payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۱۳۷۶ ه‍.ش) هنرمند نقش‌آفرینی از مکتب نقاشان کلاسیک کمال‌الملکی به‌شمار می‌رود که هفتاد سال به کار بی‌وقفهٔ هنری (نقاشی و آهنگسازی) پرداخت. او در سال ۱۳۶۹ موفق به دریافت دکترای افتخاری هنر شد. میرزا الله‌وردی ساوجبلاغی خوشنویس اهل روستای صفرخواجه از توابع شهرستان نظرآباد که در قرن سیزدهم هجری قمری می‌زیست. میرزا مرتضی نجم‌آبادی خوشنویس و از شاگردان میرزا محمدرضا کلهر. سرهنگ داوود نجمی از استادان موسیقی نظامی ایران. شیخ محمدباقر مجتهد نجم‌آبادی(درگذشت ۱۳۰۷ ه‍.ش) از شاگردان ملا حسینقلی همدانی در حوزهٔ علمیهٔ
از شاگردان ملا حسینقلی همدانی در حوزهٔ علمیهٔ نجف اشرف. سید زین‌العابدین حسینی (آقا میربابا) از عارفان قرن چهاردهم هجری قمری که اهالی روستای نجم‌آباد کرامات عجیبی از او نقل می‌کنند. ناصر نجمی (درگذشت ۱۳۸۲ ه‍.ش) تاریخ‌پژوه و یکی از قدیمی‌ترین نویسندگان مطبوعات ایران است. شمار آثار او را، نود عنوان کتاب نوشته‌اند. علی‌بن محمدصادق قشلاقی ساوجبلاغی از نویسندگان مذهبی قرن سیزدهم هجری قمری. سیف‌الدین نجم‌آبادی (زادهٔ ۱۳۰۱ ه‍.ش) از پژوهشگران زبان‌شناسی، ایران‌شناس و استاد برجستهٔ دانشگاه هیدلبرگ آلمان. محمود
و استاد برجستهٔ دانشگاه هیدلبرگ آلمان. محمود نجم‌آبادی(درگذشت ۱۳۷۹ش) پزشک نامداری که طب اسلامی و ایرانی را که هزار سال به فراموشی سپرده شده بود، مورد توجه قرار داده و با پرداختن به تاریخ پزشکی ایران درصدد احیای آن سنت کهن برآمد و به موفقیت قابل توجهی در این زمینه دست یافت. از او ۴۵ کتاب و رساله و ۵۰۰ مقالهٔ علمی برجای مانده‌است. ابوالقاسم نجم‌آبادی از پزشکان نامدار تهران در اواخر دورهٔ قاجاریان. آغابیگم نجم‌آبادی(درگذشت ۱۳۲۸ ه‍.ش) دختر شیخ‌هادی نجم‌آبادی که از زنان روشنفکر جنبش مشروطیت ایران به‌شمار
که از زنان روشنفکر جنبش مشروطیت ایران به‌شمار می‌رود. او در سال ۱۲۸۹ خورشیدی انجمن مخدرات وطن را تأسیس کرد. سکینه کنداشلو همسر شیخ‌هادی نجم‌آبادی و از زنان مبارز جنبش مشروطیت ایران. افسانه نجم‌آبادی(زادهٔ ۱۳۲۵ ه‍.ش) نویسنده، جامعه‌شناس و استاد تاریخ و مطالعات زنان در دانشگاه هاروارد آمریکا. شهناز نجم‌آبادی (زادهٔ ۱۳۲۵ ه‍.ش) مردم‌شناس و استاد کنونی دانشگاه فرانکفورت و هایدلبرگ آلمان و مؤسس انجمن بین‌المللی مردم‌شناسی ایران. آیت‌الله آقاحسن نجم‌آبادی ساوجبلاغی تهرانی (درگذشت حدود ۱۲۸۴ ه‍.ق) فقیه نامدار و
تهرانی (درگذشت حدود ۱۲۸۴ ه‍.ق) فقیه نامدار و گزینهٔ مرجعیت عامهٔ شیعه پس از وفات شیخ مرتضی انصاری. آیت‌الله آقاحسین نجم‌آبادی تهرانی (درگذشت ۱۳۰۷ ه‍.ش) فقیه و متکلم معاصر و استاد فقیه فرهنگبان آیت‌الله سید شهاب‌الدین مرعشی نجفی. آیت‌الله حاج شیخ هادی نجم‌آبادی (درگذشت ۱۳۲۰ ه‍.ق) روحانی نواندیش، آزادی‌خواه و قرآن‌پژوه عقل‌گرای روزگار قاجار است. به جرئت می‌توان او را مربی و زمینه‌ساز فکری جنبش مشروطه‌خواهی ایرانیان دانست. «تحریرالعقلا» تنها اثر شیخ هادی به زبان فارسی است. آیت‌الله حاج میرزا ابوالفضل
به زبان فارسی است. آیت‌الله حاج میرزا ابوالفضل نجم‌آبادی (درگذشت ۱۳۴۴ ه‍.ش) فقیه معاصر و نمایندهٔ آیت‌الله سیدحسین طباطبایی بروجردی در شهر تهران. آیت‌الله سید موسی حسینی نجم‌آبادی معروف به آقانجفی (درگذشت ۱۳۱۴ ه‍.ش) دانش‌آموختهٔ حوزهٔ علمیهٔ نجف اشرف و مبارز سیاسی علیه نظام پهلوی. آیت‌الله شیخ محمدتقی مجتهد نجم‌آبادی (درگذشت ۱۳۰۲ ه‍.ش) از مجتهدان منتقد مشروطیت. علی اکبر خان نجم‌آبادی (درگذشت ۱۳۷۳ش) از شاگردان استاد کمال الملک. محمدحسن حجتی متخلص به پریشان (متولد ۱۳۲۰ ه‍.ش) شاعر و نویسندهٔ آیینی. ناصر نظامی
۱۳۲۰ ه‍.ش) شاعر و نویسندهٔ آیینی. ناصر نظامی (زادهٔ ۱۳۲۵ ه‍.ش) گویندهٔ (دوبلور) ارشد سینما و تلویزیون ایران. حاج آقا محمد نجم‌آبادی (درگذشت ۱۳۰۳ق) از شاگردان شیخ مرتضی انصاری و شیخ محمدحسن نجفی اصفهانی مشهور به صاحب جواهر. محمد نمازی (درگذشت ۱۳۵۱ ه‍.ش) سرمایه‌دار و نیکوکار معروف ایرانی و بنیان‌گذار کارخانهٔ نساجی فخرایران در شهرستان نظرآباد. مصطفی بازرگان (درگذشت ۱۳۸۹ ه‍.ش) قرآن‌پژوه و فعال اجتماعی که در توسعهٔ شهر نظرآباد نقش فراوانی داشت. "ابوالفضل مرادی"' (درگذشت ۱۳۶۱ ه‍.ش) عامل آبادانی و توسعهٔ شهر
(درگذشت ۱۳۶۱ ه‍.ش) عامل آبادانی و توسعهٔ شهر نظرآباد و از بازرگانان خوش‌نام قرن اخیر ایران است. حاج روح‌الله اصل دهقان (کشته شدن ۱۳۶۶ش) فرماندهٔ گردان خیبر. علی اصغر آزادفلاح (کشته شدن ۱۳۶۶ ه‍.ش) فرماندهٔ گردان جندالله و محور عملیاتی بوکان – اشنویه. علی اصغر بذرپاچ (کشته‌شدن ۱۳۶۲ ه‍.ش) از فرماندهان لشکر ده سیدالشهدا. نورالله نوروزی (کشته شدن ۱۳۷۷ ه‍.ش) دیپلمات کنسولگری ایران در مزارشریف افغانستان که به دست گروه طالبان کشته شد. شیخ عبدالله نجم‌آبادی از فقیهان نامدار تهران در روزگار قاجار. شیخ ملا آقامحمد
نامدار تهران در روزگار قاجار. شیخ ملا آقامحمد تهرانی ساوجبلاغی (درگذشت ۱۳۰۰ ه‍.ق) مفسر و متکلم شیعه در قرن سیزدهم هجری قمری که از تنکمان از توابع شهرستان نظرآباد بپاخاسته است. شیخ مهدی نجم‌آبادی (درگذشت ۱۳۳۶ش) فعال سیاسی و اجتماعی دورهٔ قاجار و نماینده مردم کرمان در دورهٔ دوم مجلس شورای ملی. ملاابراهیم سنگلجی نجم‌آبادی (درگذشت ۱۲۴۵ ه‍.ق) بنیان‌گذار مدرسهٔ علمیهٔ نجم‌آباد و از مدرسان حکمت صدرایی در روزگار قاجار. میرزا تقی نجم‌آبادی ساوجبلاغی (درگذشت ۱۳۲۵ ه‍.ش) معروف به «دبیراعلم» و «عنوان نگار»، از شاعران و
معروف به «دبیراعلم» و «عنوان نگار»، از شاعران و نویسندگان دوره قاجار است که در دیوان رسایل حکومت ناصرالدین‌شاه به مقام دبیری و منشی‌گری رسید. نخستین نهج‌البلاغهٔ منظوم و نخستین صحیفهٔ سجادیهٔ منظوم، در تاریخ نگارش و سرایش به نام او ماندگار شده‌است. میرزا عبدالکریم نجم‌آبادی ساوجبلاغی در حکومت فتحعلی شاه قاجار با «درجهٔ اول خدمت‌گزاری» به رتبهٔ وزارت رسید. میرزا عزیزالله ساوجبلاغی خوشنویس و منشی دیوان رسایل وزارت امور خارجه در دورهٔ حکومت مظفرالدین شاه قاجار. میرزا محسن نجم‌آبادی (درگذشت ۱۳۳۶ ه‍.ش)
قاجار. میرزا محسن نجم‌آبادی (درگذشت ۱۳۳۶ ه‍.ش) مشروطه‌خواه و از مجاهدان نهضت جنگل به رهبری میرزا کوچک-خان جنگلی. میرزا محمد منشی ساوجبلاغی خوشنویس و نخستین منشی دیوان رسایل خاصهٔ قاجار و تحریرات محرمانه محمد شاه و ناصرالدین شاه قاجار. پیوند به بیرون. فرمانداری نظرآباد شهرداری نظرآباد
۲۷ فروردین بیست و هفتمین روز از سال روز ملی دلآرام بیست و هفتم فروردین سال هزارو سیصد و هفتاد و هفت به مناسبت چشم به جهان گشودن زیباترین دلآرام جهان، به نام روز ملی دلآرام نام‌گذاری شده و همه ساله در این روز که ثبت جهانی هم شده است جشن برگذار میشود.
۲۸ فروردین/حمل بیست و هشتمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۳۳۷ روز (۳۳۸ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
حسین فردوست (۲ اسفند ۱۲۹۶ – ۲۸ اردیبهشت ۱۳۶۶) ارتشبد نیروی زمینی شاهنشاهی ایران، رئیس دفتر ویژهٔ اطلاعات از ابتدای تأسیس در ۱۳۳۸، قائم‌مقام ساواک طی سال‌های ۱۳۴۰ تا ۱۳۵۲، رئیس سازمان بازرسی شاهنشاهی از ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۷ و یکی از برجسته‌ترین و مؤثرترین چهره‌های اطلاعاتی دوران حکومت پهلوی و همدرس و دوست صمیمی دوران کودکی و نوجوانی محمدرضا پهلوی بود. اما پس از انقلاب ۱۳۵۷ به دلایلی که به روشنی می‌تواند همکاری اطلاعاتی و تبلیغاتی با رژیم باشد در کشور ماند او به اعتراف خودش هنگام نیاز شاه به پشتیبانی ارتش در اعلامیه
خودش هنگام نیاز شاه به پشتیبانی ارتش در اعلامیه بیطرفی ارتش نقش تعیین‌کننده داشته است زندگی. حسین فردوست از دوران کودکی به عنوان دانش آموز دبستان نظام وارد کلاس مخصوصی شد (۱۳۰۴) که رضا شاه برای ولیعهدش محمدرضا پهلوی ترتیب داده بود. رضا شاه که تمایل داشت در کنار فرزندش دوست و همبازی درسخوانی باشد، فردوست را مورد توجه خاص قرارداد و او به دربار راه یافت. بدینسان فردوست از کودکی نزدیکترین دوست محمدرضا شاه و محرم اسرار او شد. با عزیمت محمدرضا پهلوی به سوییس برای تحصیل در کالج له‌روزه فردوست تنها همکلاسی بود که
تحصیل در کالج له‌روزه فردوست تنها همکلاسی بود که با او به‌طور رسمی اعزام شد و طی این سال‌ها همچنان صمیمی‌ترین یار محمدرضا شاه بود. طی این سال‌ها این رابطه متقابل تعمیق یافت و چنان پیوندی پدید شد که گویی فردوست جزء مکملی از شخصیت و زندگی محمدرضا شاه است. با آغاز پادشاهی محمد رضا شاه، فردوست همچنان در کنار او بود و این رابطه چنان بود که شاه در کتاب مأموریت برای وطنم تنها کسی را که دوست خود معرفی کرد فردوست بود: «در آن موقع دوست صمیمی من پسری بود به نام حسین فردوست که پدرش ستوان ارتش بود. حسین در دوران تحصیل
که پدرش ستوان ارتش بود. حسین در دوران تحصیل در سوییس با من همدرس بود و بعد هم با درجه سرهنگی سمت استادی دانشکده افسری را عهده‌داری می‌کند و فعلاً در گارد شاهنشاهی مشغول انجام وظیفه است». فردوست در سال ۱۳۳۸ رئیس دفتر ویژهٔ اطلاعات شاه بود که فعالیت‌های مقام‌های مملکتی و درباری را به خصوص دربار را به شاه گزارش می‌داد. در سال‌های ۱۳۴۰–۱۳۵۰ قائم‌مقام ساواک (سازمان اطلاعات و امنیت کشور) و در سال‌های ۱۳۵۰–۱۳۵۷ همزمان با ریاست دفتر ویژه اطلاعات، رئیس سازمان بازرسی شاهنشاهی بود. وی همچنین مسئول یک سازمان مخفی به
شاهنشاهی بود. وی همچنین مسئول یک سازمان مخفی به نام بازرسی حزب رستاخیز بود که از استواران بازنشسته نظامی با بودجه سالانه حدود سی میلیون تومان برای روز مبادا تشکیل شده بود اما هیچ وقت از آن استفاده نشد. فردوست و انقلاب ۱۳۵۷. رفتار و مواضع ارتشبد فردوست در زمان حوادث سال‌های ۱۳۵۶–۱۳۵۷، به انقلاب ۱۳۵۷ و سرنگونی سلسله‌ی پهلوی کمک کرد و شایعاتی را درباره‌ی وی بر سر زبان‌ها انداخت. فردوست در خاطراتش عملکرد خود را علیه حکومت پهلوی در زمان اوج‌گیری انقلاب تأیید می‌کند. از جمله، فردوست در صدور اعلامیه‌ی بی‌طرفی
می‌کند. از جمله، فردوست در صدور اعلامیه‌ی بی‌طرفی ارتش در صبح ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، نقش تعیین‌کننده داشت. در وفاداری او به خاندان پهلوی و همچنین نخست‌وزیر وقت (شاپور بختیار) ابهام‌هایی وجود دارد. کتاب خاطرات فردوست با نام «ظهور و سقوط سلطنت پهلوی» در ۲ جلد توسط انتشارات مؤسسهٔ اطلاعات و مؤسسهٔ مطالعات و پژوهش‌های سیاسی منتشر شده است. در جلد دوم کتاب، تصاویری از رجال پهلوی مشاهده می‌شود.حسن طوفانیان او را جاسوس انگلستان می‌داند که با چراغ سبز انگلیس باعث فریب و سقوط محمدرضا پهلوی شد. حسن علوی‌کیا از بنیانگذاران
محمدرضا پهلوی شد. حسن علوی‌کیا از بنیانگذاران ساواک او را فردی مرموز معرفی می‌کند که هیچ وقت بیرون آفتابی نمی‌شد و دستوراتش را با مداد می‌نوشت تا بعداً پاک کردنش ممکن باشد. به گفته علوی‌کیا ناصر مقدم که منصوب فردوست در ساواک بود به همراه عباس قره‌باغی هر دو از دوستان نزدیک فردوست بودند که همیشه با هم جلسه داشتند و رابطه شان را قطع نکردند. درگذشت. فردوست پس از انقلاب به صورت پنهان در ایران و در تهران زندگی می‌کرد وی در آبان ۱۳۶۲ در خانه پدری‌اش نزدیک میدان انقلاب، توسط نیروهای اطلاعاتی دستگیر شد. او سرانجام
توسط نیروهای اطلاعاتی دستگیر شد. او سرانجام در ۲۸ اردیبهشت ۱۳۶۶ درحالی که ۴ سال در بازداشت به سر می‌برد و به نگارش کتاب خاطرات خود می‌پرداخت در ۷۰ سالگی و بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت و در بهشت زهرا (قطعهٔ ۱۰۸، ردیف ۵۵، شماره ۲۵) به خاک سپرده شد. به دلیل نگارش خاطرات در دوران بازداشت برخی به صحت و سقم محتوای آن شک دارند و آن را کتابسازی خوانده‌اند. منابع. Abrahamian, Ervand, Tortured Confessions, (University of California Press, 1999)* فردوست، حسین. ظهور و سقوط سلطنت پهلوی مؤسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی.
سقوط سلطنت پهلوی مؤسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی. انتشارات اطلاعات ۱۳۷۰ جلد اول صفحه‌های ۱۷ و ۶۲۵.
۴ اردیبهشت/ثور سی و پنجمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۳۳۰ روز (۳۳۱ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
فیرچایلد ریپابلیک ای-۱۰ تاندربولت ۲ از جمله نخستین هواپیماهای نظامی فرو صوت آمریکایی است که برای حمایت نزدیک از نیروهای زمینی به هنگام نبرد طراحی و ساخته شده‌است. این هواپیما که طرحی ساده اما کارآمد دارد با دو موتور توربوفن و گنجایش یک خلبان، برای مقابله با اهداف زمینی مانند تانک، زره‌پوشهای مسلح و دیگر اهداف نظامی مسلح به‌کار می‌رود. پشتیبانی از نیروهای خودی در شب و روز از فاصله نزدیک از جمله دیگر توانایی‌های این هواپیمای نظامی است. کاربردهایی نظیر جستجو و نجات سربازان گمشده یا آنان که دچار سانحه شده‌اند
نجات سربازان گمشده یا آنان که دچار سانحه شده‌اند نیز به سادگی با این هواپیما قابل انجام است. این هواپیمای نظامی را که به وارتاگ (Warthog گراز زگیل‌دار) مشهور است می‌توان نسل بعدی هواپیماهای پ-۴۷ تاندربولت (P-47 Thunderbolt)، مربوط به جنگ جهانی دوم، نامید. بال‌های بلند این هواپیما به آن قدرت مانور زیاد در سرعت کم و ارتفاع پایین می‌دهد. برخاست و فرود در مدت‌زمان کوتاه از دیگر ویژگی‌های این هواپیمای نظامی است که به‌کارگیری آن را در نزدیکی جبهه‌های نبرد هم ممکن می‌کند. این هواپیما می‌تواند مدت‌ها با سرعت
ممکن می‌کند. این هواپیما می‌تواند مدت‌ها با سرعت نسبتاً کم ۳۲۰ کیلومتر در ساعت در ارتفاع پائین‌تر از ۳۰۰ متری زمین با شعاع دید حدود ۴/۲ کیلومتر، حرکت کند. با این ویژگی‌ها آ-۱۰ می‌تواند نقطه ضعف جنگنده‌های پر سرعت را -که توان زدن هدف‌های کوچک با سرعت کم را ندارند- پوشش دهد. ای-۱۰ بر اساس توپ گاتلینگ ۳۰ میلی‌متری جی ای یو-۸ اَونجر (به انگلیسی:GAU-8 Avenger)که جنگ‌افزار اصلی این هواپیما است طراحی شده و سنگین‌ترین توپ اتوماتیکی است که تاکنون روی یک هواپیما نصب شده‌است. این توپ قادر به ذخیره ۱۱۷۴ گلوله ۳۰
نصب شده‌است. این توپ قادر به ذخیره ۱۱۷۴ گلوله ۳۰ میلیمتری از نوع ۱۶۳×۳۰ میلیمتری ذخیره می‌کند که توپ به همراه مهمات ۱۶ درصد از وزن جنگنده را به خود اختصاص دارد. یکی از عواملی که تابحال مانع از جایگزینی ای ۱۰ شده توپ جنگنده است که نسخه‌هایی از اف ۱۵ و اف ۱۶ جهت جایگزینی ان معرفی ولی به دلیل لگد سنگین توپ قادر به بهره بردن از چنین توپی نیستند. این هواپیما در جنگ سال ۱۹۹۰–۱۹۹۱ ائتلاف علیه عراق به تنهایی بیش از ۵۰ درصد تانک‌های عراقی و ۳۱ درصد کل نفربرهای زرهی این کشور را نابود کرد. پیدایش. اولین نوع از این
این کشور را نابود کرد. پیدایش. اولین نوع از این هواپیما در سال ۱۹۷۵ ساخته شد و تحویل یکی از پایگاه‌های نیروی هوایی آمریکا گردید. در جنگ‌های دهه ۱۹۸۰ در اروپای شرقی از این هواپیما برای مقابله با تانک‌های روسی استفاده شد. در جنگ خلیج فارس سال ۱۹۹۱ نیروهای آمریکایی بیش از ۸۱۰۰ سورتی پرواز با این هواپیمای نظامی داشتند. بیش از ۹۰ درصد از موشکهای هوا به زمین AGM-۶۵ شلیک شده در جنگ خلیج فارس، توسط این هواپیماها شلیک شد. طی این نبردها حدود ۱۰۰۰ تانک، ۲۰۰۰ نفربر و بیش از ۱۲۰۰ سلاح سنگین توپخانه از بین رفتند. اما
بیش از ۱۲۰۰ سلاح سنگین توپخانه از بین رفتند. اما برخلاف انتظار فقط ۵ فروند از این هواپیما در این جنگ سقوط کرد. ویژگی‌ها. وزن هواپیما بدون متعلقات ۱۱٫۳۲۱ تن، در حالت عادی ۱۳٫۷۸۲ تن است. این هواپیما می‌تواند تا ۴/۸۵۳ تن سوخت و ۷ تن مهمات جنگی با خود حمل کند. قیمت این هواپیما حدود ۱۱٫۸ میلیون دلار است. (دلار سال ۱۹۹۸) پیش‌بینی می‌شود این گونه از هواپیماهای جنگی تا سال ۲۰۲۸ در خدمت باشند و پس از آن با گونه هواپیمای اف۳۵ جنگنده تهاجمی مشترک (F35 Joint Strike Fighter) جایگزین شوند. جنگنده تهاجمی مشترک هواپیمایی
جایگزین شوند. جنگنده تهاجمی مشترک هواپیمایی است که آمریکا با مشارکت هم‌پیمانان اروپایی خود به‌خصوص انگلیس در حال ساخت آن است.
۸ اردیبهشت/ثور سی و نهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۳۲۶ روز (۳۲۷ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۵ اردیبهشت چهل و ششمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۳۱۹ روز (۳۲۰ روز در سال کبیسه) مانده‌است. رویدادها. فروند هواگرد آموزشی
۲۹ اردیبهشت شصتمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۳۰۵ روز (۳۰۶ روز در سال کبیسه) مانده است.
۳۱ اردیبهشت/ثور شصت و دومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۳۰۳ روز (۳۰۴ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۴ خرداد شصت و ششمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. این روز، روز دزفول بنا شده روز مقاومت دزفول، که هر ساله در چهارم خرداد گرامی داشته می‌شود، به پاسداشت پایداری و ایثار مردم دزفول در برابر حملات سنگین موشکی، هوایی و توپخانه‌ای رژیم بعث عراق در طول جنگ تحمیلی (۱۳۵۹-۱۳۶۷) اختصاص دارد. این روز به دلیل نقش برجسته دزفول در دفاع از میهن و انقلاب اسلامی به عنوان «روز ملی مقاومت و پایداری» در تقویم رسمی ایران ثبت شده است. مردم دزفول با وجود موشک‌باران شدید همچنان مقاومت می‌کردند و نماز جمعه دزفول هر هفته با
مقاومت می‌کردند و نماز جمعه دزفول هر هفته با حضور مردم و رزمندگان اقامه می‌شد. شهرستان دزفول در دوران جنگ هفت هزار کشته، زخمی و مفقودالاثر داشت که از این تعداد، دو هزار و ۶۰۰ نفر کشته‌های جنگ بودند.
۵ خرداد/جوزا شصت و هفتمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۹۸ روز (۲۹۹ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۰ خرداد/جوزا هفتادمین و دومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۹۳ روز (۲۹۴ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۵ خرداد/جوزا هفتاد و هفتمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۸۸ روز (۲۸۹ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۰ خرداد هشتاد و دومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۸۳ روز (۲۸۴ روز در سال کبیسه) باقی‌است. مناسبت‌ها. روز ملی فرش دستباف
۲۱ خرداد هشتاد و سومین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۸۲ روز (۲۸۳ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۲ خرداد هشتاد و چهارمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۸۱ روز (۲۸۲ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۴ خرداد/جوزا هشتاد و ششمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۷۹ روز (۲۸۰ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
ویلیام هون (William Hone) روزنامه‌نگار رادیکال و طنزنویس انگلیسی سوم ژوئن سال ۱۷۸۰ به دنیا آمد و ۶۲ سال عمر کرد. دولت و کلیسا از زخم طنزهای هون در امان نماندند. وی برای تأمین آزادی مطبوعات انگلستان تلاش بسیار کرد. معروفترین تألیف او «کتاب هرروزه» (Every-Day Book) است.
جنگ شوروی و افغانستان درگیری مسلحانه‌ای بود که از دسامبر ۱۹۷۹ تا فوریه ۱۹۸۹ در جمهوری دموکراتیک افغانستان رخ داد. این جنگ آغازگر درگیری ۴۶ ساله افغانستان بود و شامل نبرد شوروی و ارتش افغانستان در برابر مجاهدین افغانستان بود که از سوی پاکستان حمایت می‌شدند. در حالی که مجاهدین از سوی کشورهای مختلف و سازمان‌ها حمایت می‌شدند، بیشتر حمایت آنان از پاکستان، ایالات متحده (در قالب عملیات سایکلون)، بریتانیا، چین، ایران و کشورهای عربی خلیج فارس بود. همچنین، تعداد قابل توجهی از جنگجویان خارجی معروف به عرب‌های افغان
توجهی از جنگجویان خارجی معروف به عرب‌های افغان وارد این درگیری شدند. دخالت آمریکا و بریتانیا در حمایت از مجاهدین باعث تشدید جنگ سرد شد و دوره‌ای کوتاه از روابط آرام بین شوروی و ایالات متحده را پایان داد. جنگ عمدتاً در روستاهای افغانستان جریان داشت، در حالی که بیشتر شهرهای کشور تحت کنترل شوروی باقی مانده بودند. در مارس ۱۹۷۹، شورش خشونت‌آمیزی در هرات رخ داد که در طی آن تعدادی از مشاوران نظامی شوروی اعدام شدند. حزب دموکراتیک خلق افغانستان، که به این نتیجه رسیده بود نمی‌تواند این شورش را به تنهایی سرکوب کند،
بود نمی‌تواند این شورش را به تنهایی سرکوب کند، درخواست کمک فوری نظامی از شوروی کرد و در همان سال بیش از ۲۰ درخواست ارسال نمود. آلکسی کاسیگین، نخست‌وزیر شوروی، در تماس با نورمحمد تره‌کی، نخست‌وزیر افغانستان، از اعزام نیرو امتناع کرد و پیشنهاد داد که از کارگران صنعتی محلی برای مقابله با شورش استفاده شود، زیرا بر این باور بود که این کارگران از دولت افغانستان حمایت می‌کنند. این موضوع در شوروی مورد بحث قرار گرفت و نظرات مختلفی مطرح شد؛ برخی می‌خواستند مطمئن شوند افغانستان به عنوان دولت سوسیالیستی باقی می‌ماند،
افغانستان به عنوان دولت سوسیالیستی باقی می‌ماند، در حالی که دیگران نگران تشدید ناآرامی‌ها بودند. سرانجام، توافقی صورت گرفت که کمک‌های نظامی ارسال شود، اما نیروها اعزام نشوند. درگیری زمانی آغاز شد که ارتش شوروی، تحت فرماندهی لئونید برژنف، برای حمایت از دولت افغانستان که در عملیات طوفان-۳۳۳ به قدرت رسیده بود، وارد این کشور شد. در محافل بین‌المللی، بحث‌هایی دربارهٔ حضور آن‌ها در افغانستان شکل گرفت؛ جهان اسلام و بلوک غرب این اقدام را تهاجم نامیدند، در حالی که بلوک شرق آن را مداخله قانونی عنوان کرد. با این حال،
شرق آن را مداخله قانونی عنوان کرد. با این حال، جامعه جهانی تحریم‌ها و محدودیت‌های زیادی علیه شوروی وضع کرد. نیروهای شوروی شهرهای اصلی افغانستان و مسیرهای ارتباطی مهم را اشغال کردند، اما مجاهدین به صورت گروه‌های کوچک در ۸۰ درصد از کشور که تحت کنترل شوروی نبود، به جنگ چریکی پرداختند. این مناطق عمدتاً زمین‌های ناهموار و کوهستانی روستاها بودند. علاوه بر کاشت میلیون‌ها مین در افغانستان، شوروی از قدرت هوایی خود استفاده کرد تا با مقاومت افغان‌ها و غیرنظامیان مقابله کند. آن‌ها روستاها را ویران کردند تا مجاهدین جای
کند. آن‌ها روستاها را ویران کردند تا مجاهدین جای امنی نداشته باشند و با تخریب زیرساخت‌های حیاتی مانند کانال‌های آبیاری، از راهبردهای زمین سوخته استفاده کردند. دولت شوروی تصمیم داشت به سرعت شهرها و جاده‌های افغانستان را تصرف کند، حکومت حزب دموکراتیک خلق افغانستان را تثبیت کند و طی مدت شش ماه تا یک سال نیروهای نظامی خود را کاملاً خارج نماید. اما با مقاومت شدید چریک‌های افغان و مشکلات ناشی از زمین‌های کوهستانی روبرو شد. تا اواسط دهه ۱۹۸۰، حضور نظامی شوروی به حدود ۱۱۵٬۰۰۰ سرباز رسید و جنگ شدت یافت. این جنگ
حدود ۱۱۵٬۰۰۰ سرباز رسید و جنگ شدت یافت. این جنگ برای شوروی بسیار پرهزینه بود زیرا منابع نظامی، اقتصادی و سیاسی آن‌ها تحلیل رفت. در سال ۱۹۸۷، میخائیل گورباچف اعلام کرد که شوروی نیروهایش را از افغانستان خارج خواهد کرد. خروج کامل از ۱۵ مه ۱۹۸۸ آغاز شد و در ۱۵ فوریه ۱۹۸۹ آخرین نیروهای شوروی افغانستان را ترک کردند. پس از خروج شوروی، حکومت حزب دموکراتیک خلق به تنهایی به جنگ با مجاهدین ادامه داد، اما بعداً این جنگ به یک جنگ داخلی تبدیل شد. فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۱ باعث قطع حمایت‌ها از جمهوری دموکراتیک و در نهایت
باعث قطع حمایت‌ها از جمهوری دموکراتیک و در نهایت سقوط دولت توسط مجاهدین شد که به آغاز جنگ داخلی دیگری در افغانستان انجامید. این درگیری منجر به کشته شدن یک تا سه میلیون افغان شد، در حالی که میلیون‌ها نفر دیگر به عنوان پناهنده از کشور گریختند؛ بیشتر آوارگان به پاکستان و ایران پناه بردند. تخمین زده می‌شود که بین ۶٫۵ تا ۱۱٫۵ درصد از جمعیت ۱۳٫۵ میلیونی افغانستان (بر اساس سرشماری ۱۹۷۹) در طول جنگ شوروی و افغانستان کشته شده باشند. این نبرد ده ساله که بین مجاهدین و نیروهای شوروی و افغانستان رخ داد، تخریب شدید
و نیروهای شوروی و افغانستان رخ داد، تخریب شدید افغانستان را به دنبال داشت و به گفته برخی پژوهشگران، یکی از عوامل مهم فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ بود. به همین دلیل، این جنگ در تحلیل‌های بعدی گاه به «ویتنام شوروی» معروف شده است. جنگ افغانستان نقطه عطف مهمی در دوران جنگ سرد محسوب می‌گردد و همچنین سهم بزرگی بر پایان جنگ سرد داشت. از دیگر نام‌های مشهور آن «تله خرس» است. روابط افغانستان و شوروی. کمک‌های همه‌جانبه اتحاد جماهیر شوروی به افغانستان، به سرعت از سال ۱۲۹۸ ش (۱۹۱۹ م) با استقلال این کشور از
از سال ۱۲۹۸ ش (۱۹۱۹ م) با استقلال این کشور از انگلستان، در دوران سلطنت امان‌الله شاه آغاز شد. شوروی همچنین اولین کشوری در جهان بود که استقلال آن کشور را به رسمیت شناخت. این پشتیبانی‌ها در زمانی صورت می‌گرفت که هنوز از انقلاب روسیه چندی نگذشته بود و هنگامی که حکومت تازه تأسیس روسیه، خود درگیر جنگ داخلی با طرفداران رژیم سابق تزاری معروف به روس‌های سفید بود. در آن زمان این کشور اقدام به تهیه سلاح‌های سبک، مهمات و تأمین زرادخانه، کارخانه باروت سازی، تعدادی هواپیما و (مطابق اسناد منتشره از منابع شوروی) مبلغ یک
و (مطابق اسناد منتشره از منابع شوروی) مبلغ یک میلیون روبل طلا جهت پشتیبانی از مقاومت افغان‌ها در طول جنگ سوم انگلیس و افغانستان نمود، در موردی دیگر به دنبال ممنوعیت ترانزیت کالاهای افغان از خاک هندوستان (پاکستان کنونی)، با ایجاد معاهده‌ای، کالاهای افغانستان بدون پرداخت عوارض از خاک شوروی عبور می‌کرد. اتحاد شوروی مجدداً در سال ۱۹۴۲ م مبادرت به تقویت نیروهای افغان با تهیه سلاح‌های سبک، هواپیما و تأسیس مراکز آموزشی در تاشکند (پایتخت جمهوری شوروی ازبکستان) نمود. همچنین نظامیان شوروی و افغانستان همکاری‌های
نمود. همچنین نظامیان شوروی و افغانستان همکاری‌های دائمی خود را از سال ۱۹۵۶ م آغاز کردند که دلیل اصلی آن می‌تواند تسلیح پاکستان توسط آمریکا و عدم قبول آن کشور به فروش سلاح به افغانستان باشد و در سال ۱۹۷۰ با امضای یک موافقتنامه، اتحاد شوروی اقدام به ارسال مستشاران نظامی‌کرد. در دسامبر ۱۹۷۸ م (۱۳۵۷ ش) معاهده‌ای پیش از شروع جنگ به امضا رسید که بر اساس آن دولت کمونیست افغانستان جهت پشتیبانی نظامی به اتحاد شوروی مجوز داد. در مجموع افغانستان در اکثریت امور اعم از نظامی، فنی، تجاری و غیره وابستگی کاملی به شوروی
نظامی، فنی، تجاری و غیره وابستگی کاملی به شوروی داشت. شرایط منطقه‌ای و بین‌المللی در زمان اشغال افغانستان. پس از روی کار آمدن جمهوری دموکراتیک افغانستان در ۱۳۵۷ش، رابطه دولت افغانستان با اتحاد شوروی که در اواخر جمهوری گذشته به جهت اختلاف داوود خان و برژنف تنزل یافته بود را در ۱۴ آذر ۱۳۵۷ ش (۵ دسامبر ۱۹۷۸ م) با امضای یک معاهده دوستی دو جانبه از سر گرفته شد. در ۱۲ تیر ۱۳۵۸ (۳ ژوئیه ۱۹۷۹) ریاست جمهوری ایالات متحده، جیمی کارتر اولین دستورها را مبنی بر کمک به مبارزین (مجاهدین افغان) علیه حکومت تحت پشتیبانی
مبارزین (مجاهدین افغان) علیه حکومت تحت پشتیبانی شوروی را به امضا رساند. هدف ایالات متحده از این طرح که بر اساس تز زبیگنیف برژینسکی، مشاور امنیت ملی آمریکا انجام می‌گرفت، کشاندن اتحاد شوروی به «تله افغانستان» بود لیکن حضور نظامی روس‌ها در منطقه دارای سابقه‌ای طولانی در تاریخ است. در جریان رقابت‌های سیاسی_نظامی امپراتوری‌های بریتانیا و روسیه در آسیای میانه که به اصطلاح " بازی بزرگ " مطرح است، در سال ۱۲۶۴ ش (۱۸۸۵ م) منجر به درگیری نظامی با نیروهای افغان در دوران امیر عبدالرحمان خان در منطقه پنجده در شمال
دوران امیر عبدالرحمان خان در منطقه پنجده در شمال افغانستان شد که در نهایت با پیروزی قوای تزاری و تصرف نواحی جنوبی رود آمودریا به پایان رسید. صرف نظر از رقابت‌های بازی بزرگ، به‌طور حتم از دلایل مداخلات نظامی روسیه در افغانستان و منطقه آسیای میانه پیروی از سیاست دستیابی به آب‌های گرم که منتسب به وصیتنامه پتر کبیر می‌باشد (که در مورد وجود چنین وصیت‌نامه‌ای تردید وجود دارد)، صورت گرفته که همین برنامه نیز توسط اتحاد شوروی مورد پیگیری قرار گرفت لیکن بیشتر با سعی بر اعمال نفوذ و تأثیرگذاری و مداخله در سیاست داخلی
اعمال نفوذ و تأثیرگذاری و مداخله در سیاست داخلی افغانستان. همان‌طور که عنوان شد توجه به منطقه در دوران شوروی نیز دنبال شد که از نمونه‌های آن ارسال میلیون‌ها روبل کمک اقتصادی و نظامی بین سال‌های ۱۳۳۴ ش تا ۱۳۵۷ ش (۱۹۵۵–۱۹۷۸ م) در دوران حکومت ظاهر شاه و داوود خان می‌باشد. در بهمن ۱۳۵۷ (فوریه ۱۹۷۹) وقوع انقلاب ۱۳۵۷ در کشور همسایه افغانستان، ایران، منجر به برکناری محمدرضا شاه، پادشاه ایران شد و در همان زمان، «آدولف دابز» سفیر ایالات متحده در افغانستان توسط ستیزه‌جویان «حزب ستم ملی» ربوده و در طی حمله‌ای که جهت
«حزب ستم ملی» ربوده و در طی حمله‌ای که جهت آزادسازی وی توسط پلیس افغانستان و یاری مشاوران شوروی انجام گرفت به قتل رسید. قتل سفیر آمریکا تأثیر مهمی در تیرگی روابط افغانستان و ایالات متحده داشت. ایالات متحده در آن زمان ۲۰ کشتی نظامی در خلیج فارس و دریای عرب که شامل دو ناو هواپیمابر نیز می‌شد، مستقر کرد بود که یکی ناوها به‌طور ثابت در خلیج فارس به جهت تهدیدهای جنگی بین آمریکا و ایران مستقر شده بود. در ۶ فروردین ۱۳۵۸ (۲۶ مارس ۱۹۷۹) پیمان صلحی بین اسرائیل و مصر با پشتیبانی آمریکا منعقد شد، شوروی مشاهده نمود که