payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خود ۱۲ سفر بین‌المللی به ۲۵ کشور انجام داد. کارتر نخستین رئیس‌جمهور آمریکا بود که در سال ۱۹۷۷ به کشورهای جنوب صحرای آفریقا و نیجریه سفر کرد. مسافرت او شامل سفر به اروپا و آسیا، آمریکای لاتین بود. او برای مذاکرات صلح چندین سفر به خاورمیانه انجام داد. کارتر در امور خارجی به دنباله‌روی از سیاست پیشینیان، مناسبات سیاسی کاملی با جمهوری چین برقرار کرد و در ژوئن ۱۹۷۹ مذاکرات مربوط به گفتگوی محدودسازی جنگ‌افزار راهبردی (SAALT II) را با اتحاد جماهیر شوروی به پایان رساند. او در خاورمیانه با پیمان کمپ دیوید در سال
رساند. او در خاورمیانه با پیمان کمپ دیوید در سال ۱۹۷۸ بین مصر و اسرائیل ارتباط برقرار کرد و توافقنامه‌های مربوط به کانال پاناما را به تصویب رساند. جنگ سرد با شوروی که موجب تهاجم شوروی به افغانستان در دسامبر ۱۹۷۹ شد در کارنامه جیمی‌کارتر و در شرح جایزه صلح نوبل او به عنوان انتقاد یادآوری شد و در شبکه‌های خبری نیز انتشار یافت. بنیان‌گذاری اداره امور حقوق بشر. کارتر پس از رسیدن به ریاست‌جمهوری سیاست خارجی آمریکا را بر پایه حقوق بشر اعلام کرد. در زمان ریاست‌جمهوری او «اداره امور حقوق بشر» با وزارت سایروس ونس
او «اداره امور حقوق بشر» با وزارت سایروس ونس در وزارت امور خارجه آمریکا بنیان‌گذاری شد که کار آن ارائه گزارش‌های حقوق بشر دربارهٔ کشورهای جهان بود که از آمریکا کمک‌های امنیتی و اقتصادی می‌گرفتند. در نخستین گزارشی که اداره امور حقوق بشر در سال ۱۹۷۷ منتشر کرد نام ایران در کنار آرژانتین، هائیتی، اندونزی، پرو و فیلیپین، به عنوان یکی از شش کشوری ذکر شد که حقوق بشر در آن نقض می‌شود و همزمان از آمریکا تسلیحات دریافت می‌کنند. او اعلام کرد که سیاست فروش اسلحه آمریکا را تغییر می‌دهد و جلوی ارسال جنگ‌افزار به دیگر
را تغییر می‌دهد و جلوی ارسال جنگ‌افزار به دیگر نقاط جهان را می‌گیرد. اسرائیل و مصر. کارتر از ابتدای ریاست‌جمهوری تلاش کرد در ستیز اسرائیل و اعراب میانجیگری کند. کارتر پس از یک تلاش ناموفق برای رسیدن به یک سازش جامع بین مصر و اسرائیل در سال ۱۹۷۷ (از طریق گردهم آوری دوباره کنفرانس ۱۹۷۳ ژنو)، انور سادات، رئیس‌جمهور مصر و مناخم بگین، نخست‌وزیر اسرائیل را در سپتامبر ۱۹۷۸ به اردوگاه ریاست‌جمهوری در کمپ دیوید دعوت کرد، با این امید که صلح قطعی برقرار شود. با این که دو طرف نمی‌توانستند در خصوص عقب‌نشینی اسرائیل از
دو طرف نمی‌توانستند در خصوص عقب‌نشینی اسرائیل از کرانه باختری به توافق برسند، مذاکرات منجر به به رسمیت‌شناسی رسمی اسرائیل توسط مصر و ایجاد یک حکومت انتخابی در کرانه باختری و غزه شد. این گفتگو منجر به پیمان کمپ دیوید شد که به جنگ بین اسرائیل و مصر پایان داد. این پیمان منشأ بروز مخالفت گسترده داخلی در اسرائیل و مصر شد. یورگن ینزهاوگن مورخ، استدلال می‌کند تا زمانی که کارتر در ژانویه ۱۹۸۱ کنار رفت، او در وضعیت عجیبی قرار داشت. سعی می‌کرد از سیاست سنتی آمریکا فاصله بگیرد. ولی نهایتاً اهداف آن سنت را که شکستن
فاصله بگیرد. ولی نهایتاً اهداف آن سنت را که شکستن ائتلاف عربی، به حاشیه راندن فلسطینیان، ساختن یک ائتلاف با مصر، تضعیف اتحاد شوروی و تأمین امنیت اسرائیل بود را محقق کرد. ایران. محمدرضا شاه. به دنبال سیاست حقوق بشری کارتر، او در خرداد ۱۳۵۶ جلوی فروش ۲۵۰ جنگنده اف-۱۸ به ارزش ۴ میلیارد دلار به ایران را گرفت. سایروس ونس از طرفداران این سیاست و زبیگنیف برژینسکی مشاور امنیت ملی کارتر (به دلیل جنگ سرد) از مخالفان این سیاست بودند. اما در تابستان همان سال دولت آمریکا پیشنهاد فروش هفت فروند هواپیمای آواکس به ایران
پیشنهاد فروش هفت فروند هواپیمای آواکس به ایران را به کنگره این کشور ارائه داد. از این جهت به دورویی متهم شد. او در مهر ۱۳۵۶ شاه و فرح را به کاخ سفید دعوت کرد. در جریان این سفر، تظاهرات مخالفان شاه در برابر کاخ سفید به خشونت کشیده شد. پلیس آمریکا تلاش کرد با شلیک گاز اشک‌آور، معترضان را متواری کند. همزمان وزش باد باعث شد تا گاز اشک‌آور به کاخ سفید و مراسمی که در حال برگزاری بود برسد و شاه مجبور شد با دستمال چشم‌های خود را پاک کند. با اینحال کارتر به پشتیبانی خود از شاه افزود و در پایان آخرین روزهای سال ۱۹۷۷
خود از شاه افزود و در پایان آخرین روزهای سال ۱۹۷۷ در یک سفر خاورمیانه به تهران نیز سفر کرد. با آغاز حرکت انقلابی مردم ایران، کارتر در ۱۰ دی ۱۳۵۶ به تهران سفر کرد تا حمایت کامل واشینگتن را به محمدرضا پهلوی ابلاغ کند. کارتر در ضیافتی که از طرف شاه به مناسبت ورود او در کاخ نیاوران ترتیب داده شده بود، خطاب به محمدرضاشاه چنین گفت: «به دلیل رهبری بزرگ شاه، ایران جزیره ثبات در یکی از آشوب‌زده‌ترین نقاط جهان شده است. اعلی‌حضرت، این به دلیل تکریم بسیار نسبت به شما، رهبری شما و احترام و ستایش و عشقی است که ملت ایران
شما و احترام و ستایش و عشقی است که ملت ایران به شما دارد. هیچ کشور دیگری در جهان برای برنامه‌ریزی مشترک از ایران به آمریکا نزدیک‌تر نیست. هیچ کشور دیگری برای بررسی مشکلات منطقه‌ای که مورد علاقهٔ هر دو طرف ما نیز هست ارتباط نزدیک‌تری از ایران با ما ندارد و هیچ رهبر دیگری نزد من احترامی عمیق‌تر و رابطه‌ای دوستانه‌تر ندارد.» آغاز انقلاب. از ۱۷ دی ۱۳۵۶ با چاپ مقاله ایران و استعمار سرخ و سیاه حرکت انقلابی مردم ایران ابعاد تازه‌ای یافت و با تظاهرات و اعتصابات گسترده در طول سال ۱۳۵۷ ادامه یافت. کارتر به‌طور مرتب
در طول سال ۱۳۵۷ ادامه یافت. کارتر به‌طور مرتب از طریق ویلیام هیلی سالیوان، سفیر آمریکا در ایران و اردشیر زاهدی مسائل مربوط به ایران را پیگیری می‌کرد. طرفداران حقوق بشر به رهبری سایرس ونس از میانه سال ۱۳۵۷ به فکر روابط آمریکا با دوران پس از شاه و جلوگیری از مداخله آمریکا در امور داخلی ایران بودند؛ زیرا باور داشتند که چنین مداخله‌ای کار را خرابتر خواهد کرد و برای آرام شدن اوضاع، شاه باید از ایران خارج شود (ویلیام سالیوان سفیر آمریکا در ایران در گزارش آبان ۱۳۵۷ خود نتیجه‌گیری کرده بود که کار شاه در ایران تمام
خود نتیجه‌گیری کرده بود که کار شاه در ایران تمام است). اما زبیگنیف برژینسکی، مشاور امنیت ملی کارتر پیشنهاد کرد که آمریکا از طریق کودتا حکومت شاه را حفظ کند. برژینسکی در خاطرات خود نوشته بود: «در روز سوم نوامبر ۱۹۷۸ (۱۲ آبان ۱۳۵۷) به دستور رئیس‌جمهور از ساعت نه و پنج دقیقه تا نه و یازده دقیقه مستقیماً با شاه گفتگو کردم. به شاه گفتم: «آمریکا بدون هیچ ملاحظه‌ای در بحران کنونی کاملاً از شما پشتیبانی می‌کند.» برژینسکی در ادامه نوشته بود که هدف من از تماس با شاه روشن کردن این مطلب بود که رئیس‌جمهور آمریکا از او
روشن کردن این مطلب بود که رئیس‌جمهور آمریکا از او پشتیبانی کرده و در صدد بودم، او را تشویق به انجام اقدام قاطع کنم، پیش از آنکه اوضاع از کنترل خارج شود. اما ماه‌ها بود که اوضاع از کنترل شاه خارج شده بود. سرانجام دو روز بعد از این تماس در ۱۴ آبان ۱۳۵۷ جعفر شریف‌امامی که نخست‌وزیر وقت بود در مقابل مشکلات فراوان تاب نیاورد و پس از ۷۰ روز صدارت استعفاء داد تا ارتشبد غلامرضا ازهاری کابینه نظامی خود را به شاه معرفی کند. در ۲۱ نوامبر ۱۹۷۸ (۳۰ آبان ۱۳۵۷) کارتر در دیدار با زاهدی از او خواست تا پشتیبانی شدید ایالات
با زاهدی از او خواست تا پشتیبانی شدید ایالات متحده آمریکا از شاه و نیاز به نشان دادن قاطعیت از سوی او را به شاه اعلام کند. کارتر که می‌دید ایران در حال خروج از اردوگاه غرب است، در روز پنجشنبه ۱۴ ژانویه ۱۹۷۹ (۱۴ دی ۱۳۵۷) ژنرال رابرت هایزر، معاون فرماندهی نیروهای مسلح آمریکا در اروپا را به تهران فرستاد تا از فروپاشی ارتش شاهنشاهی ایران در پی خروج شاه از کشور جلوگیری کند و هم‌زمان نظامیان را از دست زدن به اقدامی نسنجیده یا خشونت‌آمیز بر ضد دولت شاپور بختیار بازدارد. سرانجام هایزر در ۱۴ بهمن ۱۳۵۷ تهران را ترک
سرانجام هایزر در ۱۴ بهمن ۱۳۵۷ تهران را ترک کرد. مذاکرات مخفیانه با خمینی. با بالا گرفتن انقلاب، در ۱۵ دی ۱۳۵۷ دولت کارتر با در پاریس، مذاکرات مخفیانه با خمینی را آغاز کرد. فردای آن روز محمدرضا شاه از ایران خارج شد. پس از دو هفته مذاکره، آمریکا به خمینی اطمینان داد اگر او با ارتش شاه درگیر نشود برای بازگشت خمینی مشکلی پیش نخواهد آورد، مخالفتی با تغییر قانون اساسی ایران نخواهد داشت و از دولت آتی پشتیبانی خواهند کرد. خمینی نیز وعده‌هایی دربارهٔ ادامه فروش نفت و رعایت حقوق یهودیان و دامن نزدن به بی‌ثباتی در
و رعایت حقوق یهودیان و دامن نزدن به بی‌ثباتی در خاورمیانه موافقت کرد و در ۱۲ بهمن ۱۳۵۷ به تهران رفت. بحران گروگان‌گیری. بر پایه اسناد منتشر شده، دولتمردان آمریکایی باور داشتند انقلابیون جدید در ایران، مشکلی با آمریکا ندارند. اما همزمان، خمینی به صراحت در پیام‌های خود نشان داده بود که نگرانی زیادی از احتمال مداخله آمریکا (مانند کودتای ۲۸ مرداد) و بازگشت شاه به قدرت دارد. برای همین با حمله دانشجویان به سفارت آمریکا از آنها پشتیبانی کرد. کارتر طی ۱۴ ماه آخر دوره ریاست‌جمهوری خود، درگیر موضوع گروگانگیری
آخر دوره ریاست‌جمهوری خود، درگیر موضوع گروگانگیری کارمندان سفارت آمریکا در ایران بود. ادامه گروگانگیری باعث شد کارتر در آوریل ۱۹۸۰ (فروردین ۱۳۵۹) روابط سیاسی آمریکا با ایران را قطع و نخستین تحریم‌ها علیه ایران را وضع کند. او در ادامه به اخراج دانشجویان ایرانی از آمریکا، کمک گرفتن از پاپ، فرستادن یاسر عرفات به تهران برای شفاعت دست زد. شکست عملیات پنجه عقاب در اردیبهشت ۱۳۵۹ رسوایی بزرگی برای او بود. تا جاییکه سایروس ونس وزیر امور خارجه وقت در اعتراض به انجام این عملیات و اینکه بدون اطلاع او انجام شده بود از
این عملیات و اینکه بدون اطلاع او انجام شده بود از مقام خود کناره‌گیری کرد. کارتر در مصاحبه با شبکه سی‌ان‌بی‌سی دلیل انتخاب نشدن در دوره دوم ریاست‌جمهوری را عدم حمله نظامی به ایران دانست و گفت: «من می‌توانستم ایران را با سلاح از نقشه جهان محو کنم. ولی در این عملیات مردمان بی‌گناه زیادی کشته می‌شدند.» شکست در انتخابات ۱۹۸۰. ادامه گروگانگیری و تورم مستمر در کاخ آمریکا منجر به شکست کارتر در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۹۸۰ شد. او در واپسین سخنرانی خود در مقام ریاست‌جمهوری خلیج فارس را حوزه منافع حیاتی آمریکا
ریاست‌جمهوری خلیج فارس را حوزه منافع حیاتی آمریکا خواند و گفت: «هر گونه تلاش یک نیروی خارجی برای کنترل خلیج فارس حمله به منافع حیاتی آمریکا قلمداد خواهد شد و آمریکا چنین حمله‌ای را با هر ابزاری که لازم باشد، از جمله نیروی نظامی دفع خواهد کرد.» این تئوری او بعدها دکترین کارتر نام گرفت که پایه تشکیل چارچوب امنیتی خلیج فارس و توافق با کشورهای حاشیه این خلیج برای استقرار پایگاه‌های نظامی آمریکا در آن کشورها بود. پس از ریاست‌جمهوری. پیمان کمپ دیوید یکی از مهم‌ترین پیمان‌های صلح در طول تاریخ که نخستین و جدی‌ترین
پیمان‌های صلح در طول تاریخ که نخستین و جدی‌ترین گام در پایان بخشیدن به جنگ اعراب و اسرائیل و نیز پایان بخش جنگ‌های ادامه‌دار مصر و اسرائیل بود با تلاش‌های کارتر به ثمر رسید. همچنین نشست سیاسی گوادالوپ، یکی از مهم‌ترین نشست‌های سیاسی رهبران بلوک غرب بود. جیمی کارتر در این نشست کوشید تا رهبران کشورهای قدرتمند سرمایه‌داری را متقاعد نماید حمایت از رژیم‌های دیکتاتوری را متوقف نمایند. بر اساس این اقدامات، وی در سال ۲۰۰۲ جایزه نوبل صلح را دریافت کرد. کارتر کمی بعد از شکست در انتخاب دوباره، به گروه خبرنگاران کاخ
از شکست در انتخاب دوباره، به گروه خبرنگاران کاخ سفید گفت قصد دارد دوران بازنشستگی او مشابه هری ترومن باشد و زندگی عمومی آینده او صرف ثروت‌اندوزی برای خودش نشود. دیپلماسی. دیپلماسی بخش بزرگی از دوران پسا ریاست‌جمهوری کارتر بود. این تلاش‌های دیپلماتیک در خاورمیانه با جلسه‌ای در سپتامبر ۱۹۸۱ با نخست‌وزیر اسرائیل مناخیم بگین، و سفری در مارس ۱۹۸۳ به مصر که شامل دیدار با اعضای سازمان آزادی‌بخش فلسطین بود آغاز شد. کارتر به بازگشت رئیس‌جمهوری منتخب هائیتی به قدرت پس از کودتای نظامی سال ۱۹۹۴ کمک کرد. او در کشورهایی
از کودتای نظامی سال ۱۹۹۴ کمک کرد. او در کشورهایی مانند چین، بوسنی و اتیوپی به فعالیت‌های دیپلماتیک پرداخت. در سال ۲۰۱۸ پرونده‌های رسمی فاش ساختند که در ژانویه ۱۹۹۳ کارتر به رئیس‌جمهور منتخب ایالات متحده آمریکا بیل کلینتون پیشنهاد کرده بود او را به عنوان نماینده ویژه صلح ایرلند شماری منصوب کند. در سال ۱۹۹۴ رئیس‌جمهور کلینتون از کارتر برای مأموریت صلح کره شمالی کمک طلبید. کارتر در این مأموریت با کیم ایل سونگ تفاهمنامه‌ای به نام «چارجوب مورد توافق» امضا کرد. کارتر یک پیمان را با کیم طرح‌ریزی کرد و برای تشویق
یک پیمان را با کیم طرح‌ریزی کرد و برای تشویق آمریکا به اقدام در این خصوص بدون اجازه دولت کلینتون آن را در سی‌ان‌ان اعلام کرد. اما به دلیل مخالفت دولت کلینتون، این توافق به شکست انجامید. در مارس ۱۹۹۹ کارتر از تایوان دیدار کرد و با لی تنگ-هویی رئیس‌جمهور تایوان ملاقات کرد. در این جلسه کارتر از پیشرفت تایوان در زمینه دموکراسی، حقوق بشر، اقتصاد، فرهنگ، علوم و فناوری تمجید کرد. او در سال ۲۰۰۳ از برنامه‌ای برای برگزاری انتخابات در ونزوئلا در میانه اعتصاب سراسری ونزوئلا (۲۰۰۲-۲۰۰۳) دفاع کرد. اما نهایتاً انتخاباتی
(۲۰۰۲-۲۰۰۳) دفاع کرد. اما نهایتاً انتخاباتی برگزار نشد. اسرائیل و فلسطین. کتاب "فلسطین صلح نه تبعیض" کارتر، از کتاب‌های پرفروش "نیویورک تایمز" که در سال ۲۰۰۶ به چاپ رسیده به خاطر توصیف سیاست‌های اسرائیل در کرانه باختری و نوار غزه اشغالی به عنوان آپارتاید بحث‌برانگیز شد. کارتر در یک مصاحبه آپارتاید را «جداسازی اجباری دو ملت در یک قلمرو به صورتی که یکی از گروه‌ها مسلط و کنترل گر بر دیگری باشد» تعریف کرد. او در اظهاراتی که از رادیو پخش شد گفت سیاست‌های اسرائیل آپارتایدی است بدتر از آپارتاید آفریقای
اسرائیل آپارتایدی است بدتر از آپارتاید آفریقای جنوبی:کارتر با گفتن این که «امید این است که کتاب من حداقل بحثی را تحریک کند که در این کشور وجود نداشته است. هرگز بحثی به هیچ میزانی دربارهٔ این مسئله وجود نداشته» از خود در برابر اتهامات یهودستیزی دفاع کرد. او دیدگاه خود را اینگونه ابراز کرد که اسرائیل نمی‌تواند تا زمانی که با عقب‌نشینی از سرزمین‌های اشغال‌شده با همسایگانش به صلح برسد و اضافه کرد «بزرگ‌ترین تعهد در زندگی من تلاش برای آوردن صلح به اسرائیل بوده است.» کارتر چند ماه پس از تألیف کتاب با وجود
بوده است.» کارتر چند ماه پس از تألیف کتاب با وجود فشارهای سنگین در گفتگو با روزنامه "آبزرور" بریتانیا تأکید کرد که از توصیف اسرائیل به آپارتاید پشیمان نیست و «این کلمه دقیق‌ترین وصف حال فلسطین است.» او در یک سخنرانی در سال ۲۰۰۷ در دانشگاه برندایس، از واژه‌گزینی در کتاب خود که القا می‌کرد حملات تروریستی انتحاری فلسطینیان به عنوان یک ابزار سیاسی موجه بوده عذرخواهی کرد و گفت «آن جمله به نحوی کاملاً نامناسب و احمقانه واژه‌بندی شده بود. من به ناشرانم نوشته‌ام تا آن جمله را در ویراست‌های آینده کتاب فوراً عوض
تا آن جمله را در ویراست‌های آینده کتاب فوراً عوض کنند. من شخصاً از شما و همه افراد اینجا عذرخواهی می‌کنم.» کارتر در کتاب سال ۲۰۱۰ خود به نام "می‌توانیم در سرزمین مقدس صلح داشته باشیم" از بی‌میلی اسرائیل به عقب‌نشینی از سرزمین‌ها و شهرک‌های اسرائیلی به عنوان مانع اصلی بر سر صلح در خاورمیانه یاد کرد. تصویر عمومی و میراث. افکار عمومی. از رای‌دهندگان انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۷۶ که کارتر آن را برنده شد، دربارهٔ کارتر و جرالد فور نظرخواهی شد. بسیاری از رای‌دهندگان فورد را بابت عفو نیکسون سرزنش می‌کردند. در
فورد را بابت عفو نیکسون سرزنش می‌کردند. در مقایسه، کارتر یک جنوبی صادق، روراست و خوش نیت دیده می‌شد. کارتر، دوره ریاست‌جمهوری خود را با رضایت ۶۶ درصدی آغاز کرد. اما زمانی که این سمت را ترک می‌کرد به ۳۴ درصد کاهش یافت و ۵۵ درصد هم عدم رضایت داشتند. رونالد ریگان، فرماندار سابق کالیفرنیا در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۸۰ در برابر خوی جدی و درون نگرانه کارتر، یک اعتماد به نفس ساده از خود بروز داد. کارتر در قیاس با ریگان که به خاطر جذبه و محول کردن امور به زیردستانش شهره بود، بدبین و ناقاطع تصویر شد. ریگان از
شهره بود، بدبین و ناقاطع تصویر شد. ریگان از مشکلات اقتصادی، بحران گروگانگیری در ایران و فقدان همکاری واشینگتن، دی.سی. برای تصویر کردن کارتر به عنوان یک رهبر ضعیف و غیرمؤثر استفاده کرد. کارتر، همچون سلفش جرالد فورد، به دور دوم انتخاب نشد. در میان روسای‌جمهور، کارتر نخستین کسی بود که پس از هوور در سال ۱۹۳۲ از انتخاب به دور دوم بازماند. ریاست‌جمهوری کارتر در ابتدا از سوی برخی دانشوران از جمله استیون هیوارد به عنوان یکی ناکامی دیده می‌شد. در رتبه‌بندی‌های تاریخی رئیس‌جمهورهای ایالات متحده آمریکا، ریاست‌جمهوری
رئیس‌جمهورهای ایالات متحده آمریکا، ریاست‌جمهوری کارتر در بین جایگاه هجدهم تا سی‌وچهارم قرار دارد. به هر روی، فعالیت‌های کارتر پس از ریاست‌جمهوری با اقبال مواجه شدند. نشریه ایندیپندنت نوشت: «به‌طور گسترده کارتر شخص بهتری از زمانی دانسته می‌شود که رئیس‌جمهور بود.» گرچه ریاست‌جمهوری او بازخوردهای مثبت و منفی داشته، اما تلاش‌های او در زمینه صلح‌بانی و امور بشردوستانه از زمانی که او از ریاست‌جمهوری کنار رفته را به عنوان یکی از موفق‌ترین رئیسان‌جمهور سابق در تاریخ آمریکا مشهور کرده است. مستند "کانال‌های پشت
تاریخ آمریکا مشهور کرده است. مستند "کانال‌های پشت پرده: بهای صلح" (۲۰۰۹) تلاش‌های کارتر در کمپ دیوید که بین اسرائیل و مصر صلح برقرار کرد را مسبب آوردن تنها صلح معنادار به خاورمیانه می‌داند. این فیلم افتتاح‌کننده جشنواره بین‌المللی فیلم موناکو بود. افتخارات و جوایز. کارتر جوایز و افتخارات زیادی از زمان ریاست‌جمهوری خود دریافت کرد و نهادها و مکان‌های متعددی به افتخار او نامگذاری شدند. کتابخانه و موزه جیمی کارتر در سال ۱۹۸۶ افتتاح شد. در سال ۱۹۹۸ نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا سومین و آخرین زیردریایی کلاس
ایالات متحده آمریکا سومین و آخرین زیردریایی کلاس سی‌ولف را به افتخار رئیس‌جمهور سابق، کارتر و خدمت او به عنوان افسر زیردریایی نامگذاری کرد. این یکی از معدود بود که به افتخار یک شخص در قید حیات نامگذاری می‌شد. او در همان سال جایزه سازمان ملل متحد در زمینه حقوق بشر را به افتخار دستاوردهای حقوق بشری و مدال یادبود هوور را که برای پاسداشت مهندسانی است که در جنبش‌های جهانی مشارکت کرده‌اند، دریافت کرد. او جایزه صلح نوبل ۲۰۰۲ را که تا حدی پاسخی به تهدیدات جنگی رئیس‌جمهور جرج دابلیو. بوش علیه عراق و انتقادات کارتر
جرج دابلیو. بوش علیه عراق و انتقادات کارتر از دولت بوش بود، دریافت کرد. کارتر ۹ بار به خاطر ضبط صوتیِ کتاب‌های خود، نامزد جایزه گرمی برای بهترین آلبوم کلمات شفاهی شد و سه بار آن را برنده شد. فرودگاه سادر در امریکاس، جورجیا در سال ۲۰۰۹ به فرودگاه منطقه‌ای جیمی کارتر تغییر نام داده شد. کارتر در سال ۱۹۸۴ برنده جایزه آکادمی دستاورد آمریکا شد. او در سال ۱۹۹۱ عضو افتخاری انجمن فی بتا کاپا در دانشگاه ایالتی کانزاس شد. او در همان سال به عضویت انجمن فیلسوفان آمریکا انتخاب درآمد. درگذشت. کارتر در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۴ در
انتخاب درآمد. درگذشت. کارتر در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۴ در سن ۱۰۰ سالگی در خانهٔ خود در پلینز، جورجیا درگذشت. پسر او، جیمز ای. کارتر سوم، بعد از ظهر همان روز درگذشت او را اعلام کرد. درگذشت کارتر به دنبال تصمیم او در فوریه ۲۰۲۳ برای قرار گرفتن تحت مراقبت‌های آسایشگاهی بود. اندکی پس از اعلام این خبر، جو بایدن رئیس‌جمهور وقت آمریکا بیانیه‌ای در احترام به میراث کارتر منتشر کرد و او را مردی با اصول، ایمان و فروتن خواند. دولت بایدن همچنین اعلام کرد که قصد دارد، یک مراسم خاکسپاری رسمی دولتی برگزار کند.
رونالد ویلسن ریگان (۶ فوریه ۱۹۱۱ – ۵ ژوئن ۲۰۰۴) سیاستمدار و هنرپیشه سابق آمریکایی بود که به‌عنوان چهلمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۹ از حزب جمهوری‌خواه فعالیت می‌کرد. پیش از آن، او سی و سومین فرماندار ایالت کالیفرنیا بین سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۵ بود. ریگان که زاده تمپیکو، ایلینوی و بزرگ شدهٔ دیکسن، ایلینوی بود، در یوریکا کالج تحصیل کرد و در اقتصاد و جامعه‌شناسی لیسانس گرفت. پس از فارغ‌التحصیلی، ریگان ابتدا به آیووا رفت تا به کار در یک رادیو بپردازد، و سپس، در ۱۹۳۷، به لس آنجلس رفت که
رادیو بپردازد، و سپس، در ۱۹۳۷، به لس آنجلس رفت که در آنجا کارش به عنوان هنرپیشه را، ابتدا در فیلم‌ها و سپس در تلویزیون شروع کرد. برخی از سرشناس‌ترین فیلم‌های او عبارتند از "نوت راکنی آمریکایی" (۱۹۴۰), "ردیف پادشاهان" (۱۹۴۲), و"وقت خواب برای بونزو" (۱۹۵۱). ریگان به عنوان رئیس صنف بازیگران صحنه و سپس سخنگوی جنرال الکتریک (جی‌ئی) کار کرد؛ نقطه شروع او در سیاست در طی کارش در جی‌ئی رخ داد. مواضع او که در ابتدا عضو حزب دمکرات بود، در دههٔ ۱۹۵۰ به سوی راست متمایل شد، و در ۱۹۶۲ به حزب جمهوری‌خواه پیوست. او پس از
شد، و در ۱۹۶۲ به حزب جمهوری‌خواه پیوست. او پس از ایراد یک سخنرانی مهیج در حمایت از نامزدی بری گلدواتر برای ریاست جمهوری در ۱۹۶۴ توجه ملی را به خود جلب کرد، دو سال بعد در انتخابات فرمانداری کالیفرنیا پیروز شد و در ۱۹۷۰ برای دور دوم به این سمت انتخاب شد. او در تلاش برای نامزدی حزب جمهوری‌خواه در انتخابات ریاست جمهوری در ۱۹۶۸ و انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۷۶ در شکست خورد ولی در ۱۹۸۰ در هر دو نامزدی پیروز شد و رئیس‌جمهور وقت، جیمی کارتر را شکست داد. ریگان در دوره ریاست جمهوری خود ابتکارات نوین سیاسی و اقتصادی
ریاست جمهوری خود ابتکارات نوین سیاسی و اقتصادی فراگیری را به کار بست. سیاست‌های اقتصادی سوی عرضهٔ او، که Reaganomics خوانده شده، از کاهش نرخ مالیات برای افزایش رشد اقتصادی، کنترل کردن عرضه پول برای کاهش تورم، مقررات زدایی از اقتصاد، و کاستن از هزینه کردن دولت حمایت می‌کرد. سیاست‌های اقتصادی او منجر به کاهش تورم از ۱۲٫۵٪ به ۴٫۴٪ و نرخ رشد اقتصادی متوسط سالانه واقعی ۳٫۴۴٪ شد. او در دوره اولش از یک سوء قصد جان سالم به در برد، سیاست سختی در قبال اتحادیه‌های کارگری اتخاذ کرد، جنگ جدیدی علیه مواد مخدر آغاز کرد و
اتخاذ کرد، جنگ جدیدی علیه مواد مخدر آغاز کرد و دستور اشغال گرانادا را صادر کرد. دور دوم او عمدتاً شاهد مسایل خارجی بود، نظیر پایان جنگ سرد، بمباران ۱۹۸۶ لیبی، و افشای جریان ایران کنترا. او که علناً اتحاد شوروی را امپراتوری شیطانی توصیف می‌کرد، از جنبش‌های ضد کمونیستی حمایت می‌کرد و دور اولش را با دستور افزایش شدید مسابقه تسلیحاتی با شوروی صرف پایان‌دادن به استراتژی تشنج‌زدایی کرد. ریگان با رهبر شوروی میخاییل گورباچف مذاکره کرد که منجر به معاهده آی‌ان‌اف و کاستن از زرادخانه هسته‌ای هر دو کشور شد. با این که
از زرادخانه هسته‌ای هر دو کشور شد. با این که ریگان هزینه‌های داخلی را کاهش داد، هزینه‌های نظامی در دورهٔ او افزایش یافت. ریگان در ۲۰ ژانویه ۱۹۸۹ از سمت خود کنار رفت. در ۱۹۹۴، رئیس‌جمهور سابق فاش کرد در آن سال بیماری آلزایمر در او تشخیص داده شده، او در ۵ ژوئن ۲۰۰۴ در ۹۳ سالگی درگذشت. او که نمادی از محافظه کاری‌ست در نظرخواهی‌های عمومی رؤسای جمهور آمریکا رتبه بالایی دارد و به دلیل ایجاد رنسانسی ایدئولوژیک در راست سیاسی آمریکا اعتبار دارد. ریگان با اتکا به اوج‌گیری احساسات راست گرایانه در آمریکا در انتخابات
احساسات راست گرایانه در آمریکا در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا سال ۱۹۸۰ به پیروزی رسید. وی در سال ۱۹۸۹ در حالی کاخ سفید را ترک کرد که دو سوم مردم آمریکا عملکرد وی را در دوران زمامداریش مورد تأیید قرار دادند. این بالاترین نرخ رضایت افکار عمومی آمریکا از یک رئیس‌جمهور بازنشسته در دوران پس از جنگ جهانی دوم بود. وی اگرچه دورانی طلایی را به عنوان بازیگر سینما سپری کرده بود، رفته‌رفته جذب حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده آمریکا و در نهایت عضو فعال این حزب در سال ۱۹۶۶ شد. در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۶۴،
در سال ۱۹۶۶ شد. در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۶۴، ریگان به حمایت از کاندیدای جمهوریخواه، بری گلدواتر پرداخت و سخنرانی مشهوری تحت عنوان "زمان انتخاب" ("Time For A Choosing") را ایراد نمود. در این سخنرانی او علیه برنامه‌های دولتی و مالیات بالا سخن گفت و به وظیفه اخلاقی آمریکا در مقابل مردم زیر سلطه اروپای شرقی و ضرورت ایستادگی در برابر شوروی تأکید نمود. این سخنرانی موجب شهرت ریگان شد، هرچند نهایتاً گلدواتر در انتخابات شکست خورد. ریگان تا سال ۱۹۷۵ فرماندار ایالت کالیفرنیا بود. در سال ۱۹۸۰ وی کاندیدای ریاست
کالیفرنیا بود. در سال ۱۹۸۰ وی کاندیدای ریاست جمهوری از حزب جمهوری‌خواه گردید. وی در رقابت‌های انتخاباتی‌اش در مقابل جیمز ایرل کارتر شعارهای میانه‌رو داد و توانست از نارضایتی دموکرات‌ها علیه اقدامات کارتر بهره‌مند شود. یکی از مهم‌ترین مسایل در انتخابات سال ۱۹۸۰، سرنوشت کارمندان گروگان گرفته شده سفارت آمریکا در ایران بود. دموکرات‌ها امید داشتند که پیش از انتخابات، با آزادسازی گروگان‌ها، (سورپرایز اکتبر، October Surprise) بتوانند اعتبار کارتر را بالا ببرند، اما حکومت ایران، گروگان‌ها را پس از انتخابات و ۲۰
اما حکومت ایران، گروگان‌ها را پس از انتخابات و ۲۰ دقیقه پس از سخنرانی ریگان در مراسم تحلیف ریاست جمهوریش آزاد کرد و موجب شد عده‌ای تأخیر در آزادسازی گروگان‌ها را توطئه‌ای از جانب حزب جمهوری‌خواه و ریگان برای پیروزی در انتخابات بدانند، اگرچه مجلسین آمریکا، در تحقیقات مستقلی این اتهام را فاقد شواهد کافی یافتند. ریگان سه ماه پس از ورود به کاخ سفید مورد سوءقصد قرار گرفت، اما جان سالم به در برد. جرئت و جسارت وی در مواجهه با این واقعه زمینه محبوبیت بیشتر وی در میان افکار عمومی آمریکا را پدید آورد. کنترل تورم و
افکار عمومی آمریکا را پدید آورد. کنترل تورم و بهبود وضعیت اقتصادی زمینه انتخاب مجدد ریگان را در انتخابات سال ۱۹۸۴ فراهم آورد. وی دستور حملات مختلفی را به برخی از کشورها از جمله جزایر کارائیب، لبنان و لیبی صادر کرد. محبوبیت ریگان پس از رسوایی ایران - کنترا در سال ۱۹۸۶ تنزل یافت. اما ریگان خود را به عنوان رئیس‌جمهوری خلل‌ناپذیر شناسانده بود. مذاکرات ۴ روزه وی با «میخائیل گورباچف» رئیس‌جمهور وقت اتحاد شوروی را باید نقطه عطفی در دوران زندگانی وی و تاریخ آمریکا نامید. وی در سال ۱۹۹۴ دچار بیماری آلزایمر شد و ده
نامید. وی در سال ۱۹۹۴ دچار بیماری آلزایمر شد و ده سال بعد بر اثر همین بیماری درگذشت. زندگی. ریگان که متولد تمپیکو، ایلینوی و بزرگ‌شدهٔ دیکسن، ایلینوی بود، در یوریکا کالج تحصیل کرد و در اقتصاد و جامعه‌شناسی لیسانس گرفت. پس از فارغ‌التحصیلی، ریگان ابتدا به آیووا رفت تا به کار در یک رادیو بپردازد، و سپس، در ۱۹۳۷، به لس آنجلس رفت که در آنجا کارش به عنوان هنرپیشه را، ابتدا در فیلم‌ها و سپس در تلویزیون شروع کرد. برخی از سرشناس‌ترین فیلم‌های او عبارتند از "نوت راکنی آمریکایی" (۱۹۴۰), "ردیف پادشاهان" (۱۹۴۲), و"وقت
آمریکایی" (۱۹۴۰), "ردیف پادشاهان" (۱۹۴۲), و"وقت خواب برای بونزو" (۱۹۵۱). ریگان به عنوان رئیس صنف بازیگران صحنه و سپس سخنگوی جنرال الکتریک (جی ئی) کار کرد؛ نقطه شروع او در سیاست در طی کارش در جی ئی رخ داد. مواضع او که در ابتدا عضو حزب دمکرات بود، در دههٔ ۱۹۵۰ به سوی راست متمایل شد، و او در ۱۹۶۲ به حزب جمهوری‌خواه پیوست. رانلد ویلسن ریگان در آپارتمانی در طبقهٔ دوم ساختمانی تجاری در تمپیکو، ایلینوی در ۶ فوریهٔ ۱۹۱۱، به دنیا آمد. او پسر نل ویلسن ریگان و جان ادوارد «جک» ریگان بود. پدر ریگان فروشنده و قصه گو، و
«جک» ریگان بود. پدر ریگان فروشنده و قصه گو، و نوهٔ مهاجران کاتولیک ایرلندی از کاونتی تیپرری بود. تبار مادرش نیمی مردم اسکاتلندی و نیمی انگلیسی بود (مادر بزرگ مادری ریگان در ساری (انگلستان), انگلستان متولد شده بود). ریگان فقط یک برادر داشت به نام نیل (۱۹۰۸–۹۶) که از خودش بزرگتر بود و مدیر تبلیغاتی شد. پدر ریگان در کودکی او، به دلیل شباهت ظاهری او به یک تبلیغ پسر هلندی بر یک برند رنگ، به پسرش اسم مستعار «داچ» داده بود و مدل مویش «پسر هلندی» بود. این اسم در سرتاسر جوانی ریگان برای او به جا ماند. خانوادهٔ
سرتاسر جوانی ریگان برای او به جا ماند. خانوادهٔ ریگان در شهرهای متعددی در ایلینوی از جمله مون‌موث، ایلینوی، گیلزبرگ، ایلینوی، و شیکاگو زندگی کردند، در ۱۹۱۹ دوباره به تمپیکو برگشتند تا این که در نهایت در دیکسون، ایلینوی سکنی گزیدند و بالای یک مغازه زندگی کردند. به نوشته یکی از زندگی‌نامه نویسان، ریگان ایمانی قوی به خوبی مردم داشت که از ایمان خوش بینانهٔ مادرش، نل، و ایمان به مریدان مسیح، که در ۱۹۲۲ به آن غسل تعمید داده شد نشأت می‌گرفت. ریگان در مخالفتش با تبعیض نژادی نامعمول بود و یک بار وقتی مهمانخانهٔ محل