payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زمینی، گندم وجو است. جغرافیا و اصالت مردمان شهر مُجِن. این شهر در شمال شرقی استان سمنان و در جنوب شرقی استان گلستان و شهرستان گرگان قرار گرفته است. اصالت مردمان شهر مُجِن (قومیت طبری) مازندرانی است و از اقوام مهاجر طبری گرگانی ،هزارجریبی و سوادکوهی هستند و به گویش مُجِنی که گویشی از زبان مازندرانی است سخن می‌گویند. اما گویش طبری این شهر در حال واژگون شدن است به دلیل آنکه گویش طبری این شهر به شدت تحت تأثیر سنگین زبان فارسی‌شاهرودی قرارگرفته است. با این حال گویش طبری شهر مُجِن هنوز هویت، فرهنگ، سُنتها واصل و
طبری شهر مُجِن هنوز هویت، فرهنگ، سُنتها واصل و نسب مازندرانی خود را حفظ کرده است و هنوز فرهنگ وآداب ورسومات طبری این شهر پابرجاست. مُجِن تا قبل از تقسیمات کشوری تا سال ۱۳۵۵ جزو استان مازندران و شهرستان گرگان بود و مرکز آن شهر ساری بود. و بعد از تقسیمات از استان خود مازندران و شهرستان گرگان جدا شد واین شهر جزو شهرستان شاهرود قرارگرفت. طوایف طبری گرگانی/ طبری هزارجریبی شهر مُجِن. طوایف‌طبری گرگانی و هزارجریبی شهر مُجِن به طوایف، عباسی، سرزیارتی، زیارتی، گلدسته، سلطانی، قادری، سهرابی، سهرابیان، شهابی، رستمی،
سلطانی، قادری، سهرابی، سهرابیان، شهابی، رستمی، برزگر، بهزادی، باقری، میرباقری، ملک، ملکی، برجسته‌ملکی، نوشک، هخامنش، جعفری، حسنی، گرایلی، رجب‌پور، ملک‌پور، بهرام‌پور، حسینی‌پور، پهلوری، ابراهیمی، اکبری، اصغری، خلیلی، کوهی، دامغانی، عسگری، سلیمانی، سلمانی، شعبانی، صادقی، رضایی، گرزین، زارع، زارع‌مجنی، کریمی، کریم‌مجنی، مجنی، علمشاهی، علیخانی، غریب، عرب، عربی، عربو، ضللی، نوروزی، کامکار، کردی، کریمیان، کوهساری، دادگستری، حیدری، مهدوی، مرادی، سروی، محمدخانی، اسماعیلی، مهرپور، صحرایی، نیکان، نصیری، نیاکان،
اسماعیلی، مهرپور، صحرایی، نیکان، نصیری، نیاکان، ناصری، عاشور، یعقوبی، یوسفی، جلالی، تاشی، ملانجفی، هاشم‌نژاد، وفادوست… و دیگر تمامی طوایف مُجِن تقسیم می‌شوند. طایفه طبری سوادکوهی شهر مُجِن. تنها طایفه طبری سوادکوهی شهر مُجِن طایفه گلی هست، که از منطقه لَفور سَوادکوه به شهمیرزاد و سپس به گرگان و به این منطقه برای دامداری مهاجرت کردند. طایفه گلی در دیگر شهر های استان مازندران و نواحی مازندرانی نشین استان سمنان در تمام‌کوه ، خطیر‌کوه، هیکوه ، فولادمحله، چاشم، رودبارک ،فینسک ، پرور، و شامرزا ساکن هستند.
مَیامِی (مَیامَی) مرکز شهرستان میامی و یکی از شهرهای استان سمنان است. این شهر دارای جاذبه‌های گردشگری بسیاری می‌باشد که می‌توان به کاروانسرای شاه‌عباسی از دوران صفویه و در عمارت، آب‌انبار برجهای فراوان و کلاته‌های دزی و کلاچون و تفرجگاه سه چنار، آب پنفتنی، کوه قبله، کوه سنگ قمارباز، درخت چنار تاریخی، حمام عمومی میامی، مسجد آقایان، کوچه آقایان، منازل فراوان تاریخی چندصدساله میامی را نام برد. از غذاهای محلی این شهر می‌توان به جوش بره و بغرا اشاره کرد غذای جوش بره از خمیر و سبزی درست می‌شود. جمعیت. بر پایه
بره از خمیر و سبزی درست می‌شود. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۴٬۵۶۶ نفر (۱٬۴۳۱ خانوار) بوده است. راه آورد. از سوغات این شهر می‌توان به انگورهای شیرین، نان کاک و نان قتلمه محلی اشاره کرد.
اکلاهما سیتی (Oklahoma City) مرکز ایالت اکلاهما آمریکا و بیست‌ونهمین شهر بزرگ ایالات متحده آمریکا است. اکلاهما سیتی که اغلب به‌صورت مخفف «OKC» نیز شناخته می‌شود، پر‌جمعیت‌ترین شهر ایالت اکلاهما نیز هست. این شهر در سرشماری سال ۲۰۲۰ جمعیتی برابر با ۶۸۱٬۰۵۴ نفر داشت و از این نظر بیستمین شهر پرجمعیت آمریکا و هشتمین شهر پرجمعیت جنوب ایالات متحده به‌شمار می‌رود. ناحیه کلان‌شهری اکلاهما سیتی با جمعیت تقریبی ۱٫۴۹ میلیون نفر، بزرگ‌ترین منطقه شهری ایالت و چهل‌ودومین منطقه کلان‌شهری پرجمعیت در کل ایالات متحده محسوب
منطقه کلان‌شهری پرجمعیت در کل ایالات متحده محسوب می‌شود. این شهر، مرکز شهرستان اکلاهما است و محدودهٔ شهری آن به شهرستان‌های کانادین، کلیولند و پوتاواتومی نیز گسترش یافته‌است. با احتساب ساختارهای شهر-شهرستان ادغام‌شده، اکلاهما سیتی از نظر مساحت دهمین شهر بزرگ آمریکا است و اگر این ادغام‌ها نادیده گرفته شود، به دومین شهر بزرگ در ایالات متحده تبدیل می‌شود. همچنین دومین پایتخت ایالتی بزرگ از نظر وسعت، پس از جونو، آلاسکا، به‌شمار می‌رود. اکلاهما سیتی یکی از بزرگ‌ترین بازارهای دام زنده در جهان را در خود جای
بزرگ‌ترین بازارهای دام زنده در جهان را در خود جای داده‌است. اقتصاد این شهر بر پایهٔ صنایع نفت، گاز طبیعی و فرآورده‌های نفتی و زمینه‌های وابسته به آن بنا شده‌است. اکلاهما سیتی در مرکز یکی از میادین فعال نفتی قرار دارد و دکل‌های نفتی حتی در محوطهٔ کاخ ایالتی نیز دیده می‌شوند. دولت فدرال آمریکا در این شهر حضور پررنگی دارد؛ از جمله در پایگاه هوایی تینکر و مرکز هوانوردی مایک مونرونی، که میزبان دفاتر اداره هوانوردی فدرال آمریکا و مرکز خدمات وزارت ترابری آمریکا هستند. اکلاهما سیتی در مسیرهای اصلی بزرگراه
هستند. اکلاهما سیتی در مسیرهای اصلی بزرگراه بین‌ایالتی ۳۵ و بزرگراه بین‌ایالتی ۴۰ قرار دارد و از مسیرهای کلیدی برای سفر به تگزاس و نیو مکزیکو در جنوب، ویچیتا و کانزاس‌سیتی در شمال، آلبوکرکی در غرب و لیتل راک و ممفیس در شرق به‌شمار می‌رود. بخش شمال‌شرقی این شهر در منطقهٔ بوم‌شناختی معروف به کراس تیمبرز واقع شده‌است. این شهر در جریان مسابقه تصرف زمین ۱۸۸۹ پایه‌گذاری شد و در همان روز بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر در آن ساکن شدند. در ۱۹ آوریل ۱۹۹۵، اکلاهما سیتی محل وقوع بمب‌گذاری ساختمان فدرال آلفرد پی. مورا بود، که در
بمب‌گذاری ساختمان فدرال آلفرد پی. مورا بود، که در جریان آن ۱۶۸ نفر کشته شدند. این حمله تا پیش از حملات ۱۱ سپتامبر مرگبارترین حملهٔ تروریستی در خاک ایالات متحده و همچنان مرگبارترین اقدام تروریسم داخلی در آمریکا محسوب می‌شود. از سال ۱۸۹۰ تاکنون، شهر اکلاهما ۱۳ بار هدف تورنادوهای شدید قرار گرفته‌است، که ۱۱ مورد از آن‌ها در مقیاس فوجیتا یا فوجیتای پیشرفته، درجهٔ F4 یا EF4 داشته‌اند و ۲ مورد نیز در درجهٔ F5 و EF5 ثبت شده‌اند. تاریخ. اکلاهما سیتی در ۲۲ آوریل ۱۸۸۹ بنیان گذاشته شد، زمانی که منطقهٔ موسوم به
۱۸۸۹ بنیان گذاشته شد، زمانی که منطقهٔ موسوم به "سرزمین‌های تخصیص‌نیافته" برای سکونت آزاد اعلام شد، در رویدادی که با نام "مسابقه تصرف زمین ۱۸۸۹" شناخته می‌شود. در ۲۶ آوریل همان سال، نخستین شهردار شهر، ویلیام کوچ انتخاب شد. حدود ۱۰٬۰۰۰ نفر از طریق قانون سکونت رایگان در این منطقه مستقر شدند. شهر به‌سرعت رشد کرد؛ جمعیت آن بین سال‌های ۱۸۹۰ تا ۱۹۰۰ دو برابر شد. از چهره‌های تأثیرگذار در توسعهٔ اولیهٔ شهر می‌توان به آنتون اچ. کلاسن، جان ویلفرد شارتل، هنری اورهولسر، اسکار آمریکر، جک سی. والتون، آنجلو سی. اسکات و
اسکار آمریکر، جک سی. والتون، آنجلو سی. اسکات و جیمز دبلیو. منی اشاره کرد. زمانی که اکلاهما در سال ۱۹۰۷ به‌عنوان یک ایالت به اتحادیهٔ آمریکا پیوست، اکلاهما سیتی از گاتری، اکلاهما که پایتخت سرزمینی بود، پیشی گرفت و به مرکز جمعیتی و بازرگانی ایالت جدید تبدیل شد. اندکی بعد، پایتخت ایالت از گاتری به اکلاهما سیتی منتقل شد. در نیمهٔ نخست قرن بیستم، اکلاهما سیتی یکی از ایستگاه‌های مهم در مسیر جاده ۶۶ بود و در ترانهٔ جاز معروف بابی تروپ در سال ۱۹۴۶ با عنوان "(Get Your Kicks on) Route 66" که نت کینگ کول آن را مشهور
Kicks on) Route 66" که نت کینگ کول آن را مشهور کرد، ذکر شده‌است. پیش از جنگ جهانی دوم، این شهر بازار گسترده‌ای در صنعت گوشت‌کوبی ایجاد کرد که موجب انتقال مشاغل و درآمدی از شهرهایی چون شیکاگو و اوماها، نبراسکا به اکلاهما سیتی شد. پس از کشف نفت در سال ۱۹۲۸ در درون محدودهٔ شهری – حتی زیر ساختمان مجلس ایالتی – این شهر به مرکز مهمی در صنعت نفت بدل شد. رشد پس از جنگ جهانی دوم هم‌زمان با ساخت سامانه بزرگراه‌های بین‌ایالتی اتفاق افتاد که اکلاهما سیتی را به گره‌ای ارتباطی در تلاقی بزرگراه‌های بین‌ایالتی ۳۵، ۴۰ و ۴۴
در تلاقی بزرگراه‌های بین‌ایالتی ۳۵، ۴۰ و ۴۴ تبدیل کرد. همچنین تلاش‌های موفقیت‌آمیز استنلی درِیپر، مدیر اتاق بازرگانی، موجب توسعهٔ پایگاه نیروی هوایی تینکر در نزدیکی شهر شد. در سرشماری سال ۱۹۵۰، اداره آمار آمریکا جمعیت شهر را شامل ۸٫۶٪ سیاه‌پوست و ۹۰٫۷٪ سفیدپوست اعلام کرد. در سال ۱۹۵۹، دولت شهری طرحی موسوم به «پویش بزرگ الحاق» را آغاز کرد که موجب گسترش وسعت شهر از ۸۰ مایل مربع به ۴۷۵٫۵۵ مایل مربع تا پایان سال ۱۹۶۱ شد و در آن زمان، این شهر را به بزرگ‌ترین شهر آمریکا از نظر مساحت بدل کرد. در سال ۱۹۷۱،
شهر آمریکا از نظر مساحت بدل کرد. در سال ۱۹۷۱، پِی‌شِنس لَتینگ به‌عنوان شهردار اکلاهما سیتی انتخاب شد و نخستین زن در این مقام گردید. او همچنین نخستین زنی بود که شهردار شهری با جمعیت بالای ۳۵۰٬۰۰۰ نفر در ایالات متحده شد. مانند بسیاری از شهرهای دیگر آمریکا، جمعیت مرکز شهر در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ کاهش یافت، زیرا خانواده‌ها به حومه‌ها نقل مکان کردند. پروژه‌های نوسازی شهری در دههٔ ۷۰، مانند طرح پی، ساختمان‌های تاریخی را تخریب کرد، اما در جذب سرمایه‌گذاری‌های جدید چندان موفق نبود. از استثناهای شاخص این دوران
جدید چندان موفق نبود. از استثناهای شاخص این دوران می‌توان به ساخت باغ گیاه‌شناسی میریاد و پل شیشه‌ای کریستال بریج اشاره کرد. با این حال، ساختمان‌های تاریخی ارزشمندی همچون تئاتر کریتریون، ساختمان بام، ساختمان هِیلز و هتل بیلت‌مور در این روند از بین رفتند. در سال ۱۹۹۳، بستهٔ بازسازی گسترده‌ای با عنوان MAPS تصویب شد تا با اجرای پروژه‌های شهری، قلب شهر احیا شود. این طرح شامل ساخت ورزشگاه بریک‌تاون، کتابخانهٔ مرکزی، بازسازی تالار موسیقی شهری، مرکز همایش کوکس، زمین نمایشگاهی و کانالی در منطقهٔ تفریحی بریک‌تاون
نمایشگاهی و کانالی در منطقهٔ تفریحی بریک‌تاون بود. تاکسی‌های آبی در این کانال رفت‌وآمد می‌کنند و به جذابیت منطقه افزوده‌اند. MAPS یکی از موفق‌ترین همکاری‌های عمومی-خصوصی در آمریکا شناخته شده و تا سال ۲۰۱۰ بیش از ۳ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری خصوصی به همراه داشته‌است. در پی اجرای این طرح، جمعیت ساکن مرکز شهر افزایش چشم‌گیری یافته و تقاضا برای خدمات و امکانات شهری مانند فروشگاه‌ها، خدمات عمومی و مغازه‌ها رو به رشد گذاشته‌است. در ادامهٔ توسعهٔ مرکز شهر، بسیاری از ساختمان‌های تاریخی بازسازی شدند. از جمله بازسازی
ساختمان‌های تاریخی بازسازی شدند. از جمله بازسازی هتل اسکیروین در سال ۲۰۰۷ و بازسازی مرکز اول ملی که در حال انجام است. در ۱۹ آوریل ۱۹۹۵، تیموتی مک‌وی بمبی را در برابر ساختمان فدرال آلفرد پی. مورا منفجر کرد. این انفجار ساختمان را نابود کرد (و بقایای آن بعدها در تخریبی کنترل‌شده فروریخت)، بیش از ۱۰۰ ساختمان اطراف آسیب دیدند و ۱۶۸ نفر کشته شدند. محل این فاجعه اکنون به یادمان ملی اکلاهما سیتی و موزه تبدیل شده‌است. از زمان افتتاح این مکان در سال ۲۰۰۰، بیش از سه میلیون نفر از آن بازدید کرده‌اند. هر سال در ۱۹
سه میلیون نفر از آن بازدید کرده‌اند. هر سال در ۱۹ آوریل، بازماندگان، خانواده‌ها و دوستان جان‌باختگان برای قرائت نام قربانیان در آن‌جا گرد هم می‌آیند. مک‌وی در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۱ از طریق تزریق مرگبار اعدام شد. طرح «هسته تا ساحل» (Core-to-Shore) به‌منظور جابجایی بزرگراه بین‌ایالتی ۴۰ به‌میزان ۱ مایل (۱٫۶ کیلومتر) به سمت جنوب ایجاد شد تا با احداث یک بلوار جایگزین، ورودی چشم‌نوازی برای شهر ایجاد کند. این طرح همچنین امکان گسترش بخش مرکزی شهر به سمت رود اکلاهما را فراهم می‌سازد. بخش‌هایی از این پروژه در بستهٔ
را فراهم می‌سازد. بخش‌هایی از این پروژه در بستهٔ سرمایه‌گذاری MAPS 3 که در اواخر سال ۲۰۰۹ به رأی گذاشته شد، گنجانده شده‌است. در سال ۲۰۱۲، شرکت دوان انرژی ساخت برج دِوِن را به پایان رساند که با ارتفاع ۲۵۷ متر، بلندترین ساختمان شهر و ایالت اکلاهما شد. این برج که در میان مردم به «برج دِوِن» شناخته می‌شود، به‌عنوان شاخص‌ترین عنصر در افق شهری اکلاهما سیتی شناخته می‌شود. شهردار وقت، میک کورنت، در مراسم افتتاحیه اظهار داشت: «تأثیر بصری این برج بر شهر چشم‌گیر و بی‌نظیر است. این ساختمان که ساخت آن بیش از سه سال
بی‌نظیر است. این ساختمان که ساخت آن بیش از سه سال به‌طول انجامید، خیلی زود به نمادی از شهر تبدیل شد.» جغرافیا. اکلاهما سیتی در یکی از مسیرهای اصلی ورود به تگزاس و مکزیک قرار دارد و با کلان‌شهر دالاس–فورت ورث تنها سه ساعت رانندگی فاصله دارد. این شهر در منطقهٔ کشور مرزی در مرکز ایالت جای گرفته که آن را به مکان مناسبی برای استقرار دولت ایالتی تبدیل کرده است. بر پایهٔ داده‌های اداره آمار ایالات متحده آمریکا، مساحت کل شهر برابر با است، که از این میان، خشکی و آن آب است. در زمان شهرداری دیوید هولت، این شهر ۴۸۰
آب است. در زمان شهرداری دیوید هولت، این شهر ۴۸۰ جریب خالص به قلمرو خود افزود. اکلاهما سیتی در ناحیهٔ تپه‌های ماسه‌سنگی اکلاهما جای دارد، که به‌خاطر تپه‌هایی به بلندی و دو گونه بلوط، یعنی بلوط بلک‌جک ("Quercus marilandica") و بلوط پست ("Q. stellata")، شناخته می‌شود. بخش شمال‌شرقی شهر و حومه‌های شرقی آن در ناحیهٔ بوم‌شناختی کریس تیمبرز قرار دارند. شهر تقریباً به‌وسیلهٔ رودخانه نورث کانادین (که در محدودهٔ شهری به «رود اکلاهما» تغییر نام داده است) به دو نیم تقسیم شده‌است. این رودخانه زمانی جریان کافی برای
تقسیم شده‌است. این رودخانه زمانی جریان کافی برای طغیان‌های سالانه داشت که باعث خسارت‌هایی در مناطق اطراف، از جمله منطقه تجاری مرکزی و باغ‌وحش نخستین اکلاهما سیتی می‌شد. در دههٔ ۱۹۴۰، سدی برای کنترل سیلاب و کاهش سطح آب رودخانه ساخته شد. در دههٔ ۱۹۹۰، در چارچوب پروژهٔ احیای شهری معروف به MAPS، مجموعه‌ای از سدهای کم‌عمق ساخته شد تا دوباره جریان آب را به بخش رودخانه‌ای که از نزدیکی مرکز شهر عبور می‌کرد بازگرداند. این شهر سه دریاچهٔ بزرگ دارد: دریاچه هفنر و دریاچه اورهولسر در بخش شمال‌غربی، و بزرگ‌ترین آن‌ها،
اورهولسر در بخش شمال‌غربی، و بزرگ‌ترین آن‌ها، دریاچه استنلی درِیپر در ناحیه‌ای کم‌جمعیت در جنوب‌شرق دور شهر. تراکم جمعیت اعلام‌شده برای اکلاهما سیتی بر پایهٔ محدودهٔ قانونی شهر می‌تواند گمراه‌کننده باشد، چرا که ناحیهٔ شهری آن تنها حدود را در بر می‌گیرد و در سال ۲۰۱۳ تراکم جمعیتی معادل برآورد شده‌است، در حالی‌که مناطق بزرگ‌تر و کم‌جمعیت‌تری که حوزه‌های آبخیز روستایی هستند و توسط شهر به قلمرو خود افزوده شده‌اند، باقی‌ماندهٔ را در بر می‌گیرند. اکلاهما سیتی یکی از بزرگ‌ترین شهرهای ایالات متحده است که با قانون
از بزرگ‌ترین شهرهای ایالات متحده است که با قانون هوای پاک (ایالات متحده آمریکا) هم‌خوانی کامل دارد. اقتصاد. دوان انرجی یکی از شرکت‌های نفتی بزرگ آمریکا در این شهر مرکزیت دارد. ورزش. تیم اکلاهما سیتی تاندر که در لیگ بسکتبال (ان بی ای) حضور دارد، متعلق به این شهر است.
پرشیا نام شهری کوچک در ایالت آیووا در آمریکا است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۳۶۳ نفر است. مساحت این شهر حدود ۱٫۳ کیلومتر مربع می‌باشد. نامگذاری. این شهرک در سال ۱۸۸۲ به دلیل حضور یک ایرانی در میان نخستین ساکنان این محل که فعالانه در کشیدن راه‌آهن به این محل شرکت کرده بود، ایران (پرشیا Persia) نامگذاری شده‌است.
آیوا (به ژاپنی: アイワ، به انگلیسی: Aiwa) یک برند الکترونیک مصرفی ژاپنی است که نخستین بار در سال ۱۹۵۱ تأسیس شد. آیوا در دهه‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۰ یکی از مشهورترین تولیدکنندگان پخش‌کننده‌های صوتی قابل حمل، بوم‌باکس‌ها، پخش‌کننده‌های CD، سیستم‌های صوتی خانگی و تلویزیون بود. تاریخچه. تأسیس و دوران طلایی (۱۹۵۱–۲۰۰۲). شرکت آیوا در سال ۱۹۵۱ در ژاپن تأسیس شد. نخستین محصول تجاری آن یک میکروفون بود، اما از دهه ۱۹۶۰ به بعد آیوا به تولید ضبط‌ صوت کاست، پخش‌کننده‌های قابل حمل و سیستم صوتی روی آورد. در سال ۱۹۶۴ آیوا نخستین ضبط‌
سیستم صوتی روی آورد. در سال ۱۹۶۴ آیوا نخستین ضبط‌ صوت کاست ژاپنی را معرفی کرد و در ۱۹۶۸ نخستین بوم‌باکس ژاپنی را به بازار عرضه نمود. در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ آیوا به رقیب جدی سونی و پاناسونیک در تولید دستگاه‌های صوتی خانگی و قابل حمل تبدیل شد و محبوبیت جهانی یافت. این شرکت همچنین به خاطر قیمت رقابتی و کیفیت صدای خوب شناخته می‌شد. در سال ۲۰۰۲، شرکت سونی مالکیت کامل آیوا را به دست آورد و محصولات آن را تا سال ۲۰۰۸ با نام تجاری Aiwa عرضه کرد. پس از آن برند عملاً غیرفعال شد. احیای برند (۲۰۱۷ تاکنون). در آوریل
غیرفعال شد. احیای برند (۲۰۱۷ تاکنون). در آوریل ۲۰۱۷ شرکت Towada Audio (تولیدکنندهٔ ژاپنی تجهیزات رادیویی برای سونی) حقوق برند آیوا را خریداری کرد و فعالیت دوبارهٔ آن را آغاز نمود. از سال ۲۰۱۷ به بعد آیوا مجموعه‌ای از محصولات جدید شامل تلویزیون هوشمند، هدفون، اسپیکر، گرامافون و سیستم‌های صوتی خانگی را وارد بازار کرد. محصولات. آیوا در طول فعالیت خود محصولات گوناگونی تولید کرده است، از جمله: نوآوری‌ها. آیوا نخستین شرکتی بود که ضبط‌ صوت کاست ژاپنی و بوم‌باکس ژاپنی را روانهٔ بازار کرد. همچنین در دهه‌های ۱۹۸۰ و
را روانهٔ بازار کرد. همچنین در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به‌عنوان یکی از پیشگامان طراحی‌های جمع‌وجور و مقرون‌به‌صرفه در صنعت صدا شناخته می‌شد.
یونایتد ایرلاینز (به انگلیسی: United Airlines) شرکت هواپیمایی آمریکایی است، که زیرمجموعه‌ای از شرکت یونایتد ایرلاینز هولدینگز به‌شمار می‌آید. شرکت یونایتد ایرلاینز در سال ۱۹۲۶ تأسیس شد و در سال ۲۰۲۴ این شرکت دارای ۱۰۷٬۳۰۰ نفر کارمند است، ناوگان هوایی آن شامل ۱۰۳۷ هواپیما می‌باشد که بیشتر از هواپیماهای بوئینگ و سپس ایرباس تشکیل شده است.
مقیاس ریشتر (Richter scale)، که مقیاس بزرگی ریشتر و مقیاس گوتنبرگ–ریشتر نیز نامیده می‌شود، مقیاسی برای اندازه‌گیری بزرگی زمین‌لرزه است که میزان انرژی آزاد شده در کانون زمین‌لرزه را نشان می‌دهد. این مقیاس توسط چارلز فرانسیس ریشتر با همکاری بنو گوتنبرگ توسعه یافت و در مقاله تاریخی ریشتر در سال ۱۹۳۵ ارائه شد، جایی که او آن را «مقیاس بزرگی» نامید. این مقیاس بعداً با تجدیدنظر به مقیاس بزرگی محلی تغییر نام داد و با ML یا نشان داده می‌شود. به دلیل اشکال‌ها و کاستی‌های مختلف مقیاس بزرگی محلی ریشتر، از این مقیاس
مختلف مقیاس بزرگی محلی ریشتر، از این مقیاس دیگر برای بیان بزرگی زمین‌لرزه استفاده نمی‌شود و اکثر سازمان‌های لرزه‌نگاری اکنون از مقیاس‌های مشابه دیگری مانند مقیاس بزرگی گشتاوری () برای گزارش بزرگی زمین لرزه استفاده می‌کنند، اما بسیاری از رسانه‌های خبری هنوز هم به اشتباه از آن به عنوان بزرگی «ریشتر» یاد می‌کنند. همه مقیاس‌های بزرگی ویژگی لگاریتمی نسخه اصلی مقیاس را حفظ کرده و برای داشتن مقادیر عددی تقریباً قابل مقایسه (به‌طور معمول در مقادیر میانی) مقیاس‌بندی شده‌اند. با توجه به تفاوت در زمین‌لرزه، درک این
شده‌اند. با توجه به تفاوت در زمین‌لرزه، درک این نکته ضروری است که مقیاس ریشتر از لگاریتم رایج صرفاً برای اینکه اندازه‌گیری‌ها قابل کنترل باشد، استفاده می‌کند؛ یعنی زمین‌لرزه‌ای با بزرگی ۳ به‌صورت ۱۰³ عمل می‌کند، در حالی که زمین‌لرزه‌ای با بزرگی ۵، معادل ۱۰۵ است و خوانش لرزه‌نگاری آن، ۱۰۰ برابر بزرگ‌تر است. بزرگی ریشتر. بزرگی ریشتر یک زمین‌لرزه از لگاریتم دامنه امواج ثبت‌شده توسط دستگاه لرزه‌نگار تعیین می‌شود. در این روش دامنه حرکات زمین در فاصله ۱۰۰ کیلومتری محل وقوع زمین‌لرزه توسط دستگاه لرزه‌سنج
کیلومتری محل وقوع زمین‌لرزه توسط دستگاه لرزه‌سنج وود-اندرسون ثبت می‌شود. برای جبران تغییر در فاصله بین لرزه‌نگارهای مختلف و رومرکز زمین‌لرزه، تعدیل‌هایی در اندازه‌گیری گنجانده شده است. فرمول اصلی بزرگی ریشتر بدین صورت است: در این فرمول، حداکثر جابه‌جایی لرزه‌نگار وود-اندرسون، تابع تجربی فقط به فاصله رومرکزی ایستگاه، formula_2، بستگی دارد. در عمل، برای به دست آوردن مقدار ، مقادیر خوانده‌شده از تمام ایستگاه‌های لرزه‌نگاری، پس از تعدیل با اصلاحات مخصوص ایستگاه میانگین‌گیری می‌شوند. به دلیل مبنای لگاریتمی
میانگین‌گیری می‌شوند. به دلیل مبنای لگاریتمی مقیاس، هر عدد کامل افزایش در بزرگی، نشان‌دهنده افزایش ده‌برابری در دامنه اندازه‌گیری‌شده است. از نظر انرژی، با هر یک عدد افزایش بزرگی، مقدار انرژی آزادشده حدود ۳۱٫۶ برابر می‌شود و و هر افزایش ۰٫۲ در مقیاس ریشتر، معادل تقریباً دو برابر شدن انرژی آزادشده است. بزرگی محلی ریشتر به صورت لگاریتم مبنای ۱۰ دامنه موج لرزه‌ای در فاصله ۱۰۰ کیلومتری دستگاه لرزه‌نگار تعریف می‌شود. اگر بزرگی زمین‌لرزه‌ای M در مقیاس ریشتر باشد. انرژی آزادشده آن زمین‌لرزه برابر با E در یکای
انرژی آزادشده آن زمین‌لرزه برابر با E در یکای اِرگ خواهد بود: formula_3 معادله بالا نشان می‌دهد که اضافه شدن هر یک درجه به بزرگی زمین‌لرزه، انرژی آزاد شده آن تقریباً ۱٫۵^۱۰ یا ۳۱٫۶ برابر بیشتر می‌شود. انرژی یک زمین‌لرزه با بزرگی ۸، برابر با انرژی انفجار یک میلیارد تن تی‌اِن‌تی برآورد شده است. زمین‌لرزه‌های با بزرگی کمتر از ۴، بارها در طول سال رخ می‌دهند؛ اما توسط انسان حس نشده و معمولاً خطری نیز به همراه ندارند. رویدادهای لرزه‌ای با بزرگی بیش از ۴٫۵ به اندازه کافی قوی هستند که توسط یک لرزه‌نگار در هر نقطه
کافی قوی هستند که توسط یک لرزه‌نگار در هر نقطه از جهان ثبت شوند، تا زمانی که حسگرهای آن در منطقه سایه زمین‌لرزه قرار نگرفته باشند. در جدول زیر اثرات معمول زمین‌لرزه‌های با بزرگی‌های مختلف در نزدیکی رومرکز زمین‌لرزه توضیح داده شده است. اعداد جدول، مقادیر معمول هستند و ممکن است در یک رویداد آینده دقیق نباشند، زیرا شدت و اثرات زمینی نه‌تنها به بزرگی، بلکه به فاصله تا کانون زمین‌لرزه، ژرفای کانونی زمین‌لرزه در زیر کانون آن، موقعیت رومرکز و وضعیت زمین‌شناسی محل نیز بستگی دارد. شدت و تعداد مرگ و میر زمین‌لرزه به
بستگی دارد. شدت و تعداد مرگ و میر زمین‌لرزه به عوامل مختلفی از جمله عمق زمین‌لرزه، محل کانون و تراکم جمعیت بستگی دارد و می‌تواند به‌طور گسترده‌ای متفاوت باشد. سالانه میلیون‌ها زمین‌لرزه جزئی معادل صدها لرزه در هر ساعت از شبانه‌روز در سراسر جهان رخ می‌دهد. از سوی دیگر، زمین‌لرزه‌هایی با بزرگی ۸٫۰≥ به‌طور متوسط سالی یک بار رخ می‌دهد. زمین‌لرزه ۱۹۶۰ والدیویا در ۲۲ مه ۱۹۶۰ با بزرگی ۹٫۵ در مقیاس بزرگی گشتاوری، بزرگ‌ترین زمین‌لرزه ثبت‌شده تاریخ است. به گفته سوزان هاف، دانشمند لرزه‌شناس، زمین‌لرزه‌ای با بزرگی ۱۰
هاف، دانشمند لرزه‌شناس، زمین‌لرزه‌ای با بزرگی ۱۰ ممکن است نشان‌دهنده حد بالای پهنه‌های قابلیت زمین‌ساختی زمین در نتیجه گسیختگی بزرگ‌ترین کمربند پیوسته گسلی (در امتداد سواحل اقیانوس آرام قاره آمریکا) باشد. در پژوهشی در دانشگاه توهوکوی ژاپن دریافتند که در صورت گسیختگی همزمان ترکیب گسل‌هایی به طول از درازگودال ژاپن تا درازگودال کوریل–کامچاتکا و جابه‌جایی آن‌ها به میزان (یا اگر یک گسیختگی بزرگ‌مقیاس مشابه در جای دیگری رخ دهد)، زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۱۰ از لحاظ نظری امکان‌پذیر است. چنین زمین‌لرزه‌ای باعث حرکت و
امکان‌پذیر است. چنین زمین‌لرزه‌ای باعث حرکت و جنبش زمین تا یک ساعت شده و در حالی که زمین هنوز می‌لرزد، سونامی به سواحل برخورد می‌کند. در صورت وقوع چینین رویدادی، احتمال این نوع زمین‌لرزه ۱ در هر ۱۰٬۰۰۰ سال خواهد بود. تاریخچه. تا پیش از توسعه مقیاس بزرگی، تنها معیار اندازه‌گیری قدرت یا "اندازه" زمین‌لرزه، ارزیابی ذهنی از شدت لرزش مشاهده‌شده در نزدیکی رومرکز زمین‌لرزه بود که با استفاده از انواع مختلف مقیاس‌های شدت لرزه‌ای مانند مقیاس روسی–فورل اندازه‌گیری می‌شد ("اندازه" به معنای مقدار انرژی آزاد شده استفاده
("اندازه" به معنای مقدار انرژی آزاد شده استفاده می‌شود، نه به اندازه ناحیه تحت تأثیر لرزش. اگرچه زمین لرزه‌های با انرژی بالاتر، بسته به زمین‌شناسی محلی، منطقه وسیع‌تری را تحت تأثیر قرار می‌دهند). در سال ۱۸۸۳، جان میلن بیان کرد که لرزش زمین‌لرزه‌های بزرگ ممکن است امواج قابل تشخیص در سراسر جهان ایجاد کند. در ۱۸۹۹ دانشمندی به نام فون ربور پاشویتز (E. Von Rehbur Paschvitz) در آلمان، امواج لرزه‌ای منتسب به زمین‌لرزه‌ای در توکیو را مشاهده کرد. در دهه ۱۹۲۰ هری او. وود و جان آگوست اندرسون لرزه‌سنج وود–اندرسون را
وود و جان آگوست اندرسون لرزه‌سنج وود–اندرسون را توسعه دادند که یکی از نخستین ابزارهای کاربردی برای ثبت امواج لرزه‌ای به‌شمار می‌رود. وود سپس با حمایت مؤسسه فناوری کالیفرنیا و بنیاد کارنگی برای علوم شبکه‌ای از دستگاه‌های لرزه‌نگار را ساخت که در امتداد جنوبی کالیفرنیا کشیده شده بود. او همچنین چارلز فرانسیس ریشتر جوان و ناشناخته را برای اندازه‌گیری لرزه‌نگاری و مکان‌یابی زمین‌لرزه‌های تولیدکننده امواج لرزه‌ای به خدمت گرفت. در سال ۱۹۳۱ کیو واداتی نشان داد که چگونه چندین زمین‌لرزه قوی در ژاپن را با استفاده از
چندین زمین‌لرزه قوی در ژاپن را با استفاده از دامنه لرزش مشاهده‌شده در فواصل مختلف از کانون زمین‌لرزه اندازه‌گیری کرده است. وی سپس لگاریتم دامنه را در برابر فاصله ترسیم کرد و یک سری منحنی پیدا کرد که همبستگی تقریبی با بزرگی تخمینی زمین‌لرزه‌ها را نشان می‌داد. ریشتر برخی از مشکلات را با این روش حل کرد و سپس با استفاده از داده‌های گردآوری‌شده توسط همکارش بنو گوتنبرگ، منحنی‌های مشابهی تولید کرد و تأیید کرد که می‌توان از آنها برای مقایسه بزرگی نسبی زلزله‌های مختلف استفاده کرد. برای تولید یک روش عملی برای تعیین
استفاده کرد. برای تولید یک روش عملی برای تعیین یک اندازه مطلق بزرگی، پیشرفت‌های بیشتری لازم بود. نخست، برای گستره وسیعی از مقادیر ممکن، ریشتر پیشنهاد گوتنبرگ را در مورد مقیاس لگاریتمی پذیرفت، که در آن هر مرحله نشان دهنده افزایش ده برابری بزرگی است، مشابه مقیاس قدر که توسط اخترشناسان برای روشنایی ستاره استفاده می‌شود. دوم، او می‌خواست بزرگی صفر در حدود حد ادراک انسان باشد. سوم، وی لرزه‌سنج وود–اندرسون را به عنوان ابزار استاندارد برای تولید لرزه‌نگارها تعیین و مشخص کرد. سپس بزرگی به عنوان «لگاریتم حداکثر
و مشخص کرد. سپس بزرگی به عنوان «لگاریتم حداکثر دامنه ردیابی، بیان‌شده در میکرون» که در فاصله اندازه‌گیری می‌شود، تعریف شد. مقیاس با تعریف یک لرزش بزرگی ۰ به عنوان لرزشی که (در فاصله ) باعث ایجاد حداکثر دامنه ۱ میکرون (۱ میکرومتر یا ۰٫۰۰۱ میلی‌متر) را بر روی لرزه‌نگاشت ثبت‌شده توسط لرزه‌سنج پیچشی وود–اندرسون می‌شود، کالیبره کرد. در نهایت، ریشتر جدولی از اصلاحات فاصله را محاسبه کرد در آن برای مسافت‌های کمتر از ۲۰۰ کیلومتر، میرایی به شدت تحت تأثیر ساختار و ویژگی‌های زمین‌شناسی منطقه است. سرانجام در سال ۱۹۳۵
زمین‌شناسی منطقه است. سرانجام در سال ۱۹۳۵ جهت تعیین انرژی آزاد شده توسط هر زمین‌لرزه، معادله‌ای توسط ریشتر و گوتنبرگ ارائه شد که میزان انرژی آزاد شده در کانون زمین‌لرزه را بر اساس لگاریتم بیشترین مقدار جابه‌جایی افقی ثبت شده توسط دستگاه لرزه‌سنج مشخص می‌کرد. هنگامی که ریشتر مقیاس به‌دست‌آمده را در سال ۱۹۳۵ ارائه کرد، آن را (به پیشنهاد هری وود) به سادگی یک مقیاس «بزرگی» نامید. به نظر می‌رسد که عنوان مقیاس «بزرگی ریشتر» از زمانی شروع شد که پری بایرلی به مطبوعات گفت که این مقیاس ریشتر است و «باید به آن اشاره
گفت که این مقیاس ریشتر است و «باید به آن اشاره کرد.» در سال ۱۹۵۶، گوتنبرگ و ریشتر، در حالی که هنوز به «مقیاس بزرگی» اشاره می‌کنند، آن را «بزرگی محلی» نامیدند و برای متمایز کردن آن از دو مقیاس دیگری که توسعه داده بودند یعنی بزرگی موج سطحی (MS) و بزرگی موج حجمی (MB)، بزرگی محلی را با نماد نشان دادند. ایرادها و راه حل. مقیاس ریشتر برای متخصصان لرزه‌شناسی تنها یک معیار از معیارهای سنجش زمین‌لرزه است که بزرگی محلی زمین‌لرزه را به صورت لگاریتم بزرگ‌ترین دامنه موج ثبت‌شده روی لرزه‌نگار برحسب میکرون نسبت به دامنه
ثبت‌شده روی لرزه‌نگار برحسب میکرون نسبت به دامنه استاندارد و برای فاصله ۱۰۰ کیلومتری از منشأ زمین‌لرزه تعریف می‌کند. میزان انرژی رسیده به هر نقطه از سطح زمین علاوه بر میزان انرژی آزادشده در کانون زمین‌لرزه به مجموعه عواملی نظیر عمق زمین‌لرزه (فاصله کانون زمین‌لرزه از رومرکز)، جنس خاک و … بستگی دارد. به بیان دیگر ریشتر تنها از روی دامنه بلندترین موج لرزه‌ها، بزرگی زمین‌لرزه را محاسبه می‌کند و هیچ مشخصه فیزیکی اساسی دیگری از امواج زمین‌لرزه برای محاسبه در نظر گرفته نمی‌شود. ایرادی که خود ریشتر نیز به آن