payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که «اطمینان دارد که می‌تواند بدون استفاده از سیم، سیگنال‌های قابل فهم بفرستد یا انرژی را از هر فاصله‌ای منتقل کند.» بین سال‌های ۱۸۹۲ تا ۱۸۹۴ تسلا به‌عنوان نایب رئیس مؤسسه مهندسان برق آمریکا خدمت کرد که امروز مؤسسه پیشگام IEEE (همراه با مؤسسه مهندسان رادیو) نامیده می‌شود. سیستم چند فاز و نمایشگاه کلمبیا. با آغاز سال ۱۸۹۳ مهندس شرکت وستینگهاوس چارلز اف. اسکات (Charles F. Scott) و سپس بنیامین جی لام (Benjamin G. Lamme) پروژه‌ای بر اساس نسخهٔ بهینه شدهٔ موتور القایی تسلا ساختند. لام با توسعه مبدل دوار راهی
القایی تسلا ساختند. لام با توسعه مبدل دوار راهی برای ساخت سیستم چند فازی که نیاز بود با سیستم‌های تک فاز AC و DC قدیمی‌تر سازگار باشد پیدا کرد. شرکت وستینگهاوس اکنون راهی برای فراهم کردن برق کلیه مشتریان بالقوه داشت و شروع به نامگذاری سیستم AC چند فاز خود به عنوان «سیستم پلی فاز تسلا» کرد. از نظر آنها حق ثبت اختراع تسلا باعث برتری خودشان نسبت به دیگر سیستم‌های AC شد. وستینگهاوس الکتریک از تسلا خواست تا در نمایشگاه جهانی کلمبیا ۱۸۹۳ در شیکاگو شرکت کند که در آنجا شرکت آنها فضای بزرگی در ساختمان برق مختص
در آنجا شرکت آنها فضای بزرگی در ساختمان برق مختص نمایشگاه‌های برقی در اختیار داشت. وستینگهاوس الکتریک در مناقصه برای روشن کردن نمایشگاه با جریان متناوب پیروز شد و این یک رویداد مهم در تاریخ برق AC بود؛ زیرا این شرکت ایمنی، قابلیت اطمینان، و کارایی سیستم فعلی متناوب را که به صورت چند فاز بود را به عموم مردم آمریکا نشان داد. فضای نمایشگاهی ویژه‌ای برای نمایش اشکال و مدل‌های مختلف موتور القایی تسلا ایجاد شده بود. سازوکار میدان مغناطیسی در حال چرخشی که آنها را به حرکت درمی‌آورد به وسیلهٔ نمایش‌هایی از جمله تخم
حرکت درمی‌آورد به وسیلهٔ نمایش‌هایی از جمله تخم مرغ کلمبوس توضیح داده می‌شد. در این نمایش از سیم‌پیچ دو فاز موجود در موتور القایی برای چرخاندن یک تخم مرغ مسی استفاده می‌شد و تخم مرغ به دور خودش می‌چرخید و در آخر به حالت ایستاده درمی‌آورد. در طول شش ماه حضور خود در نمایشگاه در یک کنگره بین‌المللی برق او یک هفته را به بازدید از نمایشگاه اختصاص داد و یک سری نمایش را در نمایشگاه وستینگهاوس انجام داد. یک اتاق تاریک ویژه تنظیم شده بود که تسلا سیستم روشنایی بی‌سیم خود را با استفاده از نمایشی که قبلاً در سراسر
خود را با استفاده از نمایشی که قبلاً در سراسر آمریکا و اروپا انجام داده بود نشان می‌داد. ژنراتور نوسان‌ساز بخار. تسلا با تلاش برای یافتن راهی بهتر برای تولید جریان متناوب، ژنراتور برقی متقابل با بخار تولید کرد. او آن را در سال ۱۸۹۳ ثبت اختراع کرد و در نمایشگاه جهانی کلمبیا شیکاگو آن سال معرفی کرد. بخار به نوسانگر نیرو وارد می‌کرد و پیستونی را که متصل به آرمیچر بود را با سرعت بالا و پایین می‌برد و وقتی آرمیچر با سرعت بالا و پایین می‌رفت میدان مغناطیسی متناوب ایجاد می‌کرد. با این کار جریان الکتریکی متناوب در
ایجاد می‌کرد. با این کار جریان الکتریکی متناوب در سیم‌پیچ مجاور القا می‌شد. این کار با قطعات پیچیده موتور/ژنراتور بخار از بین رفت. اما هرگز به عنوان یک راه حل مهندسی امکان‌پذیر برای تولید برق مورد استفاده قرار نگرفت. مشاوره در مورد نیاگارا. در سال ۱۸۹۳ ادوارد دین آدامز که سرپرستی شرکت تولیدی و نیروگاه برق آبی آبشار نیاگارا را بر عهده داشت به دنبال ایدهٔ تسلا در مورد بهترین سیستم انتقال انرژی تولیدی از آبشارها بود. در طی چندین سال، یک سری پیشنهاد و رقابت‌های باز در مورد چگونگی استفادهٔ بهینه از انرژی تولید
باز در مورد چگونگی استفادهٔ بهینه از انرژی تولید شده از آبشار وجود داشت. سیستم‌هایی که از سوی چندین شرکت آمریکایی و اروپایی پیشنهاد شده بودند از نوع سیستم دو فاز و سه فاز AC و DC ولتاژ بالا و هوای فشرده بودند. آدامز از تسلا خواست تا در مورد وضعیت موجود همه سیستم‌های رقیب اطلاعاتی کسب کند. تسلا به آدامز توصیه کرد که یک سیستم دو فاز می‌تواند قابل اطمینان‌ترین باشد و یک سیستم وستینگهاوس برای لامپ‌های رشته‌ای با استفاده از جریان متناوب دو فاز وجود دارد. این شرکت بر اساس توصیه‌های تسلا و نمایش‌های وستینگهاوس در
بر اساس توصیه‌های تسلا و نمایش‌های وستینگهاوس در نمایشگاه کلمبیا مبنی بر ساختن یک سیستم AC کامل، قراردادی به وستینگهاوس الکتریک اعطا کرد. در همین زمان، قرارداد دیگری به جنرال الکتریک داده شد تا سیستم توزیع AC را بسازد. شرکت نیکولا تسلا. در سال ۱۸۹۵ ادوارد دین آدامز هنگام بازدید از آزمایشگاه تسلا تحت تأثیر آنچه دید قرار گرفت و متقاعد شد تا در یافتن شریک برای نیکولا تسلا، تأمین اعتبار، توسعه و بازاریابی انواع اختراعات و اختراعات قبلی تسلا و همچنین موارد جدید به او کمک کند. آلفرد براون وارد قراردادی را امضا
به او کمک کند. آلفرد براون وارد قراردادی را امضا کرد که در آن، حق امتیاز اختراعاتی که در پک و براون توسعه یافته بودند را دربر می‌گرفت. این همکاری با ویلیام بیرچ رانکین و چارلز اف. کوانی گسترش یافت. شرکت تسلا سرمایه‌گذاران معدودی پیدا کرد زیرا در میانه دهه ۱۸۹۰ از نظر مالی زمان سختی بود و هیچ‌گاه اختراعات ثبت شده برای روشنایی بی‌سیم هرگز به بازار عرضه نشدند. این شرکت برای چندین دهه حق ثبت اختراعات تسلا را به عهده داشت. آتش‌سوزی آزمایشگاه. در ساعات اولیه صبح روز ۱۳ مارس ۱۸۹۵ ساختمان خیابان پنجم جنوبی که
صبح روز ۱۳ مارس ۱۸۹۵ ساختمان خیابان پنجم جنوبی که آزمایشگاه تسلا در آن قرار داشت آتش گرفت. آتش از زیرزمین ساختمان شروع شد و سریع و شدید آزمایشگاه تسلا در طبقه ۴ را دربر گرفت و به طبقه دوم فرو ریخت. این آتش‌سوزی نه تنها پروژه‌های در حال انجام تسلا را به عقب انداخت بلکه مجموعه‌ای از یادداشت‌های اولیه و مطالب پژوهشی، مدل‌ها و قطعات را از بین برد. از جمله بسیاری از مواردی که در نمایشگاه جهانی کلمبیا ۱۸۹۳ به نمایش گذاشته شده بودند. تسلا به "نیویورک تایمز" گفت: «من بیش از حد ناراحت هستم که صحبت کنم. چه می‌توانم
بیش از حد ناراحت هستم که صحبت کنم. چه می‌توانم بگویم؟» پس از آتش‌سوزی، تسلا به خیابان ۴۶ و ۴۸ شرقی هیوستون نقل مکان کرد و آزمایشگاه خود را در طبقه‌های ۶ و ۷ بازسازی کرد. آزمایش پرتو ایکس. از سال ۱۸۹۴ تسلا پس از اینکه در آزمایش‌های قبلی خود متوجه فیلم آسیب دیده شد تحقیق در مورد آنچه که از آن به عنوان انرژی تابشی از انواع نامرئی نامیده می‌شد را آغاز کرد (بعداً با عنوان «پرتوهای رونتگن» یا «پرتو ایکس» شناخته شد). آزمایش‌های اولیه او با لامپ کروکز، یک لوله تخلیه الکتریکی کاتد سرد بود. ممکن است تسلا سهواً تصویر
الکتریکی کاتد سرد بود. ممکن است تسلا سهواً تصویر پرتو ایکس را چند هفته پیش از اعلامیهٔ ویلهلم رونتگن در دسامبر ۱۸۹۵ دربارهٔ کشف پرتو ایکس ضبط کرده باشد. ممکن است این کار هنگام تلاش برای عکاسی از مارک تواین به وسیلهٔ لوله گیسلر (Geissler tube) که نوعی لوله تخلیه گاز اولیه است رخ داده باشد. تنها چیزی که در این تصویر ثبت شده بود پیچ قفل فلزی روی لنز دوربین بود. در مارس ۱۸۹۶ پس از شنیدن کشف پرتو ایکس توسط رونتگن و تصویربرداری با پرتو ایکس (رادیوگرافی)، تسلا آزمایش‌های خود در تصویربرداری با پرتو ایکس را آغاز
خود در تصویربرداری با پرتو ایکس را آغاز کرد. او یک لامپ خلاء تک ترمینال با انرژی بالا طراحی کرد که الکترود هدف نداشت و با خروجی سیم‌پیچ تسلا کار می‌کرد (اصطلاح مدرن پدیده تولید شده توسط این دستگاه، bremsstrahlung یا تابش ترمزی است). تسلا در تحقیق خود چندین مجموعه آزمایشگاهی را برای تولید پرتو ایکس ابداع کرد. تسلا گفت که ابزار ساخته شده با این مدارها می‌تواند شخص را به ایجاد پرتو رونتگن با قدرت بسیار بیشتر از آنچه که قابل دستیابی با دستگاه‌های معمولی است قادر کند». تسلا خطرات کار با مدار و دستگاه‌های تولید
کند». تسلا خطرات کار با مدار و دستگاه‌های تولید پرتو ایکس تک‌گره خود را یادآور شد. وی در یادداشت‌های زیادی که دربارهٔ پژوهش‌های اولیه این پدیده انجام داد آسیب پوستی را به دلایل مختلف نسبت داد. او در اوایل اعتقاد داشت که صدمه به پوست، ناشی از پرتوهای رونتگن نیست بلکه ازون حاصل از تماس با پوست و تا حدی کمتر، توسط نیترو اسید ایجاد می‌شود. تسلا به غلط معتقد بود که پرتوهای ایکس مانند مواردی که امواج در پلاسما تولید می‌شوند امواج طولی هستند. این امواج پلاسما می‌توانند در میدان‌های مغناطیسی بدون نیرو (بدون نیروی
در میدان‌های مغناطیسی بدون نیرو (بدون نیروی مغناطیسی) رخ دهند. رادیو کنترل از راه دور. در سال ۱۸۹۸ تسلا قایقی را به نمایش گذاشت که از یک کنترل رادیویی با سیستم پایه هم‌چسبیده استفاده می‌کرد - که او آن را «بدون خزنده» نامید. قایق در طول نمایشگاه برق مادیسون اسکوئر گاردن نیویورک در معرض دید عموم قرار گرفت. تسلا سعی کرد تا ایده خود را به عنوان نوعی اژدر کنترل از راه دور به ارتش آمریکا بفروشد. اما آنها کمترین علاقه‌ای نشان ندادند. رادیو کنترل از راه دور تا زمان جنگ جهانی اول و پس از آن، هنگامی که شماری از
زمان جنگ جهانی اول و پس از آن، هنگامی که شماری از کشورها از آن در برنامه‌های نظامی استفاده می‌کردند یک موضوع تازه بود. برق بی‌سیم. از دهه ۱۸۹۰ تا ۱۹۰۶ تسلا بخش زیادی از زمان و ثروت خود را صرف یک سری پروژه‌ها کرد که سعی می‌کرد انتقال بی‌سیم برق را توسعه دهد. این پروژه‌ها در حقیقت توسعهٔ ایده او برای استفاده از سیم‌پیچ‌ها برای انتقال قدرت بودند که قبلاً در لامپ بی‌سیم نشان داده بود. او این کار را نه تنها راهی برای انتقال مقادیر زیادی از برق در سراسر جهان می‌دانست بلکه همان‌طور که در سخنرانی‌های قبلی خود
می‌دانست بلکه همان‌طور که در سخنرانی‌های قبلی خود اشاره کرده بود این را راهی برای انتقال ارتباطات در سراسر جهان نیز می‌دانست. در زمانی که تسلا در حال تدوین ایده‌های خود بود هیچ راه عملی‌ای برای انتقال بی‌سیم سیگنال‌های ارتباطی در مسافت‌های طولانی وجود نداشت چه رسد به مقادیر زیاد برق. تسلا در مراحل اولیهٔ مطالعهٔ خود روی موج‌های رادیویی به این نتیجه رسیده بود که بخشی از مطالعات هاینریش هرتز روی آنها نادرست بوده است. همچنین این شیوه جدید از تابش در آن زمان به عنوان پدیده‌ای در مسافت‌های کوتاه شناخته می‌شد و
عنوان پدیده‌ای در مسافت‌های کوتاه شناخته می‌شد و به نظر می‌رسید در کمتر از یک مایل از بین برود. تسلا خاطرنشان کرد که حتی اگر تئوری‌های مربوط به امواج رادیویی درست باشند برای اهداف مورد نظر او کاملاً بی فایده هستند؛ زیرا این نوع «نور نامرئی» درست مانند هر پرتو دیگر، با افزایش مسافت، افت می‌کند و به صورت خط مستقیم در فضا پخش می‌شود و «ناامیدانه گم می‌شود. در اواسط دهه ۱۸۹۰ تسلا در حال کار بر روی این ایده بود که ممکن است بتواند برق را در مسافت طولانی از طریق زمین یا جو انتقال دهد. او شروع به کار بر روی
طریق زمین یا جو انتقال دهد. او شروع به کار بر روی آزمایش‌هایی کرد تا این ایده را آزمایش کند. از جمله در آزمایشگاه خود در خیابان هیوستون شرقی یک مبدل رزونانس بزرگ با تقویت‌کنندهٔ فرستنده راه‌اندازی کرد. به نظر می‌رسد ایدهٔ این کار از این باور می‌آمد که اتمسفر زمین رسانا است (این باور در آن زمان بسیار رایج بود). او طرحی برای انتقال و دریافت الکترودهای موجود در هوا در ارتفاع بالاتر از ۹۱۰۰ متر (۳۰۰۰۰ فوت) را پیشنهاد داد که مبتنی بر سیستمی متشکل از بالون‌های شناور در ارتفاع بود. تسلا فکر می‌کرد فشار هوای کم در
در ارتفاع بود. تسلا فکر می‌کرد فشار هوای کم در ارتفاع بالا اجازهٔ ارسال ولتاژ بالا (میلیون‌ها ولت) تا مسافت‌های طولانی را خواهد داد. کلرادو اسپرینگز. برای مطالعه بیشتر ماهیت رسانای هوای کم‌فشار، تسلا در طول سال ۱۸۹۹ یک ایستگاه آزمایشی در ارتفاعات کلرادو اسپرینگز برپا کرد. او در آنجا می‌توانست با خیال راحت سیم‌پیچ‌های بزرگتری را نسبت به آزمایشگاه خود در نیویورک آزمایش کند. او شرکتی بنام «شرکت انرژی ال پاسو» راه‌اندازی کرد تا جریان متناوب را به‌صورت رایگان عرضه کند. وی برای تأمین اعتبار آزمایش‌های خود،
عرضه کند. وی برای تأمین اعتبار آزمایش‌های خود، کارآفرین بنام آمریکایی جان جیکوب آستور چهارم را متقاعد کرد که ۱۰۰٬۰۰۰ دلار (۳٬۰۷۳٬۲۰۰ دلار امروز) سرمایه‌گذاری کند تا به سهامدار اصلی شرکت نیکولا تسلا بدل شود. آستور ابتدا فکر کرد که در سیستم جدید روشنایی بی‌سیم سرمایه‌گذاری کرده است. ولی تسلا از این پول برای تأمین اعتبار آزمایش‌های کلرادو اسپرینگز خود استفاده کرد. به محض ورود وی، او به خبرنگاران گفت که قصد دارد آزمایش‌های تلگراف بی‌سیم را انجام دهد و سیگنال‌هایی را از پایکس پیک به پاریس منتقل کند. در آنجا
را از پایکس پیک به پاریس منتقل کند. در آنجا تسلا آزمایش‌ها خود را با سیم‌پیچ بزرگ چند مگاولتی انجام داد و توانست رعدوبرق مصنوعی چندین میلیون ولتی ایجاد و تخلیه کند که ارتفاع آن تا ۴۱ متر (۱۳۵ پا) می‌رسید. یکی از این آزمایش‌ها به‌صورت ناخواسته، باعث سوختن یک ژنراتور و قطع برق یکی از مناطق ال پاسو شد. مشاهداتی که وی در مورد پارازیت‌های الکترونیکی رعدوبرق انجام داد باعث شد او (به اشتباه) نتیجه بگیرد که می‌تواند از کل کره زمین برای هدایت انرژی الکتریکی استفاده کند. تسلا در مدت زمان حضور در آزمایشگاه،
استفاده کند. تسلا در مدت زمان حضور در آزمایشگاه، سیگنال‌های غیرمعمولی از گیرنده خود مشاهده کرد که گمان می‌برد از سیاره دیگری هستند. وی در نامه‌ای به خبرنگاران در دسامبر ۱۸۹۹ و به انجمن صلیب سرخ در دسامبر ۱۹۰۰ به آنها اشاره کرد. خبرنگاران از آن به عنوان یک داستان پرهیجان یاد کرده و به این نتیجه رسیدند که تسلا در حال شنیدن سیگنال‌هایی از مریخ است. تسلا با سردبیر مجله The Century توافق کرد تا مقاله‌ای دربارهٔ یافته‌های خود تهیه کند. این مجله عکاسی را به کلرادو فرستاد تا از کارهایی که در آنجا انجام می‌شود
فرستاد تا از کارهایی که در آنجا انجام می‌شود عکاسی کند. این مقاله با عنوان «مشکل افزایش انرژی انسانی» در چاپ ژوئن سال ۱۹۰۰ از این مجله منتشر شد. تسلا برتری سیستم بی‌سیم مورد نظر خود را توضیح داد. اما این مقاله بیشتر یک رساله فلسفی طولانی بود تا یک توصیف علمی قابل فهم از کار او. واردن‌کلیف. تسلا با هدف ترغیب سرمایه‌گذار، دور جدیدی از برنامه‌های جذب سرمایه را در نیویورک ترتیب داد تا سرمایه‌گذاران را برای آنچه که فکر می‌کرد می‌تواند یک سیستم مناسب برای انتقال بی‌سیم باشد ترغیب کند. او آنها را برای صرف غذا به
بی‌سیم باشد ترغیب کند. او آنها را برای صرف غذا به هتل والدورف آستوریا (هتلی که در آن زمان در آن زندگی می‌کرد) رستوران دلمونیکو (Delmonico's) و کلاب پلیرز (The Players Club) دعوت نمود. در مارس ۱۹۰۱ وی در قبال دریافت ۵۱٪ سهم از حق ثبت اختراعات بی‌سیم تولید شده، مبلغ ۱۵۰٬۰۰۰ دلار (۴٬۶۰۹٬۸۰۰ دلار امروز) از جی‌پی مورگان (J. Pierpont Morgan) دریافت کرد و شروع به برنامه‌ریزی برای ساخت تأسیسات برج واردن‌کلیف در شورهام، نیویورک (Shoreham, New York) ۱۰۰ مایلی (۱۶۱ کیلومتر) شرق شهر، در ساحل شمالی لانگ آیلند کرد. تا
شرق شهر، در ساحل شمالی لانگ آیلند کرد. تا ژوئیه ۱۹۰۱ تسلا برنامه‌های خود را برای ساخت فرستنده‌ای قوی‌تر از سیستم رادیویی راه‌اندازی شده مارکونی گسترش داد که تصور می‌کرد نسخه‌ای از کار خودش است. او به مورگان نزدیک شد تا برای ساختن سیستم بزرگتر پول بیشتری بخواهد. اما مورگان از تأمین بودجه بیشتر خودداری کرد. در دسامبر سال ۱۹۰۱ مارکونی حرف S را با موفقیت از انگلستان به نیوفاندلند انتقال داد و در مسابقه تسلا را شکست داد تا نخستین کسی باشد که چنین انتقالی را انجام می‌دهد. یک ماه پس از موفقیت مارکونی، تسلا تلاش
می‌دهد. یک ماه پس از موفقیت مارکونی، تسلا تلاش کرد تا با کنترل «لرزش در سراسر جهان» مورگان را به برنامه‌ای حتی بزرگتر برای انتقال پیام و قدرت ترغیب کند. طی پنج سال آینده، تسلا برای درخواست و تأمین بودجه اضافی برای تکمیل ساخت برج واردن‌کلیف، بیش از ۵۰ نامه به مورگان نوشت. تسلا این پروژه را به مدت ۹ ماه دیگر تا سال ۱۹۰۲ ادامه داد. این برج به ارتفاع کامل ۱۸۷ فوت (۵۷ متر) ساخته شد. در ژوئن ۱۹۰۲ تسلا آزمایشگاه خود را از خیابان هیوستون به واردن‌کلیف منتقل کرد. سرمایه‌گذاران در وال استریت پول خود را وارد سیستم
سرمایه‌گذاران در وال استریت پول خود را وارد سیستم مارکونی می‌کردند و برخی در مطبوعات با طرح ادعای تسلا مخالفت می‌کردند و ادعا می‌کردند که این یک فساد است. این پروژه در سال ۱۹۰۵ و ۱۹۰۶ متوقف شد. مارک شیفر نویسنده کتاب "آگاهی انسان و ذهن" زندگینامه نیکولا تسلا معتقد است مشکلات مالی و وقایع دیگر منجر به فروپاشی عصبی تسلا شده باشند. تسلا برای مخفی نمودن بدهی‌های خود در هتل والدورف آستوریا که در نهایت به ۲۰٬۰۰۰ دلار افزایش یافت (۵۱۰۵۰۰ دلار به دلار امروز) ملک واردن‌کلیف را به رهن گذاشت. وی در سال ۱۹۱۵ اموال خود
را به رهن گذاشت. وی در سال ۱۹۱۵ اموال خود را به دلیل سلب مالکیت از دست داد و در سال ۱۹۱۷ این برج توسط مالک جدید تخریب شد. سال‌های بعد. پس از بسته شدن واردن‌کلیف، تسلا به نامه‌نگاری با مورگان ادامه داد. پس از درگذشت مورگان، تسلا با جک پسر مورگان مکاتبه و تلاش کرد بودجه بیشتری برای این پروژه به‌دست‌آورد. در سال ۱۹۰۶ تسلا در خیابان ۱۶۵ برادوی در منهتن دفاتری افتتاح کرد و تلاش کرد تا با توسعه و بازاریابی حق ثبت اختراعات خود، سرمایه بیشتری جمع کند. وی در ادامه از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۴ دفاتر خود را در برج شرکت بیمه
از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۴ دفاتر خود را در برج شرکت بیمه عمر متروپولیتن (Metropolitan Life Tower) گسترش داد. سپس چند ماه در ساختمان ساختمان وول‌ورث زندگی کرد. ولی به دلیل عدم توانایی پرداخت اجاره بها از آنجا بیرون رفت. سپس از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۲۵ به محلی اداری واقع در شماره ۸ خیابان غربی ۴۰ نقل مکان کرد. او در آنجا به معنای واقعی کلمه ورشکسته شد. بیشتر اختراعات ثبت شده او تمام شده بودند و او با اختراعات جدیدی که در تلاش برای توسعه آنها بود با مشکل روبرو بود. توربین بدون تیغه. تسلا در سال ۱۹۰۶ اختراع جدید خود توربین
تیغه. تسلا در سال ۱۹۰۶ اختراع جدید خود توربین بدون تیغه‌ای با ۲۰۰ اسب بخار نیرو (۱۵۰ کیلووات) در ۱۶٬۰۰۰ دور در دقیقه را معرفی کرد. در طول سال‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۱ در نیروگاه واترساید نیویورک، بسیاری از موتورهای توربین بدون پره او با قدرت‌هایی بین ۱۰۰ تا ۵۰۰۰ اسب بخار مورد آزمایش قرار گرفتند. تسلا بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲ با شرکت‌های مختلفی در میلواکی منجمله شرکت آلیس چالمرز کار کرد. او بیشتر وقت خود را صرف تلاش برای ساخت توربین تسلا با کمک هانس دالسترند، سرمهندس این شرکت کرد. اما مشکلات مهندسی هرگز اجازه تبدیل
این شرکت کرد. اما مشکلات مهندسی هرگز اجازه تبدیل آن به یک وسیله عملی را ندادند. تسلا این ایده را به یک شرکت تولید ابزار دقیق واگذار کرد. این ایده بعدها در قالب سرعت‌سنج اتومبیل‌های لوکس و سایر ابزارها بکار گرفته شد. دادخواست‌های حقوقی بی‌سیم. با آغاز جنگ جهانی اول، انگلیسی‌ها به منظور کنترل جریان اطلاعات بین دو کشور آمریکا و آلمان، کابل تلگراف کف اقیانوس اطلس را قطع کردند. آنها همچنین تلاش کردند که ارتباطات بی‌سیم آلمان به آمریکا و بالعکس را با علم به اینکه شرکت مارکونی آمریکا از شرکت رادیویی آلمانی
اینکه شرکت مارکونی آمریکا از شرکت رادیویی آلمانی تلفن‌کِن بخاطر نقض حق ثبت اختراع، شکایت کرده را خاموش کنند. تلفن‌کن دو فیزیک‌دان به نام‌های جاناتان زنک و کارل فردیناند براون را برای دفاع از خود بکار گرفت و تسلا را به عنوان شاهد به مدت دو سال و به مبلغ ۱۰۰۰ دلار در ماه استخدام کرد. وقتی در سال ۱۹۱۷ ایالات متحده وارد جنگ علیه آلمان شد، این پرونده متوقف شد و پس از آن پرونده مسکوت شد. در سال ۱۹۱۵ تسلا از شرکت مارکونی به دلیل نقض حق ثبت اختراعات تنظیم بی‌سیم خود شکایت کرد. حق ثبت اختراع اولیه رادیوی مارکونی در
شکایت کرد. حق ثبت اختراع اولیه رادیوی مارکونی در سال ۱۸۹۷ در ایالات متحده اعطاء شده بود. اما درخواست حق ثبت اختراع وی در سال ۱۹۰۰ که شامل بهبود انتقال رادیویی بود پیش از آنکه سرانجام در سال ۱۹۰۴ پذیرفته شود چندین بار به دلیل نقض حق ثبت اختراعات دیگر، منجمله دو اختراع تنظیم قدرت بی‌سیم تسلا رد شده بود. پروندهٔ تسلا در سال ۱۹۱۵ به جایی نرسید. اما در پرونده‌ای مرتبط، شرکت مارکونی از دولت ایالات متحده بخاطر نقض حق ثبت اختراع شکایت کرد. در سال ۱۹۴۳ دیوان عالی ایالات متحده آمریکا حکم به ثبت اختراعات قبلی الیور
متحده آمریکا حکم به ثبت اختراعات قبلی الیور لوج، جان استون و تسلا داد. دادگاه اعلام کرد که این تصمیم، هیچ ارتباطی با ادعای مارکونی به عنوان صاحب‌امتیاز نخستین انتقال رادیویی ندارد و فقط به این دلیل بود که ادعای مارکونی در مورد بهبودهای ثبت شده خاص، مورد سؤال بودند. این شرکت نتوانست ادعای نقض همان حق ثبت اختراع‌ها را بکند. شایعات جایزه نوبل. در ۶ نوامبر ۱۹۱۵ گزارشی از آژانس خبری رویترز لندن خبر از اعطاء جایزه نوبل فیزیک سال ۱۹۱۵ به توماس ادیسون و نیکولا تسلا درج کرد. بااینحال، در ۱۵ نوامبر ۱۹۱۵ گزارشی از
درج کرد. بااینحال، در ۱۵ نوامبر ۱۹۱۵ گزارشی از رویترز استکهلم اعلام کرد به دلیل خدمات ویلیام هنری براگ و پسرش ویلیام لورنس براگ در تجزیه و تحلیل ساختار کریستال با استفاده از پرتو ایکس جایزه نوبل آن سال به این دو شخص اهدا شده است. در آن زمان شایعاتی غیرقابل اثبات وجود داشت که یا تسلا یا ادیسون از دریافت این جایزه خودداری کرده بودند. بنیاد نوبل اذعان داشت: «هر شایعه‌ای مبنی بر اینکه جایزه نوبل به فردی به‌دلیل آشکارسازی تمایلش به خودداری از دریافت جایزه، اعطا نشده، مسخره است.» دریافت کننده جایزه تنها زمانی
نشده، مسخره است.» دریافت کننده جایزه تنها زمانی می‌تواند جایزه نوبل را نپذیرد که به عنوان برنده جایزه معرفی شده باشد. ادعاهای دیگری بعدها توسط زندگینامه‌نویس تسلا مطرح شده که ادیسون و تسلا دریافت کنندگان اصلی هستند و به دلیل خصومت نسبت به یکدیگر این جوایز اهدا نشده است. تسلا و ادیسون هر کدام به دنبال به حداقل رساندن دستاوردهای دیگری و حق برنده شدن در این جایزه بودند؛ حتی در صورت قبول جایزه از طرف یکی از آنها دیگری حاضر به قبول جایزه نبود. هر دوی این احتمال‌ها رد شدند. در سال‌های پس از این شایعات، نه تسلا و
رد شدند. در سال‌های پس از این شایعات، نه تسلا و نه ادیسون این جایزه را دریافت نکردند (گرچه ادیسون در سال ۱۹۱۵ یکی از ۳۸ پیشنهاد ممکن را دریافت کرد و تسلا یکی از ۳۸ پیشنهاد احتمالی را در سال ۱۹۳۷ دریافت کرد). ایده‌های دیگر، جوایز و اختراعات ثبت شده. تسلا در این مدت مدال‌ها و جوایز بی شماری کسب کرد. آنها شامل موارد زیر هستند: تسلا تلاش کرد تا چندین دستگاه را بر اساس تولید ازون به بازار عرضه کند. او دستگاه اختراع شده در سال ۱۸۹۶ در شرکت ازون تسلا را که دستگاهی مبتنی بر سیم‌پیچ تسلا بود و با حباب ازون، از
مبتنی بر سیم‌پیچ تسلا بود و با حباب ازون، از انواع مختلف روغن برای ساخت ژل درمانی استفاده می‌کرد فروخت. او همچنین سعی کرد تا چند سال بعد به عنوان یک ضدعفونی‌کننده اتاق برای بیمارستان‌ها، تغییراتی در این دستگاه ایجاد کند. تسلا این تئوری را مطرح کرد که بکار بردن برق در مغز باعث افزایش هوش می‌شود. وی در سال ۱۹۱۲ طرحی را ایجاد کرد که بر مبنای آن دانش آموزان کسل و کندذهن را با اشباع برق در وجودشان به‌طور غیر ملموس و ناخودآگاه تبدیل به افرادی فعال و باهوش کند. این طرح بر اساس «سیم کشی دیوارهای یک مدرسه» و «اشباع
طرح بر اساس «سیم کشی دیوارهای یک مدرسه» و «اشباع کلاس درس با امواج الکتریکی نامتناهی که در بسامد بالا ارتعاش می‌کنند» انجام می‌گرفت. تسلا ادعا کرد مدرسه باید به یک میدان الکترومغناطیسی بهداشتی و تحریک کننده یا «حمام» تبدیل شود. این طرح، دستکم به‌طور موقت، توسط سرپرست مدارس آن زمان شهر نیویورک، ویلیام ا. ماکسول تصویب شد. پیش از جنگ جهانی اول، تسلا به دنبال سرمایه‌گذاران خارج از کشور بود. پس از شروع جنگ، تسلا بودجه‌ای را که از ثبت اختراعات خود در کشورهای اروپایی دریافت می‌کرد از دست داد. در نسخه ماه اوت مجله
دریافت می‌کرد از دست داد. در نسخه ماه اوت مجله "Electric Experimenter" در اوت ۱۹۱۷ تسلا اظهار داشت که می‌توان از برق برای یافتن زیردریایی‌ها با استفاده از بازتاب «پرتو الکتریکی» با «بسامد بالا» استفاده کرد که این سیگنال در صفحه فلورسنت مشاهده می‌شود (سیستمی که گفته شده است که شباهتی سطحی با رادار‌های مدرن دارد). تسلا در مورد این فرضیه که امواج رادیویی با بسامد بالا به آب نفوذ می‌کنند در اشتباه بود. امیله ژیراردئو (Émile Girardeau) که به توسعه نخستین سیستم راداری فرانسه در دهه ۱۹۳۰ کمک کرده است در سال ۱۹۵۳
فرانسه در دهه ۱۹۳۰ کمک کرده است در سال ۱۹۵۳ خاطرنشان کرد حدس و گمان‌های عمومی تسلا مبنی بر اینکه به یک سیگنال با بسامد بالا نیاز دارند صحیح بود. ژیراردئو گفت: «(تسلا) در حال پیشگویی یا رویاپردازی بود؛ زیرا او هیچ وسیله‌ای برای اجرایی کردن آن ایده را نداشت. اما باید اضافه کرد که اگر خواب می‌دید لااقل خواب درست می‌دید». در سال ۱۹۲۸ تسلا ۱٬۶۵۵٬۱۱۴ مین ثبت اختراع آمریکا را بنام خودش برای ثبت اختراع یک هواپیمای دو باله که قادر به برخاستن به صورت عمودی بود (هواپیمای عمودپرواز) دریافت کرد. در این روش، هواپیما پس
عمودپرواز) دریافت کرد. در این روش، هواپیما پس از «کج شدن تدریجی سیستم موتور بالا برنده» در پرواز تا زمان پرواز افقی، مانند هواپیمای معمولی عمل می‌کرد. تسلا فکر می‌کرد این هواپیما با قیمت کمتر از ۱۰۰۰ دلار فروخته شود. اگرچه پرواز این هواپیما غیر عملی توصیف شده است اما طرح هواپیمای تسلا شباهت‌های ظاهری غیرقابل انکاری با هواپیمای مدرن وی-۲۲ آسپری (Bell Boeing V-22 Osprey) مورد استفاده ارتش آمریکا دارد. این آخرین اختراع ثبت شده تسلا بود و در این زمان تسلا آخرین دفتر خود را در خیابان ۳۵۰ مدیسون که دو سال قبل به
دفتر خود را در خیابان ۳۵۰ مدیسون که دو سال قبل به آنجا منتقل شده بود را بست. شرایط زندگی. تسلا از سال ۱۹۰۰ در هتل والدورف آستوریا در شهر نیویورک زندگی می‌کرد که منجر به صورتحساب و بدهی بزرگی شد. وی در سال ۱۹۲۲ به هتل سنت رجیس (St. Regis) نقل مکان کرد و از آن پس الگوی خود را برای انتقال به هتل‌های مختلف در هر چند سال یکبار دنبال کرد و صورتحساب‌های بدون پرداخت، پشت سر هم اضافه شد. تسلا هر روز برای غذا دادن به کبوتران به پارک می‌رفت. او شروع به غذا دان آنها روی پنجره اتاق هتل خود کرد و از پرندگان زخمی پرستاری
پنجره اتاق هتل خود کرد و از پرندگان زخمی پرستاری می‌کرد تا دوباره سلامتی خود را به‌دست آورند. تسلا می‌گفت به‌صورت روزانه از یک کبوتر سفیدرنگ مصدوم مراقبت کرده است. وی بیش از ۲٬۰۰۰ دلار برای مراقبت از پرنده‌ها هزینه کرد. تسلا اظهار داشت: «من سال‌هاست که به کبوترها غذا می‌دهم. اما یک پرنده زیبا، به رنگ سفید خالص و نوک‌های خاکستری روشن روی بال‌های آن وجود داشت. او یک کبوتر ماده متفاوت بود. آرزویم این بود که او را صدا بزنم و او به سمت من پرواز کند. من آن کبوتر را دوست داشتم همچون مردی که عاشق زنی است که عاشق
را دوست داشتم همچون مردی که عاشق زنی است که عاشق مرد محبوب خود است. تا زمانی که او را داشتم، هدفی برای زندگی من وجود داشت.» صورتحساب‌های پرداخت نشده تسلا و همچنین شکایات مربوط به نگهداری کبوترها منجر به اخراج وی از هتل سنت رجیس در سال ۱۹۲۳ شد. او مجبور شد در سال ۱۹۳۰ از هتل پنسیلوانیا (Pennsylvania) و در سال ۱۹۳۴ از هتل گاورنون کلینتون (Governor Clinton) خارج شود. حتی او مدتی اتاق‌هایی را در هتل مارجری (Marguery) اجاره کرد. تسلا در سال ۱۹۳۴ به هتل نیویورکر نقل مکان کرد. در این زمان شرکت وستینگهاوس علاوه بر
مکان کرد. در این زمان شرکت وستینگهاوس علاوه بر پرداخت اجاره بها، پرداخت ۱۲۵ دلار در ماه را آغاز کرد. در خصوص شیوه اجرای این موضوع نظرات متفاوتی وجود دارند. منابع متعددی ادعا می‌کنند که نگرانی شرکت وستینگهاوس دربارهٔ تبلیغات منفی احتمالی ناشی از شرایط زندگی فقیرانه ستاره مخترعان سابق آنها یا احتمالاً هشدارهایی در این خصوص منجر به انجام این کار شده است. این پرداخت به دلیل جلوگیری از اطلاق کمک مالی امور خیریه، به عنوان «هزینه مشاوره» در نظر گرفته و پرداخت می‌شد. مارک سیفر، زندگینامه نویس تسلا پرداخت‌های
می‌شد. مارک سیفر، زندگینامه نویس تسلا پرداخت‌های وستینگهاوس را نوعی «تسویه حساب مشخص» توصیف کرده است. در هر صورت، وستینگهاوس برای بقیه عمر از نظر مالی تسلا را تأمین کرد. کنفرانس‌های خبری روز تولد. در سال ۱۹۳۱ یک روزنامه‌نگار جوان بنام کنت ام سوئزی (Kenneth M. Swezey) با تسلا دوست شد. او جشن تولدی به مناسبت ۷۵ سالگی تسلا ترتیب داد. تسلا نامه‌های تبریک بیش از ۷۰ پیشکسوت علم و مهندسی از جمله آلبرت انیشتین را دریافت کرد و همچنین عکس وی روی جلد مجله "تایم" قرار گرفت. عنوان روی جلد با تیتر «همه نیروگاه‌های او در