payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هواپیمای جنگنده یا هواپیمای شکاری گونه‌ای هواگرد نظامی با سرعت بالا و مانورپذیری بسیار است و از سلاح‌هایی برای از میان بردن و رویارویی با جنگنده‌ها (هواپیماهای) دشمن برخوردار است. جنگنده‌ها در درجهٔ اوّل برای تضمین کنترل فضای هوایی طراحی می‌شوند. جنگنده‌ها در مقایسه با هواپیماهای نظامی دیگر اندازه کوچکی دارند، آن‌ها به رزم هوایی با هواپیماهای دیگر پرداخته، بمب‌افکن‌های دشمن را سرنگون کرده و مأموریت‌های تاکتیکی متنوع دیگری را انجام می‌دهند و دارای انواع مختلفی هستند. جنگنده‌ها همچنین با ایجاد برتری هوایی در
هستند. جنگنده‌ها همچنین با ایجاد برتری هوایی در فضای نبرد و تسلط بر حریم هوایی میدان نبرد به بمب‌افکن‌ها و هواپیماهای تهاجمی اجازه می‌دهند تا در بمباران تاکتیکی و استراتژیک اهداف دشمن شرکت کنند. موفقیت یا شکست تلاش‌های یک جنگنده برای به دست آوردن برتری هوایی به عوامل متعددی از جمله مهارت خلبانان، درستی تاکتیکی اصول جنگی برای استقرار جنگنده‌ها و تعداد و عملکرد آن جنگنده‌ها بستگی دارد. بسیاری از هواپیماهای جنگندهٔ مدرن دارای قابلیت‌های ثانویه مانند حملهٔ زمینی هستند و برخی از انواع آن مانند جنگنده
حملهٔ زمینی هستند و برخی از انواع آن مانند جنگنده بمب‌افکن‌ها از ابتدا برای نقش‌های دوگانه طراحی شده‌اند. طراحی‌های دیگر جنگنده بسیار تخصصی هستند و در عین حال نقش اصلی برتری هوایی را دارند و از جملهٔ آن‌ها می‌توان به رهگیر، جنگندهٔ سنگین و جنگندهٔ شبانه اشاره کرد. تاریخچه. تولید جنگنده‌ها از اوایل جنگ جهانی اول آغاز شد و نخست با بدنه‌های چوبی و سطح پارچه‌ای ساخته می‌شدند. ابتدا از آن‌ها به عنوان هواپیمای دیده‌بان برای راهنمایی توپخانه استفاده می‌شد ولی بسیار زود مشخص شد که می‌توان آن‌ها را مسلح کرده و برای
زود مشخص شد که می‌توان آن‌ها را مسلح کرده و برای نبرد با هواپیماهای دشمن و مأموریت‌های تاکتیکی دیگر از آن‌ها استفاده کرد. در اواخر جنگ جنگنده‌هایی چون "فوکر دی. ۷" آلمان و "اسپاد" فرانسه به سرعت ۲۱۵ کیلومتر در ساعت دست یافتند. یکی از بزرگ‌ترین خلبانان و فرماندهان نیروی هوایی آلمان (بارن مانفرد وانریچتون) معروف به بارن تندرو که با هواپیمای سرخ‌رنگ و سه بالش بسیاری از جنگنده‌ها و بمب افکن‌های متفقین و چندین کشتی هوایی جنگی را نابود کرده بود، در همین دوره زندگی می‌کرده است. جنگ جهانی دوم شاهد جنگنده‌های
زندگی می‌کرده است. جنگ جهانی دوم شاهد جنگنده‌های تمام‌فلزی بود که به سرعت‌هایی فراتر از ۷۵۰ کیلومتر در ساعت رسیده و قابلیت پرواز در ارتفاع ۱۰٬۷۰۰ تا ۱۲ هزار متری سطح دریا را داشتند. با پایان جنگ جهانی دوم عصر هواپیماهای جت فرا رسید. تحقیق بر روی هواپیماهایی با موتور جت در اواخر جنگ در هر دو جبهه متفقین و متحدین آغاز شد و نخستین هواپیماها با موتور جت توسط آلمان نازی در اواخر جنگ ساخته شد، امّا پیش از ورود به جنگ، جنگ تمام شده بود. نخستین استفادهٔ واقعی از جت‌های جنگنده‌ای و جت‌های بمب‌افکن در جنگ کره توسط
جنگنده‌ای و جت‌های بمب‌افکن در جنگ کره توسط آمریکا با استفاده از جنگنده اف-۸۶ سیبر و روس‌ها با میگ-۱۵ بود که در جنگ به طرز مؤثری مورد استفاده قرار گرفتند. از آن زمان تاکنون جنگنده‌های متفاوتی برای نقش‌های جنگی خاصی طراحی شده‌اند. جنگنده‌های رهگیر به گونه‌ای طراحی شده و مسلح می‌شوند که برای رهگیری، شکست دادن یا فراری دادن جنگنده‌ها و بمب‌افکن‌های دشمن مناسب باشند. جنگنده‌های برتری هوایی بایستی از برد عملیاتی بالایی برخوردار باشند تا در عمق قلمرو دشمن حرکت کرده و جنگنده‌های دشمن را نابود کنند. بسیاری از
کرده و جنگنده‌های دشمن را نابود کنند. بسیاری از جنگنده‌ها از قابلیت‌های ثانویه حمله به اهداف زمینی با استفاده از انواع بمب و موشک هوا به زمین برخوردارند و در نقش جنگنده بمب‌افکن از آن‌ها استفاده می‌شود. جنگنده‌های امروزی دارای سامانه‌های پیشرفته الکترونیکی برای ردگیری هدف‌های دشمن و جنگ الکترونیک و هدف‌گیری هم‌زمان چند هدف هستند. دسته‌بندی. یک هواپیمای جنگنده در درجهٔ نخست، برای نبرد هوابه‌هوا طراحی شده است. یک نوع معین جنگنده ممکن است برای شرایط جنگی خاص و در برخی موارد برای نقش‌های اضافی مانند نبرد هوا
و در برخی موارد برای نقش‌های اضافی مانند نبرد هوا به زمین طراحی شود. یک جنگندهٔ کوتاه‌برد که برای دفاع در برابر هواپیماهای دشمن ساخته شده است با عنوان هواگرد رهگیر شناخته می‌شود. کلاس‌های اصلی جنگنده‌ها عبارت‌اند از: از این میان، کلاس‌های جنگنده-بمب‌افکن، جنگندهٔ شناسایی و جنگندهٔ ضربتی دارای دو نقش هستند و ویژگی‌های جنگنده را در کنار برخی نقش‌های دیگر در میدان نبرد دارند. برخی از طرح‌های جنگنده ممکن است در انواعی که نقش‌های دیگر را به‌طور کامل انجام می‌دهند، مانند حملهٔ زمینی یا شناسایی غیرمسلح، توسعه
مانند حملهٔ زمینی یا شناسایی غیرمسلح، توسعه داده شوند. این امر ممکن است به دلایل سیاسی یا امنیت ملی، برای اهداف تبلیغاتی یا دلایل دیگر باشد. جنگنده-بمب‌افکن‌های چندمنظوره مانند مک‌دانل داگلاس اف/ای-۱۸ هورنت گزینهٔ ارزان‌تری نسبت به طیف وسیعی از انواع هواپیماهای تخصصی هستند. برخی از گران‌ترین جنگنده‌های آمریکایی مانند گرومن اف-۱۴ تام‌کت، مک‌دانل داگلاس اف-۱۵ ایگل، لاکهید مارتین اف-۲۲ رپتور و سوخو-۲۷ روسیه به‌عنوان رهگیر در هر شرایط جوی و همچنین هواپیمای جنگنده برتری هوایی به کار گرفته شده‌اند. در حالی‌که
برتری هوایی به کار گرفته شده‌اند. در حالی‌که معمولاً در اواخر دوران حرفه‌ای خود برای انجام نقش‌های هوا به زمین نیز توسعه می‌یابند.
نبرد بریتانیا یکی از نبردهای جنگ جهانی دوم بود که در آن لوفت‌وافه با بمباران راهبردی اهداف نظامی و صنعتی بریتانیا قصد داشت زمینه را برای تهاجم این کشور فراهم کند. نبرد بریتانیا (۱۰ ژوئیه ۱۹۴۰–۳۱ اکتبر ۱۹۴۰). نبرد بریتانیا در پی تلاش راهبردی لوفت‌وافه در طول تابستان و پاییز سال ۱۹۴۰ به منظور دستیابی به برتری هوایی در مقابل نیروی هوایی بریتانیا به وقوع پیوست. زمینه نبرد بریتانیا. طرح تهاجم آلمان به جزیره بریتانیا با رمز «شیر دریایی» برای اجرا در ماه سپتامبر سال ۱۹۴۰ توسط ورماخت ریخته شد. با این وجود دریاسالار
۱۹۴۰ توسط ورماخت ریخته شد. با این وجود دریاسالار کارل دونیتس در ملاقات با هیتلر تأکید کرد برتری هوایی کافی نیست و وقتی نیروی دریایی بریتانیا قدرتمند است پیاده کردن نیرو هر چند با پشتیبانی هوایی کامل به یک فاجعه سنگین برای آلمان تمام خواهد شد. به علاوه نیروی دریایی آلمان در نبرد نروژ به اندازه کافی لطمه دیده بود که شانس چنین عملیاتی که حداقل نیاز به پیاده کردن یک میلیون سرباز را داشت اندک بداند. به این دلایل هیتلر به لوفت‌وافه دستور داد تا ابتدا دست به نابودی نیروی هوایی سلطنتی و صنایع زیربنایی بریتانیا
نیروی هوایی سلطنتی و صنایع زیربنایی بریتانیا بزند و سپس نیروی دریایی سلطنتی را نابود سازد و سپس با پیاده شدن سربازان در سواحل بریتانیا آخرین دشمن نیز از پا درمی‌آمد. نبرد بریتانیا. آلمانی‌ها در نبرد بریتانیا سه ناوگان هوایی از پنج ناوگانشان را به کار گرفتند. ناوگان هوایی دوم تحت فرماندهی کسرلینگ، ناوگان سوم به فرماندهی اشپرله و ناوگان پنجم به فرماندهی اشتومپف. ناوگان یکم ناوگان دفاع خانگی آلمان و چهارم نیز در آفریقا و مدیترانه مستقر بود. تا تابستان ۱۹۴۰ نیروی هوایی سلطنتی دارای ۹۰۰۰ خلبان برای ۵۰۰۰
نیروی هوایی سلطنتی دارای ۹۰۰۰ خلبان برای ۵۰۰۰ هواپیمای موجودش بود. نبرد بریتانیا به سه دوره عمده تقسیم می‌شود: از ماه ژوئیه تا ۱۱ اوت نبرد کانال از ۱۱ اوت تا شش سپتامبر، عملیات عقاب و روزهای دیگر سپتامبر بمباران شهرهای بریتانیایی نبرد کانال. نبرد کانال ابتدای نبرد بریتانیا محسوب و به تلاش لوفت وافه به نابودی کاروان‌های دریایی و ناوهای جنگی بریتانیایی در بندرها گفته می‌شود. بار این حملات بر عهده بمب افکن‌های اشتوکا بود بریتانیایی‌ها که این ناوها برایشان اهمیتی حیاتی داشت شکاری‌هایشان را وارد کارزار کردند و
حیاتی داشت شکاری‌هایشان را وارد کارزار کردند و لوفت وافه نیز به نوبه خود شکاری‌هایش را وارد میدان کرد. به هیچ ناو جنگی مهم بریتانیایی خسارت جدی وارد نشد. بندرگاه مهم انگلیسی‌ها بندر اسکاپافلوی که سیستم ضدهوایی بسیار نیرومندی داشت در نتیجه بار فشار بر روی ناوگان تجاری انگلیسی بود. با این حال حداقل پنج ناوشکن انگلیسی در اثر حملات لوفت وافه غرق شد یا آسیب دید. عملیات عقاب. عملیات عقاب از روز یازدهم اوت شروع شد. نخستین حمله را واحد ۲۱۰ هوایی آلمان بر ضد چهار رادار بریتانیایی انجام داد. یک رادار نابود شد اما سه
بریتانیایی انجام داد. یک رادار نابود شد اما سه رادار دیگر پس از شش ساعت دوباره فعال شدند، در نتیجه این خسارت کم لوفت وافه حملاتش را متوجه خطوط ارتباطی و رادارهای بزرگتر کرد. در ۱۵ اوت نخستین نبرد هوایی بزرگ آغاز شد. ناوگان پنجم از همه بیشتر تلفات داد و سی هواپیما که بیشتر آنها بمب افکن بودند را از دست داد، این پایان کار ناوگان پنجم بود و دیگر این ناوگان در نبرد بریتانیا شرکت نکرد، کمی بعد لوفت وافه همه حملاتش را علیه رادارهای بریتانیایی متوقف کرد چون درصد موفقیتشان بسیار پایین بود. حملات علیه فرودگاه‌ها.
موفقیتشان بسیار پایین بود. حملات علیه فرودگاه‌ها. روز ۱۹ اوت گورینگ دستور داد حملات متوجه کارخانه‌ها و فرودگاه‌های بریتانیایی شود. حملات بسیار سنگین بود و از طرفی نیروی هوایی سلطنتی نیز تلفات زیادی متحمل شده بود. بریتانیایی‌ها می‌توانستند هواپیماهای از دست رفته را جبران کنند اما خلبانان با تجربه را نه از طرفی آلمانی‌ها نیز خلبان‌های زیادی را از دست دادند. تا روز ۴ اوت سی درصد مستر اشمیت های-۱۰۹ ۴۵ درصد مستر اشمیت های-۱۱۰ و ۵۰ درصد بمب افکن‌های لوفت وافه از دست رفته بودند. از ۲۳ اوت تا ششم سپتامبر انگلستان
دست رفته بودند. از ۲۳ اوت تا ششم سپتامبر انگلستان نیز ۴۴۶ جنگنده و ۱۰۳ خلبان را از دست داده بود و ۱۲۸ خلبان نیز مجروح شدند. بمباران شهرهای بریتانیایی. شب هفتم سپتامبر نخستین حمله توسط ۴۰۰ بمب افکن آلمانی علیه شرق لندن انجام شد. ساعت پنج بعدازظهر نخستین حمله با ۳۲۰ بمب افکن انجام شد. ساعت هشت شب موج حمله دوم شروع و سپس موج سوم تا ساعت ۵ صبح روز بعد ادامه یافت. حدود ۸۴۲ نفر کشته و ۲۳۴۷ نفر مجروح شدند. لوفت وافه ۵۷ شب پیاپی لندن را بمباران کرد و دامنه این بمباران‌ها به سایر شهرهای انگلیسی نیز کشیده شد و
بمباران‌ها به سایر شهرهای انگلیسی نیز کشیده شد و خردکننده‌ترین آن‌ها علیه شهر کاونتری و سپس لیورپول و منچستر بود. شب ۱۴ نوامبر کاونتری بمباران شد روز بعد لندن مورد بمباران لوفت وافه قرار گرفت. از ۱۹ تا ۲۲ نوامبر سه حمله متوالی صورت گرفت. نزدیک هشتصد نفر دیگر در این حملات کشته و هزار نفر نیز مجروح شدند. در آخرین هفته نوامبر و آغاز ماه دسامبر فشار حملات متوجه بندرها شد. بریستول، سوت همپتون و لیورپول به سختی بمباران شدند پس از آن شهرهای صنعتی مانند پلیموث و شفیلد و منچستر و گلاسکو بمباران شدند. پایان نبرد.
شفیلد و منچستر و گلاسکو بمباران شدند. پایان نبرد. هیتلر با بمباران کردن شهرهای انگلیسی عملاً فرصت نابودی نیروی هوایی سلطنتی را از دست داد. در تمام این مدت کارگران و مردم انگلیسی دست به تعمیر پل‌ها و فرودگاه‌ها و کارخانه‌هایشان زدند و سرانجام عملیات شیر دریایی تا ۱۳ اکتبر ۱۹۴۱ و سپس برای همیشه به تعویق افتاد. تلفات طرفین. آنچه بایگانی‌های دو طرف پس از جنگ نشان می‌داد این بود که بین ژوئن تا سپتامبر ۱۹۴۰ نزدیک ۲۲۰۰ فروند جنگنده و بمب افکن آلمانی در ازای ۱۰۰۰ جنگنده انگلیسی از دست رفت. البته انگلیسی‌ها ۳۸۰
جنگنده انگلیسی از دست رفت. البته انگلیسی‌ها ۳۸۰ فروند بمب افکن و ۱۴۷ فروند هواپیمای شناسایی را نیز از دست دادند. در بخش خلبانان نیز تلفات انگلیسی‌ها یک پنجم تلفات خلبانان آلمانی بود که دلیلش یکی استفاده بیشتر آلمانی‌ها از بمب افکن و دیگری عملیات انگلیسی‌ها در کشور خودشان بود اما در طی بمباران‌های شهری نزدیک ۲۴۰۰۰ انگلیسی کشته و بیش از ۳۲۰۰۰ نفر دیگر مجروح شدند. به هر حال نبرد بریتانیا دو دست‌آورد مهم داشت یکی تقویت روحیه مردم بریتانیا برای ادامه جنگ و دیگری محروم شدن لوفت وافه از خلبانان ماهر و یک چهارم
محروم شدن لوفت وافه از خلبانان ماهر و یک چهارم هواپیماهایش برای نبردهای بعدی به خصوص در آفریقا.
نیروی هوایی سلطنتی ، شاخه هوایی نیروهای مسلح بریتانیا است. این نهاد که رسماً در سال ۱۹۱۸ بنیان‌گذاری شده، قدیمی‌ترین نیروی هوایی در جهان است. نیروی هوایی پادشاهی با بیش از ۸۲۷ فروند هواپیما و ۴۲٬۲۸۰ نفر نیروی انسانی، بزرگ‌ترین نیرو هوایی در اروپا و دومین در ناتو است. نبرد بریتانیا در کارنامه این نیرو از مهم‌ترین عنوان‌ها است. امروزه، نیروی هوایی پادشاهی یک ناوگان عملیاتی است که از انواع مختلف هواپیما را نگهداری می‌کند به طوریکه نیروی هوایی پادشاهی خود را به عنوان «پیشرو» از نظر فناوری توصیف کرده‌است. این
عنوان «پیشرو» از نظر فناوری توصیف کرده‌است. این هواپیما عمدتاً شامل هواپیماهای بال ثابت است، از جمله هواپیماهایی که در نقش‌های زیر هستند: اکثر هواپیماهای بال چرخشی نیروی هوایی پادشاهی بخشی از فرماندهی مشترک هلیکوپترهای سه خدمتی برای پشتیبانی از نیروهای زمینی هستند. بیشتر هواپیماها و پرسنل نیروی هوایی پادشاهی در بریتانیا مستقر هستند و بسیاری دیگر در عملیات‌های بین‌المللی (عمدتاً بر فراز عراق و سوریه) یا در پایگاه‌های قدیمی برون مرزی (جزیره اسنشن، قبرس، جبل الطارق و جزایر فالکلند) خدمت می‌کنند. اگرچه نیروی
الطارق و جزایر فالکلند) خدمت می‌کنند. اگرچه نیروی هوایی پادشاهی بازوی اصلی نیروهای مسلح بریتانیا در بخش هوایی است ولی بخش هوایی ناوگان دریایی پادشاهی نیز هواپیماها را اداره می‌کند.
دومای روسیه یا به اختصار دوما نوعی شورا با وظایف مشورتی یا قانون‌گذاری در روسیه است. نام دوما نخستین‌بار برای اشاره به شوراهای مشورتی بویارها در روسیه از سده دهم تا هفدهم استفاده شده است. از سده هجدهم، دومای شهری در سراسر امپراتوری روسیه شکل گرفت. اولین دومای دولتی که به‌طور رسمی تشکیل شد، دومای دولتی امپراتوری روسیه بود که توسط امپراتور نیکلای دوم در سال ۱۹۰۵ در امپراتوری روسیه بود. امپراتور روسیه، حق وتوی مطلق را داشت و می‌توانست در هر زمانی با دلیلی مناسب دومای دولتی را منحل کند. نیکلای دوم اولین دومای
دومای دولتی را منحل کند. نیکلای دوم اولین دومای دولتی را ظرف ۷۵ روز منحل کرد و انتخابات دومای دوم در سال بعد برگزار شد. دولت موقت روسیه آخرین دومای دولتی امپراتوری (دومای چهارم) را در سال ۱۹۱۷ در جریان انقلاب روسیه منحل کرد. واژه‌شناسی. واژه روسی دوما از زبان نیااسلاوی گرفته شده که ریشه آن مورد اختلاف است. درباره منشأ آن نظریه‌های پیشنهادی بسیاری وجود دارد. همچنین، تصور می‌شود که واژه دوما از دوماز (dōmaz) زبان نیاژرمنی گرفته شده است. این واژه همچنین با فعل روسی دومات (думать) به معنی «فکر کردن» مرتبط است.
روسی دومات (думать) به معنی «فکر کردن» مرتبط است. دومای بویار. دومای بویار شورایی از بویارها (اشراف روس) بود که از زمان روس کی‌یف تا روسیه تزاری به شاهزادگان بزرگ و تزارها در امور دولتی مشاوره می‌دادند. این مجلس اشراف از سده دهم تا هفدهم به مدت هفت قرن برقرار بود. در توصیف این شورا، منابع معاصر همیشه عبارات «بویارها» یا فقط «دوما» را به‌کار می‌برند و هرگز عبارت «دومای بویار» را ذکر نکرده‌اند. در آغاز این دوما متشکل از ده تا دوازده بویار و پنج یا شش اوکولنیچی بود. در سال ۱۶۱۳ (زمان تزار میخائیل یکم) شمار
بود. در سال ۱۶۱۳ (زمان تزار میخائیل یکم) شمار اعضا به ۲۰ بویار و ۸ اوکولنیچی افزایش یافت. سپس اشراف پایین مرتبه‌تر، «آقایان دوما» (dumnye dvoriane) و منشی‌ها نیز به آن اضافه شدند و ازجمله تعداد اوکولنیچی‌ها در نیمه دوم سده هفدهم افزایش یافت. در سال ۱۶۷۶ (زمان تزار فیودور سوم)، شمار بویارها به ۵۰ نفر رسیده بود که در آن زمان، فقط یک سوم اعضای دوما را تشکیل می‌دادند. در سال ۱۷۱۱ پتر کبیر این سیستم را تغییر داد و مجلس سنای روسیه را تاسیس کرد و بخشی از اختیارات خود را به مجلس سنا منتقل کرد. دومای شهری. در زمان
خود را به مجلس سنا منتقل کرد. دومای شهری. در زمان سلطنت کاترین کبیر اصلاحات در دولت محلی منجر به تأسیس دومای شهری در شهرهای روسیه شد. در دوره الکساندر دوم اصلاحات متعددی در طول دهه‌های ۱۸۶۰ و ۱۸۷۰ انجام شد که ازجمله شامل ایجاد نهادهای سیاسی محلی، معروف به زمستوف بود. در دومای شهری، همه صاحبان خانه‌ها، بازرگانان مالیات‌دهنده و کارگران، به ترتیب نزولی و بر اساس ثروت ارزیابی‌شده‌شان در فهرست‌ها ثبت‌نام می‌شدند. سپس ارزش‌گذاری کل به سه قسمت مساوی تقسیم می‌شد که نشان دهنده سه گروه از انتخاب‌کنندگان از نظر تعداد
نشان دهنده سه گروه از انتخاب‌کنندگان از نظر تعداد بسیار نابرابر بود که هر یک شمار مساوی از نمایندگان دومای شهری را انتخاب می‌کردند. قوه مجریه در دست یک شهردار منتخب و گروهی به نام اپراوا بود که از چندین عضو منتخب دوما تشکیل شده بود. با این حال، در زمان الکساندر سوم و مطابق قوانینی که در سال‌های ۱۸۹۲ و ۱۸۹۴ ابلاغ شد، دوماهای شهری به همان شیوه زمستوف‌ها تحت فرمان فرمانداران قرار گرفتند. در سال ۱۸۹۴، نهادهای شهرداری با اختیارات محدودتر، به چندین شهر در سیبری و سال بعد به برخی از شهرها در قفقاز اعطا شد. دومای
سال بعد به برخی از شهرها در قفقاز اعطا شد. دومای دولتی. در امپراتوری روسیه. تحت فشار انقلاب ۱۹۰۵ روسیه، سرگی ویته در ۶ اوت ۱۹۰۵ یک مانیفست درباره تشکیل دوما صادر کرد که در ابتدا تصور می‌شد یک ارگان مشورتی باشد؛ اما در مانیفست بعدی در ماه اکتبر، نیکلای دوم متعهد شد که آزادی‌های مدنی اساسی را تصویب کند، مشارکتی گسترده را در دوما فراهم کند و به دوما اختیارات قانون‌گذاری و نظارت بدهد. با این وجود، نیکلای دوم مصمم بود که قدرت استبدادی خود را حفظ کند. درست پیش از ایجاد دوما در مه ۱۹۰۶، امپراتور قانون اساسی ۱۹۰۶
ایجاد دوما در مه ۱۹۰۶، امپراتور قانون اساسی ۱۹۰۶ روسیه را تصویب کرد. در بخشی از این بیانیه آمده بود که وزرای امپراتور نمی‌توانند توسط دوما منصوب شوند و مسئولیتی در قبال آن ندارند؛ بنابراین پاسخگویی حکومت در سطح اجرایی مردود بود. علاوه بر این، تزار این اختیار را داشت که دوما را منحل کند و هر زمان که بخواهد انتخابات جدید را اعلام کند. در اولین اجلاس اعضای دوما اعلام کردند که زندانیان سیاسی باید آزاد شوند، اتحادیه‌های کارگری حقوق بگیرند و اصلاحات ارضی ایجاد شود. نیکلای دوم همه این پیشنهادها را رد کرد و مجمع
نیکلای دوم همه این پیشنهادها را رد کرد و مجمع را در ژوئیه ۱۹۰۶ منحل کرد. دومای دولتی امپراتوری روسیه چهار بار تشکیل شد: در سال ۱۹۰۶، دو بار در سال ۱۹۰۷ و آخرین‌بار در سال ۱۹۱۲. تا اینکه دولت موقت روسیه آن را در سال ۱۹۱۷ و در جریان انقلاب روسیه منحل کرد. در فدراسیون روسیه. دومای دولتی مجلس سفلی در مجلس فدرال روسیه است. در قانون اساسی روسیه در سال ۱۹۹۳، طبق ماده نود و پنجم، نود و ششم و نود و هفتم، دومای دولتی ۴۵۰ نماینده دارد که متشکل از شهروندان ۲۱ سال به بالا روسیه است و هر کدام برای یک دوره چهار ساله
بالا روسیه است و هر کدام برای یک دوره چهار ساله انتخاب می‌شوند. مدت این دوره در اواخر سال ۲۰۰۸ به یک دوره پنج ساله تغییر یافت. در انتخابات پیشین در سال‌های ۱۹۹۳، ۱۹۹۵، ۱۹۹۹ و ۲۰۰۳، نیمی از نمایندگان با نظام نمایندگی تناسبی و نیمی دیگر با تکثر در مناطق تک عضوی انتخاب شدند. با این حال، انتخابات دوما در سال ۲۰۰۷ در قالب جدیدی انجام شد و همه ۴۵۰ نماینده با یک سیستم نمایندگی نسبی انتخاب شدند.
زاهِدان یکی از کلان‌شهرهای ایران و مرکز استان سیستان و بلوچستان است. زاهدان از سوی شمال به شهرستان هامون، از جنوب به شهرستان تفتان، از شرق به کشورهای افغانستان و پاکستان و از غرب به شهرستان فهرج به پایان می‌رسد. نام پیشین آن «دزآپ» بوده که در زمان پادشاهی رضاشاه به «زاهدان» تغییر یافته است. آب و هوای شهر زاهدان گرم و خشک به‌شمار می‌رود ولی شب‌های تابستان آب و هوای این شهر رو به سردی می‌گراید. آب آشامیدنی زاهدان لوله‌کشی آب شیرین است و از راه انتقال آب از شهرستان زابل و هامون تأمین می‌گردد. زاهدان به جهت
شهرستان زابل و هامون تأمین می‌گردد. زاهدان به جهت مرزی بودن، از موقعیت راهبردی جغرافیایی و تجاری و نظامی و شرایط ویژه برخوردار است؛ به گونه‌ای که از یک‌سو راه‌آهن پاکستان که از مرز میرجاوه وارد ایران می‌شود و از سوی دیگر راه‌آهن سراسری ایران به این شهر به پایان می‌رسد می‌شود؛ و از سوی دیگر در نزدیکی به میل سه سویه ایران و پاکستان و افغانستان قرار دارد. موقعیت جغرافیایی. زاهدان شهری نوبنیاد است که در ۵۱۷ کیلومتری شرق شهر کرمان و نیز در نزدیکی کشور پاکستان واقع شده‌است. این شهر از طریق راه زمینی از سمت شمال
شده‌است. این شهر از طریق راه زمینی از سمت شمال به بیرجند و مشهد و از سمت جنوب به چابهار مرتبط شده و همچنین دارای ایستگاه راه‌آهن و فرودگاه بین‌المللی است. زاهدان از لحاظ مختصات جغرافیایی در ۶۰ درجه و ۵۱ دقیقه و ۲۵ ثانیهٔ طول شرقی و ۲۹ درجه و ۳۰ دقیقه و ۴۵ ثانیهٔ عرض شمالی واقع شده‌است. اختلاف زمان زاهدان با تهران ۳۶+ دقیقه و با گرینویچ ۲۴۶+ دقیقه‌است. نام‌شناسی. زاهدان تا قبل از دوره پهلوی، روستای کوچک و دورافتاده‌ای به نام دزآپ بود؛ دزآپ کلمه‌ای به زبان بلوچی است و از دز+آپ تشکیل شده‌است. دز و آپ بلوچی،
است و از دز+آپ تشکیل شده‌است. دز و آپ بلوچی، معادل دزد و آب در فارسی است. بعدها دزآپ به دزدآب و سپس با همکاری نیروهای رضاشاه به فرماندهی امان‌الله جهانبانی، در سال ۱۳۰۸ خورشیدی به علت اینکه اکثر مردم آن منطقه متدین بودند، زاهدان نام گرفت. واژه زاهدان در لغت به معنی «شهر پرهیزگاران» است. مردم‌شناسی. جمعیت. جمعیت زاهدان برپایهٔ سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ خورشیدی مرکز آمار ایران بالغ بر ۵۸۷٬۷۳۰ نفر بوده که از این جهت، دوازدهمین شهر پرجمعیت ایران محسوب می‌شود. برپایهٔ همین آمار در سال ۱۳۹۵ از مجموع
می‌شود. برپایهٔ همین آمار در سال ۱۳۹۵ از مجموع جمعیت زاهدان، ۲۹۹٬۵۵۰ نفر مرد و ۲۸۸٬۱۸۰ نفر زن بوده‌اند. همچنین شمار خانوارهای ساکن این شهر در این سال بالغ بر ۱۴۶٬۷۱۷ خانوار بوده‌است قومیت و مذهب. امروزه ترکیب عمده قومیتی این شهر را سیستانی‌ها و بلوچ‌ها تشکیل می‌دهد.همچنین جمعیت شیعه و سنی در این شهر ۵۰-۵۰ می‌باشد. زبان سیستانی‌های زاهدان فارسی(گویش سیستانی) و زبان بلوچ‌های زاهدان زبان بلوچی بوده، همچنین زنان و مردان بلوچ و سیستانی پوشش مخصوص به خود که به پوشاک بلوچی و سیستانی مشهور است را بر تن دارند.
پوشاک بلوچی و سیستانی مشهور است را بر تن دارند. اقوام دیگری نیز در این شهر از قبیل یزدی‌ها، بیرجندی‌ها، کرمانی‌ها، مهاجرانی از آذربایجان، سیک‌های هندی و افغانستانی‌ها زندگی می‌کند. تاریخچه. پیش از جنگ جهانی اول. زاهدان تا پیش از وقوع جنگ جهانی اول، دهکده کوچک و دورافتاده‌ای به نام دزآپ بود؛ آنان آب آشامیدنی و کشاورزی مورد نیاز خود را از طریق چند رشته قنات در پیرامون روستا تأمین می‌نمودند. پیش‌تر در منطقهٔ شمالی شهر کنونی زاهدان و بر فراز کوه‌های این منطقه، دژ کوچکی قرار داشته که مردمانی در پیرامون این دژ
دژ کوچکی قرار داشته که مردمانی در پیرامون این دژ سکنی گزیده بودند. این افراد از طریق تجارت و کشاورزی به زندگی خود ادامه می‌دادند. هنری فیلد دزآپ قدیم را جزء بخش سرحد، و سرحد را یکی از ۴ قسمت اصلی بلوچستان ایران دانسته‌است. سرپرسی سایکس نیز بر این مدعا صحه گذاشته. است. ژنرال ریجنالد ادوارد هری دایر در سال ۱۸۷۷ به این منطقه حمله کرد که با مقاومت سرداران بلوچ سرحد در شمال زاهدان و دره نالک خاش مواجه شد. وی ماجرای جدال خود با بلوچ‌ها را در کتابی به نام «مهاجمان سرحد» که درسال ۱۹۲۱ درلندن انتشار پیدا کرد به چاپ
سرحد» که درسال ۱۹۲۱ درلندن انتشار پیدا کرد به چاپ رساند. پس از جنگ جهانی اول. به‌جهت نزدیکی دزآپ به دو کشور افغانستان و پاکستان و موقعیت مناسب تجاری آن با کشور هند، دولت وقت ایران با فرستادن مأموران دولتی به این روستا و بررسی کم و کاستی‌های آن، زمینهٔ تأسیس مراکز مختلف دولتی را در دزآپ فراهم آورد. شمار اداره‌ها و مراکز دولتی دزآپ و کارمندان که در این مراکز مشغول به کار بودند، روز به روز بیشتر می‌شد؛ از همین‌روی برخی از بازرگانان و تاجران برای خرید و فروش و رفع نیازهای روزانهٔ مردم به این روستا آمده و ساکن
رفع نیازهای روزانهٔ مردم به این روستا آمده و ساکن آن شدند. اغلب بازرگانان اهل کشور هند بودند. مجلس شورای ملی در سال ۱۳۰۲ خورشیدی دستور تأسیس و آبادانی زاهدان را داد. در سال ۱۳۰۹ خورشیدی به پیشنهاد تیمسار جهانبانی و به دستور رضاشاه، نام شهر از دزآپ به زاهدان تغییر کرد. معماری زاهدان با توجه به آب و هوای گرم‌سیری آن و به پیروی از معماری شهرهای قدیم ایران توسط معماران ایرانی تهیه شده‌است. راه‌اندازی راه‌آهن کویته-زاهدان از نخستین نشانه‌های شهرنشینی در این شهر به‌شمار می‌رود. بازرگانان هندی نیز برای خرید و
به‌شمار می‌رود. بازرگانان هندی نیز برای خرید و فروش کالاهای مورد نیاز مردم، برای خود دکان‌هایی ساختند؛ تعدادی از بازاریان اهل مشهد و یزد به این شهر آمده و در آن سکونت گزیدند. در این دوره بسیاری از بازرگانی منطقه در دست مهاجران ایرانی بود و در این زمینه با سیک‌های هندی رقابت داشتند. حمله نظامیان انگلیسی. هنگامی که کمپانی هند شرقی بریتانیا بر هند و پاکستان امروزی مستولی شد و منطقه کلات و بلوچستان پاکستان به تصرف انگلیسی‌ها درآمد، در نخستین روز اکتبر سال ۱۸۷۷ ژنرال ریجنالد ادوارد هری دایر به این منطقه حمله
ژنرال ریجنالد ادوارد هری دایر به این منطقه حمله کرد. در این بین عده‌ای از سران بلوچ با حمله به کاروان انگلیسی‌ها مانع حضور انگلیس در سرحد شده بودند. در این زمان انگلیس به فکر کشیدن خط آهن به بلوچستان ایران بود. مهم‌ترین سرداران بلوچ که با انگلیسی‌ها جنگیدند سردار جمعه‌خان اسماعیل‌زهی شه‌بخش، سردار خلیل‌خان گمشادزهی و سردار جنیدخان یاراحمد زهی شهنوازی بودند. جنگ‌های این سرداران بلوچ با قوای انگلیس منجر به کشته شدن بسیاری از نیروهای انگلیسی شد. در نبردی که بین نیروهای جمعه‌خان با انگلیس در شمال دزآپ (زاهدان
نیروهای جمعه‌خان با انگلیس در شمال دزآپ (زاهدان کنونی) روی داد بیش از ۷۰ انگلیسی کشته شدند. در نبرد دره نالک نیز بیش از ۳۳۰ انگلیسی توسط یاراحمد زهی‌ها به قتل رسیدند. هری دایر به هندوستان رفت و ۶ سال بعد در بریستول انگلستان در گذشت. وی ماجرای جدال خود با بلوچ‌ها را در کتابی به نام «مهاجمان سرحد» که درسال ۱۹۲۱ درلندن انتشار پیدا کرد به چاپ رساند. محدودهٔ شهری زاهدان در این دوران به فاصلهٔ میان خیابان تهران از یک سو و خیابان پشت شهرداری از سوی دیگر محدود شده‌بود. برق‌رسانی در شهر زاهدان در سال ۱۳۲۸ خورشیدی
برق‌رسانی در شهر زاهدان در سال ۱۳۲۸ خورشیدی انجام شد. کارخانهٔ برق زاهدان در ابتدای خیابان سنایی قرار داشت و بانی آن یکی از اهالی یزد به نام «رزاق‌زاده» بود. وی همچنین مقدمات احداث اولین باغ در زاهدان به‌نام کلاته رزاق‌زاده را فراهم آورد که در جادهٔ زاهدان به خاش قرار دارد. شهر زاهدان به خاطر حضور انگلیسی‌ها از قدیمی‌ترین شهرهای ایران است که دارای آب لوله‌کشی شد. این لوله‌کشی البته در ایستگاه راه‌آهن شهر و برای خانه‌های کارکنان آن انجام شد. گسترش لوله‌کشی آب شهر توسط شهرداری در سال ۱۳۳۵ انجام گرفت. در
آب شهر توسط شهرداری در سال ۱۳۳۵ انجام گرفت. در سال‌های ۱۳۲۷ و ۲۸ در زاهدان دو دبیرستان ساخته داشت به نام‌های پروین و ۱۵ بهمن. پس از آن نیز دبیرستان‌های تازه‌ای به نام‌های علم، امیرمعزی، شاه، شهناز، ایراندخت و ارم در شهر احداث شد. تنها بیمارستان شهر در این سال‌ها، بیمارستانی بود در پشت خیابان شهرداری که یک پزشک داشت. اهالی محل به خاطر سیاه‌پوست بودن این پزشک، این بیمارستان را به عنوان «بیمارستان دکتر سیاه» می‌شناختند. پس از آن، سازمان بهداری در ابتدای خیابان دکتر شریعتی، بیمارستانی به نام بیمارستان علم
دکتر شریعتی، بیمارستانی به نام بیمارستان علم (بوعلی فعلی) احداث نمود. جغرافیا. موقعیت جغرافیایی. زاهدان به‌عنوان مرکز استان سیستان و بلوچستان و در محدوده جنوب شرق کشور و در فاصلهٔ ۱۴۹۴ کیلومتری جنوب شرق تهران واقع شده و ۱۳۸۵ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. این شهر از موقعیت جغرافیایی بسیار مناسبی برخوردار گشته و پاکستان، خراسان و کرمان را به هم متصل می‌کند. آب و هوا. آب و هوای زاهدان در بیش‌تر روزهای سال گرم و خشک می‌باشد. در فصل تابستان روزهایی بسیار گرم و شب‌هایی با حرارت نسبی کم را تجربه می‌کند. معمولاً در