payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آلمان در پی کنفرانس برلین، سواحلی در سطح نهادی رسمیت یافت. آلمانی‌ها پس از دیدن گستردگی سواحلی، آن را به عنوان زبان رسمی مورد استفاده در مدارس رسمیت دادند و سامانه نوشتاری آن را از عربی به لاتین تغییر دادند. پس از جنگ جهانی اول، انگلیس آفریقای شرقی آلمان را به دست گرفت. انگلیسی‌ها نیز تصمیم گرفتند که سواحلی را به عنوان تنها زبان سراسر منطقه آفریقای شرقی تعیین کنند (اگرچه در شرق آفریقا بیشتر از انگلیسی و زبان‌های مختلف نیلی و بانتو استفاده می‌شد و سواحلی بیشتر به سواحل محدود می‌شد). در ژوئن ۱۹۲۸، یک کنفرانس
به سواحل محدود می‌شد). در ژوئن ۱۹۲۸، یک کنفرانس میان‌سرزمینی با حضور نمایندگان کنیا، تانگانیکا، اوگاندا و زنگبار در مومباسا برگزار شد. طی آن گویش زنگبار به عنوان سواحلی معیار انتخاب شد و املای استاندارد سواحلی نیز به تصویب رسید. وضعیت کنونی. سواحلی زبان نخست مردم بسیاری در مناطق ساحلی تانزانیا و زبان دوم ده‌ها میلیون نفر در کشورهای پیرامون دریاچه‌های بزرگ (کنیا، اوگاندا و تانزانیا) است. در مناطق داخلی تانزانیا، سواحلی با لهجه‌ای تحت تأثیر زبان‌ها و گویش‌های محلی تکلم می‌شود و زبان اول مناطق شهری و زبان دوم
محلی تکلم می‌شود و زبان اول مناطق شهری و زبان دوم مناطق روستایی به‌شمار می‌رود. سواحلی و زبان‌های نزدیک به آن توسط جمعیت‌های کوجکی در بوروندی، اتحاد قمر، مالاوی، موزامبیک، زامبیا و رواندا نیز گویش می‌شود. این زبان تا قرن بیستم در قسمت‌های جنوبی سواحل دریای سرخ نیز فهمیده می‌شد. شمار کل گویشوران سواحلی بین ۱۲۰ تا ۱۵۰ میلیون نفر عنوان شده‌است. واج‌شناسی. سواحلی معیار دارای پنج واکه است: /ɑ/، /ɛ/، /i/، /ɔ/، و /u/. کشش واکه نیز در سواحلی رخ می‌دهد و برای آن در نوشتار از دو واکه استفاده می‌شود؛ برای نمونه
در نوشتار از دو واکه استفاده می‌شود؛ برای نمونه "kondoo" به معنای «گوسفند». همخوان‌های سواحلی نیز به شرح زیرند: هویت دینی و سیاسی. دین. سواحلی نقش عمده‌ای در گسترش اسلام و مسیحیت در آفریقای شرقی داشته‌است. اعراب همزمان با ورودشان به شرق آفریقا، اسلام را بدین منطقه آوردند و مدرسه‌هایی را برای آموزش اسلام به بومیان راه‌اندازی کردند که از سواحلی برای این کار استفاده می‌کردند. با افزایش حضور اعراب، بومیان بیشتری به اسلام گرویدند و به آن‌ها با زبان سواحلی آموزش داده شد. از زمان ورود اروپاییان به آفریقای شرقی،
داده شد. از زمان ورود اروپاییان به آفریقای شرقی، مسیحیت در شرق آفریقا مطرح شد. در حالی که اعراب بیشتر در مناطق ساحلی مستقر بودند و در همین مناطق به اسلام تبلیغ می‌پرداختند، مبلغان مذهبی اروپایی برای گسترش مسیحیت بیشتر به مناطق داخلی می‌رفتند. از آن‌جا که نخستین مراکز تبلیغی شرق آفریقا در مناطق ساحلی بود، مبلغان از سواحلی برای گسترش مسیحیت استفاده کردند زیرا شباهت‌های زیادی با بسیاری از سایر زبان‌های بومی منطقه داشت. سیاست. در طول مبارزه برای استقلال تانگانیکا، از سواحلی به عنوان زبان سازماندهی توده‌ای و
از سواحلی به عنوان زبان سازماندهی توده‌ای و جنبش سیاسی استفاده می‌شد. در این دوران سواحلی زبان اعلامیه‌ها و پیام‌های رادیویی برای تجمع مردم برای مبارزه بود. پس از استقلال تانزانیا، سواحلی به عنوان زبان ملی پذیرفته شد. تانزانیایی‌ها تا به امروز، به سواحلی افتخار می‌کنند، به خصوص اینکه از آن برای متحد کردن بیش از ۱۲۰ قبیله در سراسر تانزانیا استفاده شد. سواحلی عامل تقویت‌کننده همبستگی در میان مردم تانزانیا و هویت اصلی آن‌ها است. نوشتار. سواحلی امروزه به الفبای لاتین نوشته می‌شود و برای آن چندین دونگاره برای
لاتین نوشته می‌شود و برای آن چندین دونگاره برای صداهای بومی، "ch", "sh", "ng" و "ny" وجود دارد؛ "q" و "x" استفاده نمی‌شوند و "c" نیز به جز در دونگارهٔ "ch" کاربردی ندارد. چندین دونگاره نیز برای صداهای عربی وجود دارد که بسیاری از سخنگویان خارج از مناطق قومی سواحلی در تمایز آن‌ها مشکل دارند. این زبان در گذشته به خط عربی نوشته می‌شد. آثار ادبی متعددی به این خط نوشته شده‌است. با رسمیت یاتن الفبای لاتین و گسترش آن، خط عربی سواحلی بسیار تحلیل رفت و کاربرد آن بسیار کم شد. با این وجود رسم نوشتن به الفبای عربی هنوز
کم شد. با این وجود رسم نوشتن به الفبای عربی هنوز موجود است. از نیمهٔ دوم قرن ۱۹ میلادی به این سو، پروسهٔ سواحلی‌سازی و استانداردسازی خط عربی شروع شد. از اولین تلاشها در این راستا، به آثار «م‌عالم سیکوجوئه» (Mwalimu Sikujua، معَلِّمُ سِکُجُؤَ) می‌توان اشاره کرد. اما گسترش یک گونهٔ استاندارد بومی الفبای عربی سواحلی با شروع سلطهٔ استعماری بریتاینا و آلمان بر سواحل شرق آفریقا دچار کندی شد. الفبای عربی در آفریقای خاوری آلمان (تانزانیا و زنزیبار) و تا حد کمتری در آفریقای خاوری بریتانیا (کنیا) سرکوب شد. با این
در آفریقای خاوری بریتانیا (کنیا) سرکوب شد. با این وجود، آمارگیریهای میدانی در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ میلادی نشان‌دهندهٔ این بود که در مناطق روستایی، سواد خواندن و نوشتن به خط عربی بسیار بیشتر از خط لاتین سواحلی است (به دلیل فراگیری کلاسهای آموزش قرآن). اما، همین آمارگیریها نشان داد که اغلب مردم محافظه‌کار بوده و الفبای دست‌نخوردهٔ عربی را به الفبای استانداردسازی شده، مثل الفبای «م‌عالم سیکوجوئه» ترجیح می‌دادند. علاوه بر این، در قراردادهای املایی بین شهرها و نویسندگان نیز اختلافاتی وجود داشت، برخی کاملاً مشابه
نیز اختلافاتی وجود داشت، برخی کاملاً مشابه اما برخی دیگر به اندازه‌ای متفاوت بودند که درک معنا را سخت می‌کردند. در الفبای عربی، سه حرکت برای نشان دادن واکه‌ها وجود دارند. این سه حرکت در سواحلی نیز موجودند. در الفبای سواحلی، فتحه صدای [a]، کسره صدای [i]، و ضمه صدای [u] می‌دهد. دو حرکت جدید در این زبان، «کسرهٔ ایستاده» (kasiri ya kusimama کَسِیرِ یَ کُسِمَامَ) (◌ٖ) که صدای [e] و ضمهٔ برعکس (dhuma ya kupindua ضُومَ یَ کُپِنْدُؤَ) (◌ٗ) که صدای [o] می‌دهد می‌باشند. این دو حرکت در نوشتار وداد (الفبای عربی برای
این دو حرکت در نوشتار وداد (الفبای عربی برای نوشتن زبان سومالیایی) نیز موجودند. چندین همخوان سواحلی در الفبای عربی معادلی نداشتند. سابقاً به جای آن نزدیکترین صدای عربی جایگزین شد. این نه تنها به معنای این بود که یک حرف اغلب نشان‌دهنده بیش از یک صدا بود، بلکه برای هر صدا نیز انتخاب‌های متفاوتی انجام داده شده بود. اما در پروسهٔ استانداردسازی، با الهام از الفبای فارسی، اردو، و همین‌طور سایر الفباهای عربی زبان‌های آفریقایی، حروف جدید و همین‌طور دونگارههای جدید معرفی شدند. از شناخته شده‌ترین و بروزترین این
معرفی شدند. از شناخته شده‌ترین و بروزترین این تلاش‌ها کار زبان‌شناس اهل مومباسا، شیخ یحیی علی عمر در سال ۱۹۹۷ بوده‌است. الفبای تنظیم شده توسط «معلم شیخ یحیی علی عمر» (یحیی عمر) بر اساس لهجهٔ شهر مومباسا می‌باشد. در این الفبا حروف هم‌خوانی وجود دارد که صداهایی را بازتاب می‌دهند که در سایر لهجه‌های سواحلی الزاماً وجود ندارند. در الفبای وی ۴۸ حرف وجود دارد. یحیی عمر دونگارهها را به عنوان حرف مستقل شمارده‌است. قواعد نوشتار الفبای عربی با قواعد نوشتار الفبای لاتین تفاوت‌هایی دارد. از نکات مهم الفبای عربی این
تفاوت‌هایی دارد. از نکات مهم الفبای عربی این است که تفاوت بین صداهای «م» ساکن (تلفظ مانند [m̩ɓ]) و صدای «م» پیش‌دماغی (تلفظ مانند [ᵐb]) رعایت شده‌است. صدای «م» ساکن در اسم‌های از کلاس اول (کلاس m-wa) دیده می‌شوند. صدای «م» پیش‌دماغی به‌طور مثال در اسم‌های از کلاس نهم (کلاس n) که با حروف هم‌خوان خاصی مانند «ب» شروع می‌شوند دیده می‌شوند. در این اسم‌ها، در نوشتار لاتین، به تبعیت از حفظ تلفظ واژگان، حرف «ن» به «م» تبدیل می‌شود. اما در نوشتار عربی، به تبعیت از دستور زبان، حرف «ن» حفظ می‌شود. در نتیجه، برگرداندن
زبان، حرف «ن» حفظ می‌شود. در نتیجه، برگرداندن واژگانی که با «mb» شروع می‌شوند از الفبای لاتین به الفبای عربی نیاز به توجه به این موضوع دارد. به‌طور مثال "mbrazil" به معنای شخص برزیلی، از کلاس اول اسم‌ها، به صورت مْبرَزِل نوشته می‌شود. اما، واژهٔ "mbazi" به معنای لوبیا، از کلاس نهم اسم‌ها، به صورت نْبَازِ نوشته می‌شود. در نوشتار خط عربی، با تبعیت از لهجهٔ مومباسا، بین صداهای غیر بازدمی و صداهای بازدمی (هم‌خوان‌هایی که ادا با بازدم هوا، صدای ه دارند) تفاوت قائل شده‌است. به مانند الفبای اردو، برای نشان دادن
شده‌است. به مانند الفبای اردو، برای نشان دادن این مسئله، از حرف «ه» دو چشمه (ه) استفاده می‌شود. همین‌طور، با تبعیت از لهجهٔ مومباسا، در نوشتار عربی، بین حروف [t] و [d] دندانی و لثوی تفاوت وجود دارد. برای نشان دادن هم‌خوان‌ّهای دندانی، از همان حروف «ت» برای صدای [t̪] و «د» برای صدای [d̪] استفاده می‌شود. برای حروف لثوی، با الهام گرفتن از الفبای اردو، بر روی این دو حرف، یک «ط» کوچک قرار می‌گیرد. (از لحاظ تاریخی، این «ط» ربطی به حرف «ط» ندارد و در نتیجهٔ سریع نوشتن با دست حروف چهار نقطه‌ای می‌باشد) از حرف «ٹ»
با دست حروف چهار نقطه‌ای می‌باشد) از حرف «ٹ» برای صدای [t] و از حرف «ڈ» برای صدای [d] استفاده می‌شود. باید توجه داشت که کاربرد و تلفظ این دو حرف با کاربرد و تلفظ آنها در الفبای اردو متفاوت است. متأسفانه، ابزارهای آنلاین که برای برگردان خودکار متون از لاتین به عربی وجود دارند، قابلیت تشخیص این مسائل را ندارند. ادبیات. ادبیات به زبان سواحلی، در قالب اشعار حماسی شکل گرفته‌است. این اشعار از فرهنگ و ادب اسلامی مایه گرفته‌اند و دربارهٔ زندگانی محمد، پیامبر اسلام، علی بن ابی طالب و حسین بن علی سروده شده‌اند. ابن
علی بن ابی طالب و حسین بن علی سروده شده‌اند. ابن حاجب غسّانی نیز اشعاری غیر مذهبی سرود. شیخ امری عابدی و ماتیاس مِنیمپالا از شاعران برجستهٔ سواحلی زبان در قرن بیستم‌اند. نویسندگانی مانند دیوید دیوا و عُمَر شریف، آثاری بر پایهٔ افسانه‌ها و اسطوره‌های سنتی شرق در این زبان آفریدند. شَبان روبِرت، بزرگ‌ترین نویسندهٔ مسلمان و معاصر در زبان سواحلی است که داستان‌های تربیتی نوشت. او آغازگر مقاله‌نویسی به این زبان است. در دورهٔ معاصر رمان‌ها و داستان‌های پلیسی نیز به زبان سواحلی نوشته شده‌است. تأثیر فارسی بر سواحلی.
زبان سواحلی نوشته شده‌است. تأثیر فارسی بر سواحلی. در زبان سواحلی، برخی واژه‌ها با گویش بندریِ فارسی بسیار نزدیک و هم‌معنی هستند؛ مانند: در اصطلاحات دریانوردی و لنج‌داری و مراسم زار واژه‌های فارسی بیشتری وجود دارد.
زبان‌های بانتو گروهی متشکل از حدود ۵۰۰ زبان است که در گستره وسیعی از آفریقای سیاه توسط بانتوها گویش می‌شوند. این زبان‌ها شاخه‌ای از خانوادهٔ زبان‌های نیجر-کنگو هستند. گسترهٔ پراکندگی این زبان‌ها باعث شده‌است که این گروه با حدود ۳۱۰میلیون گویشور پرکاربردترین گروه زبان‌های بومی در آفریقا باشد. تعداد کل سخنگویان بانتو در اواسط سال ۲۰۱۰ حدود ۳۵۰ میلیون نفر تخمین زده شد که تقریباً برابر با ۳۰٪ از کل جمعیت آفریقا و ۵٪ از جمعیت کل جهان بود. زبان‌های بانتو به‌طور گسترده در جنوب شرق کامرون، سرتاسر مرکز، جنوب شرق و
در جنوب شرق کامرون، سرتاسر مرکز، جنوب شرق و جنوب آفریقا تکلم می‌شوند. حدود یک ششم سخنگویان بانتو، و حدود یک سوم زبان‌های بانتو، در جمهوری دموکراتیک کنگو یافت می‌شوند (حدود ۶۰ میلیون سخنگو در سال ۲۰۱۵). زبان سواحلی پرسخنگوترین زبان بانتو است؛ گرچه بیشتر سخنگویانش از آن به عنوان زبان دوم استفاده می‌کنند (نخست: ۱۶ میلیون، دوم: ۸۰ میلیون در ۲۰۱۵). دیگر زبان‌های بزرگ بانتو زولو، با ۲۷ میلیون (۱۵٫۷ میلیون دوم) و شونا با ۱۱ میلیون سخنگو هستند. "اتنولوگ" دو گویش نزدیک رواندایی و روندی را جدا از هم می‌شمرد، که اگر
رواندایی و روندی را جدا از هم می‌شمرد، که اگر با هم در نظر گرفته شوند، حدود ۲۰ میلیون سخنگو دارند. زبان‌های مهم. زبان‌های مهم از خانواده بانتو عبارت‌اند از: خاستگاه. زبان‌های بانتو از یک زبان نیا-بانتوی مشترک ریشه گرفته‌اند که گمان می‌رود در منطقه‌ای که امروزه کامرون در آفریقای مرکزی نامیده می‌شود، تکلم می‌شده است. در حدود ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ سال پیش (بین ۱۰۰۰ پیش از میلاد تا ۵۰۰ پیش از میلاد)، گویشوران زبان نیا-بانتو مجموعه‌ای از مهاجرت‌ها به سوی شرق و جنوب را آغاز کردند و کشاورزی را با خود به همراه بردند. این
کردند و کشاورزی را با خود به همراه بردند. این گسترش بانتو به تدریج سراسر آفریقای زیر صحرای بزرگ را در شرق کامرون دربر گرفت؛ منطقه‌ای که اکنون مردمان بانتو تقریباً تمام جمعیت آن را تشکیل می‌دهند. برخی منابع دیگر آغاز گسترش بانتو را زودتر و در حدود ۳۰۰۰ پیش از میلاد تخمین زده‌اند. اصطلاح فنی «بانتو» که به معنای «انسان‌ها» یا به‌سادگی «مردم» است، نخستین‌بار توسط ویلهلم بلیک (۱۸۲۷–۱۸۷۵) به‌کار برده شد، زیرا این مفهوم در بسیاری از زبان‌های این گروه بازتاب یافته است. ویژگی مشترک زبان‌های بانتو آن است که واژگانی
است. ویژگی مشترک زبان‌های بانتو آن است که واژگانی مانند مونتو یا موتو را برای «انسان» یا به‌طور ساده «شخص» به‌کار می‌برند و پیشوند جمع برای اسم‌های مرتبط با انسان که با mu- (ردهٔ ۱) آغاز می‌شوند، در اغلب این زبان‌ها ba- (ردهٔ ۲) است؛ بنابراین واژهٔ بانتو به معنای «مردم» شکل می‌گیرد. بلیک و بعدها کارل مینهوف مطالعات گسترده‌ای در زمینهٔ مقایسهٔ ساختارهای دستوری زبان‌های بانتو انجام دادند. ساختار زبانی. گاتری واژگان و نظام آوایی زبان نیا-بانتو را بازسازی کرده‌است. ویژگی برجستهٔ دستوری در زبان‌های بانتو
کرده‌است. ویژگی برجستهٔ دستوری در زبان‌های بانتو استفادهٔ گسترده از وندهاست (برای بررسی تفصیلی این وندها بنگرید به دستور زبان سوتو و رده‌های اسمی در زبان لوگاندا). هر اسم در یکی از رده‌های اسمی جای می‌گیرد و هر زبان ممکن است چندین ردهٔ شماره‌دار داشته باشد، تا حدی مشابه جنسیت دستوری در زبان‌های اروپایی. این رده با پیشوندی مشخص می‌شود که بخشی از اسم است و نیز با نشانه‌های تطابقی که در فعل و ریشه‌های توصیفی وابسته به اسم ظاهر می‌شوند. برای نشان دادن جمع، اسم به رده‌ای دیگر منتقل می‌شود و پیشوند آن نیز تغییر
به رده‌ای دیگر منتقل می‌شود و پیشوند آن نیز تغییر می‌کند. همهٔ زبان‌های بانتو پی‌بستی هستند. افعال در این زبان‌ها معمولاً چند پیشوند دارند، هرچند در زبان‌های بانتوی غربی این پیشوندها اغلب به‌صورت واژه‌های مستقل تلقی می‌شوند. برای نمونه، در زبان سواحیلی جملهٔ «Kitoto kidogo kimekisoma» (در مقایسه با Shona: «Kamwana kadoko karikuverenga») به‌معنای «کودک کوچک آن [کتاب] را خوانده است» می‌باشد. در اینجا «kitoto» به‌معنای «کودک» است که پیشوند صفتی «ki-» (نشانهٔ تصغیر) و پیشوند فاعلی فعل «a-» را کنترل می‌کند.
تصغیر) و پیشوند فاعلی فعل «a-» را کنترل می‌کند. سپس، نشانهٔ زمان گذشتهٔ کامل «-me-» و شناسهٔ مفعولی «-ki-» می‌آید که با اسم ضمنی «kitabu» (کتاب؛ وام‌گرفته از عربی «کتاب») هماهنگ است. اگر «کودک» به صورت جمع «vitoto» شود، جمله به «Vitoto vidogo vimekisoma» تغییر می‌کند، و اگر مفعول نیز جمع شود (یعنی «vitabu»)، جمله به «vitoto vidogo vimevisoma» می‌رسد. واژه‌های بانتویی معمولاً از هجای باز نوع CV (همخوان-واکه) تشکیل می‌شوند و بیشتر زبان‌ها به‌طور کامل به این ساختار پایبندند. با این حال، زبان بوشونگ که توسط
ساختار پایبندند. با این حال، زبان بوشونگ که توسط یان وانسینا ثبت شده، همخوان پایانی دارد. در زبان تونگا در مالاوی نیز افت هجاهای پایانی گزارش شده است، هرچند در نوشتار حفظ می‌شوند. شکل واژگانی در زبان‌های بانتو معمولاً CV، VCV، CVCV، VCVCV و مانند آن است، یعنی ترکیب‌هایی از CV با احتمال یک هجا با واکه در آغاز. از این رو، ویژگی بارز این خانوادهٔ زبانی آن است که تقریباً تمام واژه‌ها به واکه ختم می‌شوند، چراکه ساختار هجایی بسته (CVC) در اغلب زبان‌های ثبت‌شده مجاز نیست. تمایل به اجتناب از همخوان‌آغازی در برخی
نیست. تمایل به اجتناب از همخوان‌آغازی در برخی موقعیت‌ها، در هنگام وام‌گیری از زبان‌هایی مانند انگلیسی نمود می‌یابد. برای نمونه، در زبان چوا، واژهٔ «school» از انگلیسی وام گرفته شده و به «sukulu» تبدیل شده است. در این فرایند، خوشهٔ آغازین sk- با درج واکهٔ -u- شکسته شده و واکه‌ای نیز در پایان افزوده شده است. نمونهٔ دیگر «buledi» برای «bread» است. پدیده‌ای مشابه در زبان‌های غیرآفریقایی پیرو ساختار CV مانند ژاپنی نیز دیده می‌شود. با این حال، در برخی زبان‌های بانتو مانند شونا یا ماکوا، خوشه‌های همخوانی در آغاز
مانند شونا یا ماکوا، خوشه‌های همخوانی در آغاز هجا به‌راحتی پذیرفته می‌شوند. به‌جز معدود استثناهایی مانند سواحیلی و روتورو، زبان‌های بانتو آوای واختی دارند و از دو تا چهار لحن ثبت‌شده در آن‌ها وجود دارد. تکرار. تکرار یکی از پدیده‌های واژ‌-ساختی رایج در زبان‌های بانتو است که معمولاً برای نشان دادن تکرار یا شدت بیشتر عملی که توسط ریشهٔ فعل غیرتکرارشونده بیان شده، به‌کار می‌رود. مثلاً در زبان سواحیلی، واژهٔ piga به‌معنای «زدن» است، و شکل تکراری pigapiga به‌معنای «بارها زدن» یا «ضربات مکرر» است. نام‌های مشهوری
«بارها زدن» یا «ضربات مکرر» است. نام‌های مشهوری که از تکرار بهره می‌برند شامل Bafana Bafana (تیم ملی فوتبال آفریقای جنوبی)، Chipolopolo (تیم ملی فوتبال زامبیا)، اریک ژمبا-ژمبا و لومانا لوا لوا هستند. تکرار گاهی برای تأکید نیز به‌کار می‌رود، مثلاً در عبارت «Mwenda pole hajikwai» به‌معنای «کسی که آرام می‌رود، زمین نمی‌خورد»، واژهٔ «pole» آرام معنا می‌دهد، اما در جملهٔ «Pole pole ndio mwendo» یعنی «آهسته و پیوسته رفتن، بهترین حرکت است»، تکرار «pole» بر استمرار تأکید دارد.، مانند آرام آرام در فارسی. همچنین
تأکید دارد.، مانند آرام آرام در فارسی. همچنین «Haraka haraka» به‌معنای «تند تند» است، مانند «Njoo! Haraka haraka» یعنی «بیا! زود باش»، مانند یالله یالله در فارسی. در برخی زبان‌ها، تکرار معنای عکس دارد؛ یعنی شدت کمتر، مدت کوتاه‌تر یا تکرار کمتر را می‌رساند. مثلاً در شونا و تسونگا، famba به‌معنای «راه رفتن» است، اما famba-famba به‌معنای «راه رفتن بی‌هدف» یا «راه رفتن کوتاه» است. در زولو و سواتی، hamba یعنی «رفتن» ولی hambahamba یعنی «کمی رفتن». همچنین shaya یعنی «زدن» ولی shayashaya به‌معنای «چند ضربهٔ سبک
یعنی «زدن» ولی shayashaya به‌معنای «چند ضربهٔ سبک زدن». در شونا، kwenya به‌معنای «خراشیدن» و kwenyakwenya به‌معنای «زیاد خاراندن» است. در لویا، cheenda به‌معنای «راه رفتن» و cheendacheenda یعنی «اندکی قدم زدن». رده اسمی. در زبان‌های بانتو، اسم‌ها به رده‌های اسمی مشخصی تقسیم می‌شوند که هر کدام پیشوند خاص خود را دارند. جدول زیر، رده‌های رایج را نشان می‌دهد: نحو. تقریباً همهٔ زبان‌های بانتو دارای ترتیب واژگانی فاعل-فعل-مفعول هستند، اما برخی مانند زبان نن در کامرون از ترتیب فاعل-مفعول-فعل استفاده می‌کنند.
کامرون از ترتیب فاعل-مفعول-فعل استفاده می‌کنند. دسته‌بندی. نمودار درختی ساده شاخه‌های بانتو توسط گرولموند (۲۰۱۲): منابع. ویکی‌پدیای هلندی.
زبان‌های نیجر-کنگو یکی از خانواده‌های زبانی جهان را تشکیل می‌دهند. این زبان‌ها در بین مردم بومی آفریقا (در آفریقای زیر صحرا) به‌کار می‌روند. این خانواده با داشتن ۷۰۰ میلیون سخنگو (۲۰۱۵) سومین خانواده بزرگ جهان از نظر شمار گویشوران و بزرگ‌ترین زبان آفریقا از نظر منطقه جغرافیایی، شمار گویشوران و شمار زبان‌هاست. عموماً این خانواده با داشتن ۱٬۵۴۰ زبان مجزا به عنوان بزرگ‌ترین خانواده زبانی جهان از نظر شمار زبان‌ها در نظر گرفته می‌شود. زیرگروه زبان‌های بانتو در این خانواده به تنهایی ۳۵۰ میلیون گویشور دارد.
در این خانواده به تنهایی ۳۵۰ میلیون گویشور دارد. پرگویشورترین زبان‌های نیجر-کنگو از نظر گویشوران بومی زبان‌های یوروبایی، ایگبو، فولانی و زولو هستند. پرگویشورترین زبان این خانواده از نظر گویشوران کل نیز زبان سواحلی است که در شرق و جنوب شرق آفریقا نقش زبان میانجی را دارد. رابطه ژنتیکی میان هسته نیجر-کنگو (به نام زبان‌های اطلسی) کاملاً پذیرفته شده‌است ولی ساختار داخلی آن به خوبی ثبت نشده‌است. دیگر شاخه‌های اصلی این خانواده دونگون، مانده، ایجاو، کاتلا و راشاد هستند. ارتباط زبان‌های مانده هرگز اثبات نشده‌است و
ارتباط زبان‌های مانده هرگز اثبات نشده‌است و بدون آن اعتبار خانواده نیجر-کنگو به عنوان یک خانواده کل (در مقابل اطلس-کنگو یا زیرخانواده‌های مشابه) ثابت نشده‌است. یکی از متمایزترین خصوصیات مشترک در زبان‌های اطلسی استفاده از سامانه سطح اسمی است که اساساً یک سامانه جنسیتی با چندین جنسیت است. ریشه. این خانواده زبانی به احتمال زیاد از ناحیه‌ای که پیش از گسترش بانتو در آن جا رایج بودند، (یعنی غرب یا مرکز آفریقا) منشأ گرفته‌اند. گسترش آن‌ها ممکن است همراه با گسترش کشاورزی در ساحل صحرا و همزمان با دوره پربارش نوسنگی
در ساحل صحرا و همزمان با دوره پربارش نوسنگی آفریقا باشد. به گفته راجر بلنچ، همه متخصصان در زبان‌های نیجر-کنگو به دلایلی از جمله سامانه طبقه‌بندی اسمی مشترک آن‌ها، الحاقات واژگانی مشترک و واژگان پایه‌ای مشترک، معتقدند که آن‌ها ریشه مشترک دارند، نه اینکه صرفاً یک طبقه‌بندی نوع شناختی تشکیل دهند. از زمان دیدریش وسترمن در سال ۱۹۲۲، طبقه‌بندی‌های مشابهی برای خانواده نیجر-کنگو انجام شده‌است. ژوزف گرینبرگ این سنت را ادامه داد و آن را به عنوان نقطه شروع طبقه‌بندی زبانی نوین در آفریقا قرار داد و در دهه ۱۹۶۰ از
زبانی نوین در آفریقا قرار داد و در دهه ۱۹۶۰ از برجسته‌ترین کارهای خود را در این زمینه منتشر کرد. با این وجود، دهه‌ها بحث فعالانه‌ای در مورد طبقه‌بندی‌های فرعی مناسب زبان‌ها در این خانواده زبان وجود داشته‌است. هیچ واژگان یا دستور مشخصی از «نیانیجر-کنگو» برای این خانواده نیز به‌طور کلی ایجاد نشده‌است. شاخه‌های بزرگ. در زیر مروری بر گروه‌های زبانی است که معمولاً در خانواده نیجر-کنگو گنجانده می‌شوند. رابطه ژنتیکی برخی از شاخه‌ها به‌طور جهانی پذیرفته نشده‌است و گاه ارتباط میان‌شاخه‌ای نیز نامشخص است. هسته اصلی
گاه ارتباط میان‌شاخه‌ای نیز نامشخص است. هسته اصلی گروه نیجر-کنگو زبان‌های اطلس-کنگو هستند. اطلس-کنگو. خانواده اطلس–کنگو شامل زبان‌های اطلسی (که خود یک شاخه نیستند) و زبان‌های ولتا-کنگو می‌شوند. این خانواده بیش از ۸۰٪ از جمعیت نیجرکنگو یا نزدیک به ۶۰۰ میلیون نفر (۲۰۱۵) گویشور را شامل می‌شود. این خانواده چندنیا دارای حدود ۳۵ میلیون گویشور مطابق ۲۰۱۶ هستند که بیشتر به زبان‌های فولانی و ولوف سخن می‌گویند. این خانواده به عنوان یک گروه معتبر در نظر گرفته نمی‌شود. سایر. زبان‌های نیجر-کنگو قلمدادشده خارج از گروه
سایر. زبان‌های نیجر-کنگو قلمدادشده خارج از گروه اطلس-کنگو در پیرامون حوزه‌های رودهای سنگال و نیجر، جنوب و غرب تیمبوکتو تا شرق در جنوب-مرکز سودان تکلم می‌شوند. آن‌ها حدود ۱۰۰ میلیون گویشور دارند (۲۰۱۵) که بیشتر از گروه‌های مانده و ایجاو هستند.
سوخت هسته‌ای به موادی گفته می‌شود که می‌توان از آن‌ها برای تولید انرژی هسته‌ای استفاده کرد. تاکنون رایج‌ترین سوخت هسته‌ای، مواد شکافت‌پذیر مانند اورانیوم و پلوتونیوم بوده‌اند که از چرخه سوخت هسته‌ای به دست می‌آیند. برخی مواد مانند دوتریوم و تریتیوم و هلیوم۳ که در فرایند همجوشی هسته‌ای بکار می‌روند نیز به عنوان سوخت هسته‌ای در نظر گرفته شده‌اند. تولید سوخت هسته ای. برای تولید سوخت هسته‌ای اورانیوم غنی شده به یک کارخانه تولید سوخت منتقل شده و در آنجا به پودر اورانیوم دی‌اکسید تبدیل می‌شود. در مرحله بعد این
اورانیوم دی‌اکسید تبدیل می‌شود. در مرحله بعد این پودر فشرده می‌شود تا گلوله‌های سوخت کوچکی ایجاد شود و برای تولید ماده سرامیکی سخت گرم می‌شود. سوخت هسته‌ای برای اولین بار در سال ۱۹۰۴ توسط جیمز چدویک به وجود آمد و رفته رفته جای سوخت‌های تجدید پذیر را در سرتاسر دنیا گرفت.
ارتش دامبلدور ، یک سازمان خیالی است که در مجموعه داستان‌های هری پاتر وجود دارد. این تشکیلات دانش آموزی به دنبال بی توجهی وزرات سحر و جادو به بازگشت ولدمورت و جهت ایجاد آمادگی دفاعی دانش آموزان مدرسه تأسیس شد. نام این سازمان توسط جینی ویزلی انتخاب شد و پیشنهاد ساخت این گروه و آموزش هری به بقیه دانش آموزان پیشنهاد هرماینی گرنجر بود. در کتاب این مکان توسط دابی کشف شد و در فیلم توسط نویل لانگ‌باتم کشف شد. که در کتاب در آخر توسط دوست چو چانگ ارتش دامبلدور لو رفت و در فیلم توسط چو چانگ گروه الف دال لو رفت و همین
و در فیلم توسط چو چانگ گروه الف دال لو رفت و همین اتفاق باعث از بین رفت عشق و علاقه هری پاتر و چو چانگ شد. این ارتش را هری پاتر و رادوین افسرده برای آموزش دفاع دربرابر جادوی سیاه به بقیه راه اندازی کردند. پیشینه. این سازمان که برای نخستبین بار در کتاب هری پاتر و محفل ققنوس و به دست گروهی از دانش آموزان و در راس آن‌ها هری پاتر و رادوین افسرده تأسیس شد سازمانی برای آموزش دفاع شخصی به اعضای آن است. علت اصلی ایجاد آن روی کار آمدن معلمی نالایق به نام دلورس آمبریج برای درس دفاع در برابر جادوی سیاه بود که درس را
برای درس دفاع در برابر جادوی سیاه بود که درس را به حد تئوری خلاصه کرده بود و اجازه ی تمرین عملی نمی داد. در حقیقت وزارت سحر و جادو از وحشت اینکه دامبلدور قصد آشوب دارد با فرستادن این معلم قصد داشت دانش آموزان را از لحاظ مبارزه ای و دفاعی ضعیف نگه دارد. نام این سازمان به افتخار آلبوس دامبلدور و به پیشنهاد جینی ویزلی یکی از شخصیت‌های داستان هری پاتر انتخاب شده‌است اما خود شخص دامبلدور هیچ نقشی در آن نداشته‌است. در کتاب هفتم و آخر، هری پاتر و یادگاران مرگ، اعضای ارتش دامبلدور نقشی فعال در نبرد هاگوارتز و
اعضای ارتش دامبلدور نقشی فعال در نبرد هاگوارتز و بیرون نگه داشتن ولدمورت از مدرسهٔ هاگوارتز دارند. چو چانگ. چو چانگ شخصیت داستان هری پاتر نوشته جی کی رولینگ است که در مدرسه هاگوارتز و در گروه ریونکلا قرار دارد و یک سال از خود هری پاتر بزرگ‌تر است. چو چانگ دختری بلند قامت و زیبا رو است که موهای سیاه و چشمان آسیایی دارد. چو شخصیتی اجتماعی دارد و به همین سبب دوستان زیادی دارد … وی جستجوگر تیم کوییدیچ ریونکلا است و همچنین به تیم حرفه‌ای کوییدیچ تورنادو علاقه دارد. اسم او بر این شاره دارد که او اهل شرق آسیا است
اسم او بر این شاره دارد که او اهل شرق آسیا است و احتمالاً به کشورهای چین یا کره تعلق دارد. چو اولین کسی است که توانست هری را به خود علاقه‌مند کند، با اینکه در میان آن دو شباهت شخصیتی وجود نداشت. علاقه این دو نفر از سال سوم تحصیل هری پاتر در هاگوارتز و اولین دیدار آن دو در مسابقه کوییدیچ گریفنیندور و ریونکلا آغاز شد. چو چانگ در سال بعد با سدریک دیگوری ارتباط عشقی داشت و حتی بعد از مرگ سدریک و ارتباط چو با هری هیچوقت سدریک را فراموش نکرد و این یکی از دلایل جدایی آن دو در پایان سال پنجم تحصیل هری بود.پس از
جدایی آن دو در پایان سال پنجم تحصیل هری بود.پس از اینکه در کتاب پنجم دوست صمیمی چو ماریتا اجکومب ارتش دامبلدور را لو می‌دهد، رابطه چو و هری هم قطع می‌شود.اگرچه هری بعدها هنوز هم ته دلش چو را دوست داشت.اما پس از آشنا شدن با جینی ویزلی مهر چو از دل هری بیرون می‌رود. چو در جنگ هاگوارتز می جنگد. نقش چو چانگ را در فیلم‌های هری پاتر کیتی لیونگ ایفا می‌کند. وی در فیلم‌های هری پاتر و جام آتش، هری پاتر و محفل ققنوس، هری پاتر و یادگاران مرگ - قسمت اول و هری پاتر و یادگاران مرگ - قسمت دوم ایفای نقش می‌کند. رادوین
یادگاران مرگ - قسمت دوم ایفای نقش می‌کند. رادوین افسرده سیموس فینیگان. سیموس فینیگان شخصیتی خیالی در داستان‌های هری پاتر نوشتهٔ جی. کی. رولینگ است. اولین حضور او در هری پاتر و سنگ جادو است که در خوابگاه هری پاتر قرار می‌گیرد. او هم مانند رون ویزلی یکی از علاقه‌مندان دو آتشهٔ بازی کوییدیچ است. مادر او یک جادوگر و پدرش یک مشنگ است. مادرش و گزارش‌های روزنامهٔ دیلی پرافت از دلایلی هستند که در هری پاتر و محفل ققنوس، سیموس هم جز دستهٔ کسانی قرار می‌گیرد که هری را باور نکرده و فکر می‌کند او در مورد بازگشت لرد
را باور نکرده و فکر می‌کند او در مورد بازگشت لرد ولدمورت خیالات می‌بافد. اما او بعداً از هری عذرخواهی کرده و عضوی از ارتش دامبلدور می‌شود و به طرز عالی در جنگ هاگوارتز می جنگد.پس از جنگ با لاوندر براون ازدواج می‌کند. کتی بل. او عضو تیم کوئیدیچ گریفیندور در سال دومش (سال اول هری) است؛ و در سال ششم وارد ارتش دامبلدور شد.اگرچه در هری پاتر و شاهزاده دورگه توسط یک طلسم شوم آسیب دید اما در جنگ هاگوارتز شرکت کرد. نویل لانگ‌باتم. نویل لانگ باتم یکی از شخصیت های فیلم هری پاتر است. او در گروه گریفیندور گروهبندی شده