payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زمان مرگ کارو لوکاس ادامه داشت، به شرح زیر است: سمت‌ها. لوکاس علاوه بر تدریس و تحقیق در ایران به فعالیت‌های علمی و پژوهشی بسیاری نیز در دانشگاه‌های خارج از ایران پرداخت. برخی از سمت‌های وی عبارت بودند از: سایر فعالیت‌ها. پایه‌گذاری، ریاست و عضویت در انجمن مهندسی برق و الکترونیک، پایه‌گذاری و مدیریت «پژوهشکدهٔ سیستم‌های هوشمند» در پژوهشگاه دانش‌های بنیادی، «قطب کنترل و پردازش هوشمند» در دانشگاه تهران و تأسیس «مرکز تحقیقات مکاترونیک کشور» در دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین و برپایی نشست‌های دانشگاهی کشورهای
واحد قزوین و برپایی نشست‌های دانشگاهی کشورهای ارمنستان و ایران با عنوان «کارگاه‌های شبکه‌های عصبی» با همکاری آشوت چیلینگاریان، فیزیکدان معروف مؤسسهٔ فیزیک ارمنستان از کارهای ماندگار اوست. در کنار فعالیت‌های علمی و شرکت در سمینارها و گردهمایی‌ها لوکاس در سمت مشاور عالی در سازمان‌ها و مؤسسات زیر نیز فعالیت داشته‌است. او همچنین در این مناصب فعالیت کرد: مهندسین مشاور توسعهٔ راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران (۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵)، وزارت نیرو (۱۹۸۲ تا ۱۹۸۵)، شرکت سهامی بانکداران ایرانی (۱۹۷۷ تا ۱۹۸۰)، و انجمن مهندسین مشاور
ایرانی (۱۹۷۷ تا ۱۹۸۰)، و انجمن مهندسین مشاور مگردومیان (۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳). وی به عنوان مشاور معاون وزیر فرهنگ و آموزش عالی ایران (۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸)، در تأسیس مراکز متعدد پژوهشی مرتبط با سیستم‌های هوشمند در ایران مؤثر بود. لوکاس دارنده حق امتیاز اختراعی با عنوان «شناساگر عصبی کلمات فارسی جداگانه در کلام» بود. مقالات و تالیفات. وی بیش از ۱۵۰ مقاله در مجله‌ها و ۳۰۰ مقاله به زبان‌های فارسی و انگلیسی در گردهمایی‌های مختلف در ایران و جهان ارائه کرد. از کتب متعددی که وی تألیف کرد، می‌توان می‌توان به کتاب "سیستم‌های
وی تألیف کرد، می‌توان می‌توان به کتاب "سیستم‌های هوشمند مهندسی بیومدیکال" اشاره کرد و سمت دبیری چندین گردهمایی بین‌المللی را نیز عهده‌دار بود. زندگی خصوصی. امیلیا نرسیسیانس، همسر کارو نیز مدرس دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران بود. امیلیا نرسیسیانس در مصاحبه‌ای مطبوعاتی پیش از فوت همسرش می‌گوید: حاصل ازدواج لوکاس با نرسیسیانس یک فرزند پسر به نام آرمان است که برخلاف پدر، نمرات ممتاز خود را در رشتهٔ معماری کسب کرده‌است. درگذشت. لوکاس یکسال با بیماری سرطان روده مبارزه و بر بیماری‌اش غلبه کرد اما به علت زخم
مبارزه و بر بیماری‌اش غلبه کرد اما به علت زخم ایجاد شده در اثر عدم دقت کافی در انجام کولونوسکوپی روده و تبدیل آن به عفونت در روز جمعه ۱۷ تیرماه ۱۳۸۹ (۸ ژوئیه ۲۰۱۰) در سن ۶۱ سالگی در بیمارستان امام خمینی، تهران درگذشت. پیکر وی بعد از ظهر روز دوشنبه ۲۱ تیر از کلیسای واقع در خیابان ۳۰ تیر تشیع و در گورستان ارمنی‌ها به خاک سپرده شد. جوایز و افتخارات. برخی از جوایزی که لوکاس در طول فعالیت‌هایش کسب کرد از این قرارند (تمام سال‌ها به میلادی هستند): در سال ۱۳۸۵ به دلیل فعالیت‌های منحصر به فرد آموزشی و تحقیقاتی در
دلیل فعالیت‌های منحصر به فرد آموزشی و تحقیقاتی در زمینه مهندسی کامپیوتر، روباتیک و هوش مصنوعی به عنوان چهره ماندگار مهندسی ایران برگزیده شده بود. حسین فاتحی در کتاب "اشک مرجانی" غزل «پیکره» را خطاب به وی سروده‌است.
خط رونی یا دبیره رمزی یک الفبا بود که در گذشته پیش از مسیحی‌سازی اسکاندیناوی و اندکی پس از آن، برای نوشتن زبان‌های ژرمنی در اسکاندیناوی و جزیره‌های بریتانیا سود برده می‌شد. در اسکاندیناوی این خط فوثارک Futhark یا فوذارک fuþark خوانده می‌شد (برگرفته از شش حرف اول الفبا یا F, U, Þ, A, R، و K). در آنگلوساکسون فوثورک Futhorc خوانده می‌شد و هماهنگ با انگلیسی باستان واج‌گزینی شده و از همان شش حرف به اصلی گرفته شده بود. کهن‌ترین سنگنوشته رونی سنگ آینانگ در نروژ از سده چهارم میلادی است. خط رونی‌سان. سنگنوشته
از سده چهارم میلادی است. خط رونی‌سان. سنگنوشته آرخونتس بازمانده از سده هشتم (میلادی) که نوشته‌اش در پیوند با خط مجاری باستان است نیز خط رونی خوانده می‌شود. پنداشته می‌شود که این دبیره نیز برگرفته از ژرمنی باستان باشد، از اینرو گاه آن را رونی‌سان Runiform می‌خوانند.(نیازمند منبع) از خط رونی که برای نوشتن به تُرکی کاربرد داشت برای نوشته‌های مانوی نیز سود برده می‌شد. برخی از نوشته‌های مانوی شرقی به این خط یافت شده‌اند. برای نمونه در تورفان و در کاوشهای ناحیه تویوق یک متن مانوی به این خط به جا مانده از حدود
تویوق یک متن مانوی به این خط به جا مانده از حدود سال ۸۰۰ (میلادی) به دست آمده است.
سنگنوشته آینانگ(به نروژی: Einangsteinen) تخته سنگی است دارنده کهنترین خط رونی که در فاگرنس در کشور نروژ جای گرفته است. خط رونی آن که از سده چهارم به جای مانده به زبان پیشانروژی و به خط رونی از گونه فوثارک کهن است. این سنگنبشته رازآلود می‌باید یکی از نخستین سنگنوشته‌های رونی باشد که هنوز برجاست و شاید همتایی هم برای آن هرگز یافت نشود. سنگنوشته چنین بازخوانی شده است:(Ek go)ðagastir runo faihido که چنین برگردان شده است: "(من ،Gu)dgjest این راز را حک کردم." چهار خط نخست این سنگنبشته نابود شده است. گمان برده
خط نخست این سنگنبشته نابود شده است. گمان برده می‌شود که نام پدیدآورنده آن گوداگاستیر GudagastiR یا چنین چیزی باشد.
گواهینامهٔ بنیاد حرفه‌ای لینوکس یا LPIC، یک گواهینامهٔ معتبر در زمینهٔ لینوکس است که توسط نماینده‌های بنیاد حرفه‌ای لینوکس در سراسر جهان برگزار می‌گردد. هدف گواهینامهٔ بنیاد حرفه‌ای لینوکس تأیید صلاحیت متخصصین فناوری اطلاعات در زمینهٔ سیستم‌عامل لینوکس و ابزارهای مرتبط با آن است. این مدرک وابسته به توزیع خاصی نیست و با توجه به استاندارد اصلی لینوکس و سایر استانداردها و قراردادهای مرتبط طراحی شده‌است. گواهینامه‌ها. گواهینامه‌های LPIC در چند سطح مختلف قابل دریافت است. تصمیم اینکه کدام یک از وظایف در هر سطح
است. تصمیم اینکه کدام یک از وظایف در هر سطح قرار گیرد توسط ارزیابی «آنالیز وظایف شغلی» صورت گرفته‌است. برای هر یک از مراحل طراحی امتحانات، «آنالیز وظایف شغلی» از طریق مراحل هوش‌سنجی شناخته شده انجام گرفته‌است تا ارتباط و کیفیت بالای آن تضمین شود. گواهینامهٔ مدیریت سطح پایین لینوکس (LPIC-1). گواهینامهٔ مدیریت سطح پایین لینوکس اولین گواهینامه از این سری می‌باشد که اولین بار در ۱۱ ژانویه ۲۰۰۰ برگزار شد، و آخرین بازبینی بر روی آن در سال ۲۰۰۹ صورت گرفته‌است. برای دریافت این گواهینامه، قبولی در دو آزمون ۱۰۱ و
دریافت این گواهینامه، قبولی در دو آزمون ۱۰۱ و ۱۰۲ این مؤسسه ضروری‌ست. شرکت در این امتحان پیش‌نیاز خاصی ندارد. توانایی‌های مورد نیاز: مدیریت سطح پیشرفته لینوکس (LPIC-2). اولین انتشار آن مربوط به ۲۹ نوامبر سال ۲۰۰۱ و آخرین بازنگری در آن در اول آپریل سال ۲۰۰۹ صورت گرفت. برای دریافت گواهینامه مؤسسه تخصصی لینوکس سطح دو، واجدین شرایط می‌بایست از دو آزمون شماره ۲۰۱ و ۲۰۲ با موفقیت عبور کنند. این آزمون‌ها می‌توانند به ترتیب دلخواه گرفته شوند اما واجدین شرایط می‌بایست پیش از آن، گواهینامه مؤسسه تخصصی لینوکس سطح یک
پیش از آن، گواهینامه مؤسسه تخصصی لینوکس سطح یک را با موفقیت پشت سر گذاشته باشند. اهداف: سرفصل‌های آزمون ۲۰۱: سرفصل‌های آزمون ۲۰۲: مدیریت سطح بالای لینوکس (LPIC-3). برنامه گواهینامه LPIC-3 بیانگر حد اعلی برنامه گواهینامه LPI است. LPIC-3 برای «مرحله سرمایه گذاری» حرفه ای‌های لینوکس طراحی شده‌است. LPIC-3 از تنها یک امتحان برای نقش «هسته» LPIC-3 تشکیل شده‌است. تعدادی از امتحانات تخصصی به عنوان نقشهای اضافی در راس گواهینامه «هسته» LPIC-3 پیشنهاد شده‌است. تخصصهای پیشنهاد شده شامل موارد ذیل است: محیط آمیخته،
پیشنهاد شده شامل موارد ذیل است: محیط آمیخته، امنیت، قابلیت دسترسی بالا و مجازی سازی، وب و اینترانت ، نامه و پیام رسانی. اولین نقش تخصصی این چنینی «محیط آمیخته» در ژانویه ۲۰۰۷ در دسترس قرار گرفت و امنیت در فوریه ۲۰۰۹ منتشر شد. پیش نیازها: برای دریافت گواهینامه LPIC-3 شما باید یک گواهینامه LPIC-2 فعال داشته باشید، اما ممکن است شما امتحانات LPIC-2 و LPIC-3 را بدون هیچ ترتیبی بگیرید. هسته - گذراندن امتحان ۳۰۱. تخصص - گذراندن امتحان ۳۰۱ و هر یک از امتحانات LPI 302-306 برای دریافت گواهینامه تخصصی مربوطه.
LPI 302-306 برای دریافت گواهینامه تخصصی مربوطه. هم‌اکنون سایت LPI اهداف سه نقش تخصصی ۳۰۲، ۳۰۳ و ۳۰۴ را لیست کرده‌است. امتحان ۳۰۴ مجازی سازی است. هم‌اکنون سایت LPI یک تاریخ انتشار برای دیگر نقشها را لیست نکرده‌است. منابع مطالعه. تعهد این گواهینامه بر عدم انتشار مجموعه‌ای رسمی از اسناد آموزشی برای گواهینامه‌هایش، روال آماده‌سازی برای گذراندن آزمون‌های گواهینامه مؤسسه تخصصی لینوکس را به انتخابی شخصی بدل کرده‌است. برخی افراد می‌توانند این مسیر را با اطلاع از اهداف آزمون‌ها و مطالعه موارد آزمون از طریق صفحات
اهداف آزمون‌ها و مطالعه موارد آزمون از طریق صفحات راهنما و دیگر منابع آموزشی طی کنند. برخی نیز به مطالعه کتب و حتی رفتن به کلاس‌های مربی محور مورد تأیید مراکز آموزشی روی می‌آورند. با این حال به‌طور مشخص لیست جدیدترین منابع آماده‌سازی برای امتحانات در سایت بازارچه این گواهینامه قرار دارد. واجدین شرایطی که علاقه‌مند به دریافت منابع مطالعه شامل به‌روزترین اهداف آزمون‌ها هستند می‌توانند از بخش بازارچه این گواهینامه مشاوره بگیرند. مقایسه اهداف امتحانی مندرج در این بازارچه با اهداف مطرح شده در منابع مطالعه آزاد
بازارچه با اهداف مطرح شده در منابع مطالعه آزاد نیز به واجدین شرایطی که منابع آزاد را انتخاب می‌کنند توصیه می‌شود. منابع آزاد. بسیاری از کاربران حرفه‌ای مجرب لینوکس برای گذراندن دوره‌های این گواهینامه ترجیح می‌دهند تا از مقاله‌های آموزشی خودآموز اینترنتی استفاده کنند. در میان محبوب‌ترین این منابع به انتخاب واجدین شرایط، سری آموزش‌های ال‌پی‌آی توسعه‌دهندگان شرکت آی‌بی‌ام قرار دارد که در حال حاضر تنها گواهینامه سطح بالای آن (LPIC-3) با اهداف مشخصه آزمون‌های کنونی مطابقت دارد. دیگر منابع آموزشی آزاد برای سطوح
مطابقت دارد. دیگر منابع آموزشی آزاد برای سطوح پائین‌تر گواهینامه هنوز در حال توسعه می‌باشند.
جهانگیر رزمی عکاس ایرانی و برنده جایزهٔ معتبر پولیتزر در سال ۱۹۸۰به عکسی تعلق گرفت که تا مدت‌ها تیتر روزنامه‌های جهان شده بود. عکس جوخهٔ آتش که در تاریخ ۵ شهریور ۱۳۵۸ (۲۷ اوت ۱۹۷۹) بدون ذکر نام عکاس در روزنامهٔ اطلاعات به چاپ رسید، ثمرهٔ همراهی جهانگیر رزمی با صادق خلخالی در سفر به استان کردستان است. رزمی توانست با دوربین خود اسناد معتبری از تیرباران عده‌ای از مخالفان کرد و اعضای سازمان اطلاعات و امنیت شاهنشاهی ایران برای جهانیان به جای بگذارد. چند روز پس از انتشار اولیه در روزنامه اطلاعات، عکس جوخهٔ آتش،
انتشار اولیه در روزنامه اطلاعات، عکس جوخهٔ آتش، در صفحات اول روزنامه‌های متعدد سراسر جهان ظاهر شد. اما رزمی از بیم جانش نتوانست خود را صاحب آن عکس معرفی کند و نزدیک به ۲۶ سال تنها برندهٔ ناشناس جایزهٔ پولیتزر در تاریخ ۹۰ ساله این جایزه بود، تا سرانجام در سال ۲۰۰۶ میلادی نام او به عنوان گیرنده عکس جوخهٔ آتش فاش شد. زندگی و آغاز فعالیت‌های عکاسی. جهانگیر رزمی، اولین فرزند از خانواده‌ای ارتشی بود. وی از مادری خانه‌دار و پدری که کارمند ارتش بود در شهرک صنعتی اراک به دنیا آمد و رشد کرد. رزمی در یک مغازه عکاسی
به دنیا آمد و رشد کرد. رزمی در یک مغازه عکاسی به پسر عمویش در ظهور فیلم و گرفتن عکس از نوعروسان و سربازان کمک می‌کرد تا اینکه در سن ۱۲ سالگی توانست با استفاده از دوربین لوبیتل روسی عکسی بگیرد که همان عکس نقطهٔ عطف آغاز فعالیت‌های حرفه‌ای وی شد. رزمی دربارهٔ آغاز فعالیت‌های عکاسی خود در گفتگویی این‌گونه عنوان می‌گوید: «من ساکن اراک بودم. در سن ۱۳–۱۲ سالگی با عموزادهٔ خودم که مغازهٔ عکاسی در اراک داشت کار می‌کردم. ضمن این که تحصیل می‌کردم، پیش ایشان هم می‌رفتم. در نزدیکی مغازهٔ پسرعموی من اتفاقی رخ داد که من
در نزدیکی مغازهٔ پسرعموی من اتفاقی رخ داد که من فکر می‌کنم شروع کار عکاسی خبری من بود. من دوستی داشتم به نام بهروز طاهری که در نزدیکی مغازهٔ پسرعموی من زندگی می‌کرد و هم سن و سال خود من بود. ایشان عاشق دختری بود به اسم بدری سلطانی. ظاهراً نامه‌ای رد و بدل کردند و خانوادهٔ این دختر نپذیرفتند و این آقای بهروز طاهری از پشت‌بام با تفنگ شکاری پدرش، با گلوله او را زد. این حادثه دقیقاً نزدیکی محل عکاسی ما، شاید بشود گفت روبروی مغازهٔ عموزادهٔ من اتفاق افتاد. من این صحنه را دیدم. یک روز بارانی هم بود. سریع دوربینی
صحنه را دیدم. یک روز بارانی هم بود. سریع دوربینی را که در مغازه بود برداشتم و در آن زمان هم دوربین‌های روسی بیشتر باب بود. دوربین‌های لوبیتل روسی. من دوربین را برداشتم، فیلم انداختم و از جنازهٔ این دختر که در کف خیابان افتاده بود، عکس گرفتم و آقایی به نام مکی، که قبلاً هم با ایشان ارتباط داشتیم، کارهای خبری اراک را برای تهران انجام می‌داد، با ایشان تماس گرفتم و این عکس رفت به روزنامه و به نام خود من هم چاپ شد و من فکر می‌کنم این اولین آغاز علاقه به این رشتهٔ کار خبری بود که از آن جا من پیدا کردم. بعد از
کار خبری بود که از آن جا من پیدا کردم. بعد از این که تحصیلاتم به پایان رسید آمدم تهران و در سال ۴۸ بعد از دورهٔ خدمت نظام به استخدام روزنامهٔ اطلاعات درآمدم. در سرویس عکس و خبر روزنامهٔ اطلاعات. کار مطبوعاتی‌ام را در سال ۴۸ در روزنامه اطلاعات شروع کردم. خوشحال بودم، کاری بود که واقعاً مورد علاقه من بود، با عشق این کار را انجام می‌دادم. همه چیز جور بود، محیط بسیار عالی و دلنشین بود، کاری که انجام می‌دادم برایم لذت‌بخش بود.» نام جهانگیر رزمی با عکس مشهورش از اعدام در کردستان پیوند خورده‌است. رزمی زمانی‌که در
در کردستان پیوند خورده‌است. رزمی زمانی‌که در ۵ شهریور ۱۳۵۸، صادق خلخالی را در استان کردستان همراهی می‌کرد از تیرباران عده‌ای از مخالفان کرد و تنی چند از اعضای سازمان اطلاعات و امنیت شاهنشاهی ایران عکس‌برداری کرد. عکس جوخه آتش. در ۵ شهریور ۱۳۵۸ همراه با خلیل بهرامی با اجازه از صادق خلخالی از تیرباران عده‌ای متهم کُرد و نیروهای پلیس شاهنشاهی عکس‌برداری کرد. یکی از این عکس‌ها، از بیم جان عکاس به صورت ناشناس، در روزنامه اطلاعات منتشر شد و سپس آژانس خبری یونایتدپرس آن را با عنوان «جوخه آتش در ایران» منتشر کرد.
آن را با عنوان «جوخه آتش در ایران» منتشر کرد. با جهانی شدن این عکس، جایزه پولیتزر سال ۱۹۸۰ میلادی به آن تعلق گرفت. هویت عکاس تا سال ۱۳۸۵ نامشخص بود، در فهرست جوایز پولیتزر نیز با عنوان عکاس ناشناس درج شده بود. سرانجام خبرنگاری از روزنامه وال استریت ژورنال پرده از هویت رزمی برداشت. در ۱۲ آذر ۱۳۸۵ هیئت داوران جایزه پولیتزر رزمی را به طور رسمی برنده اعلام کرد. او تنها برنده ناشناس در تاریخ این جایزه به‌شمار می‌رفت. در گزارش مجله وال استریت ژورنال آمده‌است که چطور رضا دقتی عکس‌ها را برای SAIPA در پاریس که
که چطور رضا دقتی عکس‌ها را برای SAIPA در پاریس که عکس‌های خود او را به چاپ می‌رسانده ارسال می‌کند و عکس به نام او به چاپ می‌رسد. دقتی این عکس را «تکان دهنده‌ترین عکس در تاریخ فوتو ژورنالیسم در تاریخ بشر» می‌نامد. رزمی روز دوشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۸۶ جایزهٔ خود را طی مراسمی در دانشگاه کلمبیا دریافت کرد.
فیلتر اینترنت ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
جان لسلی "وس" مانتگومری (۱۹۲۵-۱۹۶۸) نوازنده آمریکایی گیتار جاز بود. او در ایندیاناپولیس در ایالت ایندیانا بدنیا آمد. خانواده او همه اهل موسیقی بودند. او با استعدادی که داشت بدون آموختن نت‌خوانی می‌توانست نغمه هایی را که می‌شنید با گیتار اجرا کند. در نواختن گیتار الکتریک پیک بکار نمی‌برد و با شست خود گیتار می‌زد. کارها و سبک نواختن او بر بسیاری از گیتارنوازان موسیقی جاز و راک اثر گذاشته است. با توجه به توجهی که دیگر نوازندگان گیتار به سبک و روش او داشته‌اند، برخی او را تأثیرگذارترین گیتاریست همه دوران‌ها
برخی او را تأثیرگذارترین گیتاریست همه دوران‌ها می‌دانند. جستارهای وابسته. موسیقی جاز
نانسی شهری واقع در ناحیه لورن ("Lorraine") در شمال شرقی فرانسه است. این شهر مرکز شهرستان (دپارتمان) مورت موزل ("Meurthe-et-Moselle") است. از لحاظ قدمت شهرنشینی در ناحیه (استان) لورن، قدیمی‌ترین شهر و از لحاظ جمعیت دومین شهر این ناحیه بعد از شهر متز می‌باشد. برادران پوانکاره زاده این شهر هستند. این شهر بیشتر یک شهر دانشگاهی می‌باشد. آموزش عالی. دانشگاه‌های این شهر عبارتند از: و مدارس فنی مهندسی این شهر عبارتند از: و سایر مدارس: ورزش. این شهر دارای باشگاه‌های مهم ورزشی در رشته‌های فوتبال، بسکتبال، هاکی،
مهم ورزشی در رشته‌های فوتبال، بسکتبال، هاکی، هندبال و راگبی است. باشگاه فوتبال نانسی تحت عنوان باشگاه ورزشی نانسی - لورن در لیگ یک فوتبال فرانسه حضور دارد و باشگاه بسکتبال آن، در سال ۲۰۰۸ قهرمان لیگ بسکتبال فرانسه شد.
ام‌ال ، یک زبان برنامه‌نویسی تابعی همه منظوره است که توسط رابین میلنر و همکاران در اواخر دهه ۱۹۷۰ در دانشگاه ادینبورگ توسعه یافت. نحو این زبان از زبان برنامه‌نویسی آی‌سوییم الهام گرفته‌است. کلمه ML از فوق زبان (Meta Language) گرفته شده‌است. ام‌ال برای بهبود بخشیدن به رویه اثبات در قضیه LFC طراحی شده‌است. این برای کاربرد آن در الگوریتم استنتاج نوع هیندلی- میلنر که به‌طور خودکار اکثر عبارت‌ها بدون نیاز به تفسیر نوع صریح شناخته شده‌است. مرور کلی. ام‌ال معمولاً به عنوان یک زبان تابعی ناخالص یاد می‌شود چرا که به
عنوان یک زبان تابعی ناخالص یاد می‌شود چرا که به اثرات جنبی و بنابراین برنامه‌نویسی امری، بر خلاف زبان برنامه‌نویسی تابعی خالص مانند هاسکل، اجازه می‌دهد. به همین دلیل ام‌ال یک زبان برنامه‌نویسی چند نمونه‌ای (multi-paradigm) نیز عنوان می‌شود. برنامه‌هایی که در این زبان نوشته می‌شود شامل عباراتی است که مخالف دستورات ارزیابی می‌شوند با وجود اینکه برخی از عبارات یک مقدار بدیهی را برمی‌گردانند که فقط برای اثرات جانبی ارزیابی می‌شوند. مانند تمام زبان‌های برنامه‌نویسی تابعی، یک ویژگی کلیدی این زبان تابع است. تابع
تابعی، یک ویژگی کلیدی این زبان تابع است. تابع فاکتوریل را در کد زیر نگاه کنید: fun factorial n = if n = 0 then 1 else n * factorial (n-1) یک کامپایلر استاندارد برای پی بردن به نوع استاتیک int -&gt; int این تابع بدون اینکه کاربر نیاز داشته باشد یادداشت کند. می‌توان استنباط کرد که متغیر n فقط در عبارات از نوع عدد صحیح استفاده می‌شود و خودش هم باید از نوع عدد صحیح باشد و تمامی اعدادی که توسط عبارات تولید می‌شود از نوع عدد صحیح است. خصوصیات ام‌ال شامل استراتژی سنجش فراخوانی با مقدار (call – by – value)، توابع
سنجش فراخوانی با مقدار (call – by – value)، توابع درجه یک، مدیریت حافظه خودکار در مواجه با مجموعه داده‌های ناخواسته، چندریختی پارامتریک و انواع پویا، انواع استنتاج، انواع داده‌های جبری، آزمون الگو و جابه جایی استثناء است. برخلاف هاسکل، ام‌ال از ارزیابی مشتاق استفاده می‌کند به این معنا که تمام عبارات همگی ارزیابی می‌شوند. در نتیجه شما نمی‌توانید مستقیماً از لیست‌های نامحدود استفاده کنید. هرچند ارزیابی کند و بنابراین ساختمان داده‌های نامحدود مانند لیست‌ها می‌توانند به واسطهٔ توابع بی نام شبیه‌سازی شوند.
می‌توانند به واسطهٔ توابع بی نام شبیه‌سازی شوند. امروزه زبان‌های مختلفی در خانواده‌ام‌ال است دو گویش اصلی آن ام‌ال استاندارد و Caml است. اما بقیه شامل F# که یه پروژهٔ تحقیق باز که هدف .NET شرکت مایکروسافت بود نیز وجود دارند. ایده‌های ام‌ال در زبان‌های بی شماری نفوذ کرده‌است مانند هاسکل و Cyclone و Nemerle. از توانایی‌های ام‌ال معمولاً در طراحی زبان بکار برده می‌شود (کامپایلرها، استفاده برای تحقیقات زیستی، سیستم‌های مالی و کاربردها شامل پایگاه داده‌های شجره نامه‌ها، برنامهٔ سرویس دهنده / سرویس گیرنده نظیر
نامه‌ها، برنامهٔ سرویس دهنده / سرویس گیرنده نظیر به نظیر. مثال‌هایی از ام‌ال. زبان sml را به راحتی می‌توان یادگرفت برای این کار باید ان را به یک سطح بالاتر وارد کرد که به ان یک حلقه خواندن-محاسبه-چاپ یا repl می‌گویند. این یک جلسه تعاملی است که در ان معنی عبارت‌های از پیش تعیین شده مشخص می‌شود. بسیاری از پیاده‌سازی‌های sml شامل repl می‌شود از جمله sml/nj: $ sml Standard ML of New Jersey v110.52 [built: Fri Jan 21 16:42:10 2005] کد می‌تواند بعد از "-" وارد شود. به عنوان مثال برای محاسبه ۲*3+1: - 1 + 2 * 3;
به عنوان مثال برای محاسبه ۲*3+1: - 1 + 2 * 3; val it = 7 : int sml با استنتاج در سطح بالا نشان می‌دهد که نتیجه دارای نوع "int" و مقدار "۷" می‌باشد. سلام دنیا!!! برنامه زیر برنامه "hello.sml" است: print "Hello world!\n"; که با دستور زیر می‌توان ان را کامپایل کرد: $ mlton hello.sml و با این دستور می‌توان ان را اجرا کرد: $. /hello Hello world! مرتب‌سازی درجی. مرتب‌سازی درجی برای اعداد صحیح (صعودی) است به اختصار به شرح زیر بیان می‌شود: fun ins (n, []) = [n] | ins (n, ns as h::t) = if (n&lt;h) then n::ns else
ins (n, ns as h::t) = if (n&lt;h) then n::ns else h::(ins (n, t)) val insertionSort = List.foldr ins [] در اینجا ما از نشان "»" برای مرتب‌سازی در اینجا استفاده می‌کنیم: fun ins' «(num, nums) = let fun i (n, []) = [n] | i (n, ns as h::t) = if «(n,h) then n::ns else h::i(n,t) in i (num, nums) end fun insertionSort' «= List.foldr (ins' «) [] نوع تابع ('insertionSort) از نوع ('a * 'a -&gt; bool) -&gt; ('a list) -&gt; ('a list) می‌باشد. مرتب‌سازی سریع. مرتب‌سازی سریع از نماد "«" برای این کار استفاده می‌کند: fun
سریع از نماد "«" برای این کار استفاده می‌کند: fun quicksort «xs = let fun qs [] = [] | qs [x] = [x] | qs (p::xs) = let val (less, more) = List.partition (fn x =&gt; «(x, p)) xs in qs less @ p :: qs more end in qs xs end تشریح برنامهٔ ام‌ال خالص. برنامهٔ Hello world! یک زبان تابعی، تابع فاکتوریل است. به عنوان یک ام‌ال خالص: fun fac (0 : int) : int = 1 | fac (n : int) : int = n * fac (n-1); این فاکتوریل را به عنوان یک تابع بازگشتی با یک وضعیت پایه (base case) محدود توصیف می‌کند. این شبیه تعاریف فاکتوریل یافت
محدود توصیف می‌کند. این شبیه تعاریف فاکتوریل یافت شده در کتاب‌های درسی ریاضیات است. بسیاری از کدهای ML از نظر امکانات و نحو نیز شبیه ریاضیات است. قسمتی از تعریف نشان داده شده اختیاری است و نوع این تابع را تعریف می‌کند. نشانه گذاری E: می‌تواند به عنوان عبارت E که دارای نوع t هست تلقی شود. برای مثال متغیر n، برای نوع صحیح (integer) است و نتیجهٔ اجرای fac برای n (fac(n)) هم نوع صحیح دارد. بنابراین تابع فاکتوریل تابعی از نوع صحیح به نوع صحیح (int -&gt; int) است. به خاطر نوع استنتاج، حاشیه‌نویسی نوع می‌تواند
به خاطر نوع استنتاج، حاشیه‌نویسی نوع می‌تواند حذف شود و توسط کامپایلر نتیجه‌گیری شود. بازنویسی بدون درج نوع مانند مثال: fun fac 0 = 1 | fac n = n * fac (n-1) تابع همچنین وابسته به آزمون الگو است و این یک بخش مهم برنامه‌نویسی ML است. توجه کنید که پارامترهای تابع لزوماً در پرانتز نیستند اما حتماً توسط فاصله گذاری جدا شده‌اند. زمانی که متغیر ورودی تابع ۰ است، تابع نوع صحیح ۱ برمی‌گرداند، برای حلات دیگر خط دوم اجرا خواهد شد. این خط بازگشتی است و تابع را دوباره فراخوانی و اجرا می‌کند تا زمانی که به وضعیت پایه
فراخوانی و اجرا می‌کند تا زمانی که به وضعیت پایه برسد. انواع پیاده‌سازی‌ها. پیاده‌سازی‌های بسیاری برای sml معرفی شده‌اند از: تمامی این پیاده‌سازی‌ها متن-باز و مجانی هستند. دیگر هیچگونه نسخهٔ پولی از sml وجود ندارد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی Wikipedia contributors, "ML (programming language)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=ML_(programming_language)&amp;oldid=196070433
بازی‌های آسیایی که به‌عنوانِ آسیاد نیز شناخته می‌شود، یک رویداد چند ورزشی قاره‌ای است که هر چهار سال یکبار بین ورزشکاران کشورهای مختلف سراسر قاره آسیا توسط شورای المپیک آسیا برگزار می‌شود. این رویداد تا سال ۱۹۷۸ توسط فدراسیون بازی‌های آسیایی (AGF) برگزار می‌شد اما در نشست دهلی نو تصمیم گرفته شد که پس از آن توسط شورای المپیک آسیا (OCA) ساماندهی و برگزار شود. این بازی‌ها توسط کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) به رسمیت شناخته می‌شود و به عنوان دومین رویداد بزرگ چند ورزشی پس از بازی‌های المپیک توصیف می‌شود. نخستین
ورزشی پس از بازی‌های المپیک توصیف می‌شود. نخستین دوره این بازی‌ها در سال ۱۹۵۱ میلادی برگزار شد. تاریخچه. مسابقات المپیک لندن در سال ۱۹۴۸ برگزار شد. در حاشیه این رخداد بین‌المللی، طرح برگزاری بازی‌های آسیایی موسوم به المپیک آسیایی توسط «ساندهی گورو دات» رئیس کمیته المپیک هندوستان مطرح شد که مورد توافق قرار گرفت. طبق توافق‌های صورت گرفته قرار بود نخستین دوره این بازی‌ها دو سال بعد از بازی‌های المپیک یعنی در سال ۱۹۵۰ در هندوستان برگزار شود اما این مسابقات با یک سال تأخیر در ۴ مارس سال ۱۹۵۱ آغاز شد. ۱۹۵۱-
با یک سال تأخیر در ۴ مارس سال ۱۹۵۱ آغاز شد. ۱۹۵۱- نخستین دوره المپیک آسیایی در دهلی نو، پایتخت هندوستان به انجام رسید. در اولین دوره ۱۱ کشور حضور داشتند و ایران تنها کشور خاورمیانه بود که در این رویداد شرکت داشت. در نخستین دوره ژاپن اول، هندوستان دوم و ایران سوم شدند. ۱۹۵۴- دومین دوره این مسابقات در مانیل، پایتخت فیلیپین برگزار شد. این مسابقات مصادف بود با ماجراهای کودتای ۲۸ مرداد و به همین سبب تیم ایران در این مسابقات شرکت نداشت. در این دوره از مسابقات ۱۹ کشور آسیایی شرکت کردند. ۱۹۵۸- سومین دوره این
۱۹ کشور آسیایی شرکت کردند. ۱۹۵۸- سومین دوره این مسابقات در توکیو، پایتخت ژاپن برگزار شد. در این مسابقات ۲۰ کشور شرکت کردند که ژاپن، کره‌جنوبی و چین رده‌های یک تا سه را به خود اختصاص دادند. ایران در این دوره به مقام چهارم رسید. در این دوره که ایران پس از یک دوره غیبت به بازی‌ها برگشت، تعداد ورزشکاران کشورها به ۲۰ کاروان افزایش یافت. این بار هم ژاپنی‌ها روی سکوی نخست، و بالاتر از کره‌جنوبی و چین قرار گرفتند تا شرق آسیا حرف اول و آخر بازی‌ها را بزند. ایران هم به رده هفتم سقوط کرد. ۱۹۶۲- چهارمین دوره مسابقات
به رده هفتم سقوط کرد. ۱۹۶۲- چهارمین دوره مسابقات در جاکارتا، پایتخت اندوزی برگزار شد. در جریان چهارمین دورهٔ مسابقات آسیایی در جاکارتا اندونزی این کشور به دلیل نداشتن روابط سیاسی با کشور تایوان از صادر کردن روادید برای این کشور خودداری کرد و کشور ایران نیز که برای دومین بار در سطح مسابقات آسیایی غایب بود، این بار به دلیل کمبود بودجهٔ لازم به عنوان تنها بهانه‌ای که از سوی اسدالله علم زمامدار دولت وقت آن زمان عنوان شده بود در این دوره از مسابقات شرکت نکرد وچند روز پیش از آغاز بازیها، کشور اندونزی ـ که در آن
روز پیش از آغاز بازیها، کشور اندونزی ـ که در آن زمان رهبریش در دست دکتر احمد سوکارنو بود ـ اعلام نمود که به علت نداشتن روابط سیاسی با حکومت خودگردان اسرائیل از دادن روادید به ورزشکاران این کشور معذور است تعداد کشورهای شرکت‌کننده نیز به ۱۶ کشور کاهش یافت. ژاپن بار دیگر قهرمان این مسابقات شد. ۱۹۶۶- پنجمین دوره مسابقات در بانکوک، پایتخت تایلند با حضور ۱۸ کشور در ۱۴ رشته ورزشی برگزار شد. در این دوره ایران، چین و اسرائیل به رقابت‌ها بازگشتند. بازی‌ها را سلطان بومیپول با حضور ۱۸ کشور برای مصاف در ۱۴ رشته ورزشی
با حضور ۱۸ کشور برای مصاف در ۱۴ رشته ورزشی افتتاح کرد. تعداد مدال‌های طلای ژاپنی‌ها باز هم از مجموع مدال‌های طلای سایر کشورها بیشتر بود. چین قهرمان شد و ایران دوباره در رده هفتم قرار گرفت. ۱۹۷۰- ششمین دوره مسابقات نیز در یک اقدام عجیب بار دیگر در بانکوک، پایتخت تایلند برگزار شد. این مسابقات قرار بود در کره‌جنوبی برگزار شود اما این کشور دچار مشکل مالی شد و تایلند پذیرفت که برای دومین بار پیاپی میزبان مسابقات باشد. در این دوره ژاپن همچنان در صدر ورزش آسیا قرار گرفت. چینی‌ها فقط به یک مدال طلا بسنده کردند و