payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با تصرف ولایات شرقی در میزان ۱۳۷۵ به کابل پایتخت کشور دست یافتند. احمدشاه مسعود یک روز قبل از ورود طالبان به شهر کابل در ۵ میزان ۱۳۷۵ در حالی نیروهای خود را از پایتخت به سوی شمال عقب برد که یک روز تأخیر در این عقب‌نشینی پیامد بسیار خونین وغم انگیزی را هم برای مردم پایتخت و هم برای آن نیروها درپی داشت. طالبان و جنگجویان خارجی که از سه استقامت جنوب، شرق و غرب کابل در حال هجوم به شهر بودند با بستن راه شمال شهر به آسانی نیروهای مدافع را در محاصرهٔ کامل قرار می‌دادند. در چنین حالتی یک جنگ خونین و مرگبار کوچه به
در چنین حالتی یک جنگ خونین و مرگبار کوچه به کوچه و خانه به خانه در شهر با آیندهٔ غیرقابل پیش‌بینی برای نیروهای مدافع پایتخت واقع می‌شد. در حالی‌که برای احمدشاه مسعود، تداوم مقاومت در برابر سلطهٔ طالبان و تجاوز پاکستان از اهمیت و اولویت برخوردار بود و درگیری نیروهای او در داخل شهر محاصره شده از سوی دشمن، ضربهٔ جبران‌ناپذیری به آیندهٔ مقاومت وارد می‌کرد. احمدشاه مسعود بعد از ترک پایتخت، هزاران تن از نیروهای خود را داخل درهٔ پنجشیر ساخت و مدخل دره را با قسمتی از سرک غرض جلوگیری از ورود نیروهای طالبان منفجر
از سرک غرض جلوگیری از ورود نیروهای طالبان منفجر نمود. او بستن دهانهٔ پنجشیر را به صورت موقت از یک سو غرض تنظیم و سازماندهی دوبارهٔ نیروهای خود و از سوی دیگر به منظور ایجاد زمان و فرصت برای مردم پایتخت و شمال پایتخت در شناخت بهتر طالبان ضروری تلقی کرد. در حالی‌که مسعود موفق به سازماندهی مجدد نیروها غرض تداوم مقاومت گردید، مردم در کابل و شمال کابل با طالبان نه به عنوان نیروی آورندهٔ امنیت و ثبات بلکه به نیروی وحشی و سرکوبگر ضد فرهنگ و مدنیت که توسط صدها تن از افراد جنگجوی پاکستانی و عرب همراهی می‌شدند، روبرو
افراد جنگجوی پاکستانی و عرب همراهی می‌شدند، روبرو گردیدند. احمدشاه مسعود نیروهای طالبان را دو هفته بعد در یک حملهٔ سریع و ناگهانی از دهانهٔ پنجشیر و سالنگ تا دامنه‌های کوتل خیرخانه درهم شکست و اولین بار ده‌ها نفر از جنگجویان خارجی را که بیشترشان پاکستانی بودند به اسارت درآورد. او سپس در ۱۹ میزان ۱۳۷۵ با کریم خلیلی رهبر حزب وحدت اسلامی هزاره‌ها و جنرال عبدالرشید دستم در ولسوالی خنجان شمال سالنگ معاهدهٔ تشکیل ائتلاف نظامی «شورای عالی دفاع از وطن» را امضاء کرد؛ و با این اقدام تلاش جنرال نصیرالله بابر وزیر
کرد؛ و با این اقدام تلاش جنرال نصیرالله بابر وزیر داخلهٔ پاکستان و سران آی اس آی را در جلب حمایت و همکاری دوستم با طالبان ناکام ساخت. باگذشت هر روز از حاکمیت طالبان که وحشت و بیداد آن‌ها علیه مردم بیشتر، وابستگی آن‌ها به بیگانه آشکارتر، تعداد جنگجویان متجاوز پاکستانی و خارجی در میان شان افزونتر و سلطهٔ تروریزم بین‌المللی القاعده در حاکمیت آن‌ها عمیق‌تر و گسترده‌تر می‌شد، نقش احمدشاه مسعود به عنوان یگانه مرجع و امید مقاومت در راه استقلال و حاکمیت ملی کشور برجسته تر نمایان می‌گردید. در طول سال‌های حاکمیت
برجسته تر نمایان می‌گردید. در طول سال‌های حاکمیت طالبان و سلطهٔ تروریزم بین‌المللی القاعده که از سوی استخبارات نظامی پاکستان (آی اس آی) و جمیعت العلمای فضل الرحمن و سمیع الحق با اعزام هزاران داوطلب جنگی حمایت و همراهی می‌شد، تنها احمدشاه مسعود با ایمان راسخ و اراده ای به استواری و سرافرازی قله‌های بلند هندوکش به مقاومت در وطن ادامه داد. در سال‌های ۱۳۷۶ و ۱۳۷۷ هجری خورشیدی دو بار لشکر وحشت طالبان با سپاهیان اجیر و داوطلب ویرانی از بلاد عرب و عجم به شمال کشور سرازیر شدند. به استثنای وادی پنجشیر و برخی از
سرازیر شدند. به استثنای وادی پنجشیر و برخی از دره‌ها و دامنه‌های شمال هندوکش و پامیر سیطرهٔ وحشت و ترور را به همه ولایات کشور پهن نمودند. بسیاری از رهبران و فرماندهانی که در این مناطق قرارداشتند و از پایداری و مقاومت دم می‌زدند، معرکهٔ مبارزه و جنگ را ترک کرده به بیرون از کشور رفتند، اما احمد شاه مسعود در تمام این حالات به تنهایی فریاد مقاومت سر داد و در راه دفاع از دین، آزادی و وطنش ثابت و استوار باقی ماند. احمدشاه مسعود در سال‌های حاکمیت طالبان و سلطهٔ تروریزم چند بار به گونهٔ شگفت‌آوری در میزان ۱۳۷۵،
تروریزم چند بار به گونهٔ شگفت‌آوری در میزان ۱۳۷۵، جوزای ۱۳۷۶ و اسد ۱۳۷۸ دره‌ها و تاکستان‌های شمالی را از اشغال نیروی مهاجم طالبان و تروریزم آزاد ساخت و هزاران نفر از نیروهای زمین سوز و آدم‌کش آن‌ها را که صدها پاکستانی و عرب در میان شان قرارداشت سرکوب کرد و به اسارت درآورد. او در یازدهم قوس ۱۳۷۷(۲ دسامبر۱۹۹۹) در پنجشیر جلسه ای را متشکل از سیصد تن فرماندهان مناطق و اقوام مختلف افغانستان، رهبران گروه‌ها و احزاب مجاهدین برای ایجاد هماهنگی و اتخاذ استراتژی واحد مبارزه و مقاومت علیه طالبان دایر کرد؛ و با برگزاری
و مقاومت علیه طالبان دایر کرد؛ و با برگزاری این اجلاس، موفق به بازگرداندن رهبران و فرماندهان بیشتر و گسترش مقاومت و جنگ در ولایات مختلف شرقی، مرکزی و شمال غربی کشور شد. سخت‌ترین و نابرابرترین جنگ احمد شاه مسعود با نیروهای طالبان و متجاوزین خارجی در تابستان ۱۳۷۹ در تالقان به وقوع پیوست. این جنگ با هجوم بیست هزار تن نیروی طالبان، تروریستان القاعده و متجاوزین پاکستانی برای تسخیر تالقان و تصرف بدخشان و تمام مناطق عقبی در شمال و شمال شرق وادی پنجشیر بیش از یکماه طول کشید. در این جنگ نیروهای خارجی در میان طالبان
طول کشید. در این جنگ نیروهای خارجی در میان طالبان بیشتراز نیروی بومی طالب بود. درحالی‌که هزاران نفر جنگجوی پاکستانی شامل این نیروها می‌شد، هزاران تن از تروریستان سازمان القاعده متشکل از کشورهای عربی شمال آفریقا، شرق میانه، ممالک آسیای مرکزی، مناطق ماورای قفقاز، سین‌کیانگ چین، کشمیر، کشورهای اسلامی جنوب شرق آسیا و حتی ایالات متحدهٔ آمریکا و اروپای غربی قوت اصلی رزمی این لشکر را می‌ساختند. هرچند طالبان و لشکر تجاوز و ترور خارجی تالقان را بعد از یکماه جنگ خونین تصرف کردند اما جلو پیشروی آن‌ها را احمدشاه مسعود
تصرف کردند اما جلو پیشروی آن‌ها را احمدشاه مسعود به سوی بدخشان و دره‌های شمال شرق هندوکش گرفت. احمدشاه مسعود در طول سال‌های مقاومت و جنگ با طالبان و تروریسم از هر فرصت و زمانی برای مذاکره با طالبان نیز استفاده کرد تا آن‌ها را از وابستگی به بیگانه و همدستی با تروریسم و تداوم کشتار و جنگ به سوی صلح بکشاند. اما این مذاکرات در اثر وابستگی طالبان به بیگانه و تروریزم بین‌المللی به نتیجه‌ای نرسید. همچنان موصوف در این سال‌ها سعی نمود تا جامعهٔ بین‌المللی به خصوص ایالات متحده آمریکا، اتحادیه اروپا و سازمان ملل متحد
متحده آمریکا، اتحادیه اروپا و سازمان ملل متحد را متقاعد به اعمال فشار علیه پاکستان در قطع دخالت و تجاوز به افغانستان نماید و آن‌ها را از عواقب حاکمیت طالبان و سلطهٔ تروریسم بر منطقه و جهان آگاه سازد. او دراین سال‌ها پیوسته با افراد و نمایندگان مختلف رسمی و غیررسمی مجامع جهانی چه در داخل افغانستان و چه درخارج از کشور به مذاکره و گفتگو پرداخت تا حقانیت مبارزه و مقاومت خود را به گوش آن‌ها برساند و همکاری آن‌ها را در استقرار صلح و ثبات در کشورش جلب نماید. عمده‌ترین مذاکرات او در این مورد با جامعهٔ اروپایی در
مذاکرات او در این مورد با جامعهٔ اروپایی در مقر پارلمان اروپا در شهر استراسبورگ فرانسه بود. احمدشاه مسعود در ۱۳ حمل ۱۳۸۰ به مقر پارلمان اروپا سفر کرد و در مذاکرات مختلف و جلسات متعدد با مقامات رسمی و غیررسمی جامعهٔ اروپا، اهداف و خواسته‌های خود را از مبارزه و مقاومت تشریح نمود. او در همین سفر در برابر پرسش خبرنگاران از پیامش به رئیس‌جمهور آمریکا گفت: «پیام من به آقای بوش این است که جنگ افغانستان و وجود پایگاه‌های تروریستی تنها به افغانستان محدود نمانده بلکه دیر یا زود این خطرات، گریبان‌گیر آمریکا و تعداد
دیر یا زود این خطرات، گریبان‌گیر آمریکا و تعداد بیشتری از کشورها در منطقه و جهان خواهد شد»، پیامی که تا چهار ماه دیگر تحقق یافت. ترور. احمد شاه مسعود پس از سال‌ها مقاومت در برابر اشغال افغانستان توسط ارتش شوروی و جنگ با گروه طالبان، در روز ۱۸ شهریور ۱۳۸۰ (۹ سپتامبر ۲۰۰۱)، در اثر انفجار انتحاری دو مرد تروریست که خود را خبرنگار معرفی کرده بودند، کشته شد. خبر کشته‌شدن او، از آن‌جا که می‌توانست به کاهش روحیه هم‌رزمانش در جبهه ضد طالبان بینجامد، با چند روز تأخیر اعلام گردید. پس از او محمدقسیم فهیم، که از
تأخیر اعلام گردید. پس از او محمدقسیم فهیم، که از هم‌رزمان احمد شاه مسعود بود، توسط برهان‌الدین ربانی به جانشینی وی منصوب شد. فهیم پس از سقوط طالبان وزیر دفاع افغانستان و معاون اول رئیس دولت در دولت‌های موقت و دولت انتقالی افغانستان شد. لویه جرگه اضطراری افغانستان که در پایان دولت موقت تشکیل شد، به احمد شاه مسعود لقب «قهرمان ملی» داد و روز ۱۸ شهریور (۹ سپتامبر) سالروز ترور شدن وی، در افغانستان «روز شهید» و تعطیل رسمی اعلام گردید. پیچیدگی‌های سیاسی قتل احمدشاه مسعود. زمان ترور احمدشاه مسعود، که فقط ۲ روز پیش
مسعود. زمان ترور احمدشاه مسعود، که فقط ۲ روز پیش از حملات ۱۱ سپتامبر به نیویورک بود، سوالاتی را در مورد ارتباط این ترور با حوادث نیویورک و متعاقب آن حمله به افغانستان برانگیخت. ابتدا این ترور به گروه طالبان نسبت داده شد اما طالبان هیچ‌گاه مسئولیت آن را نپذیرفت. در آخرین ملاقات بین احمدشاه مسعود و رابین رافائل، معاونت امور خاوری در وزارت خارجه آمریکا در سال ۱۹۹۸، رافائل به مسعود پیشنهاد کرده بود که اسلحه را زمین گذارده، تسلیم نیروهای طالبان شود که در آن سال‌ها بیش از ۹۰ درصد خاک افغانستان را در کنترل خود
بیش از ۹۰ درصد خاک افغانستان را در کنترل خود داشتند. احمد شاه مسعود با سرسنگینی برای رافائل روشن کرده بود که نه تنها تسلیم طالبان نخواهد شد، بلکه از دولت‌های خارجی دستور نخواهد گرفت و اجازه احداث پایگاه نظامی در افغانستان را به هیچ نیروی خارجی نخواهد داد. از اواخر دههٔ ۱۹۸۰، آمریکا به دنبال به حاشیه راندن و تضعیف احمد شاه مسعود بود. در واقع گفته می‌شود ترور شدن احمد شاه مسعود با سیاست‌های خارجی آمریکا در آن هنگام سازگار بود. اسناد افشاشدهٔ در نوامبر ۲۰۰۱ از آژانس اطلاعات دفاعی آمریکا نشان می‌دهد احمد شاه
آژانس اطلاعات دفاعی آمریکا نشان می‌دهد احمد شاه مسعود «اطلاعات محدودی» دربارهٔ احتمال انجام قریب‌الوقوع حملهٔ تروریستی القاعده علیه آمریکا داشت و به آمریکا در این باره هشدار داده بود. پیشتر در همان سال، وی در سخنرانی‌ای در پارلمان اروپا در بروکسل گفته بود بدون حمایت پاکستان، بن لادن، و عربستان، طالبان نمی‌توانست تا یک سال دوام بیاورد. او به‌طور خاص خطاب به آمریکا گفت اگر اقدامی برای صلح در افغانستان نکند و جلوی حمایت پاکستان از طالبان را نگیرد، مشکلات افغانستان به‌زودی تبدیل به مشکلات آمریکا و جهان خواهد
به‌زودی تبدیل به مشکلات آمریکا و جهان خواهد شد. از طرف دیگر، به گفته سازمان دیده‌بان حقوق بشر، در حالی‌که طالبان از سوی پاکستان حمایت مالی و تسلیحاتی می‌شد، دولت‌های ایران و روسیه از پشتیبانان مهم مالی و تسلیحاتی جبهه متحد ضد طالبان -که دولت در تبعید را در اختیار داشتند- به‌شمار می‌رفتند. دولت ایران، طالبان را به دید دشمن می‌نگریست و از آغاز دهه ۱۳۷۰ رابطه دوستانه‌ای با مسعود داشت والبته با او بر سر جنگ با شیعیان هزاره هم‌پیمان ایران، اختلاف‌نظر داشت. دولت روسیه هم درگیر شورشیان چچن بود و احمدشاه مسعود را
روسیه هم درگیر شورشیان چچن بود و احمدشاه مسعود را به عنوان عامل بازدارنده در مقابل نیروهای افراطی مذهبی می‌شناخت. نگرانی آمریکا از رشد سازمان همکاری شانگهای. تشکیل و رشد سازمان همکاری شانگهای در دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی و تصمیم قاطع اعضای آن، خصوصاً چین و روسیه برای همکاری‌های اقتصادی، نظامی و ضدتروریستی، رهبران آمریکا را به این فکر واداشته بود که در مقابل نیروی بزرگ «روسی-چینی» برای خود جای پایی در منطقه آسیای میانه باز کنند. هردو کشور چین و روسیه دست به گریبان ناآرامی‌هایی در مرزهای استراتژیک خود بودند. در چین
در مرزهای استراتژیک خود بودند. در چین عامل ناآرامی‌ها گروه‌های جدایی‌طلب مسلمان اویغور بودند که در استان غربی سین‌کیانگ در جوار مرز افغانستان و برخی نواحی قزاقستان، قرقیزستان و ازبکستان سکونت داشتند، در روسیه، مشکل بزرگ مبارزه با نیروهای جدایی‌طلب و افراطی چچن و حامیان عرب آن‌ها بود که به اعتقاد مسکو زیر نفوذ طالبان و القاعده قرار داشتند و طی سال‌های تسلط طالبان بر افغانستان بین ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱، در اردوگاه‌های طالبان و دیگر گروه‌های سنی افراطی در افغانستان و آسیای میانه آموزش می‌دیدند. از قضا فعالیت تمامی این
میانه آموزش می‌دیدند. از قضا فعالیت تمامی این گروه‌های افراطی و تحت نفوذ طالبان، در مناطقی از چین، روسیه و آسیای میانه بود که ذخایر بزرگ نفت و گاز در آن‌ها قرار دارد. پس از تحکیم سازمان همکاری شانگهای و به درخواست چین و روسیه، دولت‌های قزاقستان، قرقیزستان و ازبکستان اقدام به مهار فعالیت‌های نیروهای افراطی مذهبی در خاک خود نموده، در چند مورد برخی از رهبران شورشی را دستگیر و برای محاکمه به چین تحویل دادند. دولت ازبکستان در ابتدا عضو پیمان نبود و به همین علت، آمریکا کشور ازبکستان را «شریک استراتژیک» خود در
آمریکا کشور ازبکستان را «شریک استراتژیک» خود در منطقه می‌دانست، و حتی اقدام به تأسیس پایگاه نظامی در آن کشور کرده بود. اما پس از عضویت ازبکستان در سازمان همکاری شانگهای، سازمان، طی بیانیه‌ای خواستار خروج تمام نیروهای خارجی از خاک تمام کشورهای عضو شد. بدین ترتیب، رشد نفوذ چین و روسیه در منطقه آسیای میانه و آسیای جنوبی، تسلط آن‌ها بر منابع گسترده انرژی آن مناطق، عزم آن‌ها برای عملیات ضدتروریستی و مهار کردن نیروهای شورشی و در راس آن‌ها طالبان، عزم آن‌ها به برچیدن پایگاه‌های نظامی آمریکا در منطقه، و درخواست
پایگاه‌های نظامی آمریکا در منطقه، و درخواست هند و ایران برای عضویت در این سازمان، به نگرانی دولت آمریکا دامن زد و آن‌ها را به این فکر واداشت که با به دست گرفتن ابتکار عمل در عملیات ضدتروریستی در منطقه و اشغال افغانستان، راه را برای تأسیس پایگاه‌های نظامی در همسایگی اعضاء سازمان هموار کنند. منابع به زبان انگلیسی. Human rights wathch report on Afghanistan پیوند به بیرون. مبارزه فرمانده مسعود (فیلم مستند)، هیرومی ناگاکورا خبرنگار جاپانی (ژاپنی)(وقایع یکماه بعد از سقوط رژیم کمونیستی در سال ۱۹۹۲) گفتگوی احمدشاه
از سقوط رژیم کمونیستی در سال ۱۹۹۲) گفتگوی احمدشاه مسعود با حکمتیار قبل از حمله به کابل (صدا، کاپی اصلی ۱۹۹۲)
بروکلین یکی از قدیمی‌ترین بخش‌های شهر نیویورک و همچنین پرجمعیت‌ترین منطقه در کلان‌شهر نیویورک و چهارمین منطقه پرجمعیت ایالات متحده آمریکا با ۲٫۵ میلیون نفر جمعیت است. این بخش از نیویورک تا ۱ ژانویه سال ۱۸۹۸ به عنوان یک شهر جدا شناخته می‌شد و پس از آن در نیویورک ادغام شد. بندر بروکلین که در غربی‌ترین بخش جزیرهٔ لانگ آیلند قرار دارد، در سدهٔ هفدهم میلادی و توسط هلندی‌ها پایه‌گذاری و به یادواره شهری در سرزمین هلند (بروکلن) نامیده شد. بروکلین به نام‌های مختلفی از جمله «شهر شاهان» به افتخار چارلز دوم، پادشاه وقت
جمله «شهر شاهان» به افتخار چارلز دوم، پادشاه وقت انگلستان، «شهر خانه‌ها» به خاطر وجود خانه‌های فراوان در آن، «شهر درختان» به خاطر وجود درختان قدیمی فراوان، «شهر کلیساها» به خاطر وجود کلیساهای قدیمی فراوان و عظیم معروف است. امکانات شهری. آرامستان گرین-وود در بخش بروکلین واقع شده‌است.
شورای نَظار ائتلافی از گروه‌های نظامی مجاهدین افغان بود که احمد شاه مسعود در پانزدهم قوس ۱۳۶۲ در جلسه‌ای از فرماندهان جمعیت اسلامی افغانستان در ولسوالی اشکمش ولایت تخار گذاشت و بعداً در جلسه‌ای مشابه در خاواک پنجشیر «شورای نظار» نام گرفت. شورای نظار بیشتر شامل نیروهای عضو جمعیت اسلامی افغانستان ولی فرماندهان احزاب دیگر یا مستقل نیز در آن عضویت داشتند. در مجموع حدود ۱۳۰ فرمانده از مناطق شمالی، شرقی و مرکزی افغانستان در این شورا حضور داشته و مبارزات خود علیه نیروهای شوروی در افغانستان و حکومت جمهوری دمکراتیک
شوروی در افغانستان و حکومت جمهوری دمکراتیک افغانستان را با یکدیگر هماهنگ می‌کردند.
اِی‌سی/دی‌سی () گروه موسیقی راک استرالیایی است که در ۱۹۷۳ توسط برادران زادهٔ اسکاتلند، مالکوم و انگس یانگ در سیدنی شکل گرفت. هرچند موسیقی آن‌ها به‌صورت‌های مختلف هارد راک، بلوز راک، و هوی متال توصیف شده اما خود گروه سبکشان را به اختصار «راک اند رول» می‌نامد. ای‌سی/دی‌سی قبل از انتشار اولین آلبوم خود به‌نام "ولتاژ بالا" (۱۹۷۵) دست‌خوش تغییرات زیادی در ترکیب اعضا شد. اعضای گروه بعدها شامل برادران یانگ، خواننده بان اسکات، درامر فیل راد و نوازنده بیس مارک ایوانز می‌شد. ایوانز در ۱۹۷۷ از گروه برکنار شد و کلیف
می‌شد. ایوانز در ۱۹۷۷ از گروه برکنار شد و کلیف ویلیامز جایگزنش شد؛ او از ۱۹۷۸ در هر آلبوم ای‌سی/دی‌سی حضور داشته‌است. در فوریهٔ ۱۹۸۰ حدود هفت ماه پس از انتشار آلبوم موفقیت‌آمیزشان "بزرگراه به جهنم"، اسکات پس از نوشیدن شدید الکل بر اثر مسمومیت حاد الکلی درگذشت. این گروه به فکر انحلال بود اما تصمیم گرفتند که با هم بمانند و برایان جانسن به‌عنوان جایگزین اسکات به گروه پیوست. گروه در اواخر همان سال اولین آلبوم خود با جانسن به‌نام "سیاه‌پوش برگشتم" را منتشر کرد که به یاد اسکات اختصاص داشت. این آلبوم اِی‌سی/دی‌سی
به یاد اسکات اختصاص داشت. این آلبوم اِی‌سی/دی‌سی را به اوج موفقیت رساند و به یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌های تاریخ تبدیل شد. ترکیب گروه به‌مدت بیست سال ثابت ماند تا اینکه در سال ۲۰۱۴ با بازنشستگی مالکوم یانگ به دلیل زوال عقل زودرس (در سال ۲۰۱۷ درگذشت) و مشکلات حقوقی راد تغییر یافت. در سال ۲۰۱۶ به جانسن توصیه شد که تور را به دلیل تشدید کاهش شنوایی متوقف کند. اکسل رز، خوانندهٔ گروه گانز ان روزز تا پایان تاریخ‌های آن سال، به عنوان خواننده در گروه حضور داشت. کلیف ویلیامز، نوازنده بلند مدت بیس و خواننده پس زمینه،
ویلیامز، نوازنده بلند مدت بیس و خواننده پس زمینه، در پایان تور یا راک یا بیچارگی در سال ۲۰۱۶ از ای‌سی/دی‌سی بازنشسته شد و گروه وارد یک وقفهٔ چهار ساله شد. اتحاد مجدد گروه در سپتامبر ۲۰۲۰ اعلام شد و هفدهمین آلبوم استودیویی آن‌ها به‌نام "قدرت گرفتن" دو ماه بعد منتشر شد. ای‌سی/دی‌سی بیش از ۲۰۰ میلیون آثار در سراسر جهان فروخته؛ از جمله ۷۵ میلیون آلبوم در ایالات متحده که آنها را به نهمین هنرمند پرفروش در ایالات متحده و شانزدهمین هنرمند پرفروش در سراسر جهان تبدیل کرده‌است. "سیاه‌پوش برگشتم" حدود ۵۰ میلیون نسخه
کرده‌است. "سیاه‌پوش برگشتم" حدود ۵۰ میلیون نسخه در سراسر جهان فروخته که آن را به دومین آلبوم پرفروش هر هنرمند و پرفروش‌ترین آلبوم هر گروه تبدیل کرده‌است. ای‌سی/دی‌سی در فهرست وی‌اچ‌وان از «۱۰۰ هنرمند برتر هارد راک» در رتبهٔ چهارم قرار گرفت و از سوی ام‌ای‌وی هفتمین نفر از «بزرگترین گروه هوی متال تمام دوران» معرفی شدند. در سال ۲۰۰۴، ای‌سی/دی‌سی رتبهٔ ۷۲ را در فهرست "رولینگ استون" از ۱۰۰ هنرمند برتر تمام دوران کسب کرد. تهیه کنندهٔ موسیقی ریک روبین که مقاله‌ای در مورد گروه برای فهرست "رولینگ استون" نوشت، از
در مورد گروه برای فهرست "رولینگ استون" نوشت، از ای‌سی/دی‌سی به عنوان «بزرگترین گروه راک اند رول تمام دوران» یاد کرده‌است. در سال ۲۰۱۰، وی‌اچ‌وان نام ای‌سی/دی‌سی را در رتبهٔ ۲۳ در فهرست «۱۰۰ هنرمند برتر تمام دوران» قرار داد. نام و لوگوی گروه. برادران یانگ نام گروه را از روی علامت برق چرخ خیاطی خواهرشان «مارگارت یانگ» الهام گرفتند. "AC/DC" مخفف "Direct Current (جریان مستقیم)/Alternating Current (جریان متناوب)" است که همان به معنای "جریان الکتریکی" و "الکتریسیته (برق)" می‌باشد. برادران یانگ احساس کردند که این
(برق)" می‌باشد. برادران یانگ احساس کردند که این نام نشانگر و نمایانگر سبک موسیقی راک "پرانرژی" و اجراهای "پرقدرت" آن‌ها خواهد بود. هر چند نام گروهشان در دنیا "اِی سی/دی سی" خوانده و شناخته می‌شود، در کشور خودشان (استرالیا) در زبان محاوره ای «آکا داکا» (Acca Dacca) خوانده و شناخته می‌شود. لوگوی گروه تا سال ۱۹۷۶ به صورت ساده فقط AC/DC نوشته می‌شد ولی در سال ۱۹۷۷ شکل لوگوی AC/DC تغییر کرد. حروف به صورت نوک تیز و مثلثی نوشته شدند و خط مورب بین «اِی سی» و «دی سی» تبدیل به یک آذرخش شد. این لوگوی جدید از آن موقع
تبدیل به یک آذرخش شد. این لوگوی جدید از آن موقع به بعد در روی تمام آلبوم‌ها و لوگوهای اِی سی/دی سی به کار رفت و نشان آذرخش به نماد و سمبل این گروه تبدیل شد. آلبوم‌ها. اِی سی/دی سی تا پایان سال ۲۰۱۴، ۱۵ آلبوم استودیویی بین‌المللی منتشر کرده‌است؛ بعلاوه ۴ آلبوم استودیویی فقط در استرالیا. (که در مجموع ۱۹ آلبوم استودیویی می‌شود که ۱۵ تای آن بین‌المللی و ۴ تای آن استرالیایی می‌باشد) نخستین آلبوم استودیویی بین‌المللی آن‌ها با نام "High Voltage" (برق فشار قوی) در سال ۱۹۷۵ منتشر شد، اما فروش میلیونی و شهرت جهانی
سال ۱۹۷۵ منتشر شد، اما فروش میلیونی و شهرت جهانی عمده گروه با انتشار آلبوم پنجم استودیویی بین‌المللی آن‌ها "Highway To Hell" (بزرگراهِ جهنم/بزرگراهِ به جهنم) در سال ۱۹۷۹ و در پی آن آلبوم ششم استودیویی بین‌المللی آن‌ها "Back In Black" (بازگشت با ظاهر سیاه) در سال ۱۹۸۰، آغاز شد. چهاردهمین آلبوم استودیویی بین‌المللی اِی سی/دی سی در سال ۲۰۰۸ با نام "Black Ice" (یخ سیاه) منتشر شد که توانست در رتبه‌بندی تمام چارتهای موسیقی دنیا رتبه اول فروش را بدست بیاورد و همچنین توانست عنوان دومین آلبوم پرفروش سال ۲۰۰۸ را کسب
توانست عنوان دومین آلبوم پرفروش سال ۲۰۰۸ را کسب کند و یک رکورد تازه برای گروه اِی سی/دی سی کسب کند. پانزدهمین آلبوم استودیویی بین‌المللی AC/DC در ماه دسامبر سال ۲۰۱۴ با عنوان "Rock Or Bust" (یا راک یا هیچی) منتشر و روانه بازار شد. آلبوم‌ها و کارهای دیگر آنها: ۶ آلبوم اجرای زنده، ۱ آلبوم کوتاه (ای پی)، ۲ آلبوم گردآوری شده به عنوان آلبوم آهنگ فیلم، و ۱۲ آلبوم ویدئویی از کنسرتها و موزیک ویدئوهای آن‌ها به اضافه ۵۶ تک‌آهنگ و ۵۷ موزیک ویدئو. میراث. چند موسیقی‌دان محبوبیت مجدد هارد راک را به ای‌سی/دی‌سی نسبت
محبوبیت مجدد هارد راک را به ای‌سی/دی‌سی نسبت می‌دهند، زیرا این ژانر نگاه جریان اصلی را به دیگر ژانرهای موسیقی در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ واگذار کرده بود. تام مورلو در ریج اگنست د ماشین و آودیو اسلیو در مورد انتشار "سیاه‌پوش برگشتم" خاطرنشان کردند: «دیسکو عظیم بود و پانک و موج نو در اوج بودند، و به‌طور غیرمنتظره‌ای این کار ای‌سی/دی‌سی بود که همه را درهم کوبید. این آلبوم موسیقی هارد راک را بر تخت نشاند، که به همان‌جا تعلق دارد!»
محمود خوارزمی معروف به پهلوان پوریای وَلی متخلص به قتّالی، یکی از بزرگ‌ترین و محبوب‌ترین کُشتی گیران و پهلوانان تاریخ ایران است. او اهل سرزمین خوارزم بود و گفته شده در ورزش‌های کُشتی ، زورخانه‌ای و پهلوانی مهارت زیادی داشته است به‌طوری که کسی حریف او نبود و در سرزمین‌های مختلف سفر می‌کرد و با رقیبان گوناگون کُشتی می‌گرفت. او در ساده‌زیستی، دستگیری از مستمندان و ستمدیدگان، و چشم بستن بر زرق و برق دنیای فانی، به معرفتی ناب رسیده بوده است. نام پدر او پهلوان حیدر خراسانی ذکر شده است. او در بحبوحه لشکرکشی هلاکو
خراسانی ذکر شده است. او در بحبوحه لشکرکشی هلاکو خان به ایران و تأسیس حکومت ایلخانان و سقوط دولت اسماعیلیان و عباسیان، در خوارزم متولد شد. پدر او از اهالی کهنه گرگانج بود که به خیوه مهاجرت می‌کنند و پوریا در همان شهر به دنیا می‌آید. وی اوایل زندگی خود را به کشتی‌گیری و تعلیم کشتی به جوانان و نوجوانان گذرانده و از نامدارترین کشتی‌گیران آن دوران می‌شود. اما در اواخر عمر خود، به عرفان و فلسفه متمایل می‌شود و در زمرهٔ عارفان، اقطاب و درویشان در می‌آید و احتمالاً از همین رو، لقب ولی را هم به دست می‌آورد. او در
از همین رو، لقب ولی را هم به دست می‌آورد. او در سال ۷۰۳ اثر بزرگ خود، "کنزالحقایق"، را تألیف نمود و پس از آن در سال ۷۲۲ درگذشت و در خیوه دفن شد. معروف است که لقب او در ابتدا پیرولی بوده است. احتمال دارد به دلیل این‌که پوریای ولی در زمان بچگی دارای موهای سپید و اندامی درشت بوده به گونه‌ای که هرکس با او ملاقات می‌کرد با کنایه او را پیرمرد صدا می‌زد، بعدها او را پیرولی نام گذاشتند و به تدریج لقب پوریای ولی را بر او گذاشته شده بود. وی تأثیر زیادی بر عرفان و آیین فتوت و مردانگی به ویژه ورزش‌های زورخانه‌ای
و آیین فتوت و مردانگی به ویژه ورزش‌های زورخانه‌ای گذاشته بود. او قرن‌ها از تأثیرگذارترین پهلوانان و کُشتی‌گیران به‌شمار می‌رود و رسم‌های زیادی در ورزش کشتی، به او منسوب است. آرامگاهی در شهر خوی در آذربایجان غربی وجود دارد که به او منسوب است. او به قدیس حامی شهر خیوه ازبکستان تبدیل شده است. مریدانش پس از درگذشت او راه وی را ادامه دادند و اولین مرید او که در کتاب کنزالحقایق باب دوم نیز که به آن اشاره شده سلیمان زاد عباس بوده است. سنگ مزار پهلوان پوریای ولی درشهر خوی و در مرمر تراشی حافظ توسط حافظ فردین فر
درشهر خوی و در مرمر تراشی حافظ توسط حافظ فردین فر نوشته و حجاری شده است و نویسنده و حجار سنگ مزار پهلوان پوریای ولی حافظ فردین فر می‌باشد. نام و لقب. نام پوریای ولی از پهلوانان نامدار ایرانی آن چنان‌که دانسته شده، محمود خوارزمی متخلص به قتالی است. زادگاه. نویسندگان دربارهٔ زادگاه او اختلاف نظر داشته‌اند. برخی او را از مردم کهنه گرگانج (از شهرهای خوارزم) دانسته‌اند و برخی او را از مردم گنجه و برخی دیگر، براساس طوماری قدیمی به جا مانده از دورهٔ صفوی، او را از مردم خوی یا سلماس دانسته‌اند. زندگی. پوریای ولی
مردم خوی یا سلماس دانسته‌اند. زندگی. پوریای ولی یکی از نامدارترین پهلوانان تاریخ ایران و از چهره‌های برجستهٔ ورزش‌های سنتی و کشتی در سدهٔ هشتم هجری بود. او در جوانی به کشتی‌گیری روی آورد و در کنار ورزش، پیشهٔ سادهٔ پوستین‌دوزی و کلاه‌دوزی را پیش گرفت. همین سادگی در معیشت، نشانه‌ای روشن از فروتنی و بی‌اعتنایی‌اش به تجملات دنیا بود. پوریای ولی در طول زندگی‌اش بسیار سفر کرد؛ از شهرهای ایران گرفته تا سرزمین‌های آسیای میانه و هندوستان. در همه‌جا با کشتی‌گیران نامدار زورآزمایی کرد و به سبب قدرت، عدالت و اخلاق
نامدار زورآزمایی کرد و به سبب قدرت، عدالت و اخلاق نیکو، شهرتی گسترده یافت. اما آنچه او را از دیگران متمایز ساخت، رفتار انسانی و روح جوانمردانه‌اش بود. دستگیری از مستمندان و ستمدیدگان پوریای ولی تنها در عرصهٔ ورزش شناخته نمی‌شد و در زندگی اجتماعی نیز به دستگیری از مستمندان و ستمدیدگان شهرت داشت. او از حاصل کار و پیشهٔ خود به نیازمندان یاری می‌رساند و در میان مردم به عنوان پناه و تکیه‌گاه شناخته می‌شد. دستگیری از مستمندان به معنای کمک به کسانی بود که در تأمین معاش دچار تنگدستی بودند و دستگیری از ستمدیدگان
معاش دچار تنگدستی بودند و دستگیری از ستمدیدگان نیز به معنای پشتیبانی از افرادی بود که در جامعه با بی‌عدالتی یا فشار روبه‌رو می‌شدند. این جنبه از زندگی او جایگاهش را فراتر از یک ورزشکار قرار داد و موجب شد در فرهنگ ایرانی به عنوان نماد جوانمردی و نیک‌سیرتی ماندگار شود. آرامگاه. مسئولان استانی میراث فرهنگی استان آذربایجان غربی پس از انجام آزمایش‌های دی‌ان‌ای (DNA) بر روی جسد پوریای ولی و تأیید مقبرهٔ او در شهر خوی آرامگاهی در خور این پهلوان ایرانی پدید آوردند. آرامگاه‌هایی نیز منسوب به وی در شهر خیوه ازبکستان
آرامگاه‌هایی نیز منسوب به وی در شهر خیوه ازبکستان وجود دارد، در روستای کِردآباد کبودرآهنگ نیز موجود است همچنین آرامگاهی هم در روستای کمامردخ وجود دارد. این مقبره خود یک مجموعهٔ فرهنگی - تاریخی است و در فاصلهٔ قرن‌های هشتم تا چهاردهم هجری (۱۴ تا ۲۰ میلادی) برای بزرگداشت نام "پهلوان محمود" ساخته شده است. چنان‌که در آن نواحی رسم بر این است که پس از مراسم ازدواج برای تبرک به زیارت آرامگاه او می‌روند. طبق منابع موثق، پهلوان محمود قتالی فرزند پهلوان پوریای ولی بوده و با عنوان محمود قتالی بن پوریای ولی از وی نام
و با عنوان محمود قتالی بن پوریای ولی از وی نام برده شده است. برخی از منابع متاخر کلمه «ابن» که به معنی «فرزند» است، حذف نموده و منابع معاصر نیز هر دو شخصیت را یکی فرض نموده و پهلوان محمود قتالی را مشهور به پوریای ولی ذکر کرده‌اند. اما باید توجه داشت که پهلوان محمود قتالی هر چند که عارف و پهلوان نامداری بوده و آثاری هم به یادگار گذاشته، ولی هرگز در شهرت و نام‌آوری به پدرش پهلوان پوریای ولی نمی‌رسید. می‌توان گفت آرامگاه پهلوان محمود قتالی فرزند پوریای ولی است که در شهر خیوه در ۲۵ کیلومتری جنوب شهر اورنگ مرکز