payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هر مشکلی را بر طرف سازد»، رومل را با میزان اندکی نیرو راهی شمال آفریقا کند. موفقیت اولیه رومل در کسب پیروزی با حداقل نیرو در نهایت برای او گران تمام شد چرا که فرماندهی عالی تصور می‌کرد او خواهد توانست با این حداقل‌ها شرایط را مدیریت کند. رومل خود در این باره می‌گوید: «گاهی داشتن شهرت نظامی یک بدبختی است. شخص خودش از محدودیت‌هایش با خبر است اما دیگران انتظار معجزه‌ها دارند.» بر مبنای استانداردهای بلند مدت شیوه جنگ ورماخت، همان دستاوردهای اولیه رومل نیز به دشواری منطبق با «پیروزی‌های فاتحانه» در نزد
به دشواری منطبق با «پیروزی‌های فاتحانه» در نزد تاریخ‌دانی عمومی است. در این مرحله، رومل هیچگاه نتوانست همانند نبردهای جبهه‌های غربی و شرقی، پشت خط مقدم دشمن در عمق اراضی آن نفوذ و همانند آن‌ها، «نبردهای محاصره‌ای» ایجاد کند. رومل نتوانست منابع حیاتی دشمن را به خطر بیندازد تا آن‌ها مجبور شوند میزان زیادی نیرو به مقابله با او بفرستند. در نتیجه هیچ «پیروزی نابودکننده‌ای» توسط او حاصل نشد. رومل اراضی بایر وسیعی را پشت سر گذاشت اما نتوانست چیزی را منهدم کند. در حقیقت آنچه رومل به دست آورد یک پیروزی «نیم‌پَز»
حقیقت آنچه رومل به دست آورد یک پیروزی «نیم‌پَز» بود که در نهایت به یک بن‌بست و ضد حمله موفق بریتانیایی‌ها منجر شد. این‌ها اساساً در نتیجه آغاز نابهنگام تهاجم توسط رومل با وجود مخالفت فرماندهی عالی بود. آوازه رومل اساساً از تحسین او توسط دشمنانش، غالباً بریتانیایی‌ها، پدید آمده است؛ چرا که به عقیده جان موزیر، تاریخ‌دان آمریکایی، با توجه به دشواری‌هایی که رومل برای آن‌ها در شمال آفریقا پدیدآورد، بریتانیایی‌ها تصور می‌کردند تنها یک «رهبر نظامی نابغه» می‌تواند آن‌ها را در میدان نبرد شکست دهد. پیش از همه این
آن‌ها را در میدان نبرد شکست دهد. پیش از همه این چرچیل بود که برای پوشاندن شکست‌های خود و نیروی زمینی بریتانیا در شمال آفریقا، چهره‌ای از رومل به عنوان یک فرمانده خارق‌العاده پدیدآورد. بدین شکل سربازان متفقین لقب «روباه صحرا» را بر رومل نهادند. این اسطوره اثر نامطلوبی بر روحیه نیروهای متفقین در برابر رومل گذاشت. اسطوره رومل به اندازه‌ای در بین نیروهای متفقین بالا گرفت که فرماندهان آن‌ها از جمله آوچینلک به شکل فعالانه‌ای به شکستن هیمنه این «سوپرمن با توانی فرا طبیعی» پرداختند. این در حالی است که در صدها صفحه
طبیعی» پرداختند. این در حالی است که در صدها صفحه خاطره‌نویسی‌هایی که از رومل باقی مانده است حتی یک بار هم به نام اشاره‌ای به هیچ‌یک از حریفانش نکرده است. به هر صورت خود رومل در این باره می‌گوید: این سخن یکی از مهم‌ترین تصدیق‌ها به یکی از عواملی بود که منجر به حصول برخی از معروف‌ترین موفقیت‌های میدان نبرد توسط او است. قابلیت فرماندهان بریتانیایی در هدایت پیاده‌نظام، نیروهای زرهی و ادوات ضد تانک در سطحی پایین‌تر از توانایی فرماندهان آلمانی بود. پس از شکست در شمال آفریقا و شمال فرانسه و متعاقباً سقوط رایش
در شمال آفریقا و شمال فرانسه و متعاقباً سقوط رایش سوم، اسطوره رومل برای مدتی در سایه قرار گرفت اما چند سال بعد مجدداً، غالباً به جهت موضوعات پیرامون مرگ او، سر برآورد. در ورماختی که متهم به تجاوزگری و صورت دادن جنایت جنگی بود، رومل به عنوان کسی که در درگیری‌های ایدئولوژیک، مخصوصاً در جبهه شرقی، دخالتی نداشت و در نهایت در صف مخالفان هیتلر قرار گرفت و در همین بستر جان باخت، مورد مناسبی برای اسطوره‌سازی در آلمان و خارج از آن بود. در آلمان غربیِ پس از جنگ که نام سایرین پایمال می‌شد، سعی در خدشه‌زدایی از نام
نام سایرین پایمال می‌شد، سعی در خدشه‌زدایی از نام رومل بود. یک کشتی جنگی در نیروی دریایی، پادگان‌های نظامی در چندین شهر و خیابان‌های مختلف مسما به این نام شدند؛ چیزی که برای یک ژنرال آلمانی جنگ جهانی دوم کاملاً منحصر به فرد است. انتقادات و مخالفت‌ها. رومل در موارد متعددی توسط خود آلمانی‌ها، از فریدریش پائولوس و یولیوس اشترایشر گرفته تا فون روندشتت، مورد انتقاد قرار گرفته و شایستگی او به صراحت زیر سؤال رفته است. بیشتر این انتقادات از حوادث طبرق در سال ۱۹۴۱ نشات می‌گیرد. فون روندشتت پس از جنگ در صحبت با لیدل
می‌گیرد. فون روندشتت پس از جنگ در صحبت با لیدل هارت گفت: «او مرد شجاعی و فرمانده‌ای بسیار توانمند در عملیات‌های کوچک بود اما در حقیقت صلاحیت فرماندهی عالی را نداشت.» فون روندشتت اقدامات رومل برای دفاع در مقابل تهاجم متفقین در فرانسه را «فریب‌دهنده» و استحکاماتی که ایجاد کرد را «بلا استفاده» دانست. پائولوس رومل را «احمق شوابنی» توصیف کرده است. بسیاری از هم‌عصرانش رومل را «ماجراجو» و ارتقا یافته به جایگاهی بالاتر از سطح طبیعی او به عنوان فرمانده یک سپاه، خوانده‌اند. آن‌ها رومل را، در قیاس با جبهه شرقی، حائز
آن‌ها رومل را، در قیاس با جبهه شرقی، حائز هیچ تجربه جنگی نمی‌دیدند. تعدادی از ژنرال‌های نیروی زمینی آلمان انتصاب رومل به مدارج بالا را مرهون ارتباطات سیاسی او، به خصوص از زمان فرماندهی او بر یگان محافظان پیشوا، عنوان کرده‌اند. بنا بر این دلایل و با توجه به گذرانده نشدن دوره ستاد کل توسط رومل، ارتشبد هالدر هیچگاه با انتصاب او به فرماندهی نیروهای آلمان در آفریقا موافق نبود و حتی تلاش کرد او را از این مقام خلع کند. هالدر معترض این مسئله بود که رومل آلمان را درگیر کارزاری فرا تر منابع آن کرده است. با این
را درگیر کارزاری فرا تر منابع آن کرده است. با این عده‌ای این‌گونه انتقادات و حملات به رومل را ناشی از «حسادت» به او دانسته‌اند. به هر صورت این پشتیبانی هیتلر بود که رومل را در جایگاهش حفظ می‌کرد. تمایل قابل توجه پیشوا به ریسک کردن، شیفتگی او به فن‌آوری‌های نوین نظامی و علاقه او به افسران میدانی جسور مانند رومل، امکان بروز حداکثری توان بالقوه آن‌ها را فراهم می‌آورد. با این حال هیتلر نیز در حالی که همچنان او را دارای قابلیت‌های زیادی می‌دید، در نهایت به منتقد «بدبینی مطلق» رومل در ارتباط با آینده در مواجهه
«بدبینی مطلق» رومل در ارتباط با آینده در مواجهه با «کوچک‌ترین مشکلات» بدل شد و از سپردن برخی جایگاه‌ها و اختیارات به او اجتناب می‌کرد. زندگی شخصی. پدرش، هم‌نام خودش، اروین رومل و مادرش هلن تولس، هر دو پروتستان بودند. مادر او اشراف‌زاده به حساب می‌آمد. رومل به عنوان یکی از پنج فرزند خانواده، کودکی ریز جثه و ساکت بود. در دوران مدرسه نمرات متوسطی می‌گرفت. بیش از آن که سخن‌ور باشد به گوش دادن علاقه داشت. اطلاعات چندانی از دوران کودکی او در دست نیست اما رومل در نوشته‌هایش ذکر کرده است که این دوران را با خوشحالی
ذکر کرده است که این دوران را با خوشحالی گذرانده است. رومل علاقه زیادی به چندین فعالیت ورزشی هم٬چون اسکی، اسکیت، دوچرخه سواری و تنیس، داشت. سال ۱۹۰۷ هنگام پریدن از روی یک چشمه، مچ پای راستش شکست اما بعدها اثری از آن باقی نماند. رومل پس از فارغ‌التحصیلی از دانشکده جنگ در دانتسیش، اواخر سال ۱۹۱۱ با لوسیا ماریا مولین هفده ساله آشنا شد. لوسیا با تباری ایتالیایی-لهستانی، برای یادگیری زبان به دانتسیش آمده بود و پنج زبان ایتالیایی، فرانسوی، اسپانیایی، انگلیسی و لهستانی را فرا گرفت. لوسیا از یک خانواده پایبند
و لهستانی را فرا گرفت. لوسیا از یک خانواده پایبند کاتولیک بود. پدر او نیز آموزگار مدرسه بود. پدر رومل ماه دسامبر سال ۱۹۱۳ درگذشت. به شکل سنتی افسران جز آلمانی حق ازدواج پیش از سن ۲۵ سالگی را نداشتند. بدین جهت، رومل و لوسیا روز ۱۷ نوامبر سال ۱۹۱۶ با یکدیگر ازدواج کردند. مانفرد، پسر آن‌ها روز ۲۴ دسامبر سال ۱۹۱۸ زاده شد. لوسیا در این هنگام به عنوان پرستار در صلیب سرخ فعالیت می‌کرد. عشق رومل به همسرش به گونه‌ای بود که هنگام جدایی تقریباً هر روز برای او نامه می‌نوشت. یک افسر آمریکایی پس از جنگ در مصاحبه با
می‌نوشت. یک افسر آمریکایی پس از جنگ در مصاحبه با لوسیا، با اشاره به «دانش شگفت‌انگیز» او در ارتباط با مسائل نظامی، همسر رومل را یک «بانوی ژنرال» توصیف می‌کند. به نقل از همسرش، رومل به شدت کار می‌کرد و «دلیل دیگری جز کارش برای زندگی نداشت.» او در طول جنگ هیچگاه به کنسرت یا هر نوع تفریح دیگری نرفت. علاوه بر این، رومل اهل مشروب و سیگار نبود. پاییز سال ۱۹۴۳ در جریان بمباران گسترده آلمان توسط متفقین، رومل با نگرانی از نزدیکی خانه‌اش در وینر نویشتات در حومه وین به یک کارخانه تولید هواگردهای مسرشمیت، اقامتگاه خود
یک کارخانه تولید هواگردهای مسرشمیت، اقامتگاه خود را به روستای هرلینگن در غرب اولم منتقل نمود.
غذاهای چینی شامل غذاهایی است که از چین و همچنین از مردم چین از سایر نقاط جهان تهیه می‌شود. به دلیل مهاجرت چینی‌ها و قدرت تاریخی این کشور، غذاهای چینی با تغییراتی که برای سرو غذای محلی انجام شده است عمیقاً بر بسیاری از غذاهای دیگر در آسیا و فراتر از آن تأثیر گذاشته است. مواد غذایی اصلی چینی مانند برنج، سس سویا، نودل، چای، رایو و توفو، و ظروفی مانند چوب غذاخوری و ووک را می‌توان در سرتاسر جهان یافت. آشپزی چینی یکی از پرطرفدارترین و متنوع‌ترین سبک‌های آشپزی در دنیا است که ویژگی‌های خاص خود را دارد. غذاهای چینی
است که ویژگی‌های خاص خود را دارد. غذاهای چینی معمولاً به طعم‌های متعادل و خوشمزه، استفاده از مواد تازه و طبخ سریع معروف هستند. در این سبک از آشپزی، از روش‌های مختلفی مانند سرخ کردن، بخارپز کردن، جوشاندن، و کباب کردن استفاده می‌شود. اولین موسسات غذاخوری جهان که به‌عنوان رستوران‌ها به معنای امروزی شناخته می‌شوند، برای اولین بار در قرن ۱۱ و ۱۲ میلادی در چین و در دوران دودمان سونگ پدیدار شدند. غذای خیابانی در طول دودمان تانگ به جنبه جدایی ناپذیر فرهنگ غذایی چین تبدیل شد و فرهنگ غذای خیابانی در بیشتر مناطق جنوب
تبدیل شد و فرهنگ غذای خیابانی در بیشتر مناطق جنوب شرقی آسیا توسط کارگران وارداتی از چین در اواخر قرن نوزدهم ایجاد شد. ترجیحات آشپزی برای استفاده از چاشنی و فنون پخت و پز در استان‌های چین به تفاوت در طبقه اجتماعی، مذهب، پیشینه تاریخی و گروه‌های قومی بستگی دارد. با توجه به اینکه آب و هوای چین از مناطق گرمسیری در جنوب تا قطبی در شمال شرقی متفاوت است. ویژگی‌های جغرافیایی از جمله کوه‌ها، رودخانه‌ها، جنگل‌ها و بیابان‌ها نیز تأثیر زیادی بر مواد موجود محلی دارند. ترجیحات سلطنتی و اشرافی امپراتوری نیز در تغییر
ترجیحات سلطنتی و اشرافی امپراتوری نیز در تغییر غذاهای چینی نقش دارد. به دلیل گسترش امپراتوری، مهاجرت و تجارت، مواد اولیه و فنون آشپزی از فرهنگ‌های دیگر در طول زمان در غذاهای چینی ادغام شده و تأثیرات آشپزی چینی در سراسر جهان گسترش یافته است. آشپزی چینی به ترکیب دقیق طعم‌ها مانند شیرینی، شوری، ترشی، تندی و تلخی اهمیت می‌دهد. این طعم‌ها معمولاً به‌طور همزمان در غذاها وجود دارند و ایجاد تعادل بین آن‌ها یکی از ویژگی‌های کلیدی آشپزی چینی است. همچنین، از انواع مختلف مواد اولیه مانند گوشت، ماهی، سبزیجات، قارچ‌ها،
مواد اولیه مانند گوشت، ماهی، سبزیجات، قارچ‌ها، ادویه‌ها و میوه‌ها در تهیه غذاها استفاده می‌شود. سبک‌های منطقه ای، مذهبی و قومی متعددی از غذاهای چینی در چین و خارج از این کشور یافت می‌شود. غذاهای چینی بسیار گوناگون است و اغلب در بخش‌های استانی طبقه‌بندی می‌شوند، اگرچه این طبقه‌بندی‌های سطح استان از سبک‌های بسیار بیشتری در درون خود تشکیل می‌شوند. در طول دودمان چینگ، چهار سنت بزرگ در آشپزی چینی، آشپزی سیچوآن، لو، یوئه و هوایانگ بودند که به ترتیب نشان دهنده غذاهای غرب، شمال، جنوب و شرق چین بودند. در سال ۱۹۸۰،
غرب، شمال، جنوب و شرق چین بودند. در سال ۱۹۸۰، یک گروه مدرن از مقاله، روزنامه‌نگار چینی وانگ شائوکوان که در روزنامه پیپل دیلی منتشر شد، هشت غذای چین را با نام‌های آنهویی (徽菜)، گوانگدونگ (粵菜)، فوجیان (閩菜؛ 蘐揜湘菜)، جیانگ سو (蘇菜)، شاندونگ (魯菜)، سیچوان (川菜)، و ژجیانگ (浙菜؛) شناسایی کرد. آشپزی چینی عمیقاً با طب سنتی چینی در هم آمیخته است، مانند تمرین غذا درمانی چینی. رنگ، عطر و طعم سه جنبه سنتی مورد استفاده برای توصیف غذای چینی، و همچنین معنی، ظاهر و تغذیه غذا هستند. پخت و پز باید با توجه به مواد مورد استفاده، کار
پخت و پز باید با توجه به مواد مورد استفاده، کار با چاقو، زمان پخت و پز و چاشنی ارزیابی شود. یکی از ویژگی‌های مهم آشپزی چینی استفاده از روش‌های پخت سریع در حرارت بالا است که باعث حفظ طعم و ارزش غذایی مواد می‌شود. تاریخچه. پیش از سلسله تانگ. جامعه چین برای خوراک‌شناسی ارزش زیادی قائل بود و بر اساس باورهای طب سنتی چین خود مطالعه گسترده‌ای در مورد این موضوع ایجاد کرد. فرهنگ چینی در ابتدا در اطراف دشت چین شمالی متمرکز بود. به نظر می‌رسد اولین محصولات اهلی شده گونه‌های ارزن دم روباهی و ارزن معمولی بوده است، در
ارزن دم روباهی و ارزن معمولی بوده است، در حالی که برنج در جنوب کشت می‌شده است. تا سال ۲۰۰۰ قبل از میلاد، گندم از غرب آسیا وارد شد. این دانه‌ها معمولاً به‌جای پختن نان در اروپا، به‌عنوان سوپ رشته‌ای گرم سرو می‌شدند. اشراف به انواع شکار حیوانات وحشی می‌پرداختند و گوشت گوسفند، خوک و گوشت سگ را به دلیل اهلی شدن این حیوانات مصرف می‌کردند. غلات را در برابر قحطی و سیل ذخیره می‌کردند و گوشت را با نمک، سرکه تخمیر و نگهداری می‌کردند. طعم گوشت با پختن آن در چربی‌های حیوانی افزایش می‌یافت، اگرچه این عمل بیشتر به افراد
افزایش می‌یافت، اگرچه این عمل بیشتر به افراد ثروتمند محدود می‌شد. در طول سلسله چین شی هوانگ، امپراتوری به سمت جنوب گسترش یافت. در زمان دودمان هان، مناطق مختلف و غذاهای مردم چین توسط آبراهه اصلی به هم مرتبط بودند و منجر به پیچیدگی بیشتر در غذاهای مختلف منطقه‌ای می‌شد. در فرهنگ چین غذا نه تنها به عنوان " چی " یا انرژی حیاتی، انرژی می‌دهد، بلکه غذا برای حفظ یین و یانگ نیز هست. فلسفه پشت آن ریشه در "یی‌چینگ" و طب سنتی چینی داشت: غذا از نظر رنگ، عطر، طعم و بافت قضاوت می‌شد و انتظار می‌رفت که یک وعده غذایی خوب
قضاوت می‌شد و انتظار می‌رفت که یک وعده غذایی خوب بین چهار طبیعت گرم و خشک، گرم و تر، سرد و خشک و سرد و تر و پنج طعم (تند، شیرین، ترش، تلخ و شور) تعادل ایجاد کند. نمک از زمان‌های اولیه به عنوان نگهدارنده استفاده می‌شد، اما در پخت و پز به شکل سس سویا اضافه می‌شد و سر سفره استفاده انمی شد. در دوران سلسله هان، چینی‌ها روش‌هایی را برای حفظ غذا برای جیره‌های نظامی در طول مبارزاتی مانند خشک کردن گوشت و پختن، برشته کردن و خشک کردن غلات توسعه دادند. روایت‌های چینی ادعا می‌کنند که نان برشته شده و مسطح شائوبینگ (نان
می‌کنند که نان برشته شده و مسطح شائوبینگ (نان بربری) توسط ژنرال بان چائو سلسله هان از "مناطق غربی" (مناطق غربی، نامی برای آسیای مرکزی) آورده شد و در ابتدا به عنوان هابینگ () شناخته می‌شد. باور بر این است که نان شاوبینگ از تبار هابینگ یا نان بربری است. اعتقاد بر این است که شائوبینگ با "نان تنور" ایرانی و "نان سمرقندی" آسیای مرکزی و همچنین پیتای خاورمیانه مرتبط است. غربی‌های خارجی در زمان سلسله تانگ در چین کیک‌های کنجدی درست می‌کردند و می‌فروختند. در طول دودمان‌های شمالی و جنوبی، مردم غیر هان مانند ژیان‌بی
شمالی و جنوبی، مردم غیر هان مانند ژیان‌بی از وی شمالی، غذاهای خود را به شمال چین معرفی کردند و این تأثیرات تا زمان دودمان تانگ ادامه یافت، و گوشت‌هایی مانند گوشت گوسفند و محصولات لبنی مانند شیر بز، ماست، و کومیس را در میان مردم رواج دادند. در زمان سلسله سونگ مردم هان نسبت غذاهای لبنی معرفی شده قبلی را کنار گذاشت. وانگ سو، شورشی چینی هان که پس از فرار از چی جنوبی در شیان بی شمالی وی پناهنده شد، در ابتدا تحمل خوردن لبنیات مانند شیر بز و گوشت مانند گوشت گوسفند را نداشت و مجبور شد به جای آن چای و ماهی مصرف
را نداشت و مجبور شد به جای آن چای و ماهی مصرف کند، اما پس از چند سال او توانست ماست و گوشت بره بخورد و امپراتور شیان بی از او پرسید که کدام یک از غذاهای چین را ترجیح می‌دهد، ماهی در مقابل گوشت گوسفند و چای در مقابل ماست. پس از سلسله تانگ. مهاجرت بزرگ مردم چین به جنوب در طول تهاجمات پیش از سلسله سونگ و در طول دودمان سونگ اهمیت نسبی محصولات اصلی چینی جنوبی مانند برنج و شله را افزایش داد. سو شی نویسنده و شاعر چینی، گوشت خوک سرخ شده را به عنوان گوشت خوک دانگپو بهبود داده است. گوشت خوک دانگپو (به چینی: 东坡肉) یک
بهبود داده است. گوشت خوک دانگپو (به چینی: 东坡肉) یک غذای مشهور و سنتی از آشپزی چین است که به‌ویژه در منطقه جیانگ‌سو، به‌خصوص در هانگژو، محبوبیت دارد. این غذا نام خود را از شاعر و دولتمرد مشهور چینی به نام سوی تونگپو گرفته است که در دوران سلسله سونگ (۹۶۰–۱۲۷۹ میلادی) زندگی می‌کرد. این غذا به دلیل روش خاص پخت، طعم دلپذیر و گوشت نرم و لطیف خود شناخته می‌شود. در حقیقت، گوشت خوک دانگپو یک نوع دنده گوشت خوک است که به‌طور آهسته در سس شیرین و شور پخته می‌شود و طعم غنی و خوشمزه‌ای پیدا می‌کند. عادات غذایی و آشپزی نیز
و خوشمزه‌ای پیدا می‌کند. عادات غذایی و آشپزی نیز در این دوره به شدت تغییر کرد، به طوری که بسیاری از مواد تشکیل دهنده مانند سس سویا و غذاهای آسیای مرکزی تحت تأثیر گسترده قرار گرفتند و کتاب‌های آشپزی مهمی مانند "Shanjia Qinggong" و "ووشی ژونگ کویلو" غذاهای رایج خانگی آن زمان را نشان می‌دهد. سلسله‌های یوان و چینگ غذاهای مغولی و مانچویی را به مردم چین معرفی کردند، غذاهای گرم شمالی که آشپزی در قابلمه داغ را رایج کرد. در طول سلسله یوان، بسیاری از جوامع مسلمان در چین ظهور کردند، که غذاهای بدون گوشت خوک را که
در چین ظهور کردند، که غذاهای بدون گوشت خوک را که اکنون در رستوران‌های هوی در سراسر کشور نگهداری می‌شود، استفاده می‌کردند. غذاهای یوننان در چین به دلیل پنیرهایی مانند روبینگ و پنیر روشان که توسط مردم بای تهیه می‌شد، منحصربه‌فرد است. به عنوان بخشی از آخرین مرحله مبادله کلمبی، بازرگانان اسپانیایی و پرتغالی شروع به معرفی غذاهای دنیای جدید به چین از طریق شهرهای بندری گوانگ‌ژو و ماکائو کردند. فلفل تند مکزیکی به مواد ضروری در آشپزی سیچوآن تبدیل شد و سیب زمینی و ذرت به غذای اصلی در سراسر دشت‌های شمالی تبدیل شدند.
به غذای اصلی در سراسر دشت‌های شمالی تبدیل شدند. در طول دودمان چینگ، خوراک شناسان چینی مانند یوان می، همان‌طور که در کار آشپزی او به نام "Suiyuan shidan" اشاره شد بر هدف اصلی استخراج حداکثر طعم از هر عنصر تمرکز داشتند. با این حال، روش‌های آشپزی در آن زمان کاملاً گوناگون بود و در برخی موارد به طرزی پر زرق و برق خودنمایی می‌کرد، به ویژه هنگامی که با اهداف تشریفاتی رسمی نیز مانند مورد جشن امپراتوری مانچو هان انجام می‌شد. جشن امپراتوری مانچو هان (به چینی: 满汉全席) از معروف‌ترین و بزرگ‌ترین ضیافت‌ها و جشن‌های غذایی
معروف‌ترین و بزرگ‌ترین ضیافت‌ها و جشن‌های غذایی در تاریخ چین است. این مراسم، که به‌ویژه در دوران سلطنت چینگ (۱۶۴۴–۱۹۱۲) برگزار می‌شد، نمادی از پخت‌وپز سلطنتی و ترکیب آشپزی هان (چینی سنتی) و آشپزی منچو (قوم منچو، بنیان‌گذاران سلسله چینگ) است و نشان‌دهنده تلاقی دو فرهنگ بزرگ آشپزی در چین است. امپراتور کیان‌لونگ (۱۷۱۱–۱۷۹۹) که یکی از بزرگ‌ترین و مشهورترین امپراتوران چینگ بود، علاقه زیادی به غذا داشت و برخی از بزرگ‌ترین ضیافت‌ها در دوران او برگزار شد. با افزایش سرعت زندگی در چین مدرن، فست فودها مانند نودل سرخ
سرعت زندگی در چین مدرن، فست فودها مانند نودل سرخ شده، برنج سرخ شده و "گیفان" (غذا روی برنج) بیشتر و بیشتر محبوب می‌شوند. اصول آشپزی در مناطق مختلف چین. آشپزی چینی تنوع بسیار زیادی در مناطق مختلف دارد. سبک‌های مختلفی به آشپزی چینی کمک می‌کنند، اما شاید شناخته‌شده‌ترین و تأثیرگذارترین آن‌ها آشپزی کانتونی، آشپزی شاندونگ، آشپزی جیانگ‌سو (به‌ویژه آشپزی هوآی‌یانگ) وآشپزی سیچوآن باشند. این سبک‌ها به دلیل عواملی مانند در دسترس بودن منابع، آب و هوا، جغرافیا، تاریخ، تکنیک‌های آشپزی و سبک زندگی از یکدیگر متمایز
تکنیک‌های آشپزی و سبک زندگی از یکدیگر متمایز هستند. یک سبک ممکن است استفاده از سیر و موسیر را به جای فلفل قرمز و ادویه جات ترشی جات ترجیح دهد، در حالی که سبک دیگری ممکن است از خوراک دریایی به جای سایر گوشت‌ها و مرغ‌ها استفاده کند. غذاهای جیانگ سو از روش‌های پخت و پز مانند تفت‌آب‌پزی و آب‌پز استفاده می‌کنند، در حالی که غذاهای سیچوان از تنوری کردن استفاده می‌کنند. غذاهای ژجیانگ بیشتر بر روی سرو غذای تازه تمرکز می‌کنند، غذاهای فوجیان به خاطر غذاهای دریایی و سوپ‌ها و استفاده از ادویه‌ها معروف هستند، غذاهای
سوپ‌ها و استفاده از ادویه‌ها معروف هستند، غذاهای هونان به خاطر طعم ترش و تندش معروف هستند، غذاهای آنهویی از مواد وحشی برای طعمی غیرعادی استفاده می‌کنند. بر اساس مواد اولیه و مواد مصرفی، طرز تهیه و تفاوت‌های فرهنگی، انواع غذاها با طعم‌ها و بافت‌های مختلف در مناطق مختلف کشور تهیه می‌شود. بسیاری از غذاهای سنتی منطقه به روش‌های اساسی نگهداری مانند خشک کردن، نمک‌سود کردن، ترشی انداختن و تخمیر متکی هستند. علاوه بر این، «نظریه برنج» تلاش می‌کند تا تفاوت‌های فرهنگی بین شمال و جنوب چین را توصیف کند. در شمال، رشته
بین شمال و جنوب چین را توصیف کند. در شمال، رشته فرنگی به دلیل کشت گسترده گندم بیشتر مصرف می‌شود، در حالی که در جنوب، برنج ترجیح داده می‌شود زیرا از لحاظ تاریخی بیشتر در آنجا کشت می‌شود. نظریه برنج یک مفهوم است که در برخی زمینه‌ها، از جمله آشپزی، فرهنگ و تاریخ چین، به‌ویژه در ارتباط با نحوه تأثیر برنج بر شکل‌گیری جامعه و فرهنگ چین مطرح شده است. این نظریه عمدتاً به تأثیرات اجتماعی و فرهنگی کشاورزی برنج در چین و سایر مناطق آسیایی اشاره دارد. این دیدگاه در سطوح مختلف علمی و فرهنگی بررسی می‌شود. اصول و مبانی
مختلف علمی و فرهنگی بررسی می‌شود. اصول و مبانی آشپزی چینی. توازن یین و یانگ. فلسفه چینی به توازن بین دو نیروی متضاد یین (نیروی سرد و زنانه) و یانگ (نیروی گرم و مردانه) در همه جنبه‌های زندگی توجه دارد. در آشپزی چینی، این توازن در انتخاب مواد اولیه و روش‌های پخت نیز لحاظ می‌شود. برای مثال، در بسیاری از غذاها از مواد با طبع گرم و سرد برای ایجاد تعادل استفاده می‌شود. طبقه‌بندی آشپزی چینی بر اساس مناطق مختلف. آشپزی چینی از مناطق مختلف چین و تأثیرات آن‌ها بر طعم‌ها و مواد اولیه، تنوع زیادی دارد. پنج سبک اصلی
و مواد اولیه، تنوع زیادی دارد. پنج سبک اصلی آشپزی چینی عبارتند از: غذاهای اصلی. اجداد چینی در حدود ۸۰۰۰ تا ۹۰۰۰ سال پیش ارزن، برنج و سایر غلات را با موفقیت کاشتند. گندم، یکی دیگر از مواد اولیه، سه یا چهار هزار سال دیگر طول کشید. برای اولین بار، غلات منابع غذایی ثابتی را برای مردم فراهم کردند. به دلیل کمبود غذاهای مختلف، مردم چین مجبور شدند خود را با عادات غذایی جدید وفق دهند. گوشت کمیاب بود و بنابراین مردم با مقدار کمی گوشت و برنج یا رشته پخت می‌کردند. مواد اولیه اصلی آشپزی چینی. برنج. برنج یکی از مهم‌ترین
اولیه اصلی آشپزی چینی. برنج. برنج یکی از مهم‌ترین مواد غذایی در آشپزی چینی است و معمولاً به عنوان غذای اصلی در کنار سایر غذاها مصرف می‌شود. همچنین در تهیه غذاهای مختلف مانند چاو می (Chow Mein) (نودل سرخ‌شده) یا چاو فانی (Chao Fan) (برنج سرخ‌شده) از برنج استفاده می‌شود. برنج حدود ۹٬۰۰۰ سال پیش در حوضه رود یانگ‌تسه در جنوب چین اهلی شد و یکی از غذای اصلی مردم مناطق شالی‌کار در جنوب چین است.چلو، که معمولاً برنج سفید است، رایج‌ترین نوع برنج مصرفی است. مردم در جنوب چین همچنین علاقه دارند از برنج برای تهیه
در جنوب چین همچنین علاقه دارند از برنج برای تهیه «کانجی» (congee) به عنوان صبحانه استفاده کنند. برنج همچنین برای تولید آبجو و سرکه به کار می‌رود. برنج چسبناک نوعی برنج است که در غذاهای خاصی مانند برنج برگ نیلوفر و توپ‌های برنج چسبناک استفاده می‌شود. گندم. در مناطق کشت گندم در شمال چین، مردم عمدتاً به غذاهای مبتنی بر آرد، مانند نودل، "بینگ" (نان)، "جیائوزی" (نوعی کوفته چینی) و "مانتو" (نوعی نان بخارپز) وابسته هستند. گندم احتمالاً حدود ۲۶۰۰ سال پیش از میلاد در پایین‌دست رود زرد ظاهر شد، سپس در حدود ۱۹۰۰ سال
پایین‌دست رود زرد ظاهر شد، سپس در حدود ۱۹۰۰ سال قبل از میلاد به گانسو و سین‌کیانگ رسید و در نهایت تا ۱۶۰۰ سال قبل از میلاد در نواحی میانه رود زرد و تبت پخش شد. نودل‌ها. نودل‌ها به عنوان یک جزء اصلی در بسیاری از غذاهای چینی از جمله چاو می (نودل سرخ‌شده) و چاو فانی (برنج سرخ‌شده) استفاده می‌شوند. نودل‌ها می‌توانند از آرد گندم، برنج یا حتی نشاسته ساخته شوند. انواع نودل برای اولین بار بیش از ۴۰۰۰ سال پیش در چین اختراع شدند و از آن زمان به سراسر جهان گسترش یافته‌اند. نودل‌های چینی به صورت خشک یا تازه در
یافته‌اند. نودل‌های چینی به صورت خشک یا تازه در اندازه‌ها، اشکال و بافت‌های مختلف عرضه می‌شوند و اغلب در سوپ یا به صورت سرخ‌شده به عنوان افزودنی سرو می‌شوند. برخی از انواع رشته‌ها، مانند شو میَن (寿面، که به معنای «رشته‌های طول عمر» است)، طبق سنت‌های چینی نمادی از عمر طولانی و سلامتی است. نودل‌ها می‌توانند به صورت گرم یا سرد با افزودنی‌های مختلف، همراه با آبگوشت یا گاهی به صورت خشک (مانند مورد می‌فن) سرو شوند. نودل چینی معمولاً از آرد برنج یا آرد گندم تهیه می‌شوند، اما در مقادیر کمتر از آردهای دیگری مانند
می‌شوند، اما در مقادیر کمتر از آردهای دیگری مانند آرد سویا نیز استفاده می‌شود. برخی از نام‌های نودل‌ها، مانند رشته‌های دستی کشیده‌شده روش تهیه آن‌ها را توصیف می‌کنند. محصولات سویا. سس سویا یکی از مهم‌ترین چاشنی‌ها در آشپزی چینی است. علاوه بر آن، توفو (پنیر سویا) و تمپه از دیگر محصولات محبوب سویا هستند که در غذاهای چینی استفاده می‌شوند. توفو از دانه‌های سویا تهیه می‌شود و یکی دیگر از مواد غذایی محبوبی است که پروتئین را تأمین می‌کند. فرایند تولید توفو از منطقه‌ای به منطقه دیگر متفاوت است و منجر به ایجاد
منطقه‌ای به منطقه دیگر متفاوت است و منجر به ایجاد انواع مختلفی از توفو با بافت‌ها و طعم‌های متنوع می‌شود. سایر محصولات دیگری مانند شیر سویا، خمیر سویا، روغن سویا و سس سویا تخمیر شده نیز در آشپزی چینی از اهمیت زیادی برخوردار هستند. محصولات متنوعی از سویا وجود دارد که شامل پوست توفو، توفوی دودی، توفوی خشک و توفوی سرخ‌شده می‌شود. توفوی بدبو یک نوع توفوی تخمیرشده است. مانند پنیر آبی یا دوریان، بوی بسیار خاص، قوی و تندی دارد و طعمی است که به مرور زمان مورد پسند قرار می‌گیرد. توفوی بدبوی سخت معمولاً سرخ‌شده و با
می‌گیرد. توفوی بدبوی سخت معمولاً سرخ‌شده و با سس سویا یا ادویه شور سرو می‌شود. توفوی بدبوی نرم معمولاً به‌عنوان یک پخشینه روی نان‌های بخارپز استفاده می‌شود. دوفورو نوع دیگری از توفوی تخمیرشده است که طعمی شور دارد. دوفورو می‌تواند همراه با دانه‌های سویا، برنج مخمر قرمز یا فلفل ترشی شود تا رنگ‌ها و طعم‌های مختلفی ایجاد کند. این نوع بیشتر شبیه به توفوی ترشی‌شده است و بوی تند و قوی توفوی بدبو را ندارد. دوفورو دارای بافتی مشابه پنیر آبی کمی نرم است و طعمی شبیه به خمیر میسوی ژاپنی دارد، اما کم‌نمک‌تر است. از
به خمیر میسوی ژاپنی دارد، اما کم‌نمک‌تر است. از دوفورو می‌توان به‌عنوان یک پخشینه روی نان‌های بخارپز یا به همراه سوپ برنج یا شله (کانجی) استفاده کرد. سوفو نوع دیگری از توفوی تخمیرشده است که فرایند کهنه‌سازی را طی می‌کند. رنگ آن (قرمز، سفید، سبز) و ویژگی‌های طعمی مشخص‌کننده نوع سوفو هستند. این نوع توفو معمولاً به همراه برنج صبحانه مصرف می‌شود. شیر سویا نوشیدنی بر پایه دانه‌های سویا است. این نوشیدنیِ صبحگاهی بوده و دارای فواید بسیاری برای سلامتی انسان است. سبزیجات. علاوه بر سبزیجاتی که به‌طور معمول دیده
سبزیجات. علاوه بر سبزیجاتی که به‌طور معمول دیده می‌شوند، برخی از سبزیجات منحصر به فرد مورد استفاده در غذاهای چینی عبارتند از: ذره تازه یا بیبی کورن، کلم‌برگ چینی، نخود برفی، بادمجان چینی، کلم‌برگ چینی و قارچ کاه. سبزیجات دیگری مانند جوانه‌های لوبیا، سرشاخه‌های نخودفرنگی، علف چشمه، ریشه لاله مردابی، شاه بلوط، شاه بلوط آبی و جوانه‌های بامبو نیز در غذاهای مختلف چین مورد استفاده قرار می‌گیرند. به دلیل شرایط آب و هوایی و خاک متفاوت، ارقام لوبیا سبز، نخود و قارچ را می‌توان در تنوع فراوان یافت. انواع مختلفی از