payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زیاد نصب شد. بر بالای دیوار سیم خاردار نصب شد و برج‌های مراقبت برای حفاظت و کنترل عبور و مرور ساخته شد. همچنین در ۲۰ سپتامبر ۱۹۶۱، کار ساخت حصار موازی با فاصله‌ای در حدود ۹۱ متر از سوی هر دو آلمان آغاز شد. تمام خانه‌هایی که در فاصلهٔ بین این دو حصار قرار داشتند، تخریب شدند و بین دو حصار، محدوده‌ای به وجود آمد که به آن نوار مرگ می‌گفتند. این نوار که خاک آن کاملاً کوبیده شده بود، با شن پوشیده شد تا ردپای کسانی که قصد فرار از این حصارها را داشتند به‌راحتی مشخص شود. فاصلهٔ زیاد بین دو حصار این امکان را به
مشخص شود. فاصلهٔ زیاد بین دو حصار این امکان را به نگهبانان مرزی می‌داد تا در صورت لزوم بتوانند به فراریان شلیک کنند. در نقاط مرزی برای عبور و مرور، ایستگاه‌های بازرسی ایجاد شد که مهم‌ترین آن گذرگاه ایستگاه بازرسی چارلی در بخش آمریکایی برلین غربی بود. در ۱۷ اوت ۱۹۶۲ جوانی ۱۸ ساله به نام پیتر فشتر که قصد داشت در نزدیکی این منطقه از دیوار برلین بالا رود توسط نگهبانان قسمت شرقی مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. این امر موجب تظاهرات در برلین غربی گردید، تظاهرکنندگان خطاب به نگهبانان شرقی دیوار فریاد
تظاهرکنندگان خطاب به نگهبانان شرقی دیوار فریاد می‌زدند: "قاتل‌ها!" مرحلهٔ آخر ساخت دیوار در سال ۱۹۷۵ آغاز شد و در آن از ۴۵ هزار قطعه بتنی مقاوم شده به ارتفاع سه و نیم متر و عرض یک و نیم متر استفاده شد. همچنین لوله‌هایی افقی در بالای دیوار کار گذاشته شد تا عبور از روی دیوار دشوارتر شود. تلفات دیوار برلین. بر اساس تحقیقات پژوهشگران آلمانی و گزارش‌هایی که به تازگی منتشر شده در طول سال‌هایی که دیوار برلین برپا بود ۱۲۵ نفر در پای آن کشته و حدود ۲۰۰ نفر نیز به شدت مجروح شدند. اولین قربانی فرار از دیوار برلین
شدت مجروح شدند. اولین قربانی فرار از دیوار برلین جوان ۲۴ ساله‌ای بود که در تاریخ ۲۸ اوت سال ۱۹۶۱ قصد فرار به برلین غربی را داشت. ۱۴ نفر از قربانیان کسانی بوده‌اند که از غرب قصد ورود به آلمان شرقی را داشته‌اند. ۳۲ نفر دیگر نیز زمانی کشته شده‌اند که اصلاً قصد فرار نداشته‌اند. در این میان ۸ نگهبان نیز به‌طور اتفاقی کشته شده‌اند. ۸۰ درصد کشته شدگان زیر ۳۰ سال سن داشتند و در میان آن‌ها ۸ زن وجود داشته است. این آمارها در یک گزارش دولتی آلمان با عنوان مرگ بر روی دیوار از ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۹ ذکر شده است. پیش از این تعداد
از ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۹ ذکر شده است. پیش از این تعداد کشته‌شدگان بر روی دیوار برلین ۲۰۰ نفر ذکر می‌شد. در بین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۹ حدود ۵ هزار نفر موفق شدند به برلین غربی فرار کنند. بیشتر فرارها به زمانی برمی‌گردد که تنها حصار بین دو بخش شهر سیم‌های خاردار بود. همچنین بعضی‌ها از طریق پنجره‌های آپارتمان‌های کنار مرز به آن طرف حصارها رفتند. بعد از احداث دیوار، فرار از طریق تونل‌های مترو، سیستم فاضلاب و حفر تونل انجام می‌شد. در طول این سال‌ها چند مورد عملیات فرار منحصربه‌فرد نیز اتفاق افتاد. در روزهای سوم، چهارم و
نیز اتفاق افتاد. در روزهای سوم، چهارم و پنجم اکتبر سال ۱۹۶۴، ۵۷ نفر موفق شدند تا از طریق تونلی که به طول ۱۴۵ متر در زیر نوار مرگ کنده بودند، فرار کنند یا فرار عجیب دو برادر که با بستن بال‌های بسیار سبکی به دست‌هایشان فاصلهٔ بین دو دیوار را بر فراز نوار مرگ پرواز کردند و خود را به طرف دیگر رساندند. فروپاشی دیوار برلین. با بهبود تدریجی مناسبات میان شرق و غرب در اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی زمینهٔ فروپاشی دیوار برلین فراهم شد. در سال ۱۹۸۹ حکومت کمونیستی شوروی تصمیم گرفت دموکراسی‌سازی را به‌عنوان یک اصل در کشورهای
گرفت دموکراسی‌سازی را به‌عنوان یک اصل در کشورهای اروپایی شرقی تحت نفوذ خود دنبال کند. اما در این میان اتفاقی افتاد که روند رو به پایان دولت آلمان شرقی را آغاز کرد. دولت کمونیستی مجارستان درهای خود را بر روی غرب گشود. در بیست و سوم اوت ۱۹۸۹، مرزهای بین مجارستان و اتریش باز شد. از آن‌جا که مهاجرت بین کشورهای کمونیستی ممنوع نبود، ساکنان آلمان شرقی که مجاز به رفت‌وآمد به مجارستان بودند از طریق این کشور و نیز چکسلواکی به آلمان غربی و سایر کشورهای اروپای غربی رفتند. این مهاجرت‌ها طی یک ماه به سرعت افزایش یافت.
این مهاجرت‌ها طی یک ماه به سرعت افزایش یافت. به‌طوری‌که در ماه سپتامبر حدود ۱۳ هزار نفر از اهالی آلمان شرقی به سمت مجارستان حرکت کردند تا بتوانند از طریق اتریش خود را به آلمان غربی برسانند. در پاییز همان سال، تظاهرات اعتراض‌آمیز مردم نسبت به دولت آلمان شرقی شدت گرفت تا این که در هجدهم اکتبر همان سال اریک هونکر، رهبر آلمان شرقی از سمت خود کناره‌گیری کرد و چند روز بعد اگون کرنتس جانشین او شد. دولت جدید تصمیم گرفت به ساکنان برلین شرقی اجازه دهد تا برای سفر به برلین غربی تقاضای ویزا کنند. با اعلام این مطلب از
برلین غربی تقاضای ویزا کنند. با اعلام این مطلب از سوی دولت ده‌ها هزار نفر از ساکنان برلین شرقی خود را به محل‌های مشخص شده رساندند تا از مرز عبور کنند و به برلین غربی بروند. هجوم این جمعیت به کنار مرز مأموران و نگهبانان را دچار مشکل کرد. چرا که آن‌ها برای مقابله با چنین جمعیتی آمادگی نداشتند. لحظه به لحظه بر انبوه جمعیت اضافه می‌شد. سرانجام مأموران مرز را گشودند و مردم توانستند از آن عبور کنند. در آن طرف مرز، اهالی برلین غربی برای استقبال از همشهریان سابقشان جمع شده بودند. به این ترتیب نهم نوامبر ۱۹۸۹ به
جمع شده بودند. به این ترتیب نهم نوامبر ۱۹۸۹ به روز فروپاشی دیوار برلین تبدیل شد. این دیوار ظرف روزها و هفته‌های بعد و توسط کسانی که از دیگر نقاط آلمان شرقی خود را به برلین رسانده بودند به تدریج خراب شد. فروریختن دیوار برلین، اولین قدم در راه اتحاد مجدد دو آلمان بود که سرانجام در سوم اکتبر ۱۹۹۰ صورت گرفت. میخائیل گورباچف رئیس‌جمهور وقت اتحاد جماهیر شوروی ۱۵ سال بعد، در سال ۲۰۰۴ عنوان کرد که وقتی در ژوئیه ۱۹۸۹ با هلموت کهل صدراعظم آلمان غربی مذاکره کرده‌بود، به‌طور مشترک به این نتیجه رسیدند که هنوز زمان وحدت
مشترک به این نتیجه رسیدند که هنوز زمان وحدت دو آلمان فرا نرسیده است. در نهایت هم به این توافق رسیدن که از میان برداشتن دیوار به قرن بیست و یکم موکول شود. او عنوان می‌کند که البته مردم آلمان تصمیم دیگری گرفتند و با پافشاری روی برچیدن دیوار، رهبری تاریخ را به دست گرفتند. مردم سایر کشورهای اروپای شرقی و مرکزی نیز بلافاصله از آن‌ها سرمشق گرفتند و موانع رسیدن به آزادی را از سر راه خود برداشتند. درحال حاضر ۳۴ قطعه از دیوار اصلی برلین در موزه نگهداری می‌شود. یادمان‌های دیوار برلین. پس از فروپاشی دیوار همچنان
دیوار برلین. پس از فروپاشی دیوار همچنان بخش‌های از آن در سطح شهر برلین باقی مانده است علاوه بر این ۱۴ سایت رسمی یادمان دیوار در بخش‌های مختلف وجود دارد که اطلاعاتی از وضعیت و تاریخ دیوار برلین را در اختیار بازدید کنندگان قرار می‌دهد. نقاشی روی دیوار پس از فروپاشی. دو ماه پس از فروریزی دیوار، یک نقاش ایرانی به نام کانی علوی برای نخستین بار روی آن نقاشی کشید. در آغاز، امنیت وی توسط دوست اسکاتلندی نقاش ایرانی که در سفارت اسکاتلند در بخش شرقی کار می‌کرد در تماس با وزیر دفاع جمهوری دموکراتیک آلمان فراهم شد. سپس
با وزیر دفاع جمهوری دموکراتیک آلمان فراهم شد. سپس برای توسعه کار، نقاش‌ها از طریق اطلاعیه رادیویی و تلویزیونی کانی علوی از این پروژه داوطلبانه آگاه شدند و در طی پنج-شش ماه روی ۱۳۰۰ متر از دیوار نقاشی کشیده شد. در سال ۱۹۹۶ وقتی بحث‌ها میان سیاست‌گذاران برای خرابی دیوار اوج گرفت، کانی علوی «گالری بخش شرقی» (East Side Gallery) را تأسیس کرد تا از آن طریق بتواند کمپین حفظ دیوار را پیش ببرد.
فولکس‌پولیتزای (به آلمانی: Volkspolizei به معنی: پلیس خلق) نیروی ملی پلیس آلمان شرقی بود که سران آن را معمولاً «فو-پوس» می‌خواندند. این نیروی پلیس پس از پایان جنگ جهانی دوم تأسیس شد و با اتحاد دو آلمان منحل شد. نیروهای این پلیس مثل نیروهای ارتش آموخته می‌شدند و در اجرای سیاست‌های سرکوب آلمان شرقی نقش عمده‌ای داشتند.
حزب کمونیست آلمان در ۱۹۶۸ در آلمان غربی به عنوان جانشینی برای حزب کمونیست سابق که در ۱۹۵۶ ممنوع شده بود تأسیس شد. پس از اتحاد دو آلمان بسیاری از اعضای این حزب آن را ترک کردند و به حزب چپ (در آن هنگام: حزب سوسیالیسم دموکراتیک) پیوستند. در انتخابات سال ۲۰۰۵ این حزب در ائتلافی انتخاباتی با حزب چپ شرکت کرد.
حزب کمونیست آلمان حزبی سیاسی بود که در دسامبر ۱۹۱۸ از دل جرگه اسپارتاکسیت تشکیل شد. اتحادیه اسپارتاکیست فراکسیونی درون حزب سوسیال دموکرات آلمان بود. این حزب با جنگ جهانی اول مخالف بود و علت این مخالفت این بود که این جنگی امپریالیستی است، که طبقهٔ کارگر در آن هیچ منفعتی ندارد. رهبران اتحادیه اسپارتاکیست، رزا لوکزامبورگ و کارل لیبکنخت بودند که در سال ۱۹۱۹ به قتل رسیدند. در دوران نازی، حزب کمونیست شدیداً سرکوب شد و طرفداران شناسایی شدهٔ آن به اردوگاه‌های هولوکاست فرستاده شدند. این حزب در زمان اشغال آلمان شرقی
فرستاده شدند. این حزب در زمان اشغال آلمان شرقی توسط شوروی بعد از شکست آلمان نازی قدرت بیشتری گرفت. پس از پایان جنگ جهانی دوم و تحت نفوذ نیروهای اشغالی شوروی در آلمان شرقی، حزب کمونیست، با حزب سوسیال دموکرات ادغام شد تا حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان تشکیل شود که حزب حاکم بر آلمان شرقی بود. پس از اتحاد دو آلمان، حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان به حزب سوسیالیسم دموکراتیک (و بعدها به حزب چپ) تغییر نام داد و این حزب (حزب چپ) همچنان، به‌خصوص درشرق، از قدرت قابل توجهی برخوردار است. در آلمان غربی، دادگاه مشروطهٔ فدرال
برخوردار است. در آلمان غربی، دادگاه مشروطهٔ فدرال آلمان در سال ۱۹۵۶ این حزب را ممنوع کرد؛ اما بخشی از اعضای آن بعدها در سال ۱۹۶۸ حزب کمونیست آلمان (۱۹۶۸) را بنیان گذاشتند. (نام این حزب جدید که در ۱۹۶۸ تشکیل شد در آلمانی متفاوت است اما در فارسی همان حزب کمونیست آلمان خوانده می‌شود).
ولفگانگ کلمنت (به آلمانی: Wolfgang Clement) (زاده ۷ ژوئیه ۱۹۴۰ در بوخوم) سیاست‌مداری آلمانی از حزب سوسیال دموکرات آلمان است. او از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲ رهبر ایالت نوردراین-وستفالن و از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ وزیر فدرال اقتصاد و کار آلمان بود. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، ۸ ژوئن ۲۰۰۷.
هانلوره رونش (زاده ۱۲ دسامبر ۱۹۴۲) از سیاست‌مداران محافظه‌کار آلمان است. از او از ۱۹۸۳ تا ۲۰۰۲ عضو مجلس آلمان بود و از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ در کابینهٔ هلموت کوهل وزیر خانواده بود.
کلاوس توپفر ؛ (۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۳۸ – ۸ ژوئن ۲۰۲۴) مدیر اجرایی اونپ (برنامهٔ محیط زیست سازمان ملل متحد) بود. او تحصیلات خود را دانشگاه مونستر انجام داده‌است. سایر مشاغل. در سال ۲۰۰۹ تاپفر به عنوان مدیر مؤسس مؤسسه مطالعات پایداری پیشرفته (IASS) برای انجام تحقیقاتی بین مشکلات اقلیمی و اقتصاد پایدار منصوب شد. این موسسه در پوتسدام آلمان واقع شده است. او بعداً به عنوان رئیس مشترک کمیسیون اخلاق دولت فدرال در خصوص تأمین انرژی ایمن خدمت کرد. از سال ۲۰۱۳ تاپفر سرپرستی پروژه تبدیل سیستم انرژی به عنوان موتور نوآوری‌های
پروژه تبدیل سیستم انرژی به عنوان موتور نوآوری‌های دموکراتیک را به همراه کلاوس لگیوی و پاتریزیا نانز بر عهده داشت. در سال ۲۰۱۶، شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد (ECOSOC) تاپفر را به سمت رئیس مشترک یک تیم مستقل از مشاوران در تعیین موقعیت سیستم توسعه سازمان ملل متحد برای اهداف توسعه پایدار تعیین کرد. وی در ۲۰۱۸، به عنوان میانجی در مناقشه انرژی بین کوزوو و صربستان منصوب شد.
هاینریش آلبرتز (زاده ۲۲ ژانویه ۱۹۱۵ – درگذشته ۱۸ مه ۱۹۹۳) سیاست‌مداری آلمانی بود. او با نازی‌ها مخالف بود و از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۷ شهردار برلین غربی بود.
گرهارت فریتس کورت "گِرت" شرودر (; ؛ زادهٔ ۷ آوریل ۱۹۴۴) سیاستمدار پیشین و لابی‌گر آلمانی است که از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ به عنوان صدراعظم آلمان خدمت کرد. وی همچنین از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۴، حزب سوسیال دموکرات را رهبری می‌کرده و از نوامبر ۱۹۹۷ تا اکتبر ۱۹۹۸، به عنوان رئیس مجلس فدرال آلمان (بوندستاگ) فعالیت می‌کرده است. شرودر قبل از تبدیل شدن به یک سیاستمدار تمام وقت یک وکیل بود و قبل از اینکه صدراعظم شود وزیر-رئیس نیدرزاکسن (۱۹۹۰–۱۹۹۸) بود. پس از انتخابات فدرال ۲۰۰۵، که حزب او شکست خورد، و پس از سه هفته مذاکره، او از
حزب او شکست خورد، و پس از سه هفته مذاکره، او از سمت صدراعظم به نفع آنگلا مرکل از حزب اتحادیه دموکرات مسیحی کنار رفت. او رئیس هیئت مدیره نوردستریم و روس‌نفت بود، اما در سال ۲۰۲۲ از سمت دوم استعفا داد و تصمیم گرفت به هیئت مدیره شرکت گاز دولتی روسیه گازپروم نپیوندد. او همچنین به عنوان یک مدیر جهانی برای بانک سرمایه‌گذاری روتشیلد، و به عنوان رئیس هیئت مدیره باشگاه فوتبال هانوفر نقش داشت. پس از تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، شرودر به دلیل سیاست‌هایش در قبال دولت ولادیمیر پوتین، کارش برای شرکت‌های دولتی
دولت ولادیمیر پوتین، کارش برای شرکت‌های دولتی روسیه و لابی‌گری‌اش از طرف روسیه مورد انتقاد قرار گرفت. در ۱ مارس ۲۰۲۲، کل کارکنان شرودر از جمله مدیر دفتر قدیمی آلبرشت فانک به دلیل اتحاد شرودر با روسیه و پوتین مستقیماً استعفا دادند. در ۸ مارس ۲۰۲۲، دادستان کل دادرسی مربوط به اتهامات شرودر به مشارکت در جنایات علیه بشریت را به دلیل نقش وی در شرکت‌های دولتی روسیه آغاز کرد. حزب اتحادیه خواستار گنجاندن شرودر در تحریم‌های اتحادیه اروپا علیه افرادی شد که با دولت روسیه در ارتباط هستند. در ۹ مارس ۲۰۲۲، حزب سوسیال
روسیه در ارتباط هستند. در ۹ مارس ۲۰۲۲، حزب سوسیال دموکرات اقداماتی را برای اخراج شرودر تا اوایل سال ۲۰۲۳ آغاز کرد. کمیته داوری حزب حکم داد که او هیچ‌یک از قوانین حزب را نقض نکرده است و عضو حزب باقی خواهد ماند. پس‌زمینه. او که از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان است دولتی ائتلافی با سبزها را به پیش می‌برد. او پیش از وارد شدن به دنیای حرفه‌ای سیاست وکیلی موفق بود و پیش از رسیدن به صدراعظمی رئیس ایالت نیدرزاکسن بود. پس از انتخابات فدرال ۲۰۰۵ حزب او در انتخابات شکست خورد و پس از سه هفته مذاکره، مقام صدراعظمی را
خورد و پس از سه هفته مذاکره، مقام صدراعظمی را به آنگلا مرکل از اتحادیه دموکرات مسیحی واگذار کرد.
هربرت ارنست کارل فراهم (زادهٔ ۱۸ دسامبر ۱۹۱۳ – درگذشتهٔ ۸ اکتبر ۱۹۹۲) سیاست‌مدار آلمانی که از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴، صدراعظم آلمان بود. او که عقاید سوسیال دموکراسی داشت در ۱۹۷۱، به خاطر پیشرفت روابط آلمان غربی با آلمان شرقی، لهستان و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، جایزهٔ صلح نوبل را دریافت کرد. او در سال ۱۹۷۰، عنوان مرد سال مجلهٔ تایم را کسب کرد. وی در سال ۱۹۷۴، پس از یک رسوایی جاسوسی، استعفا داد. وی در اکتبر سال ۱۹۷۱ در جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی ایران شرکت داشت. ویلی برانت در ۸ اکتبر ۱۹۹۲، در سن ۷۸ سالگی درگذشت.
برانت در ۸ اکتبر ۱۹۹۲، در سن ۷۸ سالگی درگذشت. منابع. Wikipedia contributors, "Willy Brandt," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Willy_Brandt&amp;oldid=187569841 (accessed February 2, 2008).
هلموت هاینریش والدمار اشمیت (زادهٔ ۲۳ دسامبر ۱۹۱۸ – درگذشتهٔ ۱۰ نوامبر ۲۰۱۵) سیاستمدار، اقتصاددان و نظریه‌پرداز آلمانی از حزب سوسیال دموکرات آلمان بود. او بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۲ (میلادی) صدراعظم آلمان غربی بود و سابقهٔ وزارت دفاع، وزارت دارایی، وزارت اقتصاد و وزارت خارجه را نیز دارد. اشمیت در ابتدای دوران فعالیت سیاسی خود شهردار اعظم هامبورگ شد (شهر هامبورگ ایالت محسوب می‌شود). اشمیت در سال‌های آخر عمر چندین کتاب در رابطه با سیاست و اقتصاد نوشت که اکثر آن‌ها به زبان‌های دیگر، به‌خصوص انگلیسی ترجمه
آن‌ها به زبان‌های دیگر، به‌خصوص انگلیسی ترجمه شده‌اند. وی طبق نظرسنجی‌های مختلف محبوب‌ترین صدراعظم و محبوب‌ترین سیاستمدار آلمان پس از جنگ جهانی دوم در بین مردم آلمان است. او به عنوان صدراعظم بر امور بین‌الملل تمرکز کرد و به دنبال «اتحاد سیاسی اروپا در مشارکت با ایالات متحده» و ارائه پیشنهادهایی بود که منجر به تصمیم دوطرفه ناتو در سال ۱۹۷۹ برای استقرار موشک‌های پرشینگ II آمریکا در اروپا شد. او یک دیپلمات پر انرژی بود که به دنبال همکاری اروپایی و هماهنگی اقتصادی بین‌المللی بود و نیروی پیشرو در ایجاد سیستم
بین‌المللی بود و نیروی پیشرو در ایجاد سیستم پولی اروپا در سال ۱۹۷۸ بود. او در سال ۱۹۸۶ پس از درگیری با جناح چپ حزب سوسیال دموکرات آلمان که در مسائل دفاعی و اقتصادی با او مخالف بود، از پارلمان بازنشسته شد. فعالیت حرفه ای. اشمیت در سال ۱۹۴۶ به حزب سوسیال دموکرات آلمان (SPD) پیوست و از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۸ رهبر اتحادیه سوسیالیست دانشجویان آلمان، سازمان دانشجویی SPD بود. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه هامبورگ، جایی که در آن اقتصاد خواند، برای دولت ایالت شهر هامبورگ کار کرد و در دپارتمان سیاست اقتصادی کار کرد. از
کار کرد و در دپارتمان سیاست اقتصادی کار کرد. از سال ۱۹۵۲، تحت رهبری کارل شیلر، او یک شخصیت بلندپایه بود که ریاست وزارت اقتصاد و حمل و نقل ایالت هامبورگ را بر عهده داشت. او با مدیریت مؤثر خود در وضعیت اضطراری ناشی از سیل سال ۱۹۶۲ که طی آن ۳۰۰ نفر غرق شدند، به عنوان یک Macher (انجام دهنده) شهرت یافت - کسی که کارها را بدون توجه به موانع انجام می‌دهد. اشمیت از تمام ابزارهایی که در اختیار داشت برای کاهش وخامت اوضاع استفاده کرد، حتی زمانی که این به معنای تجاوز از اختیارات قانونی او بود، از جمله به‌کارگیری پلیس
اختیارات قانونی او بود، از جمله به‌کارگیری پلیس فدرال و واحدهای ارتش (با نادیده گرفتن ممنوعیت استفاده از ارتش برای «امور داخلی» در قانون اساسی آلمان؛ در سال ۱۹۶۸ بند "به استثنای بلایا" اضافه شد). اشمیت در تشریح و دفاع از اقدامات خود گفت: "من مسئول این واحدها نشدم - من مسئولیت آنها را بر عهده گرفتم!" در سال ۱۹۶۵ او مجدداً به عنوان نماینده بوندستاگ انتخاب شد. در سال ۱۹۶۷، پس از تشکیل ائتلاف بزرگ بین SPD و اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان (CDU)، او رئیس پارلمانی حزب سوسیال دموکرات شد و این سمت را تا انتخابات ۱۹۶۹
سوسیال دموکرات شد و این سمت را تا انتخابات ۱۹۶۹ حفظ کرد. در اکتبر ۱۹۶۹ به عنوان وزیر دفاع وارد دولت ویلی برانت شد. در ژوئیه ۱۹۷۲، او جانشین کارل شیلر به عنوان وزیر اقتصاد و دارایی شد، اما در نوامبر ۱۹۷۲، بخش اقتصاد جدا شد، و دوباره به یک وزارتخانه جداگانه تبدیل شد. اشمیت وزیر دارایی باقی ماند و با چشم‌انداز افزایش تورم مواجه شد. صدراعظم آلمان. اشمیت در ۱۶ مه ۱۹۷۴، پس از استعفای برانت در پی رسوایی جاسوسی، صدراعظم آلمان غربی شد. رکود اقتصادی در سرتاسر جهان مشکل اصلی دولت او بود و اشمیت در کاهش هزینه‌های
مشکل اصلی دولت او بود و اشمیت در کاهش هزینه‌های عمومی موضعی سخت و منضبط اتخاذ کرد. اشمیت در بهبود روابط با فرانسه نیز فعال بود. او به همراه رئیس‌جمهور فرانسه والری ژیسکار دستن یکی از پدران گروه هشت بود که اولین اجلاس آن در سال ۱۹۷۵ برگزار شد. او پس از انتخابات فدرال ۱۹۷۶ در ائتلاف با حزب دموکرات آزاد آلمان (FDP) به عنوان صدراعظم باقی ماند. او یک مشی سخت و سازش‌ناپذیر با افراط گرایان فراکسیون ارتش سرخ (RAF) اتخاذ کرد. در اکتبر ۱۹۷۷، او به یک واحد ضد تروریستی از پلیس گارد مرزی فدرال دستور داد تا به ربودن یک
از پلیس گارد مرزی فدرال دستور داد تا به ربودن یک هواپیمای لوفت‌هانزا به نام Landshut توسط تروریست‌های فلسطینی، که برای آزادی رهبران زندانی RAF، پس از فرود در موگادیشو، سومالی ترتیب داده شده بود، پایان دهند. سه نفر از چهار آدم‌ربا در جریان حمله به هواپیما کشته شدند، اما همه ۸۶ مسافر بدون آسیب نجات یافتند. اشمیت در نوامبر ۱۹۸۰ مجدداً به عنوان صدراعظم انتخاب شد. اشمیت با نگرانی از تهاجم شوروی به افغانستان و برتری موشک‌ی شوروی در اروپای مرکزی، پیشنهاداتی داد که منجر به تصمیم ناتو دربارهٔ استقرار موشک‌های
که منجر به تصمیم ناتو دربارهٔ استقرار موشک‌های هسته‌ای میان‌برد در اروپای غربی در صورت عدم خلع سلاح شوروی شد. این تصمیم مورد پسند مردم آلمان قرار نگرفت و تظاهرات گسترده ۴۰۰۰۰۰ نفری در اکتبر ۱۹۸۱ علیه آن برگزار شد. اشمیت اولین رهبر جهانی بود که از فرانسوا میتران رئیس‌جمهور تازه منتخب فرانسه که در ژوئیه ۱۹۸۱ از بن بازدید کرد، تماس گرفت. این دو در مورد مسائل سیاست خارجی و روابط با ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی «توافق کامل» یافتند، اما در مورد مسائل تجاری و اقتصادی اختلاف نظر داشتند. در ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۲،
و اقتصادی اختلاف نظر داشتند. در ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۲، ائتلاف دولت از هم پاشید و چهار وزیر FDP کابینه او را ترک کردند. اشمیت همچنان به رهبری یک دولت اقلیت متشکل از اعضای SPD ادامه داد، در حالی که FDP برای ائتلاف با CDU/CSU مذاکره کرد. در این مدت اشمیت ریاست وزارت امور خارجه را نیز بر عهده داشت. در ۱ اکتبر ۱۹۸۲، پارلمان رای عدم اعتماد را تصویب کرد و هلموت کهل رئیس CDU را به عنوان صدراعظم جدید انتخاب کرد. این تنها بار در تاریخ جمهوری فدرال بود که صدراعظم به این روش از سمت خود برکنار شد. درگذشت. اشمیت در ۱۰ نوامبر
از سمت خود برکنار شد. درگذشت. اشمیت در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۵، در سن ۹۶ سالگی در هامبورگ درگذشت. مراسم تشییع جنازه اشمیت در ۲۳ نوامبر در کلیسای سنت مایکل پروتستان (لوتری) هامبورگ، برگزار شد. آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان، در سخنانی خطاب به عزاداران گفت: "جای خالی او حس خواهد شد. او یک ناظر و مفسر زیرک بود، و شهرت او در قابل اعتماد بودن بی دلیل نبود." هنری کیسینجر، وزیر امور خارجه پیشین ایالات متحده، از جمله کسانی بود که صحبت کردند. او که به زبان آلمانی صحبت می‌کرد، اشمیت را به خاطر "بینش و شجاعت" بر اساس اصول "عقل،
را به خاطر "بینش و شجاعت" بر اساس اصول "عقل، قانون، صلح و ایمان" ستود و گفت که اشمیت "نوعی وجدان جهانی" بوده‌است. سایر مهمانان عبارت بودند از صدراعظم سابق گرهارد شرودر، روسای جمهور سابق کریستین وولف، هورست کوهلر، رومن هرتزوگ و اولاف شولتس شهردار هامبورگ.
هورست کوهلر (۲۲ فوریهٔ ۱۹۴۳ – ۱ فوریهٔ ۲۰۲۵) سیاستمدار آلمانی بود. او در ۲۳ مهٔ ۲۰۰۴ توسط مجمع فدرال به مقام ریاست‌جمهوری آلمان انتخاب شد، در ۱ ژوئیهٔ ۲۰۰۴ رسماً فعالیت خود را آغاز کرد. وی روز ۳۱ مهٔ ۲۰۱۰ به‌طور غیرمنتظره از مقام خود استعفا داد. کوهلر دلیل استعفای خود را انتقادهایی که اظهارات وی درباره دلیل مأموریت‌های خارجی ارتش آلمان برانگیخته بود اعلام کرد. او بعد از دیدار با نظامیان آلمانی مستقر در افغانستان، هنگام بازگشت به برلین، در هواپیما به خبرنگار یک شبکه رادیویی گفته‌بود که استقرار نیروهای آلمان
یک شبکه رادیویی گفته‌بود که استقرار نیروهای آلمان در خارج می‌تواند در خدمت حفظ منافع اقتصادی آلمان نیز باشد. این سخنان انتقاد بسیاری از سیاستمداران و رسانه‌های آلمان را در پی داشت. او از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ مدیر اجرایی و رئیس هیئت اجرایی صندوق بین‌المللی پول بود. هورست کوهلر در ۱ فوریهٔ ۲۰۲۵، بعد از تحمل یک دوره بیماری در ۸۱ سالگی درگذشت.
اتو زور (زاده ۱۷ اوت ۱۸۹۴ - درگذشته ۳۰ اوت ۱۹۵۷) سیاست‌مداری آلمانی از حزب سوسیال دموکرات آلمان بود. زندگینامه. او در ۱۸۹۴ در اولدنبورگ به دنیا آمد و در ۱۹۵۷ در برلین درگذشت. او از ۱۹۵۵ تا۱۹۵۷ شهردار برلین غربی بود. به افتخار او خیابانی در شهر تولدش، الندبورگ، و برلین به نام او نام‌گذاری شده است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
حزب‌التحریر حزب اسلامگرای جهانی است که در سال ۱۹۵۳ م در بیت‌المقدس توسط روحانی و مجتهد فلسطینی تقی‌الدین النبهانی تأسیس شده است. دلیل تاسیس این حزب سقوط دولت خلافت و تأسیس اسرائیل گفته شده است. بر اساس آنچه در وبسایت رسمی این حزب آمده است، این حزب دیدگاه‌های بنیادگرایانه و اساسی از اسلام دارد و بسیار شبیه به دوران اولیه اسلام( اصحاب و تابعین) است. هدف اصلی آنان تأسیس خلافت اسلامی است از طریق طلب نصرة است. این گروه اسلامی تمام امور مربوط به غیر اسلام، اعم از پوشش و کردار و عضویت در گروه‌های سیاسی به شمول
از پوشش و کردار و عضویت در گروه‌های سیاسی به شمول دولت‌های دموکراتیک و انتخابات آن را و... را حرام می دانند. حزب‌التحریر به معنی گروه آزادی‌بخش می‌باشد که از مصدر "حریت یا تحریر" عربی گرفته شده است و به معنی گروهی می‌باشد که تلاش دارد تا مسلمانان را از قید و بند نظام‌ها، افکار، مفاهیم و احساسات غیر اسلامی نجات دهد. هدف این حزب تأسیس نظام سیاسی اسلام (دولت خلافت) و تلاش برای وحدت فکری، سیاسی و جغرافیایی در میان مسلمانان جهان عنوان شده است. این حزب مراحل فعالیت خویش را به سه مرحله تقسیم بندی کرده است که شامل
خویش را به سه مرحله تقسیم بندی کرده است که شامل تثقیف، تفاعل و طلب النصره می‌باشد. هدف از مرحله تثقیف این است که حزب باید شعور و آگاهی اسلامی را در بین مسلمان ترویج کند و آن را از طریق برگذاری حلقات درسی، و فعالیت‌های دیگری به طور دسته جمعی به پیش می برد؛ در مرحله تفاعل حزب تلاش می‌کند که از طریق مفکوره‌های اسلامی مفکوره‌های غیر اسلامی را از بین امت به روش بحث با مردم به طور مستقیم و غیر مستقیم دور کند و برای امت اسلامی شخصیت اسلامی را ایجاد نماید. در مرحله سوم که طلب النصره است خواهان گرفتن قدرت از طریق
سوم که طلب النصره است خواهان گرفتن قدرت از طریق جلب حمایت متنفذین مسلمان است؛ چیزی که پیامبر اسلام در پیمان اول و دوم عقبه آن را انجام داد. این سازمان خود را در پی خلافت می‌داند و دولت-ملت، جمهوریت، دموکراسی، ملی‌گرایی و روش‌های دموکراتیک رسیدن به قدرت را رد نموده خلاف اسلام و فریب امت اسلامی می‌خواند. برخی کشورها این سازمان را تروریستی دانسته و در برخی کشورها فعالیت آن به دلیل اتهام دست داشتن در خشونت ممنوع است. این درحالیست که فعالیت‌های تروریستی و خشونت‌آمیز توسط این گروه به اثبات نرسیده‌است و در طریقه
توسط این گروه به اثبات نرسیده‌است و در طریقه کار آن فعالیت مسلحانه وجود ندارد. طریقه حزب‌التحریر برای برپایی خلافت مبتنی بر روش دموکراتیک و مدنی، روش مادی همچون فعالیت‌های نظامی، مسلحانه و خشونت‌آمیز استوار نمی‌باشد. بلکه اساس کار و فعالیت حزب‌التحریر را مبارزه فکری و سیاسی برای برپایی خلافت تشکیل می‌دهد. حزب‌التحریر خلافت خودخوانده‌ی داعش و رابطه با این گروه را ردّ می‌کند. آن‌ها باور دارند چون حزب‌التحریر در سال 1953 تاسیس شده و داعش در سال 2014 به میان آمده است، بر آن‌ها مقدم‌اند و قیاس آن نادرست
میان آمده است، بر آن‌ها مقدم‌اند و قیاس آن نادرست می‌باشد. حزب‌التحریر از سال 2003 به این سو، فعالیت‌هایش را در افغانستان گسترش داده و در اکثریت ولایات افغانستان فعالیت دارد. تعداد این گروه در افغانستان هزاران نفر تخمین زده می‌شود. تا جایی‌که مشاهده شده است تمامی فعالیت‌های حزب در افغانستان فکری و سیاسی بوده و دست به اعمال مادی و نظامی نزده است. طالبان چند تن از اعضای این حزب را در افغانستان دستگیر کرده و جرم آن‌ها را دعوت به تشکیل خلافت اسلامی عنوان کرده است. این حزب تمام برنامه‌های خویش را با تکیه و
است. این حزب تمام برنامه‌های خویش را با تکیه و استنباط از قرآن و سنت رسول الله صلی الله علیه و سلم به پیش برده و برای فعالیت‌های خویش دلایل مقنع و لازم را استنباط کرده است. حزب التحریر برای دولت آینده خلافت قانون اساسی( دستور) را مدون کرده و برای تشریح مواد و دلایل شرعی آن کتاب بنام مقدمه الدستور را نیز نوشته است. گسترش فعالیت‌ها. این حزب در سال ۱۹۵۳ توسط شیخ تقی الدین النبهانی یک قاضی و عالم دینی که از دانشگاه الازهر مصر فارغ گردیده بود در سرزمین مبارک فلسطین تأسیس شد. از آن زمان تا کنون حزب فعالیتش را در
تأسیس شد. از آن زمان تا کنون حزب فعالیتش را در بیش از پنجاه کشور گسترش داده‌است و گفته می‌شود که بیش از یک میلیون عضوی فعال دارد. حزب علاوه بر کشورهای اسلامی و عربی، در اکثر کشورهای اروپایی و آمریکایی برای حفظ هویت اسلامی مسلمانان آن سرزمین‌هل نیز فعال است؛ ولی تنها خواهان ایجاد خلافت در سرزمین‌های اسلامی است نه اروپا و آمریکا. به‌صورت مختصر اهداف حزب قرار ذیل گفته شده است: تأسیس نظام سیاسی اسلام (دولت خلافت) این حزب با سازمان های اسلامی رابطه خوبی دارد و هیچ گاهی بر علیه آنها موقف جدی نمی گیرد. حزب
و هیچ گاهی بر علیه آنها موقف جدی نمی گیرد. حزب التحریر به این باور است که با آمدن خلافت اسلامی این اختلافات حل خواهد شد و پرداختن به آن انرژی و توان امت را تضعیف می کند.