payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مدرسه نسبت به کل جمعیت شهر در مقایسه با میانگین کشور است. تعداد افراد در سن کار(۲۰ تا ۶۶) نسبت به کل جمعیت شهر در مقایسه با دیگر مناطق نروژ، بیشتر است. در صد افراد بازنشسته (بالای ۶۷) در اسلو، کمتر از میانگین کل کشور است. با این حال، نسبت گروه‌های بالای ۸۰ سال در کل کشور یکسان است. ضمن اینکه تفاوت در ترکیب جمعیت از نظر سنی بین اسلو و کل کشور با گذشت زمان کاهش و نسبت کودکان در اسلو به دنبال افزایش زاد و ولد تا حدودی در حال افزایش است. در اسلو، نسبت تعداد زنان در مقایسه با مردان، کمی بیشتر است. در مقابل هر
در مقایسه با مردان، کمی بیشتر است. در مقابل هر ۱۰۰۴ زن ۱۰۰۰ مرد ساکن اسلو هستند. در مقیاس کل کشور، طبق آمار سال ۲۰۱۶ میلادی، این، تعداد مردان است که کمی فزونی دارد و در مقابل هر ۱۰۰۰ مرد، تنها ۹۸۶ زن، در نروژ ساکن هستند. به غیر از موارد نامبرده، ویژگی دیگر جمعیت اسلو، بالا بودن تعداد افراد مجرد و خانوارهای تک نفری است. طبق آمار سال ۲۰۱۶ میلادی ۴۷٫۴ درصد از خانوارها در اسلو، تک نفری بوده‌اند. در کل کشور نروژ، این نسبت در سال ۲۰۱۶ میلادی، ۳۸٫۱ درصد بوده‌است. مهاجران. در مقایسه با دیگر استان‌های نروژ، اسلو
مهاجران. در مقایسه با دیگر استان‌های نروژ، اسلو بیشترین جمعیت مهاجر را دارد. بیش از ۱۸ هزار نفر یا ۲۲٫۳ در صد دارای پیشینهٔ مهاجرتی هستند یعنی هر دو والدین آنها (بدون در نظر گرفتن تابعیت) در خارج از نروژ متولد شده‌اند. طبق آمار سال ۲۰۰۵ میلادی این میزان در کل کشور نروژ برابر ۷٫۹ در صد بوده‌است. از جمعیت مهاجر ساکن اسلو پیشینهٔ قریب ۸۰ در صد از آنها مربوط به کشورهای غیر غربی است. ترکیب مهاجران در جمعیت هم از لحاظ سن و هم منطقهٔ جغرافیایی بسیار متنوع است. در مجموع ۳۲ درصد از مهاجران به نروژ، در اسلو زندگی
مجموع ۳۲ درصد از مهاجران به نروژ، در اسلو زندگی می‌کنند و ۳۶ درصد از مهاجران از کشورهای غیر غربی آمده‌اند. بیشترین نسبت جمعیت مهاجر از جمله در اسلوی قدیم است. جمعیت مهاجران عموماً جوان و دارای تعداد نسبتاً بالایی فرزند هستند. مهاجران. شمار اقلیت‌ها (نسل اول و دوم) در اسلو برپایه کشور مهمان، آمار ۱ ژانویه ۲۰۱۰:
واکنش زنجیره‌ای هسته‌ای فرآیندی است که در آن نوترون‌های ناشی از شکافت هسته‌ای باعث شکافت هسته‌های دیگر اتم‌ها می‌شوند. پیشینه. در اواخر سال ۱۹۳۸ اتو هان، لیزه مایتنر و فردریک اشتراسمن به اکتشافی دست یافتند که دنیا را تحت تأثیر قرار داد، آن‌ها متوجه شدند که می‌توان کاری کرد که هسته‌های اورانیوم ۲۳۵ شکسته شوند. فرایند. فرض کنید که نوترونی در اطراف یک هسته اورانیوم ۲۳۵ آزادانه در حال حرکت است. این هسته تمایل زیادی دارد که نوترون کند را به درون خود بکشاند و آن را جذب کند. هسته اورانیوم پس از گیر اندازی این
آن را جذب کند. هسته اورانیوم پس از گیر اندازی این نوترون دیگر هسته‌ای پایدار نیست و ناگهان از هم شکافته می‌شود. این هسته در طی فرایند شکافت به دو یا چند هسته با جرم کوچک‌تر، یعنی به صورت هسته‌های عناصر نزدیک به مرکز جدول تناوبی تجزیه می‌شود. به‌طور کلی در فرایند شکافت اگر یک نوترون به هسته اصابت کند به‌طور میانگین ۵٫۲ نوترون در اثر شکافت آزاد می‌شود حال اگر ما تعداد نوترون‌های آزاد شده را ۳ عدد فرض کنیم و مدت زمان لازم برای تحقق هر شکافت ۰/۰۱ ثانیه باشد، مقدار اورانیوم مصرف شده در یک ثانیه در حدود ۱۰ به
مقدار اورانیوم مصرف شده در یک ثانیه در حدود ۱۰ به توان ۲۳ کیلوگرم خواهد بود. واضح است که واکنش زنجیره‌ای شکافت می‌تواند مقادیر قابل توجهی از اورانیوم را در مدت زمان ناچیزی به انرژی تبدیل کند. مشخص است که ما نیازی به تولید مستمر نوترون نداریم بلکه با اصابت اولین نوترون به هسته و آزاد شدن نوترون‌های ناشی از فرایند شکافت ما می‌توانیم نوترون مورد نیاز خود را بدست آوریم که مسلماً این تعداد نوترون بسیار بیشتر از نیاز ما خواهد بود. به حداقل مقدار اورانیومی که برای فرایند شکافت لازم است جرم بحرانی یا مقدار بحرانی
فرایند شکافت لازم است جرم بحرانی یا مقدار بحرانی می‌گویند. از به هم پیوستن دو یا چند جرم بحرانی یک ابر جرم بحرانی حاصل می‌شود. حال اگر بخواهیم واکنش زنجیره‌ای ادامه پیدا کند، حفظ یک اندازه حیاتی برای ماده اولیه اورانیوم ضرورت دارد. در صورتی که مقدار اورانیوم را خیلی کمتر از جرم حیاتی ( بحرانی ) بگیریم، بیشتر نوترون‌های تولیدی فرار خواهند کرد زیرا این فرار به عواملی چون شکل فیزیکی اورانیوم و جرم آن وابسته‌است و در نتیجه واکنش متوقف می‌شود. از سوی دیگر اگر مقدار اورانیوم را فوق‌العاده زیاد بگیریم مثلاً به
مقدار اورانیوم را فوق‌العاده زیاد بگیریم مثلاً به اندازه یک ابر جرم حیاتی ( بحرانی )، تمام نوترون‌های تولیدی در واکنش‌های بعدی شرکت خواهند کرد و انرژی آزاد شده در یک فاصله زمانی کوتاه آنچنان زیاد خواهد شد که نتیجه‌ای جز انفجار نخواهد داشت!! بین این دو حالت یک خط فاصل وجود دارد:اگر بزرگی کره اورانیومی شکل را درست برابر اندازه بحرانی بگیریم آنگاه از هر شکافت فقط یک نوترون برای شرکت در شکافت بعدی باقی می‌ماند در این صورت واکنش با آهنگ ثابتی ادامه می‌یابد. از خاصیت حالت سوم برای عملکرد نیروگاه‌های هسته‌ای
از خاصیت حالت سوم برای عملکرد نیروگاه‌های هسته‌ای استفاده می‌کنند. جرم حیاتی اورانیم حدود بیست و سه کیلو گرم است . منابع. Wikipedia contributors, "Nuclear chain reaction," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Nuclear_chain_reaction&amp;oldid=195148754
نسرین مقانلو (زادهٔ ۱ تیر ۱۳۴۷) هنرپیشه سینما و تلویزیون اهل ایران است که از سال ۱۳۷۰ کار حرفه‌ای خود را آغاز کرد. او پس از ایفای نقش در سریال "مسافری از هند "به شهرت رسید. آغاز فعالیت هنری. وی فعالیت خود را با نقش کوتاهی در فیلم "دو نیمه سیب" به کارگردانی کیانوش عیاری در سال ۱۳۶۹ آغاز کرد اما در واقع با فیلم سینمایی "امید" به سینمای ایران معرفی شد و با بازی در فیلم "همسر" بیشتر مورد توجه قرار گرفت. وی پس از بازی در فیلم "نابخشوده" چند سالی را در خارج از کشور گذراند. سپس به ایران بازگشت و بازی در سینما و
گذراند. سپس به ایران بازگشت و بازی در سینما و تلویزیون را ادامه داد. بازی در فیلم "مهمان مامان" وی را به عنوان یک بازیگر توانا مطرح کرد. زندگی شخصی. مقانلو در ۱ تیر ۱۳۴۷ در تهران به دنیا آمد. پدرش تهرانی و موزیسین بود و مادرش شهناز نامدار بازیگر تئاتر بود. او یک خواهر و یک برادر دارد که خواهرش در آمریکا زندگی می کند و برادرش بیژن مقانلو سرمربی سابق تیم ملی تکواندوی ایران و مربی تکواندو است. کمال خلیلیان (بازیکن سابق فوتبال) اهل اهواز همسر نسرین مقانلو است. ثمرهٔ ازدواج آن‌ها ۲ فرزند به نام‌های ارشیا و آرین
ازدواج آن‌ها ۲ فرزند به نام‌های ارشیا و آرین است که متولد آمریکا و بزرگ‌شده و تحصیل‌کرده آنجا هستند. ارشیا، پسر بزرگ آنها، در مهرماه سال ۱۴۰۱ پس از سفر به ایران درگذشت. پزشکی قانونی علت مرگ را احتمال مسمومیت دارویی اعلام کرد. کتاب آشپزی. نسرین مقانلو یک کتاب آشپزی نوشته که با نام "آشپزی نسرین" و به مشخصات زیر به چاپ رسیده است.
علی نامی مردانه به معنی بلندمرتبه با ریشه عربی است. که در اسلام به‌عنوان یکی از نام‌های خدا شناخته می‌شود. افراد شاخص با این نام عبارت‌اند از:
مَرو () () یا واحهٔ مرو و در کتب تاریخی معروف به مروالشاهجان، یکی از شهرهای بزرگ تمدن ایران در آسیای میانه و در جاده ابریشم بود. ویرانه‌های آن امروزه در انتهای جنوبی بیابان قره‌قوم و به فاصلهٔ ۱۴۵ کیلومتری شمال شرقی سرخس واقع است و ناحیه اطراف آن از رود مرغاب (مرو رود) مشروب می‌شود. شهر امروزی ماری که مرکز استان مرو در ترکمنستان است در ۳۰ کیلومتری مرو باستان ساخته شده است. سابقه سکونت انسان در مرو از هزاره سوم پیش از میلاد تا قرن هجدهم میلادی می‌رسد. ازبک‌ها در سال ۱۷۸۹ میلادی شهر را ویران و ایرانیان را از
در سال ۱۷۸۹ میلادی شهر را ویران و ایرانیان را از آن اخراج کردند، پس از آن مرو به ویرانه تبدیل شد و دیگر هرگز خود را بازنیافت. به ساکنان مرو در فارسی "مَروَزی" به معنی «زیَنده در مرو» گفته می‌شود. مردم نواحی شرقی خراسان مرو را به نام مور «Mowr» و باشندگان آن را موری (بر وزن دوری به معنی بشقاب) می‌گویند. مرو در زمان اسکندر مقدونی و جانشینانش به نام‌های اسکندریه () و انطاکیهٔ مرغیانه () نیز شناخته می‌شده است. مرو بزرگ در قرون وسطی معروف بود به «مرو شاهجان» تا با مروالرود که مرو کوچک است اشتباه نشود. ظاهراً
با مروالرود که مرو کوچک است اشتباه نشود. ظاهراً شاهجان معرب شاهگان فارسی و به معنی شاهانه و شاهوار است. یاقوت و بعضی نویسندگان دیگر معتقدند که شاهجان به معنی جانِ شاه است. در دارالامارهٔ شهر گنبدی از آجر افراشته شده بود که به قول اصطخری پنجاه و پنج ذراع قطر داشت و زیر این گنبد بود که نخستین جامه‌های سیاه، رنگ‌آمیزی شد و این رنگ شعار عباسیان واقع گردید. پیشینه. پیشینهٔ مرو به پیش از میلاد مسیح می‌رسد. مرو از شهرهای باستانی و از مراکز فرهنگی ایران باستان بوده است. داریوش اول در سنگ‌نبشته بیستون این منطقه را
است. داریوش اول در سنگ‌نبشته بیستون این منطقه را به نام «مَرگوش» یاد کرده و آن را با غرب اسم برده است. اما جغرافیانویسان قدیم آن را مَرْگیانا نامیده و جداگانه ذکر کرده‌اند. اسکندر در سال ۳۲۹ یا ۳۲۸ قبل از میلاد، یکی فرماندهان خود به نام کراتروس را با دستور بنای دژ و شهر مرو اعزام کرد تا مانعی در برابر حملات شمالی باشد. این شهر تا مدتی پس از تأسیس، «اسکندریه»، و پس از بازسازی به علت نامعلوم در دورهٔ سلوکیان، نام «آنتیوخیا مرگیانا» را بر خود گرفته است. این شهر با وجود قرار داشتن در قلمروی پارت در ابتدا به
شهر با وجود قرار داشتن در قلمروی پارت در ابتدا به تصاحب پادشاهی یونانی باختر در می‌آید. مرگیان یا مرو از سرزمین‌های تابع اشکانیان به‌شمار می‌آمد و در دورهٔ ساسانیان آباد بوده است و چنان‌که در تاریخ ثبت است یزدگرد سوم آخرین پادشاه ساسانی پس از شکست جنگ نهاوند (۲۱ هجری/۶۴۲ میلادی) به ری، اصفهان، کرمان، بلخ و سپس مرو رفت و از شاه چین و خاقان ترک کمک خواست اما چون از سوءنیت ماهوی سوری مرزبان مرو نسبت به خود آگاه شد به آسیابانی خسرونام پناه برد و او یزدگرد را به طمع لباس فاخرش کشت (۳۱ ه‍.ق /۶۵۱ میلادی). از آن
طمع لباس فاخرش کشت (۳۱ ه‍.ق /۶۵۱ میلادی). از آن پس سرزمین‌های شرقی ایران یکی پس از دیگری و از جمله مرو به تصرف مسلمان درآمد و سلسله‌های مختلف یکی پس از دیگری بر این ناحیه حکومت کردند و اهمیت آن همچنان محفوظ بود. مرو شایگان یکی از چهار شهر قدیم خراسان بود که زمانی پایتخت این استان بوده است سه شهر دیگر خراسان نیشابور و بلخ و هرات بود. شهر مرو بواسطهٔ نزدیکی به خوارزم و ماوراءالنهر از یک طرف و اتصال آن به سرخس و نیشابور از طرف دیگر از نظر نظامی و تجاری موقعیتی خاص داشته است به همین جهت در زمان ساسانیان و در
خاص داشته است به همین جهت در زمان ساسانیان و در دورهٔ تسلط اعراب تا زمان مأمون همیشه این شهر پایتخت خراسان بوده است. طاهریان مرکز خراسان را به نیشابور انتقال دادند. سامانیان پایتخت را به بلخ و بخارا منتقل کردند ولی در دوران فرمانروائی سلجوقیان شهر مرو که در مجاورت یورت آن‌ها بوده مرکز امپراتوری بزرگ سلجوقیها گردید. در عهد سلطان سنجر مرو پایتخت خراسان بود و از معتبرترین شهرهای ایران. آبادی و اعتبار مردم آن تا آنجا بود که زمین‌داران و دهقانان آن در توانگری با امرا و ملوک اطراف دم همسری می‌زدند و مانند
با امرا و ملوک اطراف دم همسری می‌زدند و مانند جرجانیهٔ خوارزم اهل فضل در آنجا گرد می‌آمدند و در مدارس و کتابخانه‌های آنجا روزها را به فراگیری دانش می‌گذراندند. این شهر در ۵۵۰ ه‍.ق ده کتابخانهٔ بزرگ عمومی داشت که یکی از آن‌ها دوازده هزار جلد کتاب داشت. مردم مرو ایرانی و زبانشان فارسی بوده است. در نیمهٔ دوم قرن چهارم که مقدسی شهر مرو را دیده است گوید یک‌سوم حومهٔ آن ویران بوده، ولی یک قرن بعد یعنی در زمان سلجوقیان شهر مرو وسعت یافت و بر اهمیت آن افزوده شد و سلطان سنجر سلجوقی آخرین پادشاه آن سلسلهٔ بزرگ به
سلطان سنجر سلجوقی آخرین پادشاه آن سلسلهٔ بزرگ به سال ۵۵۲ در آنجا به خاک سپرده گشت و آثار قبر وی هنوز در آنجا دیده می‌شود. یاقوت که در سال ۶۱۶ در مرو بوده و قبر سلطان سنجر را دیده است و گوید آن قبر در زیر گنبدی بلند و آسمانی‌گون است و از مسافت یک روز راه دیده می‌شود. یاقوت گوید در زمان وی مرو دو مسجد جامع بزرگ داشت در درون یک بارو که یکی از آنها به حنفی‌ها و دیگری به شافعی‌ها مخصوص بود. یاقوت سه سال در مرو اقامت کرد و در این مدت به جمع‌آوری موارد فرهنگِ بزرگِ جغرافیاییِ خود موسوم به «معجم البلدان» اشتغال
جغرافیاییِ خود موسوم به «معجم البلدان» اشتغال داشت زیرا پیش از فتنهٔ مغول کتابخانه‌های مرو بسیار مشهور بود. یاقوت خود به این مطلب اشاره کرده گوید اگر حملهٔ مغولان به آن شهر و ویرانی آن بلده نبود من تا پایان زندگی خویش در مرو می‌ماندم. یاقوت از جمله کتابخانه‌های مرو به دو کتابخانه اشاره می‌دارد که عبارت‌اند از کتابخانهٔ عزیزیه با دوازده هزار جلد کتاب و کتابخانهٔ ضمیریه در خانقاه دراویش که دویست جلد کتاب بیش نداشت ولی به گفتهٔ یاقوت هر جلد از دویست سکه طلا یعنی دویست دینار بیشتر می‌ارزید زیرا همهٔ نسخ آن
یعنی دویست دینار بیشتر می‌ارزید زیرا همهٔ نسخ آن منحصر به فرد و غیرقابل تقویم بود. همین‌طور از کتابخانهٔ خواجه نظام‌الملک، وزیر معروف سلجوقیان نیز یاد می‌کند که از معروف‌ترین کتابخانه‌های مرو بوده است. یاقوت که مقارن حملهٔ مغول در مرو بوده است می‌نویسد از مرو در ۶۱۶ بیرون رفتم در حالی که در حد اعلای نیکویی بود. همین‌که مغولان ذر سال ۶۱۸ ه‍.ق به مرو نزدیک شدند یاقوت از آنجا به موصل گریخت و این شهر در حملهٔ مغول به کلی ویران شد بدین توضیح که پس از فرار سلطان محمد خوارزمشاه مجیر الملک حاکم سابق مرو به حفظ مرو
خوارزمشاه مجیر الملک حاکم سابق مرو به حفظ مرو در برابر مغول پرداخت و شیخ الاسلام مرو و قاضی سرخس را که قصد تسلیم شدن داشتند کشت و مغول شهر را محاصره کردند. مرو پنج روز مقاومت کرد اما سرانجام تسلیم تولی پسر چنگیز شد و وی تمام مردم شهر را امر کرد به خارج شهر بروند و خود بر کرسی زرین نشست و سران خوارزمشاهی را دستور داد گردن زدند و مردم را میان لشکریان بخش کرد و مغول همه را از زن و مرد و کودک کشتند و سپس مرو را آتش زد و تربت سنجر را سوخت و قبرها را به طمع دفینه نبش کرد و در این واقعه هفتصد هزار آدمی کشته شدند
نبش کرد و در این واقعه هفتصد هزار آدمی کشته شدند و هیچ‌کس از ساکنان آنجا باقی نماند که بتواند آنها را دفن کند. ابن اثیر گوید مقبرهٔ سلطان سنجر را هم مانند مساجد و تمامی کتابخانه‌های معروف و مشهور مرو و دیگر اماکن سوزاندند. حافظ ابرو بر این گفته افزوده گوید مغول‌ها بناها و سدها و مقسم‌های آب رود مرغاب را که تعداد آنها در زمان سلجوقیان خیلی زیاد شده بود نیز خراب کردند. ابن بطوطه نیز که در قرن هشتم از مرو گذر کرد، ویرانه‌ای از آن بیش ندید. پیداست که پس از این ویرانی و قتل و سوختن مرو آن رونق و شکوه سابق را
ویرانی و قتل و سوختن مرو آن رونق و شکوه سابق را نتوانست بیابد خاصه با رونقی که هرات در دورهٔ تیموریان و صفویه یافته بود. فقط بعدها مرو اندکی از آبادی سابق را به دست آورد زیرا امیر تیمور در ضمن جنگ‌های خود مکرر به این شهر آمدورفت کرده در آنجا توقف می‌نمود و معمولاً در مکانی رحل اقامت می‌افکند که شرف‌الدین علی یزدی آن را ماخان ضبط نموده و دور نیست همان ماجان باشد که چنانچه سابقاً گفتیم حومه‌ای پهناور در سمت باختر مرو بود. مرو در زمان شاهرخ فرزند و جانشین امیر تیمور که در سال ۸۱۲ به تجدید آبادی آن همت گماشت
تیمور که در سال ۸۱۲ به تجدید آبادی آن همت گماشت قسمتی از عظمت و شکوه سابق را به دست آورد، به طوری که در سال ۸۲۱ هجری که حافظ ابرو تاریخ خود را نوشته گوید مرو دوباره معمور و آباد شده است. نبرد مرو در سال ۸۸۹ خورشیدی (۹۱۶ قمری) میان سپاه ازبکان به فرماندهی شیبک خان ازبک (بنیانگذار سلسله شیبانیان یا ازبکان) با سپاه قزلباش ایران به فرماندهی شاه اسماعیل یکم (بنیانگذار پادشاهی صفویان) رخ داد. در این جنگ که در نزدیکی مرو روی داد، سپاه ازبک شکست خورد و شیبک خان کشته شد. در پی این جنگ مرزهای ایران از سوی شمال خاوری
شد. در پی این جنگ مرزهای ایران از سوی شمال خاوری به رود جیحون رسید و خراسان از دست ازبکان بیرون آمد. در اوایل سده دوازدهم/هجدهم، ایرانی‌ها قلمرو خانات خیوه و بخارا را به خاک خود مُنضم ساختند؛ اما خانات بخارا بار دیگر در نیمه دوم همین سده مستقل شدند و مرو را دوباره تصرف و جمعیت آن را به‌طور کامل به بخارا منتقل کردند. این ویرانی شهر و انتقال کامل جمعیت آن به بخارا در سال‌های ۱۷۸۸ تا ۱۷۸۹ میلادی و توسط شاه‌مراد روی داد. پس از آن سالورهای آمودریا و تقریباً تمامی دوستانشان از طایفه ساریک به منطقه آمده و در واحه
دوستانشان از طایفه ساریک به منطقه آمده و در واحه مرو نشیمن گزیدند. در دورهٔ صفویه و افشاریه و قاجاریه گهگاه سرکشان نواحی مخصوصاً ازبکان و خان‌های خیوه، مرو را مورد تاخت و تاز قرار می‌دادند چنان‌که من‌باب مثال در ۱۲۷۶ ه‍.ق محمدامین‌خان والی خوارزم به حدود مرو آمده و به تعرض خراسان پرداخته است و فریدون میرزای فرمانفرما او را در سرخس شکست داده و کشته و سر او را به تهران فرستاده است. چون روز ورود سر او به تهران مصادف با روز عید بود در موقع سلام عام مژدهٔ این فتح را به ناصرالدین شاه دادند. جنگ مرو (دوره قاجار).
را به ناصرالدین شاه دادند. جنگ مرو (دوره قاجار). اما تعرض ترکمانان و حکام اطراف امری عادی شده بود بدین مناسبت ناصرالدین شاه در اواخر سال ۱۲۷۶ ه‍.ق حشمت‌الدوله حمزه میرزا به همراهی میرزا قوام‌الدوله آشتیانی با چهل هزار سپاهی روانهٔ حدود مرو کرد. اما این لشکر بسبب بی‌احتیاطی و اختلافی که بین حشمت‌الدوله و قوام‌الدوله بود از ترکمانان شکست خوردند و نزدیک به دو سوم آنان کشته یا اسیر شدند و در این اوان روسها که به حدود شمال دریاچهٔ آرال و مشرق دریای خزر رسیده و به تصرف ترکستان شرقی و غربی و دره‌های سیحون و جیحون
تصرف ترکستان شرقی و غربی و دره‌های سیحون و جیحون شروع کرده بودند به نواحی تحت تابعیت ایران نیز دست انداختند، از جمله خیوه را در ۱۲۷۰ و تاشکند و سمرقند و بخارا را در ۱۲۸۱ و ۱۲۸۵ اشغال کردند و با استیلای بر این نواحی به درهٔ آرال اترک و ترکمن صحرا نزدیک شدند و در ۱۲۹۸ ه‍.ق در گوگ‌تپه ترکمانان تکه را به کلی از پای درآوردند و سرانجام در محرم ۱۲۹۹ ه‍.ق خط مرزی کنونی بین دولت ایران و روسیه به موجب معاهده‌ای مقرر شد.
منیژه دختر افراسیاب، از شخصیت‌های اساطیری در شاهنامه است. نام منیژه در داستان بیژن و منیژه آمده‌است. آشنایی منیژه با بیژن و رفتن به کاخ. هنگام بازگشت، گرگین میلاد برای اینکه امتناع او نزد شاه فاش نشود بیژن را به نزدیکی اردوی تفریحی دختران تورانی می‌برد. در این اردو منیژه دختر افراسیاب که در شاهنامه زیبایی‌اش توصیف شده همراه ندیمه‌هایش در دامان طبیعت اردو زده بود. بیژن محو زیبایی منیژه می‌شود و پشت درخت تناوری ایستاده و منیژه را تماشا می‌کند. منیژه از طریق ندیمه‌اش متوجه حضور بیژن می‌شود و حاجبی را نزد او
ندیمه‌اش متوجه حضور بیژن می‌شود و حاجبی را نزد او می‌فرستد به این گمان که او سیاوش است که دوباره زنده شده. بیژن خود را پهلوانی ایرانی معرفی می‌کند و به سفارش منیژه وارد چادر او می‌شود. پس از سه روز که در چادر او بود منیژه تصمیم می‌گیرد او را مخفیانه به کاخ پدرش افراسیاب ببرد. بیژن قبول نمی‌کند و سعی می‌کند خود را نجات دهد و به ایران زمین بازگردد. منیژه با کمک همراهانش بیژن را با دارو خواب کرده و لای البسه پیچیده و به درون کاخ می‌برد. دیدار منیژه با رستم و آگاه شدن رستم از داستان بیژن. منیژه که سرگردان با
آگاه شدن رستم از داستان بیژن. منیژه که سرگردان با سر و پای برهنه به‌دنبال غذا برای بیژن بود به گروه رستم می‌رسد. از زبانشان می‌فهمد که ایرانی هستند و برایشان داستان را شرح می‌دهد و از گیو و رستم و کیخسرو می‌پرسد. رستم که مظنون شده، واقعیت را فاش نمی‌کند، اما به منیژه که ناامید در حال برگشتن بود یک مرغ بریان می‌دهد و به او می‌گوید آن را برای محبوبش ببرد. در همین حین رستم انگشتر معروف خود را درون شکم مرغ می‌گذارد تا اگر واقعیت داشته‌باشد بیژن منیژه را باز نزد او بفرستد. بیژن در حال خوردن مرغ انگشتری را
نزد او بفرستد. بیژن در حال خوردن مرغ انگشتری را می‌یابد و منیژه را آگاه می‌کند. منیژه به نزد رستم می‌آید و گفته بیژن را برایش شرح می‌دهد که آیا تو صاحب رخش هستی؟ رستم که از حقیقت اطمینان یافته بود به منیژه خاطرنشان می‌کند که نیمه‌شب بر سر چاه آتش برافروزد و رستم به دنبال آتش بدانجا می‌آید. منیژه در اشعار شاهنامه. همچنین در داستان بیژن و منیژه آمده است: باورهای عامانه محلی. بر اساس گفته‌های اهالی روستایی به نام منیژه آباد مژن آباد محل دفن منیژه در این روستا است و همچین یک مناره که قدمت آن به ۲۰۰۰ سال می‌رسد
و همچین یک مناره که قدمت آن به ۲۰۰۰ سال می‌رسد را به این شخصیت افسانه ای منتسب می‌کنند. منابع. فردوسی. "شاهنامه".
مجید سمیعی (زاده ۲۹ خرداد ۱۳۱۶) پزشک و جراح مغز و اعصاب ایرانی-آلمانی است. او ریاست بیمارستان خصوصی علوم عصبی هانوفر در آلمان را بر عهده دارد که خود بنیان‌گذار آن بوده است. سمیعی در آلمان اقامت دارد، اما به‌طور مکرر به ایران مسافرت می‌کند. بسیاری از منابع موثق و همچنین عامیانه مردم از مجید سمیعی هم‌اکنون به عنوان یکی از برترین جراحان مغز و اعصاب جهان یاد می‌کنند. سال‌های آغازین زندگی و تحصیلات. مجید سمیعی از خانواده‌ای رشتی (خاندان سمیعی) و در شهر تهران زاده شد. پس از عزیمت خانواده از تهران به رشت و اقامت
شد. پس از عزیمت خانواده از تهران به رشت و اقامت در محله تلفن‌خانه (بحرالعلوم) وی تحصیلات ابتدایی را در این شهر و دوره متوسطه را در دبیرستان شهید بهشتی (شاهپور) رشت به پایان رسانید. او در ابتدا قصد داشت در دانشگاه استنفورد تحصیل کند، ولی دیداری در سال ۱۹۵۷ از خواهر بزرگش که در آن زمان در ماینتس آلمان تحصیل می‌کرد، برنامه او را تغییر داد و او در عرض یک هفته به عنوان دانشجو در دانشگاه یوهانس گوتنبرگ ماینتس نام‌نویسی کرد. او تحصیل در رشته‌های زیست‌شناسی و پزشکی را در این دانشگاه به پایان رسانید و سپس دورهٔ
را در این دانشگاه به پایان رسانید و سپس دورهٔ تخصص جراحی مغز و اعصاب را زیر نظر کورت شورمن شروع کرد و در سال ۱۹۷۰ به اخذ درجهٔ تخصص در این رشته نایل آمد. وی کار علمی را با سمت استادیاری و معاونت جراحی مغز و اعصاب دانشگاه ماینتس آغاز کرد. پس از چندی سرپرستی بخش جراحی مغز و اعصاب اطفال را به عهده گرفت. در سال ۱۹۷۲ به اخذ درجهٔ استادی جراحی مغز و اعصاب از دانشگاه یوهانس گوتنبرگ نایل گردید. در سال ۱۹۷۱ اولین دوره از دوران آموزشی جراحی میکروسکوپی را آغاز کرد و در سال ۱۹۷۷ نخستین آزمایشگاه تمرین جراحی میکروسکوپی
سال ۱۹۷۷ نخستین آزمایشگاه تمرین جراحی میکروسکوپی آلمان را با کمک تأسیس نمود. در سال ۱۹۷۷، ریاست بیمارستان جراحی مغز و اعصاب را در شهر هانوفر به عهده گرفت. در سال ۱۹۸۶، کرسی جراحی مغز و اعصاب در دانشگاه لیدن هلند به وی اعطا شد و در سال ۱۹۸۸ دانشگاه ماینتس تصدی کرسی جراحی مغز و اعصاب را به وی پیشنهاد کرد. در سال ۱۹۸۸ با قبول تصدی کرسی جراحی مغز و اعصاب در دانشگاه هانوفر به کار پرداخت. از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ ریاست انجمن بین‌المللی قاعدهٔ جمجمه را به عهده داشت و در سال ۱۹۹۲ به ریاست فدراسیون جهانی انجمن‌های
و در سال ۱۹۹۲ به ریاست فدراسیون جهانی انجمن‌های قاعدهٔ جمجمه انتخاب شد. فعالیت‌ها. زمانی که سمیعی جراحی بر مغز انسان را شروع کرد متدهای اشعه رونتگن یا ام‌آرآی که برای تشخیص دقیق تومورها در مغز به کار می‌رود، هنوز موجود نبودند. سمیعی یک روش اشعه رونتگن توسعه داد که در آن هوا به حفره‌های بیرونی مغز پمپاژ می‌شد، تا از این طریق بتوان در عکس‌های اشعه رونتگن مغز کنتراست ایجاد کرد. روش‌های مدرن برش نگاری این متد را مدتهاست منسوخ کرده‌اند ولی در آن زمان گام بزرگی رو به جلو بود. روش‌های مدرن روش سمیعی در اوایل دهه
به جلو بود. روش‌های مدرن روش سمیعی در اوایل دهه ۱۹۷۰ از عوامل اصلی توسعه جراحی قاعده جمجمه بود و همچنان به جراحی در این زمینه پرداخت. همچنین سمیعی از جراحان پیشرو مغز و اعصاب در زمینه جراحی میکروسکوپی داخل جمجمه‌ای است، که سمیعی از سال ۱۹۶۷ موفق شد با استفاده از آنها جراحی بر عصب‌ها و رگ‌ها در مغز را با ظرافت بیشتری انجام دهد. او ظرفیت‌های جراحی میکروسکوپی در جراحی مغز را تشخیص داد و ابتدا وارد زمینه شوانومای زاویه مخچه – پل مغزی شد و در جراحی شوانوما به دستاوردی جهانی دست یافت. او روش‌هایی را تکامل داده
جهانی دست یافت. او روش‌هایی را تکامل داده که بدشکلی را به حداقل برساند و بر بیمار تمرکز کند تا برداشتن کامل تومور. او بسیار زود بر اهمیت جراحی به کمک عکس متمرکز شد و کارشناسی شناخته شده در زمینه تصویربرداری کاربردی و ساختاری در جراحی قشر مغز است. او به طرز موفقیت‌آمیزی در طول فعالیت خود شخصاً ۲۰۰۰۰ بیمار را عمل کرده است. سمیعی در سال ۱۹۸۸ لاله و لادن بیژنی دوقلوهای به هم چسبیده ایرانی را معاینه کرد و عمل جداسازی آنها را بیش از اندازه خطرناک دانست. رئیس‌جمهورهای متعددی خود را به تیغ جراحی او سپرده‌اند. به
متعددی خود را به تیغ جراحی او سپرده‌اند. به نوشته دی ولت تا سال ۲۰۰۴، او ۴۰۰ مقاله و ۱۵ کتاب نوشته بوده است. سمیعی از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۱ رئیس فدراسیون جهانی جوامع جراحی مغز بوده است و در سال ۲۰۰۱ به پاس خدماتش به عنوان رئیس افتخاری این نهاد برگزیده شده است. "دی ولت" در سال ۲۰۰۴ سمیعی را در رشته خود «شماره یک» خواند. آی‌ان‌آی. سمیعی در دهه ۱۹۹۰ یک مرکز خصوصی بین‌المللی علوم اعصاب را که به اختصار INI شناخته می‌شود، تأسیس کرد. بنای این مرکز برگرفته از شکل مغز است. این مرکز در شهر هانوفر آلمان واقع است و ریاست آن را
مرکز در شهر هانوفر آلمان واقع است و ریاست آن را مجید سمیعی و پسرش (امیر سمیعی) بر عهده دارند. از جمله زمینه‌های مهم پژوهشی و کاربردی در آی‌ان‌آی بیونیک مغزی، ارتباط ایمپلنت‌های فنی و مغز انسان، است. به نوشته دی ولت در سال ۲۰۰۴، ۲۲ بیمار که سابقاً کاملاً کر بودند توانستند از طریق عمل در هانوور شنوایی خود را باز به دست آورند. سمیعی میکروچیپی مستقیماً در ساقه مغزشان کار گذاشت و آن را به سلول‌های عصبی شان متصل کرد. الکترونیک تطبیقی سیگنال‌های آمده از یک میکروفون را به زبان سیگنال الکتریکی مغز تبدیل می‌کند.
را به زبان سیگنال الکتریکی مغز تبدیل می‌کند. رابطه با سیاست مداران آلمانی. سمیعی با سیاستمداران آلمانی از احزاب گوناگون ارتباط داشته است. او در سال ۱۹۸۸ نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان (درجه ۱) را از ریشارد فون وایتسکر رئیس‌جمهور وقت آلمان غربی از اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان دریافت کرد. سمیعی از دیرباز با گرهارد شرودر، صدراعظم سابق آلمان از حزب سوسیال دموکرات، دوست و پزشک شخصی او بوده است. شرودر پیش از رسیدن به صدراعظمی، وزیر اول ایالت نیدرزاکسن بود که هانورر در آن واقع است، و این ایالت در سال ۱۹۹۸
که هانورر در آن واقع است، و این ایالت در سال ۱۹۹۸ ساخت کلینیک سمیعی را با هزینه ۸۳٫۲ میلیون مارک تضمین کرد. در زمان صدراعظمی شرودر در سال ۲۰۰۵، به ذاکر آلماتوف وزیر کشور وقت ازبکستان اجازه داده شد با وجود منع ورود به اتحادیه اروپا به خاطر نقش داشتن در سرکوب یک خیزش مردمی در اندیجان، در آی‌ان‌آی درمان شود. وزارت امور خارجه آلمان به او به دلایل بشردوستانه معافیت اعطا کرد و از پزشکان در هانوور خواست نیاز فوری به درمان را تأیید کنند. عفو بین‌الملل به خاطر شکنجه و قتل شکایتی علیه آلماتوف ارائه کرده بود ولی او
و قتل شکایتی علیه آلماتوف ارائه کرده بود ولی او توانست پس از درمان آلمان را بدون مشکل ترک کند. گفته شد ازبکستان تهدید کرده بود در صورتی که به او اجازه ورود داده نشود پایگاه بوندس‌ور در ازبکستان را تعطیل می‌کند. در اسفند ۱۳۸۷ شرودر به دعوت سمیعی به ایران سفر کرد. شرودر در این سفر با محمود احمدی‌نژاد رئیس جمهور وقت ایران دیدار کرد. همچنین ساخت «بیمارستان فوق تخصصی جنرال ۴۰۰ تختخوابی پروفسور سمیعی» با حضور شرودر در رشت آغاز شد. بخش جراحی مغز و اعصاب این بیمارستان با مرکز مغز و اعصاب آلمان همکاری خواهد داشت.