payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کتیبه میازدی، از اوایل قرن دوازدهم میلادی هستند. زبان‌های تبتی توسط حدود ۶ میلیون نفر در فلات تبت و مناطق همجوار در هیمالیا و سیچوآن غربی تکلم می‌شوند. آن‌ها از تبتی باستان که تا پیش از گسترش امپراتوری تبت در قرن هفتم، در دره یارلونگ سخن گفته می‌شد، ریشه گرفته‌اند. اگرچه این امپراتوری در قرن ۹ سقوط کرد اما تبتی کلاسیک به عنوان زبان مقدس مذهب بودیسم تبتی همچنان کاربرد دارد. دیگر زبان‌های این خانواده در مناطق پرارتفاع صحبت می‌شوند. جنوبی‌ترین زبان‌ها کارنی هستند که توسط ۴ میلیون نفر در تپه‌های در امتداد مرز
که توسط ۴ میلیون نفر در تپه‌های در امتداد مرز میانمار و تایلند صحبت می‌شوند. بیشترین تنوع این زبان در تپه‌های کارن وجود دارد که گمان می‌رود موطن این گروه باشد. ارتفاعات بلند از شمال شرقی هند تا شمال میانمار حاوی بیش از ۱۰۰ زبان متنوع و متنوع چینی-تبتی است. سایر زبان‌های چینی-تبتی در امتداد دامنه‌های جنوبی هیمالیا، جنوب غربی چین و شمال تایلند یافت می‌شوند. واژگان. در جدول زیر نمونه‌ای از واژگان این خانواده ارائه شده‌است.
زبان‌های تبتی-برمه‌ای نام یکی از زیرشاخه‌های خانواده زبان‌های چینی-تبتی است که شامل زبان‌های غیر چینی این خانواده می‌شود. بیش از ۴۰۰ زبان از این خانواده در جنوب شرق آسیا و بخش‌هایی از شرق و جنوب آسیا گویش می‌شوند. حدود۶۰ میلیون نفر به یکی از زبان‌های تبتی-برمه‌ای سخن می‌گویند که نیمی از آن‌ها به برمه‌ای و ۱۳٪ از آن‌ها به تبتی سخن می‌گویند. نام خانواده از دو زبان گسترده آن یعنی برمه‌ای (بیش از ۳۵ میلیون سخنگو) و تبتی (بیش از ۸ میلیون) آمده‌است. این زبان‌ها همچنین دارای سنت‌های ادبی گسترده‌ای هستند که قدمت
همچنین دارای سنت‌های ادبی گسترده‌ای هستند که قدمت آن‌ها به ترتیب به قرون ۱۲ و ۷ می‌رسد.
گوانگ‌دونگ , یا کوانگ‌تونگ یا کانتون یکی از استان‌های جنوبی جمهوری خلق چین است که از نظر جمعیت، پرجمعیت‌ترین استان کشور به‌شمار می‌رود. مرکز آن شهر گوانگ‌ژو است و طبق سرشماری سال ۲۰۲۰، بیش از ۱۲۶ میلیون نفر جمعیت دارد. مساحت گوانگ‌دونگ حدود ۱۷۹٬۸۰۰ کیلومتر مربع است که آن را از نظر مساحت در جایگاه پانزدهم در میان استان‌های چین قرار می‌دهد. گوانگ‌دونگ از شرق با استان فوجیان، از شمال با استان‌های جیانگ‌شی و هونان، از غرب با گوانگ‌شی و از جنوب با هنگ‌کنگ، ماکائو و دریای جنوبی چین هم‌مرز است. این استان در امتداد
و دریای جنوبی چین هم‌مرز است. این استان در امتداد دلتای رود مروارید واقع شده و نقش مهمی در پیوندهای دریایی و بازرگانی جنوب چین دارد. گوانگ‌دونگ یکی از ثروتمندترین و صنعتی‌ترین استان‌های چین به‌شمار می‌رود. در سال ۲۰۲۱، تولید ناخالص داخلی آن حدود دو تریلیون دلار آمریکا بود و در میان استان‌های چین رتبهٔ نخست را داشت. این استان از قطب‌های مهم تولید، صادرات، فناوری و خدمات در چین محسوب می‌شود. شهرهای گوانگ‌ژو و شنژن از مراکز اقتصادی اصلی در این استان هستند. از نظر تاریخی، گوانگ‌دونگ از دوران باستان بخشی از
از نظر تاریخی، گوانگ‌دونگ از دوران باستان بخشی از سرزمین‌های چین بوده و در دوره‌های گوناگون، به‌ویژه در دوران چینگ و استعمار غربی، نقش کلیدی در تجارت خارجی ایفا کرده است. بندر گوانگ‌ژو در قرن نوزدهم یکی از فعال‌ترین بندرهای تجاری در ارتباط با اروپا و آمریکا بود. ترکیب قومی استان عمدتاً از قوم هان تشکیل شده است. زبان غالب مردم، کانتونی (یوی) است، اما زبان‌های هاکا و مین جنوبی نیز در مناطق مختلف استان رواج دارند. با افزایش مهاجرت داخلی، زبان ماندارین به‌عنوان زبان رسمی کشور نیز به‌طور گسترده در استان به‌کار
زبان رسمی کشور نیز به‌طور گسترده در استان به‌کار می‌رود. گوانگ‌دونگ یکی از مراکز برجستهٔ فرهنگی چین است. این استان زادگاه اپرای کانتونی، سبک‌های متنوعی از هنرهای رزمی همچون وینگ‌چون، و همچنین آشپزی کانتونی است که شهرت جهانی دارد. آشپزی کانتونی، پایهٔ بسیاری از رستوران‌های چینی در سراسر جهان را تشکیل می‌دهد. این استان از زیرساخت‌های پیشرفته‌ای برخوردار است و با داشتن شبکه‌ای گسترده از بزرگراه‌ها، خطوط راه‌آهن، فرودگاه‌های بین‌المللی و بنادر مهم مانند گوانگ‌ژو و شنژن، از جایگاه راهبردی در بازرگانی داخلی و
و شنژن، از جایگاه راهبردی در بازرگانی داخلی و بین‌المللی برخوردار است. گوانگ‌دونگ همچنین بخشی از منطقهٔ شهری بزرگ موسوم به «منطقه خلیج بزرگ گوانگ‌دونگ-هنگ‌کنگ-ماکائو» است که شامل ۹ شهر از گوانگ‌دونگ و دو منطقهٔ ویژهٔ هنگ‌کنگ و ماکائو می‌شود. این منطقه یکی از بزرگ‌ترین خوشه‌های اقتصادی و جمعیتی در جهان به‌شمار می‌آید. تاریخ. پیشاتاریخ. آغاز عصر نوسنگی در دلتای رود مروارید (珠江三角洲) به حدود ۷۰۰۰ سال پیش بازمی‌گردد. دورهٔ نخست این عصر از حدود ۵۰۵۰ تا ۳۰۵۰ پیش از میلاد و دورهٔ پایانی آن از حدود ۳۰۵۰ تا ۱۵۵۰ پیش
میلاد و دورهٔ پایانی آن از حدود ۳۰۵۰ تا ۱۵۵۰ پیش از میلاد ادامه داشت. به‌نظر می‌رسد فرهنگ نوسنگی در مناطق ساحلی گوانگ‌دونگ از ناحیهٔ میانی رود یانگ‌تسه وارد شده باشد. در نواحی داخلی گوانگ‌دونگ، فرهنگ نوسنگی حدود ۴۶۰۰ سال پیش شکل گرفت که با فرهنگ شیشیا (石峽文化) در شمال این ناحیه شناخته می‌شود. دوران باستان و امپراتوری. پیش از پیوستن به چین، منطقهٔ گوانگ‌دونگ محل سکونت اقوام قبیله‌ای موسوم به بای‌یوئه (صد یوئه) بود. در دورهٔ دودمان چین، این منطقه برای نخستین‌بار تحت کنترل حکومت چین قرار گرفت و واحد اداری
تحت کنترل حکومت چین قرار گرفت و واحد اداری نانهای با مرکزیت پانیو، در نزدیکی گوانگ‌ژو امروزی، تأسیس شد. پس از فروپاشی دودمان چین، پادشاهی مستقلی به‌نام نان‌یوئه بر منطقه حاکم شد، تا آن‌که در دورهٔ دودمان هان، این سرزمین به استان جیاوجی پیوست. بخش جنوبی آن به عنوان دروازهٔ تجاری با جهان غرب، از جمله امپراتوری روم، عمل می‌کرد. در دوران سه پادشاهی، گوانگ‌دونگ به استان مستقل گوانگ تبدیل شد. شهر بندری گوانگ‌ژو، با وجود بیماری‌های استوایی و حیات وحش خطرناک، مرکز تجارت پررونق با مردمانی از سرزمین‌های دور از جمله
تجارت پررونق با مردمانی از سرزمین‌های دور از جمله ایرانیان، مالایی‌ها و هندی‌ها بود. در این شهر مسلمانان شیعه، که از خراسان گریخته بودند، و بوداییان هندی، در کنار هم می‌زیستند و عبادتگاه‌های خود را بنا کرده بودند. با این حال، حملات خارجی مانند یورش عرب‌ها و ایرانیان در سال ۷۵۸ میلادی و فساد مقامات محلی، موجب تنش‌هایی میان ساکنان شد. در سال ۶۲۷ میلادی، گوانگ‌دونگ همراه با گوانگ‌شی به بخش لینگ‌نان (نواحی جنوبی کوهستان‌ها) در نظام تقسیمات سیاسی دودمان تانگ پیوست. در سال ۹۷۱ میلادی، در دوران دودمان سونگ، بخش
در سال ۹۷۱ میلادی، در دوران دودمان سونگ، بخش گوانگ‌دونگ به «گوانگ‌نان شرقی» (廣南東路) تغییر نام یافت، که نام امروزی «گوانگ‌دونگ» برگرفته از آن است. سلطه چینیان و مهاجرت‌ها. از زمان فروپاشی دودمان هان، جمعیت گوانگ‌دونگ به‌تدریج با مهاجرت گستردهٔ مردم از شمال چین، به‌ویژه در دوره‌های آشوب سیاسی و حملات بیگانگان، دگرگون شد و فرهنگ چینی بر منطقه غالب گشت. به‌عنوان نمونه، پس از شورش آن لوشان در سدهٔ هشتم میلادی، جمعیت گوانگ‌ژو در عرض چند دهه حدود ۷۵٪ افزایش یافت. در سدهٔ سیزدهم میلادی، هم‌زمان با حمله مغولان به
در سدهٔ سیزدهم میلادی، هم‌زمان با حمله مغولان به جنوب چین، در نبرد یامن در سال ۱۲۷۹ میلادی که در گوانگ‌دونگ روی داد، نیروی دریایی دودمان سونگ جنوبی شکست خورد و این دودمان پایان یافت. در دورهٔ یوان، بیشتر مناطق کنونی گوانگ‌دونگ به استان جیانگ‌شی تعلق داشت، اما در آغاز دودمان مینگ، نام «استان گوانگ‌دونگ» به‌کار گرفته شد. روابط تجاری و نفوذ خارجی. از سدهٔ شانزدهم میلادی، گوانگ‌دونگ به یکی از مراکز اصلی تجارت جهانی چین بدل شد. بازرگانان پرتغالی و بریتانیایی از طریق تنگهٔ مالاکا و دریای جنوبی چین به گوانگ‌ژو
طریق تنگهٔ مالاکا و دریای جنوبی چین به گوانگ‌ژو آمدند. ماکائو در سال ۱۵۵۷ میلادی به‌عنوان نخستین سکونتگاه اروپایی در چین، مستعمره پرتغال شد. در سدهٔ نوزدهم، تجارت تریاک از طریق گوانگ‌ژو موجب آغاز جنگ اول تریاک شد که به مداخلهٔ گستردهٔ قدرت‌های غربی در چین انجامید. هنگ‌کنگ به بریتانیا، و منطقهٔ کوانگ‌چووان (امروزه ژان‌جیانگ) به فرانسه واگذار شد. مهاجرت به خارج و تأثیرات زبانی. مهاجرت گستردهٔ مردم گوانگ‌دونگ به خارج از کشور، به‌ویژه از هنگ‌کنگ به مستعمرات بریتانیا، سبب شد بسیاری از جوامع چینی خارج از کشور
سبب شد بسیاری از جوامع چینی خارج از کشور ریشه در فرهنگ کانتونی داشته باشند. گویش‌های کانتونی، هاکا و تیوشو در میان مهاجران چینی بسیار رایج‌تر از ماندارین هستند. بسیاری از واژه‌های چینی در زبان‌های غربی، از جمله واژهٔ «dim sum»، از لهجهٔ کانتونی گرفته شده‌اند. همچنین، برخی واژه‌های ماندارین که ریشهٔ بیگانه دارند، از طریق کانتونی وارد این زبان شده‌اند؛ برای نمونه، واژهٔ «نیگ‌منگ» (柠檬) به‌معنای «لیمو»، که در کانتونی «لینگ‌مونگ» تلفظ می‌شود. قرن نوزدهم و جنبش‌های اصلاحی. در دههٔ ۱۸۵۰، گوانگ‌دونگ مرکز شورش‌های
اصلاحی. در دههٔ ۱۸۵۰، گوانگ‌دونگ مرکز شورش‌های ضدمنچو و ضدخارجی بود. شورش سرخ‌عمامه‌پوشان (۱۸۵۶–۱۸۵۴) و همچنین قیام پادشاهی آسمانی تای‌پینگ، که رهبر آن، هونگ شیائوچوان، اهل گوانگ‌دونگ بود، از جمله این رویدادهاست. سون یات‌سن، بنیان‌گذار جمهوری چین، نیز از اهالی این استان بود. قرن بیستم تا امروز. در دههٔ ۱۹۲۰، گوانگ‌دونگ پایگاه اصلی کومین‌تانگ برای لشکرکشی شمالی و اتحاد مجدد چین شد. آکادمی نظامی خوان‌پوآ نیز در نزدیکی گوانگ‌ژو تأسیس شد. پس از شکست کومین‌تانگ در جنگ داخلی چین، گوانگ‌ژو به‌طور موقت پایتخت
در جنگ داخلی چین، گوانگ‌ژو به‌طور موقت پایتخت جمهوری چین شد، اما با پیشروی ارتش آزادی‌بخش خلق، استان به‌تصرف کمونیست‌ها درآمد. در سال ۱۹۵۲، دولت تازه‌تأسیس کمونیست سیاست‌های سختگیرانه‌ای در زمینهٔ مالیات و اصلاحات ارضی اجرا کرد. تلاش‌های فَنگ فَنگ، رهبر محلی حزب برای حمایت از کسب‌وکارهای موفق و ارتباط با هنگ‌کنگ، با مخالفت مائو تسه‌تونگ روبه‌رو شد و او به همراه هزاران کادر حزبی از مقام خود برکنار شد. در دوران «اصلاحات و گشایش» در دههٔ ۱۹۸۰، گوانگ‌دونگ به‌عنوان پیشگام اصلاحات اقتصادی معرفی شد. نزدیکی به
پیشگام اصلاحات اقتصادی معرفی شد. نزدیکی به هنگ‌کنگ و پیوندهای تجاری با خارج، باعث رشد چشمگیر اقتصادی شد و این استان را به پردرآمدترین استان چین بدل کرد. در سال‌های ۱۹۵۲، ۱۹۵۵ و ۱۹۶۵، تغییراتی در مرزهای گوانگ‌دونگ و گوانگ‌شی انجام شد. همچنین، جزیرهٔ هاینان که پیش‌تر بخشی از گوانگ‌دونگ بود، در سال ۱۹۸۸ به استانی مستقل تبدیل شد.
چینی یوئی یا کانتونی (کانتُنی) نام گروهی از زبان‌های چینی است که بیشتر در جنوب چین در گوانگ‌دونگ (کانتون)، هنگ کنگ و ماکائو تکلم می‌شود. سخنوران این زبان دارای فهم متقابل نسبت به سایر گونه‌های چینی نیستند. نام کانتونی که یکی از گویش‌های این زبان است گاه به کل خانواده اطلاق می‌شود اما زبان‌شناسان ترجیح می‌دهند این نام فقط به گونه‌ای از یوئی که در گوانگ‌ژو (کانتون)، واژو، هنگ کنگ و ماکائو کاربرد دارد اطلاق شود. تایشانی که در نواحی ساحلی ژیانگمن صحبت می‌شود و از دیگر زبان‌های این خانواده است، زبان بیشتر
و از دیگر زبان‌های این خانواده است، زبان بیشتر مهاجران قرن ۱۹ گوانگ‌دونگ به آمریکای شمالی و جنوب‌شرق آسیا بود. مهاجران بعدی بیشتر کانتونی‌زبان بوده‌اند.
پَرپاتنگ نام روستایی کوچک وکوهستانی است از توابع بخش مهران شهرستان بندرلنگه در شهرستان بندرلنگه در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران. این روستا زیر پرپاتنگ (تپه پاتنگ )واقع شده‌است. محدوده پرپاتنگ. از شمال کوه لاور، از جنوب درواه و روستای کنارزرد، از مغرب کوه، و از سمت مشرق به روستای کم‌رضوان محدود می‌گردد. جمعیت. جمعیت این روستا ۴۵ نفر (۴ خانوار) می‌باشد که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. . شغل مردم این روستا دامداری ودام پروری است. دارای یک باب مدرسه، یک باب
ودام پروری است. دارای یک باب مدرسه، یک باب آب‌انبار (برکه) و یک مسجد می‌باشد. سد کوچکی در شمال روستا وجود دارد که در حدود ۲ تا ۴ ماه آب باران حفظ می‌کند. این روستا در سابق از توابع بخش بستک بوده‌است، اما حالا مدت چند سال است که از بستک جدا شده و به بخش خمیر پیوند داده‌اند. این روستا در فاصله ۶۰ کیلومتری از سمت مشرق دهستان کوخرد واقع شده‌است. گیاهان دارویی. در کوه‌های اطراف این روستا گیاهان داروئی متعددی وجود دارد، مردم روستا این گیاهای داروئی را جمع می‌کنند و می‌فروشند و از این راه گذران زندگی می‌کنند.
شهرستان مَمَسَنی یکی از شهرستان‌های تاریخی و کهن استان فارس در ایران است. مرکز این شهرستان، شهر نورآباد می‌باشد. شهرستان ممسنی از لحاظ جغرافیایی در جنوب غربی ایران و غرب شیراز قرار گرفته‌است. جمعیت این شهرستان نیز طبق سرشماری انجام شده در سال ۱۳۹۵، برابر با ۱۵۷٬۵۲۷ تن بوده‌است. تقسیمات کشوری. شهرستان ممسنی دارای چهار بخش است: شهرها: نورآباد، خومه‌زار شهرها: بابامُنیر شهرها: – شهرها: – شهرستان ممسنی دارای حدود ۶۰۰ روستا است.
رَباب (Rabab) یک ساز کهن و قدیمی است که خاستگاه آن خراسان قدیم (افغانستان کنونی) است. رباب بیش از یک هزار سال قدمت دارد و گویش پارسی‌اش رواوه می‌باشد. در متون باستانی و یونانی و به ویژه در لاتین «پندورا پرزاروم» نگاشته شده‌است. تاریخچه. خاستگاه رباب، به اعتقاد جان بیلی، موسیقی‌دان انگلیسی که سالهای زيادی درباره موسيقی محلی افغانستان تحقیق کرده است، شهر هرات است. گفته شده شخصی بنام «نتن خان» که در قرن ۱۶ میلادی در دامنه‌های پامیر بدخشان می‌زیسته‌است و معاصر اکبر کبیر (سومین پادشاه از سلسله گورکانیان یا
اکبر کبیر (سومین پادشاه از سلسله گورکانیان یا امپراتوری مغولی هند) بوده این ساز را بازطراحی کرده‌است. این سازِ آرشه‌ای بدنه‌اش مانند رباب کوچک، دو کاسه‌ای است که نخست به شکل ساز آرشه‌ای بوده و با آرشه یا کمان نواخته می‌شده اما به مرور زمان تکامل یافته و با مضرابی به نام ناخنک یا شهباز نواخته می‌شود. این ساز قبلاً دو سیم داشته که بعدها یک سیم دیگر به آن اضافه شده‌است و آن را کمانچه می‌نامند. از نوازندگان رباب در ایران به محمدنسیم خوش نواز اشاره کرده و در افغانستان می‌توان به محمد رحیم خوش‌نواز اشاره کرد.
می‌توان به محمد رحیم خوش‌نواز اشاره کرد. اجزاء تشکیل دهنده. تنهٔ این ساز از چوب توت بی دانه ساخته می‌شود که داخل آن تهی بوده و پوست روی آن از پوست بزغاله کشیده می‌شود، تارهایش در قدیم «زه» یا روده بود که استاد محمدعمر تغییراتی اصلاحی در پرده‌ها و تارهای رباب ایجاد کرد و تار نایلون به کار برد. رباب مجموعاً از چهار قسمت شکم، سینه، دسته و سر تشکیل شده‌است، شکم در واقع جعبه‌ای به شکل خربزه‌است که بر سطح جلویی آن، پوست کشیده شده و خرکی کوتاه روی پوست قرار گرفته‌است. سینه نیز جعبه‌ای مثلث شکل است که سطح جلویی
سینه نیز جعبه‌ای مثلث شکل است که سطح جلویی آن، تا اندازه‌ای گرد و ماهی شکل و از جنس چوب است. در سطح جانبی سینه (سطحی که هنگام نواختن در بالا قرار می‌گیرد)، هفت گوشی تعبیه شده که سیم‌های تقویت کننده صدای ساز به دور آن‌ها پیچیده می‌شوند. بر سطح جانبی دیگر (سطح پائینی)، پنجره‌ای دایره‌ای شکل ساخته شده‌است. دسته ساز نسبتاً کوتاه است و بر روی آن، حدود ده «دستان» بسته می‌شود و بالاخره در سر ساز، مانند، تار جعبهٔ گوشی‌ها قرار گرفته و در سطوح بالائی و پائینی این جعبه، هر یک سه گوشی تعبیه شده‌است، سطح جانبی جعبهٔ
هر یک سه گوشی تعبیه شده‌است، سطح جانبی جعبهٔ گوشی‌ها کمی به طرف عقب ادامه یافته‌است. تعداد سیم‌های رباب شش یا سه سیم جفتی است که سیم‌های جفت با یکدیگر هم‌صوت کوک می‌شوند، سیم‌های رباب در قدیم از روده ساخته می‌شده درحالی‌که امروز آن‌ها را از نخ نایلون می‌سازند و سیم بم (نظیر گیتار) روی جسم نایلونی‌اش روکشی فلزی دارد. رباب اساساً سازی محلی است و در نواحی خراسان و افغانستان معمول است. ریشه‌شناسی واژه رباب. واژه رباب عربی است و "معاهده" (اقرب الموارد)(منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از متن اللغة)، "ابر
(آنندراج) (ناظم الاطباء) (از متن اللغة)، "ابر سفید" (از اقرب الموارد) (منتهی الارب) (از شرفنامهٔ منیری) (از منتخب اللغات) (غیاث اللغات) (از متن اللغة) و زن قشنگ و زیبا، نام زنی. (منتهی الارب). نام یک معشوقهٔ عرب بوده. (فرهنگ نظام). نام زنی به حسن مشهور. (انجمن آرا). نام زنی است جمیله معشوقهٔ دعد. (آنندراج) (غیاث اللغات) (از منتخب اللغات). نام زنی به حسن مشهور در عرب. (فرهنگ رشیدی) معنی می‌دهد. «رباب» دختر امرء القیس، همسر حسین بن علی، مادر علی «اصغر» (عبدالله) و سکینه بود. زبان شناسان و فرهنگ نویسان زبان
و سکینه بود. زبان شناسان و فرهنگ نویسان زبان "انگلیسی" به فارسی - قرن ۱۸ میلادی مانند جان ریچاردسون واژه رباب را با تلفظ‌های گوناگون "رُباب" (Rubab) و " ِرباب " (Rebab) و "رَباب" (Rabab) به زبان انگلیسی برگردان کرد. فرهنگ نویسان فارسی به زبان‌های لاتین (یونانی، فرانسوی و ایتالیایی) قرن ۱۷ واژهٔ رباب را "رواوه" (Ruwawah), "باربط سنگین" (Barbitos gravis) , شاشنگ (Shashnag) و "پندورای پارسی" (Persico Pandura) سیتارا (Cithara)برگردان نموده بودند. یوهان آوگوست فویلرس (Johann August Vullers) زبان‌شناس و
آوگوست فویلرس (Johann August Vullers) زبان‌شناس و فرهنگ‌نویس آلمانی زادهٔ شهر بن آلمان، در فرهنگ فارسی به لاتین رباب را معرب واژه پارسی رواوه دانسته که در آن آوه یا آواز حزین نهفته‌است. یوهان آوگوست فویلرس در فرهنگ یاد شده در برگ ۵۰۰ خود نام قدیمی رباب چار تاره را این‌گونه "شیشک"و به کردی کرمانسی "شیشاآنگ" نگارش نموده‌است. در متون گذشته و فرهنگ‌های پارسی اسدی توسی تا برهان قاطع برای اشاره به رباب Cithar, Setar, و به رباب چار تار "شاشک", "شارشک", "شوشک" و بالاخره "شاشنگ" آمده‌است. در زبان فارسی ساز
و بالاخره "شاشنگ" آمده‌است. در زبان فارسی ساز ضربتی-زهی و زخمه‌ای رُباب (Robab, Rubab) و سازواره آرشه‌ای یا کمانی رِباب (Rebec, Rebab)از نگاه مرفولوژی زبانی واژه‌های هم‌نویس (Homograph) اند که رونویس یکسان ولی از دیدگاه آواشناسی هم آواز نیستند. هر دو واژه‌ها با احتمال قوی پارسی نیستند و امکان دارد معرب باشند؛ و این هر دو واژه در زبان فارسی از زبان عربی وام گرفته شده باشد. هردو ساز موسیقی باهم شباهت نزدیک دارند که رباب سازی است که با انگشت و مضراب "زده" یا نواخته می‌شود؛ و رباب که به آن مردمان با زبان‌های
نواخته می‌شود؛ و رباب که به آن مردمان با زبان‌های غیرعربی یعنی هندو ایرانی غیچک (Ghichak) و در زبان هندو ژرمنی آلمانی "گیگی" (Geige) که با کمان "سایده", "شقیده" یا نواخته می‌شود. به زبان‌های هندو اروپایی به رباب عربی Rebec گفته می‌شود. در حالی که رِباب Robab دو پیکری، دوکاسه‌ای و دو بدنی (Corpus) و مانند سی‌تار دارای ۱۸ تا ۲۱ تار دارد که سه تا چار تار برای ملودی (تارهای اصلی) و ۱۷ و ۱۸ تار برای تشدید ارتعاش (Resonance), ضربات منظم و موزون همین تارهای مهتر باریک‌اند. کاسه‌های رباب به هم نزدیک اند؛ ولی
باریک‌اند. کاسه‌های رباب به هم نزدیک اند؛ ولی کاسه‌های سیتار یا سوبهار از هم جدا شده و فاصله گرفته‌اند یا بزرگی کاسه دوم کمتر شده و حتی از بین رفته و حتی تغیر جایگاه و سمت داده‌است. در سی تارها کاسهٔ کوچک دومی که در بخش پایانی سر و دستهٔ پنجه قرار داشته، حذف شده‌است. در ساز سوبهار کاسه درعقب سر ساز قرار دارد. غیچک به عنوان «ربیک» یک کاسه‌ای است و تارهای باریک ضربتی تشدید ارتعاشی ندارد. بربط، عود سرود و رباب کوچک، تمام سازواره‌های با پسوند تار در جمله سازهای زهی زخمه‌ای می‌باشند. درنگاه مترجمان. در ترجمه
زهی زخمه‌ای می‌باشند. درنگاه مترجمان. در ترجمه آثار بزرگان ادبیات و چکامه‌های فارسی نو (از رودکی تا جامی) اسم خاص «رباب» برگردان شده‌است. فریدریش روکرت (Friedrich Rückert) مترجم شاهنامه فردوسی رباب را بکار نبرد است، بلکه از «آهنگ تار» (Saitenklang) بهره گرفته، هامر پورگشتال مترجم معاصر دیوان حافظ نیز به‌جای رباب (Laute) از "آهنگ تار" استفاده کرده‌است. در ادبیات. سازهای موسیقی هند و ایرانی و تورانی (خراسان) همگی با هم از نظر فرهنگی هم خانواده‌اند؛ و این سه حلقهٔ فرهنگی از اسطوره و دانش جدایی ناپذیراند.
سه حلقهٔ فرهنگی از اسطوره و دانش جدایی ناپذیراند. واژهٔ رباب در شاهنامه فردوسی بارها بکار برده شده‌است و نشاندهندهٔ قدمت یکهزار و یکصد سالهٔ این ساز است: همچنین اسدی توسی، انوری، ناصرخسرو، سنایی امیرخسرو دهلوی، بیدل عطار، حافظ، سعدی، مولوی سلطان ولد و بسیاری دیگر در آثار شان رباب بکار رفته‌است. کلمه رباب چند بار در ارتباط با سایر آلات موسیقی گوناگون مانند رود، شاهرود (فارابی)، "بانگ"، چنگ، نای و نی شاه نایی، تار، دوتار، سه تار، سنتور، تنبور، (گیتار) (در زبان غیر استاندارد بعوض [الف] از [و] استفاده می‌شود:
غیر استاندارد بعوض [الف] از [و] استفاده می‌شود: نون به‌جای نان، جون به‌جای جان و تور برای تار) و شاه رباب از نویسندگان ادبیات فارسی از آخر هزاره اول میلادی دراشعار فردوسی، جامی و پروین اعتصامی مورد استفاده قرار گرفته‌است. پسر بزرگ جلال الدین محمد بلخی (مولوی)، سلطان ولد، یک کتاب تحت نام رباب نامه ("Rubabnameh") نوشت؛ که در جایگاه مرکزی بین ابتدانامه و انتهانامه قرار گرفت. فرهنگ دهخدا به واژه‌های گوناگون از زبان فارسی پیرامون معنای رباب اشاره داد. توماس هاید ۱۷۰۰ میلادی از ۵۰ فرهنگ (Pharhang) زبان فارسی که
۱۷۰۰ میلادی از ۵۰ فرهنگ (Pharhang) زبان فارسی که در هند و ایران به چاپ رسیده نام برده و فهرست سه برگی تهیه دیده‌بود. رباب معرب ساز رواده (Rovadeh) است که پیش از فردوسی به رباب گفته می‌شد. این واژه به فارابی نسبت داده شده‌است. در کاشغر به رباب راوپا (Rawpa) گفته می‌شود. "رُواده" (Ruvadeh) "Ruwde" به معنای "رشته" , "دل" "روده" یا تار از روده معنی شده‌است. همچنین در تذکره الاولیاء عطار تنها از دو ساز رباب و بربط یاد شده است و این گویای غلبه‌ی این دو ساز در آن عصر بوده است. همچنین اشاره به آموزش موسیقی و
آن عصر بوده است. همچنین اشاره به آموزش موسیقی و نواختن ساز تا قرن ششم هجری تنها در یک داستان از همین کتاب مطرح می‌شود که آن هم مربوط به ساز رباب است. انواع ساز. سه اندازه رباب وجود دارد:
تهمورس پورناظری (زادهٔ ۱۹ بهمن ۱۳۵۵)، موسیقی‌دان ایرانی است. او نوازنده سازهای تار، سه‌تار، تنبور، بربط، دف و دیوان است و با سازهایی چون سنتور، تنبک، کمانچه، دوتار و نی آشناست. وی فرزند کیخسرو پورناظری و برادر بزرگتر سهراب پورناظری است. فعالیت هنری. آوای باران نخستین کار او به عنوان آهنگ‌ساز است که پیش از ۲۰ سالگی به بازار روانه کرد. تکنیک‌هایی که او در نواختن سه‌تار در این آلبوم به کار برد، نخستین بار بود که برای این ساز به کار گرفته می‌شد. تهمورس در آلبوم‌های بسیاری نوازندگی کرده و آهنگ‌سازی آلبوم‌های
بسیاری نوازندگی کرده و آهنگ‌سازی آلبوم‌های زیادی را نیز بر عهده داشته است. او در ایران و خارج از ایران کنسرت‌های فراوانی اجرا کرده و در جشنواره‌هایی چون آوسون گرک، مینون و شرکت کرده است. همچنین وی به همراه محمدرضا شجریان و سهراب پورناظری در NPR به اجرا پرداخته است. از جمله آثار سرشناس پورناظری می‌توان به آلبوم رنگ‌های تعالی (به همراه سهراب پورناظری و محمدرضا شجریان) و نه فرشته‌ام نه شیطان (به همراه همایون شجریان) اشاره کرد. در سال 1402، تهمورس پورناظری کنسرت-پرفرمنسی به نام "باز آمدم" را برای اجرا در کاخ
به نام "باز آمدم" را برای اجرا در کاخ سعد آباد تهران آماده میکرد که پس از بلیت فروشی و روزهای نزدیک به اجرا، این اجرا به علت خواندن سحر محمدی بروجردی و اجرای گروه رقص نمایشی "حرکت" که شامل رقصنده های زن میشد، لغو شد. مقامات بر آن بودند که کنسرت بدون زنان به روی صحنه برود ولی تهمورس پورناظری کنسرت را کنسل کرد. در این اجرا بردیا کیارس رهبر ارکستر سمفونیک، تینا جامه گرمی، علی جعفری پویان، ماکان خوی نژاد، آرین رضایی، علی قنبری و تعدادی از موزیسین های جوان ایرانی به همراه گروه رقص نمایشی حرکت شرکت داشتند.
علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی، شاعر و متفکر ایرانی و آذربایجانی حروفیه در قرن هشتم هجری بود. او بنا به منابعی از مردمان تبریز بود. وی از شاعران صوفیِ بزرگِ ترک در اواخر سدهٔ ۱۴ و اوایل سدهٔ ۱۵ میلادی به‌شمار می‌آید. او دو دیوان، یکی به ترکی و دیگری به فارسی، به نظم درآورد و قصائدی عربی نیز سرود. معرفی عمادالدین نسیمی. عماد الدین نسیمی یکی از شاعران و عارفان برخاسته از مکتب حروفیه است. مکتب حروفیه که بر اساس تعالیم شیخ فضل‌الله نعیمی استرآبادی شکل گرفت. آن‌ها در شرح وقایع عالم و اسرار هستی از ۲۸ حرف
آن‌ها در شرح وقایع عالم و اسرار هستی از ۲۸ حرف الفبای عربی ۳۲ حرف الفبای فارسی با مهارت اعجاب‌انگیز بهره می‌برده‌اند. آن‌ها تلاش می‌کردند علت دستورهای الهی در دین اسلام را به شکلی جذاب و جالب به وسیلهٔ اعداد و حروف توضیح دهند. مواردی مانند این که نماز یومیه چرا می‌بایست ۱۷ رکعت باشد، حکمت مسح کشیدن بر پا هنگام وضو چیست، تعداد حروف بسم الله الرحمن الرحیم بیانگر چیست، نماز شکسته چرا ۱۱ رکعت است و مانند این‌ها. سید عماد الدین نسیمی با اشعار خود نقش بسزایی در گسترش اندیشه‌های فضل‌الله نعیمی داشت. باورها و
در گسترش اندیشه‌های فضل‌الله نعیمی داشت. باورها و بیانات او مخالفت‌های فراوانی را میان قشریون مذهبی زمان خود به وجود آورد که نهایتاً منجر به صدور فتوایی در به دار آویختن و کندن پوست او شد. اشعار نسیمی آمیخته مضامین عشق، شهامت، ایثار و صراحت سروده شده است. شاید بتوان گفت او یکی از شاعرانی است که به نقد آشکار اندیشه‌های زمانهٔ خود برخاست و همه را از صوفی، عارف، عابد، زاهد، مفتی، فیلسوف بی‌بهره نگذاشت. نام او علی بود. فضل‌الله نعیمی در وصیت‌نامهٔ خود او را سید علی می‌نامد. ابوذر احمد بن برهان الدین حلبی (م.
علی می‌نامد. ابوذر احمد بن برهان الدین حلبی (م. ۸۸۴ هـ) از معاصران نسیمی نیز همین نام را ذکر می‌کند. ابن حجر عسقلانی، شمس‌الدین سخاوی و حنبلی هم، لقبش را عمادالدین نوشته‌اند. در یکی از کهن‌ترین نسخه‌های دیوان فارسی وی، عبارت زیر آمده است: «دیوان فارسی حضرت سلطان العارفین و برهان المحققین و مالک طه و یس، ابوالفضل امیر سید نسیمی - قَدَّسَ الله سَرُّهُ العَزیز-». حروفیان، فضل‌الله نعیمی استرآبادی را شاه فضل نامیده‌اند و برای خلفای او امارت معنوی قائل شده‌اند. نسیمی گویا نخستین خلیفهٔ شاه فضل بوده است. از این
نسیمی گویا نخستین خلیفهٔ شاه فضل بوده است. از این رو، او را امیر نامیده‌اند. این عنوان در تذکرهٔ مجالس العشاق و منابعی چون استوارنامه و عرش‌نامه نیز آمده است که به این مسلک روی آورده است. تحصیلات. از دوران جوانی و تحصیلات نسیمی آگاهی نداریم. آنچه از اشعارش بر می‌آید، این است که وی در فلسفه، کلام، منطق، هیئت، نجوم، طب و ریاضی ید طولایی داشته است. اصطلاحات این علوم را در اشعار خود به کار برده است، سخن از خواص صور فلکی، ستارگان، تشریح اعضای بدن انسان، شاخصه‌های حساب و هندسه و بیان کیفیت خلقت کائنات و آرای
حساب و هندسه و بیان کیفیت خلقت کائنات و آرای گوناگون متصوّفه به ما اجازه می‌دهد که او را خردمندی آگاه به علوم عصر خود بنامیم. در تذکره‌ها او را «عاشق غریب و عجیب، عالم کامل، فاضل محدّث، نکته‌دان و عارف» نامیده‌اند. سیر و سفر. نسیمی پس از کشته شدن فضل‌الله نعیمی و کشتار قلعهٔ آلینجا به آسیای صغیر مهاجرت کرد. در شهر بورسه، عثمانی‌ها او را زندیق نامیدند و از شهر بیرون کردند. ناچار نزد حاج بایرام ولی در شهر آنکارا رفت و سپس به حلب کوچید و در آن جا صاحب مریدانی چند شد. شهر حلب در آن روزگار در دست مملوکان چرکس
چند شد. شهر حلب در آن روزگار در دست مملوکان چرکس بود و از سوی اهل سنت و جماعت اداره می‌شد. درگذشت. نسیمی را در شهر حلب پوست از تن باز کردند. کتاب بشارت‌نامه که در سال ۸۱۱ هـ. تألیف شده، تاریخ کشته شدن وی را ۸۰۷ هـ. نوشته است. از میان محققان زندگی نسیمی مرحومان محمد فؤاد کوپریلی، عبدالباقی گؤلپینارلی و حسین اعیان همین تاریخ را معتبر می‌دانند. مدرس تبریزی در ریحانة الادب نیز همین تاریخ را قبول کرده است. در آن سال نسیمی ۶۰ سال سن داشت. به هر حال نمی‌توان سال قتل نسیمی را دورتر از ۸۱۱ هـ. سال تألیف بشارت‌نامه