payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هستند و به اشتباه به عنوان سیستم‌های رزمی سنتی یا کوریو نامیده می‌شوند. برنامه درسی آنها منعکس‌کننده تمایل آشکار به تکنیک‌های جودو و سیستم‌های جوجوتسوی ادو است، و گاهی اوقات تأکید کمی بر قفل کردن بازو و پرتاب‌های قفل مفصل که در سبک‌های کوریو رایج بوده‌اند، دارند یا اصلاً تأکیدی ندارند. آنها همچنین معمولاً استفاده از سلاح‌های سنتی را آموزش نمی‌دهند، برخلاف سیستم‌های جوجوتسو سنگوکو که این کار را می‌کردند. احتمال کمتری در مواجهه با یک مهاجم زره‌پوش و استفاده از سلاح‌های سنتی دلیل این تمایل است. با گذشت زمان،
سلاح‌های سنتی دلیل این تمایل است. با گذشت زمان، جوجوتسوی گندای مورد استقبال مقامات انتظامی در سراسر جهان قرار گرفته و همچنان پایه و اساس بسیاری از سیستم‌های تخصصی مورد استفاده پلیس است. شاید مشهورترین این سیستم‌های پلیسی تخصصی، سیستم "تایهو جوتسو" (هنر دستگیری) کیساتسوجوتسو (هنر پلیس) باشد که توسط اداره پلیس توکیو فرموله و به کار گرفته شد. تکنیک‌های جوجوتسو سال‌هاست که اساس بسیاری از تکنیک‌های رزمی بدون سلاح نظامی (از جمله نیروهای ویژه بریتانیا/آمریکا/روسیه و واحدهای پلیس SO1) بوده است. از اوایل دهه ۱۹۰۰،
و واحدهای پلیس SO1) بوده است. از اوایل دهه ۱۹۰۰، هر یک از نیروهای نظامی در جهان دارای یک دوره مبارزه بدون سلاح هستند که بر اساس آموزه‌های اصلی جوجوتسو بنا شده است. در اوایل دهه ۱۹۰۰ ادیت گارود اولین معلم زن بریتانیایی جوجوتسو شد، و یکی از اولین مربیان زن هنرهای رزمی در جهان غرب. اشکال زیادی از جوجوتسوی ورزشی وجود دارد که اصلی‌ترین و محبوب‌ترین آنها جودو است که اکنون یک ورزش المپیکی است. یکی از رایج‌ترین آنها رقابت‌های سبک مختلط است که در آن شرکت‌کنندگان انواع ضربات، پرتاب‌ها و گرفتن‌ها را برای کسب امتیاز
ضربات، پرتاب‌ها و گرفتن‌ها را برای کسب امتیاز به کار می‌برند. همچنین مسابقات کاتا وجود دارد که در آن شرکت‌کنندگان با یک سبک یکسان تکنیک‌ها را اجرا می‌کنند و بر اساس عملکردشان قضاوت می‌شوند. همچنین مسابقات آزاد نیز وجود دارد که در آن شرکت‌کنندگان به نوبت به یکدیگر حمله می‌کنند و مدافع بر اساس عملکرد قضاوت می‌شود. یک شکل جدیدتر از رقابت که در اروپا بسیار محبوب شده است، شکل "حمله تصادفی" (Random Attack) است که شبیه به راندوری است اما رسمی‌تر. توضیحات. کلمه جوجوتسو را می‌توان به دو بخش تقسیم کرد. "جو" یک مفهوم
را می‌توان به دو بخش تقسیم کرد. "جو" یک مفهوم است. ایده پشت این معنی "جو" "ملایم بودن"، "راه دادن"، "تسلیم شدن"، "ترکیب شدن"، "از مسیر آسیب دور شدن" است. "جوتسو" اصل یا بخش "عمل" جو-جوتسو است. در ژاپنی این کلمه به معنای هنر است. سیستم‌های جوجوتسوی ژاپنی معمولاً در مقایسه با هنرهای رزمی مانند کاراته که بیشتر به تکنیک‌های ضربه زدن متکی هستند، تأکید بیشتری بر تکنیک‌های پرتاب، زمین‌گیر کردن، و قفل مفصلی دارند. تکنیک‌های ضربه زدن در بیشتر سیستم‌های قدیمی ژاپنی کمتر مهم تلقی می‌شدند، به دلیل محافظت زره بدنی
کمتر مهم تلقی می‌شدند، به دلیل محافظت زره بدنی سامورایی و همچنین به این دلیل که آنها کمتر از پرتاب‌ها و گلاویزشدن مؤثر تلقی می‌شدند، بنابراین عمدتاً به عنوان مقدمه‌ای برای تکنیک‌های گلاویزشدن و پرتاب‌هایشان استفاده می‌شدند، اگرچه برخی سبک‌ها، مانند یوشین-ریو، تنجین شین‌یو-ریو و کیوشین-ریو تأکید بیشتری بر ضربه زدن داشتند. با این حال، بسیاری از مدارس جوجوتسو امروزی شامل ضربه زدن هستند، هم به عنوان مقدمه‌ای برای تکنیک‌های بعدی و هم به عنوان یک عمل مستقل. در جوجوتسو، تمرین‌کنندگان در استفاده از بسیاری از حرکات
تمرین‌کنندگان در استفاده از بسیاری از حرکات بالقوه کشنده یا ناتوان‌کننده، مانند پرتاب‌های قفل مفصل، آموزش می‌بینند. با این حال، از آنجا که دانش‌آموزان عمدتاً در محیطی غیررقابتی آموزش می‌بینند، خطر به حداقل می‌رسد. به دانش‌آموزان مهارت‌های زمین‌خوردن ایمن آموزش داده می‌شود تا بتوانند پرتاب‌های خطرناک دیگر را با ایمنی تمرین کنند. مدارس قدیمی و مشتقات. از آنجایی که جوجوتسو جنبه‌های بسیاری دارد، امروزه به بنیانی برای انواع سبک‌ها و مشتقات تبدیل شده است. هر مربی، با ادغام تکنیک‌ها و تاکتیک‌های جدید در آنچه که
با ادغام تکنیک‌ها و تاکتیک‌های جدید در آنچه که در ابتدا به او آموزش داده شده بود، "ریو" (مدرسه) یا فدراسیون خود را برای کمک به سایر مربیان، مدارس و باشگاه‌ها کدگذاری و توسعه داد. برخی از این مدارس مواد اصلی را به اندازه‌ای تغییر دادند که دیگر خود را سبکی از جوجوتسو نمی‌دانند. استدلال‌ها و بحث‌ها در میان انجمن‌های هنرهای رزمی در مورد اینکه آیا روش‌های خاصی در واقع جوجوتسو نیستند، مطرح شده است. ردیابی تاریخچه یک مدرسه خاص می‌تواند دست و پاگیر و در برخی شرایط غیرممکن باشد. در حدود سال ۱۶۰۰، بیش از ۲۰۰۰ سبک
غیرممکن باشد. در حدود سال ۱۶۰۰، بیش از ۲۰۰۰ سبک کوریو جوجوتسو وجود داشت که بیشتر آنها حداقل برخی ریشه‌های مشترک، ویژگی‌ها و تکنیک‌های مشترک داشتند. ویژگی‌های فنی خاص، لیستی از تکنیک‌ها، و نحوه اجرای تکنیک‌ها از مدرسه‌ای به مدرسه دیگر متفاوت بود. بسیاری از کلیات ذکر شده در بالا برای برخی از مدارس جوجوتسو صادق نیستند. مدارس جوجوتسو با شجره‌نامه‌های طولانی عبارتند از: آیکیدو. آیکیدو یک هنر رزمی مدرن است که عمدتاً در اواخر دهه ۱۹۲۰ تا دهه ۱۹۳۰ توسط موریهه‌ی اوشیبا از سیستم دایتو-ریو آیکی-جوجوتسو توسعه یافت.
از سیستم دایتو-ریو آیکی-جوجوتسو توسعه یافت. اوشیبا شاگرد موفق تاکه‌دا سوکاکو بود و آیکیدو یک پالایش سیستماتیک از تکنیک‌های دفاعی آیکی-جوجوتسو به گونه‌ای است که قصد دارد از آسیب دیدن مهاجم یا مدافع جلوگیری کند. آیکیدو در طول زندگی اوشیبا تغییرات زیادی کرد، بنابراین سبک‌های اولیه (مانند یوشینکان) بیشتر شبیه آیکی-جوجوتسوی اصلی هستند تا سبک‌هایی (مانند کی-آیکیدو) که بیشتر شبیه تکنیک‌ها و فلسفه‌ای هستند که اوشیبا در اواخر عمرش بر آن‌ها تأکید داشت. وادوریو. وادو-ریو (和道流) یکی از چهار سبک اصلی کاراته است که توسط
(和道流) یکی از چهار سبک اصلی کاراته است که توسط هیرونوری اوتسوکا (۱۸۹۲–۱۹۸۲) بنیانگذاری شد. وادو-ریو ترکیبی از هنرهای رزمی ژاپنی مانند شیندو یوشین-ریو جو-جیتسو، شوتوکان کاراته و شیتو ریو کاراته است. این سبک نه تنها بر ضربه زدن بلکه بر تای ساباکی، قفل‌های مفصلی و پرتاب‌ها نیز تأکید دارد. ریشه‌های آن در توماری-ته است. از یک دیدگاه، وادو-ریو ممکن است به جای کاراته، سبکی از جو-جیتسو در نظر گرفته شود. هیرونوری اوتسوکا جو-جیتسو را پذیرفت و برای مدتی مربی ارشد آن بود. هنگامی که اوتسوکا برای اولین بار مدرسه خود را
هنگامی که اوتسوکا برای اولین بار مدرسه خود را در دای نیپون بوتوکو کای در سال ۱۹۳۸ ثبت کرد، این سبک «شینشو وادو-ریو کاراته-جوجوتسو» نامیده شد، نامی که ماهیت ترکیبی آن را منعکس می‌کند. اوتسوکا یک تمرین‌کننده دارای مجوز شیندو یوشین-ریو و شاگرد یوشین-ریو بود که برای اولین بار با استاد کاراته اوکیناوایی گیچین فوناکوشی ملاقات کرد. پس از یادگیری از فوناکوشی، و پس از جدایی آنها، با اساتید اوکیناوایی مانند کنوا مابونی و موتوبو چوکی، اوتسوکا شیندو یوشین-ریو را با کاراته اوکیناوایی ادغام کرد. نتیجه تلاش‌های اوتسوکا،
اوکیناوایی ادغام کرد. نتیجه تلاش‌های اوتسوکا، وادو-ریو کاراته است. بارتیتسو. جوجوتسو برای اولین بار در سال ۱۸۹۸ توسط ادوارد ویلیام بارتون-رایت به اروپا معرفی شد. او در یوکوهاما و کوبه تنجین شین‌یو-ریو و شیندن فودو-ریو را مطالعه کرده بود. او همچنین مدت کوتاهی در کودوکان در توکیو آموزش دید. پس از بازگشت به انگلستان، اصول اولیه همه این سبک‌ها، و همچنین بوکس، ساوات، و اشکالی از مبارزه با عصا را در یک سیستم دفاع شخصی تلفیقی به نام بارتیتسو ادغام کرد. جودو. جودو مدرن نمونه کلاسیکی از ورزشی است که از جوجوتسو مشتق
نمونه کلاسیکی از ورزشی است که از جوجوتسو مشتق شده است. بسیاری از کسانی که جودو مطالعه می‌کنند، همان‌طور که کانو معتقد بود، جودو را نه یک ورزش بلکه یک سیستم دفاع شخصی می‌دانند که مسیری به سوی صلح و هماهنگی جهانی ایجاد می‌کند. یک لایه فراتر، برخی از هنرهای محبوب دارای مربیانی بودند که یکی از این مشتقات جوجوتسو را مطالعه کرده و سپس مشتق خود را در رقابت موفق ساختند. این امر خانواده‌ای گسترده از هنرهای رزمی و ورزشی را ایجاد کرد که می‌توانند شجره‌نامه خود را به نوعی به جوجوتسو ردیابی کنند. نحوه مقابله با حریف
نوعی به جوجوتسو ردیابی کنند. نحوه مقابله با حریف نیز به فلسفه مربی در مورد مبارزه بستگی دارد. این امر در سبک‌ها یا مدارس مختلف جوجوتسو نیز منعکس می‌شود. همه جوجوتسو در مسابقات ورزشی استفاده نمی‌شد، اما کاربرد عملی آن در دنیای سامورایی در حدود سال ۱۸۹۰ به پایان رسید. تکنیک‌هایی مانند کشیدن مو، فروکردن انگشت در چشم، و حملات به کشاله ران در ورزش قابل قبول نبودند و نیستند، بنابراین از مسابقات جودو یا راندوری حذف شدند. با این حال، جودو برخی از تکنیک‌های مرگبارتر و خطرناک‌تر را در کاتا خود حفظ کرد. کاتاها قرار
و خطرناک‌تر را در کاتا خود حفظ کرد. کاتاها قرار بود توسط دانش‌آموزان در تمام درجات تمرین شوند، اما اکنون بیشتر به صورت رسمی به عنوان روال‌های کامل برای اجرا، مسابقات کاتا و رتبه‌بندی، و نه به عنوان تکنیک‌های دفاع شخصی فردی در کلاس، تمرین می‌شوند. با این حال، جودو مجموعه کامل تکنیک‌های خفه کردن و خفقان را برای فرم ورزشی خود و انواع قفل‌های مفصلی حفظ کرد. حتی تکنیک‌های زمین‌گیر کردن جودو دارای جنبه‌های دردناک، فشار بر ستون فقرات و دنده‌ها، و خفه کننده است. تسلیمی که توسط یک زمین‌گیر قانونی ایجاد می‌شود، یک
که توسط یک زمین‌گیر قانونی ایجاد می‌شود، یک برد مشروع محسوب می‌شود. کانو جنبه ایمن "مسابقه" جودو را بخش مهمی از یادگیری نحوه کنترل بدن حریف در یک مبارزه واقعی می‌دانست. کانو همیشه جودو را شکلی از، و توسعه‌ای از، جوجوتسو می‌دانست. یک تکنیک جودو با گرفتن حریف آغاز می‌شود، سپس او را از تعادل خارج کرده و از حرکت او علیه خودش استفاده می‌کند و سپس تکنیک را اعمال می‌کند. کوزوشی (هنر برهم زدن تعادل) نیز در جوجوتسو استفاده می‌شود، که در آن حمله حریف با استفاده از حرکت او علیه خودش منحرف می‌شود تا حرکات او متوقف شده
او علیه خودش منحرف می‌شود تا حرکات او متوقف شده و سپس با یک تکنیک او را پرتاب یا زمین‌گیر کنند - بدین ترتیب حریف کنترل می‌شود. در هر دو سیستم شناخته شده است که کوزوشی برای استفاده از حداقل انرژی ممکن ضروری است. جوجوتسو از جودو در تعدادی از جنبه‌ها متفاوت است. در برخی شرایط، جودوکار با ضربه زدن به حریف در امتداد خط ضعف او، کوزوشی ایجاد می‌کند. سایر روش‌های ایجاد کوزوشی شامل گرفتن، چرخاندن، فروکردن یا ضربه زدن به نواحی بدن معروف به نقاط آتمی یا نقاط فشار (نواحی از بدن که اعصاب به سطح پوست نزدیک هستند – به
از بدن که اعصاب به سطح پوست نزدیک هستند – به کیوشو-جیتسو مراجعه کنید) برای برهم زدن تعادل حریف و آماده‌سازی پرتاب‌ها است. جوجیتسو برزیلی. جوجیتسو برزیلی (BJJ) پس از اینکه میتسویو مائه‌دا در سال ۱۹۱۴ جودو را به برزیل آورد، توسعه یافت. مائه‌دا موافقت کرد که این هنر را به لوییز فرانسا، جاسینتو فرو و کارلوس گراسی، پسر دوستش، تاجر و سیاستمدار گاستاو گراسی آموزش دهد. لوییز فرانسا نیز آن را به اوسوالدو فادا آموزش داد. پس از اینکه کارلوس این هنر را از فرو و مائه‌دا آموخت، دانش خود را به برادرانش اوسوالدو، گاستاو
آموخت، دانش خود را به برادرانش اوسوالدو، گاستاو جونیور، و جورج منتقل کرد. در همین حال، هلیو گراسی با نگاه کردن به تمرین‌ها و با وجود اینکه به او گفته شده بود برای تمرین بسیار کوچک است، تکنیک‌ها را تمرین می‌کرد. در آن زمان، جودو هنوز معمولاً جوجیتسو کانو (از بنیانگذار آن کانو جیگورو) نامیده می‌شد، به همین دلیل این نوع سبک، "جوجیتسو برزیلی" نامیده می‌شود. تأکید آن به مبارزه در خاک تغییر یافت زیرا خانواده گراسی معتقد بودند که یادگیری آن آسان‌تر از پرتاب‌ها و مبارزه ایستاده است، و همچنین برای محدودیت‌های
و مبارزه ایستاده است، و همچنین برای محدودیت‌های فیزیکی یک فرد کوچک‌تر یا لاغرتر مناسب‌تر بود. کارلوس و هلیو این سبک را با ترویج مبارزات چالشی علیه تمرین‌کنندگان سایر هنرهای رزمی، مسابقات و آزمایش در طول دهه‌ها تمرین توسعه دادند. موفقیت متخصص BJJ، رویس گراسی در اولین مسابقات مدرن MMA در سراسر جهان، یواف‌سی، باعث برجستگی BJJ شد و عمدتاً به دلیل جلب توجه به اهمیت مبارزه در خاک در هنرهای رزمی ترکیبی، زمینه نوظهور را به پذیرش بسیاری از شیوه‌های آن سوق داد. BJJ عمدتاً یک سبک مبارزه مبتنی بر خاک است که تکنیک‌های
یک سبک مبارزه مبتنی بر خاک است که تکنیک‌های گراپلینگ برد نزدیک را به کار می‌برد و از قفل‌های مفصلی و فنون خفه‌کننده برای تسلیم کردن حریف استفاده می‌کند (گراپلینگ تسلیمی). اما تکنیک‌های ایستاده کمتر تمرین شده در گراسی جوجیتسو در برخی از باشگاه‌های BJJ از میراث جودو و جوجوتسو آن باقی مانده‌اند (پرتاب‌های جودو، دفاع با چاقو، دفاع با اسلحه، دفاع، ضربه زدن، و غیره). سامبو. سامبو (یک سرواژه از "ساموزاشچیتا بز اروژیا"، روسی برای "دفاع شخصی بدون سلاح") یک هنر رزمی شوروی اولیه، و یک نواده مستقیم جودو بود که در دهه
شوروی اولیه، و یک نواده مستقیم جودو بود که در دهه ۱۹۲۰ توسط ویکتور اسپریدونوف، کهنه سرباز جنگ روسیه و ژاپن و مربی جوجوتسو انجمن ورزشی دینامو توسعه یافت. از آنجا که عمدتاً برای اهداف پلیس توسعه یافته بود، در سامبو تأکید ویژه‌ای بر قفل بازو و ضدحملات گراپلینگ ایستاده قرار گرفت تا بتوان بدون زمین زدن مظنون، او را از حالت نگه‌داشتن رها کرد، دستگیر کرد و اسکورت کرد؛ سامبو پرتاب‌ها را عمدتاً به عنوان یک ضدحمله دفاعی در صورت حمله غافلگیرانه از پشت استفاده می‌کرد. به جای زمین‌زدن، از شیک‌داون‌ها (حرکات تکان‌دهنده)
جای زمین‌زدن، از شیک‌داون‌ها (حرکات تکان‌دهنده) برای از تعادل خارج کردن حریف بدون واقعاً به زمین انداختن او استفاده می‌کرد، در حالی که خود هنوز تعادل پایداری را حفظ می‌کرد. این در اصل یک نوع هنر رزمی مهارکننده بازو، کشتی بازویی ایستاده بود که از انواع مختلفی از قفل‌های بازو، گره‌ها و فنون فشاری (و ضدحملات برای محافظت از خود در برابر آنها) که بر انگشتان، شست‌ها، مچ دست، ساعد، آرنج، دوسر بازو، شانه و گردن حریف اعمال می‌شد، همراه با فشار انگشت بر نقاط مختلف نقاط ماشه‌ای بدن انسان، به ویژه حساس به فشار دردناک،
ماشه‌ای بدن انسان، به ویژه حساس به فشار دردناک، و همچنین دستکاری آستین و یقه حریف برای بی‌حرکت کردن قسمت بالایی بدن، اندام‌ها و مهار او استفاده می‌کرد. سامبو جوجوتسو را با کشتی، بوکس و تکنیک‌های خشن برای موقعیت‌های شدید خیابانی ترکیب کرد. بعدها، در اواخر دهه ۱۹۳۰ توسط ولادیسلاو وولکوف، شاگرد اسپریدونوف، روش‌مند شد تا در آکادمی‌های نظامی و پلیس تدریس شود، و در نهایت با تکنیک کشتی مبتنی بر جودو که توسط واسیلی اوشچپکوف توسعه یافته بود، ترکیب شد. اوشچپکوف سومین خارجی بود که جودو را در ژاپن آموخت و کمربند مشکی
خارجی بود که جودو را در ژاپن آموخت و کمربند مشکی درجه دو را از خود کانو جیگورو دریافت کرد و شامل سبک‌های سنتی کشتی محلی آسیای مرکزی که توسط شاگرد اوشچپکوف آناتولی خارلامپیف برای ایجاد سامبو مورد تحقیق قرار گرفت. از آنجا که اسپریدونوف و اوشچپکوف یکدیگر را به شدت دوست نداشتند، و هر دو به شدت با متحد کردن تلاش‌های خود مخالف بودند، شاگردان آنها بودند که اختلافات را حل کردند و یک سیستم ترکیبی تولید کردند. سامبوی ورزشی مدرن شبیه به جودوی ورزشی یا جوجیتسوی برزیلی ورزشی است با تفاوت‌هایی از جمله استفاده از کاپشن
ورزشی است با تفاوت‌هایی از جمله استفاده از کاپشن "سامبوکا" و شورت به جای کیکوگی کامل، و تأکید ویژه بر قفل پا و نگه داشتن، اما با تأکید بسیار کمتر بر گارد و فنون خفه‌کننده (ممنوع در مسابقه). مدارس مدرن. پس از معرفی جوجوتسو به غرب، بسیاری از این سبک‌های سنتی‌تر تحت فرایند تطبیق توسط تمرین‌کنندگان غربی قرار گرفتند و هنرهای جوجوتسو را متناسب با فرهنگ غرب در انواع بی‌شمار آن شکل دادند. امروزه بسیاری از سبک‌های جوجوتسو که به وضوح غربی شده‌اند، به درجات مختلفی به ریشه‌های ژاپنی خود پایبند هستند. برخی از بزرگ‌ترین
ژاپنی خود پایبند هستند. برخی از بزرگ‌ترین مدارس جوجوتسو گندای پس از اصلاحات (تأسیس شده پس از ۱۹۰۵) عبارتند از (اما قطعاً به این موارد محدود نمی‌شوند زیرا صدها (احتمالاً هزاران) شعبه جدید از «جوجوتسو» وجود دارد): جوجوتسو ورزشی. انواع مختلفی از جوجوتسو ورزشی وجود دارد. یک نسخه از جوجوتسو ورزشی با نام «قوانین JJIF جوجیتسو ورزشی» شناخته می‌شود که توسط فدراسیون بین‌المللی جوجیتسو (JJIF) سازماندهی می‌شود. JJIF عضوی از گایسف است و به عنوان یک ورزش رسمی بازی‌های جهانی به رسمیت شناخته شده است. جوجوتسو ورزشی در سه
به رسمیت شناخته شده است. جوجوتسو ورزشی در سه نوع اصلی وجود دارد. در "دوئو" (نمایش دفاع شخصی)، هر دو توری (مهاجم) و اوکه (مدافع) از یک تیم هستند و تکنیک‌های دفاع شخصی را به نمایش می‌گذارند. در این نوع، سیستم ویژه‌ای به نام "حملات تصادفی" وجود دارد که بر القای زمان واکنش سریع در برابر هر حمله معین از طریق دفاع و ضدحمله تمرکز دارد. توری و اوکه نیز از یک تیم هستند، اما در اینجا آنها نمی‌دانند حمله چه خواهد بود، که توسط داوران به توری داده می‌شود، بدون اطلاع اوکه. نوع دوم "سیستم مبارزه" (فریفایتینگ) است که در
نوع دوم "سیستم مبارزه" (فریفایتینگ) است که در آن شرکت‌کنندگان ضربه زدن، گلاویز شدن و تسلیم را تحت قوانینی که بر ایمنی تأکید دارند، ترکیب می‌کنند. بسیاری از تکنیک‌های بالقوه خطرناک مانند زمین زدن قیچی، قفل گردن و خفه کردن و قفل کردن انگشتی در جوجوتسو ورزشی ممنوع است. تعداد دیگری از سبک‌های جوجوتسو ورزشی با قوانین متفاوت وجود دارد. نوع سوم سیستم "ژاپنی/نه وازا" (گلاویز شدن) است که در آن شرکت‌کنندگان به صورت ایستاده شروع می‌کنند و برای تسلیم کردن حریف تلاش می‌کنند. ضربه زدن مجاز نیست. انواع دیگر رقابت شامل
ضربه زدن مجاز نیست. انواع دیگر رقابت شامل اسپارینگ، با مجموعه‌های قوانین مختلف است. مبارزه در خاک شبیه به BJJ، کاتا، و نمایش‌ها است. اسپارینگ و مبارزه در خاک می‌توانند مجموعه‌های قوانین مختلفی بسته به سازمان داشته باشند. کاتا می‌تواند با دست باز یا با سلاح‌های سنتی جوجوتسو باشد و نمایش‌ها می‌توانند به صورت جفت یا تیمی متشکل از حداکثر ۷ نفر باشند. میراث و فلسفه. فرهنگ و مذهب ژاپنی در تصور عمومی با هنرهای رزمی در هم تنیده شده است. بودیسم، شینتو، تائوئیسم و فلسفه کنفوسیوس در ژاپن همزیستی دارند و مردم معمولاً
کنفوسیوس در ژاپن همزیستی دارند و مردم معمولاً آنها را به دلخواه خود ترکیب و تطبیق می‌دهند. این امر تنوع دیدگاه‌هایی را که در مدارس مختلف یافت می‌شود، منعکس می‌کند. جوجوتسو فلسفه تسلیم در برابر نیروی حریف را بیان می‌کند، نه تلاش برای مقابله با نیرو با نیرو. دستکاری حمله حریف با استفاده از نیرو و جهت او به جوجوتسوکار اجازه می‌دهد تا تعادل حریف خود را کنترل کند و در نتیجه از مقاومت حریف در برابر ضدحمله جلوگیری کند.
دینار عراق با کد ایزو ۴۲۱۷ IQD یکای پول کشور عراق است. تا سال ۱۹۹۰ هر دینار عراق به هزار فلس بخش می‌شد تا اینکه در پی تورم منسوخ شد. ارائهٔ دینار توسط بانک مرکزی عراق انجام می‌گیرد. واژه‌شناسی. این واژه از دناریوس که ریشه یونانی دارد و یکای پول امپراتوری روم بود گرفته شده است. تاریخچه. پس از ۱۹۳۲. با اشغال عراق توسط بریتانیا طی جنگ جهانی اول، روپیه هند یکای پول رسمی عراق اعلام شده بود. در یکم آوریل ۱۹۳۲ دینار عراق با نرخ هر دینار در برابر ۱۱ روپیه، جایگزین روپیه شد؛ هرچند تا سال ۱۹۵۹ همچنان با پوند استرلینگ
شد؛ هرچند تا سال ۱۹۵۹ همچنان با پوند استرلینگ تثبیت می‌شد تا اینکه پوند جای خود را به دلار آمریکا داد و هر دینار عراق برابر ۲٫۸ دلار آمریکا نرخ‌گذاری شد. پس از ۱۹۹۰. با رخ دادن جنگ خلیج فارس و وضع تحریم‌ها علیه عراق توسط سازمان ملل، عراق دیگر نتوانست به شرکت دی لا رو سفارشی بدهد از این رو اسکناس‌هایی که پیش از سال ۱۹۹۰ چاپ شده بودند، اسکناس‌های سوئیسی و اسکناس‌های جدید، اسکناس‌های صدام لقب گرفتند. ریشه "سوئیسی" لقب گرفتن اسکناس‌ها به طور قطع مشخص نیست. کردستان عراق به دلیل بهره بردن از اسکناس‌های سوئیسی از
عراق به دلیل بهره بردن از اسکناس‌های سوئیسی از تورمی که در دیگر نقاط عراق رخ داده بود در امان ماند. پس از ۲۰۰۳. با سرنگونی رژیم بعث، دینار عراق باری دیگر به شرکت دی لا رو سفارش داده شد و نگاره صدام حسین بر روی اسکناس‌ها با نگاره ابن هیثم جایگزین شد. نقش بستن زبان کردی بر روی اسکناس تغییر تازه دیگر دینار عراق است. سکه‌ها. پادشاهی عراق. در دوران پادشاهی عراق نگاره فیصل یکم از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۳، غازی یکم از ۱۹۳۸ و فیصل دوم از ۱۹۴۳ تا انقلاب ۱۴ ژوئیه بر روی سکه‌ها نقش می‌بست. عراق بعثی. در پی سرنگونی پادشاهی در
نقش می‌بست. عراق بعثی. در پی سرنگونی پادشاهی در عراق، نگاره پادشاهان که تا پیش از آن بر روی سکه‌ها نقش می‌بست با خورشید جایگزین شد. در سال ۱۹۶۸ نگاره خورشید نیز با نگاره سه نخل جایگزین شد. در سال ۱۹۹۰ در پی جنگ خلیج فارس و اعمال تحریم‌ها علیه عراق، عراق از ضرب سکه دست کشید. جمهوری عراق. پس از سرنگونی رژیم بعث در سال ۲۰۰۴ روند ضرب سکه از سر گرفته شد. سکه‌های کنونی به دلیل ارزش کم از محبوبیت چندانی برخوردار نیستند. اسکناس‌ها. دینار صدام (۱۹۹۰–۲۰۰۳). در این سری، تصویر شمشیرهای قادسیه که به فرمان صدام به نشانه
تصویر شمشیرهای قادسیه که به فرمان صدام به نشانه پیروزی بر ایران در جنگ ایران و عراق در بغداد ساخته شده بود و صحنه‌هایی از نبرد قادسیه بر روی اسکناس‌ها نقش بست.
یحیی تابش متولد ۱۳۲۹ شمسی عضو هیئت علمی بازنشسته دانشکده علوم ریاضی دانشگاه صنعتی شریف است. تابش عضو شورای عالی انفورماتیک (به نمایندگی از سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی انتصاب از طرف محمدعلی نجفی) و شورای زبان و رایانه فرهنگستان زبان و ادب فارسی (به پیشنهاد حسین معصومی همدانی و انتصاب غلامعلی حداد عادل) است. وی مدیرعامل شرکت سپهر هفتم فناوری نو و رئیس هیئت مدیره شرکت فارسی‌وب شریف است. وی در سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ میلادی رئیس دانشکده علوم ریاضی دانشگاه صنعتی شریف بوده‌است. همچنین وی از شهریور ۱۳۸۲ عضو گروه زبان
بوده‌است. همچنین وی از شهریور ۱۳۸۲ عضو گروه زبان و رایانه فرهنگستان زبان و ادب فارسی نیز است. وی یکی از ۱۲۵ نفر از استادان دانشگاه صنعتی شریف بود که طی بیانیه‌ای در روز ۵ خرداد ۱۳۸۸، خواستار تبلور عقلانیت در مدیریت کشور و مشارکت فعال در انتخابات شدند. در این بیانیه از خارج کردن تدریجی متخصصان باتجربه از دایرهٔ تصمیم‌گیری، تکیه بر شعارهای عوام‌پسند نظیر مبارزه با مافیا و مظلوم‌نمایی با وجود در اختیار داشتن تمام ابزار قدرت، تحقیر مردم و سعی در تطمیع آنان به نام عدالت‌طلبی از خزانهٔ ملی، شکستن حرمت بزرگان و
نام عدالت‌طلبی از خزانهٔ ملی، شکستن حرمت بزرگان و اندیشمندان و همچنین سوءاستفاده از احساسات پاک دینی و عدالت‌طلبانهٔ مردم در جهت فعال کردن شکاف‌های فرهنگی و طبقاتی، با ایجاد تضاد و تفرقه در سطح ملی و… انتقاد شده بود. وی همچنین عضو هیئت علمی مرکز فناوری اطلاعات و ارتباطات پیشرفته دانشگاه صنعتی شریف است. در ۵ آبان ۱۳۸۹ به مناسبت ۶۰ سالگی او، مراسم بزرگداشتی برای وی در دانشگاه صنعتی شریف برگزار شد. وی هم‌اکنون در دانشگاه استنفورد در حال پژوهش و تحقیق در خصوص تکنولوژی‌های نوین آموزشی و همچنین هوش مصنوعی است.
دینار یکای پول رسمی نُه کشور محسوب می‌شود که در گذشته در کشورهای دیگری نیز رواج داشته. هر یک‌هزار دینار ایران یک ریال محاسبه می‌شد، ولی در سال ۱۳۱۱ خورشیدی ریال جایگزین قران شد و همچنین ارزشش به صد دینار جدید افزایش پیداکرد. به هر ده هزار دینار یک تومان (مغولی: ده هزار) می‌گویند. دینار در اصل سکه طلایی است که نخستین بار در دوران جمهوری رم عمدتاً برای پرستیژ و به تقلید از دَریک دوران هخامنشی ضرب شد. واژه دینار از واژه "دناریوس" یونانی گرفته شده با اینحال برخی لغت دینار را معرب "دنار" فارسی می‌دانند. پیشینه.
لغت دینار را معرب "دنار" فارسی می‌دانند. پیشینه. از دوره سلطنت پارتیان دیناری به دست نیامده اما در دورهٔ ساسانی و از زمان سلطنت اردشیر یکم تا شاپور سوم این سکه به وزن ۷ تا ۷٫۴ گرم (مشابه وزن درهم نقره) ضرب می‌شد که عمدتاً برای مصارف تشریفاتی مورد استفاده بود؛ با اینحال از کتیبهٔ سه زبانه شاپور یکم چنین بر می‌آید که رومی‌ها در اثر شکست از امپراتوری ایران و برای حفظ جان امپراتور فیلیپ عرب و خانواده اش مجبور به پرداخت پانصد هزار دینار غرامت شدند. دینار پس از دوران اسلامی هم به صورت دینارهای بیزانسی کاربرد
دوران اسلامی هم به صورت دینارهای بیزانسی کاربرد داشت؛ اما تا سالهای ۷۲ه‍.ق/۶۹۲. م توسط مسلمانان ضرب نمی‌شد. نخستین دینارهای اسلامی وزنی برابر با دینار بیزانسی ۴٫۵۵ گرم داشت که در زمان سلطنت بنی امیه و در دمشق ضرب شد و وزن آن تا ۴٫۲۵ گرم هم پایین آمد با اینحال ابزار اصلی برای مبادلات کماکان درهم نقره بود. در اوایل قرن یازدهم میلادی و در زمان سلجوقیان ضرب مسکوکات نقره متوقف شد چنان‌که دو قرن پیش از آن در اوایل قرن نهم میلادی ضرب سکه مسی فلوس متوقف شده بود با این توصیف تنها واحد پولی در زمان سلجوقیان دینار
این توصیف تنها واحد پولی در زمان سلجوقیان دینار طلا بود. هنوز معلوم نیست با توجه به ارزش بالای طلا مبادلات کوچکتر در این دوره را با چه وسیله‌ای انجام می‌دادند. از دوران چنگیز خان تنها معدودی سکه طلا باقی مانده اما از قرن سیزدهم میلادی، دوران غازان خان، ایلخان مغول و وزیرش رشید الدین، دینار به عنوان واحد پایهٔ پولی و معادل ۴٫۳۰ گرم یا شش درهم نقره قرار گرفت. در واقع در این دوره برای نخستین بار معادل ارزش یک دینار به عنوان استاندارد پولی (و نه سکه حقیقی) درآمد از اینرو در دورهٔ بعد از ایلخانیان وزن درهم و
از اینرو در دورهٔ بعد از ایلخانیان وزن درهم و ارزش این واحد به شدت کاهش یافت تا جایی که در دوره‌های بعد از واحد شمارش تومان (که در زبان مغولی به معنای ده هزار است) برای شماردن دینارها که واحد پولی کشور بود، استفاده می‌کردند. واحد دینار از زمان غازان خان تا سلطنت پهلوی در ایران واحد پول رسمی بود که در زمان سلسله پهلوی از دینار به صورت ریال درآمد و واحد فرعی دینار نام گرفت. در زمان ناصرالدین شاه قاجار برای نخستین بار اسکناس ده هزار دیناری منتشر شد که برای سهولت بر روی آن عنوان تومان (به معنی ده هزار در زبان
بر روی آن عنوان تومان (به معنی ده هزار در زبان مغولی) گذاشتند که در واقع ابزار شمارش دینار است و واحد پولی در دوره قاجار همان دینار بود. واژه دینار بیش از دویست بار در شاهنامه فردوسی آمده؛ جمع این واژه در فارسی دینارها و در عربی دنانیر است. دینار در حال حاضر به‌طور رسمی زیر واحد پول ایران است که معادل یکصدم ریال می‌باشد (هر صد دینار معادل یک ریال است).
واسازی، شالوده‌شکنی، بن‌فکنی یا ساخت‌گشایی نوعی خوانش متن است که در آن کوشیده می‌شود پیش‌فرض‌های داخل یک متن کشف شود. ساخت‌گشایی از نظریات زبانی-فلسفی جدید آمده‌است که با حوزه فلسفهٔ پساساختارگرایی و پسانوگرایی (پست مدرنیسم) در ارتباط است. این واژه گاه به ساختارشکنی و ساخت شکنی نیز ترجمه شده‌است. اصطلاح Déconstruction را فیلسوف معاصر فرانسه ژاک دریدا با مفهومی نه چندان صریح برساخت. دریدا با واسازی که وجه دیگر نقدِ متافیزیک است، می‌خواهد با «اوراق کردن» ساختارها، در حقیقت، «کشف حجاب» کند (به مفهوم Alétheia
در حقیقت، «کشف حجاب» کند (به مفهوم Alétheia یونانی – هایدگری) و در این مسیر، خاستگاه و نقش «مرکز» مقتدر، مسلط و متعالی را در ساختارمندی خودِ ساختار آشکار سازد. از این رو واسازی دریدایی هرگز مفهوم منفی نابود کردن و خراب کردن را با خود حمل نمی‌کند. پیشینه. اصطلاح Déconstruction را فیلسوف معاصر فرانسه ژاک دریدا با مفهومی نه چندان صریح برساخت. این اصطلاح از قبل در زبان فرانسه بوده‌است و دریدا بسط و کاربردهای متفاوت‌تری برای آن ایجاد کرده که در بخش‌های دیگر این نوشته به مفهوم این اصطلاح و کارکرد زبانی-فلسفی آن
نوشته به مفهوم این اصطلاح و کارکرد زبانی-فلسفی آن اشاره خواهد شد. بحث اصلی دریدا از اینجا شروع می‌شود که می‌گوید در تاریخ بشر همیشه دوگانگی‌ها و دوقطبی‌هایی وجود داشته‌است؛ مثل دوگانگی جوهر و عرض، علت و معلول، زن و مرد، آسمان و زمین، مکتوب و شفاهی و … که اینها اساس تفکر بشر هستند. در فلسفه‌های مختلف، این دوگانگی‌ها شالوده تفکر را تشکیل می‌دهند و هر فلسفه‌ای یکی از این دوگانگی‌ها را پذیرفته‌است؛ بنابراین دوگانگی‌ها وجود دارد. اما دریدا می‌گوید بشر باید به مقامی برسد که از این دوگانگی‌ها آزاد شود. چرا فلسفه