payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نمی‌توان شهر را تصرف کرد. نئوپتولموس، نوه آئاکوس بود. او شجاعانه جنگید و در تصرف تروا شرکت کرد، اما مرتکب هتک حرمت شد که پادشاه سالخورده پریام را در قربانگاه به قتل رساند. او با دختر هلن، هرمیون ازدواج کرد، اما او را به عنوان یک دختر ترک کرد و بیوه صیغه هکتور، آندروماخه را به اسارات و همسری گرفت. او در دلفی به قتل رسید، جایی که برای درخواست از آپولو برای کفاره مرگ آشیل رفته بود.
نوزیکا یا ناوسیکائا در اسطوره‌های یونان، دختر آلکینوئوس است. زمانی که اولیس پس از غرق کشتی، نیمه جان و عریان به جزیرهٔ سخریا می رسد، تحت مراقبت نوزیکا، شاهدخت زیبارو و دخترکان خدمتکار او قرار می گیرد. شاهدخت دلباختۀ اولیس می شود و پس آوردن او به قصر و معرفی به پدر، از پدر می خواهد اجازه دهد با وی ازدواج کند. اما اولیس در حضور شاه، اعلام می کندکه متأهل است و قصد بازگشت به سرزمین خود و پیوستن به همسرش را دارد؛ بر همین اساس پیشنهاد آنان را نمی پذیرد.
آمازون‌ها در اسطوره‌های یونانی، نام قبیله‌ای از زنان جنگجو است که هیچ مردی را به جمع خود راه نمی‌دادند. زنان جنگجویی که در ایلیاد با نام antianeirai و توسط هرودوت با نام androktones توصیف شده‌اند. احتمال دارد علاوه بر اساطیری بودن، واقعیت تاریخی داشته باشند. هردوت جای ایشان در میان مرزهای سکاها و سرمتی‌ها می‌داند (کشور اکراین امروزی یا کولخیس در غرب گرجستان) البته برخی تاریخ شناسان مکان آن‌ها را در آسیای صغیر یا بیشتر در لیبیا می‌دانند. منشأ این واژه چندان قطعی نیست. این احتمال هست که یک واژه ترکیبی ایرانی
نیست. این احتمال هست که یک واژه ترکیبی ایرانی باشد (ها-مازان) در معنی «با هم جنگیدن، هم‌رزمی». همچنین می‌تواند برگرفته از لغت "amazoi" که در زبان یونانی به معنی «پستان کم» ناشی از افسانه‌ای است که می‌گویند آن‌ها پستان سمت راست دختران را از جوانی می‌بریدند یا می‌سوزاندند، تا کشیدن کمان برایشان آسان شود، چون تیر و کمان سلاح اصلی آن‌ها بود. آمازون‌ها از شمشیر هم استفاده می‌کردند، تبر دو طرفه و سپرهای هلالی شکل با خود حمل می‌کردند. بیشتر نبردهای آن‌ها بر پشت اسب انجام می‌شد. آن‌ها بعضی مواقع برای بقای نسل با
انجام می‌شد. آن‌ها بعضی مواقع برای بقای نسل با مردهای قوم‌های دیگر ملاقات می‌کردند، اما فقط دخترها را بزرگ می‌کردند و پسرها را کشته یا به نزد پدر بازمی‌گرداندند. هرکول نیز مجبور بود به سرزمین آمازون سفر کند تا نهمین خوان خود که توسط یوریستئوز برای او طرح شده بود را به اتمام برساند. این خوان به «کمربند هیپولیتا» شهرت دارد و وظیفهٔ او برگرداندن این کمربند نمادی بود که از طرف آرس، خدای جنگ به آمازون‌ها داده شده بود. می‌گویند که آمازون‌ها از نوادگان آرس و اتررا هستند.
آمفیتروئون در اسطوره‌های یونان، پسر آلکایوس، پادشاه تیرینس در آرگولیس و نوهٔ پرسئوس بود. او یک سرکردهٔ بزرگ تبی بود که اصلیتی تیرینسی، در شرقی‌ترین قسمت پلوپونز داشت. بر طبق گفته‌های هزیود، آلکتروئون، پادشاه موکنای و برادر آلکایوس، از "آمفیتروئون" درخواست کرد تا در نبود او برای رفتن به جنگ با اهالی جزیره تافیان که هشت پسرش را کشته بودند، از تاج و تخت او مراقبت کند. آلکتروئون قبل از رفتن، وعده ازدواج دخترش آلکمنه را به "آمفیتروئون" داد. هنگامی که آلکتروئون از جنگ بازگشت، "آمفیتروئون" به‌طور اتفاقی با پرتاب
جنگ بازگشت، "آمفیتروئون" به‌طور اتفاقی با پرتاب گرزی به سمت گله گاوها او را کشت. بعد از این ماجرا او همراه با آلکمنه به تبس گریختند. کرئون پادشاه تبس، او را از گناه قتل پاک نمود، اما "آمفیتروئون" موفق نشد عشق آلکمنه را بدست بیاورد تا اینکه آلکمنه هنگام ازدواج با او شرط کرد که تنها زمانی با او هم‌بستر خواهد شد که او انتقام هشت برادرش را از اهالی جزیره تافیان بگیرد. او شرط را پذیرفت و کرئون هم با "آمفیتروئون" توافق کرد که اگر آن‌ها را از شر روباه غول‌پیکر تئومسیان خلاص کند، به او کمک خواهد کرد. "آمفیتروئون"
خلاص کند، به او کمک خواهد کرد. "آمفیتروئون" پس از غلبه بر روباه با لشگری به سوی جزیره تافیان تاخت. پادشاه تافیان، موهایی زرین داشت که او و شهرش را نامیرا و شکست‌ناپذیر ساخته بود. اما هنگامی که "کومائثو" دختر پادشاه "آمفیتروئون" را دید، شیفته او شد و موهای زرین پدرش را برید و او بلافاصله مرد. جزیره تافیان به دست "آمفیتروئون" افتاد، سپس کومائثو را به دلیل خیانت به شهر و پدرش کشت. در طی زمانی که "آمفیتروئون" مشغول نبرد بود، زئوس خود را به شکل او درآورد و با آلکمنه هم‌بستر شد. آمفیتروئون روز بعد از نبرد بازگشت
هم‌بستر شد. آمفیتروئون روز بعد از نبرد بازگشت و به‌طور معمول او نیز با آلکمنه هم‌بستر شد؛ که در نتیجه این نزدیکی‌ها او دوقلو به دنیا آورد؛ هراکلس برای زئوس و ایفیکلس برای "آمفیتروئون". در رسانه ها. اسکات ادکینز نقش آمیفتروئون را در فیلم افسانه هرکول بازی کرده است.
نرئیدها ، در اسطوره‌های یونان، پریان دریا که ساکن اعماق دریای اژه بودند و همراه با پدر خود درون غارهای نقره‌گون زندگی می‌کردند. آن‌ها پنجاه دختر زیبای نرئوس و دوریس بودند. مشهورترین‌شان ثتیس معشوقهٔ زئوس و پوزئیدون، آمفیتریت زن پوزئیدون و گالاتیا معشوقهٔ پولیفموس سیکلوپ بودند. این زنان زیبا اغلب ایزد دریاها پوزئیدون را همراهی می‌کردند و همیشه رفتاری دوستانه داشتند و به ماهیگیران و دریانوردان در مقابل طوفان‌های خطرناک کمک می‌کردند. آن‌ها با حوری‌های دریایی همانند سیرن‌ها بسیار تفاوت داشتند. بسیاری بر این
همانند سیرن‌ها بسیار تفاوت داشتند. بسیاری بر این باورند که آن‌ها قادر به پیشگویی بودند. نرئیدها در آثار هنری. در هنر باستان، به خصوص گلدان‌های یونانی دارای نقش‌های سیاه، آن‌ها به طور کامل پوشیده بودند، همانند گلدان کرنتین (قرن ششم پیش از میلاد)، جایی که نرئیدها در کنار بستر مرگ آشیل ایستاده‌اند و لباس عزاداری به تن دارند. آن‌ها بعدها در هنر به صورت برهنه یا نیمه برهنه، سوار بر دلفین‌ها، اسب‌دریایی و دیگر موجودات دریایی به تصویر کشیده می‌شدند. = قمر = یکی از بزرگ ترین قمرهای سیّاره نپتون نیز به نام نرئید
از بزرگ ترین قمرهای سیّاره نپتون نیز به نام نرئید شناخته می شود.
آمفیون Amphion، در اسطوره‌های یونان، پسر زئوس و آنتیوپه است. با برادرش زتوس شهر تب را گرفتند و دیرکه و شوهرش لوکوس را به انتقام رفتار آن‌ها با مادرشان کشتند و با هم بر تب حکم راندند. دیوار شهر تب را این دو برادر ساختند. آمفیون و برادرش زتوس دو موسیقیدان بزرگ بودند که بنا بر افسانه ها با نوای چنگشان سنگ ها خود به خود به حرکت در می آمدند و قصرهای شهر تبس را ساخته اند.
آمون، از خدایان مصر باستان و خدای محلی تبس بود.آمون معادل زئوس در یونان و ژوپیتر رومیان است. آمون به همراه همسرش موت از پادشاهی قدیم گواهی می‌شود. با سلسله یازدهم (حدود قرن بیست و یکم قبل از میلاد)، آمون با جایگزینی مونتو به مقام خدای حامی تبس رسید پس از شورش تبس علیه هیکسوس‌ها و با حکومت آهموس اول (قرن ۱۶ قبل از میلاد)، آمون اهمیت ملی پیدا کرد که در آمیختگی او با خدای خورشید، رع، به عنوان آمون‌رع (که در انگلیسی به صورت جایگزین Amon-Ra یا Amun-Ra نوشته می‌شود) بیان می‌شود. او به تنهایی پادشاه خدایان نیز
بیان می‌شود. او به تنهایی پادشاه خدایان نیز تصور می‌شد. ریشه‌ها و تاریخ اولیه. در سال ۱۹۱۰ رينيه باسی پیشنهاد کرد که آیین آمون برای اولین بار در لیبی باستان پیش از گسترش به مصر شکل گرفته بود، اما این فقط یک فرضیه اثبات نشده‌است زیرا آمون برای اولین بار در مقبره فرعون اوناس (حدود ۲۳۵۰ پیش از میلاد) در مصر و نه در لیبی گواهی شده‌است. نام آمون (imn) به معنای چیزی مانند «پنهان» یا «نامرئی» است که با القاب موجود در متون اهرام نیز تایید می‌شود: «ای تو، خدای بزرگ که نامش معلوم نیست». آمون همراه با همتای مونث خود،
نامش معلوم نیست». آمون همراه با همتای مونث خود، آمنت، در متون اهرام پادشاهی کهن مصر، ذکر شده‌اند. تصور می‌شد که آمون و آمنت قبل از آغاز خلقت به همراه سه زوج دیگر که مفاهیم اولیه را نمایندگی می‌کنند وجود داشته‌اند. متون اهرام، اولین متون مذهبی شناخته شده مصر باستان، از «سایه خیرخواه آمون و آمونت» یاد می‌کنند: طبق نظریه كورت سیت، مصر شناس آلمانی، نام‌های آمون و آمنت در ابتدا به عنوان القابی برای جفت خدای دوقلو، شو و تفنوت، استفاده می‌شد که در سنت مصر باستان، اولین فرزندان خدای خالق آتوم بودند. سیت همچنین
اولین فرزندان خدای خالق آتوم بودند. سیت همچنین پیشنهاد کرد که هشت خدای اولیه در دین اولیه ممفیس به عنوان مظاهر خدای خالق پتاح تاسیس شده‌اند. الهیات ممفیس، پتاه را در بالای زنجیره خلقت قرار می‌داد و او را مظهر آب‌های اولیه‌ای ساخت که آتوم از آن متولد شد. متن کیهانی ظهور اعضای زن اگدود را با این کلمات توصیف می‌کند: ««هشت در آنجا (در تبس) به وجود آمدند که شامل چهار مرد و یک زن برای هر کدام بودند.» آمون پس از پایان دوره نخست میانی مصر، تحت دودمان یازدهم، به مقام خدای سرپرست تبس رسید. به عنوان حامی تبس، همسرش
خدای سرپرست تبس رسید. به عنوان حامی تبس، همسرش موت بود. در تبس، آمون به عنوان پدر، موت به عنوان مادر، و خدای ماه، خونس، به عنوان پسر آن‌ها، خانواده الهی یا «سه‌گانه تبس» را تشکیل می‌دادند. تاریخ آمون به عنوان خدای حامی تبس در قرن بیستم پیش از میلاد با ساخت محوطه آمون-رع در کرنک زیر نظر سنوسرت یکم آغاز می‌شود. به نظر نمی‌رسد شهر تبس قبل از دودمان یازدهم اهمیت زیادی داشته باشد. کارهای ساختمانی عمده در محوطه آمون-رع در دودمان هجدهم مصر زمانی که تبس پایتخت مصر متحد باستان شد، انجام شد. پادشاهی جدید. شناسایی با
باستان شد، انجام شد. پادشاهی جدید. شناسایی با مین و رع. هنگامی که ارتش بنیان‌گذار دودمان هجدهم، حاکمان هیکسوس را از مصر اخراج کرد، شهر مبدا پیروزی، تبس، به مهم‌ترین شهر مصر، پایتخت یک سلسله جدید تبدیل شد. خدای حامی تبس، آمون، به عنوان خدای ملی اهمیت یافت. فراعنه این سلسله جدید تمام موفقیت‌های خود را به آمون نسبت می‌دادند. پیروزی در برابر حکام بیگانه توسط فراعنه که آمون را می پرستیدند، باعث شد که او به عنوان قهرمان افراد کم اقبال شناخته شود و از حقوق عدالت برای فقرا حمایت کند. او با کمک به کسانی که به نام
برای فقرا حمایت کند. او با کمک به کسانی که به نام او سفر می‌کردند، محافظ جاده‌ها شد. از آنجایی که او از ماعت (حقیقت، عدالت و نیکی) حمایت می‌کرد، کسانی که به آمون دعا می‌کردند، ابتدا باید با اعتراف به گناهان خود، شایستگی خود را نشان می‌دادند. در نقوش نذری روستای صنعتگران در دير المدينه ثبت شده‌است: هنگامی که مصر، کوش را فتح کرد، خدای اصلی کوشی‌ها را آمون معرفی کردند. این خدای کوش به صورت سر قوچ، مخصوصا یک قوچ پشمی با شاخ‌های خمیده، به تصویر کشیده می‌شد؛ بنابراین آمون با قوچ که از ظاهر پیر خدای قوچ کوش
بنابراین آمون با قوچ که از ظاهر پیر خدای قوچ کوش برخاسته بود، مرتبط شد و تصاویر مربوط به آمون گاهی دارای شاخ قوچ کوچکی بود که به شاخ‌های آمون معروف است. یک خدای خورشیدی به شکل قوچ را می‌توان در فرهنگ کرمه پیش از سواد در نوبه، معاصر پادشاهی کهن مصر ردیابی کرد. نام متاخر (پادشاهی کوش) نوبی آمون، آمانی بود که با نام‌های شخصی متعددی مانند تانوتامانی، آرکامانی، و آمانیتوره گواهی شده‌است. از آن‌جایی که قوچ نمادی از مردانگی در نظر گرفته می‌شده، آمون نیز به عنوان یک خدای باروری در نظر گرفته شد و بنابراین شروع به
یک خدای باروری در نظر گرفته شد و بنابراین شروع به جذب هویت مین کرد و به آمون-مین تبدیل شد. این ارتباط با مردانگی باعث شد که آمون-مین لقب کاموتف به معنای "نرگاو مادرش" را به دست آورد، که به این شکل او را بر روی دیوارهای کرنک، به صورت برانگیخته و با یک فالیک به تصویر کشیدند. با اهمیت یافتن فرقه آمون، آمون با خدای اصلی که در این دوره در مناطق دیگر پرستش می‌شد، یعنی خدای خورشید، رع، شناخته شد. این شناسایی منجر به ادغام هویت‌های دیگری شد و آمون به آمون-رع تبدیل شد. تشخیص دقیق زمان وقوع این ترکیب دشوار است، اما
شد. تشخیص دقیق زمان وقوع این ترکیب دشوار است، اما ارجاعات به آمون-رع در متون هرمی در اوایل دودمان پنجم ظاهر می‌شود. رایج‌ترین باور این است که آمون-رع به عنوان یک خدای دولتی جدید توسط حاکمان تبسی پادشاهی جدید ایجاد شد تا پرستندگان آمون را با فرقه قدیمی‌تر رع در حوالی دودمان هجدهم متحد کند. عبادت کنندگان به آمون-رع لقب رسمی «پادشاه خدایان» را دادند، و تصاویر این خدای ترکیبی را به صورت مردی با چشم قرمز با سر شیری که یک قرص خورشیدی در اطراف داشت، نشان می‌دهد. در سرود آمون-رع، او را چنین توصیف کرده‌اند:
در سرود آمون-رع، او را چنین توصیف کرده‌اند: نمادشناسی. آمون را با قرص خورشید و دو آرایه بلند پر بر تاج در مصر باستان به نمایش درمی‌آوردند. در بعضی از تصاویر او را به شکل مردی به صورت برانگیخته با پوست تیره و آراسته به پرهای بلند به تصویر درآمده است. این خدا در بعضی از تصاویر به شکل قوچ کشیده شده‌است.و همین‌طور سگ. معبد. معبد اقصر در کرنک بیش از۱۰۰ متر طول و۵۰۰متر عرض دارد. این تالار را ۱۴۴ ستون به ۱۶ ردیف نگاه می‌داشته، ستون‌های دو ردیف اول از سایر ستون‌ها بلندتر بوده‌است.این ستون‌ها حایل سقف مسطح بودند.
بلندتر بوده‌است.این ستون‌ها حایل سقف مسطح بودند. این معبد در زمان آمنحوتپ چهارم بسته شده بود. آملیا ب. ادوارد در کتاب خود، اینگونه این معبد را توصیف می‌کند:
نستور ، در اسطوره‌های یونان، شاه پولوس است. پسر و خلوریس بود. از میان دوازده پسر نلئوس تنها او بود که از حملهٔ هراکلس به پولوس جان سالم به در برد. پس از مرگ یازده برادرش، خدایان باقیمانده ی عمر آنان را به نستور بخشیدند و وی از موهبت عمری بسیار طولانی برخوردار گردید. در جنگ تروا سالخورده‌ترین و عاقل‌ترین جنگاور محسوب می‌شد.
آنتایوس ، در اساطیر یونانی، غول لیبوا است. پسر پوزئیدون و گایا بود. قدرت خارق‌العاده‌ای داشت که از تماس با مادرش گایا (زمین) به دست می‌آورد. "آنتایوس" که دارای قدرت شگفت انگیزی بود، با هر بیگانه‌ای که به سرزمینش وارد می‌شد کشتی می‌گرفت و چون زمین می‌خورد قدرت تازه می‌یافت و برهمه چیره می‌گشت و با استفاده از جمجمه آنها سقف معبد پدر خود خدای دریاها را می‌پوشاند. سرانجام هراکلس با کمک آتنا او را از زمین بلند کرد و آن‌قدر فشار داد تا کشته شد.
نِمِسیس در اساطیر یونان الههٔ نیک و بد، دادگری(عدالت) و تلافی(انتقام)بود. تندیس و پرستشگاه او در روستای رامنوسیا در شمال آتیک جای گرفته است و به همین علت با نام رامنوسیا نیز شناخته می‌شود. او به عنوان دختر زئوس یا اوکئانوس شناخته می‌شود، اما برطبق هزیود او فرزند اربوس و نوکس (شب) بود. او مجازات‌کنندهٔ عاشقان بی‌وفا و قانون‌شکنان و مغروران بود. "نمسیس" به مانند یک زن جدی دارای بال، که در دست چپ خود یک شلاق، افسار، شمشیر، شاخه سیب یا یک ترازو دارد. کارها و کردارها. علی رغم اینکه ایزدبانویی قابل احترام بود،
علی رغم اینکه ایزدبانویی قابل احترام بود، "نمسیس" غم و اندوه فراوانی برای افراد فناپذیری همچون نارسیس به بار آورد که یکی از دخترانی که جواب عشقش را از نارسیس نگرفته بود دعا کرد که باشد روزی که این مغرور و خودشیفته، روزی عاشق خودش شود و نمسیس این کار را برعهده گرفت. نارسیس شکارچی زیباروی و گردن فرازی بود که عاشقان خود را خوار می‌شمرد. نمسیس او را کنار آبگیری فریفت و بازتاب خود را در آب مشاهده نمود و عاشق خود شد، بدون آنکه بداند آن بازتاب تنها چیزی شبیه عکس است. نارسیس نمی‌توانست دست از زیبایی خود بردارد و
است. نارسیس نمی‌توانست دست از زیبایی خود بردارد و سرانجام در همان حال جان باخت. نمسیس بر آن بود که هیچ کس نباید خیلی خوب باشد، و همیشه آنانی را که با هدایای بسیار مورد احترام قرار می‌گرفتند، نفرین می‌کرد. شانس و کیفر. واژهٔ "نمسیس" در اصل به معنای توزیع‌کننده شانس و اقبال است؛ که این شانس بر اساس شایستگی توزیع می‌گردد. بنابراین، "نمسیس" به افرادی اشاره دارد که در حق این شایستگی ایجاد اختلال می‌کنند. در تراژدی‌های یونان نمسیس به‌طور عمده خونخواه جرم و تنبیه‌کنندهٔ گستاخی به نظر می‌رسد و همدست آته و ارینی‌ها
گستاخی به نظر می‌رسد و همدست آته و ارینی‌ها می‌باشد. او گاهی با آدراستیا قیاس می‌شود که به معنای فردی است که راه گریزی از او نمی‌باشد.
نوتوس ، در اسطوره‌های یونان، باد جنوب است. او را برادر بورئاس و زفوروس می‌دانند. او طبیعتی آرام و گرم داشت اما در فصل پائیز توفان بر پا می‌کرد و موجب از بین رفتن محصولات کشاورزان می‌شد.
آنتیگون ، در اسطوره‌های یونان، دختر اودیپ و یوکاسته است. برادرانش پولونیکِس و اِتِئوکلِس در جنگ مخالفان هفتگانهٔ تبای همدیگر را کشتند و کرِئون دایی‌شان و پدر هِمون، پادشاه تبای تدفین پولونیکس را به جرم خیانت ممنوع کرد. آنتیگون از این فرمان سرپیچی می‌کند و می‌گوید که «از قلب فرمان می‌برد». او برادر را به خاک می‌سپارد و به دستور کرئون زنده در گور می‌شود. دختر اودیپ (شاه تبای) و یوکاسته یا اِپیکاسته (که مادر و در عین حال همسر اودیپ بود) در نمایشنامه‌های اودیپ در کولونوس و آنتیگونه اثر سوفوکلِس، داستانش شرح
در کولونوس و آنتیگونه اثر سوفوکلِس، داستانش شرح داده شده‌است. اما روایت‌های دیگری نیز از سرگذشت او وجود داشته‌است که یکی از آن‌ها تراژدی‌ای به قلم ائوریپیدس بوده‌است که مفقود شده‌است. بعد از آنکه اودیپ پی برد که با مادر خود زنا کرده‌است، یوکاسته (مادر و همسرش) خود را به دار آویخت و اودیپ نیز چشم خود را کور کرد. اودیپ سوگند خورد که خانواده و دیار آلودهٔ خود را ترک کند اما کرئون (برادر یوکاستا) از او خواست مدتی آنجا بماند. در این مدت کرئون به عنوان نایب‌السلطنه حکومت کرد. بعداً، پسران اودیپ ، یعنی اتئوکلس و
حکومت کرد. بعداً، پسران اودیپ ، یعنی اتئوکلس و پولونیکس، تاج و تخت را تصاحب کردند و پدر را بیرون راندند. آنتیگون همراه اودیپ رفت تا در آوارگی‌های او راهنمایش باشد. وقتی اودیپ سرانجام به حریم مقدس پوسئیدون در کولونوس رسید که مقدر بود در آنجا بمیرد. ایسمِنه (خواهر آنتیگون) نزد اودیپ و آنتیگون رفت و به آنها خبر داد که برادران به نزاع برخاسته‌اند و کرئون که از اتئوکلس دفاع می‌کند مایل است اودیپ به تبای بازگردد، زیرا طبق یک پیشگویی، حضور اودیپ موجب پیروزی کسی می‌شود که به اودیپ پناه بدهد. اودیپ در محراب ماند
می‌شود که به اودیپ پناه بدهد. اودیپ در محراب ماند اما کرئون با سربازانش از راه رسید و خواست ایسمنه و آنتیگون را برباید تا اودیپ مجبور به همکاری شود. اما اودیپ از اهالی کولونوس تقاضا کرد که به دنبال تسئوس (شاه آتن) بروند. تسئوس به سرعت آمد و هر دو خواهر را نجات داد. وقتی اودیپ از دنیا رفت، آنتیگون و ایسمنه داوطلبانه به تبای بازگشتند در حالیکه پولونیکس با هفت سردار به تبای حمله کرده بود. پولونیکس و اتئوکلس در نبرد تن به تن یکدیگر را کشتند. کرئون جسد اتئوکلس را با تشریفات شاهانه به خاک سپرد اما چون پولونیکس
را با تشریفات شاهانه به خاک سپرد اما چون پولونیکس را یاغی و خائن می‌دانست جنازه‌اش را رها کرد تا بگندد و ممنوع کرد که کسی به آن دست بزند. آنتیگون این بی‌حرمتی را تحمل نکرد و سه مشت خاک بر جنازه پاشید و در صدد دفن جنازه برآمد. سربازان کرئون آنتیگونه را دستگیر کردند. آنتیگون تقاضای ایسمنه را که خواست در جرم و مجازات او شریک شود نپذیرفت زیرا ایسمنه موقعی که آنتیگونه خواست اقدام به دفن برادر کند از کمک کردن امتناع کرده بود. کرئون آنتیگون را به دلیل نافرمانی‌اش به مرگ محکوم کرد اما برای اینکه قاتل او نباشد
به مرگ محکوم کرد اما برای اینکه قاتل او نباشد دستور داد آنتیگون را با آب و غذا در غاری حبس کنند. هِمون پسر کرئون که نامزد آنتیگون بود به دفاع از آنتیگون برخاست و به پدر اعتراض کرد اما نتیجه‌ای در برنداشت. تیرِسیاس، غیبگوی پیر و نابینای تبای، نزد کرئون آمد و به او هشدار داد و در خواست کرد مردگان را دفن کند و زندگان را از گور درآورد. کرئون به اکراه پولونیکس را دفن کرد و بعد به سراغ غاری رفت که آنتیگون در آن حبس شده بود. غار را گشود اما با جنازهٔ آنتیگون که خود را به دار آویخته بود مواجه شد و هِمون را بالای
را به دار آویخته بود مواجه شد و هِمون را بالای سر جنازه دید. هِمون با خنجری که داشت سعی کرد ضربه‌ای به پدر بزند اما بعد خود را کشت. ائورودیکه، همسر کرئون بعد از شنیدن مرگ پسرش خودکشی کرد.
در اسطوره‌شناسی یونانی، نایکی (; ) ایزدبانویی است که پیروزی را در هر زمینه‌ای از جمله هنر، موسیقی، جنگ و دو و میدانی نشان می‌دهد. او اغلب در هنر یونانی به‌ شکل پیروزی بالدار در حال پرواز به تصویر کشیده می‌شود؛ با این حال، زمانی که او به‌عنوان ویژگی خدایی دیگری مانند آتنا به تصویر کشیده می‌شود می‌تواند بدون بال نیز به عنوان «پیروزی بدون بال» ظاهر شود. در ادبیات یونانی نایکی به عنوان ویژگی و خدمتگزار خدایان زئوس و آتنا توصیف می‌شود. نایکی این وظیفه‌ی افتخاری را در کنار زئوس در طی جنگ تیتان‌ها به دست آورد،
را در کنار زئوس در طی جنگ تیتان‌ها به دست آورد، جایی که او یکی از اولین خدایانی بود که با زئوس بیعت بست. در آتن، نایکی با توجه به موقعیت برجسته آتنا در شهر، خدمتکار و همچنین ویژگی او شد. آمیختگی این دو الهه در آتن به ابهام پیرامون منشأ نایکی کمک کرده است. مشخص نیست که آیا او از ویژگی شخصیتی ایزدبانوی یونانی آتنا سرچشمه گرفته است یا همیشه به عنوان یک خدای مستقل وجود داشته است. داستان منشا او در اسطوره‌شناسی یونانی نیز کمی مبهم است، با اینکه تئوگونیا ادعا می‌کند که نایکی دختر استیکس و پالاس است "سرودهای
می‌کند که نایکی دختر استیکس و پالاس است "سرودهای هومری"، آرس، خدای جنگ را به عنوان پدر نایکی توصیف می‌کند. معادل رومی او ایزدبانو ویکتوریا است. ریشه‌شناسی. در حالی که کلمه یونانی (νίκη) نایکی از لحاظ ریشه‌شناسی نامشخص است، رابرت اس. پی. بیکس، منشا پیشایونانی را پیشنهاد کرده است. با این حال حدس هم زده می‌شود که از کلمه پروتو-هندواروپایی نیک به معنای حمله کردن یا «شروع شدید» گرفته شده است. اگر این درست باشد، این کلمه با یونانی باستان νεῖκος (neîkos، "نزاع") و لیتوانیایی ap-ni̇̀kti ("حمله کردن") همزاد می شود.
لیتوانیایی ap-ni̇̀kti ("حمله کردن") همزاد می شود. منشا نایکی. نایکی و آتنا هر دو با پیروزی مرتبط هستند، که منجر به مناقشه بر سر منشا نایکی شده است. طبق مقاله‌ای از هریسون (همان‌طور که در سایکز، ۱۸۹۵ نقل شده است)، نایکی زمانی یکی از وجوه الهه یونانی آتنا بود که از Boulaia (پارلمان خوب)، Ergane (ارگان ماهر) و Nike (پیروزی) تشکیل شده بود. بر اساس این نظریه، نایکی در نهایت از آتنا جدا شد تا شخصیت متمایز خود را شکل دهد. ژان بودریار، در مقاله ای دیگر (همان‌طور که در سایکز، ۱۹۸۵ ذکر شد)، دیدگاه مشابهی دارد که
که در سایکز، ۱۹۸۵ ذکر شد)، دیدگاه مشابهی دارد که نایکی زمانی بخشی از آتنا بوده و در حدود قرن پنجم از او جدا شده است. با این حال، او معتقد است که شخصیت آتنا-نایکی در کنار شخصیت متمایز نایکی به حیات خود ادامه داد. بر طبق سایکز، نایکی به عنوان یک خدای مستقل از آتنا وجود داشت زیرا نایکی نشان دهنده پیروزی در رقابت‌های موسیقی، ورزشی و نظامی بود و اقتدار آتنا به پیروزی های کاملاً نظامی محدود می‌شد.
آنخیسس (Anchises) یا آنشیز در اسطوره‌های یونان، پسر کاپون و تمیست است. زئوس، آفرودیته را به عشق او گرفتار کرد. از پیوند آن دو آینیاس به دنیا آمد که رومیان او را جد خود می‌دانستند. پس از سقوط تروا آئنیاس او را بر دوش گرفت و به ایتالیا گریخت. پیوند با آفرودیته و تولد آئنیاس. داستان تولد آئنیاس در سرود هومری ایلیاد چگونگی تأثیر آفرودیت بر روابط عشقی خدایان را بازگو می‌کند. حتی زئوس قدرتمند نیز از قدرت‌های دخترش آفرودیت در امان نبود، زیرا زئوس روابط عاشقانه زیادی با زنان فانی داشت. زئوس تصمیم گرفت به آفرودیت
با زنان فانی داشت. زئوس تصمیم گرفت به آفرودیت طعم داروی خود را بچشد و آفرودیت را عاشق مردی فانی (آنخیسس) کرد و او را به عنوان یک خدا در نظر او نشان داد. زئوس اشتیاق به آنخیسس را در دل الهه نهاد و به محض اینکه او را در حال مراقبت از گاوهایش دید، شور و اشتیاق قلب او را فرا گرفت. او به معبد خود در پافوس در قبرس رفت و در آنجا مسح شد و آماده شد. هنگامی که به کوه آیدا رسید، آنخیسس را یافت که از او ترسیده بود. او پرسید که آیا او یک الهه است یا یک نیمف (پری). آفرودیت دروغ گفت و ادعا کرد که او یک فانی است و هرمس به
دروغ گفت و ادعا کرد که او یک فانی است و هرمس به او گفته‌است که همسر قانونی آنخیسس خواهد بود. آنخیسس و آفرودیت با هم خوابیدند، و صبح، او شکل واقعی خود را برای او آشکار کرد. آنخیسس وحشت کرد و متوجه شد که او با یک الهه بوده‌است. با این حال، آفرودیت به او اطمینان داد و به او گفت که نیازی به ترس نیست. آفرودیت به آنخیسس گفت که نیمف‌های کوهستانی پسرشان را بزرگ می‌کنند و زمانی که او به سن معینی رسید او را نزد پدرش می‌آوردند که قرار بود به مردم بگوید مادر پسرش یک نیمف است. او به او هشدار داد که اگر او حقیقت را در
است. او به او هشدار داد که اگر او حقیقت را در مورد اصل و نسب پسرشان بگوید، زئوس خشمگین صاعقه ای به سوی او پرتاب خواهد کرد. همان‌طور که آفرودیت پیش‌بینی کرد، هنگامی که زئوس متوجه شد که آنخیسس پدر آئنیاس است، صاعقه ای به سوی او پرتاب کرد. اگر آفرودیت مداخله نمی‌کرد و صاعقه را به سمت پاهای او منحرف نمی‌کرد، آنخیسس می‌مرد. با این حال، شوک اعتصاب آنچیس را چنان ضعیف کرد که دیگر نتوانست راه برود.
آترئوس ، در اسطوره‌های یونان، پادشاه موکنای است. او پسر پلوپس و هیپودامیا بود. پس از آن‌که به پادشاهی رسید با آئروپه ازدواج کرد و از او صاحب دو فرزند به نام‌های آگاممنون و منلائوس شد. به آئورپه و برادرش توئستس بدگمان شد و برای انتقام خیانت، سه پسر برادر خود را کشت و گوشت آن‌ها در ضیافتی به توئستس خوراند. پسر چهارم توئستس، آیگیستوس، او را از پا درآورد.
آتیس یا ، از شخصیت‌های اسطوره‌های یونان می‌باشد. کوبله، الههٔ فروگیایی عاشق وی بود. سبلی به سبب عشق و حسادت شدید و برای آن‌که آتیس نتواند با کس دیگری ازدواج کند، او را وادار کرد تا خود را اخته کند. آتیس در اثر این زخم جان سپرد و کوبله به یاد او همه خادمان معبد خود را امر کرد تا خود را خواجه کنند و آتیس را به صورت درختی در آورد.
نیوبه ، در اسطوره‌های یونان، دختر تانتالوس و دیونه است. او نخستین همسر زمینی زئوس بود و آرگوس را به دنیا آورد. در اسطوره‌شناسی. در ایلیاد به نیوبه اشاره شده‌است. او ملکهٔ متکبر و خودبین تبای بود که به نحوی افراطی به چهارده فرزند خویش و تبار ایزدی خود می‌بالید و به همین دلیل از مردمان سرزمینش خواست که به‌جای لتو، او را بپرستند. این عمل باعث خشم لتو گشت و تصمیم به مجازات نیوبه گرفت. بدین شکل که فرزندان خود، آپولون و آرتمیس را فرستاد تا تمامی فرزندانش را بکشند و آنان نیز چنین کردند. فرزندانش به مدت ۹ روز دفن
و آنان نیز چنین کردند. فرزندانش به مدت ۹ روز دفن نشدند، درحالی که او بر سر فرزندانش، از غم و سوگ از دست دادن فرزندانش از خوردن غذا خودداری کرد. اشاره در کمدی الهی. به او همچنین در کمدی الهی، اثر سترگ دانته آلیگیری، اشاره شده‌است:
آخایوس ، در اسطوره‌های یونان، پسر کسوتوس و کرئوسا، برادر ایون و همچنین نوه هلن است. به گفته پوسانیاس، او پدر آرچاندر و آرشیتلس بود که از فتیوتیس به آرگوس سفر کردند و هر یک با دختران دانائوس ازدواج کردند. آخایوس به کمک متحدانش آتن و آیگیالوس را از چنگ برادر درآورد. قبیله آخه‌ای‌ها که پس از آوارگی‌های فراوان در پلوپونز استقلال یافت از او به وجود آمدند. اساطیر. آخه‌ای‌ها او را سرمنشأ نژاد خود می‌دانستند و نام خود و همچنین آخایا را که قبلا آگیالوس نامیده می‌شد از او گرفته بودند. عموی آخایوس با نام آئولوس از
از او گرفته بودند. عموی آخایوس با نام آئولوس از تسالی به پلوپونز آمده بود و بعداً نیز به همین تسالی برگشت و نهایتاً در همانجا درگذشت. آخایوس پس از مرگ عمویش به تسالی رفت و خود را بزرگ فتیوتیس نامید، که نام آخایا نیز از او برگرفته شده است.
آخرون ، در اسطوره‌های یونان، رودی در جهان زیر زمین است. آخرون مانند سایر رودها شخصیتی انسانی دارد و پدر اسکالافوس محسوب می‌شود. این رود از ایپروس جنوبی می‌گذرد و آبکندهای آن چنان تیره و ژرف است که شاعران یونانی آن را رودی از رودهای دوزخ یا منشعب از سرچشمه‌ای دوزخی شمرده‌اند. بنابر برخی روایات آخرون یکی از پسران زمین بود که به سبب کمک به تیتان‌ها در جنگ‌شان با المپیان، محکوم شد که به دنیای زیرزمین برود.
آندروماخه یا آندروماک در اسطوره‌های یونان، دختر ایتیون است. او با هکتور ازدواج کرد و آستواناکس را به دنیا آورد. پس از سقوط تروا و کشته شدن هکتور و آستواناکس، او را به کنیزی به نئوپتولموس دادند.