payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سایمدانگ، هنرمند و خوشنویس مشهور دوران چوسان و همچنین در نقش یک مدرس کره‌ای امروزی درس تاریخ نقش دوگانه‌ای خواهد داشت. این درام در ژانویه ۲۰۱۷ به نمایش درآمد. در سال ۲۰۱۸، لی برای بازی در فیلم "مرا به خانه بیاور" انتخاب شد و پس از ۱۳ سال به سینما بازگشت. در سال ۲۰۲۲، لی برای انتخاب «جایزه بازیگر سال» به هیئت داوران بیست و هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان دعوت شد. در سال ۲۰۲۳، او با بازی در مجموعه تلویزیونی "" و ایفای نقش اصلی مجموعه، چا سه-اوم، رهبر ارکستر مشهور جهان که راز بزرگ و خطرناکی را حفظ
ارکستر مشهور جهان که راز بزرگ و خطرناکی را حفظ می‌کند، به تلویزیون بازگشت. زندگی شخصی. در سال ۲۰۰۹، لی با جونگ هو-یونگ، یک تاجر کره‌ای-آمریکایی که ۲۰ سال از او بزرگتر بود، ازدواج کرد. در ۲۰ فوریهٔ ۲۰۱۱ او فرزندان خود که یک دوقلوی غیرهمسان شامل یک پسر و یک دختر بودند را به دنیا آورد. وی یکی از ۳ زن کره‌ای بود که مشعل اصلی بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ را در مراسم افتتاحیه، روشن نمود. کارهای دیگر. اقدامات بشردوستانه. لی علاوه بر حرفه بازیگری، با چندین موسسه خیریه نیز همکاری داشته است. در سال ۱۹۹۷، او به عنوان سفیر
همکاری داشته است. در سال ۱۹۹۷، او به عنوان سفیر حسن نیت یک سازمان مردم‌نهاد به اتیوپی رفت. او در سال ۱۹۹۹ به صحرای تار رفت تا یک برنامه تلویزیونی درباره مردم پایین‌ترین طبقه اجتماعی هند اجرا کند. بعداً در سال ۲۰۰۱، او این تجربیات را در خودزندگی‌نامه‌ش، «خاص ترین عشق» با انگلیسی محدود توصیف کرد و درآمد حاصل از فروش کتاب را به امور خیریه اهدا کرد. او در سال ۲۰۰۴ توسط یونیسف به عنوان سفیر حسن نیت منصوب شد و از آن زمان تاکنون چندین پست خیریه بر عهده داشته است. او کمک‌های زیادی به مدارس و بیمارستان‌ها کرده است،
کمک‌های زیادی به مدارس و بیمارستان‌ها کرده است، از جمله مدرسه اول متوسطه چوسان در هاربین و یک مدرسه ابتدایی در چین که بعداً به مدرسه ابتدایی لی یونگ ئه تغییر نام داد. در سال ۲۰۱۲، او به عنوان سخنگوی افراد مشهور برای پروژه "اهدای عشق" به میزبانی مجله زنان چوسان حضور داشت. او برای ساخت مدرسه ای در میانمار کمک مالی کرد. در سال ۲۰۱۲، لی یک تجارت برای محصولات ارگانیک و سازگار با محیط زیست برای کودکان در سئول راه اندازی کرد. در ژوئیه ۲۰۱۴، رسانه های تایوانی گزارش دادند که لی به طور خصوصی به یک زن باردار تایوانی
دادند که لی به طور خصوصی به یک زن باردار تایوانی که در حال گذراندن تعطیلات با همسرش در سئول بود کمک کرده است. این زن دختری نارس به دنیا آورد و نوزاد دچار عوارض متعددی شده بود. لی از طریق دوستش متوجه این زوج شد و تصمیم گرفت قبض های پزشکی آن‌ها را به مبلغ ۴ میلیون دلار جدید تایوان (۱۳۴,۰۰۰ دلار آمریکا) بپردازد، زیرا نوزاد پس از تولد به دو عمل جراحی و مراقبت‌های پزشکی مداوم نیاز داشت. پس از آن به پاس قدردانی از لی جایزه‌ای توسط بنیاد فرهنگی و آموزشی چو تا کوان تایوان به او اعطا شد. لی در سال ۲۰۱۶ به دختر
کوان تایوان به او اعطا شد. لی در سال ۲۰۱۶ به دختر ویتنامی‌ای که برای درمان تومور مغزی خود به کره رفته بود با اهدای ۳۷ میلیون وون کره جنوبی برای این عمل و سایر هزینه‌های پزشکی کمک کرد. در سریلانکا، او به نام "چانگومی" شناخته می شود، و محبوبیت او در آنجا منجر به ایجاد صندوق بورس تحصیلی سوجاتا دیانی در سال ۲۰۱۴ شد، زمانی که او ۱۰۰,۰۰۰ دلار آمریکا اهدا کرد. هدف این صندوق ارائه کمک های مالی به دانش آموزان دختر خانواده‌های کم‌درآمد است. لی همچنین اولین بازیگری بود که به کمپین «صدای زنگ برای تغییر» گوچی برای «جمع
که به کمپین «صدای زنگ برای تغییر» گوچی برای «جمع آوری بودجه و آگاهی برای پروژه‌های ترویج آموزش، سلامت و عدالت برای دختران و زنان» در سراسر جهان پیوست. در سال ۲۰۱۵، لی توسط کمیسیون یونسکو کره به عنوان فرستاده ویژه منصوب شد. او فعالیت های کمیسیون مانند جمع آوری کمک‌های مالی و کمپینی برای حمایت آموزشی از کشورهای توسعه نیافته را ترویج می کند. در نوامبر ۲۰۱۷، لی ۵۰ میلیون وون کره جنوبی (حدود ۴۵,۰۰۰ دلار) را برای کمک به آسیب‌دیدگان زمین‌لرزه ۱۳۹۶ ازگله به ایران اهدا کرد. این کمک مالی از طریق چکی توسط رئیس بنیاد
کرد. این کمک مالی از طریق چکی توسط رئیس بنیاد افراد دارای معلولیت کره، لی سونگ گیو به سفیر جمهوری اسلامی در سئول تحویل داده شد. لی در بیانیه‌ای اعلام کرد که با شنیدن خبر درد و رنج مردم ایران که در درام «جواهری در قصر» او را بسیار دوست داشتند، دلش شکست. در مارس ۲۰۲۲، لی ۱۰۰ میلیون وون کره جنوبی را به اوکراین که در اثر حمله روسیه آسیب دیده بود، همراه با نامه‌ی تسلیت به مردم اوکراین اهدا کرد. در ۱ مه ۲۰۲۲، لی ۱۰۰ میلیون وون کره جنوبی را به دفتر بنیاد سوون در شهر یانگ پیونگ در استان گیونگ‌گی-دو اهدا کرد تا به
یانگ پیونگ در استان گیونگ‌گی-دو اهدا کرد تا به بیمارانی که به دلیل سرطان دوران کودکی یا بیماری‌های نادر در بیرون رفتن از خانه مشکل دارند، کمک کند. در ۱۹ اوت ۲۰۲۲، لی ۱۰۰ میلیون وون کره جنوبی را برای کمک به آسیب‌دیدگان سیل ۲۰۲۲ کره جنوبی از طریق بنیاد معلولان کره اهدا کرد. در ۳ نوامبر ۲۰۲۲، لی یک کمک مالی برای کمک به قربانیان حادثه ازدحام هالووین سئول را از طریق کمک‌های مالی به بنیاد رفاه کره برای معلولان اهدا کرد. در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۳، لی ۵۰ میلیون وون کره جنوبی به ساکنان آسیب دیده از آتش‌سوزی در روستای
جنوبی به ساکنان آسیب دیده از آتش‌سوزی در روستای گوریونگ، منطقه گانگنام، سئول اهدا کرد. در سپتامبر ۲۰۲۳، لی ۵۰ میلیون وون کره جنوبی به رئیس انجمن یادبود ایسونگمن ری اهدا کرد تا بنای یادبودی برای رئیس‌جمهور سابق ایسونگمن ری بسازد. طبق اعلام صلیب سرخ کره در نوامبر ۲۰۲۳، لی ۵۰ میلیون وون کره جنوبی برای کمک به اقدامات بشردوستانه برای کودکان آسیب دیده در جنگ اسرائیل و حماس اهدا کرد.
شقایق دهقانی (زادهٔ ۴ اسفند ۱۳۵۷) بازیگر و نویسندهٔ اهل ایران است. بخشی از فعالیت‌های وی، بازی در مجموعه‌های تلویزیونی مهران مدیری است. او ۳ بار نامزد دریافت تندیس جشن حافظ شده است. زندگی. شقایق دهقان در ۴ اسفند ۱۳۵۷ در گیسن آلمان غربی زاده شد. او سه ماه بعد همزمان با پایان تحصیلات پدرش به همراه خانواده به ایران بازگشت. دهقان به‌دلیل کار پدرش ۶ سال در نکا ساکن شد و سپس همراه خانواده به تهران آمد. شقایق دهقان کارهای هنری را در تابستان ۱۳۷۴ و زمانی آغاز کرد که برای گذراندن اوقات فراغت در یکی از کلاس‌های
که برای گذراندن اوقات فراغت در یکی از کلاس‌های عروسک‌گردانی فرهنگسرای امیرکبیر ثبت نام کرده بود. دو سال بعد، هم‌زمان با امتحانات نهایی سال چهارم دبیرستان از طرف معلمی که در آن کلاس با او آشنا شده بود به یک گروه تئاتر عروسکی که برای جشنواره عروسکی آماده می‌شدند معرفی شد. سپس از طریق یکی از همکارهایش به گلچهره سجادیه معرفی شد و با همکاری با گروه او اجرای یک نمایش جدی را تجربه کرد. در همین زمان کار نوشتن برای برنامه کودک را هم انجام می‌داد. شقایق دهقان پس از آن به پیشنهاد یکی از کارگردان‌های گروه کودک
پس از آن به پیشنهاد یکی از کارگردان‌های گروه کودک تلویزیون در مجموعه تلویزیونی او بازی کرد و بدین ترتیب کار را در تلویزیون با فعالیت در گروه کودک آغاز کرد و به گفته خودش «عضو جدایی‌ناپذیر خانوادهٔ تلویزیونی‌ها» شد. در این بین در دو کار سینمایی "زیر نور ماه" (۱۳۷۹) و نقش کوتاهی در فیلم "سیندرلا" (۱۳۸۰) هم بازی کرد"." خیزش ۱۴۰۱. شقایق دهقان در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران عکس بی‌حجاب خود را در استوری صفحه اینستاگرام خود به اشتراک گذاشت و نوشت «سهواً حجابم افتاد، سهواً دوباره سرم نکردم، یکی هم داشت سهواً عکس
سهواً دوباره سرم نکردم، یکی هم داشت سهواً عکس می‌گرفت، سهواً هم یکی دستش خورد و استوریش کرد. بابت همهٔ این سهواًها و برای رفع همه این سوءتفاهم‌ها، از صمیم قلبم از این طریق و از همه طریق‌های دیگه که بفرمایید، از مردم، از مسئولان، از همهٔ اونا که جریحه‌دار شدن، صراحتاً از هیچ‌کسی عذرخواهی نخواهم کرد». در ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۲ شقایق دهقان در مراسم رونمایی یک کتاب در کافه کتاب نشر ققنوس تهران بدون حجاب اجباری حضور یافت. وی به همراه چند بازیگر زن دیگر به دلیل کشف حجاب ممنوع‌الفعالیت شدند، حمید ایل‌بیگی معاون نظارت و
ممنوع‌الفعالیت شدند، حمید ایل‌بیگی معاون نظارت و ارزش‌یابی آثار سینمایی گفت: آن‌ها به دلیل محدودیتی که برایشان وجود دارد نمی‌توانند در فیلم‌های سینمایی بازی کنند آثار قبلی‌شان به تدریج منتشر می‌شود که مالکان فیلم‌ها متضرر نشوند چون سرمایه زیادی خرج شده است ولی از این به بعد نمی‌توانند در فیلم جدیدی بازی کنند.
مردم‌سالاری یا دِموکراسی حکومتی است که در آن قدرت سیاسی در دست مردم یا جمعیت یک کشور قرار دارد. بر اساس تعریف حداقلی از دموکراسی، حاکمان از طریق انتخابات رقابتی انتخاب می‌شوند، در حالی که تعاریف گسترده‌تر یا حداکثری، دموکراسی را با تضمین آزادی‌های مدنی و حقوق بشر، علاوه بر انتخابات رقابتی، پیوند می‌دهند؛ متضاد دیکتاتوری. در یک دموکراسی مستقیم، مردم اختیار مستقیم برای بحث و تصمیم‌گیری دربارهٔ قانون‌گذاری دارند. در یک دموکراسی نیابتی (نمایندگی)، مردم از طریق انتخابات، مسئولان حکومتی را برای انجام این وظیفه
انتخابات، مسئولان حکومتی را برای انجام این وظیفه انتخاب می‌کنند. تعریف «مردم» و شیوه‌های تقسیم یا واگذاری قدرت میان آن‌ها در طول زمان و در کشورهای مختلف با سرعت‌های متفاوتی تغییر کرده است. ویژگی‌های دموکراسی اغلب شامل موارد زیر است: مفهوم دموکراسی در طول زمان به‌طور قابل توجهی تکامل یافته است. در سراسر تاریخ، می‌توان شواهدی از دموکراسی مستقیم یافت؛ شکلی از حکومت که در آن تصمیم‌گیری‌ها از طریق گردهمایی‌های عمومی مردم انجام می‌شده است. امروزه شکل غالب دموکراسی، دموکراسی نمایندگی است؛ جایی که شهروندان با رأی
دموکراسی نمایندگی است؛ جایی که شهروندان با رأی دادن، نمایندگانی را انتخاب می‌کنند تا به‌جای آن‌ها حکومت کنند، مانند دموکراسی پارلمانی یا نظام ریاست‌جمهوری. در شکل رایج دموکراسی لیبرال، قدرت اکثریت در چارچوب یک دموکراسی نمایندگی اعمال می‌شود، اما یک قانون اساسی و دادگاه عالی، قدرت اکثریت را محدود کرده و از حقوق اقلیت محافظت می‌کنند — معمولاً از طریق تضمین برخورداری همه افراد از برخی حقوق فردی، مانند آزادی بیان یا آزادی انجمن. این واژه برای نخستین بار در قرن پنجم پیش از میلاد در دولت‌شهرهای یونان، به‌ویژه
پنجم پیش از میلاد در دولت‌شهرهای یونان، به‌ویژه آتن باستان، ظاهر شد و به معنای «حکومت مردم» به کار رفت؛ در تقابل با واژه آریستوکراسی (ἀριστοκρατία، aristokratía) که به معنای «حکومت نخبگان» بود. تقریباً در تمام حکومت‌های دموکراتیک در طول تاریخ باستان و مدرن، شهروندی دموکراتیک در ابتدا محدود به طبقه‌ای ممتاز بود و بعدها به همه بزرگسالان گسترش یافت. در بیشتر دموکراسی‌های مدرن، این گسترش از طریق جنبش‌های حق رأی در قرن نوزدهم و بیستم محقق شد. دموکراسی در تضاد با اشکالی از حکومت است که در آن قدرت در دست عموم
با اشکالی از حکومت است که در آن قدرت در دست عموم مردم یک کشور نیست، مانند نظام‌های اقتدارگرا. دموکراسی در طول تاریخ، شکلی نادر و آسیب‌پذیر از حکومت به‌شمار می‌رفته است، اما از قرن نوزدهم به بعد، به‌ویژه با موج‌های مختلف دموکراتیزه شدن، رواج بیشتری یافته است. در دنیای مدرن، دموکراسی از مشروعیت قابل توجهی برخوردار است؛ چرا که افکار عمومی در مناطق مختلف جهان به‌طور گسترده‌ای از نظام‌های دموکراتیک در مقایسه با گزینه‌های دیگر حمایت می‌کند. حتی دولت‌های اقتدارگرا نیز تلاش می‌کنند خود را به‌عنوان دموکراتیک معرفی
نیز تلاش می‌کنند خود را به‌عنوان دموکراتیک معرفی کنند. با این حال، بر اساس شاخص‌های دموکراسی V-Dem و شاخص دموکراسی اکونومیست، تا سال ۲۰۲۲، کمتر از نیمی از جمعیت جهان در کشورهای دموکراتیک زندگی می‌کنند. انواع مختلفی از دموکراسی وجود دارند و جامعه بین‌الملل نیز شاهد درصد و شاخص مردم‌سالاری است. میان انواع گوناگون دموکراسی موجود، تفاوت‌های بنیادین هستند. بعضی از آن‌ها نمایندگی و قدرت بیشتری در اختیار شهروندان می‌گذارند. در هر صورت اگر در یک دموکراسی، قانون‌گذاری دقیق برای جلوگیری از تقسیم نامتعادل قدرت جامعه
دقیق برای جلوگیری از تقسیم نامتعادل قدرت جامعه سیاسی (برای مثال تفکیک قوا) صورت نگیرد، یک شاخهٔ نظام حاکم ممکن است بتواند قدرت و امکانات زیادی را در اختیار گرفته و به آن نظام دموکراتیک لطمه وارد کنند. از «حکومت عدد» به عنوان خاصیت اصلی و متمایزکننده دموکراسی نام می‌برند. در صورت نبود حاکمیت مسئولیت‌پذیر، ممکن است که حقوق اقلیت‌های جامعه مورد سوء استفاده قرار گیرد، (که در آن صورت به آن استبداد اکثریت می‌گویند.) رقابت‌های انتخاباتی عادلانه از اصلی‌ترین روندهای موجود در دموکراسی‌هاست. در دموکراسی نظمِ قوانین
موجود در دموکراسی‌هاست. در دموکراسی نظمِ قوانین حاکم است، درحالی‌که در حکومت‌های استبدادی نظم را به‌زور اسلحه و با اعمال قهرآمیز ایجاد می‌کنند. در این هردو نوع حکومت نظم هست، منتها در یکی از راه احترام به قوانین از سوی شهروندان، و در دیگری از راه ترساندن شهروندان از قدرت دولت. ویژگی ها. با اینکه دموکراسی عموماً با رأی‌گیری تعریف می‌شود، اما اجماعی بر سر یک تعریف دقیق از دموکراسی وجود ندارد. کارل پوپر می‌گوید دیدگاه "کلاسیک" درباره دموکراسی، به طور خلاصه، این است که دموکراسی حکومت مردم است و مردم حق دارند
است که دموکراسی حکومت مردم است و مردم حق دارند حکومت کنند. یک پژوهش ۲٬۲۳۴ صفت مختلف را که در زبان انگلیسی برای توصیف دموکراسی به‌کار رفته‌اند، شناسایی کرده است. اصول دموکراسی یعنی این‌که همه مردمِ واجد شرایط، در برابر قانون برابرند و همه به یک اندازه حق دارند در قانون‌گذاری و تصمیم‌گیری‌های کشور نقش داشته باشند. برای مثال، در یک دموکراسی نمایندگی، هر رأی (در تئوری) وزن برابری دارد و آزادی شهروندان واجد شرایط از طریق حقوق و آزادی‌های قانونی که معمولاً در قانون اساسی تضمین شده‌اند، حفظ می‌شود. در نوع دیگری
اساسی تضمین شده‌اند، حفظ می‌شود. در نوع دیگری از دموکراسی به نام «دموکراسی مستقیم»، مردم خودشان مستقیماً درباره مسائل مختلف رأی می‌دهند و تصمیم می‌گیرند. بر اساس تعریف سازمان ملل متحد، دموکراسی «فضایی فراهم می‌کند که در آن حقوق بشر و آزادی‌های اساسی محترم شمرده می‌شوند و اراده آزادانه مردم به‌طور عملی اجرا می‌شود.» یک نظریه می‌گوید که دموکراسی بر سه اصل اساسی استوار است: همچنین بسیاری از کارشناسان، برابری در برابر قانون، آزادی‌های سیاسی و حاکمیت قانون را از ویژگی‌های مهم و اساسی یک دموکراسی سالم و کارآمد
ویژگی‌های مهم و اساسی یک دموکراسی سالم و کارآمد می‌دانند. در برخی کشورها، به‌ویژه در بریتانیا (که نظام وست‌مینستر از آنجا آغاز شده)، اصل غالب حاکمیت پارلمان است، در حالی‌ که استقلال دستگاه قضایی نیز حفظ می‌شود. در هند، حاکمیت پارلمان تابع قانون اساسی هند است که شامل نظارت قضایی نیز می‌شود. گرچه واژه «دموکراسی» معمولاً در زمینه حکومت‌های سیاسی به کار می‌رود، اما اصول آن می‌توانند در سازمان‌های خصوصی مانند باشگاه‌ها، انجمن‌ها و شرکت‌ها نیز کاربرد داشته باشند. دموکراسی‌ها ممکن است از روش‌های مختلفی برای
دموکراسی‌ها ممکن است از روش‌های مختلفی برای تصمیم‌گیری استفاده کنند، اما حکومت اکثریت (majority rule) رایج‌ترین روش است. با این حال، اگر برای اقلیت‌های سیاسی حمایت‌های قانونی وجود نداشته باشد، ممکن است اکثریت باعث ظلم به اقلیت شود که به آن «استبداد اکثریت» گفته می‌شود. حکومت اکثریت معمولاً رقابتی است و برخلاف دموکراسی توافقی (اجماعی) عمل می‌کند. به همین دلیل، لازم است که انتخابات و گفت‌وگوهای سیاسی هم از نظر محتوا و هم از نظر روش، منصفانه و عادلانه باشند. در برخی کشورها، آزادی بیان، آزادی رسانه و آزادی
در برخی کشورها، آزادی بیان، آزادی رسانه و آزادی ابراز عقیده سیاسی بسیار مهم شمرده می‌شوند، تا مردم بتوانند با آگاهی کامل و بر اساس منافع و باورهای خود رأی بدهند. همچنین گفته شده که یکی از ویژگی‌های اساسی دموکراسی این است که همه رأی‌دهندگان بتوانند به صورت آزاد و کامل در زندگی جامعه خود مشارکت داشته باشند. با توجه به تأکید دموکراسی بر قرارداد اجتماعی و اراده جمعی رای دهندگان، می‌توان آن را نوعی جمع‌گرایی سیاسی نیز دانست؛ چراکه دموکراسی نوعی حکومت است که در آن همه شهروندان واجد شرایط، به‌طور برابر در
که در آن همه شهروندان واجد شرایط، به‌طور برابر در قانون‌گذاری نقش دارند. جمهوری‌ها، اگرچه اغلب با دموکراسی هم‌معنا پنداشته می‌شوند چون هر دو بر حکومت با رضایت مردم تأکید دارند، اما لزوماً دموکراتیک نیستند؛ چرا که جمهوری‌خواهی (ریپابلیکانیزم) مشخص نمی‌کند مردم چگونه باید حکومت کنند. در معنای کلاسیک، واژه «جمهوری» هم شامل دموکراسی‌ها می‌شده و هم آریستوکراسی‌ها (حکومت نخبگان). اما در معنای امروزی، جمهوری یعنی حکومتی بدون پادشاه. بنابراین، یک کشور دموکراتیک می‌تواند جمهوری باشد (مثل فرانسه یا هند) یا سلطنت
می‌تواند جمهوری باشد (مثل فرانسه یا هند) یا سلطنت مشروطه (مثل بریتانیا) که در آن پادشاه یا ملکه نقش نمادین دارد و قدرت واقعی در اختیار مردم و نمایندگان منتخب است. تاریخچه. مجالس دموکراتیک قدمتی به اندازه تاریخ بشر دارند و در طول تاریخ در جوامع مختلف دیده شده‌اند، اما تا قرن نوزدهم، بیشتر چهره‌های سیاسی مهم با دموکراسی مخالف بودند. نظریه‌پردازان جمهوری‌خواه دموکراسی را مناسب جوامع کوچک می‌دانستند. آن‌ها معتقد بودند هر چه اندازه یک واحد سیاسی بزرگ‌تر شود، احتمال اینکه حکومت به استبداد کشیده شود بیشتر است. در
اینکه حکومت به استبداد کشیده شود بیشتر است. در عین حال، واحدهای سیاسی کوچک هم در برابر تهاجم خارجی آسیب‌پذیر بودند. فیلسوف سیاسی «منتسکیو» گفته بود: «اگر یک جمهوری کوچک باشد، توسط نیروهای خارجی نابود می‌شود؛ اگر بزرگ باشد، از درون به دلیل نقص‌های داخلی سقوط می‌کند.» دانشمند علوم سیاسی از دانشگاه جان هاپکینز، «دنیل دیودنی» می‌گوید ایالات متحده آمریکا با ایجاد حکومتی بزرگ همراه با نظام کنترل و تعادل (checks and balances)، راه‌حلی برای این دو مشکل (اندازه کوچک و بزرگ) ارائه کرد. در عین حال، اشکال مختلفی از
و بزرگ) ارائه کرد. در عین حال، اشکال مختلفی از دموکراسی به‌طور طبیعی در جوامع مختلف جهان شکل گرفته‌اند، حتی در میان جوامعی که هیچ‌گونه ارتباطی با یکدیگر نداشته‌اند. ریشه‌شناسی. یونان و روم. همچنین ببینید: دموکراسی آتنی واژه دموکراسی نخستین‌بار در اندیشه سیاسی و فلسفی یونان باستان و به‌ویژه در شهر-دولت آتن در اروپای دوران باستان به کار رفت. این واژه از دو بخش یونانی تشکیل شده است: بنابراین، «دموکراسی» به‌معنای «حکومت مردم» یا «قدرت در دست مردم» است. در سال‌های ۵۰۸–۵۰۷ پیش از میلاد، با اصلاحات سیاسی کلیستنِس
۵۰۸–۵۰۷ پیش از میلاد، با اصلاحات سیاسی کلیستنِس (Cleisthenes)، نوعی جدید از نظام حکومتی در آتن پایه‌گذاری شد که امروزه به عنوان اولین نمونه دموکراسی شناخته می‌شود. کلیستنس به همین دلیل به عنوان «پدر دموکراسی آتنی» شناخته می‌شود. نخستین استفاده مستند از واژه «دموکراسی» در آثار نثری دهه ۴۳۰ پیش از میلاد دیده می‌شود، مانند کتاب «تاریخ‌ها» اثر هرودوت. با این حال، نشانه‌هایی وجود دارد که واژه «دموکراسی» از چند دهه قبل رایج بوده است؛ مثلاً دو شهروند آتنی که در دهه ۴۷۰ پیش از میلاد به دنیا آمده بودند، نامشان
دهه ۴۷۰ پیش از میلاد به دنیا آمده بودند، نامشان دموکراتِس (Democrates) بود—که نشان از محبوبیت این اصطلاح سیاسی تازه در آن دوران دارد. نمایشنامه‌نویس معروف، آشیل (Aeschylus)، نیز در نمایشنامه التماس‌کنندگان (The Suppliants) که در حدود سال ۴۶۳ پیش از میلاد اجرا شد، به روشنی به مفهوم دموکراسی اشاره کرده و از «دست فرمانروای مردم» (demou kratousa cheir) سخن می‌گوید. پیش از آن، واژه‌ای که برای توصیف نظام سیاسی جدید آتن به کار می‌رفت، احتمالاً ایسونومیا (isonomia) بود، که به معنی برابری سیاسی است. دموکراسی در آتن
بود، که به معنی برابری سیاسی است. دموکراسی در آتن به شکل دموکراسی مستقیم اجرا می‌شد و دو ویژگی اصلی داشت: در این مجمع، همه شهروندان واجد شرایط، حق داشتند سخنرانی کنند و رأی بدهند، و همین مجمع بود که قوانین شهر-دولت را تعیین می‌کرد. اما شرایط شهروندی در آتن محدودکننده بود و زنان، بردگان، بیگانگان مقیم (μέτοικοι / متویکوی) و جوانانی که به سن خدمت نظامی نرسیده بودند، واجد شرایط نبودند. در نتیجه، فقط حدود ۱ نفر از هر ۴ ساکن آتن، شهروند محسوب می‌شد. نکته جالب این است که مالکیت زمین شرط شهروندی نبود، برخلاف
این است که مالکیت زمین شرط شهروندی نبود، برخلاف بسیاری از جوامع دیگر در دوران باستان. محدود شدن حق شهروندی به مردان بالغ آزاد، ارتباط نزدیکی با برداشت آن زمان از شهروندی داشت، زیرا در بیشتر جوامع باستان، حقوق شهروندی با تعهد به جنگیدن در ارتش گره خورده بود. دموکراسی آتنی نه‌تنها مستقیم بود (از این نظر که تصمیم‌ها مستقیماً توسط مردم در مجمع عمومی گرفته می‌شد)، بلکه از این نظر هم مستقیم‌ترین شکل دموکراسی بود که مردم از طریق مجمع، شورای ۵۰۰ نفره (بولِه) و دادگاه‌ها، تمام فرایند سیاسی را در دست داشتند. بخش
تمام فرایند سیاسی را در دست داشتند. بخش بزرگی از شهروندان به‌طور دائم در امور عمومی و حکومتی مشارکت فعال داشتند. با اینکه در آتن مفهومی به‌نام حقوق فردی به سبک مدرن وجود نداشت (یونانیان باستان حتی واژه‌ای معادل «حقوق» نداشتند)، شهروندان آتنی از آزادی‌هایی برخوردار بودند — اما نه از راه مخالفت با حکومت، بلکه به این دلیل که در شهری زندگی می‌کردند که تحت سلطه هیچ قدرت خارجی نبود و خودشان هم تابع یا برده شخص یا حکومت دیگری محسوب نمی‌شدند. در واقع، آزادی در آتن به معنای مشارکت فعال در خودحکومتی بود، نه داشتن
به معنای مشارکت فعال در خودحکومتی بود، نه داشتن حقوق فردی تضمین‌شده به‌مانند دموکراسی‌های مدرن. در اسپارت، نوعی رأی‌گیری به نام رأی‌گیری امتیازی (دامنه‌ای یا range voting) از حدود ۷۰۰ پیش از میلاد وجود داشت. در اسپارت، مجمع عمومی شهروندان (اکلسیا) ماهی یک‌بار برگزار می‌شد و تمام مردان بالای ۲۰ سال می‌توانستند در آن شرکت کنند. در این مجمع، شهروندان رهبران را انتخاب می‌کردند و با رأی‌گیری صوتی (با فریاد زدن) نظر خود را اعلام می‌کردند. رأی‌گیری این‌گونه انجام می‌شد که هر گروه با صدای بلند حمایت خود را از
می‌شد که هر گروه با صدای بلند حمایت خود را از نامزد مورد نظر فریاد می‌زد و تصمیم نهایی بر اساس شدت صدای جمعیت گرفته می‌شد. ارسطو این روش را «کودکانه» توصیف کرد و آن را با روش آتنی‌ها که از رأی‌گیری با سنگ‌ریزه (به عنوان رأی مخفی) استفاده می‌کردند، مقایسه نمود. با این حال، اسپارتی‌ها این روش را به دلیل سادگی آن انتخاب کردند و معتقد بودند که این کار از تبعیض، خرید رأی، یا تقلب که در انتخابات اولیه دموکراتیک رایج بود، جلوگیری می‌کند. اگرچه جمهوری روم نقش مهمی در شکل‌گیری بسیاری از مفاهیم سیاسی دموکراتیک داشت،
شکل‌گیری بسیاری از مفاهیم سیاسی دموکراتیک داشت، اما تنها اقلیتی از مردم روم شهروندانی بودند که حق رأی در انتخابات نمایندگان را داشتند. در این نظام، رأی افراد قدرتمند وزن بیشتری داشت، چون از سیستم رأی‌گیری وزنی استفاده می‌شد. در نتیجه، بیشتر مقامات بلندپایه—از جمله اعضای سنا—از میان چند خانواده ثروتمند و اشرافی انتخاب می‌شدند. سرنگونی پادشاهی روم و ایجاد جمهوری در قرن ششم پیش از میلاد، اولین نمونه شناخته‌شده در غرب از حکومتی بود که عمداً با هدف جمهوری بودن شکل گرفت، هرچند این جمهوری، از نظر دموکراسی مردمی
شکل گرفت، هرچند این جمهوری، از نظر دموکراسی مردمی بسیار محدود بود. با این حال، مدل حکومتی روم در طول قرون بعدی بر اندیشه‌های سیاسی بسیاری از متفکران تأثیر گذاشت. هند باستان. شهر وایشالی، پایتخت اتحادیه واججیکا (یا وریجی) در هند، یکی از نخستین نمونه‌های شناخته‌شده جمهوری در جهان به شمار می‌رود. این نظام سیاسی در حدود قرن ششم پیش از میلاد شکل گرفت. قاره آمریکا. فرهنگ‌های بومی قاره آمریکا نیز پیش از تماس با اروپایی‌ها، اشکالی از جامعه دموکراتیک را توسعه داده بودند. از جمله آن‌ها، کنفدراسیون ایرُکوا (Iroquois
از جمله آن‌ها، کنفدراسیون ایرُکوا (Iroquois Confederacy) بود که بین سال‌های ۱۴۵۰ تا ۱۶۶۰ (و برخی منابع می‌گویند حتی در سال ۱۱۴۲ میلادی) شکل گرفته بود. این دموکراسی هنوز هم ادامه دارد و بسیاری آن را قدیمی‌ترین دموکراسی نمایندگی فعال جهان می‌دانند. آفریقا. مقاله اصلی: گادا () قرون وسطی. در دوران قرون وسطی، بیشتر مناطق اروپا تحت سلطه روحانیون کلیسا یا اشراف فئودال بودند. با این حال، در بخش‌هایی از اروپا و دیگر مناطق، شکل‌هایی از مجالس مشورتی یا انتخاباتی وجود داشت—هرچند معمولاً فقط بخش کوچکی از جمعیت در آن‌ها
معمولاً فقط بخش کوچکی از جمعیت در آن‌ها شرکت داشتند. در اسکاندیناوی، نهادهایی به نام "تینگ" () وجود داشتند که از مردان آزاد تشکیل می‌شدند و توسط سخنگوی قانون (lawspeaker) اداره می‌شدند. این مجالس مسئول رسیدگی به مسائل سیاسی و قانونی بودند و نمونه‌های معروف آن ها شامل آل‌تینگ (Althing) در ایسلند و لوگ‌تینگ (Løgting) در جزایر فارو است. در اروپای شرقی، نهادی مشابه به نام وچه () وجود داشت که عملکردی مشابه "تینگ" داشت. از سال ۱۰۵۹ میلادی، در کلیسای کاتولیک رومی، پاپ از طریق کنکلُاو (جلسه انتخاب پاپ) که از
رومی، پاپ از طریق کنکلُاو (جلسه انتخاب پاپ) که از کاردینال‌ها تشکیل می‌شود، انتخاب می‌گردد—شکلی از رأی‌گیری در نهاد دینی. نخستین پارلمان مستند در اروپا کورتس لئون (Cortes of León) در اسپانیا است که در سال ۱۱۸۸ توسط آلفونسوی نهم تأسیس شد. این مجلس در زمینه‌های مالیات، امور خارجی و قانون‌گذاری اختیار داشت—گرچه نقش دقیق آن هنوز مورد بحث است. جمهوری راگوزا که در سال ۱۳۵۸ تأسیس شد و در اطراف شهر دوبروونیک متمرکز بود، تنها به اشراف‌زادگان مرد حق نمایندگی و رأی‌دادن می‌داد. دولت‌شهرها و حکومت‌های مختلف ایتالیایی
می‌داد. دولت‌شهرها و حکومت‌های مختلف ایتالیایی نیز شکل‌هایی از حکومت جمهوری داشتند. برای نمونه، جمهوری فلورانس که در سال ۱۱۱۵ بنیان‌گذاری شد، توسط نهادی به نام «سیگنوریا» اداره می‌شد که اعضای آن از طریق قرعه‌کشی انتخاب می‌شدند. در فریزیای (Frisia) قرون دهم تا پانزدهم، که جامعه‌ای به‌طور مشخص غیر فئودالی بود، حق رأی در امور محلی و انتخاب مقامات ناحیه‌ای بر اساس اندازه زمین افراد تعیین می‌شد. منشور «کوروکان فوگا» امپراتوری مالی را به دودمان‌های حاکم تقسیم می‌کرد که در مجمع بزرگی به نام «گبارا» نماینده
می‌کرد که در مجمع بزرگی به نام «گبارا» نماینده داشتند. با این حال، این منشور، امپراتوری مالی را بیشتر شبیه به یک سلطنت مشروطه کرده بود تا یک جمهوری دموکراتیک. پارلمان انگلستان ریشه در محدودیت‌هایی داشت که در منشور کبیر (مگنا کارتا) در سال ۱۲۱۵ بر قدرت پادشاهان اعمال شد. این منشور به‌طور صریح از برخی حقوق اتباع پادشاه حمایت می‌کرد و به‌طور ضمنی زمینه‌ساز شکل‌گیری حق «حبس بدنی» (habeas corpus) در انگلستان شد؛ قانونی که از آزادی فردی در برابر زندانی شدن غیرقانونی محافظت کرده و حق اعتراض به بازداشت را تضمین
محافظت کرده و حق اعتراض به بازداشت را تضمین می‌کرد. نخستین مجلس ملی نمایندگان در انگلستان، پارلمان سیمون دو مونتفورت در سال ۱۲۶۵ بود. ظهور روند ارائه دادخواست‌ها، از نخستین شواهد استفاده از پارلمان به‌عنوان بستری برای بیان نارضایتی‌های عمومی مردم عادی به‌شمار می‌رود. با این حال، قدرت تشکیل پارلمان همچنان در اختیار و صلاحدید پادشاه باقی مانده بود. مطالعات، ظهور نهادهای پارلمانی در اروپا در دوران قرون وسطی را با تمرکز جمعیت شهری و شکل‌گیری طبقات جدیدی مانند صنعتگران مرتبط دانسته‌اند، همچنین حضور اشراف و
صنعتگران مرتبط دانسته‌اند، همچنین حضور اشراف و نخبگان مذهبی نیز در این روند مؤثر بوده است. پژوهشگران همچنین پیدایش حکومت‌های نمایندگی را به پراکندگی سیاسی نسبی اروپا نسبت داده‌اند. دانشمند علوم سیاسی، دیوید استسویج، پراکندگی سیاسی اروپا و دموکراتیزه شدن تدریجی آن را به نحوه فروپاشی امپراتوری روم مرتبط می‌داند: سرزمین‌های رومی توسط گروه‌های کوچک و پراکنده قبایل ژرمنی فتح شدند و این امر به ایجاد واحدهای سیاسی کوچک‌تری انجامید که در آن‌ها حاکمان نسبتاً ضعیف بودند و برای مقابله با تهدیدهای خارجی نیازمند رضایت