payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مینگس، آلیس کولترین و مایلز دیویس و کراوت‌راک گروه‌هایی مانند کن و نئو! از اصلی‌ترین منابع الهام در این دوره بودند. علاقه جانی گرینوود به موسیقی کلاسیک قرن بیستم و آهنگسازانی مانند الیویه مسیان و تأثیر آن بر روی موسیقی گروه آشکار بود؛ جانی گرینوود از "آوند مارتینو" یکی از سازهای الکترونیکی که مسیان آن را به شهرت رساند، نیز استفاده کرده است. هنگام کار بر روی "زنده باد دزدها"، ریدیوهد مجدداً بر روی راک گیتارمحور تمرکز کرد. اعضای ریدیوهد در این برهه، از هنرمندان سبک‌های مختلف راک، هیپ هاپ، الکترونیک و تجربی
سبک‌های مختلف راک، هیپ هاپ، الکترونیک و تجربی متفاوتی مانند بیورک، ام. آی. ای.، مدسلکتور و اسپنک راک با عنوان الهام‌بخش نام برده‌اند. در سال ۲۰۱۱ یورک این موضوع را که موسیقی ریدیوهد عمداً به سمت «موسیقی تجربی» متمایل شده بود را رد کرد و اذعان کرد سبک موسیقی گروه جذب «هنرمندان مختلفی می‌شود» و موسیقیدان‌های مختلفی به صورت مداوم در حال تأثیرگذاری بر روی آن‌ها هستند. از زمان تشکیل گروه، یورک رهبری نوشتن اشعار و ساختن موسیقی را بر عهده داشت. اگرچه تقریباً تمام اشعار گروه را یورک می‌نویسد، اعضای گروه در
تمام اشعار گروه را یورک می‌نویسد، اعضای گروه در مصاحبه‌ها به این امر اشاره کرده‌اند که تمام اعضا در ترانه‌نویسی نقشی را ایفا می‌کنند. به همین دلیل، نویسنده تمام ترانه‌های گروه رسماً «ریدیوهد» ذکر می‌شود. در جلسات «کید ای/فراموشکار» تغییری آشکار در موسیقی و تغییری حتی رادیکال‌تر در روش کاری گروه به وجود آمد. زمانی که رویه کاری از کار بر روی ابزارها و نوازندگی معمول راک به سمت اهمیت دادن بیشتر به موسیقی الکترونیکی تغییر کرد، اعضا انعطاف‌پذیری بیشتری پیدا کردند و به نسبت نیاز هر ترانه، سازهای مختلفی را
کردند و به نسبت نیاز هر ترانه، سازهای مختلفی را می‌نواختند. در جلسات کار بر روی "کید ای" و "فراموشکار"، یورک کیبورد و باس را می‌نواخت در حالی که جانی گرینوود به جای نواختن گیتار بیشتر بر روی ساز «اونده مارتینو» تمرکز کرده بود، بیسیست گروه، کالین گرینوود، بر روی سمپل‌ها کار می‌کرد و اوبراین و سلوی در زمینه درام ماشین و ابزارهای دیجیتالی و همچنین اینکه چگونه صدای جدید از سازهای اصلی خودشان، به ترتیب گیتار و پرکاشن، بگیرند کار می‌کردند. ساخت "زنده باد دزدها" در سال ۲۰۰۳، پس از مراحل ساخت دشوار "کید ای" و
در سال ۲۰۰۳، پس از مراحل ساخت دشوار "کید ای" و "فراموشکار"، به نوعی تمدد اعصاب برای اعضا تبدیل شده بود. تام یورک در یک مصاحبه‌ها اعتراف می‌کند «تقسیم قدرت در گروه بسیار نامتعادل بود و می‌توانستم بر قدرت بقیه غلبه کنم. اما… اکنون این بسیار سالم‌تر است، خرد جمعی، به جای آنچه رایج بود.» میراث. ریدیوهد تا سال ۲۰۱۱ بیش از ۳۰ میلیون نسخه آلبوم در سرتاسر جهان فروخته بود. کارهای آنها از جایگاه بالایی میان مردم و منتقدان برخوردار است، طوریکه انتشارات آنها بنا به آرای مردم و فهرست‌های منتخب منتقدان، جزو بهترین‌های
مردم و فهرست‌های منتخب منتقدان، جزو بهترین‌های موسیقی در دهه‌های ۲۰۰۰ و ۱۹۹۰ بوده است. در سال ۲۰۰۵، آنها در رتبه ۷۳ام فهرست «بزرگ‌ترین هنرمندان تاریخ» "رولینگ استون" و جانی گرینوود و او برین نیز در فهرست برترین نوازنده‌های گیتار قرار قرار گرفتند. از طرفی نام تام یورک نیز در میان فهرست بهترین خواننده‌ها دیده می‌شد. در سال ۲۰۰۹، خوانندگان مجله "رولینگ استون" در یک نظر سنجی، گروه ریدیوهد را به عنوان دومین هنرمند برتر دههٔ ۲۰۰۰، پایین‌تر از گروه گرین دی، انتخاب کردند. پنج آلبوم از ریدیوهد تا به حال نامزد
کردند. پنج آلبوم از ریدیوهد تا به حال نامزد دریافت جایزهٔ مرکوری شده است، که این خود یک رکورد محسوب می‌شود. آنها تا به حال جزو «برترین گروه‌های تاریخ» از دید "اسپین" (۱۵ام) و واچ موجو دات کام (۱۰ام)، و همچنین «بزرگ‌ترین هنرمندان تاریخ» از دید وی‌اچ‌وان (۱۲۹ام) قرار گرفته‌اند. از طرفی آنها از نظر هری فلچر از "ایونینگ استاندارد"، رتبهٔ سوم را در میان بهترین گروه‌های موسیقی تاریخ بریتانیا کسب کردند. در سال ۲۰۱۹ نام گروه ریدیوهد وارد تالار مشاهیر راک اند رول شد. دیوید برن از گروه تاکینگ هدز، که اعضای ریدیوهد
دیوید برن از گروه تاکینگ هدز، که اعضای ریدیوهد عنوان کرده‌اند که مقطعی تحت تأثیر این گروه بوده‌اند، در سخنرانی‌اش در مراسم معرفی، موسیقی ریدیوهد را ستود و کارهای آنان را نوآورانه خواند که «تأثیر بسزایی را روی تمام صنعت موسیقی داشته است». آنها حقشان را به موسیقی با انتشار آلبوم "در رنگین‌کمان‌ها"، که قدمی بزرگ در جهت به هم زدن قوانین موسیقی بود، ادا کردند. "فوربز" نوشت که ریدیوهد در کنار هنرمندانی چون بیانسه و دریک «به ساختن الگویی برای انتشار آلبوم‌های غیر متعارف در عصر اینترنت کمک شایانی کرده بود». آلبوم
متعارف در عصر اینترنت کمک شایانی کرده بود». آلبوم "کید ای" در استفاده از اینترنت برای شنیدن و تبلیغ موسیقی پیشگام بود. گیوین هاینس از "ان‌ام‌ئی"، ریدیوهد را با عنوان «بیتلز نسل ما» توصیف کرد. مشارکت کنندگان. نایجل گادرک در ابتدا به عنوان مهندس صدا در دومین آلبوم ریدیوهد، "خمش‌ها"، با آنها همکاری کرد. او از آلبوم سوم گروه به بعد، یعنی "اوکی کامپیوتر"، تهیه کنندهٔ تمامی آلبوم‌هایشان بوده است. به او، به تقلید از جرج مارتین که «پنجمین بیتل» نام گرفته است، لقب «ششمین عضو» گروه را داده‌اند. در سال ۲۰۱۶، گادرک
«ششمین عضو» گروه را داده‌اند. در سال ۲۰۱۶، گادرک گفت: «من تنها می‌توانم یک گروه همانند ریدیوهد را داشته باشم که برای سال‌های زیادی با آن همکاری کنم. آن [رابطۀ میان ما] خیلی عمیق می‌باشد. بیتلز تنها می‌توانست یک جرج مارتین داشته باشد. آنها نمی‌توانستند تهیه‌کننده‌هایشان را در میانهٔ فعالیت حرفه‌ایشان عوض کنند. تمام آن فعالیت، باور و دانش هر دو طرف از پنجره به بیرون ریخته می‌شد و آنها مجبور بودند از نو شروع کنند.» استنلی داونوود، هنرمند طراح، یورک را زمانی که هر دوی آنها دانشجوی هنر بودند، ملاقات کرد. این دو
هر دوی آنها دانشجوی هنر بودند، ملاقات کرد. این دو نفر با هم جلد تمامی آلبوم‌ها و آثار هنری ریدیوهد را تهیه کرده‌اند. داونوود زمانی که گروه مشغول ضبط است، در استودیو حضور دارد تا بتواند با تأثیر از موسیقی بتواند آثار هنری مورد نظر را خلق کند. او و یورک در سال ۲۰۰۲ جایزه گرمی بهترین بسته‌بندی آلبوم را برای طراحی‌های مربوط به "فراموشکار" دریافت کردند. دیلی گنت از آلبوم "اوکی کامپیوتر" وظیفه دارد تا برای نماهنگ‌های ریدیوهد کارگردان پیدا کند. از زمان تشکیل ریدیوهد، اندی واتسون کارگردانی صحنه و نور و همچنین
اندی واتسون کارگردانی صحنه و نور و همچنین طراحی بصری کنسرت‌های آنهارا برعهده داشته است، از کارهای وی می‌توان به «جنگل ال‌ئی‌دی» در تور "در رنگین‌کمان‌ها" اشاره کرد. متخصص فنی، پیتر «پلانک» کلمنتس از پیش از "خمش‌ها" با گروه کار می‌کند. وی وظیفهٔ کنترل و نظارت بر آمادگی ابزارهای موسیقی در حین ضبط و اجرا را بر عهده دارد. جیم وارن از اولین تور گروه در سال ۱۹۹۲، مهندس صدای زندهٔ کنسرت آنها بوده، وی همچنین برخی ار نسخه‌های آزمایشی ترانه‌ها و بعضی آهنگ‌های ریدیوهد همچون «بالا و خشک» و «پاپ مرده است» را ضبط کرده
همچون «بالا و خشک» و «پاپ مرده است» را ضبط کرده است. درامر، کلایو دیمر در سال ۲۰۱۱ برای کمک به اجرای ریتم‌های پیچیدهٔ آلبوم "پادشاه شاخه‌ها" به عضویت گروه درآمد و از آن زمان به اجرا و ضبط به همراه ریدیوهد می‌پردازد. پل توماس اندرسن نماهنگ‌های متعددی را برای ریدیوهد و یورک کارگردانی کرده است. او همچنین در آثار مختلف سینمای و مستند "جنون"، محصول سال ۲۰۱۵، با جانی گرینوود همکاری کرده است. اعضا. اعضای دیگر گروه در اجراهای زنده
کلئوپاترای هفتم فیلوپاتور (به یونانی باستان: Κλεοπάτρα Φιλοπάτωρ؛ اواخر سال ۶۹ پیش از میلاد – ۱۰ اوت ۳۰ سال پیش از میلاد) معروف به کلئوپاترا ملکهٔ دودمان سلطنتی بطلمیوسی بود. بطلمیوسی‌ها خاندانی یونانی‌تبار بودند که پس از مرگ اسکندر، در عصر هلنیستی ۲۷۵ سال بر مصر فرمان می‌راندند. بطلمیوسی‌ها در سرتاسر تاریخ خود به زبان یونانی تکلم می‌کردند و از تکلم به زبان مصری خودداری می‌کردند. از این روست که در اسناد رسمی دربار همچون سنگ رشید علاوه بر زبان مصری، یونانی نیز مورد استفاده قرار گرفته است. اما کلئوپاترا زبان
مورد استفاده قرار گرفته است. اما کلئوپاترا زبان مصری را فرا گرفت و خود را به عنوان کسی که ایسیس، ایزدبانوی مصری، در او حلول کرده است معرفی نمود. کلئوپاترا زنی بسیار زیبا، باسواد، باهوش و جاه‌طلب بود. وقتی در هجده سالگی ملکه مصر شد که فرمانروایی برای زنان ممنوع بود؛ بنابراین او را مجبور کردند که فرمانروایی خود را ابتدا با برادرانش و سپس با پسرش شریک شود. کلئوپاترا در ابتدا به همراه پدرش، بطلمیوس دوازدهم آولتس، و سپس به همراه برادرانش، بطلمیوس سیزدهم و بطلمیوس چهاردهم، مشترکاً بر تخت سلطنت نشست اما در نهایت
چهاردهم، مشترکاً بر تخت سلطنت نشست اما در نهایت به تنهایی فرمانروای مصر شد. به عنوان فرعون مصر، کلئوپاترا درگیر رابطه‌ای نامشروع با ژولیوس سزار شد که او را در رسیدن به تاج‌وتخت و استحکام‌بخشیدن به قدرتش یاری کرده‌بود. او، پسرش از سزار یعنی سزاریون را تا مقام فرمانروای مشترک مصر ترفیع داد. پس از قتل سزار در سال ۴۴ پیش از میلاد، او از مارک آنتونی در برابر وارث قانونی سزار، گایوس ژولیوس سزار اوکتاویانوس، حمایت کرد. کلئوپاترا درگیر رابطهٔ عاشقانهٔ دیگری با مارک آنتونی شد و بنا بر اظهارات کنیز مراقب کلئوپاترا،
آنتونی شد و بنا بر اظهارات کنیز مراقب کلئوپاترا، هرگز به صورت رسمی با آنتونی ازدواج نکرد؛ آنتونی در روم دارای همسر بود و در روم تعدد زوجین عملی ناشایست بحساب می‌آمد ولی کلئوپاترا از آنتونی صاحب فرزند گردید. کلئوپاترا از مارک آنتونی دوقلویی به نام‌های کلئوپاترا سلن دوم و الکساندر هلیوس و پسر دیگری به نام بطلمیوس فیلادلفوس زایید. آنتونی پس از شکست در نبرد آکتیوم در برابر نیروهای اوکتاویان، خودکشی کرد. وقتی کلئوپاترا متوجه شد که اوکتاویان قصد دارد او را در مراسم پیروزی روم خود به نمایش بگذارد، با مسمومیت
مراسم پیروزی روم خود به نمایش بگذارد، با مسمومیت خودکشی کرد (برخلاف باور رایج که می‌گویند مار کبری او را گزیده است). پسر وی، سزاریون که توسط پیروانش فرعون جدید مصر نامیده شده‌بود، تنها یازده روز بعد به دستور اوکتاویان کشته شد. بدین ترتیب مصر به یکی از استان‌های روم به نام آیگیپتوس تبدیل شد. میراث کلئوپاترا در آثار هنری دوران باستان و مدرن پابرجاست. دیدگاه‌های انتقادی دربارهٔ او در تاریخ‌نگاری رومی و اشعار لاتین رایج بوده و تأثیر آن تا ادبیات قرون وسطی و رنسانس ادامه داشته است. در هنرهای تجسمی، تصاویری از
ادامه داشته است. در هنرهای تجسمی، تصاویری از او مانند مجسمه‌ها، نقاشی‌ها، حکاکی‌های کامئو و شیشه‌ای، سکه‌های مربوط به دوران بطلمیوسی و رومی، و نقش‌برجسته‌ها دیده می‌شود. کلئوپاترا در هنر رنسانس و باروک الهام‌بخش آثار هنری از جمله اپراها، نقاشی‌ها، اشعار، مجسمه‌ها و نمایشنامه‌های دراماتیک بوده است. از دوره ویکتوریا، او به نماد فرهنگی مصر تبدیل شد و همچنین در دوره معاصر، در هنرهای زیبا و کاربردی، طنزهای بورلسک، فیلم‌های هالیوودی و حتی تبلیغات تجاری جایگاه ویژه‌ای پیدا کرد. زمینه. فرعون‌های بطلمیوسی توسط کاهن
پیدا کرد. زمینه. فرعون‌های بطلمیوسی توسط کاهن اعظم پتا در منف تاج‌گذاری می‌کردند، اما در شهر چندفرهنگی و عمدتاً یونانی‌زبان اسکندریه، که به‌دست اسکندر بزرگ بنیان‌گذاری شده بود، اقامت داشتند. آن‌ها به زبان یونانی سخن می‌گفتند و مصر را به سبک پادشاهان هلنیستی اداره می‌کردند و از یادگیری زبان بومی مصری سر باز می‌زدند. در مقابل، کلئوپاترا در بزرگسالی به چندین زبان تسلط داشت و اولین حاکم بطلمیوسی بود که به‌طور شناخته‌شده زبان مصری را آموخت. پلوتارک اشاره می‌کند که او همچنین به زبان اتیوپیایی، زبان
اشاره می‌کند که او همچنین به زبان اتیوپیایی، زبان «تروگلودیت‌ها»، عبری (یا آرامی)، عربی، زبان سوری (شاید سریانی)، مادی و پارتی صحبت می‌کرد و ظاهراً به لاتین نیز تسلط داشت، هرچند معاصران رومی‌اش ترجیح می‌دادند با او به زبان مادری‌اش، یعنی یونانی کوینه، گفتگو کنند. علاوه بر یونانی، مصری و لاتین، این زبان‌ها نشان‌دهنده آرزوی کلئوپاترا برای بازگرداندن سرزمین‌های شمال آفریقا و غرب آسیا بودند که زمانی بخشی از قلمرو پادشاهی بطلمیوسی به‌شمار می‌رفتند. مداخله‌گری روم در مصر به پیش از دوران سلطنت کلئوپاترا
روم در مصر به پیش از دوران سلطنت کلئوپاترا بازمی‌گردد. هنگامی که جد کلئوپاترا، بطلمیوس نهم لاتیروس، در اواخر سال ۸۱ پیش از میلاد درگذشت، دخترش برنیکه سوم جانشین او شد. اما با افزایش مخالفت‌ها در دربار سلطنتی علیه ایده پادشاهی یک زن به‌تنهایی، برنیکه سوم پذیرفت که به‌صورت مشترک با پسرعمویش و پسرخوانده‌اش، بطلمیوس یازدهم الکساندر دوم، که این ترتیب به دستور دیکتاتور رومی، سولا، ترتیب داده شده بود، حکومت کند. بطلمیوس یازدهم اندکی پس از ازدواجشان در سال ۸۰ پیش از میلاد همسرش را به قتل رساند و به‌زودی پس از آن،
میلاد همسرش را به قتل رساند و به‌زودی پس از آن، در شورشی که به دنبال این ترور شکل گرفت، توسط مردم کشته شد. بطلمیوس یازدهم، و شاید عمویش بطلمیوس نهم یا پدرش بطلمیوس دهم الکساندر اول، پادشاهی بطلمیوسی را به‌عنوان وثیقه وام‌هایی به روم واگذار کرده بودند. این امر به رومی‌ها برای تسلط بر مصر، به‌عنوان دولت متکی خود، پس از قتل بطلمیوس یازدهم، حقی قانونی بخشید. با این حال، رومی‌ها ترجیح دادند قلمرو بطلمیوسی را میان پسران نامشروع بطلمیوس نهم تقسیم کنند و مصر را به بطلمیوس دوازدهم آئولتس و قبرس را به پسر دیگری با
بطلمیوس دوازدهم آئولتس و قبرس را به پسر دیگری با همین نام واگذار کردند. اوایل زندگی. کلئوپاترای هفتم در اوایل سال ۶۹ پیش از میلاد از بطلمیوس دوازدهم، فرعون حاکم دودمان بطلمیوسی، و مادری که هویتش به‌طور دقیق مشخص نیست، زاده شد؛ گمان می‌رود این مادر، کلئوپاترا پنجم تریفائنا، همسر بطلمیوس دوازدهم باشد (احتمالاً همان کلئوپاترا ششم تریفائنا است)، که مادر برنیس چهارم، خواهر بزرگ‌تر کلئوپاترا، نیز بود. نام کلئوپاترا تریفائنا چند ماه پس از تولد کلئوپاترا در سال ۶۹ پیش از میلاد از اسناد رسمی حذف می‌شود. سه فرزند
پیش از میلاد از اسناد رسمی حذف می‌شود. سه فرزند دیگر بطلمیوس دوازدهم، یعنی آرسینوئه چهارم، خواهر کلئوپاترا، و برادرانش، بطلمیوس سیزدهم و بطلمیوس چهاردهم، زمانی به دنیا آمدند که همسر بطلمیوس دوازدهم کنارشان نبود. مربی دوران کودکی کلئوپاترا، فیلوستراتوس نام داشت که به او فنون خطابه و فلسفه یونان را آموزش داد. کلئوپاترا در دوران جوانی خود به احتمال زیاد در موسیون، از جمله کتابخانه اسکندریه، به تحصیل مشغول بوده است. نشستن بر تخت سلطنت. هویت مادر کلئوپاترا دقیقاً مشخص نیست اما بنا بر باور عمومی مادر او
دقیقاً مشخص نیست اما بنا بر باور عمومی مادر او کلئوپاترای پنجم تریفائنا، خواهر یا خواهرزاده و همسر بطلمیوس دوازدهم، است. همچنین اگر کلئوپاترای پنجم دختر بطلمیوس دهم و کلئوپاترا برنیس سوم نباشد، این احتمال نیز می‌رود که مادر کلئوپاترا عضوی دیگر از دودمان بطلمیوسی و دختر بطلمیوس دهم و کلئوپاترا برنیس سوم باشد. پدر کلئوپاترا، بطلمیوس دوازدهم، از نوادگان بطلمیوس اول است که او خود از معتمدترین سرداران اسکندر کبیر به‌شمار می‌آید. تمرکز قدرت و فساد منجر به بروز شورش‌هایی در سرزمین مصر و از دست رفتن قبرس و برقه شد
در سرزمین مصر و از دست رفتن قبرس و برقه شد و بدین ترتیب حکومت بطلمیوس دوازدهم به یکی از فاجعه‌بارترین ادوار حکومت خاندان بطلمیوسی مبدل گشت. هنگامی که بطلمیوس به همراه کلئوپاترا به روم سفر کرده بود، کلئوپاترای ششم تریفائنا از فرصت استفاده کرد و تخت و تاج سلطنتی را غصب کرد اما تنها اندکی بعد در شرایطی مشکوک مرد. اگرچه منابع تاریخی در این باره سکوت کرده‌اند اما باور عمومی بر این است که خواهرش، برنیس چهارم، او را مسموم کرد تا خودش به‌تنهایی حکمرانی کند. فارغ از دلیل مرگ کلئوپاترای ششم، برنیس چهارم تا زمان
از دلیل مرگ کلئوپاترای ششم، برنیس چهارم تا زمان بازگشت بطلمیوس دوازدهم در سال ۵۵ پیش از میلاد بر تخت سلطنت نشست. بطلمیوس دوازدهم به کمک اولوس گابینیوس، ژنرال رومی، اسکندریه را تصرف کرد و باز پس گرفت. برنیس زندانی و اندکی بعد اعدام شد و آنطور که گفته می‌شود سرش به فرمان پدر به دربار سلطنتی فرستاده شد. در این زمان کلئوپاترا که چهارده سال سن داشت، به عنوان نایب‌السلطنه و قائم مقام پدرش منصوب شد گرچه احتمالاً قدرت او به‌شدت محدود بوده است. بطلمیوس دوازدهم در مارس سال ۵۱ پیش از میلاد درگذشت و بنا بر وصیتش دختر
سال ۵۱ پیش از میلاد درگذشت و بنا بر وصیتش دختر هجده ساله‌اش، کلئوپاترا، و پسر ده ساله‌اش، بطلمیوس سیزدهم، مشترکاً بر تخت سلطنت نشستند. سه سال اول حکومت آنان با دشواری‌های فراوانی همراه بود: مسائل اقتصادی، خشکسالی، عدم طغیان کافی رود نیل، و بروز مناقشه‌های سیاسی. گرچه کلئوپاترا بنا بر رسم بطلمیوسی‌ها، با برادر جوان‌ترش وصلت کرده بود اما به‌زودی نشان داد که قصد ندارد قدرت را با او تقسیم کند. در اوت سال ۵۱ پیش از میلاد روابط کلئوپاترا و بطلمیوس به‌کلی شکرآب شد. کلئوپاترا نام بطلمیوس را از اسناد رسمی حذف کرد و
کلئوپاترا نام بطلمیوس را از اسناد رسمی حذف کرد و دستور داد تا در سکه‌ها تنها صورت او نقش ببندد. این اقدام کلئوپاترا برخلاف رسوم بطلمیوسی‌ها بود که مطابق آن حکمرانان زن تحت امر حکمرانان مرد قرار می‌گرفتند. در سال ۵۰ پیش از میلاد کلئوپاترا درگیر مناقشه‌ای جدی با گابینیانی شد. گابینیانی گروهی از سربازان رومی تحت امر اولوس گابینیوس بودند که در مصر مانده بودند تا از سلطنت بطلمیوس دوازدهم پس از رسیدن دوباره به قدرت در سال ۵۵ پیش از میلاد حفاظت کنند. وقتی که پسران فرماندار رومی سوریه، مارکوس کالپورنیوس بیبولوس،
فرماندار رومی سوریه، مارکوس کالپورنیوس بیبولوس، به مصر آمدند تا از گابینیانی برای پدرشان علیه پارتیان درخواست یاری کنند، گابینیانی سر به شورش برداشتند و پسران بیبولوس را کشتند. کلئوپاترا مسببان این قتل را در غل و زنجیر کرد و به بیبولوس تحویل داد. بدین ترتیب بود که گابینیانی به دشمنان خونی کلئوپاترا بدل گشتند. درگیری کلئوپاترا با گابینیانی از دلایل اصلی سقوط کلئوپاترا از قدرت بود. دوران حکومت انفرادی کلئوپاترا سرانجام با دسیسهٔ گروهی از درباریان به رهبری خواجه پوتینوس و همراهی ژنرالی نیمه یونانی به نام
خواجه پوتینوس و همراهی ژنرالی نیمه یونانی به نام آچیلاس و همچنین تئودوتوس اهل خیوس به پایان رسید. حول و حوش سال ۴۸ پیش از میلاد برادر جوان‌تر کلئوپاترا، بطلمیوس سیزدهم، به تنهایی بر تخت سلطنت تکیه زد. کلئوپاترا سعی کرد در حوالی پلوسیوم شورشی به پا کند اما به‌زودی مجبور شد همراه تنها خواهر باقی‌مانده‌اش، آرسینو، بگریزد. روابط با روم. قتل پومپه. وقتی کلئوپاترا در تبعید به سر می‌برد، روم درگیر جنگی داخلی شد که در یک سر آن پومپه قرار داشت و در سر دیگر آن ژولیوس سزار. در پاییز سال ۴۸ پیش از میلاد پومپه در نبرد
سزار. در پاییز سال ۴۸ پیش از میلاد پومپه در نبرد فارسال مغلوب سزار شد و به اسکندریه گریخت و پناه خواست. بطلمیوس که در آن هنگام تنها سیزده سال داشت، تختی در لنگرگاه برای خودش بر پا کرده بود و از آنجا شاهد قتل پومپه به دست یکی از افسران پیشینش خودش (پومپه) بود که در آن زمان در محضر خاندان بطلمیوسی خدمت می‌کرد. سر او را به محض خروج از کشتی، جلو چشمان زن و بچه‌هایش زدند. گفته می‌شود بطلمیوس دستور داده بود تا بلافاصله سر پومپه را بزنند تا نزد سزار خودشیرینی کرده باشد و بدین ترتیب دل سزار را که در آن زمان مصر به
باشد و بدین ترتیب دل سزار را که در آن زمان مصر به او بدهی کلانی داشت، نرم کرده باشد و او را به متحد جدید مصر بدل کند. اما این ماجرا مطابق میل بطلمیوس پیش نرفت و دو روز بعد که سزار در تعقیب پومپه به مصر رسید و با سر بریدهٔ پومپه مواجه گشت، به شدت خشمگین شد. اگرچه پومپه رقیب سیاسی سزار به‌شمار می‌آمد، اما پیش و بیش از آن یکی از کنسول‌های روم بود و بی‌حرمتی به او در نظر سزار بی‌حرمتی به روم بود. همچنین پومپه شوهر تنها دختر قانونی سزار، ژولیا، بود که به هنگام زایمان مرده بود. سزار کنترل پایتخت مصر را به زور در
مرده بود. سزار کنترل پایتخت مصر را به زور در دست گرفت و خود را به عنوان کسی که می‌باید میان بطلمیوس و کلئوپاترا وساطت کند تحمیل کرد. روابط با ژولیوس سزار. کلئوپاترا به امید آنکه از خشم ژولیوس سزار نسبت به بطلمیوس نهایت استفاده را ببرد، چاره‌ای اندیشید تا مخفیانه راهی به درون قصر یابد و با سزار دیدار کند. پلوتارک در کتاب "زندگی ژولیوس سزار" توصیفی زنده و روشن از نحوهٔ ورود او به قصر و گذر از نگهبانان سلطنتی در حالی که در درون فرشی پیچیده شده بود و بر دستان آپولودروس اهل سیسیل حمل می‌شد ارائه کرده است. او در
اهل سیسیل حمل می‌شد ارائه کرده است. او در آن شب دل از ژولیوس سزار برد و نه ماه بعد در سال ۴۷ پیش از میلاد پسری به دنیا آورد که بطلمیوس سزار نامیدش و به سزاریون به معنای «سزار کوچک» ملقبش کرد. سزار پس از ملاقات با کلئوپاترا طرح‌هایش برای ضمیمه کردن مصر به خاک روم را کنار گذاشت و در نزاع بین خواهر و برادر برای کسب قدرت جانب کلئوپاترا را گرفت. پس از آنکه میتریداتس حصر اسکندریه را در هم شکست، سزار در نبرد نیل لشکر بطلمیوس را مغلوب کرد. بطلمیوس در رود نیل غرق شد و سزار کلئوپاترا را به رأس قدرت بازگرداند.
غرق شد و سزار کلئوپاترا را به رأس قدرت بازگرداند. کلئوپاترا بار دیگر تخت و تاج مصر را مشترکاً به‌همراه برادر جوان‌تر دیگرش، بطلمیوس چهاردهم، در دست گرفت. سزار مصر را ترک کرد اما سه لژیون رومی تحت فرماندهی روفیو در مصر باقی‌ماندند. با آنکه کلئوپاترا به هنگام ملاقات با سزار، تنها ۲۱ سال داشت و سزار ۵۲ ساله بود، در مدت اقامت سزار در مصر بین سال‌های ۴۸ و ۴۷ پیش از میلاد، هر دو عاشق یکدیگر شده بودند. کلئوپاترا ادعا می‌کرد که سزار پدر پسرش، سزاریون، است و مایل بود که سزار سزاریون را وارث قانونی خود اعلام کند اما
که سزار سزاریون را وارث قانونی خود اعلام کند اما سزار زیر بار نرفت و در عوض نوهٔ خواهرش، اوکتاویان، را وارث قانونی خود اعلام کرد. همچنین شایعه شده بود که به هنگام اقامت سزار در مصر، کلئوپاترا سزار را به ستاره‌شناس محبوبش، سوسیجنس اهل اسکندریه، معرفی کرد و او بود که برای اولین بار ایدهٔ روز کبیسه و سال کبیسه را مطرح کرد. کلئوپاترا، بطلمیوس چهاردهم، و سزاریون در تابستان سال ۴۶ پیش از میلاد از روم بازدید کردند. ملکهٔ مصر در یکی از خانه‌های سزار اقامت گزید. روابط مابین کلئوپاترا و سزار نزد مردم روم عیان شده و
مابین کلئوپاترا و سزار نزد مردم روم عیان شده و رسوایی به بار آورده بود زیرا که دیکتاتور رومی همسر داشت. اما سزار بی‌توجه به حرف‌های مردم حتی مجسمه‌ای طلایی از کلئوپاترا در هیبت ایسیس را در معبد ونوس جنتریکس که در فروم جولیوم قرار داشت نصب کرده بود. سیسرون، خطیب نامدار رومی، در نامه‌هایی از او که بر جای مانده از ملکهٔ مصر اعلام بیزاری کرده است. کلئوپاترا و هیئت همراهش در ۱۵ مارس سال ۴۴ پیش از میلاد، هنگامی که سزار را در سنا به قتل رساندند همچنان در روم بودند. پس از قتل سزار، کلئوپاترا در معیت همراهانش به
پس از قتل سزار، کلئوپاترا در معیت همراهانش به مصر بازگشت. پس از مرگ بطلمیوس چهاردهم که ظاهراً به دستور خواهر بزرگترش مسموم شده بود، کلئوپاترا سزاریون را نایب‌السلطنه و ولیعهد خود قرارداد و لقب تئوس فیلوپاتور فیلومتور به معنای «خداوندگار دوستدار پدر و مادر» را به او اعطا کرد. کلئوپاترا و جنگ داخلی روم. در جنگ داخلی روم که بین طرفداران سزار، به رهبری مارک آنتونی و اوکتاویان، و قاتلان سزار، به رهبری مارکوس ژونیوس بروتوس و گایوس کاسیوس لونگینوس، درگرفته بود کلئوپاترا جانب طرفداران سزار را گرفت. بروتوس و کاسیوس
جانب طرفداران سزار را گرفت. بروتوس و کاسیوس ایتالیا را ترک کردند و به سمت شرق سرزمین روم بادبان کشیدند و در آنجا مناطق وسیعی را فتح کردند و پایگاه‌های نظامی بنیان نهادند. در ابتدای سال ۴۳ پیش از میلاد کلئوپاترا با فرمانده طرفداران سزار در شرق، پاپلیوس کونلیوس دولابلا، پیمان اتحاد بست و در ازای اهدای کمک نظامی و مالی به او خواستار آن شد که فرمانده رومی سزاریون را به رسمیت بشناسد. اما دیری نپایید که دولابلا در لائودیکئا محاصره شد و خودکشی کرد. کاسیوس به این فکر افتاد که به مصر حمله کند تا ثروت عظیم آن کشور
فکر افتاد که به مصر حمله کند تا ثروت عظیم آن کشور را تاراج کند و جزای حمایت کلئوپاترا از دولابلا را نیز داده باشد. فتح مصر هدفی سهل‌الوصول به نظر می‌رسید زیرا که آن کشور فاقد نیروهای نظامی قدرتمند بود و در وضعیت خشکسالی و شیوع بیماری‌های واگیردار قرار گرفته بود. کاسیوس همچنین قصد داشت راه فرستادن نیروهای کمکی برای آنتونی و اوکتاویان از سوی مصر را سد کند. اما او در جامهٔ عمل پوشاندن به این نیتش ناکام ماند زیرا که در اواخر سال ۴۳ پیش از میلاد بروتوس به او فرمان داد که به اسمیرنا بازگردد. کاسیوس تلاش کرد تا
داد که به اسمیرنا بازگردد. کاسیوس تلاش کرد تا راه کمک رساندن کلئوپاترا به طرفداران سزار را سد کند و از این رو لوسیوس استایوس مورکوس با ۶۰ کشتی جنگی و لژیونی متشکل از سربازان زبده در موقعیت کیپ ماتاپان در جنوب پلوپونز قرار گرفت. با وجود این، کلئوپاترا به همراه ناوگان دریایی‌اش در امتداد خط ساحلی لیبی از اسکندریه به سمت غرب بادبان کشید تا به نیروهای طرفدار سزار ملحق شود اما مجبور شد به مصر بازگردد زیرا که کشتی‌هایش در اثر طوفانی شدید آسیب دیده بودند و خودش نیز بیمار شده بود. استایوس مورکوس از بداقبالی ملکه
بیمار شده بود. استایوس مورکوس از بداقبالی ملکه باخبر شد و خرابه‌های ناوگان دریایی او را در سواحل یونان مشاهده کرد. در نتیجه کشتی‌هایش را به سمت دریای آدریاتیک به حرکت درآورد. روابط با مارک آنتونی. در سال ۴۱ پیش از میلاد مارک آنتونی، یکی از زمامداران سه‌گانهٔ روم در خلأ قدرت پیش آمده پس از درگذشت سزار، یار صمیمی‌اش، کوئینتوس دلیوس، را به مصر فرستاد تا کلئوپاترا را به طرسوس احضار کند تا ملکه دیداری با مارک آنتونی داشته باشد و به سؤالات او در رابطه با میزان وفاداری‌اش پاسخ دهد زیرا که شنیده می‌شد در کوران جنگ
پاسخ دهد زیرا که شنیده می‌شد در کوران جنگ داخلی روم، کلئوپاترا پول زیادی به کاسیوس پرداخت کرده است. اما به نظر می‌رسد این موضوع بهانه‌ای بیش نبوده و هدف اصلی آنتونی از ملاقات با کلئوپاترا حصول اطمینان نسبت به پشتیبانی ملکه از جنگ محتمل‌الوقوع او علیه پارتیان بوده است. کلئوپاترا در هیبتی فریبنده و رؤیایی ظاهر شد و آنتونی آنچنان مسحور و عاشق زیبایی او شد که رزم و سیاست را از یاد برد و ترجیح داد که زمستان سال ۴۱ و ۴۰ پیش از میلاد را در کنار کلئوپاترا در اسکندریه بگذراند. کلئوپاترا به منظور حفاظت از خود و
بگذراند. کلئوپاترا به منظور حفاظت از خود و پسرش، آنتونی را تحریک کرد تا فرمان قتل خواهرش، آرسینو، را بدهد. در آن زمان آرسینو در معبد آرتمیس در اِفِسوس زندگی می‌کرد و افسوس تحت کنترل رومیان بود. آرسینو را در سال ۴۱ پیش از میلاد در پلکان معبد کشتند و این عمل در نظر مردم بی‌حرمتی به قداست معبد بود و برای روم بدنامی به بار آورد. همچنین کلئوپاترا دستور قتل دست‌نشانده‌اش در قبرس، سراپیون، را صادر کرد زیرا که کاسیوس را بر ضد ملکه یاری کرده بود. در ۲۵ دسامبر سال ۴۰ پیش از میلاد کلئوپاترا از آنتونی دوقلویی به
۴۰ پیش از میلاد کلئوپاترا از آنتونی دوقلویی به نام‌های الکساندر هلیوس و کلئوپاترا سلن دوم به دنیا آورد. چهار سال بعد که آنتونی به منظور جنگ با پارتیان به سمت شرق لشکرکشی کرده بود، در میانهٔ راه از اسکندریه نیز بازدید کرد. او روابطش با کلئوپاترا را از سر گرفت و از این زمان به بعد اسکندریه به خانه و کاشانهٔ او تبدیل شد. علی‌رغم آنکه آنتونی پیش از این با خواهر کوچک‌تر اوکتاویان، یکی دیگر از زمامداران سه‌گانهٔ روم، ازدواج کرده بود، اما در اسکندریه طبق آداب و رسوم مصر با کلئوپاترا نیز پیمان زناشویی بست.
و رسوم مصر با کلئوپاترا نیز پیمان زناشویی بست. کلئوپاترا از آنتونی فرزند دیگری به نام بطلمیوس فیلادلفوس به دنیا آورد. در بخشش‌های اسکندریه که در اواخر سال ۳۴ پیش از میلاد و پس از تسخیر ارمنستان به دست آنتونی برگزار شد کلئوپاترا و سزاریون به عنوان فرمانروایان مشترک مصر و قبرس تاجگذاری کردند. همچنین الکساندر هلیوس به عنوان فرمانروای ارمنستان، ماد، و پارت؛ کلئوپاترا سلن دوم به عنوان فرمانروای برقه و لیبی؛ و بطلمیوس فیلادلفوس به عنوان فرمانروای فنیقیه، سوریه، و کیلیکیه تاجگذاری کردند؛ و نیز آنتونی کلئوپاترا را