payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از بروجرد، به عنوان یکی از مراکز مهم گویش‌های "لری شمالی" یاد کرده‌است. امان الهی بهاروند بروجردی را از گویش‌های لری غربی می‌داند. اریک جان آنونبی لری را به سه زبان لرستانی، بختیاری و لری جنوبی تقسیم می‌کند و بروجردی را در کنار خرم‌آبادی، نهاوندی، لری اندیمشک و گویش‌های روستایی در زمره گویش‌های زبان لرستانی می‌داند که با هم مشابهت واژگانی دارند. استانداری استان مرکزی از این گویش را لری بروجردی و هم خانواده با سایر گویش های لری شمالی همانند ملایری و بروجردی ذکر می کند.علی حصوری این گویش را از گویش های زبان
ذکر می کند.علی حصوری این گویش را از گویش های زبان لری معرفی می کند. بر اساس تحقیقات نشریه مطالعات زبان ها و گویش های غرب ایران گویش بروجردی یکی از گویش های زبان لری است. اریک آنونبی دلیل مشابهت واژگانی این زبان‌ها با فارسی را به دلیل قرض‌گیری واژه‌ای می‌داند. لغت‌نامه دهخدا زبان ساکنان شهرستان بروجرد را "فارسی لری" دانسته دانشنامه جهان اسلام نیز گویش مردم بروجرد را فارسی با لهجه بروجردی عنوان کرده‌است. در دانشنامه بروجرد ذکر شده که مردم بروجرد به زبان فارسی با لهجه بروجردی سخن می‌گویند. همچنین در «تذکره
با لهجه بروجردی سخن می‌گویند. همچنین در «تذکره حزین» در خصوص گویش مردم بروجرد چنین آمده‌است: احمد اسفندیاری ویژگی‌های زبانی گویش بروجردی به گونه‌ای است که آن تبدیل به یک گویش مستقل و هم ارز با گویش‌های رایج در غرب ایران مثل فارسی اراکی، فارسی همدانی، لری، لکی و کردی می‌کند. وی در مقدمه کتاب «گویش بروجردی» به صراحت بیان می‌دارد که گویش بروجردی نه لهجه‌ای از فارسی امروزی و نه شاخه‌ای از لری است، بلکه گویشی مستقل و هم ارز با لری، لکی و لهجه‌های فارسی اطراف است که ریشه در فارسی میانه و به ویژه زبان پهلوی دارد.
که ریشه در فارسی میانه و به ویژه زبان پهلوی دارد. ریشه زبانهای ایرانی، لری-بختیاری و سایر گویش‌های زبان لری مانند زبان فارسی به پارسی میانه و از طریق پارسی میانه به پارسی باستان برمی‌گردد. همچنین به عقیده ایران کلباسی محقق زبان‌های ایرانی، گویش بروجردی جزو گویش‌های مرکزی و از دسته شمال غربی زبان‌های ایرانی است که بعد از لهجه‌های (فارسی) شیرازی، اصفهانی، یزدی، کرمانی و مشهدی، یکی از نزدیکترین گویش‌ها به فارسی است.از سوی دیگر در لغت‌نامه دهخدا اشاره‌ای به گویش مردم شهر بروجرد نشده‌است، اما در زیر مدخل
به گویش مردم شهر بروجرد نشده‌است، اما در زیر مدخل شهرستان بروجرد آمده‌است: سطح زبانی. بنا بر فهرست لینگوییست، گویش بروجردی از گویش‌های لری شمالی است. ایران کلباسی از زبان مردم بروجرد با عنوان "گویش بروجردی" نام برده‌است&lt;ref name=GB/ که به این ترتیب سطح آن را در حد یک گویش تعیین می‌کند. دانشنامه اسلامی نیز بروجردی را یک لهجه در نظر گرفته‌اند که سطحی محدودتر از گویش است. ویژگی‌ها. مختصات آوایی. گویش بروجردی دارای انعطاف‌پذیری در مواجهه با واژگان جدید یا سنگین است و آن‌ها را به واژگان ساده‌تر از نظر ادا
سنگین است و آن‌ها را به واژگان ساده‌تر از نظر ادا تبدیل می‌کند. اسفندیاری در کتاب «گویش بروجردی»، مختصات آوایی گویش بروجردی را به چند گروه تقسیم دمش، کشش، خیشومی وهمخوان غلتان مهمترین آنهاست (ص. ۷–۱۰). ابدال. در گویش بروجردی، حروف همخوان که مخرج نزدیکی دارد گاه به جای یکدیگر به کار می‌روند. برای مثال تبدیل حرف ت/ط به د در گویش بروجردی زیاد دیده می‌شود: افدار (افطار)، مُفد (مفت)، دُشَک (تشک). همچنین حالت برعکس آن نیز مشاهده می‌شود: گَرت (گرد=غبار)، کوت (کود). دیگر انواع رایج ابدال در این گویش عبارتند از:
دیگر انواع رایج ابدال در این گویش عبارتند از: موارد خاص دیگری نیز در این گویش دیده می‌شود که تبدیل چی/چه به شی و تبدیل سوت به شوت نمونه‌هایی از آن است. ساختار افعال. برخی افعال در گویش بروجردی با افزودن الف مکسور به اول فعل آغاز می‌شوند. مانند: برخی افعال در گویش بروجردی از سّه (استن) بحای (یدن/یده) برای ساخت حالت گذشته یا نقلی استفاده می‌کنند. برای مثال پوسسَّه (پوسیدن/پوسیده)، بُرسَّه (بریدن/بریده) و افعالی چون دِرِّس (دریده شد)، فَهمِسِم (فهمیدم)، رَسِسی (رسیدی) از آن جمله‌اند. واژگان. گویش بروجردی
(رسیدی) از آن جمله‌اند. واژگان. گویش بروجردی دارای واژه‌هایی از دوره‌های کهن است: فهرست زیر برخی واژگان فارسی و برابر آن‌ها را در گویش‌ها و لهجه‌های رایج در استان‌های غرب ایران در ناحیه زاگرس نشان می‌دهد مثالها. ضرب‌المثل. گویش بروجردی غنی از ضرب‌المثل‌های متعددی است که عمدتاً در آن‌ها از واژگان ساده مثل اسم گیاهان، حیوانات و مکانها استفاده می‌شود. نمونه‌هایی از ضرب‌المثل‌های بروجردی از کتاب «گزیده‌ای از ضرب‌المثلهای بروجردی» از این قرار است: آیِمِ وِزَّه دو شام مُخورَه و هنی گُسنَشَه. / آدم طمع کار (یا
دو شام مُخورَه و هنی گُسنَشَه. / آدم طمع کار (یا وسواسی) دوبار شام می‌خورد و هنوز گرسنه است. اَیَر تَما مَن و مَنونی، بَرو شویَر بَکُ بیوَه نَمونی! / اگر منتظر من و امثال منی، برو شوهر کن که بیوه نمانی! اَ خر مِپُرسَه چارشَمَّه سیرو کِیَّه! / از خر می‌پرسد چهارشنبه سوری کی (چه زمانی) است! اسم اِجبوجِش منیژَه خانِمَه / اسم شپشش منیژه خانمه. / کنایه از آدم پر فیس و افاده اول بَجور جاتِه اوسِه بَل پاتِه / اول جایت را پیدا کن بعد پایت را بگذار / در انتباه به کسی که قصد خواستگاری از دختری با موقعیت برتر را دارد
که قصد خواستگاری از دختری با موقعیت برتر را دارد گفته می‌شود. بَلگِ مو و گَیَه گِو / برگ مو و شکمبه گاو / در توصیف فردی پرخور که غذای مورد نظر سیرش نمی‌کند. تِریاک مفت اَ عسل شیرین ترَه / تریاک مفت از عسل شیرین تر است / در مقام تحقیر فرد مفتخور که از تحمل ننگ مفتخواری ابایی ندارد. حیا وِ چِشَه تو که چِش نَری / حیا به چشم است تو که چشم نداری / طعنه به فردی بی حیا که ادعای شرم و حیا می‌کند. خر کوچوک و خرسولِ بزرگ! / خر کوچک و سرگین بزرگ! / کنایه به فردی حقیر بخواهد کار بزرگی کند. دَسِ چربِته بَمال سر کچل
بخواهد کار بزرگی کند. دَسِ چربِته بَمال سر کچل خویِت! / (امثال و حکم): دستت چرب است بمال به سرت! / در مقام رفع مزاحمت از کسی که مدعی کمک است. سنگ که سَوُک شد وا نُکِ پا مورَنِش دَمِ مُستراح / سنگ که سبک شد با نوک پا می برندش دم در مستراح / توصیه به سنگینی و رعایت شئونات گوشت مِرَه سر دُمَه که دُمَه خو مِجُمَه / گوشت می‌رود سر دنبه (چرا) که دنبه خوب می‌جنبد / در توصیف این که ثروتمندان با هم ازدواج می‌کنند یا ثروتمندان دائماً به دارائی شان افزوده می‌شود. مرگ وِرِه آیِمِ فقیر عروسیَه! / مرگ برای آدم فقیر
مرگ وِرِه آیِمِ فقیر عروسیَه! / مرگ برای آدم فقیر عروسی است. / شرح حال کسی که فقر و درماندگی امانش را بریده‌است. وِ حرف سِی کُلَه بارو نِمِوارَه! / با حرف سگ دم بریده باران نمی‌بارد! (امثال و حکم): به دعای گربه سیاه باران نمی‌بارد. / باید به نفرین دیگران بی اعتنا بود. او که اَ صَو عزا بیشتر مِگورگَه خوو بَگورگَه/ آن که از صاحب عزا بیشتر گریه می‌کند، خون گریه کند. سِی که عَجلِش مِیَردَه نونِ چوپونِه مُخُرَه/ سگ وقتی دچار بخت برگشتگی می‌شود نان چوپان را می‌خورد/ این ضرب‌المثل رفتار کسی را نشان میده که حتی به
این ضرب‌المثل رفتار کسی را نشان میده که حتی به ولی نعمت خود (چوپان) هم رحم نمی‌کند. شعر. نمونه شعر با گویش بروجردی از عبدالمحمد آیتی: مَ اَ اَشکام وِرَت گوهر مِسازِم وا مرجنگام گل و بُتَّش منازِم دِ خمّ خونِ دل رنگش که کِردِم گلوون مُکِنم نشونت منازِم "من از اشک‌هایم برایت گوهر می‌سازم با مژه‌هایم بر آن گل و بته می‌اندازم در خم خون دل وقتی که رنگش کردم گلوبند می‌سازم و نامزدت می‌کنم"
عبدالمحمد آیتی (زاده اردیبهشت ۱۳۰۵ - درگذشته ۲۰ شهریور۱۳۹۲) پژوهشگر، نویسنده و مترجم معاصر در حوزه فلسفه، تاریخ و ادب فارسی و عربی بود. او برای ترجمه کتاب "تاریخ ادبیات زبان عربی "برگزیدهٔ دومین دورهٔ کتاب سال ایران شد. تولد. عبدالمحمد آیتی در اردیبهشت ۱۳۰۵ خورشیدی در بروجرد لرستان به دنیا آمد. تحصیلات. در شهر بروجرد، نخست به "مکتبخانه سنتی آغاباجی" رفت ولی والدینش او را به دبستان اعتضاد که قدیمی‌ترین مدرسه مدرن در بروجرد بود فرستادند. وی در سال ۱۳۲۰ وارد دبیرستان شد و در سال‌های آخر، به تحصیل علوم حوزوی
دبیرستان شد و در سال‌های آخر، به تحصیل علوم حوزوی علاقه‌مند شد. وی به مدرسه علمیه نوربخش رفت و چند سالی در آنجا علوم اسلامی را فرا گرفت. آیتی در سال ۱۳۲۵ وارد دانشکده معقول و منقول دانشگاه تهران شد و پس از به پایان بردن دوره لیسانس، به خدمت وزارت آموزش و پرورش درآمد. پس از آن برای تدریس به بابل رفت و بیش از سی سال در شهرستان‌ها و تهران به عنوان دبیر به تدریس پرداخت. در کنار تدریس، سردبیری "ماهنامه آموزش و پرورش" را نیز بر عهده داشته و در "دانشگاه فارابی" و "دانشگاه دماوند" ادبیات فارسی و عربی تدریس
و "دانشگاه دماوند" ادبیات فارسی و عربی تدریس کرده‌است. در مهرماه ۱۳۳۰ از خرم‌آباد به تهران منتقل شد و از آنجا به ساوه و چندی در گرمسار اقامت گزید. ترجمه‌ها و تالیفات. اولین بار در سال ۱۳۴۰ در «کتاب هفته» مطلبی با نام «باتلاق» نوشت و به‌دنبال آن، رمان «کشتی شکسته» تاگور را ترجمه کرد. وی از مترجمان بنام عربی به فارسی است و ترجمه‌های فارسی «قرآن»، «نهج‌البلاغه» و «صحیفه سجادیه» را منتشر کرده‌است. آیتی تا زمان مرگش عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی بود و در این فرهنگستان، ریاست شورای علمی "دانشنامه تحقیقات
این فرهنگستان، ریاست شورای علمی "دانشنامه تحقیقات ادبی" را بر عهده داشت. در مهرماه ۱۳۴۸ به پیشنهاد مرکز انتشارات آموزشی به تهران آمد و در آن مرکز به کار مشغول شد. ده سال سردبیر ماهنامه آموزش و پرورش بود تا در سال ۱۳۵۹ بازنشسته شد. پیش از بازنشستگی کتاب‌های باتلاق، کشتی شکسته، کالسکه زرین، تحریر تاریخ وصاف و ترجمه تقویم البلدان را منتشر کرده بود. در دوره بازنشستگی تاریخ ابن خلدون (العبر) را در شش جلد ترجمه کرد و کتاب‌هایی نظیر تاریخ دولت اسلامی در اندلس در ۵ جلد و تاریخ ادبیات زبان عربی و تاریخ فلسفه در
۵ جلد و تاریخ ادبیات زبان عربی و تاریخ فلسفه در جهان اسلام و… را ترجمه کرد. از وی ترجمه‌های گوناگون دیگری بر جای مانده‌است. درگذشت. عبدالمحمد آیتی در ۲۰ شهریور ۱۳۹۲ در سن ۸۷ سالگی درگذشت.
ماسارو ایموتو ( زادهٔ ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۳ - درگذشته ۱۷ اکتبر ۲۰۱۴) نویسنده، تاجر و شبه‌دانشمند ژاپنی بود که به دلیل ادعاهایش در مورد بلور یخ شناخته شده‌ است. ایموتو معتقد بود مولکول‌های آب در مقابل کلمات و افکار انسان‌ها سریعاً عکس‌العمل نشان می‌دهند. او آزمایش‌های خود را این‌گونه انجام داد: مقداری آب را در ظرفی ریخته سپس افکار مثبت یا کلمات زیبا را بر آن آب می‌خواند یا القا می‌کرد و بلافاصله آب را منجمد کرده، سپس از مولکول‌های یخ عکس می‌گیرد. همین کار را با همان آب و این بار با کلمات منفی یا افکار زشت تکرار
آب و این بار با کلمات منفی یا افکار زشت تکرار می‌کند. او معتقد است تصویر اول شکل هندسی شش‌وجهی زیبایی دارد و تصویر دوم فاقد شکل منظم هندسی است و اصلاً زیبا نیست. او معتقد است انسان ها هم همینطور روی یکدیگر تاثیر می‌گذارند شکل کریستال‌های آب و نقدها. در آزمایش‌های ایموتو، آب داخل لیوان را در معرض کلمات و تصاویر و موزیک‌های مختلف قرار می‌دهند سپس آب را منجمد کرده و زیبایی‌شناسی کریستال‌های بدست آمده را با عکاسی میکروسکوپیک بررسی می‌کنند. منتقدان کارهای ایموتو را به دلایل مختلفی مورد نقد قرار داده‌اند. نبود
را به دلایل مختلفی مورد نقد قرار داده‌اند. نبود کنترل‌های آزمایشی کافی، اینکه ایموتو جزئیات نتایج خود را به اندازهٔ کافی در اختیار جوامع علمی قرار نمی‌دهد، و همچنین آزمایش‌ها به‌گونه‌ای انجام می‌شوند که احتمال خطای انسانی را بالا می‌برند؛ خطای انسانی که می‌تواند نتایج او را تحت تأثیر قرار دهند. در همه‌ی کارهای گروه ایموتو، خلاقیت عکاسان نکته‌ای است که از کیفیت آزمایش برجسته‌تر است. ایموتو اعلام کرده است که دانشمند نیست و از عکاسان خواسته شده که زیباترین عکسی که می‌توانند را بگیرند. در سال ۲۰۰۳ جیمز رندی
که می‌توانند را بگیرند. در سال ۲۰۰۳ جیمز رندی به‌طور عمومی اعلام کرد که حاضر است یک میلیون دلار به ایموتو جایزه بدهد، اگر آزمایش‌های او بتواند دوباره نتایج را در یک مطالعهٔ آزمایش کور بازتولید کند.
لِیدی یک عنوان اشرافی انگلیسی است که از قرون وسطی برای توصیف زنان اشراف و از طبقهٔ اجتماعی بالا به‌کار می‌رفته است. این واژه در ابتدا معادل زنانهٔ عنوان لرد بود؛ اما امروزه همانند جنتلمن به صورت یک عنوان خطاب در اشاره به زنان محترم استفاده می‌شود. اصطلاح لیدی با بانو در زبان فارسی برابر است. واژهٔ لیدی از هلایفدیج (hlǣfdige) در انگلیسی باستان گرفته شده است. منظور از آن می‌تواند «زنی با موقعیت اجتماعی بالا»، «زنی از طبقهٔ اشراف»، «زنی که مؤدب و با نزاکت رفتار می‌کند» یا حتی به سادگی، یک «زن» باشد. عنوان لیدی
می‌کند» یا حتی به سادگی، یک «زن» باشد. عنوان لیدی در مجموعه عناوین مریم مقدس وجود دارد. معنی این واژه در طول زمان از اصل خود تغییر کرده و به صورت برابر زنانهٔ جنتلمن گسترش یافته است. واژه‌شناسی. واژهٔ "لیدی" از هلایفدیج (hlǣfdige) در انگلیسی باستان گرفته شده است؛ بخش اول این کلمه شکل تغییریافتهٔ هلاف (hlāf) به معنای «قرص نان» است که در واژهٔ هلافورد (hlāford) به معنای «ارباب» نیز دیده می‌شود. بخش دوم احتمالاً از ریشهٔ دیج (dig-) به معنای «خمیر کردن» گرفته شده که تا امروز در واژهٔ انگلیسی "dough" به معنی
شده که تا امروز در واژهٔ انگلیسی "dough" به معنی «خمیر» نیز دیده می‌شود. اگرچه چگونگی تغییر معنای این کلمه از «خمیرزن» یا «نان‌ساز» یا «شکل‌دهندهٔ نان» به معنای رایجش، از نظر تاریخی به وضوح قابل ردیابی نیست، اما می‌توان آن را به معنای «ارباب» (lord) تصور کرد. اصطلاح لیدی دو معنی اصلی دارد: نخست برابر زنانهٔ عنوان لرد و دوم برابر زنانهٔ جنتلمن. به نوشتهٔ دیکشنری بریتانیکا، لیدی به معنای «زنی با موقعیت اجتماعی بالا»، «زنی از طبقهٔ اشراف»، «زنی که مؤدب و با نزاکت رفتار می‌کند» یا حتی به سادگی، یک «زن» است. در
رفتار می‌کند» یا حتی به سادگی، یک «زن» است. در زبان انگلیسی، گاهی در گفتار غیررسمی به صورت یک عنوان خطاب برای زنان به‌کار می‌رود و مردان ممکن است زنان محبوب خود را لیدی خطاب کنند. اصطلاحاتی چون بانوی اول (first lady) از این واژه ساخته شده‌اند. کاربرد. در مسیحیت، کاربرد ویژهٔ این کلمه به صورت یکی از عناوین مریم مقدس که معمولاً «بانوی ما» (our lady) خوانده می‌شود، معادل "domina nostra" در زبان لاتین است. در جایگاه یک عنوان اشرافی، کاربرد واژهٔ لیدی عمدتاً موازی با کاربرد واژهٔ «لُرد» است. بنابراین، این واژه
با کاربرد واژهٔ «لُرد» است. بنابراین، این واژه یک جایگزین غیررسمی‌تر در مقابل سایر عناوین اشرافی زنانه مانند مارکینس، کنتس، ویسکنتس یا بارونس است که یک مقام اشرافی مشخص را نشان می‌دهد؛ چه به دلیل عنوان شوهر به صورت قانونی یا رسمی (که موجب می‌شود همسرش هم با معادل‌های زنانه آن خطاب شود) و چه به دلیل عنوان مستقل خود زن. لیدی همچنین عنوان مرسوم همسر یک بارونت یا شوالیه است. در زبان انگلیسی، عنوان متناسب که امروزه فقط در اسناد قانونی یا روی بناهای یادبود استفاده می‌شود، «دِیم» است. در یادبودها، عنوان دِیم به
می‌شود، «دِیم» است. در یادبودها، عنوان دِیم به صورت پیشوند نام زن آمده و سپس نام خانوادگی شوهر ذکر می‌شود؛ اما در اسناد، لیدی فقط پیش از نام خانوادگی شوهر ذکر می‌شود. مانند لیدی برن (همسر آقای برن). در طول سده‌های پانزدهم و شانزدهم اروپا، پرنسس‌ها یا دختران خاندان‌های سلطنتی معمولاً با پیشوند لیدی و سپس نام‌های خود شناخته می‌شدند. درحالی که واژگان انگلیسی لرد و اسپانیایی «دن» کاربرد اصلی خود را در قامت یک عنوان اشرافی یا یک رتبه، بدون تغییر حفظ کرده‌اند، لیدی در طول تحولات معنایی خود به صورت برابر زنانهٔ
در طول تحولات معنایی خود به صورت برابر زنانهٔ جنتلمن گسترش یافته است و در این راستا با دامِ (dame) در آلمانی، مادام (madame) در فرانسوی، دونا (donna) در اسپانیایی و غیره مطابقت دارد. به‌طور عمومی، این اصطلاحی برای خطاب هر زنی با موقعیت اجتماعی خاص است.
سون تزو (به چینی:孫子؛ پین یین:Sūn Zǐ) نویسنده چینی کتاب "هنر رزم" (به چینی:兵法) بود. او همچنین یکی از نخستین واقع‌گرایان در نگره رابطه‌های فرا میهنی بود. نام راستین او سون وو (به چینی:孫武؛ Sūn Wǔ) بود و سون تزو که معنای "استاد سون" را می‌داد لقب افتخاری او بود. خود وو در زبان چینی معنای جنگی را می‌دهد. سون تزو را همچنین با نام محترمانه چانگ چینگ (به چینی:長卿؛ Cháng Qīng) نیز می‌خوانند. زندگی. سون تزو در سده ۶ (پیش از میلاد) در ایالت وو در کشور چین یک ارتشتار بود. وی همدوره با اندیشمند چینی کنفوسیوس بود. او از
وی همدوره با اندیشمند چینی کنفوسیوس بود. او از یک خاندان نجیب‌زاده بی‌زمین بود که در دگرگونی‌های تاریخی چین جایگاه خود را از دست داده بودند. سون تزو بر عکس بسیاری از هم‌ رسته‌های خود که به آموختن دانش می‌پرداختند، رو به مزدوری و جنگ آورد. او به خدمت هلو که سرگرم جنگ با ایالت چو بود درآمد. او که همیشه در آرزوی آشتی و زندگی‌ای آرام بود با پایان پیروزی بر چو به ناگاه ناپدید شد. هنر رزم. کتاب او که در چینی Sunzi bingfa (سونزی بینگفا) خوانده‌ می‌شود و معنای "شیوه‌های جنگی" یا "روش‌های به‌ کارگیری نیروها" را
جنگی" یا "روش‌های به‌ کارگیری نیروها" را می‌دهد نخستین بار در ۱۷۲۲ به فرانسوی برگردان شد و این نخستین باری بود که این کتاب به زبانی اروپایی برگردان می‌شد. نام این کتاب در فرانسوی Art Militaire des Chinois گذارده شد و این نام در گزینش نام انگلیسی کتاب درآینده-The Art of War- اثر گذارد. این کتاب یکی از خواستنی‌ترین مجموعه‌های جنگی در تاریخ بوده است. در نزد چینیان باستان این کتاب شیفته کننده و یکی از مهم‌ترین‌های کتاب‌ها در ادبیات چینی است. گفته می‌شود که مائو تسه‌دونگ و ژوزف استالین هردو در هنگام جنگ این
تسه‌دونگ و ژوزف استالین هردو در هنگام جنگ این کتاب را می‌خوانده‌اند. این کتاب بعد از انقلاب از زبان فرانسه توسط حسن حبیبی به فارسی ترجمه و توسط انتشارات قلم منتشر شده است. این کتاب با نام "هنر جنگ سون تزو" با ترجمه ابوذر مرادی نیز به فارسی منتشر شده است. میراث. سریال "بینگ شِنگ" که در سال ۲۰۰۸ در چین ساخته شد، داستان زندگی سون تزو را روایت می‌کند. این سریال ۴۰ قسمت دارد و درونمایه آن جنگاوری و قدرت رهبری سون تزو است.
در سال ۱۲۶۵ هجری خورشیدی مصادف با ۱۸۸۶ میلادی، برای نخستین‌بار در ایران، بوآتال بلژیکی که امتیاز راه‌آهن ری را داشت، یک رشته سیم تلفن بین تهران و شاهزاده عبدالعظیم به طول ۷٫۸ کیلومتر کشید. مرحلهٔ دوم فناوری مخابرات در تهران از سال ۱۲۶۸ خورشیدی یعنی ۱۳ سال پس از اختراع تلفن با برقراری ارتباط تلفنی بین دو ایستگاه ماشین دودی تهران و شهر ری آغاز شد. پس از آن بین کامرانیه در منطقهٔ شمیران و عمارت وزارت جنگ در تهران و سپس بین مقر ییلاقی شاه قاجار در سلطنت‌آباد پیشین و عمارت سلطنتی تهران ارتباط تلفنی دایر شد. در
و عمارت سلطنتی تهران ارتباط تلفنی دایر شد. در فروردین ۱۲۸۲ (محرم ۱۳۲۱ هجری قمری) دوست‌محمد خان معیرالممالک امتیاز دایر کردن شبکهٔ تلفن را در ایران از مظفرالدین شاه قاجار گرفت. او در این امتیازنامه تعهد کرد ظرف سه سال در تهران و ظرف ده سال در شهرهاى کشور، تلفن بکشد. او به این تعهد عمل نکرد و امتیاز را به میرزا محمدطاهر مستوفی ملقب به بصیرالممالک داد اما چون بصیرالممالک هم به این تعهدات عمل نکرد در سال ۱۲۹۴ خورشیدی (۱۳۳۳ هجری قمری) کمیسیونى مرکب از نیرالملک هدایت، منصورالسلطنه عدل، کامل مولتیور رئیس کل پست،
منصورالسلطنه عدل، کامل مولتیور رئیس کل پست، مارتنس مستشار وزارت فوائد عامه و دلگرد از سفارت بلژیک رأى دادند که صاحب امتیاز دیگر حقی ندارد. بدین ترتیب، امتیاز تلفن در اختیار شرکتی سهامی قرار گرفت و ارباب کیخسرو بازرگان زرتشتی به مدیریتش برگزیده شد که چندین دوره نمایندهٔ زرتشتیان در مجلس شورای ملی بود. ارباب کیخسرو در سال ۱۲۹۵ شرکت تلفن ایران را بنیاد گذاشت که شرکتی سهامی با سهامداران متعدد بود. برای نخستین‌بار شرکت زیمنس آلمان را به عنوان فروشندهٔ تجهیزات تلفن کشور انتخاب کرد و با آن قرارداد بست. ارباب
تلفن کشور انتخاب کرد و با آن قرارداد بست. ارباب کیخسرو در واقع، بنیانگذار شبکهٔ تلفن در ایران به شمار می‌رود. خودش در این باره در نطقی در مجلس گفته است: «در جنگ بین‌المللى که این مملکت هیچ داخل نبود، بدبختانه این شرکت چندین دفعه غارت شد و سیم‌هایش را بریدند. بنده خودم رفتم خرید کردم. هفتاد هزار تومان جنس شرکت را که آوردیم براى اینجا، در بادکوبه به غارت بردند». او از دولت نوپای شوروی اجازهٔ ترانزیت ماشین‌آلات و تجهیزات تلفن را گرفت و دولت شوروی این تجهیزات را از پرداخت هر گونه عوارضی معاف کرد و حفاظت آن‌ها
از پرداخت هر گونه عوارضی معاف کرد و حفاظت آن‌ها را تا انتقال به خاک ایران به عهده گرفت. همزمان با ارباب کیخسرو در مشهد نیز منشورالملک که از مدیران شرکت نفت ایران و انگلیس بود، خطوط تلفن دایر کرد، همچنین اشخاص دیگری در تبریز و رشت. در رشت، فردی به نام کریم‌اف امتیاز تلفن را از سهامداران محلی خرید. ارباب کیخسرو در سال ۱۳۰۲ قراردادی برای احداث خطوط تلفنی زیرزمینی با شرکت‌های زیمنس و هالسکه بست و سه سال بعد در آبان ۱۳۰۵ تلفن خودکار جدید روی ۲٬۳۰۰ رشته کابل در مرکز اکباتان آماده بهره‌برداری شد. در سال ۱۳۰۸ هیئت
اکباتان آماده بهره‌برداری شد. در سال ۱۳۰۸ هیئت وزیران تصمیم گرفت که از آن پس، سیم‌کشى‌ تلفن با اجازهٔ هیئت‌وزیران انجام گیرد و سال بعد، وزارت پست و تلگراف لایحه‌ای برای راه‌اندازی شبکهٔ تلفن در سراسر کشور به مجلس داد. و در سال ۱۳۱۰ با اخذ یک میلیون تومان وام از بانک ملی، شرکت تلفن را خرید در سال ۱۳۱۱ دولت سهام شرکت سهامی کل تلفن ایران را خریدارى کرد اما دو سال بعد در اثر اقدامات و اعمال نظر متنفذان، دوباره کلیهٔ سهام خریدارى شده را به صاحبان سهام قدیم برگرداند. از سال ۱۳۲۶ دولت به صورت جداگانه به توسعهٔ
از سال ۱۳۲۶ دولت به صورت جداگانه به توسعهٔ شبکهٔ تلفن شهرها پرداخت. در اواخر دهه ۱۳۱۰ خورشیدی، عین‌الله محمودی و شرکت تلفن ایران، با احداث خطوط و شبکه‌های تلفنی، سبب گسترش ارتباطات و مخابرات بین عموم مردم شدند‌، چیزی که تا پیش از این به طور انحصاری بود. شرکت سهامی تلفن برای راه‌اندازی ۲۲ هزار خط تازهٔ تلفن، قراردادی با شرکت امریکایی جنرال الکتریک بست اما چون از عهدهٔ تأمین هزینهٔ ده میلیون تومانی آن برنیامد، از دولت خواست تعرفهٔ تلفن را بالا ببرد. با خوددداری دولت اختلافی با شرکت بروز کرد و پیوسته نیز
دولت اختلافی با شرکت بروز کرد و پیوسته نیز اعتراضاتی به ناکارآمدی شرکت تلفن می‌شد که سرانجام باعث شد در زمان نخست‌وزیری دکتر مصدق، دولت به مطالعهٔ روی ملی کردن شرکت تلفن بپردازد. مطالعه در این زمینه در زمان وزارت دکتر غلامحسین صدیقی آغاز شد و در دوران وزارت سیف‌الله معظمی لایحهٔ ملی کردن تلفن در پانزدهم آبان ۱۳۳۱ به مجلس شورای ملی داده شد. از زمان ملی شدن تلفن، توسعهٔ شبکهٔ تلفن آغاز شد و مرکز تلفن اکباتان که در سال ۱۳۱۶ با ششصد شماره تلفن احداث و دو سال بعد بهره‌برداری شده بود، در سال ۱۳۳۷ سیزده هزار
بعد بهره‌برداری شده بود، در سال ۱۳۳۷ سیزده هزار شماره داشت. خطوط تلفن جدید یا کاریر نیز پس از شهریور ۱۳۲۰ بهره‌برداری شد و ارتباط تلفنی بین تهران و سایر شهرها گسترش یافت و مراکز تلفنی تهران یکی پس از دیگری تأسیس شد. وزارت پست و تلگراف و تلفن در سال ۱۳۸۳ به نام وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات تغییر نام یافت. شبکه‌های تلفن خصوصی در ایران. نخستین شبکهٔ تلفن خصوصی ایران بنام تالیا در بهار ۱۳۸۴ هجری خورشیدی آغاز به کار کرد. شبکهٔ تالیا که تنها سرویس تلفن همراه اعتباری را ارائه می‌کرد، در فاز یکم بهره‌برداری در
را ارائه می‌کرد، در فاز یکم بهره‌برداری در شهر تهران فعال شده‌است و بر طبق برنامه در فازهای بعدی در شهرهای مشهد، اصفهان، تبریز، فارس، قم و اهواز و سپس در سایر شهرهای ایران فعال گردید. دومین شبکهٔ تلفن خصوصی ایران به نام ایرانسل در سال ۱۳۸۵ آغاز به کار کرد. سومین شبکهٔ تلفن خصوصی ایران با نام رایتل که البته بخشی از سهام آن متعلق به سازمان تأمین اجتماعی است، در سال ۱۳۸۹ آغاز به کار کرد. این شرکت برای سال‌های ابتدایی دوران فعالیتش امتیاز انحصاری ارائهٔ خدمات نسل سوم را داشت. چهارمین شبکه تلفن خصوصی ایران با
نسل سوم را داشت. چهارمین شبکه تلفن خصوصی ایران با نام شاتل موبایل در ۱۱ شهریور ۱۳۹۶ به‌ عنوان نخستین اپراتور مجازی نوع اول تلفن همراه کشور (Full MVNO) و تنها شش ماه پس از صدور پروانه از سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی کار خود را آغاز کرد. ایرن اپراتور زیرمجموعه شرکت شاتل است.
لئوپولد فون زاخر-مازوخ (زاده ۱۸۳۶ در لمبرگ - درگذشته ۱۸۹۵ در لیندهایم) یک نویسنده اتریشی - آلمانی بود. وی رمانهای عاشقانه‌ای نوشته که در آنها شیوه عشقی عجیبی مبتنی بر درد کشیدن عاشق از طرف معشوق وجود دارد که آن شیوه پس از وی به مازوخیسم (خود آزاری) معروف شده‌است. پدرش لئوپولد رئیس شهربانی ایالت گالیسیا بود و وی ابتدا در آن ایالت مقیم بود و سپس در دبیرستان پراگ و دانشگاه گراتس به تحصیل پرداخت. اولین داستان‌هایش به نام «یک حکایت گالیسی» در ۱۸۴۸ انتشار یافت و او را مشهور کرد. آثار وی آینه زندگانی مردم گالیسی
او را مشهور کرد. آثار وی آینه زندگانی مردم گالیسی در آن زمان است.
پیمان می‌فلاور (به انگلیسی: Mayflower compact) یا توافق نامهٔ اولین ساکنان پلیموث جدید، نخستین سند حکومتی است که مهاجران اولیه اروپایی در قاره آمریکا تنظیم و امضا کردند. گروهی از مهاجرین بریتانیایی در سپتامبر سال ۱۶۲۰ میلادی با کشتی می‌فلاور راهی آمریکا شدند. سرنشینان این کشتی را پیروان مذهب پیورتین، ماجراجوها و بازرگانان تشکیل می‌داندند. پیورتین‌ها از ظلم و ستم دربار جیمز یکم و رهبران کلیسای انگلیس در حال فرار بودند. این افراد با هدف ایجاد حکومت مذهبی و فارغ از قید و بندهای اشراف و دربار راهی دهانه خلیج
از قید و بندهای اشراف و دربار راهی دهانه خلیج هادسن در مستعمره ویرجینیا شدند تا در گوشه‌ای دنج، «شهری بر روی تپه» که انجیل وعده آن را داده بود، بسازند. اما طوفان، کشتی می فلاور را به سوی شمال و سرزمین ناشناخته‌ای هدایت کرد. این کشتی سرانجام در ۲۱ دسامبر به مکانی رسید که بعدها ماساچوست نام گرفت. ۴۱ نفر از ۱۰۱ مسافر این کشتی پیش از پیاده شدن به ساحل، پیمانی با یکدیگر بستند که بر مبنای آن مساوات میان افراد و نفی هرگونه حکومت و تشکیلات اداری در سرزمین جدید را تضمین می‌کرد. بدین ترتیب کشتی می‌فلاور با خود علاوه
می‌کرد. بدین ترتیب کشتی می‌فلاور با خود علاوه بر مذهب پیورتینی، مساوات و نفی تشکیلات اداری را وارد سرزمین آمریکا کرد. بعدها مهاجرین انگلیسی با تلفیق روحیه مساوات طلبی و نفی حاکمیت دربار انگلیس با شیوه شورایی، نوع جدیدی از حکومت را در آمریکا به وجود آوردند که نهایتاً به استقلال این سرزمین از بریتانیا انجامید. ُسرنشینان کشتی می‌فلاور در هنگام پا گذاشتن به ساحل، پیمانی را میان خود امضا کردند که در آن نوشته شده بود: «ما امضاکنندگان زیر که برای تجلیل از پروردگار و بسط عقاید عیسویت و تحصیل افتخار برای وطن، اولین
و بسط عقاید عیسویت و تحصیل افتخار برای وطن، اولین کوچ نشین را در این سواحل دور افتاده تشکیل می‌دهیم، بر طبق این قرارداد با موافقت کامل، رسماً تعهد می‌نماییم که به منظور اداره و تنظیم روابط و اقدام و مجاهدت برای نیل به مقاصدی که داریم، جامعه سیاسی واحدی تشکیل دهیم. همچنین به موجب این قرارداد متعهد می‌شویم که قوانین و مقررات و احکامی عادلانه وضع نموده و در صورت لزوم به تأمین محاکمی همت گماریم که بهتر در این هدف بکوشند و از هم‌اکنون اطاعت و انقیاد خود را در مقابل آرایی که این محاکم صادر می‌نمایند، اعلام
در مقابل آرایی که این محاکم صادر می‌نمایند، اعلام می‌داریم.
مستعمرات سیزده‌گانه، که با نام مستعمرات سیزده‌گانهٔ بریتانیا یا سیزده مستعمرهٔ آمریکایی هم شناخته می‌شود، به مستعمرات بریتانیای کبیر در سواحل اقیانوس اطلس در آمریکای شمالی در قرن‌های ۱۷ و ۱۸ میلادی گفته می‌شود. کشور ایالات متحدهٔ آمریکا در سال ۱۷۷۶ بر پایهٔ این مستعمرات بنا شد. سیزده مستعمره دارای سیستم سیاسی، قانون اساسی و سیستم حقوقی مشابهی بودند و اهالی آن‌ها اکثراً انگلیسی‌زبان بودند. این مستعمرات بخشی از دارایی بریتانیا در «جهان نو» بودند که شامل مستعمراتی در کانادا، فلوریدا و کاراییب بود. جمعیت