payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و به اصطلاح، هر برکه‌ای دارای یک مَمَر و یا چند ممری است که آب باران آن حوالی را جمع‌آوری کرده و به داخل برکه هدایت می‌کند. این ممرها مانند خود برکه‌ها وقف و جزو اراضی عمومی بوده و تغییر و هرنوع تصرفی در آن‌ها ممنوع است. برکه‌ها به‌وسیله اشخاص خیرخواه ساخته شده و تعمیر و نگهداری می‌شوند و آب آنها نیز برای استفاده عموم وقف شده است. وسیله آب‌رسانی. آب این برکه‌ها شیرین و در تابستان نسبتاً خنک است. معمولاً آب برکه برای راه‌های دور به وسیله حیوانات، به‌ویژه الاغ حمل می‌شود؛ ولی برای حمل به خانه، از وسیله‌ای به
حمل می‌شود؛ ولی برای حمل به خانه، از وسیله‌ای به نام کندر استفاده می‌شد که متشکل از چوبی بود که روی دوش (کتف) قرار می‌گرفت و دو حلب آب در دو انتهای آن با طناب آویزان می‌شد. در گذشته، این کار توسط زن‌ها نیز انجام می‌شد، اما اکنون به‌وسیله تانکرهایی که با تراکتور کشیده می‌شوند، انجام شده و تا خانه حمل می‌شود. آب خنک پیش از ورود یخچال به منطقه. در زمان قدیم و پیش از ورود برق و یخچال به کوخرد و منطقه، در تابستان مردم صبح زود به برکه می‌رفتند و یک سطل پر از آب را به تهِ برکه هدایت می‌کردند. این سطل به یک طناب
را به تهِ برکه هدایت می‌کردند. این سطل به یک طناب وصل بود و طرف دیگر طناب در بالا با سنگ یا چوب یا درخت که نزدیک برکه بود گره زده می‌شد. با این تدبیر می‌توانستند در تابستان به آب خنک دسترسی داشته باشند و آن آب خنک مانند آب یخ زده که در کوخرد به آن زیر آب می‌گفتند استفاده می‌شد. گذری بر تاریخچه آب‌انبارهای منطقه. به استناد سنگ‌نوشته‌هایی که در کوخرد یافت شده، تاریخ برکه از زمان زرتشتیان (گبرها) باز‌می‌گردد. همچنین آثاری که به جا مانده و برکه‌هایی که به شکل مستطیل (دراز) در غرب و شمال دهستان فعلی کوخرد وجود
(دراز) در غرب و شمال دهستان فعلی کوخرد وجود دارد، در زمان سیبه و در دوره حکمرانی زرتشتیان ساخته شده است. با گذشت زمان و افزایش تعداد جمعیت دهستان‌ها و روستاها و نیاز بیشتر مردم به آب، بر تعداد برکه نیز افزوده شده است. نام شماری از برکه‌های قدیمی و جدید دهستان کوخرد و توابع عبارت‌اند از: برکه گِرد. صدها برکه که در کوخرد و اطراف کوخرد وجود دارد در زمان‌های متفاوت ساخته شده است. هر سال تعدادی به برکه‌های موجود افزوده می‌شود و نیکوکاران هر سال برکه‌های جدیدی در کوخرد و اطراف کوخرد و منطقه می‌سازند برای آب
در کوخرد و اطراف کوخرد و منطقه می‌سازند برای آب آشامیدنی. و حفظ آب باران در هنگام باریدن باران.
استان پهناور سیستان و بلوچستان از ۲۶ شهرستان(فهرست شهرستان‌ها) ۶۵ بخش(فهرست بخش‌ها) و ۵۷ شهر تشکیل گردیده‌است. بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهر استان زاهدان با ۵۸۷٬۷۳۰ هزار نفر جمعیت می‌باشد و کم جمعیت‌ترین شهر این استان شهرلادیز شهرستان میرجاوه است که فقط ۱۵۴ نفر جمعیت دارد و در واقع یک روستا شهر است. فهرست شهرها. فهرست شهرهای استان سیستان و بلوچستان به ترتیب جمعیت: منابع. شرکت مخابرات ایران مرجع شهرهای ایران
آبگیر مصنوعی یا بِرکه مصنوعی به جایی گفته می‌شود که مقداری آب در آن جمع شده باشد. در جنوب و مرکز ایران به‌ویژه در استان هرمزگان و جنوب استان فارس به آب‌انبارهای زیرزمینی نیز برکه گفته می‌شود. تفاوت برکه با دریاچه. تفاوت برکه با دریاچه این است که برکه‌ها دارای عمق و مساحت کمتر، امواج کمتر و از دمای نسبتاً یکسانی برخوردار هستند.
تیهو نوعی کبک از راستهٔ ماکیان‌سانان و تیرهٔ قرقاولان است. زیستگاه این پرنده از جنوب شرقی ترکیه، سوریه و عراق در غرب تا پاکستان و ایران در شرق و غرب کشور امتداد می‌یابد. زیستگاهش در دامنه کوه‌ها و تپه‌های پر شیب و فراز کوهستانی باز و سنگلاخ و اطراف چشمه‌ها و در پشته‌های کوه زیر و دره‌ها و شیب و فراز کوه‌ها دیده می‌شود، و در میان بوته‌ها و صخره لانه می‌سازد. مشخصات ۳۵ سانتی‌متر پرنده‌ای با سطح پشتی خاکستری، گلویی نخودی‌رنگ، با نوار حاشیه‌ای پهن و سیاه با راه‌راه عرضی و خیلی واضح پهلوها مشخص می‌شوند. منقار و
عرضی و خیلی واضح پهلوها مشخص می‌شوند. منقار و پاهایش سرخ رنگ است. رنگ خرمایی شاه پرهای کناری دُمَش در پرواز نمایان می‌گردد. معمولاً جفت جفت یا به صورت دسته‌های کوچک دیده می‌شوند. اما در زمستان به صورت گله‌های بزرگ هستند هنگام خطر کمتر پرواز می‌کند و بیشتر به سوی سربالایی کوهستان می‌رود تا خود را از خطر دور سازد. در بهار و تابستان پرنده‌ای پر صدا است. و همچنین از اول پاییز بمانند کبک دسته‌های بزرگتری از آنان را می‌توان در طبیعت مشاهده نمود. جفت‌گیری و تخم‌گذاری. این پرنده در فصل جفت‌گیری و تخم‌گذاری همیشه
این پرنده در فصل جفت‌گیری و تخم‌گذاری همیشه کنار تخم خود باقی مانده و از آن‌ها مراقبت کرده این پرنده حدود ۱۰ الی ۱۲ عدد تخم می‌گذارد. از نکات قابل توجه برای این پرنده که او را از سایر پرنده‌ها مشخص‌تر جلوه می‌دهد، قهر کردن این پرنده است که اگر شخصی به تخم‌های این پرنده دست زند، او از تخم‌ها سر باز می‌زند. وقتی جوجه‌های تیهو سر از تخم درمی‌آورند سریعاً لانه را ترک می‌کنند. منابع. کتاب: محمدیان، کوخری، محمد، “ «به یاد کوخرد» “، ج۲. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۳ میلادی.
شَهرِضا (نام قدیمی: قُمشه) مرکز شهرستان شهرضا و یکی از مهم‌ترین شهرهای استان اصفهان است. این شهر در ۷۴ کیلومتری جنوب اصفهان در مسیر جادۀ اصفهان-شیراز واقع شده است. شهرضا در سال‌های اخیر، رشد و توسعۀ شهری نسبتاً بالایی را داشته؛ به همین سبب، برخی از آبادی‌های اطراف آن، در محدودۀ خدمات شهری، واقع و جزئی از شهر محسوب می‌شوند. تاریخ. قصبۀ قمشه در روزگار سلاطین آل مظفر و شاهزادگان و فرزندان شاه‌شجاع، حصاربندی آن تکمیل شد، شاه‌منصور مظفری از سال ۷۹۰ تا ۷۹۵ هجری برای یکدست کردن قدرت آل مظفر و جلب همکاری سلاطین
برای یکدست کردن قدرت آل مظفر و جلب همکاری سلاطین ایلخانی، عثمانی و دیگر قدرت‌ها علیه تیمور لنگ تلاش کرد و سرانجام در نبردی با تیمور جان باخت. تیمور پس از این نبرد، شاهزادگان آل مظفر را گرد آورد و فرمان داد تا در قمشه آنان را کشتند و حتی اطفالی را که از آل مظفر در شهرها بودند نیز فرستادگان تیمور کشتند. در بیان علت قتل‌عام شاهزادگان آل مظفر، برخی از مورخان نوشته‌اند که چون این شاهزادگان در نبردهای جانشینی، هر شهر و روستایی را عرصهٔ نبردهای خویش ساخته بودند و رعایا از آنان آسیب بسیار می‌دیدند؛ پس تیمور برای
رعایا از آنان آسیب بسیار می‌دیدند؛ پس تیمور برای رعایت رعایا، آل مظفر را قتل‌عام کرد. در پایان دورۀ صفویه و در هنگام محاصرۀ پایتخت توسط محمود افغان، قلعۀ بزرگ قمشه، ضمن فرستادن ۱۰ هزار سوار تفنگدار برای کمک به سپاه شاه سلطان حسین برای نجات پایتخت از محاصره (نبرد گلون‌آباد، سال ۱۱۳۵ هجری قمری)، به‌عنوان آخرین پایگاه مقاومت پایتخت در برابر شورش ابدالی‌های شرق ایران، تا آخرین نفس جنگید، تمامی مردان جنگجو کشته شدند، قلعه تسخیر و با خاک یکسان شد و آنگاه تصرف اصفهان میسر گشت. این شهر با سابقۀ طولانی، از جملۀ
اصفهان میسر گشت. این شهر با سابقۀ طولانی، از جملۀ شهرهای قدیمی و مهم استان اصفهان است. مردم بومی این شهرستان از قوم فارس هستند و لهجهٔ شهرضایی دارند. پس از توسعۀ شهرنشینی، گروه‌هایی مهاجر از اقوام لر و ترک نیز در این شهر سکنا گزیدند. مساعد بودن آب‌وهوا و سرسبزی محیط، در شکل‌گیری هستۀ اولیۀ شهر نقش داشته است. بافت قدیم شهر، بارها تجدید بنا شده، اما اصولاً حیات و هویت آن حفظ شده و در حال حاضر، از نظر ترکیب و بافت فیزیکی، با بخش‌های میانی و جدید شهر تفاوت دارد. به احتمال زیاد، بافت نخستین این شهر به پیش از
به احتمال زیاد، بافت نخستین این شهر به پیش از اسلام برمی‌گردد. مرحلۀ بعدی گسترش شهر، مربوط به زمان صفویه می‌باشد که اصفهان به‌عنوان پایتخت انتخاب شد. قرار گرفتن این شهر در محور جادۀ اصفهان به فارس که یکی از راه‌های مهم تجاری بوده، موجب رونق اقتصادی آن شده است. از طرف دیگر به‌خاطر نزدیکی‌اش با اصفهان، نوعی عملکرد نظامی نیز داشته است. در این دوره به‌دلیل امنیت نسبی، بافت فیزیکی شهر توسعه یافت. مرحلۀ بعدی گسترش شهر، مربوط به دورۀ قاجاریه است. در این دوره، شهر به شکل قلعه‌مانند و دارای دروازه بوده که هفت محله
به شکل قلعه‌مانند و دارای دروازه بوده که هفت محله در آن جای می‌گرفته‌اند. مجموعۀ دروازه‌ها با عناصر تشکیل‌دهندۀ محله، نظیر بازارچۀ گذر، مسجد، تکیه، آب‌انبار و حمام، در عین استقلال نسبی، به کل شهر نیز وابسته بوده است. بازار در مرکز شهر قرار داشته و به‌عنوان کانون اصلی مبادلات اقتصادی و تجاری، همۀ شریان‌ها را به خود متصل کرده است. در دهۀ ۴۰، ایجاد امنیت نسبی در کل کشور و تبدیل شهرضا به مرکز شهرستان موجب رشد شهرنشینی شد، به‌طوری‌که رشد کالبدی شهر در این دهه چشمگیر بوده است. در این دوره از حیاتِ شهر، به‌دلیل
بوده است. در این دوره از حیاتِ شهر، به‌دلیل ایجاد مناسبات جدید اجتماعی، اقتصادی و سیاسی، شهر از حالت ایستا خارج شده و به یک رشد نسبتاً سریع شهرنشینی دست یافت و صنایع که تا این زمان، تنها در مقیاس سنتی آن مطرح بوده، جای خود را به کارخانه‌های نسبتاً بزرگ سپرد. جهات گسترش شهر در این دوره، در بخش‌های شمال غربی بوده و بافت فیزیکی آن به‌عنوان پیونددهندۀ بافت قدیم و جدید، کاربرد شهری خود را حفظ نموده است. در سال ۱۳۰۳ شمسی، هنگامی که رضاخان پهلوی از قمشه عبور می‌کرد، نام این شهر را به شهرضا تغییر دادند و از این
نام این شهر را به شهرضا تغییر دادند و از این سال رسماً شهر قمشه به شهرضا تبدیل شد. تغییر نام. شهرضا در گذشته «قُمشه» نامیده می‌شده است. قمشه واژه‌ای پهلوی ساسانی است که از روزگار باستان به این محل گفته شده و نخست «کُمشه» بوده است، چون پس از اسلام، بیشترِ واژگان «کُم» به «قُم» تبدیل یافته، مانند قمشه که کمشه بوده، و این واژه می‌رسانَد که شهرضا پیش از اسلام، سرزمینی آباد بوده است. دربارهٔ واژۀ قمشه در فرهنگ نوبهار آمده است:«قمشه چون هرزه‌شهری است قریب به اصفهان که در اصل، کومه‌شه بوده. کومه، خانه‌ای است که
که در اصل، کومه‌شه بوده. کومه، خانه‌ای است که از چوب و علف سازند و چون شاهان عهد قدیم، در آن حدود به شکار می‌رفته و کومۀ خوبی برایشان می‌ساخته‌اند، بدین نام موسوم داشته‌اند. رفته‌رفته شهری آباد گشته و موردِ استعمالِ تخفیف یافته، کمشه گردیده؛ سپس معرّبش نموده، قمشه گفتند …»شماری از پژوهشگران گفته‌اند که قمشه از دو پارۀ «قم» و «شه»، ترکیب و جای آب جوشنده و روان و ماندگار را به یاد می‌آورد. واژۀ قمشه به‌معنای سرزمین پُرکاریز نیز هست، که بیشترِ زمین‌های کشاورزی شهرضا به‌وسیلۀ کاریزها آبیاری می‌شود. شماری نیز
شهرضا به‌وسیلۀ کاریزها آبیاری می‌شود. شماری نیز می‌گویند به‌سبب وجود امام‌زاده شاهرضا در شمال شهر، این شهر را شهرضا می‌نامیده‌اند. به هر حال، در سال ۱۳۰۵ ه‍جری خورشیدی، نام این شهر از قمشه به شهرضا تغییر یافت. پس از انقلاب اسلامی ایران، چون سید حسن مدرس در آن، نشو و نما داشته است، «مدرس‌شهر» نامیده شد، ولی چندی بعد، در دوره دوم مجلس شورای اسلامی، نام شهرضا بر قمشه برتر دانسته شد و اکنون نام رسمی این شهر، همان شهرضا است. مردم‌شناسی. مردم شهرضا فارس هستند و به فارسی با لهجۀ شهرضایی صحبت می‌کنند. آثار تاریخی
فارسی با لهجۀ شهرضایی صحبت می‌کنند. آثار تاریخی شهرضا. مناطق تاریخی شهرضا: بازار و تیمچه‌های بازار شهرضا، دو برج قلعهٔ تخریب‌شده در روستای ولندان،مسجد نو، مسجد جامع، کاروانسرای امین‌آباد، کاروانسرای مَهیار، کاروانسرای ملک، بازار سرپوشیده، کورۀ آجرپزی مناره، آسیاب‌های متعدد و ... می‌باشد. این شهر به‌واسطۀ نزدیکی به اصفهان، در دوران‌های مختلف، شاهد توسعه‌هایی بوده است؛ در نتیجه باعث شده بناهایی از دوران‌های مختلف در این شهر قرار داشته باشند. آب و هوا. قسمتی از این شهرستان، جلگه‌ای و قسمت دیگر، کوهستانی و
از این شهرستان، جلگه‌ای و قسمت دیگر، کوهستانی و دارای آب‌وهوای خشک می‌باشد. درجۀ حرارت هوای شهرستان از جنوب به سمت شمال شرق افزایش می‌یابد، به‌طوریکه میانگین سالانهٔ دما در جنوبی‌ترین قسمت شهرستان، حدود ۱۰ درجۀ سانتیگراد و در قسمت شرق به ۱۶ درجۀ سانتیگراد می‌رسد. میزان تبخیر سالانه، از ۱۴۰۰ میلی‌متر در شمال شرق تا حدود ۲۲۰ میلی‌متر در ناحیۀ جنوب غرب شهرستان، کاهش می‌یابد. بارندگی شهرستان، تحت تأثیر جریانات جوی است که از سمت غرب وارد منطقه می‌شوند. توده‌های هوای باران‌زایی که از سطوح وسیع آب، مانند دریای
هوای باران‌زایی که از سطوح وسیع آب، مانند دریای مدیترانه، دریای سیاه و اقیانوس اطلس سرچشمه می‌گیرند، منشأ اصلی بارش‌ها هستند. میانگین بارش سالانه در شهرستان، از حدود ۴۰۰ میلی‌متر در جنوب غرب تا ۱۱۹ میلی‌متر در شرق شهرستان، متغیر است. موقعیت جغرافیایی. شهرستان شهرضا از شمال به شهرستان اصفهان، از شمال غربی به شهرستان مبارکه، از جنوب شرقی به استان فارس، از شرق به استان یزد، از غرب به شهرستان دهاقان و از جنوب غربی به شهرستان سمیرم محدود می‌شود. این شهرستان حدود ۹٫۴۵ کیلومتر مربع مساحت دارد و بین ۵۱ درجه و ۲۳
۹٫۴۵ کیلومتر مربع مساحت دارد و بین ۵۱ درجه و ۲۳ دقیقه و ۵۲ درجه و ۱۳ دقیقهٔ طول شرقی و ۳۱ درجه و ۲۴ دقیقه تا ۳۲ درجه و ۲۴ دقیقۀ عرض شمالی، قسمتی از بخش مرکزی فلات ایران را تشکیل می‌دهد. سوغات. از آنجا که تمام مناطق شهرستان شهرضا برای دامداری و کشاورزی، بسیار مستعد هستند؛ فراورده‌های دامی و لبنی از قبیل ماست و کشک و خامه و فرش دستباف و منداب و گیوه و کتیرا همچنین انار و بادام، بهترین سوغات آن محسوب می‌شوند. محصولات و صادرات آن: سفال و سرامیک، کتیرا، روغن حیوانی، بادام، کشمش، کشک، نخود، میوه مخصوصاً انار،
بادام، کشمش، کشک، نخود، میوه مخصوصاً انار، سیب‌زمینی و غلات می‌باشد. انار شهرضا شامل مِیخوش، یاقوتی و دانه‌مشکی، بهترین کیفیت را در میان گونه‌های دیگر انار داشته و گران‌ترین انارهای کشور محسوب می‌شوند؛ همین امر موجب نامگذاری شهر شهرضا به‌عنوان پایتخت انار ایران شده است. پوست قرمز، دانه‌های تیره‌رنگ، هستۀ نرم و درصد بالای آب، از مهم‌ترین ویژگی‌های انار شهرضا است. بازارپسندی بالا به علت کیفیت، منجر به بالا بودن قیمت انار شهرضا گردیده است، به گونه‌ای که آبان‌ماه که فصل برداشت انار در شهرضا است، بسیاری از
که فصل برداشت انار در شهرضا است، بسیاری از افراد سودجو مبادرت به خرید انار از استان فارس و سایر شهرهای استان اصفهان و فروش آن به‌نام انار شهرضا می‌کنند. از بین کلیۀ مناطق زیر کشت انار در شهرستان شهرضا، انار صحرای پودان و روستای امامزاده علی‌اکبر، بهترین کیفیت انار در کشور ایران را داشته و زبان‌زد هستند. پیوند به بیرون. شهرداری شهرضا سایت معرفی شهرضا [http://www.shahreza.info/ سایت معرفی شهرضا دانشگاه آزاد شهرضا
پادتَن یا آنتی‌بادی نوعی پروتئین است که دستگاه ایمنی بدن برای دفاع در برابر میکروب‌ها، ویروس‌ها و هر عامل بیگانه‌ای می‌سازد. وقتی میکروب وارد بدن می‌شود، پادتن‌ها آن را مثل یک قفل و کلید شناسایی می‌کنند و به آن می‌چسبند. این کار باعث می‌شود یا میکروب از کار بیفتد، یا راحت‌تر توسط گلبول‌های سفید نابود شود. بدن ما پس از بیماری یا واکسیناسیون پادتن‌هایی تولید می‌کند که می‌توانند مدت‌ها در خون بمانند و در آینده همان میکروب را سریع‌تر تشخیص دهند. به همین دلیل اگر کسی یک‌بار به بیماری‌ای مبتلا شود یا واکسنش را
کسی یک‌بار به بیماری‌ای مبتلا شود یا واکسنش را بزند، معمولاً بار دوم بدنش سریع‌تر و قوی‌تر جلوی آن بیماری را می‌گیرد. بنابراین، پادتن نوعی پروتئین است که در دستگاه ایمنی بدن، در پاسخ به حضور پادگِن خاصی، تولید می‌شود و در خون به گردش درمی‌آید یا در محل تولید باقی می‌ماند تا به پادگن (معمولاً اجسام بیگانه همچون باکتری و ویروس ولی گاه حتی بافت طبیعی بدن یا یک مادهٔ غذایی است) حمله‌ور شود و آن را بی‌زیان سازد. هر پادتن یک پادگن ویژه را هدف خود تشخیص می‌دهد. پادتن‌ها از یاخته‌های خوناب ترشح می‌شوند و به ایمنی
از یاخته‌های خوناب ترشح می‌شوند و به ایمنی مزاجی مربوط است. پس از برخورد لنفوسیت B با پادگن خاص خود، تقسیم شده و یاخته B خاطره و یاخته خوناب به وجود می‌آورند. یاخته‌های خاطره همواره در کمین هستند تا در صورت برخورد مجدد با همان پادگن با سرعت بیشتری تقسیم شوند. یاخته‌های خوناب گیرنده پادگنی ندارند و وظیفهٔ آن‌ها تولید پادتن است و دارای شبکه درمیان‌یاخته‌ای زبر و دستگاه گلژی گسترده هستند. پادتن‌ها به صورت فعال تولید می‌شوند و به خون ریخته می‌شوند. پادتن در خون محلول است به همین خاطر به این ایمنی مزاجی گفته
محلول است به همین خاطر به این ایمنی مزاجی گفته می‌شود. (مایعات بدن شامل خون، تنابه و مایع میان‌بافتی) پادتن‌ها گیرنده پادگنی مشابه لنفوسیت B و B خاطره دارند که مکمل پادگن است. پادتن پادگن را از بین نمی‌برد، بلکه آن را خنثی می‌کند. در ساده‌ترین روش به پادگن می‌چسبد و مانع از اتصالش به یاخته میزبان می‌شود. در این حالت علاوه بر غیرفعال کردن پادگن، عمل بیگانه‌خواری و درشت‌خواری را نیز راحت می‌کند. پادتن‌ها در ایجاد آسم و حساسیت و خودایمنی نقش دارند؛ یعنی تولید نابه‌جا و نامناسب آن‌ها باعث ایجاد این بیماری‌ها
نابه‌جا و نامناسب آن‌ها باعث ایجاد این بیماری‌ها می‌شود. البته این گفته نباید به‌طور اشتباه برداشت شود. اگر پادتن‌ها نباشند خیلی از بیماری‌ها انسان را از پا درمی‌آورند. پادتن در مبارزه با یاخته‌های سرطانی و پیوندی نقش کمتری دارد. پیش‌گفتار. ایمنی نوع ویژه‌ای از مقاومت است که: هر ماده‌ای که به‌طور اختصاصی واکنش ایمنی ویژه‌ای را پس از ورود به بدن موجب گردد، پادگن نامیده می‌شود. با ورود یک پادگن به بدن، پادتن تولید می‌گردد که قادر به ایجاد پیوند اختصاصی با پادگن محرک تولید آن است. پادتن‌ها تحت نام کلی
با پادگن محرک تولید آن است. پادتن‌ها تحت نام کلی ایمنوگلوبولین نیز شناخته می‌شوند، زیرا عضو گروهی از پروتئین‌ها بنام گلوبولین‌ها هستند. به هنگام جداسازی پروتئین‌های سرم خون به روش الکتروفورز، سه بخش عمده در آن‌ها قابل تشخیص است که عبارت‌اند از: آلبومین، گلوبولین‌ها (گلوبولین آلفا۱، آلفا ۲، بتا و گاما) و فیبرینوژن. گاما گلوبولین‌ها (ایمنوگلوبولین‌ها یا آنتی‌بادی‌ها) در لنفوسیت‌ها بعد از ورود و شناسایی پادگن‌ها هَندایش می‌شوند. گاما گلوبولین‌ها با اتصال به پادگن‌ها اعمال آن‌ها را متوقف می‌سازد.
اتصال به پادگن‌ها اعمال آن‌ها را متوقف می‌سازد. ایمنوگلوبولین‌ها از نظر شکل و اندازه، قند موجود در ساختمان آن‌ها و تعداد و نوع آمینواسیدها، به دسته‌های مختلف تقسیم می‌شوند که به صورت ایمنوگلوبولین IgE ،IgA ،IgD ،IgM ،IgG نشان داده می‌شوند. ایمنوگلوبولین‌ها با وجود تنوع ساختاری اغلب از چهار دسته پروتئینی تشکیل شده‌اند که به شکل ساختار "Y" به یکدیگر پیوند یافته‌اند. دو رشته کوتاه‌تر را رشته‌ها یا زنجیره‌های سبک (L) می‌نامند که با پیوند اشتراکی به انشعابات رشته‌ها یا زنجیره‌های درازتر سنگین (H) متصل می‌شوند.
یا زنجیره‌های درازتر سنگین (H) متصل می‌شوند. اختصاصی بودن نقاط اتصال به‌وسیله ترتیب قرار گرفتن آمینواسیدها در بخش متغیر هر دو رشته H و L تعیین می‌شود. تعداد نقاط اتصال بر روی پادتن، تعیین‌کننده ظرفیت آن است و هر قدر ظرفیت پادتن بیشتر باشد، تعداد بیشتری مولکول پادگن می‌توانند به آن متصل شوند. ایمنوگلوبین G یا "IgG" که رایج‌ترین گروه پادتن‌هاست و ۸۰٪ ایمونوگلوبولین موجود در خون را تشکیل می‌دهد، دو ظرفیتی بوده و قادر به عبور از جفت و انتقال به جنین است. این پادتن‌ها به محافظت از جنین کمک می‌کنند. ایمنوگلوبین
به محافظت از جنین کمک می‌کنند. ایمنوگلوبین G منحصراً در خون یافت می‌شود، ولی ایمنوگلوبین A یا "IgA" در تمام مایعات بدن از جمله آب دهان، اشک، شیر، شیره معده و ترشحات مخاطی دستگاه تنفسی و تناسلی وارد می‌شود. این مولکول در خون نیز وجود دارد، ولی ساختار آن در خون اندکی با ساختارش در مایعات بدن متفاوت است. تقسیم‌بندی. پادتن‌ها بر اساس خواص فیزیکی، شیمیایی و ایمونولوژیکی تقسیم‌بندی می‌شوند: سازوکار پادتن‌ها. پادتن در اثر ترکیب با پادگن میکروبی، آن را غیرفعال کرده یا از انتشار آن در بدن جلوگیری می‌کند. پادتن‌ها
یا از انتشار آن در بدن جلوگیری می‌کند. پادتن‌ها دارای سازوکارهای متفاوتی هستند. پادتن‌های خنثی‌کننده. این گروه با ویروس‌ها یا توکسین‌های میکروبی واکنش نشان می‌دهند و آثار زیان‌بخش آن‌ها را خنثی می‌کنند. آنتی توکسین‌هایی که در برابر عامل بیماری‌های کزاز، بوتولیسم، دیفتری یا گزیدگی مارهای سمی تولید می‌شوند، زهرهای مربوطه را در خون خنثی می‌کنند. پادتن‌های خنثی‌کننده ویروسی، با اشغال نقاط اتصال بر سطح ویروس، مانع بیماری ویروسی می‌شوند. اگلوتینین‌ها. این گروه شامل پادتن‌هایی است که با پادگن‌های ذره‌ای (مانند
شامل پادتن‌هایی است که با پادگن‌های ذره‌ای (مانند تمامی یاخته باکتری) واکنش نشان می‌دهند و موجب به هم چسبیدن و تجمع آن‌ها می‌شوند. آگلوتینه شدن مانع پراکندگی عوامل بیماری‌زا است و هر یاخته درشت‌خوار می‌تواند تعداد زیادی از باکتری‌های اگلوتینه شده را یک جا ببلعد. پرسی‌پیتن‌ها. این گروه شامل ایمونوگلوبولین‌هایی است که با پادگن‌های محلول واکنش نشان می‌دهند و آن‌ها را به رسوبات جامد تبدیل می‌کنند (پرسی‌پیتاسیون). بسیاری از این مولکول‌های محلول که از عوامل بیماری‌زا هستند، به هنگام رسوب کردن غیرفعال می‌شوند.
هستند، به هنگام رسوب کردن غیرفعال می‌شوند. چند پادتن به پادگن‌های محلول متصل می‌شوند و زنجیرهٔ اتصالی پادگن‌ها بدین صورت باعث می‌شود که اجتماع پادگن و پادتن‌ها با یکدیگر رسوب کنند. اوپسونین‌ها. این گروه شامل پادتن‌هایی است که با اجزای سطحی ساخته‌های میکروبی و غیرمیکروبی ترکیب می‌شوند و محرک بلعیده شدن پادگن‌‌های مربوطه به وسیله یاخته‌های بیگانه‌خوار هستند. این گروه از پادتن‌ها مثلاً می‌توانند خاصیت بیگانه خواری کپسول استرپتوکوکس نومونیا عامل بیماری سینه‌پهلو را خنثی کنند، تا این میکروب‌ها به سادگی به‌وسیله
را خنثی کنند، تا این میکروب‌ها به سادگی به‌وسیله درشت‌خوارها بلعیده شوند. پادتن‌های تثبیت‌کننده مکمل. این گروه از پادتن‌ها یاخته‌های میکروبی (به‌ویژه باکتری‌های گرم‌منفی) را در حضور یک سری از پروتئین‌های خون به نام مکمل متلاشی می‌کنند. پادتن‌های تثبیت‌کننده مکمل، قبل از اینکه اجزا غیرفعال مکمل به گونه‌ای بر روی هم سوار شوند تا در مجموعه پادگن-پادتن (Ay-Ab) اشکال فعال را به وجود آورند، به یاخته‌های پادگنی متصل می‌شوند. بدین ترتیب پروتئین‌های مکمل، با تغییر ساختار غشای یاخته‌ای، موجب خروج میان‌یاخته از یاخته
غشای یاخته‌ای، موجب خروج میان‌یاخته از یاخته و متلاشی شدن آن می‌گردند. مکمل‌ها به همراه پادتن‌ها در سه نوع عمل حفاظتی دخالت دارند: متلاشی شدن، جذب شیمیایی و اپسونیزاسیون کل این فرایند را تثبیت مکمل نامند، زیرا مولکول مکمل به صورت برگشت‌ناپذیری بر روی مجموعه پادگن-پادتن تثبیت شده و در نتیجه از سرم خون جدا می‌شود. منابع. دانشنامه رشد.
گاه‌شماری هجری خورشیدی بر پایهٔ گاه‌شماری جلالی با مبدأ سال منسوب به هجرت محمد است. آغاز سال خورشیدی برابر است با نخستین روز بهار. گاه‌شماری هجری خورشیدی اکنون در کشورهای ایران و افغانستان گاه‌شمار رسمی است. این گاه‌شماری در ایران با تصویب مجلس شورای ملی در ۱۱ فروردین ۱۳۰۴، گاه‌شمار رسمی ایران اعلام شد. نام دوازده ماه تقویم خورشیدی در ایران، نام‌های باستانی ساسانی امشاسپندان و دیگر ایزدان کیش زرتشتی است. ایجاد و مبدأ گاه‌شماری. ایجاد. طراحان گاه‌شماری جلالی، گروهی ریاضیدان و اخترشناس بودند که نامدارترین
گروهی ریاضیدان و اخترشناس بودند که نامدارترین آن‌ها حکیم عمر خیام ریاضیدان و شاعر ایرانی بود. اینان به سفارش ملکشاه سلجوقی و با اصلاح گاه‌شماری یزدگردی به این گاه‌شمار نوین دست یافتند. گاه‌شماری جلالی با حفظ سرآغاز و طول سال با تغییر مبدأ، اسامی و طول ماه‌ها در قالب گاه‌شماری هجری خورشیدی برجی درآمده و باز با تغییراتی در طول ماه‌ها ضمن تنوع اسامی آنها، عنوان تقویم هجری خورشیدی پیدا کرد. مبدأ گاه‌شماری. مبدأ گاه‌شماری هجری خورشیدی مانند گاه‌شماری هجری قمری، سال منسوب به هجرت محمد در سال ۶۲۲ میلادی از مکه به
منسوب به هجرت محمد در سال ۶۲۲ میلادی از مکه به مدینه است. آغاز هجرت محمد از مکه روز دوشنبه (۱ ربیع‌الاول/ ۲۴ شهریور سال ۱ هجری) برابر با ۱۳ سپتامبر ۶۲۲ میلادی قدیم (ژولینی) و ۱۶ سپتامبر ۶۲۲ میلادی جدید (گرگوری) و ورود محمد به مدینه روز ۸ ربیع‌الاول همان سال است. ساختار. سرآغاز. سرآغاز گاه‌شماری هجری خورشیدی روز جمعه «۱ فروردین سال ۱ هجری خورشیدی» (۲۹ شعبان ۱ سال پیش از هجرت) برابر با ۱۹ مارس ۶۲۲ میلادی قدیم (ژولینی) و ۲۲ مارس ۶۲۲ میلادی جدید (گرگوری) است. البته روز اول سال یک هجری خورشیدی (از ۱ فروردین تا
روز اول سال یک هجری خورشیدی (از ۱ فروردین تا ۲۴ شهریور) ۵ ماه و ۲۴ روز پیش از هجرت محمد (کمتر از یک سال) است. سال‌ها. هر سال در این گاه‌شماری از ۳۶۵ روز در قالب ۱۲ ماه ۳۰ یا ۳۱ روزه تشکیل شده است و براساس گاه‌شماری جلالی سرآغاز آن اعتدال بهاری در نیمکرهٔ شمالی است. با این تفاوت که مبدأ آن هجری است. این تقویم برپایه سال اعتدالی خورشیدی است. سال کبیسه. در گاه‌شماری خورشیدی هر چهار سال (و به‌ندرت هر پنج سال) تعداد روزهای سال از ۳۶۵ روز به ۳۶۶ روز تغییر می‌کند که به آن سال کبیسه می‌گویند. میانگین حقیقی زمان
که به آن سال کبیسه می‌گویند. میانگین حقیقی زمان سال اعتدالی خورشیدی برابر با ۳۶۵٫۲۴۲۱۹۸۷۸ روز است که برای جبران کسر اضافی سالها، ضروری است هر چهار یا پنج سال یکروز به ۳۶۵ روز تقویم افزوده شود. فصل‌ها. هر سال دارای ۴ فصل با نام‌های بهار، تابستان، پاییز و زمستان است. به‌ترتیب بهار اولین فصل، تابستان دومین فصل، پاییز سومین فصل و زمستان آخرین فصل است. ماه‌ها. هر فصل ۳ ماه دارد. امروزه طول ماه‌ها در نیمه نخست سال ۳۱ روزه و در نیمه دوم سال ۳۰ روزه است با این تفاوت که ماه پایانی (اسفند) ۲۹ روزه است و تنها در
تفاوت که ماه پایانی (اسفند) ۲۹ روزه است و تنها در سال‌های کبیسه ۳۰ روز خواهد داشت، به همین دلیل بهار و تابستان اکنون یک هفته طولانی‌تر از پاییز و زمستان هستند. طول ماه‌های این گاه‌شماری در طول تاریخ و در کشورهای مختلف متفاوت بوده است، ولی از حدود سال ۱۳۴۸ در ایران و افغانستان طول ماه‌ها یکسان بوده است. اما حرکت تقدیمی زمین موجب می‌شود در هر ۲۶۰۰۰ سال هم دوره‌هایی داشته باشیم که مانند امروز بهار و تابستان طولانی‌تر از پاییز و زمستان هستند و هم دوره‌هایی داشته باشیم که ماه‌های پاییز و زمستان ۳۱ روزه و
داشته باشیم که ماه‌های پاییز و زمستان ۳۱ روزه و ماه‌های بهار و تابستان ۳۰ روزه شوند که به این ترتیب طول پاییز و زمستان یک هفته بیش از بهار و تابستان خواهد شد. (برای توضیح بیشتر در این مورد نخستین شماره از مجله فیزیک دانشگاه شریف را ببینید) هفته‌ها و روزها. هر ماه ۴ هفته و هر هفته ۷ روز با نام‌های شنبه، یکشنبه، دوشنبه، سه‌شنبه، چهارشنبه، پنجشنبه و جمعه دارد. هر سال با ۱ فروردین اولین روز از اولین ماه فصل بهار آغاز می‌شود. بلندترین روز سال در ۱ تیر و بلندترین شب سال در ۳۰ آذر (از غروب ۳۰ آذر تا طلوع آفتاب ۱
شب سال در ۳۰ آذر (از غروب ۳۰ آذر تا طلوع آفتاب ۱ دی) رخ می‌دهد. به بلندترین شب سال شب چله یا یلدا می‌گویند. تاریخچه. گاه‌شماری هجری خورشیدی، تکامل‌یافته گاه‌شماری ایرانی در دوره اسلامی با مبدأ هجری است. گاه‌شماری ایرانی برگرفته از گاه‌شماری بابلی با سال ۱۲ماه سی روزه بوده که هر ۶سال یکبار ۱۳ماهه می‌شده است. همه اینگونه گاه‌شماری‌های ۳۶۵روزه برگرفته از گاه‌شماری مصری‌اند. این گاه‌شماری در دوره هخامنشیان تغییراتی کرده و به صورت گاه‌شماری زرتشتی درآمد. در زمان اردشیر اول، پادشاه ساسانی، گاه‌شماری ایرانی با
اردشیر اول، پادشاه ساسانی، گاه‌شماری ایرانی با تأثیرپذیری از گاه‌شماری جولیانی به سال ۳۶۵روزه درآمد و به پایان سال ۵ روز اضافه شد و در دوره یزدگرد سوم هم تغییراتی کرد. پس از شکست ایرانیان و تسلط اعراب، گاه‌شماری هجری قمری جایگزین گاه‌شماری خورشیدی ایرانی شد. اما به ضرورت تعیین سال فصلی و مالی برای زمان پرداخت مالیات کشاورزان، تقویم خورشیدی (از جمله: گاه‌شماری خراجی) کاربرد داشت، ولی از مبدأ حقیقی آن گاه تا دوماه عقب می‌افتاد. در ۳ رمضان ۴۷۱ هجری قمری، گاه‌شماری جلالی که شکل کامل‌تر گاه‌شماری ایرانی بود
جلالی که شکل کامل‌تر گاه‌شماری ایرانی بود ایجاد شد. این تقویم ضمن تغییراتی در قالب گاه‌شمار هجری خورشیدی (برجی) درآمده، در ۲ اسفند ۱۲۸۹ به عنوان گاه‌شماری مالی کشور رسمیت یافت. پس از آن با تغییراتی در عنوان‌های ماه‌ها و تعدیل آن‌ها در قالب گاه‌شماری هجری خورشیدی، در تاریخ ۱۱ فروردین ۱۳۰۴ تقویم رسمی ایران تغییر کرد و تقویم جدید اعلام شد. در تقویم قدیم، هر ماه ۳۰ روز بود و ۵ روز پایانی سال جدا حساب می‌شد و مردم ۵ روز پایان سال را جشن می‌گرفتند و به آن پنجه (پنجه دزدیده)، پنجک، نوروز کوچک یا اندرگاه می‌گفتند.