payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ارتش سیستان را بر عهده داشتند احیاالملوک از آنان به عنوان نقیبان و جنگجویان پشت زره(زرنج یا سیستان) یاد می‌نماید. ضرورت در جابجایی لشکریان نیمروزی (سیستان) که موظف به ایجاد امنیت و دفاع در مقابل مهاجمین ازبک و مغول بوده‌اند، ایجاب می‌کرده تا این جماعت رزمنده، وضعیت متحرک و بسیاری داشته باشند و در سیستان اقامت نمایند. کیخای عودی (سدکی). این تیره بیشتر در منطقه شیب آب زابل و در روستاهای سدکی،توتی، ده اکبرعباس و... ساکن هستند و زمانی گروه متخصص طایفه کیخا را تشکیل می‌دادند.این تیره مهندسین اولیه آبیاری و
را تشکیل می‌دادند.این تیره مهندسین اولیه آبیاری و زراعت در سیستان بودند که کارشان حفظ اصالت سیستم سنتی در رشته آبیاری و کشاورزی بود.تبحر و کاردانی شان بخصوص در امر بندبافی(سدسازی)، وجه اختصاصی و متمایزی بود که آنان را در مرتبه بالای نسبت به دیگر تیره‌ها وطوایف قرار می‌داد.بافتن بند یا سد گزی(چوبی) که در دل امواج خروشان رودخانه هیرمند،آن هم در مواقع طغیان وسیل انجام می‌گرفت،از عهده هیچ طایفه دیگر بر نمی‌آمد. در دوران ساسانی و اسلامی، طایفه موبدان سیستان را تشکیل می دادند.بزرگان این طایفه موبدان متعصب دین
تشکیل می دادند.بزرگان این طایفه موبدان متعصب دین مزدیسنا بودند ، که نگهبان آتش بهرام آتشکده کرکوشاه(کرکویه ) و هم در اجرای امورات دینی بهدینان را، تا ابتدای دوران صفوی عهده دار بودند. در دوره زایش شاهنامه یک از بزرگان این طایفه با نام موبد یزدان داد سیستانی(کیخا) در تدوین شاهنامه، تاریخ ایران و تاریخ سیستان با حکیم ابوالقاسم فردوسی طوسی همکاری داشته است،موبد یزدان داد حافظ کتاب سپنداوستا،کتاب دانشور دهقان،یادگار زریران و دیگر کتوب تاریخ ایران در آن دوران ... بوده است. کیخای چپتی. ساکن روستای «قلعه چه» در
بوده است. کیخای چپتی. ساکن روستای «قلعه چه» در مجاورت منطقه تاسوکی زندگی می‌کردند. قلعه مذکور در میان منطقه ریگزاز واقع بوده که حصار مستحکمی به نظر می‌آمده‌است. بدین گونه که رعایا از ترس مالیات وزورگویی خوانین، نمی‌توانستند فرار کنند. چون در صورت رفت وآمد، اثر پاه روی ماسه‌ها باقی می‌مانده و به این ترتیب قضیه لو می‌رفته‌است. بنابراین تعدادی از رعایا کفش‌های دست‌ساز به نام چپتی درست کرده و وارونه به پاهیشان می‌بندند وشب هنگام فرار می‌کنند. و به این ترتیب به کیخاهای چپتی معروف شدند. کیخای شاه بکو. ویا جماعت
کیخاهای چپتی معروف شدند. کیخای شاه بکو. ویا جماعت مالدار، که خود را سردسته وسرسالار کیخاهای شیب آب زابل می‌دانند. جد بزرگ آنان کدخدا غلامعلی می‌باشد. روستای رسول شیب آبی. این قوم به علت اینکه خانه‌هایشان از رود هیرمند فاصله زیادی داشته به کیخای شیب آبی مشهور شدند اکنون جایگاه این قوم در روستای کیخا ۵ کیلومتری زابل واقع است. کیخای کندری. به این علت که خاستگاه اولیه شان منطقه کندر بوده، به کندر معروف شده‌اند. تعدادی از این تیره در قریه ورمال و تاسوکی و تعداد زیادی نیز در زاهدان ساکن هستند.، در زمان‌های قدیم
زیادی نیز در زاهدان ساکن هستند.، در زمان‌های قدیم در اواخر اسفندماه در گورستان در حین زیارت اهل قبور و خوردن حلوا و خیرات تعداد پنج نفر از همین قوم و تیره بر اثر طوفان شدید جانشان را از دست داده و این باد به ((پنجکه کخاگو)) معروف گشته است.
علی‌آباد روستایی در دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان ایرانشهر استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۲٬۶۱۶ نفر (۵۸۷خانوار) بوده‌است.
فنوج شهری در بخش مرکزی شهرستان فنوج استان سیستان و بلوچستان ایران است. این شهر مرکز شهرستان فنوج است. موقعیت جغرافیایی. این شهر در ۳۰۰ کیلومتری استان کرمان و در ۳۵۰ کیلومتری استان هرمزگان شهرستان بندرعباس قرار دارد شهرستان فنوج از نظر جغرافیایی بین سه استان بزرگ ایران است و این سه استان بزرگ را به هم وصل می‌کند استان کرمان استان هرمزگان استان سیستان و بلوچستان شهرستان فنوج جز شهرهای مکران بلوچستان است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱۳٬۰۷۰ نفر (۳٬۴۱۰ خانوار) بوده‌است.
جمعیت این شهر ۱۳٬۰۷۰ نفر (۳٬۴۱۰ خانوار) بوده‌است. پیشینه. شهر فنوج از شهرهای قدیمی جنوب غربی بلوچستان است. منطقهٔ فنوج از سال ۱۳۷۹ به‌عنوان بخش از بمپور جدا شده و در سال ۱۳۷۰ به سطح شهر ارتقاء یافت.
نُصرَت‌آباد به بلوچی:(نُصرِت‌آبات)شهری که مرکز بخش نصرت‌آباد شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است.نصرت‌آباد در ۱۰۰ کیلومتری جاده زاهدان به کرمان قرارگرفته است. اکثریت جمیعت این شهر طایفه ناروئی هستند این شهر یکی از محل های توقف کاروان ها در زمان های قدیم بوده است.امروزه نیز جاده بین المللی در مجاورت این شهر وجود دارد جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این شهر ۴٬۲۷۰ نفر (در ۹۳۱ خانوار) بوده است. موقعیت زیستگاهی. در اطراف روستای گرگ غرب نصرت آباد منطقه شکار ممنوع بلبل آب –
گرگ غرب نصرت آباد منطقه شکار ممنوع بلبل آب – اومار دشت حصاروئیه یکی از زیستگاه‌های موجود پرندگان بومی مانند کبک و حیواناتی مانند قوچ و میش و آهوی وحشی می‌باشد. همچنین پستاندارانی چون روباه، شغال و کفتار و خرگوش نیز در آنجا یافت می‌شود. جاذبه‌های گردشگری. ● رودخانه (زیارت) (ziarat) که در شمال غرب و 15کیلومتری شهر نصرت آباد وجود دارد با آب و هوای خوب و جنگل درختان گُوَن(بنه) منظره‌ای فوق‌العاده در دل کوه‌های نصرت آباد است.
کِنزینگتون یکی از محله‌های اعیان‌نشین در غرب لندن است. این محله به منطقه سلطنتی کنزینگتون و چلسی تعلق دارد و در کناره باختری هاید پارک قرار گرفته است. کنزینگتون به خاطر ساختمان‌های ویکتوریایی و اعیانی‌اش به عنوان محله «سلطنتی» لقب گرفته است. بیشتر معروفیت این محله به خاطر همسایگی آن با کاخ کنزینگتون است.
افسانه چهره‌آزاد (زادهٔ ۲۲ بهمن ۱۳۴۱) بازیگر سینما اهل ایران است. او نوه رقیه چهره آزاد بازیگر و همسر شاهرخ فروتنیان بازیگر و طراح صحنه و لباس سینما است. زندگی. افسانه چهره آزاد با نام اصلی افسانه نعمت ناصر متولد سال ۱۳۴۱ در تهران است. او دوره دوساله بازیگری را در اداره تئاتر زیر نظر حمید سمندریان گذرانده و فعالیتش را از سال ۱۳۶۶ با مجموعهٔ تلویزیونی "سال‌های بدون خانه" شروع کرد. در دههٔ ۱۳۷۰ بازی در سینما را در نقش‌های مکمل آغاز کرد. اما بازی‌اش در مجموعهٔ تلویزیونی "جمعه تعطیل نیست" به همراهی علیرضا خمسه
تلویزیونی "جمعه تعطیل نیست" به همراهی علیرضا خمسه نقطه عطفی در کارنامهٔ بازیگری اوست. بازی متفاوت او در نقش کوتاهی در فیلم «بوتیک» او را نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن از هشتمین جشن خانه سینما کرد. او در سال ۱۳۸۴ در نمایش پنجره‌ها به کارگردانی فرهاد آئیش بازی کرد و مورد توجه واقع شد.
کاتوویتسه پایتخت استان سیلسیان در جنوب لهستان و شهر مرکزی منطقه شهری کاتوویتسه است. تا سال ۲۰۲۱، کاتوویتسه دارای جمعیت رسمی ۲۸۶٬۹۶۰ نفر و جمعیت ساکن حدود ۳۱۵٬۰۰۰ نفر بود. کاتوویتسه بخش مرکزی متروپلیس GZM است که جمعیتی بالغ بر ۲٫۳ میلیون نفر دارد و بخشی از منطقهٔ کلان‌شهری کاتوویتسه-استراوا است که به جمهوری چک گسترش می‌یابد و جمعیتی حدود ۵ میلیون نفر دارد که آن را به یکی از پرجمعیت‌ترین مناطق کلان‌شهری در اتحادیهٔ اروپا تبدیل می‌کند. کاتوویتسه نسبتاً شهری جوان است که حقوق شهری خود را در ۱۱ سپتامبر ۱۸۶۵ به
است که حقوق شهری خود را در ۱۱ سپتامبر ۱۸۶۵ به دست آورده و برای اولین بار در سال ۱۵۹۸ به آن اشاره شده است. توسعهٔ سریع آن با وصل شدن خط راه‌آهن سیلزی علیا به مسووویتسه در سال ۱۸۴۶ آغاز شد و همچنین توسعهٔ صنعتی در منطقه نیز به این پیشرفت کمک کرد. در دورهٔ بین دو جنگ جهانی، این شهر به عنوان پایتخت استان خودمختار سیلسیان که در آن زمان ثروتمندترین منطقهٔ لهستان بود، تبدیل شد. پس از سال ۱۹۴۵، شهر دوباره به عنوان یک مرکز صنعتی و اداری اهمیت یافت و در سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۶ به نام "استالینوگرود" نامیده می‌شد. پس از
تا ۱۹۵۶ به نام "استالینوگرود" نامیده می‌شد. پس از تحول نظامی در لهستان از دههٔ ۹۰ میلادی، کاتوویتسه به یک مرکز مدرن چندمنظوره تبدیل شد که در همهٔ زمینه‌ها تغییراتی صورت گرفت. در اواسط قرن هجدهم، کاتوویتسه به دنبال کشف ذخایر غنی زغال‌سنگ در این منطقه به یک روستا تبدیل شد. در نیمهٔ اول قرن نوزدهم، صنعتی شدن شدید، آسیاب‌ها و مزارع محلی را به کارخانه‌های فولاد، معادن، ذوب‌آهن‌ها و کارگاه‌ها تبدیل کرد. از آن زمان، این شهر اقتصاد خود را از صنعتی سنگین به خدمات حرفه‌ای، آموزش و بهداشت تغییر داده است. کل منطقهٔ
حرفه‌ای، آموزش و بهداشت تغییر داده است. کل منطقهٔ کلان‌شهری کاتوویتسه شانزدهمین شهر قدرتمند اقتصادی از نظر تولید ناخالص داخلی در اتحادیهٔ اروپا با تولیدی به میزان ۱۱۴٫۵ میلیارد دلار است. در ردهٔ چهارم از لیست ۱۰ منطقهٔ آزاد جهانی برتر قرار دارد. کاتوویتسه به عنوان یک شهر جهانی گاما توسط شبکهٔ تحقیقاتی جهانی شدن و شهرهای جهان طبقه‌بندی شده است و مرکز تجارت، کسب‌وکار، حمل‌ونقل و فرهنگ در جنوب لهستان است. بسیاری از شرکت‌های عمومی مهم در این شهر یا حومهٔ آن مستقر هستند، از جمله گروه انرژی تاورون و شرکت فلزات
هستند، از جمله گروه انرژی تاورون و شرکت فلزات Fasing، نهادهای فرهنگی مهمی مانند ارکستر سمفونیک رادیو ملی لهستان، جشنواره‌های موسیقی برنده جوایز مانند Off Festival و Tauron New Music و زیرساخت‌های حمل‌ونقل مانند فرودگاه کاتوویتسه. همچنین این شهر میزبان فینال‌های Intel Extreme Masters، یک تورنمنت بازی‌های ویدئویی ورزش‌های الکترونیک است. کاتوویتسه همچنین محل چندین مؤسسهٔ آموزش عالی از جمله دانشگاه سیلزیان، دانشگاه فناوری سیلزیان و آکادمی موسیقی کارول شیمنوفسکی است. این شهر عضو شبکهٔ شهرهای خلاق یونسکو است که
است. این شهر عضو شبکهٔ شهرهای خلاق یونسکو است که به عنوان یک شهر موسیقی شناخته شده است. از نظر معماری، کاتوویتسه شهری نسبتاً جوان است که ساختمان‌های آن از دوره‌های مختلف تاریخی، از ساختارهای تاریخی شهری از نیمه دوم قرن نوزدهم تا شهرک‌های شرکت (از جمله گیشوویتس و نیکیوشوویتس)، مدرنیسم کاتویتسه (از جمله کلیسای جامع مسیح پادشاه و ساختمان پارلمان سیلزی) تا ساختارهای پس از جنگ، هم از دوران لهستان مردمی (از جمله تیسیاچلچیا و و. روژدنیا) و هم جدیدترین (از جمله آسمان‌خراش‌ها مانند آلتوس و برج‌های .KTW) را در بر
مانند آلتوس و برج‌های .KTW) را در بر می‌گیرد. کاتوویتسه یک مرکز شهری-خدماتی چندمنظوره با اهمیت ملی و منطقه‌ای است و همچنین از جمله بزرگ‌ترین مراکز از این نوع در لهستان است. فعالیت‌های صنعتی علیرغم بازسازی، هنوز هم نقش مهمی ایفا می‌کنند، به‌ویژه در زمینه‌های مرتبط با انرژی، متالورژی و فرآوری مواد معدنی. اینجا مقر تاورون پولسکا و گروه معدنی لهستان نیز می‌باشد. این شهر یک قطب حمل‌ونقل مهم با موقعیت مناسب نزدیک به مرز چک و نزدیکی به بزرگراه‌ها و خطوط راه‌آهن است. بزرگراه A4، چندین جاده ملی (DK79، DK81 و DK86)
بزرگراه A4، چندین جاده ملی (DK79، DK81 و DK86) و مسیر متوسط جاده‌ای، و همچنین چندین خط راه‌آهن اصلی که در ایستگاه کاتوویتسه تلاقی می‌کنند، شهر را قطع می‌کنند. در فاصله کمتر از ۴۰ کیلومتری از مرکز شهر، فرودگاه بین‌المللی کاتوویتسه به نام و. کورفانتی قرار دارد.
وَرشو (به لهستانی Warszawa تلفظ وَرشاوا) نام پایتخت کشور لهستان است. این شهر با گستردگی ۵۱۶٫۹ کیلومتر مربع بر پایهٔ سرشماری سال ۲۰۱۰، و جمعیتی نزدیک به ۱٬۷۱۶٬۰۰۰ تن بر پایهٔ همان سرشماری، بزرگ‌ترین شهر لهستان و دهمین شهر بزرگ اتحادیه اروپا از نظر جمعیت است. این شهر از جمله شهرهایی است که در رویدادهای جنگ جهانی دوم به شدت آسیب دید. در پی قیام ورشو در سال ۱۹۴۴ میلادی، به دستور آدولف هیتلر، پیشوای آلمان نازی، ورشو مورد حملات همه‌جانبهٔ زمینی و هوایی ارتش آلمان قرار گرفت و ۹۵ درصد شهر با خاک یکسان شد. بر اثر
قرار گرفت و ۹۵ درصد شهر با خاک یکسان شد. بر اثر این حملات بیش از ۲۰۰ هزار نفر از اهالی ورشو کشته شدند. ریشه نام. ریشه نام ورشو به زبان لهستانی بازمی‌گردد و به معنی «متعلق به واراز» است. واراز کوتاه شده یک نام اسلاوی به صورت وارازکلاو است. واراز شخصی زمین‌دار و صاحب مقام در روستایی در همین منطقه در قرن دوازدهم یا سیزدهم میلادی بوده است. امروزه نام شهر به گونه رسمی شهر پایتخت ورشو (به لهستانی: miasto stołeczne Warszawa) است. تاریخچه. سابقه سکونت مستمر در شهر ورشو به حدود قرن نهم میلادی بازمی‌گردد که "بروندو"
به حدود قرن نهم میلادی بازمی‌گردد که "بروندو" نام داشت. چند قرن بعد در همان نزدیکی منطقه‌ای مسکونی بنام جازداو پدید آمد. پس از متروک شدن جازداو شهر وارزاو یا همان ورشو امروزی در حدود قرون سیزدهم میلادی ایجاد شد. رشد و ارتقاء کیفی و اقتصادی شهر ورشو به قرن چهاردهم و پانزدهم بازمی‌گردد که تا به امروز از شهرهای مهم و با نفوذ باقی مانده است. ورشو اوایل قرن شانزدهم زیرنظر کنفدراسیون ورشو قرار گرفت و در همین دوران نخستین انتخابات آزاد در این شهر برگزار شد. در نیمه نخست قرن هفدهم ورشو توسط سه قوم مختلف سوئدی،
نیمه نخست قرن هفدهم ورشو توسط سه قوم مختلف سوئدی، ترانسیلوانیایی و براندنبوری محاصره شد. در سال ۱۷۰۰ با پایان پذیرفتن جنگ بزرگ شمال میان روسها و ممالک اروپایی شهر ورشو رشد چشمگیر یافت و به سرعت به یکی از مراکز مهم سرمایه‌داری اروپا تبدیل شد. در همین دوران ورشو به یکی از مراکز مهم هنری، فرهنگی اروپا تبدیل شد و به همین جهت لقب پاریس شرق اروپا را گرفت. در اواخر قرن هجدهم ورشو در کنترل پادشاهی پروسیا درآمد و در اوایل قرن نوزدهم توسط ناپلئون بناپارت آزاد شد. دانشگاه ملی ورشو در سال ۱۸۱۶ پایه‌گذاری شد. در سال
ملی ورشو در سال ۱۸۱۶ پایه‌گذاری شد. در سال ۱۸۳۱ ورشو توسط قوای روسیه تزاری اشغال شد. در ۲۷ فوریه ۱۸۶۱ اعتراضاتی توسط اهالی ورشو بر ضد حاکمیت روس رخ داد که به کشته شدن پنج نفر از اهالی این شهر انجامید. به‌دنبال این حکومت زیرزمینی لهستان در ورشو ایجاد شد که تا دو سال دوام آورد. در اواخر قرن نوزدهم در سرشماری در شهرهای روسیه ورشو با ۶۲۶٬۰۰۰ نفر جمعیت پس از سنت پترزبورگ و مسکو سومین شهر تحت حاکمیت روسیه معرفی شد. در پی جنگ جهانی اول ورشو از حاکمیت روسیه خارج و پایتخت لهستان شد. درگیری‌ها و شورش‌های شهری به
و پایتخت لهستان شد. درگیری‌ها و شورش‌های شهری به برقراری حکومت سرخ کمونیستی در این کشور منجر شد که در پی انقلاب بلشویکی مردم لهستان بود. در جنگ جهانی دوم نیز این شهر به‌شدت آسیب دید و تا سال ۱۹۴۳ تحت کنترل آلمان نازی باقی‌مانده بود. در سال ۱۹۴۴ ورشو پس از مبارزات طولانی تحت کنترل ارتش سرخ درآمد. هم‌زمان دولت موقت لهستان نیز از انگلستان به قوای ملی خود در کشور پیغام می‌فرستاد. عمده تلاش آن‌ها بر این بود که پس از در هم شکست قوای نازی روس‌ها زودتر از لهستانی‌های بومی بر این سرزمین مسلط نگردند. شهر در نهایت
بومی بر این سرزمین مسلط نگردند. شهر در نهایت توسط ارتش سرخ روسیه از نازی‌ها پس گرفته شد. تخمین زده می‌شود در دوران جنگ جهانی دوم بین ۱۵۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ نفر در ورشو کشته شده باشند. جغرافیای ورشو. شهر ورشو در فاصله سیصد کیلومتری منطقه کوهستانی کاراپاتیان و ۲۶۰ کیلومتری دریای بالتیک واقع شده است. آب و هوای شهر سرد و ارتفاع آن از سطح دریا قریب به یکصد متر است.تپههای زیادی در اطراف شهر واقع شده که پوشیده از جنگل بوده و بیش از یکصد و چهل متر ارتفاع ندارند. زمستان‌ها سرد و فصل گرم هوای معتدل دارد. بارندگی سالانه
سرد و فصل گرم هوای معتدل دارد. بارندگی سالانه ۴۹۵ میلی‌متر است و بهترین فصول سال از نظر آّ و هوا فصول پاییز و بهار هستند. شهر ورشو به یازده حوزه شهری مجزا تقسیم می‌شود که هر کدام شرایط جداگانه خود را دارند. همچنین ورشو مرکز یک شهرستان با نوزده منطقه تابعه است که هرکدام ادارات و تشکیلات جداگانه خود را دارند. مردم‌نگاری. در طول تاریخ به ویژه سیصد سال اخیر ورشو عموماً از مراکز مهم مهاجرپذیری در اروپا بوده و اقوام متعددی از شرق و مرکز اروپا راهی این ناحیه شده‌اند. از این رو آن را به پاریس دوم یا "پاریس شمال"
از این رو آن را به پاریس دوم یا "پاریس شمال" نیز ملقب کرده‌اند. شناخت ریشه تباری مردم ورشو تا اندازه‌ای مشکل است. علاوه بر اکثریت غیریهودیِ شهر، اقلیتی قابل توجه از یهودیان نیز در این شهر زندگی می‌کنند. در سرشماری سال‌های پایانی قرن بیستم که توسط روس‌ها انجام گرفت از ۶۳۸٬۰۰۰ نفر جمعیت شهر ۲۱۹٬۰۰۰ نفر (حدود ۳۴٪) یهودی بوده‌اند. این میزان درصد پس از جنگ جهانی دوم و اشغال ورشو توسط نازی‌ها به کلی تغییر کرد. پیش از شروع جنگ جهانی دوم حدود ۱٬۳۰۰٬۰۰۰ در ورشو زندگی می‌کردند که این میزان جمعیت پس از پایان سال‌های
می‌کردند که این میزان جمعیت پس از پایان سال‌های جنگ به ۴۲۰٬۰۰۰ نفر کاهش یافت. سیاست. ورشو پایتخت لهستان و مهم‌ترین شهر این کشور از نظر سیاسی و فرهنگی و اقتصادی است. تمام نهادهای اصلی مملکتی لهستان در این شهر واقع شده‌اند و محیط پارلمان لهستان، کاخ ریاست جمهوری، مجمع عالی قضایی و وزارتخانه‌های دولتی همه در این شهر هستند. اولین رئیس‌جمهور تاریخ در شهر ورشو فردی بنام "آندرزی منیخ" بود که در خلال سال‌های ۱۶۹۵–۱۶۹۶ در این مقام قرار داشت. رئیس‌جمهور لهستان حسب قانون مقام فرمانداری شهر ورشو را نیز دارد. حمل و
قانون مقام فرمانداری شهر ورشو را نیز دارد. حمل و نقل. شرایط حمل و نقل در ورشو بسیار مناسب است. راه‌های این شهر از کیفیت بالایی برخوردارند و از انواع تقاطع‌های غیر هم‌سطح، پل‌های روگذر و زیرگذر و اتوبان‌ها بهره می‌برد. شهر ورشو مجهز به سامانه متروی شهری است که دارای ۲۷ ایستگاه بوده و ۲۹ کیلومتر را پوشش می‌دهد. تمامی قطارهای این سامانه ساخت کشور روسیه هستند. کل مسیرهای خودرویی شهری ورشو نیز حدود ۲٬۶۰۳ کیلومتر است. فرودگاه ورشو بسیار بزرگ و فعال است و در سال ۲۰۰۷ بیش از ۹٬۲۶۸٬۵۵۱ از پروازهای آن استفاده
سال ۲۰۰۷ بیش از ۹٬۲۶۸٬۵۵۱ از پروازهای آن استفاده نمودند. شمار پروازهای روزانه بین‌المللی فرودگاه ورشو بیش از یکصد پرواز روزانه است. مترو. متروی ورشو در سال ۱۹۹۵ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۲ خط و ۲۷ ایستگاه است. ورشو در روابط جهانی. شهرهای خواهرخوانده ورشو عبارتند از:
قُندوز یا کُندُز یکی از ولایت‌های شمال شرقی افغانستان است که مرکز آن شهر کندز می‌باشد. ولایت کندز بیش از ۱ میلیون و ۱۶۰ هزار نفر جمعیت دارد که تقریباً ۷۰ درصد آنها از دامداری و زراعت عاید معاش می‌کنند. این ولایت دارای نو ولسوالی است و بزرگ‌ترین آن ولسوالی امام‌صاحب می‌باشد. نام. کندز از کلمه فارسی کهندژ «کهن و دژ» گرفته شده است که به معنی «قلعهٔ کهن» است و به‌مرور زمان به کندز تغییر یافته است. پیشینه. در گذشته‌ها کندز پایتخت تخارستان بود، ۲۰۰۰ سال قبل و در روزگار دولت یفتلی، از مهم‌ترین راه تجارتی بود که
روزگار دولت یفتلی، از مهم‌ترین راه تجارتی بود که صفحات جنوب هندوکش را از راه کوهدامن و کوهستان، به صفحات شمال وصل می‌کرد. در صفحات شمال هندوکوه کندز، بین تخارستان و باختریان ایستگاه مهمی بود که از آن راه تجارتی سه شاخه شده؛ یکی به طرف بلخ، دیگری به طرف تخارستان و سومی مستقیماً بطرف دریای آمو می‌رفت. حدود ۳۰۰۰ نیروی آلمانی در چارچوب گروه بازسازی ولایتی (PRT) نیروهای آیساف-ناتو در ولایت قندوز مستقر هستند. این ولایت تا سال ۲۰۰۹ و قبل از رخنه کردن شورشیان طالبان در این منطقه از آرامش نسبی برخوردار بود. در ۴
در این منطقه از آرامش نسبی برخوردار بود. در ۴ سپتامبر ۲۰۰۹ (بامداد روز جمعه، ۱۳ سنبله/شهریور ۱۳۸۸) در پی ربوده شدن دو تانکر نفتکش توسط طالبان در منطقهٔ علی‌آباد در ولایت قندوز، یک فرماندهٔ آلمانی ناتو دستور بمباران آنها را صادر کرد. در پی حملهٔ هوایی یک هواپیمای جنگندهٔ آمریکایی به دو تانکر نفتکش ربوده شده، بیش از نود نفر کشته شدند که از آن جمله ۴۰ غیرنظامی بودند که اطراف تانکرها جمع شده بودند. جغرافیا. این ولایت در ۳۶٬۲۲ درجه، ۵۸٬۱۲ دقیقه و ۳۰ ثانیه عرض البلد شمالی ودر ۶۸٬۶ درجه، ۵۲٬۵ دقیقه و ۱۶ ثانیه طول
شمالی ودر ۶۸٬۶ درجه، ۵۲٬۵ دقیقه و ۱۶ ثانیه طول البلد شرقی واقع است. کندز، ۷۶۶۶٫۷ کیلومتر مربع پهناوری، و ۴۰۵ متر ارتفاع دارد. این ولایت، درحدود ۳۳۷ کیلومتری شمال شهر کابل موقعیت دارد و در جنوب دریای آمو واقع بوده که در شرق آن ولایت تخار، در جنوب آن ولایت بغلان و در غرب آن ولایت سمنگان واقع است. کندز، دارای زمین‌های حاصلخیز، دو دریای بزرگ، یک میدان هوایی و یک بندر تجارتی به نام شیرخان بندر می‌باشد. این ولایت ۲۷۰ کیلومتر با تاجکستان سرحد داشته و دریای آمو بین تاجکستان و کندز قرار گرفته است. کندز، در بهار آب
تاجکستان و کندز قرار گرفته است. کندز، در بهار آب و هوای گوارا؛ اما در تابستان گرمای شدید و در زمستان سرمای خشک دارد. ولی آب و هوا در تابستان، در برخی ولسوالی‌هایی که دارای درختان و جنگلات است، نسبتاً خوب می‌باشد. اقتصاد. درعهد اسکندر مقدونی و بعداز آن، تا آخرین سلالهٔ آنها مناطق کندز یا (اپاسکا) جزئی از مناطق باختر بوده، مرکز مهم و تقاطع راه ابریشم میان دامنه‌های پارا پامیزد و بلخ، مقر فرماندهی آیتیدیوم به‌شمار می‌رفت. صنعت. کندز از ولایات صنعتی افغانستان می‌باشد. چندین فابریکه مانند فابریکات پنبه، صابون و
چندین فابریکه مانند فابریکات پنبه، صابون و روغن سپین زر، فابریکهٔ پروسس لبنیات، فابریکه پروسس برنج، آرد ترمَیده، جوس میوه و فابریکهٔ بادنجان رومی و صنعت حکاکی و دست دوزی و غیره نیز در کندز موجود بود؛ که از این میان، صرف فابریکه لبنیات، آرد ترمیده، بادنجان رومی، و دست دوزی فعالیت دارند؛ اما متباقی باگذشت هرسال بنا برعوامل اقتصادی با رکود مواجه شده‌اند. فابریکه تصدی سپین زر، در زمان سردار محمدداوود اعمار شده بود؛ درآن آوان سالهای ۱۳۵۰ هجری شمسی تا ۱۳۵۷ فعالیت داشت و کنجاره، روغن، صابون، ظروف چینی تولید
داشت و کنجاره، روغن، صابون، ظروف چینی تولید می‌کرد، تولید تکه را با فابریکه نساجی گلبهار نیز قرارداد نموده بود و حدود ۲۷۰۰ کارگر داشت. اما این فابریکه، بعد از تنش‌ها و جنگ‌هایی سال ۱۳۷۰ باگذشت هرروز، با رکود مواجه شد و درحال حاضر، درآن حدود ۳۰۰ کارگر مصروف کاربوده و تنها این فابریکه؛ روغن، کنجاره پوستک، و صابون تولید می‌کند و پنبه را بسته‌بندی می‌نماید و این تولیدات، به داخل و خارج ازکشور صادر می‌شود. فابریکه تصدی سپین زر، ازسال ۱۳۸۱ و سقوط حکومت طالبان، توسط کمپنی فرانسوی نپکود به قرارداد گرفته شده، که
توسط کمپنی فرانسوی نپکود به قرارداد گرفته شده، که تاحال تحت اثر این کمپنی فعالیت دارد. موجودیت شیرخان بندر نیز بر اهمیت اقتصادی کندز دلالت می‌کند. این ولایت از طریق پل دریای آمو به تاجکستان و آسیای میانه وصل است. شیرخان بندر، یکی از بندرهای مهم کشور بوده و در ولسوالی امام صاحب، در جوار سرحد تاجکستان موقعیت دارد. از جانب افغانستان؛ میوهٔ تازه، سمنت، قالین و سایر صنایع دستی به تاجکستان صادر می‌گردد و از آنطرف مواد نفتی، ساختمانی، صنایع دستی و مواد خوراکه وارد می‌گردد. شیرخان بندر، ازطریق پل بزرگ که حدود ۶۷۲
می‌گردد. شیرخان بندر، ازطریق پل بزرگ که حدود ۶۷۲ متر طول و ۱۱ متر عرض دارد، با تاجکستان وصل شده است. این پل، به مصرف حدود ۳۸ میلیون دالر کمک آمریکا و ناروی توسط رؤسای جمهور افغانستان و تاجکستان، بر فراز دریای آمو (پُل دوستی) در ماه عقرب سال ۱۳۸۶ رسماً افتتاح شد. زراعت. کندز، یک ولایت زراعتی بوده و بیشتر مردم آن، به زراعت و مالداری اشتغال دارند؛ این ولایت دارای جنگلات انبوه نیز است. پسته، بادام و خربوزه به خصوص خربوزهٔ عسقلانی و امام صاحب (مشهور به قندک)، از شهرت به سزایی برخورداراست که به کابل و سایر
از شهرت به سزایی برخورداراست که به کابل و سایر ولایات و خارج از کشور نیز صادر می‌گردد و دهقانان، عواید خوبی از این درک به دست می‌آورند. در کندز، بیش از ۲۸۲ هزار هکتار زمین قابل زرع وجود دارد که از جمله، اضافه از ۲۳۳ هزار آن آبی و بقیه به شکل للمی کشت می‌شود. فعلاً اضافه از۲۳۰ هزار هکتار زمین آبی و ۴۸هزار هکتار زمین للمی، تحت کشت قرار دارد. ۸۸ درصد این ولایت را، اراضی هموار و۱۲ درصد را کوهستانی و نیمه کوهستانی تشکیل داده است. پیداوار عمدهٔ زراعتی این ولایت، در قدم اول گندم و برنج (شالی) بوده و سایر غله جات،
قدم اول گندم و برنج (شالی) بوده و سایر غله جات، حبوبات، میوه‌ها و سبزی‌ها نیز در این ولایت به پیمانهٔ وسیع کشت می‌شود. گندم و برنج کندز شهرت دارد و علاوه بر مصارف داخلی به دیگر ولایات نیز صادر می‌شود. زمانی کندز بخاطر محصولات گندم، به نام کندوی افغانستان شهرت داشت. ساحهٔ کشت گندم در سال ۱۳۹۰بیش از ۱۶۰ هزار هکتار و مجموع حاصل آن، اضافه از ۴۱۸ هزار تُن تخمین گردیده بود؛ اما ساحه کشت گندم در سال ۱۳۹۱ به بیش از ۱۶۸ هزار هکتار تخمین گردیده که افزایش را نسبت به سال گذشتهٔ آن نشان می‌دهد. در سال ۱۳۹۲ نسبت مساعد
سال گذشتهٔ آن نشان می‌دهد. در سال ۱۳۹۲ نسبت مساعد بودن شرایط جوی، اقلیم مناسب، بارندگی به موقع و توزیع تخم بذری اصلاح شدهٔ گندم، توقع می‌رود که میزان سطح حاصلات (۱۵ الی ۲۰) درصد افزایش یابد که این امر، سبب تقویه اقتصاد دهقانان خواهد شد. جمعیت‌شناسی مردم ولایت قندوز. بر طبق آماری از سال ۲۰۰۸ پشتون‌ها ۳۳٪، ازبک‌ها ۲۷٪، تاجیک‌ها ۲۰٪، ترکمن‌ها ۱۱٪، هزاره‌ها ۶٪ و پشه‌ای‌ها ۱ درصد ساکنان این ولایت را شامل می‌شوند. ۹۴٪ سنی و ۶٪ شیعه هستند. نرخ باسوادی ۲۲٪ است و ۱۸٪ خانوارها به جریان برق خانگی دسترسی دارند. بر طبق
خانوارها به جریان برق خانگی دسترسی دارند. بر طبق آمار مدرسه نیروی دریای آمریکا پشتون‌ها ۳۴٪، ازبک‌ها ۲۷٪، تاجیک‌ها ۲۰٪، ترکمن‌ها ۹٫۴٪، هزاره‌ها ۶٪، عرب‌ها ۴٫۶٪ ساکنان این ولایت را شامل می‌شوند و تعداد اندکی از پشه‌ای‌ها، بلوچ‌ها و نورستانی‌ها نیز در این منطقه بودوباش دارند. گردشگری. اخیراً سه اثر تاریخی به دست آمده از این ولایت، به موزیم ملی تحویل گردید. دو اثر آن، سرهای مجسمه بوده که از گل و گچ ساخته شده و مربوط قرن‌های چهار و پنجم میلادی و آثار هنری دورهٔ هنری یونان باختری می‌باشد. و اثر دیگر، یک مجسمهٔ
هنری یونان باختری می‌باشد. و اثر دیگر، یک مجسمهٔ کوچک مربوط به قبل از میلاد بوده که از سنگ شست ساخته شده و متعلق به دورهٔ یونان باختری می‌شود و به قول باستان شناسان، این اثر به نام الههٔ باران یاد می‌گردد. بعد از اعزام هیئت باستانشناسی از مرکز، این آثار تثبیت شده و توسط قطعه ۰۱۲ پولیس به مرکز منتقل گردیدند. اینکه فردوسی طوسی درشاهنامه، پنج مورد از کندز یاد کرده، دلیلی برسابقهٔ تاریخی این شهر و اهمیت آن در آن‌زمان می‌باشد که معلوم می‌شود شهر بسیار مهم و پررونقی بوده است. شهر تاریخی کندز در ادوار مختلف
پررونقی بوده است. شهر تاریخی کندز در ادوار مختلف تاریخ، به حصه‌هایی از این حدود وسیع نقل مکان نموده و چندین بار خراب شده است؛ این شهر در قرن هفتم هجری، یکبار دیگر آباد و مرکز تخارستان قرار گرفته و بار دیگر ویران گردیده است. از اوراق تاریخ برمی آید که چندین خاندان از قبیل سواران بخدی، خاندان کندز، رایت‌های گلگون و پهلوانان رویین‌تن، دراین شهر تاریخی حکومت کرده‌اند. هیوان‌تسانگ زایر چینی، کندز را به شکل هویچ HOWACH ثبت کرده و به قول او صدها روحانی بودایی درآنجا سکونت داشتند. وی از ۱۰ معبد بودایی دراین شهر
سکونت داشتند. وی از ۱۰ معبد بودایی دراین شهر نیز نام برده است. ۱۹ ساحهٔ تاریخی در کندز ثبت شده است، که شامل بالاحصار کوچک و بزرگ، کله مناره، تپه چهل دختران، مسجد حاجی شهید، مسجد ساقی بای، زیارت خواجه مشهد، روضهٔ امام صاحب، قلعه مهرنگار امام صاحب، تپه متصل دوره کندز، تپهٔ جرگذر، گل تپه، زیارت حضرت سلطان بابا، تپهٔ ژوبین در ولسوالی علی‌آباد، تپهٔ مرچ، مگس تپه، کهنه قلعهٔ خان آباد، قلعهٔ زال وغیره می‌باشد. بالاحصار کندز: نظر به تاریخ طبری، بالاحصار کندز سه هزار و پنجصد سال قبل، ذریعه منوچهر که از نبیرهٔ
هزار و پنجصد سال قبل، ذریعه منوچهر که از نبیرهٔ فریدون بوده، آباد شد. این قلعه دارای چهار دروازه، دو حصار بزرگ و کوچک و عمارات بوده و دربین یک خندق عظیم آب قرار دارد، که با دیوار احاطه شده است. بالاحصار کندز، با ۱۷۴ جریب زمین وسعت، درسه کیلومتری شمال شهر موقعیت داشته و سجل شده می‌باشد. روایات مختلف در مورد آن نیز وجود دارد. در زمان پادشاهی سلطان حسین بایقرا بالاحصار کندز، توسط والی آن امیر خسرو شاه، مجدداً اعمار شد و به حیث مرکز تخارستان تعیین گردید. این بالاحصار، در زمان امیر شیرعلی و امیر عبدالرحمان مرکز