payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیز می‌رسد و هر چه به سمت غرب پیش بروید از ارتفاع کاسته می‌شود مثلاً ارتفاع در سومار ۲۹۰ متر و در قصرشیرین به ۳۵۰ متر می‌رسد و رو به گرمی و پستی می‌رود. گیلانغرب شهری است مسطح که از چهار جهت محصور از کوه است ؛ به طوری که در غرب آن کوه "ئه‌مڵه"، در شمال آن کوه "سَرکَش "، در جنوب غربی آن کوه "وێژنان" و در شرق آن کوه "سرێوان" قرار دارد. نام. گیلانغرب پیش از آنکه به‌صورت رسمی بدین نام خوانده شود، نام دیگری نیز داشته و «"ئەمڵە"» نامیده می‌شده است. به باور برخی این نام ریشه در نام کوه "ئه‌مڵه" در غرب این شهر
این نام ریشه در نام کوه "ئه‌مڵه" در غرب این شهر داشته است. با این وجود در دورۀ پهلوی اول نام شهر به "گیلان غرب" تغییر داده شد. بعداً و با تبدیل این منطقه به شهرستان در سال ۱۳۳۱ نام "گیلان غرب" بر روی شهرستان نیز قرار داده شد. به باور برخی علت نامگذاری این شهر با عنوان "گیلان" وجود جنگل‌های انبوه و علت اطلاق پسوند "غرب" بدان، متمایز ساختن آن از استان گیلان در شمال ایران بوده است. با این وجود مردم بومی شهرستان پیش از این نامگذاری واژۀ "گیه‌ڵان" را (با تلفظی متفاوت از گیلان) برای آن به کار می‌برده‌اند. به
متفاوت از گیلان) برای آن به کار می‌برده‌اند. به باور برخی نام "گیه‌ڵان" از گیاه مورت گرفته شده که در کُردی کلهری «"گیه‌ڵ"» نامیده می‌شود و به دلیل وجود سرآب مورت در این منطقه بر روی آن قرار داده شده و درواقع "گیه‌ڵان" به معنای «محل مورت‌ها» است. پیشینه. در کتاب سفرنامهٔ راولینسون «گذر از ذهاب به خوزستان»، هنری راولینسون در مسیر عبور خود به جلگهٔ گیلان می‌رسد که در زیر به بخشی از آن اشاره می‌شود. این مسافرت در دوران قاجار بوده‌است. راولینسون نخستین کسی بود که خط میخی را با بررسی کتیبه‌های بیستون خواند. در
که خط میخی را با بررسی کتیبه‌های بیستون خواند. در کتاب فرهنگ جغرافیایی ایران، نوشته حاجعلی رزم‌آرا که در سال ۱۳۲۸ و در دورهٔ پهلوی دوم به چاپ رسید در مورد شهر گیلان‌غرب آمده‌است که: جنگ ایران و عراق. گیلان‌غرب به خاطر مقاومت مردم‌اش در برابر حملهٔ ارتش عراق در سال ۱۳۵۹، از سوی سیدعلی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی ایران "دومین شهر مقاوم کشور" نامیده شده‌است. در تقویم رسمی ایران نیز چهارم مهر ماه روز مقاومت مردم گیلان‌غرب نام گرفته‌است. ارتش بعث عراق در تمام طول جنگ ایران و عراق موفق به تصرف شهر گیلانغرب نشد و
جنگ ایران و عراق موفق به تصرف شهر گیلانغرب نشد و مهم‌ترین دلیل این امر مقاومت مردم گیلانغرب بود که حاضر به ترک شهر نشدند و با نشان دادن آمادگی نظامی بالا که خاص مردم کُرد بود در برابر ارتش عراق جنگیدند. در تاریخ ۱۹ مرداد ۱۳۶۲ هواپیماهای ارتش عراق به بمباران شهر گیلانغرب پرداختند که طی آن ۵۰ نفر کشته و نزدیک به ۵۰۰ نفر زخمی شدند. جنگ ایران و عراق. روز ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ با تهاجم سراسری ارتش صدام، جنگده‌های میگ عراقی منطقه ویژنان در گیلانغرب را بمباران کردند، سپس یک گروه رزمی از تیپ ۱ زرهی لشکر ۸۱ زرهی ارتش
سپس یک گروه رزمی از تیپ ۱ زرهی لشکر ۸۱ زرهی ارتش جمهوری اسلامی ایران برای تشکیل خط دوم پدافندی به محور گیلانغرب-قصرشیرین اعزام شد. چهارم مهر ۱۳۵۹ قسمتی از گردان ۲۸۵ از تیپ ۲ زرهی لشکر ۸۱ ارتش نیز به گیلانغرب اعزام شد و با هماهنگی ژاندارمری، اهالی گیلانغرب بسیج شدند تا از شهر دفاع کنند. بدین‌ترتیب، هسته مرکزی دفاع از گیلانغرب تشکیل و موفق شد از سقوط شهر جلوگیری کند. بعد از تصرف قصرشیرین، لشکر ۴ پیاده ارتش عراق صبح روز ۵ مهر ۱۳۵۹ به قصد تصرف گیلانغرب به سوی این شهر حرکت کردند و به ورودی شهر گیلانغرب‌ رسیدند.
شهر حرکت کردند و به ورودی شهر گیلانغرب‌ رسیدند. مردم منطقه با باز کردن جوی‌های آب کشاورزی به سمت محل عبور تانک‌های عراقی، باعث توقف لشکر مکانیزه عراق شدند. در درگیری‌های روز ششم و هفتم مهر هم نیروهای هوانیروز وارد عمل شدند. با مقاومت گردان ۲۸۵ تانک از تیپ ۲ زرهی لشکر ۸۱، ژاندارمری و نیروهای مردمی، نیروهای عراق تا روستای گورسفید عقب‌نشینی کردند. دهم مهر نیروهای عراق اهالی برخی روستاهای منطقه گیلانغرب را پراکنده کردند و در گورسفید نیروهای بومی با عراقی‌ها درگیر شدند. از روز هفدهم مهر به حملات توپخانه‌ افزوده
شدند. از روز هفدهم مهر به حملات توپخانه‌ افزوده شد. برای اولین بار ارتش عراق، ۲۶ مهر ۱۳۵۹ گیلانغرب را هدف موشک میان‌برد زمین‌به‌زمین قرار داد. این موشک به خارج از مناطق مسکونی اصابت کرد و تلفات و خساراتی به بار نیاورد. به دنبال حمله عراق به گیلانغرب، مردم این شهر به چندین دسته تقسیم شدند: عده‌ای در شهر ماندند و با سلاح‌های قدیمی به جنگ با دشمن پرداختند و بعضی هم اسیر شدند، گروه دیگر به کوه‌های اطراف پناه بردند و بخشی دیگر با فاصله‌ کمی از شهر چادر زدند که آن مناطق به‌مرور به اردوگاه تبدیل شد. مردم در
که آن مناطق به‌مرور به اردوگاه تبدیل شد. مردم در اردوگاه‌هایی مانند تەق توق بالا و پایین، دوڵاوی، پیەڵ حاجی و دارتۊ مستقر شدند، ولی با مشکل کمبود آب و آذوقه مواجه بودند. زنان گیلانغربی دوشادوش مردان نقش به‌سزایی در جلوگیری از پیشروی عراقی‌ها ایفا کردند؛ آن‌ها همچنین در تهیه تدارکات برای جبهه‌های مقاومت مردمی ایفای نقش کردند. فرنگیس حیدرپور یکی از زنان روستای گورسفید به تنهایی با سربازان عراقی مقابله کرد. با مقاومت اولیه عشایر و اهالی بومی گیلانغرب، نیروهای عراق در مقابل تنگ حاجیان و آبادی گورسفید و ارتفاع
عراق در مقابل تنگ حاجیان و آبادی گورسفید و ارتفاع چغاڵه‌وەن مستقر شدند. بعد از این، عملیات آفندی تنگ حاجیان در ۱۴ دی ۱۳۵۹ برای عقب راندن ارتش عراق از تنگ حاجیان و آزادسازی خط ارتباطی محور گیلانغرب در راستای هدف‌های مورد نظر نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی انجام شد. با انجام عملیات آفندی چغاڵه‌وەن در ۲۶ اسفند ۱۳۵۹ و آزادسازی ارتفاع چغاڵەوەن، موقعیت دیده‌بانی و کنترل دشت گیلانغرب و محور گیلانغرب فراهم شد. پشتیبانی از عملیات‌های منطقه جنوب ایجاب می‌کرد سکون و آرامش در منطقه غرب به‌هم زده شود. بنابراین عملیات
آرامش در منطقه غرب به‌هم زده شود. بنابراین عملیات مطلع‌الفجر (شیاکەو) در ۲۰ آذر ۱۳۶۰ به منظور تقلیل فشار دشمن در مناطق چەرمیان و شیاکەو ، تنەگ قاسم‌ئاوا و دشت گیلانغرب (منطقه عمومی گیلانغرب) با فرماندهی و هدایت قرارگاه مقدم نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران به اجرا درآمد و ۲۷ روز ادامه یافت. ارتش عراق در ۳۱ تیر ۱۳۶۷ بار دیگر به مرزهای ایران حمله و تا گیلانغرب پیشروی و این شهر را تصرف کرد، اما در ۳ مرداد ۱۳۶۷ همزمان با اجرای عملیات مرصاد مجبور شد از جبهه میانی و غرب کشور عقب‌نشینی کند. در جنگ تحمیلی، ۷۰۰
و غرب کشور عقب‌نشینی کند. در جنگ تحمیلی، ۷۰۰ نفر از اهالی گیلانغرب کشته، ۲۲۷۰ دچار مصدومیت شدند و ۱۳۳ نفر به اسارت درآمدند. مردم. مردم این شهر کُرد و از طایفه‌های مختلف ایل کلهر (یکی از شاخه های اصلی مردم کُرد) هستند. مردم این شهر پیرو مذهب شیعه و سنی و یارسان هستند. زبان مردم این شهر کردی کلهری است. در این شهر، زبان کردی به‌عنوان زبان گفتاری و زبان فارسی به‌عنوان زبان آموزش و نوشتار رسمی، مورد استفاده قرار می‌گیرد. آداب و رسوم. مردم منطقهٔ گیلانغرب از لحاظ آداب و رسوم تفاوت چندانی با زاگروس نشینان دیگر
آداب و رسوم تفاوت چندانی با زاگروس نشینان دیگر مناطق غرب‌ کشور ندارند، رسوم مختلف مناطق کلهرنشین به یکی از مراحل یا پدیده‌های تاریخی پیوند دارد. زبان مردمان مناطق مختلف شهرستان گیلانغرب کلهری است. جشن‌هایی که در میان آنان مرسوم است در برگیرندهٔ جشن‌های مذهبی، ملی و باستانی است که ریشه در باورهای کهن مردم داشته و اغلب تاریخی و پاره‌ای اسطوره‌ای است؛ از مراسم رایج در میان کلهرها و مخصوصاً منطقهٔ گیلانغرب می‌توان به مراسم تولد، مراسم فوت، عزاداری، مراسم عقد و تعیین مهریه، مراسم عروسی با رقص کُردی «هەڵپەڕکە»
تعیین مهریه، مراسم عروسی با رقص کُردی «هەڵپەڕکە» اشاره کرد. جشن نوروز (جەشن سەرساڵ): جشنی است که مردم گیلانغرب در روز تحویل سال برگزار می‌کنند و در آن آتشی برپا می‌کنند و به دور آن می‌رقصند و شادی می‌کنند و در این جشن پیر و جوان و زن و مرد همه در آن حضور دارند. پنجشنبه آخر سال (پێنجشەمەی ئاخر ساڵ): در این روز که آخرین پنجشنبه سال است مردم به آرامگاه ها می‌روند و بر سر قبر اموات می‌روند و برای شادی روح آنها درود و فاتحه میفرستند. عید قربان (جەشن قۆروان): قربان عیدی مذهبی است که در آن مردم حیوانی را قربانی
عیدی مذهبی است که در آن مردم حیوانی را قربانی می‌کنند و گوشت آن را بین خویشاوندان، همسایه‌ها، فقرا و … تقسیم می‌کنند. رقص کردی (هەڵپەڕکە): این رقص میان مردم کُرد رواج دارد که گاه با ریتمی تند انجام می‌شود و انواع مخختلفی دارد. رقص کردی یا هەڵپەرکە بخشی از آیین‌های نمایشی مردم کُرد است که به صورت گروهی و به شکل حلقه‌ای ناکامل مرکب از رقصندگان زن و مرد از چپ به راست در حرکت هستند اجرا می‌شود. اولین نفر سمت راست گروه که با دستمالی در دست؛ وظیفهٔ هدایت وهماهنگ‌کردن حرکت بقیهٔ رقصندگان را به عهده دارد و سرعت و
حرکت بقیهٔ رقصندگان را به عهده دارد و سرعت و ریتم و شور رقصندگان بستگی به هدایت او دارد را در زبان کردی "سَرچُوپی کِش (به کلهری: سه‌رچۆپی‌کێش)" و آخرین نفر گروه که در منتهی‌الیه سمت چپ حلقه قرار دارد و او نیز مسئولیت مشابهی دارد را بن‌چوو‌پی می‌نامند. مردم گیلانغرب از واژهٔ «هەڵپەڕکە» که از کلمهٔ «هەڵپەڕ» به معنی «جنبش و تکان و در اصل به معنی حمله کردن» است و از کلمهٔ «کە» که نمادی از «حرکات جنگی» است از گذشته‌های دور به یادگار مانده‌است و چیزی فراتر از رقص عادی می‌باشد. رقص کردی با زیبایی خاص آیینه‌ای
رقص عادی می‌باشد. رقص کردی با زیبایی خاص آیینه‌ای تمام نما از زندگی گذشتهٔ این مردم است که به صورت زنده در زمان و حال در وجود آنان در حرکت و جریان است. اگر به ریشه در زندگی و کار روزانه مانند «کشاورزی، اعتقادات دینی، جنگ و دفاع، مراسم و جشن‌های بزرگ و بازی‌های محلی» حالات روحی درونی افزار دارد که به صورت امروزی درآمده‌است که در گیلانغرب از غنای بیشتری برخوردار می‌باشد. رقص‌های کردی یکی از سنت‌های دیرینه است، که در میان کرمانشاهیان هم چنان محفوظ مانده و حتی در رقص‌های سنتی بعضی از اقوام همجوار همچون
و حتی در رقص‌های سنتی بعضی از اقوام همجوار همچون «آشوری‌ها» تأثیر کرده‌است. بی‌گمان تاریخچهٔ این حرکات مربوط به هزاره‌های دوم و سوم قبل از میلاد مسیح است. اما تاریخ مشخص و چگونگی ایجاد آن در این باره وجود ندارد. یک کتیبۀ سنگی در «قلعه هه‌پیر» وجود دارد که متعلق به هزارۀ اول قبل از میلاد است. روی این کتیبه تصویر یک «سرنا و دهول و تعدادی که به نظر می‌رسد در حال اجرای حرکات موزون هستند» روی سنگ حک شده‌است این کتیبۀ کهن سند مهمی در تاریخی بودن رقص کُردی در کرمانشاه است.[] معمولاً بهترین رقصنده (زن یا مرد) نقش
است.[] معمولاً بهترین رقصنده (زن یا مرد) نقش رهبری گروه "سَرچٌوپی کِش" را به عهده می‌گیرد و اولین نفر حلقهٔ رقصندگان است. او با انجام ماهرانهٔ حرکات نمایشی توسط دستمالی که در دست راست خود دارد و نیز به کمک اصواتی هیجان انگیز و گاهی با کلام ضمن افزودن بر هیجان رقصندگان مسئولیت تنظیم سرعت و ریتم حرکت گروه را بر عهده می‌گیرد. قرار گرفتن در این نقش جذابیت فراوانی دارد و رقصنده را در موقعیت بهتری نسبت به مابقی گروه قرار می‌دهد. سرچوپی کش گاهی برای ایجاد نشاط بیشتر می‌تواند از حلقهٔ رقص جدا شده و با توجه به تبحر
می‌تواند از حلقهٔ رقص جدا شده و با توجه به تبحر خویش حرکات نمایشی فردی نیز انجام دهد. بقیهٔ گروه در حالی که دست‌هایشان رو به زمین و در امتداد دو پهلویشان قرار دارد پنجه در پنجه رقصندگان مجاور ایجاد حلقه‌ای پیوسته می‌کنند. مطلوب‌ترین حالت قرار گرفتن رقصندگان به صورت(گندم و جو) یا به عبارتی یک زن و یک مرد به صورت یک در میان است. گاوانی آخرین رقصندهٔ گروه است که هرچند نقش زیادی درایجاد ریتم و نشاط رقص دارد اما کمتر کسی راغب به قرار گرفتن در این نقش است. «کوبیدن پا بر زمین» به این معنی است که این «خاک وطن من»
پا بر زمین» به این معنی است که این «خاک وطن من» است و «هورای» هنگام مراسم در حین حرکات به منظور «ترساندن دشمن» است و هم چنین «نشستن» در هنگام رقص نشانه «تسلیم برای جمع منفور» است. یک سری مقام‌ها هم وجود دارند که در این مراسم استفاده می‌شوند، همانند «پهوره» که از نظر لغوی از واژه «خور» به معنای «خورشید» گرفته شده مورد استفاده «گاتوهایزرتشتی» و در مراسم راز و نیاز با خداوند بوده‌است. به تناسب مناطق مختلف کرمانشاه اشکالی از رقص‌های محلی نیز وجود دارد که در نحوهٔ حرکت دست‌ها و پاها و نیز شکل حرکت گروه با هم
حرکت دست‌ها و پاها و نیز شکل حرکت گروه با هم تفاوت چشمگیری دارد ؛ ولی به‌طور کلی از دو دسته رقص‌های غنایی و رقص‌های رزمی تشکیل شده‌است. شاخص‌ترین این رقص‌ها اکثراً در دستهٔ رقص‌های غنایی قرار دارند.[۲۹] انواع رقص‌های کردی عبارتند از: دو دستماله: در شکل غنایی رقص و برای افزودن بر شور رقصندگان و ناظران معمولاً رقصنده اول سَر چُوپی با دو دستمال رنگی به انجام حرکاتنمایشی فردی می‌پردازد و توانایی و تبحر خود را در رقص به نمایش می‌گذارد. به این نوع رقص دو دستماله می‌گویند که بیشتر در منطقهکرمانشاه رواج دارد.
می‌گویند که بیشتر در منطقهکرمانشاه رواج دارد. گه‌ڕیان: گه‌ڕیان یا گَریان به معنی گشتن است؛ گه‌ڕیان دارای دو شکل روستایی و شهری می‌باشد که تفاوت‌هایی در ریتم دارند. این رقص نرم و آهسته و با ظرافتی خاص شروع شده و به تدریج ریتم سریع تری می‌یابد. معمولاً در فاصلهٔ دو رقص سریع و برای استراحت رقصندگان اجرا می‌شود و بیشتر شکلی نمایشی از راه رفتن است. این رقص، رقصندگان را برای رقص‌های پرتحرک تر بعدی آماده می‌کند، تقریباً در کل مناطق کلهرنشین ملودی این رقص شکلی یکسان دارد. نخستین حرکت با پای چپ آغاز می‌شود و حرکت
دارد. نخستین حرکت با پای چپ آغاز می‌شود و حرکت پای دیگر هم‌زمان با سر ضرب‌های دهل و با ریتم دو تایی موسیقی عوض می‌شود. پشت پا: پشت پا به مراتب ریتم سریع تری نسبت به گه‌ڕیان (گریان) دارد و در بیشتر مناطق کلهرنشین مخصوص مردها می‌باشد رقص پشت پاهمان‌طور که از نامش پیداست انسان را به هوشیاری و به‌کارگیری تجارب می‌خواند تا مبادا شخص در زندگی از کسی پشت پا بخورد. هه‌ڵگرتن: این رقص بسیار پر جنب و جوش و شاد اجرا می‌شود. ریتم تند ملودی مخصوص این رقص هر گونه کسالت و خمودی را نفی کرده و بر اهمیت نشاط و هدفمندی در
و خمودی را نفی کرده و بر اهمیت نشاط و هدفمندی در زندگی تأکید دارد. فه‌تا پاشای: فه‌تا پاشای یا فتاح پاشایی ملودی این رقص در سر تا سر کرمانشاه به شکلی یکنواخت و با ریتمی تند اجرا می‌شود و بیانگر انسانی است که به شکرانه کسب موفقیت‌ها و استفاده از نعمت‌های خداوندی خوشحالی خود را به نمایش گذاشته‌است. لب لان: رقص لب لان با ریتمی نرم و آهسته پس از فتاح پاشا اجرا می‌شود و می‌توان در آن لزوم تنوع در زندگی را مشاهده کرد، پس از اجرای پر جنب و جوش رقص‌ها گریان، پشت پا، هلگرتن و فتاح پاشایی به ضرورت، رقصندگان لب لان
هلگرتن و فتاح پاشایی به ضرورت، رقصندگان لب لان می‌رقصند تا کمی استراحت کرده وتجدید قوا کنند رقص لب لان در واقع انسان را از غلبه احساسات زودگذر نهی کرده، وی را پس از طی مرحله ضروری شور و مستی به قلمرو تفکر دور اندیشی و بازنگری رهنمون می‌سازد در این رقص، شرکت کنندگان آرامش خاصی را احساس می‌کنند. چه‌پی: چه‌پی به معنای از چپ می‌باشد؛ مخصوص مریوان استملودی این آهنگ با وزن دوتایی اجرا شده و در بیشتر مناطق کردنشین تقریباً بهیک شکل اجرا می‌شود. در رقص چپی قسمت چپ بدن تحرک بیشتری یافته و از خمودگی خارج می‌گردد، در
تحرک بیشتری یافته و از خمودگی خارج می‌گردد، در منطقهٔ کرمانشاه بیشترخانم‌ها از این رقص استقبال می‌کنند. زَنگی یا زَندی: در این رقص رقصندگان یک قدم به جلو گذاشته و سپس یک قدم به عقب می‌روند و این حالت تا پایان ادامه می‌یابد در این رقص ضرور ت احتیاط، دوراندیشی و تجزیه و تحلیل عملکرد از جانب انسان به تصویر کشیده می‌شود، در واقع در این رقص سنجیده گام برداشتن تبلیغمی‌گردد. شَه‌لایی: رقص شَلایی گونه‌ای رقص نمایشی - رزمی است که رقصندگان پاهای خود را به حالتی لنگان حرکت می‌دهند. این رقص را می‌توانتراژدی شکست دانست
حرکت می‌دهند. این رقص را می‌توانتراژدی شکست دانست در این رقص قدم‌ها نا استوار و پاها کمی شکسته و خم برداشته می‌شوند تا شکست در برابر چشمان حضار ترسیم گردد. این رقص از گونه رقص‌های رزمی است و بیانگر شکست از دشمن و طلب عفو از مردم به شکلی نمادین است. سه‌جار: رقص سه‌جار با ریتم آرام شروع و سپس بر سرعت حرکات افزوده می‌شود. در آن سه حرکت پا در سه حرکت به جلو وجود دارد. خانه‌میری: خانه‌میری یا خان امیری مخصوص خوانین بوده که آن را در پشت بام‌ها به سبک آرام و ملایمی برگزار می‌کردند که تداعی‌گر پیروزی است.
و ملایمی برگزار می‌کردند که تداعی‌گر پیروزی است. چه‌مه‌ری: در «چه‌مه‌ری» که در هنگام «غم و مرثیه» انجام می‌شود افراد شرکت‌کننده «تفنگ» به دست می‌گیرند یا «خنجر» به کمر می‌بندند. عمر و قدمت هەڵپەڕکە و چه‌مه‌ری خیلی زیاد است و مربوط به چند سال قبل یا مربوط به یک منطقه خاص یا یک فرد خاص نبوده بلکه مربوط به دوره‌ای است که تسلط هنری توانسته‌است آن را به تمام جامعه کل حاکم کند. پوشش. نوع پوشش مردم گیلانغرب هم مانند دیگر مردم کلهر است. در میان مردان کرد، لباس مردانه‌ی کردی "«چوخه و رانک»" و البته در میان مردم ایل
کردی "«چوخه و رانک»" و البته در میان مردم ایل کلهر نام دیگری به نام "«دڵنگ کوردی»" نیز دارد. در این شهر مردان و زنان مسن‌تر علاوه بر کلاهی که در میان مردم کردستان رسم است بر روی سر می‌گذارند؛ که برای مردان از یک کلاه گرد (عرقچین)و "چفیه (شماق)" تشکیل می‌شود و گیوه(کڵاش) هایی که بین کلهرها مشهور است می‌پوشند؛ و برای زنان هم سربندی به نام گُلوَنی که عمدتا پارچه‌ای مشکی با نقش‌های قرمز و سفید بر روی آن است بر سر می‌بندند. پوشش مردان کلهر اینگونه است که پوشاک کردی را عمدتاً جلوبسته به تن می‌کنند و شال کمر
کردی را عمدتاً جلوبسته به تن می‌کنند و شال کمر نمیبندند. لباس سنتی مردان این منطقه که "فەرەجی" نامیده می‌شود، بسیار معروف است. که از کرک یک نوع بز شال‌هایی را می‌بافند و از آن فەرەجی تهیه می‌شود. امروزه پوشاک کردی بیشتر برای مراسمات شادی به کار می‌رود. صنایع دستی. صنایع دستی شامل نوع خاصی از گلیم، گبه و چیغ یا چیت (حصیر) است. و سوغاتی دیگر نیز انواع محصولات لبنی و میوه‌های بومی منطقه، و از طرفی برای نگهداری طبیعی از محصولات لبنی در دیگر شهرها و استان‌ها می‌توان مشک‌ و «هیزه» (مشک مخصوص روغن)، را به سوغات
مشک‌ و «هیزه» (مشک مخصوص روغن)، را به سوغات برد. بلایای طبیعی. زلزله ۲۱ آبان ۹۶ به قدرت ۷٫۳ ریشتر که بزرگترین زلزله سال در جهان بود، ساعت ۲۱:۴۸ ازگله در ثلاث باباجانی را در عمق ۱۱ کیلومتری زمین لرزاند که مقدار ۶٫۴ ریشتر آن چیزی نزدیک به زلزله بم به گیلان‌غرب رسید و طبق آمار غیررسمی بالای ۳۰۰ زخمی در روستاها و شهر بر جای گذاشت. بیش‌ترین ویرانی این زلزله در سرپل ذهاب بود که ۷ ریشتر زلزله به آن رسیده بود و کشته و زخمی زیادی را بر جای گذاشت. این زلزله در کل استان کرمانشاه و ایلام و کردستان به‌طور جدی حس شد و
کرمانشاه و ایلام و کردستان به‌طور جدی حس شد و حتی استان‌های خوزستان و آذربایجان‌های شرقی و غربی و اصفهان و همدان و اراک و … هم آن را احساس کردند. این زلزله آنقدر قوی بود که حتی تا دریای مدیترانه احساس شد و خسارات زیادی را در ایران و عراق بر جای گذاشت. پیش از این در آذرماه سال جاری هم زلزله دیگری به بزرگی ۶٫۴ ریشتر استان کرمانشاه را لرزانده بود و در مناطقی از غرب ایران از جمله کردستان و همچنین بیشتر شهرهای استان ایلام و آذربایجان غربی و شرقی هم احساس شده بود. مدیرکل مدیریت بحران استان کرمانشاه نیز گفته،
بود. مدیرکل مدیریت بحران استان کرمانشاه نیز گفته، زلزله ۵٫۹ ریشتری گیلانغرب تا این لحظه تلفات جانی نداشته‌است. گفتنی است نخستین زلزله بزرگ کرمانشاه در سال ۱۳۹۶ در منطقه‌ای بین ایران - عراق به بزرگی ۷٫۳ ریشتر رخ داد. این زلزله شامگاه یکشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۶ در نزدیکی ازگله، استان کرمانشاه در نزدیکی مرز ایران و عراق در ۳۲ کیلومتری جنوب غربی شهر حلبچه عراق ایران رخ داد. متخصصین می‌گویند، زمین‌لرزه‌های بعدی تماماً پس لرزه‌های زلزله اصلی و سال گذشته در کرمانشاه بوده‌است. سوغاتی‌ها. لبنیات، گوشت، گندم، نخودفرنگی،
سوغاتی‌ها. لبنیات، گوشت، گندم، نخودفرنگی، برنج، خیار، گوجه‌فرنگی، بادمجان، بامیه، خرما، ذرت، برخی از مرکبات، نان ساجی و بودیان … در نواحی و روستاهای سردسیر شرقی و شمال شرقی شهرستان که سمت شهرستان‌های اسلام‌آباد غرب و چرداول و ایوان غرب استان ایلام است مثلاً شهر سرمست محصول گردو و در نواحی گرمسیر و غربی که به سمت قصر شیرین و سومار درختان تنومند خرما رخ نمایی می‌کنند. بوته‌های کمیاب مورد که خواص درمانی زیادی دارند در سراب گیلانغرب واقع شده‌اند. پوشاک : سوغاتی های این شهر از جمله لباس کردی، گیوه (کڵاش) و
های این شهر از جمله لباس کردی، گیوه (کڵاش) و سەروێن است خوراکی‌ها: لبنیات محلی و در برخی فصل‌ها بیشتر در تابستان می‌توان به گوجۀ محلی این منطقه ("تماته کوردی") نیز اشاره کرد. غذاها: از برخی غذاها می‌توان به نان ساجی، کلانه، دووینە، خورش خلال بادام اشاره کرد. شیرینی ها: از شیرینی‌ها می‌توان به نان برنجی، کاک و بژی اشاره کرد.
"دینور" (به کردی: "دینه‌وه‌ر") یکی از شهرهای استان کرمانشاه در غرب ایران است. این شهر مرکز بخش دینوَر شهرستان صحنه است. شهر دینور بر سر راه بیستون به سنقر قرار دارد و از دیدنی‌های آن پل میان‌راهان است که بر روی رودخانه دینورآب قرار دارد و بنای اصلی آن منسوب به دورهٔ صفوی است. در سال‌های اخیر پل بتونی جدیدی نیز در زیردست پل دینور ایجاد شده‌است. شاخهٔ چهارم رود دینورآب در میان‌راهان به این رود می‌پیوندد. پس از گذر از پل میان‌راهان در دهکده برناج، آب برناج به رود دینورآب اضافه شده و با پیوستن آب نوژی‌وران به
رود دینورآب اضافه شده و با پیوستن آب نوژی‌وران به آن، دینورآب اصلی را شکل می‌دهد. مردم این شهر به زبان کردی مایانی‌ (دینوری) و زبان لکی تکلم می کنند تاریخچه. در فرهنگ جغرافیائی ایران ج ۵ آمده‌است: میان‌راهان دهی است از دهستان دینور بخش صحنه شهرستان کرمانشاهان، واقع در ۲۲ هزار گزی شمال باختری صحنه با ۳۰۰ تن سکنه. آب آن از رودخانه و راه آن ماشین‌رو است. بخش دینور به مرکزیت روستای میان‌راهان در ۱۴ مرداد ۱۳۶۸ تأسیس شد. این روستا با تصویب قانون جدید تقسیمات کشوری در ۱۲ خرداد ۱۳۷۹ بر اساس مصوبۀ «۹۹۱۲/ت ۲۱۲۹۵ک»
در ۱۲ خرداد ۱۳۷۹ بر اساس مصوبۀ «۹۹۱۲/ت ۲۱۲۹۵ک» هیأت دولت به شهر تبدیل شد و نام آن نیز به دینور تغییر یافت. با این وجود تا مدت‌ها از استفاده از نام جدید خودداری می‌شد. در تاریخ ۱۸ آذر ۱۳۹۹ مدیرکل دفتر امور سیاسی، انتخابات و تقسیمات کشوری وزارت کشور با ارسال نامه‌ای به فرماندار شهرستان صحنه استفاده از نام «دینور» را برای تمامی ادارات دولتی الزامی اعلام کرد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت شهر دینور ۶۹۵ نفر (۲۰۶ خانوار) بوده‌است..
نوسود یکی از شهرهای استان کرمانشاه در غرب ایران است. این شهر مرکز بخش نوسود شهرستان پاوه است. شهر نوسود در موقعیت ۳۵ درجه عرض شمالی و ۴۶ درجه طول شرقی واقع شده است. زبان مردم نوسود زبان هورامی است. فاصله نوسود تا پاوه حدود ۳۵ کیلومتر است و در شمال باختری آن واقع شده است. شهر کوچک مرزی نوسود تا سال ۱۳۱۰ خورشیدی مرکز حکومت جعفر سلطان بود. مردم نوسود به زبان کردی گویش هورامی سخن می‌گویند. نوسود در بهمن ۱۳۵۹ با حمله ارتش عراق اشغال شد و در ۲۴ اسفند ۱۳۶۶ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی با شروع عملیات و الفجر ۱۰ از
انقلاب اسلامی با شروع عملیات و الفجر ۱۰ از دست عراق، بدون درگیری و عقب‌نشینی قوای متخاصم، آزاد شد. شهر نوسود در نقطۀ صفر مرزی واقع شده و چهار کیلومتر با مرز عراق فاصله دارد. در تابستان ۱۴۰۲ به‌طور موقت مرز پاسپورتی در این منطقه افتتاح گردید و شهروندان ایران با داشتن پاسپورت می‌توانند از این گذرگاه مرزی به کشور عراق سفر کنند.
هَلَشی (به زبان کردی: هه‌ڵه‌شی) یکی از شهرهای استان کرمانشاه در غرب ایران است. این شهر در شهرستان کرمانشاه است. پیشینه. فرهنگ جغرافیائی ایران ج ۵ دربارهٔ این محل می‌نویسد: «هلشی دهی است از بخش مرکزی شهرستان کرمانشاهان که ۲۰۰ تن سکنه دارد. آب آن از رودخانهٔ مرک و محصول عمده‌اش غله، حبوب، چغندر قند و صیفی است.» پس از آن در تاریخ ۱۸ مرداد ۱۳۶۶ روستای هلشی به عنوان مرکز دهستانی به نام دهستان سرفیروزآباد مشتمل بر ۱۲۱ روستا، مزرعه و مکان تأسیس شد. هلشی در تاریخ ۲۴ دی ۱۳۶۸ به عنوان مرکز بخش فیروزآباد برگزیده شد.
دی ۱۳۶۸ به عنوان مرکز بخش فیروزآباد برگزیده شد. محرومیت از امکانات شهری. اگرچه هلشی مدت‌هاست که به شهر ارتقاء پیدا کرده است، اما هنوز در حد روستا مانده و به دلیل نبود زمین کافی دستگاه‌ها و بانک‌ها در این شهر مستقر نشده‌اند و برای دفع فاضلاب شهر هلشی نیز اقدامی انجام نشده است. هلشی به عنوان مرکز بخش فیروزآباد همچنین از داشتن مرکز بهداشتی و نیز ناحیهٔ صنعتی محروم است. تخریب منابع طبیعی در منطقهٔ فیروزآباد نیز از دیگر معضلات این بخش است، به‌گونه‌ای که برای حفاظت از منابع طبیعی ۷۰ هزار هکتاری این منطقه تنها سه
از منابع طبیعی ۷۰ هزار هکتاری این منطقه تنها سه نفر نیرو وجود دارد. مردم. مردم این شهر کُرد هستند و به گویش کلهری و لکی صحبت می کنند. دین مردم هلشی شیعه و همچنین یارسان است. طبق سرشماری سال ۱۳۸۵ در این شهر ۴۵۷ نفر در ۱۱۴ خانواده سکونت دارند.
پلی‌بوی یک مجله آمریکایی است. مجله پلی‌بوی که به صورت ماهیانه در ده‌ها کشور جهان و به زبان‌های گوناگون منتشر می‌شود، شامل مقالات سیاسی، اجتماعی و ورزشی، مصاحبه با شخصیت‌های مهم جامعه، مقالات مرتبط با مُد، عکس‌های مانکن‌های زن و برخی افراد مشهور به صورت عریان و هم‌چنین مقالاتی در مورد مسائل جنسی با موضوعیت آمیزش جنسی است که از سال ۱۹۵۳ میلادی (۱۳۳۲ خورشیدی) توسط هیو هفنر و همکاران در آمریکا برای نخستین‌بار انتشار یافت و تاکنون نیز ادامه دارد. شرکت پلی‌بوی نقش مهمی در انقلاب جنسی داشت و بعدها زیر چتر شرکت
نقش مهمی در انقلاب جنسی داشت و بعدها زیر چتر شرکت پلی‌بوی انترپرایز با گسترش حیطه خود از مجله به تمامی فرم‌های رسانه‌ای، از جمله شبکه رادیویی، تلویزیونی و اینترنت نفوذ گسترده‌ای یافت و به یک امپراتوری رسانه‌ای در زمینه مربوط به مسایل جنسی تبدیل شد. مجله پلی‌بوی همچنین در هر شماره خود داستان‌های کوتاهی از نویسندگان برجسته جهان از جمله آرتور سی. کلارک، ایان فلمینگ، ولادیمیر ناباکوف و مارگارت اتوود را منتشر می‌کند. همچنین عکس‌های زنان برهنه که به همراه مقالات گوناگون در مجله پلی‌بوی به چاپ می‌رسد را می‌توان
گوناگون در مجله پلی‌بوی به چاپ می‌رسد را می‌توان در رده "عکس‌های سافت" جای داد که برخلاف "عکس‌های هارد" شامل عکس‌هایی که دارای تماس و آمیزش جنسی باشند نیست و تنها شامل عکس اندام برهنه زنان مدل خود می‌شود. شرکت پلی‌بوی انترپرایز که ناشر مجله پلی‌بوی است، در مجله از استفاده از تصاویری که حاوی آمیزش جنسی باشد، خودداری می‌کند و تنها به نشان دادن تصاویر برهنه زنان بالای سن قانونی اکتفا می‌کند. با این وجود در دیگر رسانه‌های خود از جمله در تلویزیون پلی‌بوی، به تولید فیلم‌هایی ویژه بزرگسالان می‌پردازد که آمیزش
تولید فیلم‌هایی ویژه بزرگسالان می‌پردازد که آمیزش جنسی را نیز نشان می‌دهند. در مارس ۲۰۲۰، بن کوهن، مدیرعامل پلی‌بوی انترپرایز، اعلام کرد که نسخه بهار ۲۰۲۰ آخرین شماره چاپ منظم برنامه‌ریزی شده خواهد بود و این مجله اکنون محتوای خود را به صورت آنلاین منتشر می‌کند. تاریخچه. در سال ۱۹۵۳، هیو هفنر که از رشته روان‌شناسی فارغ‌التحصیل شده بود و برای یک مجله کار می‌کرد تصمیم گرفت یک مجله برای خودش چاپ کند و نام آن را شب مردانه (Stag Party) گذاشت. ویژگی‌ها. نوشتار ادبی. مجله پلی‌بوی در هر شماره خود، داستان‌های کوتاهی
مجله پلی‌بوی در هر شماره خود، داستان‌های کوتاهی از نویسندگان برجسته جهان از جمله آرتور سی. کلارک، ایان فلمینگ، ولادیمیر ناباکوف و مارگارت اتوود را منتشر می‌کند. شل سیلورستاین برای مجله پلی‌بوی طراحی می‌کرد و شعر و قصه می‌نوشت. فروش. مجله پلی‌بوی در سراسر دنیا شهرت جهانی و علاقه‌مندان فراوانی دارد. پر فروش‌ترین نسخه این مجله، مربوط به شماره نوامبر ۱۹۷۲ است که تعداد شمارگانش به ۷٬۱۶۱٬۵۶۱ نسخه رسید. مدل روی جلد این شماره، پَم راولینگز نام داشت. بر پایه آمار اعلام شده یک چهارم همه دانشجویان آمریکایی در همه