payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۳ درصد دگرگشنی دارد. گرده‌افشانی تقریباً هم‌زمان با باز شدن گل‌ها در شرایط طبیعی روی می‌دهد. دمای مطلوب برای گرده افشانی در حدود ۳۱ تا ۳۲ درجه سانتی‌گراد است. در دمای پایین‌تر از ۱۰ تا ۱۳ درجه سانتی‌گراد و همچنین بالاتر از ۶۰ درجه سانتی‌گراد گرده‌افشانی متوقف می‌گردد. خشکی و دمای پایین می‌تواند روی گرده‌افشانی اثر منفی داشته باشد. حداقل دما برای انجام عمل لقاح ۱۵ درجه سانتی‌گراد می‌باشد. زمان باز شدن گل‌ها ۸ صبح الی ۲ بعدازظهر بوده و گل‌های گل آذین در بین یک دورة ۷ تا ۱۰ روزه باز می‌شوند و اکثر آن‌ها ۲ تا
دورة ۷ تا ۱۰ روزه باز می‌شوند و اکثر آن‌ها ۲ تا ۴ روز پس از خروج گل آذین از غلاف برگ این کار را انجام می‌دهند. رقم‌ها. در جهان بیش از ۱۲۰٫۰۰۰ رقم برنج وجود دارد. اتحادیه اروپا و سازمان‌های گمرک کشورهای عضو برای ارزیابی و دریافت عوارض وارداتی بین ۵۰۰۰ تا ۱۸۰۰۰ (آلمان) گونه برنج را طبقه‌بندی و تفکیک کرده‌اند. تولیدکنندگان برنج. چین حدود ۲۷درصد برنج جهان و پس از آن هند بیش از ۲۵درصد برنج جهان را تولید می‌کنند یعنی این دو کشور بیش از ۵۲ درصد برنج جهان را تولید می‌کنند بیشتر برنج جهان در آسیا تولید می‌شود برنج
می‌کنند بیشتر برنج جهان در آسیا تولید می‌شود برنج سفید جزو مهم‌ترین وعده‌های غذایی در هند چین و شرق و جنوب شرق آسیا به‌شمار می‌رود. در ایران مازندران رتبه اول (۹۳۸۷۳۰٫۱۹)، گیلان (۷۴۱۲۴۱٫۹)، گلستان (۲۲۹۴۵۴٫۹۹)، فارس (۲۲۶۲۹۶٫۷۲) و خوزستان (۲۱۹۸۰۹٫۱۵) و پارس‌آباد (دشت مغان) در رتبه‌های بعدی از نظر میزان تولید قرار دارند. در سال ۱۳۸۵، ۶۲۰٫۰۰۰ هکتار سطح زیر کشت برنج بوده و ۲۶۱۲۱۷۴٫۳۴ تن شلتوک برنج تولید شده است. از ارقام برنج ایرانی می‌توان به برنج هاشمی (دارای چندین درجهٔ کیفی و در مقیاسی دیگر بر اساس تعداد
چندین درجهٔ کیفی و در مقیاسی دیگر بر اساس تعداد الک‌ها دسته‌بندی می‌شود)، گرده، دابو، طارم، چرام۱، چرام۲، صدری (شامل انواع دم‌سیاه، دم‌زرد و دم‌سرخ)، علی-کاظمی، چمپا و… اشاره کرد. از تیپ‌های اصلاح نژاد شده و پرمحصول می‌توان از ندا، سفیدرود و خزر نام برد. مازندران. در نواحی جلگه‌ای استان مازندران همچون شالیزارهای شهرستان‌های فریدونکنار، آمل، بابلسر، محمودآباد، نور، جویبار و قائم شهر بیشتر ارقام سنتی و مرغوب نظیر طارم محلی یا سنگ طارم و بینام کشت می‌شود و ارقام پرمحصول همچون شیرودی، فجر، خزر و ندا بیشتر در
پرمحصول همچون شیرودی، فجر، خزر و ندا بیشتر در شالیزارهای شهرستان‌های بابل، آمل، ساری، نکا و بهشهر کشت می‌شود. مازندران با حدود ۲۱۴ هزار هکتار سطح زیر کشت اول، حدود ۱۱۰ هزار هکتار کشت دوم و رتون و با تولید سالیانه حدود یک میلیون و ۴۲۰ هزار تن شلتوک ۴۵ درصد تولید برنج کشور را به خود اختصاص می‌دهد. گیلان. بالاترین کیفیت و برنج درجه ۱ کشور در گیلان و شهرستان آستانه ی اشرفیه وتالش کشت می‌شود که در استان گیلان، برنج شامل ارقام ایندیکایی چون غریب، هاشمی (بیشتر در لنگرود)، حسنی و گرده هستند که به نظر می‌رسد در
در لنگرود)، حسنی و گرده هستند که به نظر می‌رسد در نتیجه انتخاب سنتی توسط کشاورزان (و احتمالاً در ادامه تعدادی نیز در پی انتخاب توسط پژوهشگران) هر یک در نواحی جلگه‌ای و دره‌ای استان گیلان به ترتیب شالیزارهای مناطق اطراف شهرستان‌های صومعه‌سرا، فومن، تالش به مرور زمان حاصل شده‌اند.در ایران برنج هاشمی، طارم هاشمی، دم‌سیاه، صدری، علی کاظمی، شیرودی و فجر پر طرفدارترین برنج‌های ایرانی هستند که از عطر و بو و مزه منحصر به فردی برخوردارند حدود1500 کارخانه شالیکوبی در گیلان فعالیت دارند که معروف ترین برند ثبت شده
در گیلان فعالیت دارند که معروف ترین برند ثبت شده برنج در گیلان برنج آقاجانیان نام دارد که از سال 98 تا سال 1402 بعنوان پرفروش ترین برنج ایرانی در گزارش رسمی فروشگاههای زنجیره ای بهش اشاره شده است . اصفهان. در استان اصفهان در شهرستان لنجان، برنجی به اسم برنج لنجان کشت می‌شود. خراسان رضوی. در استان خراسان رضوی در شهرستان کلات و شهرستان درگز، برنجی به نام برنج کلات کشت می‌شود. ایلام. برنج عنبربو نوعی برنج با دانه کوتاهی است و به دلیل بوی خوبش به آن عنبربو می‌گویند. این برنج اولین بار در ایلام و سپس در خوزستان
این برنج اولین بار در ایلام و سپس در خوزستان کشت شد. خوزستان. نوعی برنج نیز در جنوب غربی کشور به خصوص در استان خوزستان کشت می‌شود که به این نوع برنج چمپا می‌گویند. این برنج در شهرستان‌هایی مانند لردگان، رامهرمز، باغملک، میداوود، ایذه، اندیکا کشت می‌شود. کشت برنج. نگهداری. اگر برنج روی دست کشاورزان مانده‌باشد، ممکن است باعث انبار کردن آن‌ها شود به‌طوری‌که حتی برنج‌ها را در فضای باز نگه می‌دارند و فقط یک پلاستیک بر رویش می‌کشند. روستاییان گیلان و مازندران برای نگه‌داری و انبار کردن ساقه‌های شالی از کندوج
برای نگه‌داری و انبار کردن ساقه‌های شالی از کندوج استفاده می‌کنند. در منطقه مغان برنج سفید که بیشتر از نوع رقم هاشمی هست را در کیسه‌های ۵۰ کیلویی در انبارها و شلتوک (جو) را روی چهارپایه‌های فلزی در بیرون از انبار قرار داده و می‌پوشانند تا از گزند موش‌های انبار در امان باشد. شرایط محیطی. دما. میانگین دمای مورد نیاز برنج هنگام رشد باید بین ۲۰ تا ۳۷ درجه سانتیگراد باشد. پایین بودن دما در اوایل فصل زراعی یا آبیاری مزرعه با آب سرد سبب می‌شود که زمان رسیدن دانه‌ها به تأخیر افتد. بالا بودن دما هم موجب کاهش تعداد
به تأخیر افتد. بالا بودن دما هم موجب کاهش تعداد سنبلچه‌های بارور و وزن دانه‌ها می‌شود. نور: نور هم یکی از عوامل مؤثر در رشد گیاه است. شدت نور در اوایل فصل زراعی شاید عامل محدودکننده‌ای برای رشد برنج به حساب آید. اما با نزدیک شدن به پایان فصل زراعی، به ویژه موقع تشکیل خوشه، رقابت برای جذب نور بین بوته‌ها افزایش می‌یابد. رطوبت. مناسب‌ترین میزان رطوبت برای گلدهی گیاه برنج، ۷۰ تا ۸۰ درصد است. رطوبت کمتر از ۴۰ درصد، عامل بازدارنده‌ای برای گلدهی گیاه به‌شمار می‌رود. وزش باد و ریزش باران و تگرگ، در زمان گلدهی
وزش باد و ریزش باران و تگرگ، در زمان گلدهی زیانبار است. همچنین بارندگی موقع برداشت محصول هم عملیات مربوط به خشک شدن محصول را به تأخیر می‌اندازد. برنج، کلاً گیاه آب دوستی به‌شمار می‌رود، ولی آبزی نیست. چون ریشه گیاهان آبزی قادر نیست که تارهای کشنده و ریشه‌های فرعی تولید کند. در حالی که ریشه برنج هم تار کشنده و هم ریشه فرعی دارد. آب. آب مورد نیاز برنج از سایر غلات بیشتر است. هشتاد درصد آب مورد نیاز محصول برنج تولید شده در جهان به ویژه در نقاط استوایی، از آب باران تأمین می‌گردد. ۲۰ درصد باقی‌مانده را از آب
باران تأمین می‌گردد. ۲۰ درصد باقی‌مانده را از آب رودخانه و آب چاه تأمین می‌نمایند. نتایج به دست آمده نشان داده که اگر دمای آب کمتر از ۱۹ درجه سانتی‌گراد باشد، زمان رسیدن دانه به تأخیر می‌افتد. اگر هم از ۳۰ درجه بیشتر باشد، گسترش ریشه و میزان عملکرد گیاه برنج به دلیل محدود بودن اکسیژن موجود در آب، کم می‌شود و بازدهی گیاه کاهش می‌یابد. طبق اعلام مجری طرح سامانه‌‌‌‌‌‌های نوین آبیاری وزارت جهاد کشاورزی، سطح زیرکشت برنج در ایران ۶۰۰‌هزار هکتار بوده و حدود ۹ تا ۱۰‌میلیارد مترمکعب، کل آب مورد‌نیاز تولید برنج است.
مترمکعب، کل آب مورد‌نیاز تولید برنج است. با لحاظ تولید متوسط ۲میلیون تن برنج در سال، راندمان برداشت در هر هکتار به میزان ۳.۳ تن و مصرف قابل توجه آب بین ۴۵۰۰ تا ۵۰۰۰ لیتر به ازای تولید یک کیلوگرم برنج قابل محاسبه است. خاک. برنج در خاک‌های مختلف، از فقیر تا غنی که تنها آب مورد نیاز گیاه تأمین باشد به عمل می‌آید. البته مقدار آب مصرفی در خاک‌های سبک بیش از خاک‌های سنگین است. مناسب‌ترین خاک برای کشت برنج، خاک رسی با لایه غیرقابل نفوذ در عمق ۵۰ تا ۱۵۰ سانتی‌متری و همراه با مقدار زیادی مواد آلی است. برنج اصولاً
و همراه با مقدار زیادی مواد آلی است. برنج اصولاً نسبت به شوری خاک و شوری آب مقاوم است. در صورتی که آب کافی برای شستشوی نمک خاک وجود داشته باشد، می‌توان از برنج برای اصلاح خاک‌های شور استفاده نمود. ارزش غذایی. مقداری عنصر آرسنیک در برنج وجود دارد و مصرف بیش از اندازه برنج می‌تواند این ماده سمی را وارد بدن کند و منجر به بیماری‌هایی همچون سرطان شود.
ذرت ( ) که در انگلیسی آمریکای شمالی با نام کُرن نیز شناخته می‌شود، گیاهی بلند و تنومند از خانواده گندمیان است که غلات تولید می‌کند. این گیاه حدود ۹۰۰۰ سال پیش توسط بومیان مکزیک از گونه‌های وحشی ذرت اهلی شد. بومیان آمریکا آن را همراه با لوبیا و کدو در سیستم چندکشتی معروف به سه خواهر کشت می‌کردند. ساقه برگی این گیاه، گل‌آذین‌های نر یا تاسل تولید می‌کند که گرده می‌افشانند، و گل‌آذین‌های ماده که به نام بلال شناخته می‌شوند. بلال‌ها دانه‌هایی تولید می‌کنند که با نام دانه ذرت یا بذر شناخته می‌شوند. در انواع تجاری
دانه ذرت یا بذر شناخته می‌شوند. در انواع تجاری مدرن، این دانه‌ها معمولاً زرد یا سفید هستند، اما در برخی گونه‌ها رنگ‌های متنوعی دارند. ذرت برای تکثیر به انسان وابسته است. از زمان مبادله کلمبی، این گیاه به قوت غالب در بسیاری از نقاط جهان تبدیل شده و میزان تولید جهانی آن از گندم و برنج فراتر رفته است. مقدار زیادی از ذرت برای خوراک دام استفاده می‌شود، چه به‌صورت دانه و چه به‌صورت گیاه کامل که یا به‌صورت بسته‌بندی‌شده یا در قالب سیلاژ مصرف می‌شود. گونه‌های غنی از قند که به نام ذرت شیرین شناخته می‌شوند، برای
از قند که به نام ذرت شیرین شناخته می‌شوند، برای مصرف انسانی پرورش داده می‌شوند، در حالی که انواع ذرت دانه‌ای به عنوان خوراک دام، برای تولید آرد ذرت یا ماسا، نشاسته ذرت، شربت ذرت، روغن ذرت، نوشیدنی‌های الکلی مانند ویسکی بوربن و همچنین به عنوان مواد اولیه شیمیایی از جمله اتانول ذرت و سایر زیست‌سوختها استفاده می‌شوند. ذرت در سراسر جهان کشت می‌شود و هر ساله وزنی بیشتر از هر غله دیگر تولید می‌کند. در سال ۲۰۲۰، تولید جهانی آن به ۱٫۱ میلیارد تن رسید. این گیاه در معرض آفتها و بیماری‌های متعددی قرار دارد؛ دو حشره
معرض آفتها و بیماری‌های متعددی قرار دارد؛ دو حشره آفت اصلی، کرم ساقه‌خوار ذرت اروپایی و ریشه‌خوارهای ذرت، هر ساله در ایالات متحده خساراتی به ارزش یک میلیارد دلار ایجاد می‌کنند. پیشرفت‌های اصلاح نباتات مدرن، عملکرد و ویژگی‌هایی مانند ارزش تغذیه‌ای، مقاومت به خشکی و تحمل در برابر آفات و بیماری‌ها را به میزان قابل‌توجهی افزایش داده است. امروزه بخش بزرگی از ذرت به‌صورت مهندسی ژنتیک کشت می‌شود. از ذرت در تهیه طیف گسترده‌ای از غذاها استفاده می‌شود، از جمله تورتیا و تاماله در مکزیک، پولنتا در ایتالیا، و هومینی و
و تاماله در مکزیک، پولنتا در ایتالیا، و هومینی و grits در ایالات متحده. پروتئین ذرت فاقد برخی از اسیدهای آمینه ضروری است و ویتامین ب۳ موجود در آن تنها در صورتی قابل جذب می‌شود که تحت فرایند پردازش قلیایی قرار گیرد. در میان تمدن‌های مزوامریکا، ذرت جایگاه مقدسی داشته و به عنوان خدای ذرت در مجسمه‌ها به تصویر کشیده شده است. تاریخچه. توسعه پیشاکلمبی. ذرت برای تکثیر مصنوعی به دخالت انسان نیاز دارد. دانه‌های ذرت وحشی به‌طور طبیعی از بلال جدا می‌شوند، در حالی که در گونه‌های اهلی‌شده چنین نیست. تمامی گونه‌های ذرت
گونه‌های اهلی‌شده چنین نیست. تمامی گونه‌های ذرت از یک فرایند اهلی‌سازی در حدود ۹۰۰۰ سال پیش در جنوب مکزیک منشأ گرفته‌اند. کهن‌ترین انواع ذرت موجود، متعلق به نواحی مرتفع مکزیک هستند. از این منطقه، ذرت در دو مسیر اصلی به سمت مناطق کم‌ارتفاع و سراسر قاره آمریکا گسترش یافت. منطقه مرکزی این اهلی‌سازی به احتمال زیاد رودخانه بالساس در جنوب مرکزی مکزیک بوده است. ذرت حداقل ۸۰۰۰ سال پیش به نواحی مرتفع اکوادور رسیده بود. این گیاه تا ۷۶۰۰ سال پیش به آمریکای مرکزی سفلی و تا ۷۰۰۰ تا ۶۰۰۰ سال پیش به دره‌های میان‌کوهستانی
تا ۷۰۰۰ تا ۶۰۰۰ سال پیش به دره‌های میان‌کوهستانی کوه‌های آند در کلمبیا گسترش یافت. نخستین گونه‌های ذرت، تنها یک بلال کوچک در هر بوته تولید می‌کردند. اولمکها و مردم مایا گونه‌های متنوعی از ذرت را در سراسر آمریکای میانه کشت می‌کردند و آن را از طریق فرایند nixtamalization پخته، آسیاب و فرآوری می‌کردند. حدود ۳۰۰۰ سال پیش، ذرت نقشی مرکزی در فرهنگ اولمک‌ها داشت و در تقویم، زبان و اسطوره‌های آن‌ها جایگاهی ویژه یافته بود. مردم ماپوچه در جنوب مرکزی شیلی در دوران پیشاکلمبی، ذرت را همراه با کینوآ و سیب‌زمینی کشت
پیشاکلمبی، ذرت را همراه با کینوآ و سیب‌زمینی کشت می‌کردند. پیش از گسترش امپراتوری اینکا، ذرت به‌عنوان کالای تجاری جابه‌جا می‌شد و تا عرض جغرافیایی ۴۰ درجه جنوبی در ملینکینا، بخش لاکار، آرژانتین منتقل شده بود، احتمالاً از طریق کوه‌های آند از شیلی به این منطقه آورده شده بود. مبادله کلمبی. پس از ورود اروپاییان در سال ۱۴۹۲، مهاجران اسپانیایی از ذرت استفاده می‌کردند و کاوشگران و تاجران نیز در مبادله کلمبی به تبادل آن پرداختند. مهاجران اسپانیایی نان گندم را به ذرت ترجیح می‌دادند. آرد ذرت را نمی‌شد به‌عنوان
به ذرت ترجیح می‌دادند. آرد ذرت را نمی‌شد به‌عنوان جایگزینی برای گندم در نان عشای ربانی به کار برد، زیرا در باور آن زمان مسیحیت، تنها گندم می‌توانست فرایند تبدیل جوهری را طی کرده و به پیکر مسیح تبدیل شود. ذرت به دلیل توانایی رشد در اقلیم‌های متنوع، به سایر نقاط جهان گسترش یافت. تنها چند دهه پس از سفرهای کلمب، کشت آن در اسپانیا آغاز شد و سپس به ایتالیا، غرب آفریقا و سایر مناطق رسید. تا قرن هفدهم، ذرت به غذایی رایج در میان طبقات روستایی جنوب اروپا تبدیل شد. تا قرن هجدهم، این گیاه غذای اصلی دهقانان جنوب فرانسه
قرن هجدهم، این گیاه غذای اصلی دهقانان جنوب فرانسه و ایتالیا بود، به‌ویژه در قالب پولنتا در ایتالیا. هنگامی که ذرت به نظام‌های کشاورزی غربی معرفی شد، به دلیل بهره‌وری بالای آن مورد استقبال قرار گرفت. بااین‌حال، هرجا که به قوت غالب تبدیل شد، مشکل گسترده‌ای از سوءتغذیه پدیدار گشت. بومیان آمریکا از حدود ۱۲۰۰ تا ۱۵۰۰ پیش از میلاد یادگرفته بودند که دانه‌های ذرت را در آب قلیایی — ساخته‌شده از خاکستر و کلسیم اکسید — خیس کنند، فرایندی که بعدها به نام «نیشتامالیزاسیون» شناخته شد. این کار باعث می‌شد پوسته‌های ذرت جدا
شناخته شد. این کار باعث می‌شد پوسته‌های ذرت جدا شوند، اما به‌طور تصادفی همچنین موجب آزاد شدن ویتامین ویتامین ب۳ (نیاسین) می‌شد، که کمبود آن عامل بیماری پلاگر بود. با درک و به‌کارگیری این فرایند و همچنین تنوع بیشتر در رژیم غذایی، پلاگر در جهان توسعه‌یافته ریشه‌کن شد. توسعه گونه‌های ذرت با محتوای بالای لیزین و ترویج تغذیه متعادل به کاهش این بیماری کمک کرده است. بااین‌حال، پلاگر همچنان در مناطق فقیر و اردوگاه‌های پناهجویان، جایی که مردم برای بقا به کمک‌های غذایی مبتنی بر ذرت وابسته هستند، دیده می‌شود. ریشه
مبتنی بر ذرت وابسته هستند، دیده می‌شود. ریشه نام. ذرت در عربی همریشه با ذره به چم خرده یا ریزه هست و این به یاد ریزه و خرده بودن دانه‌های ذرت هست که خرده یا همان ذره هستند و برابر پارسی آن بلال هست که وامواژه ای از زبان سانسکریت هست و بلال گونه پارسی واژه پَلالَ هست که به چم ساقه یا نی هست فرهنگ دهخدا آمده نام پارسی این گیاه در گویش خراسانی و فارسی افغانستان «جواری» است ولی واژهٔ عربی آن، ذرت، هم بکار برده می‌شود. فرهنگ معین هم «جواری» را برابر با «ذرت» و «بلال» معرفی کرده است. ساختار و فیزیولوژی. ذرت
و «بلال» معرفی کرده است. ساختار و فیزیولوژی. ذرت گیاهی یک‌ساله و بلند از خانواده گندمیان است که ساقه‌ای منفرد دارد و ارتفاع آن بین تا متغیر است. برگ‌های باریک و دراز آن از ساقه یا گره‌ها بیرون می‌آیند و به‌صورت متناوب در دو طرف ساقه قرار می‌گیرند. ذرت تک‌پایه است، بدین معنی که گل‌های نر و ماده بر روی یک گیاه اما به‌طور جداگانه قرار دارند. در بالای ساقه، گل‌آذین گل‌های نر که به آن «تسل» (tassel) گفته می‌شود، قرار دارد. بساک‌های این گل‌ها گرده‌افشانی بادی دارند و گرده‌های خود را در هوا پراکنده می‌کنند. این
و گرده‌های خود را در هوا پراکنده می‌کنند. این گرده‌ها همانند سایر گرده‌های گیاهی، آلرژن هستند، اما بیشتر گرده‌ها تنها چند متر از محل تولید خود فاصله می‌گیرند و عمدتاً کشاورزان در معرض خطر حساسیت قرار دارند. گل‌آذین ماده که پایین‌تر از تسل قرار دارد، ابتدا به‌صورت دسته‌ای از کلالههای نرم ظاهر می‌شود که به آن «سیلک» (silk) می‌گویند. هر یک از این کلاله‌ها به یک مادگی درون گل ماده متصل است که پس از گرده‌افشانی به دانه (که غالباً «بذر» نامیده می‌شود) تبدیل می‌شود. از دیدگاه گیاه‌شناسی، همانند سایر گندمیان، این
از دیدگاه گیاه‌شناسی، همانند سایر گندمیان، این دانه نوعی میوه است که با پوشش دانه ادغام شده است. یک گل‌آذین ماده کامل به «خوشه ذرت» یا بلال تبدیل می‌شود که در چندین لایه برگ‌های محافظ یا «غلاف» پوشیده شده است. برگ اصلی مرتبط با هر بلال «برگ خوشه» (ear leaf) نام دارد که به همراه برگ‌های بالاتر از آن، بیش از سه‌چهارم کربوهیدرات موردنیاز برای پر کردن دانه را تأمین می‌کند. دانه‌های ذرت در ارقام امروزی معمولاً زرد یا سفید هستند، اما گونه‌هایی با رنگ‌های نارنجی، قرمز، قهوه‌ای، آبی، بنفش و سیاه نیز وجود دارند.
قرمز، قهوه‌ای، آبی، بنفش و سیاه نیز وجود دارند. این دانه‌ها به‌طور معمول در ۸ تا ۳۲ ردیف پیرامون بلال قرار دارند و در بلال‌های بزرگ، تعداد دانه‌ها می‌تواند به ۱۲۰۰ عدد برسد. ذرت‌های زرد رنگدانه‌های خود را از کاروتنوئیدها دریافت می‌کنند؛ رنگ قرمز ناشی از آنتوسیانینها و فلوبافنها است؛ و رنگ‌های نارنجی و سبز از ترکیب این رنگدانه‌ها حاصل می‌شوند. ذرت دارای دوره نوری کوتاه است، به این معنا که برای گل‌دهی به شب‌های بلندتری نیاز دارد. همچنین، رشد آن مستلزم درجه حرارت مؤثر رشد کافی، یعنی دمایی بالاتر از است. کنترل
مؤثر رشد کافی، یعنی دمایی بالاتر از است. کنترل گل‌دهی به‌صورت ژنتیکی تعیین می‌شود و سازوکار فیزیولوژیکی آن به سیستم فیتوکروم بستگی دارد. ارقام گرمسیری در عرض‌های جغرافیایی بالاتر با مشکل روبه‌رو می‌شوند، زیرا روزهای طولانی‌تر ممکن است باعث رشد بیش از حد گیاه شوند، بدون اینکه پیش از فرا رسیدن زمستان، دانه تشکیل شود. از سوی دیگر، این رشد سریع می‌تواند برای تولید زیست‌سوخت مفید باشد. ساقه‌های جوان ذرت ترکیبی آنتی‌بیوتیکی قوی به نام 2,4-dihydroxy-7-methoxy-1,4-benzoxazin-3-one (DIMBOA) تولید می‌کنند که تا
(DIMBOA) تولید می‌کنند که تا حدودی در برابر طیف گسترده‌ای از آفات از گیاه محافظت می‌کند. بااین‌حال، به دلیل ریشه‌های سطحی، ذرت در برابر خشکسالی حساس است، در خاک‌های فقیر از نظر مواد مغذی رشد مطلوبی ندارد، و در برابر بادهای شدید مستعد واژگونی است. ژنومیک و ژنتیک. ذرت یک پلوئیدی با ۲۰ کروموزوم است. ۸۳٪ از تنوع الل در ژنوم آن از اجداد وحشی‌اش، تئوسینته، به ارث رسیده است که عمدتاً به دلیل امکان لقاح بیرونی در گونه‌های "Zea" بوده است. باربارا مک‌کلینتاک از ذرت برای تأیید نظریه خود دربارهٔ عنصر جابه‌جا شونده یا
تأیید نظریه خود دربارهٔ عنصر جابه‌جا شونده یا «ژن‌های پرشی» استفاده کرد که برای آن در سال ۱۹۸۳ جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را دریافت کرد. ذرت همچنان یک جاندار مدل مهم برای مطالعات ژنتیک و زیست‌شناسی رشد است. الگوی MADS-box در توسعه گل‌های ذرت نقش دارد. پایگاه داده ژنتیک و ژنومیک ذرت توسط وزارت کشاورزی ایالات متحده آمریکا تأمین مالی می‌شود تا از پژوهش‌های مرتبط با ذرت پشتیبانی کند. مرکز بین‌المللی بهبود ذرت و گندم مجموعه بزرگی از سویه‌های ذرت را که برای مقاومت در برابر آفات آزمایش و دسته‌بندی شده‌اند، حفظ
در برابر آفات آزمایش و دسته‌بندی شده‌اند، حفظ می‌کند. در سال ۲۰۰۵، بنیاد ملی علوم ایالات متحده، وزارت کشاورزی و وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا کنسرسیومی برای تعیین توالی ژنوم ذرت تشکیل دادند. داده‌های حاصل از تعیین توالی دی‌ان‌ای بلافاصله در ژن‌بانک، یک پایگاه داده عمومی برای اطلاعات ژنوم، منتشر شد. تعیین توالی ژنوم ذرت در سال ۲۰۰۸ تکمیل شد. در سال ۲۰۰۹، این کنسرسیوم نتایج تحقیقات خود را منتشر کرد. ژنوم ذرت که ۸۵٪ آن از عنصر جابه‌جا شوندهها تشکیل شده، شامل ۳۲٬۵۴۰ ژن است. بخش عمده‌ای از آن توسط هلیترون‌ها،
۳۲٬۵۴۰ ژن است. بخش عمده‌ای از آن توسط هلیترون‌ها، گروهی از عنصر جابه‌جا شوندههای درون دی‌ان‌ای ذرت، بازآرایی و تکرار شده است. کشاورزی. کشت. چون ذرت نسبت به سرما حساس است، در مناطق معتدل باید در بهار کاشته شود. سیستم ریشه آن معمولاً کم‌عمق است، بنابراین گیاه به رطوبت خاک وابسته است. به عنوان گیاهی که از فیکسیون کربن C4 استفاده می‌کند، ذرت به‌طور قابل توجهی از گیاهانی که از فیکسیون کربن C3 مانند یونجه و سویا استفاده می‌کنند، از نظر مصرف آب کارآمدتر است. ذرت در زمان ظهور ابریشم، هنگامی که گل‌ها آماده
ذرت در زمان ظهور ابریشم، هنگامی که گل‌ها آماده گرده‌افشانی هستند، نسبت به خشکسالی حساس‌ترین است. در ایالات متحده، معمولاً پیش‌بینی می‌شد که اگر ذرت «تا روز روز استقلال ایالات متحده آمریکا به ارتفاع زانو برسد»، برداشت خوبی خواهد داشت، اگرچه دورگه‌های مدرن معمولاً از این نرخ رشد تجاوز می‌کنند. ذرتی که برای سیلاژ استفاده می‌شود، در حالی که گیاه سبز است و میوه آن نارس است، برداشت می‌شود. ذرت شیرین در مرحله «شیر» برداشت می‌شود، پس از گرده‌افشانی اما پیش از آنکه نشاسته تشکیل شود، بین اواخر تابستان و اوایل تا
نشاسته تشکیل شود، بین اواخر تابستان و اوایل تا میانه پاییز. ذرت مزرعه‌ای در میدان باقی می‌ماند تا اواخر پاییز برای خشک شدن کامل دانه‌ها و ممکن است در واقع گاهی تا زمستان یا حتی اوایل بهار برداشت نشود. اهمیت رطوبت کافی خاک در بسیاری از نقاط آفریقا نشان داده می‌شود، جایی که خشکسالی‌های دوره‌ای به‌طور منظم باعث شکست برداشت ذرت و در نتیجه قحطی می‌شود. اگرچه عمدتاً در اقلیم‌های مرطوب و گرم کشت می‌شود، اما می‌تواند در شرایط سرد، گرم، خشک یا مرطوب رشد کند که نشان می‌دهد یک محصول بسیار متنوع است. ذرت توسط مردم
می‌دهد یک محصول بسیار متنوع است. ذرت توسط مردم بومی قاره آمریکا در تپه‌های کوچک خاک در سیستم چندکشتی به نام سه خواهر کاشته می‌شد. ذرت برای لوبیاها حمایت فراهم می‌کرد؛ لوبیاها نیتروژن تولید می‌کردند که از باکتری‌های نیتروژن‌خوار ریشه‌زیست که روی ریشه لوبیاها و سایر حبوباتها زندگی می‌کنند، به دست می‌آید؛ و کدو پوشش خاک را برای جلوگیری از رشد علف‌های هرز و کاهش تبخیر با فراهم آوردن سایه بر روی خاک فراهم می‌کرد. برداشت. ذرت شیرین، که زودتر از ذرت‌های کشت شده برای دانه برداشت می‌شود، در مدت زمانی از ۶۰ تا ۱۰۰
دانه برداشت می‌شود، در مدت زمانی از ۶۰ تا ۱۰۰ روز بسته به نوع به بلوغ می‌رسد. برداشت طولانی مدت ذرت شیرین، که در مرحله شیر برداشت می‌شود، می‌تواند از طریق کاشت انتخابی از انواع که زودتر یا دیرتر رسید می‌شوند، یا با کاشت مناطق مختلف در فواصل دوهفته‌ای ترتیب داده شود. ذرتی که به عنوان محصول دانه برداشت می‌شود، می‌تواند مدت زمان طولانی در مزرعه باقی بماند، حتی ماه‌ها، پس از آنکه محصول آماده برداشت می‌شود؛ اگر خشک نگه داشته شود، می‌توان آن را در پوشش برگ‌ها برداشت و ذخیره کرد. طبق گفته وزارت کشاورزی ایالات
برداشت و ذخیره کرد. طبق گفته وزارت کشاورزی ایالات متحده، در چهار دهه از ۱۸۵۵ تا ۱۸۹۴، میزان نیروی کاری که برای تولید یک بوشل ذرت مورد نیاز بود از چهار ساعت و سی و چهار دقیقه به تنها چهل و یک دقیقه کاهش یافت. قبل از سال ۱۹۴۰، بیشتر ذرت در آمریکای شمالی به صورت دستی برداشت می‌شد. این فرایند نیازمند تعداد زیادی کارگر و رویدادهای اجتماعی مرتبط (جمع‌آوری یا پوست‌کنی کار داوطلبانه جمعی) بود. از دهه ۱۸۵۰ به بعد، برخی ماشین‌آلات برای مکانیزه کردن جزئی این فرایندها در دسترس قرار گرفتند، مانند برداشت‌کننده‌های
در دسترس قرار گرفتند، مانند برداشت‌کننده‌های مکانیکی یک‌رو و دورو (که خوشه را می‌چینند و کاه را باقی می‌گذارند) و دستگاه‌های بایندر ذرت، که دستگاه برداشت‌هایی هستند که به‌طور خاص برای ذرت طراحی شده‌اند. دستگاه‌های بایندر ذرت بسته‌ها تولید می‌کنند که می‌توان آنها را جمع‌آوری کرد. به صورت دستی یا با دستگاه برداشت، خوشه کامل برداشت می‌شود که نیاز به عملیات جداگانه‌ای برای جدا کردن دانه‌ها از خوشه دارد. خوشه‌های کامل ذرت اغلب در انبار ذرت ذخیره می‌شدند که برای برخی از مصرف‌های خوراک دام کافی بود. امروزه
برای برخی از مصرف‌های خوراک دام کافی بود. امروزه انبارهای ذرت با خوشه‌های کامل و دستگاه‌های بایندر ذرت کمتر رایج هستند زیرا بیشتر مزارع مدرن ذرت را از مزرعه با کمباین برداشت کرده و در سیلو ذخیره می‌کنند. کمباین با سر ذرت (با نقاط و غلطک‌های شکسته به جای طبل) ساقه را نمی‌برد؛ بلکه فقط ساقه را پایین می‌آورد. ساقه به پایین ادامه می‌یابد و به یک توده درهم شکسته روی زمین می‌افتد که معمولاً برای تبدیل به ماده آلی برای خاک رها می‌شود. خوشه ذرت آنقدر بزرگ است که نمی‌تواند از شکاف‌های صفحه عبور کند، زیرا غلطک‌ها
نمی‌تواند از شکاف‌های صفحه عبور کند، زیرا غلطک‌ها ساقه را از هم می‌کشند و تنها خوشه و پوشش وارد ماشین‌آلات می‌شوند. کمباین پوشش و چوب را جدا کرده و فقط دانه‌ها را نگه می‌دارد. ذخیره‌سازی دانه. خشک‌سازی برای جلوگیری از آسیب یا حداقل کاهش آسیب‌های ناشی از کپک قارچ‌ها که دانه‌ها را با میکوتوکسین آلوده می‌کنند، حیاتی است. "افشانکچه" و "فیوزاریم" از رایج ترین قارچ‌ها هستند که می‌توانند در دانه ذرت رشد کنند و با زهر زراعی برای سلامت انسان خطرناک شوند. ذرت زمانی که تازه است، معمولاً در حالی که خوشه‌هایش همچنان در
تازه است، معمولاً در حالی که خوشه‌هایش همچنان در پوست خود باقی مانده‌اند، ذخیره می‌شود. روش‌های ذخیره‌سازی قدیمی عبارتند از آویزان کردن یا کشیدن ذرت از ساقه‌هایی که به یکدیگر متصل شده‌اند. این امر به راحتی امکان‌پذیر است زیرا برخی از انواع ذرت شیرین به راحتی کنده می‌شوند. ذرت خشک‌شده که باید برای دانه‌گیری استفاده شود، در فضای خشک و گرم نگهداری می‌شود و در صورت لزوم در داخل انبارهای مخصوص دانه نگهداری می‌شود. تولید خوراکی. در اغلب فرهنگ‌ها در سراسر جهان، ذرت خوراکی اصلی مردم است. این محصول به ویژه در
ذرت خوراکی اصلی مردم است. این محصول به ویژه در آمریکای لاتین و آمریکای شمالی در استفاده‌های متنوعی رایج است، از جمله مصرف در غذای اصلی، به عنوان آرد، و به عنوان غذاهای آماده‌شده مانند تورتیلا و چیزه. مقدار تولید. ذرت در سراسر جهان به‌طور گسترده کشت می‌شود و در هر سال جرم بیشتری از ذرت نسبت به هر دانه دیگر تولید می‌گردد. در سال ۲۰۲۰، تولید کل جهانی ۱٫۱۶ میلیارد تن شد که ایالات متحده با ۳۱٫۰٪ از کلِ تولید پیشتاز بود (جدول). چین نیز ۲۲٫۴٪ از کل تولید جهانی را به خود اختصاص داد. آفات. بسیاری از آفتها می‌توانند
خود اختصاص داد. آفات. بسیاری از آفتها می‌توانند بر رشد و توسعه ذرت تأثیر بگذارند، از جمله بی‌مهرگان، علف‌های هرز و پاتوژن‌ها. ذرت حساس به تعداد زیادی از بیماری‌های قارچی، باکتریایی و ویروسی است. بیماری‌های مهم اقتصادی شامل بیماری‌های برگ، سیاهک‌ها مانند سیاهک ذرت، فساد خوشه‌ها و فساد ساقه‌ها هستند. Northern corn leaf blight در تمام مناطق ذرت آسیب وارد می‌کند، در حالی که سوختگی غلاف برنج در آسیا مشکل‌ساز است. برخی از بیماری‌های قارچی ذرت می‌توانند میکوتوکسین‌های خطرناک مانند آفلاتوکسین تولید کنند. در ایالات
خطرناک مانند آفلاتوکسین تولید کنند. در ایالات متحده، بیماری‌های اصلی شامل tar spot, bacterial leaf streak, gray leaf spot, northern corn leaf blight، و Goss's wilt هستند؛ در سال ۲۰۲۲، خسارت‌های اصلی از tar spot بود که منجر به خسارت ۱۱۶٫۸ میلیون بوشل شد. ذرت در ایالات متحده هر ساله از هر یک از دو آفت بزرگ حشره‌ای، یعنی European corn borer یا ECB ("Ostrinia nubilalis") و corn rootworms ("Diabrotica spp") western corn rootworm, northern corn rootworm، و southern corn rootworm آسیب می‌بیند و میلیاردها دلار
corn rootworm آسیب می‌بیند و میلیاردها دلار خسارت وارد می‌شود. آفت جدی دیگر fall armyworm ("Spodoptera frugiperda") است. کرم‌های لوله‌ای نیز آفات ذرت هستند. احتمالاً هر گیاه ذرت برخی از انگلهای نماتود را در خود دارد و جمعیت Pratylenchus نماتودهای جراحت‌زای ریشه‌ها می‌تواند بسیار زیاد باشد. تأثیرات آن‌ها شامل کوتاه‌قد شدن گیاهان، گاهی در تمام زمین‌ها و گاهی در نواحی خاص، به ویژه زمانی که تنش آبی و کنترل ضعیف علف‌های هرز وجود دارد، است. بسیاری از گیاهان، چه تک‌لپه‌ای‌ها (علف‌ها) مانند "سوروف" (علف یونجه) و