payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بهترین پیشمرگه‌هایش بعد از جنگ‌هایی، از طریق خاک ترکیه و ایران به آذربایجان در اتحاد جماهیر شوروی رفت و در آن‌جا، ضمن خلع سلاح، پناهنده شد. در ۱۹۵۱ بسیاری از پیشمرگه‌های بارزانی موفق شدند در باکو مستقر شوند و بعضاً به تحصیلات خود ادامه دهند. بارزانی شخصاً به مسکو رفت و به تحصیل در رشتهٔ علوم سیاسی و نظامی پرداخت و با تبعیدی‌های کرد آن زمان تماس حاصل کرد. در نبودِ ملا مصطفی در عراق، بارزانی‌ها با مشکلات زیادی مواجه شدند. بارزانی‌ها فاقد رهبری شده بودند و اختلافات در حزب دموکرات کردستان شدت یافته بود. جناح
در حزب دموکرات کردستان شدت یافته بود. جناح چپ حزب دموکرات، به رهبری جلال طالبانی و چند نفر دیگر، غالباً از کردهای سلیمانیه تشکیل می‌شد که با بارزانی همواره دچار اختلاف بودند. طرفداران بارزانی ،طالبانی و کادر سیاسی متمایل به او را غیرقابل اعتماد به‌شمار می‌آورند. اختلافات فرهنگی بین آن‌ها به صورت‌های گوناگون ظاهر شده و با اختلاف‌نظرهای سیاسی نیز توأم شده است. در نبودِ ملا مصطفی در عراق، رهبری حزب دموکرات کردستان عراق بعد از جدل‌هایی به دست طرفداران طالبانی افتاد، و بارزانی‌ها، علاوه بر فشار سیاسی از طرف
افتاد، و بارزانی‌ها، علاوه بر فشار سیاسی از طرف دولت عراق، فشارهایی را از جانب کردها متحمل شدند. این اختلافات حل نشد و با برگشتن بارزانی‌ها به عراق منجر به برخورد و جدایی گردید. در ۱۹۵۸ و پس از کودتای ضدسلطنتی عراق، بارزانی توسط نخست‌وزیر وقت، عبدالکریم قاسم، به عراق دعوت شد. او همراه با استقبالی کم‌نظیر به عراق بازگشت و خواستار استقلال نواحی کردنشین شمال عراق شد. این موضوع باعث پیداشدن اختلافاتی بود که نهایتاً در ۱۹۶۱ به حملهٔ نیروهای دولت مرکزی و قاسم علیه کردستان انجامید. بارزانی و همراهانش در نتیجه
علیه کردستان انجامید. بارزانی و همراهانش در نتیجه مجدداً به کوهستان‌های کردستان پناه بردند. در مارس ۱۹۷۰، رهبران کردستان با بغداد به توافقاتی رسیدند و با به رسمیت شناخته شدن قومیت و زبان کردی و موقعیت برابر آن‌ها با اعراب تأکید شد. در مارس ۱۹۷۴، مصطفی بارزانی این بار با حمایت آمریکا و دولت شاهنشاهی پهلوی جنگ جدیدی علیه دولت عراق به رهبری حزب بعث عراق را آغاز کرد که با پیروزی‌های بزرگی همراه بود. در این دوره سرلشکر عبدالعلی منصور پور رابط بین ساواک، محمدرضا شاه بوده و تأمین خواسته‌های گروه بارزانی را بر
شاه بوده و تأمین خواسته‌های گروه بارزانی را بر عهده داشت. در اوایل سال ۱۹۷۵، توافق‌نامه‌ای در الجزیره بین شاه ایران و صدام حسین بر سر اروندرود امضا شد و در نتیجه ایران هرگونه کمک به شورش کردهای عراق را متوقف کرد و فشار زیادی بر شورش کردها وارد آورد که باعث عقب‌نشینی موقتی وی و تنها ماندنش شد. سال بعد، دوباره حزب و پیشمرگان به رهبری بارزانی کار خود را از سر گرفتند، ولی بعد از مدتی به‌علت بیماری، برای معالجهٔ سرطان ریه به ایالات متحده رفت و نهایتاً در ۱ مارس ۱۹۷۹ در بیمارستان جورج تاون، در واشینگتن، آمریکا
۱۹۷۹ در بیمارستان جورج تاون، در واشینگتن، آمریکا درگذشت. خانوادهٔ بارزانی دوباره با جدیت تمام مبارزه را از سر گرفتند. پسر او، مسعود بارزانی، رهبر کنونی حزب دموکرات کردستان عراق است. وی از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۷ رئیس حکومت کردستان عراق بود.
مسعود بارزانی (به کُردی: مه‌سعوود بارزانی؛ زادهٔ ۱۶ اوت ۱۹۴۶) رئیس سابق اقلیم کردستان عراق و رهبر حزب دموکرات کردستان عراق است. او پسر ملا مصطفی بارزانی است. او از سال ۲۰۰۵ تا سال ۲۰۱۷ ریاست اقلیم کردستان عراق را بر عهده داشت و همچنین ریاست حزب دموکرات کردستان عراق را از سال ۱۹۷۹ برعهده دارد. مسعود بارزانی در یکی از مصاحبه‌های اخیر خود که در پاریس داشت، در رابطه با خطر حمله نیرو‌های تحت کنترل احمد الشرع و ترکیه به کردستان سوریه تهدید کرده بود که با هر گونه حمله به روژاوای کردستان (کردستان سوریه) تمامی
حمله به روژاوای کردستان (کردستان سوریه) تمامی پیشمرگه‌های اقلیم کردستان را وارد قامشلو (یکی از شهرهای کردستان سوریه) خواهد کرد و خود نیز فرماندهی آن‌ها را به عهده خواهد داشت. زندگی. مسعود بارزانی در ۱۶ اوت ۱۹۴۶ در شهر مهاباد ایران به دنیا آمد. خاندان بارزانی اغلب در تبعید به سر برده‌اند. عموی بزرگ مسعود، شیخ عبدالسلام بارزانی در سال ۱۹۱۴، پس از یک سری مبارزات در موصل به دست حکومت عثمانی اعدام شد. پس از او شیخ احمد بارزانی به مبارزه ادامه داد و چندین بار توسط حکومت سلطنتی عراق تبعید شد. سلسله مبارزات در
توسط حکومت سلطنتی عراق تبعید شد. سلسله مبارزات در اینجا هم پایان نیافت و مصطفی بارزانی ادامهٔ این مبارزات را به دست گرفت و در سال ۱۹۴۵، پس از یک سری مبارزات و جنگ با دولت عراق، به‌همراه خانواده و خاندان بارزانی وارد ایران شد و در ایران هم با پیشمرگان خود به دفاع از حکومت جمهوری مهاباد پرداخت. در همین زمان، مسعود بارزانی در مهاباد متولد شد. پس از این‌که حکومت جمهوری مهاباد سرنگون شد، ملا مصطفی در میان سه دولت مخالف ایران و عراق و ترکیه ناچار شد با جنگ و گریز با سه دولت، به شوروی پناهنده شود. مسعود بارزانیِ
با سه دولت، به شوروی پناهنده شود. مسعود بارزانیِ خردسال با خانوادهٔ خود به عراق رفت و از آنجا به جنوب عراق تبعید شد و عموها و برادرانش زندانی شدند. در سال ۱۹۵۸، پس از کودتای عبدالکریم قاسم، خانوادهٔ بارزانی بعد از ۱۲ سال، از تبعید و زندان آزاد شدند و ملا مصطفی به کردستان عراق برگشت، ولی پس از دو سال دوباره حکومت عراق به وعده‌های خود برای دادن حقوق کردها عمل نکرد و ملا مصطفی در سال ۱۹۶۱ دوباره برای گرفتن حقوق کردها با حکومت به مبارزه برخاست. در این میان، مسعود بارزانی، که نوجوانی بیش نبود، وارد میدان مبارزه
بارزانی، که نوجوانی بیش نبود، وارد میدان مبارزه شد و به صف پیشمرگان پیوست. در سال ۱۹۷۹، در وین، سوءقصد ناموفقی به جان مسعود بارزانی صورت گرفت که طی آن یکی از دستیارانش مجروح شد. ادریس بارزانی (برادر بزرگترِ مسعود بارزانی) در سال ۱۹۷۹ پس از مرگ ملا مصطفی، از سوی اعضا و طرفداران حزب دموکرات کردستان عراق به رهبری حزب برگزیده شد و به مبارزات ادامه داد. رهبری حزب. پس از مرگ ادریس بارزانی، مسعود بارزانی به رهبری حزب رسید؛ تا توانست در سال ۱۹۹۱، پس از یک نبرد با دولت مرکزی، کنترل کردستان عراق را به دست بگیرد و به
مرکزی، کنترل کردستان عراق را به دست بگیرد و به همکاری سازمان ملل پس از تهدیدِ خط پرواز ممنوع و پس از یک انتخابات داخلی که ۵۱٪ آرا را به دست آورد، به‌همراهی اتحادیهٔ میهنی کردستان، حکومت اقلیم کردستان عراق را تشکیل دهد. در حال حاضر، مسعود بارزانی رئیس منتخب اقلیم کردستان عراق است. او در دوره ریاست خود چندین مؤسسه در منطقه کردستان جهت توسعه دموکراسی نوظهور، تقویت اتحاد و بهبود فرایند تصمیم‌ گیری ایجاد کرده ‌است. او در ژانویه ۲۰۰۷ شورای ریاست جمهوری که شامل معاون رئیس‌جمهور، رئیس و معاون رئیس مجلس ملی
شامل معاون رئیس‌جمهور، رئیس و معاون رئیس مجلس ملی کردستان، نخست‌ وزیر و معاون نخست‌وزیر و رئیس ستاد ریاست منطقه کردستان بود را تأسیس کرد. در فوریه ۲۰۱۱ موفق به کسب جایزه صلح آتلانتیک از کمیته آتلانتیک ایتالیا به جهت نقش خود در ترویج صلح، ثبات و مدارا مذهبی در منطقه شد و در همین بازدید پاپ بندیکت شانزدهم از نقش وی در پناه و کمک به مسیحیان آواره تقدیر کرد. جایزه صلح آتلانتیک به صورت سالانه و هر سال به چهره‌های برجسته بین‌المللی که در جهت ترویج صلح و ثبات و رعایت حقوق اقلیت‌های دینی و مذهبی تلاش می‌کنند، اهدا
حقوق اقلیت‌های دینی و مذهبی تلاش می‌کنند، اهدا می‌گردد. ظهور داعش و درگیر شدن منطقه کردستان عراق با این گروه، موجب شد که توجه جامعه جهانی دوباره به وی معطوف شود و در سال ۲۰۱۴ او یکی از هشت نامزد نهایی شخص سال مجله تایمز به دلیل مبارزه با داعش و تلاش برای تشکیل کشور کردستان شد. وی در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۷ با صدور نامه‌ای اعلام کرد در اول نوامبر ۲۰۱۷ با پایان یافتن دوره ریاستش برای همیشه کناره‌ گیری می‌کند. ریاست اقلیم کردستان. در ژوئیه ۲۰۰۹، در اولین انتخابات مستقیم برای ریاست اقلیم خودمختار کردستان، مسعود بارزانی
برای ریاست اقلیم خودمختار کردستان، مسعود بارزانی با رای مردمی با کسب ۶۹,۶ درصد آرا، مجدداً به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد. این انتخابات از نزدیک توسط ناظران بین المللی و کمیسیون انتخابات عراق نظارت شد. در مرداد ۱۳۹۲، پس از پایان دورهٔ هشت ساله وی، مجلس دوره ریاست وی را برای دو سال دیگر تمدید کرد و او حتی پس از این تمدید نیز به این سمت ادامه داد. او یکی از هشت نامزدی بود که در فهرست شخصیت سال ۲۰۱۴ مجله تایم به دلیل تلاش‌هایش برای پیشبرد استقلال کردستان با مبارزهٔ مداوم علیه دولت اسلامی عراق و سوریه (داعش)
مداوم علیه دولت اسلامی عراق و سوریه (داعش) قرارداشت. نوشته‌ها. مسعود بارزانی دو کتاب به چاپ رسانده که اولی کتابی ۳ جلدی با نام "بارزانی و جنبش آزادیبخش کُرد" است که به زندگی و مبارزات ملامصطفی بارزانی می‌پردازد و دومی با عنوان "برای تاریخ" به همه‌پرسی استقلال کردستان عراق در سال ۲۰۱۷ اختصاص دارد. بخش‌هایی از کتاب اول و نیز کتاب دوم به زبان فارسی ترجمه شده و با مشخصات زیر به چاپ رسیده‌اند. منابع. http://www.rudaw.net/english/kurdistan/260920179
http://www.rudaw.net/english/kurdistan/260920179 https://web.archive.org/web/20080828044428/http://krp.org/articles/detail.asp?lngnr=12&amp;smap=01030100&amp;rnr=136&amp;anr=20051 http://time.com/3623703/time-person-of-the-year-2014-shortlist/ https://www.economist.com/news/middle-east-and-africa/21693615-once-booming-statelet-now-crisis-fin-de-renaissance https://en.wikipedia.org/wiki/Masoud_Barzani
زکری تیلور (۲۴ نوامبر ۱۷۸۴ – ۹ ژوئیه ۱۸۵۰) دوازدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا از حزب ویگ بود. زکری تیلور بین سال‌های ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۰ میلادی ریاست جمهوری آمریکا را بر عهده داشت. اوایل زندگی. زکری تیلور در 24 نوامبر 1784 در مزرعه ای در شهرستان اورنج، ویرجینیا، در خانواده ای برجسته از کاشت کاران انگلیسی به دنیا آمد.محل تولد او ممکن است مزرعه جنگل خرگوش، خانه پدربزرگ مادری او ویلیام استروتر بوده باشد، اما این موضوع نامشخص است.احتمال دیگر، که توسط یک نشانگر تاریخی به رسمیت شناخته شده است، مونتبلو، یکی دیگر از
به رسمیت شناخته شده است، مونتبلو، یکی دیگر از املاک شهرستان اورنج است.او سومین پسر از پنج پسر بازمانده خانواده اش بود ( نفر ششم در کودکی درگذشت) و سه خواهر کوچکتر داشت.مادرش سارا دابنی (استروتر) تیلور بود.پدرش، ریچارد تیلور، به عنوان سرهنگ دوم در انقلاب آمریکا خدمت کرد. تیلور از نوادگان الدر ویلیام بروستر، یکی از رهبران زائر مستعمره پلیموت، یک مهاجر می‌فلاور، و امضاکننده قرارداد می‌فلاور بود.پسر دایی دوم تیلور در آن خط، جیمز مدیسون، چهارمین رئیس جمهور بود.او همچنین عضوی از خانواده معروف لی از ویرجینیا بود،
همچنین عضوی از خانواده معروف لی از ویرجینیا بود، و یک پسر دایی سوم ژنرال رابرت ای لی که یک بار کنار گذاشته شد. خانواده او سرزمین فرسوده ویرجینیا را ترک کردند، به مهاجرت به غرب پیوستند و در آینده نزدیک در لویی‌ویل، کنتاکی، در رود اوهایو ساکن شدند.تیلور در یک کلبه جنگلی کوچک بزرگ شد تا اینکه با افزایش رفاه، خانواده اش به خانه ای آجری نقل مکان کردند.او در کودکی در میدان نبرد جنگ‌های سرخپوستان آمریکا زندگی می‌کرد و بعدها ادعا کرد که بومیان آمریکایی را دیده بود که همکلاسی‌هایش را در حالی که با هم در جاده قدم
که همکلاسی‌هایش را در حالی که با هم در جاده قدم می‌زدند، ربوده و پوست سرشان را می‌کشیدند.رشد سریع لویی‌ویل برای پدر تیلور که در آغاز قرن نوزدهم 10000 جریب (40 کیلومتر مربع) در سراسر کنتاکی و همچنین 26 برده برای کشت توسعه یافته ترین بخش از دارایی های خود به دست آورده بود، موهبتی بود.تحصیلات رسمی تیلور پراکنده بود زیرا سیستم آموزشی کنتاکی در طول سال های شکل گیری او شکل می گرفت. مادر تیلور به او خواندن و نوشتن آموخت، و او بعداً در مدرسه‌ای رفت که توسط الیشا آیر، معلمی که اصالتاً اهل کانکتیکات بود اداره
آیر، معلمی که اصالتاً اهل کانکتیکات بود اداره می‌شد.او همچنین در آکادمی میدلتاون، کنتاکی، که توسط کین اوهارا، یک محقق آموزش دیده کلاسیک از ایرلند و پدر تئودور اوهارا اداره می‌شد، شرکت کرد.آیر تیلور را به‌عنوان فردی صبور و سریع یاد می‌کرد، اما نامه‌های اولیه او درک ضعیفی از املا و دستور زبان، و همچنین دست‌خط ضعیف را نشان می‌داد.همه با گذشت زمان بهبود یافتند، اما خواندن دستخط او دشوار بود. حرفه نظامی. کمیسیون های اولیه. در 3 مه 1808، تیلور به ارتش ایالات متحده پیوست و از رئیس جمهور توماس جفرسون به عنوان
متحده پیوست و از رئیس جمهور توماس جفرسون به عنوان ستوان یکم هنگ پیاده نظام هفتم کنتاکی، کمیسیون دریافت کرد.او یکی از افسران جدید کنگره بود که در پاسخ به ماجرای چساپیک-لئوپارد، که در آن خدمه یک کشتی جنگی نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا سوار بر ناوچه نیروی دریایی ایالات متحده شده بودند، مأموریت یافتند، که جرقه‌ای برای جنگ برانگیخت.تیلور بیشتر سال 1809 را در اردوگاه های ویران نیواورلئان و پریش سنت برنارد در نزدیکی آن، در قلمرو اورلئان گذراند.تحت فرمان جیمز ویلکینسون، سربازان در پریش سنت برنارد به شدت از بیماری
سربازان در پریش سنت برنارد به شدت از بیماری و کمبود آذوقه رنج بردند و به تیلور مرخصی طولانی داده شد و برای بهبودی به لویی‌ویل بازگشت. تیلور در نوامبر 1810 به کاپیتان ارتقا یافت. وظایف ارتش او در این زمان محدود بود و او به امور مالی شخصی خود رسیدگی می کرد.در طی چندین سال بعد، او شروع به خرید مقدار زیادی سهام بانکی در لویی‌ویل کرد.او همچنین یک مزرعه در لویی‌ویل و همچنین مزرعه سایپرس گروو در شهرستان جفرسون، قلمرو می‌سی‌سی‌پی خرید.این خریدها شامل بردگان بود که تعداد آنها به بیش از 200 نفر افزایش یافت. در ژوئیه
آنها به بیش از 200 نفر افزایش یافت. در ژوئیه 1811 او به قلمرو ایندیانا فراخوانده شد، جایی که پس از فرار فرمانده، کنترل فورت ناکس را به دست گرفت.در چند هفته، او توانست نظم را به پادگان بازگرداند، که به خاطر آن توسط فرماندار ویلیام هنری هریسون مورد تحسین قرار گرفت.تیلور به طور موقت به واشینگتن دی سی فراخوانده شد تا برای ویلکینسون به عنوان شاهد در دادگاه نظامی شهادت دهد، و بنابراین در نبرد نوامبر 1811 تیپکانو علیه نیروهای تکامسه، یک رئیس شاونی شرکت نکرد. جنگ 1812. در طول جنگ سال 1812، که در آن نیروهای ایالات
در طول جنگ سال 1812، که در آن نیروهای ایالات متحده با امپراتوری بریتانیا و متحدان سرخپوست آن نبرد کردند، تیلور از فورت هریسون در قلمرو ایندیانا در برابر حمله سرخپوستان به فرماندهی تکامسه دفاع کرد.نبرد سپتامبر 1812 اولین پیروزی زمینی نیروهای آمریکایی در جنگ بود که تیلور به خاطر آن مورد تحسین گسترده قرار گرفت و همچنین به درجه سرگرد (موقت) ارتقا یافت.به گفته مورخ جان آیزنهاور، این اولین جایزه بروت در تاریخ ایالات متحده بود.بعداً در همان سال، تیلور به عنوان دستیار در دو اکسپدیشن به ژنرال ساموئل هاپکینز پیوست -
در دو اکسپدیشن به ژنرال ساموئل هاپکینز پیوست - یکی به قلمرو ایلینوی و دیگری به سایت نبرد تیپکانو، جایی که آنها مجبور به عقب نشینی در نبرد گربه وحشی کریک شدند.پس از کاهش خشونت، تیلور خانواده خود را به فورت ناکس نقل مکان کرد. در بهار سال 1814، تیلور تحت فرماندهی سرتیپ بنجامین هاوارد به عملیات فراخوانده شد و پس از اینکه هاوارد بیمار شد، تیلور یک اکسپدیشن 430 نفره را از سنت لوئیس، بالای رودخانه می‌سی‌سی‌پی رهبری کرد.در نبرد جزیره کردیت، تیلور نیروهای سرخپوست را شکست داد، اما پس از پیوستن سرخپوستان توسط متحدان
شکست داد، اما پس از پیوستن سرخپوستان توسط متحدان بریتانیایی خود، عقب نشینی کرد.در اکتبر آن سال، او بر ساخت فورت پولک در نزدیکی ورشو، ایلینوی، آخرین پایگاه ارتش ایالات متحده در بالای دره رودخانه می‌سی‌سی‌پی نظارت کرد.پس از مرگ هاوارد چند هفته بعد، به تیلور دستور داده شد که قلعه را رها کرده و به سنت لوئیس عقب نشینی کند.پس از پایان جنگ در سال 1815 به درجه کاپیتان کاهش یافت و از ارتش استعفا داد.او یک سال بعد پس از به دست آوردن یک کمیسیون به عنوان یک ارشد، دوباره وارد آن شد. فرماندهی فورت هاوارد. تیلور به مدت
وارد آن شد. فرماندهی فورت هاوارد. تیلور به مدت دو سال فرماندهی فورت هاوارد در گرین بی، منطقه میشیگان را بر عهده داشت، سپس به لویی‌ویل و خانواده اش بازگشت.در آوریل 1819 او به درجه سرهنگ دوم ارتقا یافت و با رئیس جمهور جیمز مونرو و ژنرال اندرو جکسون شام خورد.در اواخر سال 1820، تیلور پیاده نظام هفتم را به نکیتاش، لوئیزیانا، در کنار رود رد استوور برد.او متعاقباً فورت سلدن را در محل تلاقی رود سولفور و رود سرخ تأسیس کرد.به دستور ژنرال ادموند پی گینز، او بعداً یک پست جدید برای مرز رودخانه سابین پیدا کرد.در مارس
پست جدید برای مرز رودخانه سابین پیدا کرد.در مارس 1822، تیلور فورت جسوپ را در سایت شیلدز اسپرینگ در جنوب غربی نکیتاش تأسیس کرد. آن نوامبر (1822)، تیلور به بتن‌روژ در رودخانه می سی سی پی در لوئیزیانا منتقل شد، و تا فوریه 1824 در آنجا ماند.او چند سال بعد را صرف استخدام کرد. در اواخر سال 1826، او به واشنگتن دی سی فراخوانده شد تا در کمیته ارتش برای تحکیم و بهبود سازمان نظامی کار کند.در همین حال او اولین مزرعه خود را در لوئیزیانا به دست آورد و تصمیم گرفت با خانواده اش به خانه جدیدی در بتن‌روژ نقل مکان کند. جنگ
اش به خانه جدیدی در بتن‌روژ نقل مکان کند. جنگ شاهین سیاه. در ماه مه 1828، تیلور به عملیات فراخوانده شد و به مدت یک سال فرماندهی قلعه اسنلینگ در قلمرو میشیگان (مینه‌سوتا کنونی) در رودخانه می‌سی‌سی‌پی را بر عهده داشت و سپس به مدت یک سال در نزدیکی فورت کرافورد فرماندهی کرد.پس از مدتی مرخصی، که صرف توسعه زمین های خود کرد، تیلور در آوریل 1832، زمانی که جنگ شاهین سیاه در غرب آغاز می شد، به سرهنگ هنگ پیاده نظام 1 ارتقا یافت.تیلور تحت فرماندهی ژنرال هنری اتکینسون برای تعقیب و بعداً دفاع در برابر نیروهای رئیس شاهین
تعقیب و بعداً دفاع در برابر نیروهای رئیس شاهین سیاه در طول تابستان به مبارزه پرداخت.پایان جنگ در اوت 1832 نشان دهنده مقاومت نهایی سرخپوستان در برابر گسترش ایالات متحده در منطقه بود. در این دوره، تیلور با خواستگاری دختر 17 ساله خود سارا ناکس تیلور با ستوان جفرسون دیویس، رئیس جمهور آینده ایالات موتلفه آمریکا مخالفت کرد.او به دیویس احترام می‌گذاشت، اما نمی‌خواست دخترش همسر یک نظامی شود، زیرا می‌دانست که زندگی سختی برای خانواده‌هاست.دیویس و سارا تیلور در ژوئن 1835 (زمانی که 21 سال داشت) ازدواج کردند، اما او سه
(زمانی که 21 سال داشت) ازدواج کردند، اما او سه ماه بعد به دلیل ابتلا به مالاریا در بازدید از خانه خواهر دیویس در سنت فرانسیسویل، لوئیزیانا درگذشت. دومین جنگ سمینول. در سال 1837، زمانی که تیلور به فلوریدا هدایت شد، دومین جنگ سمینول در جریان بود.او فورت گاردینر و فورت بیسینجر را به عنوان انبارهای تدارکات و مراکز ارتباطی در حمایت از کمپین سرلشکر توماس اس. جسوپ برای نفوذ به اعماق قلمرو سمینول با نیروهای بزرگ و به دام انداختن سمینول ها و متحدانشان ساخت تا آنها را مجبور به جنگیدن یا تسلیم کند.او در نبرد روز
را مجبور به جنگیدن یا تسلیم کند.او در نبرد روز کریسمس در دریاچه اوکیچوبی، در میان بزرگ‌ترین نبردهای ایالات متحده و سرخپوستان در قرن نوزدهم، با سرخپوستان سمینول وارد نبرد شد.در نتیجه به درجه سرتیپی ارتقا یافت.در ماه مه 1838، جسوپ از قدرت کنار رفت و تیلور را به عنوان فرماندهی تمام نیروهای آمریکایی در فلوریدا قرار داد، سمتی که او به مدت دو سال حفظ کرد - شهرت او به عنوان یک رهبر نظامی در حال افزایش بود و او به عنوان "پیر خشن و آماده" شناخته شد.تیلور به دلیل استفاده از سگ های خونخوار به منظور ردیابی سمینول مورد
از سگ های خونخوار به منظور ردیابی سمینول مورد انتقاد قرار گرفت. تیلور پس از اعطای کمک های طولانی مدت به او، یک سال راحت را با خانواده خود در تور کشور و ملاقات با رهبران نظامی گذراند.در این دوره، او به سیاست علاقه مند شد و با رئیس جمهور ویلیام هنری هریسون مکاتبه کرد.او در ماه مه 1841 به فرماندهی بخش دوم لشکر غربی ارتش منصوب شد. قلمرو قابل توجهی از رودخانه می سی سی پی به سمت غرب، در جنوب مدار ۳۷ درجه شمالی.تیلور که در آرکانزاس مستقر بود، از چندین سال بی‌حادثه لذت برد، و به همان اندازه برای مسائل نظامی وقت
لذت برد، و به همان اندازه برای مسائل نظامی وقت خود را صرف رسیدگی به حدس و گمان زمین خود کرد. جنگ مکزیک و آمریکا. در انتظار الحاق جمهوری تگزاس، که استقلال خود را در سال 1836 ایجاد کرده بود، تیلور در آوریل 1844 به فورت جسوپ در لوئیزیانا فرستاده شد و به او دستور داده شد که در برابر تلاش های مکزیک برای بازپس گیری قلمرو محافظت کند.ژنرال های ارشد بیشتری در ارتش ممکن است این فرماندهی مهم را بر عهده گرفته باشند، مانند وینفیلد اسکات و ادموند پی گینز.اما هر دو از اعضای شناخته شده حزب ویگ بودند و شهرت غیرسیاسی و
اعضای شناخته شده حزب ویگ بودند و شهرت غیرسیاسی و روابط دوستانه تیلور با اندرو جکسون باعث شد تا او به عنوان رئیس جمهور جیمز ناکس پولک انتخاب شود.پولک به او دستور داد تا در قلمرو مورد مناقشه در تگزاس، "روی یا نزدیک ریو گرانده" در نزدیکی مکزیک مستقر شود.تیلور نقطه ای را در کورپس کریستی انتخاب کرد و ارتش اشغالگر او تا بهار بعد در انتظار حمله مکزیکی در آنجا بودند. هنگامی که تلاش های پولک برای مذاکره با مکزیک شکست خورد، مردان تیلور در مارس 1846 به سمت ریو گرانده پیشروی کردند و جنگ قریب الوقوع ظاهر شد.خشونت چند
پیشروی کردند و جنگ قریب الوقوع ظاهر شد.خشونت چند هفته بعد، زمانی که نیروهای مکزیکی به برخی از افراد کاپیتان ست ب. تورنتون در شمال رودخانه حمله کردند، آغاز شد.پولک با اطلاع از ماجرای تورنتون، در ماه مه به کنگره گفت که جنگ بین مکزیک و ایالات متحده آغاز شده است. در همان ماه، تیلور فرماندهی نیروهای آمریکایی در نبرد پالو آلتو و نبرد نزدیک رساکا د لا پالما را بر عهده داشت.اگرچه تعداد زیادی از او بیشتر بود، اما "ارتش شمال" مکزیکی به فرماندهی ژنرال ماریانو آریستا را شکست داد و نیروها را مجبور به بازگشت از ریو
را شکست داد و نیروها را مجبور به بازگشت از ریو گرانده کرد.تیلور بعداً به خاطر رفتار انسانی‌اش با سربازان مجروح مکزیکی قبل از مبادله اسیران با آریستا مورد ستایش قرار گرفت و به آنها همان مراقبتی را که به مجروحان آمریکایی می‌داد، ارائه کرد.او پس از رسیدگی به مجروحان، آخرین مراسم را برای کشته شدگان سربازان آمریکایی و مکزیکی کشته شده در جریان نبرد انجام داد. این پیروزی‌ها او را به یک قهرمان محبوب تبدیل کرد و در ماه مه 1846 تیلور ارتقای سرلشکری ​​و تجلیل رسمی از کنگره دریافت کرد.در ماه ژوئن به درجه سرلشکری
از کنگره دریافت کرد.در ماه ژوئن به درجه سرلشکری ​​کامل رسید.مطبوعات ملی او را با جرج واشنگتن و اندرو جکسون مقایسه کردند، هر دو ژنرال هایی که به ریاست جمهوری رسیده بودند، اما تیلور هرگونه علاقه به نامزدی را رد کرد.او در نامه‌ای می‌گوید: «چنین اندیشه‌ای هرگز به ذهن من خطور نکرده است، و احتمالاً به سر هیچ عاقلی هم نمی‌رسد». پس از عبور از ریو گرانده، در ماه سپتامبر، تیلور در نبرد مونتری تلفات سنگینی بر مکزیکی ها وارد کرد و آن شهر را با وجود شهرت تسخیرناپذیرش در سه روز تصرف کرد.تیلور به دلیل امضای یک آتش بس
در سه روز تصرف کرد.تیلور به دلیل امضای یک آتش بس "لیبرال" به جای فشار برای تسلیم در مقیاس بزرگ مورد انتقاد قرار گرفت.پولک امیدوار بود که اشغال شمال مکزیک مکزیکی‌ها را وادار کند که آلتا کالیفرنیا و نیومکزیکو را بفروشند، اما مکزیکی‌ها تمایلی به جدایی از این تعداد قلمرو نداشتند.پولک ارتشی به فرماندهی وینفیلد اسکات فرستاد تا وراکروز، شهر بندری مهم مکزیک را محاصره کند، در حالی که به تیلور دستور داده شد در نزدیکی مونتری بماند.بسیاری از سربازان باتجربه تیلور تحت فرمان اسکات قرار گرفتند و نیروی کوچکتر و کم اثرتر
فرمان اسکات قرار گرفتند و نیروی کوچکتر و کم اثرتر تیلور باقی ماند.ژنرال مکزیکی آنتونیو لوپز دو سانتا آنا نامه ای از اسکات در مورد نیروی کوچکتر تیلور را رهگیری کرد و او به سمت شمال حرکت کرد تا قبل از رویارویی با ارتش اسکات نیروهای تیلور را نابود کند. تیلور با یادگیری رویکرد سانتا آنا، و امتناع از عقب نشینی با وجود تعداد بیشتر ارتش مکزیک، یک موقعیت دفاعی قوی در نزدیکی شهر سالتییو ایجاد کرد.سانتا آنا با 20,000 مرد در نبرد بوئنا ویستا در فوریه 1847 به تیلور حمله کرد و حدود 700 آمریکایی کشته یا زخمی شدند که
حمله کرد و حدود 700 آمریکایی کشته یا زخمی شدند که هزینه آن بیش از 1500 تلفات مکزیکی بود.آمریکا پیروز شد. تیلور به پاس پیروزی خود در بوئنا ویستا، در 4 ژوئیه 1847 به عضویت افتخاری انجمن نیویورک سینسیناتی انتخاب شد که شعبه ویرجینیا شامل پدرش به عنوان عضو منشور بود.تیلور همچنین عضو باشگاه آزتک 1847، انجمن نظامی جنگ مکزیک شد.او سه مدال طلای کنگره را برای خدماتش در جنگ مکزیک و آمریکا دریافت کرد و تنها فردی است که سه بار این مدال را دریافت کرده است. تیلور تا اواخر نوامبر 1847 در مونتری ماند، زمانی که به سمت خانه
نوامبر 1847 در مونتری ماند، زمانی که به سمت خانه حرکت کرد.در حالی که او سال بعد را در فرماندهی کل بخش غربی ارتش گذراند، دوران نظامی فعال او عملاً به پایان رسیده بود.در دسامبر، او در نیواورلئان و بتن‌روژ مورد استقبال قهرمان قرار گرفت و زمینه را برای انتخابات ریاست جمهوری 1848 فراهم کرد. یولیسیز سایمن گرانت در این جنگ زیر نظر تیلور خدمت کرد و در مورد سبک رهبری او گفت: "یک ارتش بهتر، مرد برای انسان، احتمالاً هرگز با دشمنی روبرو نشد که ژنرال تیلور در دو درگیری اولیه جنگ مکزیک فرماندهی کرد." «ژنرال تیلور افسری
اولیه جنگ مکزیک فرماندهی کرد." «ژنرال تیلور افسری نبود که دولت را با خواسته‌هایش مشکل کند، اما مایل بود با امکاناتی که در اختیارش قرار می‌گرفت بهترین کار را انجام دهد.او احساس مسئولیت می کرد که بیشتر از این نمی رود.اگر فکر می کرد با وسایلی که در اختیارش گذاشته بود برای انجام غیرممکن فرستاده شده است، احتمالاً نظر خود را به اطلاع مقامات می رساند و آنها را وادار می کرد که مشخص کنند چه باید کرد.اگر قضاوت بر ضد او بود، او به بهترین شکل ممکن با وسایلی که در دست داشت، بدون اینکه شکایت خود را در برابر عموم نشان
داشت، بدون اینکه شکایت خود را در برابر عموم نشان دهد، انجام می داد.هیچ سربازی به اندازه او نمی توانست با خطر یا مسئولیت روبرو شود.اینها ویژگی هایی هستند که کمتر از نبوغ یا شجاعت فیزیکی یافت می شوند.ژنرال تیلور هرگز نمایش یا رژه بزرگی را انجام نداد، چه با لباس یا همراه.در لباس پوشیدن او احتمالاً خیلی ساده بود، به ندرت چیزی در میدان می پوشید که نشان دهنده درجه او باشد، یا حتی اینکه او یک افسر است.اما او برای همه سربازان ارتش خود شناخته شده بود و مورد احترام همه بود.» انتخابات 1848. تیلور در مقام یک افسر
همه بود.» انتخابات 1848. تیلور در مقام یک افسر شغلی، هرگز قبل از سال 1848 عقاید سیاسی خود را به طور علنی فاش نکرده بود و قبل از آن زمان رای نداده بود.او غیرسیاسی بود و نسبت به اکثر سیاستمداران نظر منفی داشت.او خود را فردی مستقل و معتقد به یک سیستم بانکی قوی و سالم برای کشور می‌پنداشت و فکر می‌کرد که رئیس جمهور اندرو جکسون نباید اجازه می‌داد که بانک دوم ایالات متحده در سال 1836 سقوط کند.او معتقد بود که گسترش برده داری به غرب ایالات متحده غیرعملی است، زیرا نه پنبه و نه شکر (هر دو در مقادیر زیادی در نتیجه
نه پنبه و نه شکر (هر دو در مقادیر زیادی در نتیجه برده داری تولید می شوند) نمی توانند به راحتی در آنجا از طریق اقتصاد مزرعه کشت شوند.او همچنین یک ملی‌گرای قاطع آمریکایی بود و با توجه به تجربه‌اش از دیدن کشته شدن افراد زیادی در نتیجه جنگ، بر این باور بود که جدایی راه بدی برای حل مشکلات ملی است. خیلی قبل از پیروزی آمریکا در بوئنا ویستا، باشگاه های سیاسی تشکیل شدند که از تیلور برای ریاست جمهوری حمایت کردند.حمایت او از طیف گسترده ای از گروه های سیاسی، از جمله ویگ ها و دموکرات ها، شمالی ها و جنوبی ها، متحدان و