payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شده‌است. زربین در استان ایلام. بیش از ۲۲ اصله سرو زربین با دیرینگی‌ای بیش از ۳۸۵۰ سال در استان ایلام در روستای «بان‌سول» در بخش «چوار» از توابع شهرستان ایلام جای دارند. این درخت‌های کهن به صورت ثبت‌نشده باقی‌مانده‌اند و نامی از آن‌ها در جایی نیست. در سال‌های اخیر به غیر از سوزاندن این درختان سرو توسط مردم، گرد و غبار و خشکیدگی و همچنین بریدن شاخ و برگ‌های درختان سرو ایلام، باعث نابودی شماری از این درختان شده‌است. تلاش برای نگهداری این سروها در دست بررسی است و معاون فنی منابع طبیعی استان ایلام در این باره
و معاون فنی منابع طبیعی استان ایلام در این باره گفته است، «مناطقی هستند که به‌دست ادارهٔ کل منابع طبیعی استان ایلام شناسایی می‌شوند تا گونه‌های ژنتیکی و بسیار کمیاب در آن‌ها زیر چتر نگهداری بیشتر جای بگیرند.» نام‌های زربین در منطقه‌های مختلف. به این گونه سروی، در گیلان «زربین»، علی‌آباد کتول «سر»، رامیان «سُوُر» (Sowor)، آمل «سورش» و شیراز «وهل واهل» گفته می‌شود و در عربی نام آن سرو المتوسط یا «شجرة الحیاة» است. به زبان کُردی سول گفته می شود.
سرو ناز (در طب سنتی بخاطر میوه‌اش جوز السرو نامیده می‌شود) درختی است همیشه‌سبز از دسته مخروطیان (Pinophyta) رده ناژویان (Pinopsida)، راسته کاج‌سانان (Pinales)، تیره سرویان (Cupressaceae)، سرده سرو (Cupressus). در ایران این درخت را سرو شیراز هم می‌خوانند. گونه‌ای از سرو ناز که مخروطی با گسترش افقی زربین (Cupressus sempervirens var. horizontalis) نامیده می‌شود. سروناز در اساطیر. هرچند درخت سرو زیرگونه‌های بسیاری دارد اما با توجه به شکل ایستاده و راست قامت درخت سرو ناز (سرو شیراز)، می‌توان گفت که هرکجا در
درخت سرو ناز (سرو شیراز)، می‌توان گفت که هرکجا در اساطیر و افسانه‌ها سخن از درخت سرو آمده منظور سروناز است. این درخت همواره نمادی از پایداری، آزادگی، سرسبزی و شادابی بوده و در برابر پلیدی، سرما و خشکی پایداری می‌کند. سرو در کنار درخت چنار و انار همواره مورد ستایش ایرانیان بوده‌است. درخت سرو در ایران باستان درختی مقدس و ستوده شده می‌باشد. ستایش سرو به پیش از زرتشت و دوره میتراییسم بازمی‌گردد با این حال ایرانیان در دوره زرتشت و پس از آن نیز برای این درخت جایگاه ویژه قائل بوده‌اند. یکی از نامدارترین سروهای
ویژه قائل بوده‌اند. یکی از نامدارترین سروهای اساطیری ایران سرونازی است که گویا به دست زرتشت پیامبر ایران باستان در شهر کاشمر (یا ترشیز) استان خراسان کاشته شده بود. فردوسی در شاهنامه در چندین بیت به این سرو اشاره کرده‌است: یکی سرو آزاد بود از بهشت به پیش دَرِ آذر آن را بِکِشت نوشتی بر زاد سروِ سهی که پذیرفت گشتاسب دین بهی گوا کرد مر سرو آزاد را چنین گستراند خرد داد را چو چندی برآمد بر این سالیان مر آن سرو استبر گشتن میان چنان گشت آزاد سرو بلند که بر گرد او برنگشتی کمند. آوازه این سرو به متوکل عباسی می‌رسد و
کمند. آوازه این سرو به متوکل عباسی می‌رسد و او دستور می‌دهد که این درخت بریده شود زرتشتیان پیشنهاد پرداخت پنج هزار سکه زر به گماشته متوکل می‌دهند تا از بریده شدن سرو جلوگیری شود اما این کار مؤثر نمی‌افتد و سرو را می‌برند. سروهای نامی دیگر سرو شهرستانک و سرو قدمگاه بوانات فارس و سرو چهار هزار ساله ابرکوه در استان یزد است که کهن‌ترین درختان ایران(و یا شاید جاندار)به‌شمار می‌رود. در دیگر موارد هم درخت سرو و به ویژه سروناز بسیار ستوده شده‌است. چنانچه در تخت جمشید یا پارسه تصاویری از این درخت بر بدنه بنا کنده
یا پارسه تصاویری از این درخت بر بدنه بنا کنده کاری شده‌است. گویا بر بنیان همان باورهای مهری و زرتشتی که در فرهنگ ایرانی گسترده شده، نیاکانمان نام‌هایی چون «سروناز» را بر فرزندان خود می‌نهادند و در هنگام زایش فرزندانشان به جای قربانی کردن جانداران، به نام نوزاد درخت سروی می‌کاشتند تا سرو آزاد و فرزندشان باهم بزرگ شوند و زندگی سبز و سرنوشتی روشن داشته باشند. سروناز در ادبیات. از آنجا که سرونازهای بسیاری در شهر شیراز کاشته شده این شهر به شهر سروناز مشهور گشته؛ و شاید از همین روست که در آثار شعرای بسیاری به
و شاید از همین روست که در آثار شعرای بسیاری به ویژه از سرزمین فارس سرو را نمادی از قامت راست و بالا دانسته‌اند. چنانچه سعدی شیرازی می‌گوید: آن سرو ناز بین که چه خوش می‌رود به راه وآن چشم آهوانه که چون می‌کند نگاه و یا حافظ می‌گوید: ای سرو ناز حسن که خوش می‌روی به ناز عشاق را به ناز تو هر لحظه صد نیاز و به‌طور کلی در شعر سعدی بیش از شعرای دیگر به سرو پرداخته شده و از این واژه بهره‌گیری شده‌است. فردوسی هم بارها در اشعار خود به درخت سرو اشاره داشته اما به‌طور ویژه نیز می‌گوید: دو تا گشت آن سرو نازان به باغ
ویژه نیز می‌گوید: دو تا گشت آن سرو نازان به باغ همان تیره گشت آن گرامی چراغ سروناز در معماری. از آنجا که سرو درختی ستوده شده در فرهنگ ایرانی است، در معماری هم به عنوان بازتاب فرهنگ هر دوره و زمان بسیار به کار رفته‌است و گویی عضوی جدایی ناپذیر از باغ‌های بهشت گونه یا پردیسهای ایرانی است. نمود بارز بهره‌گیری از این درخت اساطیری در معماری را می‌توان در باغ‌های شیراز و به ویژه در باغ ارم دید. به علت اهمیت این درخت در معماری و شهرسازی، در شهر شیراز خیابان مجاور باغ ارم در کوی عرفان را خیابان سروناز نام
مجاور باغ ارم در کوی عرفان را خیابان سروناز نام نهاده‌اند. سروناز در هنرهای تجسمی. افزون بر همه گفته‌های بالا دربارهٔ این درخت، سرو همواره جزو مهم‌ترین عناصر دیداری در هنرهای تجسمی بوده‌است. بسیاری از الگوهای طراحی به ویژه در دستبافت‌های اقوام گوناگون برگرفته از طرح این درخت است که مهم‌ترین آنها طرح بته جقه می‌باشد که طرحی انتزاعی از سرو است و به آن سرو خمیده نیز گفته می‌شود. همچنین از طرح درخت سرو ناز در نقاشی، مینیاتور، شیشه‌گری، کاشی‌کاری و دیگر هنرهای تجسمی نیز بهره‌های فراوانی برده‌اند. جستار وابسته.
نیز بهره‌های فراوانی برده‌اند. جستار وابسته. سرو هرزویل
عباس اقبال آشتیانی (۱۳۱۴ه‍.ق / ۱۲۷۵ خورشیدی – ۲۱ بهمن ۱۳۳۴ خورشیدی) مورخ، ادیب و نویسنده معاصر ایرانی بود. زندگی‌نامه. عباس اقبال آشتیانی فرزند محمدعلی آشتیانی در سال ۱۲۷۵ خورشیدی در آشتیان زاده شد. پس از آموختن دروس ابتدایی در سال ۱۳۲۸ قمری به تهران آمد و ابتدا در مدرسهٔ شرکت گلستان و سپس در مدرسه دارالفنون تحصیل کرد. پس از فراغت از تحصیل در دارالفنون به معلمی در همان مدرسه انتخاب شد و معاونت کتابخانهٔ عمومی معارف را نیز به عهده گرفت. پس از تأسیس دارالمعلمین عالی با توجه به درخشندگی خاصی که در دارالفنون از
عالی با توجه به درخشندگی خاصی که در دارالفنون از خود نشان داده بود، برای تدریس دعوت شد و سال‌ها تدریس ادبیات، تاریخ و جغرافیا در دارالمعلمین عالی و همچنین در مدارس نظام و علوم سیاسی بر عهدهٔ او بود. اقبال سمت معلمی در مدرسهٔ نظام را هم به‌عهده داشت و در سال ۱۳۰۴ با سمت منشی هیئت نظامی ایران به پاریس رفت، و در آنجا به مطالعه و تحقیق در کتابخانه‌ها و تکمیل دانش خود ادامه داد و دورهٔ لیسانس ادبیات را نیز در دانشگاه سوربن گذراند. اقبال در پاریس با محمد قزوینی مراوده یافت و از همکاری و راهنمایی او در تحقیق و
مراوده یافت و از همکاری و راهنمایی او در تحقیق و تصحیح متون بهره جست. پس از بازگشت به ایران از ابتدای تأسیس دانشگاه تهران در سال ۱۳۱۳ به استادی دانشگاه برگزیده شد. در سال ۱۳۱۷ به عضویت فرهنگستان ایران انتخاب شد، اما بارها مخالفت صریح خود را با نحوهٔ کار فرهنگستان اعلام کرد. از سال ۱۳۲۳ تا ۱۳۲۸ مجله یادگار را در تهران منتشر کرد و نیز به تأسیس انجمن نشر آثار ایران مبادرت ورزید که نشر متون کهن فارسی را در نظر داشت. در سال ۱۳۲۸ در حالی که از تعطیل اجباری مجلهٔ یادگار آزرده‌خاطر بود، با سمت رایزن فرهنگی ایران
یادگار آزرده‌خاطر بود، با سمت رایزن فرهنگی ایران در ترکیه به آنکارا رفت. در بهار ۱۳۳۳ در کنگرهٔ هزارهٔ ابن سینا در تهران حضور یافت و سخنرانی او مورد توجه قرار گرفت. در ۲۱ آبان‌ماه ۱۳۳۴ در حالی که متصدی سمت رایزنی فرهنگی ایران در ایتالیا بود در شهر رم در ۵۹ سالگی درگذشت. عباس اقبال طی سال‌های فعالیت نویسندگی خود تعداد پرشماری مقاله در زمینه‌های ادبی، تاریخی و اجتماعی از خود به یادگار نهاد. این مقاله‌ها در مجله‌هایی چون بهار، دانشکده، مهر، ایرانشهر، ارمغان، یغما، فروغ و تربیت انتشار یافت. خود او مجلهٔ یادگار
فروغ و تربیت انتشار یافت. خود او مجلهٔ یادگار را تأسیس کرد و به مدت پنج سال از ۱۳۲۳ تا ۱۳۲۸ انتشار داد که در میان معدود نشریات ادبی و تاریخی آن زمان کاملاً متمایز است. عباس اقبال آشتیانی را بنیان‌گذار مقاله‌نویسی به معنی فنی آن در ایران دانسته‌اند. عباس اقبال پژوهشگری پرکار و مورخی صمیمی و ادیبی آگاه به مقتضای زمان بود. او بعد از محمد قزوینی در شمار معدود پژوهشگرانی است که شیوهٔ جدید تحقیق علمی را در تاریخ‌نویسی و تصحیح متون رواج دادند. نخستین کتابی که از او منتشر شد دورهٔ تاریخ عمومی برای سال اول دبیرستان
منتشر شد دورهٔ تاریخ عمومی برای سال اول دبیرستان بود. عباس اقبال در شمار نخستین پژوهشگرانی است که شیوهٔ ساده‌نویسی و تصحیح متون در ایران بعد از مشروطیت را دایر کردند. شیوهٔ اقبال در تاریخ‌نویسی شیوه‌ای التقاطی است، بدین معنی که امانت تاریخ‌نویسان قدیم ایرانی و اسلامی را با روش انتقادی مورخان غربی توأم ساخته‌است. بخصوص در نوشتن تاریخ ایران، هدف اقبال به گفتهٔ خودش آگاه ساختن ایرانیان به سابقهٔ درخشان کشور اجدادی خود و وضع جغرافیایی سرزمین ایران است. در روزگاری که اقبال به نوشتن تاریخ برای دورهٔ متوسطه
روزگاری که اقبال به نوشتن تاریخ برای دورهٔ متوسطه پرداخت، گذشته از گروهی بسیار معدود، شیوهٔ رایج، بیشتر شیوهٔ مورخان و متکلفان دوران قاجار بود. دورهٔ تاریخ عمومی برای کلاس‌های متوسطه دارای چنان اعتباری بود که تا سال‌ها بعد آنچه تاریخ عمومی برای مدارس ایران نوشته شده تقلید از کتاب او بوده‌است.
بگذار به تو بگویم کجا بوده ام (به انگلیسی: Let Me Tell You Where I've Been ) نام مجموعه‌ای از اشعار، داستان‌های کوتاه و مقالاتی از ۵۳ نویسنده زن ایرانی خارج از ایران است که بیش از یکصد داستان کوتاه، شعر و مقاله از زنان ایرانی مهاجر را در بر می‌گیرد. این کتاب به انگلیسی و توسط پرسیس کریم، نویسنده ایرانی‌تبار مقیم آمریکا تهیه شده است. مشخصات کتاب.
داغ ننگ رمانی تاریخی نوشتهٔ نویسنده آمریکایی ناتانیل هاوثورن است که در سال ۱۸۵۰ به چاپ رسید. داستان آن درشهر بوستون، در جامعه شدیداً مذهبی و پیوریتن ایالت ماساچوست آمریکا (نیو انگلند) در قرن هفدهم اتفاق می‌افتد و در مورد زن جوانی است به نام هستر پرین که بخاطر ارتکاب به گناه زنا محکوم به بر تن داشتن "داغ ننگ" یا "حرف سرخ" تا پایان عمر خویش می‌شود. هاوثورن در این داستان مانند دیگر داستان‌هایش به مفهوم گناه می‌پردازد. این کتاب با ترجمه سیمین دانشور ابتدا در سال ۱۳۳۳ از انتشارات فرانکلین به چاپ رسید و چندین بار
۱۳۳۳ از انتشارات فرانکلین به چاپ رسید و چندین بار تجدید چاپ شد. خلاصه داستان. هستر پرین زن جوان و متأهلی است که گفته می‌شود که همسرش سال‌ها پیش به مسافرتی رفته ولی هرگز برنگشته و همگان به یقین رسیده‌اند که وی مرده‌است. داستان از جایی آغاز می‌شود که هستر به علت ارتکاب زنا با مهم‌ترین کشیش شهر، آرتور دیمزدیل، صاحب بچه‌ای به نام پرل می‌شود و رسوایی این جرم و گناه بزرگ را آ شکار می‌سازد، بنابراین هستر در زندان به سر می‌برد. از او خواسته می‌شود که نام پدر بچه را افشاء نماید تا او نیز محاکمه گردد. اما هستر بسیار
افشاء نماید تا او نیز محاکمه گردد. اما هستر بسیار وفادار و شجاع است و از انجام این کار خودداری می‌کند. حکم مجازات او این است که می‌بایست همراه با فرزند حرام خویش در وسط شهر و در نزد عموم بر روی سکوی اعدام ایستاده تا همگان او را ببینند، و نیز تا پایان عمر خویش همواره باید داغ ننگ یا اسکارلت لتر را بر روی سینه‌اش به تن داشته باشد که همیشه به عنوان یک زنا کار میان مردم شناخته شود. او این مجازات را با افتخار می‌پذیرد و زیر بار رسوایی و تحقیرهایی که جامعه به او تحمیل می‌کند شکست نمی‌خورد تا اینکه رفته رفته با
تحمیل می‌کند شکست نمی‌خورد تا اینکه رفته رفته با اعمال خیرخواهانه‌اش نگاه جامعه را به سوی خود تغییر داده و در انتهای داستان حرف A بر روی سینه‌اش به‌جای زناکار نمایانگر کلمه اَنجل به معنی فرشته می‌شود. اما دیمز دیل نیز از افشاء رابطه‌اش با هستر هراس دارد، زیرا این امر می‌تواند به رسوایی او که کشیش معروف و محترم شهر است یا حتی اعدامش بینجامد؛ بنابراین وی وجه پاک و متقی خود را در نزد مردم حفظ می‌کند، اما ذهناً و در وجود خویش بسیار از این گناه و همچنین ننگ ترسویی و تزویر رنج می‌برد. پیدا شدن دوباره همسر هستر،
و تزویر رنج می‌برد. پیدا شدن دوباره همسر هستر، راجر چیلینگ‌وورث که در ابتدا گمان می‌شد که مرده، و نفوذ وی در زندگی دیمزدیل به عنوان یک طبیب باعث کشمکش و رنج روحی شدیدتری در او می‌گردد. گویی که چیلینگ‌وورث به‌طور مخفیانه و با زنده نگاه داشتن جسم دیمزدیل و تشدید کردن عذاب روحی‌اش در حال انتقام گرفتن از اوست. سر انجام این عذاب روحی او را به بیماری ناشناخته‌ای مبتلا می‌کند و باعث مرگ وی می‌شود، درست چند لحظه پس از اینکه او در جمع عموم مردم، در کنار هستر و بر روی همان سکوی اعدام شهر که روزی هستر به تنهایی بر
روی همان سکوی اعدام شهر که روزی هستر به تنهایی بر روی آن ایستاده بود، به گناه خویش اعتراف می‌کند. موضوع داستان. هاوثورن در این داستان مانند دیگر داستان‌هایش به مفهوم گناه اشاره دارد. در نظر او گناه کردن اجتناب ناپذیر است زیرا جزء طبیعت انسان است، بنابراین اهمیت چندانی ندارد، بلکه آنچه حائز اهمیت است توبه پس از گناه و سعی و تلاش در جبران آن و در نتیجه رسیدن به رستگاری است. در واقع گناه راهی برای رسیدن به رستگاری است.
آندره‌آ پیرلو بازیکن پیشین و سرمربی کنونی فوتبال اهل ایتالیا است. پیرلو فعالیت باشگاهی خود را در سال ۱۹۹۵ به عنوان هافبک تهاجمی با باشگاه برشا آغاز کرد و در سال ۱۹۹۷ عنوان قهرمانی سری بی را به دست آورد. وی یک سال بعد با باشگاه اینترمیلان در سری آ قرارداد امضا کرد، اما مدت زمان محدود بازی باعث شد که او به رقیب همشهری یعنی میلان در سال ۲۰۰۱ بپیوندد. در آنجا پیرلو به یک بازی‌ساز عمیق در کلاس جهانی بالغ شد و دو عنوان قهرمانی سری آ، دو لیگ قهرمانان اروپا، دو سوپر جام اروپا، یک جام باشگاه‌های جهان، یک جام حذفی
جام اروپا، یک جام باشگاه‌های جهان، یک جام حذفی ایتالیا و یک سوپر جام ایتالیا بدست آورد. وی در سال ۲۰۱۱، میلان را به یوونتوس ترک کرد و در آنجا چهار قهرمانی متوالی در سری آ و همچنین دو قهرمانی سوپر جام ایتالیا و یک قهرمانی دیگر در جام حذفی ایتالیا به دست آورد. در سال ۲۰۱۵، پیرلو به باشگاه نیویورک سیتی پیوست، وی قبل از بازنشستگی در سال ۲۰۱۷ به مدت دو سال در این تیم بازی کرد. در سطح بین‌المللی، پیرلو ۱۱۶ مسابقه برای تیم ملی فوتبال ایتالیا انجام داده است. او اولین بازی خود را برای بزرگسالان در سال ۲۰۰۲ انجام
بازی خود را برای بزرگسالان در سال ۲۰۰۲ انجام داد و در المپیک ۲۰۰۴ به عنوان کاپیتان ملت خود به مدال برنز رسید. پیرلو در قهرمانی ایتالیا در جام جهانی ۲۰۰۶ فیفا نقش مهمی داشت و توپ برنز را به دست آورد. او همان موفقیت را تکرار کرد که ایتالیا را به فینال جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲ رساند. پیرلو همچنین نماینده کشورش در جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۴ و ۲۰۰۸، جام جهانی ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴ و جام کنفدراسیون‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۳ بود. پیرلو پنج بار در جایزه بهترین بازی‌ساز جهانی فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال بین سالهای ۲۰۰۶ و ۲۰۱۵ در
تاریخ و آمار فوتبال بین سالهای ۲۰۰۶ و ۲۰۱۵ در چهار تیم برتر قرار گرفت. او در سال ۲۰۱۱ چهارمین جایزه بهترین بازیکن اروپا و هفتم در سال ۲۰۱۵، در حالی که سه بار به عنوان فوتبالیست سال سری آ انتخاب شد، چهار بار به تیم سال سری آ راه یافت. پیرلو در سال ۲۰۱۲ در تیم سال یوفا معرفی شد. سه بار برای توپ طلا در ده بازیکن برتر قرار گرفت و در سال ۲۰۱۶ به‌عنوان ستاره لیگ برتر فوتبال ایالات متحده آمریکا انتخاب شد. در سال ۲۰۱۹، پیرلو به تالار مشاهیر فوتبال ایتالیا راه یافت. همواره از وی به دلیل نگاه تیزبینش و هوش بالا در
همواره از وی به دلیل نگاه تیزبینش و هوش بالا در بازیخوانی و یافتن فضاهای کور تسلط بالا در دربلینگ و حفظ توپ و مهم‌ترین ویژگی بازی او یعنی پاس‌های بسیار دقیقش و همین‌طور نواختن ضربات آزاد خطرناک از وی به عنوان بهترین‌های تاریخ در پست خودش یاد می‌شود. سرآغاز زندگی. آندره آ پیرلو زادهٔ یک خانوادهٔ ثروتمند است و پدر او دارای دو مرکز بزرگ ذوب آهن می‌باشد. از آنجایی که خانواده پیرلو علاقه‌مند به بازی فوتبال هستند آندره آ را در بازی فوتبال پشتیبانی می‌کردند. پیرلو دارای یک برادر می‌باشد که ۳ سال از او بزرگ‌تر است
دارای یک برادر می‌باشد که ۳ سال از او بزرگ‌تر است وی همچنین خواهری دارد که ۱۰ سال از او جوان‌تر است. تیم‌های باشگاهی. پیرلو در سال ۱۹۹۵ و در مقابل رجینا نخستین بازی خودش برای تیم برشا را انجام داد و کارش را با نقش هافبک هجومی آغاز کرد ولی در برشا و زیر نظر کارلو مازونه (Carlo Mazzone) سرمربی برشا به هافبک دفاعی بازیساز یا اصطلاحاً در پست رجیستا که در ایتالیایی به معنی کارگردان است، تبدیل شد و روبرتو باجو نقش هافبک تهاجمی را بر عهده گرفت. شاید قابل توجه‌ترین پاس او در برشا دادن پاس بلندش به روبرتو باجو بود
پاس او در برشا دادن پاس بلندش به روبرتو باجو بود که سبب گل تساوی روبرتو باجو در ورزشگاه دله ال پی تورین و مقابل یوونتوس شد. اینتر. پس از پیوستن به تیم اصلی، توسط مربی وقت، اینتر میرکا لوچسکو (Mircea Lucescu)، به اینتر آورده شد. ماسیمو موراتی در آن فصل(۹۹–۱۹۹۸) چهار بار مربی تیم را عوض کرد و به ترتیب جیجی سیمونی میرکا لوچسکو لوچیانو کاستلینی و روی هاجسون را برای این پست انتخاب کرد که نتیجهٔ آن کسب مقام هشتمی سری آ بود. فصل بعد او به توصیه مارچلو لیپی سرمربی نو اینتر به‌طور قرضی به رجینا پیوست و پس از فصلی
نو اینتر به‌طور قرضی به رجینا پیوست و پس از فصلی خوب، او دوباره به اینتر بازگشت؛ ولی پس از بازگشتش، لیپی دو هفته پس از اینتر اخراج شد و جانشینش مارکو تاردلی، با اینکه پیرلو را به خوبی می‌شناخت و مربی او در تیم زیر ۲۱ سال و تیم المپیک ایتالیا بود، اصلاً به او بازی نمی‌داد. در این فصل فقط چهار بار برای اینتر بازی کرد و نیم فصل دوم را در تیم قبلی اش، برشا، به صورت قرضی گذراند. آث میلان. پس از سه فصل نه چندان خوب در اینتر، پیرلو در ازای ۱۲ میلیارد لیر (۹٬۶ میلیون یورو) و گولی مین پیترو آرژانتینی (Guly) به تیم
یورو) و گولی مین پیترو آرژانتینی (Guly) به تیم رقیب و همشهری؛ آث میلان پیوست. مبلغ قرارداد بود. در این میان چندین معاوضهٔ دیگر هم انجام شد که شامل انتقال کریستیان بروکی به میلان در ازای درزن برنکیچ (Dražen Brnčić) و تعویض متیو بوگانی (Paolo Ginestra) در اینتر به جای پائولو گینسترا (Matteo Bogan) در میلان بود. در میلان و زیر نظر کارلو آنجلوتی او راه خود را پیدا کرد و به یکی از بهترین بازی سازهای دفاعی جهان و یکی از بهترین ضربات آزاد جهان تبدیل شد. در میلان ۲ بار قهرمانی سری آ در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۱۱ و جزئی
۲ بار قهرمانی سری آ در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۱۱ و جزئی جدانشدنی از هافبک‌های تیم میلان بود که قهرمانی در جام قهرمانی اروپا در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷ رسیدند. در ۲۰۰۵ او دومین بازیساز برتر جام باشگاه‌های اروپا بود که با چهار پاس گل نقش عمده‌ای در رسیدن به فینال آن جام را داشت. هر چند با از دست دادن پنالتی اش و گرفته شدن شوتش توسط یرژی دودک، ستارهٔ فراموش شدهٔ آن جام به حساب آمد. در میلان فاتح تریم و کارلو آنجلوتی با بازی دادن به پیرلو در مقابل هافبک‌های هجومی مثل روی کاستا و کاکا سبب پیشرفت بازی او شدند و او توانست
کاستا و کاکا سبب پیشرفت بازی او شدند و او توانست در نقش هافبک همه‌کاره عمل کند. او به همراه دو دوستش کلارنس سیدورف و جنارو گتوسو سه هافبک اصلی میلان برای سال‌ها بودند. در فصل ۰۳–۲۰۰۲ او ۲۵۸۹ پاس، کنترل توپ (۱۲۳ ساعت و ۳۹ دقیقه) و ۲۰۹۳ پاس صحیح داشت؛ یعنی در هر مسابقه ۹۰ پاس. او نامزد بهترین بازیکن جهان و بهترین بازیساز جهان در سال ۲۰۰۷ بود که هر دوی این عناوین به کاکا هم تیمی اش داده شد. بعد از خروج کاکا و آنجلوتی در تابستان ۲۰۰۹، چلسی مبلغ ۱۲ میلیون دلار و کلودیو پیتزارو را در عوض پیرلو به میلان پیشنهاد
و کلودیو پیتزارو را در عوض پیرلو به میلان پیشنهاد داد. هر چند که این پیشنهاد توسط باشگاه رد شد. سیلویو برلوسکونی این پیشنهاد را رد کرد و گفت که پیرلو تا بازنشستگی جزئی از تیم میلان خواهد ماند. در ۲۰۰۹ پیرلو شوتی تماشایی از فاصلهٔ ۳۰ متری وارد دروازهٔ رئال کرد که سبب پیروزی ۳–۲ مقابل این تیم شد. در ۲ اکتبر ۲۰۱۰ پیرلو گلی از فاصلهٔ ۴۰ یاردی وارد دروازهٔ جنوا کرد. در ۱۴ می ۲۰۱۱ میلان ۴–۱ بازی مقابل کالیاری را برد و به قهرمانی در سری آ رسید. در این بازی پیرلو به جای ماسیمو آمبروزینی به بازی آمد و این آخرین
به جای ماسیمو آمبروزینی به بازی آمد و این آخرین بازی پیرلو با پیراهن تیم میلان بود. پیرلو همچنین خروجش از میلان را تأیید کرد، بعد از این که باشگاه قراردادش را تمدید نکرد. در آخرین فصل حضور پیرلو در میلان، او فقط ۱۷ بازی انجام داد و ۱ گل و ۳ پاس گل داد. یوونتوس. پیرلو در سال ۲۰۱۱ با یک قرار داد آزاد به یوونتوس پیوست. مدت این قرارداد تا ژوئن سال ۲۰۱۴ بود. پیرلو پس از انتقال به این تیم گفت که تصمیم درستی گرفته است. اولین بازی او با پیراهن تیم یوونتوس در بازی دوستانه‌ای مقابل اسپورتینگ لیسبون بود. پیرلو در مدت
مقابل اسپورتینگ لیسبون بود. پیرلو در مدت زمان حضورش در یوونتوس تبدیل به بازیکن محبوب هواداران شد. او در سال ۱۳۹۹ سرمربی تیم یوونتوس شد اما در ۷ اردیبهشت ۱۴۰۰ اخراج شد و ماسیمیلیانو آلگری به عنوان جانشین وی معرفی شد. بیانکونری‌ها با هدایت پیرلو نتایج ناامیدکننده‌ای نسبت به یک دهه گذشته کسب کردند و پس از ۹ دوره قهرمانی پیاپی در رقابت‌های سری آ در نهایت در رتبه چهارم قرار گرفتند. تیم ملی. جام جهانی ۲۰۰۶. پیرلو در مرحلهٔ مقدماتی با دوگلی که به تیم ملی فوتبال اسکاتلند و از روی ضربهٔ آزاد موجب تضمین صعود ایتالیا
و از روی ضربهٔ آزاد موجب تضمین صعود ایتالیا به جام جهانی شد. در بازی اول و مقابل غنا او گل اول ایتالیا را به ثمر رساند و پاس گلی را به ویچنزه یاکویینتا داد تا بازی ۲–۰ تمام شود؛ و بهترین بازیکن زمین شناخته شد. در بازی با آمریکا او پاس گلی به آلبرتو جیلاردینو فرستاد و بازی با نتیجهٔ ۱–۱ به پایان رسید. در نیمه نهایی و در مقابل آلمان او پاس گلی را در دقایق اضافه به فابیوگرسو فرستاد و بهترین بازیکن زمین شناخته شد. در بازی با فرانسه او پاس گل تساوی بخش را به مارکو ماتراتزی و از روی کرنر داد. بازی به وقت اضافه و
ماتراتزی و از روی کرنر داد. بازی به وقت اضافه و پنالتی کشیده شد و ایتالیا قهرمان شد. پیرلو برای بار سوم برترین بازیکن میدان شناخته شد. او سومین بازیکن برتر جام شد و توپ برنز را کسب کرد. همچنین بهترین و بیشترین پاسور گل شناخته شد. جام جهانی ۲۰۱۰. پیرلو در جام جهانی آفریقای جنوبی به دلیل آسیب دیدگی نتوانست در دو دیدار اول ایتالیا در جام جهانی این تیم را همراهی کند ولی در بازی سوم در برابر اسلواکی در اواخر بازی در زمین حضور یافت. علی‌رغم تلاشی که پیرلو در هماهنگ‌کردن خط دفاعی ایتالیا کرد این تیم در همان دور
خط دفاعی ایتالیا کرد این تیم در همان دور اول حذف شد. یورو ۲۰۱۲. عملکرد مثبت پیرلو در فصل اولش با یوونتوس و قهرمانی با این تیم در سری آ موجبات دعوت او را به تیم ملی فراهم کرد و چزاره پراندلی نام او را در فهرست ۲۳ نفره برای تیم ملی جای داد. در بازی افتتاحیه و مقابل اسپانیا، پیرلو پاس گل عمقی اش را برای انتونیو دی ناتاله فرستاد و سبب شد که بازی ۱–۱ متوقف شود. در ۱۴ ژوئن و بازی با کرواسی اولین گل ایتالیا را از روی ضربهٔ آزاد به ثمر رساند و در بازی با ایرلند، پاس گلش را برای آنتونیو کاسانو فرستاد. بازی با
پاس گلش را برای آنتونیو کاسانو فرستاد. بازی با نتیجهٔ ۲–۰ تمام شد و ایتالیا به مرحلهٔ حذفی صعود کرد. در ۲۴ ژوئن و بازی با انگلیس، بازی به وقت اضافه و پنالتی کشیده شد و پیرلو ضربهٔ پنالتی چیپ خود را وارد دروازهٔ جو هارت کرد که این ضربه سبب تضعیف روحیهٔ بازیکنان انگلیس و صعود به مرحلهٔ نیمه نهایی شد. پیرلو در این بازی بهترین بازیکن میدان لقب گرفت. در نیمه نهایی و در ۲۸ ژوئن و در مقابل آلمان برترین بازیکن میدان شناخته شد و بازی با نتیجهٔ ۲–۱ به سود ایتالیا به پایان رسید. در فینال و در مقابل اسپانیا،
به پایان رسید. در فینال و در مقابل اسپانیا، ایتالیا۴–۰ مغلوب اسپانیا شد و پیرلو به مقام نایب قهرمانی یورو رسید. او و اینیستا ۳ بار برترین بازیکنان زمین شناخته شدند و پیرلو جزئی از تیم منتخب یورو شد. پیرلو که پیش از این اعلام کرده بود پس از جام جهانی ۲۰۱۴ از تیم ملی خداحافظی می‌کند، بعد از حذف ایتالیا در مرحله گروهی این جام از تصمیمش صرفنظر کرد و در ۳۶ سالگی هنوز در بازی‌های تیم ملی ایتالیا به میدان می‌رفت و اعلام کرده بود تصمیم برای بازی کردن یا نکردنش در تیم ملی با آنتونیو کونته (سرمربی وقت تیم ملی
در تیم ملی با آنتونیو کونته (سرمربی وقت تیم ملی ایتالیا) است. مربیگری. اوت ۲۰۱۹، پیرلو در دوره‌های گواهینامه حرفه‌ای اتحادیه فوتبال اروپا در کورچیانو ثبت‌نام کرد. در ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۰، پیرلو به عنوان سرمربی باشگاه زیر ۲۳ سال یوونتوس که در سری سی ایتالیا حضور دارد و تیم رزرو یوونتوس است، انتخاب شد. نه روز بعد، به دنبال اخراج مائوریتسیو ساری، آندره‌آ پیرلو با قراردادی دو ساله به عنوان سرمربی تیم اصلی یوونتوس انتخاب شد. پیرلو گواهینامه حرفه‌ای خود را در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۰ دریافت کرد. او توانست نمره ۱۰۷ از ۱۱۰ را پس
۲۰۲۰ دریافت کرد. او توانست نمره ۱۰۷ از ۱۱۰ را پس از ارائه پایان‌نامه خود با عنوان فوتبال من یا فوتبالی که دوست دارم کسب کند. در اولین بازی به عنوان سرمربی که در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۰ برگزار شد، یوونتوس توانست در بازی خانگی مقابل سمپدوریا با نتیجه ۳–۰ برنده شود. اولین بازی پیرلو در لیگ قهرمانان اروپا به عنوان سرمربی نیز در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۰ و مقابل تیم دینامو کی‌یف بود. یوونتوس توانست در آن بازی ۲–۰ پیروز شود. دست اوردها. پیرلو در رده‌های زیر ۱۵ زیر ۱۸ و زیر ۲۱ برای تیم ملی ایتالیا بازی کرده است و در جام قهرمانی زیر
ملی ایتالیا بازی کرده است و در جام قهرمانی زیر ۲۱ سال اروپا مقام قهرمانی را برای تیمش به ارمغان آورد. او همچنین جز تیم ملی ایتالیا در جام جهانی ۲۰۰۲ و دارای مدال برنز المپیک ۲۰۰۴ است. در جام جهانی ۲۰۰۶ پیرلو بهترین پاسور گل و در ۳ بازی هم بهترین بازیکن میدان شناخته شد؛ و توپ برنز (سومین بازیکن برتر جام) و همچنین جز تیم منتخب جام جهانی شد. او همچنین جز تیم منتخب یورو ۲۰۱۲ بود و همچون در سه بازی برترین بازیکن زمین شناخته شد. همراه با میلان او دوبار جام قهرمانی باشگاه‌های اروپا (۲۰۰۳ و ۲۰۰۷)، دو بار سوپرکاپ
باشگاه‌های اروپا (۲۰۰۳ و ۲۰۰۷)، دو بار سوپرکاپ باشگاه‌های اروپا(۲۰۰۳ و ۲۰۰۷)، یک بار جام قهرمانی باشگاه‌های جهان(۲۰۰۷)، دو قهرمانی در سری آ ایتالیا(۲۰۰۴ و۲۰۱۱)، یک سوپرکاپ ایتالیا(۲۰۰۴) و یک جام حذفی ایتالیا (۲۰۰۳) را کسب کرده است. در ۲۰۱۲ و به همراه یوونتوس قهرمانی در سری آ و جام سوپرکاپ ایتالیا را از آن خود کرد. او همچنین مقام سوم، دوم و چهارم بهترین بازیساز جهان را در سال‌های ۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۱۲ توسط مؤسسهٔ IFFHS (فدارسیون بین‌المللی تاریخ فوتبال) را از آن خود کرده است. او همچنین چهارمین بازیکن برتر یورو
خود کرده است. او همچنین چهارمین بازیکن برتر یورو ۲۰۱۲ بود و او همچنین در سال ۲۰۰۷ هفتمین بازیکن برتر جهان و پنجمین بازیکن سال ۲۰۰۷ و هفتمین بازیکن برتر جهان در ۲۰۱۲ را از آن خود کرد. در ۲۰۱۲ پیرلو برترین بازیکن سری آ و جزنی از تیم فصل سری آ بود. افتخارات المپیک: مدال برنز فوتبال مردان - المپیک ۲۰۰۴ آتن افتخارات. بازیکن. باشگاهی. برشا آ.ث. میلان یوونتوس ملی. ایتالیا سرمربی. یوونتوس سبک بازی. پیرلو معمولاً نقش هافبک دفاعی خلاق و بازی ساز را در تیم ملی ایتالیا و یوونتوس را بر عهده دارد. پیرلو تکنیک، دریبل،
و یوونتوس را بر عهده دارد. پیرلو تکنیک، دریبل، کنترل، بازی خوانی و پاس دقیق نقطه‌ای دارد و او متخصص ضربات آزاد چه به صورت شوت و پاس را دارد. هم تیمی‌هایش در تیم ملی لقب معمار را داده‌اند، چون پاس‌های دقیق او موجبات گل‌های زیادی برای تیم ملی ایتالیا شده است.
یا سرخ چوب غول پیکرGiant redwood , Sequoiadendron giganteum پیناسیا (خانواده کاج) پداکارپاسیا (خانواده زردچوب) منابع. پارک چیتگر