payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تاریخ نظامی فرانسه دربر گیرنده جنگ و ستیزهای دراز از دوهزار سال پیش تاکنون در فرانسه امروزی، اروپا و سرزمینهای متصرفه اروپاییان در آن سوی دریاهاست.بسیاری از رویدادهای تاریخی و درگیریهای نظامی فرانسویان با اروپا و جهان پیوند خورده است و یافته‌های نظامی چندی هم از این جنگ‌ها برخاسته است. زد و خورد میان گلها و روم از ۴۰۰ (پیش از میلاد) تا سال ۵۰ (پیش از میلاد) که ژولیوس سزار بر سرزمین گل چیره گشت دنباله داشت.با آغاز ناتوانی امپراتوری روم، قبیله‌های ژرمن که ما آنان را امروز به نام فرانک‌ها می‌شناسیم بر این
ما آنان را امروز به نام فرانک‌ها می‌شناسیم بر این سرزمین دست یافتند.نام کنونی فرانسه از" فرانسیا" یا "سرزمین فرانکها" که اینان بر سرزمین تازه خویش داده بودند سرچشمه گرفته است. این سرزمین با فرمانروایی کلوویس یکم و شارلمانی گسترده و پرتوان شد. در سده‌های میانه همچشمی میان پادشاهی انگلستان و پادشاهی فرانسه به جنگ صد ساله میان این دو کشور انجامید.با گذر از سده‌های میانه و کم شدن مرکزگرایی امپراتوری مقدس روم، کشور فرانسویان به نیرومندترین ملت آن زمان اروپا بدل شدند. جنگ‌های مذهبی در پایان سده شانزدهم فرانسه را
جنگ‌های مذهبی در پایان سده شانزدهم فرانسه را فلج نمود ولی پیروزی بر اسپانیا با یاری سوئد در جنگهای سی‌ساله فرانسه را نیرومندترین کشور قاره اروپا نمود. جنگ‌های لوئی چهاردهم در سده‌های هفدهم و هجدهم اگرچه خاک فرانسه را بسیار گسترده نمود ولی سبب ورشکستگی آن شد. در سده هجدهم فرانسه و انگلستان رو به هم‌آوری گسترده‌ای در جهان آوردند که سرانجامش از دست دادن مستعمره‌های فرانسه در آمریکای شمالی و هندوستان گردید، ولی به تلافی این ناکامی فرانسویان در جنگهای استقلال به آمریکایی‌ها یاری رساندند تا بتوانند انگلیسی‌ها را
آمریکایی‌ها یاری رساندند تا بتوانند انگلیسی‌ها را شکست داده و مستقل شوند.پس از آن تغییر سیاست درونی فرانسه به جنگهای بیست‌و‌سه ساله انقلاب فرانسه و جنگهای ناپلئون بناپارت انجامید. با گذشت این زمان فرانسه به نیروی بسیاری رسید چنانکه در ۱۸۱۵توانست مرزهای خویش را به وضع پیشین بازگرداند.سال‌های پایانی سده نوزدهم شاهد گسترش مستعمره‌های فرانسه و جنگ این کشور با اتریش، روسیه و پروس بود. هم‌آوری میان فرانسه و پروس و در آینده فرانسه و آلمان تا جنگ جهانی یکم به درازا کشید. با پایان این جنگ آمریکا، بریتانیا و فرانسه
کشید. با پایان این جنگ آمریکا، بریتانیا و فرانسه از آن پیروز بیرون آمدند. فشارهایی که پیمان ورسای بر آلمانی‌ها می‌آورد به جنگ دوم جهانی انجامید؛ در این جنگ فرانسه به دست آلمانها افتاد ولی سرانجام آلمان شکست خورد و فرانسه آزاد گشت. این دو جنگ به همچشمی آلمان و فرانسه پایان داد و راه را برای پیوستگی و همبستگی میان اروپاییان باز نمود. امروزه ارتش فرانسه یا در مستعمره‌های پیشین این کشور به میانجیگری می‌پردازد یا زیر پرچم ناتو در نقطه‌های بحرانی جهان به خدمت می‌پردازد.
فوزیه بنت فواد (به عربی: فوزیة بنت فؤاد الأول؛ ۱۴ آبان ۱۳۰۰ – ۱۱ تیر ۱۳۹۲) دختر پادشاه مصر فؤاد یکم و ملکه نازلی صبری، خواهر فاروق یکم، پادشاه ماقبل آخر مصر، و نخستین همسر محمدرضا پهلوی، شاه ایران، بود. تبار و تولد. فوزیه در ۵ نوامبر ۱۹۲۱ در کاخ راس التین در اسکندریه زاده شد. وی بزرگ‌ترین دختر ملک فؤاد یکم و همسر دومش نازلی صبری بود. فوزیه از طرف پدر دارای‌تبار آلبانیایی و چرکسی و از طرف مادر دارای‌تبار فرانسوی و مصری بود. پدربزرگ مادری او، سرلشکر محمد شریف پاشا، نخست‌وزیر و وزیر امور خارجه مصر، از تبار
پاشا، نخست‌وزیر و وزیر امور خارجه مصر، از تبار ترک-چرکسی بود. فوزیه نتیجهٔ نتیجهٔ محمدعلی پاشا، حاکم مصر، بود. خاندان محمدعلی‌پاشا از تبار آلبانیایی بودند که در زمان فرمان‌روایی عثمانی‌ها در مصر به مدارج بالا رسیدند. او همچنین نتیجهٔ سلیمان‌پاشا، افسر فرانسوی‌تباری بود که تحت فرمان ناپلئون بناپارت خدمت کرده، به اسلام گرویده و اصلاحات گسترده‌ای در ارتش مصر تحت رهبری محمدعلی پاشا انجام داده بود. علاوه بر خواهرانش، فایزة، فائقة و فتحیة، و برادرش، فاروق، فوزیه دو برادر و خواهر ناتنی به نام‌های فوقیة و اسماعیل
دو برادر و خواهر ناتنی به نام‌های فوقیة و اسماعیل از ازدواج قبلی پدرش با شاهدخت شوکار خانم افندی داشت. شاهزاده فوزیه به زبان‌های انگلیسی و فرانسوی، علاوه بر زبان مادری‌اش عربی، مسلط بود. پرنسس فوزیه تحصیل کرده سوئیس بود. او از نظر زیبایی اغلب با ستاره‌هایی مثل ویوین لی و هدی لامار مقایسه می‌شد. در همان سالها که فوزیه ملکه ایران بود، مجله آمریکایی "تایم" فوزیه را زیباترین زن جهان نامید. ازدواج فوزیه و محمدرضا پهلوی. ازدواج او با محمدرضا به هنگام ولیعهدی او در تاریخ ۱۵ مارس ۱۹۳۹ (۲۴ اسفند ۱۳۱۷) که سالروز
در تاریخ ۱۵ مارس ۱۹۳۹ (۲۴ اسفند ۱۳۱۷) که سالروز تولد رضاشاه نیز بود، در قاهره انجام گرفت. گفته می‌شود که این ازدواج را مصطفی کمال آتاترک به رضاشاه پیشنهاد کرده است. پس از برگشت از ماه عسل، مراسم ازدواج در تهران نیز تکرار شد. این ازدواج در ابتدا مغایر اصل ۳۷ قانون اساسی مشروطه بود که بر طبق آن، ملکهٔ ایران باید ایرانی‌الاصل باشد. به همین دلیل، مجلس ایران قانونی را از تصویب گذراند که فوزیه را «ایرانی‌الاصل» اعلام می‌کرد. مراسم ازدواج در مصر با حضور خانواده سلطنتی در کاخ عابدین برگزار شد و در تهران با حضور
سلطنتی در کاخ عابدین برگزار شد و در تهران با حضور رضاشاه و ملکه نازلی مادر عروس، در محل سفارت مصر مراسم دیگری برگزار شده و همچنین جشن بزرگی با حضور فرستادگان کشورهای خارجی برپا شد. فوزیه در دوران ولیعهدی محمدرضا پهلوی به مدت یک سال همراه با همسرش در کاخ مرمر تهران اقامت داشتند. دو سال بعد محمدرضا جانشین پدرش رضاشاه شد. فوزیه از سال ۱۹۳۹ تا سال ۱۹۴۱، شاهدخت سلطنتی ایران بود که پس از به سلطنت رسیدن شوهرش محمدرضا پهلوی، ملکه ایران شد. وی تنها ملکه از دودمان پهلوی بود که این لقب را به عنوان همسر ولیعهد دارا
پهلوی بود که این لقب را به عنوان همسر ولیعهد دارا بود. پس از مرگ رضاشاه در ۱۳۲۳، روابط سرد میان این زوج هم به سرعت رو به تیرگی نهاد. حاصل ازدواج محمدرضا با فوزیه دختری به اسم شهناز بود که در سال ۱۳۱۹ متولد شد. ملکه فوزیه، ایران را در خرداد ۱۳۲۴ ترک کرد و همان سال تصمیم خود مبنی بر درخواست طلاق را به اطلاع دربار رساند. محمدرضاشاه تمام تلاش خود را برای بازگرداندن ملکه فوزیه به ایران انجام داد، از جمله اینکه در نامه‌ای که به ملکه نوشته بود تعهد کرد که در صورت بازگشت ملکه فوزیه و با درخواست او، مادرش
در صورت بازگشت ملکه فوزیه و با درخواست او، مادرش تاج‌الملوک آیرملو و خواهرش اشرف پهلوی را از ایران خارج خواهد کرد اما فوزیه همچنان راضی به برگشت نشد. پس از ۳ سال و نیم که تمام تلاش های شاه برای بازگرداندن ملکه، با شکست مواجه شد، در نهایت در آبان ماه ۱۳۲۷ ثبت رسمی طلاق در ایران و مصر انجام شد. ملکهٔ ایران. فوزیه زمانی که به ایران آمد و عضوی از خانواده سلطنتی ایران شد، پس از مدت کوتاهی فعالیت‌های اجتماعی خود را آغاز کرد، اما این فعالیت‌ها بخاطر همزمان شدن با آغاز جنگ جهانی دوم تحت پوشش وسیع رسانه‌ها قرار
با آغاز جنگ جهانی دوم تحت پوشش وسیع رسانه‌ها قرار نگرفت. از فعالیت‌های اجتماعی فوزیه می‌توان به ایجاد بنیاد خیریه فوزیه پهلوی، ریاست جمعیت شیر و خورشید سرخ ایران (صلیب سرخ ایران)، بنیانگذاری انجمن حمایت از کودکان، بنیانگذاری بنگاه حمایت مادران و نوزادان، حمایت از تحصیل بانوان و تأسیس و فعالیت مدارس دخترانه و حمایت از هنر و صنایع دستی ایران اشاره کرد. وی مورد اعتماد و علاقه شدید پدرشوهرش، رضاشاه پهلوی بود. به طوری که اغلب به درخواست رضاشاه در مذاکرات خصوصی و مهم سیاسی به عنوان مترجم حاضر میشد. رضاشاه بدون
و مهم سیاسی به عنوان مترجم حاضر میشد. رضاشاه بدون وی سر میز غذا حاضر نمیشد و علاقه داشت تا فوزیه در جریان امور سیاسی و حکومتی کشور قرار گیرد. او از فوزیه میخواست تا لطیفه هایی که در مجله های فرانسوی و انگلیسی خوانده را برای او تعریف کند و با شنیدن لطیفه ها خنده بسیار میکرد. دومین ازدواج. بعد از آن فوزیه در ۲۸ مارس ۱۹۴۹ با سرهنگ اسماعیل حسین شیرین‌بک وزیر دفاع و فرمانده نیروی دریایی سابق مصر و از بستگان خود در قاهره ازدواج کرد. حاصل این ازدواج دو فرزند به نام‌های نادیا و حسین بود. با کودتای ضد سلطنتی ۱۹۵۲
نادیا و حسین بود. با کودتای ضد سلطنتی ۱۹۵۲ در مصر، عنوان شاهزادگی از فوزیه گرفته و ثروتش نیز مصادره شد اما او همچنان در میان مردم با عنوان احترام‌آمیز شاهدخت فوزیه خوانده می‌شد. او پس از آن حاضر به ترک کشورش نشد و به همراه همسرش در اسکندریه زندگی می‌کرد. فوزیه هیچ‌گاه در مورد دوران ملکه بودنش مصاحبه‌ای نکرد و خاطراتش را منتشر نکرد. مرگ. سرانجام فوزیه در ۱۱ تیر ۱۳۹۲ در سن ۹۱ سالگی بر اثر کهولت سن در اسکندریه مصر درگذشت و در شهر قاهره به خاک سپرده شد. او مسن‌ترین عضو خاندان محمدعلی پاشا بود که در مصر زندگی
عضو خاندان محمدعلی پاشا بود که در مصر زندگی می‌کرد. یادمان‌ها. در شهر تهران یکی از میدان‌های مرکزی شهر به نام وی (میدان فوزیه) نامیده شد که پس از جدایی او از محمدرضاشاه پهلوی به «میدان شهناز» و پس از انقلاب به میدان امام حسین تغییر نام یافت. این میدان در میان مردم همچنان به میدان فوزیه مشهور است.همچنین بنگاه حمایت از زنان باردار و کودکان (با نام ثانویه بنگاه حمایت مادران و نوزادان) توسط فوزیه در زمان ملکه بودنش بنیان‌گذاری شده‌است.بنگاه‌های حمایتی و نهادهای خیریه در ایران از آثار ملکه فوزیه است و اولین
خیریه در ایران از آثار ملکه فوزیه است و اولین بنگاه‌ها و نهادهای خیریه در ایران توسط ملکه فوزیه بنیان‌گذاری شده‌است. در رسانه. تابحال شخصیت فوزیه در آثار سینمایی، تلویزیونی و ادبیاتی متعددی ترسیم یا به آن اشاره شده‌است.
اتحاد دموکراتیک ملی گروهی متشکل از ۱۳ حزب سیاسی است که در ۱۹۸۹ در مخالفت با نظام جدید عمر حسن البشیر که بر اثر کودتا سر کار آمده بود شروع به کار کرد. در ۱۸ ژوئن ۲۰۰۵ این اتحاد پس از پایان جنگ داخلی دوم سودان در ۹ ژانویه ۲۰۰۵ توافق‌نامه‌ای با دولت سودان امضا کرد. شورای رهبری اتحاد دموکراتیک ملی از سازمان‌های زیر تشکیل می‌شود.
حزب کارگران سوسیالیست اسپانیا یکی از احزاب سیاسی اسپانیا و قدیمی‌ترین حزب این کشور است. این حزب در سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۶ و ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۱ در اسپانیا دولت را در دست داشت. مرام سیاسی این حزب، سوسیال دموکرات است. تاریخچه. حزب کارگران سوسیالیست اسپانیا در ۱۸۳۳ بنیان گذاشته شده‌است. این حزب از لحاظ تاریخی با اتحادیه عمومی کارگران (اتحادیه‌ای کارگری در اسپانیا) پیوند داشته و حتی زمانی عضویت در این اتحادیه پیش‌شرط عضویت در این حزب بود. اما در دههٔ ۸۰ اختلافاتی بین این دو پیش آمد. پس از انتخابات قانونی اسپانیا در ۱۴
دو پیش آمد. پس از انتخابات قانونی اسپانیا در ۱۴ مارس ۲۰۰۴ این حزب بزرگ‌ترین حزب تشکیل‌دهندهٔ دولت بود. این حزب بخشی از حزب سوسیالیست‌های اروپا است و عضو انترناسیونال سوسیالیست است. خوزه لوئیز رودریگز زاپاترو رهبر این حزب بود که در دو دوره با رای پارلمان اسپانیا به نخست وزیری رسید.
دومین جنگ داخلی سودان در ۱۹۸۳ آغاز شد گرچه ادامهٔ اولین جنگ داخلی سودان از ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۲ است. صحنه این جنگ اکثراً در جنوب سودان بود و یکی از طولانی‌ترین و خونین‌ترین جنگ‌های قرن بیستم به‌شمار می‌آید. از آغاز جنگ، ۱٫۹ میلیون نفر از غیرنظامیان در جنوب سودان کشته شدند و ۴ میلیون نفر بی‌خانمان شدند. آمار کشته‌های غیرنظامی جنگ یکی از بیشترین آمارهای تاریخ جهان پس از جنگ جهانی دوم است. این جنگ در ژانویه ۲۰۰۵ با امضای توافق‌نامه جامع صلح به پایان رسید.
صادق المهدی (زادهٔ ۲۵ دسامبر ۱۹۳۵ – درگذشتهٔ ۲۶ نوامبر ۲۰۲۰) دولت‌مرد سودانی بود که در دو دورهٔ مختلف نخست‌وزیر این کشور بود. ابتدا مدت کوتاهی در ۱۹۶۶ و ۱۹۶۷ و سپس از ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹. دولت دوم او دولتی ائتلافی متشکل از حزب امت (تحت رهبری او)، جبههٔ ملی اسلامی (تحت رهبری برادرزن او، حسن الترابی)، حزب دموکراتیک یونیونیست و چهار حزب کوچک جنوبی بود. این حکومت در ۱۹۸۹ در کودتایی توسط عمر حسن احمد البشیر سرنگون شد. او همچنین عموی الکساندر صدیق بازیگر بریتانیایی است که در مجموعهٔ سفر ستاره‌ای نقش دکتر ژولیان بشیر را
در مجموعهٔ سفر ستاره‌ای نقش دکتر ژولیان بشیر را بازی می‌کرد. المهدی در ۲۶ نوامبر ۲۰۲۰ بر اثر ابتلا به بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ در سن ۸۴ سالگی درگذشت.
حزب مردم حزب لیبرال و محافظه‌کار در اسپانیا است که از بزرگ‌ترین احزاب این کشور به‌شمار می‌آید. این حزب عضو اتحادیه دموکرات بین‌المللی و انترناسیونال دموکرات مسیحی است و موفق شد حزب ناسیونالیست باسک را از انترناسیونال دموکرات مسیحی بیرون کند. این حزب از ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۴ دولت اسپانیا را تشکیل می‌داد و نخست‌وزیر خوزه ماریا آزنار از این حزب بود. در اوت ۲۰۰۳ ماریانو راخوی به عنوان جانشین آزنار و نامزد این حزب برای نخست‌وزیری در انتخابات عمومی ۲۰۰۴ انتخاب شد. تا سال ۲۰۱۱ حزب مردم بزرگ‌ترین حزب اقلیت در کنگرهٔ
سال ۲۰۱۱ حزب مردم بزرگ‌ترین حزب اقلیت در کنگرهٔ نمایندگان بود که ۱۵۳ کرسی از ۳۵۰ کرسی را در اختیار داشت و در مجلس سنا ۱۰۱ کرسی از ۲۰۸ کرسی را در اختیار داشت. اما از آن پس تا کنون با در دست داشتن ۱۸۵ کرسی در کنگرهٔ نمایندگان تبدیل به حزب اکثریت شده‌است. در پارلمان اروپا این حزب عضو حزب مردم اروپا است و ۱۶ نفر عضو در این پارلمان دارد.
نوبنیاد کمونیست سن مارینو حزبی سیاسی در کشور سن‌مارینو است. این حزب وقتی تشکیل شد که حزب قدیمی کمونیست این کشور نام خود را به "حزب دموکرات‌ها" تغییر داد. این حزب همانند حزب نوبنیاد کمونیست در ایتالیا سازمان داده شده‌است. در انتخابات پارلمانی ۲۰۰۱ این حزب ۳٫۳۸ درصد آرا را کسب کرد. این حزب از اعضای بنیان‌گذار حزب چپ اروپا است. این حزب مجله ریفوندینفورما (Rifondinforma) را منتشر می‌کند و رهبر کنونی آن ایوان فوشی است. منابع. Wikipedia contributors، "Sammarinese Communist Refoundation،" Wikipedia، The Free
Communist Refoundation،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Sammarinese_Communist_Refoundation&amp;oldid=173463288 پیوند به بیرون. وبگاه رسمی نوبنیاد کمونیست سن‌مارینو
ایمره ناگی یا ایمره نادْیْ (؛ زاده ۷ ژوئن ۱۸۹۶ – درگذشته ۱۶ ژوئن ۱۹۵۸) سیاست‌مدار کمونیست و در دو نوبت نخست‌وزیر مجارستان بود. وی پس از شکست انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان به جرم خیانت به حزب و نقش داشتن در قیام‌های ضد اتحاد جماهیر شوروی، محاکمه و اعدام شد. جوانی و ورود به سیاست. ناگی در خانواده‌ای دهقانی در کاپشوار به دنیا آمد. او در جوانی به‌عنوان شاگرد مهندس و کارگر کار کرد. در جنگ جهانی اول به جبههٔ شرق فرستاده شد و در ارتش مجارستان جنگید و در ۱۹۱۵ میلادی به‌عنوان اسیر جنگی زندانی شد. در ۱۹۱۷–۱۹۱۸ به ارتش سرخ و
اسیر جنگی زندانی شد. در ۱۹۱۷–۱۹۱۸ به ارتش سرخ و حزب بلشویک پیوست و پس از آن به عضویت حزب کمونیست مجارستان که غیرقانونی بود درآمد. بین ۱۹۲۹–۱۹۳۲ در مؤسسه بین‌المللی کشاورزی مسکو مشغول به فعالیت شد، چندین مقاله برای مجلهٔ داس و چکش نوشت و از طرف کمینترن برنامه‌هایی کمونیستی برای مبارزه با مشکلات کشاورزی طراحی کرد. او در انتهای جنگ جهانی دوم به مجارستان بازگشت و به‌عنوان وزیر کشاورزی در دولت جدید کمونیستی شروع به فعالیت کرد و همچنین عهده‌دار اصلاحات ارضی در ۱۹۴۵ شد. نخست‌وزیری. در ۱۹۵۳–۱۹۵۵ نخست‌وزیر مجارستان
شد. نخست‌وزیری. در ۱۹۵۳–۱۹۵۵ نخست‌وزیر مجارستان بود. اما پس از آن مجبور به استعفا و از حزب کمونیست نیز اخراج شد. این اخراج توسط کسانی چون دبیرکل حزب، ماتیاش راکوشی، و در مخالفت با گرایش‌های آزادسازی او انجام گرفت. او در مدت دوری از سیاست به تدریس پرداخت. انقلاب ۱۹۵۶. ایمره ناگی در انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان مجدداً برای مدت کوتاهی نخست‌وزیر شد و در یکم نوامبر از غرب تقاضای کمک به مجارستان کرد. با سرکوب انقلاب توسط شوروی، او و دیگران به سفارت‌خانهٔ یوگسلاوی پناهنده شدند. درگذشت. با شکست انقلاب، ایمره ناگی در ۲۲
شدند. درگذشت. با شکست انقلاب، ایمره ناگی در ۲۲ نوامبر دستگیر شد و به جرم خیانت به حزب و نقش داشتن در قیام‌های ضد اتحاد جماهیر شوروی، به همراه هفت نفر از دستیارانش در دادگاهی مخفی محاکمه شد. وی به همراه پال مالِتِر، وزیر دفاع و میکلوش گیمِش، روزنامه‌نگار سرشناس مجاری، در تابستان ۱۹۵۸ اعدام شد. جسد وی در نقطه‌ای دور از دسترس (قطعهٔ ۳۰۱) در گورستان شهرداری در بیرون از بوداپست به خاک سپرده شد. قبر او تا سال ۱۹۸۹ قابل بازدید نبود. در زمان دولت کمونیستی در مجارستان که دسترسی به مقبرهٔ واقعی او امکان‌پذیر نبود
که دسترسی به مقبرهٔ واقعی او امکان‌پذیر نبود مقبره‌ای خالی به یادش در گورستان پرلاشز در پاریس ایجاد شد. در ۱۹۸۹ یاد او مجدداً گرامی داشته شد و در تشیع‌جنازه‌ای دولتی از او تقدیر شد. میراث. دست نوشته‌های او به‌عنوان «ایمره ناگی در مورد کمونیسم» که پس از انفصال از نخست‌وزیری در ۱۹۵۵–۱۹۵۶ نوشته بود در ۱۹۵۷ مخفیانه به غرب رسید و چاپ شد. در ۲۰۰۴ مارتا مساروش فیلمی بر اساس زندگی وی به نام "" ساخت. در ۹ ژوئن ۲۰۰۸ میلادی، آرشیو دولتی مجارستان، نوار محاکمه او در دادگاه کمونیستی وابسته به اتحاد جماهیر شوروی را برای
کمونیستی وابسته به اتحاد جماهیر شوروی را برای عموم منتشر کرد. در ژوئن ۱۹۹۶ به مناسبت تولد صد سالگی، مجسمه‌ای از او در نزدیکی پارلمان مجارستان پرده‌برداری شد. انتقال مجسمه در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۸ از این محل جنجال‌برانگیز شد. در همین مکان مجسمهٔ یادبود دیگری، مربوط به شهدای ترورهای کمونیستی سال ۱۹۱۹ در پس از جنگ جهانی اول قرار داشته‌است، که بازسازی و مجدداً نصب شد. از مجسمهٔ وی پس از انتقال، در تاریخ ۵ ژوئن ۲۰۱۹ بدون تشریفات در میدان ماری یاسایی در لیپوت‌واروش پرده‌برداری شد. نگاه مجسمه این‌بار به بودا، میدان
پرده‌برداری شد. نگاه مجسمه این‌بار به بودا، میدان ایمره ناگی، محل محاکمه‌اش دوخته شده‌است.
حزب کارگران مجار از ۱۹۴۸–۱۹۵۶ حزب کمونیستی حاکم بر این کشور بود. این حزب از ادغام حزب کمونیست مجارستان و حزب سوسیال دموکرات تشکیل شد. تا سال ۱۹۵۶ ماتیاش راکوشی رهبر آن بود، با کناره‌گیری او، ارنو گرو دو ماه به عنوان رهبر به قدرت رسید. سپس یانوش کادار تا انحلال این حزب رهبری آن را به عهده داشت. سایر احزاب فعال در مجارستان در این حزب نقش چندانی نداشتند. در انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان این حزب توسط گروهی از کمونیست‌ها به رهبری ایمره نادْیْ دوباره سازمان یافت و نام خود را به "حزب کارگران سوسیالیست مجار" تغییر داد. اما
را به "حزب کارگران سوسیالیست مجار" تغییر داد. اما پس از ۴ نوامبر ۱۹۵۶ این حزب نیز تحت نفوذ یانوش کادار و اتحاد شوروی قرار گرفت. در دههٔ ۶۰ حزب کارگران سوسیالیست مجار تا حدودی از خط اتحاد شوروی فاصله گرفت و در مسائلِ به‌خصوص اقتصادی، وضعیت مستقل‌تری پیدا کرد.
ماتیاش راکوشی (; زاده ۹ مارس ۱۸۹۲ – درگذشته ۵ فوریه ۱۹۷۱) سیاست‌مدار کمونیست مجار بود. او در سالهای ۱۹۴۵–۱۹۵۶ به عنوان دبیرکل حزب کمونیست مجارستان و پس از آن حزب کارگران مجارستان در قدرت بود و مدت کوتاهی، در ۱۹۵۲–۱۹۵۳ سمت نخست‌وزیری جمهوری خلق مجارستان را نیز عهده‌دار بود. راکوشی معروف به «بهترین شاگرد استالین"»"، برای اولین بار اصطلاح تاکتیک سالامی را پس از پبروزی کامل بر احزاب غیر کمونیستی به معنای حذف لایه لایهٔ دشمنان همچون بریدن لایه لایهٔ سالامی به کار برد. زمینه خانوادگی. او با نام ماتیاش روزنفِلد در
برد. زمینه خانوادگی. او با نام ماتیاش روزنفِلد در شهر آدا از امپراتوری اتریش - مجارستان (در صربستان کنونی) در خانواده‌ای پرجمعیت، از پدر و مادری یهودی به دنیا آمد. به غیر از خودش دوازده خواهر و برادر داشت که فقط ده نفرشان به سن بزرگسالی رسیدند. از میان آنها تنها فرنتس راکوشی برادر جوانتر به نقش برجسته‌ای در سیاست دست پیدا کرده و در زمان قدرت برادرش مدیر کل «کارخانهٔ آهنگری و فولاد سازی ماتیاش راکوشی» بود. پدربزرگ پدری راکوشی در انقلاب ۱۸۴۸ شرکت جسته و پس از شکست انقلاب مجبور به فرار از روستا شده بود. پدرش
شکست انقلاب مجبور به فرار از روستا شده بود. پدرش یوژف روزنفِلد حامی سرسخت "حزب استقلال و ۴۸" (مخالفان مصالحه با اتریش و ضد حزب لیبرال) بود که به این جهت در روستا به او «کُشوتِ جهودها» می‌گفتند. روزنفِلد نام خانوادگی‌اش را در سال ۱۹۰۴ به راکوشی تغییر داد. مذهب نقشی در پرورش راکوشی نداشت و علی‌رغم وضع نامناسب اقتصادی، راکوشی تحصیلات خود را در دبیرستان با معدل عالی به پایان برد و سال ۱۹۱۰ در بوداپست وارد دانشگاه آکادمی شرقی تجارت شد. ورود به سیاست. در زمان دانشجویی او به "حلقه گالیله" که کلوپ دانشجویان
دانشجویی او به "حلقه گالیله" که کلوپ دانشجویان ماتریالیست-آتئیست رادیکال در بوداپست بود، پیوست و به عنوان یک سوسیالیست تعلیم دیده و متعهد در ۱۹۱۲ از بوداپست بازگشت. او در جنگ جهانی اول در ارتش اتریش-مجارستان جنگید و در طی مدت اسارت در سیبری، فرار از زندان و همزمان با انقلاب روسیه، تمایلات بلشویکی پیدا کرد. پس از بازگشت به مجارستان، در زمرهٔ اولین اعضای حزب کمونیست مجارستان در نوامبر ۱۹۱۸ و پس از آن از مارس تا اوت ۱۹۱۹ در دولت بلا کون شرکت کرد و بعد از سقوط دولت به وین گریخت. او با حمایت بلا کون به شوروی
دولت به وین گریخت. او با حمایت بلا کون به شوروی رفته و با لنین دیدار کرد که راه پیشرفت حرفه‌ای را در سالهای آتی برایش باز کرد. از ۱۹۲۰ تا سال ۱۹۲۴ که غیرقانونی به مجارستان بازگشت در چندین جنبش کمونیستی از طرف کمینترن در نقاط مختلف اروپای مرکزی و شرقی شرکت کرده بود، او در سال ۱۹۲۵ در بوداپست زندانی شد و محاکمه‌اش شهرت جهانی به همراه داشت تا جایی که به او لقب «دیمیتروف مجارستان» دادند. او پس از پانزده سال با پرچمهایی که تزار در جریان انقلاب ۱۸۴۸ مجارستان به دست آورده بود معاوضه و در ۱۹۴۰ به شوروی فرستاده شد.
آورده بود معاوضه و در ۱۹۴۰ به شوروی فرستاده شد. در بازگشت به شوروی او مورد استقبال گرم استالین قرار گرفت. در همین ایام نیز با وکیل مطلقه‌ای از تبار یاقوتی به نام فِنیا فیودورووْنا کورنیلووا ازدواج کرد. رهبری تا بازنشستگی اجباری. از آنجا که در مجارستان بین دو جنگ فعالیتهای کمونیستی ممنوع بود، بسیاری از کمونیستها به شوروی گریخته و حتی به شهروندی این کشور درآمدند، آنها تعلیمات ایدئولوژیکی دیده و مشتاق اتخاذ نسخهٔ انقلاب لنین و استالین برای مجارستان بودند. وقتی در انتهای جنگ با ارتش سرخ به مجارستان بازگشتند،
در انتهای جنگ با ارتش سرخ به مجارستان بازگشتند، تعداد اعضای حزب از حدوداً ۳٬۰۰۰ در نوامبر ۱۹۴۴، به ۵۰۰٬۰۰۰ در اکتبر ۱۹۴۵ نفر افزایش یافت. آنها در ابتدا از ایجاد یک دولت ائتلافی دموکراتیک حمایت می‌کردند ولی پیش از این به رده‌های بالای دولت نفوذ کرده‌بودند. مقامات شوروی، راکوشی را برای سازماندهی حزب کمونیست مجارستان مأمور کردند و او در ۳۰ ژانویه ۱۹۴۵ با قطار وارد دبرتسن شد. هنگامیکه در ۳۱ ژانویه ۱۹۴۶ مجارستان به یک جمهوری تبدیل گشت، راکوشی، معاون نخست‌وزیر معرفی شد و لاسلو رایک، رفیق دوران مسکویِ او وزارت
معرفی شد و لاسلو رایک، رفیق دوران مسکویِ او وزارت کشور را تصاحب کرد و با این پست عملاً پلیس، دادگاه مردم و ادارات شهرداری تحت کنترل کمونیستها قرار گرفت. حزب خرده مالکان گه یک گروه سیاسی راست میانه بر اساس ارزشهای مسیحی و نمایندهٔ خواسته‌های ملاکان کوچک بود، در نوامبر سال ۱۹۴۵ اکثریت آراء را به دست آورد ولی عملاً نتوانست جایگاه قابل توجهی در قدرت یا اکثریتِ کرسی‌های پارلمان را به‌دست‌آورد. راکوشی با اعمال تاکتیک سالامی و حمایت ارتش سرخِ همیشه حاضر، تقریباً همهٔ مخالفان را از سر راه حذف کرد. رایج‌ترین تهمت
همهٔ مخالفان را از سر راه حذف کرد. رایج‌ترین تهمت او به مخالفان سیاسی: همکاری با فاشیست‌ها یا بدعهدی با جمهوری بود. بین سالهای ۱۹۴۸–۱۹۵۳ تعداد کمونیستهایی که زیر تیغ اعدام رفتند حتی از دورهٔ زمامداری میکلوش هورتی، که هر فعالیت کمونیستی قدغن بود نیز پیشی گرفت. در این دوره نزدیک به ۳۵۰٬۰۰۰ نفر از حزب اخراج شدند و راکوشی و دایرهٔ نزدیکش شیوهٔ حکومت تمامیت‌خواه از نسخهٔ مارکسیسم-لنینیسم را در ادارهٔ دولتی تحمیل کرده و آن را بر تمام ابعاد فرهنگی و اجتماعی گسترش دادند.شرکت در جنگ جهانی دوم صدمات گسترده و عواقب
دادند.شرکت در جنگ جهانی دوم صدمات گسترده و عواقب جدی اقتصادی و اجتماعی برای مجارستان به همراه داشت و بالاتر از آن موظف به پرداخت ۳۰۰ میلیون دلار به شوروی، چکسلواکی و یوگسلاوی در طول شش سال نیز شد. در چنین شرایطی کشور زیر بار برنامه‌های سنگینی برای صنعتی‌شدن رفت و اهداف غیر واقع بینانه اقتصادی در برنامهٔ پنج‌ساله در ۱۹۵۱ گذاشته شد. در اوت ۱۹۵۲ راکوشی نخست‌وزیر شد ولی در ژوئن ۱۹۵۳ مدت کمی پس از مرگ استالین به نفع ایمره نادْیْ که سیاستهای ملایمتری داشت، کنار رفت. اما همچنان رئیس حزب باقی ماند تا اینکه در مارس
اما همچنان رئیس حزب باقی ماند تا اینکه در مارس ۱۹۵۵، توانست کرملین را متقاعد به اعمال مجدد سیاستهای استالینیستی کند و ایمره نادی از حزب اخراج و از پست نخست‌وزیری منفصل شد. در گزارش محرمانه خروشچف، استالین‌زدایی رسماً مطرح و مورد ارج قرار گرفت و با توجه به سیاستهای جدید بسیاری از زندانیان سیاسیِ قربانیِ استالینیسم آزاد شدند. در ژوئیه ۱۹۵۶ راکوشی از ریاست حزب برکنار شد و به بهانهٔ مداوای پزشکی به مسکو سفر کرد. به جای وی اِرنو گِرو، وابستهٔ نزدیکش عهده‌دار ریاست حزب شد. مرگ. از ژوئیه ۱۹۵۶، باقی عمر او در
ریاست حزب شد. مرگ. از ژوئیه ۱۹۵۶، باقی عمر او در شوروی سپری شد. کمی پیش از مرگ در ۱۹۷۰، به شرط عدم دخالت در فعالیت‌های سیاسی به او اجازه بازگشت به مجارستان داده شد ولی نپذیرفت و سرانجام در ۱۹۷۱ در گورکی، نیژنی‌نووگورود کنونی درگذشت. پس از مرگ خاکستر او به‌طور خصوصی در گورستان فارکاش‌رِتی در بوداپست دفن شد. میراث. راکوشی به عنوان یکی از سرکوبگرترین رهبران دولتهای اقماری شوروی شناخته می‌شود. دورهٔ رهبری او سراسر سرکوب ترسیم شده‌است به گونه‌ای که نقدهای خصوصی از دولت تنبیه به همراه داشت و همسایه از همسایه
از دولت تنبیه به همراه داشت و همسایه از همسایه گزارش می‌داد. او با نهادینه کردن سیاستهای استالینیستی مسبب اعدام و حبس هزاران نفر در مجارستان بوده‌است. راکوشی همچنین با برنامه‌های سنگینِ صنعتی کردنِ کشوری که به‌طور سنتی کشاورزی محسوب می‌شد تغییرات بنیادین اقتصادی و اجتماعی در مجارستان ایجاد کرد. پس از انقلاب ۱۹۵۶ که در نتیجهٔ این سیاستها به وقوع پیوست، در دوران بعدیِ رهبری، یانوش کادار با ملایمت بیشتری به اداره امور پرداخت.
سودان جنوبی ، با نام رسمی جمهوری سودان جنوبی ، کشوری در آفریقاست که در ۹ ژوئیه ۲۰۱۱ میلادی برابر با ۱۸ تیر ۱۳۹۰ هجری خورشیدی از سودان استقلال یافت و سازمان ملل متحد استقلال سودان جنوبی را به رسمیت شناخت. مرکز این کشور شهر جوبا است و رهبری سیاسی این کشور را در حال حاضر سالواکی‌یر مایاردیت به عهده دارد. افزون بر منابع ثروت زیرزمینی مانند نفت، وجود رود نیل موجب اهمیت سودان به خصوص سودان جنوبی است. سودان جنوبی به لحاظ منابع جنگلی هم دارای اهمیت است. بر اساس برخی برآوردها بیش از ۶۸ درصد از ذخایر شناخته شدهٔ نفت
برآوردها بیش از ۶۸ درصد از ذخایر شناخته شدهٔ نفت سودان، در سودان جنوبی قرار دارد، برخی از برآوردها نیز این رقم را ۸۰ درصد تخمین زده‌اند. تاریخ. مناقشهٔ میان شمال و جنوب از سال ۱۹۵۵ میلادی تا سال ۲۰۰۵ میلادی، منجر به دو جنگ داخلی و جان‌باختن دست‌کم ۲ میلیون نفر شده است. ریشهٔ این جدایی به جنگ‌های داخلی سودان بازمی‌گردد. جنگ‌های داخلی سودان تنها مربوط به دوران جدید سودان (روی کار آمدن صادق المهدی و عمر البشیر) نمی‌شود و این جنگ‌ها در زمان جعفر نمیری آغاز شد. پس از سرنگونی نمیری و استمرار جنگ داخلی، عمر
شد. پس از سرنگونی نمیری و استمرار جنگ داخلی، عمر البشیر در سال ۲۰۰۵ زیر فشارهای ناشی از جنگ و فشارهای بین‌المللی به قرارداد صلحی با شورشیان جنوب تن در داد. دولت سودان بر طبق توافق‌نامهٔ صلحی که در ۹ ژانویهٔ ۲۰۰۵ در کنیا امضا شد و به جنگ داخلی دوم سودان پایان داد، به بخش جنوبی سودان این حق داده شد که بین اتحاد با بخش شمالی یا استقلال کامل از آن، یکی را انتخاب کند. بر اساس این توافقنامه قرار شد در ژانویه ۲۰۱۱ یک همه‌پرسی برای تعیین تکلیف قسمت جنوبی برگزار شود. تشکیل رسمی کشور سودان جنوبی. استقلال کشور سودان