payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مخفیانه از مدرسه صرف نظر کرد تا اینکه در دبیرستان یهودیان که توسط معلمان و دانش‌آموزان آواره تشکیل شده بود، شرکت کند و همچنین در مسابقات فوتبال متعددی شرکت کند (آرزو داشت که به یک بازیکن حرفه ای تبدیل شود). دریدا در این دوره نوجوانی، در آثار فیلسوفان و نویسندگان (مانند روسو، نیچه و ژید) ابزاری برای شورش علیه خانواده و جامعه یافت. خواندن وی همچنین شامل کامو و سارتر بود. اندیشه. ژاک دریدا با جنبشی معروف به واسازی پیوندی تنگاتنگ دارد. هدف اصلی او در واقع خنثی کردن چیزی است که خودش آن را عقل‌مداری [کلام محوری/
چیزی است که خودش آن را عقل‌مداری [کلام محوری/ لوگوس محوری] (logocentrism) (یا حاکمیت عقل) خوانده است. دریدا این باور ساختارگرایان را که معنا در ذات متن است، رد می‌کند. او نمی‌پذیرد که واژگان حامل و بارور معنایند بلکه بر آن است که واژگان تنها به واژگان دیگر اشاره دارند. معنا وابسته به داننده است و نه متن، و زمانی بروز می‌یابد که مفسر با متن به گفتگو درآید. پس دلایلی بنیادی که بتوان بدان‌ها تکیه کرد وجود ندارد. دریدا فرد را وامی‌دارد تا از اندیشه واقعیت متعالی دست بشوید و به جای آن روی متن متمرکز شود،
متعالی دست بشوید و به جای آن روی متن متمرکز شود، طوری‌که متن خود به گونه مستقیم با شخص از در سخن درآید. وان هوزر (vanhoozer) ارج و وزن چنین نظری را ارزیابی کرده و می‌گوید: «دریدا به توانایی عقل در دست‌یابی به یک استنتاج کلی، یعنی توضیح جهان از منظر واقعیت، شک دارد. دریدا یک خنثاگر و یک ضدساختار است و پیوند میان زبان و واقعیت را رد می‌کند، یعنی چیزی که مورد اعتقاد فلسفه غرب است و از نگاه این فلسفه توان آشکار کردن حقیقت را دارد». وی که از عرصهٔ پدیدارشناسی (فلسفه) به ساختارگرایی و واسازی نزدیک شد با
(فلسفه) به ساختارگرایی و واسازی نزدیک شد با دیدگاه‌هایش دربارهٔ زبان، دانش و معنا و، به‌ویژه، ماهیت متن، مورد توجه ارتباط‌شناسان قرار گرفت. او شاگرد نهضت ساختارگرایی و اندیشه‌های پساساختارگرایی میشل فوکو بود و با نقدی که بیشتر از جنبه نشانه‌شناسی بر این اندیشه وارد کرد مورد توجه محافل نقد ادبی و جامعه پست مدرن دانشگاهی آمریکا قرار گرفت. دریدا در آثارش فاصله بین فلسفه و ادبیات را کاهش داد و به عنوان یک منتقد ادبی قدرتمند هم شناخته شد. مشهورترین اصطلاح دریدا Déconstruction است که آن را در فارسی به واسازی،
Déconstruction است که آن را در فارسی به واسازی، شالوده‌شکنی، بن‌فکنی و ساخت‌گشایی ترجمه کرده‌اند. البته واژه ساختار در این اصطلاح نباید با اصطلاح فلسفی ساختار به معنی Structure در عبارت‌های ساختارگرایی و پساساختارگرایی یکسان تصور شود. Déconstruction در زبان‌های دیگر، به دلیل هم‌خانوادگی زبان‌های هند و اروپایی، معمولاً ترجمه نشده است و گاه با همان املای فرانسوی به کار می‌رود که دریدا آن را به مفهوم از نو بنا نهادن (ویران کردن و در عین حال ساختن) به کار برده است. دریدا در نامه به دوست ژاپنی خود پروفسور
برده است. دریدا در نامه به دوست ژاپنی خود پروفسور ایزوتسو دربارهٔ ترجمهٔ Déconstruction به ژاپنی توضیح می‌دهد. باید در نظر داشت که دریدا می‌گوید Déconstruction نه یک کلمه است و نه یک مفهوم؛ بنابراین، در مورد استفادهٔ آن باید بسیار دقت کرد. درگذشت. وی در ۸ اکتبر ۲۰۰۴ در بیمارستانی در پاریس درگذشت. در هنگام مرگ، دریدا موافقت کرده بود که برای تابستان به عنوان دارنده استادی گادامر به هایدلبرگ برود، که دعوت خود را فیلسوف هرمنوتیک قبل از مرگ ابراز داشت. پیتر هوملهوف، رئیس آن زمان در هایدلبرگ، جایگاه دریدا را
رئیس آن زمان در هایدلبرگ، جایگاه دریدا را چنین خلاصه می‌کرد: "فراتر از مرزهای فلسفه به عنوان یک رشته دانشگاهی، وی نه تنها برای علوم انسانی، بلکه برای برداشت فرهنگی از یک عصر کلی شخصیت برجسته فکری بود. پیوند به بیرون. فیلم مستندی دربارهٔ دریدا به زبان انگلیسی. با حضور خودش. Derrida 2002
محله دریان نو در استان تهران و در محدودهٔ غربی شهر تهران واقع شده‌است. این محله در منطقه ۲ شهر تهران قرار گرفته‌است و از شمال با خیابان تهران ویلا، از شرق با خیابان ستارخان، خیابان سروش و خیابان نیایش، از جنوب با خیابان زنجان شمالی و بزرگراه یادگار امام و از غرب با خیابان اکبری، حداد، ترقی و میدان سلمان هراتی محدود شده‌است و با محله‌های صادقیه، ستارخان، شادمهر، شهرآرا، تهران ویلا مجاورت دارد. این محله در محدودهٔ طرح ترافیک و زوج و فرد نیست و از اماکن مهم این محله می‌توان به بوستان بازیافت، رستوران برادران
محله می‌توان به بوستان بازیافت، رستوران برادران یزدی، بوستان دوستان، بوستان چمن، بوستان یاسمن، بوستان ارکیده، بوستان ارکیده یکم، بوستان سادات، پارک و رستوران بال اشاره کرد. بافت اجتماعی منطقه به‌دلیل موقعیت مکانی و قیمتی، از قشر متوسط به بالا تشکیل شده‌است. بافت مسکونی منطقه با وجود خانه‌های قدیمی اما از بافت شهری و استاندارد پیروی می‌کند و پتانسیل رشد و توسعه بیشتر را نیز داراست. این منطقه به چندین ایستگاه مترو ازجمله ایستگاه مترو شریف و طرشت دسترسی دارد. تاریخچه. بنیان گذاری این محله به فردی به نام حاج
تاریخچه. بنیان گذاری این محله به فردی به نام حاج مهدی ابراهیمی دریانی که از اهالی شهر دریان واقع در آذربایجان شرقی می باشد. این فرد به منظور آبادانی و گسترش تهران اقدام به ساخت و بنیان گذاری این محل در زمانی که در این محله زندگی می کرد. به مرور زمان این محله به نام «دریان نو» شناخته شده است. به گفته اهالی قدیمی محله سال ۱۳۳۰ میدان دریان نو وجود نداشت و میدان و اطرافش بیابانی بود که در شرق محله طرشت قرار داشت تا اینکه از سال ۱۳۳۵ اولین نشانه‌های سکونت در این حوالی شکل گرفت. سید مهدی دریانی حدود سال ۱۳۳۵ به
حوالی شکل گرفت. سید مهدی دریانی حدود سال ۱۳۳۵ به همراه عده ای از همشهری‌های خود، بنام های حاج حسین دریانی، حاج قاسم دریانی، حاج علی قلی دریانی و... تصمیم می‌گیرند در زمین‌های بکر طرشت که هنوز جزو شهر نشده بودند؛ ساختمان سازی را شروع کنند. به گفته یکی از فرزندان حاج حسین دریانی، (از شرکای حاج مهدی) همان سال‌ها سید مهدی دریانی حدود یک میلیون متر مربع از زمین های طرشت را خریداری می‌کند و اولین شرکت ساختمانی در تهران، بنام شهرآرا را همراه شرکایش و با ۲۲ بلوک ساختمانی می سازد. همچنین در قسمت جنوبی محله شهر آرا،
می سازد. همچنین در قسمت جنوبی محله شهر آرا، محله‌ای خصوصی برای سکونت دریانی‌ها می سازد. سید مهدی دریانی نام این محله خصوصی را دریان نو به معنای دریانی دیگر می گذارد که میدان دریان نو در ابتدای آن واقع شده است. البته ساخت میدان دریان نو حدود دو سال طول می‌کشد.
دریاچه نمک حوض سلطان، در شرق آزادراه قم-تهران قرار دارد. ویژگی‌ها. دریاچه نمک حوض سلطان به مساحت تقریبی ۲۴۰ کیلومتر مربع در شمالشرق شهرستان قم واقع شده‌است. در مواقع بارندگی و ذوب برف‌های ارتفاعات اطراف، چون بر میزان آب ورودی افزوده می‌شود، وسعت آن زیاد و در غیر از این ایام، وسعت آن کم می‌شود. بدین ترتیب سطح آب دریاچه پیوسته در نوسان است. این دریاچه از دو چالهٔ جدا از هم تشکیل شده‌است. چالهٔ غربی به نام حوض سلطان و چاله شرقی به نام حوض مره است که به وسیله یک آبراهه به هم وصل می‌شوند. در فصول پرآب ابتدا چاله
آبراهه به هم وصل می‌شوند. در فصول پرآب ابتدا چاله مره پر می‌شود و سپس آب اضافی وارد حوض سلطان می‌شود. رودهای متعددی به این دریاچه وارد می‌شوند که عموماً از اراضی شوره‌زار و نمکی اطراف عبور می‌کنند. از جمله این رودها می‌توان به رود شور اشاره کرد. دریاچه حوض سلطان از بقایای دریاچه قدیمی ساوه که از بین رفته‌است، به وجود آمده‌است. دسترسی. راه‌های ورود به منطقه: در ۳۵ کیلومتری مسیر قم-تهران جاده خاکی وجود دارد که به دریاچه می‌رسد. درون دریاچه نیز جاده خاکریزی هست که برای جلوگیری از فرورفتن خودروها در باتلاق و
که برای جلوگیری از فرورفتن خودروها در باتلاق و بهره‌برداری از نمک دریاچه مورد استفاده قرار می‌گیرد. ارتفاع دریاچه حوض سلطان از سطح دریا ۷۱۰ متر است و با بارندگی ۱۰۰ تا ۱۲۰ میلیمتر در سال این منطقه در حوزه نواحی کم باران قرار گرفته و دارای چهار بخش کفه نمکی (بخش اصلی)، حاشیه باتلاقی، محدوده اکولوژیک و دشتی است.
دوازده ایزد المپ‌نشین در دین یونان باستان و اساطیر یونان، اصلی‌ترین الوهیت پانتئون یونانی هستند که معمولاً زئوس، پوزئیدون، هرا، دمتر، آفرودیته، آتنا، آرتمیس، آپولون، آرس، هفائستوس، هرمس و یا هستیا یا دیونیزوس در نظر گرفته می‌شوند. آن‌ها را «المپیایی» نامیده‌اند زیرا بر پایه سنت در کوه المپ ساکن بودند. کوه المپ. کوه المپ محل نبرد تایتان‌ها]] با المپ‌نشینان بود و بعدها هم به عنوان محل زندگی خدایان از آن نام برده شد. تمام المپ‌نشینان به نوعی با یکدیگر خویشاوندی داشتند و بنا به شرایط زمانه هر از گاهی یک یا چند
داشتند و بنا به شرایط زمانه هر از گاهی یک یا چند تن از آن‌ها بیشتر مورد توجه قرار می‌گرفت. برای مثال اگر در زندگی واقعی، همسر حاکم یا شخص قدرتمند منطقه از شخصیت قوی یا خانواده مهم‌تری بود، خدایان زن و به خصوص هرا که ایزدبانوی ازدواج بود مورد توجه قرار می‌گرفت؛ اگر جنگی در میان بود، پرستشگاه خدای جنگ بیشتر مورد توجه قرار می‌گرفت. از این قله مرتفع زئوس پادشاه خدایان فرمان‌های خود را به سایر خدایان صادر می‌کند و ایزدان هر کدام خانه‌ای ویژه خود دارند. فهرست المپ‌نشینان. ایزدان المپ‌نشین به قرار زیر هستند. در
ایزدان المپ‌نشین به قرار زیر هستند. در این جدول سیزده ایزد نام برده شده‌است زیرا در برخی فهرست‌ها هستیا و در برخی دیگر دیونیسوس به عنوان یکی از المپ‌نشینان برشمرده می‌شود. طبق روایتی هستیا بعدها جای خود را به دیونیسوس داد. اگرچه هادس و پرسفونه نیز از خدایان مهم هستند و بعضی مواقع جزو المپ‌نشینان به‌شمار می‌روند، هادس همواره در زیر زمین جای دارد و هیچ وقت از قلهٔ المپ بازدید نکرده‌است. هرکول، اسقلبیوس و هبه نیز برخی مواقع جزو آن‌ها به‌شمار می‌روند. یونانیان می‌گویند وقتی بین سه خدای اصلی یعنی زئوس، پوزئیدون
وقتی بین سه خدای اصلی یعنی زئوس، پوزئیدون و هادس پشک انداختند آسمان‌ها به زئوس، دریاها به پوزئیدون و دنیای زیر زمین به هادس رسید. این‌ها هر سه با هم برادرند و پسران کرونوس خدای کشت و زرع و همسرش رئا هستند. کرونوس در دیار هادس است و در غیاب وی، زئوس تواناترین ایزد به‌شمار می‌رود.
زئوس در اساطیر یونانی، پادشاه خدایان و فرمانروای تمام زیارت‌گاه‌های واقع در کوه المپ است. او کوچک‌ترین فرزند کرونوس و رئا از نژاد تیتان‌ها بود. معادل آن در اسطوره‌های رومی "ژوپیتر" و در دین کرتی‌ها ولخانوس است. نام زئوس مربوط است به کلمهٔ یونانی "dios" به معنی «درخشان». واژه زئوس با بخش نخست واژه لاتین ژوپیتر «Jupiter» و واژه مورد کاربرد برای روز پیوند دارد. "زئوس" ایزد آسمان رخشان و نیز توفان به‌شمار می‌رفت و به همین دلیل سلاح او آذرخش بود که آن را به سمت کسی که او را ناخشنود کرده، پرتاب می‌کرده‌است.
سمت کسی که او را ناخشنود کرده، پرتاب می‌کرده‌است. مواردی که او را بسیار خشمگین می‌کرد دروغگویی، پیمان‌شکنی و خیانت بوده‌است. از دیگر نشانه‌های او می‌توان به عصای سلطنتی، بلوط، عقاب و سپرش (ساخته شده از پوست بز آمالتئا) اشاره کرد. کرونوس، پدر زئوس، شنیده بود که توسط یکی از فرزندانش سرنگون خواهد شد. به همین دلیل فرزندان خود را می‌بلعید. اما زئوس که فرزند ششم بود توسط رئا و گایا نجات پیدا کرد. رئا سنگ بزرگی را قنداق‌پیچ کرده و به کرونوس داد، وی نیز که فکر می‌کرد این سنگ بزرگ زئوس است آن را به جای زئوس بلعید.
این سنگ بزرگ زئوس است آن را به جای زئوس بلعید. رئا نیز از این فرصت استفاده کرده و او را به غاری در کوه‌های دیکتی واقع در کرت برده و مخفی نمود. در آن‌جا بزی مقدس به نام آمالتئا زئوس را شیر خورانده و بزرگ می‌کرد که بعدها او به‌عنوان پرستار زئوس شناخته می‌شد. سپس زئوس با کرونوس و دیگر تیتان‌ها وارد جنگ شد و آن‌ها را شکست داد و پدرش را سرنگون کرد. بچه‌های بلعیده شده را توسط معجونی از مس تند و شراب که متیس ساخته بود از شکم کرونوس بیرون آورد و به همراه آن‌ها کرونوس را تا ابد در تارتاروس زندانی کرد. سپس با
کرونوس را تا ابد در تارتاروس زندانی کرد. سپس با برادرانش براساس قرعه، فرمانروایی عالم را میان خود تقسیم کردند. زئوس فرمان‌روای آسمان و زمین شد، پوزئیدون فرمانروای دریاها و جهان زیرزمینی و دوزخ هم نصیب هادس شد. ریشه‌شناسی. زئوس ادامه‌ی یونانی نام «"دیئوس»" است، که "ایزد آسمان روز" در افسانه‌های نیاهندواروپایی بوده و همچنین با عنوان «"دیئوس پیتر»" به‌معنای "پدر آسمان" شناخته می‌شده‌ است. این ایزد با همین نام در ریگ‌ودا (دیوس به سانسکریت ودایی) و در زبان لاتین (قابل مقایسه با ژوپیتر) نیز شناخته می‌شود که از
(قابل مقایسه با ژوپیتر) نیز شناخته می‌شود که از ریشه‌ی نیا-هندواروپایی *dyeu- گرفته شده است؛ این ریشه به‌معنای «"درخشیدن"» است و در بسیاری از مشتقات خود به معانی «"آسمان"»، «"بهشت"» و «"خدا"» اشاره دارد. واژه‌های Zoj-z در زبان آلبانیایی و Zis در زبان مساپی، هم‌ریشه شفافی با نام زئوس هستند. در شکل‌های یونانی، آلبانیایی و مساپی، خوشه‌ی آوایی اصلی *di̯ (که در نیا-هندواروپایی وجود داشت) دچار دگرگونی واجی شده و به *dz تبدیل شده است. زئوس تنها خدایی در ایزدان المپ‌نشین است که نامش چنین ریشه‌شناسی هندواروپایی
المپ‌نشین است که نامش چنین ریشه‌شناسی هندواروپایی شفافی دارد. افلاطون در کراتیلوس، ریشه‌شناسی عامیانه‌ای برای نام زئوس ارائه می‌دهد و آن را به‌معنای «علت زندگی برای همه چیز، همیشه» تفسیر می‌کند. این برداشت بر اساس بازی‌های زبانی (جناس) میان القاب دیگر زئوس مانند Zen و Dia با واژگان یونانی برای «زندگی» (ζήν / zēn) و «به‌سببِ» (διά / diá) است. با این حال، این ریشه‌شناسی و به‌طور کلی روش افلاطون در استخراج معنا از واژه‌ها، مورد تأیید زبان‌شناسی و پژوهش‌های علمی مدرن نیست. دیودور سیسیلی نوشت که زئوس را Zen نیز
مدرن نیست. دیودور سیسیلی نوشت که زئوس را Zen نیز می‌نامیدند، زیرا انسان‌ها باور داشتند که او علت زندگی (zen) است. در حالی که لاکتانتیوس نوشت که او را زئوس و Zen می‌نامیدند، نه به این دلیل که او بخشندهٔ زندگی است، بلکه چون نخستین کسی از فرزندان کرونوس بود که زنده ماند. اسطوره‌ها. زایش. در تئوگونیا، اثر هزیود (حدود ۷۳۰–۷۰۰ پیش از میلاد)، کرونوس پس از آن‌که پدرش اورانوس را اخته می‌کند، به فرمانروای برتر کیهان تبدیل می‌شود و با خواهرش رئا ازدواج می‌کند. از این پیوند، سه دختر و سه پسر به دنیا می‌آیند: هستیا،
پیوند، سه دختر و سه پسر به دنیا می‌آیند: هستیا، دمتر، هرا، هادس، پوزئیدون، و در نهایت، کوچک‌ترین فرزند از میان این شش نفر، یعنی زئوس. کرونوس هر یک از فرزندانش را بلافاصله پس از تولد می‌بلعد، زیرا پیش‌گویی‌ای از سوی والدینش، گایا و اورانوس، دریافت کرده بود که بر اساس آن، یکی از فرزندان خودش، همان‌گونه که او پدرش را سرنگون کرده بود، روزی او را سرنگون خواهد کرد. این موضوع باعث اندوهی بی‌پایان برای رئا می‌شود، و هنگامی که از فرزند ششم خود، یعنی زئوس باردار می‌شود، نزد پدر و مادرش گایا و اورانوس می‌رود تا راهی
نزد پدر و مادرش گایا و اورانوس می‌رود تا راهی برای نجات فرزندش و انتقام از کرونوس بیابد. رئا طبق دستور والدینش، به شهر لیکتوس در جزیره کرت سفر می‌کند و در آن‌جا زئوس را به دنیا می‌آورد. او نوزاد را به گایا می‌سپارد تا بزرگش کند، و گایا او را به غاری در کوه آیگیوس می‌برد و در آن‌جا پنهان می‌کند. سپس رئا به‌جای نوزاد، سنگی را که در قنداق پیچیده شده بود به کرونوس می‌دهد؛ و کرونوس، بی‌آن‌که متوجه فریب شده باشد، سنگ را می‌بلعد، با این تصور که فرزندش را بلعیده است. در حالی که هزیود تنها منبعی است که لیکتوس را
است. در حالی که هزیود تنها منبعی است که لیکتوس را به‌عنوان محل تولد زئوس ذکر می‌کند، دیگر نویسندگان مکان‌های متفاوتی را برای زادگاه او گزارش داده‌اند: شاعر اوملوس اهل کورینس (قرن ۸ پیش از میلاد) به نقل از جان لیدیایی، معتقد بود زئوس در لیدیه به دنیا آمده است، شاعر اسکندری کالیماخوس (حدود ۳۱۰–۲۴۰ پیش از میلاد) در "سرود به زئوس"، محل تولد او را آرکادیا ذکر می‌کند، دیودور سیسیلی (قرن ۱ پیش از میلاد) در بخشی از آثار خود کوه آیدا را زادگاه زئوس معرفی می‌کند، اما در جای دیگر می‌نویسد که او در دیکته به دنیا آمده
در جای دیگر می‌نویسد که او در دیکته به دنیا آمده است، آپولودور (قرن ۱ یا ۲ میلادی) نیز به‌طور مشابه می‌نویسد که زئوس در غاری در دیکته متولد شده است. در قرن دوم میلادی، پائوسانیاس نوشت که شمار کسانی که ادعا می‌کنند زئوس در میان آن‌ها زاده یا پرورش یافته، آن‌قدر زیاد است که نمی‌توان همه‌شان را شمرد. کودکی. در حالی که تئوگونیا چیزی درباره دوران کودکی زئوس نمی‌گوید جز اینکه او به‌سرعت رشد کرد، منابع دیگر روایت‌های دقیق‌تری ارائه می‌دهند. به‌گفته آپولودوروس، رئا پس از به‌دنیا آوردن زئوس در غاری در دیکته، او را
پس از به‌دنیا آوردن زئوس در غاری در دیکته، او را به دو نیمف به‌نام‌های آدرسته‌آ و ایدا، دختران ملیسئوس، می‌سپارد تا از او نگهداری کنند. آن‌ها زئوس را با شیر بز ماده‌ای به نام آمالتئا تغذیه می‌کردند، در حالی که کوریبانت‌ها از غار محافظت کرده و نیزه‌هایشان را بر سپرهایشان می‌کوبیدند تا کرونوس صدای گریه نوزاد را نشنود. دیدوروس سیکولوس نیز روایت مشابهی ارائه می‌دهد؛ او می‌گوید پس از زایمان، رئا به کوه ایدا می‌رود و زئوس نوزاد را به کوریبانت‌ها می‌سپارد. کوریبانت‌ها نیز او را نزد چند نیمف (که نامی از آن‌ها برده
نیز او را نزد چند نیمف (که نامی از آن‌ها برده نمی‌شود) می‌برند تا او را با ترکیبی از عسل و شیر بز آمالتئا پرورش دهند. او همچنین اشاره می‌کند که کوریبانت‌ها «هیاهوی بزرگی برپا کردند» و با این کار، کرونوس را فریب دادند. همچنین روایت می‌شود که زمانی که کوریبانت‌ها زئوس نوزاد را حمل می‌کردند، بند ناف او کنار رود تریتون جدا شد. هیگینوس، نویسنده فابوله، روایتی را نقل می‌کند که در آن کرونوس به‌جای بلعیدن، پوزیدون را به دریا و هادس را به جهان زیرزمینی می‌فرستد. هنگامی که زئوس متولد می‌شود، هرا (که او نیز بلعیده
که زئوس متولد می‌شود، هرا (که او نیز بلعیده نشده)، از رئا می‌خواهد که نوزاد زئوس را به او بسپارد، و رئا هم سنگی را به جای زئوس به کرونوس می‌دهد تا آن را ببلعد. هرا، زئوس را به آمالتئا می‌سپارد، که گهواره‌اش را از درختی می‌آویزد؛ جایی که نه در آسمان است، نه روی زمین و نه در دریا؛ به این معنا که وقتی کرونوس بعداً به دنبال زئوس می‌گردد، نمی‌تواند او را پیدا کند. هیگینوس همچنین می‌گوید که ایدا، آلته‌آ و آدرسته‌آ – که معمولاً فرزندان اقیانوس (اوکئانوس) در نظر گرفته می‌شوند – گاهی به‌عنوان دختران ملیسئوس و
گرفته می‌شوند – گاهی به‌عنوان دختران ملیسئوس و دایه‌های زئوس معرفی می‌گردند. بر پایه قطعه‌ای از اپیمنیدس، دو نیمف به‌نام‌های هِلیکِه و کینوسورا دایه‌های زئوس جوان بوده‌اند. کرونوس برای یافتن زئوس به جزیره کرت سفر می‌کند، اما زئوس برای پنهان کردن حضور خود، به شکل یک مار درمی‌آید و دو دایه‌اش را به خرس تبدیل می‌کند. طبق گفته موسائوس، پس از تولد زئوس، رئا او را به تمیس می‌سپارد. تمیس نیز زئوس را به آمالتئا می‌سپارد، که صاحب یک بز ماده بوده و با شیر آن بز، زئوس جوان را تغذیه می‌کرده است. آنتونینوس لیبرالیس در
جوان را تغذیه می‌کرده است. آنتونینوس لیبرالیس در اثر خود، دگردیسی‌ها، می‌گوید که رئا زئوس را در غاری مقدس در کرت به دنیا می‌آورد؛ غاری که پر از زنبورهای مقدس بوده و همان زنبورها دایه‌های نوزاد می‌شوند. این غار، زمینی ممنوعه برای انسان‌ها و خدایان به‌شمار می‌رفته، اما گروهی از دزدان برای دزدیدن عسل وارد آن می‌شوند. وقتی آن‌ها نگاهشان به قنداق زئوس می‌افتد، زره‌های برنزی‌شان از تنشان جدا می‌شود، و زئوس قصد داشت آن‌ها را بکشد، اگر دخالت مویرای و تمیس نبود. در نهایت، او آن‌ها را به گونه‌های مختلفی از پرندگان
نهایت، او آن‌ها را به گونه‌های مختلفی از پرندگان تبدیل می‌کند. صعود به قدرت. بر اساس تئوگونیا، پس از آن‌که زئوس به سن مردانگی می‌رسد، کرونوس به‌واسطه نیرنگ‌های گایا و همچنین مهارت و نیروی زئوس، مجبور می‌شود پنج فرزند بلعیده‌شده و سنگ را بالا بیاورد؛ احتمالاً به ترتیب معکوس، یعنی ابتدا سنگ را و سپس هر یک از فرزندان را به ترتیب عکس بلعیدن. سپس زئوس آن سنگ را در دلفی برپا می‌کند تا از آن پس نشانه‌ای باشد و شگفتی‌ای برای انسان‌های فانی. پس از آن، زئوس سیکلوپ‌ها (غول‌های تک‌چشم) را آزاد می‌کند و آن‌ها نیز از سر
(غول‌های تک‌چشم) را آزاد می‌کند و آن‌ها نیز از سر قدردانی، رعد و برق را که پیش‌تر گایا پنهان کرده بود، به زئوس می‌دهند. بعد از این جنگ تایتان‌ها (تایتانوماکی) آغاز می‌شود: نبرد میان اولمپ‌نشینان به رهبری زئوس و تایتان‌ها به رهبری کرونوس برای تصاحب فرمانروایی جهان. زئوس و همراهانش از کوه اُلمپ می‌جنگند و تایتان‌ها از کوه اُتْریس. نبرد به مدت ده سال ادامه می‌یابد، بدون آن‌که پیروزی مشخصی حاصل شود، تا این‌که زئوس به توصیه گایا، هکاتونکایر‌ها (صددست‌ها) را آزاد می‌کند؛ آن‌ها نیز همانند سیکلوپ‌ها در اعماق زمین
می‌کند؛ آن‌ها نیز همانند سیکلوپ‌ها در اعماق زمین زندانی بودند. زئوس به آن‌ها نکتار و آمبروزیا (خوراک و نوشیدنی خدایان) می‌دهد و روحیه‌شان را بازمی‌گرداند، و آن‌ها با کمک به زئوس در جنگ موافقت می‌کنند. سپس زئوس حمله نهایی خود را علیه تایتان‌ها آغاز می‌کند و صاعقه‌هایی را بر سرشان فرومی‌فرستد، در حالی که هکاتونکایر‌ها بارانی از سنگ‌ها را بر آنان می‌بارند. سرانجام، تایتان‌ها شکست می‌خورند؛ زئوس آن‌ها را به تارتاروس تبعید می‌کند و نگهبانی‌شان را به هکاتونکایر‌ها می‌سپارد. آپولودور روایت مشابهی ارائه می‌دهد و
می‌سپارد. آپولودور روایت مشابهی ارائه می‌دهد و می‌گوید زمانی که زئوس به بزرگسالی می‌رسد، از متیس کمک می‌گیرد. متیس دارویی قی‌آور به کرونوس می‌دهد که باعث می‌شود او سنگ و پنج فرزند بلعیده‌شده‌اش را بالا بیاورد. پس از آن، زئوس وارد نبردی ده‌ساله با تایتان‌ها می‌شود. در ادامه، به‌دنبال پیشگویی گایا، زئوس سیکلوپ‌ها و هکاتونکایر‌ها را از تارتاروس آزاد می‌کند؛ پیش از آن، نگهبان آن‌ها، کامپِه را می‌کشد. سیکلوپ‌ها صاعقه را به زئوس، نیزه سه‌شاخه را به پوزئیدون و کلاه‌خود نامرئی را به هادس می‌دهند. در نهایت،
و کلاه‌خود نامرئی را به هادس می‌دهند. در نهایت، تایتان‌ها شکست می‌خورند و هکاتونکایر‌ها به نگهبانان آن‌ها گماشته می‌شوند. بر اساس ایلیاد، پس از این نبرد، زئوس جهان را با دو برادرش، پوزئیدون و هادس، از طریق قرعه‌کشی تقسیم می‌کند: زئوس آسمان را به دست می‌آورد، پوزئیدون دریا را، و هادس جهان زیرزمینی را؛ در حالی که زمین و کوه المپ قلمروی مشترک باقی می‌مانند. چالش‌های قدرت. هنگامی که زئوس جایگاه خود را به‌عنوان پادشاه کیهان تثبیت می‌کند، حکومت او به‌سرعت با چالش‌هایی روبرو می‌شود. نخستین این چالش‌ها از سوی
چالش‌هایی روبرو می‌شود. نخستین این چالش‌ها از سوی غول‌هایی به اسم گیگانت‌ها است که در نبردی معروف به گیگانتوماخی با خدایان المپ وارد جنگ می‌شوند. به گفتهٔ هسیود، گیگانت‌ها فرزندان گایا هستند که از قطرات خونی پدید آمدند که هنگام اخته شدن اورانوس توسط کرونوس بر زمین چکید؛ با این حال، در تئوگونیا اشاره‌ای به نبرد میان خدایان و غول‌ها نشده است. روایت کامل‌تر این نبرد را آپولودور ارائه می‌دهد. او می‌گوید که گایا، از سر خشم نسبت به زئوس به‌خاطر زندانی کردن فرزندانش (تایتان‌ها)، از اورانوس، غول‌ها را می‌زاید.
(تایتان‌ها)، از اورانوس، غول‌ها را می‌زاید. پیش‌گویی‌ای به خدایان می‌رسد که می‌گوید غول‌ها تنها به‌دست یک فانی شکست‌پذیرند، نه به‌تنهایی توسط خدایان. گایا که این را می‌شنود، به دنبال فارماکُن (گیاهی جادویی) می‌رود که بتواند غول‌ها را در برابر مرگ محافظت کند. اما زئوس به ائوس (سپیده‌دم)، سلنه (ماه) و هلیوس (خورشید) فرمان می‌دهد که نتابند، و خودش تمامی آن گیاهان را جمع‌آوری می‌کند. سپس از آتنا می‌خواهد که هراکلس (هرکول) را فرا بخواند. در جریان نبرد، پُرفیریون، یکی از نیرومندترین غول‌ها، به هرکول و هرا
یکی از نیرومندترین غول‌ها، به هرکول و هرا حمله‌ور می‌شود. زئوس، با نیرنگ، میل جنسی شدیدی نسبت به هرا در پرفیریون ایجاد می‌کند. درست زمانی که او قصد دارد به هرا تجاوز کند، زئوس با صاعقه به او ضربه می‌زند و هرکول با تیری، ضربهٔ نهایی را وارد کرده و او را می‌کشد. در تئوگونیا، پس از آن‌که زئوس تایتان‌ها را شکست داده و به تارتاروس تبعید می‌کند، فرمانروایی‌اش با تهدیدی جدید مواجه می‌شود: هیولایی به نام تایفون، موجودی غول‌پیکر با بدن مارمانند که برای به‌دست آوردن کنترل کیهان با زئوس وارد نبرد می‌شود. بنا بر روایت
کیهان با زئوس وارد نبرد می‌شود. بنا بر روایت هزیود، تایفون فرزند گایا و تارتاروس است، و دارای صد سر مارگونه و آتش‌افکن است. هزیود می‌گوید اگر زئوس به‌موقع متوجه حضور این موجود نمی‌شد، تایفون می‌توانست بر فانیان و نامیرایان سلطه پیدا کند. آن دو وارد نبردی سهمگین می‌شوند، اما زئوس به‌سرعت با آذرخش‌هایش تایفون را شکست می‌دهد و او را به تارتاروس می‌افکند. اما در روایت اپیمنیدس، تایفون زمانی که زئوس در خواب است، وارد کاخ او می‌شود. زئوس بیدار شده و او را با آذرخش نابود می‌کند. اِشیل و پیندار نیز مانند هزیود،
نابود می‌کند. اِشیل و پیندار نیز مانند هزیود، زئوس را برندهٔ قاطع نبرد با تایفون می‌دانند، و او را با آذرخش شکست می‌دهد. در مقابل، آپولودور داستانی پیچیده‌تر روایت می‌کند: مانند روایت هزیود، تایفون فرزند گایا و تارتاروس است که از خشم گایا پس از شکست تایتان‌ها به‌دنیا می‌آید. هیولا به آسمان حمله می‌کند و همهٔ خدایان از ترس، به حیوان تبدیل شده و به مصر می‌گریزند؛ تنها زئوس می‌ماند و با آذرخش و داس با او مبارزه می‌کند. تایفون زخمی می‌شود و به کوه کاسیوس در سوریه عقب‌نشینی می‌کند. آن‌جا زئوس را با پیچش بدنش
عقب‌نشینی می‌کند. آن‌جا زئوس را با پیچش بدنش اسیر کرده، رگ‌ها و زردپی‌های دست و پای او را از بدنش جدا می‌کند. زئوس ناتوان، به غاری در کیلیکیه منتقل می‌شود، جایی که موجود ماده‌ای به نام دلفینه از او نگهبانی می‌کند. در ادامه، هرمس و ایگیپان زردپی‌های زئوس را بازمی‌گردانند، او را احیا کرده و به میدان نبرد بازمی‌گردانند. تایفون که به کوه نیسا گریخته، در آن‌جا از مویرای‌ها (الهه‌های سرنوشت) میوه‌هایی فاسدکننده دریافت می‌کند که نیروی او را تضعیف می‌کنند. سپس به تراکیه می‌گریزد و کوه‌هایی به‌سوی زئوس پرتاب
به تراکیه می‌گریزد و کوه‌هایی به‌سوی زئوس پرتاب می‌کند، اما زئوس آن‌ها را با آذرخش بازمی‌گرداند. در نهایت، هنگام فرار تایفون به سمت سیسیل، زئوس کوه آتنا را بر سر او پرتاب کرده و کار او را یک‌سره می‌کند. نونوس نیز روایتی طولانی‌تر و پرجزئیات‌تر از آپولودور ارائه می‌دهد، با این تفاوت که در روایت او، کادموس و پن زردپی‌های زئوس را پس می‌گیرند؛ آن‌ها با موسیقی تایفون را فریب داده و از او می‌دزدند. در ایلیاد هومر، داستان دیگری از تلاش برای سرنگونی زئوس وجود دارد: هرا، پوزئیدون و آتنا توطئه‌ای برای به زنجیر کشیدن
هرا، پوزئیدون و آتنا توطئه‌ای برای به زنجیر کشیدن زئوس طراحی می‌کنند. اما تتیس (الههٔ دریایی و مادر آشیل) بریارئوس، یکی از صد‌دستی‌ها (هکاتون‌کایرها) را به المپ می‌آورد، و با دیدن او، خدایان توطئه‌گر از ترس، نقشهٔ خود را رها می‌کنند. شرکای قبل از هرا. بر اساس روایت هزیود، نخستین همسر زئوس، متیس، یکی از اوکئانیدها، دختران اوکئانوس و تتیس، بود. اما با این حال، هنگامی که متیس در شرف به دنیا آوردن دختری به نام آتنا است، پیش‌گویی‌ای از سوی گایا و اورانوس به زئوس می‌رسد: پس از این دختر، پسری از متیس زاده خواهد
می‌رسد: پس از این دختر، پسری از متیس زاده خواهد شد که زئوس را از پادشاهی خدایان و انسان‌ها سرنگون خواهد کرد. زئوس، برای جلوگیری از تحقق این پیش‌گویی، متیس را به‌طور کامل می‌بلعد. اما متیس از درون بدن زئوس همچنان با او سخن می‌گوید و مشاوره می‌دهد. با گذر زمان، آتنا از سر زئوس متولد می‌شود، ولی فرزند پسر هرگز ظاهر نمی‌شود و تهدید براندازی خنثی می‌گردد. آپولودور نیز روایتی مشابه ارائه می‌دهد، اما اضافه می‌کند که متیس برای فرار از آغوش زئوس بارها تغییر شکل می‌دهد، ولی در نهایت تسلیم می‌شود. در این روایت، تنها