payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تاجیک به نمایشنامه تبدیل شدند. در طول جنگ جهانی دوم، نمایشنامه‌ها بر جنگ و مضامین تاریخی از دهه ۱۹۵۰ به بعد متمرکز بودند. در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ نمایشنامه‌های خارجی مانند ادیپ شهریار به دوشنبه معرفی شدند. پس از استقلال، نمایشنامه‌ها عمدتاً بر جنگ داخلی ویرانگر متمرکز بودند. امروزه، برخی از تئاترها عبارتند از تئاتر اپرا و باله آکادمیک تاجیک، تئاتر درام دولتی روسیه، تئاتر جوانان، تئاتر تجربی دولتی و تئاتر عروسکی جمهوری. تئاتر مایاکوفسکی قدیمی‌ترین تئاتر تاجیکستان و آخرین گروه تئاتر زبان روسی باقی‌مانده بود؛ این
و آخرین گروه تئاتر زبان روسی باقی‌مانده بود؛ این تئاتر در سال ۲۰۱۶ به عنوان بخشی از تخریب گسترده ساختمان‌های قرن بیستم با اهمیت تاریخی و معماری توسط دولت تخریب شد. ادبیات. اولین چاپخانه در تاجیکستان در اوت ۱۹۲۴ ایجاد شد، انتشارات دولتی تاجیک، انتشارات دانش در سال ۱۹۴۴ تأسیس شد. در سال ۱۹۲۵ ۴ کتاب چاپ شد که در سال ۱۹۲۶ به ۱۳ کتاب افزایش یافت. در سال ۱۹۳۰، صدرالدین عینی اولین رمان تاجیکی، دختونده را نوشت. انتشاراتی که در سال ۱۹۳۴ تأسیس شدند و انتشارات آکادمی علوم تاجیکستان تولید کتاب در شهر را به طور چشمگیری
تاجیکستان تولید کتاب در شهر را به طور چشمگیری افزایش دادند. انتشارات معارف در سال ۱۹۷۵ ایجاد شد. در سال ۲۰۰۴، ۳۰ شرکت انتشاراتی در شهر وجود داشت. دوشنبه در دهه ۱۹۲۰ با چهره‌هایی مانند صدرالدین عینی، ابوالقاسم لاهوتی و پیرو سلیمانی همراه با ادبیات جدید شوروی که خواستار انقلاب و برابری اجتماعی و ادبیات ملی‌گرایانه تاجیک بود، به مرکز ادبیات تاجیک تبدیل شد. کتاب‌های کودکان و آثار ترجمه شده نیز در این دوره آغاز شدند. در دهه ۱۹۳۰، نویسندگان جوان روسی بر ادبیات شهر تأثیر گذاشتند، بخشی از "نسل کومسومول". مضامین
شهر تأثیر گذاشتند، بخشی از "نسل کومسومول". مضامین اغلب به توسعه سریع دوشنبه در دهه ۳۰ می‌پرداختند. در طول جنگ جهانی دوم، ادبیات به سمت مضامین میهنی و نظامی‌گرایانه دفاع از میهن در قالب‌های کوتاه‌تر از رمان تغییر یافت. پیام‌هایی از خط مقدم و هجوها محبوب شدند. ادبیات روسی نیز شناخته شد، تا حدی به دلیل جابجایی کارخانه‌ها و مردم از خطوط مقدم جنگ به شرق. پس از جنگ، آثار نثر و شعر، با شاعرانی مانند میرزا تورسون‌زاده، همراه با ادامه ژانرهای دهه‌های قبل، محبوب‌تر شدند. نقد ادبی همراه با تحلیل نویسندگان فردی توسعه
نقد ادبی همراه با تحلیل نویسندگان فردی توسعه یافت. از دهه ۱۹۵۰، ژانر انقلابی تاریخی توسعه یافت و نویسندگان را بر آن داشت تا از تاریخ برای الهام گرفتن استفاده کنند. در دهه ۶۰ ژانر جدید علمی تخیلی در شهر با نویسندگانی مانند میرسعید میرشکر آغاز شد. در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ مضامین بی‌نظمی برجسته‌تر شدند، که تصادفاً مدت کوتاهی قبل از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی بود. در شعر، مضامین غنایی مدنی و فلسفی محبوب‌ترین بودند. پس از استقلال، موضوعات ممنوعه قبلی مانند مذهب در ادبیات ظاهر شدند، همراه با تأملاتی در مورد جنگ داخلی
ظاهر شدند، همراه با تأملاتی در مورد جنگ داخلی و صحنه بین‌المللی‌تری در شهر توسعه یافته‌است. هنرهای تجسمی. مجسمه‌سازی برای اولین بار در دهه ۱۹۲۰ به دوشنبه معرفی شد و در طول دوره شوروی بر ترکیب فرهنگ مدرن و میراث کلاسیک متمرکز بود. مجسمه‌های مدرن عمدتاً دارای موضوعات تاریخی مانند فردوسی، شاه انوشیروان یا اسماعیل سامانی هستند، که اغلب برای بزرگداشت ملت و قومیت تاجیک با نگاه به چهره‌های گذشته هخامنشی و سامانی ساخته می‌شوند.نقاشی در دوشنبه زمانی رونق گرفت که نقاشان روسی در دهه‌های ۲۰ و ۳۰ به این شهر نقل مکان
روسی در دهه‌های ۲۰ و ۳۰ به این شهر نقل مکان کردند. در دهه ۵۰، هنرمندان تاجیک شروع به نقاشی کردند. در دهه ۱۹۶۰، سبک سخت رشد کرد و در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ تمرکز بر میراث تاجیک و ملی‌گرایی غالب بود. با این حال، در اواخر دهه ۸۰، نقاشی از تمرکز بر چهره‌های تاریخی به عمق عاطفی و شخصیت تغییر یافت. در طول جنگ داخلی، موضوع درگیری در نقاشی توسعه یافت. برای مثال، مجموعه سیاه و سفید سبزعلی شریپوف به جنگ داخلی اختصاص داشت. فیلم. سینما در دوشنبه در دهه ۱۹۳۰ با ایجاد استودیوهای فیلم و سینما توسط دولت شوروی آغاز شد، اگرچه
فیلم و سینما توسط دولت شوروی آغاز شد، اگرچه اولین سینما در سال ۱۹۲۷ ایجاد شد که در آن ساکنان فیلم نیبلونگ اثر فریتز لانگ را تماشا کردند. کمیل یارماتوف اولین کارگردان برجسته تاجیک بود. فیلم‌های مستند نیز در این دوره محبوب بودند و اولین فیلم بلند در سال ۱۹۳۸ ظاهر شد. در جنگ جهانی دوم، تولید فیلم بلند در دوشنبه به دلیل کمبود منابع متوقف شد. پس از جنگ، فیلم‌های بلند بیشتری تولید شد و بسیاری از فیلم‌ها تلاش می‌کردند تصویری از شهر ایجاد کنند. در دهه ۱۹۸۰ نسل جدیدی از فیلمسازان ارزش‌های جدیدی مانند تکثرگرایی را
از فیلمسازان ارزش‌های جدیدی مانند تکثرگرایی را به تئاتر آوردند، که منجر به برخی فیلم‌ها با تمرکز بر حقیقت تاریخ شوروی شد. در طول جنگ داخلی، چشم‌انداز به طور چشمگیری تغییر کرد. تاجیک‌فیلم، که قبلاً انحصار تولید فیلم را داشت، مجبور به تعطیلی شد، در حالی که فیلمسازان مستقل وحشت‌های جنگ داخلی را ثبت کردند. ورزش. ژیمناستیک، ورزش‌های سوارکاری و دو و میدانی در سال ۱۹۲۳ در باشگاه ورزشی دوشنبه تمرین می‌شد و در سال ۱۹۲۹ تنیس معرفی شد. اولین دوره اسپارتاکیاد سراسری تاجیکستان در سال ۱۹۳۴ برگزار شد و در سال ۱۹۳۹ دینامو
در سال ۱۹۳۴ برگزار شد و در سال ۱۹۳۹ دینامو دوشنبه به مرحله یک چهارم نهایی جام اتحاد جماهیر شوروی رسید. در سال ۱۹۵۰ تیم فوتبال این کشور مقام اول را در بازی‌های آسیای مرکزی کسب کرد. در سال ۲۰۰۳، دوشنبه میزبان بازی‌های آسیای مرکزی بود. محبوب‌ترین ورزش‌ها در دوشنبه عبارتند از سامبو، کشتی، جودو، کاراته، تکواندو، ژیمناستیک هنری، وزنه‌برداری، تیراندازی با کمان، تیراندازی، بوکس، فوتبال، بسکتبال، شیرجه، تنیس، شطرنج، بزکشی و چکرز. چهار تیم فوتبال از لیگ عالی تاجیکستان در دوشنبه بازی می‌کنند: زسکا پامیر، دوشنبه-۸۳،
در دوشنبه بازی می‌کنند: زسکا پامیر، دوشنبه-۸۳، استقلال، و لوکوموتیو پامیر. ورزشگاه پامیر در دوشنبه در سال ۱۹۳۹ ساخته شد که زسکا پامیر دوشنبه در آن بازی می‌کرد. ورزشگاه دوشنبه در حال حاضر در حال ساخت است و پس از اتمام ۳۰٬۰۰۰ نفر گنجایش خواهد داشت. آموزش. پیش از حمله شوروی، آموزش در دوشنبه محدود بود و عمدتاً شامل مدرسه‌هایی می‌شد که قرآن و زبان‌های فارسی و عربی را به همراه جغرافیا، هندسه، جبر و دیگر علوم تدریس می‌کردند. پس از حمله، اتحاد جماهیر شوروی مدارس را تعطیل کرد. نظام آموزشی شوروی در زمان خود موفق
را تعطیل کرد. نظام آموزشی شوروی در زمان خود موفق تلقی می‌شد و از طریق یک برنامه سوادآموزی گسترده و آموزش اجباری به همراه مشارکت دختران در آموزش، به نرخ سواد نزدیک به ۱۰۰٪ دست یافت. کمیساریای خلق آموزش جمهوری سوسیالیستی تاجیکستان در ۱۱ فوریه ۱۹۲۵ در دوشنبه تأسیس شد. آموزش عالی در دهه ۱۹۳۰ با تأسیس یک مؤسسه آموزشی عالی در دوشنبه در سال ۱۹۳۱ آغاز شد. در سال ۱۹۳۹، دانشگاه دولتی پزشکی تاجیکستان در دوشنبه تأسیس شد و اندکی بعد در سال ۱۹۴۴، مؤسسه کشاورزی تاجیکستان به دوشنبه منتقل شد. پیش از شروع جنگ جهانی دوم، ۳۲
به دوشنبه منتقل شد. پیش از شروع جنگ جهانی دوم، ۳۲ مدرسه متوسطه و دو مؤسسه در این شهر وجود داشت. در حالی که جنگ جهانی دوم رشد آموزش عالی را کند کرد، پس از آن در سال ۱۹۴۷ دانشگاه دولتی تاجیکستان تأسیس شد. در سال ۱۹۵۶، یک مؤسسه پلی‌تکنیک در این شهر به همراه مؤسسه تربیت بدنی در سال ۱۹۷۱، مؤسسه هنر در سال ۱۹۷۳ و مؤسسه آموزشی زبان و ادبیات روسی تاجیکستان در سال ۱۹۸۰ تأسیس شد که در سال ۱۹۸۷ به مؤسسه دولتی زبان‌های تاجیکستان تغییر نام داد. در سال ۱۹۹۰، دانشگاه فناوری تاجیکستان تأسیس شد. نظام شوروی بر اساس نیازهای
تاجیکستان تأسیس شد. نظام شوروی بر اساس نیازهای اقتصاد بود؛ مؤسسات کشاورزی، پزشکی و پلی‌تکنیک همگی برای کمک به اقتصاد تأسیس شده بودند. خارج از آن، بیشتر آموزش عالی در این نظام به شکل کالج‌های آموزشی بود. محدودیت‌ها در موضوعات سیاسی مانند تاریخ، پیشرفت در این زمینه‌ها را با مانع روبرو کرد. پس از استقلال، دانشگاه‌ها دوره‌های خود را با دقت کمتری با اقتصاد هماهنگ کردند و در نتیجه، مشاغل دیگر در مدارسی مانند دانشگاه حقوق، تجارت و سیاست تاجیکستان گسترش یافتند. جنگ داخلی پس از استقلال، نظام آموزشی شهر را ویران کرد
داخلی پس از استقلال، نظام آموزشی شهر را ویران کرد و بودجه دولتی در این دوره از ۱۱٪ به ۲٪ کاهش یافت. در حالی که هزینه‌های دولتی کاهش یافت، مؤسسات خصوصی به طور موقت در اقتصاد بازار توسعه یافتند و عامل رشد تعداد دانشگاه‌ها در دوشنبه پس از استقلال شدند. دانشگاه دولتی مدرن در دوشنبه، دانشگاه دولتی تربیت معلم تاجیکستان، هزاران دانشجو دارد. مؤسساتی مانند دانشگاه فنی تاجیکستان، دانشگاه کشاورزی تاجیکستان، دانشگاه دولتی بازرگانی تاجیکستان و دانشگاه فناوری تاجیکستان، که برخی از آنها در دوران شوروی وجود داشتند، رشد
که برخی از آنها در دوران شوروی وجود داشتند، رشد کرده و بین ۵۰۰۰ تا ۹۰۰۰ دانشجو پذیرش کردند. مدارس تخصصی و فنی نیز به طور قابل توجهی گسترش یافتند. امروزه، ۶۰٪ از دانشجویان دانشگاهی در تاجیکستان در دوشنبه ثبت نام کرده‌اند، که دارای ۲۳ دانشگاه با ۱۰۳٬۶۰۰ دانشجو، ۱۳ کالج با ۱۶٬۱۰۰ دانشجو و ۱۴۰ مدرسه با ۱۸۰٬۸۰۰ دانشجو است. تا سال ۲۰۱۵، یک دانشگاه ملی در دوشنبه، دانشگاه ملی تاجیکستان، ۷ دانشگاه تخصصی، ۴ مؤسسه بین‌المللی دوجانبه و ۱۲ مؤسسه در پایتخت وجود دارد. در سال تحصیلی ۲۰۱۸/۲۰۱۹، ۲۳ مؤسسه آموزش عالی با
در سال تحصیلی ۲۰۱۸/۲۰۱۹، ۲۳ مؤسسه آموزش عالی با ۱۰۳٬۶۰۰ دانشجو وجود داشت. همچنین ۱۲۴ پیش‌دبستانی و ۱۴۰ مدرسه آموزش عمومی در این شهر وجود داشت. دانشگاه اسلاوی روسی-تاجیکی روسی‌زبان در دهه ۱۹۹۰ در جریان روند تعطیلی آموزش زبان روسی به دلیل مهاجرت روس‌ها در طول جنگ داخلی ایجاد شد. مؤسسه اسلامی تاجیکستان که با هدف مقابله با افراط‌گرایی اسلامی ایجاد شده بود، تا سال ۲۰۲۰، ۹۲۴ دانشجو داشت. دانشگاه روابط بین‌الملل که توسط یک تاجیک آمریکایی تأسیس شده بود، در مخالفت با دولت تأسیس شد و تا زمان تعطیلی خود، رهبران
با دولت تأسیس شد و تا زمان تعطیلی خود، رهبران اپوزیسیون را تربیت کرد. در سال ۲۰۰۹، به دلیل تلاش‌های امامعلی رحمان، شعبه‌ای از دانشگاه دولتی مسکو در دوشنبه افتتاح شد. ۷۰٪ از مدرسان روسی و تنها ۳۰٪ تاجیک هستند. دیگر شعب دانشگاه‌های روسی در دوشنبه شامل شعبه‌ای از مؤسسه فولاد و آلیاژ مسکو و شعبه‌ای از مؤسسه مهندسی قدرت مسکو می‌شود. دانشگاه ملی تاجیکستان برجسته‌ترین دانشگاه در شهر و کشور است. با بیش از ۲۱٬۰۰۰ دانشجو و تعداد زیادی از برنامه‌ها، دانشگاه شاخص تاجیکستان است. به طور منحصر به فرد، این دانشگاه
تاجیکستان است. به طور منحصر به فرد، این دانشگاه مستقیماً توسط دولت تأمین مالی می‌شود در حالی که در مقایسه با دیگر دانشگاه‌های دولتی، استقلال بیشتری از آن دارد. اگرچه در اصل این امر آزادی آکادمیک را فراهم می‌کند، اما در واقع دولت هنوز به شدت درگیر است، محتوا را سانسور می‌کند و انتصابات در دانشگاه را کنترل می‌کند. نظام آموزشی دوشنبه هنوز به شدت توسط دولت ملی مدیریت می‌شود، که میراث دوران شوروی است. دیگر مدارس شامل دانشگاه بین‌المللی علوم انسانی تاجیکستان، مدرسه بین‌المللی دوشنبه و مؤسسه حقوق مالیاتی، که
مدرسه بین‌المللی دوشنبه و مؤسسه حقوق مالیاتی، که اکنون دانشگاه دولتی اقتصاد و دارایی تاجیکستان است، می‌باشد. ترابری. حمل و نقل هوایی. رشید بک اهری‌یف و پیتر کوماروف نخستین پرواز را به شهر از بخارا در ۳ سپتامبر ۱۹۲۴ با یک فروند یونکرس اف-۱۳ انجام دادند؛ این سرویس سه بار در هفته از یک فرودگاه کوچک در خیابان رودکی امروزی انجام می‌شد. در سال ۱۹۲۷، دومین مسیر هوایی در اتحاد جماهیر شوروی از تاشکند به سمرقند به ترمذ به دوشنبه با یونکرس اف-۱۳ افتتاح شد، دو سال قبل از ورود خودروها و پنج سال قبل از راه‌آهن. یک
قبل از ورود خودروها و پنج سال قبل از راه‌آهن. یک فرودگاه کوچک استالین‌آباد ایجاد شد و در سال ۱۹۳۰ یک فرودگاه درجه یک در شهر ساخته شد. نخستین پرواز برنامه‌ریزی شده از شهر در سال ۱۹۴۵ با لی-۲ آغاز شد. شرکت هواپیمایی دولتی، تاجیکستان - که اکنون به نام تاجیک ایر شناخته می‌شود - در سال ۱۹۴۹ تأسیس شد. در دهه‌های ۵۰ و ۶۰، بسیاری از هواپیماهای جدید به ناوگان هواپیمایی غیرنظامی تاجیکستان معرفی شدند. اداره هوانوردی غیرنظامی تاجیکستان در دهه ۱۹۸۰ مقام اول را در بهره‌وری در اتحاد جماهیر شوروی به دست آورد. این شهر توسط
در اتحاد جماهیر شوروی به دست آورد. این شهر توسط فرودگاه بین‌المللی دوشنبه خدمات‌رسانی می‌شود که از آوریل ۲۰۱۵، پروازهای برنامه‌ریزی شده منظم به اورومچی، کابل، دهلی، دبی، استانبول، فرانکفورت و شهرهای بزرگ روسیه و آسیای مرکزی و غیره داشت. دفتر مرکزی تاجیک ایر در محوطه فرودگاه دوشنبه در دوشنبه قرار داشت. سامان ایر که در سال ۲۰۰۸ افتتاح شد، دفتر مرکزی آن در دوشنبه قرار دارد. دولت قصد داشت ۰٫۱۸٪ از تولید ناخالص داخلی تاجیکستان را به توسعه هوانوردی، عمدتاً در دوشنبه، اختصاص دهد. سرمایه‌گذاران ژاپنی یک ترمینال
اختصاص دهد. سرمایه‌گذاران ژاپنی یک ترمینال باربری به ارزش ۲۸ میلیون دلار در فرودگاه ایجاد کردند. سامانه جاده‌ای. نخستین جاده در کشور، از اوایل قرن نوزدهم، به گذر بود که توسط شترها پیموده می‌شد و توسط شوروی‌ها به یک جاده مدرن تبدیل شد. نخستین خط اتوبوس در سال ۱۹۳۰ و سرویس تاکسی در سال ۱۹۳۷ آغاز به کار کرد. خودروها وسیله اصلی حمل و نقل در کشور و در دوشنبه هستند. یک جاده اصلی از طریق کوه‌ها از خجند به دوشنبه از طریق تونل انزاب که توسط یک اپراتور ایرانی ساخته شده است، می‌گذرد. جاده اصلی دوم از دوشنبه به شرق به
است، می‌گذرد. جاده اصلی دوم از دوشنبه به شرق به خاروغ در ولایت خودمختار بدخشان کوهستانی، سپس به مرغاب و سپس به جاده‌هایی به سمت چین و قرقیزستان منشعب می‌شود. بسیاری از پروژه‌های ساخت بزرگراه و تونل در حال انجام یا اخیراً به پایان رسیده است (). پروژه‌های مهم شامل بهسازی بزرگراه‌های دوشنبه – چاناک (مرز ازبکستان)، دوشنبه – کولمه (مرز چین)، بُختر – پایان پایین (مرز افغانستان) و ساخت تونل زیر گذرگاه‌های کوهستانی انزاب، شهرستان، شرشر و چورمازاك است. حمل و نقل ریلی. نخستین خط آهن در دوشنبه، به طول ، از سال ۱۹۲۶
نخستین خط آهن در دوشنبه، به طول ، از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۹ ساخته شد و در ۱۰ سپتامبر ۱۹۲۹ از وحدت به دوشنبه به ترمذ افتتاح شد که در نهایت دوشنبه را به مسکو متصل کرد. در سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۴۱، دو خط راه‌آهن باریک دیگر از دوشنبه به گولپیستا و قرغان‌تپه کشیده شد. در سال ۲۰۰۲، یک اداره راه‌آهن جدید مسئولیت را بر عهده گرفت که این سیستم را مدرن کرد. امروزه، راه‌آهن‌های اصلی تاجیکستان در منطقه جنوبی قرار دارند و دوشنبه را با مناطق صنعتی در دره‌های حصار و وخش و با ازبکستان، ترکمنستان، قزاقستان و روسیه متصل می‌کنند.
ترکمنستان، قزاقستان و روسیه متصل می‌کنند. راه‌آهن‌های تاجیکستان متعلق به شرکت راه‌آهن تاجیکستان است و توسط آن اداره می‌شود. در اوایل دهه ۲۰۰۰، یک خط راه‌آهن جدید از دوشنبه به غرم به جیرگتال ساخته شد که این کشور را بدون عبور از ازبکستان به دلیل تنش‌های ژئوپلیتیکی معاصر به روسیه، قزاقستان و قرقیزستان متصل می‌کرد. یک خط پیشنهادی از دوشنبه به هرات و مشهد نیز توسط دولت ترویج می‌شود. در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۸، نخستین راه‌آهن بین دوشنبه و آستانه، پایتخت قزاقستان، سفر خود را از طریق منطقه قره‌قالپاقستان ازبکستان به پایان
را از طریق منطقه قره‌قالپاقستان ازبکستان به پایان رساند. سیستم راه‌آهن شمالی تاجیکستان از سایر خطوط راه‌آهن آن، از جمله خطوط دوشنبه، جدا مانده است. همچنین یک سرویس از دوشنبه به خجند و شهر شمالی ازبکستان، پخته‌آباد وجود دارد. سامانه ترولی‌بوس. سامانه ترولی‌بوس دوشنبه در ۶ آوریل ۱۹۵۵ با سازماندهی یک اداره ترولی‌بوس در شهر آغاز به کار کرد. در ۱ مه ۱۹۵۵، نخستین ترولی‌بوس ترولزا در خیابان لنین، خیابان اصلی دوشنبه، به بهره‌برداری رسید. مسیرها در سال‌های ۱۹۵۷ و ۱۹۵۸ و در سال ۱۹۶۷ به تدریج اضافه شدند و ۹ مسیر
و ۱۹۵۸ و در سال ۱۹۶۷ به تدریج اضافه شدند و ۹ مسیر افتتاح شد و طول شبکه به رسید. فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی منجر به بحران در این سیستم شد، زیرا قیمت سوخت افزایش یافت و غارت به یک مشکل دائمی تبدیل شد، به طوری که یک حادثه در ایستگاه اتوبوس مرکزی منجر به تعلیق موقت خطوط شد. در این دوره، تعداد ترولی‌بوس‌ها از اوج ۲۵۰ دستگاه در اواخر دهه ۱۹۸۰ به تنها ۴۵–۵۰ دستگاه کاهش یافت. در سال ۲۰۰۴، ۱۰۰ ترولی‌بوس جدید سفارش داده شد که چند سال بعد تحویل داده شد و به از سرگیری خدمات کمک کرد. در سال ۲۰۲۰، بانک اروپایی بازسازی و
کمک کرد. در سال ۲۰۲۰، بانک اروپایی بازسازی و توسعه ۸ میلیون دلار برای تعمیر این سیستم اختصاص داد. تا سال ۲۰۲۰، دوشنبه ۷ خط ترولی‌بوس با ۱۱ میلیون مسافر در سال داشت. در حالی که ترولی‌بوس‌ها در دوران شوروی وسیله اصلی حمل و نقل بودند، امروزه تنها ۲٪ از سفرهای موتوری را تشکیل می‌دهند. ترولی‌بوس‌های دوشنبه بر اساس طراحی ترولی‌بوس زیو-۹ ساخته شده‌اند. * ترولزا-۵۲۶۴٫۰۱ "کاپیتال" (شماره‌های ۱۰۰۰–۱۰۰۳)؛ * زیو-۶۸۲اچ-۰۱۶ (۰۱۲) (شماره‌های ۱۰۰۴–۱۰۳۹، ۲۰۰۰–۲۰۲۷)؛ * زیو-۶۸۲اچ-۰۱۶ (۰۱۸) (شماره‌های ۱۰۴۲، ۱۰۵۳، ۱۰۵۴، ۱۰۵۸،
(۰۱۸) (شماره‌های ۱۰۴۲، ۱۰۵۳، ۱۰۵۴، ۱۰۵۸، ۱۰۵۹، ۱۰۷۲–۱۰۸۳، ۲۰۳۸، ۲۰۴۶، ۲۰۵۱–۲۰۷۹)؛ * زیو-۶۸۲وی (شماره‌های ۱۱۷۷، ۲۰۹۵، ۲۰۹۹). سامانه مترو. ساخت یک سامانه متروی روگذر قرار است در سال ۲۰۲۵ آغاز شود. انتظار می‌رود نخستین خط متروی هوایی در سال ۲۰۴۰ تکمیل شود و دروازه جنوبی و گولیسون (منطقه سیرک) را به هم متصل کند. زیرساخت. معماری. پیش از حمله شوروی، دوشنبه از خیابان‌های باریک با ساختمان‌های خشت خام تشکیل شده بود. هیچ‌یک از ساختمان‌های آن زمان باقی نمانده‌اند. توسعه دهه ۱۹۲۰، اندکی پس از حمله شوروی، زمینه‌ساز
توسعه دهه ۱۹۲۰، اندکی پس از حمله شوروی، زمینه‌ساز توسعه آینده شد و آغاز شهر را رقم زد. در دهه ۱۹۳۰، معماری کانستراکتیویستی همراه با ساخت سازه‌های بزرگ‌تر، که اغلب از بتن ساخته می‌شدند، برجسته شد. چندین معمار نقش مهمی در ساخت شهر ایفا کردند که گروهی به رهبری پتر واولین داشتند. او قانونی به نام «درباره ساخت شهر دوشنبه» تدوین کرد که شهر در ۲۷ آوریل ۱۹۲۷ آن را تصویب کرد. او طرحی کانستراکتیویستی را در شهر اجرا کرد که احتمالاً از ملاقاتش با لو کوربوزیه در مسکو در سال ۱۹۲۹ الهام گرفته بود. در سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۵،
سال ۱۹۲۹ الهام گرفته بود. در سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۵، مؤسسه گریپروگور مستقر در لنینگراد، طرح جامع ساخت دوشنبه را ایجاد کرد. این طرح در ۳ مارس ۱۹۳۸ تصویب شد. مرکز شهر در جریان بازسازی به میدان سرخ و پارک فرونزه، محل بسیاری از تظاهرات کارگران و رژه‌های نظامی تا دهه چهل، منتقل شد. در نیمه دوم این دهه، بسیاری از زیرساخت‌ها و تأسیسات مدرن شهر ایجاد شد. در دهه ۱۹۴۰، معماری بیشتر بر تزئینات و معماری نئوکلاسیک متمرکز بود. سال ۱۹۵۵ با انتشار «درباره رفع افراط در طراحی»، دوران جدیدی از معماری را نوید داد که سرانجام به
دوران جدیدی از معماری را نوید داد که سرانجام به دوره نئوکلاسیک پایان داد و معماری شهر را در روندهای مدرن و مینیمالیستی شوروی ادغام کرد. در سال ۱۹۶۶، به دلیل رشد سریع شهر، طرح جامع جدیدی برای شهر ایجاد شد. نخستین آسمان‌خراش در دوشنبه، هتل دوشنبه، در سال ۱۹۶۴ ساخته شد. ساختمان بلندمرتبه در اواسط دهه ۷۰ برخلاف میل مؤسسه مهندسی زلزله و لرزه‌شناسی تاجیکستان توسعه یافت، که چنین توسعه‌هایی را در زلزله‌ای که پیش‌بینی می‌کردند در آینده نزدیک رخ خواهد داد، خطرناک می‌دانستند. در دهه ۱۹۸۰، طرح‌های پیچیده‌تر و
می‌دانستند. در دهه ۱۹۸۰، طرح‌های پیچیده‌تر و خلاقانه‌تری از سوی نسل جدیدی از معماران ساخته شد و توجه بیشتری به مسائل زیست‌محیطی معطوف گردید. در اواخر دهه ۱۹۹۰، خانه‌های بتنی ۹ تا ۱۲ طبقه بیشتری ساخته شد و شرکت‌های خصوصی به ۷۵ درصد بازار مسکن رسیدند. تأثیرات مینیمالیستی از دهه ۶۰ تا ۹۰ همچنان محسوس بود. در قرن بیست و یکم، پروژه‌های ساختمانی جدیدی مانند آسمان‌خراش‌های بلند، ساختمان جدید پارلمان و موزه ملی ساخته شده یا در حال ساخت هستند. با این حال، سبک‌های معماری جدید امروزی منجر به تخریب بسیاری از
معماری جدید امروزی منجر به تخریب بسیاری از ساختمان‌های تاریخی دوران شوروی در مرکز شهر، مانند اداره پست مرکزی و تئاتر مایا کوفسکی، به استثنای فهرست کوچکی از ۱۵ ساختمان با اهمیت تاریخی، شده است. مرکز شهر امروزه عمدتاً از بلوارهای عریض و ساختمان‌های به سبک روسی تشکیل شده است، در حالی که مناطق حومه‌ای نسبتاً توسعه نیافته هستند. برق. در دهه ۱۹۳۰، استفاده از نیروی برق‌آبی در دوشنبه آغاز شد و آن را در آن زمان به یکی از پیشرفته‌ترین مناطق از نظر انرژی در اتحاد جماهیر شوروی تبدیل کرد؛ امروزه، ۹۶ درصد برق تاجیکستان
شوروی تبدیل کرد؛ امروزه، ۹۶ درصد برق تاجیکستان از نیروی برق‌آبی تأمین می‌شود. در دوشنبه، ۹۹۰ میلیون کیلووات ساعت در سال ۱۹۸۰ تولید شد که در سال ۱۹۸۵ به ۱۱۶۱ میلیون کیلووات ساعت رسید اما در سال ۲۰۰۱ به طور قابل توجهی کاهش یافت. در سال ۲۰۰۷، به دلیل زمستان سرد در دوشنبه، بحران انرژی بزرگی رخ داد که سیستم انرژی دوران شوروی دوشنبه را ناکارآمد کرد و به دلیل کمبود گرمایش، بحران شدیدی ایجاد شد. از سال ۲۰۰۷، در فصل زمستان، کمبود انرژی در دوشنبه وجود داشته است. در سال ۲۰۰۹، تجارت انرژی تاجیکستان با سایر کشورها به
سال ۲۰۰۹، تجارت انرژی تاجیکستان با سایر کشورها به حالت تعلیق درآمد و در سال ۲۰۱۲، واردات گاز طبیعی از ازبکستان قطع شد که این امر بحران را تشدید کرد، اگرچه واردات گاز طبیعی در سال ۲۰۱۸ از سر گرفته شد. سد برق‌آبی نورک، تا سال ۲۰۱۶، حدود ۳/۴ برق کشور را تأمین می‌کند. نیروگاه‌های برق‌آبی جدید در حال برنامه‌ریزی هستند و در سال ۲۰۱۷، دولت پایان خاموشی‌های چرخشی را اعلام کرد؛ با این حال، در سال ۲۰۲۰، خاموشی‌های چرخشی ادامه داشت. برقی تاجیک تولیدکننده اصلی انرژی برای شهر است و ۷۵ درصد برق کشور را تولید می‌کند.
برای شهر است و ۷۵ درصد برق کشور را تولید می‌کند. برای کاهش بحران انرژی، نیروگاه زغال‌سنگ دوم برای شهر با مشارکت گسترده چین در حال برنامه‌ریزی است، اما به دلیل آلودگی و اثرات منفی زیست‌محیطی مورد انتقاد قرار گرفته است. سه نیروگاه ورزاب در سال ۲۰۰۴، ۱۵۰ میلیون کیلووات ساعت در سال تولید کردند و سیستم تأمین برق دوشنبه، که بر اساس ایده یک حلقه دوتایی ساخته شده است، دارای یک حلقه خارجی از خطوط انتقال نیرو از سد نورک به دوشنبه تا یاوان با ولتاژ ۲۲۰ کیلوولت و یک حلقه داخلی است که محیط شهر را پوشش می‌دهد و از خطوط
داخلی است که محیط شهر را پوشش می‌دهد و از خطوط برق ۱۱۰ کیلوولت تشکیل شده است. آب و فاضلاب. تاجیکستان با داشتن رودخانه‌های متعدد، دریاچه‌های طبیعی (مانند دریاچه قره‌قل)، و یخچال‌های طبیعی، بالاترین میانگین بارندگی سالانه را در منطقه خود دارد. بیشتر سیستم آب دوشنبه که منسوخ شده است، در دوران شوروی در سال ۱۹۳۲ ساخته شده و پس از آن با افزایش جمعیت، توسعه چندانی نیافته است. کانال بزرگ حصار در سال ۱۹۴۲ ساخته شد و بخش زیادی از جنوب تاجیکستان را آبیاری می‌کند و از رودخانه کافرنهان به رودخانه سرخون‌دریا می‌رود. تا
رودخانه کافرنهان به رودخانه سرخون‌دریا می‌رود. تا سال ۲۰۰۴، طول شبکه آبرسانی شهر ۴۷۶ کیلومتر بود و عمدتاً آب خود را از ناحیه ورزاب، رودخانه کافرنهان و جنوب غربی تأمین می‌کرد. آب از طریق دو تصفیه‌خانه آب زیرزمینی و دو تصفیه‌خانه آب سطحی تأمین می‌شود. تا سال ۲۰۱۸، ۴۰ درصد از جمعیت شهر به سیستم فاضلاب دسترسی نداشتند. پارک‌ها. تا سال ۲۰۲۰، ۱۵ پارک در دوشنبه وجود دارد. یکی از مشهورترین آن‌ها پارک رودکی است که در اواسط دهه ۱۹۳۰ به همراه مجسمه برنزی لنین ایجاد شد. این پارک در سال ۲۰۰۷ بازسازی شد. پارک دیگر، پارک
این پارک در سال ۲۰۰۷ بازسازی شد. پارک دیگر، پارک پیروزی است که در سال ۱۹۷۵ به یادبود جنگ بزرگ میهنی ایجاد شد. باغ گیاه‌شناسی آکادمی علوم تاجیکستان در سال ۱۹۳۳ تأسیس شد و درختانی که در آن زمان کاشته شدند هنوز در این پارک برجسته هستند. در سال ۲۰۰۷، مجموعه‌ای از معماری بومی به این پارک اضافه شد. گورستان‌ها. در دوشنبه ۵ گورستان اصلی و ۱۴ گورستان غیررسمی وجود دارد. یکی از ۵ گورستان اصلی، مهرباد است که در سال ۲۰۱۳ تأسیس شده و ۷۴ هکتار مساحت دارد و عمدتاً شامل سنگ قبرها است. در یک دوره ۹ ماهه در سال ۲۰۱۹، ۷۸ نفر
قبرها است. در یک دوره ۹ ماهه در سال ۲۰۱۹، ۷۸ نفر در آنجا به خاک سپرده شدند. گورستان لوچوب، که آن هم یکی از پنج گورستان اصلی است، از سنگ یادبود برای یادبود درگذشتگان استفاده می‌کند و چهره‌های مشهور بیشتری را در خود جای داده است. تا اکتبر ۲۰۱۹، ۵۴ نفر در آنجا به خاک سپرده شدند، از جمله جبار رسولوف، باباجان غفوروف، محمد عاصمی، میرزا تورسون‌زاده، لائق شیرعلی، محمدجان شکوری، ملیکه صبیرووا، تحفه فاضلوا و مقدمه اشرفی. این گورستان در سال ۱۹۷۷ تأسیس شد و کمترین مساحت را در بین پنج گورستان اصلی دارد. در سال ۲۰۱۷،
را در بین پنج گورستان اصلی دارد. در سال ۲۰۱۷، دولت به طور مخفیانه بسیاری از چهره‌های ملی را از پارک عینی به گورستان لوچوب منتقل کرد که این امر خشم عمومی را برانگیخت. ساری آسیا، که در سال ۱۹۳۳ تأسیس شده، یکی دیگر از پنج گورستان اصلی است. این گورستان یکی از قدیمی‌ترین گورستان‌های شهر است و قبرهایی از اواخر قرن نوزدهم دارد. در دوره ۹ ماهه سال ۲۰۱۹، ۲۲۵ نفر در اینجا به خاک سپرده شدند. گورستان مسیحی یکی دیگر از پنج گورستان اصلی است که کمترین بازدیدکننده را دارد، اگرچه لشکر ۲۰۱ روسیه مرتباً به آنجا رفت و آمد
اگرچه لشکر ۲۰۱ روسیه مرتباً به آنجا رفت و آمد می‌کند. این گورستان ۸۴٫۳ هکتار زمین را اشغال می‌کند و در همان دوره ۹ ماهه، ۱۹۷ قبر جدید در آن ایجاد شد. شاهمانصور آخرین گورستان از پنج گورستان اصلی است و در دوره ۹ ماهه، ۶۵ مورد دفن در آنجا صورت گرفت. گورستان یهودیان شهر، یکی از چهارده گورستان غیررسمی، تحت نظارت کنگره یهودیان بخارایی قرار دارد. بهداشت و درمان. در سال ۱۹۲۵، بیمارستان شهر دوشنبه و سیستم آمبولانس ایجاد شد و در طول این دهه، تأسیسات پزشکی متعددی به وجود آمد. در سال ۱۹۳۹، بیمارستان بیماری‌های عفونی
وجود آمد. در سال ۱۹۳۹، بیمارستان بیماری‌های عفونی تأسیس شد و در همان سال مؤسسه پزشکی استالین‌آباد بنیان گذاشته شد. در طول جنگ جهانی دوم تا جنگ داخلی تاجیکستان، سیستم بهداشت و درمان از طریق بیمارستان‌ها و کلینیک‌های تخصصی به طور قابل توجهی گسترش یافت. سیستم بهداشت و درمان تاجیکستان در دوشنبه متمرکز است. شبکه توسعه‌یافته‌ای از درمانگاههای شهری، بیمارستانها، مراکز پزشکی، زایشگاهها، یتیم‌خانهها، مراکز بهداشتی و همه‌گیرشناسی - در مجموع ۶۲ مؤسسه پزشکی در شهر تا بهار ۲۰۱۰ وجود دارد. این ۶۲ مرکز درمانی و پیشگیری
بهار ۲۰۱۰ وجود دارد. این ۶۲ مرکز درمانی و پیشگیری شامل ۱۷ بیمارستان، ۲ یتیم‌خانه، ۱۴ مرکز بهداشت شهری، ۵ کلینیک دندانپزشکی، ۸ مرکز نظارت و اقدامات بهداشتی و همه‌گیرشناسی، ۱۲ مرکز شعبه شهری و ۴ مرکز پشتیبانی است. در سال ۲۰۱۹، تعداد بیمارستان‌ها به ۴۳ رسید. مراقبت‌های بهداشتی اولیه برای ساکنان دوشنبه (و مهمانان شهر) در ۳۹ مؤسسه (مراکز بهداشت شهری، کلینیک دندانپزشکی‌ها، مراکز نظارت و اقدامات بهداشتی و همه‌گیرشناسی، مراکز شعبه شهری) ارائه می‌شود. از جمله مهم‌ترین مؤسسات پزشکی دوشنبه می‌توان به بیمارستان‌ها و
مؤسسات پزشکی دوشنبه می‌توان به بیمارستان‌ها و مراکز تخصصی جمهوری، پلی‌کلینیک‌های شهری شماره ۱ تا ۵، بیمارستان بیماری‌های عفونی شهر، بیمارستان بیماری‌های عفونی کودکان و بیمارستان‌های وزارتخانه‌های نیروی کشور اشاره کرد. شهروندان از طریق کلینیک‌های تعیین‌شده خود در شهر مراقبت دریافت می‌کنند. برخی از بیمارستان‌های دوشنبه شامل کلینیک منصوروف، بیمارستان راه‌آهن تاجیکستان، مرکز پزشکی ملی شیفابخش و مجتمع پزشکی استقلال هستند. خواجه اوبی گرم، یک آسایشگاه دوران شوروی، هنوز هم فعال است و از درمان‌های رادون و غیره
هنوز هم فعال است و از درمان‌های رادون و غیره استفاده می‌کند. بیمارستان‌های موقت در طول همه‌گیری کووید-۱۹ تأسیس شدند.