payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هم‌اکنون علاوه بر رشته‌های شیمی محض و کاربردی و دبیری شیمی که در مقطع کارشناسی می‌باشند، در رشته‌های شیمی تجزیه، شیمی آلی، شیمی کاربردی، شیمی معدنی و شیمی فیزیک نیز دارای ۷۶ دانشجو در مقطع کارشناسی ارشد و ۴۶ دانشجو در مقطع دکتری می‌باشد. دانشکده‌های اقماری. دانشگاه رازی دارای ۳ دانشکده اقماری است که در شهرهای سنقر، اسلام‌آباد غرب و جوانرود در استان کرمانشاه واقع شده‌اند. به گفته رئیس دانشگاه رازی محمدابراهیم اعلمی آل آقا، طرح آمایش آموزش عالی توسعه دانشکده‌های اقماری را در استان کرمانشاه محدود کرده و این
اقماری را در استان کرمانشاه محدود کرده و این دانشکده‌ها به لحاظ کمی افزایش نخواهند یافت. دانشکده مدیریت و حسابداری جوانرود. دوره کارشناسی: ساختمان دانشگاه. پردیس مرکزی دانشگاه رازی در محوطه‌ای در نزدیکی طاق‌بستان قرار دارد. سردر این پردیس توسط محمدرسول اسماعیل‌مانند طراحی شده و اجرای آن از سال ۱۳۸۹ آغاز شد و در سال ۱۳۹۲ به اتمام رسید. محمد شریفی‌پور مدیر طرح‌های عمرانی دانشگاه رازی در مراسم افتتاح سردر، آن را نمادی از کتاب و قلم و بیانگر فضای دانشگاهی عنوان کرد و گفت این سردر از منظری دیگر جلوه‌گر بال‌های
کرد و گفت این سردر از منظری دیگر جلوه‌گر بال‌های باز یک پرنده است. طولانی شدن زمان ساخت، هزینه بالا و نیز طراحی و اجرای ضعیف این سردر انتقادات زیادی را به دنبال داشت. امکانات ورزشی. دانشگاه رازی دارای چندین سالن و زمین ورزشی در محوطهٔ دو پردیس طاق‌بستان و کشاورزی، و نیز در دیگر نقاط شهر کرمانشاه است. سرانه فضای ورزشی برای هر دانشجو در دانشگاه رازی در آغاز سال تحصیلی ۱۳۹۹ در بخش فضای سرپوشیده ۱/۱۵ متر و در بخش فضای روباز ۱/۴۳ متر بوده که کمتر از میانگین کشوری است. بودجهٔ دانشگاه. در لایحهٔ بودجهٔ سال ۱۳۹۷،
است. بودجهٔ دانشگاه. در لایحهٔ بودجهٔ سال ۱۳۹۷، سهم دانشگاه رازی از بودجهٔ کشور ۱۶۲۴۴۶۹ میلیون ریال بوده که در میان دانشگاه‌های کشور در رتبهٔ ۲۱ دانشگاه‌های کشور قرار داشته‌است. در سال ۱۳۹۸ بودجهٔ دولتی این دانشگاه به ۱۸۹۵۰۶۴ میلیون ریال رسیده‌است که در رتبهٔ ۲۱ تخصیص بودجه جای داشته است. در سال ۱۳۹۹ بودجهٔ دولتی دانشگاه رازی ۱۸۹۲۰۶۸ میلیون ریال بوده است. بودجهٔ پیشنهادی دانشگاه رازی در لایجهٔ بودجهٔ ۱۴۰۰ نیز ۲۷۷۴۹۴۷ میلیون ریال بوده که در رتبهٔ ۱۷ دانشگاه‌های کشور قرار داشته‌است. باشگاه دانشجویان دانشگاه
کشور قرار داشته‌است. باشگاه دانشجویان دانشگاه رازی. باشگاه دانشجویان دانشگاه رازی یکی از نهادهای وابسته به دانشگاه رازی است که برای انجام فعالیت‌های علمی، فرهنگی و اجتماعی راه‌اندازی شده‌است. این باشگاه در روز ۲۹ دی ماه ۱۳۹۹ افتتاح شده و در قالب ۹ کارگروه تخصصی به فعالیت می‌پردازد. جشنواره‌های فرهنگی. در دانشگاه رازی هر ساله سه جشنواره فرهنگی به نام‌های حرکت، رویش و چرتکه برگزار می‌شود. نخستین دوره جشنواره حرکت با موضوع دستاوردهای علمی دانشجویان در سال ۱۳۸۹، نخستین دوره جشنواره فرهنگی-هنری رویش در سال ۱۳۹۱
نخستین دوره جشنواره فرهنگی-هنری رویش در سال ۱۳۹۱ و نخستین دوره جشنواره استانی چرتکه با موضوع محصولات ساخت دانشجویان در سال ۱۳۹۷ برگزار شد.
دژ شیخ مکان در داخل تنگه شیخ مکان در فاصله ۸ کیلومتری شرق دره شهر ایلام، واقع شده‌است. در قسمت غربی تنگه آثاری از یک دژ با نمایی جالب در دل کوه به چشم م یخورد که از لحاظ مصالح و سبک معماری به دوره ساسانی برمی‌گردد. این دژ مستحکم از سمت غربی به دیواره کوه تکیه زده و دیواره شرقی آن با سنگ و گچ تا بالاتر از سطح بام قلعه بنا شده‌است. دیوار دژ دارای چند کنگره و ترکش و دژ دیده‌بانی می‌باشد و برای تنگه و دیواره محافظ خوبی به‌شمار می‌آید. ارتفاع دیوار دژ از بلندترین نقطه ۵/۱۴ متر است. دژ چهار اتاق و تنها یک در
نقطه ۵/۱۴ متر است. دژ چهار اتاق و تنها یک در ورودی از ضلع شمالی دارد. از پشت بام دژ ۱۷ پله از کوه کنده شده که به انتهای جنوبی دیوار شرق و محل دیده‌بانی منتهی می‌شود. این دریچه دیده‌بانی دایره‌ای شکل است و از آنجا معبر و تنگه به خوبی قابل مشاهده‌است. مصالح اصلی دژ قلوه سنگ و گچ می‌باشد که در انتهای دیواره دژ (به قطر ۳۵/۱ سانتی‌متر) با اندودی از گچ پوشیده شده‌است (حبیب‌الله محمودیان ۱۳۸۳).
قلعه شیخ مکان مربوط به اواخر دوره قاجاریه است و در شهرستان دره‌شهر، بخش مرکزی، روستای شیخ مکان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۷۴۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. منابع. قلعه‌های باستانی استان ایلام، بخش دوم، حبیب‌الله محمودیان، 1383، انتشارات گویش
قلعه چوارقلا، دژی تاریخی در استان ایلام ایران است. با توجه به موقعیت قلعه و سبک معماری آن، به نظر می‌رسد که این دژ همانند دیگر دژهای غرب زاگرس، کاربرد نظامی داشته‌است. موقعیت. قلعه تاریخی چوار، معروف به قلا، در ۱۲ کیلومتری غرب شهر چوار و ۲ کیلومتری شهر ایلام، بر سر راه چوار به نواحی مرزی با کشور عراق واقع شده‌است. مجموعهٔ بناهای این دژ بر فراز و دامنه‌های ناهمواری که حدود ۳ متر از دامنه‌های پیرامونی ارتفاع دارد ساخته شده‌است. زمین‌های کشاورزی با کشت دیم جهات شمال و شرق این قلعه را تشکیل می‌دهد. محیط پیرامون
شمال و شرق این قلعه را تشکیل می‌دهد. محیط پیرامون این دژ، طبیعتی بسیار زیبا دارد. رودخانه قلا در جنوب آن جاری است و در غرب این اثر باستانی یک پرتگاه طبیعی است. این قلعه به صورت دژی مستحکم ساخته شده و دارای سه قسمت است: بنای اصلی قلعه، دیوارهای جانبی و دیوارهای بلندی که از راس تپه تا پایین امتداد دارد. این بنای تاریخی تاکنون مورد بررسی و کاوش گستردهٔ علمی قرار نگرفته‌است؛ البته مدیریت میراث فرهنگی استان ایلام، این دژ را مستندسازی و شناسایی کرده‌است. برخی نویسندگان محلی در نوشته‌های خود از این قلعه و موقعیت
محلی در نوشته‌های خود از این قلعه و موقعیت آن مطالب اندکی ارائه داده‌اند. آثار فرهنگی به جای مانده در این اثر، نشان می‌دهد که احتمالاً این دژ در اواخر دورهٔ ایران باستان و اوایل دوران گسترش اسلام، مورد استفاده قرار گرفته‌است. موقعیت طبیعی و جغرافیایی قلعه. بر اساس نوشته‌های محمودیان (۱۳۸۳)، این قلعه یکی از بزرگ‌ترین قلاع منطقع است که بر فراز تپه‌ای بلند در مسیر چوار، مورت تجریان به سمت دهستان چکر بولی و ناحیه مرزی با کشور عراق ایجاد شده‌است. این اثر در حاشیه شمالی رود فرعی قلا که به رود گدار خوش می‌پیوندد،
شمالی رود فرعی قلا که به رود گدار خوش می‌پیوندد، قرار گرفته‌است. جاده خاکی روستای مورت به قلاع درست از جنوب این محل می‌گذرد. تقریباً شمال و غرب این تپه به پرتگاه طبیعی محدود می‌شود که این امر شرایط مناسب امنیت را برای ساکنان قلعه در این قسمت فراهم می‌ساخته است. دامنه جنوبی و جنوب شرقی این محوطه با شیبی تقریباً ملایم به محیط زمین‌های اطراف خود منتهی می‌شود. بنای قلعه بر روی این تپه به گونه است که نشان می‌دهد این مکان در ادوار گذشته جایگاهی استراتژیک برای ساکنان آن بوده‌است. می‌توان گفت پشت قلعه از جمله قلاع
آن بوده‌است. می‌توان گفت پشت قلعه از جمله قلاع مهم تدافعی است که در موقعیتی مناسب بر سر راه گنجوان و حاشیه غربی استان ایلام واقع شده‌است. موقعیت جغرافیایی این قلعه با دیگر قلاع مهم منطقه به گونه‌ای است که با هم در ارتباط بوده‌اند. ارتباط جاده‌ای، ارتباط با امکانات اولیه و قلعه سرنی در ناحیه مرزی ایران و عراق و در غرب تپه قلاع واقع شده‌است و برخی قلاع در نواحی کوهستانی شرقی آن نیز وجود داشته که زنجیره ارتباطی آن‌ها قابل تصور است. مشخصات اثر. ویژگی توپوگرافی و شکل ظاهری. به گفته محمودیان (۱۳۸۳)، چون ساختمان
و شکل ظاهری. به گفته محمودیان (۱۳۸۳)، چون ساختمان قلعه بر فراز یک تپه طبیعی مرتفع قرار دارد، دارای ظاهر طبیعی کوهستانی است و در قسمت‌های مختلف سطح و دامنه تپه، پوشش گیاهی جنگل و مرتع ملاحظه می‌شود. در ساخت بنای این قلعه عظیم الگو ونظم هندسی معینی وجود ندارد بلکه شرایط پستی و بلندی تپه بر سبک معماری اثر گذاشته و این ویژگی موجب شکل‌گیری بافت معماری قلعه بوده‌است. به‌طوری‌که دیوار عرضی کمربند بیرونی حصار و دژ قلعه به جز در دامنه جنوبی و جنوب شرقی که با شیبی تقریباً ملایم به پایین تپه و کنار رودخانه منتهی
تقریباً ملایم به پایین تپه و کنار رودخانه منتهی می‌شود، در سایر قسمت‌ها به محدوده‌های پرتگاه‌های طبیعی اطراف تپه محدود می‌شود. همچنین بین دیوارهای دفاعی که از راس تپه و به سمت زمین‌های پیرامونی کشیده شده در برخی جاها که شیب دامنه تند می‌باشد بقایای معماری دیده نمی‌شود ولی در جاهایی که مسطح است آثار معماری ملاحظه می‌شود. شناسه‌های فرهنگی اثر. بر اساس اثر محمودیان (۱۳۸۳)، مواد اصلی بکار رفته در برپایی آثار بنای قلعه، قلوه سنگ‌ها و لاشه سنگ‌های محلی و ملاط گچ می‌باشد. نمای دیوارها که با این مصالح ساخته شده،
می‌باشد. نمای دیوارها که با این مصالح ساخته شده، ساده است و دارای اندود نیست اما دیوار اتاق‌ها که فقط قسمتی از آن‌ها باقی‌مانده دارای اندود گچ می‌باشد. بررسی گزارش‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد که تکه‌های شیشه به رنگ سبز روشن و از سطح تپه به دست آمده‌است که از نظر نوع و قدمت قابل مطالعه است. در تمام سطح و دامنه‌های تپه و نیز زمین‌های پست پیرامونی تکه‌های سفال دیده می‌شود که عمدتاً چرخ‌ساز و معدودی از آن‌ها دست‌ساز می‌باشند. سفال‌های پشت قلعه در اندازه‌های ظریف، متوسط و خشن طبقه‌بندی می‌شوند. اکثر سفال‌ها
ظریف، متوسط و خشن طبقه‌بندی می‌شوند. اکثر سفال‌ها بدون لعاب بوده و دارای پوشش گلی است. رنگ سفا نخودی و آجری و پخت بعضی از سفال‌ها ناقص بوده‌است. از نظر تزیین دو نوع سفال بر روی تپه‌ها دیده می‌شود؛ یکی ساده و دیگری منقوش. نقوش تزیینی عبارت‌اند از: نقوش کنده‌کاری شده ترکیبی، نقوش کنده‌کاری شده نواری در دور ظروف و نیز نوعی نقوش تزیینی فشاری بر روی سفال دیده می‌شود. شاموت سفال‌ها شن و ماسه و نرم ومواد گیاهی بوده‌است. توصیف بقایای معماری. به گفته محمودیان (۱۳۸۳)، مواد اصلی بکار رفته برای برپایی آثار معماری
مواد اصلی بکار رفته برای برپایی آثار معماری گسترده این قلعه، قلوه سنگ‌ها، لاشه سنگ‌های محلی و ملات گچ است و نمای دیوارها ساده بوده از هیچ نوع اندود گچی استفاده نشده‌است. ظاهر نامنظم و برهنه قلوه سنگ‌ها چهره‌ای خشن به دیوارهای مختلف این بنا داده‌است. این بنای عظیم دارای قسمت‌های مختلفی است که عبارت‌اند از: ساختمان اصلی تپه بر فراز تپه طبیعی با دیوارهای بلندی ساخته شده‌است و در وسط این بنا حفره بزرگی وجود دارد که به عنوان نوعی بنای زیرزمینی از آن استفاده می‌شده‌است. در دامنه شمالی بنای اصلی و بر فراز سطح
در دامنه شمالی بنای اصلی و بر فراز سطح تپه، در پی چندین ساختمان آثار و بقایایی دیده می‌شود. همچنین در این قسمت قلعه، در ضلع غربی دیوار کمربند بیرونی حصار، آثار دو برج در کنار دیوار دیده می‌شود که ارتفاع دیوار یکی از برجها به سه متر می‌رسد. در مجموع ۵ دیوار دفاعی از بالای تپه به سمت پایین ایجاد شده که سه تا از آن‌ها در سمت جنوب قلعه و یکی در سمت شرق تپه و دیگری در سمت شمال تپه دیوارهای عرضی پیرامونی تپه را به هم وصل می‌کنند. از سه دیوار جنوبی دیوار وسطی کاربرد راهروی زیرزمینی و پنهانی داشته که برای آوردن آب
راهروی زیرزمینی و پنهانی داشته که برای آوردن آب از دامنه تپه به بالای قلعه از آن استفاده می‌شده‌است. بر روی برخی از این دیوارها اتاق‌های نگهبانی نیز ایجاد شده‌است. طول برخی از این دیوارها ۳۰۰ متر است. همچنین سه دیوار عرضی در پیرامون تپه ایجاد شده‌است که طول حصار کمربند بیرونی به حدود ۵۰۰ متر می‌رسد. در قسمت‌هایی از این دیوارها، اتاق و جایگاه‌هایی برای دیده‌بانی و حفاظت از قلعه تعبیه شده‌است. همچنین در جهات شمال شرق، شرق و جنوب محوطه در حد واصل دیوارهای عرضی پیرامون تپه آثار معماری دیده می‌شود که احتمالاً
پیرامون تپه آثار معماری دیده می‌شود که احتمالاً محل سکونت و استقرار نیروها و دیگر ساکنان این دژ بوده‌است. قطر برخی از دیوارهای این قلعه به ۲ متر می‌رسد. توصیف شرایط استقرار اولیه. به گفته محمودیان (۱۳۸۳)، به احتمال زیاد سه عامل اصلی موجب شده تا قلعه عظیم چوار در این مکان برپا شود: ۱- ارتفاع نسبتاً بلند تپه طبیعی که قلعه چوار بر آن قرار دارد و شرایط خاص آن که تقریباً از جهات سه‌گانه غربی، شمال و شرقی به پرتگاه منتهی می‌شود و تقریباً از این سه جبهه قلعه دارای موانع طبیعی است که قلعه را غیرقابل نفوذ کرده‌است.
موانع طبیعی است که قلعه را غیرقابل نفوذ کرده‌است. حصار عرضی کمربند بیرونی پیرامون تپه نیز به این مهم کمک می‌کند. ۲- شرایط خاص قرارگیری این تپه در یک موقعیت استراتژیک بر سر راه چوار، چم ژیه و نواحی مرزی عراق ۳- وجود رودخانه جاری در جبهه جنوبی این مکان که مشکل نیاز به آب را حل کرده‌است، بخصوص با ایجاد راهروی زیر زمینی در این جبهه از بنا، ساکنین می‌توانستند به راحتی از راس تا دامنه تپه آب مورد نیاز خود را تأمین کنند. عوامل تخریب اثر. بر اساس اثر محمودیان (۱۳۸۳)، یکی از عوامل تخریب این بنای تاریخی-فرهنگی مهم،
یکی از عوامل تخریب این بنای تاریخی-فرهنگی مهم، فرسایش‌های طبیعی مانند رشد گیاهان و درختان، نفوذ رطوبت، تغییر دما و بارش‌های سالیانه است. عامل مهم دیگر تخریب و فرسایش این محل حفاریهای غیرمجاز می‌باشد که بخصوص بر فراز تپه و در محدوده تپه اصلی مشاهده می‌شود. این بنا جزء قلاع مسکونی-نظامی می‌باشد و این امر را می‌توان از روی خرابه‌های باقی‌مانده از دیوارهای اتاق‌ها و همچنین از روی باروها و برجهای نگهبانی آن به خوبی مشاهده کرد. آثار فرهنگی سطح تپه، وسعت و گستردگی بقایای معماری و نوع صالح بکار رفته نشان می‌دهد که
بقایای معماری و نوع صالح بکار رفته نشان می‌دهد که احتمالاً این بنا متعلق به اواخر دوره تاریخی و اوایل دوره اسلامی است. البته در مورد قلعه چوار به جز چند منبع محلی، اطلاعات دقیقی در دسترس نیست و در منابع تاریخی به آن اشاره نشده‌است. منابع. قلعه‌های باستانی استان ایلام، بخش دوم، حبیب‌الله محمودیان، ۱۳۸۳، انتشارات گویش
رومن گاری (زاده ۸ مه ۱۹۱۴ – درگذشته ۲ دسامبر ۱۹۸۰) با نام اصلی رومن کاتسِف نویسنده، فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان، خلبان در جنگ جهانی دوم و دیپلمات فرانسوی بود. زندگی. کودکی. رومن گاری با نام اصلی رومن کاتسِف (Roman Kacew) در ۸ مه ۱۹۱۴ میلادی در شهر ویلنا (اکنون: ویلنیوس، واقع در لیتوانی) در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد. پدرش آری-لیب کاسو کمی بعد در ۱۹۲۵ میلادی خانواده را رها کرد و به ازدواج مجدد دست زد. از این هنگام او با مادرش، نینا اوزینسکی (کاسو)، زندگی می‌کرد، ابتدا در ویلنا و سپس در ورشوی لهستان. در سال
ابتدا در ویلنا و سپس در ورشوی لهستان. در سال ۱۹۲۸ میلادی، رومن چهارده ساله به همراه مادرش به شهر نیس در کشور فرانسه رفتند. رومن سرگذشت سه دههٔ نخست زندگی‌اش را در کتاب "میعاد در سپیده دم" ("La promesse de l'aube" ،1960) نوشته‌است. جوانی. او در فرانسه به تحصیل حقوق پرداخت، ابتدا در «اکس-ان-پروونس» و سپس در پاریس. در ضمن او در «سالون-دو-پروونس» و در پایگاه هوایی آوورد در نزدیکی بورگس، خلبانی در نیروی هوایی فرانسه را آموخت. پس از اشغال فرانسه توسط نازی‌ها در جنگ جهانی دوم، او به انگلستان گریخت و تحت رهبری
جنگ جهانی دوم، او به انگلستان گریخت و تحت رهبری شارل دوگل به «نیروهای آزاد فرانسه» پیوست و در اروپا و آفریقای شمالی جنگید. او نگارش نخستین رمانش، "تربیت اروپایی" (۱۹۴۵) را مادامی‌که در ارتش بود شروع کرد. در سال ۱۹۴۵، در فرانسه جایزه منتقدین (Prix des critique) را دریافت کرد. همچنین به دلیل خدماتش در ارتش موفق به اخذ جوایز متعددی از ارتش شد. پس از جنگ، رومن با مدرک حقوق، که از دانشگاه پاریس گرفته بود، و نیز با دیپلم زبان‌های اسلاو که از دانشگاه ورسای دریافت کرده بود، به عنوان دیپلمات در شهرهای مختلف کار
کرده بود، به عنوان دیپلمات در شهرهای مختلف کار کرد. همچنین به عنوان سخنگوی هیئت نمایندگان فرانسوی سازمان ملل ابتدا در نیویورک و سپس در لندن به فعالیت پرداخت. پس از اقامت در نیویورک به دلیل خستگی به مدت سه ماه کار را رها کرد و در سال ۱۹۵۶ به نوشتن رمان "ریشه‌های آسمان" ("Les racines du ciel") پرداخت. این داستان نخستین رمان وی بود که برندهٔ جایزهٔ گنکور شد. ازدواج‌ها و بعد. طی این سال‌ها وی دو بار ازدواج کرد. نخستین همسرش نویسنده‌ای انگلیسی به نام لزلی بلانش بود. در سال ۱۹۶۳ از وی جدا شد و با هنرپیشه‌ای به
بود. در سال ۱۹۶۳ از وی جدا شد و با هنرپیشه‌ای به نام جین سیبرگ ازدواج کرد و مدت ۷ سال با او زندگی کرد. رومن زندگیش با سیبرگ را در کتابی به نام "سگ سفید" (1970،"Chien Blanc") به رشته تحریر درآورده‌است. حاصل این زندگی مشترک پسری به نام دیه‌گو بود که مدتی را در اسپانیا با زن مدیری زندگی می‌کرد. زندگی پسرش و این خانم الگوی رومن برای نقش‌های مومو و مادموازل رزا در رمان "زندگی در پیش رو" شد. رومن در دوران زندگی سیاسی‌اش حدود ۱۲ رمان نوشت. به همین دلیل بسیاری از کارهایش را با نام مستعار می‌نوشت. نام‌هایی مانند:
کارهایش را با نام مستعار می‌نوشت. نام‌هایی مانند: Fosco Sinibaldi ,Shatan Bogat ,Emile Ajar. مادامیکه با نام مستعار امیل آژار به نویسندگی می‌پرداخت، تحت نامی به عنوان رومن گاری نیز داستان می‌نوشت. گَری فرم امری فعلی با معنای «به دنیا آمدن» در زبان روسی است. به همین دلیل رومن مدل آمریکایی شدهٔ این فعل را به عنوان نام مستعار خود انتخاب کرد. البته این انتخاب تا حدودی به دلیل قهرمان رومن، گری کوپر بود. کلمهٔ آژار (تلفظ اصلی: آیار) نیز به لحاظ معنایی نزدیک به کلمهٔ‌گری است. این واژه در زبان روسی به معنای «زغال
است. این واژه در زبان روسی به معنای «زغال سنگ‌های زنده» است که یک اصطلاح انجیلی و به مفهوم انوار الهی است. وی دومین جایزهٔ گنکور را با نام امیل آژار به دلیل نوشتن رمان "زندگی در پیش رو" به دست آورد. وی تنها نویسنده‌ای است که دو مرتبه موفق به اخذ این جایزه شده‌است. این جایزه تنها یک بار به هر نویسنده تعلق می‌گیرد. به دلیل اینکه وی این رمان را با نام مستعار نوشته بود برای دومین بار توانست این جایزه را دریافت کند و پسرعمویش پائول پالویچ، به جای وی این جایزه را دریافت کرد. رومن بعدها در کتابی به نام «زندگی و
دریافت کرد. رومن بعدها در کتابی به نام «زندگی و مرگ امیل آژار» (Vie et mort d'Emile Ajar) حقیقت را فاش کرد. وی همچنین فیلمنامه "طولانی‌ترین روز" و نیز فیلمنامه "قتل" را نوشت و این فیلم را با بازی همسر دوم خود کارگردانی کرد. مرگ. رومن گاری در ۲ دسامبر ۱۹۸۰ بعد از مرگ همسرش در سال ۱۹۷۹ با شلیک گلوله‌ای به زندگی خود خاتمه داد. وی در یادداشتی که از خود به جای گذاشته این طور نوشته‌است «... دلیل این کار مرا باید در زندگینامه‌ام شب آرام خواهد بود، (La Nuit sera calme", 1974") بیابید.» او در این کتاب گفته‌است: «به
1974") بیابید.» او در این کتاب گفته‌است: «به خاطر همسرم نبود، دیگر کاری نداشتم.» و همچنین نوشته‌است: «واقعاً به من خوش گذشت، متشکرم و خداحافظ!»
از پست و بلند ترجمه (۱۳۷۲) کتابی از مجموعه مقالات کریم امامی راجع به امر ترجمه است. این کتاب به گلی امامی همسر نویسنده تقدیم شده‌است. در دهه ۷۰ کریم امامی بر این شد که مجموعه مقالاتش در مورد موضوع‌های مختلف (که در طول سال‌ها به نگارش درآمده) را در کتاب‌های مختلف چاپ کند و اولین حاصل این تلاش همین کتاب بود که شامل هفت مقاله از امامی راجع به امر ترجمه است. عناوین و موضوعات مقالات. عنوان مقالات این کتاب به این صورت است: کریم امامی در مقاله اول ماجرای ترجمه شعر "تولدی دیگر" فروغ از فارسی به انگلیسی را تعریف
"تولدی دیگر" فروغ از فارسی به انگلیسی را تعریف می‌کند و اینکه چگونه این ترجمه با حضور خود شاعر صورت گرفته‌است. این مقاله اولین بار در ۱۳۴۵ و در مجله آرش (یادنامه فروغ فرخزاد) به چاپ رسیده‌است. مقاله دوم چنان که از نامش پیداست به "مسئله لحن در ترجمه" می‌پردازد و اساس کار را با نقد ترجمه ناطور دشت اثر ج.د.سلینجر از آقای احمد کریمی انجام می‌دهد و بخصوص نقد پاراگراف اول آن. از آنجا که این کتاب در انشارات فرانکلین منتشر شد و سرویراستار آن مترجم معروف، نجف دریابندری، بوده‌است، این نیمچه انتقادی به او نیز هست.
بوده‌است، این نیمچه انتقادی به او نیز هست. این مقاله اولین بار در مرداد ۱۳۴۶ در شماره ۱۰ نشریه "اندیشه و هنر" منتشر شده‌است. در مقاله سوم امامی به سرگذشت کتاب معروف "سرگذشت حاجی بابای اصفهانی" نوشته جیمز موریه و ترجمه میرزا حبیب اصفهانی می‌پردازد. این کتاب عموماً به عنوان یکی از بهترین ترجمه‌های فارسی شناخته می‌شود و امامی در این مقاله به سرگذشت این ترجمه و مقابله آن با اصل انگلیسی و ترجمه فرانسوی و همچنین مقابله اصل ترجمه با نسخه تصحیح شده توسط محمدعلی جمال زاده می‌پردازد. نتیجه او این است که این ترجمه
زاده می‌پردازد. نتیجه او این است که این ترجمه هرچقدر خوب باشد ترجمه دقیقی نیست و اضافات و کمی‌هایی دارد. این مقاله اولین بار در زمستان ۱۳۵۳ در دفتر هشتم کتاب امروز به چاپ رسید. موضوع مقاله چهارم، ذبیح الله منصوری، نویسنده و مترجم معروف ایرانی است. امامی در این مقاله به تفصیل به بررسی منصوری و گوشه‌هایی از زندگی او و درج بخشی از کتاب‌شناسی او و شرح خاطره دیدار خود او با امامی می‌پردازد و بخش‌هایی از کتاب "استالین" اثر آیزاک دویچر (که امامی با نام "استالین، تزار سرخ" ترجمه کرده‌است) را نیز با اصل انگلیسی اش
سرخ" ترجمه کرده‌است) را نیز با اصل انگلیسی اش مقایسه کرده و تفاوت‌های بسیار آن را نشان می‌دهد. او در مورد منصوری می‌گوید: "دوستان همقلم! ذبیح الله منصوری مترجم را فراموش کنید؛ در عوض در برابر ذبیح الله منصوری نویسنهد کلاه از سربردارید." این مقاله نخستین بار در زمستان ۱۳۶۶ در شماره ۲ نشریه "نشر دانش" منتشر شد. در مقاله پنجم امامی به ماجرای ترجمه شعر "صدای پای آب" از سهراب سپهری می‌پردازد. این مقاله اولین بار در همین کتاب چاپ شده‌است گرچه خود ترجمه چند سال قبل صورت گرفته. مقاله ششم شرح تلاش امامی برای ترجمه
صورت گرفته. مقاله ششم شرح تلاش امامی برای ترجمه بیش از هفتاد رباعی خیام به زبان انگلیسی است. این مقاله اولین بار در تابستان ۱۳۷۰ در دفتر دوم "کتابنما"(ی ایران) منتشر شده‌است. در مقاله هفتم که طولانی و چند بخشی است و مخصوص کتاب نوشته شده امامی در چند بخش سعی کرده تمام تجربیاتش در زمینه ترجمه را با خوانندگان در میان بگذارد. او ابتدا به شرح ماجرای بزرگ شدنش و یاد گرفتن انگلیسی و فرانسه و کار در نشریات (من‌جمله "کیهان اینترنشنال") در شهر شیراز و سپس چند سال اقامت در آمریکا می‌پردازد. در قسمت دوم این مقاله به
در آمریکا می‌پردازد. در قسمت دوم این مقاله به فرهنگ‌های دو زبانه ترجمه به‌طور کلی و فرهنگ‌های حییم و آریانپور به‌طور مشخص می‌پردازد. در قسمت سوم به انتقال اطلاعات و ضبط اعلام و تبدیل اوزان و سنه‌ها پرداخته شده‌است. در قسمت چهارم امامی پاراگرافی از کتاب لولیتا را برداشته و آن را قدم به قدم با خواننده ترجمه می‌کند تا شیوه ترجمه خود را آشکار سازد. قسمت پنجم به اصلاحات بعد از ترجمه و ویرایش می‌پردازد و اشاره‌ای هم به ماجرای ترجمه عنوان فیلم "خانه دوست کجاست؟" (که به دست امامی صورت گرفته) می‌شود. در قسمت ششم
(که به دست امامی صورت گرفته) می‌شود. در قسمت ششم امامی به "زنگ تفریح" می‌پردازد و این ذکر ماجرای اشتباهات مترجمان و علل احتمالی آنهاست. قسمت هفتم، به ماجرای اولین ترجمه‌های امامی و فعالیت‌های مطبوعاتی او اختصاص دارد. قسمت هشتم راجع به "ترجمه پذیری" متون مختلف است و با اشاره به غزلی از حافظ بحثی در این زمینه صورت گرفته.
گذرگاه واسط همه منظوره، General Purpose Interface Bus یا چنان‌که بیشتر مشهور است GPIB نام باس و پروتکلی است که نخستین بار در شرکت اچ‌پی برای ارتباط قابل اعتماد بین ابزارهای اندازه‌گیری به وجود آمد. این باس موازی بوده و دارای سه سیگنال Hand-Shaking است که همین قابلیت اطمینان آن را بالا می‌برد. همچنین تمام پیامها و ارتباطات باید Acknowledge شوند وگرنه دوباره و سه باره ارسال می‌شوند. جی‌پی‌آی‌بی را آی‌تریپل‌ایی استاندارد شمرده و نیازمندی‌های آن را تحت عنوان IEEE 488 منتشر کرده‌است. هر سیستم جی‌پی‌آی‌بی‌نیاز به
488 منتشر کرده‌است. هر سیستم جی‌پی‌آی‌بی‌نیاز به یک کارت کنترلی دارد و هر کنترلر می‌تواند تا ۲۵۶ دستگاه را سرویس دهد. اتصالات جی‌پی‌آی‌بی از نوع سنترونیکس هستند. جهت اتصال در گاه واسط همه منظوره به کامپیوتر لازم است از کارت‌های واسط به همراه کابل مخصوص استفاده شود. انواع مختلفی از کابل‌ها و کارت‌ها موجود می‌باشند که می‌توان به مبدل GPIB به USB یا در گاه PCI اشاره کرد شرکت‌های نشنال اینسترومنت و کانت ژاپن از جمله شرکت‌های هستند که این نوع کارتها را ارائه می‌نمایند. کابل‌های ۱ متری تا ۴ متری نیز به صورت دو
پیر پائولو پازولینی (؛ ۵ مارس ۱۹۲۲ – ۲ نوامبر ۱۹۷۵) شاعر، کارگردان و نویسندهٔ ایتالیایی بود. او از برجسته‌ترین کارگردانان ایتالیا در سده بیستم و چهرهٔ برجسته‌ای در ادبیات اروپا و هنر سینما است. او همچنین یکی از روشنفکران برجسته در ایتالیا محسوب می‌شود که هم به‌عنوان هنرمند و هم به‌عنوان چهرهٔ سیاسی تأثیرگذار است. سرگئی پاراجانف، کارگردان سینما، پازولینی را «مقام شامخ خدا» و شیوهٔ کارگردانی‌اش را «جادویی» نامیده است. او به دلیل سبک صریح و تمرکز برخی از آثارش روی مسائل جنسی تابو در ایتالیا همچنان یک شخصیت
روی مسائل جنسی تابو در ایتالیا همچنان یک شخصیت بحث‌برانگیز است. پازولینی که آشکارا همجنس‌گرا بود، در حالی که در دورهٔ جوانی از احیای زبان میراثی، محافظه‌کاری فرهنگی و ارزش‌های مسیحی نیز حمایت می‌کرد، اندکی پس از پایان جنگ جهانی دوم به یک مارکسیست مشهور تبدیل شد. او انتقادهای شدیدی به خرده‌بورژوازی ایتالیا و آنچه که آمریکایی‌سازی، انحطاط فرهنگی و مصرف‌گرایی حریص‌محور فراگیر بر فرهنگ ایتالیا می‌دید، وارد کرد. ربایش، شکنجه و قتل وحشیانهٔ او در نوامبر ۱۹۷۵ منجر به اعتراض در ایتالیا شد، موقعیتی که همچنان مورد
به اعتراض در ایتالیا شد، موقعیتی که همچنان مورد بحث و جدل واقع می‌شود. سرنخ‌های بازرسان حاکی از قتل قراردادی به‌وسیلهٔ باندا دلا ماگلیانا (سازمان جنایت‌کار با وابستگی نزدیک به تروریسم راست تندرو) است که به احتمال زیاد در کشته‌شدن او نقش داشته است. زندگی. پازولینی در ۱۹۲۲ در بولونیا زاده شد. او از فیلمسازان نسل دوم سینمای بعد از جنگ ایتالیا است که علاوه بر فیلم‌سازی، در نوشتن رمان، شعر و نقدهای سینمایی و فرهنگی نیز دست داشته است. سینمای پازولینی آمیزه‌ای از شعر، استعاره، اسطوره‌شناسی، روان‌شناسی و دیالکتیک
شعر، استعاره، اسطوره‌شناسی، روان‌شناسی و دیالکتیک مارکسیستی است. وی فعالیت‌اش را در سینما با نوشتن فیلم‌نامه شب‌های کابیریا برای فدریکو فلینی آغاز کرد. فیلم انجیل به روایت متی او روایتی از زندگی عیسی مسیح است. تمام فیلم با بازیگران غیرحرفه‌ای و در لوکیشن‌های بدیع و خیره‌کنندهٔ ایتالیا فیلم‌برداری شده است. بسیاری از فیلم‌های پازولینی، اقتباس‌های مدرن از آثار کلاسیک ادبی جهان‌اند که با تأویل ویژهٔ او ارائه شده‌اند، آثاری چون ادیپ شهریار، مده‌آ، دکامرون، افسانه‌های کانتربری و داستان‌های عشقی هزار و یک شب.
کانتربری و داستان‌های عشقی هزار و یک شب. آخرین فیلم پازولینی قبل از مرگ، فیلمی است با نام "سالو یا ۱۲۰ روز در سودوم" که پازولینی فیلم‌نامهٔ آن را با کمک رولان بارت بر اساس داستان غریب و پورنوگرافیک مارکی دو ساد نوشته است که بیانیه‌ای علیه اخلاق فاشیستی و منش سرمایه‌داری ایتالیا در آن دوران است. پازولینی نه تنها یک فیلمساز، بلکه شاعر و نظریه‌پرداز سینما نیز بوده است. مقالهٔ سینمای شعر که او در ژوئن ۱۹۶۵ در نخستین فستیوال فیلم پزارو خواند و در اکتبر ۱۹۶۵ در نشریهٔ کایه دو سینما منتشر شد، یکی از مهم‌ترین
در نشریهٔ کایه دو سینما منتشر شد، یکی از مهم‌ترین مقاله‌هایی است که دربارهٔ ماهیت شعرگونهٔ سینما و زیبایی‌شناسی آن نوشته شده و از اعتبار آکادمیک و تحلیلی بسیاری برخوردار است. پازولینی یک همجنس‌گرای آشکار بود و در تعداد معدودی از فیلم‌هایش نیز به بسط روابط همجنس‌گرایانه پرداخت. او در بخشی از مصاحبه با جان هلیدی گفته است: «من از ریشه با چنین جامعه‌ای مخالفم؛ جامعه‌ای مثل اسرائیل؛ جامعه‌ای که بر پایهٔ اندیشهٔ نژادی و موعودی استوار است. تأسیس یک کشور بر پایهٔ شالودهٔ مذهبی سه هزار ساله، کاری خطرناک و جنون‌آمیز