payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کوچک نظامی در ساحل شرقی رود درونت فرستاد تا جلوی ادعاهای فرانسوی‌ها را که در ساحل جنوبی استرالیا مشغول اکتشاف بودند بگیرد. بوون، که گروهی ۴۹ نفره شامل ۲۱ محکوم مرد و سه محکوم زن را رهبری می‌کرد، اردوگاه را «ریزدون» نامید. چند ماه بعد، یک سکونت‌گاه دیگر توسط کاپیتان دیوید کالینز، با ۳۰۸ محکوم، در خلیج سالیوان در ساحل غربی درونت، حدود ۵ کیلومتر جنوب‌تر، تأسیس شد که آب شیرین بیشتری داشت. این سکونت‌گاه بعدها به «هوبارت‌تاون» یا «هوبارتون» شناخته شد و سپس کوتاه به هوبارت تغییر یافت، به نام لرد هوبارت، وزیر
به هوبارت تغییر یافت، به نام لرد هوبارت، وزیر مستعمرات بریتانیا در آن زمان. سکونت‌گاه ریزدون بعدها رها شد. بی‌آنکه تدارکات بیشتری برسد، سکونت‌گاه خلیج سالیوان دچار کمبود شدید غذا شد و تا ۱۸۰۶ ساکنان آن از گرسنگی در حال مرگ بودند و بسیاری برای بقا به خراشیدن جلبک از صخره‌ها و جمع‌آوری چربی نهنگ از ساحل روی آوردند. در اکتبر ۱۸۰۴ یک مستعمرهٔ کوچک در بندر دالریمپل بر رود تامار در شمال جزیره و چند سکونت‌گاه دیگر بر پایهٔ محکومان تأسیس شد، از جمله مستعمره‌های کیفری بسیار سخت‌گیرانه در پورت آرتور در جنوب‌شرق و
بسیار سخت‌گیرانه در پورت آرتور در جنوب‌شرق و بندر مک‌کوری در ساحل غربی. در نهایت ۷۵٬۰۰۰ محکوم به تاسمانی فرستاده شدند، یعنی چهار نفر از هر ده نفری که به استرالیا تبعید می‌شدند. تا ۱۸۱۹، جمعیت بومی و بریتانیایی به حدود ۵٬۰۰۰ نفر هر کدام رسید، هرچند در میان استعمارگران مردان چهار برابر زنان بودند. مهاجران آزاد از ۱۸۲۰ به تعداد زیاد وارد شدند، با وعدهٔ اعطای زمین و کار رایگان محکومان. سکونت در گوشهٔ شمال‌غربی جزیره در انحصار شرکت سرزمین وان دایمن بود که نخستین نقشه‌برداران خود را در ۱۸۲۶ فرستاد. تا ۱۸۳۰،
نقشه‌برداران خود را در ۱۸۲۶ فرستاد. تا ۱۸۳۰، یک‌سوم جمعیت غیر بومی استرالیا در سرزمین وان دایمن زندگی می‌کردند و جزیره تقریباً نیمی از زمین‌های زیر کشت و صادرات را به خود اختصاص داده بود. جنگ سیاه. تنش‌ها میان بومیان و سفیدپوستان در تاسمانی افزایش یافت، بخشی به‌دلیل رقابت فزاینده برای کانگورو و شکارهای دیگر. کاوشگر و افسر نیروی دریایی جان آکسلی در ۱۸۱۰ به «بسیاری از بی‌رحمی‌های هولناک» محکومان بوش‌رَنجر در شمال علیه بومیان اشاره کرد که به‌نوبهٔ خود به حملات سیاهان به شکارچیان سفیدپوست تنها منجر شد. با ورود
سیاهان به شکارچیان سفیدپوست تنها منجر شد. با ورود ۶۰۰ مهاجر از جزیره نورفولک میان ۱۸۰۷ و ۱۸۱۳ دشمنی‌ها بیشتر شد. آنان مزارعی در امتداد رود درونت و شرق و غرب لانستون بنا کردند و ۱۰ درصد سرزمین وان دایمن را اشغال کردند. تا ۱۸۲۴ جمعیت استعمارگران به ۱۲٬۶۰۰ نفر رسید، در حالی که جمعیت گوسفندان جزیره به ۲۰۰٬۰۰۰ رسید. استعمار سریع، زمین‌های سنتی شکار کانگورو را به مزارعی با دام، حصار، پرچین و دیوار سنگی تبدیل کرد، در حالی که گشت‌های پلیس و نظامی برای کنترل کار محکومان افزایش یافت. خشونت از میانهٔ دهه ۱۸۲۰ به سرعت
افزایش یافت. خشونت از میانهٔ دهه ۱۸۲۰ به سرعت اوج گرفت و این دوره به «جنگ سیاه» شناخته شد. بومیان از گرسنگی به تنگ آمده بودند – که شامل میل به محصولات کشاورزی نیز می‌شد – و نیز از ربوده‌شدن زنان و دختران خشمگین بودند. مهاجران تازه‌وارد، ترسیده، هم دست به عملیات دفاعی زدند و هم برای سرکوب تهدید بومیان یا حتی در برخی موارد برای انتقام‌جویی حمله کردند. در سرزمین وان دایمن عدم تعادل جنسیتی شدیدی وجود داشت؛ در ۱۸۲۲ مردان مهاجر شش برابر زنان بودند و در میان محکومان نسبت مردان به زنان شانزده به یک بود. تاریخ‌نگار
نسبت مردان به زنان شانزده به یک بود. تاریخ‌نگار نیکلاس کلمنتز معتقد است که «میل شدید» به زنان بومی مهم‌ترین عامل انفجار خشونت از اواخر دهه ۱۸۲۰ بود. از ۱۸۲۵ تا ۱۸۲۸ تعداد حملات بومیان هر سال بیش از دو برابر شد و ترس در میان مهاجران برانگیخت. در تابستان ۱۸۲۶۱۸۲۷ قبایل ملت‌های بیگ ریور، اویستر بی و نواحی شمالی، نگهبانان دام را در مزارع با نیزه زدند و آشکارا اعلام کردند که می‌خواهند مهاجران و دام‌هایشان از زمین‌های شکار کانگورو بیرون روند. مهاجران پاسخ تندی دادند که منجر به بسیاری از کشتارهای جمعی شد. در
دادند که منجر به بسیاری از کشتارهای جمعی شد. در نوامبر ۱۸۲۶، فرماندار سر جورج آرتور با صدور اطلاعیه‌ای دولتی اعلام کرد که استعمارگران در هنگام حملهٔ بومیان به آنان یا اموالشان آزادند بومیان را بکشند و در هشت ماه بعد بیش از ۲۰۰ بومی در مناطق مسکونی در تلافی مرگ ۱۵ استعمارگر کشته شدند. پس از هشت ماه دیگر، تلفات به ۴۳ استعمارگر و احتمالاً ۳۵۰ بومی رسید. در آوریل ۱۸۲۸، آرتور اعلامیه‌ای صادر کرد که ورود بومیان به مناطق مسکونی بدون گذرنامهٔ دولتی را ممنوع می‌کرد. او در نوامبر همان سال حکومت نظامی را در مستعمره
او در نوامبر همان سال حکومت نظامی را در مستعمره اعلام کرد که بیش از سه سال ادامه یافت، طولانی‌ترین حکومت نظامی در تاریخ استرالیا. در نوامبر ۱۸۳۰، آرتور عملیات موسوم به «خط سیاه» را سازمان داد و همهٔ مردان سالم استعمارگر را موظف کرد در یکی از هفت مکان تعیین‌شده در مناطق مسکونی گرد هم آیند تا در یک عملیات گسترده برای بیرون‌راندن بومیان از منطقه و راندن آنان به شبه‌جزیره تاسمان شرکت کنند. این کارزار شکست خورد و هفت هفته بعد متوقف شد، اما تا آن زمان جمعیت بومیان تاسمانی به حدود ۳۰۰ نفر کاهش یافته بود.
بومیان تاسمانی به حدود ۳۰۰ نفر کاهش یافته بود. جابه‌جایی بومیان. پس از پایان درگیری میان مهاجران و بومیان در ۱۸۳۲، تقریباً همهٔ بازماندگان جمعیت بومی به‌وسیلهٔ مأمور دولتی جورج آگوستوس رابینسون متقاعد شدند که به جزیره فلایندرز بروند. بسیاری به‌سرعت در برابر بیماری‌های عفونی که ایمنی طبیعی در برابرشان نداشتند تسلیم شدند و جمعیت باز هم کاهش یافت. آخرین کسی که از میان آنان درگذشت تروگانینی بود، در سال ۱۸۷۶. نابودی تقریباً کامل جمعیت بومیان تاسمانی توسط برخی تاریخ‌نگاران از جمله رابرت هیوز، جیمز بویس، لیندال
از جمله رابرت هیوز، جیمز بویس، لیندال رایان و تام لاوسون به‌عنوان یک نسل‌کشی توصیف شده است. با این حال، تاریخ‌نگاران دیگری از جمله هنری رینولدز، ریچارد بروم و نیکلاس کلمنتز با این نظریهٔ نسل‌کشی موافق نیستند و استدلال می‌کنند که مقامات استعماری قصد نداشتند جمعیت بومیان را به‌طور کامل یا جزئی نابود کنند. بویس مدعی شد که «اعلامیه جدایی بومیان از سفیدپوستان» در آوریل ۱۸۲۸ به‌کارگیری زور علیه بومیان را تنها به این دلیل مجاز دانست که آنان بومی بودند. با این حال، همان‌طور که رینولدز، بروم و کلمنتز اشاره
این حال، همان‌طور که رینولدز، بروم و کلمنتز اشاره کرده‌اند، در آن زمان جنگ آشکار وجود داشت. بویس تصمیم به جابه‌جایی همهٔ بومیان تاسمانی پس از ۱۸۳۲ – زمانی که آنان مبارزهٔ خود علیه استعمارگران سفیدپوست را کنار گذاشته بودند – را سیاستی افراطی دانست. او نتیجه گرفت: «دولت استعماری از ۱۸۳۲ تا ۱۸۳۸ پاکسازی قومی نیمی از غرب سرزمین وان دایمن را انجام داد.» با این حال، کلمنتز و فلاد اشاره کرده‌اند که در سال ۱۸۴۱ موج دیگری از خشونت در شمال‌غرب تاسمانی رخ داد که شامل حملات گروهی از بومیان تاسمانی باقی‌مانده به
شامل حملات گروهی از بومیان تاسمانی باقی‌مانده به کلبه‌های مهاجران بود. اعلام به‌عنوان مستعمره. سرزمین وان دایمن – که تا آن زمان به‌عنوان بخشی از مستعمره نیوساوث‌ولز وجود داشت – در ۳ دسامبر ۱۸۲۵ به‌عنوان یک مستعمرهٔ جداگانه با دستگاه قضایی و شورای قانون‌گذاری تاسمانی خود اعلام شد. تبعید به جزیره در ۱۸۵۳ پایان یافت و مستعمره در ۱۸۵۶ به «تاسمانی» تغییر نام داد، بخشی برای تمایز جامعهٔ رو به رشد مهاجران آزاد از گذشتهٔ محکومانی جزیره. شورای قانون‌گذاری سرزمین وان دایمن یک قانون اساسی جدید تدوین کرد که در ۱۸۵۵ به
دایمن یک قانون اساسی جدید تدوین کرد که در ۱۸۵۵ به تصویب سلطنتی رسید. شورای خصوصی بریتانیا همچنین تغییر نام مستعمره از «سرزمین وان دایمن» به «تاسمانی» را تصویب کرد و در ۱۸۵۶، پارلمان دو مجلسی تازه‌منتخب برای نخستین بار تشکیل شد و تاسمانی را به‌عنوان یک مستعمرهٔ خودگردان در امپراتوری بریتانیا تثبیت کرد. مستعمره از نوسان‌های اقتصادی رنج می‌برد، اما در بیشتر موارد کامیاب بود و رشد پایداری را تجربه کرد. با تهدید خارجی اندک و پیوندهای تجاری قوی با امپراتوری، تاسمانی در اواخر سده نوزدهم دوران‌های پرباری را پشت سر
در اواخر سده نوزدهم دوران‌های پرباری را پشت سر گذاشت و به یکی از مراکز جهانی کشتی‌سازی بدل شد. این ایالت یک نیروی دفاعی محلی به‌وجود آورد که سرانجام در جنگ بوئر دوم در آفریقای جنوبی نقش مهمی ایفا کرد و سربازان تاسمانی در آن نبرد نخستین دو نشان صلیب ویکتوریا اعطا شده به استرالیایی‌ها را به‌دست آوردند. فدراسیون. در سال ۱۹۰۱، مستعمرهٔ تاسمانی همراه با پنج مستعمرهٔ دیگر استرالیا متحد شد و هم‌سود استرالیا را تشکیل داد. مردم تاسمانی با بیشترین اکثریت در میان مستعمرات استرالیا به فدراسیون رأی مثبت دادند. قرن
مستعمرات استرالیا به فدراسیون رأی مثبت دادند. قرن بیستم و بیست‌ویکم. تاسمانی از پیشگامان استفاده از روشنایی برقی خیابان‌ها بود. نخستین چراغ‌های خیابانی برقی استرالیا در سال ۱۸۸۶ در واراتا روشن شد. لانستون در سال ۱۸۸۵ نخستین شهر کاملاً برقی جزیره شد و اندکی بعد زیهن در ۱۹۰۰ همین راه را پیمود. اقتصاد ایالت تا آغاز جنگ جهانی اول بر پایهٔ رونق معدن‌کاری پیش می‌رفت. در سال ۱۹۰۱، جمعیت ایالت ۱۷۲٬۴۷۵ نفر بود. در ۱۹۱۰، پایه‌گذاری نهادی که بعدها هیدرو تاسمانی شد، الگوی شهرنشینی و برنامه‌های بزرگ سدسازی آینده را شکل
شهرنشینی و برنامه‌های بزرگ سدسازی آینده را شکل داد. تأثیر هیدرو در دهه ۱۹۷۰ به اوج رسید، زمانی که دولت ایالتی برنامهٔ غرق‌کردن دریاچه پدر با اهمیت زیست‌محیطی را اعلام کرد. نتیجهٔ این ماجرا تأسیس نخستین حزب سبز جهان، یعنی گروه متحد تاسمانی بود. در اوایل دهه ۱۹۸۰، کارزار علیه سد فرانکلین توجه ملی و جهانی را به خود جلب کرد. انید لیونز از تاسمانی نخستین زن نماینده در مجلس نمایندگان استرالیا در انتخابات ۱۹۴۳ شد و نخستین زنی بود که به کابینه استرالیا راه یافت. در مه ۱۹۴۸، مارگارت مک‌اینتایر نخستین زن منتخب
در مه ۱۹۴۸، مارگارت مک‌اینتایر نخستین زن منتخب پارلمان تاسمانی شد. کمتر از شش ماه پس از انتخاب، او در سانحه سقوط «لوتانا» در نزدیکی کویرندی در ۲ سپتامبر ۱۹۴۸ جان باخت. پس از پایان جنگ جهانی دوم، ایالت شاهد شهرنشینی گسترده و رشد شهرهایی چون اولورستون بود. تاسمانی به‌عنوان «آسایشگاه جنوب» شهرت یافت و رونق گردشگری سلامت آغاز شد. پرنسس تاسمانی، نخستین کشتی مسافربری خودروبر، در ۱۹۵۹ نخستین سفر خود را به مقصد تاسمانی انجام داد. در چارچوب همین رونق، تاسمانی در ۱۹۶۸ نخستین کازینوی استرالیا را افتتاح کرد. ملکه
۱۹۶۸ نخستین کازینوی استرالیا را افتتاح کرد. ملکه الیزابت دوم در ۱۹۵۴ به ایالت سفر کرد و دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ با گشایش خدمات عمومی مهمی همچون اداره مسکن تاسمانی و مترو تاسمانی همراه بود. زندانی در ریزدون در ۱۹۶۰ گشایش یافت و همان سال کتابخانه ایالتی تاسمانی تأسیس شد. دانشگاه تاسمانی نیز در ۱۹۶۳ به مکان کنونی خود منتقل شد. آتش‌سوزی‌های ۱۹۶۷ تاسمانی به‌شدت به ایالت آسیب زد، ۶۴ نفر را کشت و بیش از ۶۵۲٬۰۰۰ جریب زمین را تنها در پنج ساعت نابود کرد. در ۱۹۷۵ فاجعه پل تاسمان رخ داد، زمانی که کشتی فله‌بر "اس‌اس لیک
پل تاسمان رخ داد، زمانی که کشتی فله‌بر "اس‌اس لیک ایلاوارا" به پل برخورد کرد و آن را فرو ریخت. این پل تنها گذرگاه هوبارت بود و سقوط آن عبور جاده‌ای از رود درونت را غیرممکن ساخت. نزدیک‌ترین پل در بریج‌واتر حدود ۲۰ کیلومتر شمال‌تر قرار داشت. در دهه ۱۹۸۰، نگرانی‌های زیست‌محیطی موجب شد که مقر بخش جنوبگان استرالیا در تاسمانی ساخته شود و مناطق بیابانی تاسمانی در فهرست میراث جهانی ثبت شود. سد فرانکلین در ۱۹۸۳ با مخالفت دولت فدرال متوقف شد و سازمان پژوهش‌های علمی و صنعتی همسود (CSIRO) مرکز مطالعات دریایی خود را در
صنعتی همسود (CSIRO) مرکز مطالعات دریایی خود را در هوبارت افتتاح کرد. پاپ ژان پل دوم در ۱۹۸۶ در میدان مسابقات اسب‌دوانی الویک نیایش عمومی برگزار کرد. دهه ۱۹۹۰ با مبارزه برای حقوق دگرباشان جنسی در تاسمانی شناخته می‌شود که در ۱۹۹۷ با دخالت کمیته حقوق بشر سازمان ملل متحد و جرم‌زدایی از همجنس‌گرایی در همان سال به اوج رسید. کریستین میلنه در ۱۹۹۳ نخستین زن شد که رهبری یک حزب سیاسی تاسمانی را بر عهده گرفت. ادغام شوراهای عمده نیز شمار شوراها را از ۴۶ به ۲۹ کاهش داد. پس از کشتار پورت آرتور در ۲۸ آوریل ۱۹۹۶ که به مرگ
پس از کشتار پورت آرتور در ۲۸ آوریل ۱۹۹۶ که به مرگ ۳۵ نفر و زخمی‌شدن ۲۳ تن دیگر انجامید، دولت استرالیا بازنگری گسترده‌ای در سیاست‌های سلاح گرم خود انجام داد و قانون ملی سلاح‌های گرم را تصویب کرد. در سال ۲۰۰۰، ملکه الیزابت دوم بار دیگر به ایالت سفر کرد. گانز به‌عنوان یک شرکت بزرگ جنگل‌داری برجسته شد، اما در ۲۰۱۳ فروپاشید. در ۲۰۰۴، جیم بیکن، نخست‌وزیر تاسمانی، بر اثر سرطان ریه درگذشت. در ژانویه ۲۰۱۱، نیکوکار دیوید والش موزه هنر قدیم و نو (MONA) را در هوبارت افتتاح کرد که با ستایش بین‌المللی روبه‌رو شد. ظرف ۱۲
کرد که با ستایش بین‌المللی روبه‌رو شد. ظرف ۱۲ ماه، این موزه به برترین جاذبه گردشگری تاسمانی بدل شد. همه‌گیری کووید-۱۹ در تاسمانی دست‌کم ۲۳۰ مورد ابتلا و ۱۳ مرگ به همراه داشت . در مارس ۲۰۲۰، پس از شیوع همه‌گیری کروناویروس (سارس-کوو-۲) و گسترش آن به استرالیا، دولت تاسمانی وضعیت اضطراری بهداشت عمومی اعلام کرد، و ماه بعد، بزرگ‌ترین شیوع ایالتی در شمال‌غرب تاسمانی رخ داد که نیازمند کمک دولت فدرال استرالیا بود. در اواخر ۲۰۲۱، تاسمانی در واکسیناسیون ملی پیشتاز بود. طبیعت. تاسمانی را ایالت طبیعی (Natural State) و
طبیعت. تاسمانی را ایالت طبیعی (Natural State) و جزیره بازیابی جوانی (Island of Rejuvenation) می‌خوانند که به محیط طبیعی فراوان و تقریباً دست‌نخورده‌اش بازمی‌گردد. ۴۰٪ از زمین‌های تاسمانی رسماً حفاظت‌شده، پارک ملی و میراث جهانی است.
ابراهیم منصفی (۱۶ آذر ۱۳۲۴ – ۱ تیر ۱۳۷۶)، شاعر، موسیقی دان، نویسنده و هنرمند هرمزگانی بود. او در پنجاه و یک سالگی در بندرعباس با خودکشی به زندگی اش پایان داد. نخستین آلبوم ترانه‌هایش، ده سال پس از مرگش منتشر شده است. در هرمزگان منصفی را با عنوان نیمای هرمزگان می‌شناسند. منصفی و چند تن از هم‌دوره‌های خود جزو اولین نفراتی بودند که به سرودن شعر نو نیمایی و آزاد در این منطقهٔ جنوبی روی آوردند. او که در شعرهای آزاد خود پیرو بلامنازع احمد شاملو است با تأثیرپذیری از اقلیم و جغرافیای بومی منطقه گاهی به شعر خود
از اقلیم و جغرافیای بومی منطقه گاهی به شعر خود تمایزی قابل تشخیص داده است. او سه بار ازدواج کرد که حاصل دو ازدواج او جدایی زودهنگام بود و در ازدواج سوم صاحب سه دختر و یک پسر به نام بنیامین شد که مرگ بنیامین کوچک در پنج سالگی او را دچار اندوه و مصیبت بی پایانی کرد. به نقل از دوست ۱۵ ساله‌اش: " منصفی قوی بود، اما هروئین قوی تر!" زندگی شخصی. ابراهیم منصفی در ۱۶ آذر سال ۱۳۲۴ در بندرعباس متولد شد. پدرش مینابی و مادرش اهل صحرای باغ لار بود که پس از تولد ابراهیم زندگی پایداری نداشتند. منصفی دربارهٔ تولد خود
زندگی پایداری نداشتند. منصفی دربارهٔ تولد خود می‌گوید «زادهٔ عشق زنی بود به مردی که آوازش او را سحر کرده بود.» پس از جدایی آن دو از هم "ابراهیم" دوران کودکی و نوجوانی‌اش را با پدربزرگ و مادربزرگ پدری خود در معبد هندوهای بندرعباس، بت گورون گذراند. او سه بار ازدواج کرد که حاصل دو ازدواج او جدایی زودهنگام بود و در ازدواج سوم صاحب سه دختر و یک پسر به نام بنیامین شد که مرگ بنیامین کوچک در پنج سالگی او را دچار اندوه و مصیبت بی‌پایانی کرد. او که در دوره‌ای از عمر خود به شغل معلمی مشغول بوده است به واسطهٔ فراز و
خود به شغل معلمی مشغول بوده است به واسطهٔ فراز و فرودهایی که در مسیر زندگی‌اش قرار گرفت این شغل را از دست داد و دههٔ پایانی عمر خود را با مصائب و دشواری‌های فراوانی گذراند. منصفی در شب یک‌شنبه اول تیرماه ۱۳۷۶ در سن ۵۱ سالگی در باغو (بندرعباس) با خودکشی از دنیا رفت و در همان‌جا به خاک سپرده شد. حرفه. این شاعر دورهٔ تحصیل خود را در بندرعباس گذراند. هم‌زمان با تحصیل او در دبیرستان بود که نخستین جرقه‌های علاقه او به هنر و ادبیات شکل گرفت. در این دوره او که خواندن را پس از حضور در تعزیهخوانی‌های ماه محرم تجربه
را پس از حضور در تعزیهخوانی‌های ماه محرم تجربه کرده بود، جذب گروه‌های تئاتر دانش‌آموزی شد. میل زیاد او به سرودن، او را به چاپ اولین مجموعه شعرش ترغیب کرد. مجموعه‌ای که او با کمک تعدادی از دوستانش با نام «مروارید ساحل» در شمارگان اندک به چاپ رساند. او بعدها از تعجیل در چاپ این مجموعه اظهار پشیمانی کرد. در سال ۱۳۴۷ برای نخستین‌بار مجلاتی مانند خوشه و فرودسی شعرهای آزاد او را منتشر کردند. حضور در سه فیلم کوتاه سینمای آزاد آن سال‌ها به کارگردانی حسن بنی‌هاشمی به عنوان بازیگر و دریافت جایزهٔ اول سینمای آزاد
به عنوان بازیگر و دریافت جایزهٔ اول سینمای آزاد برای فیلم "نهنگ" که نویسندهٔ آن نیز خود منصفی بود به شهرت او افزود. او همچنین در زمینه سرودن و موسیقی نیز فعالیت می‌کرد. "منصفی" با موسیقی ملت‌های مختلف آشنایی داشت و توانست ترانه‌های ماندگاری به گویشهای محلی بندرعباسی، بستکی و مینابی خلق کند. "منصفی" با سرودن ترانه‌های بومی و اجرای ساده چند آکورد گیتار، به مضامینی چون عشق، رنج و آزادی پرداخت و تأثیر قابل توجهی بر نسلهای پس از خود گذاشت. امروز هنرمندان بسیاری آثار او را بازخوانی می‌کنند. با توجه به برخی
آثار او را بازخوانی می‌کنند. با توجه به برخی کارهای قدیمی ابراهیم منصفی که ردی از آن‌ها روی نوار و صفحه باقی مانده، و با مقایسهٔ این آثار با ترانه‌های دورهٔ پختگی، می‌توان نتیجه گرفت که او هم مثل اکثر هنرمندان خارج از تهران، کار خود را با تکیه به موسیقی محلی آغاز کرد اما به جای استفاده از سازهای محلی از گیتار استفاده کرد و گویش محلی را در اشعارش نگه داشت. منصفی زندگی سراسر پرفراز و نشیب داشته و این در شعر او نیز تأثیر عمیقی به جای گذاشت. اون گویش‌های محلی در راستای بیان احساسات و فکرهای فردی به کار می‌برد
راستای بیان احساسات و فکرهای فردی به کار می‌برد و نه صرفاً معرفی سنت‌های محلی. آثار. از ابراهیم منصفی بیش از ۸۰ ترانه باقی مانده است که از دهه ۱۳۴۰ تا یک سال پیش از مرگ او، توسط دوستان و علاقمندانش و تعدادی پیش از انقلاب در رادیو و تلویزیون ملی ایران ضبط شده‌اند و بسیاری از آن‌ها از کیفیت خوبی برخوردار نیستند. ترانه لبخند، یکی از مشهورترین آهنگ‌های ابراهیم منصفی است. ترانه‌شناسی. آلبوم "ترانه‌های رامی" ۱۰ سال پس از مرگ رامی توسط نشر ماه‌ریز منتشر شد. خواننده، آهنگساز و ترانه‌سرا خود رامی است و در کنار او
آهنگساز و ترانه‌سرا خود رامی است و در کنار او حسام‌الدین نقوی، مسعود پاکدامن و علی علوی گیتار نواخته‌اند. بازخوانی‌ها. افراد زیادی در سال‌های اخیر به بازخوانی آثار منصفی روی آوردند. از جمله این افراد می‌توان به سهیل نفیسی اشاره کرد که نقطه عطف زندگی خود را آشنایی‌اش با این شاعر می‌داند و کنسرت‌هایی را در گرامی‌داشت او برگزار کرده. از جمله افراد دیگر می‌توان به رضا صادقی، ماکان اشگواری، داماهی، مهدی ساکی از گروه کماکان و محسن نامجو را نام برد.
زهرا (زیبا) کاظمی (۱۹۴۸ (میلادی) – ۱۱ ژوئیه ۲۰۰۳) خبرنگار کانادایی - ایرانی تبار بود که در مسافرتی به قصد تهیه گزارش در ایران، هنگام ناآرامی‌ها و اعتراضات دانشجویی، به جرم عکس‌برداری حین تجمع برخی از خانواده‌های زندانیان در مقابل زندان اوین، بازداشت و در زندان درگذشت. او به اصرار سعید مرتضوی دادستان وقت تهران بازداشت شد، این بازداشت برخلاف نظر وزارت اطلاعات که وی را جاسوس نمی‌دانست انجام شده بود. پرونده وی پس از گذشت سال‌ها در دستگاه قضایی جمهوری اسلامی به سرانجامی نرسید و تنها متهم پرونده نیز که یکی از
سرانجامی نرسید و تنها متهم پرونده نیز که یکی از کارمندان رده پایین وزارت اطلاعات بود، تبرئه شد. زندگی‌نامه. زهرا کاظمی در سال ۱۹۴۸م در شیراز زاده شد. در دو سالگی پدرش را از دست داد. از سال ۱۹۶۹ تا سال ۱۹۷۲ در مدرسۀ عالی سینما و تلویزیون در تهران تحصیل کرد. وی در سال ۱۹۷۴ برای تحصیل در رشتۀ ادبیات و سینما به دانشگاه پاریس رفت. در سال ۱۹۸۵ دکترای خود را در رشتۀ هنر و ادبیات از دانشگاه پاریس دریافت می‌کند. در سال ۱۹۹۳ همراه پسرش، استفان هاشمی، به کبک کانادا مهاجرت کرد. وی با نشریاتی مانند رکتو، ورسو، گازت دو
کرد. وی با نشریاتی مانند رکتو، ورسو، گازت دو فم و گلوب اَند میل، چاپ کانادا، و نیز همکاری داشته‌است. در سال ۲۰۰۳ زهرا کاظمی در جریان یک مسافرت به عنوان خبرنگار در ایران دستگیر و در هنگام بازجویی به قتل رسید. دستگیری. پس از بازگشت از عراق در تاریخ ۲۷ خرداد ۱۳۸۲ همراه با گذرنامه ایرانی و معرفی‌نامه‌ای از سوی مؤسسه عکس انگلیسی به اداره کل مطبوعات و رسانه‌های خارجی مراجعه می‌کند و درخواست تهیه عکس از زندگی روزانه مردم عادی در شهر تهران، دانشجویان و چند دانشگاه تهران و نیز کوی دانشگاه می‌کند. در تاریخ ۳۱ خرداد
تهران و نیز کوی دانشگاه می‌کند. در تاریخ ۳۱ خرداد ۱۳۸۲ معرفی‌نامه‌ای از سوی اداره کل مذکور خطاب به نیروهای انتظامی صادر می‌شود. در این معرفی‌نامه که رونوشت آن برای معاونت ذی‌ربط در نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران (ناجا) ارسال می‌شود از نیروهای انتظامی درخواست می‌شود تا همکاری‌های لازم را طبق ضوابط و مقررات با نامبرده از تاریخ ۳۱ خرداد ۱۳۸۲ تا ۷ تیر ۱۳۸۲ به عمل آورند. این معرفی نامه در تاریخ ۲ تیر ۱۳۸۲ از سوی اداره کل مطبوعات و رسانه‌های خارجی به خانم کاظمی تحویل می‌شود. وی عصر همان روز برای تهیه عکس و
تحویل می‌شود. وی عصر همان روز برای تهیه عکس و گزارش از خانواده‌های دانشجویان زندانی در برابر زندان اوین حضور می‌یابد و در ساعت ۱۷:۴۰ دقیقه از سوی دادستانی بازداشت می‌شود. بازداشت به اتهام عکس برداری از مناطق ممنوعه. در جریان ناآرامی‌ها و اعتراضات دانشجویی در خرداد ماه ۱۳۸۲ که منجر به دستگیری بسیاری از دانشجویان و ناراضیان دیگر در تهران شد، خانواده‌های آنان در ۲ تیر ۱۳۸۲ تجمع اعتراض‌آمیزی را در مقابل زندان اوین تشکیل دادند. "زهرا کاظمی" در این روز برای تهیه گزارش و تصویر، در این تجمع حاضر شده و اقدام به
گزارش و تصویر، در این تجمع حاضر شده و اقدام به عکس‌برداری از تجمع در اطراف زندان کرد و مقابل زندان بازداشت شد. به ادعای دادستان عمومی و انقلاب تهران، "زهرا کاظمی" متهم به عکس‌برداری از اماکن و مناطق ممنوعه و ارسال آن برای سرویس‌های اطلاعاتی بیگانه بوده است. مرگ. او در حالی که مدت ۱۸ روز در بازداشت به سر می‌برد، در ۲۰ تیر به دلایلی که مورد دعاوی زیادی بوده است، فوت می‌کند. مقامات دادستانی دلیل مرگ را غش و برخورد سر زهرا کاظمی با زمین و نهایتاً ضربه مغزی ذکر کردند. وزیر اطلاعات وقت در مصاحبه‌ای اعلام کرد که
کردند. وزیر اطلاعات وقت در مصاحبه‌ای اعلام کرد که اگر کاظمی به موقع به بیمارستان منتقل می‌شد نجات پیدا می‌کرد. مرگ زهرا کاظمی با تأیید مقامات دادستانی در ۲۵ تیر اعلام می‌شود. در پی این اتفاق دولت کانادا با دلیل این که "زهرا کاظمی" دارای تابعیت کانادایی بوده است، دولت و مقامات قضایی ایران را تحت فشار قرار می‌دهد تا گزارش و تحقیقی جامع از این حادثه فراهم کنند. علت مرگ. گرچه مرتضوی بر تصادفی بودن مرگ وی بر اثر ضربه و خون‌ریزی مغزی ناشی از «برخورد جسم سخت به سر یا برخورد سر به جسم سخت» پافشاری نمود شهرام اعظم،
یا برخورد سر به جسم سخت» پافشاری نمود شهرام اعظم، پزشک سابق و کارمند وزارت دفاع ایران که در سال ۲۰۰۴ ایران را ترک و از کانادا درخواست پناهندگی نمود، پس از معاینه بدن زهرا کاظمی، اعلام نمود که علایم ضرب و شتم شدید، شکنجه و تجاوز جنسی شامل: شکستگی جمجمه و بینی، له‌شدگی انگشتان پا، شکستگی انگشتهای میانی و کوچک دست راست و انگشت میانی دست چپ، کنده شدن ناخن‌های انگشتهای شست و اشاره دست، صدمات در ناحیه ریه و دنده، کبودی شدید ناحیه شکم، اندام تناسلی و پاها که حاکی از تجاوزات وحشیانه جنسی و شلاق خوردن در زمان‌های
از تجاوزات وحشیانه جنسی و شلاق خوردن در زمان‌های مکرر می‌باشد، نشان می‌دهد که او هنگام تحمل حبس به قتل رسیده است. وزیر امور خارجه کانادا با تأیید گزارش دکتر اعظم در کنفرانس مطبوعاتی تورنتو عنوان نمود که مسئولان کشور کانادا برای روشن شدن کامل جزئیات پرونده قتل زهرا کاظمی تلاش خواهند کرد. محمدحسین خوشوقت معاون مطبوعات خارجی وزارت ارشاد وقت دربارۀ علت مرگ کاظمی می‌گوید: «اگر در فرانسه هم كالبدشكافی می شد پزشكان فرانسوی به چیزی بیش از آن چه پزشكی قانونی در ایران رسید نمی‌رسیدند. پزشكی قانونی به این جمع بندی
رسید نمی‌رسیدند. پزشكی قانونی به این جمع بندی رسید كه سر ایشان به جسم سخت خورده یا جسم سخت به سر ایشان خورده است. اما بحث ما این بود كه این كجا و به چه شكل و چرا اتفاق افتاده است. وقتی ایشان را در زندان اوین پیاده می كنند بازجوی قبلی از آن حوالی عبور می كرده و چشمش به ایشان می افتد؛ از دور می گوید باز كه این جا آمدی؟ خانم کاظمی از صدای آن مرد می فهمد كه آن جا نه سفارت كانادا، كه زندان اوین است. داد و فریاد و بی تابی می كند كه آن جا سیلی به ایشان زده می شود؛ حالا توسط همین فرد یا فرد دیگری به ایشان زده می
حالا توسط همین فرد یا فرد دیگری به ایشان زده می شود و تعادلش از دست می رود و به زمین می افتد و سرش به جدول جویی كه كنارش ایستاده بوده برخورد می كند. بدین سبب، شكاف كوچكی در جمجمه ایشان ایجاد می شود. مقداری بیحال می شود اما به ظاهر بهبود می یابد. در آن زمان، عوارض و نشانه های ضربه مغزی اصلا مشاهده نمی شده اما از محل آن شكستگی مختصر و مویین، خون آرام آرام وارد محوطه مغز می شود و فشار داخل مغز را افزایش می دهد. چند روزی طول می كشد تا فشار داخل جمجمه به حدی برسد كه ایشان بی حال و به بیمارستان منتقل شود و در
كه ایشان بی حال و به بیمارستان منتقل شود و در بیمارستان به كما برود. گزارش هایی كه در كمیته رییس جمهور داده می شد بیان می كرد كه ابتدا، هم در بهداری و هم در بیمارستان بقیه الله تصور بر این بوده است كه ایشان ناراحتی گوارشی دارد. اما وقتی ایشان به كما می رود متوجه می شوند مشكل مغزی بوده است. ایشان در بیمارستان حالت تهوع و بیحالی داشته است. وقتی به كما می رود اسكن مغزی می شود. آن جا متوجه می شوند مشكل مغزی است نه گوارشی. در سی تی اسكن می بینند یك ترك باریكی در جمجمه ایشان ایجاد شده است. آن طور كه به خاطر
در جمجمه ایشان ایجاد شده است. آن طور كه به خاطر دارم، ایشان ۱۵ روز در كما بوده و سپس دار فانی را وداع گفته است.» سعید مرتضوی. کمیته بررسی و تحقیق مجلس ششم در مورد قتل زهرا کاظمی در گزارش خود قاضی مرتضوی را به عنوان متهم ردیف اول این پرونده معرفی کرده و حتی برخی از نمایندگان خواستار برکناری او شدند. محسن آرمین نماینده مجلس ششم و عضو این کمیته ویژه از تریبون مجلس گفت: «مرتضوی پس از دو روز بازجویی از زهرا کاظمی به دلیل نامعلومی این خبرنگار را به نیروی انتظامی تحویل داده که پس از آن زهرا کاظمی به بازجویان
تحویل داده که پس از آن زهرا کاظمی به بازجویان نیروی انتظامی گفته بود که او را به هنگام بازجویی در دادستانی از ناحیه سر مورد ضرب و جرح قرار داده‌اند. من می‌دانم قاضی مرتضوی در سطحی نیست که بتواند بدون پشتوانه دست به چنین اقداماتی بزند، اما این اعمال خودسرانه و غیر مسئولانه در صورت سکوت و مسامحه قطعاً در این حد باقی نخواهد ماند.» گزارش دولت ایران. سید محمد خاتمی نیز ۴ نفر از وزیران (وزیر دادگستری، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، وزیر کشور و وزیر اطلاعات) را مأمور رسیدگی و بررسی این پرونده کرده و خواستار ارائه
رسیدگی و بررسی این پرونده کرده و خواستار ارائه گزارشی از این ماجرا شد. این اقدام در اثر فشار دولت کانادا صورت گرفته بود، اما ابعاد مهمی از ماجرا را روشن کرد. در گزارش هیئت ویژه رئیس‌جمهور آمده بود: همچنین بر اساس این گزارش، "زهرا کاظمی" ۲۱ ساعت اول در اختیار دادسرا و زندان، ۲۶ ساعت در اختیار ناجا، ۴ ساعت در اختیار دادسرا و ۲۶ ساعت در اختیار وزارت اطلاعات قرار داشته‌است و ضرب دیدگی جمجمه (۵ تیر ۱۳۸۲ یا حداکثر ۲۴ ساعت قبل از آن) نیز در زمانی صورت گرفت که زهرا کاظمی در اختیار وزارت اطلاعات قرار داشته‌است.