payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زمین) نامیده می‌شود، تعیین می‌گردد: مقیاس دانژون. مقیاس زیر (مقیاس دانژون) توسط آندره دانژون برای سنجش تاریکی کلی ماه‌گرفتگی‌ها طراحی شد: مقایسه با خورشیدگرفتگی. اغلب میان خورشیدگرفتگی و ماه‌گرفتگی سردرگمی وجود دارد. در حالی که هر دو شامل تعامل‌هایی میان خورشید، زمین و ماه هستند، تعامل‌های آن‌ها بسیار متفاوت است. ماه هنگام عبور از آمبرا به‌طور کامل تاریک نمی‌شود، زیرا انکسار نور خورشید توسط اتمسفر زمین آن را به داخل مخروط سایه می‌فرستد؛ اگر زمین جوی نداشت، ماه در طول گرفت به‌طور کامل تاریک می‌شد. رنگ
ماه در طول گرفت به‌طور کامل تاریک می‌شد. رنگ سرخ‌فام از آن‌جا ناشی می‌شود که نور خورشید برای رسیدن به ماه باید از لایه‌ای طولانی و متراکم از جو زمین عبور کند، جایی که دچار پراکنش ریلی می‌شود. طول موج‌های کوتاه‌تر بیشتر احتمال دارد که توسط مولکول‌های هوا و ذرات کوچک پراکنده شوند؛ بنابراین، طول موج‌های بلندتر زمانی که پرتوهای نور از جو عبور می‌کنند غالب می‌شوند. دید انسان این نور باقی‌مانده را به‌صورت سرخ درک می‌کند. این همان پدیده‌ای است که باعث می‌شود غروب‌ها و طلوع‌ها آسمان را به رنگ سرخ‌فام درآورند.
و طلوع‌ها آسمان را به رنگ سرخ‌فام درآورند. شیوهٔ دیگر درک این وضعیت این است که بدانیم، از دید ماه، خورشید در پشت زمین در حال غروب (یا طلوع) به‌نظر می‌رسد. میزان نور شکسته‌شده به مقدار غبار یا ابرهای موجود در جو بستگی دارد؛ این موضوع همچنین تعیین می‌کند که چه میزان نور پراکنده می‌شود. به‌طور کلی، هرچه جو غبارآلودتر باشد، طول موج‌های دیگری از نور (در مقایسه با نور سرخ) بیشتر حذف می‌شوند و نور باقی‌مانده رنگی سرخ‌تر به خود می‌گیرد. این امر باعث می‌شود رنگ مسی-سرخ ماه از یک گرفت تا گرفت دیگر متفاوت باشد.
مسی-سرخ ماه از یک گرفت تا گرفت دیگر متفاوت باشد. آتشفشان‌ها به دلیل خارج کردن مقادیر زیادی غبار به جو مشهورند، و یک فوران بزرگ اندکی پیش از یک گرفت می‌تواند تأثیر زیادی بر رنگ حاصل بگذارد. در فرهنگ. نماد ماه‌گرفتگی (یا هر جرم دیگری که در سایهٔ جرم دیگری قرار دارد) (U+1F776 🝶) است. چندین فرهنگ دارای اسطوره‌هایی مرتبط با ماه‌گرفتگی‌اند یا به ماه‌گرفتگی به‌عنوان یک اومن نیک یا بد اشاره می‌کنند. مصریان ماه‌گرفتگی را همچون خوکی می‌دیدند که ماه را برای مدتی کوتاه می‌بلعد؛ فرهنگ‌های دیگر گرفت را به‌عنوان بلعیده
می‌بلعد؛ فرهنگ‌های دیگر گرفت را به‌عنوان بلعیده شدن ماه توسط جانوران دیگر می‌دانستند، مانند جگوار در سنت مایایی یا وزغ اسطوره‌ای سه‌پا که به نام چان چو در چین شناخته می‌شود. برخی جوامع باور داشتند این یک دیو است که ماه را می‌بلعد و می‌توانند با پرتاب سنگ و گفتن نفرین آن را بگریزانند. یونانیان باستان به‌درستی باور داشتند که زمین گرد است و از سایهٔ ماه‌گرفتگی به‌عنوان شاهدی بر این امر استفاده می‌کردند. برخی هندوها به اهمیت غسل در رود گنگ پس از ماه‌گرفتگی باور دارند، زیرا این کار به دستیابی به رستگاری کمک
دارند، زیرا این کار به دستیابی به رستگاری کمک خواهد کرد. اسلام. مسلمانان به هنگام ماه‌گرفتگی نماز آیات می‌خوانند. در مذهب شیعه، خواندن این نماز، واجب است. اینکاها. مشابه با مایاها، اینکاها باور داشتند که ماه‌گرفتگی زمانی رخ می‌دهد که یک جگوار ماه را می‌خورد و به همین دلیل است که ماه خونین سرخ به‌نظر می‌رسد. اینکاها همچنین معتقد بودند که پس از آنکه جگوار خوردن ماه را به پایان رساند، می‌تواند پایین بیاید و همهٔ جانوران روی زمین را ببلعد، بنابراین نیزه‌ها را برمی‌داشتند و به سوی ماه فریاد می‌زدند تا آن را دور
و به سوی ماه فریاد می‌زدند تا آن را دور نگه دارند. بین‌النهرینی‌ها. باستانیان بین‌النهرین باور داشتند که ماه‌گرفتگی زمانی است که ماه توسط هفت دیو مورد حمله قرار می‌گیرد. با این حال این حمله تنها به ماه نبود، زیرا میان‌رودانی‌ها آنچه را که در آسمان رخ می‌داد با آنچه بر زمین رخ می‌داد مرتبط می‌دانستند، و چون شاه میان‌رودان نمایندهٔ سرزمین بود، باور داشتند که هفت دیو همچنین به شاه حمله می‌کنند. برای جلوگیری از این حمله به شاه، میان‌رودانی‌ها فردی را وادار می‌کردند که وانمود کند شاه است تا او مورد حمله قرار
که وانمود کند شاه است تا او مورد حمله قرار گیرد نه شاه واقعی. پس از پایان ماه‌گرفتگی، شاه جایگزین ناپدید می‌شد (احتمالاً از طریق مسمومیت). چین. در برخی فرهنگ‌های چینی، مردم زنگ‌ها را به صدا درمی‌آوردند تا از گاز گرفتن ماه توسط یک اژدها یا دیگر جانوران وحشی جلوگیری کنند. در سدهٔ نوزدهم، در طول یک ماه‌گرفتگی، نیروی دریایی ارتش آزادی‌بخش خلق به‌دلیل همین باور توپخانهٔ خود را شلیک کرد. در دوران دودمان ژو ( ۱۰۴۶–۲۵۶ پیش از میلاد) در "کتاب ترانه‌ها"، مشاهدهٔ ماه سرخ‌فام که در تاریکی فرورفته بود به‌عنوان نشانه‌ای
که در تاریکی فرورفته بود به‌عنوان نشانه‌ای از قحطی یا بیماری در آینده تعبیر می‌شد. ماه خونین. برخی ماه‌گرفتگی‌ها در مقالات عمومی به‌عنوان «ماه خونین» نامیده شده‌اند، اما این یک اصطلاح علمی پذیرفته‌شده نیست. این اصطلاح دو معنای جداگانه اما هم‌پوشان دارد. معنای معمول آن به رنگ سرخ‌فامی اشاره دارد که ماه کاملاً گرفته‌شده از دید ناظران روی زمین به خود می‌گیرد. همان‌گونه که نور خورشید از اتمسفر زمین عبور می‌کند، لایهٔ گازی پرتوها را فیلتر و منکسر می‌کند به‌گونه‌ای که طول موج‌های سبز تا بنفش در طیف مرئی بیشتر از
که طول موج‌های سبز تا بنفش در طیف مرئی بیشتر از طول موج‌های سرخ پراکنده می‌شوند و بنابراین ماه رنگی سرخ‌فام به خود می‌گیرد. این امکان‌پذیر است زیرا پرتوهای خورشید می‌توانند پیرامون زمین خم شوند و از ماه بازتاب یابند. رخداد. بیش از سه ماه‌گرفتگی در هر سال رخ نمی‌دهد، و در برخی سال‌ها ممکن است هیچ رخ ندهد. ماه‌گرفتگی‌های کامل کم‌یاب‌تر از ماه‌گرفتگی‌های جزئی‌اند. در یک بازهٔ پنج‌هزار ساله از ۲۰۰۰ پیش از میلاد تا ۳۰۰۰ میلادی، ۳۶٫۳٪ از ماه‌گرفتگی‌ها پنامبرا، ۳۴٫۹٪ جزئی و ۲۸٫۸٪ کاملند. اگر تاریخ و زمان یک گرفت
جزئی و ۲۸٫۸٪ کاملند. اگر تاریخ و زمان یک گرفت معلوم باشد، رخدادهای گرفت‌های آینده با استفاده از یک چرخهٔ گرفت، مانند ساروس، قابل پیش‌بینی هستند. در طول یک دورهٔ ساروس، که ۱۱ سال و ۱۸ روز به‌طول می‌انجامد، معمولاً ۷۰ گرفت رخ می‌دهد که ۲۹ تای آن‌ها ماه‌گرفتگی هستند. گرفت‌ها تنها در طول یک فصل گرفت رخ می‌دهند، زمانی که خورشید به‌نظر می‌رسد نزدیک یکی از گره‌های مدار ماه عبور می‌کند. دید از ماه. ماه‌گرفتگی بر روی ماه در واقع یک خورشیدگرفتگی است. این رخداد باعث می‌شود اتمسفر زمین همچون حلقه‌ای سرخ پیرامون زمین
می‌شود اتمسفر زمین همچون حلقه‌ای سرخ پیرامون زمین تاریک دیده شود. یکی از این رویدادها توسط دوربین نقشه‌بردار ۳ در سال ۱۹۶۷ ثبت شد. رویداد دوم در سال ۲۰۲۵ به‌صورت رنگی توسط بلو گوست میشن ۱ عکاسی شد. در هنگام ماه کامل، فازی که ماه‌گرفتگی‌ها در آن رخ می‌دهند، سمت تاریک زمین به‌وسیلهٔ ماه و مهتاب آن روشن می‌شود. محاسبات ماه‌گرفتگی. محاسبه زمان وقوع ماه گرفتگی به دلیل اینکه تمام ناظرین در روی کره زمین در موقعیت‌های مختلف شاهد رخدادهای یکسان هستند نسبت به خورشید گرفتگی ساده‌تر است. جونپوری در کتاب زیج بهادرخانی
گرفتگی ساده‌تر است. جونپوری در کتاب زیج بهادرخانی خود، شرایطی برای قابلیت مشاهده پذیری ماه گرفتگی ذکر کرده است. این شرایط عبارت اند از: جونپوری سپس در ادامه به ذکر روش محاسبه زمان وقوع می‌پردازد. لازم به توضیح است که برای محاسبه موقعیت ماه به بیش از صدها جمله مثلثاتی نیاز است. حقیقت امر این است که ماه به دلیل سرعت بالا در چرخش به دور زمین دارای اختلالات حرکتی بسیاری است. اما قبل از محاسبه زمان رخداد ماه گرفتگی، لازم است برخی پارامترها محاسبه گردد: تعیین زمان مورد نظر. ابتدا لحظه‌ای که قرار است کیفیت ماه
مورد نظر. ابتدا لحظه‌ای که قرار است کیفیت ماه گرفتگی در آن بررسی شود تعیین می‌شود. بدیهی است زمان مورد نظر حتماً باید در نیمه ماه قمری باشد تا در آن هلال ماه کامل باشد. سپس معادل میلادی لحظه مورد نظر تعیین می‌شود. برای مثال برای بررسی امکان وقوع ماه گرفتگی در تاریخ ۱۴ جمادی‌الثانی ۱۴۳۶ معادل سال میلادی آن که برابر ۴ آوریل ۲۰۱۵ است، تعیین می‌گردد. در ادامه مقادیر T و K به کمک معادلات زیر محاسبه می‌شوند: formula_1 formula_2 باید توجه شود که در رابطه فوق year سال میلادی مورد نظر می‌باشد. برای تاریخ ۴ آوریل
سال میلادی مورد نظر می‌باشد. برای تاریخ ۴ آوریل ۲۰۱۵ مقدار year برابر ۲۰۱۵٫۲۵۷۵۳۴ است. همچنین مقدار k برای یک ماه کامل با قسمت اعشاری ۰٫۵ خواهد بود. محاسبهٔ پارامترهای خورشید و ماه. در گام دوم پارامترهای مربوط به خورشید و ماه در لحظه مورد نظر محاسبه می‌شوند: مقدار آنومالی متوسط خورشید: formula_3 مقدار آنومالی متوسط ماه: formula_4 مقدار شناسه عرض ماه: formula_5 اکنون به کمک مقدار F می‌توان اطلاعات اولیه‌ای از وضعیت گرفت به‌دست‌آورد: برای تاریخ ۴ آوریل ۲۰۱۵ مقادیر M و 'M و F به ترتیب برابر °۳۸°۵۵°۸۸،
۲۰۱۵ مقادیر M و 'M و F به ترتیب برابر °۳۸°۵۵°۸۸، °۲۲°۰۳°۲۰۸ و °۰۴°۰۶°۲ به‌دست می‌آید. مقدار F در این تاریخ نشان می‌دهد که وقوع ماه گرفتگی در این تاریخ حتمی است. محاسبهٔ پارامترهای پیشگویی زمان گرفت. در گام سوم مقادیر t , p، u , v، S , C و n محاسبه می‌شود: formula_6 formula_7 formula_8 formula_9 formula_10 formula_11 formula_12 زمان ژولینی رخداد. اکنون در ادامه روز ژولینی لحظه مورد نظر را محاسبه می‌کنیم: formula_13 formula_14 این لحظه با دقت مناسبی زمان وسط گرفت را مشخص می‌کند. برای مثال فوق مقدار روز
وسط گرفت را مشخص می‌کند. برای مثال فوق مقدار روز ژولینی برابر ۲۴۵۷۱۱۷٫۰۰۱۰۴۶۷۶۹ که برابر ۴ آوریل ۲۰۱۵ ساعت ۱۲ و صفر دقیقه و ۹ ثانیه می‌باشد. به عبارت دیگر زمان وسط ماه گرفتگی در ساعت ۱۲ و صفر دقیقه و ۰۹ ثانیه بر حسب زمان گرینویچ خواهد بود؛ که این زمان با زمان دقیق گرفت صرفاً ۵ ثانیه اختلاف دارد. محاسبهٔ زمان برخوردها. در نهایت زمان نیم گرفت‌ها برحسب دقیقه از روابط زیر به‌دست می‌آید: برای حالت کلی: formula_15 و برای حالت جزئی: formula_16
دوان، بخش مرکزی دهستان دوان است در استان فارس ایران. از کهن‌ترین روستاهای ماقبل میلاد می‌باشد. خاندان‌ها. روستای دوان از ۱۴ خاندان تشکیل شده که هر یک به چندین بُنَک تقسیم می‌شود. موقعیت. روستای دوان از کهن‌ترین دهکده‌های ایران بوده که در جنوب غرب استان فارس و در ۹ کیلومتری شمال کازرون واقع شده‌است؛ و در دامنهٔ کوهی از رشته کوه‌های زاگرس به نام «کوه دوان» قرار دارد. جمعیت. این روستا در نزدیکی کازرون قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۶۰۱(۱۷۸خانوار) بوده‌است. جمعیت دوان تا پیش از مهاجرت مردم به
بوده‌است. جمعیت دوان تا پیش از مهاجرت مردم به خارج از روستا همچون نقاط پرجمعیت دارای جمعیتی قابل توجه بوده‌است. متأسفانه با روند مهاجرت مردم، به مرور از جمعیت آن کاسته شده‌ و در سال‌های اخیر به حداقل رسیده‌است و علت اصلی آن کم‌آبی و بی حاصلی کشاورزی دیم است. بخش زیادی از جمعیت دوان در دوره‌های مختلف به استان فارس و دیگر استان‌های جنوبی مهاجرت کرده‌اند. بخش زیادی از این افراد در صنایع نفت در جنوب ایران در رده‌های مختلف شغلی استخدام بودند. از میان مسئولین رده بالای پالایشگاه آبادان که اهل دوان بوده‌اند
رده بالای پالایشگاه آبادان که اهل دوان بوده‌اند می‌توان از مهندس اکبر دهداری، مهندس بخشنده، آقای برجعلی قمری رئیس کارگزینی، اسدالله خطیب زاده دوانی رییس امور مالی پالایشگاه اصفهان، علی بمان ترابی رئیس آموزش شرکت نفت نام برد. با وجود کاهش چشمگیر جمعیت در این روستا با ورود امکانات به این روستا همانند آب لوله کشی شده برق و دیگر امکانات به این خطه هر روز بر جمعیت این روستا افزوده می‌شود. تاریخچه. پیرامون قدمت تاریخی این روستا (چه پیش از اسلام و به خصوص در زمان ساسانیان و چه پس از آن) مقالات زیادی ارائه
زمان ساسانیان و چه پس از آن) مقالات زیادی ارائه شده‌است. وجود گورستان‌های متعدد، ته ستون‌ها، یک بنای احتمالاً ساسانی در داخل روستا، کتیبه‌هایی به خط کوفی و قلعهٔ دختر این روستا جزء اسناد تاریخی آن محسوب می‌شوند. تقریباً در اکثر کتاب‌هایی که پیرامون جغرافیا و تاریخ کلی شهرستان کازرون منتشر شده نامی از این روستا آمده‌است. کتاب‌های «تاریخ و فرهنگ مردم دوان» اثر دکتر عبدالعلی لهسایی زاده و عبدالنبی سلامی، «روستای دوان و بیست قرن تاریخ» نوشته مرحوم «یداله سعادت» اطلاعات جامعی پیرامون تاریخ این روستا در بردارد.
اطلاعات جامعی پیرامون تاریخ این روستا در بردارد. گویش دوانی. گویش دوانی را که یکی از کهن‌ترین گویش‌های ایرانی نو و بازماندهٔ زبان‌های ایرانی میانه و از شاخهٔ جنوب غربی (زبان فارسی دورهٔ ساسانی) می‌دانند، در صورتی که زوایای پنهان آن را بیش از آنچه تا امروز مورد بررسی قرار گرفته، شکافته شود، جز همسانی ساخت دستوری آن با زبان فارسی میانهٔ ساسانی، با توجه به تعدادی آوای ویژه در آن، نشان می‌دهد که این گویش ریشه در یکی از زبان‌های هم‌زمان با فارسی باستان دارد که جز آثاری پراکنده و در حد حدس که در بعضی از گویش‌های
آثاری پراکنده و در حد حدس که در بعضی از گویش‌های بازمانده از آن دوران باقی‌مانده، اثری از آن باقی نمانده‌است. گویش دوانی به احتمال و، براساس شواهدی که در دست است، یکی از این گویش‌ها است که نکاتی از زبان باستانی مورد بحث را در خود نهفته دارد که مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از: ۱. آواهای ts در واژهٔ tsak (پِی، عصب) وdz در واژهٔ gondz (زنبور قرمز) و δ در واژهٔ dâ:δa (خواهر بزرگتر) است. ۲. «جفت‌های کمینه» در این گویش نشان می‌دهد که در میان گویش‌های خویشاوند، گویشی است منحصربه‌فرد. برای مثال به چند نمونه بسنده
است منحصربه‌فرد. برای مثال به چند نمونه بسنده می‌کنیم. ۳. واژه‌هایی بکر وجود که در زبان فارسی و حتی گویش‌های خویشاوند (کوهمره‌ای و لارستانی) ناشناخته است. ریشهٔ بعضی از آن‌ها نیز در زبان فارسی میانه یافت نشده‌است. این واژه‌ها که نگارنده آن‌ها را «غریب واژه‌های گویش دوانی» نامیده است، واژه‌هایی هستند که باید ریشه‌ای قدیمتر از فارسی میانه داشته باشند و باید در میان دیگر زبان‌های دوران باستان به جستجوی اصل آن‌ها همت گماشت. برای مثال به چند واژه بسنده می‌کنیم. xolik (مُهرهٔ زینتی)، zets (جوجه تیغی)، xu:δ (زمین
(مُهرهٔ زینتی)، zets (جوجه تیغی)، xu:δ (زمین بایر)، kuru (آرنج)، pešek (استخوان)، ge:l (خراب و فاسد)، leher (لوس و نُنُر) و بسیاری دیگر. قلعهٔ دختر. بنایی که کمتر در متون منتشر شده از آن نام برده شده و حتی علی‌رغم تمامی شایستگی‌اش از ثبت در فهرست آثار ملی ایران نیز باز مانده‌است، در ارتفاعات بالای کوه‌های دوان واقع شده و به «قلعه دختر» معروف می‌باشد. این بنا بر روی یکی از ارتفاعات بلند رشته کوه‌های شمالی کازرون و مشرف به دشت وسیع این شهرستان واقع شده‌است. بیان دقیق قدمت آن نیازمند حضور کارشناسان
شده‌است. بیان دقیق قدمت آن نیازمند حضور کارشناسان میراث‌فرهنگی و حفاری دقیق منطقه‌است، اما با در نظر گرفتن شواهد حداقلی که از مدفون شدن در خاک در امان مانده‌اند (مانند دیواره‌های دور قلعه، خورده سفال‌های درون آن، دیواره‌ها و نوع بناهای ساخته شده درون قلعه، ملات به کار رفته در بنا و...) می‌توان فرض اولیه را بر ساسانی بودن آن قرار داد. (بیان قدمت و کاربری دقیق این قلعه منوط به پژوهش و کاوش کارشناسان و متخصصین حوضهٔ میراث‌فرهنگی می‌باشد) عدم توجه حفاظتی و علمی (نبود یا پایین بودن مطالعه پیرامون آن) به‌علاوه
(نبود یا پایین بودن مطالعه پیرامون آن) به‌علاوه کاوش‌های غیرمجاز منجر به وارد آمدن صدمات فراوانی به این قلعهٔ تاریخی شده‌است. موقعیت قلعهٔ دختر دوانِ کازرون. مقدمه: در نقاطی از ایران، بر فراز کوه‌های مرتفع، آثار قلعه‌هایی شناسایی شده‌است که عمدتاً به دلیل دشواری دسترسی به آنها¬، به قلعهٔ دختر موسوم شده‌اند. در تفکر ایرانی دختر را به بکر بودن و پاکی و وجودی دست نایافتنی شناخته‌اند؛ و می‌دانیم که ناهید یا آناهیتا (در اوستا به دوشیزه‌ای زیبا، بلندبالا و خوش‌پیکر توصیف شده‌است) و این ایزدبانوی آب، سمبل پاکی و
توصیف شده‌است) و این ایزدبانوی آب، سمبل پاکی و بکری بوده‌است. این تشبیه بی‌دلیل و بی‌مناسبت نیست زیرا چنین قلعه‌هایی جز برای مدافعان آن، بکر و دست‌نایافتنی بوده‌است. معروف‌ترین آن‌ها قلعهٔ دختر فیروزآباد، به فاصلهٔ چند کیلومتری شمال کاخ اردشیر و بر فراز کوهی بلند واقع است. این قلعه را به دورهٔ ساسانیان نسبت می‌دهند. قلعهٔ دختر کرمان نیز از قلعه‌های معروف استان کرمان است که بقایای برج و باروی آن با وجود گذشت زمان طولانی، هنوز هم استوار است. در نقاطی دیگر مثل بردسکن، دشتی بوشهر، میانه، الیگودرز لرستان، ساوه
بردسکن، دشتی بوشهر، میانه، الیگودرز لرستان، ساوه و باکو نیر قلعه‌های دختر وجود دارند. قلعهٔ دختر دوان کازرون، گرچه به رغم قدمت و اهمیت تاریخی‌اش در میان آثار باستانی ایران چندان معرفی نشده‌است، اما به دلیل موقعیت تاریخی و جغرافیایی‌اش که آن را به شهر باستانی بیشاپور پیوند می‌دهد، باید یکی از قدیمی‌ترین قلعه‌های ایران به‌شمار آورد. از نظر تاریخی و با توجه به بافت معماری و مصالح به کار رفته در آن، باید در دورهٔ ساسانیان ساخته شده باشد و از نظر جغرافیایی نیز با فاصلهٔ چند کیلومتری از شهر بیشاپور، در سمت شرقی
فاصلهٔ چند کیلومتری از شهر بیشاپور، در سمت شرقی و در حوزهٔ حفاظتی آن قرار داشته‌است. موقعیت: بر فراز کوه‌های شمالی روستای دوان و مشرف به جلگه‌های کازرون و بیشاپور، بقایای قلعهٔ کهنی باقی‌ست که به قلعهٔ دختر دوان معروف است. این اثر تاریخی که در حدود هفت کیلومتری شمال روستا و بر فراز کوهی با دیواره‌های عمودی و بلند واقع است، احتمالاً اثری ساسانی‌ست که در مساحتی حدود هفت هزار و پانصد متر مربع گسترده است و دارای چهار برج، دو آب‌انبار، دیوارهای سنگچین شده بر لبه‌ها و پرتگاه‌های کوه و تعدادی اتاق¬ است. سطوحی که
و پرتگاه‌های کوه و تعدادی اتاق¬ است. سطوحی که روی آن ساخت و ساز صورت گرفته، همسطح و هموار نیست. در واقع سطوح (محوطه‌های) قابل ساخت و ساز سه قسمتی است که با اختلاف ارتفاعی قابل توجه از هم قرار دارند. در محوطهٔ بالایی که در اصل قسمت اصلی یا بام قلعه را تشکیل می‌دهد خود نیز از شیب قابل توجه برخوردار است که قسمت شمالی آن در نقاط بلندتر و آثار جنوبی آن در سطحی پایین‌تر ساخته شده‌اند. در این قسمت آثار اتاق‌ها، برج‌ها، دیوارها و آب‌انبارها مشهود است. در قسمت غربی کوه قلعه دو نقطهٔ مسطح وجود دارد که در دو ارتفاع
کوه قلعه دو نقطهٔ مسطح وجود دارد که در دو ارتفاع مختلف قرار دارند و بر آن‌ها نیز اتاق‌ها و دیوارهای محافظ بنا کرده‌اند. به دلیل وجود پرتگاه بین این دو قسمت، که تنها نقطهٔ ارتباطی است، با ساخت بنای طاقی مستحکم راه را برای آمد و شد هموار کرده‌اند. ارتفاع دیوارهٔ شمالی قلعه حدود شصت متر و ارتفاع دیوارهٔ جنوبی آن بیش از صد و پنجاه متر است که به دره‌های جنوبی منتهی می‌شود. قلعه، ورودی مشخصی ندارد، اما می‌توان معبر ناهموار و دشواری که در سمت شرق قلعه وجود دارد و محل دسترسی به بالای قلعه است راه ورودی آن را
و محل دسترسی به بالای قلعه است راه ورودی آن را به‌شمار آورد. در نقاطی از این راه آثار پلکان‌های سنگ‌چین شده هنوز وجود دارد که این گمان را تقویت می‌کند. برج‌ها: از میان چهار برج مدور آن، برج جانب شرق قلعه با ارتفاع پنج متر و نیم و قطر چهار متر، با وجود ریخته شدن قسمت‌هایی از سنگ‌های نمای آن سالم‌ترین برج‌هاست. ورودی مزبور در انتها، از کنار این برج به محوطهٔ بالایی قلعه می‌رسد. البته باید یادآور شد که از اتاقک برج هیچ اثری نیست و فقط بنیان برج که از پایین تا لبهٔ سطح قلعه سنگ‌چین شده و توپُر است باقیست.
تا لبهٔ سطح قلعه سنگ‌چین شده و توپُر است باقیست. سنگ‌های نما تراش‌خورده و منظم‌اند. برج دوم که در سمت شمال و در انتهای دیوارهٔ شمالی قلعه وجود داشته. امروزه جز چند ردیف از سنگ‌های پایه‌ای آن باقی نیست. دو برج غربی قلعه به فاصلهٔ نوزده متری از هم قرار دارند که مشرف به دره‌های جنوبی و طبیعتاً جلگهٔ کازرون و بیشاپور است. هردو صدمه دیده‌اند و مانند برج شرقی، تنها ستون توپُر آن‌ها که حکم پایه داشته باقی‌مانده‌اند. برج سمت شرقی که سالم‌تر و بلندتر است، دارای پنج متر و هفتاد سانتی‌متر ارتفاع و قطر آن چهار متر و
متر و هفتاد سانتی‌متر ارتفاع و قطر آن چهار متر و هشتاد سانتی‌متر است. برج غربی نیز سه متر و نیم ارتفاع و دو متر و هشتاد سانتی‌متر قطر دارد. دیوارها: در نقاط مختلف قلعه، اعم از لبه‌های آسمان‌نمای آن یا در ارتفاعات دیواره‌های طبیعی، دیوارهایی تعبیه شده که هم برای هم‌سطح کردن فضای کناره‌های قلعه کاربرد داشته، هم در نقاطی از قلعه که احتمال نفوذ اغیار به قلعه وجود داشته، به صورت موانع مطمئن، راه‌های نفوذ را بسته‌اند. این دیوارها که همه از سنگ و گچ ساخته شده‌اند، عمدتاً از سنگ لاشهٔ صورت‌دار و در بعضی جاها از
عمدتاً از سنگ لاشهٔ صورت‌دار و در بعضی جاها از سنگ‌های تراشیدهٔ مکعبی استفاده شده‌است. آب‌انبارها: در قسمت فوقانی قلعه آثار دو آب‌انبار بزرگ و عمیق وجود دارد. یکی در سمت جنوب شرقی و دیگری در وسط محوطهٔ قلعه. آب‌انبار جنوب شرقی شکلی غیرهندسی دارد اما آن یکی بیضی‌شکل است. ابعاد آب‌انبار جنوب شرقی عبارت است از بلندترین حد درازای آن ۱۶ متر، بیشترین حد پهنای آن نُه متر و ارتفاع آن تا حدی که آب در آن جمع می‌شده‌است، حدود چهار متر است. دیوار دور مخزن این آب‌انبار به صورت پلکانی چیده شده‌است. درازای قسمت کف هفت
به صورت پلکانی چیده شده‌است. درازای قسمت کف هفت متر، پهنایش دو متر و هشتاد سانتیمتر و ارتفاع دیوارهٔ آن حدود یک متر است. دیوار بعدی حدود نیم متر عقب‌تر چیده شده‌است و، دیوارهٔ سوم، نیز به همان صورت با فاصله‌ای عقب‌تر قرار دارد. آخرین ردیف سنگ‌چین دور آب‌انبار، به ضخامت یک متر و نیم بر لبهٔ پرتگاه جنوبی قلعه قرار دارد که ضمن محیط بودن بر آب‌انبار، جزو دیوارهای لبهٔ پرتگاه‌های قسمت فوقانی قلعه به‌شمار می‌رود. آب‌انبار درون محوطه دارای ابعاد زیر است: درازای آن ده متر و نیم، پهنایش چهار متر و ارتفاع آن سه متر
ده متر و نیم، پهنایش چهار متر و ارتفاع آن سه متر و بیست سانتیمتر است که با توجه به آواری که در کف آن ریخته شده‌است، بیش از این است. این آب‌انبار نیز دارای دیواری پلکانی است؛ که با فاصله‌های متغیر بیست تا سی سانتیمتری از هم قرار دارند. در نتیجه مساحت کف نسبت به مساحت لبه آن کمتر است. احتمال وجود آب‌انبارهای دیگری در قسمت‌های میانی و تحتانی نیز وجود دارد که در زیر خاک مدفون‌اند و نیاز به حفاری دارند. اتاق‌ها: در قسمت‌های سه‌گانهٔ قلعه، آثار دیوارهایی وجود دارد که با توجه به ابعاد آنها، نشان از اتاق‌های متعدد
که با توجه به ابعاد آنها، نشان از اتاق‌های متعدد دارد. در محوطهٔ فوقانی این آثار به صورت پلانی بر سطح زمین پیداست. در این آثار هیچ نشانی از سقف نیست. دیوارها فرو ریخته‌اند. در نتیجهٔ پر شدن آن‌ها از آوار، ارتفاعشان تا کف مشخص نیست. برای دریافت دقیق وضعیت آن‌ها نیاز به حفاری اصولی دارد. در قسمت تحتانی، آثار اتاق‌ها بیشتر پیداست. دیوارها تا حدود یک تا یک‌متر و نیم باقی مانده‌است. ضخامتشان بیش از نیم متر است. طاق‌ها: در دو نقطهٔ بین دو محوطهٔ قلعه، دو طاق باقی‌مانده که هر دو برای گذر از محوطه‌ای به محوطهٔ
که هر دو برای گذر از محوطه‌ای به محوطهٔ دیگر بنا شده‌است. هر دو طاق بر لبهٔ پرتگاه‌ها بنا شده که بدون وجود آن‌ها گذر از محوطه‌ها امکان-پذیر نبوده‌است. طاق بالایی که در بین دو محوطهٔ تحتانی و میانی بنا شده‌است، در میان مردم دوان به حَمومَک (حَمامَک) موسوم است که البته با توجه به موقعیت آن، نمی‌توانسته است که این کاربرد را داشته باشد. طاق دیگر که در سمت جنوب غربی پای قلعه و چسبیده به دیوارهٔ بلند آن بنا شده‌است، کاربردی دوگانه داشته‌است. یکی مانعی بوده بر سر راه نفوذ اغیار و، دیگری، محل استقرار نگهبانان قلعه
نفوذ اغیار و، دیگری، محل استقرار نگهبانان قلعه و گذر آنان از نقاط قابل آمد و شد در دیوارهٔ جنوبی قلعه سفالینه‌ها: در نقاط مختلف محوطهٔ فوقانی قلعه، سفال‌شکسته‌های بسیاری پراکنده است که پیران روستا تا چند نسل آن‌سوتر، سالم بودن آن‌ها را به یاد نداشته و از وقتی به یاد داشته‌اند سرتاسر محوطه پوشیده از این قطعات بوده‌است. دلیل این همه سفال‌شکسته بر کسی روشن نیست؛ که آیا چون نقاطی از ایران که در جشن‌های آب ظروف سفالینه را می‌شکستند، شکسته شده، یا پس از زمان حیاط قلعه‌نشینان، مردمان بعد از آنان به شکستن آن‌ها
قلعه‌نشینان، مردمان بعد از آنان به شکستن آن‌ها دست زده‌اند. به هرحال بر سطح وسیع قلعه گونه‌های مختلفی از این سفالینه‌ها در اندازه‌ها و رنگ‌ها و طرح‌های مختلف وجود دارد، که البته نسبت به سی- چهل سال پیشتر بسیار کمتر شده‌است. متأسفانه با همهٔ دشواری و درازی راه کوهستانی تا قلعه، پای قاچاقچیان آثار باستانی بدانجا نیز رسیده‌است و در نقاطی از آن ردّی از حفاری‌های ناموفق دیده می‌شود. با توجه به گودال‌های حفر شده، که بیش از نیم متر نیستند و نشان از شکست و ناامیدی از ادامهٔ کار قاچاقچیان دارد، همچنان می‌توان
از ادامهٔ کار قاچاقچیان دارد، همچنان می‌توان امیدوار بود که تا دیر نشده‌است و دیگر قاچاقچیان طماع به نیات پلید خود نرسیده‌اند، سازمان میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی برای حفاظت از چنین آثار ریشه‌دار و ارزشمندی که در منطقه منحصر به فرد است، سیاستی مدبرانه به کار گیرد. تا مسئولان میراث فرهنگی فارس بیش از پیش برای این‌گونه آثار اهمیت قائل شوند و گروه¬ کارشناسی را برای شناسایی دقیق‌تر علمی این قلعهٔ باستانی بدانجا اعزام نمایند. گزارش پیش رو، در تاریخ چهاردهم شهریور سال هزار و سیصد و نود و دو خورشیدی توسط
شهریور سال هزار و سیصد و نود و دو خورشیدی توسط نگارنده (عبدالنّبی سلامی) و با همراهی آقایان عبدالکریم غلامی فرزند اسماعیل و محمد زارع فرزند محمدقلی بر فراز قلعهٔ دختر دوان تهیه شده‌است. وجه تسمیه دختر جهت نامگذاری قلعه‌های دختر. یکی از نظریه‌هایی که پیرامون نامگذاری قلعه‌های دختر در ایران مطرح می‌شود، مربوط به دید فرهنگی ایرانیان به دخترهاست. همان‌طور که می‌دانیم دختر در فرهنگ ایرانی به عنوان موجودی بکر و دست‌نیافتنی قلمداد می‌شود. قلعه یا دژهایی را هم که بر روی کوه‌ها یا تپه‌ها بنا شده و دسترسی به آن‌ها
بر روی کوه‌ها یا تپه‌ها بنا شده و دسترسی به آن‌ها به هر نحو با مشکل امکانپذیر بوده به نام قلعهٔ دختر نامگذاری می‌شده‌است. نظریه‌های مختلف دیگری نیز پیرامون نامگذاری این اماکن به نام دختر وجود دارد که اگر فرصتی بود در بخشی دیگر به آن‌ها نیز خواهم پرداخت. مسیر دسترسی. از روستای دوان راه‌های متعددی جهت دسترسی به ارتفاعات بالای کوه‌های آن وجود دارد. یکی از این راه‌ها که در قسمت شرقی آن واقع شده‌است، مسیری مال‌رو است که از میان تاکستان‌های معروف این روستا عبور کرده و پس از طی مسیری حدوداً سه ساعته شما را به
کرده و پس از طی مسیری حدوداً سه ساعته شما را به قلعهٔ زیبای دختر روستای دوان می‌رساند. راه آسان‌تر از جنوب دوان می‌باشد که از سمت راه اصلی به طرف روستای خیرات آباد (خیراتلی (امیرلو)) و از آنجا مستقیم به روستای دوان وارد می‌شود. آب و هوا. آب و هوای دوان در بهترین حالت (بهار) خنک و خوش آب و هوا می‌باشد و یکی از بهترین فصل‌های گردشگری این روستا به‌شمار می‌آید و به‌طور کلی در تابستان گرم و در پاییز و زمستان نیز خنک و سرد می‌باشد و از نظر آب و هوایی چهار فصل می‌باشد. کشاورزی در دوان. کشاورزی در دوان عمدتاً
می‌باشد. کشاورزی در دوان. کشاورزی در دوان عمدتاً به‌شکل دیمی صورت می‌گیرد به دلیل کمی باران و زمین نامرغوب؛ محصولات آن در دوره‌های پیشتر گندم، جو گاهی نخود و عدس بوده‌است. همچنین باغات انگور، گلابی، انار و انجیر در دوان به‌وفور موجود بوده‌است. در این روستا زیتون کاری انجام شده‌است و از نکات جالب می‌توان به وجود زیتون سیاه در این روستا، اشاره کرد.
باغ‌نظر یکی از باغ‌های تاریخی ایران است که در شهر کازرون قرار دارد و از جاذبه‌های گردشگری و اماکن تاریخی این شهر به‌شمار می‌آید. این باغ توسط خواجه علی‌قلی‌خان‌افشار، حاکم کازرون در دوره افشاریه در سال ۱۱۵۰ هجری قمری، در جنوب غربی شهر کازرون احداث شد. باغ نظر در طول تاریخ محل استراحت و پذیرایی و خوابگاه بسیاری از شاهان و شاهزادگان و حکام و بزرگان و دیگر رجال ایران و فارس و کشورهای خارجی بوده است. موقعیت جغرافیایی و وضعیت کنونی. باغ نظر در بدو تأسیس در فاصله کمی از جنوب غربی شهر کازرون قرار داشت. بعدها با