payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زمین جز آنکه تموز را با خود همراه ببرد خرسندی نمی‌داد تا اینکه درخواست وی پذیرفته شد. ریشه‌شناسی. محققان بر این باورند که اینانا و ایشتار در اصل خدایان جدا و غیر‌مرتبطی بودند، اما در زمان سلطنت سارگون اکد با یک‌دیگر ترکیب شدند و عمدتا به عنوان یک الهه با دو نام متفاوت در نظر گرفته می‌شدند. نام اینانا ممکن است از عبارت سومری «nin-an-ak» به معنای «بانوی بهشت» گرفته شده‌باشد، با این حال علامت میخی برای اینانا (𒈹) لیگاتوری از علائم بانو (به سومری: نین؛ خط میخی: 𒊩𒌆 SAL.TUG2) و آسمان (به سومری: آن؛ خط میخی: 𒀭
𒊩𒌆 SAL.TUG2) و آسمان (به سومری: آن؛ خط میخی: 𒀭 AN) نیست. این مشکلات باعث شد که برخی از آشورشناسان اولیه پیشنهاد کنند که ممکن است اینانا در اصل یک الهه نیافراتی بوده باشد که بعدا در پانتئون سومری پذیرفته شده‌است. ایشتار به عنوان عنصری در نام‌های شخصی از هر دو دوره پیش از سارگونی و پس از سارگونی در اکد، آشور و بابل وجود دارد. این نام از مشتقات سامی است و احتمالا از نظر ریشه‌شناسی با نام خدای مذکر سامی غربی، عثتر، مرتبط است که در کتیبه‌های بعدی از اوگاریت و جنوب عربستان ذکر شده‌است. ممکن است ستاره صبحگاهی به
عربستان ذکر شده‌است. ممکن است ستاره صبحگاهی به عنوان یک خدای مذکر که بر هنرهای جنگی رهبری می‌کند و ستاره شامگاهی به عنوان یک خدای مونث که بر هنرهای عشق ریاست می‌کند تصور شده‌باشد. در میان اکدی‌ها، آشوری‌ها و بابلی‌ها، نام خدای مذکر در نهایت جایگزین نام همتای مونث او شد، اما به دلیل تلفیق زیاد با اینانا، این خدا به عنوان مونث باقی ماند، اگرچه نام او به شکل مذکر بود. خاستگاه و توسعه. اینانا برای بسیاری از محققان سومر باستان مشکل ایجاد کرده‌است، زیرا حوزه قدرت او بیش از هر خدای دیگری دارای جنبه‌های متمایز و
او بیش از هر خدای دیگری دارای جنبه‌های متمایز و متناقض است. دو نظریه عمده در مورد منشا او ارائه شده است؛ توضیح اول معتقد است که اینانا نتیجه تلفیق‌گرایی بین چندین خدای سومری با عملکردهایی کاملا متفاوت که قبلا نامرتبط بودند، است. توضیح دوم حاکی از این است که اینانا در اصل یک خدای سامی بود که پس از ساختار کامل پانتئون سومری، وارد پانتئون سومری شده و تمام نقش‌هایی را که هنوز به خدایان دیگر واگذار نشده بود بر عهده گرفته‌است. در اوایل دوره اوروک (حدود ۴۰۰۰ تا ۳۱۰۰ پیش از میلاد)، اینانا با شهر اوروک مرتبط بود.
پیش از میلاد)، اینانا با شهر اوروک مرتبط بود. در این دوره نماد تیرک در سر حلقه‌ای با اینانا ارتباط نزدیکی داشت. گلدان معروف اوروک (که در انباری از اشیا مذهبی دوره اوروک سوم یافت شده‌است) ردیفی از مردان برهنه را نشان می‌دهد که اشیا مختلف از جمله کاسه، ظروف و سبدهای محصولات کشاورزی را حمل می‌کنند و گوسفند و بز را به سمت یک چهره یک زن می‌آورند. حاکم زن در مقابل نماد اینانا ایستاده است، در حالی که مرد جعبه و کاسه‌هایی را در دست دارد، علامت بعدی به خط میخی نشان دهنده ان یا کاهن اعظم معبد است. در حماسه گیلگمش.
دهنده ان یا کاهن اعظم معبد است. در حماسه گیلگمش. انو پدر و انتو مادر آسمانی وی هستند، ایشتار پس از پیروزی گیلگمش و انکیدو، بر هومبابا به سراغ گیلگمش رفته از او می‌خواهد جفت او باشد و نطفه خود را به وی ببخشد. ایشتار بارها و بارها با نشاط عشق بزرگان را به خواری کشیده بود. از همین رو گیلگمش درخواست وی را رد کرده، ننگ‌های ایشتار را به او یادآور می‌شود. ایشتار برآشفته به نزد پدر رفته و به تهدید گاونر آسمانی را از پدر خود گرفته و به نبرد با گیلگمش می‌فرستد. گیلگمش در این نبرد، گاو نر آسمانی را از پای درمی‌آورد و
در این نبرد، گاو نر آسمانی را از پای درمی‌آورد و ران گاو را به سوی ایشتار می‌افکند. ایشتار در سروده‌ها. بدر شاکر السیاب در قصیده‌اش به نام مرحی غیلان، از ایشتار الهام گرفته‌است. «ایشتر/ ایزدبانوی عشق، دشت‌های عراق را همه شکوفه و برگ و بار بخشیده‌است، پنداری جان من در دل خاک سیاه گور، دانه گندمی است و پژواک آوای تو، آب تو ای آسمان، رستخیز مرا اعلام کردی» عبدالوهاب بیاتی در قصیده‌اش به نام قصائد حب الی عشتار، از ایشتار الهام گرفته‌است. «گرمای زایش را از اعماق زمین برمی‌گیرند و در دل زمین ریشه می‌کنند تا خون
زمین برمی‌گیرند و در دل زمین ریشه می‌کنند تا خون را به چشمه‌سارها و آب رودبار را به دریای بی‌کران بازگردانند و پروانه‌ها را دیگر بار به دشت گل‌های سرخ رهنمون سازند! چه هنگام ایشتار دیگربار به همراه گنجشک و با پرتو روشنا به این خانه بازمی‌گردد؟!» «آن‌گاه که ایشتر چنان یکی فرشته در زمین فرود آمد بسان سرخ‌گلی لرزان که بادش از سرزمین اساطیر به قهوه‌خانه و بر سنگفرش خیابان‌های مرده، آورده‌است.» لمیعه عباس عماره نیز در دو قصیده‌اش به نام «أغانی عشتار»: ترانه‌های ایشتر و «نوروز فی أربیل»: نوروز در اربیل، از این
ایشتر و «نوروز فی أربیل»: نوروز در اربیل، از این الهه، الهام گرفته‌است. «ایشتر به همه چوپانان تو، عشق می‌ورزد ای دژ اربیل و ای پرستشگاه ایشتر» نمود ایشتار در کتاب‌ها. کتاب ترانه‌های عشتار: واکاوی گزیده‌هایی از شعر معاصر عربی، نوشته بهار صدیقی و احمدرضا حیدریان شهری می‌باشد. این کتاب به ترسیم ایماژهایی از ایشتار در شعر معاصر عربی می‌پردازد. نگارنده در این پژوهش کوشیده‌است تا از میان سرایندگان کشورهای مختلف عربی، برجسته‌ترین و نامدارترین افرادی که در سررزمین خویش، پرچمدار و پیشاهنگ نوپردازی و نوگرایی و طرح
خویش، پرچمدار و پیشاهنگ نوپردازی و نوگرایی و طرح اندیشه‌هایی نو یا متفاوت بوده‌اند را مورد بررسی قرار دهد. در برگردان متون ادبی در این پژوهش به زبان فارسی، افزون بر معیار قرار دادن متن در زبان مبدأ، نگارندگان کوشیده‌اند تا ایماژها، استعاره‌ها، همانندسازی‌ها و خیالپردازی‌های پدیدآور عرب زبان در متن اصلی در فرایند ترجمه، در پیشگاه واژگان و بیان، تباه نگردد. سرایندگانی که زندگی، اندیشه‌ها و سروده‌هایشان در این کتاب مورد توجه قرار گرفته‌است عبارتند از: ۱- جبران خلیل جبران ۲- میخائیل نعیمه ۳- فدوی طوقان ۴- خلیل
خلیل جبران ۲- میخائیل نعیمه ۳- فدوی طوقان ۴- خلیل حاوی ۵- جبرا ابراهیم جبرا ۶- نازک الملائکة ۷- نزار قبّانی ۸- بدر شاکر السیّاب ۹- عبدالوهاب بیاتی ۱۰- لمیعه عباس عماره ۱۱- ادونیس ۱۲- صلاح عبدالصبور ۱۳- احمد عبدالمعطی حجازی ۱۴- امل دنقل ۱۵- محمود درویش ۱۶- حسب الشیخ جعفر ۱۷- فایز خضّور ۱۸- اجود مجبل الخفاجی
خوراسْگان، محله ای در منطقه ۱۵ شهرداری اصفهان است. شهر سابق خوراسگان، در سال ۱۳۴۳ از به هم پیوستن ۸ روستای ابر (ابرجی)، راران، بوزان، پُزوه، ارداجی، سلطان آباد، جی شیر، خیادان و کنگاز تاسیس شد. در سال ۱۳۹۲، خوراسگان به عنوان پانزدهمین منطقه شهرداری اصفهان، به آن ملحق شد. از آثار باستانی این منطقه میتوان به مناره راران - برج کبوتر در کردآباد - حمام نقاشی در محله مسجدعلی میتوان اشاره کرد. پس از حمله اعراب به ایران عده ای از مردم کوفه مهاجرت کرده و در روستای پزوه ساکن شدند. تاریخچه. خوراسگان، قرن‌ها پیش از
پزوه ساکن شدند. تاریخچه. خوراسگان، قرن‌ها پیش از این، در عصر پیشدادیان، در جلگه شمالی زاینده رود جایی که از پس دیواره شرقی کوه‌هایش خطه خشک کویر مرکزی آغاز می‌شود، سرزمینی بود آباد و مسکون که «گابایاگی» می‌نامیدند و در بعضی از متون کهن از آن با عنوان «رشورجی» نام برده‌اند. بطلمیوس، جغرافیدان یونانی از آن به «اصبدانه» یاد کرده‌است و بعدها و به عصر هخامنشیان «اسپادانا» نامیده شد و آن جایی بود که سپاه ملوک ایران باستان، در آن جمع می‌شدند و از آنجا به اطراف ایران گسیل داده می‌شدند. اسپادانا از کلمه «اسپاه» است
گسیل داده می‌شدند. اسپادانا از کلمه «اسپاه» است و آن به معنی «سپاه» آمده و «ان» برای نسبت بوده‌است. این کلمه بعدها در تداول کلام عامه، تبدیل شد به کلمه «اسپاهان» و در نهایت به «اصفاهان» و «سپاهان» و «اصفهان» تغییر یافت. و اصبدانه خود مرکب بود از دو شهر بزرگ و آباد و همجوار و هر دو بر ساحل شمالی زاینده رود. یکی «شهرستان» و دیگری «جی»؛ و هم از آن عهد کهن در حاشیه شرقی جی، قصبه‌ای بود آباد که «خوراسگان»اش می‌نامیدند و چون بر سر راه اصفهان به خاوران و یزد و کرمان واقع شده بود، «دروازه شرقی» و همچنین «دروازه
واقع شده بود، «دروازه شرقی» و همچنین «دروازه خور» اش نامیدند. مصوبه الحاق شهر خوراسگان در شهر اصفهان در ۱۳۹۲ برای اجرا تصویب شد. ریشه کلمه خوراسگان. واژه خوراسگان از نظر لغوی به صورت‌های گوناگونی درآمده‌است مانند: خراسجان، خراستجان، خوراسکان. محتمل است خوراسگان از دو کلمه خور + اسکان تشکیل شده باشد که خور به معنای خورشید و اسکان به معنای محل سکونت و تابش خورشید است. همچنین ممکن است خوراسگان ترکیبی باشد از خور + اسه + گان که خور در فارسی کهن به معنای خورشید، اسه در فارسی کهن به معنای محور و گان پسوند مکان
اسه در فارسی کهن به معنای محور و گان پسوند مکان است که در نام بسیاری از شهرهای دیرینِ ایرانی به‌مانند آذربایگان، زنگان، ارسنگان و نیز در نام برخی از روستاها و محلات اصفهان همچون کرگان، تلواسگان و پُل‌ورگان آمده‌است. این ریشه‌شناسی به حقیقت نزدیکتر است چرا که اسکان واژه‌ای عربی است که احتمال ترکیب آن با واژه کهن خور ضعیف است. این احتمال نیز وجود دارد که خوراسگان ریشه‌شناسی‌ای مشابه خراسان داشته باشد چراکه خُر در خراسان را به معنای خور گرفته‌اند. البته برخی پژوهشگران نیز احتمال داده‌اند برای ریشه‌شناسی این
پژوهشگران نیز احتمال داده‌اند برای ریشه‌شناسی این نام و دیگر نام‌های کهنی همچون جی، ارداجی، گورت، اسپارت و… باید به زبان‌های مرده آریایی و پیش از آریایی مراجعه کرد. اقتصاد. فعالیت‌های اقتصادی اصلی مردم بازرگانی، کشاورزی، صنعتی و خدماتی می‌باشد. تعداد واحدهای صنفی این شهر به ۴۰۰۰ واحد می‌رسد. کشاورزی و دامداری. بیشتر از یک سوم جمعیت این منطقه به کشاورزی و دامداری مشغول است. به علت محدودیت زمین‌های کشاورزی و محدودیت آب و خاک و تراکم جمعیت، جمعیت فعال این شهر برای اشتغال به شهر اصفهان و روستاهای بخش مرکزی
برای اشتغال به شهر اصفهان و روستاهای بخش مرکزی براآن شمالی و قهاب و مناطق دیگر می‌روند. صنعت. مهم‌ترین صنعت این شهر خاتم کاری است که رتبه اول جهان را به خود اختصاص داده. عده‌ای از زنان منطقه در منازل به شغل قالی بافی اشتغال دارند همچنین واحدهای صنعتی بزرگی مانند کارخانه قند و بیش از ۵۰ واحد تولیدی و صنعتی دیگر در محدوده خوراسگان دایر می‌باشد. اولین کارخانه قند در استان اصفهان، با حمایت سلطان مراد بختیار در ۱۳۳۷ در نزدیکی خوراسگان به اسم شرکت قند اصفهان تاسیس شد. شهرک صنعتی جی و قهجاورستان به این منطقه
تاسیس شد. شهرک صنعتی جی و قهجاورستان به این منطقه نزدیک است. نمایشگاه بین‌المللی اصفهان در این منطقه ساخته شده است. ترابری. خط اتوبوس بی‌آرتی در این منطقه وجود دارد. جمعیت شناسی. جمعیت خوراسگان ۸۹۰۰۰نفر تخمین زده میشود. محله‌ها و روستاهای حومه منطقه. این منطقه دارای ۲۴ محله و بیش از ۱۵ روستا و چندین شهرک می‌باشد. بزرگترین محله آن سفلی است. محله‌های این شهر عبارت‌اند از: علیا، سفلی، پزوه، ارغوانیه، در سیبه، سلمان، ابهر جی (ابر)، نارون، خانقاه، خیادان، مسجد علی، سلطان آباد، ستار، اباذر، بوزان، لفزوان
مسجد علی، سلطان آباد، ستار، اباذر، بوزان، لفزوان (لبزون)، علی ابن موسی الرضا، همدانیان، کنگاز، ارداجی، بانو مهدی، قصر و راران. روستاهای مهم آن روستای کلمخاران، هفتشویه، جی شیر، گورت، قلعه نو، خاتون آباد، دهنو، سمنجوانمره، بهاران (پارون)، گیان، بریتیانچی، اندوان، هیستان، سمسور، جلمرز، مورنان، یحیی آباد و… است. همچنین مهم‌ترین شهرک‌های شهر عبارت‌اند از شهرک فاضل، شهرک بانک ملی، شهرک معلم و شهرک اریسون مراکز آموزشی. مدارس و دانشگاه‌های ناحیهٔ جی بناهای تاریخی. حمام نقاشی. این حمام با قدمت بیش از ۶۰۰ سال در
حمام نقاشی. این حمام با قدمت بیش از ۶۰۰ سال در محله علیا واقع شده‌است، و مهمترین و زیباترین جاذبهٔ این شهر تاریخی محسوب می‌گردد. عمارت خان. مجموعه ساختمانی است متشکل از چند باب خانه و یک باغ و ملحقاتی چون انبار و اسطبل و کارگاه قالیبافی که این مجموعه حدود ۱۵۰ سال پیش طراحی و به مرور زمان ساخته شده‌است. مهمترین بنای این مجموعه اُرُسی گل است با رسم و نقاشی‌های روغنی و گچ بری و درب‌های نفیس. ارسی نقش اتاقی است با ۵ در روبرو و سقف مسطح و نقش و نگارهای بسیار زیبا و منظم با آبرنگ. اُرسی دورو که دارای نقاشیهای
و منظم با آبرنگ. اُرسی دورو که دارای نقاشیهای طرح فرنگی و گل و بوته و منظره که متأسفانه سقف آن خراب و قسمت‌های مهم آن نابود شده و حوض مرمر یکپارچه‌ای در شاه نشین آن قرار دارد که سالم باقی مانده‌است. پنج دری آینه کاری که با تزئینات و نقاشی‌های رنگ و روغن و آبرنگ و تصاویری از سازندگان بنا چون محمد کریم خان و محمدعلی خان باقی است. منار راران. یکی از آثار شناخته شده کشور به شماره ۲۳۳ آثار تاریخی و میراث فرهنگی ایران به ثبت رسیده که در محله راران قرار دارد و همواره گردشگرانی برای بازدید از این بنا می آیند. در
گردشگرانی برای بازدید از این بنا می آیند. در کتیبه این منار ذکری از تاریخ ساخت آن نشده، لکن بنا به نظریه آقای اسمیت باستانشناس قرن بیستم تاریخ بنای این منار بین سال‌های ۵۷۵ تا ۶۸۸ هجری قمری گفته شده‌است. ارتفاع این منار ۳۰/۴۰ متر است و قاعده آن به شکل مربع در ابتدا۳ متر می‌باشد. درون این منار پلکانی وجود دارد که از دو متری منار تا گلوگاه ادامه دارد و بر محور دست چپ بالا می‌رود. پائین منار با آجر معمولی بدون نقش ساخته شده‌است. قسمت میانی بدنه منار با نقوش لوزی و خطوط معقلی با آجر برجسته کار شده و قسمت بالای
و خطوط معقلی با آجر برجسته کار شده و قسمت بالای منار با آجرهای شطرنجی و اشکال لوزی بنا گردیده که قسمت تاج و کنگره منار آسیب دیده و احتمال خراب شدن دارد که متأسفانه هنوز اقدامی در جلوگیری از خرابی به عمل نیامده است. برج‌های کبوتر بهاران (پارون) و کنگاز. این دو برج در ابتدا و انتهای محور گردشگری- فرهنگی قنات‌های پارون و کنگاز می‌باشد که در طرح به عنوان دو مرکز فرهنگی در نظر گرفته شده‌است. نمای بیرونی برج پارون مرمت گردیده ولی فضای داخلی آن و همچنین برج کنگاز نیاز مبرم به مرمت دارند. مسجد جامع هفت‌شویه. این
نیاز مبرم به مرمت دارند. مسجد جامع هفت‌شویه. این مسجد در حدود پانزده کیلومتری شمال شرقی اصفهان قرار دارد. آنچه از بنای این مسجد باقی‌مانده قسمتی از گچ بری محراب و چند ستون نیمه مخروبه باقیست، بنا به تحقیق دکتر هنرفر بنای این مسجد در زمان سلجوقیان در قرن پنجم یا ششم هجری می‌باشد و تزئینات گچ بری‌های آن به قرن ششم هجری شباهت دارد. اساس این مسجد از خشت خام بوده ولی نماسازی بعضی از قسمت‌های آن به وسیله آجر انجام گرفته شده‌است. برج‌های کبوتر گورت. این رشته برج با تعداد ۲۱ برج کبوتر از نمونه‌های منحصربه‌فرد
با تعداد ۲۱ برج کبوتر از نمونه‌های منحصربه‌فرد برج‌های کبوتر رشته‌ای می‌باشد که به علت قرارگیری در دشت باز مناظر بدیع و قابل توجهی جهت افزایش پتانسیل‌های گردشگری به وجود آورده که به علت عدم توجه به مرمت بناهای مذکور به‌طور روزافزون سرعت فرسایش آن‌ها فزونی می‌یابد. قنات بهاران (پارون) و گورت. این قنات در اصل انتهائی‌ترین قسمت مسیر آب گذری بوده‌است که معروف به چشمه باقرخان می‌باشد و آب سرازیر شده از سمت غرب اصفهان را به سمت زمین‌های حیدرآباد واقع در شمال خوراسگان هدایت می‌کرده‌است. از دیگر کارکردهای این قنات
هدایت می‌کرده‌است. از دیگر کارکردهای این قنات می‌توان ایفای نقش مسیل در زمان بارندگی‌های شدید را نام برد. شهرداری سابق با هدف افزایش جاذبه‌های گردشگری و جهانگردی اقدام به تهیه طرحی جهت این مسیر قنات در حد فاصل دو برج کبوتر پارون و کنگاز نموده‌است که در این طرح عملکردهائی از قبیل نمایشگاه، رستوران، چایخانه سنتی و دیگر عملکردهائی که لازمه یک محور گردشگری می‌باشد لحاظ گردیده‌است.
ابوالحسن طبری طبیبی دانشور و از شاگردان محمد زکریای رازی بوده‌است. وی در ری می‌زیسته‌است و اهل منطقه ترنجه مابین شهر بابل و آمل در طبرستان بوده‌است. وی در ابتدا پزشک مخصوص ابوعبدالله بریدی حاکم اهواز بود و بعد از مرگ وی در حدود ۹۷۰ میلادی پزشک دربار رکن‌الدوله دیلمی شد. کتاب پزشکی او که به "المعالجات البقراطیه" معروف است، از بهترین و سودمندترین کتاب‌های پزشکی خوانده شده‌است. او پیرو نظریه مشهور بقراط و جالینوس و زکریای رازی که «طبیب باید فلسفه بداند، طبیب فاضل باید فیلسوف هم باشد» بوده‌است. . ابوالحسن طبری
باید فیلسوف هم باشد» بوده‌است. . ابوالحسن طبری به رغم خدمت در دستگاه امیران و گرفتاری‌های ناشی از آن، فرصت سفر نیز بسیار یافته، از شهرهای بسیار دیدن کرده و از آزموده‌های گروه‌های گوناگون مردم استفاده جسته‌است. وی در طبرستان، ری، اهواز، آبادان، بصره، بغداد، موصل و شام به‌سر برده‌است. آثار و از نگاه دیگران. ابن ابی‌اصیبعه و نجیب‌الدین سمرقندی آثار وی را ستوده‌اند. در ۱۹۰۵ میلادی محققان شهر هیرشبرگ ان در برگشتراسه نخستین بار از اهمیت ابوالحسن طبری و این اثر او در تاریخ پزشکی سخن گفتند. به گفته این متن،
اثر او در تاریخ پزشکی سخن گفتند. به گفته این متن، ابوالحسن پزشکی آزموده و مبتکر بوده که ارزش دانش او و به ویژه نظریاتش دربارهٔ بیماری‌های چشم، کاملاً ناشناخته مانده‌است. در ۱۹۲۷ میلادی محمد رهاب، پس از آنکه زیگریست هنری ارنست استاد انستیتوی پزشکی دانشگاه لایپزیگ توجه او را به ابوالحسن طبری و نسخه خطی این اثر او در مونیخ جلب کرد، بخشهایی از آن و به ویژه بخش مهمی از مقاله هفتم دربارهٔ بیماری‌های پوستی را به زبان آلمانی درآورد. از آن تاریخ، دانشمندان اروپایی با این پزشک ایرانی و نوآوری‌های او آشنا یی یافتند.
این پزشک ایرانی و نوآوری‌های او آشنا یی یافتند. پژوهشهای نوین، چهره ابوالحسن طبری را به عنوان جست و جوی گری پی گیر، آشکار ساخت.
ماکارُف پیستول نیمه خودکاری است که پس از جنگ جهانی دوم در شوروی طراحی شد و از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۹۱ اسلحه کمری سازمانی ارتش سرخ بود. ماکارف را روس‌ها با هدف ساخت یک سلاح کوچک‌تر، ایمن‌تر و پرتوان‌تر از سلاح کمری استاندارد قبلی خود (تکارف) طراحی کردند. ماکارف از فشنگ ۱۸×۹ م‌م (که از ابتدا برای این تفنگ ساخته شد) و سامانه عقب‌زنی گاز گلوله برای شلیک استفاده می‌کند. این اسلحه به نسبت سلاح‌های کمری دیگر ساده و کوچک و ارزان است اما معایب اصلی آن قدرت مرگباری پایین و ظرفیت کم است. گونه بهینه‌سازی شده از این تفنگ
و ظرفیت کم است. گونه بهینه‌سازی شده از این تفنگ ماکارف پی‌ام‌ام نام دارد. قدرت گلوله آن در هنگام خروج از دهانه به ۳۰۶ ژول می‌رسد.
آنس دهستان بزرگی از توابع استان ذَمار در کشور یمن. جمعیت این دهستان در حدود ۱۷۴۳۳۷ نفر می‌باشد. این دهستان دارای قدمتی تاریخی می‌باشد و در دوران قدیم بنام «أرض الهان ومقری» نامیده می‌شده‌است. ساکنان این دهستان از چهار قبیلهٔ مشهور در یمن تشکیل یافته شده‌است که به شرح زیر می‌باشند: وجه تسمیت. وجه تسمیت این دهستان نسبتاً به آنس بن الهان ابن مالک بن زید بن اوسله بر می‌گردد. از مشاهیر این دهستان می‌توان از: «الشیخ الوزیر علی بن احمد بن راجح» و «محسن بن الحسن بن القاسم» نام برد.
امداد غیبی از فنون پیرنگ است که به پیرنگ یک داستان اضافه می‌شود تا به‌طور غیرمنتظره پیرنگ داستان یا نتیجه یک جنگ و کشمکش را تغییر دهد. امدادهای غیبی معمولاً سرشتی ایزدی دارند و موقعی وارد داستان می‌شوند که تحولات داستان گره خورده یا نیروهای نیک‌نهاد خود به‌تنهایی از پس نیروهای شر بر نمی‌آیند. پیشینه. در فرهنگ‌های شرقی، امداد غیبی زمینهٔ دینی دارد و گروه‌هایی از مردمان شرقی از جمله برخی از شیعیان به وجود آن‌ها باور دارند. در فرهنگ غربی امداد غیبی حاضرشونده در داستان را با عبارت لاتینی "deus ex machina" (دِی
داستان را با عبارت لاتینی "deus ex machina" (دِی یِس اکس ماکینا) بیان می‌کنند که به معنی «ایزد (آمده) از دستگاه» است. این عبارت لاتین خود از روی عبارت یونانی ἀπὸ μηχανῆς θεός (آپو مِخانِس تِئوس) که به همان معنی است، گرته‌برداری شده‌است. مِخانه جرثقیل کوچک چوبی‌ای بود که در صحنه‌های تئاتر یونان و روم باستان هنرپیشه‌ای را که نقش ایزد و امدادگر غیبی را بازی می‌کرد پایین آورده و وارد صحنه می‌کرد. «ایزد (آمده) از دستگاه» هم اشاره به همین امر دارد. کمک گرفتن از امداد غیبی در پیرنگ یک داستان، یکی از فنون پیرنگ
امداد غیبی در پیرنگ یک داستان، یکی از فنون پیرنگ (Plot devices) است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۵ مارس ۲۰۰۷.
دوغاب به‌طور عمومی به سوسپانسیون‌های با ویسکوزیته نسبتاً بالا گفته می‌شود. دوغاب مخلوطی از جامدات چگال تر از آب در مایع که معمولاً آب است، می‌باشد. اندازه ذرات جامد ممکن است از ۱ میکرون تا صدها میلی‌متر باشد. یک دوغاب می‌تواند آمیزه‌ای باشد به‌صورت زیر:
صغاد نام شهری در شهرستان آباده و دهستان بهمن مرکز بخش صغاد در استان فارس ایران است. مردم. امروزه اهالی شهر صغاد به زبان‌های فارسی و ترکی قشقایی سخن می‌گویند. موقعیت جغرافیایی. شهر صغاد در طول جغرافیایی ۵۲٫۵۲ درجه و عرض جغرافیایی ۳۱٫۱۹ درجه واقع و ارتفاع آن از سطح دریا ۲۰۶۵ متر می‌باشد. ساکنین این شهر دو گروه عمده فارس و قشقایی می‌باشند.
بَهمَن شهری از توابع بخش بهمن صغاد شهرستان آباده در استان فارس می‌باشد. شهر بهمن آرامگاه دو امامزاده واجب الاحترام احمد و جعفراست. از دیدنی‌های این شهر می‌توان به مقبره این دو امام زاده عزیز و کوچه باغ‌های با صفا و خوش آب و هوا مثل کوچه باغ سر آسیاب و چهارباغ و عیون آباد و باغ‌های خیابان خندق و گودالی، مزارع گندم و جو دولت‌آباد و زمین‌های زراعی بهمن و عباس‌آباد، دو قنات بزرگ و تاریخی این شهر، تپه نور الشهدا و تل حاجی‌آباد اشاره کرد. صنایع دستی بهمن اعم از گیوه، سفیداب، پوست ماستی، قالی دست بافت، گلیم، جاجیم
سفیداب، پوست ماستی، قالی دست بافت، گلیم، جاجیم و انواع دیگر صنایع کار با چوب هستند. سوغاتی‌های این شهر متشکل از محصولات باغی و زراعی و لبنی می‌باشد، لبنیات بهمن زبان زد کل منطقه و شهرستان است و به همین دلیل محصولات لبنی شهر بهمن به تمامی نقاط استان فارس و اصفهان صادر می‌شود. شهر بهمن به برکت حضور این امامزادگان احمد و جعفرقطب مذهبی شهرستان و بدون اغراق قطب مذهبی شمال فارس است. موقعیت جغرافیایی. شهر بهمن در میان کوه‌های داخلی زاگرس و ارتفاعات بهمنک کوچک و بزرگ قرار گرفته که تا ارتفاعات تل تبرک و ترسالی
و بزرگ قرار گرفته که تا ارتفاعات تل تبرک و ترسالی ایزدخواست ادامه دارند. هوایش معتدل و نسبت به شهر آباده سردتر است. جمعیت. در زمان سرشماری ملی سال ۲۰۰۶، جمعیت شهر ۶۴۸۴ نفر در ۱۶۰۴ خانوار بود که در ناحیه مرکزی قرار داشت. در سرشماری سال ۱۳۹۰ تعداد ۷۳۰۵ نفر در ۲۰۷۷ خانوار بوده است. سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر را ۷۵۶۸ نفر در ۲۳۲۵ خانوار اندازه‌گیری کرد.
ایزَدخواست یا یزدخواست شهری در بخش مرکزی شهرستان آباده استان فارس در جنوب ایران است. این شهر شمالی ترین نقطه استان فارس از لحاظ مختصات جغرافیایی و مسکونی بودن است. این شهر دارای سابقه باستانی بسیار است و اکثریت نزدیک به اتفاق جهانگردان خارجی، در سیاحت‌نامه‌های خود از این شهر و دژ آن یاد کرده‌اند. بومیان ایزدخواست از لحاظ قومی پارس هستند و زبانشان پارسی با گویش ایزدخواستی است. قطعه یک آزادراه شیراز - اصفهان از کنار این شهرستان عبور می‌کند. ایزدخواست به دروازه تمدن استان فارس مشهور است. پس از ورود به استان
تمدن استان فارس مشهور است. پس از ورود به استان فارس از طریق بزرگراه اصفهان - شیراز، ایزدخواست نخستین شهر سر راه است. سد ایزدخواست مربوط به دوره ساسانیان است و در ۵ کیلومتری این شهر قرار دارد. این سد اولین سد قوسی جهان است. قلعه ایزدخواست (دژ ایزدخواست) نخستین منطقه آپارتمان‌نشینی در جهان است و این قلعه که در ارتفاع بوده و تنها یک در ورودی داشته است از نظر استراتژیک فوق‌العاده بوده و ورود دشمن به این قلعه نیز به‌نوعی ناممکن بوده است. در کنار قلعه نیز آتشکده ساسانی قرار دارد. تاریخ یزدخواست. ضبط‌های دیگر نام
قرار دارد. تاریخ یزدخواست. ضبط‌های دیگر نام آن یزدخواست، ایزدخواست، یزدخاست ،ایزدخاست،یزدخاص،ایزدخاص است. قلعه ایزدخواست. در دهخدا چنین آمده‌ است: «نام قلعه‌ای است در اراضی ولایت فارس که به اصفهان اقرب است و آن را ایزدخواست گویند. سبب تسمیه‌اش را نوشته‌اند که لشکری بدانجا مقام کرده بودند چندان برف ببارید که بیشتر آنها در زیر برف بمردند. فردا که سؤال و گفتگو شد که چرا چنین وهنی اتفاق افتاد بزرگ ایشان گفت: «ایزد خواست» و در آنجا توقف کردند و اموات را دفن کرده قریه‌ای بنا نمودند به این نام معروف و موسوم شد.
قریه‌ای بنا نمودند به این نام معروف و موسوم شد. (انجمن‌آرا) (آنندراج): در آن موضع دیهی بنا کردند و یزدخواست نام نهادند یعنی خدا هلاک ایشان خواست. بنای قلعه در کنار دره‌ای است و اصل بنای آن چند طبقه است؛ و در پایین آن خانه‌های روستاست. همچنین مسجدی که در این مجموعه بر اسکلت چهارطاقی ساسانی بنا شده و پایه‌های سنگی ساسانی دیوارهای آن هنوز موجود است. این مسجد بر روی آتشکدهٔ قلعه بنا شده‌است که از مساجد ابتدایی ایران و به سبک معماری خیمه‌ای می‌باشد.
اردکان،مرکز شهرستان سپیدان، شهری در استان فارس در جنوب ایران است، که با مساحتی حدود ۳۷۵ هکتار در هفتاد کیلومتری شمال‌غرب شیراز در مسیر شیراز-یاسوج واقع شده است. این شهر که با ارتفاع ۲۲۰۰ تا ۲۳۰۰ متری از سطح دریا در دره‌ای میان کوه‌های زاگرس جنوبی واقع شده، به دلیل دریافت بارش سالانه زیاد، در زمستان پربرف و در تابستان پرآب است. شهرداری اردکان فارس در سال ۱۳۳۲ تأسیس شد و جزو اولین و قدیمی‌ترین شهرداری‌ها در استان فارس می‌باشد. آب و هوا. ایستگاه هواشناسی سینوپتیک شهر اردکان در سال ۱۳۸۳ تأسیس شد و از آن زمان
شهر اردکان در سال ۱۳۸۳ تأسیس شد و از آن زمان تاکنون وضعیت آب و هوایی این شهر به صورت خودکار ثبت می‌شود. در این مدت (۱۳۸۳ تا ۱۴۰۳) مشخصات اقلیمی شهر اردکان بدین گونه ثبت شده است: یکی از ویژگی‌های آب و هوایی شهر اردکان بارش‌های بسیار شدیدی است که در فصول بارش در مدت زمان کوتاه رخ می‌دهد و در زمستان به صورت برف بسیار سنگین به وقوع می‌پیوندد. برای مثال می‌توان به بارش ۲۰۰ میلی‌متری بهمن ۱۳۹۰ اشاره کرد که در ۱۱ و ۱۲ بهمن در ظرف مدت ۳۶ ساعت انجام شد. و در مرکز شهر ۸۰ سانتی‌متر و در مناطق کوهستانی ۱۵۰ سانتی‌متر
۸۰ سانتی‌متر و در مناطق کوهستانی ۱۵۰ سانتی‌متر برف به زمین نشست و موجب قطع شبکه برق و بسته شدن بسیاری از راه‌های روستایی شهرستان شد هم چنین در جریان توفان برفی بهمن ۱۳۵۰ به گفته روزنامه اطلاعات شهر اردکان و روستاهای اطراف آن (از جمله دهستان کمهر) از جمله مناطقی بودند که بیشترین تأثیر را بر اثر بوران متحمل شدند و هزاران نفر از اهالی منطقه در زیر حجم عظیم برف مدفون شدند. دیدنی‌ها. شهر اردکان، چه در تابستان و چه در زمستان، دارای جاذبه‌های فراوان توریستی و گردشگری است. در تابستان با آب‌وهوای خنک و باغ‌ها و رود
است. در تابستان با آب‌وهوای خنک و باغ‌ها و رود و چشمه‌های فراوان، و در زمستان با سپیدی زیبای برف و پیست اسکی، از جمله پیست پولاد کف که رتبه دوم را در میان پیست‌های ایران داراست، پذیرای گردشگران است. مردم‌شناسی. گویش اردکانی گویش و تبار مردمان اردکان است. آثار و اشیاء مکشوفه در روستای خوش مکان (به فاصله ۱۰ کیلومتری اردکان)، گویای اینست که قدمت اردکان حداقل به زمان هخامنشیان بازمی‌گردد. . جاذبه‌های گردشگری. شهرستان سپیدان منطقه‌ای کوهستانی است و دارای ۱۲ قله بالای ۳۰۰۰ متر از سطح دریا می‌باشد. از جمله مناطق
بالای ۳۰۰۰ متر از سطح دریا می‌باشد. از جمله مناطق تفریحی این شهرستان عبارتند از:
بیضا، شهری در بخش مرکزی شهرستان بیضا در استان فارس ایران است. این شهر، مرکز شهرستان بیضا است. شهر بیضا در فاصله ۳۰ کیلومتری شمال غربی از کلانشهر شیراز است. پیشینه نام. نام بیضا از اثر باستانی تل بیضا در روستای تل بیضا (به فارسی یعنی سپید) گرفته شده است. علت این نام وجود دژی بود که به دست پاپک با سنگ مرمر ساخته شده بود برگرفته شده است. درسال‌های اخیر آثار تاریخی بسیاری در شهر تاریخ نسایک کشف گردیده است. بنای روستای تل بیضا را به گشتاسب، پسر لهراسب کیانی، نسبت می‌دهند. در زمان ساسانیان هنگامی که اردشیر هفت
می‌دهند. در زمان ساسانیان هنگامی که اردشیر هفت ساله شد، پدرش، بابک، او را با خود به نسا (انشان) نزد جوزهرشاه (یا جُزِهر/گوزِهْر) برد. جغرافیا. شهرستان بیضا، در شمال غربی استان فارس در منطقه سردسیر، در دشتی چمن زار واقع شده و مشتمل است بر دهستان‌های بیضا، بانش و کوشک هزار، از شمال به بخش کامفیروز در مرودشت، از مشرق به شهرستان مرودشت، از جنوب به کلانشهر شیراز و از مغرب به بخش مرکزی شهرستان سپیدان محدود است. آب و هوا. بیضا در منطقه سردسیر و کوهستانی استان فارس قرار دارد که توسط رشته کوهای زاگرس احاطه شده است.