payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ناکام ماند. منشوری برای ادغام مؤسسه فناوری ماساچوست، توسط ویلیام بارتون راجرز پیشنهاد و توسط جان آلبیون اندرو، فرماندار ماساچوست، در ۱۰ آوریل ۱۸۶۱ امضا شد. راجرز، استاد دانشگاه ویرجینیا، می‌خواست مؤسسه‌ای تأسیس کند تا به پیشرفت‌های سریع علمی و فناوری بپردازد. او مایل به ایجاد یک مدرسه حرفه‌ای نبود اما ترکیبی با عناصر آموزش حرفه‌ای و لیبرال را پیشنهاد می‌کند: طرح راجرز با تأکید بر دانشکده مستقلی که در زمینه تحقیقات و همچنین آموزش‌هایی حول سمینارها و آزمایشگاه‌ها است، مدل دانشگاه تحقیقاتی آلمانی را منعکس
است، مدل دانشگاه تحقیقاتی آلمانی را منعکس کرد. توسعه اولیه. دو روز پس از صدور مجوز تأسیس ام‌آی‌تی، نخستین نبرد از جنگ داخلی آمریکا آغاز شد. پس از تأخیر طولانی در طول سال‌های جنگ، نخستین کلاس‌های ام‌آی‌تی در سال ۱۸۶۵ در ساختمان تجاری بوستون برگزار شد. این مؤسسه جدید به عنوان بخشی از قانون کالج‌های موریل لند-گرانت برای تأمین بودجه موسسات «برای ارتقای آموزش لیبرال و عملی طبقات صنعتی» تأسیس شد و یک مدرسه اعطای زمین بود. در سال ۱۸۶۳ با همین اقدام، منطقه مشترک‌المنافع ماساچوست، کالج کشاورزی ماساچوست (در امهرست)
ماساچوست، کالج کشاورزی ماساچوست (در امهرست) را تأسیس کرد که تحت عنوان دانشگاه ماساچوست امهرست توسعه یافت. در سال ۱۸۶۶، درآمد حاصل از فروش زمین به ساختمان‌های جدید در خلیج بک اختصاص یافت. مؤسسه فناوری ماساچوست به‌طور غیررسمی «بوستون تک» (Boston Tech) نامیده می‌شد. این مؤسسه الگوی دانشگاه صنعتی اروپایی را پذیرفت و از همان اوایل تأکید بر آموزش آزمایشگاهی داشت. باوجود مشکلات مالی مزمن، این مؤسسه در دو دهه بعد از تأسیس در قرن نوزدهم در زمان ریاست فرانسیس آماسا واکر، شاهد رشد بود. برنامه‌هایی در زمینه مهندسی
واکر، شاهد رشد بود. برنامه‌هایی در زمینه مهندسی دریا، برق، شیمی و بهداشت معرفی شد، ساختمان جدید ساخته شد و تعداد دانشجویان به بیش از یک‌هزار نفر افزایش یافت. برنامه درسی مورد تأکید شغلی قرار گرفت و توجه کمتری به علوم نظری داشت. این مدرسه تازه تأسیس هنوز از کمبودهای مزمن مالی رنج می‌برد که باعث جلب توجه رهبری ام‌آی‌تی شد. در طول این سال‌های فعالیت «بوستون تک»، دانشکده ام‌آی‌تی و فارغ‌التحصیلان تلاش‌های مکرر چارلز ویلیام الیوت، رئیس دانشگاه هاروارد و رئیس دانشگاه و دانشکده سابق ام‌آی‌تی را برای ادغام
دانشگاه و دانشکده سابق ام‌آی‌تی را برای ادغام ام‌آی‌تی با دانشکده علمی لارنس کالج هاروارد را رد کردند. حداقل شش تلاش برای جذب ام‌آی‌تی در هاروارد وجود دارد. در مکان باریک خلیج بک، ام‌آی‌تی توانایی گسترش امکانات شلوغ خود را ندارد و جستجوی ناامیدکننده برای یک دانشگاه جدید و بودجه را هدایت می‌کند. سرانجام، ام‌آی‌تی توافق رسمی را برای ادغام با هاروارد، در مورد مخالفت‌های شدید دانشکده، دانشجویان و دانش‌آموختگان ام‌آی‌تی، تصویب کرد. با این حال، تصمیم سال ۱۹۱۷ دادگاه عالی قضایی ماساچوست، به‌طور عملی به طرح ادغام
عالی قضایی ماساچوست، به‌طور عملی به طرح ادغام پایان داد. تحقیقات دفاعی. مشارکت ام‌آی‌تی در علوم نظامی در طول جنگ جهانی دوم افزایش یافت. در سال ۱۹۴۱، ونیوار بوش به عنوان رئیس دفتر تحقیقات و توسعه علم فدرال منصوب شد و بودجه را فقط به گروه منتخبی از دانشگاه‌ها از جمله ام‌آی‌تی هدایت کرد. مهندسان و دانشمندان از سراسر کشور در آزمایشگاه تابش ام‌آی‌تی، که در سال ۱۹۴۰ برای کمک به ارتش بریتانیا در تولید رادار مایکروویو تأسیس شد، جمع شدند. کارهای انجام‌شده در آنجا به‌طور قابل‌توجهی هم بر جنگ و هم تحقیقات بعدی در
به‌طور قابل‌توجهی هم بر جنگ و هم تحقیقات بعدی در منطقه تأثیر گذاشت. سایر پروژه‌های دفاعی شامل سامانه کنترل پیچیده ژیروسکوپ و سایر سامانه‌های کنترل پیچیده برای تفنگ، بمب و سامانه ناوبری اینرسیایی تحت آزمایشگاه ابزار دقیق چارلز استارک دراپر بود. توسعه یک کامپیوتر دیجیتال برای شبیه‌سازی پرواز تحت پروژه چرخش‌نما و عکسبرداری با سرعت و ارتفاع زیاد تحت نظر هارولد یوجین ادگرتون. با پایان جنگ یعنی پیش از سال ۱۹۴۶، ام‌آی‌تی به بزرگ‌ترین پیمانکار تحقیق و توسعه کشور در زمان جنگ تبدیل شد، تقریباً ۴۰۰۰ کارمند را تنها در
زمان جنگ تبدیل شد، تقریباً ۴۰۰۰ کارمند را تنها در آزمایشگاه تابش مشغول به‌کار کرد و بیش از ۱۰۰ میلیون دلار (۱٫۲ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۵) دریافت کرد. کار بر روی پروژه‌های دفاعی حتی پس از آن نیز ادامه داشت. تحقیقات تحت حمایت دولت پس از جنگ در ام‌آی‌تی شامل سیستم‌های محیط زمین نیمه اتوماتیک (SAGE) و هدایت موشک‌های بالستیک و برنامه فضایی آپولو بود. توسعه سال‌های اخیر. ام‌آی‌تی همگام بوده و به پیشرفت دیجیتال کمک کرده است. علاوه بر توسعه پیشینیان فن آوری‌های مدرن محاسبات و شبکه، دانشجویان، کارمندان و اعضای هیئت
محاسبات و شبکه، دانشجویان، کارمندان و اعضای هیئت علمی پروژه مک، آزمایشگاه هوش مصنوعی و باشگاه راه‌آهن تک مدل برخی از نخستین بازی‌های رایانه‌ای تعاملی را نوشتند مانند اسپیس‌وار! و بسیاری از اصطلاحات عامیانه و فرهنگ هکر مدرن را ایجاد کرد. چندین سازمان مهم مربوط به رایانه از سال ۱۹۸۰ در ام‌آی‌تی تأسیس شده‌اند: امکانات. محوطه دانشگاه ۱۶۶ جریب (۶۷٫۲ هکتار) ام‌آی‌تی در شهر کمبریج تقریباً یک مایل در امتداد ضلع شمالی حوضه رودخانه چارلز قرار دارد. خیابان ماساچوست محوطه دانشگاه را تقریباً به نصف تقسیم کرده است،
محوطه دانشگاه را تقریباً به نصف تقسیم کرده است، بیشتر خوابگاه‌ها و امکانات زندگی دانشجویی در غرب و بیشتر ساختمان‌های دانشگاهی در شرق هستند. نزدیکترین پل به ام‌آی‌تی، پل هاروارد است که به دلیل واحد اندازه‌گیری اسموت شناخته می‌شود. ام‌آی‌تی نانو که به ساختمان ۱۲ نیز شناخته می‌شود، یک مرکز بین رشته‌ای برای تحقیقات در مقیاس نانو است. اتاق تمیز ۱۰۰۰۰۰ فوت مربعی (۹٬۳۰۰ متر مربع) و فضای تحقیقاتی آن که از طریق نمای شیشه‌ای گسترده قابل مشاهده است، بزرگ‌ترین مرکز تحقیقاتی در نوع خود در کشور است. این ساختمان با هزینه
در نوع خود در کشور است. این ساختمان با هزینه ۴۰۰ میلیون دلار نیز یکی از ساختمان‌های پر هزینه دانشگاه است. این مرکز همچنین با استفاده از مجموعه‌های تصویربرداری و اندازه‌گیری میرایی لرزشی که در بالای یک دال بتونی ۵ میلیون پوندی (۲٬۳۰۰٬۰۰۰ کیلوگرم) قرار دارد، از پیشرفته‌ترین قابلیت‌های نانو تصویربرداری برخوردار است. مؤسسه فناوری ماساچوست دارای املاک و مستغلات تجاری قابل‌توجهی در کمبریج است که در آن مالیات بر دارایی می‌پردازد، به علاوه یک پرداخت داوطلبانه اضافی به جای مالیات برای ساختمان‌های دانشگاهی که از نظر
به جای مالیات برای ساختمان‌های دانشگاهی که از نظر قانونی معاف از مالیات هستند. از سال ۲۰۱۷، این بزرگ‌ترین مالیات دهنده در شهر است که تقریباً ۱۴ درصد از درآمد سالانه شهر را دارد. منابع شامل میدان فناوری، بخش‌هایی از میدان کندال، و بسیاری از املاک در کمبریج‌پورت و منطقه ۴ همسایه ساختمان‌های آموزشی است. این زمین برای اهداف سرمایه‌گذاری و توسعه بالقوه طولانی مدت نگهداری می‌شود. دانشکده‌ها. دانشکده‌های این دانشگاه عبارت‌اند از: این دانشگاه دانشکده پزشکی و حقوق ندارد اما ناظر بر یک کالج به نام "شاخه علوم و فنون
اما ناظر بر یک کالج به نام "شاخه علوم و فنون بهداشتی هاروارد-ام‌آی‌تی" است. تحقیقات. مؤسسه فناوری ماساچوست در سال ۱۹۳۴ به عضویت انجمن دانشگاه‌های آمریکایی انتخاب شد و در میان «R1: دانشگاه‌های دکتری - فعالیت تحقیقاتی بسیار بالا» طبقه‌بندی می‌شود. هزینه‌های تحقیقاتی در سال ۲۰۱۷ بالغ بر ۹۵۲ میلیون دلار بوده است. دولت فدرال بزرگ‌ترین منبع تحقیق با حمایت مالی بود. وزارت بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده آمریکا: ۲۵۵٫۹ میلیون دلار، وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا: ۹۷٫۵ میلیون دلار، وزارت انرژی ایالات متحده
۹۷٫۵ میلیون دلار، وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا: ۶۵٫۸ میلیون دلار، بنیاد ملی علوم: ۶۱٫۴ میلیون دلار و ناسا: ۲۷٫۴ میلیون دلار اعطا کردند. مؤسسه فناوری ماساچوست علاوه بر اعضای هیئت علمی تقریباً ۱۳۰۰ محقق نیز استخدام می‌کند. در سال ۲۰۱۱، استادان و محققان دانشگاه مؤسسه فناوری ماساچوست ۶۳۲ اختراع را افشا کردند که ۱۵۳ حق اختراع صادر، ۸۵٫۴ میلیون دلار درآمد نقدی کسب و ۶۹٫۶ میلیون دلار حق امتیاز دریافت کردند. از طریق برنامه‌هایی مانند مرکز دشپنده، اعضای هیئت علمی ام‌آی‌تی از تحقیقات و کشفیات خود در زمینه
علمی ام‌آی‌تی از تحقیقات و کشفیات خود در زمینه فعالیت‌های تجاری چند میلیون دلاری استفاده می‌کنند.
تیله بازی (درخراسان توشله بَزی یا تیشله بَزی و در بوشهر تیر مایه بازی (تیر مویه بازی) همچنین در خوزستان به‌ویژه اهواز فِنگ بازی یا گلوله بازی و در استان لرستان تیله‌بازی یا گِلو گفته می‌شود) یا تشیره در افغانستان گولّه بازی یک بازی تفریحی با گوی‌های شیشه‌ای است که باید با غلتاندن و زدن گوی‌های شیشه‌ای (تیله) به هم و حرکت دادنشان آن‌ها را از محدوده خاصی خارج کرد. این بازی که معمولاً به صورت دو نفره انجام می‌شود همانند بازی پاسور دارای بازی‌های مختلفی است؛ ولی اصلی‌ترین بازی آن که مردم بیشتر آن را می‌شناسند
اصلی‌ترین بازی آن که مردم بیشتر آن را می‌شناسند «کل» است. البته این هم نامی است که در نقاط مختلف تفاوت دارد بازی به گونه‌ای است که برای شروع باید دو چاله کوچک به اندازه ۱۰ سانتی‌متر قطر و ۵ سانتی‌متر عمق داشته باد. دو نفر به صورت ایستاده بازی را شروع می‌کنند و انتخاب فرد آغازکننده به شکل‌های مختلف از جمله سنگ-کاغذ-قیچی یا تعیین قراری از قبل انجام می‌شود. البته در جاهایی این بازی به صورت چند نفره یا حتی به صورت تیمی اجرا می‌شد. به زبان و گویش لری به آن گِلو یا تیله بازی می‌گویند و به زبان خراسانی (خانگی) هم
تیله بازی می‌گویند و به زبان خراسانی (خانگی) هم گفته می‌شد قدیم که شیشه‌ای آن نبود؛ با سنگ‌های تراشیده شد و گرد به قطرهای حدوداً (ا تا ۲٫۵ سانت) انجام می‌شد. بعدها که شیشه‌ای آن در دسترس عموم قرار گرفت به دلیل ارزشی مادی که داشت با ردوبدل شد به صورت تهاتری آن توسط بازیکنان بدین صورت که بازیکن برنده می‌توانست تیله‌های مورد استفاده حریف را در بازی به نفع خود تصاحب کند. از بازی ای سرگرم‌کننده به نوعی قمار تبدیل شد. نوع دیگر گویش آن «گولی بازی» و به معنای استعاری از کار بیهوده انجام دادن، ,وقت گذرانی بیهوده،
از کار بیهوده انجام دادن، ,وقت گذرانی بیهوده، انجام هرکاری بغیر از آنچه به شما محول شده است می‌باشد. ریشه این اصطلاح برگرفته از بازی‌های والیبال دانشجویی در ادمونتون کانادا می‌باشد. فراگیری این اصطلاح به اندازه است که در هر موقعیت و مکانی قابل استفاده است. برای مثال: عده ای که برای انجام کار معین و مشخصی در محلی جمع شده‌اند (برای مثال نظافت و آماده‌سازی محلی برای برگزاری مراسم), اگر دونفر از آنان مشغول به کاری خارج از چارچوب بشوند (برای مثال بازی کردن connect 4) می‌گوییم آن دونفر مشغول «گولی بازی» هستند.
4) می‌گوییم آن دونفر مشغول «گولی بازی» هستند. از گولی بازان سرشناس می‌شود به امیر، صدرا، محمد (هر سه آنها), علیرضا (هر دو آنها), سید، عادل، حمید و مهدی اشاره کرد. گولی بازی امری مستحب و سفارش شده است. شعرهای زیادی در وصف رهاکردن گولی بازی و معطوف شدن به هدف زندگی نیز سروده شده است مانند: در این دنیای پر از امید و آرزو/ گولی بازی را به کنار بگذار و هدف را بجو آرزوی رسیدن به هدفت، رهنمود تو هر لحظه/ در گولی بازی نمان، به سوی موفقیت شتابنده در گولی بازی مگردان دست و دل به هر سو/ به هدفت رٍس، با پشتکار، پر از
دست و دل به هر سو/ به هدفت رٍس، با پشتکار، پر از امید روزافزو روش‌های بازی. این بازی شکل‌های مختلفی در ایران انجام می‌گیرد. ۱. صحرایی (به دو روش) ۲. بیخ دیواری ۳. کندن حفره «مات» یا «خان» ۴. کاشتنی روش اول =حوا. در این بازی معمولاً در محیط روباز و خاکی دو نفر بازی را شروع می‌کردند و هدف پرتاب تیله به وسیله دست و زدن تیله حریف که روی زمین قرار داشت بود. این بازی تا زمانی که تیله حریف را نزدید ادامه داشت. برنده بازی کسی بود که بیشترین ضربه را به تیله حریف وارد می‌کرد و با تفاضل تعداد زده‌ها و خورده‌ها از
وارد می‌کرد و با تفاضل تعداد زده‌ها و خورده‌ها از حریف تیله جایزه می‌گرفت. در این بازی گودال‌هایی روی زمین خاکی کنده می‌شود که به آن‌ها گود یا گولو (گود کوچک) می‌گویند. هدف از بازی، انداختن تیله‌ها در گولو است. یک شیوهٔ این بازی چنین است: بر روی زمین چند گولو (دو یا سه یا بیشتر) به فاصلهٔ پنج شش گام از هم می‌کنند و دو بازیکن از فاصله‌ای تیله‌های خود را روی زمین بازی می‌اندازند. باید طوری تیله را انداخت که در جای مناسب و نزدیک به گولوهای بیشتری باشد یعنی به اصطلاح در جای استراتژیک بیفتد. هدف هر کس انداختن
اصطلاح در جای استراتژیک بیفتد. هدف هر کس انداختن تیلهٔ خود درون گولوها است و اگر کسی گولوهای بیشتری را بگیرد (یعنی یک بار تیله‌اش را درون آن گولو برساند) برندهٔ آن دور بازی می‌شود. اگر کسی گولویی را بگیرد دیگر بازیکن دوم نمی‌تواند آن گولو را بگیرد و امیتاز آن را از دست داده است. پس از گرفتن هر گولو باید از آن بیرون آمد و به سوی گولوهای دیگر نشانه رفت. اگر هم تعداد گولوهای هر بازیکن با دیگری برابر باشد نتیجهٔ آن دور برابر است. وقتی همهٔ گولوها گرفته شدند دور بعدی آغاز می‌شود. برای راندن تیله و رساندن آن به
بعدی آغاز می‌شود. برای راندن تیله و رساندن آن به گولو یک انگشت (معمولا انگشت اشاره یا میانی) را پشت آن می‌گذارند و انگشت اشاره یا میانی دست دیگر را روی این انگشت می‌گذارند. بعد با رها کردن انگشت زیرین، به تیله ضربه می‌زنند تا به سوی گولو برود. یک روش دیگر راندن تیله به اصطلاح «شان» زدن است. به گمان من شان کوتاه شدهٔ «نشان» است؛ زیرا در این روش انگشت کوچک را روی زمین می‌گذارند و شست را روی هوا می‌برند و با انگشت اشاره یا میانی و شست دست دیگر تیله را نشانه‌گیری و با انگشت میانی تیله را با شدت پرتاب می‌کنند.
و با انگشت میانی تیله را با شدت پرتاب می‌کنند. گاه می‌توان پیش از شان زدن، وجب هم گرفت و تیله را یک وجب جلوتر برد. این کار را «وجب شان» می‌گویند. گاهی اول بازی قرار گذاشته می‌شود که «وجب شان» قبول است یا نه یعنی می‌شود پیش از شان زدن وجب گرفت یا نمی‌توان وجب را با شان ترکیب کرد. می‌توانیم در حین بازی، تیلهٔ بازیکن دیگر را هم با تیلهٔ خودمان بزنیم که این زدن هم جزو امتیازها می‌شود و بخش مهم و هیجان‌انگیز بازی است. روش دوم. تیله‌ای مشخص (گوی هدف) و توافق شده بین بازیکنان مشخص می‌شد. با قرعه کشی اولین پرتابگر
بازیکنان مشخص می‌شد. با قرعه کشی اولین پرتابگر مشخص می‌شد و گوی هدف را ابتدا پرتاب می‌کرد به فاصلهای دلخواه که معمولاً بیشتر از ۲ متر بود سپس تیله (دوم) خود را سعی می‌کرد در نزدیکترین فاصله به آن پرتاب کند. سپس نفرات بعدی در تلاش بودند که تیله خودرا به سمت تیله هدف پرتاب کنند. فقط حق پرتاب یک تیله را داشتند. نفر دوم به بعد می‌توانستند با زدن تیله حریف در صورتی که نزدیک گوی هدف قرار داشت آن را زده و از هدف دور کنند؛ و گوی خودرا به گوی هدف نزدیکتر کنند بازی کنی برنده بود که در پایان پرتابها تیله اش نزدیکتر
کنی برنده بود که در پایان پرتابها تیله اش نزدیکتر به گوی هدف بود سه حالت داشت با مماس و چسبیده به گوی هدف بود در اینصورت از دیگر بازیکنان سه تیله جایزه دریافت می‌کرد یا با وجب خود اندازه می‌گرفت اگر یک وجب مماس یا کمتر از یک وجب با تیله خود و گوی هدف بود دو تیله به عنوان پاداش از دیگر بازیکنان دریافت می‌نمود و اگر صرفاً نزدیکتر از بقیه بود یک تیله دریافت می‌نمود. این نسبت ۳ ۲ ۱ توافقی بود؛ و اول بازی شرط می‌شد. این بازی به دو روش پایان میافت یا برنده تمام تیله‌های رقیبان را برده بود یا توافقی بو و بازنده
تیله‌های رقیبان را برده بود یا توافقی بو و بازنده اعلان می‌کرد دیگر بازی نمی‌کند. بیخ دیواری. در این روش نیز معمولاً دو نفر بازیکن داشت و در محیطهای خاکی یا در خیابانهای کاشی شده یا آسفالت شده بازی می‌شد. همان‌طور که از اسمش پیداست بایستی در نزدیکی دیوار با فاصله‌ای حداقل ۲ متری صورت می‌گرفت و بدین شکل بود که بازیکنان با پرتاب تیله خود به سمت دیوار سعی بر این داشتند تا آن را در نزدیکترین فاصله به دیوار قرار بدهند و برنده تمام تیله‌های روی زمین حریفان را تصاحب می‌کرد. در این بازی همواره برنده آخرین نفر بود
می‌کرد. در این بازی همواره برنده آخرین نفر بود که تیله خود را پرتاب می‌کرد. لازم است ذکر شود در ابتدا قرعه کشی آخرین نفر را مشخص می‌کرد. مانند بازی قبل سه وضعیت برای تیله‌ها وجود داشت یا چسبیده به دیوار بود ۳ امتیاز یا یک وجب یا کمتر از یک وجب بود ۲ امتیاز یا نسبت به بقیه بازیکنان نزدیکتر بود ۱ امتیاز. کندن حفره «مات» یا «خان». نفر پرتابگر آخر اصطلاحاً (قاق)(پیش)(پس)(سر) بود. این بخش از بازی شامل چهار بازی جداگانه می‌باشد و کمتر از دو نفر یا بیشتر از چهار نفر نمی‌شود کاشتنی. این بازی با توافق اولیه " تیری
نمی‌شود کاشتنی. این بازی با توافق اولیه " تیری چند؟" بین بازی کنان شروع می‌شد؛ و در میدان خاکی مستطیلی کشیده با ابعاد توافقی معمولاً با عرض ۱۰ سانت و طول ۳۰ سانت و یک خط برای پرتاب (خط پرتاب) که معمولاً ۵ الی ۱۰ متر دورتر از مستطیل بود مشخص می‌شد. بازیکنان تیله‌های خودرا داخل مستطیل به تعداد مشخص شده اول بازی (تیری چند؟) کنار هم قرار می‌دادند و از پشت مستطیل به ترتیب با یک تیله به سمت خط پرتاب می‌انداختند بازیکنان سعی داشتند برای اینکه نفر اول پرتاب به سمت تیله‌های کاشته شده باشند نزدیکتر پرتاب کنند اگر از
کاشته شده باشند نزدیکتر پرتاب کنند اگر از خط رد می‌شد نفر آخر بود ولی جلوتر یا نزدیکتر به خط پرتاب نفرات بعدی را مشخص می‌کرد اگر شخص دوم به بعد کسی بود که دورتر و عقب‌تر از نفری که تیله آن از خط پرتاب گذشته باشد آخرین نفر بایستی پرتاب می‌کرد. شروع پرتاب به تیله‌های کاشته شده: نفر اول نزدیک به خط شروع‌کننده بود و نفرات بعد پس از وی بایستی پرتاب خود را شروع می‌کردند. هدف زدن تیله‌های کاشته شده و بیرون راندن آن‌ها از داخل مستطیل است. دو حالت داشت یا پرتاب‌کننده می‌توانست تیله‌های کاشته شده را بزند و به بیرون
می‌توانست تیله‌های کاشته شده را بزند و به بیرون از مستطیل براند که در این صورت او به پرتاب خود از جایی که تیله‌ای که با آن پرتاب کرده ادامه می‌داد تا بقیه تیله‌ها را نیز به بیرون از مستطیل و براند هدف بیرون رفتن حداقل یک عدد تیله از مستطیل است یا نمی‌توانست که نفر بعدی بازی خود را بایستی شروع می‌کرد. این بازی آنقدر ادامه داشت تا تمامی تیله‌های کاشته شده داخل مستطیل بیرون بروند. برنده حق داشت فقط تیله‌هایی که به بیرون از مستطیل رفته است را به عنوان جایزه جمع‌آوری نماید اگر پس از زدن تیله‌های داخل مستطیل
جمع‌آوری نماید اگر پس از زدن تیله‌های داخل مستطیل فاصله تیله پرتاب‌شده توسط پرتابگر داخل ویا تا یک وجب کمتر از کادر مستطیلی بود بازیکن بایستی برای پرتاب بعدی خود می‌ایستاد و با پرتاب کردن (رها کردن) از نوک بینی خود از بالا و زدن تیله‌های کاشته شده به بازی ادامه می‌داد.
شَهرِبابَک یکی از شهرهای مهم استان کرمان است که در غرب این استان واقع شده و به‌عنوان "شهر ملی فیروزه" شناخته می‌شود. وجود معادن مس و فیروزه و قرار داشتن این شهر در مسیر تهران⁠–بندرعباس اهمیت آن را دوچندان کرده‌ است. شهربابک دومین معادن سنگ‌های فیروزه کشور ایران را در اختیار دارد. این شهرستان یکی از شهر‌های گردشگری ایران به شمار می‌رود. جمعیت این شهر بنا بر سرشماری سال ۱۳۹۵ مرکز آمار ایران، برابر ۵۱٬۶۲۰ نفر و جمعیت شهرستان برابر با ۱۰۴ هزار تن می‌باشد. این شهر در مسیر محور جنوب به شمال ایران قرار دارد.
شهر در مسیر محور جنوب به شمال ایران قرار دارد. شهربابک تا سال ۱۳۳۷ بخشی از شهرستان یزد و استان دهم بود. فاصله این شهر تا کرمان ۲۲۳ کیلومتر است. دورنگار این شهر به اردشیر بابکان مؤسس سلسله ساسانیان می‌رسد. این شهر در کنار معدن مس میدوک قرار گرفتهو همچنین دارای معادن مهم و ارزشمندی از فیروزه است. شهربابک جزو تاریخی‌ترین شهرهای استان کرمان بوده و همجوار سه استان کرمان، یزد و فارس می‌باشد. آب و هوا و اقلیم. اقلیم شهربابک معتدل و خشک است. تابستان‌های نسبتاً گرم با دوره گرمای کوتاه و شب‌های تابستانی خنک دارد اما
دوره گرمای کوتاه و شب‌های تابستانی خنک دارد اما در زمستان‌ها بسیار سرد است. میانگین بارش سالانه این شهر ۱۶۳٫۸ میلی‌متر است. شهربابک در دشتی مرتفع با ارتفاع ۱۸۴۵ متر از سطح دریا قرار گرفته است. محلات شهر شهربابک. محلات شهر شهربابک شامل محلات سفلی،زرگرها،نعمتی ها،آخوندی ها ،اشراف نشین،چشمه،سلطان آباد،قلعه سنگ،خالوها،میرها،صیفی ها،قلعه سنگ،دهشادوئیه،دهنو،لاله زار،گودگز،شریک آباد،زینل آباد،قطب آباد،خراسانی ها،هاوشک،حسن آباد(شمالی و جنوبی)،رمجرد،دهنو اکبرآباد،صادق آباد،پیرجل،بهزاد فرخ،ده موسی و موروئیه می باشد.
آباد،پیرجل،بهزاد فرخ،ده موسی و موروئیه می باشد. جایگاه علمی. شهرستان شهربابک به شهر علم و فرهنگ مشهور بوده و افراد تحصیل کرده و با سطح بالای علمی را تحویل جامعه نموده‌ است. شهربابک دارای انجمن‌های مختلف علمی می‌باشد که از معروف‌ترین آن‌ها می‌توان به انجمن شعر و انجمن شعر ریواس اشاره کرد. ترابری و مشکلات شهری. حمل و نقل درون شهری شهر شهربابک با خطوط تاکسی، تاکسی های تلفنی و همچنین تاکسی های اینترنتی صورت می‌گیرد. این شهرستان دارای یک ترمینال مسافربری و چندین شرکت مسافرتی می‌باشد. شهرستان شهربابک به خصوص شهر
شرکت مسافرتی می‌باشد. شهرستان شهربابک به خصوص شهر شهربابک بدلیل نزدیک بودن به معادن و کارخانجات بزرگی چون معدن مس میدوک، پالایشگاه ذوب مس خاتون آباد و همچنین معدن مس سرچشمه دارای آب و هوای نسبتاً آلوده‌ای است که موجب برخی مشکلات ریوی در انسان‌ها و همچنین برخی مشکلات زیستی برای جانوران و دام شده است.
پولادین" و همچنین "۳ روز برای کشتن" اشاره کرد. زندگی شخصی. او فرزند "ویلیام کاستنر" (برق‌کار آلمانی-آمریکایی) و "شارون تدریک" (ایرلندی‌تبار) است که در لینوود، کالیفرنیا به‌دنیا آمد و در کامپتون، کالیفرنیا بزرگ شد. نخستین بازی او در فیلم "ساحل داغ" (۱۹۸۶) بود. منابع. Kevin Costner by Adrian Wrigh, Robert Hale Ltd Press, 1992 Kevin Costner: Award-Winning Actor/Director (Reaching for the Stars) by Rosemary Wallner, Sue Hamilton, and John C. Hamilton, Abdo &amp; Daughters Publishing, 1991
ماریون میچل موریسون (۲۶ مهٔ ۱۹۰۷ – ۱۱ ژوئن ۱۹۷۹) که بیشتر با نام هُنَریِ جان وین شناخته می‌شود، بازیگر، کارگردان و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی بود. او در سال ۱۹۶۹ به خاطر بازی در فیلم شجاعت واقعی برندهٔ جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد. زندگی. جان وین در کالیفرنیا بزرگ شد و با کسب بورس ورزشی به دانشگاه کالیفرنیای جنوبی رفت. در تعطیلات تابستان کارگر استودیوی فوکس شد و خیلی زود توانست رابطه‌ای صمیمی با جان فورد که نقشی تعیین‌کننده در آینده جان وین به عنوان ستاره داشت، برقرار کند. جان وین که در ابتدای فعالیت
داشت، برقرار کند. جان وین که در ابتدای فعالیت بازیگری از نام "دوک موریسن" استفاده می‌کرد، از جمله هنرپیشه‌های مشهور سینمای وسترن آمریکا به‌شمار می‌آید. جان وین با بازی در فیلم‌های حماسی جان فورد مانند قلعه آپاچی، ریو گرانده، در جستجوی خواهر، دختری با روبان زرد، آخرین فرمان، مردی که لیبرتی والانس را کشت و سواره نظام شهرت زیادی کسب کرد و در آمریکا به یک ستاره تبدیل شد. وی در سال ۱۹۲۶ یعنی در زمان سینمای صامت وارد عرصه بازیگری شد و در ۱۹۲۸ نقش‌های کوتاهی در فیلم‌های فورد و دیگر کارگردان‌ها ایفا کرد. در ۱۹۳۰
فورد و دیگر کارگردان‌ها ایفا کرد. در ۱۹۳۰ فورد او را به رائول والش برای مسیر بزرگ سفارش کرد. این بازیگر بلند قد، قوی هیکل و آرام پس از مسیر بزرگ در وسترن‌های کم هزینه، سریال‌ها و فیلم‌های فراموش شده ظاهر شد و نتوانست تماشاگران را مجذوب کند. جان وین در طول ۸ سال در ۸۰ فیلم نقش قهرمان را بازی کرد اما در سال ۱۹۳۹ جان فورد با انتخاب او برای نقش رینگوکید در وسترن کلاسیک، دلیجان افق دیگر را پیش روی وی گشود. بازی در این فیلم نقطه عطف دوران کاری وین بود به‌طوری‌که او را به یک نماد تبدیل کرد. جان وین در ادامه
او را به یک نماد تبدیل کرد. جان وین در ادامه فعالیت‌های سینمایی‌اش، دو فیلم نیز کارگردانی کرد؛ وسترنی به نام آلامو (۱۹۵۹) و فیلم جنگی کلاه سبزها (۱۹۶۸) که برخلاف جو ضدآمریکایی جهان در آن سال‌ها، از حمله آمریکا به ویتنام حمایت می‌کرد. افتخارات. انجمن فیلم انگلیس (BFI) در نظرسنجی از اهالی سینما و منتقدین فیلم، فهرست ۱۰ هنرپیشه بزرگ فیلم‌های وسترن قدیمی را منتشر کرد که جان وین بازیگر نامدار هالیوود در رتبه اول دیده می‌شود. رتبه دوم متعلق به کلینت ایستوود، بازیگر فیلم‌های معروفی چون «یک مشت دلار»، «نابخشوده» و
فیلم‌های معروفی چون «یک مشت دلار»، «نابخشوده» و «خوب، بد، زشت» و رتبه سوم متعلق به لی وان کلیف بازیگر فیلم‌هایی چون به خاطر چند دلار بیشتر و خوب بد زشت و ساباتا (فیلم) است. وی در دوران بازیگری خود در ۱۷۰ فیلم نقش‌آفرینی کرد و در سال ۱۹۶۹ با فیلم «شجاعت واقعی» موفق به دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد شد. مرگ. جان وین در سال ۱۹۷۹ و در سن ۷۲ سالگی بر اثر سرطان در لس‌آنجلس درگذشت.
جیمز میتلند «جیمی» استوارت (زادهٔ ۲۰ مهٔ ۱۹۰۸ – درگذشتهٔ ۲ ژوئیهٔ ۱۹۹۷) بازیگر آمریکایی و افسر ارشد ارتش بود. استوارت در ایندیانا متولد، و بزرگ شد. بازیگری را در دانشگاه پرینستون آغاز کرد و در سال ۱۹۳۲ فارغ التحصیل شد، او به عنوان یک بازیگر تئاتر شروع به کار کرد در فیلم کمدی فرانک کاپرا، "نمی توانی این را با خودت ببری" (۱۹۳۸) به موفقیت دست یافت. یک سال بعد، استوارت اولین نامزدی از پنج نامزدی اسکار خود را برای بازی در فیلم "آقای اسمیت به واشنگتن می رود" (۱۹۳۹) اثر فرانک کاپرا به دست آورد. سال بعد او جایزه
اثر فرانک کاپرا به دست آورد. سال بعد او جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد، تنها اسکار رقابتی دوران حرفه ای خود را برای بازی در "داستان فیلادلفیا " (۱۹۴۰) دریافت کرد. اولین نقش استوارت پس از جنگ در نقش جورج بیلی در فیلم "زندگی شگفت انگیز است" (۱۹۴۶) اثر فرانک کاپرا بود.اگرچه این فیلم پس از اکران موفقیت تجاری چشمگیری نداشت، اما او نامزدی اسکار را به دست آورد و این فیلم به یکی از بهترین فیلم های کلاسیک کریسمس و همچنین یکی از شناخته شده ترین نقش های او تبدیل شد. استوارت به‌عنوان یکی از محبوب‌ترین ستاره‌های سینمای
به‌عنوان یکی از محبوب‌ترین ستاره‌های سینمای دهه ۵۰ میلادی، در فیلم‌هایی به کارگردانی آنتونی مان، از جمله "وینچستر ۷۳" (۱۹۵۰) و "مهمیز برهنه" (۱۹۵۳)، شخصیت‌های تیره‌تر و از نظر اخلاقی جدی تر بازی کرد. ، و آلفرد هیچکاک از جیمز استوارت در فیلم های "طناب" (۱۹۴۸)، "پنجره عقبی" (۱۹۵۴)، "مردی که زیاد می‌دانست" (۱۹۵۶) و "سرگیجه" (۱۹۵۸) استفاده کرد. در این مدت او برای نقش‌هایش در کمدی "هاروی"(۱۹۵۰) و درام دادگاهی "تشریح یک قتل" (۱۹۵۹) نامزد جایزه اسکار شد. استوارت همچنین در "بزرگترین نمایش روی زمین" (۱۹۵۲)، "روح
همچنین در "بزرگترین نمایش روی زمین" (۱۹۵۲)، "روح سنت لوئیس" (۱۹۵۷)، "پرواز ققنوس" (۱۹۶۵) و همچنین فیلم های وسترن "چگونه غرب تسخیر شد" (۱۹۶۲)، "مردی که لیبرتی والانس را کشت" (۱۹۶۲) بازی کرد. او در طول دهه ۱۹۶۰ در بسیاری از کمدی های خانوادگی محبوب ظاهر شد. مؤسسهٔ فیلم آمریکا در سال ۱۹۹۹ او را در ردهٔ سوم برترین هنرپیشگان مرد تاریخ سینما قرار داد. از فیلم‌های این بازیگر می‌توان به "سرگیجه"، "پنجره عقبی"، "چه زندگی شگفت‌انگیزی"، "تشریح یک قتل"، "مردی که لیبرتی والانس را کشت" و فیلم "شناندوا ("در ایران باعنوان
والانس را کشت" و فیلم "شناندوا ("در ایران باعنوان "گلوله مرز نمی‌شناسد" منتشر شده) اشاره کرد. زندگی. جیمز میتلند استوارت در ۲۰ مهٔ ۱۹۰۸ در شهر ایندیانای ایالت پنسیلوانیا زاده شد.او بزرگ ترین فرزند و تنها فرزند پسر پدر و مادرش بود و دو خواهر کوچکتر از خودش به نام های، مری (۱۹۱۲-۱۹۷۶) و ویرجینیا (۱۹۱۴-۱۹۷۲) داشت.او اصلیتی اسکاتلندی-ایرلندی داشت. خانواده استوارت برای نسل‌های زیادی در پنسیلوانیا زندگی کردند. پدر استوارت فروشگاه اش را اداره می کرد، پدر جیمز استوارت امیدوار بود پسرش پس از حضور در دانشگاه
استوارت امیدوار بود پسرش پس از حضور در دانشگاه پرینستون، طبق سنت خانواده، فروشگاه خانوادگی‌شان را اداره کند. مادر استوارت پیانیست بود و موسیقی بخش مهمی از زندگی خانوادگی بود. روزی مشتری در فروشگاه قادر به پرداخت صورت حساب خود نبود، بنابراین پدر استوارت به جای پول یک آکاردئون قدیمی را به عنوان طلب‌اش پذیرفت. استوارت نواختن ساز را با کمک یک آرایشگر محلی آموخت.استوارت که کودکی خجالتی بود، بیشتر وقت خود را بعد از مدرسه در زیرزمین می‌گذراند و روی هواپیماهای مدل، کار می‌کرد. او دوره دبستان تا دبیرستان را در