payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دوکوهانه وحشی در بر قدیم و لاما، گواناکو ، آلپاکا و شترچه در بر جدید چهار گونه از شتر‌ها توسط انسان به عنوان حیوان بارکش و حیوان خانگی استفاده می‌شوند. شترهای یک‌کوهانه و دوکوهانه در بیابان‌های آسیا و شمال آفریقا از جانوران سفری و بارکش مهم منطقه هستند. شتر یک‌کوهانه به استرالیا نیز برده شده و در بیابان‌های آنجا به صورت وحشی نیز زندگی می‌کند. لاما و آلپاکا حیوانات بارکش و تأمین‌کننده پشم در رشته‌کوه آند هستند. سرده‌های منقرض‌شده شتران. شتر سوری که تازه کشف شده هنوز رسماً توصیف نشده‌است.
شتر دوکوهانه، شتر باختری، شتر بلخی (Bactrian camel) یا شتر مغولی (Mongolian camel)، گونه‌ای از شترسانان است که در خاور دور، آسیای میانه و خاورمیانه زندگی می‌کند. دانشمندان معتقدند که برخلاف شتر یک‌کوهانه که در جنوب عربستان اهلی شده‌است، شتر دوکوهانه توسط عشایر کوچ‌نشین آسیای مرکزی، مغولستان و شمال چین اهلی شده‌است و این کوچ‌نشینان شتر دوکوهانه را به منظور حمل و نقل و کارهای سخت اهلی کرده‌اند. بعدها بر اثر پیشرفت تمدن و به وجود آمدن روستاها و دهکده‌ها و استقرار عشایر کوچ‌رو، از شتر دوکوهانه برای شخم‌زنی و
عشایر کوچ‌رو، از شتر دوکوهانه برای شخم‌زنی و لشکرکشی و استفاده از پشم و گوشت و پوست نیز استفاده شده‌است. تاریخچه. تاریخچه پرورش شتر دوکوهانه در چین به قرن‌ها قبل از میلاد بازمی‌گردد و سلسله‌های مختلف پادشاهی چین از این حیوان برای مقاصد گوناگون استفاده می‌کرده‌اند. تاریخچه حضور شتر دوکوهانه در ایران روشن نیست، هرچند که در اوستا کتاب مقدس زرتشتیان که بین سال‌های ۵۳۰ تا ۵۷۰ پیش از میلاد نوشته شده‌است اشاره‌ای فراوان به شتر شده‌است اما مشخص نیست که منظور از شتر کدام گونه آن است. برخی معتقدند که منظور از شتر در
کدام گونه آن است. برخی معتقدند که منظور از شتر در اوستا شتر دوکوهانه بوده و شتر یک کوهانه سال‌ها بعد و هم‌زمان با فتوحات ایرانیان در بین‌النهرین، فلسطین و مصر به ایران وارد شده‌است. این فرضیه مبتنی بر نقش‌هایی است که بر روی دیوارهای تخت جمشید در فاصله زمانی بین قرن ۶ یا ۷ پیش از میلاد ساخته شده‌است. در جاده ابریشم که نقش بسیار مهمی را در تجارت دنیای قدیم بازی می‌کرد، از شتر دوکوهانه جهت حمل و نقل ابریشم و سایر محصولات تجاری استفاده می‌شد. استفاده وسیع از شتر یک کوهانه برای مقاصد عمومی، بارکشی و میزان تولید
یک کوهانه برای مقاصد عمومی، بارکشی و میزان تولید سریع گوشت و شیر منجر به عقب‌نشینی تدریجی شتر دوکوهانه به طرف مناطق شمالی و کشورهایی نظیر قزاقستان، ازبکستان، مغولستان و غیره گردید جایی که شرایط آب و هوایی و دیگر شرایط اقلیمی برای شتر یک‌کوهانه بسیار دشوار بوده و ناچار بوده‌اند که از شتر دوکوهانه استفاده کنند؛ زیرا شترهای دوکوهانه دارای سم‌های مقاومی برای راه رفتن در زمین‌های سنگلاخی بوده‌اند و همچنین به علت پشم و کرک زیادی که در بدن داشته‌اند در هوای سرد و باد و طوفان‌هایی که معمولاً در مناطق سرد و خشک
و باد و طوفان‌هایی که معمولاً در مناطق سرد و خشک مغولستان و دامنه کوه‌های هیمالیا وجود داشته حفاظت می‌شده‌اند و بنابراین احتمال می‌رود نسل شترهای دوکوهانه موجود در ایران از نسل شترهای ترددی فوق باشد. تعداد فعلی شترهای دوکوهانه در جهان حدود ۲ میلیون نفر می‌باشند که در کشورهای چین، مغولستان، افغانستان و آسیای مرکزی و به میزان کمتر در ایران و ترکیه و جمهوری آذربایجان پراکنده‌اند. تعداد شترهای دوکوهانه در ایران کمتر از یکصد نفر برآورد گردیده‌است که در مناطق شمال غربی و شرق کشور (استان اردبیل و گلستان) زیست
شمال غربی و شرق کشور (استان اردبیل و گلستان) زیست می‌کنند که به علت عدم حمایت در تأمین آب و نهاده‌های دامی (علوفه و…) و اعتبارات بانکی شترداران در خطر جدی انقراض هستند. خصوصیات نژادی. شترهای دوکوهانه دارای استخوان‌های بزرگ و قوی، پاهای نسبتاً کوتاه، کوهان گرد، لب‌های بزرگ، پوشش پشمی ضخیم، کف پاهای بزرگ و مسطح می‌باشند. میانگین محصول پشم و کرک آن‌ها سالیانه پنج کیلوگرم و در حیوانات نر بالغ، بیش از هشت کیلوگرم و در نرهای اخته شده به ده کیلوگرم می‌رسد. رنگ شترهای دوکوهانه، اغلب قهوه‌ای تیره بوده و وزن زنده
دوکوهانه، اغلب قهوه‌ای تیره بوده و وزن زنده آن‌ها به ۸۵۰ تا ۱۰۰۰ کیلوگرم می‌رسد که در نتیجه وزن جسد آن‌ها ۳۷۵ تا ۴۲۵ کیلوگرم می‌باشد. دوره شیردهی آن‌ها ۱۶۰ روز بوده و در یک دوره شیردهی ۷۰۰ تا ۸۰۰ لیتر شیر تولید می‌کنند که از این مقدار ۳۰۰ لیتر برای مصرف انسان و بقیه به خوراک بچه شترها می‌رسد. شیر آن‌ها از لحاظ ویتامین C بسیار غنی بوده و می‌توان از آن به راحتی فراورده‌های لبنی تهیه نمود که این امر در شترهای یک‌کوهانه نیاز به افزودن بعضی مواد از جمله کلرید کلسیم دارد. بلوغ آن‌ها در چهار سالگی بوده و جفتگیری
دارد. بلوغ آن‌ها در چهار سالگی بوده و جفتگیری آن‌ها فصلی می‌باشد. دوره آبستنی آن‌ها ۱۳ ماه طول می‌کشد. به ازای هر ۱۶ تا ۲۵ نفر شتر ماده دوکوهانه، یک نفر شتر نر دوکوهانه بسته به توان شتر نر و تغذیه آن جهت جفتگیری نیاز است. میانگین وزن دیلاق‌های آن‌ها در بدو تولد به ۳۵ کیلوگرم می‌رسد. هر نفر شتر دوکوهانه روزانه در حدود ۱۴ کیلوگرم ماده خشک مصرف می‌کند. شتر ماده دوکوهانه روزانه در فصل تابستان ۳۵ تا ۴۰ لیتر و در فصل زمستان ۲۰ تا ۲۵ لیتر و شتر نر دوکوهانه در فصل تابستان ۴۰ تا ۵۵ لیتر و در فصل زمستان ۲۰ تا ۳۵
تابستان ۴۰ تا ۵۵ لیتر و در فصل زمستان ۲۰ تا ۳۵ لیتر آب می‌آشامد. شتر دوکوهانه با توجه به ساختمان بدنی خاص خود به شرایط آب و هوای سرد و خشک تطابق یافته و قادر است در راه‌های کوهستانی و پربرف رفت‌وآمد نماید. شتر دوکوهانه می‌تواند در تابستان تا درجه حرارت مثبت ۳۰ درجه سانتی گراد و در زمستان تا درجه حرارت منفی ۳۰ درجه سانتی‌گراد را به خوبی تحمل نماید. متوسط باری را که شتر دوکوهانه می‌تواند حمل نماید ۱۰۰ تا ۱۵۰ کیلوگرم می‌باشد که این موضوع مستقیماً با وضع جسمانی و مسافتی که باید طی نماید بستگی دارد و در
جسمانی و مسافتی که باید طی نماید بستگی دارد و در مسافت‌های کوتاه (۱۵۵ کیلومتر) می‌توان مقدار بار را تا ۲۵۰ و حتی ۳۰۰ کیلوگرم افزایش داد. کنراشاو (Konrashov) در سال ۱۹۵۸ اندازه‌های متوسط بدن شتر دوکوهانه در چین را بدین شرح گزارش نموده‌است: شترهای دوکوهانه در ایران. بعضی از عشایر ایران شترهای دوکوهانه نر را با شترهای ماده یک کوهانه تلاقی می‌دهند که شترهای دورگ حاصله در نسل اول یک کوهانه بوده و کوهان آن کشیده تر از کوهان شترهای یک کوهانه می‌باشد و در مجموع خوش‌اندام و دارای سرکوچک، گردن کلفت و کشیده، دم
خوش‌اندام و دارای سرکوچک، گردن کلفت و کشیده، دم کوتاه، پشم بلند و مجعد روی پیشانی، پس سر و زیر چانه بوده و یکی از خصوصیات مشخص آن‌ها در نسل اول این است که همیشه سنگین‌تر از پدر و مادر خود بوده و وزن آن‌ها به نهصد تا نهصد و پنجاه کیلوگرم می‌رسد و دارای ظرفیت انجام کارهای سخت تری نسبت به شتر دوکوهانه است. اسم این نوع شتر اگر نر بود نر و اگر ماده بود مایاست. عشایر ایران از این دورگ‌ها جهت حمل بار بیشتر و عبور از مناطق سخت‌گذر که شتر دوکوهانه قادر به رفتن از آنجا نمی‌باشد استفاده می‌کنند. البته این تلاقی بین
نمی‌باشد استفاده می‌کنند. البته این تلاقی بین اولاد نسل اول به بعد به لحاظ ضعیف و غیرطبیعی بودن و مرگ و میر زیاد نتایج آن‌ها توصیه نمی‌شود. به نظر می‌رسد که در شرایط فعلی به علت قلت جمعیت آنها، وجود همخونی باعث خواهد گردید که انقراض نسل این نوع شتر شدیدتر گردد که راه از بین بردن آن وارد نمودن خون جدید در گله است. بنا به تجربه شترداران یکی از راه‌های تکثیر شترهای دوکوهانه در کشور وارد نمودن خون جدید در گله، انجام تلاقی تدریجی بین دورگ‌های حاصله از تلاقی شتر نر دوکوهانه با ماده یک کوهانه و شتر ماده یک‌کوهانه
دوکوهانه با ماده یک کوهانه و شتر ماده یک‌کوهانه با شتر نر دوکوهانه در طی سه نسل می‌باشد که نتایج حاصله در تلاقی تدریجی در نسل سوم (F۳)، شتر دوکوهانه با درجه خلوص خونی ۹۴ درصد است. منابع. ۱. شترهای دوکوهانه در ایران، تألیف دکتر احسان مقدس و مهندس عباس خدائی، سایت رسمی سازمان دامپزشکی کشور. پیوند به بیرون. . سایت سازمان دامپزشکی کشور بخش پرورش وبیماری‌های شتر به آدرس: https://web.archive.org/web/20090514025034/http://www.ivo.org.ir/portal/old/etelaat/camel/m1.html
دیخور روستای کوچکی است از از توابع بخش کوخرد شهرستان بستک و در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران. این روستا در دروازه دیخور و زیر بهر دیخور واقع شده‌است. محدوده دیخور. روستای دیخور از طرف شمال روستای بربار، از طرف جنوب مهران، از طرف مغرب کوه، و از طرف مشرق به پر احمد منتهی می‌شود. موقعیت. جمعیت این روستا به دامپروری مشغول هستند. پیرامون ۱۰۰ اصله نخل و نیز چشمه کوچکی در روستا وجود دارد. دیخور همچنین دارای ۲ باب آب‌انبار برکه و یک باب مدرسه و یک مسجد است. سد کوچکی در روستا وجود دارد که حوالی ۴ ماه آب باران در
در روستا وجود دارد که حوالی ۴ ماه آب باران در خود نگه می‌دارد، آب این سد برای آشامیدن گوسفندها و آبیاری نخلها استفاده می‌شود. جمعیت. جمعیت این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶۳ نفر (۱۲ خانوار) بوده‌است. پیشه. پیشه مردم این روستا دامداری است، همچنین از کوهای اطراف روستای خود گیاهان داروئی جمع‌آوری می‌کنند و در دهات نزدیک خود می‌فروشند و از این راه امرار معاش می‌کنند. برای آگاهی بیشتر مراجعه کنید به کتاب "به یاد کوخرد"
آلپاکا (انگلیسی: Alpaca) (نام علمی: "Vicugna pacos") گونه‌ای لاما است که در آمریکای جنوبی زندگی می‌کند. مانند لامای معمولی اهلی است ولی برعکس لاما که گوشی موزمانند دارد گوش‌های آلپاکا صاف است. پشم آلپاکا از پشم لاما نرم‌تر است. بهای مرغوب‌ترین پشم آلپاکا نزدیک به بهای کرک کشمیر معمولی است. گله‌های آلپاکا برای چرا در بلندی‌های ۳۵۰۰ متر به بالا در کوهستان آند در اکوادور و جنوب پرو، شمال بولیوی و شمال شیلی نگهداری می‌شود. آلپاکاها از لاما کوچک‌ترند و از آن‌ها برای بارکشی استفاده نمی‌کنند بلکه تنها از الیاف
برای بارکشی استفاده نمی‌کنند بلکه تنها از الیاف آن‌ها استفاده می‌شود. از الیاف آلپاکا برای تهیه بافتنی‌هایی همچون پتو، جوراب، کلاه، دستکش، روسری و پونچو بهره می‌گیرند. الیاف آلپاکا در پرو در ۵۲ رنگ طبیعی، در استرالیا در ۱۲ رنگ طبیعی و در ایالات متحده در ۱۶ رنگ طبیعی طبقه‌بندی شده‌اند. در صنعت نساجی واژهٔ آلپاکا بیشتر به یک روش پارچه‌بافی گفته می‌شود که در اصل در آن روش در آغاز از پشم آلپاکا استفاده می‌شد. امروزه در آن روش بیشتر از پشم‌های بز مَرغُز موسوم به موهر بهره می‌گیرند.
شترچه یا ویکونیا (vicuña) جانوری از راسته جفت‌سُمان است. این جانور گونه‌ایی لاما است که در بلندی‌های کوهستان آند در آمریکای جنوبی زندگی می‌کند. از دیگر لاماها کوچک‌تر است. شترچه نیای وحشی آلپاکاهای اهلی است. شترچه یکی از نرم‌ترین و گران‌ترین کرک‌ها را دارد و در زمان اینکاها ارزش زیادی برای آن‌ها قائل بودند و تنها شاهان اینکا اجازه پوشیدن جامه‌های بافته‌شده با پشم شترچه را داشتند. در سال ۱۹۷۴ تعداد شترچه‌های باقی‌مانده به حدود ۶ هزار نفر رسیده‌بود که این جانور در آن سال در فهرست جانوران در حال انقراض قرار
در آن سال در فهرست جانوران در حال انقراض قرار گرفت و حفاظت شد. امروزه تعداد آن‌ها به حدود ۳۵۰ هزار رأس رسیده است.
کرک کشمیر که به تنهایی کشمیر هم گفته می‌شود، نوعی از الیاف است که از بز کشمیر و دیگر بزها به دست می‌آید. کشمیر بافتی ظریف، محکم، سبک و لطیف دارد و پوشاک‌های تهیه شده از آن دارای کیفیت بی‌نظیری هستند. تاریخچه پارچه کشمیری. تاریخچه این پارچه در مغولستان و کشمیر به زمانهای دور برمی گردد. شواهد این پارچه مربوط سه قرن پیش از میلاد مسیح و حتی شاید قبل تر از آن می‌باشد. معامله با ترکستان پشم کشمیری را به خاورمیانه رساند و از آنجا به اروپا و جاهای دیگر رفت. پشم کشمیری بویژه در فرانسه مشهور شد و تاجران به سختی تلاش
بویژه در فرانسه مشهور شد و تاجران به سختی تلاش می‌کردند تا آن را به بازار اروپا ارسال کنند. در قرن ۱۹، تولید پشم کشمیری یک صنعت بزرگ در اروپا شد و معامله محصولات این پشم سود اقتصادی به همراه داشت. تا امروز، گله‌های بزهای کشمیری در آسیای میانه از معامله پشم کشمیری سود می‌برند. ویژگی‌ها. کشمیر با الیاف نرم و لطیفش شناخته می‌شود که به صورت طبیعی پوششی سبک و بدون پرز را فراهم می‌آورد. این الیاف به سادگی در همه حالات مختلف قابل استفاده بوده و به شکل نخ‌های سبک یا سنگین تنیده می‌شوند. کشمیر رنگرزی نشده یا همان
یا سنگین تنیده می‌شوند. کشمیر رنگرزی نشده یا همان رنگ طبیعی آن، سفید، خاکستری و قهوه ایهای مختلف است. همچنین پشم آنگورا را نیز به اسم کشمیر می‌شناسند. طریقهٔ نگهداری. کشمیر یکپارچه طبیعی است. کشمیر را می‌توان در ماشین‌لباسشویی با یک مایع شوینده مناسب، در آب سرد شست. باید روی سطح صاف پهن شود تا به صورت طبیعی خشک شود. گوله‌گوله شدن الیاف نیز بر اثر مالش الیاف کشمیر در زمان پوشیده شدن به وجود می‌آید که می‌توان آن‌ها را با یک شانه مخصوص از پارچه جدا کرد. منابع الیاف. کرک کشمیر مورد استفاده در پوشاک و دیگر
الیاف. کرک کشمیر مورد استفاده در پوشاک و دیگر پارچه‌ها، از گردن بز کشمیر و دیگر بزها به دست می‌آید. از لحاظ تاریخی، همان‌طور که بز کشمیر از زیرگونه‌های بز کاپرا هیرکوس می‌دانستند، به بزهای کشمیر که موی خوبی داشتند، کاپراهیراکوس لانیگر می‌گفتند. هرچند امروزه، آن‌ها را از زیر مجموعهٔ بزهای اهلی کاپرا اگاگروس هیرکوس می‌دانند. بزهای کشمیر دو نوع کرک تولید می‌کنند که یکی، کرک‌های نرم و لطیف و دیگری موهای ضخیم و بلندتری هست که باید "دی‌هیر" شوند. فرایند دی‌هیر یک فرایند مکانیزه است که طی آن، موهای ضخیم از
یک فرایند مکانیزه است که طی آن، موهای ضخیم از کرک‌های لطیف و مورد نظر جداسازی و آماده رنگ رزی و ریسندگی می‌شوند. جمع‌آوری الیاف. کشمیر را در فصل بهار، زمانی که بزها در حال از دست دادن پوشش زمستانی خود هستند، به‌دست می‌آورند. در نیمکره شمالی، بزها در اواسط اسفند و تا اواخر اردیبهشت، کرک ریزی دارند. در بعضی مناطق، کرک و پشم بزها را همزمان با دست و به وسیلهٔ شانه‌هایی مخصوص، از بدن حیوان جدا می‌کنند. با این روش بعد از دی‌هیر کردن و شست‌وشو، مقدار بیشتری کشمیر مرغوب به‌دست می‌آید. موهای ضخیم باقی‌مانده نیز
مرغوب به‌دست می‌آید. موهای ضخیم باقی‌مانده نیز برای ساخت قلمو یا دیگر موارد غیر پوشاکی، مورد استفاده قرار می‌گیرند. در ایران، افغانستان، نیوزیلند و استرالیا، پشم بزها را قیچی می‌کنند که در نتیجه کرک کشمیر کمتری به دست می‌آید. در آمریکا، معروفترین روش، شانه زدن است. این فرایند دو هفته به طول مینجامد اما برای افراد باتجربه که زمان دقیق ریزش را می‌دانند، زمان تا یک هفته نیز کاهش می‌یابد. تولیدات. چین به عنوان بزرگ‌ترین تولیدکننده کشمیر خام، با سالانه ۱۰۰۰۰ تن رکورد دار است. بعد از آن، مغولستان با نزدیک به
تن رکورد دار است. بعد از آن، مغولستان با نزدیک به ۳۰۰۰تن تولید سالانه در جایگاه بعدی قرار دارد، در حالی که هند، ایران، افغانستان، ترکیه و آسیای مرکزی با تولیدات مرغوبتر ولی کمتر، در جایگاه‌های بعدی قرار دارند. تولید سالانه جهانی، چیزی بین ۱۵۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰تن کشمیر خام است. کشمیر خالص که بعد از گرفته شدن چربی اضافه و الیاف ضخیم به دست می‌آید، حدود ۶۵۰۰تن در سال برآورد شده است که به معنی تولید سالانه ۱۵۰ گرم از هر بز است. کشمیر خالص را می‌توان رنگرزی کرد، به صورت نخ ریسید و به صورت کشباف در لباس، کلاه، دستکش،
نخ ریسید و به صورت کشباف در لباس، کلاه، دستکش، جوراب و دیگر پوشاک استفاده کرد یا به صورت بافت در ژاکت، کت، شلوار، پیژامه، شال، روپوش و دیگر پوشاک مورد استفاده قرار داد. تولیدکنندگان پارچه و پوشاکی از این قبیل، در اسکاتلند، ایتالیا و ژاپن به عنوان پیشگامان بازار شناخته می‌شوند. این الیاف به پشم (کلمه فارسی) یا پشمینه (کلمه فارسی/اردو برای پشم) برای استفاده‌اش در شال کشمیر معروف است؛ طبق شالهای پشمی که در متون مغلی، بین قرن ۳ تا ۱۱ میلادی از آن‌ها یاد شده است. طبق روایات قدیم، بنیانگذاز صنعت پشم کشمیر، حاکم
طبق روایات قدیم، بنیانگذاز صنعت پشم کشمیر، حاکم قرن ۱۵ کشمیر، زین‌العابدین است. شهر آکسبریج ماساچوست در آمریکا، به عنوان یک تولیدکننده بزرگ در صنعت کشمیر شناخته می‌شد که اولین کارگاه‌های بافندگی و کارگاه‌های دستی پارچه را داشت. کارخانه میل، در ۱۹۲۰، اولین کارگاه‌های بافندگی را داشت که در سال ۲۰۰۷ در حادثهٔ آتش‌سوزی کارخانه برنات، سوخت. مراحل تولید پارچه کشمیر. تولید پارچه کشمیر از چند فرایند تشکیل شده است. تولید صنعتی پارچه کشمیر نسبت به تولید سنتی آن دارای تفاوت‌هایی است. برای هزاران سال، مردم بادیه نشین
تفاوت‌هایی است. برای هزاران سال، مردم بادیه نشین پشم بزهای خود را می‌چیدند، آن را حلاجی می‌کردند و به نخ تبدیل می‌کردند. تولید انبوه پارچه کشمیری تقریباً از همان روش پیروی می‌کند اما در سطح بسیار گسترده‌تر. پشم چینی پس از کامل شدن پشم بزها شروع می‌شود. این مرحله به روش‌های مختلف انجام می‌شود و قطعاً امکان پشم چینی بدون آسیب به حیوان وجود دارد. سپس آلودگی و ناخالصی از پشم‌ها جدا می‌شوند. الیاف پشم شانه می‌شوند و به شکل خطی در می‌آیند و سپس حلاجی می‌شوند. الیاف حلاجی شده وارد دستگاه ریسندگی می‌شوند، که الیاف
حلاجی شده وارد دستگاه ریسندگی می‌شوند، که الیاف پشم را می‌پیچاند و به شکل نخ تبدیل می‌کند و براساس نیاز ضخیم یا نازک می‌شود. نخ‌ها سپس دوباره تمیز می‌شوند و اگر نیاز به رنگرزی داشته باشند در این مرحله صورت می‌گیرد. در برخی از موارد، تولیدکنندگان ترجیح می‌دهند تا لباس نهائی الیاف کشمیر را رنگ کنند. نخ نهائی به شکل پارچه بافته می‌شود. مثال‌هایی از محصولات حاصل از الیاف کشمیر شامل شال، جلیقه و پلیور است. قبل از پایان مراحل این لباس‌ها ممکن است تحت فرآیندهای دیگر مثل ضد حریق سازی یا سایر موارد قرار بگیرند. در
مثل ضد حریق سازی یا سایر موارد قرار بگیرند. در نظر داشته باشید که پشم به‌طور طبیعی ضد حریق است. محصول نهائی سپس بسته‌بندی می‌شود و برچسب‌های مربوطه را دریافت می‌کند و پس از آن آماده فروش می‌شوند. منابع. بررسی زمان کرک ریزی و مراحل مختلف چرخه فولیکولی در بز کرکی رائینی مقاله مجله دانشگاه تهران علوم دامی
کامران وفا (، زادهٔ ۱۳۳۹ در تهران) استاد ایرانی-آمریکایی فیزیک در دانشگاه هاروارد است. او از فیزیک‌دانان برجسته در زمینه نظریه ریسمان است. وی در سال ۲۰۰۸ میلادی موفق به دریافت مدال دیراک شد. او به همراه جوزف پلچینسکی و اندرو استرومینگر، به پاس پیشبرد دانش درنظریه ریسمان، گرانش کوانتومی و نظریه میدان‌های کوانتومی، برنده جایزه فیزیک بنیادی در سال ۲۰۱۷ در ایالت کالیفرنیا شدند. تولد و تحصیلات. کامران وفا در سال ۱۳۳۹ شمسی در تهران به دنیا آمد. پدر وی دکتر جواد وفا از اهالی زنجان و پدر بزرگش حاج علی اکبر از
وفا از اهالی زنجان و پدر بزرگش حاج علی اکبر از مالکان بزرگ شهر زنجان است و خانه پدری آنها در مهدیه زنجان است وی تحصیلات خود را در دبیرستان البرز به پایان رساند و در سال ۱۹۷۷ به ایالات متحده آمریکا مهاجرت نمود. وی مدرک کارشناسی خود را در فیزیک و ریاضی از ام ای تی بدست آورد. کامران وفا در سال ۱۹۸۵ میلادی موفق به دریافت درجه دکتری خود با سرپرستی ادوارد ویتن از دانشگاه پرینستون شد. وفا و ویتن با هم پژوهش‌های زیادی انجام دادند و حتی یک قضیه در فیزیک نظری به نام آن‌ها به نام قضیه وفا–ویتن ثبت شده است. وفا با
آن‌ها به نام قضیه وفا–ویتن ثبت شده است. وفا با پایان تحصیلاتش به دانشگاه هاروارد رفت عضو جونیور هاروارد شد که بعدها وی در همان‌جا یک کرسی جونیور گرفت. در سال ۱۹۸۹ به او یک کرسی ارشد (سینیور) پیشنهاد شد و از آن زمان تاکنون او در همان‌جا مشغول به فعالیت بوده است. وی از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰ استادیار این دانشگاه بود و در کنار کارهای پژوهشی تدریس می‌کرد و در سال ۱۹۹۰ در دانشگاه بزرگ هاروارد صاحب کرسی شد. پروفسور وفا در سال 2021 جایزه ارزشمند مصطفی را به پاس یک عمر تحقیق علمی و خدمت به بشریت در بین دانشمندان مسلمان
علمی و خدمت به بشریت در بین دانشمندان مسلمان از جمهوری اسلامی ایران دریافت کرد. او از سال ۲۰۰۳ تاکنون استاد تمام دانشگاه هاروارد و صاحب کرسی ویلیام دانر است . پژوهش‌ها. کامران وفا یک نظریه‌پرداز در زمینه نظریه ریسمان است. پژوهش‌های وی بر روی ماهیت گرانش کوانتومی و رابطه بین هندسه و نظریه‌های میدانهای کوانتومی متمرکز شده است. او در جامعه نظریه ریسمان به دلیل کشف مشترکش با اشترومینگر شناخته می‌شود. این دو کشف کردند که انتروپی بکنشتاین-هاوکینگ یک سیاهچاله را می‌توان با استفاده از حالت‌های سالیتونی نظریه
را می‌توان با استفاده از حالت‌های سالیتونی نظریه ابرریسمان بیان کرد. وی همچنین به خاطر توضیح رابطه بین هندسه و نظریه‌های میدان که از دوگانگی‌های ریسمان‌ها بر می‌آید، شناخته می‌شود (که منجر به فرضیه گوپاکومار-وفا شد). این موضوع با عنوان «مهندسی هندسی نظریه‌های میدان کوانتومی» شناخته می‌شود. در سال ۱۹۹۷ او نظریه اف را ارائه داد که جزو نظریه‌های شناخته شده در ابرریسمان است. او همچنین علاقه‌مند به فهمیدن معنی نهفته دوگانگی‌های ریسمان‌ها و همچنین تلاش در به‌کارگیری نظریه ابرریسمان برای حل مسائل حل نشده در فیزیک
نظریه ابرریسمان برای حل مسائل حل نشده در فیزیک ذرات بنیادی (مانند مسئله سلسله مراتب و مسئله ثابت کیهان‌شناسی) است. او مشارکت‌های عمیقی در زمینه نظریه‌های ریسمان توپولوژیک و فهمیدن تقارن آینه‌ای و ساخت مدار-خمینه در نظریه ریسمان داشته است. زندگی شخصی. دکتر وفا در سال ۱۹۸۶ با آفرین صدر ازدواج کرد و حاصل این ازدواج سه فرزند پسر با نام‌های فرزان، کیان و نیکان است. او متولی «شبکهٔ ایرانیان برای دانش و نوآوری (NIKI)» است. این مؤسسه فعالیت‌های عام‌المنفعهٔ زیادی در ایران انجام داده؛ از جمله می‌توان به تأسیس مرکز
ایران انجام داده؛ از جمله می‌توان به تأسیس مرکز تحقیقات پیشگیری و درمان زخم‌های مزمن در زنجان اشاره کرد. افتخارات و جوایز. کامران وفا تا به حال بیش از ۲۵۰ مقالهٔ علمی نوشته است. او در سال ۱۹۸۹ جایزهٔ «محقق جوان» ریاست جمهوری آمریکا را دریافت کرد. در همان سال جایزه‌های آلفرد پی اسلون و بنیاد پاکار هم به او اعطا شد. وفا عضو فرهنگستان علوم ایالات متحده آمریکا است و با آکادمی هنر و علوم این کشور نیز همکاری می‌کند. در سال ۲۰۰۸ به خاطر تلاش‌هایش در زمینهٔ ریاضی و فیزیک جایزهٔ AMS لئونارد ایسنبود را به دست آورد.
فیزیک جایزهٔ AMS لئونارد ایسنبود را به دست آورد. در همان سال جایزهٔ مرکز بین‌المللی فیزیک نظری (ICTP) موسوم به دیراک هم به او تعلق گرفت. در سال ۲۰۱۶ جایزهٔ دنی هاینمن در زمینه فیزیک ریاضی هم به او داده شد. در سال ۲۰۱۶ کامران وفا به اتفاق اندرو اشترومینگر و جوزف پلچینسکی برندهٔ جایزهٔ سه میلیون دلاری «پیشگامان علم» (Breakthrough Prize) شدند. این بزرگ‌ترین جایزه علمی جهان است که از سال ۲۰۱۲ کار خود را آغاز کرده و توسط صاحب‌نامانی از سیلیکون ولی مثل یوری میلنر، سرگئی برین و مارک زاکربرگ تأمین مالی می‌شود.
سرگئی برین و مارک زاکربرگ تأمین مالی می‌شود. مراسم سال ۲۰۱۶ آن در مرکز تحقیقاتی Ames ناسا واقع در کالیفرنیا برگزار شد. کامران وفا فیزیک‌دان ایرانی و استاد دانشگاه هاروارد، در تاریخ دهم دی هزار و سیصد و نود شش برنده جایزه فیزیک بنیادی در سال ۲۰۱۷ شدند. برخی از افتخارات و جایزه‌های وی عبارتند از:
بوسه فرانسوی یا بوسه عاشقانه یا لب گرفتن (Deep Kissing) یا (French Kissing) به بوسه تحریک کننده‌ای که در آن زبان بوسه‌کننده زبان یا لب شخص دیگر را لمس می‌کند گفته می‌شود. در بوسه فرانسوی معمولاً زبان وارد دهان شخص دیگر می‌گردد. ریشهٔ نامگذاری. بوسهٔ فرانسوی به این دلیل به این نام خوانده می‌شود که در ابتدای قرن ۲۰م در دنیای انگلیسی زبان‌ها فرانسوی‌ها شهرتی برای شیوه‌های پرماجرا و پرشور سکس کسب کرده بودند. این نام از آمریکا و بریتانیا نشأت گرفته‌است. در فرانسه از این بوسه با نام‌های بوسهٔ عاشق (به فرانسوی: un
از این بوسه با نام‌های بوسهٔ عاشق (به فرانسوی: un baiser amoureux) یا بوسهٔ با کام (به فرانسوی: un baiser avec la langue) یاد می‌شود. در گذشته نیز از این بوسه با نام بوسهٔ فلورانسی (به فرانسوی: baiser Florentin) یاد می‌شده‌است. واژه‌نامه پیت رابرت ۲۰۱۴ که در ۳۰ مه ۲۰۱۳ منتشر شد فعل فرانسوی "se galocher" (یک اصطلاح برای بوسه با کام) را به‌عنوان یک تک‌کلمه برای توصیف شیوهٔ این نوع بوسه معرفی کرد. استثنائاتی که برای این نسخه از واژه‌نامه دربارهٔ این واژه مورد مطرح بود شامل موارد زیر هستند: مسائل بهداشتی. در
مطرح بود شامل موارد زیر هستند: مسائل بهداشتی. در بوسه فرانسوی تحریک‌کننده لبها، زبان و دهان دخالت دارند که در واقع نقاط حساسی به‌شمار می‌آیند. این بوسه می‌تواند موجب انتقال بیماری‌هایی نظیر بیماری بوسه شود. اگر چه آب دهان بیماران مبتلا به ویروس ایدز مثبت مقدار ناچیزی از این ویروس را دارا است. جز یک مورد که یک مرد بیمار در سال ۱۹۹۵ به همسر خود بیماری را منتقل کرده‌است، تاکنون هیچ موردی گزارش نشده‌است؛ البته با مصاحبه‌ای که با آن دو انجام شده بود طبق ادعاهای آن دو در بازه زمانی ۱ ساله (از ژوئن ۱۹۹۴ تا ژوئیه
آن دو در بازه زمانی ۱ ساله (از ژوئن ۱۹۹۴ تا ژوئیه ۱۹۹۵)، که زن ابتدا از نظر آزمایش اچ آی وی منفی و سپس مثبت بوده‌است، آن زوج ماهانه ۶ بار رابطه جنسی با کاندوم لاتکس (توسط مرد) داشتند، زن هیچ وقت در زمان عادت ماهیانه نبوده‌است و مرد ادعا کرده بود که هر بار بعد از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن لثه‌هایش دچار خونریزی می‌شده‌است، و آن زوج شبانه بعد از مسواک زدن بوسه فرانسوی یا به اصطلاح (Deep Kissing) انجام می‌دادند. طبق نتایج پرونده‌های دندانپزشکی مرد و زن آن‌ها هر دو شرایط نگهداری دندانی ضعیفی داشته و لثه‌های
هر دو شرایط نگهداری دندانی ضعیفی داشته و لثه‌های آن‌ها آسیب دیده بودند و نمی‌شود به‌طور قطع گفت دلیل مبتلا شدن زن به ویروس بوسه فرانسوی بوده‌است. پزشکان به خاطر کم خطر بودن این رفتار توصیه به دوری از انجام این نوع بوسه نمی‌کنند. طولانی بودن بوسه خطر آسیب رساندن به لب‌ها، بافت‌های داخل دندان و ایجاد خونریزی را دارد که این امر خطر انتقال بیماری ایدز را چندین برابر افزایش می‌دهد. منابع. https://web.archive.org/web/20080224053834/http://www.cdc.gov/hiv/resources/qa/qa17.htm Wikipedia contributors, "French
Wikipedia contributors, "French kiss," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=French_kiss&amp;oldid=182814527 (accessed January 13, 2008). https://www.cdc.gov/mmwr/preview/mmwrhtml/00048364.htm پیوند به بیرون. چگونه بوسه فرانسوی کنیم؟ (به انگلیسی)
همشهری روزنامه‌ای سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و ورزشی است که به صاحب‌امتیازی شهرداری تهران، توسط مؤسسه همشهری از سال ۱۳۷۱ در ایران منتشر می‌شود. تاریخچه. از اوایل دهه هفتاد شمسی با سرعت گرفتن توسعه در کشور، فعالیت شهرداری‌ها در ایران در حوزه‌های گوناگون گسترش یافت. شهرداری تهران با تأسیس روزنامه همشهری با شعار پل ارتباطی مردم و مدیران، سعی در همراهی نخبگان و روشنفکران در مسیر توسعه شهرداری داشت.. از بهار سال ۱۳۷۰ ایدهٔ راه‌اندازی روزنامه توسط غلامحسین کرباسچی و همکاران و دوستانش مطرح شد و ۲۴ آذر ۱۳۷۱ نخستین
و همکاران و دوستانش مطرح شد و ۲۴ آذر ۱۳۷۱ نخستین شمارهٔ همشهری در ۱۶ صفحه با قیمت ۵ تومان در تیراژ ۱۰ هزار نسخه و به صاحب‌امتیازی شهرداری تهران منتشر شد اما هم‌اکنون توسط مؤسسه همشهری منتشر می‌شود. این روزنامه از همان ابتدای فعالیت با ظاهر رنگی و جذابش توانست خوانندگان بسیاری را جذب کند و اردیبهشت ۱۳۷۲ تیراژ این روزنامه در صدمین شماره‌اش به ۱۰۰ هزار نسخه رسید. و پس از سه سال در بهمن ۱۳۷۵ تیراژ روزنامه به ۴۰۰ هزار نسخه در روز رسید. نخستین سردبیر این رسانه احمد ستاری‌فر بود. پس از انتشار ۵۱ شماره از روزنامهٔ
ستاری‌فر بود. پس از انتشار ۵۱ شماره از روزنامهٔ همشهری و به دنبال تذکر سید علی خامنه‌ای، این روزنامه در آستانهٔ تعطیلی قرار گرفت. علت نیز انتشار مقالاتی بود که با ارزش‌های اسلامی و مواضع سیاسی نظام تعارض داشت و نیز بیان موضوعاتی مانند این‌که برخی مسائل متعلق به ۱۴۰۰ سال قبل است و در این روزگار باید تغییر کند. با تذکر رهبر جمهوری اسلامی ایران به شهردار تهران، تحریریهٔ روزنامه تغییر کرد تا همشهری بتواند به فعالیت خود ادامه دهد. با این تفاسیر، ستاری‌فر در اواخر سال ۱۳۷۱ روزنامهٔ همشهری را ترک کرد و از اسفند