payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آفرد اسکربل بازی می‌کند و او را به یک کلاب مخفی معرفی می‌کند که درواقع فاحشه خانه ای برای افسران سطح بالاست. آفرد متوجه می‌شود که فرمانده چنین رابطه ای با ندیمه سابق خود نیز داشته و زمانی که همسر فرمانده متوجه شده، ندیمه خودش را کشته‌است. در فصل پایانی، پروفسور پشوتو معتقد است که براساس نام «فرد»، فرمانده یکی از دو شخصیتی بوده‌است که گیلاد را تأسیس کرده‌است. او باور دارد که فرمانده فردریک آر. واترفورد نام داشته که کمی از رفتن آفرد، در یک عملیات پاکسازی به اتهام پناه دادن به مأمور دشمن، کشته می‌شود. سرینا
اتهام پناه دادن به مأمور دشمن، کشته می‌شود. سرینا جوی. سرینا جوی پیش‌تر کشیش تلویزیونی بوده و همسر فرمانده است. دولت موجب شده قدرت و شهرت عمومی او ازبین برود. آفرد به یاد می‌رود که در کودکی صبح‌های یکشنبه او را در تلویزیون می‌دیده و او را می‌شناسد. گفته می‌شود سرینا جوی عقیم است (اگرچه ظاهراً فرمانده عقیم است ولی قوانین گیلاد این بحث را تنها مختص زنان می‌داند) و باید داشتن ندیمه را بپذیرد. او از بودن در مراسم (یک تشریفات باروری ماهانه) ناراحت است و از آفرد می‌خواهد برای باردار شدن با نیک رابطه داشته باشد.
می‌خواهد برای باردار شدن با نیک رابطه داشته باشد. طبق گفته پروفسور پشوتو، سرینا جوی یا پم اسامی مستعار بوده و نام واقعی این شخصیت تلماست. آفگلن. آفگلن یک ندیمه است که برای خریدهای روزانه باید با آفرد همراه شود. ندیمه‌ها هرگز تنها نیستند و باید بر رفتار یکدیگر نظارت داشته باشند. آفگلن عضو جنبش مقاومت می دی است. برخلاف آفرد، او پر دل و جرئت است. بعدها آفگلن ناپدید می‌شود و به آفرد اینطور گفته می‌شود که بخاطر عضویت او در جنبش مقاومت، دولت به‌دنبال دستگیری او بوده اما پیش از اینکه بتوانند او را گیر بیاورند،
بوده اما پیش از اینکه بتوانند او را گیر بیاورند، خودکشی می‌کند. ندیمه ای جدید با همین نام جای او را می‌گیرد و شریک خرید آفرد می‌شود. او پروتکل را نقض کرده و ماجرای آفگلن پیشین را برای آفرد تعریف می‌کند. نیک. نیک راننده فرمانده است که بالای گاراژ زندگی می‌کند. طبق دستور سرینا جوی، او و آفرد وارد رابطه جنسی می‌شوند تا شانس باردار شدن آفرد افزایش یابد. اگر آفرد نتواند برای فرمانده فرزندی بیاورد، عقیم اعلام شده و به بخش کلونی‌ها فرستاده می‌شود. این رابطه باعث می‌شود آفرد کم‌کم نسبت به نیک حسی پیدا کند. نیک
می‌شود آفرد کم‌کم نسبت به نیک حسی پیدا کند. نیک شخصیتی مبهم دارد و آفرد نمی‌داند او طرفدار حکومت است یا مخالف آن. در فصل پایانی می‌خوانیم که او در اصل عضو جنبش مقاومت بوده و در فرار از خانه فرمانده به آفرد کمک کرده‌است. مویرا. مویرا از دوران دانشگاه، دوست صمیمی آفرد بوده‌است. در رمان، رابطه آن‌ها نماینده همان دوستی زنانه ای است که جمهوری گیلاد با آن مخالف است. او لزبین است و در مقابل همجنس‌گرا هراسی جامعه گیلاد مقاومت می‌کند. کمی بعد از بردن آفرد، مویرا نیز برای ندیمه شدن برده می‌شود. او کارت و لباس‌های
برای ندیمه شدن برده می‌شود. او کارت و لباس‌های یکی از عمه‌ها را می‌دزدد و فرار می‌کند اما آفرد بعدها او را در فاحشه خانه پیدا می‌کند. مشخص می‌شود دولت او را دستگیر کرده و مویرا به جای رفتن به کلونی، فاحشه خانه را انتخاب کرده‌است. مویرا با رد تمام ارزش‌های اجباری گیلاد برای شهروندان، اعتراض خود به دولت را نشان می‌دهد. لوک. لوک پیش از تشکیل گیلاد همسر آفرد بوده که برای ازدواج با او از همسر سابقش جدا می‌شود. در حکومت گیلاد تمام طلاق‌ها لغو می‌شوند؛ در نتیجه آفرد زناکار و فرزندش حرام‌زاده محسوب می‌شود. آفرد
آفرد زناکار و فرزندش حرام‌زاده محسوب می‌شود. آفرد باید ندیمه شود و دخترش به یک خانواده وفادار به دولت داده می‌شود. بعد از تلاش برای فرار به کانادا، آفرد هیچ خبری از شوهرش ندارد و معتقد است لوک یا مرده یا زندانی شده‌است. پروفسور پشوتو. پشوتو همراه با پروفسور ناتلی وید نوارهای آفرد را پیدا می‌کند. او در یک کنفرانس آکادمیک دربارهٔ «مسائل مربوط به سندیت در رابطه با سرگذشت ندیمه» صحبت می‌کند. بنابراین پشوتو شخصی است که داستان آفرد را بازگو می‌کند و بدین شکل اعتبار ماجرا بیش از پیش کم می‌شود. خلاصهٔ ماجرا.
اعتبار ماجرا بیش از پیش کم می‌شود. خلاصهٔ ماجرا. داستان از زبان زنی از طبقهٔ "کلفت‌ها" روایت می‌شود که نام واقعی او جوون است، ولی لقب او از آنجا که نام "فرمانده‌اش" «فرد» است، «اُفرد» (Offrefd) است. اُفرد پیش از انقلاب گیلاد همسر و یک دختر کوچک داشته‌است. از آنجا که شوهرش پیش از او با زن دیگری ازدواج کرده بوده ازدواج آن‌ها توسط حکومت جدید غیرقانونی اعلام می‌شود و پس از فراری ناموفق، زن دستگیر می‌شود و (چون بچه داشته و باروری خود را ثابت کرده‌است) به "مرکز سرخ" که مرکز آموزش کلفت‌هاست منتقل می‌شود، و دخترش
که مرکز آموزش کلفت‌هاست منتقل می‌شود، و دخترش به خانوادهٔ یک فرماندهٔ بی‌فرزند داده می‌شود. اُفرد از سرنوشت دختر و شوهرش اطلاعی ندارد. او در خلال ماجراهای روزانهٔ خود، خاطرات قدیمی‌اش را نیز بازگو می‌کند که فضای خفقان‌آور جمهوری گیلاد را برای خواننده ترسیم می‌کند. وظایف خانگی اُفرد از این قرار است که خرید روزانه را برای "مارتاهای" خانه انجام می‌دهد، و در بعضی شب‌های هر ماه که احتمال حامله‌شدن بیشتر است، در «مراسم» شرکت می‌کند: در این شب‌ها فرمانده در حضور همسرش و در تختخواب او، با اُفرد نزدیکی می‌کند. به
همسرش و در تختخواب او، با اُفرد نزدیکی می‌کند. به غیر از این هر شب همهٔ اعضای خانه جمع می‌شوند و فرمانده قسمتی از انجیل را برایشان می‌خواند. از آنجا که بیشتر افراد اجازهٔ خواندن ندارند، حتی مطمئن نیستند که انجیل تحریف نشده باشد. کلفت‌ها حق ندارند تنها به خیابان بروند، به همین خاطر کار خرید را دو نفر دو نفر با هم انجام می‌دهند. شریک خرید اُفرد، که همیشه یک نفر است، زنی به نام اُفکلن است. آن‌ها هر روز پس از انجام خرید از مغازه‌هایی که دیگر نام ندارند و تنها شکلی بر تابلوی آن‌ها کشیده شده‌است (قرار نیست
شکلی بر تابلوی آن‌ها کشیده شده‌است (قرار نیست کلفت‌ها اجازه یا توانایی خواندن داشته باشند)، پای دیوار می‌روند و جنازه‌های آویخته شده بر دیوار را تماشا می‌کنند. این دو به تدریج با هم ارتباط برقرار می‌کنند و اُفرد می‌فهمد یک گروه مقاومت زیرزمینی وجود دارد که در حال کسب اطلاعات و فعالیت ضد حکومت است. اُفکلن به اُفرد می‌گوید فرمانده‌اش از اعضای بلندپایهٔ حکومت است و از او می‌خواهد اطلاعاتی در مورد فرمانده‌اش کسب کند. فرمانده راننده‌اش «نیک» را مأمور می‌کند که به اُفرد بگوید بعضی عصرها به دفتر کار او برود. این
اُفرد بگوید بعضی عصرها به دفتر کار او برود. این کار از لحاظ حکومت غیرقانونی است، ولی اُفرد با این وجود به دفتر فرمانده می‌رود و با او یک بازی با واژگان به نام اسکرابل (Scrabble) بازی می‌کند. فرمانده به اُفرد می‌گوید شب‌های دیگری هم پیش او برود و اُفرد هم به این کار ادامه می‌دهد. نیک رانندهٔ فرمانده نقش پیغام‌رسان این ملاقات‌های پنهانی را به عهده دارد. افرد متوجه می‌شود فرمانده رابطهٔ چندانی با همسرش ندارد و جویای کسی است که بتواند با او صحبت کند. فرمانده در این ملاقات‌ها به اُفرد اجازه می‌دهد کتاب بخواند.
این ملاقات‌ها به اُفرد اجازه می‌دهد کتاب بخواند. دامنهٔ این رابطه کم‌کم گسترش پیدا می‌کند و یک شب فرمانده به اُفرد لوازم آرایش (برای عبور از ایستگاه‌های بازرسی) و یک شنل آبی متعلق به همسرش را می‌دهد، و او را با خود به محلی می‌برد که فرماندگان برای تفریح و رابطهٔ نامشروع با زنان به آنجا می‌روند. اُفرد متوجه می‌شود زنی که پیش از او کلفت این خانه بوده، رابطهٔ مشابهی با فرمانده داشته و پس از آن که همسر فرمانده به این رابطه پی برده با دار زدن خودش را در اتاقش کشته‌است. پس از شرکت در مراسم زایمان کلفت یکی دیگر
پس از شرکت در مراسم زایمان کلفت یکی دیگر از فرمانده‌های منطقه، خانم خانه به اُفرد پیشنهاد می‌کند که با نیک رانندهٔ فرمانده بخوابد تا شاید حامله شود. این مسئله به نفع همه، از جمله خود همسر فرمانده و اُفرد خواهد بود که در صورت عدم موفقیت به "کولونی‌ها" فرستاده خواهد شد. او در ازای این کار برای لحظاتی عکسی از دختر اُفرد را به او نشان می‌دهد. اُفرد پس از یک بار خوابیدن با نیک، باز هم به دیدن او ادامه می‌دهد و عاشقانه بین این دو شکل می‌گیرد. یک روز شریک خرید اُفرد عوض می‌شود و او می‌فهمد که نیروهای امنیتی برای
عوض می‌شود و او می‌فهمد که نیروهای امنیتی برای دستگیر کردنش آمده‌اند و او خودش را کشته‌است. بسیار زود همسر فرمانده هم با دیدن لکهٔ مواد آرایشی روی شنل خود به گستردگی رابطهٔ شوهرش با اُفرد پی می‌برد و در مشاجره‌ای این مسئله را به اُفرد اعلام می‌کند. در حالی که اُفرد در آستانهٔ کشتن خودش است، مأموران امنیتی دنبال او می‌آیند و او را با خود می‌برند. این افراد از اعضای گروه مقاومت و تحت فرمان نیک هستند، و اُفرد را به محل امنی می‌برند که او آنجا می‌تواند خاطرات خود را در سی نوار مغناطیسی ضبط کند… مؤخرهٔ داستان
خود را در سی نوار مغناطیسی ضبط کند… مؤخرهٔ داستان حدود دویست سال پس از این ماجراها رخ می‌دهد، و در آن یک محقق چگونگی کشف خاطرات اُفرد و شرایط جمهوری گیلاد را شرح می‌دهد.
ذكريا دانشمندي سال تولد : ١٣٧٣ محل تولد : سقز ، كردستان ، ايران . داراي دو اثر چاپ شده در قالب شعر نو عشق مورچه ها ، سال چاپ ١٣٩٢ سكوت مورچه ها ، سال چاپ ١٣٩٣
تیرۀ سگان یا گُرگان خانواده‌ای از بالاخانوادۀ سگ‌واران ، فروراستۀ سگ‌وارگان و زیرراستۀ سگ‌سانیان و از راستهٔ گوشت‌خوارسانان هستند. این خانواده شامل جانورانی چون گرگ، روباه و شغال و سگ اهلی می‌شود. تیرۀ سگان به دو تبار گرگ‌تباران "("به لاتین: "Canini)" و روباه‌تباران "("به لاتین: "Vulpini)" تقسیم می‌شوند. تیرۀ سگان در تمام قاره‌های دنیا به جز قطب جنوب حضور دارند. یکی از آن‌ها یعنی سگ اهلی که زیرگونه‌ای از گرگ خاکستری است از حدود ۲۰ تا ۳۰ هزار سال پیش نخستین حیوان اهلی شد. سگ‌ها همگی پنجه‌رو هستند یعنی بر روی
اهلی شد. سگ‌ها همگی پنجه‌رو هستند یعنی بر روی انگشتان پا راه می‌روند. پنجۀ پا در دو تیرۀ سگان و خرسان برخلاف تیرۀ گربه‌ایان ثابت است و جمع‌شونده نیست. یعنی دارای غلاف ناخن نیستند و در رد پای آنان اثر ناخن دیده می‌شود. منابع. عطری، مرتضی، "واژه‌نامه علوم زیستی،" دوجلدی، همدان: اداره انتشارات دانشگاه بوعلی‌سینا، ۱۳۸۴.
پنجه‌رو ، به جانورانی گفته می‌شود که بر روی انگشتان خود ایستاده یا راه می‌روند. این گروه شامل گربه‌سانان رونده، سگ‌سانان و بیشتر پستانداران می‌شوند. انسان، خرس و چند دسته دیگر از پستانداران پنجه‌رو نیستند. پنجه‌روها معمولاً نسبت به دیگر جانوران سرعت بیشتری دارند و بی‌سروصداتر راه می‌روند. درحالی‌که انسان بر روی کف پا راه می‌رود و حرکت کف‌روی دارد، جانوران پنجه‌رو بر روی بندهای میان‌انگشتی و سرانگشتی خود راه می‌روند. شکل ویژه و خم‌شده لِنگ‌های سگ بخاطر همین جاپیمایی پنجه‌روانه است. فرهنگستان زبان فارسی
جاپیمایی پنجه‌روانه است. فرهنگستان زبان فارسی (فرهنگستان قدیم) برای این دسته از جانوران نام پنجه‌روان را برگزید. منابع. عطری، مرتضی، "واژه‌نامه علوم زیستی،" دوجلدی، همدان: اداره انتشارات دانشگاه بوعلی‌سینا، ۱۳۸۴.
به پستاندارانی مانند انسان که بر روی استخوان‌های کف پا راه می‌روند کف‌رو می‌گویند. فرهنگستان زبان فارسی (فرهنگستان قدیم) برای این دسته از جانوران نام کف‌روان را برگزید. به پستاندارانی که بر روی پنجه‌ها حرکت می‌کنند پنجه‌رو و به آن دسته از جانوران که بر روی نوک انگشتان جابجا می‌شوند سم‌رو گفته می‌شود. از دیگر پستانداران کف‌رو می‌توان از راکون (گونه‌ای خرسک آمریکایی)، صاریغ، خرس، خرگوش، موش، راسو و جوجه‌تیغی نام برد. منابع. برابرهای واژه‌های علمی از:
سُم‌داران (Ungulata) بالاراسته‌ای از حیوانات که روی نوک انگشتان پا یا دستان خود راه می‌روند. به جانوران این بالاراسته جانوران سُم‌رو گویند. از میان سم‌روها می‌توان از اسب، آهو، بز، بز کوهی، و گوسفند نام برد. سم‌رَوی باعث افزایش شلنگ‌اندازی و سرعت بیشتر می‌شود. برعکس سم‌روها، جانوران پنجه‌رو بر روی انگشتان میانی و انتهایی و کف‌روها بر روی کف پای خود راه می‌روند. منابع. عطری، مرتضی، "واژه‌نامه علوم زیستی،" دوجلدی، همدان: اداره انتشارات دانشگاه بوعلی‌سینا، ۱۳۸۴.
جو دَوْسَر یا یولاف ("Avena sativa")، گونه‌ای از غلات متعلق به تیره گندمیان ("Poaceae") است. این گیاه یک‌ساله، علفی و مقاوم به شرایط آب‌وهوایی سرد است. جو دوسر در قالب‌هایی چون اوتمیل (بلغور پخته‌شده)، آرد جو دوسر، شیر جو دوسر، گرانولا و محصولات بدون گلوتن مصرف می‌شود. این غله سرشار از فیبر محلول، به‌ویژه بتا-گلوکان، پروتئین گیاهی، آنتی‌اکسیدان‌ها، ویتامین‌های گروه B و مواد معدنی مانند منیزیم، فسفر و آهن است. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که مصرف منظم جو دوسر می‌تواند در کاهش کلسترول، تنظیم قند خون، بهبود سلامت
در کاهش کلسترول، تنظیم قند خون، بهبود سلامت دستگاه گوارش و مدیریت وزن مؤثر باشد. در گذشته، جو دوسر عمدتاً به عنوان خوراک دام، به‌ویژه برای اسب‌ها، کشت می‌شد، اما در دهه‌های اخیر به دلیل ارزش بالای تغذیه‌ای، مصرف انسانی آن نیز به‌طور چشم‌گیری افزایش یافته‌است. واژه شناسی. دَوْسَر از عربی اخذ شده است. در سریانی به آن "ܕܫܪܐ (dešrā)" می‌گویند. یولاف از زبان پارتی "یَواَرداو (yawardāw)" است. خصوصیات گیاه‌شناسی. یولاف تک‌لپه‌ای و یک‌ساله است و ارتفاع آن به ۱ متر می‌رسد. دانه‌ها درون پوسته (یا سبوس) قرار دارند و
می‌رسد. دانه‌ها درون پوسته (یا سبوس) قرار دارند و با کرک (تریکوم) پوشانده شده‌اند. برگهای آن باریک است و قسمت پایینی آنها به صورت غلافی دور ساقه را احاطه می‌کند. خوشه‌ها به دو قسمت تقسیم می‌شوند و به همین دلیل یولاف به جو دوسر هم معروف است. ساختمان ظاهری یولاف با شرایط محیطی تغییر می‌کند؛ مثلاً در نواحی پست و شنی هر بوته چند ساقه باریک دارد، برگها کوتاه و سخت هستند و غلاف برگ را کرک‌هایی پوشانده‌است. ولی در زمین‌های حاصلخیز و مرتفع بوته‌ها یک ساقه نسبتاً قوی دارند، برگها بلند هستند و غلاف‌ها غالباً کرک
قوی دارند، برگها بلند هستند و غلاف‌ها غالباً کرک ندارند. ارزش غذایی و دارویی. جو دوسر به دلایل مختلفی سالم در نظر گرفته می‌شود: دانه‌های یولاف مقدار زیادی کربوهیدرات و اسیدهای چرب (مانند اسید پالمتیک، اسید اولئیک و اسید لینولئیک) دارند. ارقام اصلاح شده یولاف ۱۸ درصد چربی دارند یعنی دو برابر مقدار چربی ارقام قدیمی. روغن یولاف خوراکی است اما دارای مقدار زیادی آنتی‌اکسیدان است و بیشتر در تولید محصولات آرایشی و بهداشتی استفاده می‌شود. برخی ارقام اصلاح شده یولاف از نظر ژ[بتاگلوکان]] غنی هستند و جو دوسر
یولاف از نظر ژ[بتاگلوکان]] غنی هستند و جو دوسر بتاگلوکان نامیده می‌شوند. بتاگلوکان در درمان دیابت نوع ۲ کاربرد دارد. همچنین مطالعات نشان می‌دهد مصرف بلغور یولاف میزان کلسترل بد خون (ال‌دی‌ال) را کاهش می‌دهد و میزان کلسترل خوب خون (اچ‌دی‌ال) را افزایش می‌دهد. یولاف برخلاف گندم و جو، گلوتن ندارد و برای افراد حساس به گلوتن بی‌خطر است. امروزه خواص درمانی و تندرستی زیادی به یولاف نسبت داده می‌شود و به همین دلیل مصرف و مطالعات انجام شده بر روی آن افزایش یافته است. جو دوسر از نظر طب قدیم ایران معتدل یعنی نه سرد
جو دوسر از نظر طب قدیم ایران معتدل یعنی نه سرد است و نه گرم. البته عده‌ای عقیده دارند که این گیاه کمی خشک است. جو دوسر با وجود محتوای کربوهیدرات به دلیل چندین عامل کلیدی اغلب در رژیم‌های کاهش وزن استفاده می‌شود: در مجموع، ترکیب این عوامل باعث می‌شود جو دوسر با وجود محتوای کربوهیدرات، غذایی مفید برای کاهش وزن باشد. نکته کلیدی، توانایی آنها برای تقویت سیری، تأمین انرژی ثابت و ارائه مواد مغذی ضروری است که همگی از کاهش وزن سالم و پایدار حمایت می‌کنند. خواص جو دوسر برای سلامتی بدن . افزایش سلامت قلب از خواص جو
برای سلامتی بدن . افزایش سلامت قلب از خواص جو دو سر است کشت. یولاف بومی مناطق معتدل غرب آسیا و شرق اروپاست اما امروزه روسیه و کانادا هر کدام با تولید ۲۰٪ یولاف جهان، بزرگ‌ترین تولیدکنندگان این غله هستند و لهستان، فنلاند، استرالیا و انگلستان در مقامهای بعدی قرار دارند. در ایران مرکز تولید جو دوسر استان اصفهان است اما کشت آن به صورت گسترده وجود ندارد و این گیاه بیشتر به صورت علف هرز در کشتزارهای گندم و جو می‌روید. در حدود ۹۰٪ یولاف جهان به مصرف خوراک دام می‌رسد و وقتی هنوز سبز است برداشت می‌شود. این زمانی
و وقتی هنوز سبز است برداشت می‌شود. این زمانی است که پروتئین یولاف بیشترین مقدار خود را دارد. یولاف وحشی. یولاف وحشی در بسیاری از مناطق تولید غله دانه‌ریز جهان به صورت علف هرز می‌روید و با دامنه گسترده‌ای از شرایط اقلیمی و خاکی سازگار شده‌است. از بین گونه‌های عمده یولاف وحشی گونه Avena fatua عمومیت بیشتری دارد. تناوب‌گذاری با محصولات علوفه‌ای و آیش‌گذاری طولانی زمین از راه‌های مبارزه با این علف هرز هستند.
بنیان‌های رایش یا بنیان‌های ریاضیات به بررسی بنیان‌های فلسفی و منطقی و/یا الگوریتمی رایش می پردازد، یا در چِمِ گسترده‌تر، پژوهش رایشی در مورد زیربنای فلسفی سرشت و طبیعت رایش. معلوم می شود که در مورد اخیر، مرز بین فلسفه ریاضیات و بنیان های ریاضیات کاملاً مبهم است. بنیان های ریاضیات را می توان به عنوان مطالعه در مفاهیم بنیادی ریاضیات (همچون مجموعه، تابع، شکل هندسی، عدد و ...) و این که چگونه سلسله مراتب ساختارها و مفاهیم پیچیده، به‌ویژه ساختارهایی که اهمیت بنیادینی داشته و زبان ریاضیات را شکل می دهند (مثل
بنیادینی داشته و زبان ریاضیات را شکل می دهند (مثل فرمول‌ها، نظریه ها و مدل هایشان که به فرمولها، تعاریف، اثبات‌ها، الگوریتم‌ها و ... معنا می بخشند) دید. به این مفاهیم بنیادی، مفاهیم ریاضیاتی نیز گفته می شود، بنیان ریاضیات به این مفاهیم از جنبه فلسفی و یک پارچگی ریاضیات هم نگاه می کند. جست و جو برای بنیان های ریاضیات، پرسش مرکزی در فلسفه ریاضیات است؛ طبیعت مجرد اشیاء ریاضیاتی، چالش های فلسفی خاصی را نمایان می سازد. بنیان های ریاضیات به عنوان یک کل، به دنبال شمول تمامی مفاهیم ریاضیاتی نیست. به طور کلی،
شمول تمامی مفاهیم ریاضیاتی نیست. به طور کلی، "بنیان‌ها"ی ریاضیاتی یک شاخه مطالعاتی، کم و بیش تحلیلی نظام مند از پایه ای ترین و بنیادی ترین مفاهیم آن شاخه است، به گونه ای که با فهم وحدت مفهومی و ترتیب طبیعی یا سلسله مراتب مفاهیم آن، ارتباطاتی بین آن شاخه و بقیه دانش بشری یافت شود. توسعه، ظهور و شفاف سازی بنیان ها در اواخر تاریخچه ی یک شاخه مطالعاتی شکل می گیرد و ممکن است از دید همگان جذاب ترین بخش آن شاخه به حساب نیاید. ریاضیات از زمان های کهن، به عنوان مدلی از درستی و استواری استفسار عقلانی، همیشه نقش خاصی
از درستی و استواری استفسار عقلانی، همیشه نقش خاصی را در تفکر علمی بازی کرده و ابزار ها یا حتی بنیادی برای دیگر علوم (به‌ویژه فیزیک) را فراهم نموده است. بسی از تکوین های متعدد ریاضیاتی به سمت تجرید های بالاتر در اواخر قرن ۱۹ میلادی، چالش ها و تناقض نماهای جدیدی را به بار آورد که بررسی نظام مند و عمیق تری را طلب می کرد تا سرشت و محک درستی ریاضیاتی به علاوه وحدت شاخه های متعدد ریاضیات به یک کل همگن بدست آید. جست و جو برای بنیان های ریاضیات از اواخر قرن ۱۹م شروع شد و شاخه ریاضیاتی جدیدی به نام منطق ریاضیاتی را
شد و شاخه ریاضیاتی جدیدی به نام منطق ریاضیاتی را پدید آورد که بعد ها ارتباطات قوی با علوم رایانه نظری پیدا نمود. منطق ریاضیاتی از یک سری بحران ها و نتایج متناقض نما عبور کرد تا در نهایت کشفیات این حوزه، منطق ریاضیاتی را در طی قرن بیستم به عنوان یک بدنه بزرگ و همگن از دانش ریاضیاتی به پایداری رساند که شامل مؤلفه ها و جنبه های متعدد (نظریه مجموعه ها، نظریه مدل، نظریه اثبات و ...) بوده و خواص جزئی و گونه های محتملشان هنوز هم حوزه تحقیقاتی فعالی به شمار می آید. سطح مهارت فنی بالایی که این شاخه می طلبد، الهام
سطح مهارت فنی بالایی که این شاخه می طلبد، الهام بخش بسیاری از فیلسوفان بود تا حدس زنند که این شاخه را می توان به عنوان مدل یا الگویی برای بنیان علوم دیگر نیز احتمالاً در آینده به کار برد.
ستون حَنّانه (به معنی ستون گریه کننده) نامی است که به یکی از ستون‌های چوبی مسجد النبی در مدینه عربستان داده شده‌است. محل این ستون را در سمت مغرب محراب پیامبر اسلام و نزدیک‌ترین ستون‌ها به محراب نماز پیامبر اسلام و چسبیده به دیوار قبلی مسجد دانسته‌اند. «محمد، پیامبر اسلام ، پیش از اتمام ساختمان مسجد به هنگام سخن راندن پشتش را به این ستون که از تنه نخل ساخته شده‌بود تکیه می‌داده و زمانی که پس از آن تصمیم گرفت از بالای منبر سخنرانی کند این ستون آغاز به نالیدن کرد. پس از آن محمد، این ستون را در بر گرفت تا آرام
پس از آن محمد، این ستون را در بر گرفت تا آرام شد.» داستان‌ها می‌نویسند که این درخت بعداً دفن شد یا به دستور محمد درخت را کندند (و در زیر منبر) خاک کردند یا بنی امیه هنگام نوسازی مسجد این درخت را بریدند. شاعران گوناگون از جمله مولوی در بیت‌هایی از اشعار خود از این ستون یاد کرده‌اند: و یا: گفته شده که این ستون را «علم رسول‌الله»، «جزعه» و «مخلقه» هم می‌نامیدند. مخلقه به معنای عطرآگین است و در توضیح آن آمده‌است که این نام‌گذاری برای آن است که بر این ستون عطر و عود می‌سوزاندند یا این‌که یاران پیش از دیدار با
و عود می‌سوزاندند یا این‌که یاران پیش از دیدار با محمد در این مکان خود را عطرآگین می‌کردند.
قبرستان بَقیع قدیمی‌ترین و اولین قبرستان اسلامی مدینه است که در منطقه حجازی عربستان کنونی واقع شده‌است. به بقيع الغرقد نیز معروف است (به به معنی بقیع شمشاد). بنا بر گزارش‌های اسلامی، بقیع توسط محمد تأسیس شده‌است و به عنوان محل دفن بسیاری از بستگان و یاران او است و آن را به عنوان یکی از دو قبرستان مقدس در سنت اسلامی معرفی می‌کنند. بناهای یادبود و مساجد ساخته شده در بقیع یا نزدیک آن در زمانِ امارت درعیه در سال ۱۸۰۶ تخریب شد. پس از بازسازی، مجدداً در سال ۱۹۲۶ و بر اساس تفسیر وهابی آنها از شریعت اسلام در مورد
و بر اساس تفسیر وهابی آنها از شریعت اسلام در مورد بت پرستی، تحت سلطنت نجد تخریب شدند. این تخریب‌ها در سراسر جهان اسلام محکوم شد، اما دولت سعودی درخواست بازسازی دوباره را رد کرده است. عده بسیاری از اهل‌بیت و صحابه محمد از جمله چهار تن از امامان شیعه (حسن مجتبی، سجاد، محمد باقر و جعفر صادق) در این مکان دفن شده‌اند. تاریخچه. پیشینهٔ تاریخی بقیع به دوران قبل از اسلام می‌رسد ولی در کتب تاریخی به روشنی قدمت تاریخی آن مشخص نشده‌است. بعد از هجرت مسلمانان به مدینه، بقیع تنها قبرستان مسلمانان بوده، مردم مدینه قبل از
تنها قبرستان مسلمانان بوده، مردم مدینه قبل از آمدن مسلمانان به آن‌جا اجساد مردگان خود را در دو گورستان «بنی‌حرام» و «بنی‌سالم» و گاهی نیز در خانه‌های‌شان دفن می‌کردند و در واقع بقیع اولین قبرستانی است که به دستور محمد و توسط مسلمانان صدر اسلام ساخته شد. بر اساس روایت اسلامی اولین کسی که در آنجا به توصیه محمد دفن شد، عثمان بن مظعون بود که از دوستان نزدیک محمد و علی بن ابی‌طالب به‌شمار می‌رفت. محمد بن عبدالله برخی از کشته شدگان جنگ اُحُد (زخمی‌هایی که در مدینه درگذشته بودند) و یکی از فرزندانش بنام ابراهیم را
درگذشته بودند) و یکی از فرزندانش بنام ابراهیم را در آنجا به خاک سپرد. به نوشته تاریخ طبری عثمان بن عفان در قبرستان یهودی‌های مدینه به نام حش کوکب دفن شد، اما بعدها بنی‌امیه بقیع را به قدری وسعت داد که قبر عثمان در بقیع قرار گرفت. قبرستان بقیع در چند قدمی مسجدالنبی قرار دارد. ویرانی قبور. تخریب اول. این گورستان توسط نیروهای وفادار به اتحاد وهابی-سعودی در سال های ۱۸۰۶ و ۱۹۲۵ (یا ۱۹۲۶) تخریب شد. در آغاز قرن نوزدهم، در جریان تسلط وهابیان بر مکه و مدینه در سال ۱۸۰۶، بسیاری از بناهای مذهبی، از جمله مقبره‌ها و
۱۸۰۶، بسیاری از بناهای مذهبی، از جمله مقبره‌ها و مساجد، ویران شدند. این تخریب هم در داخل و هم در خارج از بقیع براساس تفسیر وهابی از عقاید اسلامی مبنی بر نهی از بت پرستی، رخ داده است. این بناها به دلیل ادعای وهابیان مبنی بر عبادت قبور با خاک یکسان شد. تخریب دوم. آل سعود در سال ۱۹۲۴ یا ۱۹۲۵ کنترل حجاز را دوباره به دست گرفت. سال بعد، ملک ابن سعود با مجوز مذهبی که توسط قادی عبدالله بن بلیهد صادر شد، اجازه تخریب این مکان را صادر کرد. تخریب در ۲۱ آوریل ۱۹۲۶ (یا ۱۹۲۵) توسط "اخوان"، یک گروه شبه نظامی مذهبی وهابی
۱۹۲۵) توسط "اخوان"، یک گروه شبه نظامی مذهبی وهابی آغاز شد. تخریب شامل از بین‌بردن "حتی ساده‌ترین سنگ قبرها" بود. الدون راتر، مسلمان بریتانیایی، تخریب را به زلزله تشبیه کرد: «در سرتاسر گورستان، چیزی جز تپه‌های نامشخص کمی از خاک و سنگ، تکه‌های الوار، میله‌های آهنی، بلوک‌های سنگ و قلوه سنگ شکسته از سیمان و آجر دیده نمی‌شد. بحث تخریب دوم در "مجلس" شورای ملی مطرح شد و جمعی از نمایندگان برای بررسی به حجاز اعزام شدند. در سال‌های اخیر (۱۳۶۱) تلاش‌هایی از سوی علما و شخصیت‌های سیاسی ایرانی برای مرمت قبرستان و
علما و شخصیت‌های سیاسی ایرانی برای مرمت قبرستان و زیارتگاه‌های آن صورت گرفته‌است. هر دو جامعه سنی و شیعه به تخریب اعتراض کردند، و تجمعات سالانه برگزار می‌شود. این روز به عنوان "یاوم غم" ("روز اندوه ") در نظر گرفته شده‌است. متکلمان و روشنفکران برجسته اهل سنت وضعیت «ناشایست» قبرستان بقیع را محکوم کردند. با این حال، مقامات سعودی همه انتقادات را نادیده گرفته و هرگونه درخواست برای بازسازی قبور و مقبره‌ها را رد کرده‌اند. وهابیان در ۸ شوال ۱۳۴۴ (۱۹۲۵م) آرامگاه امامان بقیع را ویران کردند. که به این روز یوم الهدم
بقیع را ویران کردند. که به این روز یوم الهدم می‌گویند. تا آن زمان بر روی مزارهای پیشوایان و دیگر بزرگان اسلام که در مدینه مدفون بودند گنبدها و بناهایی قرار داشت. پیشوایان بقیع در بقعه بزرگی که به‌طور هشت ضلعی ساخته شده بود و اندرون و گنبد آن سفیدکاری شده بود مدفون بودند. پس از تسلط وهابیان بر مدینه آن‌ها آرامگاه‌هایی که بر روی قبور قرار داشت را از بین بردند. در پی این رویداد بارگاه حسن مجتبی، سجاد، محمد باقر و جعفر صادق ویران شد و علاوه بر آن مقبره خدیجه همسر، عبدالله بن عبدالمطلب پدر و آمنه مادر محمد (در
عبدالله بن عبدالمطلب پدر و آمنه مادر محمد (در گورستان ابوطالب واقع در مکه) نیز به‌طور کامل ویران شد. این اقدام وهابیان اعتراضاتی را در پی داشت. مدفونان در بقیع. تقریباً تمامی صحابه محمد و شخصیت‌های صدر اسلام در این گورستان دفن شده‌اند. با این وجود تعداد اندکی از قبرها دارای محل دقیق و شناخته شده هستند. قبور ۲۴ نفر از خاندان محمد (اهل بیت) دارای قبر مشخص هستند. این افراد عبارتند از: بجز قبر اهل بیت محمد، قبر چهار تن از صحابه نیز مشخص است: ویژگی‌های قبرستان بقیع در گذشته. حرم بقیع دارای دو درب ورودی بوده که
در گذشته. حرم بقیع دارای دو درب ورودی بوده که یک درب همیشه بسته، و درب دیگر، ساعاتی از روز بر روی زائران باز بوده‌است. حرم بقیع حالت هشت ضلعی داشته‌است. میرزا محمدحسین گلبن فراهانی در سفرنامه‌اش این‌گونه آورده‌است که: اول چهار نفر از دوازده امام است که در بقعهٔ بزرگی که به صورت هشت‌ضلعی ساخته شده و اندرون و گنبد آن سفیدکاری است. ویژگی بعدی، داشتن محراب است و این که حرم، خادمانی نیز داشته‌است. حرم ائمهٔ بقیع مانند سایر حرم‌ها دارای ضریح، روپوش، چلچراغ، شمعدان و فرش بوده‌است. ابن‌جبیر می‌نویسد: قبرشان بزرگ و
و فرش بوده‌است. ابن‌جبیر می‌نویسد: قبرشان بزرگ و از سطح زمین بلندتر و دارای ضریحی از چوب می‌باشد که بدیع‌ترین و زیباترین نمونه‌است از نظر فن و هنر؛ و نقوشی برجسته از جنس مس بر روی آن ترسیم شده و میخ‌کوبی‌هایی به جالب‌ترین شکل در آن تعبیه شده که نمای آن را زیباتر و جالب‌تر نموده‌است. محمد لبیب مصری که در سال ۱۳۲۷ هـ. ق به مدینه سفر کرده، می‌نویسد:
دیوانِگی یا جُنون به حالتی گفته می‌شود که شخص نمی‌تواند از قوه ادراک خویش به نحو احسن استفاده نماید. روان‌پریشی‌ها در اصطلاح عامه، «دیوانگی» و در اصطلاح فقهی و حقوقی جزو انواع جنون خوانده می‌شوند. واژه‌شناسی. به شخص دچار دیوانگی، دیوانه در مقابل فرزانه(عاقل) یا مجنون(به عربی) گفته می‌شود. از نظر واژه‌شناسی، دیوانه یعنی دیوگونه یا بسان دیو. از آن جایی که در افسانه‌های ایرانی، دیو نماد نادرستی، زشتی و پلیدی و وارونه کاری است؛ دیوانه هم کسی است که کارهایی خلاف دیگران می‌کند. در ادبیّات فارسی لغت عربی «مجنون»