payamvha/North_RAG huggingface dataset:
استیون آلن اسپیلبرگ (؛ زادهٔ ۱۸ دسامبر ۱۹۴۶) کارگردان، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی است. او چهرهٔ قابل توجهی در دورهٔ هالیوود نو و یکی از پیشگامان بلاکباستر مدرن به‌شمار می‌رود، و همچنین از لحاظ تجاری موفق‌ترین کارگردان جهان است. اسپیلبرگ دریافت‌کنندهٔ جوایز گوناگونی شامل سه جایزهٔ اسکار، دو جایزهٔ بفتا و چهار جایزهٔ انجمن کارگردانان آمریکا بوده‌است. به او افتخاراتی مانند جایزه یک عمر دستاورد هنری بنیاد فیلم آمریکا در ۱۹۹۵، جایزه مرکز کندی در ۲۰۰۶، جایزه سیسیل بی. دمیل در ۲۰۰۹ و نشان افتخار آزادی
جایزه سیسیل بی. دمیل در ۲۰۰۹ و نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری در ۲۰۱۵ داده شده‌است. هفت فیلم او از سوی کتابخانه کنگره به فهرست ملی ثبت فیلم راه یافته‌است. اسپیلبرگ در سینسیناتی، اوهایو به دنیا آمد و در فینیکس، آریزونا بزرگ شد. او به کالیفرنیا رفت و در کالج به تحصیل در رشتهٔ سینما پرداخت. پس از کارگردانی چند قسمت تلویزیونی شامل "نایت گالری" و "ستوان کلمبو"، او فیلم تلویزیونی "دوئل" (۱۹۷۱) را کارگردانی کرد که بعدها در سینماهای بین‌المللی اکران شد. نخستین فیلم سینمایی او "شوگرلند اکسپرس" (۱۹۷۴) بود و با
فیلم سینمایی او "شوگرلند اکسپرس" (۱۹۷۴) بود و با بلاکباستر تابستانهٔ ۱۹۷۵ "آرواره‌ها" به شهرت رسید. او فیلم‌های از لحاظ تجاری موفق دیگری را با "برخورد نزدیک از نوع سوم" (۱۹۷۷) و "ئی.تی. موجود فرازمینی" (۱۹۸۲) و مجموعهٔ اصلی "ایندیانا جونز" (۱۹۸۱–۱۹۸۹) کارگردانی کرد. اسپیلبرگ در فیلم‌های "رنگ ارغوانی" (۱۹۸۵) و "امپراتوری خورشید" (۱۹۸۷) به تجربهٔ ژانر درام پرداخت. اسپیلبرگ سال ۱۹۹۳ پی‌درپی فیلم علمی تخیلی "پارک ژوراسیک" (پرفروش‌ترین فیلم آن زمان) و درام هولوکاست "فهرست شیندلر" (یکی از برترین فیلم‌های تاریخ)
"فهرست شیندلر" (یکی از برترین فیلم‌های تاریخ) را کارگردانی کرد. او برای فیلم دوم و فیلم حماسی "نجات سرباز رایان" (۱۹۹۸) برندهٔ جایزه اسکار بهترین کارگردانی شد. اسپیلبرگ از آن زمان فیلم‌های علمی تخیلی "هوش مصنوعی" (۲۰۰۱)، "گزارش اقلیت" (۲۰۰۲) و "جنگ دنیاها" (۲۰۰۵)؛ فیلم‌های ماجراجویی "ماجراهای تن‌تن" (۲۰۱۱) و "بازیکن شماره یک آماده" (۲۰۱۸)؛ درام‌های تاریخی "آمیستاد" (۱۹۹۷)، "اسب جنگی" (۲۰۱۱)، "لینکلن" (۲۰۱۲)، "پل جاسوس‌ها" (۲۰۱۵) و "پست" (۲۰۱۷)؛ موزیکال "داستان وست ساید" (۲۰۲۱) و فیلم نیمه شرح حال "خانواده
وست ساید" (۲۰۲۱) و فیلم نیمه شرح حال "خانواده فیبلمن" (۲۰۲۲) را کارگردانی کرده‌است. اسپیلبرگ بنیان‌گذار مشترک امبلین اینترتینمنت و دریم‌ورکس است و به‌عنوان تهیه‌کننده در بسیاری از فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی موفق فعالیت کرده‌است. او همکاری درازمدتی با آهنگساز جان ویلیامز داشته‌است که برای همهٔ فیلم‌های بلندش به جز پنج فیلم با او کار کرده‌است. تعدادی از کارهای اسپیلبرگ جزو پرفروش‌ترین و برترین‌های تاریخ هستند. مجلهٔ "تایم" در سال ۲۰۱۳ اسپیلبرگ را یکی از ۱۰۰ شخص تأثیرگذار در جهان نامید و در سال ۲۰۲۳
از ۱۰۰ شخص تأثیرگذار در جهان نامید و در سال ۲۰۲۳ جایزهٔ تایم۱۰۰ ایمپکت را به او داد. "فوربز" در سال ۲۰۲۰ دارایی خالص او را ۳٫۷ میلیارد دلار تخمین زد. آغاز زندگی. اسپیلبرگ در ۱۸ دسامبر ۱۹۴۶ در سینسیناتی، اوهایو به دنیا آمد. مادرش لیا (بعدها با نام آدلر؛ ۱۹۲۰–۲۰۱۷) رستوران‌دار و پیانیست کنسرت بود؛ پدرش آرنولد (۱۹۱۷–۲۰۲۰) مهندس برق بود که در توسعه کامپیوترها نقش داشت.&lt;ref name="npr/transcripts/1134314093"&gt;&lt;/ref&gt; این خانواده از پیروان یهودیت اصلاح‌گرا /یهودیت ارتدکس بود. پدربزرگ و مادربزرگِ پدری
/یهودیت ارتدکس بود. پدربزرگ و مادربزرگِ پدری اسپیلبرگ از یهودیان اوکراینی بودند: مادربزرگش ربکا اهل سودیلکیف و پدربزرگش شموئل اسپیلبرگ اهل کامیانتس-پودیلسکی بود. شموئل در سال ۱۹۰۶ به‌منظور اجتناب از فراخوانی به ارتش روسیه به سینسیناتی گریخت و در سال ۱۹۰۸ نامزدش ربکا را به آنجا آورد. اسپیلبرگ سه خواهر کوچکتر به نام‌های آن، سو و نانسی دارد. در سال ۱۹۵۲ و پس از استخدام پدرش به‌وسیلهٔ آرسی‌ای، این خانواده به شهر هدن، نیوجرسی نقل مکان کرد. اسپیلبرگ از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۷ در مدرسهٔ عبری و در کلاس‌های به‌تدریس خاخام
۱۹۵۷ در مدرسهٔ عبری و در کلاس‌های به‌تدریس خاخام آلبرت ال. لوئیس شرکت کرد. در اوایل سال ۱۹۵۷، این خانواده به فینیکس، آریزونا نقل مکان کرد. اسپیلبرگ در سیزده سالگی مراسم بر میتصوا گرفت. خانواده او در کنیسه‌ها فعال بود و شمار زیادی دوستان یهودی داشتند. دربارهٔ هولوکاست، اسپیلبرگ می‌گوید والدینش «همیشه در مورد آن صحبت می‌کردند و بنابراین هولوکاست همیشه در ذهن من بود.» پدرش بین شانزده تا بیست نفر از خویشاوندانش را در هولوکاست از دست داده بود. اسپیلبرگ پذیرفتن میراث یهودیت خود را دشوار یافت. او گفت: «این چیزی
میراث یهودیت خود را دشوار یافت. او گفت: «این چیزی نیست که از اعتراف آن لذت ببرم… اما وقتی هفت، هشت، نه ساله بودم، خدا مرا ببخشد، خجالت می‌کشیدم زیرا ما یهودیان ارتدوکس بودیم. از برداشت ظاهری والدینم خجالت می‌کشیدم. من هرگز از یهودی بودن شرمنده نبودم، اما گاهی آشفته می‌شدم.» اسپیلبرگ همچنین با یهودستیزی دست و پنجه نرم می‌کرد: «در دبیرستان مرا کتک و لگد می‌زدند… وحشتناک بود.» او در دوران نوجوانی پس از اینکه خانواده‌اش به محله‌های گوناگون نقل مکان کردند و خود تنها یهودیان در آن‌جا بودند، از یهودیت فاصله گرفت.
یهودیان در آن‌جا بودند، از یهودیت فاصله گرفت. علاقه اسپیلبرگ به فیلم از سنین جوانی آغاز شد. او در ۱۲ سالگی نخستین فیلم خانگی خود را با قطار اسباب‌بازی ساخت. در سال ۱۹۵۸، او پیشاهنگ شد و با ساختن یک فیلم ۸ میلی‌متری که نه دقیقه زمان داشت، نشان شایستگی عکاسی را دریافت کرد. او در نهایت به درجه پیشاهنگی عقاب دست یافت. اسپیلبرگ از دوربین فیلم پدرش برای ساخت فیلم‌های بلند غیرحرفه‌ای استفاده کرد و در هر سفر دوربینی به همراه داشت. او در ۱۳ سالگی با گروهی از همکلاسی‌هایش، فیلم جنگی ۴۰ دقیقه‌ای به‌نام "فرار به
فیلم جنگی ۴۰ دقیقه‌ای به‌نام "فرار به ناکجاآباد" ساخت. این فیلم در یک مسابقه ایالتی برنده جایزهٔ نفر اول شد. اسپیلبرگ در اوایل نوجوانی و پس از ورود به دبیرستان، حدود پانزده تا بیست فیلم ماجراجویی ۸ میلی‌متری ساخت. اسپیلبرگ در فینیکس هر شنبه به سینمای محل می‌رفت. برخی از فیلم‌هایی که او از آن‌ها به‌عنوان تأثیرات نخستش نام برد عبارتند از: "گودزیلا، سلطان هیولاها!" (۱۹۵۶)، فیلم‌های آکیرا کوروساوا، "ناخداهای دلیر" (۱۹۳۷)، "پینوکیو" (۱۹۴۰) و "لورنس عربستان" (۱۹۶۲). او در سال ۱۹۶۱ به مدت سه سال در دبیرستان
(۱۹۶۲). او در سال ۱۹۶۱ به مدت سه سال در دبیرستان آرکادیا تحصیل کرد. او نخستین فیلم مستقل خود را در سال ۱۹۶۳ نوشت و کارگردانی کرد: یک ماجراجویی علمی تخیلی به مدت ۱۴۰ دقیقه به‌نام "نورآتش" که بعدها الهام‌بخش "برخورد نزدیک از نوع سوم" شد. بودجه این فیلم که عمدتاً توسط پدرش تأمین شده بود، کمتر از ۶۰۰ دلار بود و یک شب در سینمایی محلی نمایش داده شد. در تابستان ۱۹۶۴، او به عنوان دستیار بدون مزد در بخش تحریریه یونیورسال استودیوز مشغول به کار شد. خانواده او بعداً به ساراتوگا، کالیفرنیا نقل مکان کردند و آن‌جا
به ساراتوگا، کالیفرنیا نقل مکان کردند و آن‌جا اسپیلبرگ در دبیرستان ساراتوگا تحصیل کرد و در سال ۱۹۶۵ فارغ‌التحصیل شد. یک سال بعد والدینش طلاق گرفتند. اسپیلبرگ برای ماندن در کنار پدرش به لس آنجلس نقل مکان کرد، در حالی که سه خواهر و مادرش در ساراتوگا ماندند. او علاقه‌ای به دروس دانشگاهی نداشت و فقط می‌خواست فیلم‌ساز شود. او برای ورود به مدرسه فیلم دانشگاه کالیفرنیای جنوبی درخواست داد اما به دلیل نمرات متوسطش رد شد. سپس درخواست داد و در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، لانگ بیچ ثبت‌نام و آن‌جا وارد انجمن برادری تتا
لانگ بیچ ثبت‌نام و آن‌جا وارد انجمن برادری تتا چی شد. پس از گرفتن تور گردشگری یونیورسال استویوز، گفت‌وگویی تصادفی با یک مدیر اجرایی منجر به دریافت مجوز سه‌روزه به‌منظور حضور در این مکان شد و او توانست روز بعد هم بار دیگر به این مکان بازگردد. در روز چهارم او بدون مجوز به سمت ورودی استودیو رفت و مأمور امنیتی به او اجازهٔ ورود داد: «من در واقع دو ماه آینده را در یونیورسال استودیوز گذراندم. و اینگونه بود که در آن تابستان کارآموز غیررسمی شدم.» در سال ۱۹۶۸، یونیورسال به اسپیلبرگ فرصت داد تا یک فیلم کوتاه ۲۶
به اسپیلبرگ فرصت داد تا یک فیلم کوتاه ۲۶ دقیقه‌ای با دوربین ۳۵ میلی‌متری برای اکران در سینما بنویسد و کارگردانی کند. این فیلم "امبلین" نام داشت. سیدنی شینبرگ، نایب‌رئیس استودیو، تحت تأثیر این فیلم قرار گرفت و به اسپیلبرگ قرارداد هفت ساله کارگردانی پیشنهاد داد. یک سال بعد، او کالج را رها کرد تا کارگردان محصولات تلویزیونی یونیورسال شود. این کار او را به جوانترین کارگردانی تبدیل کرد که با یک استودیوی بزرگ هالیوود با برنامهٔ درازمدت قرارداد امضا کرد. اسپیلبرگ در سال ۲۰۰۲ به لانگ بیچ بازگشت تا بی‌ای خود را در
در سال ۲۰۰۲ به لانگ بیچ بازگشت تا بی‌ای خود را در رشته فیلم و رسانه‌های الکترونیکی به پایان برساند.
شیر گونه‌ای پستاندار گوشت‌خوار از سردهٔ پلنگ‌مانندها و خانوادهٔ گربه‌ایان است. با بدنی بزرگ که وزنش در میان نرها گاه به ۲۵۰ کیلوگرم می‌رسد، این جانور نیرومند دومین عضو بزرگ‌جثهٔ سردهٔ خود پس از ببر است. شیر به خاطر بدن بزرگ و هیبت و چالاکیش در هنگام شکار لقب «سلطان جنگل» را به خود گرفته؛ اگرچه بیشتر در مناطق گرم‌دشت آفریقا زندگی می‌کند و تنها تعداد کمی از آن در جنگل گیر در گجرات هند یافت می‌شوند. آن‌ها طعمه‌های گوناگونی را به‌عنوان خوراک اختیار می‌کنند که شامل بیشتر جفت‌سم‌سانان بومی آفریقا و به‌ندرت
که شامل بیشتر جفت‌سم‌سانان بومی آفریقا و به‌ندرت جانداران بزرگی چون فیل و زرافه می‌شوند. با آنکه در گذشته شیرها در آفریقا، خاورمیانه، و جنوب آسیا (از جمله ایران) به فراوانی یافت می‌شدند؛ امروزه تعداد کمی از آن‌ها در آفریقا و آسیا باقی مانده‌اند که جمعیتشان به سوی کمتر شدن پیش می‌رود. هم‌اکنون اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت وضعیت بقای گونهٔ شیر را در رده آسیب‌پذیر طبقه‌بندی کرده است. شیرها ساختار اجتماعی مشخصی ندارند و در جامعه‌ای برابر و بدون رده‌بندی زندگی می‌کنند. آن‌ها به صورت گروهی به شکار می‌روند و
می‌کنند. آن‌ها به صورت گروهی به شکار می‌روند و شکار کردن بیشتر بر دوش شیرهای ماده است. با آنکه شیرهای نر شکار نمی‌کنند اما وظیفهٔ محافظت از گروه و قلمرو آن را بر دوش دارند. اما شیرهای نر نیز می‌توانند برای خود شکار کنند. همچنین میزان موفقیت هر دو جنس تقریباً برابر است. قلمرو شیر می‌تواند تا ۲۶۰ کیلومتر مربع را پوشش دهد. به این جانور با ابهت از دیرباز تا کنون در فرهنگ و ادبیات ملل گوناگون جهان توجه شده است. نگاره‌های غار در لاسکو فرانسه نخستین نقاشی‌های یافت شده از شیر در جهانند که مربوط به ۱۷٬۰۰۰ سال پیش
شده از شیر در جهانند که مربوط به ۱۷٬۰۰۰ سال پیش هستند. به عنوان نمادی از پادشاهی و قدرت در طبیعت، تصویر شیر از دیرباز در فرهنگ ایرانی نمایندهٔ شاهنشاهی بوده و اشاره به آن در طول تاریخ از سنگ‌نگاره‌های تخت جمشید تا پرچم ایران و نشان‌های دودمان پهلوی دیده می‌شود. واژه‌شناسی. در بیشتر گویش‌های فارسی نو، «شیر» به مفهوم جانوری درنده، واژه‌ای هم‌آوا و هم‌نگاره با «شیر» به مفهوم ماده‌ای خوراکی است. در فارسی میانه (نیای فارسی نو و نامور به زبان پهلوی)، اما این دو واژه به دو صورت متفاوت خوانده و نوشته می‌شدند. شیر
به دو صورت متفاوت خوانده و نوشته می‌شدند. شیر به مفهوم جانوری درنده را در این زبان به صورت 𐭱𐭢𐭫 (پهلوی کتیبه‌ای) نوشته و به صورت šēr (با یای مجهول) می‌خواندند. شیر به مفهوم ماده‌ای خوراکی نیز به صورت 𐭱𐭩𐭫 (پهلوی کتیبه‌ای) نوشته و به صورت šir (همانند تلفظ امروزی) خوانده می‌شد. وجود تمایز تلفظی میان این دو واژه در فارسی تاجیکی و گروه زبان‌های کردی همچنان حفظ شده است. ریشه «شیر»، «شیرآب» یا «شیرِ آب»، به مفهوم ابزاری که از آن برای بازوبست و تنظیم جریان مایعات یا گازها در لوله‌کشی استفاده می‌شود، مشخص نیست. منشأ
گازها در لوله‌کشی استفاده می‌شود، مشخص نیست. منشأ این واژه را برخی با آب‌پران‌هایی که در سبک معماری قدیم به‌شکل کله شیر ساخته می‌شدند، مرتبط می‌دانند. فرگشت و رده‌بندی. شیر نخستین بار توسط کارل لینه زیست‌شناس برجسته اهل سوئد بر اساس یک نمونه شیر از قسنطینه الجزایر در سال ۱۷۵۸ توصیف علمی شد و Felis leo نام گرفت. Felis به معنای گربه، در آغاز واژه‌ای متداول برای توصیف تمام اعضای خانواده گربه‌ایان بود؛ با این حال کاربرد آن امروزه محدود به چند گونه از گربه‌ایان کوچک مانند گربه خانگی و گربه جنگلی شده است.
کوچک مانند گربه خانگی و گربه جنگلی شده است. رجینالد اینس پوکوک جانورشناس بریتانیایی در سال ۱۹۳۰ هنگام نگاشتن مطالبی پیرامون نمونه شیرهای آسیایی موزه تاریخ طبیعی لندن شیر را در سرده پلنگ‌مانندها (Panthera) طبقه‌بندی کرد و نام آن را به Panthera leo تغییر داد. به عنوان گونه‌ای از سردهٔ پلنگ‌مانندها خویشاوندان نزدیک شیر دیگر گونه‌های این سرده چون ببر، پلنگ، پلنگ برفی و جگوار هستند. در میان گونه‌های نامبرده به ترتیب پلنگ و جگوار دارای نزدیک‌ترین خویشاوندی با شیر هستند و ببر به همراه پلنگ برفی کلادی جدا از این
هستند و ببر به همراه پلنگ برفی کلادی جدا از این سه گونه را شامل می‌شوند. به احتمال زیاد سردهٔ پلنگ‌مانندها در آسیا فرگشت یافت ولی ریشه‌های دقیق آن نامشخص هستند. شواهد سنگواره‌ای نشان می‌دهند که این سرده می‌بایست میان ۴٫۱ تا ۵٫۹۵ میلیون سال پیش بر روی زمین پا گذاشته باشد. شیر خود، میان ۱ میلیون تا ۸۰۰٬۰۰۰ سال پیش در آفریقا فرگشت یافت و در زیستگاه‌های نیم‌کره شمالی زمین پراکنده شد. کهن‌ترین سنگواره‌های یافت شدهٔ شیر در اروپا مربوط به ۷۰۰٬۰۰۰ سال پیش هستند که مربوط به زیرگونه "Panthera leo fossilis" در
که مربوط به زیرگونه "Panthera leo fossilis" در ایسرنیا، ایتالیا می‌شوند. شیرهای غارنشین ("Panthera leo spelaea") بازماندگان این‌گونه شیر هستند که ۳۰۰٬۰۰۰ سال پیش ظاهر شدند. شیرهای شمال اوراسیا در پایان واپسین دورهٔ یخبندان زمین نزدیک به ۱۰٬۰۰۰ سال پیش منقرض شدند. شیرهای اروپا در عصر پلیستوسن پسین نه تنها در اوراسیا حضور داشتند که به آمریکای شمالی راه پیدا کردند و در جنوب تا پرو پراکنده شدند. بررسی‌های تازه انجام گرفته و منتشر شده در سال ۲۰۱۴ نشان داده‌اند که نیاکان شیرهای امروزی حدود ۱۲۴ هزار سال پیش زندگی
نیاکان شیرهای امروزی حدود ۱۲۴ هزار سال پیش زندگی می‌کردند. گونه امروزی شیر ("Panthera leo") نخست در شرق و جنوب آفریقا ظاهر شد. در دوران پلیستوسن پسین شیرهای ساکن جنوب یا شرق قاره آفریقا با گذر زمان از بقیه جدا شده و روند تغییر خود به نسبت شیرهای ساکن شمال و غرب آفریقا را آغاز کردند. وجود دو رودخانهٔ بزرگ نیل و نیجر باعث شد که این دو گروه از شیرها از هم دور بمانند. "Panthera leo" در حدود ۲۱ هزار سال پیش به خارج از قاره آفریقا پا گذاشت و در نهایت به شبه‌قاره هند رسیدند. حدود ۵ هزار سال پیش نیز گروه دیگری از
هند رسیدند. حدود ۵ هزار سال پیش نیز گروه دیگری از شیرها از آفریقا مهاجرت کرده و به ایران رسیدند. این نسل از شیرها امروزه منقرض شده‌اند. زیرگونه‌ها. به صورت سنتی می‌توان گفت که ۱۲ زیرگونهٔ معاصر شیر شناسایی شده‌اند که با هم در ظاهر یال، اندازهٔ بدن، و گسترهٔ پراکندگی تفاوت دارند. با این حال همهٔ این زیرگونه‌ها، زیرگونهٔ واقعی نیستند چرا که گاه تغییرات در ظاهر آنچنان کم‌اهمیت و ناچیز بوده‌اند که صرفاً نشان‌دهندهٔ تنوع فراوان در ظاهر شیرهای مختلف هستند. از این رو بعداً تنها ۸ زیرگونهٔ پذیرفته شدند. یک پژوهش
رو بعداً تنها ۸ زیرگونهٔ پذیرفته شدند. یک پژوهش تخصصی ژنتیک که توسط آی‌یوسی‌ان در سال ۲۰۱۷ منتشر شد نشان می‌دهد که تنها دو زیرگونهٔ حقیقی شیر وجود دارند، یکی Panthera leo leo که جمعیت امروزی شیر در غرب آفریقا، آفریقای مرکزی و هند را شامل می‌شود، و دیگری Panthera leo melanochaita که جمعیت امروزی شیر در جنوب و شرق آفریقا را در بر می‌گیرد. زیرگونه Panthera leo leo به صورت تاریخی در شمال آفریقا، غرب آسیا و جنوب اروپا نیز می‌زیسته اما امروزه منقرض شده است. زیرگونه Panthera leo melanochaita نیز به صورت تاریخی در
Panthera leo melanochaita نیز به صورت تاریخی در اریتره، جیبوتی و لسوتو حضور داشته اما جمعیت آن در این کشورها به دلایلی نظیر تخریب زیستگاه و کشتار به دلیل شکار تروفه امروزه منقرض شده است. معاصر. هشت زیرگونهٔ شناسایی‌شدهٔ معاصر شیر (مربوط به دور هولوسن) بر اساس طبقه‌بندی سنتی به ترتیب زیر هستند: پلیستوسن. چندین گونه و زیرگونه مربوط به شیر در دور پلیستوسن زندگی می‌کردند که ویژگی‌های مشترکی از جمله فقدان یال در نرها داشتند. برخی از آن‌ها به شرح زیر هستند: دورگه‌ها. شیرها به توانایی تولید مثل با ببرها (اغلب با
شیرها به توانایی تولید مثل با ببرها (اغلب با ببر سیبری و بنگال) شناخته شده‌اند. حاصل این درآمیختن‌ها دو گونهٔ دورگه، شیببر و ببشیر هستند که اولی از آمیزش شیر نر با ببر ماده و دومی از آمیزش شیر ماده با ببر نر پدید می‌آیند. شیرها با پلنگ نیز می‌آمیزند و حاصل آن پلنشیر است. دورگهٔ شیر و جگوار را "جگشیر" می‌نامند. امروزه به دلیل تأکید بر اهمیت نگهداری از گونه‌ها و زیرگونه، دورگه‌سازی از شیرها توصیه نمی‌شود، با این حال هنوز در چین مراکز و باغ‌وحش‌های خصوصی اقدام به این کار می‌کنند. ژن رشد در شیببرها از ببر ماده
به این کار می‌کنند. ژن رشد در شیببرها از ببر ماده منتقل نمی‌شود و این شیر نر است که ژن رشد خود را به فرزند منتقل می‌کند. نتیجه آن می‌شود که شیببرها سریع‌تر از هر یک از والدین‌شان بزرگ می‌شوند. آن‌ها ویژگی‌های ظاهری و رفتاری هر دو پدر و مادر خود را به ارث می‌برند؛ برای نمونه خال‌ها و رگه‌هایی بر روی پوستی به رنگ بدن شیر. شیببرهای نر توانایی باروری ندارند ولی ماده‌ها بارورپذیر هستند. احتمال آنکه نرها یال داشته باشند ۵۰ درصد است ولی حتی اگر یال در بیاورند اندازهٔ متوسطی خواهد داشت. طول بدن شیببرها میان ۳ تا
متوسطی خواهد داشت. طول بدن شیببرها میان ۳ تا ۳٫۷ متر و وزنشان میان ۳۶۰ تا ۴۵۰ کیلوگرم یا بیشتر است. ببشیرِ کمتر مرسوم، حاصل آمیزش ببر نر و شیر ماده است. به دلیل اثرات متقابل وراثتی، اندازهٔ ببشیرها کوچکتر از مادر و پدرشان است. توصیف ظاهری. شیر بلندقامت‌ترین گربه‌سان است و ارتفاع شانه‌اش ۲۰ سانتی‌متر از ببر بلندتر است. پس از شیر، ببر دومین گربه‌سان بزرگ‌جثه موجود از لحاظ اندازه و وزن است. جمجمه شیر همانندی بسیاری به ببر دارد ولی بخش جلویی آن اغلب بسیار صاف‌تر است و دهانه‌های تنفسی بزرگتری دارد. در بیشتر
است و دهانه‌های تنفسی بزرگتری دارد. در بیشتر موارد، اختلاف میان آرواره پایینی دو جانور می‌تواند تعلق یک جمجمه به هر یک را به سادگی آشکار سازد. رنگ بدن شیرها از سبز ملایم تا متمایل به زرد، قرمز، یا قهوه‌ای تیره متغیر است. توله‌ها به همراه خال‌هایی بر پوستشان به دنیا می‌آیند که آن‌ها را همانند پلنگ می‌کند. این خال‌ها با گذر زمان محو می‌شوند ولی پس از بلوغ نیز نقطه‌های کمرنگ بر پاها و بخش‌های پایینی بدن، به ویژه در ماده‌شیرها، دیده می‌شوند. شیرها تنها اعضای خانواده گربه‌ایان هستند که دودیسی جنسی آشکار دارند،
گربه‌ایان هستند که دودیسی جنسی آشکار دارند، یعنی آنکه نرها و ماده‌ها به روشنی با هم تفاوت ظاهری دارند. آن‌ها همچنین دارای نقش‌های مشخص در گروه هستند. برای نمونه، ماده‌شیرها که اغلب شکار را انجام می‌دهند، یال ضخیم نرها را ندارند. رنگ یال نرها از زرد تا سیاه متغیر است و اغلب به همراه پیرتر شدن شیر، تاریک‌تر می‌شود وزن شیرهای بالغ میان ۴۰۰–۳۰۰ کیلوگرم برای نرها و ۲۵۰–۲۰۰کیلوگرم برای ماده‌ها است. اندازه بدن شیرها به نسبت محیطی که در آن زندگی می‌کنند تغییر می‌کند و برای نمونه، شیرهای جنوب آفریقا در کل نزدیک به
و برای نمونه، شیرهای جنوب آفریقا در کل نزدیک به ۵ درصد سنگین‌تر از شیرهای ساکن شرق آفریقا هستند. میانگین وزنی شیر نر ۵۰ درصد بیشتر از میانگین وزنی ماده است. طول بدن شیرهای نر میان ۴۲۰–۳۵۰ سانتی‌متر و شیرهای ماده ۳۳۰–۲۷۰ سانتی‌متر است؛ ارتفاع شانه به ۱۶۵ سانتی‌متر در نرها و کمینه ۱۱۰ سانتی‌متر در ماده‌ها می‌رسد. اندازه طول دم ۱۰۵–۹۰ سانتی‌متر در نرها و ۱۰۰–۷۰ سانتی‌متر در ماده‌ها است. بزرگ‌جثه‌ترین شیر دیده شده شیری نر با یال‌های سیاه بود که نزدیک به ۴٬۶ متر طول داشت و در سال ۱۹۷۳ در جنوب آنگولا کشته شد.
طول داشت و در سال ۱۹۷۳ در جنوب آنگولا کشته شد. سنگین‌وزن‌ترین شیر به دام افتاده نیز شیری آدم‌خوار با وزن ۳۸۰ کیلوگرم بود که در شرق استان ترانسفال در آفریقای جنوبی کشته شد. شیرهای در اسارت نگهداری شده اغلب جثه بزرگتری نسبت به شیرهای ساکن در حیات وحش دارند. سنگین‌وزن‌ترین شیر در اسارت وزنی برابر ۳۷۵ کیلوگرم داشت و در دهه ۱۹۷۰ میلادی در باغ‌وحشی در انگلستان نگهداری می‌شد. البته وزن شیرهای نر گاهی به ۴۸۰کیلوگرم و طول آن به ۴٫۷ متر هم می‌رسد. مشخص‌ترین ویژگی مشترک میان هر دو شیر نر و ماده این است که دم در
مشترک میان هر دو شیر نر و ماده این است که دم در انتهای خود شکلی گلوله‌وار و پشمی پیدا می‌کند. در بعضی شیرها این گلوله پشمی، انتهای مهره‌های دمی را که اندازهٔ تقریبی ۵ میلی‌متر دارد، می‌پوشاند. شیر تنها گربه‌سانی است که در انتهای دم خود چنین بخش مشخصی را دارد اما کارایی آن تاکنون مشخص نشده است. این گلوله که در هنگام تولد وجود ندارد، در نزدیکی میانهٔ ماه پنجم زندگی رشد می‌کند و در ۷ ماهگی تشخیص‌پذیر است. شیرها قدرت بدنی فراوانی دارند ولی دویدن زیاد آن‌ها را خسته می‌کند. در هنگام دویدن، بیشترین سرعتی که
را خسته می‌کند. در هنگام دویدن، بیشترین سرعتی که می‌توانند به آن دست پیدا کنند ۸۰ تا ۱۰۰کیلومتر بر ساعت است. یال. یال شیرهای نر در میان گربه‌ایان منحصر به فرد است و یکی از بارزترین ویژگی‌های ظاهری آن‌ها به‌شمار می‌رود. وجود این یال کمک می‌کند که شیر خود را بزرگتر از آنچه هست نشان دهد و به او در نبرد با رقیبانی چون کفتار خال‌دار، ابهت ببخشد. وجود، عدم وجود، رنگ، و اندازه یال با شرایط وراثتی، بلوغ جنسی، آب و هوا، و تولید تستوسترون در ارتباط است و هرچه این یال سیاه‌تر باشد شیر تندرست‌تر است. ماده‌ها تمایل
یال سیاه‌تر باشد شیر تندرست‌تر است. ماده‌ها تمایل بیشتری به انتخاب نرهایی با یال‌های ضخیم‌تر و تاریک‌تر برای جفت‌گیری دارند. بررسی‌ها در تانزانیا نشان می‌دهند که یال ضخیم‌تر و تاریک‌تر می‌تواند نشان‌دهنده افزایش احتمال پیروزی یک نر در نبرد با نرهای دیگر باشد. همچنین نرهای با یال ضخیم‌تر دوره باروری بیشتری دارند و احتمال زنده ماندن بچه‌هایشان بیشتر است اگرچه در فصل‌های گرم سال متحمل سختی می‌شوند. عوامل محیطی همچون دما در میزان ضخامت و رنگ یال تأثیر دارند. نرهای زیرگونه آسیایی یال‌های کم‌پشت‌تری نسبت به
نرهای زیرگونه آسیایی یال‌های کم‌پشت‌تری نسبت به هم‌نوعان آفریقایی خود دارند. نداشتن یال به معنای ناتوانی در جذب شیر ماده نیست. برای نمونه، شیرهای بی‌یال نر در ساوو در کنیا می‌توانند جفت جذب کنند و با موفقیت از قلمرو خود در مقابل شیرهای نر دیگر دفاع کنند. در پارک ملی پنجاری در بورکینافاسو تقریباً همه نرها بی‌یال هستند یا آنکه یال‌های بسیار کم‌پشت دارند. شیرهای بی‌یال همچنین در سنگال و پارک ملی ساوو در کنیا دیده می‌شوند. شیرهای پارک ساوو به «بی‌یالی» شناخته شده هستند. میزان رشد یال شیر با تولید هورمون
شده هستند. میزان رشد یال شیر با تولید هورمون تستوسترون در بدن آن در ارتباط است و به دلیل آنکه تولید این هورمون با بیضه‌ها مرتبط است، شیرهایی که اخته می‌شوند هیچ یا میزان بسیار کمی یال دارند. دلایل گوناگونی برای اینکه چرا بعضی شیرها یال ندارند مطرح شده‌اند: اینکه احتمال دارد شیرهای بی‌یال زیرگونه‌هایی جدا از شیر باشند و از لحاظ ژنتیکی با دیگر شیرها فرق داشته باشند، یا آنکه به دلیل «پر هزینه» بودن نگهداری یال برای شیرها، که به قیمت گرم‌شدن بدن و سختی حمل آن و نیاز به آب بیشتر برای حفظ تعادل دمایی بدن تمام
و نیاز به آب بیشتر برای حفظ تعادل دمایی بدن تمام می‌شود، این بخش به تدریج حذف شده است، اینکه کم‌پشت شدن یال می‌تواند نشان از زخمی‌شدن، شرایط محیطی نامطلوب، یا سن بالا باشد، یا آنکه کمبود یال نه به دلیل کمبود تستوسترون که به دلیل ازدیاد بیش از حد آن در شیرها پدید آمده است. داشتن یال همیشه به معنی نر بودن نیست؛ زیرا شیرهای مادهٔ یال‌دار به ویژه در دلتای اوکاوانگو در بوتسوانا زندگی می‌کنند. رفتار این شیرهای ماده، مانند شیرهای نر و احتمال نازایی آنها بیشتر است. شیرهای سفید. شیر سفید یک زیرگونه جدا از شیر نیست
شیرهای سفید. شیر سفید یک زیرگونه جدا از شیر نیست بلکه یک چندریخت با شرایط ژنتیکی ویژه، لیوسیسم، است که باعث کم‌رنگ شدن پوست بدن شده و آن را همانند ببر سفید ساخته است. چنین حالت ژنتیکی همانند ملانیسم در پلنگ‌های سیاه است که در آن رنگ پوست جانور به سیاهی می‌گراید. با این حال این شیرها زال نیستند و تجمع رنگ‌دانه‌ها در چشم‌ها و پوستشان طبیعی است. شیرهای ترانسفال سفید تاکنون در گوشه و کنار پارک ملی کروگر و مناطق شرقی آفریقای جنوبی دیده شده‌اند ولی بیشتر در اسارت است که شیرهای سفید زاییده می‌شوند چرا که
در اسارت است که شیرهای سفید زاییده می‌شوند چرا که پرورش‌دهندگان از قصد شیرهایی را به آمیزش با هم ترغیب می‌کنند که توانایی تولید توله با رنگ سفید داشته باشند. از آنجا که پوست سفید غیرمعمول آن‌ها به دلیل چیرگی یک ژن است، بعضی پرورش‌دهندگان در آفریقای جنوبی آن‌ها را تولید می‌کنند تا در مسابقات شکار تروفه مورد استفاده قرار گیرند. با آنکه شیرهای سفید از لحاظ استتار دچار مشکل هستند، تبعیضی برای آن‌ها در میان دیگر شیرها وجود ندارد و همچون دیگر اعضای یک گله به زندگی ادامه می‌دهند. تفاوت بین شیر زال و شیر سفید را
ادامه می‌دهند. تفاوت بین شیر زال و شیر سفید را می‌توان از روی رنگ چشم آنها تشخیص داد. شیرهای سفید، چشم آبی و شیرهای زال چشم قرمز یا صورتی دارند. دوره زندگی و زایش. شیرها زمان و دورهٔ جفت‌گیری مشخصی ندارند. بیشتر ماده‌شیرها تا هنگامی که به سن ۴ سالگی برسند یک بار فرزند به دنیا آورده‌اند. شیرهای نر تنها در یک زمان یا دوره مشخص از سال جفت‌گیری نمی‌کنند و ماده‌ها توانایی جفت‌گیری چندین باره در سال را دارند. همانند دیگر گربه‌ایان، اندام تناسلی نرها مهره‌هایی دارد که به سوی عقب متمایلند. هنگام خروج اندام از
دارد که به سوی عقب متمایلند. هنگام خروج اندام از مهبل، مهره‌ها با دیواره آن برخورد می‌کنند و این می‌تواند باعث آزادسازی تخمک شود. یک ماده می‌تواند در طی دوره فحلی (دوره پذیرش جنسی) خود با بیش از یک نر آمیزش کند. در طی این دوره زوجین به صورت میانگین میان بیست تا چهل بار در روز آمیزش می‌کنند و اغلب از خوردن چشم‌پوشی می‌کنند. برای آبستن شدن ماده زوجین به صورت میانگین ۳۰۰ بار نزدیکی می‌کنند و این کار در طی دوره‌ای ۳ تا ۴ روزه و با میانگین زمانی ۲۰ دقیقه یکبار انجام می‌شود. میانگین دوره آبستنی ۱۱۰ روز است، و به
می‌شود. میانگین دوره آبستنی ۱۱۰ روز است، و به زایش ۱ تا ۴ توله‌شیر منجر می‌شود. بچه‌ها در مکانی به نام «لانهٔ شیر» که اغلب یک بیشه، بستری از نی و علف، غار، یا دیگر مناطق امن و دور از دسترس مهاجمان است، به دنیا آورده می‌شوند. مادر در هنگامی که کودکان هنوز بی‌دفاع هستند اغلب خود به شکار می‌پردازد و کمتر از لانه دور می‌شود. توله‌ها در هنگام به دنیا آمدن نابینا هستند و چشم‌هایشان تا نزدیک یک هفته پس از تولد باز نمی‌شوند. آن‌ها در این هنگام میان ۱٫۲ تا ۲٫۱ کیلوگرم وزن دارند. آن‌ها تلاش برای راه رفتن را از روز
وزن دارند. آن‌ها تلاش برای راه رفتن را از روز یکم یا دوم آغاز می‌کنند و تا هفته سوم می‌توانند به خوبی راه بروند. ماده‌شیر فرزندانش را در ماه نخست برای چند بار از لانه‌ای به لانه دیگر جابجا می‌کند تا جلوی جلب توجه مهاجمان احتمالی را بگیرد. او این کار را با به دندان گرفتن بچه‌ها از گردنشان به گونه‌ای که آسیبی نبینند انجام می‌دهد. از آنجا که همزمانی بارداری و زایش در میان ماده‌های یک گله اهمیت بالایی دارد، ماده‌هایی که توله ندارند گاه قصد جان توله‌های تازه به دنیا آمده را می‌کنند تا به «تنظیم» دوره بارداری