payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هم مرز است. گذرگاه حاجیگک علیرغم اینکه یک راه ترانزیتی به مرکز افغانستان است، ولی هنوز آسفالت نشده است. این گذرگاه و مناطق اطراف آن در اکثر ایام سال پوشیده از برف می‌باشد و در این مدت ترافیک به سمت گذرگاه شیبر منتقل می‌شود. در این منطقه عمدتاً قوم هزاره و پس از آن تاجیک‌ها و پشتون‌ها زندگی می‌کنند. کشاورزی در میان این اقوام رونق دارد که محصول اصلی آن‌ها سیب‌زمینی می‌باشد. ساختمان. در دامنه کوتل حاجی گک این رشته‌کوه منطقه ای پر از فوسیل کشف شده است که از دوران دونین بجا مانده است. این آهک ها نشان وجود
دوران دونین بجا مانده است. این آهک ها نشان وجود اقیانوسی را در دوره پرمین ثابت میکند که بالای اراضی کرتاسه عهد دوم قرار داشت. فوسیل های منطقه سیغان این کوه که بالای رسوبات ریولیت بجا مانده است و دارای نباتات لیاس است نشان دهنده آتشفشان های دوره تریاسیک در این منطقه می باشد. جغرافیا. کوه بابا از شرق کوتل حاجیگک و منطقه سیاه‌گرد غوربند شروع شده به استقامت شرق و غرب به طول ٢۰۰ کیلومتر امتداد یافته است. دامنه های کوه بابا شرایط بسیار خوبی برای پرورش دام در آن محل دارد. این رشته‌کوه حوزه‌های بزرگ آبگیر
در آن محل دارد. این رشته‌کوه حوزه‌های بزرگ آبگیر افغانستان را در مناطق مرکزی تشکیل داده است. دریاهای که از آن سرچشمه میگیرد قرار ذیل است: دریای بلخ از قسمت غرب این کوه سرچشمه می‌گیرد و در قسمت دلتای خود آب آن به هجده رود تقسیم می‌شود و از این رو نواحی بلخ را هجده نهر هم یاد می‌کنند. آب و هوای کوه بابا در تابستان گرم و در زمستان فوق‌العاده سرد و برفگیر می‌باشد. مناطق جنوب کوه بابا مخصوصا ولسؤالی حصه اول بهسود در تابستان و زمستان در مسیر بادهای پرسرعت کوه بابا قرار دارند که از غرب به شرق می‌وزند. درختان بلند
قرار دارند که از غرب به شرق می‌وزند. درختان بلند قامت در این کوه نمی‌روید اما دامنه‌های آن چراگاه‌های خوبی دارد. در نشیبی‌های شمالی کوه بابا هفت دریاچه به‌نام بند امیر که از اراضی آهکی تشکیل گردیده است موقعیت دارد. در قله این کوه به‌نام شاه‌فولادی ۲۴ حوض خورد و بزرگ نیز قرار دارد که منظره بسیار جذابی را پدید آورده است و در زمستان‌ها یخ می‌بندد. معدن آهن حجیگک که فیصدی آهن آن به ۶۳ می‌رسد نیز در این رشته‌کوه موقعیت دارد. شاهراه کابل یکاولنگ از گذرگاه‌های اونی و حاجیگک این کوه گذشته کابل را به بامیان وصل
اونی و حاجیگک این کوه گذشته کابل را به بامیان وصل می‌سازد. گذرگاه ها. ارتفاع کوتل های کوه بابا بین ٣۰۰۰-٣٧۰۰ متر بوده و نامهای آن قرار ذیل است:
سَلمان‌شَهر (همچنین شناخته می‌شود: ساقی‌کلایه، متل قو) شهری از توابع بخش سلمان شهر شهرستان عباس آباد در استان مازندران در ایران است. مردم سلمان‌شهر از نژاد ایرانی و قومیت تات هستند که ریشه در قوم آمارد و قوم تاتپوری دارند و به زبان تاتی (مازندرانی) با گویش تاتی کلارستاقی و همچنین زبان فارسی صحبت می‌کنند. سلمان‌شهر با جمعیت ۹٬۶۵۶ تن در فاصله ۸ کیلومتری شرق شهر عباس‌آباد و ۵ کیلومتری غرب شهر کلارآباد قرار دارد. این شهر در شهرستان عباس‌آباد و بخشِ سلمان‌شهر قرار داردو مساحت آن ۷۵۰ هکتار است. طبق نظر مورخان و
داردو مساحت آن ۷۵۰ هکتار است. طبق نظر مورخان و شواهد موجود به نظر می رسد، گالش ها و تات ها تنها بازمانده قوم منقرض شده تات پورها یا تپوری ها هستند که در دوران باستان از سوی مورخان یونانی تاتپور به معنی فرزندان تاتها نامیده میشدند. جمعیت و زبان. سلمان‌شهر بر اساس آخرین آمار سازمان سرشماری ایران در سال ۱۳۹۵ جمعیتی بالغ بر ۹٬۶۵۶ نفر را دارد و مردم آن به زبان فارسی و گویش کلارستاقی زبان مازندرانی گویش می‌کنند. دو گویش طبری کجوری و طبری کلارستاقی زیر مجموعه گویش کهن طبری رویانی هستند که از شهرستان نور تا
گویش کهن طبری رویانی هستند که از شهرستان نور تا شهرستان تنکابن گویش می‌شود. گویش طبری رویانی زبان حکام اسپهبد رویان نیز بوده‌است. تاریخچه. پیشینه و نام. نام تاریخی این منطقه لنگا است. سرزمین لنگا از نمک‌آبرود تا نشتارود امتداد داشت. نام لنگا به سال ۲۷۷ ه‍.ق به عنوان یکی از آبادی‌های غرب طبرستان برای اولین بار در تاریخ مازندران آمده‌است. از لنگا در زمان‌های قبل از حکومت علویان همیشه به عنوان یک آبادی از ولایات رویان یاد شده‌است. در گذشته منطقه رویان از شهرستان نور، نوشهر، چالوس، تنکابن و گاهی مرز غربی آن تا
نور، نوشهر، چالوس، تنکابن و گاهی مرز غربی آن تا رودسر ادامه می‌یافت. لینگا در زبان مازندرانی به معنی تراش یافته‌ است و مخفف واژه مالینگا در زبان مازندرانی است. مالینگا در زبان مازندرانی همچنین به محل اطراف و پایگاه گفته می‌شود. همچنین واژه لینگ و لنگ در زبان مازندرانی به معنای پا است. در گذشته بندری به نام شرابه کلا در این ناحیه وجود داشت و بعدها شهری آباد به نام مرعشی کلا در این ناحیه شکل گرفت. جمشید جوانشیر متولد ۱۳۰۳ در تهران ، سرمایه گذاری خود را درون جنگلهای شمال ایران در منطقه نزدیک به دریا و حوالی
جنگلهای شمال ایران در منطقه نزدیک به دریا و حوالی روستای کلارآباد، با ساخت باغ مرکبات ۱۴ هزار هکتاری (این باغ بعد از ۱۰ سال تلاش شبانه روزی جوانشیر در سال۱۳۴۲ به خاطر نامساعد بودن خاک محل و بروز یک زمستان سخت بی حاصل ماند) که بزرگترین باغ مرکبات زمان خود در ناحیه شمال کشور بود و متلی در حاشیه دریا به نام «متل قو» شروع کرد. سلمان‌شهر پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ساقی‌کلایه نام‌ داشت اما به خاطر وجود متلی به نام متل قو به این نام نیز خوانده می‌شد، و پس از سال ۱۳۶۷ نام این شهر به سلمان‌شهر تغییر پیدا کرد. رشد این شهر
این شهر به سلمان‌شهر تغییر پیدا کرد. رشد این شهر مرهون فردی به نام جمشید جوانشیر است، سلمانشهر، شهر جدیدی است که با شروع شهرک سازی در اوایل سال ۱۳۴۰ پا گرفت و در سال ۱۳۴۱ دارای شهرداری شد. پس از ایجاد شهرداری، همسر جوانشیر به نام پریمرز فیروزگر به عنوان اولین شهردار زن ایران در این پست قرار گرفت. اولین شهرک ساخته شده در این منطقه، دریا گوشه نام داشت. دوران باستان. استان مازندران پیش از اسلام تپورستان (به پهلوی: ) نامیده می‌شد که برگرفته از نام قوم تپوری (به یونانی: Τάπυροι) می‌باشد که پس از اسلام قوم طبری
یونانی: Τάπυροι) می‌باشد که پس از اسلام قوم طبری نام گرفتند و سرزمینشان طبرستان نامیده شد. به اعتقاد مورخان آماردها نخستین سکنه باستانی مازندران بودند و آماردها از آمل تا تنکابن و تپورها از آمل تا گرگان سکونت داشتند. در عصر هخامنشی در کرانه جنوبی دریای مازندران اقوام، تپوری، آمارد، آناریاکه و کادوسی سکونت داشتند. مورخان آماردها را به مردمان داهه و سکایی و پارسی پیوند داده‌اند. هرودوت از قبیله مارد (mardes) در کنار دائی‌ها (daens)، دروپیک‌ها (dropiques)، و ساگارتی‌ها (sagarties) به عنوان پارس‌های کوچنشین و
مقدونی به ایران، این تیره در مازندران نشیمن می‌داشتند و آن هنگام هنوز قبایل تپوران به آنجا نیامده بودند. به گفته مجتبی مینوی قوم آمارد و قوم تپوری در سرزمین مازندران می‌زیستند و تپوری‌ها در ناحیه کوهستانی مازندران و آماردها در ناحیه جلگه‌ای مازندران سکونت داشتند. در سال ۱۷۶ ق. م فرهاد اول اشکانی قوم آمارد را به ناحیه خوار کوچاند و تپوری‌ها تمام ناحیه مازندران را فرو گرفتند و تمام ولایت به اسم ایشان تپورستان نامیده شد. جاذبه‌های گردشگری. این شهر در مسیر ارتباطی چالوس و تنکابن واقع‌شده‌است و نقش تفرجگاهی قوی
چالوس و تنکابن واقع‌شده‌است و نقش تفرجگاهی قوی دارد. مجاورت با دریای خزر و داشتن ساحل ماسه‌ای مناسب در تمامی نواحی شمالی شهر ارتفاعات ییلاقی و جنگلی زیبا در دامنه کوه البرز در نواحی جنوبی شهر، فاصله‌ای اندک بین ساحل دریا و دامنه کوه، و نزدیکی غاری استثنایی به نام غار دانیال جذابیت این منطقه را دو چندان کرده‌است. در ایام تعطیلات جمعیت این شهر به ۲۰۰ هزار نفر نیز افزایش می‌یابد. غار دانیال. غار دانیال که با نام های کردکوی، گرده‌کوه و چاری نیز شناخته می شود، در نزدیکی روستای دانیال در سلمانشهر در استان
شود، در نزدیکی روستای دانیال در سلمانشهر در استان مازندران واقع شده است و دومین غار بزرگ رودخانه ای ایران، بعد از غار قوری قلعه پاوه در کرمانشاه، به شمار می رود. دمای غار حدود ۲۳ سانتی‌گراد و دمای آب حدود ۱۷ سانتی‌گراد است که در تمامی طول سال ثابت است. مناطق مسکونی. مهم‌ترین منطقه مسکونی سلمان شهر دریاگوشه است. دهکده شیرین و شهرک لاکوده مهم‌ترین شهرک‌های این شهر توریستی محسوب می‌شوند.
فِرِیدون‌کِنار () (به مازندرانی: فری‌کنار) یکی از شهرستان‌های ساحلی استان مازندران است. این شهرستان از شمال با دریای مازندران، از شرق با شهرستان بابلسر و از غرب هم‌مرز با شهرستان محمودآباد و از جنوب با شهرستان‌های بابل و آمل همسایه‌است. مردم فریدونکنار از قومیت طبری هستند و به مازندرانی صحبت می‌کنند. فریدون‌کنار (سابقاً روستای فری‌کنار) از سال ۱۳۲۰ شهر شده‌است با این وجود از لحاظ تقسیمات سیاسی تا دهه هفتاد شمسی به صورت دهستانی در شهرستان بابل بوده و در این دهه از دهستان به بخشداری تبدیل و از سال ۱۳۸۶ نیز
دهه از دهستان به بخشداری تبدیل و از سال ۱۳۸۶ نیز شهرستان شده‌است. بارندگی‌های فراوان و زمین حاصلخیز و جلگه‌ای از قدیم فریدون کنار را به کشتگاه مستعد برنج و حبوبات تبدیل نموده‌است و وجود آبگیرها و آب‌بندان‌های متعدد، بافت ویژهٔ جنگلی و آب و هوای معتدل خزری آن را به صورت یکی از زیستگاه‌های منحصر به فرد زمستانی پرندگان زیبای مهاجر به ویژه درنای سیبری درآورده است، ارتفاع متوسط این شهر جلگه‌ای از سطح آب‌های آزاد جهان حدود ۱۳– متر می‌باشد و در عرض جغرافیایی ۳۶ درجه و ۴۲ دقیقه شمالی و طول جغرافیایی ۵۲ درجه و ۳۰
و ۴۲ دقیقه شمالی و طول جغرافیایی ۵۲ درجه و ۳۰ دقیقه شرقی (منطبق بر ساعت رسمی کشور) واقع شده‌است رودهای فری کنار و ملاکلا زمین‌های این شهر را مشروب می‌کنند. متوسط حداکثر دما در فریدون کنار۲۱/۵+، متوسط حداقل ۱۳/۷+ و متوسط روزانه ۱۷/۶+ درجه سانتیگراد است. در این شهر سالیانه حدود ۸۷۰ میلی‌متر باران می‌بارد. نام قدیم این شهر فری‌کنار بوده‌است. هم‌اکنون این شهرستان به دو بخش مرکزی و دهفری تقسیم شده‌است. (قابل ذکر است که واژه کِنار در زبان طبری برای دیوار چوبیِ ساخته شده از ترکه درخت توت یا نی بکار می‌رود ولذا
ساخته شده از ترکه درخت توت یا نی بکار می‌رود ولذا گفته شده که در فرهنگ محلی به کسانی از غریبه‌ها و مهاجرین که در کنار مناطق آباد سکنی می‌گزیدند کناری می‌گفتند) جمعیت. بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر برابر با ۳۸٬۱۵۴ نفر جمعیت بوده‌است. مردم فریدونکنار به زبان مازندرانی (طبری) گویش می‌کنند. گویش طبری مردم فریدونکنار آمیزه ای از دو گویش بابلی (بابل روئی) و گویش آملی (هراز پئی) می‌باشد.. وجه تسمیه. واژه فریدونکنار از گذشته در زبان طبری و در گویش بومی، «فری‌کنار» نامیده می‌شد. این نام واژه در منابع
«فری‌کنار» نامیده می‌شد. این نام واژه در منابع تاریخی سده‌های اخیر نیز به همین شکل آمده‌است. برخی نام این شهر را به فریدون اساطیری منسوب کرده‌اند و این عملی بر برای به کار بردن نام فریدونکنار برای آن شده‌است. شکل نخستین این نام در زبان طبری، «پری‌کنار» ذکر شده‌است. واژه «پر» در اجزای اسامی اماکن طبرستان (مازندران) به معنای پیرامون، طراف و کنار مظاهر طبیعت مانند کوه، دریا، رود و آب است. واژه «کنار» به معنای ساحل، به موقعیت جغرافیایی این آبادی در کرانه دریای مازندران اشاره دارد؛ بنابراین این واژه در شکل
مازندران اشاره دارد؛ بنابراین این واژه در شکل اولیه و درست آن، یعنی پری‌کنار، به مفهوم آبادی پیرامون ساحل دریا است. نام قبلی آن فری کنار بوده و منطقه ای است بسیار قدیمی که پیدایش این شهر به جم نبیره جمشید نسبت می دهند. دوران باستان. استان مازندران پیش از اسلام تپورستان (به پهلوی: ) نامیده می‌شد که برگرفته از نام قوم تپوری (به یونانی: Τάπυροι) می‌باشد که پس از اسلام قوم طبری نام گرفتند و سرزمینشان طبرستان نامیده شد. به اعتقاد مورخان آماردها نخستین سکنه باستانی مازندران بودند و آماردها از آمل تا تنکابن و
مازندران بودند و آماردها از آمل تا تنکابن و تپورها از آمل تا گرگان سکونت داشتند. در عصر هخامنشی در کرانه جنوبی دریای مازندران اقوام، تپوری، آمارد، آناریاکه و کادوسی سکونت داشتند. مورخان آماردها را به مردمان داهه و سکایی و پارسی پیوند داده‌اند. هرودوت از قبیله مارد (mardes) در کنار دائی‌ها (daens)، دروپیک‌ها (dropiques)، و ساگارتی‌ها (sagarties) به عنوان پارس‌های کوچنشین و صحراگرد یاد کرده‌است. پلینیوس مورخ یونانی محل آماردها را قسمت شرقی مارگانیا شناسایی کرده‌است. استرابون(۶۳ ق. م) قوم آمارد را در کنار
کرده‌است. استرابون(۶۳ ق. م) قوم آمارد را در کنار اقوام تپوری، کادوسی و کرتی به عنوان اقوام کوهستان نشین شمال کشور یاد می‌کند. استرابو می‌نویسد: تمام مناطق این کشور به استثنای بخشی به سمت شمال که کوهستانی و ناهموار و سرد است و محل زندگی کوهنشینانی به نام کادوسی (Cadusii) و آماردی (Amardi) و تپوری (Tapyri) و کرتی (Cyrtii) و سایر مردمان دیگراست، حاصلخیز است. به گفته واسیلی بارتلد تپوری‌ها در قسمت جنوب شرقی ولایت سکونت داشتند و در قید اطاعت هخامنشیان درآمده بودند و آماردها مغلوب اسکندر مقدونی و بعد مغلوب
بودند و آماردها مغلوب اسکندر مقدونی و بعد مغلوب اشکانیان شدند و اشکانیان در قرن دوم ق. م. آنها را در حوالی ری سکونت دادند و اراضی سابق آماردها به تپوری‌ها اهدا شد و بطلمیوس در شرح دیلم یعنی قسمت شرقی گیلان در ساحل بحر خزر در آن زمان از تپوری‌ها نام می‌برد.به گفته یحیی ذکا در «کاروند کسروی» آورده‌است: آماردان یا ماردان، در زمان لشکر کشی اسکندر مقدونی به ایران، این تیره در مازندران نشیمن می‌داشتند و آن هنگام هنوز قبایل تپوران به آنجا نیامده بودند. به گفته مجتبی مینوی قوم آمارد و قوم تپوری در سرزمین مازندران
مینوی قوم آمارد و قوم تپوری در سرزمین مازندران می‌زیستند و تپوری‌ها در ناحیه کوهستانی مازندران و آماردها در ناحیه جلگه‌ای مازندران سکونت داشتند. در سال ۱۷۶ ق. م فرهاد اول اشکانی قوم آمارد را به ناحیه خوار کوچاند و تپوری‌ها تمام ناحیه مازندران را فرو گرفتند و تمام ولایت به اسم ایشان تپورستان نامیده شد. روستاهای فریدونکنار. منتخبی از روستاها و دهستان‌های شهرستان فریدونکنار: روستای شیر محله، اسلام‌آباد، حسین‌آباد، ازباران، روستای مهلبان، روستای بزرگ بیشه محله، نوایی محله، کوچک بیشه محله، بنه کنار، بی نمد،
نوایی محله، کوچک بیشه محله، بنه کنار، بی نمد، منقارپی، جزین(اصغر محله)، کلاگر سرا، اسبوکلا کریم کلا، زاهد کلا کریم کلا، اوکسر کریم‌کلا، طوله سرا، روستای سوته، فرم، حیدرکلا، ملاکلا، کاردگر محله. بخش مرکزی شامل سه محله کهن است به نام‌های ۱)خرسه محله۲)میان محله ۳) وشکا محله (به معنی محله سر سبز ودارای مرتع) اقتصاد شهری. شهرستان فریدونکنار دارای یک بندر چند منظوره می‌باشد که این بندر متصل به شاهراهه (کریدور) آبی شمال ایران (جزئی از کریدور شمال جنوب) است، در حال حاضر این بندر بیشتر در بخش نفت و گاز فعال بوده و
حاضر این بندر بیشتر در بخش نفت و گاز فعال بوده و همچنین واردات ذرت و گندم از حوزه شمالی دریای مازندران و صادرات سیمان به آن منطقه از این بندر امکان‌پذیر گردیده و مسیری برای کشتی‌های روسی می‌باشد. بندر و گسترش فعالیت‌های آن یکی از استعدادهای بالقوه برای جذب نیروی کار در شهر است که به دلیل ضعف مدیریت شهری علی‌رغم گذشت زمان بسیار زیاد هنوز به صورت بالفعل در نیامده است. وجود امکانات و تأسیسات بندری و حمل و نقل و ترانزیت دریایی از مهم‌ترین امتیازات فریدونکنار است. این شهر از سوی رئیس‌جمهور به عنوان نقطه صفر
است. این شهر از سوی رئیس‌جمهور به عنوان نقطه صفر مرزی شناخته شده‌است. یکی دیگر از مزیت‌های عمده اقتصادی فریدونکنار کشت برنج و فروش وسیع برنج فریدونکنار در سطح کشور بوده، برنج طارم برندی مشهور، پرفروش و با کیفیت در سطح ایران می‌باشد، اکثر ساکنین این شهر به نوعی با فعالیت‌های مربوط به برنج و برنجکاری در ارتباط هستند و منافع سرشاری از برنج نصیب این شهر می‌شود. همچنین صید و فروش انواع ماهی‌های دریای مازندران بخصوص ماهی‌های آزاد، سفید، کفال، ازون برون و خاویار در فصل پاییز، زمستان و اوایل بهار (از اواسط مهر ماه
فصل پاییز، زمستان و اوایل بهار (از اواسط مهر ماه تا اواسط فروردین ماه) دارای رونق بسیار بوده و بازار ماهی فریدونکنار به عنوان یکی از بزرگترین (به لحاظ حجم فروش ماهی) و یکی از معروف‌ترین بازارهای فروش ماهی استان مازندران شهرت دارد. جاذبه‌های گردشگری. ساحل ماسه‌ای با امتداد بیش از ۱۰ کیلومتر. زیستگاه بین‌المللی درنای سیبری، درایران تنها زیستگاه و در جهان جزو چهار زیستگاه درنای سیبری می‌باشد. دامگاه پرندگان از باران و سوته. پل تاریخی شهرستان فریدون‌کنار (که در زمان حکومت رضا شاه ، توسط مهندسین آلمانی ساخته
در زمان حکومت رضا شاه ، توسط مهندسین آلمانی ساخته شده و دو بخش شرقی و غربی شهر را به هم متصل می‌کند). تالاب فریدونکنار. تالاب فریدون‌کنار در جنوب شهر فریدونکنار قرار دارد با مجموعه متنوعی از گیاهان و جانوران آبزی، به یکی از غنی‌ترین اکوسیستم‌های تالابی شمال کشور تبدیل شده‌است. این تالاب ۵۴۰۰ هکتار وسعت دارد و زمستان هر سال حدود ۱۰۰ هزار پرنده مهاجر میهمان آن می‌شوند که بیشتر آن‌ها از انواع مرغابی و بقیه پرندگانی چون غاز وحشی، انواع قو، باکلان، پرلا، کشیم، حواصیل، مرغ سقا، قره‌غاز، شاهین و عقاب شاهی هستند.
مرغ سقا، قره‌غاز، شاهین و عقاب شاهی هستند. نادرترین موجود زنده ایران که تنها یک عدد از آن باقی مانده‌است، در این این تالاب زندگی می‌کند. آخرین پرنده از جمعیت ایرانی گونهٔ به شدت در معرض انقراض درنای سیبری هر سال به تنهایی زمستان‌ها را در این تالاب می‌گذراند و اول بهار به خانه ییلاقیش در شمال روسیه پر می‌کشد. از هزاران درنایی که هر سال به فریدونکنار می‌آمدند تا سال ۱۳۸۱ فقط ۴ عدد باقی ماند. در سال ۱۳۸۳ روس‌ها دو جوجه درنا را به آن‌ها افزودند تا شاید جمعیت آن‌ها افزایش پیدا کند، ولی سال به سال تعداد آن‌ها
آن‌ها افزایش پیدا کند، ولی سال به سال تعداد آن‌ها کمتر شد و از سال ۱۳۸۶ فقط یک پرنده موفق شده از گلوله‌های شکارچیان جان سالم به در ببرد و مهاجرت هر ساله خود از تالاب فریدونکنار به سیبری را تکرار کند. سوغات. انواع برنج مرغوب و معطر بخصوص طارم محلی یا سنگه طارم و طارم هاشمی که محصول خاص و سنتی شالیزاری‌های این شهرستان می‌باشد. ماهیان خوشمزه مثل کفال، کولی، کپور، سفید، اوزون برون و… در این منطقه صید می‌شوند- خاویار ماهی یا همان اوزون برون یکی از محصولات ویژه سواحل این شهرستان بوده که شاید بتوان گفت خاویار آن
این شهرستان بوده که شاید بتوان گفت خاویار آن مرغوبترین خاویار دنیا بوده و شهرت جهانی داشته که یکی از صید گاه‌های آن، این منطقه از دریای مازندران می‌باشد - میوه‌های مختلف فصلی ازقبیل انواع پرتقال و انار، نارنگی، ازگل، آلوچه (گوجه سبز)، لیمو، انجیر و… از محصولات باغی این منطقه است. منابع. منابع امیر فتاحی کلهر از کرمانشاه جایگاه و بلندا
کتالم و سادات‌شهر، یکی از شهرهای استان مازندران در شمال ایران است. این شهر در بخش مرکزی شهرستان رامسر و در پنج کیلومتری شرق شهر رامسر واقع شده‌است. وجه تسمیه. نام قدیمی کتالم، گَتِ لَم بوده که در زبان مازندرانی گَت به معنی بزرگ و لَم به معنای زمینی است که آب راکد زیادی دارد. نام سادات شهر هم در گذشته سادات محله بوده‌است که در دهه ۸۰ توسط شهردار وقت (مهدی جنت ) به سادات شهر تغییر یافت. مردم‌شناسی. زبان. اگر حاشیه جنوب دریای خزر را از جهت مردم‌شناسی تقسیم‌بندی کنیم مردم این نواحی به سه بخش تالش، گیلک و
کنیم مردم این نواحی به سه بخش تالش، گیلک و مازندرانی تقسیم می‌شوند. مردم کتالم و سادات شهر مانند دیگر نقاط شهرستان رامسر به گویش رامسری سخن می‌گویند. جمعیت. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ برابر با ۲۰۷۱۶ نفر (۷۱۶۳ خانوار) بوده‌است. جاذبه‌های تاریخی و توریستی. از جاذبه‌های آن می‌توان به قلعه مارکوه، ارتفاعات ییلاقی، دوشنبه بازار کتالم، چهارشنبه بازار سادات شهر و چشمه‌های آب گرم معدنی سادات شهر که خاصیت درمانی نیز دارند اشاره کرد. تمامی امکانات متداول برای مسافران وجود دارد به خصوص
امکانات متداول برای مسافران وجود دارد به خصوص درمانگاه، داروخانه و انواع فروشگاه‌های عرضه‌کننده مواد غذایی. یکی از مراکز مهم سالمندان استان مازندران در خیابان دشت جَلَم کتالم قرار دارد. منابع. اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳خ.
عین‌الدین یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان اوجان شرقی بخش تیکمه‌داش شهرستان بستان‌آباد واقع شده‌است. موقعیت جغرافیایی. این روستا در ۶۶ کیلومتری تبریز قرار دارد. حدود ۱،۲۰۰ هکتار وسعت دارد. جمعیت. طبق آمار رسمی سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۲۴۲۳ نفر می‌باشد و تعداد خانوار روستایی در آن ۷۰۶ می‌باشد. طبیعتی بکر و دیدنی دارد. کوه. کوه‌های اطراف آن و چشمه سارانش آن را دیدنی تر از همسایگان اطرافش کرده‌است. جغرافیای طبیعی. در دره و کوهپایه قرار گرفته‌است و ارتفاع آن از سطح دریاهای آزاد ۱۶۸۰ می‌باشد. آب و
ارتفاع آن از سطح دریاهای آزاد ۱۶۸۰ می‌باشد. آب و هوای سرد کوهستانی دارد. روخانه‌های ان اوجان چایی و آل آخی می‌باشند.. همسایگان آن قره اوونا، شیرواده، تیکمه داش، قره بابا، زگلوجه، یئیجه(یئنگیجه)، چرزه خون، قوزولو، علی‌آباد و بئچ آباد می‌باشد. مشاهیر روستا. اهالی روستا می‌گویند که شاعر معروف آذربایجانی خسته قاسم از تبار این روستا و از طایفهٔ خانلی می‌باشند. علماء برجسته این روستا عبارتند از مرحوم دکتر محمود عین الدینی استاد ادبیات دانشگاه تهران ، حجت الاسلام و المسلمین علی اکبر فیض از قضات دیوان عالی کشور،
و المسلمین علی اکبر فیض از قضات دیوان عالی کشور، دکتر حسین کوهستانی عین الدین استاد و عضو هئیت علمی دانشگاه تبریز، از شاعران معاصر می‌توان به : برجعلی رزمی عین الدین متخلص به مشفق وحاج صمد عدالتی، حاج علی اشرفی راد، مرحوم محمد هاتفی، ،حسن امینی عین الدین، محمد رضایی متخلص به تنها،یوسف اشرف عین الدین، نصیر شهری متخلص به عشقی و علی رضایی متخلص به رهگذر،احمد واحدي متخلص به آيدين روشن را نام برد. زبان. زبان رایج در این روستا، ترکی آذربایجانی می‌باشد و به نوبه ی خود دارای لهجه ی نسبتا متفاوتی نسبت به ترکی اصیل
خود دارای لهجه ی نسبتا متفاوتی نسبت به ترکی اصیل آذربایجانی است. دین. همه مردم روستا مسلمان و شیعه دوازده امامی هستند، نام عین الدین که به معنای "چشم دین" می باشد نمادی از باورهای عمیق مردم این روستا به دین اسلام می باشد. مسجد عظیم،زیبا و با شکوه این روستا که یکی از بزرگترین مساجد استان است، جدیدا بازسازی شده است نیز سمبلی از وحدت و همدلی در میان مردم آن خطّه می باشد. فرهنگ. ادبیات کتبی آن چندان دیرپا نیست ولی ادبیات شفاهی آن قدمتی دیرینه دارد و از جمله اساطیر آن می‌توان به کوراوغلو، اؤشودؤم آی اؤشؤدؤم،
آن می‌توان به کوراوغلو، اؤشودؤم آی اؤشؤدؤم، اصلی و کرم، سارای، گؤیچک فاطما، خیدیر، ایممی و … اشاره کرد. آداب و رسوم. پیشواز و برگزاری مراسم نوروز، خنچهٔ عروس، عروسی‌ها و مراسم عزا، آخیر چرشنبه، ماه محرم و رمضان و مراسمهای دیگر آذربایجانی مشابه مناطق دیگر با تفاوت اندکی در این روستا اجرا می‌گردد. شب چره‌ها و خواستگاری‌ها نیز با اندکی تغییر چون سابق جریان دارند. آموزش. مدارس این روستا در مقاطع تحصیلی ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان هم دخترانه و هم پسرانه وجود دارد.در این روستای سرشار از مردمان فرهیخته تنها در
این روستای سرشار از مردمان فرهیخته تنها در رشته ی ادبیات و علوم انسانی می توان ادامه تحصیل داد و دوره ی متوسطه ی دوم را به عنوان دانش آموز رشته ی انسانی آغاز کرد و برخی رشته‌ها در دبیرستان موجود نیست و دانش آموزان مجبورند در جاهای دیگر ادامهٔ تحصیل بدهند. یکی از برجسته ترین امتیازات این روستا نسبت به روستاهای مشابه و همسایه در منطقه آذربایجان، تعداد فارغ التحصیلان دانشگاهی این روستای می باشد، تاجایی1 که بیش از 200فارغ التحصیل در مقطع کارشناسی ارشد و دکتری در رشته های حقوق، مهندسی کشاورزی، علوم تربیتی،
در رشته های حقوق، مهندسی کشاورزی، علوم تربیتی، پزشکی و ... امروزه مشاغل مختلف مانند تدریس در مدارس و دانشگاه ها را به خود اختصاص داده اند. مکان‌های تاریخی. در نزدیکی کوه اوچوخ داغ منطقه‌ای به نام کؤللر وجود دارد که بقایای یک سکونتگاه باستانی است. گودال‌های تنورمانند و قبرستان و تکه‌های شکستهٔ سفال در این مکان یافت می‌شود. بین اهالی روستا شایع است که اشیای قیمتی و قدیمی بسیاری از آن جا یافته‌اند. مکان‌های دیدنی. از جاهای دیدنی آن آل دره سی، آل دره سی شرشراسی (آبشار درهٔ آل)، پری جهان اؤلن داغی، کند چایی،
(آبشار درهٔ آل)، پری جهان اؤلن داغی، کند چایی، گورستان قدیمی نزدیک کوه اوچوک داغ و بسیاری دیگر می‌باشد. از جمله جاهای دیدنی غیر از موارد ذکر شده می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد: صنعت. معدن پوکه دارد که در حال استخراج می‌باشد. خاک چینی دارد که متأسفانه استخراج نشده‌است. مصالح ساختمانی تولید می‌کند. مشاغل. اکثر مردم روستا کشاورزی می‌کنند و عمده محصولات کشاورزی گندم، جو، سیب زمینی و هویج است و محصولات دیگری از جمله سیب لوبیا و… برداشت می‌شود. عده زیادی راننده کامیون و کشنده هستند. قالیبافی هم در بین مشاغل
کامیون و کشنده هستند. قالیبافی هم در بین مشاغل روستا است که بیشتر در فصل زمستان رواج دارد که البته چند سالی است از رونق افتاده. آرماتور بندی هم از شغل‌های اصلی این روستا به حساب می‌آید ولی به دلیل کم شدن ساخت و ساز در شهرستان بسیاری از آرماطوربندان به شهرهای بزرگ ازجمله کرج رفته و عده‌ای دیگر بیکارند. مشاغل دیگری هم مانند تدریس در دانشگاه ها و مدارس، مهندسی، پزشکی و...نیز در این روستا رونق بهتری نسبت به روستاهای اطراف و منطقه دارند و این روستا از جمله باسوادترین روستاهای آذربایجان شرقی محسوب میشود. طبیعت.
روستاهای آذربایجان شرقی محسوب میشود. طبیعت. محصولات کشاورزی عمدهٔ این روستا سیب‌زمینی، هویج، خیار می‌باشد؛ که اخیراً میوه‌هایی نظیر سیب نیز به بار می‌آورند. پرورش ماهی نیز یکی دیگر از منابع درآمد این روستاست و یکی از بزرگترین پرورش ماهی های شهرستان (پرورش ماهی کوهستانی) به مدیریت اهالی این روستا میباشد. بلندترین کوه این روستا قاسم‌داغی می‌باشد. بعد از آن کوه گونئی‌قوزئی در ردیف دوم قرار دارد. مناطق. اؤلتّی قبیری، مکان چایی، قره تپه، هی هی قوم، گؤل تپه، قاخیتتی، جنگی چیمن، قمیشلی، بؤیؤک یئر، آغ یئر،
قاخیتتی، جنگی چیمن، قمیشلی، بؤیؤک یئر، آغ یئر، داشلیقلار، قاشقازمی، قیبلا بولاغی ، سفر یئری و… محله‌ها. اوتای، بوتای، زگلی کوچه سی، خرمن لر، آلتمیش آلتی یولو، میرزاماحمودکوچه سی، دالی کوچه، کندایچی، چراغ کؤرپیسی، خرمن دالی، یوخاری باش، آشاغا باش بهداری طرفی و … مشکلات روستا. این روستا با وجود قابلیت‌های بالقوه فاقد کارخانجات صنعتی مهم می‌باشد و کشاورزی مدرن و صنعتی ندارد. سدهای ذخیرهٔ آب ندارد. حتی در مقایسه با مرکز شهرستان دارای زمین‌های مسطح، چاه‌های آب عمیق و نیمه عمیق است که بهترین و مناسب‌ترین موقعیت
و نیمه عمیق است که بهترین و مناسب‌ترین موقعیت را برای ایجاد باغ‌های میوه و ساخت اماکن تفریحی در کنار جاده تهران –تبریز ایجاد کرده‌است.
اِمپِراتوری برگرفته از عنوان امپراتور از ریشهٔ "ایمپریوم"، به یک نظام سیاسی اطلاق می‌شود که بر سرزمین وسیعی متشکل از اقوام و ملت‌های مختلف حکمرانی کند. امپراتوری‌ها در تاریخ به شکل‌های باستانی یا مدرن، متمرکز یا غیرمتمرکز و خشن یا نسبتاً صلح‌جو وجود داشته‌اند. همچون دیگر حکومت‌ها، یک امپراتوری نیز ساختار سیاسی خود را حداقل با اندازه‌ای از اجبار، حفظ می‌کند. امپراتوری‌های زمینی (مانند امپراتوری مغول) تمایل به گسترش در حوزهٔ پیوسته دارند؛ درحالی که امپراتوری‌های دریایی (مانند امپراتوری بریتانیا) در
دریایی (مانند امپراتوری بریتانیا) در سرزمین‌هایی پراکنده‌تر و در قاره‌های متفاوت گسترده هستند. واژه‌شناسی. عنوان امپراتور در آغاز به سرداران برجستهٔ رومی داده می‌شد. پس از چندی به فرمانروایان روم نیز امپراتور می‌گفتند و سرزمین زیر فرمان‌شان را نیز «امپراتوری» می‌خواندند. با این حال، کاربرد این عنوان به فقط آن دوران محدود نشد و پس از سقوط امپراتوری روم و در اروپای قرون وسطی نیز پادشاهان نیرومندی که بر چندین کشور یا سرزمین فرمان می‌راندند خود را امپراتور می‌نامیدند. امپراتوری واژه‌ای لاتین به معنای نوعی نظام