payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بوداسف در چینی 菩萨 (پوسا) ، در ژاپنی 菩薩 (بُساتسو)، در کره‌ای (보살)بُسال و در سانسکریت बोधिसत्त्व (بودی‌سَتوا) نامیده می‌شود که از نظر لغوی به معنای بیداروجود است. بوداگرایی دو شاخه اصلی دارد یکی راه کوچک (هینایانه) و دیگری راه بزرگ (مهایانه). پیروان هینایانه بر این باورند که افرادی که به مرحله بیداری و بودا شدن رسیده‌اند تک تک به فراسو می‌روند و دیگر کاری به این جهان ندارند. هینایانه‌ای‌ها این افراد را اَرهت یعنی آدمهای باارزش می‌نامند. اما مهایانی‌ها بر این باورند که کسانی که دریای بیکران حق و راستی را
این باورند که کسانی که دریای بیکران حق و راستی را دریافتند باید در کنار درگاه حق بمانند و بکوشند تا بقیه موجودات را هم به سوی حق و حقیقت بکشانند. همین افراد هستند که در ادبیات بودایی به بوداسف شناخته می‌شوند. بوداسف‌ها اینکار را از روی مهرورزی به همه موجودات می‌کنند؛ یعنی آن‌ها همه موجودات را به چشم نمودهایی از جهان حق می‌بینند و به همه مهر می‌ورزند و می‌کوشند تا دیگران را نیز مانند خود بسوی رستگاری و حق یابی بکشند. تراوادا: بوداسف. در سده‌های پالی که متن‌های پایهٔ بودیسم تراوادا را تشکیل می‌دهند، واژهٔ
پایهٔ بودیسم تراوادا را تشکیل می‌دهند، واژهٔ بوداسف (بودیستوه) به بودا پیش از رسیدن به روشن‌ضمیری کامل یا همان نیروانه اشاره دارد. در لحظه‌ای که او به این روشن‌ضمیری دست یافت، دیگر بوداسف نبود بلکه به بودا بدل شد. در سوتاهای سده‌های پالی، بودا بارها از عبارت «وقتی هنوز یک بوداسف بودم» استفاده می‌کند؛ او با این عبارت به زندگی کنونی‌اش پیش از سی‌وپنج سالگی اشاره دارد، یعنی زمانی که به مقام بودایی رسید. در جاتکه‌ها نیز واژهٔ بوداسف به زندگی‌های پیشین بودا اشاره دارد. بنابراین، بوداسف فردی روشن‌ضمیر نیست، بلکه
دارد. بنابراین، بوداسف فردی روشن‌ضمیر نیست، بلکه کسی است که در تلاش است تا به روشن‌ضمیری کاملِ یک بودا دست یابد. این برداشت را می‌توان در متون تفسیری تراوادا مانند بودهاوامسه، چریاپیتکه و ویسودهی‌مگه نیز یافت. در سنت تراوادا چنین باور دارند که فردی که به‌راستی آرزومندِ رسیدن به مقام بودایی است، باید این هدف را از سوی یک بودا نیز تأیید دریافت کند؛ یعنی بودایی که در دوران او زندگی می‌کند به او می‌گوید که در آینده به مقام بودا خواهد رسید. مسیر پیش روی چنین بوداپیشه‌ای بسیار طولانی است: راهی است برای کمال‌بخشی
بسیار طولانی است: راهی است برای کمال‌بخشی به خود که ممکن است میلیاردها سال و زندگی‌های بسیار به‌طول انجامد. آخرین زندگی پیش از رسیدن به مقام بودا، در بهشت توشیتا می‌گذرد. جاتکه‌ها در سده‌های پالی، روایت‌هایی هستند از زندگی‌های پیشین بودا، زمانی که او بوداسف بود و در تلاش برای کمال‌بخشی به پارامی‌ها (ویژگی‌های اخلاقی برتر) بود. در این روایت‌ها، بوداسف گاه به‌شکل انسان، گاه حیوان و گاه ایزد ظاهر می‌شود. در برخی از این داستان‌ها، بوداسف از پنج دستور پایهٔ اخلاقی پنج پرهیز یکی را زیر پا می‌گذارد؛ با این حال،
پنج پرهیز یکی را زیر پا می‌گذارد؛ با این حال، هیچ‌گاه مرتکب دروغ‌گویی نمی‌شود. بعضی از این روایت‌ها بسیار کهن‌اند و حتی به دوران پیشابودایی بازمی‌گردند، اما برخی دیگر نسبتاً نو هستند و پس از درگذشت یا پَری‌نیروانه بودا پدید آمده‌اند. واژهٔ بوداسف تنها برای اشاره به کسی به‌کار می‌رود که در پی رسیدن به روشن‌ضمیریِ یک بودا است، نه کسی که به روشن‌ضمیری در مقام یک شاگرد (یعنی آرهانت یا ارجمند) دست می‌یابد. برای نمونه، آجان مَن، راهب مشهور جنگلی در تایلند در نیمهٔ نخست سدهٔ بیستم، بوداسفی بود که وقتی دریافت برای
نخست سدهٔ بیستم، بوداسفی بود که وقتی دریافت برای رسیدن به بودایی چقدر باید رنج بکشد و چه مدت طولانی‌ای در پیش دارد، تصمیم گرفت مسیر بوداپیشگی را رها کرده و در پی رسیدن به مقام آرهانت باشد؛ مقامی که در همان زندگی نیز بدان دست یافت. برای رسیدن به آرهانت بودن، لازم نیست فرد در همهٔ ویژگی‌های اخلاقی کامل باشد. آرهانت نیز مانند بودا به پایان رنج می‌رسد، اما برای رسیدن به این پایان، نیازمند راهنماییِ بوداست تا مفهوم رهایی و چگونگی دستیابی به آن را بفهمد. در تایلند، بسیاری باور دارند که پادشاه کشور یک بوداسف است.
بسیاری باور دارند که پادشاه کشور یک بوداسف است. همچنین دربارهٔ برخی راهبان برجسته و محترم این کشور نیز چنین گمان می‌رود که آنان بوداسف‌اند. بوداسفی که در حال حاضر از همه به مقام بودا نزدیک‌تر است، مایتریه است؛ بودای آینده که هنوز نیامده است. مهایانه: بوداسف. پس از پیدایش و گسترش مهایانه (واژهٔ مهایانه در زبان سانسکریت به معنای «ارابهٔ بزرگ» است)، اصطلاح «بوداسف» (Bodhisattva) معنایی تازه یافت. در نوشته‌های آغازینِ مهایانه، دو واژهٔ «ارهت» (در سانسکریت همان آرهانت در زبان پالی) و «بوداسف» به صورت متضاد
آرهانت در زبان پالی) و «بوداسف» به صورت متضاد به‌کار رفتند. در اینجا بوداسف دیگر فقط به معنای فردی نبود که به سوی روشنی (روشن‌ضمیری) پیش می‌رود؛ بلکه او به معنای «موجود روشنگر» نیز هست، کسی که فعالانه به دیگران کمک می‌کند تا در مسیر رسیدن به روشن‌ضمیری کامل گام بردارند. این برداشت تازه را می‌توان در «سورهٔ نیلوفر» (لوتوس سوترا) و «اَوتَمْسَکه سوترا» یافت که در نخستین سده‌های میلادی پدید آمده‌اند. برداشت تازه‌ای که بوداسف را همچون راهنمایی برای دیگران تصویر می‌کند، بعدها تا آنجا گسترش یافت که حتی اشیای
می‌کند، بعدها تا آنجا گسترش یافت که حتی اشیای بی‌جان نیز مانند دود بخور صبحگاهی که از نیایشگاه برمی‌خیزد، همچون بوداسفی دیده شدند که به هدایت معنوی نیایشگران یاری می‌رسانند. مسیر بوداپیشگی از سطح یک انسان عادی آغاز شده و به مرتبه‌ای وصف‌ناشدنی ختم می‌شود که در آن جز ویژگی‌های بودا چیزی باقی نمی‌ماند. در دیدگاه مهایانه، از آنجا که بودا همهٔ ویژگی‌های نیک را داراست، تجلی این ویژگی‌ها که همان بوداسف‌ها هستند نیز بی‌شمارند. در آغاز مسیر، فرد تصمیم می‌گیرد که بودهی‌چیتا را در وجود خود پرورش دهد؛ بودهی‌چیتا حالت
را در وجود خود پرورش دهد؛ بودهی‌چیتا حالت دائمیِ ذهن است که برای رسیدن به مقام بودایی و سودرساندن به دیگران شکل می‌گیرد. گاهی گفته می‌شود بوداسف حتی در بالاترین مرحلهٔ روشن‌ضمیری، روشنی خود را به تأخیر می‌اندازد تا بتواند به موجودات دیگر یاری برساند. اما برخی نوشته‌های مهایانه این را نادرست می‌دانند. این نوشته‌ها می‌گویند که روشنی از پیش درون همه موجودات وجود دارد. همه موجودات دارای «طبیعت بودایی» هستند؛ تنها باید آن را آشکار و تحقق بخشید. وقتی بوداسفی به این تحقق دست می‌یابد، درمی‌یابد که «در حقیقت هیچ
این تحقق دست می‌یابد، درمی‌یابد که «در حقیقت هیچ چیزی برای به‌دست‌آوردن وجود ندارد.» مسیر بوداسف در متنی از «اوتَمْسَکه سوترا» که «ده مرحله» نام دارد به تفصیل شرح داده شده است. در بخشی دیگر از همین سوترا، ۵۲ مرحله از مسیر بوداپیشگی که در مهایانه بسیار پرطرفدار است شرح داده شده است. در این متن، جوانی به نام «سودهَنه» با ۵۲ استاد معنوی دیدار می‌کند تا سرانجام به مقصد نهایی برسد. در پایان جست‌وجوهایش او همچنان یک جوان باقی مانده است؛ این نکته نشان‌دهندهٔ آن است که زمان در فضای افسانه‌ای و اسطوره‌ای داستان
است که زمان در فضای افسانه‌ای و اسطوره‌ای داستان اهمیتی ندارد. در پایان این سوترا، سودهَنه دیگران را دعوت می‌کند تا به سرزمین او بیایند و مسیر دستیابی به مقام بودا را بپیمایند. بوداسف‌های مشهور. «بوداسفِ بزرگِ مهرورزی»، که در هند به نام اَوَلُوکیتِشْوَره، در تبت به نام چِنرِزیگ، در چین به نام گوان‌یین و در ژاپن به نام کانون شناخته می‌شود. تبتی‌ها باور دارند که دالایی لاما نمایندهٔ جسمانیِ چِنرِزیگ است. منجوشری، بوداسفِ خِرَد بزرگ سَمَنتَبَدْرَه، بوداسفِ کنشِ کامل – منجوشری و سمنتبدره اغلب در دو سوی بودای
کامل – منجوشری و سمنتبدره اغلب در دو سوی بودای شاکیه‌مونی تصویر می‌شوند. در آیین وَجرَیانه و سنت‌هایی که اوتمسکه سوترا را متن راهنمای خود می‌دانند، این دو بوداسف در کنار «وایروچَنَه بودا» (بودایی که نماد اصل بودایی یا بودای نخستین است) قرار می‌گیرند. مَهاسْتاماپرَپْته، بوداسفِ نیروی پایدار (استقامت بزرگ) که در زبان چینی «داشیجی» نام دارد، همراه با گوان‌یین در کنار بودای سرزمین پاک غربی، آمیتابه بودا، قرار گرفته است.
فاطمه معتمدآریا (زادهٔ ) بازیگر ایرانی است. او با دریافت چهار سیمرغ بلورینِ بازیگری در میان زنان رکورددار است. او پیش از انقلاب ۱۳۵۷ با چند نمایش به روی صحنه رفت و سپس در دههٔ ۱۳۶۰ با فعالیت در برنامه‌های تلویزیونی عروسکی "مدرسه موشها" (۱۳۶۰–۱۳۶۳) و "خونه مادربزرگه" (۱۳۶۶) شناخته شد. معتمدآریا ابتدا برای نقش مکمل خود در "برهوت" (۱۳۶۷) سیمرغ بلورین جشنواره فیلم فجر را کسب کرد و سپس نقش اصلی "ریحانه" (۱۳۶۸) را ایفا کرد. او برای بازی در "مسافران" (۱۳۷۰) سیمرغ بلورین دیگری را کسب کرد. سپس با نقش‌آفرینی در
بلورین دیگری را کسب کرد. سپس با نقش‌آفرینی در "یکبار برای همیشه" (۱۳۷۱)، "همسر" (۱۳۷۲) توانست دو بار پیاپی برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر زن شود. "روسری‌آبی" (۱۳۷۳) نخستین همکاری معتمدآریا با رخشان بنی‌اعتماد بود که با "بانوی اردیبهشت" (۱۳۷۶)، "گیلانه" (۱۳۸۳) و "قصه‌ها" (۱۳۹۰) ادامه یافت. زندگی. فاطمه معتمدآریا در ۷ آبان ۱۳۴۰ در تهران زاده شد. او در سال ۱۳۵۳ وارد کانون پرورش فکری کودک و نوجوان شد. در ۱۳۵۵ به عنوان هنرجوی هنر در دانشسرای هنر پذیرفته و در سال ۱۳۵۸ فارغ‌التحصیل شد. وی هم‌زمان، با گروه
در سال ۱۳۵۸ فارغ‌التحصیل شد. وی هم‌زمان، با گروه تئاتر دانشجویان دانشکده هنرهای زیبا نیز همکاری می‌کرد. زندگی حرفه‌ای. آغاز فعالیت وی در تلویزیون با عروسک‌گردانی در مجموعهٔ "مدرسه موشها" در سال ۱۳۶۰ بود. متعاقب آن در سال ۱۳۶۲ به ضبط سریال "محله برو بیا" پرداخت و سرانجام با فیلم "جدال" در ۱۳۶۴ وارد سینمای حرفه‌ای شد. او پس از آن در سال ۱۳۶۵ به بازی در فیلم‌های "جهیزیه برای رباب"، "تحفه‌ها" پرداخت. "گل پامچال" نخستین تجربه تلویزیونی معتمدآریا بود. فاطمه معتمدآریا نخستین زن عضو هیئت مدیره خانه سینما است. از
نخستین زن عضو هیئت مدیره خانه سینما است. از نقش آفرینی‌های محبوب معتمدآریا باید به بازی‌های او در کنار ایرج طهماسب و حمید جبلی اشاره کرد. این سه نفر با همکاری در چندین فیلم از جمله "کلاه قرمزی و پسرخاله"، "کلاه قرمزی و سروناز"، "دختر شیرینی فروش"، "یکی بود ، یکی نبود" و "زیر درخت هلو" یکی از موفق‌ترین گروه‌های هنری در سینمای ایران هستند. گرامیداشت در سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر. آیین بزرگداشت فاطمه معتمدآریا در بهمن ۱۳۹۷ در افتتاحیهٔ سی و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر برگزار شد. در این برنامه که با حضور
فیلم فجر برگزار شد. در این برنامه که با حضور هنرمندان سینما در پردیس تئاتر تهران برگزار شد، همایون اسعدیان، علیرضا رییسیان و رضا کیانیان روی سن دربارهٔ این هنرمند سخن گفتند. حواشی. ممنوع‌الخروجی و احضار. فاطمه معتمدآریا که در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ از میرحسین موسوی حمایت کرده و در فیلم تبلیغاتی او به همراه زهرا رهنورد حضور پیدا کرده بود در مهر آن سال ممنوع‌الخروج شد. او که به همراه جمعی از سینماگران ایرانی قصد سفر به آمریکا و حضور در یک برنامه را داشت با حکمی که صادر شده بود موفق به این کار نشد. او در
حکمی که صادر شده بود موفق به این کار نشد. او در مصاحبه‌ای در خلال جشنواره فیلم فجر گفت: ۴ سال ممنوع‌کار بوده‌است. در ۱۷ دی ۱۳۹۰ با احضار فاطمه معتمدآریا به دادسرای زندان اوین حکم دادگاه انقلاب دربارهٔ فعالیت‌های وی پس از جنبش سبز به وی ابلاغ شد. شعبهٔ ۲ بازپرسی به‌دلیل دیدار از خانوادهٔ سهراب اعرابی، بازی در فیلم تبلیغاتی میرحسین موسوی و حمایت از جنبش سبز در مصاحبه‌های پس از انتخابات، وی را به ۵۰ میلیون تومان جریمهٔ نقدی محکوم کرد. برنامه هفت. در برنامه جمعه شب برنامه "هفت" در ۸ بهمن ۱۳۸۹ که امین تارخ به
شب برنامه "هفت" در ۸ بهمن ۱۳۸۹ که امین تارخ به عنوان مهمان در آن حضور داشت مصاحبه‌ای با فریماه فرجامی پخش شد که در آن فرجامی که در حال کسالت بود، معتمدآریا را فردی مغرور که دائم خود را می‌گیرد توصیف کرد. در واکنش به پخش این مصاحبه، تارخ به حمایت از معتمدآریا برای فریدون جیرانی و برنامه‌اش اظهار تاسف کرد. پس از آن رخشان بنی‌اعتماد در بیانیه‌ای این‌گونه تخریب شخصیت را محکوم کرد و در پی آن شورای تهیه‌کنندگان و سایر اصناف هنری نیز این حرکت برنامه هفت را محکوم کردند. جیرانی در برنامهٔ بعدی "هفت" در ۱۶ بهمن ۱۳۸۹
جیرانی در برنامهٔ بعدی "هفت" در ۱۶ بهمن ۱۳۸۹ از معتمدآریا عذرخواهی کرد اما گفت که پخش این مصاحبه از ظرفیت جامعهٔ هنری ایران بیشتر بوده‌است. ممنوع‌التصویر شدن. معتمدآریا در خرداد ۱۳۸۹ در جشنواره فیلم کن بدون حجاب و با مچ‌بند سبز حضور پیدا کرد که منجر به ممنوع‌التصویر شدن وی شد. وی تا زمستان ۱۳۹۲ ممنوع‌التصویر بود تا اینکه دو فیلم "قصه‌ها" و "پریناز" با بازی او، هم‌زمان پروانه نمایش گرفتند و فیلم "قصه‌ها" در جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد. معتمدآریا در واکنش به این خبر، شعور و درک بالای مسئولان فرهنگی دولت
به این خبر، شعور و درک بالای مسئولان فرهنگی دولت یازدهم ایران را از عوامل بازگشت سینمای ایران به دوران قابل احترام خود معرفی کرد. حوادث کاشان. در ۴ بهمن ۱۳۹۴ در جریان سفر فاطمه معتمدآریا و کاوه ابراهیم‌پور، کارگردان فیلم "یحیی سکوت نکرد" به کاشان برای شرکت در اکران و نشست پرسش و پاسخ این فیلم، گروهی معترض با فحاشی و ناسزاگویی خواستار خروج آن‌ها از شهر بودند که با کمک نیروهای انتظامی جلسه به روال عادی خود ادامه یافت. معتمدآریا در اینباره گفت:«من با اینکه کسی با کار من و حرفه‌ام و حتی خود من مخالف باشد مشکلی
با کار من و حرفه‌ام و حتی خود من مخالف باشد مشکلی ندارم. ولی رفتارهای تهاجمی، توهین، بی‌احترامی، دروغ، تهمت و بی‌قانونی را نمی‌پذیرم و این اتفاقی است که در آنجا افتاد و من علاقه‌ای هم به بیان و شرح جزئیات اتفاقات ناخوشایند ضدفرهنگی ندارم.» به گفتهٔ کاوه ابراهیم‌پور پس از پایان جلسه، هنگامی که آن‌ها سوار خودرو شده بودند، چند نفر از مهاجمان روی سقف اتومبیل آن‌ها رفته و قصد داشتند با شکستن شیشه‌ها وارد خودرو شوند که نیروی انتظامی مانع آنها شد. عبدالنبی نمازی، امام جمعه کاشان دربارهٔ این حادثه با اشاره به
امام جمعه کاشان دربارهٔ این حادثه با اشاره به اینکه کاشان به دلیل جایگاهی که در طول تاریخ تشیع داشته تحمل برگزاری مجالس لهو و لعب را ندارد از مسئولین خواست به حوادث روز پیش از آن رسیدگی کنند. در پی این حادثه وزیر ارشاد، رئیس سازمان سینمایی، رئیس خانه سینما، شورای مرکزی انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران و شماری از هنرمندان سینما واکنش نشان داده و آن را محکوم کردند. مخالفت با حجاب اجباری. در ژوئن ۲۰۱۰ وقتی فاطمه معتمدآریا برای شرکت در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۰ به فرانسه سفر کرده بود، عکسی بدون حجاب از او
۲۰۱۰ به فرانسه سفر کرده بود، عکسی بدون حجاب از او منتشر شد. این عکس موجب شد تا او برای مدتی ممنوع‌الکار و ممنوع‌التصویر شود. در میانه جنبش زن، زندگی، آزادی او در مراسم خاکسپاری امین تارخ بدون روسری سخنرانی کرد. با اوج گرفتن کشتار معترضان در خیزش ۱۴۰۱ ایران معتمدآریا از معدود چهره‌های شناخته‌شدن سینمای ایران بود که به دیدار خانواده‌های کشته‌شدگان رفت. او با خانواده کیان پیرفلک ملاقات کرد و تصاویر بدون حجاب اجباری این دیدار در شبکه‌های اجتماعی منتشر شدند. او در مراسم خاکسپاری کیومرث پوراحمد نیز بدون روسری
در مراسم خاکسپاری کیومرث پوراحمد نیز بدون روسری حضور پیدا کرد و در مراسم یادبود آتیلا پسیانی، بدون حجاب اجباری به روی سن رفت. نگاره با حجاب او که در میان زنان بیلبورد زنان سرزمین من قرار گرفته بود، با انتشار ویدئویی نسبت به انتشار نام و نگاره‌اش در این بیلبورد به شدت اعتراض کرد. این بیلبورد بعداً با اعتراض بسیاری از صاحبان چهره‌های روی آن همراه و برچیده شد. فاطمه معتمدآریا همچنین پس از دستگیری توماج صالحی، خواننده مخالف جمهوری اسلامی، به همراه جعفر پناهی و محمد رسول‌اف به دیدار خانواده توماج رفت و حمایت
و محمد رسول‌اف به دیدار خانواده توماج رفت و حمایت خود را از او نشان داد. در خرداد ۱۴۰۲ فاطمه معتمدآریا به دلیل ممنوع‌الخروجی نتوانست برای اجرای نمایش "بچه" در جشنواره وینرفست وخن به اتریش سفر کند. مدیران این جشنواره به نشانه اعتراض اجرای این نمایش را لغو کردند. خروج از ایران. فاطمه معتمد‌آریا در اسفند ۱۴۰۳ اعلام کرد بیش از یک سال است که از ایران مهاجرت کرده است. او گفت برای پس گرفتن گذرنامه خود ۲۲ بار به دادگاه رفته و هنگامی که برای شرکت در جشنواره‌ای در فرانسه از ایران خارج شده بود، همسرش به او گفت که
فرانسه از ایران خارج شده بود، همسرش به او گفت که بازنگردد وگرنه دوباره گذرنامه او را خواهند گرفت.‌ زندگی شخصی. فاطمه معتمدآریا در سال ۱۳۶۰ با احمد حامد ازدواج کرد که حاصل این ازدواج یک پسر به نام نریمان است.
محمدعلی پاشا (۱۷۶۹–۱۸۴۹) از سال ۱۸۰۵ تا هنگام کناره‌گیری به نفع فرزندش (۱۸۴۸)، والی و پس از مدتی حاکم بالفعل ایالت مصر بود. او را بنیانگذار مصر نوین می‌دانند. او در اوج قدرتش مصر، سودان،حجاز،شام،جزیره کرت و بخش هایی از یونان را کنترل می کرد . وی یک فرمانده آلبانیایی در ارتش عثمانی بود که برای بهبود شرایط مصر پس از لشکرکشی فرانسه به مصر و سوریه و عقب نشینی ناپلئون بناپارت به مصر فرستاده شد . پس از مدتی عنوان والی و لقب پاشا گرفت و خود را خدیو مصر و سودان خواند. به عنوان والی علی با اصلاحات جدی در زمینه های
به عنوان والی علی با اصلاحات جدی در زمینه های نظامی،اقتصادی و فرهنگی تلاش برای مدرن کردن مصر انجام داد . البته نه همچون ملی‌گرایان امروزی؛ او همچنین قدرت را از دست مملوکان مصر برای آخرین بار گرفت و زیر نظر خودش متمرکز کرد . در زمینه نظامی علی در نبرد عثمانی و سعودی مناطق عربی را برای سلطان عثمانی پس گرفت و سودان را برای خودش فتح کرد . او تلاش کرد در جنگ استقلال یونان یونانیان را سرکوب کند ولی بخاطر مداخله نیروهای اروپایی در شکست خورد . علی در برابر سلطان عثمانی شورش کرد و در جنگ سوریه را تصرف کرد و وارد
عثمانی شورش کرد و در جنگ سوریه را تصرف کرد و وارد آناتولی شد و قسطنتنیه پایتخت امپراطوری عثمانی را تهدید کرد . اما با مداخله قدرت های اروپایی مجبور به عقب نشینی شد . پس از دوباره به آناتولی حمله کرد ولی با مداخله دوباره قدرت های اروپایی به صلح راضی شد و از سوریه عقب نشینی کرد و در ازایش حاکمیت او و سلسله اش بر مصر به رسمیت شناخته شد . می‌توان وی را بانی مصر نوین خواند و این هم به دلیل اصلاحاتی است که وی در ارتش و اقتصاد و فضای فرهنگی انجام داد که بانی آن خود وی بود. او علاوه بر مصر بر منطقه شام نیز حکمرانی
وی بود. او علاوه بر مصر بر منطقه شام نیز حکمرانی می‌کرد. سلسله‌ای که وی بنا نهاد تا انقلاب سال ۱۹۵۲ مصر بر این کشور حکمرانی می‌کرد. اوایل زندگی. محمد علی از پدر و مادری آلبانیایی در شهر کاوالا از ایالت روم‌ایلی، که امروزه در استان مقدونیه شرقی و تراکیه کشور یونان قرار دارد، متولد شد . او دومین پسر یک تاجر تنباکو بکتاشی به نام ابراهیم آقا بود . ابراهیم آقا همچنین فرمانده یک واحد نظامی کوچک عثمانی در شهرشان بود . مادرش زینب حنیم دختر یکی دیگر از افراد مهم کاوالا بود . وقتی پدر علی مرد ، علی توسط عمویش علی
بود . وقتی پدر علی مرد ، علی توسط عمویش علی آقا بزرگ شد . به عنوان پاداش برای کار های سخت محمد علی عمویش او را مامور گرفتن مالیات کرد . محمد علی بعدا با دختر خاله اش زینب حنیم که یک بیوه ثروتمند بود ازدواج کرد. پس از موفقیت علی در جمع آوری مالیات او به مقام فرمانده دوم واحد مزدور آلبانیایی محلی که تحت فرمان فامیلش بود رسید . این واحد زیرنظر یک ارتش بسیار بزرگ برای بازپسگیری مصر پس از عقب نشینی ناپلئون بناپارت به مصر فرستاده شد . این ارتش در شهر ابوقیر فرود آمدند . رسیدن به قدرت. عقب نشینی فرانسوی ها باعث
آمدند . رسیدن به قدرت. عقب نشینی فرانسوی ها باعث به وجود آمدن خلا قدرت در مصر شد . قدرت مملوکان کم شده بود ولی از بین نرفته بود و نیرو های عثمانی برای قدرت با ممالیک می جنگیدند . در این زمان آشوب ، محمد علی با استفاده از نیرو های وفادار آلبانیایش با هر دو طرف کار کرد و برای خودش قدرت و حیثیت به دست آورد . با ادامه درگیری ها جمعیت محلی از درگیری ها خسته شدند . در سال ۱۸۰۱ او با رهبر محلی مصری عمر مکارم و امام مسجد الازهر متحد شد . در زمان جنگ بین مملوکان و عثمانی محمد علی به دقت برای گرفتن حمایت عموم مردم
عثمانی محمد علی به دقت برای گرفتن حمایت عموم مردم کوشید . سلطان سلیم سوم نتوانست جلوی به قدرت رسیدن علی پاشا را بگیرد . در سال ۱۸۰۵ گروهی از برجستگان مصر به رهبری علما خواستار جایگزینی والی مصر خورشید پاشا توسط محمد علی شدند . عثمانی این درخواست را به سختی قبول کرد . در سال ۱۸۰۹ محمد علی ، مکارم را به دمیاط تبعید کرد به گفته عبدالرحمان جبرتی مکارم متوجه نیت محمد علی برای تصاحب قدرت برای خودش شده بود . مملوکان هنوز بزرگترین تهدید برای محمد علی بودند . آنها برای برای بیشتر از ۶۰۰ سال کنترل مصر را به شکل های
برای بیشتر از ۶۰۰ سال کنترل مصر را به شکل های متفاوت در دست داشتند . رویکرد محمد علی نابود کردن رهبری مملوک ها و بعد حرکت بر علیه سربازانشان بود . او رهبران مملوک را به قلعه صلاح الدین برای جشنی به افتخار فرزندش طوسون پاشا که برای لشکرکشی به عربستان اعزام شده بود دعوت کرد . وقتی مملوکان در قلعه جمع شده بودند ، آنها توسط نیرو های پاشا محاصره و کشته شدند . بعد از کشته شدن رهبران او نیروهایش برای شکست نیروهای مملوک فرستاد . محمد علی مصر را به یک قدرت منطقه ای که او آن را به عنوان جانشین امپراطوری ضعیف شده
ای که او آن را به عنوان جانشین امپراطوری ضعیف شده عثمانی می دید مبدل کرد . او تصورش برای مصر را به اینگونه خلاصه کرد : " من به خوبی آگاهم که امپراطوری(عثمانی) هر روز به سمت نابودی می رود ... بر خرابه هایش من پادشاهی گسترده ای بنا خواهم کرد ... که تا دجله و فرات خواهد رسید . " پیشینه. استقرار حکومت محمد علی پاشا (۱۲۶۵–۱۲۲۰ه‍.ق/۱۸۰۵–۱۸۴۸م)، آغاز دوره جدیدی در تاریخ مصر است، در این دوران تحولات و اصلاحات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و نظامی مهمی در این سرزمین روی داد. ضعف و انحطاط دولت عثمانی، اوضاع آشفته
روی داد. ضعف و انحطاط دولت عثمانی، اوضاع آشفته و نابسامان مصر، اختلافات مملوکان، رقابت میان دول انگلیس و فرانسه که منجر به حمله ناپلئون بناپارت (۱۷۶۹–۱۸۱۴. م) به مصر شد، همراهی و کمک مردم مصر و علمای الازهر به محمد علی پاشا در مبارزه با پاشاهای ترک، مملوکان و انگلیسیها، حکم تأیید سلطان سلیم سوم (۱۲۲۲–۱۲۰۳ه‍.ق/۱۷۸۸–۱۸۰۷م)، سلطان وقت عثمانی برای پاشایی او و از همه مهمتر موقعیت‌شناسی‌اش، مقدمات و زمینه‌های به قدرت رسیدن محمد علی پاشا را فراهم نمود. دوران حکومت محمدعلی پاشا حدود ۴۳ سال طول کشید که منشأ تحولات
محمدعلی پاشا حدود ۴۳ سال طول کشید که منشأ تحولات گسترده‌ای در مصر شد و نتایج و تأثیرات فراوان و گسترده‌ای را در این سرزمین و سایر سرزمین‌های اسلامی نهاد، مصر مورد توجه دول جهان قرار گرفت و به عنوان یک دولت قدرتمند معرفی شد. اقدامات و اصلاحات محمد علی پاشا در مصر برای پیشبرد و مستحکم کردن پایه‌های قدرت خویش، تداوم آن و تقویت بنیه سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، نظامی و فرهنگی این کشور، جدائی مصر از دولت عثمانی، تبعیت و پیروی از دولت‌های اروپایی، چگونگی روابط وی با آنان و ناشی از بلندپروازی‌ها و جاه‌طلبی‌ها او بود.
و ناشی از بلندپروازی‌ها و جاه‌طلبی‌ها او بود. البته علل و عواملی باعث شد که محمد علی پاشا در این امر شکست بخورد، از جمله اختلافاتش با دولت‌های انگلیس و عثمانی، استبداد و جاه‌طلبی‌های او، شورشهای مردم مصر به دلیل گرفتن مالیات‌های سنگین، نظام سربازگیری اجباری و انحصارطلبی محمد علی پاشا و خاندانش بر تمام امور این سرزمین و از همه مهمتر مقابله دول پنجگانه اروپا با وی که منجر به انعقاد پیمان لندن در سال ۱۸۴۰م شد، به طوریکه پیامدهای آن قیمومت مصر توسط فرانسویان و انگلیس‌ها و تضعیف حکومت محمد علی پاشا در این
و انگلیس‌ها و تضعیف حکومت محمد علی پاشا در این سرزمین بود. با مرگ محمد علی پاشا جانشینان وی افرادی لایق و سیاستمداری نبودند، چنانچه سیاست و عملکرد آنان باعث شد که مصر از لحاظ سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و نظامی تضعیف شود و این امر منجر به حمله انگلیسی‌ها به مصر و اشغال آنجا در سال ۱۸۸۲م شد.
شهر قرشی(به ازبکی: Qarshi، قَرشی)، که در متون فارسی قدیمی با نام نَخشَب و یا نَسَف نیز شناخته می شوند از شهرهای کهن فرارود واقع در درهٔ قشقه‌دریا، بر جادهٔ بخارا به بلخ، مرکز استان قشقه‌دریای ازبکستان است. جمعیت آن را ۲۲۷٬۰۰۰ نفر برآورد می‌کنند (سال ۲۰۰۶). پیشینهٔ تاریخی. به نوشتهٔ ریحانةالادب: «از بلاد ماوراءالنهر و مابین جیحون و سمرقند و تاشکند، در ۱۵۰ هزار گزی بخارا واقع است، شهری بزرگ و پرجمعیت است و دهات بسیاری دارد، و آن بزرگترین و معمورترین و زیباترین بلاد ماوراءالنهر است . نام دیگر آن نسف است و در
بلاد ماوراءالنهر است . نام دیگر آن نسف است و در این اواخر به قرشی معروف گشته به مناسبت نهر قرشی که از وسط آن می‌گذرد.» کبک خان قصری در دو فرسخی نخشب ساخت، و از آنجا که مغولان قصر را قرشی می‌گفتند این نام در میان ترک‌زبانان محل برای این شهر رایج شد. عزیزالدین نسفی، از عارفان پارسی‌نویس سدهٔ هفتمِ هجری، ضیاءالدین نخشبی از پارسی‌گویان ساکن هند و احمد نخشبی رهبر نهضت اسماعیلیان در فرارود منسوب به این شهر هستند. فقیه حنفی، ابوالبرکات حافظ‌الدین نسفی نیز از این شهر بود. ماه نَخشَب نام ساختۀ دست المُقَنَع است که
بود. ماه نَخشَب نام ساختۀ دست المُقَنَع است که آن را به عنوان معجزهٔ خویش به مردم نشان می‌داد. امروزه بیشتر ساکنان این شهر ازبک‌ها هستند.
آتوسا یا هُتوسا (حدود ۵۵۰ پ‌م – ۴۸۵ پ. م) دختر کوروش بزرگ، همسر پادشاه هخامنشی داریوش بزرگ و مادر خشایارشا بود. آتوسا تاثیرگذارترین همسر داریوش بزرگ بوده و خصلت‌هایی نظیر قدرت‌طلبی، درایت و اقتدار داشته است. پسر ارشد آتوسا، خشایارشا، پسر ارشد داریوش بزرگ نبود ولی به‌دلیل زیرکی و نسب پدری خود به کوروش بزرگ، توانست که پسرش را جانشین همسرش کند. نام. هوتوسا (زرتشتی: Hutaosā؛ در زبان پهلوی Hudōs، در روایات سنتی متاخر، خواهر و همسر ویشتاسب) یکی از افرادی است که نامش در لیست یشت ۱۳، آیهٔ ۱۳۹، در بین افراد مرتبط
نامش در لیست یشت ۱۳، آیهٔ ۱۳۹، در بین افراد مرتبط احتمالی با زرتشت، قرار دارد. در اوستا، فروهر «هوتَوسا (هوتوس، آتوسا) ی پاکدین» را ستوده است. در حالی که زرتشت، در گاهان، بارها از حامی خود ویشتاسب، نام برده، ولی کوچک‌ترین اشاره‌ای به هوتَوسا نکرده است. آموزگار و تفضلی (به استناد «گوش‌یشت») بر این باورند که هوتَوسا پیش از همه به دین زرتشت گرویده، و احتمالاً به توصیه او، شوهرش کی‌گشتاسب نیز پیرو این دین شده است. در گوش‌یشت، زرتشت، تنها نیایش می‌کند تا هوتوسای نیک و شریف، به آیین او بگرود و سبب شهرت نیکی برای
نیک و شریف، به آیین او بگرود و سبب شهرت نیکی برای او شود. در روایات پهلوی چنین روایت شده که روان گشتاسب در پی بی‌هوشی به بهشت رفته و ارجمندی پذیرفتن دین را، به او می‌نمایند. پس آن‌گاه وقتی که گشتاسب به هوش آمد، به هوتوس بانگ می‌زند که زرتشت کجاست تا به دین او درآییم. زرتشت بانگ را می‌شوند، پیش می‌رود و گشتاسب ایمان می‌آورد. در دینکرد و زراتشت‌نامه، هوتوس پیش از شاه آئین زرتشت را می‌پذیرد. در هر حال، گرچه در گاهان زرتشت نامی از هوتَوسا نیامده، اما برای پیروان زرتشت اسطوره هوتَوسا به مرور ایجاد گشته و جان
زرتشت اسطوره هوتَوسا به مرور ایجاد گشته و جان گرفته است. او در مقام یکی از نخستین کسانی که به زرتشت ایمان آورده، از منزلتی خاص برخوردار است. در گزیده‌های زادسپرم هوتوس بزرگ‌ترین یاور زرتشت است. در اوستا، مادر اسفندیار، Hutaosā (در متون تفسیری پارسیگ: Hutōs، طبری نام وی را کُتوس و بلعمی، «خطوس» ثبت کردند) از خاندان نوذر است. در آیادگار، گشتاسب سخن از «هُتوس، خواهر و همسرم، که از من ۳۰ پسر به‌دنیا آورده است» می‌کند. با این وجود، حقیقی، نام مادر اسفندیار را ناهید، دختر سزار (قیصر) «که گشتاسب شاه او را کتایون