payamvha/North_RAG huggingface dataset:
غیبت صُغری (۸۷۴–۹۴۰م) (۲۶۰–۳۲۹ق) بنابر باور شیعه دوازده امامی دورانی است که در آن حجت‌ بن‌ الحسن زندگانی مخفی داشته و فقط از طریق نمایندگان چهارگانه خود با شیعیان ارتباط داشته‌است. حسن عسکری مدت شش سال امامت خود را در خفا و تقیه زندگی می‌کرد زیرا خلیفه معتمد عباسی، ارتباطات او را محدود کرده بود و از طریق جاسوسان وی را زیر نظر داشت. از این رو، بیشتر شیعیان از تماس با او محروم بودند و برگزیدگانی از شیعیان می‌توانستند شخصاً با او در تماس باشند. اعتقاد شیعه دوازده امامی. از دیدگاه شیعه دوازده امامی امامت با
امامی. از دیدگاه شیعه دوازده امامی امامت با امام دوازدهم خاتمه می‌یابد. بنابر منابع شیعه دوازده امامی، حسن عسکری فرزند خود را به صورت علنی به امامت بعد از خود منصوب نکرد بلکه به اشاره و تنها به برخی خواص او را معرفی کرد. از سوی دیگر، پیروان او از ستم عباسیان به ستوه آمده بودند. خلیفه معتمد در جستجوی فرزند حسن بود و می‌کوشید تا او را بیابد و دستگیر کند. باورهای شیعیان دربارهٔ حجت بن الحسن در سطح جامعه مشهور و مطرح بود از جمله آنکه آنان در انتظار قیام او هستند. از این رو، حسن عسکری فرزند خویش را پنهان
هستند. از این رو، حسن عسکری فرزند خویش را پنهان می‌ساخت و تنها برخی از خواص توانستند فرزند او را ببینند. در منابع روایی امامیه نام و گواهی بسیاری از شیعیان که فرزند حسن عسکری را به چشم خود دیده‌اند، ثبت و ضبط شده‌است. بنابر روایتی منسوب به محمد بن عثمان، سفیر دوم امام دوازدهم امامیه، عسکری چهل نفر از پیروان مورد اعتماد خود را گرد هم آورد و فرزندش را به آن‌ها نشان داد. به باور شیعیان دوازده امامی، پس از کشته شدن حسن عسکری در سال ۲۶۰ ق. فرزندش محمد بن الحسن بر پیکر پدر نماز گزارد و از آن روز غیبت صغرا آغاز
بر پیکر پدر نماز گزارد و از آن روز غیبت صغرا آغاز شد و تا سال ۳۲۹ ق. ادامه یافت. برخی منابع این دوره را «غیبت صغیره» و برخی دیگر «غیبت صغرا» خوانده‌اند. پس از کشته شدن حسن عسکری در سال ۲۶۰ هجری و سن ۲۸ سالگی، از آنجا که حسن عسکری برخلاف سایر امامان شیعه که در زمان حیاتشان جانشین بعدی را تعیین کرده بودند به‌طور علنی جانشینی برای خود برجای نگذاشته بود، بحران فکری و اعتقادی بزرگی در میان پیروان امام شیعه به وجود آمد. در این دوران که به «سال‌های حیرت» موسوم است، شیعیان به فرقه‌های متعددی منشعب شدند. عده‌ای از
شیعیان به فرقه‌های متعددی منشعب شدند. عده‌ای از شیعیان اعتقاد داشتند که از حسن عسکری فرزندی باقی نمانده‌است یا این فرزند در گذشته‌است؛ بسیاری از شیعیان امامت جعفر برادر حسن عسکری را پذیرفتند و گروه‌هایی نیز متوجه فرزندان و نوادگان امامان نهم و دهم شیعه شدند. اصحابی از حسن عسکری چنین گفتند که «وی پسری داشته که جانشینی مشروع برای امامت است». طبق گفتهٔ عثمان بن سعید، این پسر مخفی نگاه داشته شده بود، چرا که ترس آن می‌رفت که توسط دولت دستگیر شود و به قتل برسد. دیدگاه این گروه که در ابتدا دیدگاه اقلیت شیعه بود،
این گروه که در ابتدا دیدگاه اقلیت شیعه بود، به‌مرور به دیدگاه تمامی شیعیان امامی تبدیل شد که شیعیان دوازده امامی فعلی‌اند. به عقیده شیعیان امامی، غیبت صغرا با مرگ نایب چهارم یعنی علی بن محمّد سمری پایان پذیرفت و همراه با آن غیبت کبرا آغاز گردید. در سال ۳۲۹ هجری، محمد بن الحسن پایان سفارت و نمایندگی و شروع غیبت تامّه (کبرا) را رسماً اعلام کرد و چنین گفت: که ظهوری، مگر به إذن خداوند عزّ و جلّ نخواهد بود. بسم الله الرحمن الرحیم ای "علی بن محمد سمری"! خداوند در سوگ فقدان تو پاداشی بزرگ به برادرانت عطا کند. تو
سوگ فقدان تو پاداشی بزرگ به برادرانت عطا کند. تو تا شش روز دیگر از دنیا خواهی رفت. کارهایت را مرتب کن و هیچ‌کس را به جانشینی خود مگمار. دوران غیبت کامل فرا رسیده‌است و من جز با اجازه خداوند متعال ظهور نخواهم کرد و ظهور من پس از گذشت مدتی طولانی و قساوت دلها و پر شدن زمین از ستم خواهد بود. افرادی نزد شیعیان من مدّعی مشاهده من (ارتباط با من به عنوان نایب خاص) خواهند شد. آگاه باشید که هر کس پیش از خروج سفیانی و صیحه آسمانی چنین ادعایی بکند، دروغگو و افترا زننده‌است و هیچ حرکت و نیرویی جز به خداوند عظیم نیست.
و هیچ حرکت و نیرویی جز به خداوند عظیم نیست. از نظر تاریخی. از دیدگاه تاریخی، باور به دوازده امام و اینکه امام دوازدهم همان مهدی موعود است به‌طور تدریجی در میان شیعیان (فرقه‌های امامیه) تکامل یافت. به نظر می‌رسد مدتی طول کشید تا این نظریه به صورتبندی نهایی خود برسد و پس از آن هم توجیه‌ها و تبیین‌های دینی گسترده‌ای در موردش ارائه شد. شیعیان به دو راه حدیثی و کلامی به توجیه نظریهٔ غیبت برخاستند. محدثین. شیخ کلینی (۸۶۴–۹۴۱ م) (۲۵۸–۳۲۹ ق) در احادیث باب غیبت کتاب "اصول کافی" که در خلال دوره سفرا (موسوم به غیبت
"اصول کافی" که در خلال دوره سفرا (موسوم به غیبت صغرا) گرد آورد به موضوع غیبت و علت آن پرداخت. ابوعبدالله محمد بن جعفر نعمانی (در گذشت ۹۷۰ میلادی یا ۳۶۹ق) در ۹۵۳ میلادی در کتاب الغیبه به تبیین نظریه غیبت از طریق احادیث پرداخت و او برای نخستین بار اصطلاحات «غیبت صغرا» و «غیبت کبرا» را به کار برد. ابن بابویه یا شیخ صدوق (۹۲۳–۹۹۱ م) (۳۰۶–۳۸۱ق) در کتاب کمال الدین و تمام‌النعمة در خصوص گردآوری احادیث مربوط به امام دوازدهم و غیبت وی کوشید. متکلمین. حسن ابن موسی نوبختی (متوفی ۹۲۰م) بهمراه عموی خود ابوسهل نوبختی
نوبختی (متوفی ۹۲۰م) بهمراه عموی خود ابوسهل نوبختی (متوفی ۹۲۳م) بنیانگذاران علم کلام شیعه دوازده امامی هستند او از معتزله و از مترجمان آثار فلسفی در دارالحکمه بود شیخ مفید (۹۴۸–۱۰۲۲م) (۳۳۶–۴۱۳ق) و شاگردش سید مرتضی علم‌الهدی (۳۵۵ق / ۹۶۵ م – ۴۳۶ق / ۱۰۴۴ م) به تدوین نظریات کلامی جهت توجیه ضرورت وجود امام زنده در شرایط غیبت پرداختند. چگونگی ارتباط امام با شیعیان در دوران غیبت. شیعیان دوازده امامی عقیده دارند که شرایط بحرانی که امامان شیعه در زمان عباسیان با آن روبه رو شدند، ایشان را واداشت تا ابزار جدیدی را
روبه رو شدند، ایشان را واداشت تا ابزار جدیدی را برای ارتباطات با شیعیان و اعضای جامعه خود جستجو کنند. متون شیعه امامیه حاکی از آن است که جعفر صادق نخستین امامی است که نظام زیرزمینی ارتباطات (التنظیم- السری) را در جامعه خود به کار گرفت در زمان حسن عسکری نیز او از طریق وکلای خود با شیعیان در ارتباط بود. نواب اربعه. شیعیان دوازده امامی عقیده دارند در این مدت چهار نفر نائب خاص محمد بن الحسن بوده‌اند و شیعیان از طریق آن‌ها با امام در ارتباط بوده سؤال می‌کرده و وجوهات شرعی(خمس) را پرداخت می‌نمودند. عثمان ابن
و وجوهات شرعی(خمس) را پرداخت می‌نمودند. عثمان ابن سعید (متوفی ۲۶۷ ق -۸۸۰میلادی) بلافاصله پس از مرگ حسن عسکری در سال ۲۶۰ (۸۷۴ میلادی) ادعا کرد که حسن عسکری پسری خردسال به نام محمد دارد که به دلیل تهدید عباسیان به جانش مخفی است و او به نمایندگی از فرزند امام یازدهم منصوب شده‌است. وی بین ۵ تا ۷ سال (تا ۸۷۹میلادی یا ۸۸۱ میلادی) نایب بود. محمد بن عثمان (متوفی ۳۰۵ق -۹۲۰م) بعد از مرگ پدرش عثمان مدعی شد که نامه تسلیتی از امام غایب دریافت کرده و به نیابت امام دوازدهم شیعیان منصوب شده‌است. وی حدود چهل سال تا زمان
شیعیان منصوب شده‌است. وی حدود چهل سال تا زمان مرگ (۳۰۵ق -۹۲۰م) در این مسند باقی ماند. حسین ابن روح نوبختی (فوت ۳۲۶ ق -۹۳۷ م) به سفارش محمد ابن عثمان پس از مرگ جانشین او شد. و تا ۲۰ سال (تا ۳۲۶ ق -۹۳۷ میلادی) در این مسند باقی ماند. وی از خانواده نوبختی بود و با ابوسهل نوبختی ارتباط داشت که در تبیین کلام دوازده امامی نقش مهمی دارد. علی ابن محمد سمری (فوت ۳۲۹ ق -۹۴۱ م) پس از مرگ حسین ابن روح جانشین او شد و سه سال نیابت کرد. وی شش روز قبل از مرگ نامه ای از امام غایب دریافت کرد که مرگ او را پیش‌بینی کرده و
امام غایب دریافت کرد که مرگ او را پیش‌بینی کرده و اعلام کرده بود به غیبت کبری می‌رود تا زمانی که خداوند به او اجازه بازگشت بدهد. وی حدود ۳ سال نایب بود. پیدایش علم کلام شیعه دوازده امامی. ابوسهل نوبختی (متوفی ۹۲۳م) در نیابت امام غایب به محمد بن عثمان کمک می‌کرد و بخاطر ارتباطاتی که در دربار عباسی داشت به ترویج مذهب اثنی عشری کمک کرد. حسن ابن موسی نوبختی (متوفی ۹۲۰م) بهمراه عموی خود ابوسهل نوبختی بنیانگذاران علم کلام شیعی هستند او از معتزله و از مترجمان آثار فلسفی در دارالحکمه بود وکالت این افراد عام و مطلق
فلسفی در دارالحکمه بود وکالت این افراد عام و مطلق بوده‌است. در شهرهای مختلف افراد دیگری نیز بوده‌اند که وکالت امام را بر عهده داشته‌اند که برخی معتقدند این وکالت بدون واسطهٔ نواب خاص بوده‌است. احمد بن حمزة بن الیسع، محمد بن ابراهیم بن مهزیار، محمد بن صالح و ابومحمد وجنائی را می‌توان نام برد. منبع‌شناسی. به نوشته جاسم حسین احادیث مربوط به پنهان‌زیستی محمد بن الحسن را بسیاری از گروه‌های شیعه گردآوری کرده‌اند. پیش از سال ۲۶۰ ه. /۸۷۴ م. در آثار سه مذهب واقفیه، زیدیه جارودیه و امامیه موجود است. واقفیه. "ابراهیم
جارودیه و امامیه موجود است. واقفیه. "ابراهیم بن صالح انماطی" از اصحاب محمد باقر کتابی به نام «الغیبه» نوشت. "علی بن حسین طائی طاطاری" و "حسن بن محمد بن سماعه" هر یک کتابی به نام «کتاب الغیبه» نوشتند و موسی کاظم را به عنوان امام غائب معرفی کردند. زیدیه جارودیه. ابوسعید عباد بن یعقوب رواجینی عصفری (و. ۲۵۰ ه. /۸۶۴ م). در کتابی به نام «ابوسعید عصفری» احادیثی در خصوص غیبت، ائمه دوازده‌گانه و ختم ائمه به دوازده می‌آورد بی آنکه نام آن‌ها را برشمرد. امامیان قبل از غیبت صغری. علی بن مهزیار اهوازی (وکیل نقی و تقی)
غیبت صغری. علی بن مهزیار اهوازی (وکیل نقی و تقی) (مرگ حدود ۲۵۰ تا ۲۶۰ ق)، دو کتاب به نام‌های «کتاب الملاحم» و «کتاب القائم» نوشت که هر دو دربارهٔ غیبت امام و قیام او با شمشیر مطالبی دارد. حسن بن محبوب سراد (م. ۲۲۴ ه. / ۸۳۸ م). کتاب «المشیخه» را در موضوع غیبت می‌نویسد. فضل بن شاذان نیسابوری (۲۶۰ ه. / ۸۷۳ م). کتاب «الغیبه» نوشت که ظاهراً مطالب آن از کتاب «المشیخه» نقل شده‌است. وی که دو ماه پیش از حسن عسکری می‌میرد، امام دوازدهم را قائم می‌داند. به نوشته پوناوالا منابع پیش از دوران موسوم به غیبت کبرا بسیار
منابع پیش از دوران موسوم به غیبت کبرا بسیار پراکنده و ناکافی‌اند و مشکلی که پژوهشگران در هنگام بررسی این منابع با آن مواجه می‌شوند، میزان تاریخی بودن این منابع است. امامیان دوران غیبت صغری (۲۶۰–۳۲۹ ه. /۸۷۴–۹۴۱ م). در دوره غیبت صغرا فقه‌دانان و مبلغان بر اساس کتب پیشین و فعالیت‌های نواب نوشته‌اند که در کتب تاریخی این دوره یافت نمی‌شود. ابراهیم بن اسحاق نهاوندی (م. ۲۸۶ ه. /۸۹۹ م). که مدعی نیابت امام دوازدهم بود کتابی در موضوع غیبت نوشت. عبدالله بن جعفر حمیری (م. بعد از ۲۹۳ ه. / ۹۰۵ م). که خود کارگزار نقی و
(م. بعد از ۲۹۳ ه. / ۹۰۵ م). که خود کارگزار نقی و حسن عسکری و نواب اول و دوم بود کتاب «الغیبه و الحیره» را نوشت. ابن بابویه (پدر شیخ صدوق) (م. ۳۲۹ ه. / ۹۴۰ م). کتاب «الامامه و التبصره من الحیره» و کلینی (م. ۳۲۹ ه. / ۹۴۰ م). بخش عمده‌ای از کتاب حجت اصول کافی را به غیبت اختصاص داد. امامیان بعد از غیبت صغری (۳۲۹ ه. /۹۴۱ م ببعد). از آغاز غیبت کبرا چندین اثر برای تبیین نهان‌زیستی و علت طولانی شدن آن نگاشته شد. به گفته جاسم حسین پنج اثر در این زمان نگاشته شد که اساس عقاید بعدی اثنی عشری دربارهٔ غیبت را تشکیل
اساس عقاید بعدی اثنی عشری دربارهٔ غیبت را تشکیل می‌دهد. ۱- الغیبه نعمانی توسط ابوعبدالله محمد بن جعفر نعمانی (م. ۳۶۰ ق). با استفاده از آثار یادشده بدون توجه به اعتقادات نویسندگان آن آثار تدوین شده‌است. ۲- کمال‌الدین و تمام‌النعمة توسط شیخ صدوق (۳۰۶ تا ۳۸۱ ه‍.ق / ۹۲۳ تا ۹۹۱ م) که بر اساس اصول اربعمائه گردآوری شده‌است و با توجه به جایگاه پدرش، علی بن بابویه، اطلاعاتی از دوران وکلا و ارتباط مخفی آن‌ها با امام غایب ارائه می‌دهد. ۳- «الفصول العشرة فی الغیبة» توسط شیخ مفید (و. ۴۱۳ ه‍.ق / ۱۰۲۲ م). نوشته شد و
توسط شیخ مفید (و. ۴۱۳ ه‍.ق / ۱۰۲۲ م). نوشته شد و اطلاعات تاریخی در مورد دوران غیبت و پانزده دیدگاه فرقه‌های امامیه و از میان رفتن همه آن‌ها جز اثنی عشریه بیان می‌کند. وی در کتاب الارشاد به سبک کلینی و نعمانی به نقل احادیث و توجیه طولانی شدن عمر محمد بن الحسن می‌پردازد. ۴- «مسئلة وجیزة فی الغیبة» توسط سید مرتضی (۳۵۵–۴۳۶ ه‍.ق /۱۰۴۴–۱۰۴۵ م) این اثر و کتاب دیگری با نام «البرهان علی صحة طول عمر الامام الزمان» تألیف محمد بن علی کراجکی (م. ۴۴۹ ق. / ۱۰۵۷ م). فاقد اطلاعات تاریخی هستند. ۵-الغیبة نوشته شیخ طوسی
اطلاعات تاریخی هستند. ۵-الغیبة نوشته شیخ طوسی (۳۸۵–۴۶۰ ق. / ۱۰۶۷ م) بر مبنای کتاب «الاخبار الوکالة الاربعة» نوشته احمد بن نوح بصری اطلاعات تاریخی معتبری از فعالیت‌های مخفی سفرا ارائه می‌دهد و به شیوه حدیثی و عقلی اثبات می‌کند امام دوازدهم همان محمد بن الحسن است که باید در غیبت به سر برد و سایر ادعاها در خصوص غیبت دیگر افراد نظیر علی بن ابیطالب، محمد بن حنفیه و موسی کاظم مردود است. این کتاب مأخذ اصلی نویسندگان بعدی اثنی عشری و بخصوص بحار الانوار محمدباقر مجلسی (۱۰۳۷–۱۱۱۰ ق). بوده‌است. منابع غیر شیعه. به
مجلسی (۱۰۳۷–۱۱۱۰ ق). بوده‌است. منابع غیر شیعه. به نوشته جاسم حسین منابع غیرشیعه بر کتاب «المسترشد» اثر ابوالقاسم بلخی معتزلی (م. حدود ۳۰۱ ق. / ۹۱۳ م) اتکا دارند که معتقد است حسن عسکری بی وارث از دنیا رفت و ظاهراً اطلاعات خود در خصوص دسته‌بندی شیعه پس از سال ۲۶۰ را ازحسن ابن موسی نوبختی (متوفی ۹۲۰م) گرفته‌است. این کتاب مبنای اطلاعات المغنی اثر عبدالجبار معتزلی (م. ۴۱۵ ق. / ۱۰۲۴ م) و ابوالحسن اشعری (م. ۳۲۴ ق. / ۹۳۵ م) قرار گرفت و کتاب اشعری مرجع سایر کتاب‌های اهل سنت نظیر ابن حزم (م. ۴۵۶ ق. / ۱۰۳۷ م). و
اهل سنت نظیر ابن حزم (م. ۴۵۶ ق. / ۱۰۳۷ م). و شهرستانی (م. ۵۴۸ ق. / ۱۱۵۳ م). دربارهٔ دسته‌بندی‌های شیعه بوده‌است. محمد بن جریر طبری (۲۲۴–۳۱۰ ق. / ۹۲۲ م). که معاصر دوران غیبت صغرا بود در تاریخ طبری اشاره‌ای به موضوع امام دوازدهم و فعالیت‌های شیعیان امامی نمی‌کند در حالی که به فعالیت‌های سایر گروه‌های شیعه نظیر اسماعیلیه می‌پردازد و حتی کاربرد حدیث مهدی قائم توسط این گروه‌ها در کسب قدرت را پی می‌گیرد. جاسم حسین علت ذکر نشدن فعالیت‌های امامیه در این کتاب را مخفیانه بودن آن می‌داند. مسعودی (حدود ۲۸۳ – ۳۴۶ ق. /
بودن آن می‌داند. مسعودی (حدود ۲۸۳ – ۳۴۶ ق. / ۸۹۶–۹۵۷ م). در مروج‌الذهب، التنبیه و الاشراف و نیز اثبات و الوصیه که به وی منسوب است به فشارها و سخت‌گیری‌های عباسیان علیه امامان شیعه (که منجر به وقوع غیبت شد) می‌پردازد. ابن اثیر (۵۵۵–۶۳۰ه‍.ق / ۱۲۳۲ م) در الکامل فی التاریخ به اختلافات میان وکلای محمد بن الحسن در دوران غیبت و تأثیر غلو در بروز آن می‌پردازد. به عقیده جاسم حسین ممکن است وی اطلاعات خود را از کتاب «تاریخ الامامیه» اثر یحیی بن ابی طی (م ۶۳۰ ق. / م. ۱۲۳۲) گرفته باشد. نتیجه‌گیری. به نوشته ساشادینا
۱۲۳۲) گرفته باشد. نتیجه‌گیری. به نوشته ساشادینا بسیار مشکل است که مرزی میان مطالب تاریخی با تذکره‌نویسی و مطالب اعتقادی موجود در کتاب‌های نویسندگان شیعه تعیین کرد زیرا زندگی‌نامهٔ امامان در کتاب‌های نویسندگان شیعه، آکنده از داستان‌هایی به سبک تذکره‌هایی‌است که عارفان برای مرشدان و قدیسان خود می‌نویسند. برای مطالعه دربارهٔ امام دوازده شیعیان باید به منابعی اتکا کرد که نه می‌توان آن‌ها را کاملاً تاریخی و نه می‌توان کاملاً زندگی‌نامه‌های مذهبی و تذکره‌ای دانست. به هر حال این منابع بیشترین کمک را به پژوهشگران
به هر حال این منابع بیشترین کمک را به پژوهشگران در راه درک دوره‌ای می‌کند که ایدهٔ منجی آخرالزمان را به عقیدهٔ غالب در مذهب شیعه تبدیل کرد.
دریای آدریاتیک پهنه‌ای آبی در سمت شمالی دریای مدیترانه است که شبه‌جزیره ایتالیا را از شبه‌جزیره بالکان جدا می‌کند. این دریا همچنین رشته‌کوه‌های آپنین را از آلپ دیناریک و کوهستان‌های مجاور آن جدا می‌سازد. کرانهٔ غربی دریای آدریاتیک کرانه‌های کشور ایتالیا را تشکیل می‌دهد و کرانهٔ شرقی آن تشکیل‌دهنده سواحل کشورهای اسلوونی، کرواسی، بوسنی و هرزگوین، مونته‌نگرو، آلبانی و ایتالیا است. دریای آدریاتیک دارای بیش از ۱۳۰۰ جزیره می‌باشد که بیشتر آن‌ها در سواحل شرقی و در قلمرو آب‌های کروواسی قرار دارند. این دریا به سه
قلمرو آب‌های کروواسی قرار دارند. این دریا به سه حوزه تقسیم سده که حوزه شمالی کم عمق‌ترین و حوزه جنوبی عمیق‌ترین حوزه با حداکثر عمق ۱۲۳۳ متر می‌باشد. اوترانتو استیل، رشته کوه زیرآب می‌باشد که در مرز دریای آدریاتیک و دریای ایونی قرار دارد. جریان آب اصلی در جهت خلاف حرکت عقربه‌های ساعت از سواحل شرقی تنگه اوترانتو وارد دریای آدریاتیک می‌شود و از سواحل غربی (ایتالیا) از آن خارج می‌شود. جزر و مد در دریای آدریاتیک بسیار محدود است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۶ فوریه ۲۰۰۷.
کاجاران (به ارمنی: Քաջարան) یک شهر در ارمنستان است که در استان سیونیک واقع شده‌است. کاجاران در ۲۶ کیلومتری جنوب غربی کاپان، مرکز استان سیونیک واقع شده‌است. خصوصیات. کاجاران ۲٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۱۶۳ نفر جمعیت دارد و ۱٬۹۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. در کیلومتری جنوب کاپان، مرکز استان سیونیک واقع شده‌است. در کیلومتری شمال آرتاشات، مرکز استان آرارات واقع شده‌است. اقتصاد. کاجاران به‌خاطر معدن مس-مولیبدن خود معروف است. این معدن که معدن مس و مولیبدن زانگزور نام دارد باعث آلودگی رود ووغجی شده‌است.
زانگزور نام دارد باعث آلودگی رود ووغجی شده‌است. در سال ۱۳۸۷ خورشیدی، با اتصال خط لوله انتقال گاز ایران به خط لوله سراسری ارمنستان در منطقه کاجاران، آخرین مرحله احداث این طرح پایان یافت. گاز ایران از طریق کاجاران به مناطق مرکزی ارمنستان منتقل خواهد شد. احداث بخش ارمنی خط لوله مغری کاجاران در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۴ میلادی آغاز شده بود. بخش دوم کاجاران-سیسیان-جرموک-آرارات را نیز یک شرکت ایرانی به نام «سانیر» احداث می‌کند.
چامباراک (به ارمنی: Ճամբարակ) یک شهر در ارمنستان است که در استان گغارکونیک واقع شده‌است. در کیلومتری شمال گاوار، مرکز استان گغارکونیک واقع شده‌است. خصوصیات. چامباراک ۶ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۸۵۰ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر (پا) بالاتر از سطح دریا قرار گرفته‌است. تاریخچه. چامباراک طی سال‌های ۱۸۳۵ تا ۱۸۴۰ بر کرانه رودخانه گتیک و توسط مهاجران روسی بنا شد و در آغاز میخایلووکا نام داشت. میخایلووکا Mikhaylovka (تا ۱۹۲۰)کارمیر گیوقKarmir Gyugh (۱۹۲۰–۱۹۷۲)کراسنوسلسک Krasnoselsk (۱۹۷۲–۱۹۹۱)
آختالا (به ارمنی: Ախթալա) یک شهر در ارمنستان است که در استان لوری واقع شده‌است. آختالا در ۶۲ کیلومتری شمالشرق وانادزور، مرکز استان لوری واقع شده‌است. تاریخچه. آختالا در سال ۱۹۳۹ بنیانگذاری شده‌است. جغرافیا و آب و هوا. آختالا ۴٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۰۹۲ نفر جمعیت دارد و ۷۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. نگارخانه. در آختالا یک صومعه و دژ مربوط به سدهٔ سیزدهم بجا مانده که بناهایی چشمگیر هستند.
شوسِف مرکز بخش شوسف شهرستان نهبندان در استان خراسان جنوبی ایران است. شهر شوسف در کنار شهر نهبندان یکی از دو شهر واقع در شهرستان نهبندان را تشکیل می‌دهند. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳٬۱۸۱ نفر (در ۸۷۹ خانوار) بوده‌است. اماکن دیدنی. قلعه‌دختر. در حدود ۵ کیلومتری غرب شوسف و در میان کوه‌های نسبتاً بلند بر فراز کوهی به ارتفاع ۲ هزار و ۲۰۰ متر قلعه‌ای واقع شده که اهالی روستای طارق در شمال این کوه از آن به قلعه رستم و اهالی شوسف از آن به قلعه دختر یاد می‌کنند این قلعه از لحاظ
از آن به قلعه دختر یاد می‌کنند این قلعه از لحاظ موقعیت، صعب العبورترین قلعه شهرستان نهبندان است. در دره‌های واقع در دو طرف این کوه جویباری روان است که در گذشته آب مورد نیاز اهالی قلعه را تأمین می‌کرده‌است. مصالح استفاده شده در این قلعه بیشتر سنگ و مقداری هم آجر با ابعاد ۳۰در۳۰ بوده‌است. قطعات سفالی یافت شده در این قلعه مربوط به ۲ دوره است نوع اول سفال‌ها شباهت زیادی به سفال‌های دوران تاریخی قلعه نهبندان دارد و نوع دوم مربوط به دوران اسلامی است به‌طور کلی بررسی آثار سفالی قلعه بیانگر احداث آن در دوران
بررسی آثار سفالی قلعه بیانگر احداث آن در دوران ساسانی و استفاده از آن در دوران اسلامی به ویژه اسماعیلیه است. بند بخشدار. بند بخشدار در فاصله سه کیلومتری جنوب غرب شوسف و۳۵کیلومتری شمال نهبندان در مسیر رودخانه‌ای به نام هنگر که از کوه‌های غرب شوسف سر چشمه گرفته و به طرف شوسف سرازیر می‌شود، احداث شده‌است. بند تاریخی بخشدار در فاصله حدود پنج کیلومتری غرب شوسف بر روی رودخانه هنگر که از کوه‌های واقع در غرب شوسف سرچشمه گرفته و به طرف شوسف جاری می‌شود بسته شده‌است. این بند در مناسبترین محل از نظر استحکام زمین و
این بند در مناسبترین محل از نظر استحکام زمین و محلی که دو دماغه سنگی درست روبروی یکدیگر قرار گرفته و کم عرض‌ترین محل رودخانه را به وجود آورده‌اند بسته شده. طول تاج این بند حدود ۱۵ متر، عرض تاج حدود ۵/۸ متر و عرض بند در پایه ۱۰ متر است ارتفاع اولیه بند طبق شواهد ۶ متر بوده که به علت تخریب قسمت‌هایی از ابتد ارتفاع کنونی بند حدود ۸/۴ متر است. متأسفانه نیمی از بند در گذشته در پی یک بارندگی شدید تخریب شده‌است. مصالح بکار رفته در ساخت این بند سنگ، آجر و ملات ساروج می‌باشد. هر چند این بند از لحاظ تاج کوچک است اما
می‌باشد. هر چند این بند از لحاظ تاج کوچک است اما مخزن بند به لحاظ عرض زیاد رودخانه نسبتاً وسیع بوده و میزان زیادی آب را ذخیره می‌کرده‌است. با توجه اینکه این رودخانه در سال‌های پر باران همیشه جریان دارد، بازسازی این بند به صورت سنتی و اولیه علاوه بر بازسازی یک اثر تاریخی از چند لحاظ دیگر مفید است. اول ازلحاظ تأمین آب کشاورزی و نیز آب شرب شوسف و روستاهای اطراف و دیگر از لحاظ جذب توریست و گردشگر. بند بخشدار مربوط به اواخر دوره قاجار -اوایل دوره پهلوی است و این اثر در تاریخ ۷ مرداد ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۹۳۱۳
این اثر در تاریخ ۷ مرداد ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۹۳۱۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. واقعاً زیباست دیدن فرمایید سرسد. همان سد شوسف است که آب مصرفی خانوارهای شوسف را تأمین می‌کند. اکثر اهالی شوسف برای گردش به آنجا می‌روند.
قَرچَک، مرکز شهرستان قرچک در جنوب شرق استان تهران است که در ۲۰ کیلومتری تهران واقع شده‌است. این شهرستان از سمت شمال شرق به شهرستان پاکدشت، از شرق و جنوب به شهرستان ورامین و از غرب نیز به شهرستان ری محدود است. این شهر به دلیل نزدیکی به تهران، سرریز جمعیت پایتخت را به خود جذب می‌کند . این شهر نسبت به ورامین هوای خنک تر و مطلوب تری دارد دمای این شهر از ۳۹ درجه در تابستان تا منفی ۱۳ درجه سانتیگراد در زمستان در نوسان است هر سال حداقل دو بار در این شهر برف میبارد. برای خواندن مطالب بیشتر به پنچره های پایین سری
برای خواندن مطالب بیشتر به پنچره های پایین سری بزنید.. پیشینه. دلیل اصلی شکل‌گیری قرچک، کوره پزی‌های آن است. قرچک در سال ۱۳۵۵ به شهر تبدیل شد. چرایی اصلی گسترش آن، کوره‌پزخانه‌هایی بوده‌است که در این منطقه وجود دارد. قرچک به دلیل گونه خاک آن، همیشه مورد توجه صنعت تولید آجر و سفال بوده و به دلیل حفاری‌های انجام شده به همین منظور در شمال این شهر چاله‌هایی وجود دارد. بیش از ۹۵ درصد جمعیت این شهر مهاجرانی همچون ترک ها، لرها، کردها، کرمانج‌های خراسان، خراسانی‌ها و مردمان شمال ایران هستند. در دوران جنگ ایران و
و مردمان شمال ایران هستند. در دوران جنگ ایران و عراق نیز محله‌هایی از این شهر میزبان شیعیان عراقی بود که به ایران مهاجرت کرده بودند. در قرچک مهاجران محله خاص خود را دارند که ذیل اسم مسجد، نام منطقه‌ای که مردم آن محله از آنجا مهاجرت نموده‌اند، نوشته شده‌است. راه‌آهن سراسری تهران-مشهد، جنوب این شهر را به صورت کلی طی می‌کند و مانع پیشروی این شهر به سمت جنوب شده‌است. تپه باستانی پردیس. در دو کیلومتری شمال شهرستان قرچک و در نزدیکی روستای پردیس و همجوار با کوره‌های آجرپزی، تپه ای هفت هزار ساله خودنمایی می‌کند که
آجرپزی، تپه ای هفت هزار ساله خودنمایی می‌کند که تاریخ تمدن عصر آهن را در خود جای داده‌است. به گفته بسیاری از باستان شناسان و محققانی که در تپه پردیس فعالیت کرده‌اند، این منطقه یکی از قدیمی‌ترین آثار تاریخی است که تمدن بشری را در عصری نشان می‌دهد که انسان با درک صحیح از زندگی گروهی، به ساخت ابزارهای زندگی متمدن روی آورده‌است. قدمت تپه پردیس را با تپه سیلک کاشان سنجیده‌اند و در اصل آثار کشف شده در این مکان تاریخی، هویتی جدید به دشت ورامین و حتی تهران بخشیده‌است. در نخستین کاوش‌های صورت گرفته در سال ۱۳۸۳ به
در نخستین کاوش‌های صورت گرفته در سال ۱۳۸۳ به سرپرستی دکتر فاضلی نشلی استاد دانشگاه تهران، آثاری از هزاره‌های چهارم، پنجم و ششم قبل از میلاد کشف شد، آثاری از جمله سفال‌های زیبا و متنوع که بسیاری از این آثار موزه‌های ایران و جهان خودنمایی می‌کند. کاوش‌هایی که در این تپه صورت گرفت مشخص شده که تپه باستانی پردیس قرچک متعلق به هزاره‌های پنجم و ششم پیش از میلاد بوده که آثاری از تمدن عصر آهن در آن یافت شده‌است. کشف بسیاری از کوره‌های متعدد تولید سفال، پیدا شدن چرخ سفالگری با استوانه ای از شاخ حیوانات و نخستین
چرخ سفالگری با استوانه ای از شاخ حیوانات و نخستین کانال آب کشور در تپه پردیس قرچک متعلق به دوره سیلک دو، هزاره پنجم پیش از میلاد جامعه باستان‌شناسی فلات مرکزی را با اسرار بسیاری از زندگی آن دوران روبرو کرد. تپه باستانی پردیس از دو قسمت تپه مرکزی و گورستان عصر آهن تشکیل شده که این گورستان به هزاره قبل از میلاد تعلق دارد. هرچند که در ابتدای اجرای عملیات کاوش در این تپه باستانی تصور می‌شد که این منطقه به یکی از مهم‌ترین آثار و جاذبه‌های گردشگری و تاریخی استان تهران و کشور تبدیل شود و در ابتدا نیز اقداماتی در
تهران و کشور تبدیل شود و در ابتدا نیز اقداماتی در حفاظت و حراست از آن صورت گرفت ولی درسال‌های اخیرتوجه ویژه ای به آن صورت نگرفته و حضور گردشگران نوروزی می‌تواند رونق را بار دیگر به این منطقه بازگرداند. تپه باستانی پردیس قرچک به شماره ۹۴۹۱ جزو آثار تاریخی کشور به ثبت رسیده‌است. جمعیت‌شناسی. در سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت شهری: ۱۹۱۵۸۸ نفر زنان: ۹۳۹۱۰ نفر مردان: ۹۷۶۷۸ نفر و در آخرین سرشماری در سال ۱۳۹۵ کل جمعیت شهرستان قرچک ۲۶۹۱۵۸ نفر که ۱۳۸٬۲۴۹ را مردان و تعداد ۱۳۰٬۸۸۹ را زنان تشکیل می‌دهد. همچنین این شهرستان
۱۳۰٬۸۸۹ را زنان تشکیل می‌دهد. همچنین این شهرستان دارای ۷۹٬۸۵۳ خانوار می‌باشد. موقعیت. شهرستان قرچک در ۲۰ کیلومتری جنوب شرق تهران واقع شده‌است. این شهرستان از سمت شمال شرق به شهرستان پاکدشت، از شرق، جنوب شرق و جنوب به شهرستان ورامین، از جنوب غربی، غرب و شمال غربی نیز به شهرستان ری محدود می‌باشد. بخش‌ها شهرها •مخابرات ▪شهرک الحدید ▪شهرک گلها ▪شهرک الغدیر ▪شهرک کارگر ▪شهرک فرهنگیان ▪شهرک امام حسن ▪شهرک زیتون ▪شهرک طلائیه روستاها زیرساخت و ترابری. شهر دارای بیمارستان شهید ستاری است. در زمینه ترابری، اتوبوس و
شهید ستاری است. در زمینه ترابری، اتوبوس و تاکسیرانی فعال هستند اما بیشتر وسایل عمومی مانند مینی بوسها و اتوبوسها فرسوده هستند.اتوبوسها بیشتر خط قرچک- شهرری (جوانمرد قصاب) را و مینی بوس‌ها دو خط قرچک- شهرری و قرچک- میدان شوش را تامین می کنند اما وسیلۀ عمومی برای رفتن به خاوران و سه راه افسریه و دیگر نقاط وجود ندارد. متاسفانه به دلایل متفاوتی ایستگاه متروی قرچک واقع در شهرک طلاییه که باید در سال 1393 افتتاح می شد، از همان سال رها شده است و قرچک ایستگاه مترو ندارد. به دلیل کمبود وسایل عمومی پرسرعت و به روز،
ندارد. به دلیل کمبود وسایل عمومی پرسرعت و به روز، متاسفانه یکی از مشکلات مردم، پرداخت هزینه های زیاد برای رفت و آمد به تهران و حاضر شدن درمحل کار است. محله‌ها. محله‌های قدیمی: باقرآباد، داودآباد، روستای محمدآباد اعلاء، محمدآباد، منبع آب، مخابرات، فردیس، «قشلاق جیتو» شاهسوندا و هداوندا، زیباشهر، باهنر و امین آباد محله‌های جدید:شهرک امام علی ، شهرک طلائیه، فرهنگیان، الحدید، یاس سفید ، آریاشهر، کارگر، گلها، محمودیه ، امام حسن و زیتون، شهرک الهیه و شهرک کمیل باشگاه‌های ورزشی. باشگاه‌های قرچک. اولین مدال آور
باشگاه‌های ورزشی. باشگاه‌های قرچک. اولین مدال آور پارالمپیکی شهر محمد خالقی در رشته والیبال نشسته در المپیک پکن ۲۰۰۸ و نقره لندن ۲۰۱۲ بوده.