payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد؛ برای مثال بعد از انحلال دانشگاه پاریس، سیزده دانشگاه مستقل تشکیل شدند که بعضی از آنها در همان محل سوربن مستقر بودند و به موجب آن مصوبه نام سوربن بخشی از اسم آنها را تشکیل می‌داد، از جمله: دانشگاه پاریس ۱ (پانتئون-سوربن) و دانشگاه پاریس ۳ (سوربن - نوول) و دانشگاه پاریس ۴ (پاریس - سوربن). دو دانشگاه دیگر از مجموع سیزده دانشگاه نیز هرچند در همان محل سوربن مستقر بودند، اما به موجب مصوبه از استفاده از نام سوربن منع گردیدند: دانشگاه پاریس ۵ (پاریس - دکارت) و دانشگاه پاریس ۷ (دانشگاه دیدرو پاریس) دو مؤسسه
و دانشگاه پاریس ۷ (دانشگاه دیدرو پاریس) دو مؤسسه آموزش عالی دیگر نیز همچنان در ساختمان تاریخی سوربن فعال ماندند: همچنین دانشگاه پاریس ۲ (پانتئون - آسس)، علیرغم آنکه در ساختمان سوربن مستقر نبود، اما از محل پانئتون در خیابان کوجاس (Cujas) اداره می‌شد. اموال مشترک و ساختمان دانشگاه پاریس (مشتمل بر ساختمان سوربن) به جای آنکه میان دانشگاه‌ها تقسیم گردد، تحت مدیریت مشترک «هیئت امنای دانشگاه پاریس» بود که مقر آن در خود ساختمان سوربن قرار داشت. کل ساختمان سوربن به عنوان دارایی مشترک سیزده دانشگاه تقسیم شده از
به عنوان دارایی مشترک سیزده دانشگاه تقسیم شده از دانشگاه پاریس تلقی می‌گردد و قسمت‌های مهم آن توسط هیچ‌کدام از دانشگاه‌ها به‌طور مستقل اداره نمی‌شود و به‌طور مشترک توسط همه مورد استفاده قرار می‌گیرد، خصوصاً کلیسا و آمفی تئاتر سوربن. اما بعضی از قسمت‌های وابسته توسط یکی از دانشگاه‌های مجزی شده اداره می‌شوند (هرچند که مالکیت آن متعلق به همهٔ دانشگاه‌ها می‌باشد). برای مثال کتابخانه سوربن، کتابخانهٔ مشترک دانشگاه‌های «پانتئون - سوربن»، «سوربن- نوول»، «دانشگاه سوربن»، «پاریس - دکارت» و «پاریس - دیدرویت» شناخته
«پاریس - دکارت» و «پاریس - دیدرویت» شناخته می‌شود، اما تحت مدیرت و نظارت دانشگاه «پانتئون - سوربن» است. ائتلاف‌های دانشگاه سوربن. در سال ۲۰۱۰ دو ائتلاف دانشگاه سوربن به وجود آمد: دانشگاه سوربن (ائتلاف) (به فرانسوی: Sorbonne Universités): تشکیل شده از دانشگاه‌های پاریس ۴ و پاریس ۶. Sorbonne Paris Cité: تشکیل شده از دانشگاه‌های پاریس ۳، پاریس ۵، پاریس ۷ و پاریس ۱۳.
آنا النور روزولت (۱۱ اکتبر ۱۸۸۴ – ۷ نوامبر ۱۹۶۲) فعال سیاسی دموکرات، دیپلمات و نویسنده آمریکایی بود. او اولین نمایندهٔ ایالات متحده در کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد و نخستین رئیس کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد بود. النور روزولت همسر سی‌ودومین رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا، فرانکلین دلانو روزولت بود و به منظور همین بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ به مدت ۱۲ سال بانوی اول ایالات متحده آمریکا بود. او همچنین در زمانی که همسرش فرماندار نیویورک بود نیز به‌عنوان بانوی اول ایالت نیویورک فعالیت کرده بود. زندگی‌نامه.
اول ایالت نیویورک فعالیت کرده بود. زندگی‌نامه. النور روزولت در ماه‌های پایانی عمر همسرش، هنگامی که او فلج شده و روی صندلی چرخدار خود میخکوب بود، بسیاری از وظایف وی را بر عهده گرفت. النور که بیشتر دوران کودکی خود را در انزوا و به تنهایی گذرانده بود، علی‌رغم نداشتن تحصیلات دانشگاهی به شریک و مشاور مطمئن یکی از استثنایی‌ترین سیاست‌مداران تاریخ تبدیل شده بود. النور روزولت و اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر. پس از مرگ فرانکلین دلانو روزولت، رئیس‌جمهور ایالات متحده و همسر النور روزولت، معاون رئیس‌جمهور هری ترومن به‌عنوان
النور روزولت، معاون رئیس‌جمهور هری ترومن به‌عنوان رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا انتخاب شد و از النور روزولت درخواست کرد به نخستین هیئت نمایندگی ایالات متحده آمریکا در سازمان ملل متحد بپیوندد. او این هدف را دنبال می‌کرد که النور روزولت را در گروه خودش داشته باشد و در عین حال او را از مسائل سیاسی حساس دور کند. النور روزولت از سوی اعضای هیئت نمایندگی به شورای اقتصادی و اجتماعی ملل متحد فرستاده شد. در حالی که حضور النور روزولت در کمیسیون حقوق بشر با این تصور که در چنین کمیسیونی دربارهٔ مسائل مهم بحث نمی‌شود و
در چنین کمیسیونی دربارهٔ مسائل مهم بحث نمی‌شود و از سوی عده بسیاری، نهادی کم‌اهمیت تلقی می‌شد ولی او توانست با تکیه به اراده و تلاش خویش یکی از مهم‌ترین اقدامات سازمان ملل متحد در سال‌های آغازین فعالیتش یعنی نگارش و تصویب اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر را به انجام رساند. النور روزولت نه فردی تحصیل کرده دانشگاهی بود و نه روشنفکری برجسته بلکه نقش و مشارکت او در نگارش اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر ربطی به تحلیل‌های فلسفی یا حقوقی نداشت. او فردی عمل‌گرا بود، دیگران را تشویق می‌کرد و برای رسیدن به هم نظری تلاش می‌کرد. همین
می‌کرد و برای رسیدن به هم نظری تلاش می‌کرد. همین خصوصیات او را در انجام موفقیت‌آمیز وظیفهٔ ریاست کمیسون حقوق‌بشر و کمیتهٔ نگارش آن یاری داد. شور و شوقی که او از خود نشان داد و دقتی که در انجام وظیفه اش به کار برد در کنار اعتبار عامی که در ایالات متحده آمریکا و جهان داشت به تلاش‌هایی که منجر به تدوین اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر شد، دامنه‌ای بخشید که بی حضور او به اعتقاد بسیاری از جمله جان هامفری مدیر وقت کمیسیون حقوق بشر دبیرخانه سازمان ملل متحد چه بسا امکان‌پذیر نمی‌شد. او خود در این مورد نوشته بود:
گُسَل یا گسله به شکستگی‌هایی از پوسته زمین گفته می‌شود که سنگ‌های دو طرف صفحهٔ شکستگی در برابر همدیگر حرکت کرده باشند. این جابه‌جایی می‌تواند از چند میلی‌متر تا صدها متر باشد. انرژی آزاد شده به هنگام حرکت سریع گسل‌های فعال عامل وقوع اغلب زمین‌لرزه‌هاست. گسل‌های بزرگ در پوسته زمین نتیجه حرکت برشی زمین هستند و زمین‌لرزه نیز نتیجه نیروی رها شده در حین لغزش سریع لبه‌های یک گسل به هم است. بزرگ‌ترین نمونه‌های گسل مرزهای میان ورقه‌های زمین‌ساختی کره زمین است. از آنجا که یک گسل معمولاً از یک شیار مستقیم و مرتب
آنجا که یک گسل معمولاً از یک شیار مستقیم و مرتب تشکیل نشده و ناحیه‌ای از تغییر شکل‌های پیچیده زمین را در بر می‌گیرد معمولاً به جای گسل از «منطقه گسلی» صحبت می‌کنند. بزرگ‌ترین گسل ایران گسل زاگرس است. طبقه‌بندی. بر اساس لغزش. زمین‌شناسان گسل‌ها را بر اساس لغزش به سه دسته تقسیم می‌کنند: بر اساس وضعیت گسل نسبت به طبقات اطراف. در این نوع طبقه‌بندی، وضعیت گسل نسبت به طبقات اطراف مورد توجه قرار می‌گیرد. بر اساس طرح آن‌ها. در این روش گسل‌ها را بر مبنای وضعیت آن‌ها نسبت به یکدیگر طبقه‌بندی می‌کنند. در این
آن‌ها نسبت به یکدیگر طبقه‌بندی می‌کنند. در این تقسیم‌بندی:
دینگوتلیر (به زبان ایسلندی: Þingvellir) نام مکانی است در جنوب غربی کشور ایسلند نزدیک به شبه جزیره ریکیانس و منطقه آتشفشانی هنگیل. نام دینگوتلیر از دو بخش Þing (مجلس) و vellir (دشت‌ها) تشکیل شده‌است. این مکان از مهمترین اماکن در تاریخ ایسلند است زیرا در سال ۹۳۰ آلدینگ یعنی یکی از نهادهای پارلمانی جهان در این نقطه تشکیل شد. دینگوتلیر در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۴ اکتبر ۲۰۰۶.
بیژن ترقی (زادهٔ ۱۲ اسفند ۱۳۰۸ در تهران – درگذشتهٔ ۴ اردیبهشت ۱۳۸۸ در تهران) شاعر و ترانه‌سرای ایرانی بود. "آتش کاروان" با صدای دلکش یکی از پرآوازه‌ترین ترانه‌های اوست. بیژن ترقی ترانه‌های به یاد ماندنی بهار دلنشین، آتش کاروان و برگ خزان و نیز سرود وطنم (ایران جوان با صدای سالار عقیلی) را سروده است. زندگی‌نامه. بیژن ترقی در ۱۲ اسفند ۱۳۰۸ در شهر تهران به دنیا آمد. ترانهٔ «بهار دلنشین» کار مشترک بیژن ترقی با روح‌الله خالقی بود. این ترانه با صدای بنان ماندگار شد. بیژن ترقی با پرویز یاحقی نیز سه ترانهٔ ماندگارِ
بیژن ترقی با پرویز یاحقی نیز سه ترانهٔ ماندگارِ «برگ خزان»، «افسانهٔ محبت» و «می‌زده» را ساخت که هر سه ترانه را مرضیه خواند. گفته می‌شود بیژن ترقی سبک تازه‌ای را وارد ترانه‌سرایی ایران کرد. محمود خوشنام، کارشناس موسیقی سنتی ایرانی می‌گوید: به‌گفتهٔ آقای خوشنام، سه‌گانهٔ مشترک بیژن ترقی با پرویز یاحقی، از نظر فرم و ساختار آهنگ، یکسانی‌هایی با هم دارند، از جمله اینکه یاحقی مقدمهٔ وسیعی برای ترانه‌ها در نظر گرفت و ترقی هم در بخش شعر، جنبه‌های تصویری را مد نظر قرار داد. مجموعهٔ سروده‌های او در کتابی با عنوان
قرار داد. مجموعهٔ سروده‌های او در کتابی با عنوان «آتش کاروان» گرد آمده‌است. وی در کتاب «از پشت دیوارهای خاطره» پنجاه سال خاطرات خود را در زمینهٔ شعر و موسیقی جمع‌آوری کرده و از جمله به نقل خاطرات خود با شعرا و آهنگسازانی چون نیما یوشیج، شهریار، پرویز یاحقی، ابوالحسن صبا، رهی معیری و علی تجویدی پرداخته‌است. قرار است که ادامهٔ خاطرات او در کتابی تحت عنوان «پنجره‌ای به باغ گل» به بازار کتاب عرضه شود. ترقی در این کتاب به چگونگی سروده شدن تعدادی از ترانه‌های خود اشاره کرده‌است. بیژن ترقی از سال ۱۳۳۵ با رادیو
اشاره کرده‌است. بیژن ترقی از سال ۱۳۳۵ با رادیو ایران نیز همکاری می‌کرد. ترقی فعالیت ادبی خود را با استادانی چون ملک‌الشعرای بهار، امیری فیروزکوهی، نیما یوشیج و شهریار آغاز کرده بود و با هنرمندان و آهنگسازان نامی روزگار خود چون ابوالحسن صبا، رضا محجوبی، علی تجویدی، داریوش رفیعی و پرویز یاحقی همکاری نزدیک داشت. وی در ساعت ۲ بامداد جمعه، چهارم اردیبهشت‌ماه ۱۳۸۸ خورشیدی مطابق با ۲۴ آوریل ۲۰۰۹ میلادی در سن ۷۹ سالگی در منزلش درگذشت. این ترانه‌سرای پیشکسوت که در تابستان سال ۱۳۸۷ سکتهٔ قلبی کرد و بیماری‌اش تشدید
تابستان سال ۱۳۸۷ سکتهٔ قلبی کرد و بیماری‌اش تشدید شد، زمانی گفته بود: تصنیف‌های نام‌دار. از تصنیف‌های نام‌دار او می‌توان به موارد زیر اشاره نمود: بیژن ترقی ترانه‌سرای تصنیف‌های ماندگاری چون: سرود وطنم. در ۱۳۸۴ ه‍.خ سیاوش بیضایی اجرای جدید از قطعهٔ مارش بی‌کلام "«سلام شاه»" (که در نزد بسیاری به عنوان «نخستین سرود ملی ایران» شناخته می‌شود) ساخت که بیژن ترقی بر روی آن شعری با نام «"ایران جوان»" یا «"وطنم»" سرود و این کار برای اولین بار توسط ارکستر ملل به رهبری پیمان سلطانی در تالار وحدت اجرا شد که خوانندهٔ آن
پیمان سلطانی در تالار وحدت اجرا شد که خوانندهٔ آن سالار عقیلی بود.
محمود نامجوی ( – ) وزنه‌بردار ایرانی بود. وی با کسب سه مدال طلا، یک مدال نقره و دو مدال برنز در قهرمانی‌های وزنه‌برداری جهان و همچنین یک نشان نقره و یک برنز بازی‌های المپیک و یک نشان طلا و یک برنز بازی‌های آسیایی یکی از وزنه‌برداران پرافتخار تاریخ ایران و جهان می‌باشد. او همچنین دارای عناوین قهرمانی ایران در رشته‌های ورزشیِ کُشتی و زیبایی اندام بود. نام او به عنوان نخستین ایرانی دارندهٔ نشان طلای جهان در ورزش حرفه‌ای به ثبت رسیده است. زندگی‌نامه. محمود نامجوی در سال ۱۲۹۷ خورشیدی در محلهٔ استادسرای رشت به
در سال ۱۲۹۷ خورشیدی در محلهٔ استادسرای رشت به دنیا آمد. پدرش مشهدی تقی به کار تجارت اشتغال داشت. او علاوه بر وزنه‌برداری در ورزش زورخانه‌ای، ژیمناستیک، بدن‌سازی و کشتی نیز فعالیت داشت و در ۱۸ سالگی عنوان قهرمانی کشور در رشتهٔ کشتی را به دست آورد. نامجوی نخستین مدال طلای جهانی وزنه‌برداری را در قهرمانی جهان لاهه ۱۹۴۹ برای ورزش ایران به ارمغان آورد و در بازی‌های آسیایی دهلی نو ۱۹۵۱ نخستین وزنه‌بردار آسیایی شد که توانست رکورد جهانی را ترقی دهد. از شگفتی‌های نامجوی کسب مدال در مسابقات قهرمانی جهان، در سن ۳۸
نامجوی کسب مدال در مسابقات قهرمانی جهان، در سن ۳۸ سالگی بود. محمود نامجوی سرانجام در ۳۰ دی ۱۳۶۸ در بیمارستان مهر تهران بر اثر عوارض ناشی از تمرین‌های سنگین ورزشی و کهولت سن درگذشت و در قطعهٔ ۲۲ بهشت زهرا تهران به خاک سپرده شد. از او چهار دختر و یک پسر به جا مانده است. تندیس او در خیابان نامجوی رشت، روبروی دانشکدهٔ علوم پایهٔ دانشگاه گیلان نصب شده است. نام‌خانوادگی او نامجوی می‌باشد ولی همه او را «نامجو» می‌شناسند. پدرش تقی‌خان و مادرش سکینه خاتون بود. تقی‌خان فرزند عبدالله خان پاپروسی، و سکینه خاتون دختر
فرزند عبدالله خان پاپروسی، و سکینه خاتون دختر اسدالله خان شهریاری، معروف به اسدی علاقمند، است، نامجو سال ۱۲۹۷ درکوی استاد سرای رشت به دنیا آمد. اسدالله‌خان از مشروطه‌خواهان بنام رشت بود که محمود او را در کودکی بابا اسدالله خطاب می‌کرد تقی‌خان، پدر محمود، مردی خوش‌اندام بود و به ورزش هم علاقه داشت؛ به طوری که خود در جوانی روی موازنه عملیاتی جالب انجام می‌داد و سوارکاری هم می‌کرد. تقی‌خان ابتدا در سیقلان رشت در کار خرید و فروش مقواهای وارداتی از روسیه بود؛ ولی پس از مدتی این شغل را رها کرد و یک کارگاه
ولی پس از مدتی این شغل را رها کرد و یک کارگاه سیگارسازی و جعبه‌سازی مشغول به کار شد. محمود که بعدها دوستانش به وی چینی می‌گفتند یازده ساله بود که به فکر ورزش افتاد. در این هنگام اصلاً به فکر قهرمانی نبود؛ شاید هم هیچ وقت باور نمی‌کرد روزی در سکوی افتخار قهرمانی جهان، آن هم نه برای یک بار، بلکه برای چندبار، قرار گیرد. هدفش از ورزش، قوی‌شدن و تندرستی بود. ورزش باستانی و کشتی محلی گیلک‌ها پس از مدتی در مرحله ارمنی‌نشین بیرون شهر رشت، به نام بولاغ، زورخانه‌ای بود که پای نامجو به آن باز شد و در این مکان بود که
که پای نامجو به آن باز شد و در این مکان بود که وی با ورزش باستانی و زورخانه‌ای آشنا گردید و در همین محل، کشتی محلی گیلک را تمرین می‌کرد و به مصاف مدعیان زورآزمایی می‌رفت. کمتر کشتی‌گیر هم وزن و هم‌قدی بود که می‌توانست حریف او و دوستش، هاشم ستوده، شود. جایزه‌ای برای این کشتی وجود داشت که به زبان محلی به آن «برم» می‌گفتند. نامجو وقتی این جایزه را می‌برد، آن را به حریف باخته خود می‌داد. وقتی علت این کار را می‌پرسیدند، می‌گفت: «این کار صفای خاص خودش را دارد». او این خصلت را از زورخانه و آداب آن یادگرفته بود.
او این خصلت را از زورخانه و آداب آن یادگرفته بود. نامجو در کشتی محلی گیلک به قهرمانی رسید. استادنی چون رضا هاشم‌زاده، رضا لاجی، پهلوان محمدمقدم، رضا رباطی، حاج الماس و شیخ نداف، او را در راه رسیدن به این مقام، آن هم در نوجوانی، تعلیم داده و کمک کرده بودند. یکی از خصلت‌های نامجو، گرامی داشتن نام کسانی بود که در شئون مختلف ورزشی او را آموزش داده، همراهی کردند و با وی همکاری داشتند. او در هر مصاحبه و خطاب از آنها نام می‌برد. اولین نشان افتخار نامجو قبل از آمدن به تهران در سال ۱۳۱۶، در چندین جشن بزرگ ورزشی در
به تهران در سال ۱۳۱۶، در چندین جشن بزرگ ورزشی در گیلان شرکت کرد، که از مهم‌ترین آنها شرکت در جشن بزرگ هزاره فردوسی در سال ۱۳۱۴ بود، که به صورت یک جشن ملی درآمده بود. محمود نامجو در این مراسم، در جلوی عمارت بلدیه (شهرداری) به عملیات آکروباتیک پرداخت و برای اولین بار نشان افتخار گرفت. نامجو در بیست سالگی به تهران آمد و با کمک یکی از دوستان خود، در یک کارگاه نجاری، واقع در خیابان سوم اسفند، کاری برای خود دست و پا کرد. این کارگاه نزدیک باشگاه یا کلوب ورزشی ورزنده بود. نامجو برای تمرین شمشیربازی و ژیمناستیک، در
بود. نامجو برای تمرین شمشیربازی و ژیمناستیک، در این باشگاه نام‌نویسی کرد که در آنجا وزنه‌برداری نیز تعلیم داده می‌شد. او که در سال‌های قبل از این در عملیات آکروباتیک و قهرمانی در رشت آشنایی داشت، با بلند کردن وزنه تا حدودی آشنایی داشت، به‌خصوص که عملیات قهرمانی سنگ بلندکنی بزرگانی چون احمد درخشان، قدیر بیشه‌بان و سیدعلی کم سخن را بارها و بارها از نزدیک مشاهده کرده بود. در همین سال‌ها، یعنی ۱۳۱۶، اولین هالتر به وزن ۱۱۰ پوند (حدود ۵۰ کیلوگرم)، توسط عبدالله نادری از کلکته وارد ایران شد و یک چدن کار در خیابان
از کلکته وارد ایران شد و یک چدن کار در خیابان منوچهری، با استفاده از پولوس گاردان اتومبیل، از روی آن صفحه هالتر درست کرد. قبل از آن، حسن هاشمی هالتری ساخته بود که کارایی لازم را نداشت. یکی از این هالترها که در خیابان منوچهری ساخته شده بود، در باشگاه ورزنده، در کوچه میرشکار، خیابان سوم اسفند، مورد استفاده وزنه‌بردارانی چون امیرحسین آریاپور (دکتر)، غلامرضا نصیری، فرامرز شیرشکار (تیمسار) و انوشیروان حیات غیب قرار می‌گرفت. برای شرکت در مسابقات قهرمانی در ۱۳۱۷، نامجو به اتفاق احمد درخشان با آقای حیات غیب آشنا
نامجو به اتفاق احمد درخشان با آقای حیات غیب آشنا شد و به دعوت او برای آزمایش روی تخته رفت و موفق شد ۶۰ کیلوگرم را پرس کند. نامجو به تشویق حیات غیب، تمرینات خود را در این محل و بعداً در منزل مسعود ورزنده، در خیابان ژاله(۱۷ تیر) و سپس در باشگاهی نزدیک بیمارستان دکتر مروت، در خیابان نادری، که سالن ورزش داشت، ادامه داد. نامجو در اثر علاقه و پشتکار و تمرینات مداوم، در سال ۱۳۱۹ آمادگی خود را برای شرکت در مسابقات قهرمانی کشور اعلام کرد. زورخانه نوروزخان محمود نامجو اصول و آداب شرکت در ورزش زورخانه‌ای و گود رفتن
اصول و آداب شرکت در ورزش زورخانه‌ای و گود رفتن را در زورخانه محله ارمنی‌نشین بولاغ رشت فرا گرفته بود. در همان اوایل اقامت در تهران، یکی از باستانی‌کاران، شبی او را به زورخانه نوروز خان، واقع در میدان ابوذر جمهوری (پانزده خرداد) برد. پهلوان حاج محمدصادق بلورفروش، پهلوان سیدحسن رزاز (شجاعت) و حریم شیشه، آن شب در زورخانه برای تمرین گرد آمده بودند. آنها به اشاره دوست باستانی‌کار، برای نامجو لنگ آوردند تا وارد گود شود. حاج محمدصادق که از طرز لنگ بستن نامجو به فراست دریافته بود که او اهل کجاست، از وی احوال
به فراست دریافته بود که او اهل کجاست، از وی احوال حاج‌آقا رضا، پهلوان رشت را جویا می‌شود و بدین ترتیب به نامجو می‌فهماند که پی‌برده است وی اهل کجاست. نامجو ماجرای آن شب و ملاقات با پهلوان مشهور، حاج محمدصادقی، را چنین نقل کرده است: «پس ازاینکه در گود، یک دست کامل ورزش انجام دادم، حاج محمدصادق گفت حالا با رفیقت کشتی بگیر، چون مرد محترمی بود. حرفش را قبول کردم؛ ولی با دوستم شروع به موش و گربه‌بازی کردم. حاجی فهمید و گفت:پهلوان، شما موش و گربه بازی می‌کنید…! بعد حاجی یک مرد قوی هیکل را جدا کرد و گفت با او
بعد حاجی یک مرد قوی هیکل را جدا کرد و گفت با او کشتی بگیر. بعد از این من در اول کار یک لنگ بستم و شروع کردم به فروکوبیدن، دستش را کشیدم و بردمش بالای گود گذاشتم. چنان سریع این کار را کردم که خودش تعجب کرد. عصبانی شد. آمد پایین که ادامه بدهد. حاجی لنگ انداخت وسط گود و کشتی را تمام شده اعلام کرد». خدمت وظیفه دوست نامجو، هاشم، که دوره سربازی خود را در ضدهوایی می‌گذارند. روزی به او پیشنهاد کرد در جشن سربازخانه شرکت کند. نامجو در آن جشن با یک گروه آکروبات باز برنامه جالبی اجرا کرد. وقتی با تشویق افسران آن
برنامه جالبی اجرا کرد. وقتی با تشویق افسران آن پادگان روبه‌رو شد، از آنان خواست او را خارج از نوبت به خدمت سربازی ببرند و بدین گونه نامجو به سربازی رفت. در حین خدمت، به تربیت بدنی رفت و در آنجا استاد امان پادگورنی را مشغول تمرین دادن به وزنه‌برداری دید. آنها او را به پادگورنی معرفی کردند. استاد دستور داد نامجو لخت شود و وقتی ورزیدگی بدن او را دید، گفت: این جوان را ول نکنید. از همان‌جا پادگورنی برنامه‌ای ترتیب داد تا نامجو در محل تمرین وزنه‌برداران در دانش سرای مقدماتی، در خیابان روزولت سابق و شهید مفتح
سرای مقدماتی، در خیابان روزولت سابق و شهید مفتح فعلی، حاضر شود. نامجو هر روز با پای پیاده از پادگان ضدهوایی در امام‌زاده حسن خود را به استادیوم امجدیه (شیرودی) می‌رساند و به تمرین می‌پرداخت. یک روز پادگورنی، که در آن ایام در دانشکده افسری تعلیم می‌داد، ترتیبی داد تا نامجو از پایگاه ضدهوایی به دانشکده افسری منتقل شود. شرکت در مسابقات قهرمانی نامجو در ایام خدمت‌سربازی در دانشکده افسری، از محل استراحت و غذای خوب برخوردار بود و در سالن مجهز دانشکده افسری، همراه با افراد مشهوری چون ابوالقاسم سخدری، سخایی،
همراه با افراد مشهوری چون ابوالقاسم سخدری، سخایی، مهینی، سلامی نژند، هم تمرین می‌کرد و هم تمرین می‌داد. سه نفر از این افراد، یعنی سخدری، سخایی و مهینی، بعدها در المپیک لندن، در رشته‌های کشتی، تیراندازی و وزنه‌برداری شرکت کردند. نامجو در دومین دوره مسابقات قهرمانی ایران(۱۳۱۹)، در صحنه مسابقهات ظاهر شد و توانست به راحتی رکورد ۲۵۰ کیلوگرم در مجموع ۳ حرکت را به دست آورد. او با این حد نصاب موفق شد ۳۴ کیلوگرم حد نصاب قهرمان سال قبل ایران، یعنی هفت صندوقی از قزوین، را ترقی دهد. در سال ۱۳۲۰، مسابقات به علت اشغال
را ترقی دهد. در سال ۱۳۲۰، مسابقات به علت اشغال ایران توسط متفقین و جنگ دوم انجام نشد، ولی از ۱۳۲۱ تا ۱۳۳۰ نامجو در مسابقات قهرمانی ایران، گاهی از تهران و گاهی از رشت، شرکت کرد و مقام نخست و دوم وزنه‌برداری را به دست آورد. پیروزی‌های ده ساله نامجو و عضویت در تیم ملی پس از آنکه در اثر تمرینات و مراقبت‌های مسئولان فدراسیون و تربیت بدنی، سطح رکوردهای وزنه‌برداران بالا رفت و قابلیت شرکت در مسابقه‌های برون مرزی را پیدا کردند. اندکی پس از پذیرفته شدن ایران در فدراسیون بین‌المللی وزنه‌برداری، فدراسیون ایران از
بین‌المللی وزنه‌برداری، فدراسیون ایران از مقامات جهانی و فدراسیون وزنه‌برداری فنلاند، که مسابقه‌های اروپایی را در سال ۱۹۴۷ م(۱۳۲۵ ش) در شهر هلسینکی برگزار می‌کردند، تقاضا کرد که تیم ایران در آن مسابقه‌ها حضور یابد. در این سال، محمود نامجو به همراه سلماسی، مهینی، میرقوامی و رئیسی، به عضویت تیم ملی درآمد و این تیم به صورت میهمان در مسابقه‌های اروپایی آن سال شرکت کرد. اولین تجربه در بازی‌های المپیک لندن. فهرستی از بهترین وزنه‌برداران جهان در فاصله ژوئن ۱۹۴۸ تا مارس ۱۹۴۸، از جانب فدراسیون بین‌المللی منتشر شده
مارس ۱۹۴۸، از جانب فدراسیون بین‌المللی منتشر شده که ارگان فدراسیون وزنه‌برداری سوئد آن را در نشریه خود چاپ کرده است. براساس این فهرست، در دسته خروس وزن، ازداروف روسی با ۳۰۵ کیلوگرم، در رده نخست و نامجو با ۲۷۵ کیلوگرم، در مرتبه هفتم جدول قرار دارند. نامجو قبل از بازی‌های لندن در مسابقه‌ای در سوئد، توانست به حد نصابی برابر ۵/۲۸۷ کیلوگرم دست یابد(۵/۸۷+۵/۸۷+۵/۱۱۲)؛ اما در همین مسابقه، در بار چهارم ۹۱کیلوگرم را در یک ضرب و ۱۲۱ کیلوگرم را در دو ضرب به عنوان حد نصاب جهانی آزمایش کرد. بدین ترتیب، می‌بینیم که نامجو
جهانی آزمایش کرد. بدین ترتیب، می‌بینیم که نامجو توان کسب حد نصابی برابر با ۵/۲۹۷ کیلوگرم را در فاصله کوتاهی از بازی‌ها داشت. این حد نصاب در بازی‌های لندن می‌توانست نامجو را به مقام دوم و کسب نشان نقره برساند، اما تقدیر، اوضاع و احوال دیگری را رقم زد. در لندن، هیئت ورزشی ۵۱ نفره، ایران را ابتدا در اردویی با ورزشکاران اروپایی و آمریکایی در «اکس بریج» جای دادند؛ ولی معلوم نشد به چه علت آنان را به اردویی دیگر در محل «اکتون اسکول»، که هندی‌ها و پاکستانی‌ها را در آن جای داده بودند، منتقل کردند. وسایل تمرین ناقص
آن جای داده بودند، منتقل کردند. وسایل تمرین ناقص بود و ورزشکاران ما از محل تمرین دور و بالاتر از همه، غذای تند و چاشنی‌دار هندی در اردو بود. این دگرگونی و سوء تغذیه به نامجو بیش از دیگران لطمه زد و او دچار بیماری شد. سردبیر مجله نیرو و تندرستی، چاپ لندن، در ماه مارس ۱۹۴۸، قبل از بازی‌های المپیک، در مقاله‌ای نوشته بود: «واقعه خارق‌العاده‌ای در دفتر هیئت تحریریه مجله رخ داد. محمود نامجور، وزنه‌بردار اعجاب‌انگیز ایرانی، به دیدن ما آمده بود. هنگام خروج از دفتر، من هالتر ۱۶۵ پوندی (۷۵ کیلویی) را که در دفتر مجله
من هالتر ۱۶۵ پوندی (۷۵ کیلویی) را که در دفتر مجله بود، نشانش دادم، به این امید که شاید قدرت بی‌نظیر خود را به ما نشان دهد. نیم تنه‌اش را بیرون آورد. گره کروات و دکمه یقه خود را باز کرد و بی‌آنکه آستین بالا بزند، وزنه را دوبار بر سینه قرار داد و چهار بار حرکت پرس کامل انجام داد، بی‌آنکه لحظه‌ای برای تنفس مکث کند. در دنیا چند نفر در دسته خروس وزن می‌توانند چنین قدرت شگرفی از خود نشان دهند؟» همین مجله بعد از درخشش نامجو در دو ضرب، نوشت: «نامجو وزنه‌ها را آهسته و ملایم از زمین برمی‌دارد؛ حتی از مبتدیان هم
و ملایم از زمین برمی‌دارد؛ حتی از مبتدیان هم آهسته‌تر؛ به قدری آرام و آهسته که به نظر می‌رسد شکستش حتمی است؛ اما قدرت کشیدن وزنه به بالا در او باور نکردنی است. این خود عظمت او را به عنوان وزنه‌بردار نشان می‌دهد. قیافه مصمم او حاکی از لجبازی او روی تخته بود. عضلات عجیبش از پس لباس معمولی هیچ آثاری از ورزیدگی او نشان نمی‌دهد. به سختی می‌شود باور کرد جثه کوچک او را زیر آن بارانی سفیدرنگ. در دنیا هرگز بدن ریزاندامی مثل نامجو وجود نداشته است. تندرست و نیرومند است…». حد نصاب‌های جهانی در بازی‌های ۱۹۴۸ لندن، بخت
حد نصاب‌های جهانی در بازی‌های ۱۹۴۸ لندن، بخت با نامجو یار نبود. تیم وزنه‌برداری ایران فاقد مربی بود. عبدالله نادری که می‌توانست مربیگری تیم را عهده‌دار باشد، رئیس فدراسیون مشت‌زنی بود و مراقبت از مشت‌زنان را به عهده داشت. مسابقه روز اول که وی در آن شرکت داشت، خالی از اشکال نبود و حال نامساعد مزاجی مزید بر علت شد و نامجو را از رفتن روی سکوی قهرمانی محروم کرد. ورود به صحنه مسابقات جهانی مسابقه‌های جهانی سال بعد، در شهریور ۱۳۲۸، در شوینیگن (نزدیک لاهه، در هلند) برگزار شد و نامجو در دسته خروس وزن شرکت کرد. او
برگزار شد و نامجو در دسته خروس وزن شرکت کرد. او قبل از این مسابقه، در سوئد به سر می‌برد و در مسابقه‌های کشوری اسکاندیناوی و شمال اروپا رکوردگیری کرد. در این رکوردگیری، موفق شد در حرکت یک ضرب، ۹۶ کیلوگرم بردارد، که از رکورد جهانی خودش ۵/۱ کیلوگرم بیشتر بود و در حرکت دو ضرب، ۱۲۸ کیلوگرم را بلند کرد، که از رکورد قبلی جهانی خودش ۵/۳ کیلوگرم بیشتر بود. در مجموع، نامجو۵/۳۱۶ کیلوگرم به دست آورد(۵/۹۲+۹۶+۱۲۸)، که از رکورد جهانی متعلق به جو دی پی‌اترو آمریکایی، قهرمان المپیک لندن، ۹ کیلوگرم بیشتر بود. البته رکورد
المپیک لندن، ۹ کیلوگرم بیشتر بود. البته رکورد ۳۱۵ به ثبت رسید؛ زیرا در مجموع، ضریب ۵/۲ محاسبه می‌شود. نامجو پس از جابه‌جا کردن حدنصاب‌های جهانی، آن هم به مقدار زیاد، مورد ستایش مطبوعات کشورهای اروپایی، به‌خصوص اسکاندیناوی قرار گرفت. باقر کاظمی (مهذب الدوله)، سفیر ایران در استکهلم، میهمانی مفصلی به افتخار نامجو ترتیب داد که در آن، تیمسار سپهبد جهانبانی و شرکت کنندگان در جشن‌های لینگیاد (فتح‌الله امیرعلایی، اسماعیل سهی‌کیش، محمدتقی جعفریان و یحیی سرابی) هم شرکت داشتند. قبل از برگزاری مسابقه جهانی سال ۱۹۴۹،
داشتند. قبل از برگزاری مسابقه جهانی سال ۱۹۴۹، نامجو در اول تیرماه سال ۱۳۲۷(۲۲ ژوئن ۱۹۴۹) در باشگاه نیرو و تندرستی(health and strength) در یک جلسه رکوردگیری با حضور سفیر ایران در لندن (احتمالا آقای محسن رئیس) و گروه کثیری از علاقه‌مندان و اسکار استیت، معاون دبیرکل فدراسیون بین‌المللی وزنه‌برداری، شرکت کرد. جریان اقامت نامجو در لندن و در باشگاه نیرو و تندرستی و ماجرای رکوردشکنی او، در شماره چهاردهم ژوئن مجله نیرو و تندرستی، به مدیریت جرج کرکلی، مفسر و کارشناس معروف و داور بین‌المللی وزنه‌برداری، به چاپ رسید.
معروف و داور بین‌المللی وزنه‌برداری، به چاپ رسید. این مقاله مفصل، در آن روزها توسط جلیل شهناز، قهرمان معروف دو و میدانی کشور، به فارسی برگردانده شد. در اینجا قسمت مربوط به رکوردگیری نامجو و اظهار نظر مفسر آن مجله را می‌آوریم: «... نامجو خود را برای رکوردگیری آماده ساخت. ابتدا بدن خود را گرم کرد. سپس در میان سکوت مطلق و انتظار زیاد حضار، مقدار رکورد خود را از ۲۰۳ و سه چهارم پوند(۵/۹۲ کیلوگرم) به ۲۰۹ و یک چهارم پوند (۹۶ کیلوگرم) رسانید. سپس برای حرکت دو ضرب، وزنه ۲۷۵ پوند(۱۲۵ کیلوگرم) را انتخاب کرد که بالاتر
۲۷۵ پوند(۱۲۵ کیلوگرم) را انتخاب کرد که بالاتر از رکورد جهانی بود، و آن را بالا برد. البته معلوم بود که بیشتر از این هم می‌تواند بردارد. هالتر مورد استفاده هم کاملاً مطابق استاندارد بین‌المللی بود» مجله مزبور، آنگاه راجع به خصوصیات نامجو، مطالب زیر را منتشر نمود: «نامجو که در انگلستان به نم «nam» مشهور است، خاطراتش را این گونه بیان می‌کرده است: نم از خانواده ثروتمندی نبوده و از روی آموزش و پرورش صحیحی نیز تربیت نشده است. نم معتقد است که یک وزنه‌بردار نمی‌تواند فقط با کار کردن، مقام قهرمانی را احراز نماید.
فقط با کار کردن، مقام قهرمانی را احراز نماید. او بنا به اظهار خودش، قبل از وزنه‌برداری، چهار سال در ورزش‌های با اسباب (ژیمناستیک) و دو سال در شمشیربازی کار کرده و مقام قهرمانی به دست آورده است. نم، اینک جوانی ۳۱ ساله و مجرد است. به الکل و دخانیات هیچ علاقه‌ای ندارد. از خوردن سرکه، تخم مرغ و قهوه می‌پرهیزد و برعکس علاقه زیادی به خوردن گوشت گاو، گوجه‌فرنگی و شکر دارد. نرمش عضلات او بی‌نهایت قابل توجه است. حتی در حالت عادی، فوراً می‌توان فهمید که او دارای تناسب اندام و عضلاتی ورزیده است. گذشته از همه اینها،