payamvha/North_RAG huggingface dataset:
and Bird Populations". National Audubon Society (2021). &lt;/br&gt; نمونه‌های اولیه. یکی از اولین نمونه‌های موفق رایانه زیستی توسط ویلیام دیتو در سال ۱۹۹۹ ساخته شد. او با استفاده از نورون‌های زالو یک سیستم ساده محاسباتی ایجاد کرد که قادر به انجام عملیات جمع‌زدن بود. این نورون‌ها از طریق کاوشگرهای الکتریکی با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کردند و نشان دادند که مواد بیولوژیکی می‌توانند برای محاسبات استفاده شوند. &lt;/br&gt; منبع: Summers-Smith, D. (2005). "On Sparrows and Man: A Love-Hate Relationship". British
and Man: A Love-Hate Relationship". British Birds Journal. DNA به عنوان ابزار محاسباتی. یکی از جالب‌ترین جنبه‌های رایانه‌های زیستی استفاده از DNA برای ذخیره و پردازش اطلاعات است. یک گرم DNA می‌تواند اطلاعاتی معادل یک تریلیون دیسک فشرده (CD) را در خود ذخیره کند! محققان در حال توسعه روش‌هایی هستند که از واکنش‌های شیمیایی DNA برای انجام عملیات منطقی مشابه ترانزیستورها استفاده کنند. &lt;/br&gt; منبع: "زیسترایانه". ویکی‌پدیا. کاربردهای آینده. رایانه‌های زیستی می‌توانند تحول بزرگی در پزشکی ایجاد کنند. از تشخیص
تحول بزرگی در پزشکی ایجاد کنند. از تشخیص بیماری‌ها در سطح مولکولی تا طراحی داروهای شخصی‌سازی شده، این فناوری پتانسیل تغییر بسیاری از جنبه‌های بهداشت و درمان را دارد. همچنین می‌توان از آنها برای مدلسازی سیستم‌های بیولوژیکی پیچیده مانند مغز انسان استفاده کرد. &lt;/br&gt; منبع: "کامپیوتر زیستی چیست؟". پویان آی‌تی. چالش‌ها. با وجود تمام مزایا، توسعه رایانه‌های زیستی با چالش‌های زیادی روبرو است. کنترل رفتار مواد بیولوژیکی، اطمینان از پایداری سیستم‌ها در طول زمان، و مقیاس‌پذیری این فناوری از جمله موانع اصلی
زمان، و مقیاس‌پذیری این فناوری از جمله موانع اصلی هستند. همچنین مسائل اخلاقی مربوط به استفاده از مواد زنده در فناوری نیاز به بحث و بررسی دارد. &lt;/br&gt; منبع: Cooper, J. C. (1992). "Symbolic and Mythological Animals". Thorsons Publishers. &lt;/br&gt; این فناوری هنوز در مراحل اولیه توسعه قرار دارد، اما پتانسیل آن برای تغییر دنیای محاسبات بسیار زیاد است. منابع. دانلود بازی PC
شبکه ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
شبکه شخصی شبکه‌ای رایانه‌ای است که برای ارتباطات میان وسایل رایانه‌ای که اطراف یک فرد می‌باشند (مانند تلفنها و رایانه‌های جیبی (PDA) که به آن دستیار دیجیتالی شخصی نیز می‌گویند) بکار می‌رود. این که این وسایل ممکن است متعلق به آن فرد باشند یا خیر جای بحث خود را دارد. برد یک شبکه شخصی عموماً چند متر بیشتر نیست. موارد مصرف شبکه‌های خصوصی می‌تواند جهت ارتباطات وسایل شخصی چند نفر به یکدیگر یا برقراری اتصال این وسایل به شبکه‌ای در سطح بالاتر و شبکه اینترنت باشد. ارتباطات شبکه‌های شخصی ممکن است به صورت سیمی به
ارتباطات شبکه‌های شخصی ممکن است به صورت سیمی به گذرگاه‌های رایانه مانند USB و فایروایر برقرار شود. همچنین با بهره‌گیری از فناوری‌هایی مانند IrDA ، بلوتوث و UWB می‌توان شبکه‌های شخصی را به صورت بیسیم ساخت. بی‌سیم. یک شبکه شخصی بی‌سیم نوعی شبکه خصوصی است که اتصالات در آن به صورت بی‌سیم انجام می‌شود. آی‌تریپل‌ئی ۸۰۲٫۱۵ استانداردهایی را برای چندین نوع شبکه حریم شخصی که در باند ISM فعالیت می‌کنند، از جمله بلوتوث، ارائه کرده است. انجمن داده‌نگاری فروسرخ (IrDA) نیز استانداردهایی برای شبکه‌های شخصی بی‌سیم ارائه
نیز استانداردهایی برای شبکه‌های شخصی بی‌سیم ارائه داده است که با استفاده از ارتباطات فروسرخ عمل می‌کنند. بلوتوث. بلوتوث از امواج رادیویی کوتاه‌بُرد استفاده می‌کند. کاربردهای آن در یک WPAN شامل دستگاه‌های بلوتوثی مانند صفحه‌کلید، دستگاه‌های اشاره‌گر، هدست‌های صوتی و چاپگرهایی است که می‌توانند به ساعت هوشمند، تلفن همراه یا رایانه متصل شوند. یک WPAN مبتنی بر بلوتوث که به نام "piconet" نیز شناخته می‌شود، از حداکثر ۸ دستگاه "فعال" در یک ساختار ارباب-برده تشکیل شده است (تا حداکثر ۲۵۵ دستگاه می‌توانند در حالت
شده است (تا حداکثر ۲۵۵ دستگاه می‌توانند در حالت "پارک‌شده" به ارباب متصل شوند). اولین دستگاه بلوتوث در پیکونت دستگاه ارباب (یا کارساز در مدل مدل کارخواه-کارساز) است و سایر دستگاه‌ها برده (یا کارخواه در مدل مدل کارخواه-کارساز) هستند و با ارباب ارتباط برقرار می‌کنند. برد معمولی یک پیکونت حدود است، اگرچه در شرایط ایده‌آل می‌توان به بردهایی تا نیز دست یافت. روترهای بلوتوث بلندبُرد با آرایه‌های تقویت‌شده آنتن می‌توانند دستگاه‌های بلوتوث را تا فاصله متصل کنند. با استفاده از شبکه توری بلوتوث، دامنه پوشش و تعداد
استفاده از شبکه توری بلوتوث، دامنه پوشش و تعداد دستگاه‌ها با به‌کارگیری تکنیک‌های مش‌نت‌ورکینگ برای انتقال اطلاعات از یک دستگاه به دستگاه دیگر افزایش می‌یابد. چنین شبکه‌ای فاقد دستگاه ارباب است و ممکن است به عنوان WPAN در نظر گرفته شود یا نشود. در همایش دوازدهم DEF CON (همایش سالانه «هکر» ها که در «لاس‌وگاس» برگزار می‌شود)، گروهی از هکرها که با عنوان Flexilis شناخته می‌شوند، توانستند دو وسیله «بلوتوث» را که حدود نیم مایل (۸۰۰ متر) از یکدیگر دور بودند با موفقیت به هم متصل کنند. آنها از آنتنی مجهز به یک
موفقیت به هم متصل کنند. آنها از آنتنی مجهز به یک «نوسان‌نما» (Scope) و یک «آنتن یاگی» (Yagi) استفاده کردند که همه آنها به قنداق یک تفنگ متصل شده بود. کابلی آنتن را به کارت «بلوتوث» در رایانه متصل می‌کرد. بعدها آنتن را «تیرانداز آبی» نامیدند. IrDA. IrDA از نور فروسرخ استفاده می‌کند که فرکانسی پایین‌تر از درک بینایی انسان دارد. فروسرخ در بسیاری از کاربردهای ارتباطات بی‌سیم بکار می‌رود. برای مثال در کنترل‌های از راه دور. دستگاه‌های معمول WPAN که از IrDA بهره می‌برند شامل چاپگرها، صفحه‌کلیدها و سایر واسط‌های
می‌برند شامل چاپگرها، صفحه‌کلیدها و سایر واسط‌های ارتباط سریال می‌شوند. دیگر فناوریها. یک فناوری دیگر شبکه‌های شخصی با عنوان Skinplex اطلاعات را با استفاده از ناحیه خازنی اطراف پوست انسان منتقل می‌کند. وسایلی که از این فناوری استفاده می‌کنند در فاصله ۱ متری اطراف بدن انسان می‌تواند شناسایی شوند و با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. این فناوری قبلاً برای کنترل دسترسی به قفل درها و برای جلوگیری از متراکم شدن سقف ماشین‌های سقف تاشو استفاده شده است.
شبکهٔ محلی یا شبکهٔ داخلی یا لَن - LAN یک شبکه رایانه‌ای است که محدوده کوچکی مانند یک خانه، یک دفتر کار یا گروهی از ساختمان‌ها را پوشش می‌دهد. در مقایسه با شبکه‌های گسترده (WAN) از مشخصات تعریف‌شده شبکه‌های محلی می‌توان به سرعت (نرخ انتقال) بسیار بالاتر آنها، محدوده جغرافیایی کوچکتر و عدم نیاز به خطوط استیجاری مخابراتی اشاره کرد. دو فناوری اترنت (Ethernet) روی کابل زوج به‌هم‌تابیده (UTP) و وای-فای (Wi-Fi) رایج‌ترین فناوری‌هایی هستند که امروزه استفاده می‌شوند، با این حال فناوری‌های آرکنت (ARCNET) و توکن رینگ
با این حال فناوری‌های آرکنت (ARCNET) و توکن رینگ (Token Ring) و بسیاری روش‌های دیگر در گذشته مورد استفاده بوده‌اند. تاریخچه. پیش از ظهور رایانه‌های شخصی (PC)، امکان داشت که یک محل تنها یک رایانه مرکزی داشته باشد، و کاربران به‌وسیله پایانه‌ها از طریق کابل‌کشی ساده و کم‌سرعتی به آن دسترسی داشتند. شبکه‌هایی مانند SNA متعلق به شرکت آی‌بی‌ام (IBM) جهت ارتباط پایانه‌ها یا دیگر رایانه‌های مرکزی در محل‌های دوردست از طریق خطوط اجاره ای بکارگرفته شدند، از این رو این ارتباطات شبکه‌های گسترده (WAN) بودند. اولین شبکه
ارتباطات شبکه‌های گسترده (WAN) بودند. اولین شبکه محلی در دهه ۱۹۷۰ (میلادی) ساخته شد و به منظور ارتباطات پرسرعت بین چند رایانه بزرگ در یک محل بکار گرفته شد. از میان بسیاری سیستم‌های رقیب که در این دوران ساخته شدند، اترنت و آرکنت مشهورترین‌ها هستند. توسعه و ازدیاد رایانه‌های شخصی که با سیستم‌عاملهای CP/M و DOS کار می‌کردند این حقیقت را با خود به همراه آوردند که خیلی زود هر مکان به تنهایی پر از ده‌ها و صدها رایانه گردد. اولین انگیزه برای شبکه‌کردن این محل‌ها عموماً به اشتراک گذاشتن فضای دیسک و چاپگرهای لیزری
به اشتراک گذاشتن فضای دیسک و چاپگرهای لیزری بود، که هر دو در آن زمان بسیار گران بودند. برای چندین سال این ایده بسیار مورد توجه و علاقه بود، طوری‌که از سال ۱۹۸۳ به بعد، متخصصان صنعت رایانه مرتباً اظهار می‌داشتند که سال بعدی سال شبکه محلی است. در واقع زیاد شدن تنوع لایه فیزیکی و قراردادهای شبکه ناسازگار، و چندگانگی در تعیین بهترین روش به اشتراک گذاشتن منابع، به ایده فوق صدمه زد. به تبع هر فروشنده کارت شبکه، کابل شبکه، قرارداد و سیستم‌عامل شبکه خودش را عرضه می‌کرد. با ظهور سیستم‌عامل Netware محصول شرکت ناول
با ظهور سیستم‌عامل Netware محصول شرکت ناول (Novel) راه حلی پدید آمد، به این ترتیب که این سیستم‌عامل ۴۰ نوع کابل و کارت شبکه رقیب را پشتیبانی می‌کرد و علاوه بر آن از دیگر سیستم‌عامل‌های رقیب بسیار حرفه‌ای‌تر بود. سیستم‌عامل Netware از همان آغاز پیدایش شبکه‌های محلی رایانه‌های شخصی در سال ۱۹۸۳ تا اواسط دهه ۱۹۹۰ براین بازار حکمرانی می‌کرد، تا آنکه شرکت مایکروسافت سیستم‌عامل Windows NT Advanced Server و Windows for Workgroups را عرضه کرد. از رقبای سیستم‌عامل Netware تنها VINES ساخت شرکت بانیان (Banyan) از نظر
تنها VINES ساخت شرکت بانیان (Banyan) از نظر قدرت فنی با آن قابل مقایسه بود، ولی شرکت Banyan هرگز بنیان استواری پیدا نکرد. شرکت‌های مایکروسافت و تریکام (3COM) با یکدیگر همکاری کردند تا یک سیستم‌عامل شبکه ساده بسازند که حاصل آن شد اساس سیستم‌عاملهای ۳+Share محصول تریکام، LAN Manager محصول مایکروسافت و سرور لن محصول شرکت آی‌بی‌ام که هیچ‌کدام ازین سیستم‌عامل‌ها موفقیت قابل ملاحظه‌ای به دست نیاوردند. در همین دوران ایستگاه‌های کاری (Workstation) (رایانه‌های) مبتنی بر سیستم‌عامل یونیکس (Unix) از فروشندگانی مانند
بر سیستم‌عامل یونیکس (Unix) از فروشندگانی مانند شرکت‌های سان مایکروسیستمز (Sun Microsystems)، هیولت پکارد (Hewlett Packard)، سیلیکن گرافیکس (Silicon Graphics)، اینترگراف (Intergraph)، نکست (NeXT) و آپلو (Apollo) از شبکه‌سازی مبتنی بر قرارداد مجموعه پروتکل اینترنت استفاده می‌کردند. اگرچه اعضای این گروه از شرکت‌های تجاری که به تولید چنین محصولی می‌پرداختند کمتر شده‌اند، ولی ادامه یافتن توسعه فناوری در این زمینه، بر روی اینترنت و همچنین دو سیستم‌عامل لینوکس (Linux) و اواس ده محصول شرکت اپل (Apple) تأثیر گذاشت
و اواس ده محصول شرکت اپل (Apple) تأثیر گذاشت و امروزه قرارداد TCP/IP تقریباً به‌طور کامل جایگزین قراردادهای تبادل بسته بین‌شبکه‌ای، AppleTalk, NBF و دیگر قراردادهایی که در شبکه‌های محلی اولیه رایانه‌های شخصی به کار می‌رفت شده‌است. جنبه‌های فنی. با اینکه امروزه قرارداد راهگزینی اترنت رایج‌ترین قرارداد لایه پیوند داده و قرارداد IP رایج‌ترین قرارداد لایه شبکه است، در گذشته گزینه‌های بسیار دیگری مورد استفاده بودند و بعضی از آن‌ها هنوز در بعضی نواحی کوچک مشهور مانده‌اند. شبکه‌های محلی کوچکتر عموماً از یک یا چند
شبکه‌های محلی کوچکتر عموماً از یک یا چند راهگزین (Switch) (در پارسی بیشتر رایج است که به آن سوئیچ می‌گویند) تشکیل شده‌اند که به یکدیگر متصل شده‌اند. جهت دسترسی به اینترنت غالباً یکی از این راهگزین‌ها به یک مسیریاب، مودم کابلی یا مودم ADSL متصل می‌شود. شبکه‌های محلی بزرگ‌تر به واسطه این ویژگی‌ها شناخته می‌شوند: استفاده از اتصالات اضافی (بیش از یکی جهت پشتیبان) بین راهگزین‌ها، استفاده از قرارداد درخت پوشا (STP) جهت جلوگیری از ایجاد حلقه، توانایی راهگزین‌ها جهت مدیریت انواع مختلف ترافیک با استفاده از
جهت مدیریت انواع مختلف ترافیک با استفاده از استاندارد کیفیت خدمات و همچنین استفاده از شبکه‌های محلی مجازی (VLAN) جهت جداسازی ترافیکها از یکدیگر. شبکه‌های محلی ممکن است به‌وسیله خطوط اجاره ای، خدمات استیجاری یا به روش تونل‌زنی (Tunneling) بر روی اینترنت با بهره‌جویی از فناوری شبکه‌های مجازی خصوصی (VPN) اتصالاتی به دیگر شبکه‌های محلی داشته باشند.
دریای عمان یا دریای مَکران پهنه‌ای آبی و خلیجی است که از غرب به تنگه هرمز، خلیج فارس و امارات متحده عربی از شمال به ایران، از خاور به اقیانوس هند و از جنوب به کشور عمان پایان می‌یابد. ۵۴۵ کیلومتر درازا و ۱۸۱ هزار کیلومترمربع گستره دارد. در جغرافیای اسلامی دریای عمان شامل منطقه امروزی دریای عرب نیز می‌شده است و گاهی به آن دریای مکران و دریای اخضر نیز می‌گفته‌اند. جزیره شیطان در واقع خاوری‌ترین جزیره ایران و تنها جزیره ایران در دریای عمان است. نام دریای عمان از قرن ۱۸ و با حضور انگلیس در منطقه رواج یافت.
از قرن ۱۸ و با حضور انگلیس در منطقه رواج یافت. «عمانا» (اومانای تاریخی) در اصل نام یکی از شهرهای جنوب ایران و در غرب چابهار امروزی و بندر جاسک بوده است. در روزگار اشکانیان و ساسانیان نیز نام دریای عمان به‌کار می‌رفته است و واژه «عمان» نیز ریشه ایرانی دارد. مرکز استان مازون (نام فارسی عمان) صحار بود و نخستین ساکنان آن از اقوام غیر عرب بودند. چنان‌که یاقوت حموی می‌گوید بحر فارس یا خلیج‌فارس شاخه‌ای از دریای بزرگ هند است. مرزهای این دریا از بندر تیز از بخش‌های مکران در کرانه دریای فارس تا آبادان است و اینجا
مکران در کرانه دریای فارس تا آبادان است و اینجا دهانه دجله است که بدان می‌ریزد. به علاوه، در منابع جغرافیایی قدیم همواره از این دریا به نام بحر مکران یا بحر کرمان نام برده‌شده است. دریای مکران نامی بوده که حتی بر سنگ‌نوشته بیستون از دوران هخامنشی نیز نقش بسته است و در سنگ‌نوشته‌های ساسانی نیز به همین نام است. بنابر گواهی منابع تاریخی، از قدیم‌ترین روزگاران، این بخش از دریای بزرگ پارس همواره دریای مکران خوانده می‌شد، هرچند که گاهی قسمت جنوبی آن را بحر عمان می‌نامیده‌اند. نام دریای مکران و دریای پارس تا
می‌نامیده‌اند. نام دریای مکران و دریای پارس تا اواخر قرن نوزدهم بر این بخش از دریا گفته می‌شد. در این زمان که انگلستان بر شبه‌قاره هند تسلط کامل پیدا کرده بود و می‌خواست در آب‌های جنوب ایران نیز حضوری فعال داشته باشد، مسقط و سرزمین عمان را تحت سلطه خود درمی‌آورد. از این زمان به بعد، دولت انگلیس کم‌کم نام عمان را بر دریای مکران و پارس جاری می‌سازد. تفاوت دریای عمان و خلیج عمان. عموم کشورها و سازمان‌های بین‌المللی این پهنه آبی را خلیج عمان می‌نامند اما ترکیه به‌جای دریای عرب و خلیج عمان به کل پهنه آبی شمال
به‌جای دریای عرب و خلیج عمان به کل پهنه آبی شمال اقیانوس هند دریای عمان می‌گوید. پیری رئیس دریا سالار عثمانی در نقشه خود اینگونه ترسیم کرده و تا کنون این رویه باقی مانده است اما بعضی از نقشه نگاران بعدی عثمانی به‌جای دریای عمان بحر محیط عجم به‌کار برده‌اند. این ادبیات به‌طور غیررسمی در ایران نیز رایج است. حد و مرز خلیج عمان. بر اساس تعریف سازمان آب‌نگاری بین‌المللی مرز شمال غربی خلیج عمان خطی است که رأس لیمه (۲۵°57'N) در ساحل شبه‌جزیره عربستان را به رأس الکوه (۲۵°48'N) در ساحل ایران متصل می‌کند و مرز جنوب
(۲۵°48'N) در ساحل ایران متصل می‌کند و مرز جنوب غربی آن خطی است که رأس‌الحد (۲۲°32'N) در پیشرفته‌ترین برآمدگی جنوب شرقی شبه‌جزیره عربستان، را به جیوانی (۶۱°43'E) در ساحل پاکستان متصل می‌کند. بر اساس این تعریف مساحت آن ۱۸۱ هزار کیلومتر مربع است ولی در تعریف قدیمی از تنگه هرمز تا دکن (هند) بوده است که مساحت آن ۹۰۳ هزار کیلومتر مربع بوده است. مشخصات. خلیج عمان (اومانا)، پیشروی آب اقیانوس هند به داخل خشکی در جنوب غربی آسیا است. سواحل شرقی ایران در شمال آن و کشورهای عمان و امارات در جنوب آن قرار دارند. خلیج عمان
عمان و امارات در جنوب آن قرار دارند. خلیج عمان از سمت غرب توسط تنگه هرمز به خلیج فارس و از سمت شرق و جنوب شرقی به دریای عرب و اقیانوس هند وصل می‌شود. در جنوب خلیج عمان کشور عمان قرار دارد. طول ساحل ایران در امتداد دریای عمان، از خلیج گواتر تا بندرعباس، ۷۸۴ کیلومتر است. سواحل جنوبی ایران از تنگه هرمز تا بندر گواتر مجاور آن است و این مسافت نیمی از سواحل جنوبی ایران را تشکیل می‌دهد. مدار رأس‌السرطان از شمال آن عبور می‌کند و از این رو این دریا در منطقه گرم کره زمین واقع است. حداکثر درجه حرارت سطح آب در مرداد
زمین واقع است. حداکثر درجه حرارت سطح آب در مرداد ماه ۳۳ درجه و در دی ماه دست کم ۱۹٫۸ درجه است. طول آن از تنگه هرمز تا دکن حدود ۶۱۰ کیلومتر و عرض آن کمتر از عرض آب‌های خلیج فارس است. در مقابل عمق آن از خلیج فارس بیشتر است. مساحت آن ۹۰۳ هزار کیلومتر مربع است. عمق این دریا در اطراف چاه‌بهار حدود ۳۳۹۸ متر است. هرچه به سوی غرب پیش برویم، عمق آن به سرعت کم می‌شود تا جایی که در نزدیکی تنگه هرمز به ۷۳ متر می‌رسد. بنادری چون جاسک، چاه‌بهار و گواتر در کنار این دریا دیده می‌شوند که بیانگر بازرگانی و دریانوردی آن است.
می‌شوند که بیانگر بازرگانی و دریانوردی آن است. شهرهای مهم حاشیه این دریا در ایران چابهار و جاسک و در کشور عمان مسقط، در امارات متحده عربی بندر فجیره و خور فکان هستند. طول خط ساحلی ایران در مجاورت دریای عمان حدود ۶۳۷ کیلومتر است و حد اکثر عمق دریا در محدوده آب‌های ساحلی ایران در این ناحیه به بیش از ۲۰۰۰ متر می‌رسد. جلگه ساحلی ایران در مجاورت دریای عمان از حدود بندر عباس در تنگه هرمز تا گواتر در مرز با پاکستان امتداد می‌یابد. حد اکثر عرض این جلگه به ۳۰ کیلومتر می‌رسد. نام‌های تاریخی. در منابع تاریخی قدیمی تر
می‌رسد. نام‌های تاریخی. در منابع تاریخی قدیمی تر اسلامی و عربی تمام پهنه این خلیج و دریای عرب فعلی را روی هم به نام‌های بحر فارس، دریای مکران و بحر اخضر و در بعضی منابع اروپایی قدیم با نام دریای اریترا و دریای رومیروم و دریای هندوس نیز یاد کرده‌اند که گاهی به کل اقیانوس هند و پهنه‌های آبی مرتبط با آن نیز گفته می‌شده است. نام این دریا به همراه دریای عرب امروزی از سوی جغرافی نویسان مسلمان، هندی‌ها و پارسیان مُکران -مکران که گویا تغییر یافته (مهی خوران) است و اروپائیان با تلفظ Mecran- Makran بکار برده‌اند.
و اروپائیان با تلفظ Mecran- Makran بکار برده‌اند. گاهی اوقات دریای مکران آبهای کل جنوب ایران و پاکستان فعلی قلمداد شده و دریای عمان نیز به سواحل عمان گفته شده است. عمانای تاریخی در واقع نام یکی از شهرهای جنوب ایران و در فاصله غرب چابهار فعلی و بندر جاسک قرار داشته است. نگاه شود (به نقشه پریپلوس). عمان یا اومانا در طول تاریخ نام‌های مختلفی داشته است. از مشهورترین نام‌های عمان، «مگان» و تغییر یافته‌اش «مجان» بوده است، این نام به صنعت کشتی سازی و معادن مس «نحاس» در زمان سومریان ارتباط داشته است. البته مدتی
در زمان سومریان ارتباط داشته است. البته مدتی نام عمان «مزون» بوده است. مردم محلی از این منطقه به عنوان دریای سیستان و بلوچستان، دریای جنوب و دریای چابهار نیز یاد کرده‌اند. حدود مکران یاقوت حموی: از غرب به کرمان، از شمال به سیستان، از جنوب به دریا و از شرق با هندوستان (پاکستان) همسایه است. بحر کرمان (از مشرق) به بحر مکران پیوسته بود و (از مغرب) از جزیره کیش فراتر می‌رفت و قسمتی از بحر فارس را هم در بر می‌گرفت. بحر مکران (از مشرق) به بحر سند و (از مغرب) به بحر کرمان پیوسته بود. گاهی قسمت جنوبی این دو دریا را
کرمان پیوسته بود. گاهی قسمت جنوبی این دو دریا را بحر عمان می‌خواندند. یونانیان در زمان اسکندر و پس از وی، به‌عمد، نام ایرانی دریاهای جنوب ایران را تحریف کرده‌اند. افزون بر این، در روزگار اشکانیان و ساسانیان نیز نام دریای عمان به‌کار می‌رفته است و واژه «عمان» نیز ریشه ایرانی دارد. کشور مَزْون (نام فارسی عمان) که مرکز آن صحار بود و نخستین ساکنان آن از اقوام غیر عرب بودند. اهمیت ترانزیتی. بندر راهبردی چابهار که تنها بندر اقیانوسی ایران است نیز در شمال این دریا قرار دارد و نزدیک‌ترین و آسان‌ترین راه دسترسی
قرار دارد و نزدیک‌ترین و آسان‌ترین راه دسترسی کشورهای آسیای میانه (که محصور در خشکی اند) به آبهای آزاد است. خورهای دریای عمان کمتر از خورهای خلیج فارس است. قرار است کریدور شمال-جنوب ایجاد و راه‌آهنی از بندر چابهار تا زاهدان و از آنجا به افغانستان و همچنین به راه‌آهن مشهد بافق وصل شود. انتقال آب. طرح‌هایی برای انتقال آب این دریا در دست مطالعه و بررسی و اقدام است که می‌تواند پهنه زیادی از ایران را تحت پوشش قرار دهد. فاز اول طرح انتقال آب از دریای عمان آب‌رسانی به ۳ استان شرقی کشور است اما در افق بلند مدت
به ۳ استان شرقی کشور است اما در افق بلند مدت مقرر شده از محل این طرح به ۱۷ استان کشور آبرسانی انجام شود که ۷۹ درصد مساحت کشور تحت پوشش این طرح خواهد رفت.
پان عربیسم (به عربی: الوحدة العربیة) یک ایدئولوژی است، که از همبستگی همه مردم عرب در یک دولت ملی یگانه، متشکل از کشورهای عربی غرب آسیا و شمال آفریقا از اقیانوس اطلس تا دریای عرب، که نمایان‌گر جهان عرب است، پشتیبانی می‌کند. این ایده پیوند نزدیکی با ملی‌گرایی عربی دارد و بر این باور پافشاری می‌کند که عرب‌ها یک ملت یگانه‌ اند. این ایده در اواخر سده نوزدهم در میان سرزمین های عرب‌نشین امپراتوری عثمانی پدید آمد و محبوبیت آن در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به اوج خود رسید. هواداران پان عربیسم اغلب از اصول سوسیالیستی
رسید. هواداران پان عربیسم اغلب از اصول سوسیالیستی پشتیبانی کرده و به شدت با دخالت سیاسی جهان غرب در جهان عرب مخالفت کرده‌اند. همچنین با تشکیل اتحادها و تاحدودی همکاری اقتصادی، به دنبال نیرومندسازی کشورهای عربی در برابر نیروهای خارجی بودند. پان‌عربیسم، که همچنین به عنوان ناسیونالیسم عربی شناخته می‌شود، ایدئولوژی‌ای است که خواستار وحدت سیاسی ملت‌ها و دولت‌های عربی است. بر اساس اجماع، عرب‌بودن نه بر اساس دین یا خاستگاه جغرافیایی، بلکه بر مبنای زبان، همان‌طور که ساتی الحصری پیشنهاد کرد، تعریف می‌شود. عرب‌ها
که ساتی الحصری پیشنهاد کرد، تعریف می‌شود. عرب‌ها کسانی هستند که زبان مادری‌شان عربی است و خود را با تاریخ و فرهنگی که با آن مرتبط است، هم‌هویت می‌دانند. اگرچه برخی از پژوهشگران ریشه‌های این ایدئولوژی را به سازندگان دولت در قرن نوزدهم مانند محمد علی پاشا در مصر، یا جنبش‌های اصلاح‌طلب مذهبی مانند وهابیه، یا روشنفکرانی چون عبدالله ندیم و عبدالرحمن کواکبی نسبت می‌دهند، اما پان‌عربیسم به عنوان یک ایدئولوژی منسجم و جنبش سیاسی در دوران جنگ جهانی اول شکل گرفت. این جنبش در واکنش به امپریالیسم اروپایی و نیز به
این جنبش در واکنش به امپریالیسم اروپایی و نیز به سوءمدیریت و ایدئولوژی پان‌ترکیسم که با جنبش ترکان جوان در امپراتوری عثمانی مرتبط بود، پدید آمد. زمانی که قیام هاشمیان علیه حکومت عثمانی در سال ۱۹۱۵ آغاز شد، شریف حسین و پسرانش توانستند حمایت‌هایی را نه‌تنها در حجاز، جایی که مستقر بودند، بلکه در سوریه نیز به دست آورند. حسین گمان می‌کرد که از دولت بریتانیا، که توسط کمیسر عالی در قاهره، سر هنری مک‌ماهون، نمایندگی می‌شد، تضمین‌هایی دریافت کرده است که او و پسرانش بر تمامی سرزمین‌های عربی که از کنترل عثمانی آزاد
بر تمامی سرزمین‌های عربی که از کنترل عثمانی آزاد شوند، حکومت خواهند کرد. با این حال، علی‌رغم تلاش‌های فیصل، پسر حسین، و توماس ادوارد لورنس در کنفرانس صلح ورسای، نظام قیمومیت پس از جنگ، لبنان و سوریه را به فرانسه و عراق و فلسطین را به بریتانیا واگذار کرد. آینده فلسطین به‌ویژه نامشخص بود، زیرا در نوامبر ۱۹۱۷، بریتانیا اعلامیه بالفور را صادر کرده بود که در آن وعده داده شد که ایجاد یک وطن یهودی در آنجا مورد توجه قرار خواهد گرفت. پروژه وحدت عربی هاشمیان با تسخیر حجاز توسط عبدالعزیز ابن سعود در سال ۱۹۲۴ و تبعید
حجاز توسط عبدالعزیز ابن سعود در سال ۱۹۲۴ و تبعید حسین به قبرس به شکست نهایی رسید و تنها دو پسر او توانستند به عنوان پادشاهان تحت حمایت بریتانیا بر تخت بنشینند: عبدالله در شرق اردن و فیصل در عراق. پس از جنگ جهانی دوم، ناسیونالیسم عربی به دو شکل که ابتدا همکار و سپس متضاد بودند، تجلی یافت. نخستین شکل آن مذهبی بود که از سوی اخوان‌المسلمین مطرح شد و وحدت اعراب را گامی نخست در جهت همبستگی پان‌اسلامی می‌دانست. دومین شکل آن سکولار بود و توسط حزب بعث به رهبری میشل عفلق و بعدها ناصریست‌ها نمایندگی می‌شد. دشمن مشترک
و بعدها ناصریست‌ها نمایندگی می‌شد. دشمن مشترک هر دو گروه، میراث ماندگار امپریالیسم بریتانیا و فرانسه در جهان عرب بود که از طریق نخبگان عرب همسو، پایگاه‌های نظامی، امتیازات اقتصادی، و دولت اسرائیل نماد یافته بود. اندکی پس از به قدرت رسیدن در مصر در ژوئیه ۱۹۵۲، جمال عبدالناصر شروع به تبدیل مصر به یک هسته انقلابی کرد که حول آن وحدت عربی شکل گیرد. او ابتدا گروه‌های مذهبی‌ای را که از قیام افسران آزاد علیه سلطنت مصر حمایت کرده بودند اما به سرعت از سکولاریسم او ناامید شده بودند، سرکوب کرد. سپس توجه خود را به سوی
شده بودند، سرکوب کرد. سپس توجه خود را به سوی پادشاهی‌های محافظه‌کار عرب معطوف ساخت. اوج پان‌عربیسم سکولار در سال ۱۹۵۸ رخ داد، زمانی که مصر و سوریه با هم ادغام شدند و جمهوری متحد عربی (UAR) را تشکیل دادند. با این حال، سوریه در سال ۱۹۶۱ به دلیل نارضایتی فزاینده از سیاست‌های سرکوبگرانه و متمایل به مصرِ ناصر از این اتحادیه خارج شد. تلاش‌های بعدی در سال ۱۹۶۳ برای احیای UAR، این بار با مشارکت عراق پس از کودتای بعثی‌ها در آن کشور، ناموفق ماند. پس از تجربه شکست‌خورده جمهوری متحد عربی، رویدادهای مختلفی به‌عنوان
جمهوری متحد عربی، رویدادهای مختلفی به‌عنوان نشانه‌های افول پان‌عربیسم تلقی شده‌اند، از جمله شکست سنگین اعراب در جنگ ۱۹۶۷ با اسرائیل، پیمان صلح مصر با اسرائیل در ۱۹۷۹، و حمله عراق به کویت در ۱۹۹۰. با این حال، ناسیونالیسم عربی هنوز به لحاظ گفتمانی زنده است و اکنون بار دیگر با لحن مذهبی قوی همراه شده است، چنان‌که در بیانیه‌های گروه‌های بنیادگرا و حتی در تبلیغات دیکتاتورهای سکولاری مانند صدام حسین دیده می‌شود. او بارها برای جلب حمایت اعراب، در جریان جنگ خلیج فارس ۱۹۹۱ و ماه‌های منتهی به جنگ ۲۰۰۳ که به
خلیج فارس ۱۹۹۱ و ماه‌های منتهی به جنگ ۲۰۰۳ که به سرنگونی‌اش انجامید، به دین متوسل شد. شاید مهم‌تر از همه، ناسیونالیسم عربی امروز به‌طور نهادینه در قالب تداوم وجود اتحادیه عرب، که در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد و اکنون ۲۲ عضو دارد، و همچنین در تلاش‌های مداوم برای ایجاد سازمان‌های زیرمنطقه‌ای، منعکس شده است که موفق‌ترین نمونه آن شورای همکاری خلیج فارس (GCC) است که در سال ۱۹۸۱ شکل گرفت و شش کشور عربی هم‌مرز با خلیج فارس را شامل می‌شود. پان‌عربیسم ایدئولوژی‌ای است که از اتحاد کلی اعراب (وحدت العرب، الوحده العربیه) حمایت
کلی اعراب (وحدت العرب، الوحده العربیه) حمایت می‌کند. ایدئولوگ‌های پان‌عربیسم همواره چنین اتحادی را بر اساس چندین عنصر مشترک توصیه کرده‌اند: تاریخ پان‌عربیسم عمدتاً سابقه این تلاش‌هاست. در اوایل قرن بیستم، نویسندگان و روزنامه‌نگاران متعددی مانند نجیب عازوری، ملت عرب را از نظر احساسات ازلی دیرینه مورد بحث قرار دادند. آثار آنها بیشتر توسط حلقه‌های نسبتاً کوچک نخبگان خوانده می‌شد، با این حال، و به ندرت به عنوان دستورالعمل‌هایی برای دستیابی به یک اتحاد سراسری عرب عمل می‌کرد. فقط پس از پایان جنگ جهانی اول، با
عرب عمل می‌کرد. فقط پس از پایان جنگ جهانی اول، با فروپاشی متعاقب امپراتوری عثمانی و تأسیس موجودیت‌های عربی تحت قیمومت، حرکت‌های سیاسی توسط چندین رهبر عرب به سوی فدرال کردن سرزمین‌های عرب‌نشین انجام شد. حاکمان هاشمی در عراق و ماورای اردن در این زمینه به طور برجسته‌ای فعال بودند. هدف بلندمدت فیصل اول از عراق، ایجاد کنفدراسیونی بود که عراق، سوریه، ماوراء اردن، فلسطین و حجاز را در بر بگیرد. او به دنبال تقویت موقعیت خود و کشورش در یک محیط بسیار رقابتی بود، در حالی که به سواحل مدیترانه نیز دسترسی پیدا می‌کرد.
حالی که به سواحل مدیترانه نیز دسترسی پیدا می‌کرد. سوریه تحت قیمومت فرانسه، کلید موفقیت یا شکست فیصل بود. او تلاش کرد تا سوری‌ها، فرانسوی‌ها و بریتانیایی‌ها را از امکان‌پذیر بودن برنامه‌های خود متقاعد کند. گروه‌های ملی‌گرای خاصی از فیصل و برنامه‌های پان‌عربی او در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، نه تنها در عراق، بلکه در سوریه نیز حمایت کردند. در کنگره پان‌اسلامی که در سال ۱۹۳۱ در بیت‌المقدس برگزار شد، گروهی از فعالان از دمشق و بیت‌المقدس گرد هم آمدند و منشور پان‌عربی را تهیه کردند که پاراگراف اول آن، تجزیه‌ناپذیری ملت