payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این بدان معناست که بعید به نظر می‌رسد خط داستانی تاریک‌تر و مخاطره‌آمیزتری مانند داستان بلیک تکرار شود. بااینکه از بسته‌های الحاقی بازی به عنوان یکی از بهترین دی‌ال‌سی‌هایی که تا به حال تولید شده‌اند استقبال شد، اما برای بازی بعدی، "جی‌تی‌اِی وی"، هیچ دی‌ال‌سی ساخته نشد. راک‌استار از داستان سرایی و پیچیدگی گیم پلی این بازی، در بازی "رد دد ریدمپشن" (۲۰۱۰) نیز بهره برد. شباهت‌های آشکاری بین نیکو بلیک و جان مارستون وجود دارد: هیچ‌کدام نمی‌توانند واقعاً از زندگی قدیمی خود در آمریکا فرار کنند. معرفی ویژگی بازی
قدیمی خود در آمریکا فرار کنند. معرفی ویژگی بازی چند نفره از نقاط برجسته برای این بازی و مجموعه اتومبیل‌دزدی بزرگ بود؛ در نسخه کنسول ویژگی به نام «حالت آزاد» به ۱۶ بازیکن اجازه می‌دهد تا آزادانه همان نقشه را که در حالت تک نفره در اختیار دارند، کاوش کنند، که این منجر به افزایش هیجان بازی می‌شود. امکان تماس با سایر بازیکنان با استفاده از تلفن همراه درون بازی وجود دارد. "جی‌تی‌اِی آی‌وی" زمینه را برای راه‌انداری این تجربه به صورت گسترده‌تر و موفق‌تر در "جی‌تی‌ای آنلاین" و "جی‌تی‌اِی وی" فراهم کرد، به طوری که
آنلاین" و "جی‌تی‌اِی وی" فراهم کرد، به طوری که بخش چند نفره "جی‌تی‌اِی وی" تا به امروز بیش از صدها میلیون دلار برای راک‌استار درآمد کسب کرده است. به عقیده بسیاری از طرفداران و منتقدان از این بازی به عنوان یکی از بهترین بازی‌های ویدیویی تمام دوران یاد می‌شود. از جمله این موارد، در ژوئن ۲۰۱۴، این بازی با رای کاربران سایت "آی‌جی‌ان" در فهرستی با عنوان «بازی‌های یک نسل: ۱۰۰ بازی برتر شما» و در مه ۲۰۲۳ به انتخاب مجله "جی‌کیو،" در فهرست «۱۰۰ بازی ویدئویی برتر تمام دوران» قرار گرفت. راک‌استار پس از دریافت بازخورد
دوران» قرار گرفت. راک‌استار پس از دریافت بازخورد منفی و شکست پروژه "" و جهت تمرکز بیشتر در توسعه "جی‌تی‌ای ۶"، در حال حاضر هرگونه برنامه برای بازسازی "اتومبیل‌دزدی بزرگ ۴" و "رد دد ریدمپشن" را کنار گذاشته است.
نیکو بلیک () شخصیتی داستانی و قهرمان بازی در بازی ویدئویی "جی‌تی‌ای ۴"، ششمین قسمت اصلی در مجموعهٔ "جی‌تی‌ای" از راک‌استار گیمز است. او همچنین در محتوای اپیزودیک بازی ' و '، که هر دو در سال ۲۰۰۹ منتشر شد، به صورت شخصیتی غیرقابل بازی ظاهر می‌شود. مایکل هالیک ضبط صدا و حرکت شخصیت را ارائه داد. نیکو یک کهنه‌سرباز جنگ از اروپای شرقی است؛ جایی که او شاهد برخی از بدترین قساوت‌هایی است که بشر قادر به انجام آن است و باعث می‌شود او دیدگاهی کاملاً بدبینانه نسبت به زندگی داشته باشد. وی پس از درگیر شدن در یک سندیکای
داشته باشد. وی پس از درگیر شدن در یک سندیکای جنایات یوگسلاوی و کشف فروش واحد خود به نیروهای دشمن، تصمیم می‌گیرد با الهام از داستان‌های تجمل و ثروت پسر عموی خود رومن که زندگی می‌کرد، برای پیگیری رؤیای آمریکایی به شهر آزادی برود. برای چندین سال در آنجا به محض ورود، او متوجه می‌شود که این داستان‌ها اغراق های بزرگی بودند و تلاش برای بهبود وضعیت مالی او و رومن، به سرعت منجر به درگیری با جنایتکاران محلی شد. با پیشرفت داستان بازی، نیکو برای این منظور برای شخصیت‌های برجسته جنایی کار می‌کند و همچنین به امید یافتن
برجسته جنایی کار می‌کند و همچنین به امید یافتن خائنی که در طول جنگ به واحد خود خیانت کرده است، در حالی که آرام آرام یاد می‌گیرد گذشته خود را ترک و تلافی کند که تلاش برای ترک زندگی جنایی با خطرات عمده ای همراه است. این شخصیت با استقبال خوبی روبرو شد و بسیاری از منتقدان بلوغ و ابهام اخلاقی او را عناصری می‌دانند که به پیشرفت داستان بازی کمک می‌کند. مایکل هالیک‌ برای صداپیشگی در نقش خود بهترین بازیگر مرد را در جوایز جوایز بازی‌های ویدئویی اسپایک ۲۰۰۸ از آن خود کرد.
علی‌اکبر فیض آلنی (۱۰ آذر ۱۳۰۰ – ۸ مرداد ۱۳۸۶) مشهور به علی مشکینی روحانی شیعه و سیاستمدار ایرانی بود. او رئیس مجلس خبرگان رهبری از زمان تأسیس آن در سال ۱۳۶۲ تا پایان عمر خود، رئیس جامعه مدرسین حوزه علمیه قم و امام جمعه دائم قم بوده‌است. زندگی. علی مشکینی در سال ۱۳۰۰ خورشیدی در شهر آلنی از توابع شهر خیاو اردبیل که بعدها نام آن به مشکین شهر تغییر یافت و در خانواده‌ای روحانی به دنیا آمد و مقدمات علوم دینی را نزد پدر فرا گرفت. پس از مرگ پدر و به سفارش وی برای تحصیل علوم دینی به شهرستان اردبیل سفر کرد و مقداری
علوم دینی به شهرستان اردبیل سفر کرد و مقداری از صرف و نحو را در آنجا فرا گرفت. سپس برای ادامه تحصیلات علوم دینی به شهر قم رفت. مشکینی در قم شاگرد سیدمحمد حجت کوه‌کمری، بروجردی، سید محمد محقق داماد بود. در سال ۱۳۳۷ دویست طلبه و استاد حوزه در نامه‌ای به بروجردی خواستار سازماندهی آموزشی در حوزه علمیه قم و اضافه شدن دروس دیگری همچون "اخلاق" به برنامه‌های تحصیلی طلاب شدند. این نامه با دست‌خط مشکینی نوشته شده‌بود. در دهه ۱۳۴۰ مشکینی از مؤسسین مدرسه حقانی شد و دروس "اخلاق" و "مکاسب" را در آنجا تدریس می‌کرد. وی در
"اخلاق" و "مکاسب" را در آنجا تدریس می‌کرد. وی در آن دوران رسائل و مکاسب مرتضی انصاری را خلاصه کرد و با سبک و سیاق متفاوت با سایر مدارس حوزه علمیه در اختیار طلاب آن مدرسه قرار داد. پس از مرگ بروجردی، مشکینی به فعالیت‌های سیاسی و شبه‌سیاسی روی آورد که به‌ویژه پس از حادثه ۱۵ خرداد و سخنرانی سید روح‌الله خمینی به اوج خود رسید. مشکینی پس از آن به همراه تعداد دیگری از استادان حوزه حلقه‌ای «یازده نفره» را شکل دادند که برای «اصلاح حوزه» فعالیت می‌کردند و دغدغه‌های سیاسی را در بحث‌های خود مطرح می‌کردند. دیگر اعضای
سیاسی را در بحث‌های خود مطرح می‌کردند. دیگر اعضای این حلقه؛ عبدالرحیم ربانی شیرازی، حسینعلی منتظری، علی قدوسی، علی خامنه‌ای، محمد خامنه‌ای، اکبر هاشمی رفسنجانی، احمد آذری قمی، ابراهیم امینی، محمدتقی مصباح یزدی و مهدی حائری تهرانی بودند. مشکینی با وجود این‌که در کلاس سید روح‌الله خمینی حاضر نمی‌شد از علاقه‌مندان او بود و یکی از دوازده نفری بود که اعلامیه مرجعیت سید روح‌الله خمینی را در سال ۴۹ پس از مرگ محسن حکیم منتشر کردند. منتظری، نوری همدانی، فاضل لنکرانی، صالحی نجف‌آبادی، ربانی شیرازی، جنتی، خزعلی،
صالحی نجف‌آبادی، ربانی شیرازی، جنتی، خزعلی، امینی، هزاوه‌ای همدانی، شاه‌آبادی، صلواتی و انصاری شیرازی دیگر امضا کنندگان این اطلاعیه بودند. وی در همین سال بر کتاب "شهید جاوید" صالحی نجف‌آبادی تقریظی نوشت که بعد از مدتی با اعتراضات شدیدی که به این کتاب شد ناچار تقریظ خود را پس گرفت. شهید جاوید روایت متفاوتی از قیام حسین بن علی ارائه می‌داد. محمد محمدی ری‌شهری داماد او بود. مسئولیت‌ها. به واسطه اعتمادی که سید روح‌الله خمینی به او داشت، پس از انقلاب اسلامی مسئولیت‌های متعددی را بر عهده گرفت. رسیدگی به اوضاع
متعددی را بر عهده گرفت. رسیدگی به اوضاع اردبیل در دوران انقلاب، ساماندهی به مسجد جمکران، هیئت مؤسس حوزه علمیه بانوان، ریاست مجلس خبرگان و عضویت شورای بازنگری قانون اساسی از جمله آنان بوده‌است. بیماری و درگذشت. مشکینی که به بیماری خونی دچار بود، در بیمارستان بقیةالله بستری شد. روز جمعه ۲۹ تیر ۱۳۸۶ شایع شد که وی درگذشته‌است اما رئیس گروه درمانی وضع سلامتی او را مساعد اعلام کرد. سرانجام عصر روز دوشنبه ۸ مرداد ۱۳۸۶ در سن ۸۵ سالگی درگذشت.
مدار صفر درجه مجموعه تلویزیونی به کارگردانی حسن فتحی است که در سال ۱۳۸۶ از شبکه اول سیما پخش شد. این سریال با وجود شباهت اسمی به رمان "مدار صفر درجه" احمد محمود، از حیث وقایع، شخصیت‌ها، درونمایه و غیره هیچ ارتباطی با رمان مذکور ندارد. خلاصه داستان. سریال ماجرای سفر دانشجویی ایرانی به نام حبیب پارسا (شهاب حسینی) به فرانسه — برای تحصیل در رشتهٔ فلسفه در دانشگاه پاریس — را نشان می‌دهد. ماجرا بر بستر جنگ جهانی دوم و شکل گرفتن صهیونیزم و تسلط تدریجی بر فلسطین می‌گذرد که طبیعتاً فضای داستان متأثر از این واقعه مهم
که طبیعتاً فضای داستان متأثر از این واقعه مهم تاریخی است. در زمان اعزام دانشجویان ایرانی به فرانسه و همچنین تحصیل آن‌ها در دانشگاه پاریس، جنگ جهانی دوم نیز در حال آغاز است. حبیب پارسا در دانشگاه با دختری یهودی به نام سارا استروک (ناتالی متی) آشنا می‌شود که اوایل، در کلاس با یکدیگر به مخالفت می‌پردازند که تدریجاً این مخالفت و سرکشی به عشق و تمایل بین این دو نفر مبدل می‌شود. ترور یهودیان به دست صهیونیست‌ها در ایران و اروپا و دنبال کردن سرنوشت دانشجویی ایرانی در فرانسه و رابطه عاطفی او با دانشجویی یهودی با
در فرانسه و رابطه عاطفی او با دانشجویی یهودی با سلسله حوادثی به یکدیگر مرتبط می‌شوند. به دنبال فتح پاریس توسط آلمان نازی، جان سارا آستروک و خانواده‌اش نیز به خطر می‌افتد زیرا دولت آلمان با یهودیان مخالف است؛ و پس از این وقایع مشکلات فراوانی برای حبیب که پس از مدتی به ایران بازمی‌گردد روی می‌دهد درحالی که از پی خواسته او سارا آستروک و مادرش نیز به تهران آمده بودند؛ (زیرا جانشان در پاریس به خطر افتاده بود) و حبیب مجدداً دو بار دستگیر می‌شود (به اتهام ربودن گذرنامه). پس از آزادی وی از زندان شهربانی و رخ دادن
پس از آزادی وی از زندان شهربانی و رخ دادن اتفاقاتی از جمله کشته شدن چند نفر مثل سرگرد فتّاحی، زینت الملوک (که به دلیل خودکشی می‌میرد) خواهر حبیب (سعیده پارسا) و نامزدش، در آخر ماجرا سارا عمویش را که در تخت جمشید قصد قتل حبیب را داشت به قتل می‌رساند و حبیب پارسا دوباره به زندان می‌افتد؛ ولی در آخر پس از رهایی از زندان به معشوق خود می‌رسد که آخرین سکانس سریال است. دوبله. دوبلهٔ این سریال به سرپرستی بهرام زند در شهریور ۱۳۸۵ یعنی ۸ ماه پیش از آن که به روی آنتن برود شروع شد و تا پایان اردیبهشت ۱۳۸۶ ادامه یافت.
برود شروع شد و تا پایان اردیبهشت ۱۳۸۶ ادامه یافت. در این مجموعه حدود ۶۰ گوینده به جای هنرپیشگان داخلی و خارجی گویندگی کرده‌اند که از جمله آنها می‌توان به بهرام زند، پرویز بهرام، احمد رسول‌زاده، فهیمه راستکار، مریم شیرزاد، ناصر طهماسب، ناصر نظامی، حمید منوچهری، مازیار بازیاران، تورج مهرزادیان، کسرا کیانی، صادق ماهرو، ناصر احمدی، کتایون اعظمی، مهتاب عسگری، اعظم‌السادات دلبری، علی‌همت مومی‌وند، میرطاهر مظلومی، مینا حبیلی، مینا شجاع، بهمن هاشمی و امیر جوشقانی اشاره کرد. همچنین این سریال توسط صدا و سیمای مرکز
اشاره کرد. همچنین این سریال توسط صدا و سیمای مرکز مهاباد به زبان کُردی دوبله و از شبکه مهاباد و شما پخش گردید. پشت صحنه. مستندی از پشت صحنه این سریال با نام «روزی که زمان ایستاد» به کارگردانی روناک جعفری و تهیه‌کنندگی ناهید دل آگاه ساخته شده و در ۳ قسمت از شبکه مستند پخش شد.
فهرست بعضی از واژه‌های متفاوت در فارسی ایران و افغانستان در زیر می‌آید. واژه‌های سمت راست از فارسی افغانستان هستند و واژه‌های سمت چپ از فارسی ایران: واژه‌های نظامی. در متون فارسی رایج در افغانستان برابرهای پشتو برای درجات ارتشی (مدارج نظامی) رواج دارند. این برابرها در جدول زیر افزوده شده‌است. واژه‌های آموزش و پرورش. فارسی ایران: فارسی و پشتوی افغانستان منبع منابع. بخشی از واژه‌ها از: شالچی، امیر: فرهنگ گویشی خراسان بزرگ، تهران، نشر مرکز ۱۳۷۰.
پیمان سعدآباد یا عهدنامهٔ عدم تعرض، پیمانی است که در تاریخ ۱۷ تیر ماه سال ۱۳۱۶ (۸ ژوئیه ۱۹۳۷) درمحل کاخِ سعدآباد تهران، میان چهار کشور ایران (رضاشاه پهلوی)، عراق (ملک غازی اول)، افغانستان (محمد ظاهر شاه) و ترکیه (مصطفی کمال آتاترک) به امضا رسید؛دولت‌های امضاکننده این پیمان، متعهد شدند که از مداخله در امورِ داخلیِ یکدیگر خودداری کنند و مرزهای مشترک را محترم بشمارند. همچنین از هرگونه تجاوز نسبت به خطوط مرزی یکدیگر خودداری کرده و از تشکیل نهادها یا جمعیت‌‌هایی نیز که هدف آن‌ها اختلال در صلح در میان کشورهای
نیز که هدف آن‌ها اختلال در صلح در میان کشورهای همجوار و هم‌پیمان است، جلوگیری کنند. پیمان سعدآباد را باید در بستر شرایط منطقه‌ای و بین‌المللی دهه ۱۹۳۰ میلادی بررسی کرد. پس از جنگ جهانی اول، بسیاری از دولت‌های خاورمیانه با مشکلات مرزی، تجزیه‌‌طلبی و فشار قدرت‌های بزرگ روبه‌رو بودند. ایران با سه کشور ترکیه، عراق و افغانستان مرز مشترک داشت و در طول سال‌های پیش از انعقاد این پیمان، اختلافات متعددی بر سر مرزها و نفوذ گروه‌های قومی و قبیله‌ای در مناطق مرزی میان آن‌ها وجود داشت. از سوی دیگر، قدرت‌گیری فاشیسم در
آن‌ها وجود داشت. از سوی دیگر، قدرت‌گیری فاشیسم در اروپا و گسترش نفوذ آلمان در خاورمیانه، انگلستان را وادار کرد که سیاست مهار نفوذ آلمان و شوروی را از طریق ایجاد اتحادهای منطقه‌ای دنبال کند. پیمان سعدآباد در همین چارچوب شکل گرفت و از نظر بریتانیا ابزاری برای تثبیت موقعیت خود در خاورمیانه و جلوگیری از پیشروی اتحاد جماهیر شوروی به سمت خلیج فارس و مناطق نفت‌خیز بود. نقش کشورهای عضو پیمان ایران: به‌عنوان میزبان و محور پیمان، در پی تثبیت مرزها و جلوگیری از فعالیت گروه‌های مخالف داخلی بود. ترکیه: پس از اصلاحات
گروه‌های مخالف داخلی بود. ترکیه: پس از اصلاحات آتاتورک و تثبیت جمهوری، به دنبال تحکیم روابط با همسایگان و تضمین امنیت مرزهای شرقی خود بود. عراق: با مشکلات داخلی و فشارهای سیاسی روبه‌رو بود و پیمان را راهی برای کاهش تنش با ایران و ترکیه می‌دانست. افغانستان: با پیوستن به این پیمان تلاش داشت جایگاه خود را در سیاست منطقه‌ای ارتقا دهد و امنیت مرزهایش را در برابر مداخلات خارجی تضمین کند. پیامدهای بلندمدت اگرچه پیمان سعدآباد از نظر حقوقی برای پنج سال تنظیم شده بود، اهمیت آن بیشتر در ایجاد یک چارچوب همکاری
شده بود، اهمیت آن بیشتر در ایجاد یک چارچوب همکاری منطقه‌ای نهفته بود. این پیمان به کاهش تنش‌های مرزی میان ایران و عراق و نیز ایران و ترکیه کمک کرد. همچنین موجب شد که افغانستان و عراق در تعاملات منطقه‌ای وزن بیشتری پیدا کنند. با این حال، آغاز جنگ جهانی دوم و تغییر موازنه قدرت جهانی، باعث شد پیمان سعدآباد عملاً کارایی خود را از دست بدهد و نتواند نقش موثری در مهار بحران‌های بین‌المللی ایفا کند. ارزیابی کلی مورخان پیمان سعدآباد را نخستین تلاش کشورهای خاورمیانه برای شکل‌‌دهی به یک سازوکار امنیت جمعی منطقه‌ای
برای شکل‌‌دهی به یک سازوکار امنیت جمعی منطقه‌ای می‌دانند. هرچند این پیمان بیشتر تحت نفوذ بریتانیا شکل گرفت و اهداف قدرت‌های بزرگ را دنبال می‌کرد، از نظر سیاسی، نخستین تجربه‌ی همکاری چندجانبه‌ی دولت‌های منطقه بود که در تاریخ روابط بین‌الملل خاورمیانه اهمیت دارد. اهداف و منافع کشورهای عضو پیمان سعدآباد عوامل زمینه‌ساز. جیمز روزنا عوامل زمینه‌ساز یک سیاست خارجی را تحت تأثیر پنج متغیر فردی، نقش گرایانه، حکومتی، جامعه و نظام‌مند (نظام بین‌المللی) می‌داند که اولویت تأثیر گذاری هرکدام در کشورهای مختلف متفاوت است.
تأثیر گذاری هرکدام در کشورهای مختلف متفاوت است. متغیر فردی. متغیر فردی به ارزش‌ها، باورها، ایدئولوژی، برداشت‌ها، تصورات، ویژگی‌های فردی و تجاری تصمیم گیرندگان مرتبط است. در یک حکومت اقتدارگرا نظیر حکومت پهلوی اول، دیدگاه رأس هرم قدرت، نقش تعیین‌کننده‌ای در فرایند سیاست‌گذاری داخلی و خارجی داشت. از آن جا که رضاشاه از نوجوانی در محیط نظامی رشد کرده بود روحیهٔ نظامی‌گری در شکل‌گیری شخصیت وی تأثیر زیادی داشت. روحیهٔ نظامی و حس قدرت‌طلبی باعث شد که او به سرعت قدرت مطلق خود را افزایش داده و به سیاست‌گذاری داخلی
مطلق خود را افزایش داده و به سیاست‌گذاری داخلی و خارجی بپردازد. اما او هرگز از قدرت نظامی‌اش برای سرکوب مردم ایران استفاده نمی‌کرد. رضاشاه سیاست خارجی خود را بر مبنای ایجاد موازنه و تثبیت موقعیت خود بین دو قدرت انگلیس و روسیه (شوروی) استوار کرد و در این راستا علاوه بر نزدیکی به آلمان، برقراری رابطهٔ دوستانه با کشورهای همسایه و قدرت‌های منطقه را در دستور کار خود قرارداد. در واقع پیمان سعدآباد تلاشی برای پیشبرد دیپلماسی منطقه‌ای بود، چراکه نمی‌خواست در بَرقراری روابط با دو همسایه، قدرت‌های محوری جهان را
روابط با دو همسایه، قدرت‌های محوری جهان را دخالت بدهد. همچنین رضاشاه نیز مانند دیگر سران کشورهای متعهد نه تنها با بسته شدن این پیمان رؤیای تقویت قدرت و افزایش وجههٔ منطقه‌ای خود را در سر می‌پروراند، بلکه به دنبال راهی برای مقابله با تهدید جنبش‌های انقلابی داخلی علیه خود نیز بود. متغیر نقشی. "متغیر نقشی" که معمولاً به عنوان قواعد رفتاری مورد انتظار از صاحب‌منصبان تعریف می‌شود. در حکومت‌های اقتدارگرا، به تقویت متغیر فردی می‌پردازد. در حکومت پهلوی اول نیز نقش شاه در نظام سیاسی کشور بسیار برجسته بود. ویژگی‌های
در نظام سیاسی کشور بسیار برجسته بود. ویژگی‌های شخصیتی رضاشاه نیز باعث تقویت این نقش و تشدید اقتدارگرایی وی شده بود تا آنجا که او می‌توانست بدون نگرانی از پاسخگویی در قبال مردم، به دیدگاه خود جامه عمل بپوشاند. متغیر حکومتی. پس از کودتای ۳ اسفند ۱۲۹۹ و چندی بعد پادشاهی رضا پهلوی، حکومت به‌طور کامل در اختیار رضاشاه قرار گرفت، و نخست‌وزیر و وزرا توسط خود رضاشاه تعیین می‌شدند و نقشی در سیاست خارجی نداشتند و همچنین مجلس هم مطیع اوامر رضاشاه بود؛ در نتیجه بسته‌شدن پیمان سعدآباد با مخالفتی از داخل ساختار حکومت
پیمان سعدآباد با مخالفتی از داخل ساختار حکومت مواجه نشد و مجلس آن را تصویب کرد. متغیر جامعه. این متغیر نیز در حکومت مقتدر رضاشاه مانند متغیر نقشی و حکومتی تحت‌الشعاع متغیر فردی قرار داشت، لذا جامعه و مردم قدرتی برای مداخله در تصمیم‌گیری‌های هستهٔ مرکزی قدرت نداشتند. همچنین فرهنگ سیاسی «شاه محور» جامعه ایران نیز در تسلط رضاشاه بر فضای سیاسی جامعه نقش پررنگ و تعیین‌کننده‌ای داشت. متغیر سیستماتیک (نظام بین‌الملل). این متغیر خود شامل متغیرهای بسیاری می‌شود که در واقع متغیرهای خارجی هستند. به‌عبارت دیگر ساختار
واقع متغیرهای خارجی هستند. به‌عبارت دیگر ساختار و فرایند کل نظام بین‌الملل را می‌توان در این مقوله بررسی کرد. ساختار موازنه قدرت نظام بین‌الملل، در فاصله میان دو جنگ جهانی با سه جریان سیاسی دموکراسی‌های غربی، جبهه فاشیست و کمونیسم استالینی روبرو بود. سیاست جبهه دموکراسی و به‌ویژه قدرت موازنه دهنده آن یعنی انگلستان، در قبال دو جبهه دیگر، در مناطق گوناگون جهان از جمله منطقه حساس خاورمیانه منشأ وقوع حوادث مهمی شد. انگلستان در آن زمان نفوذ گسترده‌ای در سراسر خاورمیانه داشت، از سال‌ها قبل به فکر ایجاد موانع
خاورمیانه داشت، از سال‌ها قبل به فکر ایجاد موانع مؤثری در جنوب شوروی بود تا از توسعه‌طلبی و نفوذ کمونیسم به سمت خلیج‌فارس و مناطق نفت‌خیز منطقه و ایران جلوگیری کند، به همین دلیل انگلستان تمام تلاش خود را به کاربست تا زمینه بسته‌شدن یک پیمان منطقه‌ای بین دولت‌های تحت نفوذ خود در منطقه را فراهم کند. سرانجام بر اثر کوشش انگلیسی‌ها، زمینه‌های حل اختلافات و بسته‌شدن پیمان سعدآباد فراهم شد. از سوی دیگر روی کار آمدن هیتلر در آلمان که باعث اوج‌گیری قدرت جبهه فاشیست در سال‌های پایانی دهه ۱۹۳۰ شده بود، انگلستان را
در سال‌های پایانی دهه ۱۹۳۰ شده بود، انگلستان را به واکنش واداشت. دولت‌های ضعیف و نیز دولت‌های نوپای منطقهٔ خاورمیانه برای تعدیل فشار شوروی و انگلیس، به‌سوی آلمان به‌عنوان نیروی سوم گرایش یافته بودند. این مسئله که نفوذ روزافزون فاشیسم در خاورمیانه را میسر کرده بود زنگ خطری برای جبههٔ دموکراسی محسوب می‌شد و بهترین راهکار مقابله با آن، یک پیمان امنیتی منطقه‌ای بود. از این جهت می‌توان گفت پیمان سعدآباد که با تلاش و مبتنی بر صلاح دید انگلستان بسته شد، علاوه بر کمونیسم، نفوذ روزافزون فاشیسم در خاورمیانه را نیز
کمونیسم، نفوذ روزافزون فاشیسم در خاورمیانه را نیز هدف قرار می‌داد. نحوهٔ انعقاد و مقدمات. عصر روز سه‌شنبه ۳۱ فروردین‌ماه ۱۳۱۷ شمسی قراردادهای مفصلی بین دولت‌های ایران و ترکیه بسته شد و سپس ابلاغیه‌ای بین وزیر امور خارجهٔ ایران و رئیس هیئت نمایندگی ترکیه امضا شد. بنا بر متن این ابلاغیه، پس از مذاکرات ایران و ترکیه، گفت‌وگوهایی که از چندی پیش‌بین دولت ایران از یک طرف، و هیئت نمایندگی ترکیه از طرف دیگر، جریان داشت با موفقیت پایان یافت و به امضای قراردادهای ذیل منتهی شده است: علاوه بر قراردادهای یادشده،
ذیل منتهی شده است: علاوه بر قراردادهای یادشده، موافقت‌نامه‌هایی نیز در مسائل گوناگونی که مربوط به منافع مشترک دو کشور و گسترش دهندهٔ همکاری و روابط دو جانبه بود نیز انجام گرفت. عنایت‌الله سمیعی وزیر خارجه ایران و جمال حسنی رئیس هیئت نمایندگی ترکیه این قرارداد را امضا کردند. مطابق با دعوتی که از جانب ناجی الاصیل وزیر امور خارجه عراق شده بود، وی روز پنجشنبه دهم تیرماه ۱۳۱۶ خورشیدی به تهران وارد شد و به قصر صاحبقرانیه رفت و عصر یکشنبه ۱۳ تیرماه، عهدنامه تحدید حدود ایران و عراق و حل اختلافات راجع به اروندرود
حدود ایران و عراق و حل اختلافات راجع به اروندرود در عمارت وزارت امور خارجه توسط عنایت‌الله سمیعی وزیر خارجه ایران و ناجی الاصیل وزیر خارجه عراق امضا و ابلاغیه ذیل از طرف نمایندگان دو دولت منتشر شد:دولت ایران دربارهٔ این سفر ابلاغیه منتشر کرد. مذاکراتی که از چندی پیش‌بین دولت شاهنشاهی ایران و دولت پادشاهی عراق راجع به سرحدات مشترک دو دولت و موضوع اروندرود ادامه داشت، با موفقیت خاتمه یافته و منتهی به عهدنامه سرحدی و پروتکل ضمیمه آن گردید:با انعقاد این عهدنامه اختلافاتی که از سالیان دراز بین ایران و عراق وجود
اختلافاتی که از سالیان دراز بین ایران و عراق وجود داشت رفع گردید و جای مسرت است که اینک تحت توجهات اعلیحضرت همایون شاهنشاه ایران و اعلیحضرت پادشاه عراق دو قائد عظیم الشأن دو کشور دوست و همسایه محیط حسن تفاهم واقعی و صدق و صفا که حاکی از روح مودت و الفت فی‌مابین است در مناسبات دو دولت حکم‌فرما شده و موجبات تشدید روابط برادرانه بین دو ملتی که دارای علائق بی‌شمار مادی و معنوی هستند فراهم گردیده و زمینه همکاری دو کشور را در طریق معاضدت برای تحکیم مبانی صلح بر اساس متینی استوار ساخته است.پس از این دیدار، فیض
اساس متینی استوار ساخته است.پس از این دیدار، فیض محمد خان، وزیر امور خارجه افغانستان نیز روز چهارشنبه ۱۶ تیر به تهران وارد و صبح پنجشنبه با رضاشاه دیدار کرد و ناهار مهمان وی بود. سرانجام در ساعت ۵ بعدازظهر پنجشنبه ۱۷ تیر ۱۳۱۶ خورشیدی، این پیمان بین چهار دولت ایران، افغانستان، عراق و ترکیه در کاخ سعدآباد به امضا رسید. پیامدهای پیمان سعدآباد. پیمان سعدآباد یا عهدنامه عدم تعرض، در تیرماه ۱۳۱۶ خورشیدی، در کاخ سعدآباد تهران به امضای چهار کشور متعهد یعنی: ایران، افغانستان، عراق و ترکیه رسید. این پیمان مانند هر
افغانستان، عراق و ترکیه رسید. این پیمان مانند هر پیمان دیگری مزایا و معایبی برای متعهدین دربرداشت. مزایا. امضای چنین پیمان صلح و دوستی و تعاونی تا آن تاریخ در آسیا بی‌سابقه بوده است.[] در این پیمان چهار کشورِ امضاکننده، ضمن تعهد بر عدم تعرض به یکدیگر و محترم شمردن حدود مرزی، فعالیت گروه‌های معارض و مسلح در کشور خود که علیه کشورهای همسایه فعالیت می‌نمودند را ممنوع کردند. از این طریق امکان هرگونه تجزیه‌طلبی و عوامل بیگانه از گروه‌های جدایی‌خواه گرفته شد و تمامیت ارضی کشورهای متعاهد به‌ویژه ایران، تأمین شد؛
ارضی کشورهای متعاهد به‌ویژه ایران، تأمین شد؛ چراکه تنها کشوری که با هر سه کشور دیگر مرز مشترک دارد، ایران است. این پیمان تعهدی ابدی نبوده و هر پنج سال یکبار قابل تجدیدنظر بود. پس از امضای پیمان سعدآباد، رضاشاه طی سخنانی که به مناسبت افتتاح دوره یازدهم مجلس شورای ملی ایراد کرد، گفت: «پیمان سعدآباد در مشرق‌زمین بی‌سابقه بوده و در این هنگام که امور عالم مشوش است، مدد بزرگی به بقای صلح جهان خواهد بود.»[] معایب. پیمان سعدآباد از برخی جهات به ضرر ایران و به نفع سه کشور دیگر تمام شد، ترکیه قسمتی از ارتفاعات
نفع سه کشور دیگر تمام شد، ترکیه قسمتی از ارتفاعات آرارات را در قبال دریافت شهر مهم قطور از ترکیه که دارای موقعیت سوق‌الجیشی (استراتژیک) بود، به دست آورد. خط مرزی ایران و عراق به زیان ایران تعیین شد؛ زیرا رضاشاه منابع نفتی واقع در غرب ایران و اداره کامل اروندرود را به عراق واگذار کرد. افغانستان هم با امضای این پیمان از تلاش احتمالی ایران برای بازگرداندن مناطق تاجیک‌نشین به ایران مصونیت یافت. البته بر اساس قانون تصویب عهدنامه سرحدی منعقده بین دولت شاهنشاهی ایران و دولت پادشاهی عراق - (مصوب ۲۵ اسفندماه ۱۳۱۶)
و دولت پادشاهی عراق - (مصوب ۲۵ اسفندماه ۱۳۱۶) ماده ۲، خط تالوگ به‌عنوان مرز بین ایران و عراق تعیین گردیده است. انگلیس برندهٔ واقعی اما غایب این پیمان بود که با انعقاد این قرارداد به هدف خود برای ایجاد مانعی در مقابل کمونیسم رسید. با این حال دیری نگذشت که با وقوع جنگ جهانی دوم و اتحاد شوروی و انگلیس برای اشغال ایران، در شهریور ۱۳۲۰ نه‌تنها هیچ‌یک از متعهدین این پیمان به یاری ایران نشتافتند، بلکه حتی دولت عراق خاک خود را پایگاه حمله انگلیس به ایران قرارداد.
صمغ عربی که از درختی به نام صمغ سنگالی بدست می‌آید، رنگ آن به رنگ اغلب صمغ‌های معمولی زرد مایل به قرمز بوده، و محلول در آب می‌باشد و عمدتاً شامل هیدرات‌های کربن است. صمغ عربی یا صمغ آکاسیا صمغی طبیعی است که از دو گونه آکاسیا به نام‌های سنگالیا سنگال (Acasia senegal) و واچلیا سیال (Acasia seyal) استخراج می‌شود. از صمغ عربی در صنایع غذایی به عنوان «پایدارکننده» و در صنعت چاپ به عنوان روان‌کننده در انواع خاصی از جوهر برای چاپ و ساختن آبرنگ و گواش استفاده می‌شود. از این صمغ در گذشته استفاده‌های زیادی می‌شده از
از این صمغ در گذشته استفاده‌های زیادی می‌شده از جمله به عنوان تغییر میزان گرانروی جوهر مرکب. صمغ عربی ترکیب پیچیده‌ای از ساکاریدها و گلیکوپروتئین‌ها است که مهم‌ترین خواص صمغ از این ترکیب‌ها می‌باشد. این صمغ خوراکی است. ۸۰ درصد صمغ عربی در سودان تولید می‌شود.
بروس جکسون یکی از اعضای هیأت مدیره مؤسسه آمریکایی "پروژه‌ای برای قرن جدید آمریکایی" (Project for the New American Century) و معاون سابق شرکت لاکهید مارتین است. جکسون بین سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳ و پیش از حمله آمریکا به عراق ریاست مرکز غیر دولتی موسوم به «کمیته آزادسازی عراق» را عهده‌دار بود که از بزرگ‌ترین حامیان تغییر حکومت در عراق و سرنگون کردن صدام حسین محسوب می‌شد. وی همچنین مؤسس و رئیس پروژه "دمکراسی‌های در حال گذار" است که در زمینه انقلاب‌های مخملی در کشورهای بلوک شرق سابق فعالیت می‌کند. بروس جکسون در ضمن
بلوک شرق سابق فعالیت می‌کند. بروس جکسون در ضمن ریاست مرکزی تحت عنوان «کمیته آمریکایی ناتو» را عهده‌دار است که در زمینه گسترش ناتو و همکاری‌های آمریکا و اروپا فعال است. وی تا سال ۱۹۹۰ میلادی در دفتر وزارت دفاع آمریکا مشغول به کار بود.
طرح برای یک سده آمریکایی جدید با کوته‌نوشت PNAC، مانیفست نومحافظه‌کاران آمریکایی است که راهبرد حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا را برای سده جدید در زمینه‌های دیپلماسی و امنیت ملی تدوین می‌کند. این طرح در اوایل سال ۱۹۹۷ توسط ویلیام کریستول و رابرت کاگان آغاز به کار کرد. در ماه سپتامبر ۲۰۰۲ میلادی، رئوس اصلی گزارش PNAC، شالوده گزارش انتخاباتی جرج دابلیو بوش به عنوان «استراتژی امنیت ملی ایالات متحده آمریکا» را تشکیل داد. در ۳ ژوئن ۱۹۹۷، ۲۰ تن از اندیشمندان و سیاست‌مداران آمریکایی بیانه‌ای را منتشر کردند که در
آمریکایی بیانه‌ای را منتشر کردند که در آن از سیاست خارجی و امنیتی ایالات متحده آمریکا در دوران ریاست جمهوری بیل کلینتون به شدت انتقاد شده بود . این افراد خواستار افزایش بودجه نظامی صرف نظر کردن از دیپلماسی چند جانبه و سرنگونی صدام حسین در عراق شدند . اعضاء. در سال ۲۰۰۰ اعضای PNAC، شامل افراد زیر بودند:
زندگی. کریستول در ۲۳ دسامبر ۱۹۵۲ (میلادی) در شهر نیویورک در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد. از او به عنوان یکی از بنیانگذاران جنبش نومحافظه کاری هم نام می‌برند. دوره دبیرستان خود را در مدرسه "کالجیت منهتن" گذراند سپس دکترای علوم سیاسی را از دانشگاه هاروارد دریافت کرد. سپس در دانشگاه پنسیلوانیا و «مدرسه عالی حکومت» هاروارد به تدریس فلسفه سیاسی و سیاست آمریکا مشغول شد. در سیاست. کریستول نیز مانند فرانک جفنی و ایلیوت آبرامز ابتدا کار سیاسی را با سناتور هنری جکسون دموکرات آغاز کرد، ولی در سال ۱۹۷۶ (میلادی) مشی