payamvha/North_RAG huggingface dataset:
روزمره ضروری است. یک نام‌شناس، از طریق اصول و رویه‌های محلی تثبیت‌شده‌ای که با همکاری و مشورت با گروه کارشناسان سازمان ملل متحد در نام‌های جغرافیایی (UNGEGN) توسعه یافته است، علم نام‌شناسی را برای ایجاد نام‌های جغرافیایی به رسمیت شناخته‌شده به کار می‌گیرد. یک مکان‌شناس نه تنها بر نقشه‌ها و تاریخ‌های محلی تکیه می‌کند، بلکه با ساکنان محلی مصاحبه می‌کند تا نام‌هایی را با کاربرد محلی تعیین کند. کاربرد دقیق یک نام، زبان خاص، تلفظ آن، و ریشه و معنای آن، همه حقایق مهمی هستند که باید در بررسی نام‌ها ثبت و بررسی
مهمی هستند که باید در بررسی نام‌ها ثبت و بررسی شوند. محققان دریافته‌اند که نام‌ها بینش ارزشمندی از جغرافیای تاریخی یک منطقه خاص ارائه می‌کنند. در سال ۱۹۵۴، FM Powicke در مورد مطالعه نام مکان گفت که «از اکتشافات باستان‌شناسی و تاریخ و قوانین زبان‌شناسان استفاده می‌کند، غنی می‌کند و آزمایش می‌کند.» نام‌های محلی نه تنها الگوهای سکونتگاه‌های قومی را نشان می‌دهند، بلکه می‌توانند به شناسایی دوره‌های مجزای مهاجرت نیز کمک کنند. جای‌نام‌شناسان مسئول حفظ فعالانه فرهنگ منطقه خود، از طریق نام‌گذاری آن هستند. آنها
فرهنگ منطقه خود، از طریق نام‌گذاری آن هستند. آنها معمولاً به توسعه مداوم یک پایگاه داده از اسامی جغرافیایی و همچنین به انتشارات اطلاعات مرتبط، به منظور ضبط و انتشار داده‌های دیجیتال جای‌نام می پزدارند. بدین روش صحت اطلاعات تضمین می‌شود. این داده‌ها ممکن است در قالب‌ها و شکل‌های مختلف منتشر شوند. از جمله نقشه‌های توپوگرافی چاپی و همچنین قالب‌های دیجیتالی مانند سیستم‌های اطلاعات جغرافیایی، گوگل مپس یا اصطلاح‌نامه‌هایی مانند اصطلاحنامه نام‌های جغرافیایی گِتی. بزرگداشت جای‌نام‌شناسی. در سال ۲۰۰۲، کنفرانس
بزرگداشت جای‌نام‌شناسی. در سال ۲۰۰۲، کنفرانس سازمان ملل متحد در مورد استانداردسازی نام‌های جغرافیایی اذعان کرد که اگرچه رایج است، اما رویه نام‌گذاری مکان‌های جغرافیایی به نام افراد زنده می‌تواند مشکل‌ساز باشد؛ بنابراین، گروه کارشناسان سازمان ملل متحد در مورد نام‌های جغرافیایی توصیه می‌کند که از آن اجتناب شود و مقامات ملی باید دستورالعمل‌های خود را در مورد زمان مورد نیاز پس از مرگ یک فرد برای استفاده از نام یادبود تعیین کنند. در همین راستا، نویسندگان پینچفسکی و تورگوونیک (۲۰۰۲) نامگذاری خیابان‌ها را اقدامی
و تورگوونیک (۲۰۰۲) نامگذاری خیابان‌ها را اقدامی سیاسی می‌دانند که در آن صاحبان انحصار مشروع نام‌گذاری می‌خواهند دیدگاه‌های ایدئولوژیک خود را در فضای اجتماعی به دیگران القا کنند. به همین ترتیب، رویه تجدیدنظرطلبانه تغییر نام خیابان‌ها، هم به عنوان جشن پیروزی و هم به عنوان نفی رژیم قدیم، یکی دیگر از مسائل مربوط به جای‌نام است. به عنوان شاهدی دیگر، در چارچوب ناسیونالیسم اسلاو، نام سنت پترزبورگ از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۴ به "پتروگراد" تغییر یافت، در ادامه و پس از مرگ ولادیمیر لنین به "لنینگراد" و پس از فروپاشی اتحاد
ولادیمیر لنین به "لنینگراد" و پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ به "سنت پترزبورگ" بازگشت. پس از سال ۱۸۳۰، در پی جنگ استقلال یونان و تأسیس یک دولت مستقل یونانی، نام مکان‌های ترکی، اسلاوی و ایتالیایی به عنوان تلاشی برای یونانی‌سازی' "پاکسازی جای‌نامی"' شد. این ملی شدن نام مکان‌ها می‌تواند خود را در چهارچوب پسااستعماری نیز نشان دهد. در کانادا، در سال‌های اخیر ابتکاراتی صورت گرفته است " برای بازگرداندن نام‌های سنتی به منظور بازتاب فرهنگ بومی تا جایی که ممکن است ". نقشه‌برداری بومی فرآیندی است که
که ممکن است ". نقشه‌برداری بومی فرآیندی است که می‌تواند شامل بازیابی نام مکان‌ها توسط خود جوامع بومی باشد. اصطکاک گاهی بین کشورها به دلیل نامگذاری به وجود می‌آید، همان‌طور که در اختلاف نام مقدونیه که یونان مدعی نام "مقدونیه" شده است، اختلاف نام دریای ژاپن بین ژاپن و کره و همچنین اختلاف نامگذاری خلیج فارس نشان می‌دهد. در ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۶ یادداشتی که توسط یک کانادایی در اینترنت منتشر شد که یک پرسش از را می‌کرد به این شرح: «یکی از تولیدکنندگان نقشه، در نقشه سال ۱۹۷۷ ایران اسم «خلیج فارس» را استفاده کرده بود و
۱۹۷۷ ایران اسم «خلیج فارس» را استفاده کرده بود و در نقشه‌ای که بر روی سال ۱۹۷۷ کشورهای خلیج فارس از اسم «خلیج عربی» استفاده کرده بود. می‌دانم که این نشان‌دهنده «سیاست نقشه‌ها» است، اما می‌خواهم بدانم آیا این کار برای جلوگیری از ناراحتی کاربران نقشه ایران و کاربران نقشه کشورهای عربی خلیج فارس انجام شده است؟ این نماد جنبه دیگری از موضوع است، یعنی سرایت مسئله از حوزه صرفاً سیاسی به حوزه اقتصادی.
سیونیک ( , ) (تلفظ: سی‌یوونیک) استانی از کشور جمهوری ارمنستان است با مرکزیت شهر کاپان که هم‌مرز با ایران است، این استان علاوه بر ایران با جمهوری آذربایجان و جمهوری خودمختار نخجوان نیز هم‌مرز است. سرکنسولگری ایران در کاپان تنها کنسولگری در استان سیونیک است. مغری. شهر مرزی استان سیونیک با ایران شهر مغری است. این شهر گرم‌ترین نقطهٔ ارمنستان است و آب و هوایی خشک دارد؛ ولی آب رود مغری باعث سرسبزی شهر و مناطق پیرامونش شده است. برروی تپه‌ای در شمال شرقی شهر دژی قرار دارد به‌نام دژ مغری‌برد که در سدهٔ ۱۰ میلادی
قرار دارد به‌نام دژ مغری‌برد که در سدهٔ ۱۰ میلادی ساخته شده و در اوایل سدهٔ ۱۸ بدست داویت بک بازسازی شد. این دژ تنها دژ در ارمنستان است که برای کاربرد تفنگ و اسلحهٔ گرم طراحی شده است. داویت بک فرماندهٔ نیروهای آزادی‌بخش سیونیک ارمنی بود که با امپراتوری عثمانی می‌جنگیدند. در این‌جا در سال ۱۷۲۷ میلادی ۴۰۰ تن از افراد داویت بک توانستند ۵ روز تمام در برابر نیروی عثمانی که شمارشان چندین برابر بود و از غرب آمده بودند ایستادگی نمایند تا این‌که نیروی کمکی رسید. در مغری و پیرامونش کلیساهای تاریخی و خانه‌های قدیمی
مغری و پیرامونش کلیساهای تاریخی و خانه‌های قدیمی نیز وجود دارد. فعالیت اصلی صنعتی این منطقه وجود کارخانهٔ مس و مولیبدن زانگزور و کارخانهٔ مس و مولیبدن آگاراک است. زانگزور. کوهستان زانگزور نام رشته‌کوهی در این استان و نام کهن آن منطقه نیز است. تقسیمات استانی. استان سیونیک شامل موارد زیر است ۱۰۹ جوامع ("hamaynkner"), of which 7 are considered urban و ۱۰۲ ناحیه روستایی. اماکن گردشگری، مذهبی و تاریخی. سازه‌های تاریخی، گردشگری و مذهبی این استان عبارتنداز:
کاپان یک شهرک در جنوب‌غربی ارمنستان و مرکز استان سیونیک است آن در جنوب پایتخت ایروان واقع شده‌است. کاپان در منطقه‌ای جنگلی و در ریزشگاه دو رودخانه واقع شده‌است. این شهرک در دوره شوروی قاپان نامیده می‌شد. تاریخچه. از محدوده کاپان فعلی برای نخستین بار در سده پنجم میلادی بعنوان زیستگاهی کوچک یاد شده‌است. کاپان که زمانی یک شهر پر جنب و جوش معدنکاری بود در پایانه‌های سده ۱۹و با سرمایه فرانسویان ساخته شد. این شهر با اینکه از یک معماری شوروی گونه برخوردار است اما نمودی نسبتاً خوب دارد. در میدان اصلی این شهر هتلی
نمودی نسبتاً خوب دارد. در میدان اصلی این شهر هتلی بلند و یک موزه قرار دارد. در کناره غربی شهر بر روی تپ‌های در جنوب رود وُغجی ویرانه‌های دژ هالیدزور بجا مانده‌است. این ساختمان که در سده ۱۷ به‌عنوان یک صومعه ساخته شده بود در آغاز سده ۱۸ قرارگاه داویت بک سردسته جنگجویان آزادی‌بخش ارمنی علیه عثمانیان شد. نام اصلی این شهر در زمان قاجارها معدن بوده که بعدها به قاپان و از سال ۱۹۹۱ به کاپان تغییر یافته‌است. اماکن. چندین کلیسای قدیمی دیگر نیز در این منطقه موجود است. سرکنسولگری ایران در کاپان از اماکن مهم دیپلماتیک
سرکنسولگری ایران در کاپان از اماکن مهم دیپلماتیک در ارمنستان است.
آگاراک (به ارمنی: Ագարակ) یک شهر در ارمنستان است که در استان سیونیک واقع شده‌است. در کیلومتری جنوب کاپان، مرکز استان سیونیک واقع شده‌است. این روستا در سال ۱۹۴۹ بنیانگذاری شده‌است. آگاراک از شهرهای ارمنستان واقع در استان سیونیک و در مرز ایران است. آخرین شهر در میان راه شهر مغری ارمنستان به سوی ایران شهر کوچک آگاراک است که در سال ۱۹۴۹ ساخته شده‌است. در آنجا یک پل ماشین‌رو و یک پل پیاده‌رو بر روی دوخانه ارس، ایران و ارمنستان را به هم می‌پیوندد. در بالای روستای آگاراک، میان این روستا و روستای کارچِوان، راه خاکی
میان این روستا و روستای کارچِوان، راه خاکی ای است که از کنار یک معدن مس و مولیبدن بزرگ می‌گذرد. در نزدیکی آگاراک محل قدیمی روستای آگاراک قرار دارد که در آن دو کلیسا متعلق به سده هفدهم میلادی به نام‌های «کلیسای آکناخاچ» و «کلیسای آمِناپْرکیچ» جای دارد. جاده آگاراک به ایران به کنار رود ارس می‌رسد و چشم‌اندازی چشمگیر دارد با گردنه‌های خشک و بریده بریده و دره‌های سرسبز. جغرافیا و آب و هوا. آگاراک ۲٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۴۲۹ نفر جمعیت دارد و ۶۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. در کیلومتری جنوب کاپان،
از سطح دریا واقع شده‌است. در کیلومتری جنوب کاپان، مرکز استان سیونیک واقع شده‌است. فرهنگ. خواهرخوانده. شهر سالیهورسک در بلاروس خواهرخواندهٔ آگاراک هست.
مِغری (به ارمنی: Մեղրի) یک شهر در ارمنستان است که در استان سیونیک واقع شده‌است. در کیلومتری جنوب کاپان، مرکز استان سیونیک واقع شده‌است. مغری شهری مرزی است در استان سیونیک ارمنستان که بر مرز ایران و آگاراک قرار گرفته‌است. خصوصیات. مغری ۳ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۵۸۰ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع حدود ۶۷۵ متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته‌است. وجه تسمیه. نام این شهر را برگرفته از واژه مهر که در روزگار باستان نام ایزد آفتاب بوده دانسته‌اند. ریشه‌شناسی. نام این شهر را برگرفته از واژه مهر که در روزگار باستان نام ایزد
برگرفته از واژه مهر که در روزگار باستان نام ایزد آفتاب بوده دانسته‌اند. تاریخچه. داوود بیگ فرمانده جنگجویان ارمنی بود که با عثمانیها می‌جنگیدند. در اینجا در سال ۱۷۲۷، ۴۰۰ تن از افراد داوود بیگ توانستند ۵ روز تمام در برابر نیروی عثمانی که شمارشان چندین برابر بود و از غرب آمده بودند ایستادگی نمایند تا اینکه نیروی کمکی رسید. جغرافیا و آب و هوا. مغری ۳ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۵۸۰ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته‌است. مغری گرمترین جای ارمنستان است و آب و هوایی خشک دارد ولی آب رودخانه
ارمنستان است و آب و هوایی خشک دارد ولی آب رودخانه مغری باعث سرسبزی شهر و پیرامونش شده‌است. اقتصاد. اقتصاد این شهر بر پایه تولید فراورده‌های خوراکی است. این شهر دارای تولیدات قوطی سازی، شراب سازی و نان‌پزی است. فعالیت اصلی صنعتی این سامان وجود کارخانه مس و مولیبدن زنگزور و کارخانه مس و مولیبدن آگاراک است. جاذبه‌های تاریخی. از اماکن دیدنی مغری، دژی به نام مغری‌بِرد است که بر سر تپه‌ای قرار گرفته‌است. این تنها دژ ارمنی بود که توسط نیروهای آزادی‌بخش ساخته شده بود. در سال ۱۷۲۷ چهارصد تن از افراد داویت بک به مدت
در سال ۱۷۲۷ چهارصد تن از افراد داویت بک به مدت ۵ روز در این دژ در برابر نیروهای عثمانی ایستادگی کردند تا اینکه نیروهای کمکی به آنها رسید. در پایین دژ در منطقه «متس‌تاغ» یک کلیسای متعلق به سده ۱۷ به نام «مریم مقدس» قرار دارد که دیوارنگاشته‌های جالبی از سده ۱۹ میلادی دارد. مغری یک مهمانسرای کهنه و می‌فروشی‌های بسیار دارد که راننده کامیونهای تشنه لب ودکای تو راهی شان را از آنها فراهم می‌کنند. راه پیوند مغری به بقیه ارمنستان از کاجاران بسوی شمال می‌گذرد که راه دشوارگذری است ولی هم‌اکنون شرکت‌های ایرانی با
راه دشوارگذری است ولی هم‌اکنون شرکت‌های ایرانی با سرمایه ایران سرگرم ساخت یک تونل مهم در ارمنستان بنام تونل کاجاران هستند تا راه ترانزیت ایران به ارمنستان بهبود یابد. جاده کوهستانی مغری بلندترین نقطه در قفقاز است و ۲۵۳۵ متر بلندا دارد. مغری میوه فروشیهای خوبی دارد و انجیر آن معروف است. بر روی تپه‌ای در شمال شرقی شهر دژی قرار دارد بنام دژ مغری بِرد که در سده ۱۰ میلادی ساخته شده و در اوایل سده ۱۸ بدست داوود بیگ بازسازی شد. این دژ تنها دژ در ارمنستان است که ویژه کاربرد تفنگ و اسلحه گرم طراحی شده‌است. در مغری
کاربرد تفنگ و اسلحه گرم طراحی شده‌است. در مغری و پیرامون کلیساهای تاریخی و خانه‌های قدیمی چندی نیز وجود دارد. از اماکن دیدنی مغری، دژی به نام مغری‌بِرد است که بر سر تپه‌ای قرار گرفته‌است. این تنها دژ ارمنی بود که توسط نیروهای آزادی‌بخش ساخته شده بود. در سال ۱۷۲۷ چهارصد تن از افراد داویت بک به مدت ۵ روز در این دژ در برابر نیروهای عثمانی ایستادگی کردند تا اینکه نیروهای کمکی به آنها رسید. در پایین دژ در منطقه «متس‌تاغ» یک کلیسای متعلق به سده ۱۷ به نام «مریم مقدس» قرار دارد که دیوارنگاشته‌های جالبی از سده ۱۹
قرار دارد که دیوارنگاشته‌های جالبی از سده ۱۹ میلادی دارد.
آرشاگ هُوْهانِسی چوبانیان ، زاده ۱۵ ژوئیه ۱۸۷۲ - درگذشته ۸ ژوئن ۱۹۵۴)، نویسنده داستان کوتاه، روزنامه‌نگار، ویراستار، شاعر، ترجمه، نقد ادبی، نمایش‌نامه‌نویس، لغت‌شناس، و رمان‌نویس ارمنستانی بود. بجز زبان ارمنی به زبان فرانسوی هم شعر گفته است. زندگی‌نامه. آرشاگ چوبانیان در ناحیه بشیکتاش کنستانتینوپل در یک خانواده ارمنی که از اصالتا از روستای Agn (Kemaliye فعلی) بودند به دنیا آمد مادر وی زمانی که وی حدود یک‌ماهه بود درگذشت و پدرش نیز زرگر محترمی بود. وی آموزش خویش را در مدرسه محلی ماکروهیان کسب نمود. در سال
خویش را در مدرسه محلی ماکروهیان کسب نمود. در سال ۱۸۹۸ وی گاهنامه معروف خویش "Anahit" را بنیانگذاری نمود. ارتباطات و آشنایی‌های وی با چهرهای ادبی و فکری برجسته در فرانسه به وی این اجازه را داد که دربارهٔ نسل‌کشی ارمنی‌ها و آزادی ناعدالتی‌های در روزنامه‌های مشهور فرانسوی همچون عطارد فرانسه به نگارد.
دریاچهٔ سِوان دریاچه‌ای در ارمنستان است. این دریاچه و کرانه‌های آن از جاذبه‌های گردشگری ارمنستان به‌شمار می‌آیند. جغرافیا. دریاچهٔ سوان در ۶۰ کیلومتری شمال شرقی ایروان و در استان گغارکونیک قرار دارد. این دریاچه که بزرگ‌ترین دریاچهٔ قفقاز و از بزرگ‌ترین دریاچه‌های کوهستانی آب شیرین در جهان است، در بلندای ۱٬۹۱۶ متری سطح دریا واقع شده‌است. نام سوان از ریشهٔ اورارتویی "سیونا" و به معنی «سرزمین دریاچه‌ها» گرفته شده‌است. حدود ۳۶ جویبار به این دریاچه می‌ریزند و تنها رودخانه‌ای که از سوان سرچشمه می‌گیرد رود
و تنها رودخانه‌ای که از سوان سرچشمه می‌گیرد رود هِرازدان است. مساحت حوضهٔ دریاچهٔ ۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع است و یک ششم مساحت کل ارمنستان را تشکیل می‌دهد. از گردشگاه‌های پیرامون این دریاچه، چشمهٔ آب معدنی دیلیجان و شهرستانی به همین نام است. ماهی قزل‌آلای مشهوری به نام ایشخان (شاهزاده) بومی این دریاچه است. از نکات جالب دربارهٔ این دریاچه می‌توان به ابعاد ۱۰ برابری دریاچه در قرن‌های ابتدایی شکل‌گیری آن اشاره کرد (۱۰ برابر بیشتر از حالت کنونی) و سن آن نیز بین ۲۵ تا ۳۰ هزار سال پیش تخمین زده می‌شود. اقتصاد. دریاچهٔ
۳۰ هزار سال پیش تخمین زده می‌شود. اقتصاد. دریاچهٔ سوان در اقتصاد ارمنستان تأثیر بسزایی دارد. این دریاچه منبعی برای تأمین آب، تولید برق با هزینهٔ کم، ماهی‌گیری، گزینه‌ای مناسب برای تفریحات و گردشگری است که بخش زیادی از اقتصاد ارمنستان را تأمین می‌کند.
ارمنیان جشن‌های بسیاری دارند که بعضی جشن‌های مذهبی و بعضی دیگر، جشن‌های باستانی است. جشن دِرِندِز (آتش افروزی). جشن دِرِندِز (آتش افروزی) از جشن‌های ویژهٔ تیره‌های هندواروپایی بوده که ایرانیان آن را جشن سده و ارمنیان، درندز می‌نامند. در ارمنستان باستان، برای آتش صفات زنانه و برای آب، فروزه‌های مردانه قائل بودند. این جشن در ایران از زمان مادها تا پایان دورهٔ صفوی برگزار می‌شد. این جشن در روز سیزدهم فوریه، مصادف با بیست‌وچهارم بهمن‌ماه برگزار می‌شود. در این روز، ارمنیان به کلیسا می‌روند. مقام روحانی، پس از
روز، ارمنیان به کلیسا می‌روند. مقام روحانی، پس از به‌جای‌آوردن مراسم مذهبی ویژهٔ آن روز، شمع روشنی را از محراب کلیسا برداشته و به محوطه حیات کلیسا می‌رود و با آن شمع، بوته‌هایی که برای آتش افروزی گردآمده، می‌افروزد. پس از مراسم آتش بازی و هنگام ترک کلیسا، هر کس شمع یا اخگردانی (مشعلی) را که با آتش صحن کلیسا روشن شده، به عنوان تبرک به منزل می‌برد. جشن باریگِندان (برغندان). از جمله جشن‌های بسیار کهن دو ملت ایرانی و ارمنی، جشن باریگندان ارمنی یا برغندان ایرانی است که شیوهٔ برگزاری آن، میان دو تیره دارای
است که شیوهٔ برگزاری آن، میان دو تیره دارای همانندی‌های بسیاری است. برپایی این جشن و سرور پیش از ایام روزه بزرگ، بیانگر شادی و خرسندی دو قوم از فرا رسیدن روزهای روزه بوده‌است. معنی واژه باریگندان در ارمنی، "شادمانی" است. این جشن از جشن‌های پیش از پذیرش مسیحیت بوده و هم‌زمان با جشن ناواسارد برگزار می‌شد. از ویژگی‌های برجستهٔ این جشن، برابری کامل در آن روز میان قشرها و لایه‌های جامعه و آزادی انتقاد از بزرگان و توانگران بود. در روز باریگندان، معمولاً سفرهٔ شام رنگین‌تر و مفصل‌تر از شب‌های عادی است. از جمله
رنگین‌تر و مفصل‌تر از شب‌های عادی است. از جمله عادات دیگر این روز، استفاده از نقاب و برگزاری شب‌نشینی با نقاب می‌باشد. جشن ناواسارد. نخستین ماه سال در گاه شماری ارمنستان باستان، "ناواسارد" نام داشت که به‌معنی "سال نو" است. در نخستین روز ماه ناواسارد، جشن باشکوهی برپا می‌شد و همهٔ مردم در این جشن شرکت می‌کردند. در روز عید، پیکارهای ورزشی مانند دو، اسب سواری و ارابه‌رانی برگزار می‌شد. پهلوانان، زورآزمایی می‌کردند و نوازندگان، تازه‌ترین آهنگ‌های خود را می‌نواختند. برخی نیز به کبوترپرانی سرگرم می‌شدند. در روز
برخی نیز به کبوترپرانی سرگرم می‌شدند. در روز جشن، مردم با انواع چهره‌پوش‌ها روی خود را می‌پوشاندند چرا که ارمنیان باستان بر این باور بودند که نقاب، ارواح پلید را گریزان می‌کند. امروزه، جشن ناواسارد در جوامع ارمنی، روز یازدهم اگوست برگزار می‌شود. در این جشن، تیم‌های ورزشی ارمنیان در یکی از کشورها گرد هم آمده و با یکدیگر به رقابت می‌پردازند و برندگان مسابقات، "پیروزمندان ناواسارد" خوانده می‌شوند. در چند سال اخیر، مسابقات ورزش ناواسارد در جمهوری ارمنستان برگزار می‌شود. در پایان بایستی یادآور شد که جشن
برگزار می‌شود. در پایان بایستی یادآور شد که جشن ناواسارد، بر پایهٔ بسیاری از منابع موجود، دارای اصل و ریشهٔ ایرانی است و مترادف با نوسرد است که از جمله کهن‌ترین اعیاد ایرانی بوده که در روزگار مادها برگزار می‌شده ولیکن امروزه به فراموشی سپرده شده‌است. جشن وارداوار (آب‌پاشان). این جشن از قدیمی‌ترین جشن‌های ارمنیان محسوب می‌شود که در میان ایرانیان، به عید آب پاشی ارمنیان شهرت دارد. ارمنیان در این روز به یکدیگر آب می‌پاشیدند، کبوترپرانی می‌کردند و مسابقات ورزشی ترتیب می‌دادند. بیشتر پژوهش‌گرانی که در زمینهٔ
ترتیب می‌دادند. بیشتر پژوهش‌گرانی که در زمینهٔ اعیاد ارمنیان پیش از مسیحیت پژوهش می‌کنند، این جشن را مربوط به الههٔ "آستغیگ" و الههٔ "آناهید" می‌دانند. به‌موجب افسانه‌های ارمنی، آستغیگ، الههٔ زیبایی، باروری و حاصل‌خیزی بود و برگزاری این جشن در فصل تابستان، به‌منظور طلب باران و برکت بوده‌است. جشن آب‌پاشی از جشن‌های خاص اقوام آریایی است و ارتباطی با دین خاصی ندارد ولی ارمنیان، از سدهٔ چهارم میلادی، پیرایه‌هایی مذهبی برای آن فراهم کردند. اکنون، جشن وارداوار به عنوان یکی از اعیاد مسیحیت، نود و هشت روز پس از
به عنوان یکی از اعیاد مسیحیت، نود و هشت روز پس از عید پاک، بین بیست و هشتم ماه ژوئن تا اول ماه اگوست برگزار می‌شود. این جشن در ایران از زمان مادها تا پایان دورهٔ صفوی برگزار می‌شد. پیوندها. ارمنستان
دودمان آرتاشسی (که با نام آرتاشسیان نیز شناخته می‌شود) دودمانی ارمنی بود که توسط آرتاشس یکم در سال ۱۹۰ پیش از میلاد در شهر آرتاشات تأسیس شد و تا سرنگونی توسط رومیان در سال ۱۲ میلادی بر ارمنستان حکومت کرد. قلمرو آن‌ها شامل ارمنستان بزرگ، سوفن و به‌طور متناوب بخش‌هایی از میان‌رودان بود. دشمنان اصلی این سلسله، رومیان، سلوکیان و اشکانیان بودند که ارمنیان با آن‌ها جنگ‌های متعددی را انجام دادند. در دوران سلطنت تیگران بزرگ، پادشاهی ارمنستان به بزرگ‌ترین وسعت سرزمینی خود رسید و برای مدت کوتاهی از دریای خزر تا دریای
خود رسید و برای مدت کوتاهی از دریای خزر تا دریای مدیترانه گسترش یافت. تاریخ. بعد از شکست آنتیوخوس سوم حاکم ارمنستان بزرگ در سال ۱۹۰ پیش از میلاد از دولت روم، ایجاد و احیای ارمنستان مستقل را تسهیل نمود؛ و آرتاشس یکم در ۱۹۰ پیش از میلاد پادشاه ارمنستان شد. او شهری به نام (آرتاکساتا)، آرتاشات در دامنه کوه آرارات بنا کرد که پایتخت آن روز ارمنستان گردید. پس از آرتاشس یکم دو فرزندش آرتاوازد یکم و تیگران یکم به حکومت رسیدند. در همین زمان در ایران حکومت تازه‌ای به نام پارت روی کار آمده بود. پارت‌ها که با نام
به نام پارت روی کار آمده بود. پارت‌ها که با نام اشکانیان هم معروفند از تیره ایرانی بودند. پادشاه اشکانی ایران مهرداد دوم (زندگی: ۱۱۵ پیش از میلاد) تا ۸۸ پیش از میلاد - مرزهای غربی قلمرو خود را تا رود فرات گسترش داد. او با آرتاوازد یکم درگیر شد و تیگران برادرزاده شاه ارمنستان را به گروگان برد. وقتی پدرش در سال ۹۵ پیش از میلاد فوت کرد اشکانیان آزادش کردند، ولی او ناگزیر شد به بهای آزادیش از دره‌های مرز جنوبی ارمنستان واقع در منطقه‌ای را که امروزه ارمنستان غربی است به آنان واگذارد. در زمان فرمانروایی تیگران
است به آنان واگذارد. در زمان فرمانروایی تیگران دوم، قلمرو ارمنستان سه برابر گشت و ارمنستان به یکی از نیرومندترین حکومت‌های آن روز تبدیل شد. به همین علت تیگران دوم را در تاریخ تیگران بزرگ می‌نامند. در سال ۸۸ پیش از میلاد، با مرگ مهرداد دوم شاه پارت که داماد و هم پیمان تیگران بزرگ بود، لشکریان ارمنی وارد هفتاد جلگه شدند و به مرزهای آتورپاتکان و ماد حمله کردند و تا همدان، پایتخت پارت، پیش رفتند و پس از تصرف این شهر کاخ شاه را به آتش کشیدند. پس پیمان آشتی‌ای بسته شد که طی آن هفتاد جلگه، آتورپاتکان، ماد و
بسته شد که طی آن هفتاد جلگه، آتورپاتکان، ماد و سرزمین‌های شمالی میان‌رودان به تیگران دوم سپرده شد. تیگران دوم در سامانهای گوناگون زیر دست خود شهرها و آبادی‌هایی به نام تیگراناکرت (به معنای ساخته تیگران) بنا کرد. تیگراناکرت اصلی در جایی بوده که اکنون شهر دیاربکر کردستان ترکیه امروزی قرار دارد. لوکولوس بعد از شکست از تیگران دوم در نبرد تیگراناکرت سرداری به نام پومپه به فرماندهی سپاهیان روم منصوب شد. پومپه به وعده واگذاری قسمتی از سرزمین‌های متصرفی لوکولوس در میان رودان به فرهاد سوم پادشاه اشکانی وی را با خود
رودان به فرهاد سوم پادشاه اشکانی وی را با خود متحد ساخت و وادارش کرد که به ارمنستان حمله کند. در خلال این اوقات فرهاد سوم بر ارمنستان تاخت. از بخت بد تیگران دوم پسر نوجوانش شاهزاده تیگران دست به یک خیانت شرم‌آور زد، به این معنی که با گروهی از سربازان به اردوگاه اشکانیان پیوست. اشکانیان با کمک سربازانی که شاهزاده تیگران در اختیارش گذاشته بود پیش آمدند و شهر آرتاشات پایتخت ارمنستان را محاصره کردند. وقتی بر اثر شکست مهرداد و فروپاشی حکومت پنتوس، پومپه به سمت ارمنستان پیشروی کرد وضع تیگران دوم وخیم و یاس‌انگیز
پیشروی کرد وضع تیگران دوم وخیم و یاس‌انگیز شد. این جنگی بود که او می‌بایست در دو جبهه انجام دهد، با بیگانگان یک جنگ داخلی هم افزوده شده بود. تیگران توانست بقدر کافی نیرو تجهیز کند و پس از گردآوری نیروهایش به لشکری که آرتاشات را محاصره کرده بود حمله کرد، شکست سنگینی برآن وارد آورد و اشکانیان را از ارمنستان بیرون راند. لیکن با وجود این پیروزی تیگران حس کرد که غیرممکن است بتواند به نبرد ادامه بدهد، زیرا ارتش روم اکنون از جبهه دیگری داشت وارد خاک کشور او می‌شد. پومپه به پیشروی خود به طرف قلب ارمنستان ادامه داد
پومپه به پیشروی خود به طرف قلب ارمنستان ادامه داد و بی‌آنکه با مقاومتی برخورد کند به منطقه فعلی ارزروم رسید تیگران دوم از او تقاضای صلح کرد و پومپه هم پذیرفت. در سال ۵۶ پیش از میلاد، با مرگ تیگران دوم آرتاوازد دوم به فرمانروایی رسید. آرتاوازد دوم به سبب قراردادی که پومپه با ارمنستان بسته بود به اجبار متحد روم شد. او به کراسوس نقشه جنگی عاقلانه‌ای پیشنهاد کرد دایر براینکه نامبرده لشکریان رومی را به ارمنستان بیاورد، چون در آنجا بهتر می‌تواند ایران اصلی را که هم نزدیک است و هم پایه واقعی قدرت اشکانیان، مورد
هم نزدیک است و هم پایه واقعی قدرت اشکانیان، مورد حمله قرار دهد. لیکن کراسوس خواه از روی غرور و خودخواهی و خواه به انگیزه حرص و آز و به طمع اینکه هر چه زودتر تیسفون پایتخت اشکانیان را با همه گنجینه‌هایش به تصرف درآورد، این نقشه را رد کرد، سرانجام بخش عمده‌ای از آن در نبرد حران نابود شد. کراسوس در حین نبرد کشته شد و کاسیوس که فرماندهی بازماندگان را برعهده گرفته بود پس از یک عقب‌نشینی وحشتناک خود را به سوریه رسانید. پس از شکست کراسوس و عقب‌نشینی بازمانده سپاهیان رومی به سوریه دیگر برای ارمنستان غیرممکن بود به
رومی به سوریه دیگر برای ارمنستان غیرممکن بود به تنهایی بار سنگین جنگ را تحمل کند، و لذا پادشاه آرتاوازد مجبور شد با اشکانیان قرار داد ببندد. آرتاوازد به شرایط آن قرار داد گردن نهاد و به موجب آن قسمت جنوبی ارمنستان را به ایران واگذاشت و به‌علاوه با پادشاه اشکانی هم پیمان اتحاد بست، این پیمان با ازدواج خواهر پادشاه ارمنستان با یکی از پسران اشکانی تحکیم شد. مارکوس آنتونیوس بنا به اندرزهای خائنانه کلئوپاترا که می‌خواست ثروتهای ارمنستان را تصاحب کند و یکی از فرزندان خود را بر تخت سلطنت آنجا بنشاند آرتاوازد را
خود را بر تخت سلطنت آنجا بنشاند آرتاوازد را با فریب و نیرنگ به نزد خود به شهر نیکوپولیس خواند، کلئوپاترا آنان را مورد آزار و شکنجه قرار داد تا محل اختفای گنجینه‌های ارمنستان را فاش کنند. سپس کلئوپاترا و مارکوس لشکریانی برای اشغال ارمنستان فرستادند و اسکندر جوان را که ارشد فرزندان حاصل از ازدواجشان بود بر تخت سلطنت آن کشور نشاندند. آرتاوازد دوم به دست کلئوپاترا کشته شد. اسکندر پسر مارکوس آنتونیوس تازه به زور بر تخت سلطنت ارمنستان نشسته بود که یک شورش بزرگ ملی وی را از مملکت راند و به جای او پسر آرتاوازد دوم
وی را از مملکت راند و به جای او پسر آرتاوازد دوم به نام آرتاشس دوم بر تخت نشانید. آنگاه لشکریان مارکوس باردیگر کشور را اشغال کردند و آرتاشس دوم (یا آرتاکسیاس دوم) به دربار پادشاه اشکانی که همچنان با رومیان در جنگ بود پناه برد. اسکندر دوباره بر تخت سلطنت ارمنستان نشست و در حمایت سپاهیان رومی از ۳۴ تا ۳۱ پیش از میلاد سلطنت کرد. مارکوس در آخرین مرحله مبارزه اش با آگوستوس مجبور شد که نیروهای خود را از ارمنستان بیرون بکشد. آرتاشس دوم با کمک پادشاه اشکانی به ارمنستان بازگشت، دوباره مقام سلطنت را به دست گرفت، و
بازگشت، دوباره مقام سلطنت را به دست گرفت، و از سال ۳۰ تا ۲۰ پیش از میلاد سلطنت کرد. آرتاکسیاس (آرتاشس) دوم به دست گروهی که توسط رومیان اجیر شده بودند کشته شد و برادرش تیگران سوم بر تخت سلطنت ارمنستان نشست. از آن پس ارمنستان وضع مملکت خودمختاری را پیدا می‌کرد که متحد روم بود و روم بر او سلطه‌ای کم یا بیش واقعی اعمال می‌نمود. پس از تیگران سوم، تیگران چهارم برتخت نشست با سلطنت این پادشاه سلسله آرتاشس‌ها توأم با جنگ‌های داخلی بود که ارمنستان را روبه ضعف برد. پس از مرگ تیگران چهارم، به نام آریوبرزن دوم بر تخت
از مرگ تیگران چهارم، به نام آریوبرزن دوم بر تخت نشست لیکن استقرار او بر تخت سلطنت ارمنستان بدون زحمت صورت نگرفت برای اینکه ارمنی‌ها برضد نفوذ روم دست به نبرد و شورش زده بودند. بعد از آریوبرزن پسرش به نام به جایش نشست. با روی کار آمدن او دوران اغتشاش‌ها دوباره آغاز شد. دیون کاسیوس نقل می‌کند که: «سال بعد، ارمنیان به جان هم افتادند و بجز این کار دیگری نکردند.» ارمنستان بجز در یک دوره کوتاه از آرامشی نسبی برخوردار نشد، و آن هم پس از سال ۱۷ میلادی بود که ژرمنیکوس ژولیوس سزار با سپاه خود به ارمنستان آمد تا
ژولیوس سزار با سپاه خود به ارمنستان آمد تا آرتاشس سوم معروف به زنون را بر تخت سلطنت بنشاند.
در سال ۵۱ میلادی، بلاش یکم (۷۸–۵۱ م) که از نیرومندترین پادشاهان اشکانی ایران بود به پادشاهی رسید و ارمنستان به دومین شاه‌نشین مستقل اشکانی بدل شد. پس از جنگ‌های طولانی میان روم و اشکانیان، نرون امپراتور روم با درخواست بلاش یکم مبنی بر حکومت برادرش تیرداد بر ارمنستان موافقت کرد. تیرداد با اینکه رفتار و سلوک پادشاهان اشکانی را با خود به ارمنستان آورده بود ولی آداب و سنن حکومتی دودمان آرتاشسی به گونه‌ای در ارمنستان ریشه دوانیده بود که وی به خود فرهنگ ارمنی گرفت و مردم ارمنستان نیز با آغوش باز او را پذیرفتند.