payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کشش الکتریکی برای به حرکت درآوردن قطارهایی که از درون تونل عبور می‌کردند استفاده شد. در سال ۱۸۹۰، "راه‌آهن شهر و جنوب لندن" نخستین راه‌آهن ترابری سریع با نیروی کششی برقی بود که کاملاً در زیر زمین قرار داشت. این فناوری به سرعت در سایر شهرهای اروپا، ایالات متحده، آرژانتین و کانادا گسترش یافت، به‌طوری‌که برخی از قطارهای بخار به قطارهای برقی تبدیل شدند و برخی دیگر از همان آغاز به‌صورت برقی طراحی شدند. در زمان وقوع جنگ جهانی اول، شهرهای آتن، برلین، بوستون، بوینس آیرس، بوداپست، گلاسگو، هامبورگ، لیورپول، نیویورک
آیرس، بوداپست، گلاسگو، هامبورگ، لیورپول، نیویورک سیتی، پاریس و فیلادلفیا دارای مترو با قطار برقی بودند.
موزِه و و به مکان خاصی گفته می‌شود که در آن مجموعه‌ای از آثار باستانی، صنعتی، هنری و اشیاء باارزش را به معرض نمایش می‌گذارند. ۱۸ ماه مه، مصادف با ۲۸ اردیبهشت «روز جهانی موزه» است. اصطلاح «موزه» به معنای نهاد، مؤسسه، یا مکانی است که به‌طورکلی برای انتخاب، مطالعه، و نمایش شواهد مادی و غیرملموس انسان و محیط او طراحی شده است. فرم و کارکردهای موزه‌ها طی قرن‌ها تحول چشمگیری یافته است. محتوای آنها نیز، مانند مأموریت، عملکرد، و مدیریت آنها، تنوع یافته است. شورای بین‌المللی موزه‌ها که زیر نظر یونسکو فعالیت می‌کند در
موزه‌ها که زیر نظر یونسکو فعالیت می‌کند در بند سه و چهار اساسنامهٔ خود موزه را این‌گونه تعریف کرده است: «موزه مؤسسه‌ای دائمی است و بدون هدف مادی که درهای آن به روی همگان باز است و در خدمت جامعه و پیشرفت آن فعالیت می‌کند. هدف موزه‌ها، پژوهش در آثار و شواهد به‌جای‌مانده انسان و محیط زیست او، گردآوری آثار، حفظ و بهره‌وری معنوی و ایجاد ارتباط بین این آثار، به ویژه به نمایش گذاردن آن‌ها به منظور بررسی و بهره معنوی است.» در اجلاسیهٔ دوم شهریور ۱۴۰۱ (۲۴ اوت ۲۰۲۲) شورای بین‌المللی موزه‌ها در شهر پراگ، مرکز جمهوری
شورای بین‌المللی موزه‌ها در شهر پراگ، مرکز جمهوری چک، تعریف جدیدی از موزه به رأی گذاشته شد که با ۹۲ درصد آرا به‌عنوان تعریف جدید موزه معرفی شد. در این تعریف آمده است: «موزه نهادی غیرانتفاعی و دائمی در خدمات جامعه است که به تحقیق، گردآوری، حفاظت، تفسیر، و [به] نمایش گذاشتن میراث ملموس و ناملموس می‌پردازد. نهادی در دسترس و جهان‌شمول که درهایش به روی همگان باز است و تنوع و پایداری را پرورش می‌دهد. آن‌ها از نظر اخلاقی، حرفه‌ای و با مشارکت جوامع اداره می‌شوند و با ارائهٔ تجربیات متنوع برای آموزش، لذت، تفکر، و
با ارائهٔ تجربیات متنوع برای آموزش، لذت، تفکر، و به اشتراک‌گذاری دانش ارتباط برقرار می‌کنند.» نام‌شناسی. کلمهٔ موزه را از واژه یونانی "(Mousein)" گرفته‌اند که نام تپه‌ای بوده‌است در آتن که در آن عبادتگاهی برای موزها که نه الهه هنر و صنعت بوده‌اند، ساخته شده بود. موزه "(Mousee)" تلفظ فرانسوی این واژه و موزیم "(Museum)" تلفظ انگلیسی آن است. از حدود سال ۱۲۹۰ هجری قمری این کلمه با تلفظ فرانسوی آن در ایران رایج شد. در افغانستان شکل انگلیسی واژه رایج است. تاریخ. نخستین موزه با مجموعه‌های خصوصی افراد توانمند،
نخستین موزه با مجموعه‌های خصوصی افراد توانمند، خانواده‌ها و موسسات هنری آغاز شد که شامل اشیاء طبیعی و نایاب می‌شد. در ایران ساخت اولین موزه به ناصرالدین شاه قاجار و پس از بازگشت وی از سفر اروپا نسبت داده می‌شود. انواع. انواع زیادی از موزه وجود دارد از مجموعه‌های بزرگ در شهرهای بزرگ که انواع مجموعه‌ها را پوشش می‌دهد تا موزه‌های کوچک که یک یا چند دسته خاص را شامل می‌شود. این دسته‌ها شامل هنرهای زیبا، هنر کاربردی، صنایع دستی، باستان‌شناسی، مردم‌شناسی، قوم‌شناسی، تاریخ، تاریخ فرهنگی، تاریخ نظامی، علم، فناوری،
تاریخ، تاریخ فرهنگی، تاریخ نظامی، علم، فناوری، موزه کودکان، نقشه، تاریخ طبیعی، سکه‌شناسی، گیاه‌شناسی، علوم طبیعی و تمبرشناسی و کاخ موزه‌ها می‌باشد. موزه هنر متروپولیتن موزه‌های معروف. از معروف‌ترین موزه‌های جهان می‌توان به موزه لوور پاریس، موزه ارمیتاژ سن‌پترزبورگ، بریتیش موزیوم در لندن اشاره کرد. در میان مهم‌ترین موزه‌هایی که در ایران وجود دارد، می‌توان موزه ایران باستان، موزه آذربایجان، موزه رضا عباسی، موزه آبگینه، موزه فرش، موزه خودروهای تاریخی ایران، موزه هنرهای معاصر (که به کوشش شهبانو فرح پهلوی تأسیس
هنرهای معاصر (که به کوشش شهبانو فرح پهلوی تأسیس شد) و کاخ موزه نیاوران را نام برد. موزه‌های خصوصی. علاوه بر موزه‌های دولتی در داخل کشور شاهد هستیم شماری موزه خصوصی نیز به همت افراد مختلف راه‌اندازی و اداره می‌شود. در ایران بزرگ‌ترین موزه شخصی که به اعتقاد برخی از کارشناسان، بزرگ‌ترین موزه شخصی خاورمیانه نیز هست، توسط محمدصادق محفوظی راه‌اندازی شده‌است. موزه دکتر محمدصادق محفوظی که بیش از دو دهه از تأسیس آن می‌گذرد، دربرگیرندهٔ بیش از ۱۲۰هزار اثر فرهنگی_هنری_تاریخی ست که متعلق به دوران مختلف، به ویژه دوران
ست که متعلق به دوران مختلف، به ویژه دوران اسلامی هستند. بیشترین تعداد آثار این گنجینه را، کتب خطی و سایر آثار خط و خوشنویسی، نگارگری‌ها، مهرها و خواتیم به خود اختصاص داده‌اند. در حال حاضر، کتابخانه به قم منتقل شده و موزهٔ اصلی از نظر مکان، در وضعیت جابجایی و انتقال است.
مُثله کردن به معنی بریدن گوش یا بینی محکوم برای عبرت گرفتن دیگران است. امروزه این واژه به معنای بریدن اعضاء بدن یک فرد به صورتی که تکه‌تکه شود نیز به کار می‌رود. ابعاد مختلف. در گذشته این عمل بیشتر در مورد کسانی به کار می‌رفت که مورد غضب فرد قدرتمند حاکم یا توده کثیری از مردم قرار گرفته بودند، مثل کاری که با دامی‌ین به جرم سوء قصد به جان شاه کردند. البته در زمان حاضر نیز هنوز توسط برخی از دولت‌ها یا آشکارا یا مخفیانه این عمل به علل مختلف صورت می‌گیرد. نظیر چنین عملی در زمان معاصر توسط گروه‌ها و سازمان‌هایی
عملی در زمان معاصر توسط گروه‌ها و سازمان‌هایی که مبارزات قهرآمیز را ضد نظام یا دولت خاصی سامان‌دهی می‌کنند به چشم می‌خورد. در اکثر مواقع آن‌ها با تنی چند از افراد مخالف خود این عمل را انجام می‌دهند تا اعتراض خود را به گوش دیگران برسانند و با اینکه از خود چهره‌ای خشن و سازش ناپذیر بسازند. از بعد فردی، مثله کردن جنبه لذت‌جویانه دارد (به سادومازوخیسم نگاه کنید). این عمل اصولاً از حس تهاجم و میل به کشتار و ویرانی حاصل می‌شود، و ریشه در خشم شدید دارد. قوانین و ادیان. در اسلام. در دین اسلام مثله کردن حتی در مورد
در اسلام. در دین اسلام مثله کردن حتی در مورد حیوانات هم شدیداً منع شده‌است. همچنین از دید قوانین ایران که بر مبنای قوانین اسلام است، مثله کردن جسد یک انسان جرم است و دیه دارد. در اعلامیه اسلامی حقوق بشر نیز مثله کردن مقتولان ممنوع دانسته شده‌است. بر اساس احکام‌اسلامی، مثله کردن جسد انسان، حتی دشمنان اسلام ممنوع و حرام است. بر اساس همین حکم شرعی، تشریح جسد در اسلام (خصوصا تشریح جسد مسلمان) به عنوان مثله تلقی شده و ممنوع اعلام شده. هرچند بعدها فقیهان مسلمان در این خصوص نظرات دیگری نیز داشته‌اند. در یهود. در
این خصوص نظرات دیگری نیز داشته‌اند. در یهود. در یهودیت، قوانین تورات مجازات مرگ را برای برخی گناهان تعیین می‌کند، اما مثله کردن به عنوان مجازاتی مستقیم در منابع اصلی دینی کمتر دیده می‌شود. در متون مربوط به حقوق کیفری یهودیان باستان، تاکید بیشتر بر اجرای احکام مرگ با حداقل خشونت و اجتناب از آسیب غیرضروری است. در مسیحیت. در مسیحیت اولیه، آموزه‌های اخلاقی بر حرمت زندگی انسانی و پرهیز از خشونت غیرضروری تأکید داشت. با این حال، در طول تاریخ اروپا، کلیسا در برخی مناطق مجازاتی مانند چهار تکه کردن یا سوزاندن بر روی
مجازاتی مانند چهار تکه کردن یا سوزاندن بر روی دار را برای مجرمان و مرتدان مجاز می‌دانست، به ویژه در قرون وسطی و اوایل دوره مدرن. تاریخچه مثله کردن. در آفریقا. در ماه ژوئن ۲۰۰۷ نیز رئیس‌جمهور سابق لیبریا نیز به خاطر اتهاماتی از جمله مثله کردن در طول جنگ‌های داخلی این کشور، در دادگاه لاهه محاکمه می‌شود. در اروپا. در امپراتوری مقدس روم، قانون جزایی «Constitutio Criminalis Carolina» امپراتور چارلز پنجم در سال ۱۵۳۲، نحوه‌ی ایده‌آل چهار تکه کردن را مشخص می‌کند: «تمام بدن مجرم باید بریده و تکه‌تکه شود تا به
«تمام بدن مجرم باید بریده و تکه‌تکه شود تا به مجازات مرگ برسد و این چهار قسمت باید به‌صورت علنی بر روی چهار تیر در چهار خیابان عمومی آویزان شوند.» بنابراین، روش مورد تأیید امپراتوری برای چهار تکه کردن مجرم در امپراتوری مقدس روم، بریدن بدن بود، نه پاره کردن فرد. در بند ۱۲۴ همان قانون، اعدام با سر بریده پیش از چهار تکه کردن در شرایط تخفیفی مجاز است، در حالی که شرایط تشدیدکننده ممکن است اجازه دهد که مجرم با انبرهای داغ پاره یا فشار داده شود قبل از چهار تکه شدن. ویلهلم فون گرومباخ، شوالیه‌ای مستقل در امپراتوری
ویلهلم فون گرومباخ، شوالیه‌ای مستقل در امپراتوری مقدس روم، به خاطر جنگ‌های خصوصی‌اش به خیانت محکوم شد. او در سال ۱۵۶۷ به دلیل نقرس، روی صندلی به محل اعدام برده شد و به میز بسته شد. جلاد قلب او را بیرون کشید و در مقابل صورت او قرار داد و گفت: «فون گرومباخ! قلب دروغینت را ببین!» سپس بدن او چهار تکه شد. همراه اصلی او نیز همان رفتار را دید و شاهدی اظهار داشت که پس از بیرون کشیدن قلب او، صدراعظم بروک مدت زیادی با فریادی وحشتناک ناله کرد. مثالی از یک اعدام شدید، سرنوشت باستین کارنهارس در ۱۶ ژوئیه ۱۶۰۰ است.
سرنوشت باستین کارنهارس در ۱۶ ژوئیه ۱۶۰۰ است. کارنهارس به ۵۲ قتل جداگانه، شامل تجاوز و قتل ۸ زن و قتل یک کودک، که گفته می‌شود قلب او برای مناسک جادوی سیاه خورده شده بود، محکوم شد. ابتدا سه نوار گوشت از پشت او پاره شد، سپس ۱۸ بار با انبرهای داغ فشار داده شد، انگشتانش یکی‌یکی قطع شد، دست‌ها و پاهایش روی چرخ شکسته شد و در نهایت، در حالی که هنوز زنده بود، چهار تکه شد. در آسیا. در قرن هفدهم، برخی گزارش‌های مسافرتی از یک روش اعدام «ترکی» سخن می‌گویند که ابتدا کمر مرد با طناب و ریسمان فشرده می‌شد و سپس تنه او به
مرد با طناب و ریسمان فشرده می‌شد و سپس تنه او به سرعت نصف می‌شد. ویلیام لیتگو روش نسبتاً ساده‌ای را شرح می‌دهد:«اگر یک ترک به‌طور تصادفی ترک دیگری را بکشد… او به بازار آورده می‌شود، یک بلوک چهار پایی آماده می‌شود؛ مجرم لخت می‌شود؛ و سپس روی آن با شکم به پایین قرار داده می‌شود، کمر او با طناب‌ها جمع می‌شود تا بدنش با یک ضربه دو نیم شود: بخش عقب بدن برای خوردن توسط سگ‌های گرسنه‌ای که برای این منظور نگهداری می‌شوند انداخته می‌شود؛ بخش جلو و سر را در آتشی می‌اندازند که برای همان هدف ساخته شده است – و این
می‌اندازند که برای همان هدف ساخته شده است – و این مجازات قتل انسان است.»با این حال، جورج سندیس در همان دوره، روش دیگری را به شکل اسطوره‌ای‌تر شرح می‌دهد:«… مجرم با حوله‌ای دور کمر کشیده می‌شود، مجبور به بالا کشیدن نفس خود با سوزاندن بدن می‌شود، تا اینکه او در محدوده‌ای به اندازه یک وجب جمع شود؛ سپس آن را محکم بسته و او را وسط بریده می‌شود، و بدن روی صفحه مسی داغ قرار می‌گیرد که رگ‌ها را می‌سوزاند، و او را در طول شکنجه خود نگه می‌دارند: او نه تنها حواس خود بلکه توانایی سخن گفتن را حفظ می‌کند تا زمانی که
بلکه توانایی سخن گفتن را حفظ می‌کند تا زمانی که پایین آورده شود؛ سپس به‌طور ناگهانی می‌میرد.»در ایران دهه ۱۸۵۰، تکنیک خاصی به نام شکه گزارش شده است. رابرت بینینگ، مأمور شرکت هند شرقی، آن را چنین توصیف می‌کند:«مجرم از پاشنه‌ها آویزان می‌شود، سر به پایین، از نردبان یا بین دو تیر، و جلاد با شمشیر بدن را نصف می‌کند تا تنه به دو قسمت تقسیم شود و سر را قطع می‌کند. دو نیمه جدا شده سپس روی شتر آویزان می‌شوند و در خیابان‌ها نمایش داده می‌شوند تا برای همه ناظران درس عبرت باشد. وقتی شکه به شکل رحمانه انجام می‌شود، سر
باشد. وقتی شکه به شکل رحمانه انجام می‌شود، سر مجرم پیش از نصف کردن تنه قطع می‌شود.» در خصوص مثله کردن در دوره معاصر ایران میتوان به کشتار بعضی از سران جبهه ملی ایران در جریان قتل‌های زنجیره‌ای ایران اشاره کرد. در بین مشهورترین آن‌ها می‌توان داریوش فروهر و همسرش پروانه اسکندری و به‌طوری شخصی حتی معصومه مصدق نوه محمد مصدق رهبر ملی شدن صنعت نفت ایران و زهرا کاظمی خبرنگار ایرانی-کانادایی را دید. در کنار آن، شاپور بختیار، محمود سخایی، فریدون فرخزاد و بسیاری دیگر به چشم می خورد. از ایرانی‌های مشهور مثله شده
دیگر به چشم می خورد. از ایرانی‌های مشهور مثله شده می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: مثله کردن در ادبیات. در ادبیات فارسی مثله کردن از دیرباز مطرح می‌شده‌است. در کتاب تاریخ بیهقی این کلمه در چند جا به کار رفته‌است: "... که عادت ایشان است از مثله کردن و کشتن و سوختن..." در ادبیات معاصر نیز می‌توان به داستان بوف کور اثر صادق هدایت اشاره نمود که در آن راوی جسد زن مورد علاقه خود را مثله کرده و در یک چمدان جای می‌دهد. در عین حال حس علاقه به مثله نمودن در جای جای این داستان به چشم می‌خورد: مرد قصابی که با عشق لذت
داستان به چشم می‌خورد: مرد قصابی که با عشق لذت به لاشه گوسفندان دست می‌کشد و آن‌ها را می‌سنجد و سپس آن‌ها را تکه‌تکه می‌کند، حس تهاجمی گاه‌وبیگاه قهرمان داستان برای مثله کردن همسر خود، و غیره.
تَبعید، اجبار کردن شخصی توسط یک حکومت برای زندگی در یک محل خاص را می‌نامند. در زمان تبعید شخص باید خود را به‌طور دائم به مقامات تعیین شده معرفی کند و نباید در تمام مدت زمان تبعید اقدام به ترک محل تبعید نماید. در تاریخ بسیاری از افرادی که مورد تأیید حکومت‌ها نبودند، تبعید می‌شدند و همواره در میان حکومت‌ها تبعید به عنوان ابزار حذف مخالفان استفاده می‌شود. در اسلام. برای اشاره به تبعید در فقه و حقوق اسلامی، از اصطلاح «نَفیِ بَلَد» استفاده می‌شود که به اخراج یک فرد یا گروه از یک مکان یا سرزمین که یکی از انواع
فرد یا گروه از یک مکان یا سرزمین که یکی از انواع مجازات و به معنای دور کردن و بیرون کردن مجرم از محل ارتکاب جرم یا محل اقامتش است، اشاره دارد. به موجب این مجازات، فرد مجرم، از اقامت در وطن و شهر خود ممنوع شده و برای مدت زمان معینی به سکونت اجباری در محلی دیگر محکوم می‌گردد. مجازات بعضی از جرایم خاص مانند زنای غیرمحصنه، قَوّادی و محاربه طبق فقه جزایی اسلام، تبعید است. همچنین تبعید در دوران‌های مختلف تاریخی از سوی برخی حاکمان علیه مخالفان خود و با هدف محدودسازی آنها انجام شده است. نفی بلد، رفتاری تاریخی است؛
آنها انجام شده است. نفی بلد، رفتاری تاریخی است؛ به‌عنوان نمونه، خسرو اول، شاه ساسانی ایران، ۲۹۲۰۰۰ شهروند، برده و مردم تسخیر شده را به شهر تازه تیسفون در سال ۵۴۲ میلادی یا مثلاً بریتانیا شمار زیادی از مخالفان مذهبی و مجرمان را به آمریکا و استرالیا نفی بلد کرد. واژه‌شناسی. تبعید، از ریشه «ب ـ ع ـ د» و در لغت به معنای دور کردن است. واژه‌ای عربی معادل تبعید در فارسی است که در میان مفاهیم نظام حقوقی، به‌کار می‌رود. نفی یعنی بیرون کردن بزه‌کار از محلّ زندگی یا محلّ ارتکاب بزه یا محلّ اجرای حد که از آن در باب
محلّ ارتکاب بزه یا محلّ اجرای حد که از آن در باب حدود سخن رفته است. قانون‌ها. از دیرباز تاکنون قانون‌های بسیاری برای تبعید در نظر گرفته شده است. نفی بلد در ایران. در مادهٔ ۱۹۰ قانون مجازات اسلامی ایران یکی از حدهای محاربه و افساد فی‌الارض، نفی بلد، دانسته شده است. مراد از نفی بلد در میان فقهای امامیه اخراج محارب از سرزمین محل جرمشان است به شکلی که به هر سرزمینی وارد شوند از هم‌خوارکی، هم‌نشینی، خرید و فروش، ازدواج و… با آن‌ها پرهیز شود است. از این دیدگاه نفی بلد یعنی تبعیدی که همراه با سخت‌گیری‌های دیگری
بلد یعنی تبعیدی که همراه با سخت‌گیری‌های دیگری در محل تبعید است. از علی بن موسی الرضا در این مورد که محارب چگونه نفی می‌شوند نقل شده که «محارب از شهری که در آن مرتکب جرم گردیده به شهر دیگری فرستاده می‌شود و به اهل آن شهر نوشته می‌شود که این شخص اخراج شده است، پس با او هم‌نشینی، معامله، ازدواج و نیز هم غذا نشوید و این عمل تا یک سال در مورد وی اجرا می‌گردد.» همچنین حبس‌کردن محارب در محل تبعیدشان نیز از مباحث مطرح‌شده در این زمینه است که برخی علمای معاصر شیعه زندانی‌کردن در مکان تبعید را جایز ندانسته‌اند؛ با
زندانی‌کردن در مکان تبعید را جایز ندانسته‌اند؛ با این حال برخی هم در شرایطی که تبعیدی در تبعیدگاه ایجاد مفسده کند و کنترل و مراقبتش ممکن نباشد، زندانی‌کردن در محل تبعید را جایز شمرده‌اند.
میدان و محله بهارستان از قدیمی‌ترین میدان‌ها و محله‌های تهران است. این محله از جنوب به محله سرچشمه - عودلاجان، از شمال به دروازه شمیران و خیابان بهارستان، از غرب به خیابان جمهوری اسلامی (شاه آباد سابق) و چهارراه سیدعلی و از خاور به خیابان خیابان مجاهدین اسلام (ژاله/نگارستان سابق) و میدان شهدا (ژاله) محدود است. پیشینه. میدان بهارستان تا اواخر دوره سلطنت رضاشاه "میدان نگارستان" نامیده می‌شد که از نام باغ و کاخ نگارستان گرفته شده بود. مجموعه نگارستان در شمال میدان قرار داشت و به دستور فتحعلی شاه قاجار به عنوان
قرار داشت و به دستور فتحعلی شاه قاجار به عنوان خانه تابستانی پادشاه در خارج از شهر تهران آن روز ساخته شد. جایگاه. این محله از جنوب به محله سرچشمه (و پس از آن چهار راه سیروس و میدان شوش)، از شمال به خیابان بهارستان و خیابان فخرآباد و محله دروازه شمیران (و سپس پل چوبی)، از غرب به خیابان جمهوری اسلامی، باغ سپهسالار و چهارراه سیدعلی و از شرق به خیابان مجاهدین اسلام (ژاله پیشین، نگارستان سابق) و خیابان ایران محدود است. دلیل اصلی اهمیت این میدان وجود ساختمان مجلس شورای ملی (مجلس دوره مشروطه) و مجلس شورای اسلامی
شورای ملی (مجلس دوره مشروطه) و مجلس شورای اسلامی در این میدان است. ضلع شمال غربی این میدان بورس فروش ساز در تهران است و ساختمان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در شمال غربی این میدان و مدرسه عالی و دانشگاه شهید مطهری (مدرسه عالی و مسجد سپهسالار) در شرق این میدان واقع است. رخدادهای تاریخی. میدان بهارستان محل رخدادهای مهم تاریخی در تاریخ معاصر ایران بوده‌ است. مهم‌ترین این رخدادها ایجاد ساختمان نخستین مجلس قانونگذاری ایران در دورهٔ مشروطه در این میدان، ترور میرزا علی‌اصغرخان اتابک در هنگام خروج از مجلس، ترور
علی‌اصغرخان اتابک در هنگام خروج از مجلس، ترور حسنعلی منصور و به توپ بسته شدن مجلس توسط قزاقان زیر فرمان لیاخوف روسی، راهپیمایی‌های متعدد مردم در حمایت از دولت محمد مصدق و نیز راهپیمایی مخالفان دولت مصدق در کودتای ۲۸ مرداد در این میدان است. ثبت در فهرست میراث ملی. در ۱۴ مرداد ۱۳۹۵ همزمان با روز ملی مشروطه (۱۴ مرداد)، میدان بهارستان به عنوان مکانی که نتیجهٔ انقلاب مشروطه در آن رقم خورد، در فهرست میراث ملی به ثبت رسید.
بنای شهرهای نو و گسترش و تجدیدبنای شهرهای کهن در زمان ساسانیان باعث فزونی شهرها در ایران‌زمین شد. به تقریب، بیشتر شاهان ساسانی به ساخت شهرهای نو پرداختند. شهرهایی که توسط فرمانروایان بنیاد یافته یا احیاء می‌شدند، طبق سنت معمول با نام شاهان همراه بودند و واژه‌هایی که به آن‌ها افزوده می‌شد که اغلب حامل شادی، شکوه و عظمت، نیک‌بختی و پیروزی فرمانروا یا مفاهیم مشابه آن‌ها بود. نام اغلب این شهرها در روایات ایرانی و عربی و کتاب‌های تاریخی ثبت گردیده است. بیشتر این کتاب‌ها ترجمه و برگردان خداینامک‌های دوران ساسانی
کتاب‌ها ترجمه و برگردان خداینامک‌های دوران ساسانی هستند. از منابع دیگر رساله‌ای به زبان فارسی میانه، به نام "شهرستان‌های ایران" است. این رساله شامل اسم و شرح ساختن عده‌ای از شهرهای بزرگ توسط فرمانروایان ایران از قدیم‌ترین ایام تا زمان ساسانیان استکه در آن پایه‌گذاری بیش از ۲۶ شهر به فرمانروایان ساسانیان نسبت داده شده است. همچنین کتیبه شاپور یکم در نقش رستم که فهرست شهرهایی که در قلمرو شاهنشاه بوده، یاد شده است. مورخان رومی و ارمنی نیز در کتاب‌های خود از شهرهای آن دوره نام برده‌اند. سکه‌های ساسانی نیز از
آن دوره نام برده‌اند. سکه‌های ساسانی نیز از مدارک گران‌قدری است که در شناسایی نام شهرهای ساسانی موثراند. در پشت این سکه‌ها مخصوصاً از زمان بهرام چهارم، نام شهری که سکه در آن ضرب شده، نقش گردیده است و این روش تا پایان عهد ساسانیان ادامه می‌یابد که نام شهرها در پشت سکه‌های خسرو پرویز از سایر فرمانروایان بیشتر و چشم‌گیرتر است. فرهنگ شهرسازی در زمان ساسانیان. در بین شاهان ساسانی یکی از نشانه‌های بهتر پادشاهی کردن هر شاهنشاه، توجه وی به آبادانی شهرها و ساختن شهرهای تازه است. به همین دلیل هر یک از شاهنشاهان آن
تازه است. به همین دلیل هر یک از شاهنشاهان آن سلسله می‌کوشیدند شهرهایی را پی افکنند یا شهرهای کهن را نوسازی کنند. در این دوره شهرسازی ساسانیان در همه جا کم و بیش یکسان بود. آنان بر این باور بودند که جهان چهار بخش دارد و شهرها باید طوری ساخته شوند که به چار سوی جهان گشوده شوند. شهر پایه نهادهای اجتماعی، اقتصادی، بازرگانی و سیاسی دولت ساسانی بود. پادشاهان ساسانی به تدریج شهرهای خودیار را تسخیر کرده و به ساختن شهرهای جدید همت گماشتند. شهرهای بسیاری به نام پادشاهان ساخته شد. مسلماً روند احداث شهر توسط پادشاهان
ساخته شد. مسلماً روند احداث شهر توسط پادشاهان همواره آهنگ ثابت و یک‌نواختی نداشته‌اند. در دوره‌هایی که پادشاهان قدرتمند بر کشور حاکم می‌شدند، تعداد زیادی شهر احداث می‌شد و در زمانی که قدرت به نسبت پادشاهان ضعیف می‌شد، جریان شهرسازی کند می‌گردید. شهرهایی که در دوره ساسانیان ساخته می‌شدند، بیشتر سیاسی–اداری بودند که به «شهرهای شاهی» معروف بودند و هر حاکمی اجازه شهرسازی را نداشت. سپس، عوامل دیگری مانند عوامل تجاری و نظامی نقش داشتند. در این دوره توانایی و بنیان اقتصادی کشور در حدی بود که بازرگانی، و تولید
اقتصادی کشور در حدی بود که بازرگانی، و تولید صنایع دستی را تا آن حد رونق بخشید که منجر به احداث شهرهای نوین شده است. همچنین قدرت نظامی ساسانیان به گونه‌ای بود که قلمروشان پهنه وسیعی را در بر می‌گرفت و امکان مبادلات اقتصادی بین شهرهای کهن، و بازرگانی سرزمین‌های مجاور را با مراکز تجمع و سکونتگاه‌های ایران در راه‌های امن ممکن می‌ساخت. شهرهای اردشیر بابکان. اردشیر بابکان بنیان‌گذار شاهنشاهی ساسانی، از مهم‌ترین سازندگان و بازسازی‌کنندگان شهر در تاریخ ایران به‌شمار می‌رود. تاریخ‌نگاران و جغرافیانگاران ساخت و
می‌رود. تاریخ‌نگاران و جغرافیانگاران ساخت و بازسازی شهرهای فراوانی بدو نسبت داده‌اند. از نخستین اقدامات او پس از تثبیت قدرتش، بنیان‌گذاری یا توسعه شهرها در مناطق مختلف از جمله در کرانه‌های خلیج فارس بود. شهر اردشیر خوره. شهر «اردشیر خُورّه» (به فارسی میانه: Ardašer Khwarrah) به معنی "فر اردشیر"، قدیمی‌ترین شهر ایالت فارس در دوره ساسانیان در دشت فیروزآباد فارس است که توسط اردشیر بابکان بنا گردیده است. او این شهر را قبل از دست یافتن به سلطنت ساخت؛ اما اردشیر به زودی دریافت که ایالت پارس از لحاظ سیاسی شایستگی
زودی دریافت که ایالت پارس از لحاظ سیاسی شایستگی اقامت فرمانروا را ندارد و پایتخت را در نزدیکی تیسفون قرار داد. این شهر که از قدیم‌ترین ادوار باستانی تا زمان هخامنشیان شهری آباد بود و گور نامیده می‌شد، توسط اسکندر مقدونی ویران گردید تا بار دیگر به همت اردشیر بازسازی و آباد شد. دور این شهر دارای برج و باروی محکم و خندق بود. در مرکز شهر یک آتشکده و در جنب آن برجی احداث شده بود که به هنگام تشریفات مذهبی در بالای آن آتش مقدس در هوای آزاد شعله‌ور بود. با این حال در منابع پیشا اسلامی این شهر به گور (Gōr) نیز
حال در منابع پیشا اسلامی این شهر به گور (Gōr) نیز نامور بوده که پس از اسلام، عربان آن را "جور" تلفظ می‌کردند. مورخان قدیم این واژه را دشت، پشته یا گودال معنی کرده‌اند. نسخه متن پهلوی "کارنامه اردشیر بابکان" که اولین سند عقیدتی–سیاسی دولت ساسانی است از جمله مآخذ مربوط به تاریخ شهرهای ایران است که به ساختن شهر ریو اردشیر و اردشیر خوره در ایالت فارس اشاره می‌کند. همچنین در نوشته‌های دینوری، طبری، شاهنامه فردوسی، مسعودی، حمزه اصفهانی، "مجمل التواریخ و القصص" و… می‌توان از اسامی این شهرها آگاهی یافت. از میان
و… می‌توان از اسامی این شهرها آگاهی یافت. از میان مورخان دوره اسلامی ابن قتیبه اولین مورخی است که در کتاب "المعارف" خود به بنیان شهرهای «گور» و «اردشیر» در فارس به دست اردشیر بابکان اشاره کرده است. اصطخری دربارهٔ این شهر و چگونگی احداث آن در زمان اردشیر چنین بیان کرده است: «جور را اردشیر بنا کرد. گویند دریاچه بود. چون اردشیر دشمنی را آنجا قهر کرد خواست کی شهری بنا کند. بفرمود تا آب را راه‌ها ساختند چنان‌که به شیب‌ها برون شد و این شهر بنا کرد.» جورجینا هرمان معتقد است که اردشیر قبل از غلبه بر اردوان پنجم
معتقد است که اردشیر قبل از غلبه بر اردوان پنجم دستور ساخت شهری تازه و ساختمان کاخ‌های خود را در اردشیر خوره (فر اردشیر) و قلعه دختر بر چکاد تنگاب صادر کرده است. این نخستین شهر ساسانی که به دست اردشیر بابکان ساخته شده، دایره‌ای شکل بود که پیش از آن و در دوره اشکانی مرسوم بود. چنان‌که شهر هترا و دارابگرد نیز دایره‌ای شکل است. گفته می‌شود که این طرح بر گرفته از اردوگاه نظامی پارتیان است. شهر وه اردشیر. «وه اردشیر» یا "به اردشیر" شهری در استان کرمان کنونی بود که سازنده آن را نخستین شاه ساسانی دانسته‌اند. اعراب
سازنده آن را نخستین شاه ساسانی دانسته‌اند. اعراب نام آن را به گونهٔ دیگری عربی کرده‌اند و آن را "بردسیر" نامیده‌اند. حمزه اصفهانی مورخ معروف قرن چهارم هجری، مؤسس واقعی این شهر را اردشیر بابکان می‌نویسد که آنجا را "به اردشیر" (یعنی جای نیکوی اردشیر) نامیدند و اعراب به آن محل اسم‌های "به‌رسیر"، "به‌دسیر"، "بردسیر" و "بردشیر" نیز داده‌اند و ایرانیان آن را «گواشیر» می‌خواندند. حمدالله مستوفی نام پایتخت کرمان را گواشیر می‌نامد و اضافه می‌کند: «شهر گواشیر از اقلیم سوم است. گشتاسب در آن جا آتش‌خانه ساخته بود و پس
سوم است. گشتاسب در آن جا آتش‌خانه ساخته بود و پس از او اردشیر بابکان قلعه شهر ساخت و برد شیر خواند و بهرام بن شاپور ذوالاکتاف بر آن عمارت افزود.» شهر رام‌هرمز اردشیر. «رام‌هرمز اردشیر» یکی از شهرهای خوزستان بود؛ چون برای نامیدن کلمه‌ای با حروف بسیار بود، واژهٔ «اردشیر» را از آخر کلمه انداخته‌اند. نویسندهٔ کتاب "مجمل‌التواریخ و القصص" ضمن شرح پادشاهی اردشیر بابکان در مورد این شهر مطالبی نگاشته است. بعضی گفته‌اند که شهر رامهرمز کنونی نامی کوتاه شده از رامهرمز اردشیر است. شهر هرمز اردشیر. از روایت حمزه
اردشیر است. شهر هرمز اردشیر. از روایت حمزه اصفهانی چنین بر می‌آید که شهر «هرمز اردشیر» از دو بخش مجزا که در جوار یکدیگر قرار داشته و مجموعه‌ای واحد را تشکیل می‌دادند، به وجود آمده بود. این شهر در ناحیهٔ خوزستان و به دست اردشیر بابکان بنا گردید. از دو شهر تشکیل دهندهٔ هرمز اردشیر، شهری که مرکز تجار و بازاریان بود و "خوچستان ماچار" یا "هوجستان واجار" یا "خوجستان وازار" یا "خوزستان بازار" نام گرفت که این نام‌گذاری به علت سکونت اقوامی بود که خوزی نام داشتند. در زمان ساسانیان این شهر به نام‌های "رام شهر" یا
در زمان ساسانیان این شهر به نام‌های "رام شهر" یا "شهر رام" نیز نامیده می‌شد. پس از استیلای اعراب، این شهر به صورت معرب "سوق الاهواز" درآمد که امروزه آن را اهواز (جمع عربی کلمه هوز یا همان خوز) می‌نامند و بخش دیگر که محل سکونت بزرگان و اشراف بود، "هومشیر" نامیده می‌شد که به دست اعراب به کلی ویران و به‌دست فراموشی سپرده شد. شهر ریو اردشیر. «ریو اردشیر» یا "ری‌شهر" نیز از بندرشهرهایی است که توسط اردشیر بابکان بنا گردید. این شهر یکی از مهم‌ترین مراکز علمی و ادبی محسوب می‌شد. اردشیر بابکان پیش از غلبه بر اردوان
محسوب می‌شد. اردشیر بابکان پیش از غلبه بر اردوان پنجم، سرتاسر نواحی جنوبی پارس را که شامل استان بوشهر کنونی بود از دست مالکان طوایف خارج ساخت و سپس بندرگاه‌هایی در آنجا ساخت که از نمونه‌های معروف آن همین شهر بود. آبادی و رونق این منطقه از دوره ایلامی و در هزاره دوم پیش از میلاد شروع شد. بنا به گفته طبری، نام "ری‌شهر" مخفف "ریو اردشیر" و از جمله بنادری است که در دوره اردشیر بابکان بازسازی شده است. در کارنامه اردشیر بابکان از بندر ریو اردشیر با نام «بخت اردشیر» یاد شده است. از زمان تأسیس بندر ریو اردشیر تا