payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دو. اس‌جی-۱ و اس‌جی‌سی چند پیمان اتحاد با نژادهای دیگر کهکشان از جمله تک'راعها می‌بندند. تک'راع‌ها از جنس گؤائولدند لیکن در مخالفت با اربابان سامانه‌اند و میزبانانشان بدن خود را خواستارانه با ایشان "سهیم"اند. از جمله نژادهای دیگری که نشان داده می‌شوند تلانهایند که کاملاً ظاهر انسان دارند. در طول این فصل برای اولین بار مفهوم چهارنژاد متعالی معرفی می‌شود که هزاران سال پیش اتحادیه‌ای تشکیل دادند. این چهار نژاد شامل باستانیان، ناکس، آسگارد و فرلینگ می‌شود. در فصل یک با ناکس برخورد نزدیک صورت گرفته بود. در فصل
یک با ناکس برخورد نزدیک صورت گرفته بود. در فصل دو با آسگارد نیز برخورد نزدیک صورت می‌گیرد. همچنین مشخص می‌شود که باستانیان پیشرفته‌ترین نژاد تاریخ بوده‌اند و سازندگان اختردروازه‌ها ایشان‌اند. در پیش زمینهٔ مجموعه دائم به تلاش نیروهایی در زمین برای در اختیار گرفتن دروازهٔ ستارگان اشاره می‌شود. به‌طور خاص تعدادی عوامل خودسر در ان‌آی‌دی که در نهایت تشکیل سندیکایی به نام "ائتلاف" می‌دهند، دائم به دنبال سرقت دروازهٔ ستارگان و استفاده از فناوری بیگانه برای نیل به اهداف خودند. نیروهای سیاسی زمین معمولاً بر سر
به اهداف خودند. نیروهای سیاسی زمین معمولاً بر سر دروازهٔ ستارگان سرشاخ‌اند، خصوصاً پس از اینکه پروژه به نمایندگان سایر قدرت‌های زمین (در کنار آمریکا) معرفی می‌شود. فصل سه. با پادرمیانی آسگاردها و طی وقایعی زمین در پیمان سیاره‌های محافظت‌شده گنجانده می‌شود. در قسمت آخر فصل خطر جدیدی علاوه بر گؤائولد زمین را تهدید می‌کند و آن همانا تکثیرشوندگان است. تکثیرشوندگان پیشتر خطری برای کهکشان راه شیری نبوده‌اند لیکن آسگاردها در کهکشان خود با آن‌ها دست به گریبان بوده‌اند. فصل چهار. در قسمت ابتدایی این فصل تهدید
بوده‌اند. فصل چهار. در قسمت ابتدایی این فصل تهدید تکثیرشوندگان علیه زمین خنثی می‌شود. به‌طور کلی در فصل چهار تمرکز بر گؤائولدان کم شده و دامنهٔ موضوعی تفرق بیشتری می‌یابد و داستان بسیاری از قسمت‌ها تنها بر خود استوار است. فصل چهار با نبردی بزرگ با ارباب سامانه آپافیس به پایان می‌رسد. فصل پنج. پس از نابودی آپافیس در فصل پنج، یک ارباب گؤائولد سامانهٔ دیگر به نام انوبیس به عنوان شخصیت منفی جایگزین او می‌شود. انوبیس پلیدتر و بدذات‌تر از آپافیس شناخته می‌شود و دانش بسیاری راجع به باستانیان و فناوری ایشان
و دانش بسیاری راجع به باستانیان و فناوری ایشان داراست. در این فصل مفهوم عروج به‌طور کامل معرفی می‌شود و توضیح داده می‌شود که باستانیان با عروج به یک سطح بالاترِ وجود از خطر انقراض رستند. انوبیس نیز کوشید چنین کند تا از دانش و قدرت بیکران آن سطح بهره گیرد ولی هبوط داده شد و در حالت خطرناک نیم‌عروج‌یافته معلق ماند. انوبیس با استفاده از فناوری باستانی و دزدیدن فناوری آسگارد قدرت زیادی کسب می‌کند. فصل شش. در حوالی پایان فصل ۵، دنیل جکسن می‌میرد، لیکن با کمک اُما دِسالا عروج می‌کند. در فصل شش جوناس کؤین جای
اُما دِسالا عروج می‌کند. در فصل شش جوناس کؤین جای پیشین دنیل را می‌گیرد چرا که الان جکسن درگیر امور کیهانی در سطح وجودی بالاتری‌است. دنیل گاه بر دوستانش پدیدار می‌شود تا به ایشان یاری رساند لیکن فقط به چشم خود آنان دیده می‌شود و از این رو ایشان اغلب گمان می‌دارند که گرفتار اوهام شده‌اند. تا اینکه در قسمت پایانی فصل شش انوبیس تهدید به نابودی ابیدس می‌کند، سیاره‌ای جز زمین که نزد دنیل بس عزیز است و از این رو دنیل عهد می‌کند که انوبیس را بازدارد. فصل هفت. با این حال دنیل سرانجام موفق به بازداشتن انوبیس از
این حال دنیل سرانجام موفق به بازداشتن انوبیس از نابودکردن ابیدس نمی‌شود چرا که سایر عروج‌کردگان قانونی علیه دخالت در امور موجودات پست‌تر می‌دارند. سرپیچی دنیل از قانون منجر به هبوط وی به سطح وجودی انسان‌ها به دست باستانیان می‌گردد و در نتیجه دنیل بار دیگر به اس‌جی-۱ ملحق می‌شود. مدتی کوتاه پس از بازگشت دنیل، جوناس کؤین دیگربار به سیارهٔ خود پذیرفته می‌شود و فرماندهی دروازهٔ ستارگان را ترک می‌کند. در طول فصل هفت انوبیس با تار و مار کردن سایر اربابان سامانه پایه‌های قدرت خود را محکم می‌کند و در همین حین دنیل
قدرت خود را محکم می‌کند و در همین حین دنیل و فرماندهی دروازهٔ ستارگان به دنبال شهر مفقود باستانیان‌اند. در آنجا فناوری قدرتمندی یافت خواهد شد که به کمک آن انوبیس را شکست می‌توان داد. در قسمت پایانی فصل هفت یک پاسگاه باستانی در جنوبگان ردیابی می‌شود و جک انیل موفق به استفاده از جنگ‌افزار موجود در آنجا می‌شود و با آن تمام ناوگان انوبیس را نابود می‌کند. فصل هشت. در فصل هشت، ارباب سامانه، بعل، بخش زیادی از نیروهای انوبیس را خلف می‌برد، لیکن کاشف به عمل می‌آید که انوبیس به خاطر وضعیت خاص نیم‌عروج‌یافته‌اش
که انوبیس به خاطر وضعیت خاص نیم‌عروج‌یافته‌اش نمرده‌است. او سرانجام بازمی‌گردد و حتی بر بعل فرمان می‌راند. در کنار این ماجرا، تکثیرشوندگان می‌گریزنند و فتح کهکشان آغاز می‌کنند و حتی اربابان سامانه هم در امان نمی‌مانند. یک تکثیرشوندهٔ انسان‌دیس («کارترشونده») به شکل سامانتا کارتر ساخته می‌شود و توانمندترین نیروی کهکشان می‌شود. در اواخر فصل هشت، انوبیس به دنبال آن است که زندگانی را به‌طور کامل در کهکشان نابود کند و از نو آن را به کام خود بسازد. وی مترصد است که این مهم را از طریق ابرسلاح داکارا به انجام
است که این مهم را از طریق ابرسلاح داکارا به انجام رساند. لیکن اس‌جی-۱ پیش از وی خود را به سلاح می‌رساند و آن را به گونه‌ای تنظیم می‌کند که تنها تکثیرشوندگانِ کهکشان را نابود کند. ایشان موفق به نابودی تکثیرشوندگان می‌گردند ولی پیش از آن دنیل به دست کارترشونده کشته می‌شود. لیکن وی خود را بار دیگر در سطح وجودی عروج‌یافته می‌یابد (این بار هم اُما کمکش کرده‌است). در این سطح است که سر انجام انوبیس از انجام نقشه‌اش بازمی‌ماند و به دست اُما باز ایستانیده می‌شود. سپس دنیل جکسن بار دیگر هبوط داده می‌شود و به
سپس دنیل جکسن بار دیگر هبوط داده می‌شود و به فرماندهی دروازهٔ ستارگان در می‌رسد. بعل پس از موفقیت کامل طغیان جفا ناگزیر از هزیمت می‌شود، چرا که اربابان سامانه در نبرد با تکثیرشوندگان سخت ضعیف شده بودند و اکنون که تکثیرشوندگان نیست شده‌اند جفاها بخش زیادی از نیروی ازدست‌رفتهٔ خویش را به دست آورده‌اند. فصل نه. در فصل نه جک انیل فرماندهی دروازهٔ ستارگان و اس‌جی-۱ را ترک می‌گوید. مسئولیت اس‌جی-۱ به‌طور خاص به کامرون میچل (بن براودر) داده می‌شود و مسئولیت فرماندهی دروازهٔ ستارگان به هنک لندری. کاشف به عمل
دروازهٔ ستارگان به هنک لندری. کاشف به عمل می‌آید که بعل به زمین هزیمت کرده‌است و مشغول بازسازی قدرتش از آنجاست و در همین حین بسیاری از گؤائولدان به «ائتلاف» نفوذ کره‌اند و آن را آلوده ساخته‌اند. دنیل جکسن و والا مل دوران با بازدید از یک کهکشان دوردست، توجه موجودات عروج‌یافته لیکن پلید آن کهشکشان را، اورایها را، به راه شیری جلب می‌کنند. اوری‌ها از طریق فرمان‌بر مردمانی که تکامل و پیشرفت می‌دهند در امور جهان مردمان دخالت می‌کنند. به این مردمان تکامل‌داده‌دشده پیشاهنگ می‌گویند. ایشان پیرو و حامی دینی‌اند که
پیشاهنگ می‌گویند. ایشان پیرو و حامی دینی‌اند که در آن اورای‌ها پرستیده می‌شوند. نام این دین "فرگان" (به زبان اصلی "اوریجین") است. به پیروان این دین به دروغ وعدهٔ عروج داده می‌شود و این پیروان نادانسته قدرت اورای‌ها را که تهاجم به راه‌شیری با هدف تحمیل فرگان به مردمان و در نهایت ریشه‌کنی باستانیان آغاز می‌کنند، تقویت می‌کنند. چون اس‌جی-۱ درمی‌یابد که مرلین یکی باستانی عروج‌یافته و بنیان‌گذار افسانه‌های آرتوری، سرگرم تحقیق برای ساخت سلاحی برای سلب نیرو از عروج‌کردگان می‌بوده بود، عزم سیاره‌ای که گفته می‌شد
می‌بوده بود، عزم سیاره‌ای که گفته می‌شد که سلاح را آنجا وانهاده است می‌کند. در آنجا دیهی می‌یابند با شمشیری در سنگی. در آن دیه ایشان در می‌یابند که این «سلاح» که همان است که منجر به افسانهٔ «جام مقدس» شده‌است دیری‌است که مفقود است. در همین حین اورایها موفق به بازکردن ابردروازه‌ای به راه شیری می‌شوند و ناوگانی از سفینگان اورای را برای جهاد گسیل می‌دارند. این ناوگان به راحتی کشتی‌هایی را که در آن سوی دروازه برای دفاع از راه شیری آماده بودند تار و مار می‌کند. فصل ده. در فصل ده والا پس از اینکه معلوم می‌شود
فصل ده. در فصل ده والا پس از اینکه معلوم می‌شود دخترش آدریا خیلی سریع سنش به دست اورایها زیاد شده‌است و به رهبری نیروهای ایشان در راه شیری برگماشته‌شده‌است به اس‌جی-۱ ملحق می‌شود. همچنان که اورایها تهاجمات خود را پی می‌گیرند اس‌جی-۱ نیز به جستن سلاح ضد-عروج‌کردگان مرلین سنگرال (جام مقدس) ادامه می‌دهند. ایشان با بعل و تاگ‌هایش هم که اندر پی این سلاح از بهر مقاصد خویش‌اند به رقابت می‌افتند. به دنبال بازدید از آتلانیس نام دو سیاره که ممکن است سلاح را بدارند به دنیل گفته می‌شود. این اطلاعات از طریق یکی باستانی
دنیل گفته می‌شود. این اطلاعات از طریق یکی باستانی عروج‌یافته که در تاریخ به مورگان لا فی معروف است به وی داده می‌شود؛ ولی پیش از اینکه بتواند به دنیل کمک بیشتری کند باستانیانش باز پس می‌گیرند احتمالاً به عنوان مجازات به خاطر دخالت در امور مردمان. سرانجام اس‌جی-۱ سیارهٔ موعود را می‌یابند. آدریا اندر پی ایشان می‌افتد. پس از گذشتن از چند خوان مرلینِ یخ‌زده را می‌یابند. خودآگاه مرلین به کالبد دنیل جکسن اندر می‌شود و وی شروع به ساخت سانگرال می‌کند. پیش از پایان ساخت سلاح آدریا در می‌رسد. دنیل به کمک نیروها و
ساخت سلاح آدریا در می‌رسد. دنیل به کمک نیروها و توانایی‌های جدیدی که یافته‌است مدتی وی را بازمی‌دارد تا اس‌جی-۱ بگریزد ولی خود سرانجام مغلوب و اسیر می‌شود. در اسارت با تدبیر و درایت اعتماد آدریا را به دست می‌آورد و آدریا وی را پیشاهنگ می‌کند. دنیل در هیئت جدید کار ساخت سلاح را پیش می‌برد و تدبیری می‌اندیشد که باز به دست اس‌جی-۱ افتد. چون در زی پیشاهنگ به دست ایشان می‌افتد کس از دیگر اعضای اس‌جی-۱ سخنش را باور نمی‌کند. بالاخره دنیل ایشان را قانع می‌کند و در نهایت سلاح از طریق ابردروازه به کهکشان اورای‌ها
نهایت سلاح از طریق ابردروازه به کهکشان اورای‌ها فرستاده می‌شود و پس از آن کسی نمی‌داند که ایشان نابود شده‌اند یا خیر. دنیل نیز به هیئت پیشین خویش بازمی‌گردد و مرلین هم عمرش می‌رسد. با این حال هنوز جهادگران پیرو فرگان در کهکشان راه شیری حضور دارند. چندی بعد آدریا که به دست بعل اسیر می‌شود مرگ اورای‌ها را انکار می‌کند. همزی بعل به آدریا اندر می‌شود و بعل در در کالبد آدریا به دست اس‌جی-۱ افتد و این بار بعل نابودی اورای‌ها را تأیید می‌کند. از تکراع‌ها برای خروج بعل کمک خواسته می‌شود بعل پیش از خارج شدن زهری
بعل کمک خواسته می‌شود بعل پیش از خارج شدن زهری مهلک در بدن آدریا رها می‌کند. از تکراع‌ها و اس‌جی-۱ کاری بیشتری بر نمی‌آید جز اینکه مرگ ناگزیر لیکن دردآور آدریا را با تزریق بیشتر زهر تسهیل کنند. لیکن آدریا از اغما برمی‌خیزد و پس از ایجاد مشکلاتی برای اعضا عروج می‌کند. در قسمت پایانی فصل اسگاردها میراث خود را به اس‌جی-۱ داده و پیش از آنکه توسط بیماری ژنتیکی مهلکی که به جان نژادشان افتاده‌است نابود شوند دست به خودکشی دست‌جمعی می‌زنند. فصل بی پایان یافتن داستان اورای‌ها به سر می‌آید و با پایان آن مجموعهٔ
اورای‌ها به سر می‌آید و با پایان آن مجموعهٔ تلویزیونی هم پایان می‌پذیرد لیکن قرار است باقی ماجرا به صورت فیلم وارد بازار شود. منابع. Wikipedia contributors, "Stargate SG-1,» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Stargate_SG-1&amp;oldid=86807600 (accessed November 10, 2006).
عاشیق یا آشیق یا عاشق (به ترکی آذربایجانی: Aşıq، به ترکی استانبولی: Âşık) عارف و نغمه‌سرای سیاری است که ساز می‌نوازد و آواز می‌خواند. پیش از جا افتادن لغت «عاشیق» این صنف با کلمه ترکی اوزان شناخته می‌شد. عاشیق‌ها اغلب در بداهه‌خوانی مهارت دارند و شعر و آهنگ تصنیف‌های خودشان را هم گاهی خود آنها می‌سازند. نظائر عاشق‌های آذربایجان در میان دیگر ترک‌زبانان، با نام‌های عاشوق، بامسی، باکسی، بخشی و… مشهور بوده‌اند و برخی اقوام و ملل غیر ترک نیز عاشیق را با همین مشخصات و گاه با همین نام و یا با نام‌های دیگر دارند.
و گاه با همین نام و یا با نام‌های دیگر دارند. بخشیها و بخشوهای جنوب ایران و دیگر مناطق و نواحی ایران از آن جمله‌اند. در طول تاریخ اقوام ترک، فرمان‌روایان همواره در سفرهای جنگی اوزان‌ها را به همراه می‌بردند تا با بیان اشعار حماسی لشکریان را تشجیع کنند.عاشیق‌ها اغلب اشعاری درباره اهل بیت هم بیان می‌کنند. تاریخچه. سنت عاشقی در فرهنگ ترکی آناتولی، آذربایجان و ایران در عقاید شمنی ترکان باستانی ریشه دارد. عاشق‌های قدیم با لغاتی مانند بخشی، دده (روحانی) و اوزان نامیده شده‌اند. انتقال شفاهی فرهنگ، ترویج ارزش‌ها و
شده‌اند. انتقال شفاهی فرهنگ، ترویج ارزش‌ها و سنن فرهنگی از جمله وظایف این صنف بود. براساس حماسه‌نامه "دده قورقود" ریشه عاشق‌ها حداقل به قرن هفتم میلادی می‌رسد. کتاب دده قورقود شامل ۱۲ داستان راجع به دوران مهاجرت اوغوزها "قبیله‌ای صحرا گرد از ترکان" از آسیای میانه به ترکیه و آذربایجان است. موسیقی عاشیقی به تدریج در طی این مهاجرت بزرگ و چالش‌های منتجه با ساکنان اصلی مناطق تکامل یافت. یکی از مؤلفه‌های این تکامل پذیرش ارادی اسلام توسط ترک‌ها بود. دراویش ترک، در تلاش برای گسترش دین بین هم زبانان کوچ‌نشین خود،
تلاش برای گسترش دین بین هم زبانان کوچ‌نشین خود، زبان توده‌ها و موسیقی توده‌ای را مؤثر یافتند. بدین‌ترتیب، موسیقی عاشیقی پا به پای ادبیات عرفانی رشد کرده و صیقل یافت. آغاز این همزیستی به زمان خواجه احمد یساوی می‌رسد. برجسته‌ترین حادثه در تاریخ موسیقی عاشیقی بر تخت نشستن شاه اسماعیل یکم صفوی (۱۴۸۷–۱۵۲۴) بود. شاه اسماعیل پادشاهی شاعر بود، که با تخلص ختایی یک دیوان مثنوی در وصف علی بن ابی‌طالب سروده بود. این پادشاه خود را یک عاشیق به حساب می‌آورد، و چنان به این هنر وابسته بود که در شعری همراه داشتن ساز را جز
هنر وابسته بود که در شعری همراه داشتن ساز را جز ارکان اربعه انسانیت شمرده است: بنا بر نظر فوأد کپرولو در زمان شاه اسماعیل لغت عاشیق جایگزین اوزان شد. در واقع می‌توان گفت که در آذربایجان فرهنگ عاشیقی، در فرم کنونی، یادگار شاه اسماعیل صفوی است. با زوال سلسله صفوی فرهنگ ترکی در میان طبقه حاکمه ایران کمرنگ‌تر شد. در عوض، هنر عاشقی در فرم داستان‌های منظوم عامیانه در متن جامعه به بقای خود ادامه داد. در دوران دودمان پهلوی فرهنگ آذربایجان دچار رکود شد. با این‌حال، علی‌رغم ممنوعیت ضمنی نوشتن به زبان ترکی، موسیقی
علی‌رغم ممنوعیت ضمنی نوشتن به زبان ترکی، موسیقی عاشقی تحمل می‌شد. عاشیق‌ها در قهوه‌خانه‌های تبریز و ارومیه و شهرهای دیگر برنامه اجرا می‌کردند. در تبریز ساز عاشیق با بالابان و قاوال همراهی می‌شد ولی در ارومیه اجرای تکساز رایج بود. در دوره ده ساله بعد از انقلاب اسلامی موسیقی عاشقی، همانند دیگر موسیقی‌ها، تا حدی ممنوع شد. در سال‌های میانی دهه شصت، عاشیق رسول قربانی، که به سختی با پارچه فروشی زندگی می‌کرد، خواندن آوازهایی با مضامین مذهبی و انقلابی را آغاز کرد. دولت ایران به زودی به اهمیت تبلیغی این ژانر موسیقی
ایران به زودی به اهمیت تبلیغی این ژانر موسیقی پی برده و موسیقی عاشقی را ترویج کرد. در حال حاضر موسیقی عاشقی در اوج شکوفایی است. بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی جمهوری‌های تازه استقلال یافته در قفقاز و آسیای میانه بخشی از هویت فرهنگی خود را در سنت عاشقی جستجو کردند؛ اتفاقی که موقعیت اجتماعی عاشق‌ها را بالا برد. در نتیجه موسیقی عاشقی، با تجربه کردن نوآوری‌ها، با اجراهای حرفه‌ای مناسب برای محیط های شهری سازگار شد. برای نمونه، در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۲، در بخشی از اجرای تیم جمهوری آذربایجان آلات عاشیقی
در بخشی از اجرای تیم جمهوری آذربایجان آلات عاشیقی نواخته شدند. به‌علاوه، در نتیجه تلاش‌های دولت جمهوری آذربایجان، سپتامبر ۲۰۰۹، هنر عاشقی آذربایجان در لیست معارف فرهنگی یونسکو قرار گرفت. ضرورت‌های موسیقی عاشیقی. استادی در هنر عاشیقی مستلزم توانایی هم‌زمان در سخن (شامل شاعری و به یاد داشتن داستان‌های عاشیقی) و نواختن ساز است. بر این اساس است که عاشیق‌ها در توصیف هنر خویش هر دو لغت ساز و سوز (söz) را با هم بکار می‌برند. صمد ورغون، سراینده معروف آوازهای عاشیقی، در این باره می‌گوید، آلات موسیقی عاشیقی.
عاشیقی، در این باره می‌گوید، آلات موسیقی عاشیقی. عاشیق‌ها در اجرای موسیقی خود از ۳ آلت موسیقی (ساز، بالابان و قاوال) بهره می‌جویند. ساز عاشیقی، که عموماً با تک لغت ساز شناخته می‌شود، با قوپوز و چگور هم‌خانواده است و از جهات زیادی به باغلاما شباهت دارد. ساز کاسه‌ای حجیم و نیمه گلابی، از چوب درخت توت، و دسته‌ای از چوب درخت گردو یا زردآلو است که روی آن سیم و پرده‌ها را برای نواختن آهنگ‌های گوناگون نهاده‌اند. ساز عاشیقی با مضراب نواخته می‌شود. روی بسیاری از سازهای عاشیقی تزئیناتی از جنس صدف، استخوان یا
از سازهای عاشیقی تزئیناتی از جنس صدف، استخوان یا پلاستیک‌های رنگی دیده می‌شود. ساز دارای ۲۰ پرده است و از ۹ سیم تشکیل می‌شود. در این آلت موسیقی هفت پرده اصلی و پنج نیم پرده وجود دارد. اولین پرده سیم اول ساز بر اساس اوکتاو «do» تنظیم می‌شود. پرده‌های این ساز بر اساس اوکتاو، به قرار زیر است: بالابان سازهای بادی با طول ۲۸۰ الی ۳۲۰ میلی‌متر است. این ساز ۹ سوراخ – یک سوراخ در قسمت زیرین ساز و هشت سوراخ در قسمت بالای ساز – دارد. وسعت صدای ساز از «sol» اوکتاو تا «do» اوکتاو دوم است. قاوال که از سازهای ضربی است از
اوکتاو دوم است. قاوال که از سازهای ضربی است از کشیدن پوست ماهی/ بز/ تلق بر روی دایره چوبی تشکیل می‌شود. سه روش مختلف دستان‌بندی در ساز عاشیقی وجود دارد که اختالفشان در تعداد دستان هاست. در قدیم این ساز ۹ دستان داشت و امروزه حدود ۱۶ دستان دارد و تکنوازان از سازهایی با ۱۹ تا ۲۲ دستان استفاده می‌کنند. سروده‌های عاشیقی. شایع‌ترین قالب‌های شعری عاشیق‌ها عبارتند از گرایلی، قوشما و تجنیس. گرایلی (Gəraylı). گرایلی از سه تا پنج بند تشکیل شده‌است. هر بند چهار مصراع دارد، و هر مصراع دارای هشت هجا است. سه مصراع هر بند
و هر مصراع دارای هشت هجا است. سه مصراع هر بند با هم و مصراع آخر تمام بندها با همدیگر هم قافیه‌اند (... abcb, dddb, eeeb). در بند آخر، که مهربند نام دارد، سراینده تخلص خود را عنوان می‌کند. موضوع اشعار سروده شده در قالب گرایلی وصف زیبایها، طبیعت، و عشق است. نمونه: قوشما (Qoşma). قوشما از سه، پنج، یا هفت بند تشکیل شده‌است. هر بند چهار مصراع دارد، و هر مصراع دارای یازده هجا است. سه مصراع هر بند با هم و مصراع آخر تمام بندها با همدیگر هم قافیه‌اند (... abcb, dddb, eeeb). در بند آخر، که مهربند نام دارد، سراینده
eeeb). در بند آخر، که مهربند نام دارد، سراینده تخلص خود را عنوان می‌کند. قوشما، بسته به محتوی کلامی، انواع مختلف دارد که معروفترین آن‌ها عبارتند از، استادنامه، وجودنامه، گزللمه (Gözəlləmə)، و قفل بند (Qıfılbənd). نمونه: تجنیس (Təcnis). تجنیس تجنیس بر مبنای هم قافیه کردن کلمات جناس (لفظاً یکی و معناً مختلف) بنا شده‌است. تجنیس سه نوع است: دداق دیمز (Dodaqdəyməz)، ایاقلی (Ayaqlı)، و جیغالی (Cığalı). نمونه: بایاتی (Bayatı). بایاتی از انواع سروده‌های عاشیقی است که رواجش در بین عامه مردم، بیش از سایر انواع ادبی
که رواجش در بین عامه مردم، بیش از سایر انواع ادبی است. هر بایاتی چهار مصراع دارد وهر مصراع از ۷ هجا تشکیل می‌شود. مصراع‌های اول، دوم و چهارم هم قافیه بوده و مصراع سوم آن آزاد است. دو مصراع نخست تمهیدی برای گفتن جان کلام در مصراع‌های سوم و چهارم به کار گرفته شود. بایاتی شباهت بسیاری با دوبیتی دارد. بایاتی برگرفته از نام قومی قدیمی از اقوام» اوغوز «(ترک) یعنی» بایات «(بیات) بوده‌است. بایاتی‌های ساری عاشیق معروف هستند. نمونه: مشاعره (دئیشمه). مشاعره در زبان ترکی دئیشمه (deyişmə) نامیده می‌شود، و در عمل نوعی
دئیشمه (deyişmə) نامیده می‌شود، و در عمل نوعی مبارزه و دیالوگ دو آشیق به صورت پرسش و پاسخ است. به این نوع مبارزه در برخی نواحی ایران همچون ساوه و همدان، "آچوب باغلَمه" (açub bağleme) گفته می‌شود. در گذشته رسم بر این بود که در پایان این مبارزه عاشیق مغلوب سازش را به رقیبش تسلیم می‌کرد. نوع ساده‌تر و رایج تر دئیشمه مشاعره حروفی یا سوزلر دیشمه سی است، این نوع از مشاعره همانند مشاعره فارسی انجام می‌شود با این تفاوت که با ابیات ترکی انجام می‌شود نوع دیگری از دیشمه سچمه دیشمه (مشاعره گزینشی) نامیده می‌شود آشیق
سچمه دیشمه (مشاعره گزینشی) نامیده می‌شود آشیق اول بیتی را خوانده و یک کلمه از بیت را مشخص می‌کند و خطاب به آشیق دوم می‌گوید سن دنه … دن یعنی تو بگو از کلمه … و آشئق دوم باید بیت را کامل کند. نوع سخت‌تر مشاعره یاریم یرپاق نامیده می‌شود و در آن آشیق مصرعی (یارپاق) از یک شعر را گفته و آشیق دوم باید مصرع (یارپاق) دوم همان شعر را همراه با ساز زدن بگوید. در تیر ماه ۱۳۹۰ شهرداری تبریز نخستین جشنواره عاشیقلار دئیشمه سی را برگزار کرده و به نفرات برتر جایزه‌ای به نام جایزه عاشیق عباس توفارقانلی را تقدیم نمود. در
نام جایزه عاشیق عباس توفارقانلی را تقدیم نمود. در اینجا، به عنوان مثال، یک نمونه از مشاعره خسته قاسم و لزگی احمد را می‌آوریم. لزگی احمد: رفتار اجتماعی عاشیق. موسیقی عاشقی در طی تکامل خود اصولی را تدوین کرده که انتظار می‌رود توسط عاشق‌ها رعایت شود. این اصول در یکی از ساخته‌های عاشق علعسگر خلاصه شده‌است. آوازهای عاشیقی به مثابه زبان گویای اجتماع. در فرهنگ کهن ترک‌ها، قوشما به هر نوع شعری گفته می‌شد. با گذشت زمان مفهوم این کلمه به اشعاری محدود شد که عاشق‌ها در آوازهایشان استفاده می‌کنند و مهارت در سرودن قوشما
آوازهایشان استفاده می‌کنند و مهارت در سرودن قوشما یکی از ارکان حرفه عاشیقی شد. برخی از قوشماها مورد پسند عامه قرار گرفته و به نسل‌های بعدی منتقل می‌شوند. در نتیجه، با بررسی قوشماهایی که تا عصر ما حفظ شده‌اند می‌توان امیال غالب توده‌ها را در اعصار گذشته مشخص کرد. بدین‌ترتیب، عاشیق‌ها را می‌توان زبان گویای توده‌های مردم به حساب آورد. این مفهوم را علیرضا نابدل (اوختای) در شعری جاودانه ساخته‌است. شاید در تلاش برای آرامبخشی ناملایمت‌های اجتماعی، عنصر رئالیسم با تأکید بر عشق زمینی در آثار متاخر برجسته تر است.
تأکید بر عشق زمینی در آثار متاخر برجسته تر است. مثالی از عاشیق مشهور قرن بیستم، عاشیق حسین جوان (با ترجمه شهربانو قایاقیزی): داستان‌های عاشیقی. ایلهان باشگوز (İlhan Başgöz) کسی بود که داستان عاشیقی را تحت عنوان حکایه (Hikaye) در زبان انگلیسی جا انداخت. بر مبنای نوشته او، علی‌رغم آنکه حکایه عمدتاً منثور است ولی تعدد قطعات شعری در میانه متن ویژگی اساسی این سبک ادبی عامیانه است. تعداد این قطعات ممکن است در برخی حکایت از صد تا فراتر برود. از آنجا که هنر عاشقی در اساس شفاهی است، تعداد داستان‌های عاشیقی باید از
اساس شفاهی است، تعداد داستان‌های عاشیقی باید از تعداد عاشق‌ها بیشتر باشد. با این‌حال، بعضی از داستان‌ها در طی زمان بر جسته تر شده و به صورت مکتوب درآمده‌اند. موضوع اصلی داستان‌های عاشیقی عشق زمینی، جنگ‌های حماسی، یا ترکیبی از هر دو تاست. در روایت داستان‌های عاشیقی، علی‌رغم محیط اسلامی وقایع، قهرمانان زن ساز به‌دست گرفته و در نظر عمومی آواز می‌خوانند. در ایران، قهوه‌خانه‌هایی که به اجرای داستان عاشیقی اختصاص داشته باشند به بنام قهوه‌خانه عاشیقلار شناخته می‌شوند. معروفترین این نوع مکان‌ها قهوه‌خانه حسین
می‌شوند. معروفترین این نوع مکان‌ها قهوه‌خانه حسین تیرانداز در مقابل باغ گلستان تبریز بود. فعالان چپ در دهه پنجاه پای عاشیق عبدالعلی نوری و عاشیق حسن اسکندری را به این قهوه‌خانه باز کرده و آنجا را به محفل روشنفکری تبریز تبدیل کردند. قهوه‌خانه که سابقاً اغلب محل مراجعهٔ روستاییان بود به تدریج پر از دانشجویان و جوانان می‌شد. حتی برخی از مسافرینی که به تبریز می‌آمدند سراغ قهوه‌خانه عاشیقلار را می‌گرفتند. قهوه‌خانه همیشه مملو از جمعیت بود. عاشیق‌ها یکی پس از دیگری ساز به‌دست می‌گرفتند و در میان جمعیت جوان حاضر
ساز به‌دست می‌گرفتند و در میان جمعیت جوان حاضر در قهوه‌خانه می‌گشتند و آوازهای مورد تقاضای آنان را می‌خواندند. در زیر برخی از داستان‌های عاشیقی معروف لیست شده‌اند: عاشق‌های معروف. عاشیق مسیح الله رضایی:
دشنه در دیس عنوان مجموعه شعری است از احمد شاملو شاعر معاصر ایرانی که اولین بار در سال ۱۳۴۴ منتشر شده است. از مهم‌ترین شعرهای این کتاب می‌توان به "گفتی که باد مرده است"، "شبانه (یله بر نازکای...)"، "فراقی"، "سمیرمی"، "شبانه (زیباترین تماشاست...)"، "از منظر"، و "ترانه آبی" اشاره کرد.
پیتر آلبرت دیوید سینگر (Peter Albert David Singer) (زاده ۶ ژوئیه ۱۹۴۶)، فیلسوف اخلاق استرالیایی و استاد بازنشستۀ اخلاق زیستی در دانشگاه پرینستون است. سینگر در آثار خود، به ویژه در زمینۀ اخلاق کاربردی، از دیدگاه سکولار و فایده‌گرایانه به موضوعات می‌پردازد. او نویسندۀ کتاب "آزادی حیوانات" (۱۹۷۵) است که در آن از گیاهخواری دفاع می‌کند، و همچنین مقالۀ «قحطی، فراوانی و اخلاق» که در آن بر وظیفۀ اخلاقی کمک مالی به فقرا در سراسر جهان تأکید دارد. سینگر بخش عمدۀ فعالیت حرفه‌ای خود، یک فایده‌گرای ترجیحی بود. اما در
حرفه‌ای خود، یک فایده‌گرای ترجیحی بود. اما در کتاب "دیدگاه جهان" (۲۰۱۴) که با همکاری کاتارزینا دِ لازاری-رادک نوشت، فاش کرد که به یک فایده‌گرای لذت‌گرا تبدیل شده است. او دو بار ریاست دپارتمان فلسفه در دانشگاه موناش را بر عهده داشت و مرکز اخلاق زیستی انسان را در آنجا تأسیس کرد. در سال ۱۹۹۶، او به عنوان نامزد حزب سبزها در ورود به سنای استرالیا ناکام شد. در سال ۲۰۰۴، شورای انجمن‌های انسان‌گرای استرالیا او را به عنوان انسان‌گرای سال استرالیا معرفی کرد. در سال ۲۰۰۵، روزنامۀ سیدنی مورنینگ هرالد او را در میان ده
روزنامۀ سیدنی مورنینگ هرالد او را در میان ده روشنفکر عمومی تاثیرگذار استرالیا قرار داد. سینگر یکی از بنیان‌گذاران حیوانات استرالیا (Animals Australia) و بنیان‌گذار سازمان غیرانتفاعی زندگی‌ای که می‌توانی نجات دهی (The Life You Can Save) است. اوایل زندگی و تحصیلات. پیتر سینگر در تاریخ ۶ ژوئیه ۱۹۴۶ در ملبورن، ایالت ویکتوریای استرالیا به دنیا آمد. والدین او از یهودیان اتریشی بودند که پس از الحاق اتریش به آلمان نازی در سال ۱۹۳۸، از وین به استرالیا مهاجرت کرده و در ملبورن ساکن شدند. پدربزرگ و مادربزرگ پدری‌اش
و در ملبورن ساکن شدند. پدربزرگ و مادربزرگ پدری‌اش توسط نازی‌ها به شهر ووچ لهستان برده شدند و احتمالاً به قتل رسیدند، زیرا دیگر خبری از آن‌ها به دست نیامد. پدربزرگ مادری‌اش، دیوید ارنست اوپنهایم (۱۸۸۱-۱۹۴۳)، که یک معلم و روان‌شناس بود و با زیگموند فروید و آلفرد آدلر همکاری داشت، در اردوگاه کار اجباری ترزین‌شتات به قتل رسید. اوپنهایم عضو انجمن روانکاوی وین بود و با فروید مقاله‌ای مشترک نوشت و بعدها به «انجمن روان‌شناسی فردی» آدلر پیوست. سینگر بعدها زندگی‌نامه‌ای از اوپنهایم نوشت. سینگر که یک آتئیست است، در
از اوپنهایم نوشت. سینگر که یک آتئیست است، در خانواده‌ای مرفه و غیرمذهبی بزرگ شد. پدرش تجارتی موفق در زمینه واردات چای و قهوه داشت. خانواده‌اش به ندرت اعیاد یهودی را برگزار می‌کردند و سینگر نیز از مراسم جشن تکلیف بَر میتصوا امتناع کرد. او در مدارس پرشیل و سپس اسکاچ کالج تحصیل کرد. پس از پایان دبیرستان، سینگر در کالج اورموند دانشگاه ملبورن به تحصیل در رشته‌های حقوق، تاریخ و فلسفه پرداخت و در سال ۱۹۶۷ مدرک کارشناسی خود را گرفت. او توضیح داد که پس از گفت‌وگوهایی که با دوست‌پسر وقت خواهرش داشت، به فلسفه
که با دوست‌پسر وقت خواهرش داشت، به فلسفه علاقه‌مند شد و این رشته را انتخاب کرد. در سال ۱۹۶۹، مدرک کارشناسی ارشد خود را با پایان‌نامه‌ای با عنوان "چرا باید اخلاقی باشم؟" از همان دانشگاه دریافت کرد. او بورسیۀ تحصیل در دانشگاه آکسفورد را گرفت و در سال ۱۹۷۱ با پایان‌نامه‌ای دربارۀ نافرمانی مدنی که زیر نظر آر. ام. هیر نوشته بود، مدرک کارشناسی فلسفۀ خود را کسب کرد؛ این پایان‌نامه در سال ۱۹۷۳ به صورت یک کتاب منتشر شد. سینگر، هیر و همچنین فیلسوف استرالیایی اچ. جی. مک‌کلاسکی و فیلسوف بریتانیایی جی. ال. اچ. توماس را