payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بلوغ این ماهیها زمانی است که طول آن‌ها به ۱۳ سانتی‌متر (۵ اینچ) می‌رسد. این ماهیها همانند اکثر ماهیهایی که در اعماق دریاها زندگی می‌کنند و به کندی رشد می‌کنند. منابع. دانشنامهٔ رشد
سوهان‌ماهیها (فایل‌ماهی، فول‌ماهی، ماهی کت‌چرمی یا ماهی‌های توفانی یا تک‌خارماهیان) در مناطق استوایی و زیر استوایی زندگی می‌کنند و از خانواده تک‌خارماهیان (Monacanthidae) و راسته چهاردندان‌شکلان (Tetraodontiformes) به‌شمار می‌آیند. سوهان‌ماهی در اقیانوس اطلس، اقیانوس آرام و اقیانوس هند یافت می‌شوند. این خانواده شامل تقریباً ۱۰۷ گونه در ۲۶ طبقه می‌باشند. سوهان‌ماهی‌ها به تریگر ماهیها، ماهی‌های سیگاری و ترانک ماهیا وابسته هستند.بدن این ماهی در دو طرف بدن ماهی متراکم است و پوست خشن و سوهان مانندی دارد که
ماهی متراکم است و پوست خشن و سوهان مانندی دارد که یادآور نام ماهی است. گفته می‌شود که پوست خشک شده سوهان‌ماهی زمانی برای سوهان‌زدن قایق‌های چوبی مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است. اندام‌شناسی. سوهان‌ماهی‌ها تا حدودی تشبیه ترانک ماهی له شده هستند و بدن عجیب با اشکال مرموز و خیره کننده‌ای دارند. بدن جناغی شکل این ماهی باعث شده که وقتی از پهلو به آن نگاه می‌کنیم نتوانیم به اندازه حقیقی این ماهی پی ببریم. سوهان‌ماهی‌ها باله‌های نرم و ساده‌ای دارند که باله‌های سینه‌ای نسبتاً کوچک و باله‌های دمی پنکه مانند و ناقص
نسبتاً کوچک و باله‌های دمی پنکه مانند و ناقص هستند و همچنین یک استخوان تو رفته باریک روی سر این ماهی را می‌پوشاند. اگر چه تعداد این استخوان‌ها دو عدد است، استخوان دوم معمولاً بسیار کوچک است که علت نام‌گذاری این خانواده به نام تک‌خارها (Monacanthidae) این خاطر است که در زبان یونانی monos به معنای «یک» و akantha به معنای «خار» است. بعضی از گونه‌ها همچنین در پایه دم خود استخوان‌های برگشته‌ای دارند. دهان انتهایی کوچک سوهان‌ماهی‌ها دارای دندان‌های پیشین ویژه‌ای است که در آرواره فوقانی ماهی قرار دارند که چهارتای
که در آرواره فوقانی ماهی قرار دارند که چهارتای آن‌ها در آرواره درونی و شش تای دیگر در آرواره بیرونی واقع شده‌اند. پوزه ماهی باریک و رو به جلوست، و چشم‌ها روی سر ماهی قرار دارند. اگر چه این ماهی‌ها فلس دار هستند ولی اندازه این فلس‌ها آنقدر کوچک است که ماهی به نظر بدون فلس می‌آید. سوهان‌ماهی‌ها همانند (trigger fish)ها (تریگر ماهیها) دارای محفظه تنفسی کوچک و استخوان‌های لگنی باریک و کشیده‌ای هستند که روی پوست ماهی چین‌های عتغب مانندی به وجود می‌آورد که بین استخوان جناغی پایانی و شکم ماهی در حرکت است. در بعضی
جناغی پایانی و شکم ماهی در حرکت است. در بعضی از گونه‌ها همانند سوهان‌ماهی حاشیه دار، این استخوان به صورت لولا در می‌آید. بزرگ‌ترین گونه سوهان‌ماهی‌ها، سوهان‌ماهی نا مرتب (Aluterus scriptns) نامیده می‌شود که طول آن‌ها به ۱۱۰ سانتی متر می‌رسد؛ طول اکثر گونه‌ها کمتر از ۶۰ سانتی‌متر است. در بعضی گونه‌ها دو جنسیتی به شدت احساس می‌شود که در آن جنس نر و ماده در رنگ‌های مختلف به چشم می‌خوردند و جنس نر از استخوان‌های دمی بزرگ‌تری برخوردار است. تک‌خارماهیان (Monacanthidae) خانواده‌ای از ماهیان گرمسیری تا
(Monacanthidae) خانواده‌ای از ماهیان گرمسیری تا نیمه‌گرمسیری دریازی هستند که در اقیانوس‌های اطلس، آرام و هند زندگی می‌کنند. این خانواده از ماهیان پیرامون ۱۰۷ گونه دارد که در ۲۶ سرده جای گرفته‌اند. تک‌خارماهیان از اعماق صفر تا حدود ۱۷۰ متر یافت می‌شوند.اساساً کفزی هستند و در اطراف آب سنگ‌های مرجانی و صخره‌ها یا بر روی بسترهای شنی و گلی و بسترهای علف‌های دریایی به سر می‌برند. آن‌ها از طیف وسیعی از بی‌مهرگان کفزی شامل اسفنج‌ها و گاهی اوقات جلبک‌ها و گیاهان تغذیه می‌کنند و این کار توسط دهان کوچک آن‌ها صورت
تغذیه می‌کنند و این کار توسط دهان کوچک آن‌ها صورت می‌گیرد که مشخصا مجهز به دندان‌های نوک تیز با اندازه متوسط است. تنها نمونه‌های بزرگ بعضی از تک خار ماهیان برای مصارف خوراکی استفاده می‌شوند، اما بسیاری از آن‌ها به عنوان ماهیان کم ارزش در تورهای ترال کف تجاری جمع‌آوری می‌شوند. ویژگی‌ها. تک‌خارماهیان ماهیانی هستند با اندازه کوچک تا متوسط (تا ۱۰۰ سانتی متر.هستند که معمولاً بدن بلند و بسیار فشرده از دو پهلو دارند، بدن آن‌ها از پوست صاف تا دان دان زبر پوشیده شده‌است که واجد فلس‌های ریز تا کوچک است و این فلس‌ها
که واجد فلس‌های ریز تا کوچک است و این فلس‌ها مجهز به یک تا چند خار ریز و ظریف هستند. دهان آن‌ها کوچک و معمولاً انتهایی و غیرقابل بیرون زدن است، دندان‌ها نوک تیز هستند و به یکدیگر جوش نخورده‌اند. منفذشان آبششی شامل یک شکاف کوتاه عمودی یا مورب در جلوی قاعده باله‌های سینه‌ای یا در بالای آن است. دو خار در بالهٔ پشتی وجود دارد (در برا چالوترس یک خار وجود دارد). اولین خار بزرگ و مجهز به ریشه‌هایی است که به سمت پایین خمیدگی یافته اند(در نمونه‌های مسن تر محو و نامشخص شده‌اند)، خار دوم بسیار کوچک است و می‌تواند خار
شده‌اند)، خار دوم بسیار کوچک است و می‌تواند خار اول را در هنگامی که به سمت بالا قرار می‌گیرد، قفل کند. همهٔ پرتوهای باله‌ها به استثنای پرتوهای باله دمی، نامنشعب هستند. باله‌های لگنی آن‌ها حالت ابتدایی دارند و یک ردیف فلس‌های بزرگ انتهای خلفی ناحیه لگن را میپوشانند و از پوست بیرون می‌زنند، یا اینکه یک عدد فلس از سمت انتهای قدامی به انتهای خلفی ناحیه لگن قرار گرفته و با افزایش سن ناپدید می‌شود، یا اینکه اساساً فلسی در این قسمت وجود ندارد. لگن قادر به انجام حرکات عمودی است و می‌تواند وارد یک زبانه عمودی شود.
عمودی است و می‌تواند وارد یک زبانه عمودی شود. ساقه دمی گاهی اوقات مجهز به خارهای برجسته، موهای زبر طویل یا دسته متراکمی از موهای ظریف است. رنگ آن‌ها متغیر است، غالباً قهوه‌ای، خرمایی، خاکستری یا متمایل به سبز با علائم تیره تر اس، یا اینکه بسیار رنگی با الگوهای واضح است. زیستگاه و تاریخچه زندگی. سوهان‌ماهی‌های بالغ عموماً در اعماق کم آب زندگی می‌کنند و محل زندگی آن‌ها از عمق ۳۰ متری تجاوز نمی‌کند. این ماهی‌ها در تالاب‌ها یا کوه وارهای به سمت دریا و بسترهای علف دریایی یافت می‌شوند. بعضی از این گونه‌ها ممکن
علف دریایی یافت می‌شوند. بعضی از این گونه‌ها ممکن است به عصب رود نیز وارد شوند. بعضی از این گونه‌ها به شدت به پوشش‌های انبوه نوعی از خزه‌های دریایی که به شکل علف هرز به وفور یافت می‌شوند، وابسته هستند. این سوهان‌ماهی‌ها، خصوصاً سوهان‌ماهی‌های که بشقابی (stophanolepis hispidus) قادرند خود را به رنگ علف‌های هرز محیط اطراف خود در آورند. سوهان‌ماهی‌ها چه به تنهایی، چه به صورت جفتی یا در گروه‌های کوچک که به نوع گونه بستگی دارد، شناگران ماهری نیستند چرا که باله‌های کوچک آن‌ها حرکت ماهی را به جنبش‌های کند محدود
کوچک آن‌ها حرکت ماهی را به جنبش‌های کند محدود می‌سازد. بنابر مشاهدات سوهان‌ماهی‌ها اغلب سر خود را در میان توده‌های علف‌های دریایی به سمت پایین حرکت می‌دهند که احتمالاً دلیل آن فریب دادن شکارچی و شکار است. هنگامیکه خطری سوهان‌ماهی‌ها را تهدید می‌کند، آن‌ها به سمت صخره‌ها عقب نشینی می‌کنند. عادات غذایی سوهان‌ماهی‌ها در میان گونه‌های مختلف، متفاوت است بدین معنی که گروهی تنها از جلبک و علف‌های دریایی تغذیه می‌کنند و بقیه از بی مهرگان کوچک اعماق دریا مانند جانوارن نیام دار، gorgonians و مرجانیان و همچنین برخی
نیام دار، gorgonians و مرجانیان و همچنین برخی از گونه‌های مرجان‌ها (coralivores) تغذیه می‌کنند. دو عادت غذایی پایانی مانع نگهداری سوهان‌ماهی‌ها در محیط آکواریوم به‌عنوان یک سرگرمی شده‌است. سوهان‌ماهی‌ها در اعماق دریاها تخم ریزی می‌کنند که این تخم‌ها توسط جنس نر مراقبت و نگهداری می‌شود. هم جنس نر و هم جنس ماده ممکن است از نوزادان مراقبت کنند که با توجه به گونه ماهی ممکن است تنها توسط جنس ماده نگهداری شوند. سوهان‌ماهی‌های جوان در ژرف لایه آب زندگی می‌کنند. نوعی خزه دریایی ویژه پناهگاه امنی را برای بسیاری از
خزه دریایی ویژه پناهگاه امنی را برای بسیاری از این گونه‌ها فراهم می‌آورد. سوهان‌ماهی‌هایی جوان همواره به‌وسیله ماهی تون و دلفین ماهی‌ها تهدید می‌شوند. طبقه‌بندی. خانواده Monacanthidae گونه‌های موجود در ایران. پراکنش در سراسر خلیج فارس و دریای عمان، بیشینه درازا ۵۵ سانتی متر. ماهی کفزی است که در دریاهای مناطق گرمسیری دیده می‌شود، پراکنش در خلیج فارس، بیشینه درازا ۷/۶ سانتی متر. پراکنش در سراسر خلیج فارس، بیشینه درازا ۲۵ سانتی متر. منابع. دانشنامه رشد. (متن مشابه با متن ویکی‌پدیای انگلیسی).
نهنگ سفید یا نهنگ بـِلوگا یکی از آب‌بازسانان است که در آب‌های نزدیک به قطب شمال زندگی می‌کنند و به همراه شبه‌نهنگ تک‌شاخ، دو عضو تیره تک‌دندانان را تشکیل می‌دهند. نهنگ‌های سفید به خاطر صدای زیری که دارند «قناری‌های دریا» نیز نامیده می‌شوند. با دارا بودن طولی در حدود ۵ متر و رنگ سفید بدن، تشخیص این آبزیان از دیگر پستانداران دریایی بسیار ساده است. نهنگ سفید یا (دلفیناپترس لوکس) Delphinapterns leucas از جمله گونه‌های قطبی و زیر قطبی نهنگ‌ها، از حیث اندازه و ترکیب شبیه دلفین‌ها می‌باشند و این گونه از نسل
و ترکیب شبیه دلفین‌ها می‌باشند و این گونه از نسل شبه‌نهنگ‌های تک‌شاخ هستند و همین‌طور به گونه دلفین‌ها شبیه‌اند. بلوگا از راسته آب‌بازسانان است. طول این نهنگ‌های کوچک اجتماعی به ۵ متر می‌رسد و وزنشان نیز حدود ۵/۱ تن می‌باشد. وزن آن‌ها در زمان تولد حدود ۸۰ کیلوگرم است. وال‌های بالغ به دلیل رنگ سفید، سر گرد و کوچک و تیغه پشتی بجای باله از سایر وال‌ها قابل تشخیص هستند. این وال‌ها پستاندارانی هستند که به کندی شنا می‌کنند و خوراک عمده آن‌ها ماهی است. بعضی از گروه‌های این وال‌ها مهاجرت می‌کنند ولی اندازه پوشش یخ
این وال‌ها مهاجرت می‌کنند ولی اندازه پوشش یخ میزان جمعیت مهاجر را تعیین می‌کند. تنها شکارچیان طبیعی این نهنگ‌ها، خرس‌های قطبی و نهنگ‌های قاتل هستند. خرس‌های قطبی به‌ویژه هنگامی که نهنگ‌های سفید در میان یخ گرفتار می‌شوند به آن‌ها حمله می‌کنند. انسان‌ها هم از جمله خطرناکترین تهدیدها برای این والها به‌شمار می‌آیند. اسکیموها در گذشته به شکار این گونه می‌پرداختند اما در حال حاضر شکار بی‌رویه و تجاری این گونه‌ها نگران کننده‌است. مزاحمت‌های انسان‌ها و آلودگی آبها از دیگر تهدیدات بشمار می‌آید. بدن نهنگ‌های سفید
از دیگر تهدیدات بشمار می‌آید. بدن نهنگ‌های سفید ساکن خلیج نسیت لورنس در کانادا مملو از مواد آلاینده‌است که اجساد این وال‌ها را به لاشه‌های سمی تبدیل کرده‌است. نهنگ‌های سفید یکی از معدود والهایی هستند که در آکواریوم و پارکهای حیات دریایی نگهداری می‌شوند. این گونه‌ها به دلیل رنگ خیره‌کننده و لبخند همیشگی صورتشان که توجه همگان را به خود جلب می‌کنند. بیش از خوک دریایی به چشم می‌خورد. توصیف ظاهری. نهنگ‌های سفید نر بزرگ‌جثه‌تر از ماده‌ها هستند. طول آن‌ها میان ۲٫۶ تا ۶٫۷ متر است در حالی که طول ماده‌ها میانگینی
تا ۶٫۷ متر است در حالی که طول ماده‌ها میانگینی برابر ۳٫۶ متر دارد. وزن این جانوران میان ۴۰۰ تا ۱٬۵۰۰ کیلوگرم است. طول بچه‌ها در هنگام تولد ۱٫۶–۱٫۵ متر و وزنشان ۸۰ کیلوگرم است. نهنگ‌های سفید بالغ به ندرت با جانوران دیگر اشتباه گرفته می‌شوند چرا که کامل سفید یا سفید متمایل به خاکستری (شیری) هستند. با این حال بچه‌ها رنگی خاکستری دارند که به تدریج به سفید می‌گراید. سر این نهنگ‌ها شکلی بر خلاف شکل سر هر آب‌بازسان دیگری دارد. مانند بیشتر نهنگ‌های دندان‌دار، نهنگ‌های سفید در جلوی سر خود بخش ملون دارند و ملونشان
سفید در جلوی سر خود بخش ملون دارند و ملونشان بسیار گوی‌وار است. نهنگ سفید می‌تواند با دمیدن هوا در سینوس‌های خود، شکل سرش را تغییر دهد. بر خلاف بسیاری از نهنگ‌ها و دلفین‌ها، ستون مهره‌ها در سر این جانور به هم جوش خورده نیستند و این امکان را به نهنگ سفید می‌دهد که سر خود را به جهت‌های گوناگون بچرخاند. هر فک در آرواره دارای ۱۷ تا ۲۰ دندان است که میزان کل دندان‌های این جانور را به ۳۴ تا ۴۰ عدد می‌رساند. گستره و جمعیت. نهنگ سفید در آب‌های قطب شمال میان عرض‌های جغرافیایی °۵۰ تا °۸۰ شمالی زندگی می‌کند. این نهنگ
جغرافیایی °۵۰ تا °۸۰ شمالی زندگی می‌کند. این نهنگ در حوضه آبی رود سن لوران در استان کبک کانادا نیز یافت می‌شود. در هنگام تابستان آن‌ها در دهانه رودها دیده می‌شوند؛ جایی که در آن به تغذیه و پرورش بچه‌هایشان می‌پردازند. دمای آب این مناطق ۸ تا ۱۰ درجه سلسیوس است.
آب‌بازسانان یا آب‌بازان راسته‌ای از پستانداران هستند که شامل نهنگ‌ها، دلفین‌ها و گرازماهیان می‌شود. آب‌بازسانان پستاندارانی دریایی هستند که با شرایط زیست در آب سازگار شده‌اند. بدن آن‌ها دوکی‌شکل است و دست‌های آن‌ها به صورت باله درآمده‌ است. باله‌های کوچک پشتی آن‌ها اندامی تحلیل‌رفته هستند و در طول فرگشت ساختار و کاربرد آن‌ها ساده‌تر شده‌است. این باله‌های پشتی به ستون فقرات نچسبیده‌اند و در درون بدن پنهان هستند. آب‌بازسانان تقریباً بی‌مو هستند و پوششی از پیه زیر پوست آن‌ها را پوشانده‌است که امکان شنا در
پیه زیر پوست آن‌ها را پوشانده‌است که امکان شنا در آب‌های سردتر را به آن‌ها می‌دهد. آب‌بازسانان به خاطر هوش بالای خود معروفند. دانش مطالعه آب‌بازسانان را آب‌بازشناسی می‌نامند. پستاندار بودن. آب‌بازسانان پستاندارند و این یعنی که عضوی از رده پستانداران به‌شمار می‌روند. نزدیک‌ترین خویشاوندان آن‌ها جفت‌سمان، همانند اسب آبی و آهو، به‌شمار می‌روند. از نشانه‌های پستاندار بودن آب‌بازسانان می‌توان به خون‌گرم بودنشان، تنفس از راه شش، شیردهی به نوزادانشان، و درآوردن مو - هرچند به میزان کم - اشاره کرد. تغذیه.
مو - هرچند به میزان کم - اشاره کرد. تغذیه. آب‌بازسانانی همچون نهنگ عنبر، نهنگ سفید، دلفین‌ها، گرازماهی‌ها در دهان خود دندان دارند و از آن برای شکار ماهی و ماهی مرکب و دیگر جانداران دریایی بهره می‌گیرند. آن‌ها غذا را نمی‌جوند بلکه به یکباره فرو می‌برند؛ این کار برای شکارچیانی همچون نهنگ قاتل - که طعمه‌های بزرگی چون خوک‌های دریایی را شکار می‌کنند - ابتدا با تکه‌تکه کردن طعمه آغاز می‌شود و سپس هر بخش کوچک بلعیده می‌شود. آب‌بازسانان بی‌دندان اما در دهان خود به جای دندان، صفحه‌های شانه‌ای دارند که وظیفه تصفیه
جای دندان، صفحه‌های شانه‌ای دارند که وظیفه تصفیه آب و به دام انداختن جانداران ریزی همچون کریل‌ها را بر عهده دارند. این صفحات از جنس کراتین ساخته شده‌اند؛ همان ماده‌ای که تشکیل دهنده ناخن‌های آدمی است. همهٔ بی‌دندان‌ها اما از پلانکتون‌ها تغذیه نمی‌کنند و نهنگ‌هایی همچون نهنگ گوژپشت از ماهی‌های کوچکی چون ساردین و شاه‌ماهی تغذیه می‌کنند. غذای اصلی نهنگ خاکستری نیز سخت‌پوستان ریز ااعماق آب‌ها است. فرگشت. آب‌بازسانان بازماندگان تیره رائولیده از جفت‌سمان هستند که به سم‌های جفت‌گونه خود، اندام‌های ریزشان، و گوشی
به سم‌های جفت‌گونه خود، اندام‌های ریزشان، و گوشی که همانندی بسیاری به نهنگ‌های نخستین دارد، شناخته می‌شوند. منشأ خشکی این جانوران از نیاز آن‌ها به بالا آمدن به سطح آب و تنفس آشکار است؛ استخوان‌های باله‌های آن‌ها نیز همانند پستانداران خشکی است، از جمله نشانه‌های وستیجیال پای عقبی که از نیاهای چهارپایشان به جا مانده‌اند. این پرسش که چگونه پستانداران خشکی‌زی به جانورانی ساکن اقیانوس تبدیل شدند تا دهه ۱۹۷۰ در هاله‌ای از ابهام قرار داشت. در این سال کشفیاتی در پاکستان به وقوع پیوستند که چگونگی این‌گذار را
در پاکستان به وقوع پیوستند که چگونگی این‌گذار را روشن‌تر کردند: تا سال ۱۹۹۹ میلادی، باور دانشمندان بر این بود که آب‌بازسانان به تک‌سم‌سانان نزدیک‌تر هستند و جفت‌سم‌سانان شاخه پایه‌ای کلادی از سم‌داران هستند. تا آن هنگام گمان بر این بود که میان‌پنجه‌سانان، که گروهی منقرض‌شده از پستانداران سم‌دار گوشتخوار یا همه‌چیزخوار بودند، گروه خواهر آب‌بازسانان به‌شمار می‌روند. ون والن و زالای نشان داده بودند که پیوند مشخصی میان این گروه از پستانداران و آب‌بازسانان وجود دارد. آن‌ها بخش‌هایی از بدن همانند گرگ داشتند؛
دارد. آن‌ها بخش‌هایی از بدن همانند گرگ داشتند؛ کناره‌ای بلند، توانایی راه رفتن بر پا و انگشتان پا، و به احتمالی سُم. به علاوه، بیشتر آن‌ها دندان‌هایی بزرگ و خردکننده داشتند که بر خلاف بیشتر جفت‌سم‌سانان، نشان از رژیم غذایی گوشتخواری داشت. ارتباط میان میان‌پنجه‌سانان و آب‌بازسانان از بررسی ریخت‌شناسانه جمجمه، دندان، و استخوان پساجمجمه تعدادی از ابتدایی‌ترین نهنگ‌ها با نام‌های پروتوستوس، پاکیستوس، رودوستوس، و آمبولوستوس سرچشمه می‌گیرد. در آن هنگام اغلب پژوهشگران مخالف این ایده بودند که آب‌بازسانان نوعی
مخالف این ایده بودند که آب‌بازسانان نوعی جفت‌سم باشند چرا که آب‌بازسانان و جفت‌سم‌سانان دارای تفاوت‌های ظاهری بنیادین بودند؛ پاهای پشتی آن‌ها از میان رفته و تنها چند اندام زائدمانده کوچک باقی‌مانده‌اند، بدنشان همانند ماهیان شده و سوراخ بینی آن‌ها به بالای سر رفته‌است. قوزک پا که از جمله بخش‌های بارز بدن در جفت‌سم‌سانان است در هیچ‌یک از آب‌بازسانان کنونی وجود ندارد و سنگواره‌های یافت شده از نهنگ‌های باستانی تا آغاز دهه نخست هزاره سوم میلادی یا بخش پای عقبی نداشتند یا اندک استخوان‌های باقی‌مانده از آن‌ها
نداشتند یا اندک استخوان‌های باقی‌مانده از آن‌ها آنچنان تحلیل رفته بودند که امکان شناسایی قوزک پا و دیگر ویژگی‌های استخوانی مربوط به آن بخش وجود نداشت. دهه ۲۰۰۰ میلادی اما این باور را به کلی دگرگون کرد؛ هنگامی که انبوه داده‌های علمی به دست آمده از آزمایش‌های مولکولی و نیز یافته‌های جدید زیست‌باستان‌شناسی نشان دادند که آب‌بازسانان نه تنها در راسته جفت‌سم‌سانان قرار دارند که نزدیک‌ترین گروه به آن‌ها تیره اسب‌آبیان است. امروزه اگرچه ارتباط این گروه فراگیر (مونوفیلتیک) پستانداران با جفت‌سم‌سانان میان‌پنجه‌سان
پستانداران با جفت‌سم‌سانان میان‌پنجه‌سان مشخص است، ولی هنوز آشکار نیست که آیا آن‌ها آرایه‌ای خواهر از نیاکان آب‌بازسانان بوده‌اند یا آب‌بازسانان خود از درون گروهی هم‌نیای میان‌پنجه‌گان برخاسته‌اند. در هر دو صورت، ارتباط نزدیک این جانوران با جفت‌سم‌سانان دوره پالئوسن از شواهد انبوه دیگری از جمله داده‌های ایمنی‌شناسی، دورگه‌سازی دی‌ان‌ای، توالی دی‌ان‌ای میتوکندریایی، و توالی دی‌ان‌ای هسته‌ای اثبات شده‌است. نخستین آب‌بازسانان برای بهره‌گیری از منابع غذایی موجود در رودخانه‌ها و دریاها پا به درون آب گذاشتند؛
در رودخانه‌ها و دریاها پا به درون آب گذاشتند؛ اگرچه این احتمال نیز وجود دارد که برای رهایی از پرتو فروسرخ خورشید تن به آب زده باشند. به هر روی، با ورود آن‌ها به آب و آغاز تغذیه در آن، وابستگی آن‌ها به محیط آبی بیشتر و بیشتر شد و در نهایت بدن آن‌ها برای تطبیق بیشتر با زندگی در آب تغییرات بنیادین کرد. دو تفاوت بسیار آشکار میان آب‌بازسانان آغازین (پستانداران زوج‌سم) و کنونی را می‌توان در سوق تدریجی حرکت بر چهارپا به سوی حرکت محوری در آب، و نیز توانایی خوردن آب دریا دانست. این تغییرات به شکل بسیار عجیبی با
آب دریا دانست. این تغییرات به شکل بسیار عجیبی با سرعت بالا پدید آمدند؛ از پاکیستوس که بر روی چهار پا راه می‌رفت و آب شیرین می‌نوشید تا رودوستوس که با کمک دم‌باله شنا می‌کرد و آب دریا می‌نوشید تنها نزدیک به ۵ میلیون سال فاصله است. تا پایان ائوسن، اعضای تیره خسروسوسماران تنها بازماندهٔ کوچک زائده‌ای از پاهای عقبی خود داشتند و به نظر نمی‌رسد که به هیچ روی توانایی راه رفتن در خشکی را داشته بودند. از این رو، تا پایان ائوسن آب‌بازسانان به شکل کامل آبزی شده بودند و فرزندانشان را در آب شور به دنیا می‌آوردند. برای
و فرزندانشان را در آب شور به دنیا می‌آوردند. برای تطابق با چنین محیطی در طول مدت زمان به نسبت کوتاه، کهن‌آب‌بازسانان نیازمند دگرگونی‌های زیادی بودند. این دگرگونی‌ها شامل حرکت در آب، شیرجه زدن، تنظیم دمایی و تنظیم فشار اسمزی می‌شوند. تطابق در این راستاها نیاز به هر دو دگرگونی‌های ریخت‌شناسانه و فیزیولوژیک داشتند.
اردک‌ماهی سرده‌ای از ماهی‌هاست که مانند گونه‌های دیگر خانوادهٔ اردک‌ماهیان ماهی شکارچی و مهاجم است. سر او به شکل پوزه اردک پهن می‌شود و دارای یک دهان با تعداد زیادی دندان تیز می‌باشد. اردک‌ماهی در میان خزه‌های آب‌های تمیز محل زندگیش به دنبال شکار پرسه می‌زند و آماده حمله به هر موجود قابل خوردن مثل پرندگان در حال شنا در سطح آب است. اردک‌ماهی‌ها می‌توانند تا ماکزیمم طولی معادل ۱۸۳ سانتیمتر رشد نمایند و به حداکثر وزنی معادل ۳۵ کیلوگرم برسند. گزارش شده‌است که این ماهی می‌تواند به سن ۳۰ سالگی برسد. آنها شکلی
این ماهی می‌تواند به سن ۳۰ سالگی برسد. آنها شکلی کشیده و اژدر مانند با سری نوک تیز و دندان‌های برنده همانند اغلب ماهی‌های شکارچی دارند. رنگ آمیزی آنها خاکستری – سبز با خال‌ها یا لکه‌های آشکار است. اشکال روی بدن اردک‌ماهی همانند اثر انگشت می‌باشد و هر کدام با شکل‌ها و الگوهای متفاوت می‌باشند. اردک‌ماهی از دامنه وسیعی از منابع غذایی تغذیه می‌کند. عمده شکارشان دیگر ماهی‌ها به انضمام انواع خودشان می‌باشد. شکار اصلیشان که همواره در دسترس می‌باشد ماهی کولمه یا "Roach" می‌باشد. همچنین آنها به شکار ماهیانی همچون
می‌باشد. همچنین آنها به شکار ماهیانی همچون سوف حاجی طرخان (Perch)، مارماهی‌ها و کپور ماهیان می‌پردازند. آنها ماهی‌هایی به اندازه یک سوم خودشان را می‌بلعند. اردک‌ماهی‌ها همخوار هستند (همانند ماهی سوف). تقریباً ۲۰ درصد جیره غذایشان را ماهی‌های کوچک‌تر از جنس خودشان تشکیل می‌دهد.
اسب دریایی یا اسبَک ماهی یک نوع ماهی از خانوادهٔ سوزن‌ماهیان است که در آب‌های حاره‌ای و معتدل سرتاسر جهان یافت می‌شود. طول بدن اسب‌های دریایی از ۱۶ میلی‌متر تا ۳۵ سانتی‌متر متغیر است. مشخصهٔ ویژهٔ این نوع ماهی‌ها این است که آن‌ها معدود ماهیانی هستند که در آن‌ها جنس ماده تخم‌ها را به بدن جنس نر منتقل کرده و جنس نر آن‌ها را حمل می‌کند. اسب دریایی تنها نوع از جانداران است که در آن جنس نر باردار میشود. طول مدت حاملگی در اسب دریایی بین ۱۰ روز تا ۶ هفته متغیر است. تک همسری در برخی از گونه‌ها، از جمله دیگر خصوصیات
تک همسری در برخی از گونه‌ها، از جمله دیگر خصوصیات غیرعادی اسب‌های دریایی می‌باشد. این ماهی غیرمعمول بلند قد دارای سری به شکل اسب است و به سمت بالا شنا می‌کند. بیشتر اوقات اسب‌های دریایی بدون حرکت باقی می‌مانند این حالت را به صورت گیر دادن دم چسبیده خود در لابه‌لای مرجان‌ها و جلبک‌های دریایی انجام می‌دهند و با همین حرکت در مقابل دشمنان ایجاد استتار می‌کنند. چشم‌ها مستقل از سر به طرفین حرکت می‌کنند و به این وسیله دائماً مراقب دشمنان بوده و همچنین غذای خود را جستجو می‌کنند. نوع مادهٔ این حیوان تخم‌های خود را
جستجو می‌کنند. نوع مادهٔ این حیوان تخم‌های خود را در کیسهٔ نوع نر می‌ریزد و در همان‌جا نوزادان از تخم بیرون می‌آیند که به شکل اسب‌های دریایی کوچک هستند. اسب‌های دریایی دارای باله‌ای حرکتی در پشت خود هستند که بیش از ۳۵ بار در ثانیه در نوسان است. همچنین این موجودات دارای باله‌های جانبی بسیار ریزی در نزدیکی پشت سر هستند که برای کنترل حرکت آن‌ها استفاده می‌شود. گونه‌ها. تقریباً ۳۵ گونهٔ شناخته شده از اسب‌های دریایی وجود دارد که شامل گونه‌های زیر می‌باشد: شکار. شکار بی‌رویه در سال‌های اخیر جمعیت اسب‌های دریایی
شکار بی‌رویه در سال‌های اخیر جمعیت اسب‌های دریایی را به خطر انداخته است. اسب‌های دریایی در گیاه‌شناسی دارویی سنتی چین مورد استفاده قرار می‌گیرند. در حدود ۲۰ میلیون اسب دریایی در طول یک سال صید و برای این هدف فروخته می‌شوند. خویشاوندان نزدیک اسب‌های دریایی که همان اژدهای دریایی هستند، بدن بزرگ‌تر و اندام‌های ثانوی برگ مانندی دارند که آن‌ها را قادر می‌سازد که خود را در میان علف‌های دریایی یا بسترهای کتانخک پنهان سازند. اژدهای دریایی از ماهی‌های لیسه‌ای و amphipodها مانند سخت پوستان میگو مانند کوچک بنام
amphipodها مانند سخت پوستان میگو مانند کوچک بنام mysids (شپش‌های دریایی) تغذیه می‌کنند. آن‌ها شکار خود را به طرف دهان کوچک خود می‌مکند. اکثر amphipadها از جلبک‌های قرمز که در سایه جنگل‌های کتابخک رشد می‌کنند تغذیه می‌کنند و این درست همان محلی است که اژدهاهای دریایی زندگی می‌کنند. عادات تغذیه. اسب های دریایی از پوزه بلند خود برای خوردن غذای خود به راحتی استفاده می کنند. با این حال، آنها در مصرف غذای خود دیر هستند و سیستم گوارشی بسیار ساده ای دارند که فاقد معده است، بنابراین برای زنده ماندن باید دائما غذا
معده است، بنابراین برای زنده ماندن باید دائما غذا بخورند. اسب های دریایی شناگرهای خوبی نیستند و به همین دلیل باید خود را به جلبک دریایی، مرجان یا هر چیز دیگری که اسب دریایی را در جای خود نگه می دارد لنگر بزنند. آنها این کار را با استفاده از دم های پیشگیرانه خود برای درک موضوع انتخابی خود انجام می دهند. اسب های دریایی در درجه اول سخت پوستان کوچکی را مصرف می کنند که یا در ستون آب معلق هستند یا در امتداد بستر می خزند. اسب‌های دریایی با استفاده از استتار قابل توجه خود، به طور مؤثری در فاصله‌ای نزدیک به شکار
توجه خود، به طور مؤثری در فاصله‌ای نزدیک به شکار کمین می‌کنند و تا سودمندترین لحظه برای حمله بی‌حرکت می‌مانند. منابع غذایی ترجیحی آنها شامل میگوهای میسید و سخت پوستان کوچک مختلف است، اگرچه برخی از اسب های دریایی از بی مهرگان مختلف و حتی ماهی های لارو تغذیه می کنند. تحقیقات نشان داده است که مورفولوژی منحصر به فرد سر آنها یک مزیت هیدرودینامیکی دارد و به آنها اجازه می دهد با کمترین اختلال به طعمه فرار نزدیک شوند. این سازگاری اسب‌های دریایی را قادر می‌سازد تا به طور قابل ملاحظه‌ای به غلاف‌های غلاف، اهداف
تا به طور قابل ملاحظه‌ای به غلاف‌های غلاف، اهداف اولیه‌شان، نزدیک شوند. هنگامی که اسب‌های دریایی یواشکی و بدون شناسایی به طعمه خود نزدیک می‌شوند، با کمک تاندون‌های بزرگی که انرژی کشسانی را ذخیره و آزاد می‌کنند، یک رانش سریع به سمت بالا انجام می‌دهند و سر خود را به سرعت می‌چرخانند. این عمل برای گرفتن موفقیت آمیز حیاتی است، زیرا ساکشن دهانی فقط در فاصله نزدیک موثر است. فرآیند شکار طعمه شامل دو مرحله مجزا است که به عنوان تغذیه محوری شناخته می شود. اسب‌های دریایی سه مرحله تغذیه خاص را نشان می‌دهند: مرحله
دریایی سه مرحله تغذیه خاص را نشان می‌دهند: مرحله آماده‌سازی، مرحله گسترش و مرحله بازیابی. در مرحله آماده سازی، اسب دریایی به تدریج به هدف خود نزدیک می شود و در عین حال وضعیت عمودی خود را حفظ می کند و به دنبال آن خم شدن آرام شکمی سر انجام می شود. در طول مرحله گسترش، اسب دریایی طعمه خود را با بالا بردن سر، گسترش حفره باکال خود و مکیدن طعمه به طور همزمان می گیرد. در نهایت، در مرحله بهبودی، آرواره ها، سر و دستگاه هیوئید اسب دریایی به موقعیت اولیه خود باز می گردند. زیستگاه. اسب‌های دریایی عمدتاً در آب‌های نمکی
زیستگاه. اسب‌های دریایی عمدتاً در آب‌های نمکی کم‌عمق استوایی و معتدل در سراسر جهان یافت می‌شوند، از حدود ۴۵ درجه شمالی تا ۴۵ درجه شمالی. آنها در مناطق سرپناهی مانند بسترهای علف‌های دریایی، مصب‌ها، صخره‌های مرجانی و حرا زندگی می‌کنند. چهار گونه در آب‌های اقیانوس آرام از آمریکای شمالی تا آمریکای جنوبی یافت می‌شود. در اقیانوس اطلس، Hippocampus erectus از نوا اسکوشیا تا اروگوئه است. H. zosterae، معروف به اسب دریایی کوتوله، در باهاما یافت می‌شود. مستعمرات در آب‌های اروپایی مانند رودخانه تیمز یافت شده است. دو
اروپایی مانند رودخانه تیمز یافت شده است. دو گونه در دریای مدیترانه زندگی می‌کنند: H. guttulatus (اسب دریایی خرطومی بلند)، H. hippocampus (اسب دریایی خرطوم کوتاه). این گونه‌ها قلمروها را تشکیل می‌دهند. نرها در ۱ متر مربع (۱۰ فوت مربع) از زیستگاه می‌مانند، در حالی که ماده‌ها بیش از صد برابر آن است. توصیف. اندازه اسب‌های دریایی از ۱٫۵ تا ۳۵ سانتی‌متر (۰٫۶ تا ۱۳٫۸ اینچ) متغیر است. آنها به دلیل ظاهر اسبی خود، با گردن خمیده و سرهای خرطومی بلند و تنه و دم متمایز نامگذاری شده‌اند. اگرچه آنها ماهی‌های استخوانی
نامگذاری شده‌اند. اگرچه آنها ماهی‌های استخوانی هستند، اما فلس ندارند، بلکه پوست نازکی دارند که روی یک سری صفحات استخوانی کشیده شده است که در سراسر بدن آنها به صورت حلقه ای قرار گرفته‌اند. هر گونه دارای تعداد مشخصی حلقه است. زره صفحات استخوانی نیز از آنها در برابر شکارچیان محافظت می‌کند و به دلیل این اسکلت بیرونی، دیگر دنده ندارند. اسب‌های دریایی به‌طور عمودی شنا می‌کنند و با استفاده از باله پشتی خود را به حرکت درمی‌آورند، یکی دیگر از ویژگی‌هایی که در میان اقوام نزدیک ماهیان لوله ماهی که به صورت افقی شنا