payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یک میلیون نفر است. با شروع بهره‌برداری از منابع نفتی از اواخر دهه ۱۹۴۰، ادمونتون دچار رکود اقتصادی شد ولی در دهه گذشته اقتصاد آن رشد خوبی داشته‌است. امروزه این شهر یک قطب صنعتی در کانادا به‌شمار می‌رود. دفاتر اصلی شرکت‌های بزرگی از جمله IBM, TELUS, Dell و General Electric در این شهر قرار دارند که از علل اصلی این امر می‌توان به وجود مراکز ممتاز تحقیقاتی در ادمونتون اشاره کرد. جغرافیا. در سرشماری شهری سال ۲۰۱۶ جمعیت این شهر ۸۹۹٬۴۴۷ نفر بوده‌است و دومین شهر بزرگ آلبرتا و پنجمین شهر بزرگ کانادا محسوب می‌شود.
آلبرتا و پنجمین شهر بزرگ کانادا محسوب می‌شود. این جمعیت ۶۶ درصد از کل جمعیت کلان شهر ادمونتون و حومه را نشان می‌دهد که در سال ۲۰۱۵ برابر ۱٬۳۶۳٬۳۰۰ بوده‌است. ادمونتون در میان شهرهای شمال آمریکای شمالی با جمعیت شهری بیش از یک میلیون نفر بیشترین جمعیت را دارد. به ساکنان ادمونتون، ادمونتونیَن گفته می‌شود. رشد تاریخی ادمونتون از طریق تسهیل جذب جمعیت پنج منطقه شهری مجاور (استراتکونا، ادمونتون شمالی، ادمونتون غربی، بورلی و جاسپر پلس) و یک سری از الحاق‌ها که در سال ۱۹۸۲ پایان یافت بوده‌است. علی رغم جمعیت بیش از یک
۱۹۸۲ پایان یافت بوده‌است. علی رغم جمعیت بیش از یک میلیون نفر، تراکم شهری در این مکان بسیار پایین است با توجه مساحت شهر ادمونتون که ۶۸۴٫۳۷ کیلومتر مربع است تراکم جمعیت در هر کیلومتر مربع ۱٬۱۸۶٫۸ نفر است. و رودخانه ساسکاچوان شمالی از میان آن می‌گذرد. ادمونتون مرکز منطقه ادمونتون مرکزی است که توسط منطقه آلبرتای مرکزی احاطه شده‌است. آموزش عالی. موسسات آموزش عالی متعددی در ادمونتون مستقر هستند. از جمله مراکزی که از بودجه دولتی استفاده می‌کنند می‌توان به دانشگاه کنکوردیا، دانشگاه مک‌ایوان، دانشگاه کینگز، کالج
کنکوردیا، دانشگاه مک‌ایوان، دانشگاه کینگز، کالج نورکست، مؤسسه فناوری شمال آلبرتا (NAIT) و دانشگاه آلبرتا (U of A) اشاره کرد. همچنین دانشگاه آتاباسکا و دانشگاه لث‌بریج نیز در ادمونتون پردیس‌هایی دارند. ایرانیان مقیم ادمونتون. جمعیت مهاجران ایرانی مقیم آلبرتا نزدیک به ۹۰۰۰ است.اکثریت ایرانیان مقیم آلبرتا در دو شهر بزرگ این استان ( ادمونتون و کلگری) زندگی می کنند. بنا بر اداره آمار کانادا در سال ۲۰۱۶ بیشتر از ۲۶۰۰ مهاجر ایرانی در ادمونتون ساکن بودند. همچنین ایرانیان مقیم آلبرتا در ۳۰ سال گذشته چندین انجمن
ایرانیان مقیم آلبرتا در ۳۰ سال گذشته چندین انجمن فرهنگی ایرانیان را تشکیل دادند که به برگزاری مراسم نوروز و معرفی فرهنگ ایران به جامعه کانادا می پردازند.انجمن فرهنگی ایرانیان ادمونتون از جمله این انجمن های فرهنگی است. آب و هوا. ادمونتون دارای آب و هوای اقلیم قاره‌ای مرطوب (سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن Dfb) است. این شهر زمستان‌هایی خفیف‌تر از رجاینا و وینیپگ دارد که هردو در عرض جغرافیایی جنوب‌تری نسبت به ادمونتون قرار دارند. دمای متوسط ​​روزانه ادمونتون از کم‌تر از منهای ۱۰٫۴ درجه سانتی‌گراد (۱۳٫۳ °F) در
کم‌تر از منهای ۱۰٫۴ درجه سانتی‌گراد (۱۳٫۳ °F) در ماه ژانویه تا ۱۷٫۷ درجه سانتی گراد (۶۳٫۹ °F) در اوج تابستان در ماه جولای تغییر می‌کند. حداکثر میانگین دما ۲۳٫۱ درجه سانتی‌گراد (۷۳٫۶ °F) در ماه ژوئیه، و حداقل دما منهای ۱۴٫۸ درجه سانتی‌گراد (۵٫۴ °F) در ژانویه است. در طول سال، درجه حرارت می‌تواند به مدت چهار تا پنج روز تا ۳۰ درجه سانتی‌گراد (۸۶ °F) در اواخر ماه آوریل و به‌طور متوسط ​​۲۸ روز در اواسط ماه سپتامبر به زیر منهای ۲۰ درجه سانتی‌گراد (-۴ °F) برسد. بالاترین درجه حرارت ثبت شده در شهر ادمونتون ۳۷٫۲ درجه
درجه حرارت ثبت شده در شهر ادمونتون ۳۷٫۲ درجه سانتی‌گراد (۹۹٫۰ °F)، در تاریخ ۲۹ ژوئن سال ۱۹۳۷ بوده‌است. پایین‌ترین دمای کلی که تا به حال در ادمونتون ثبت شده منهای ۴۹٫۴ درجه سانتی‌گراد (-۵۶٫۹ °F)، در تاریخ ۱۹ و ۲۱ ژانویه سال ۱۸۸۶ بوده‌است. در ۲۶ ژانویه سال ۱۹۷۲، درجه حرارت منهای ۴۸٫۳ درجه سانتی‌گراد (-۵۴٫۹ °F) با سرمایش باد منهای ۶۱ ثبت شد، که پایین‌ترین درجه حرارت سرمایش باد برای همیشه در ادمونتون بوده‌است.
شهرستان چاراویماق (چَهارْ اویْماق) (چار به معنی سکه و اویماق به معنی حک کردن، "چاو" به معنی "پول" و "اویماق" به معنی "ضرب" یا کندن است، یعنی محل ضرب سکه و پول) جنوبی‌ترین شهرستان استان آذربایجان شرقی است. مرکز این شهرستان، شهر قره‌آغاج است. این شهرستان دارای یک شهر (مرکز شهرستان: شهر قره‌آغاج) و دو بخش به نام‌های بخش مرکزی و بخش شادیان است. شهرستان چاراویماق با ۳۱٬۰۷۱ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۵ خورشیدی، دومین شهرستان کم‌جمعیت استان آذربایجان شرقی است؛ در عین حال با ۳٬۲۰۸٫۱۲ کیلومتر مربع مساحت، چهارمین شهرستان
با ۳٬۲۰۸٫۱۲ کیلومتر مربع مساحت، چهارمین شهرستان وسیع استان محسوب می‌شود و همین امر، تراکم بسیار پایین جمعیت را در این شهرستان در مقایسه با دیگر شهرستان‌های این استان سبب شده‌است. شهرستان چاراویماق از سمت شمال به شهرستان هشترود، از سمت شمال‌شرق به شهرستان میانه، از سمت شمال‌غرب به شهرستان مراغه، از سمت جنوب‌شرق به شهرستان ماه‌نشان (استان زنجان) و از سمت‌های جنوب و ‌غرب به ترتیب به شهرستان‌های تکاب و باروق (استان آذربایجان غربی) محدود شده است. فاصلهٔ مرکز شهرستان چاراویماق (شهر قره‌آغاج) با هشترود: ۶۵
شهرستان چاراویماق (شهر قره‌آغاج) با هشترود: ۶۵ کیلومتر، با میانه: ۷۵ کیلومتر، با مراغه: ۱۰۰ کیلومتر و با تبریز: ۱۹۳ کیلومتر است. وجه تسمیه. «چاراویماق» مخفف «چهار اویماق» است؛ چرا که در گذشته با توجه به شرایط مساعد جهت کشاورزی و دامداری در این منطقه، چهار طایفه به چاراویماق فعلی مهاجرت کرده و در آن ساکن شده‌اند. امروزه طوایف شاهسون، حاج‌آلو، حیدرلو، موصالی و قره‌داغ و زارعی و عطائی در این منطقه سکونت دارند. تاریخچه. در تقسیمات کشوری جدید ایران که در سال ۱۳۱۶ خورشیدی شکل گرفت، چاراویماق یکی از دهستان‌های
خورشیدی شکل گرفت، چاراویماق یکی از دهستان‌های بخش هشترود (سراسکند) شد. منطقهٔ چاراویماق در سال در ۲۰ آبان ۱۳۲۶ خورشیدی تبدیل به بخشی در تابعیت شهرستان مراغه شد. این بخش در سال ۱۳۵۵ خورشیدی به شهرستان هشترود ملحق گردید و نهایتاً در تاریخ ۱۶ شهریور ۱۳۷۹ خورشیدی به درجهٔ شهرستان ارتقا یافت. منطقهٔ چاراویماق پیش از سال ۱۳۱۶ خورشیدی، یکی از حاکم‌نشین‌های بزرگ آذربایجان محسوب می‌شده و مرکزیت آن در روستای سریک قرار داشته که بعداً به قره‌آغاج منتقل شد. تپه باستانی واقع در ضلع جنوب‌شرقی شهر قره‌آغاج یکی از
باستانی واقع در ضلع جنوب‌شرقی شهر قره‌آغاج یکی از اصلی‌ترین آثار تاریخی شهرستان چاراویماق محسوب می‌شود. بررسی‌های انجام شده و آثار کشف شده از این مکان، پیشینهٔ ۸۰۰ سالهٔ سکونت دراین منطقه را نشان می‌دهند. مکان های دیدنی چاراویماق. چاراویماق مکان‌های دیدنی زیادی داشته و دارای چندین آب گرم طبیعی در روستاهای منیشگه، آبگرم و حمام است که به دلیل عدم وجود جاده، دسترسی به آن‌ها کار آسانی نیست چشمه جادویی پیرسقا در این شهرستان قرار دارد. آب این چشمه روزی چند بار جاری و بعد خشک می‌شود که البته هنوز علت دقیق این
جاری و بعد خشک می‌شود که البته هنوز علت دقیق این پدیده نادر مشخص نیست. یکی از زیباترین مناطق گردشگری این منطقه، سد خرم درق است. از دیگر مناطقی دیدنی آن می‌توان به رودخانه‌های آیدوغموش و رودخانه گلویران اشاره کرد. تقسیمات کشوری. شهرها: قره‌آغاج پایگاه های خبری رسمی. در سال ۱۴۰۱، اولین پایگاه خبری چاراویماق با مجوز رسمی، توسط محمد حمزه راه اندازی شد. پیوند به بیرون. سایت رسمی چاراویماق
شهرستان هشترود یکی از شهرستان‌های استان آذربایجان شرقی است. مرکز این شهرستان شهر هشترود است. این شهر در جنوب شرقی شهر تبریز واقع شده و ۱۲۰ کیلومتر با آن فاصله داردو در غرب شهر میانه واقع شده و ۶۵ کیلومتر با آن فاصله دارد. این شهرستان دارای ۲ شهر به نام های هشترود و نظر کهریزی و ۲ بخش با نام های بخش مرکزی و بخش نظر کهریزی است .این شهرستان ۱۶ مین شهرستان پرجمعیت استان آذربایجان شرقی و سیزدهمین شهرستان بزرگ استان آذربایجان شرقی (از نظر مساحت) است. زبان مردم هشترود ترکی آذربایجانی است. تقسیمات کشوری. شهرها:
هشترود ترکی آذربایجانی است. تقسیمات کشوری. شهرها: هشترود شهرها: نظر کهریزی
سِفیدشهر شهری در بخش مرکزی شهرستان آران و بیدگل در استان اصفهان ایران است. تاریخچه. طبق نوشته سید محمد ساداتی نژاد، محقق و کارشناس تاریخ سفیدشهر در کتاب‌های نگینی بر حاشیه کویر، مروری بر تاریخ نصرآباد کویر و تاریخ سفیدشهر، نام قبلی سفیدشهر، در زمانی که این شهر، روستائی بیش نبود، نصرآباد کویر نام داشته است. در مورد وجه تسمیه نصرآباد، وجوه متعددی ذکر شده است. برخی نام آن را برگرفته از نصر بنیانگذار آن دانسته‌اند و گفته‌اند اولین ساکنین نصرآباد، مسیحی بوده‌اند. وجه دیگر تسمیه آن که موید قدیمی بودن روستا و
وجه دیگر تسمیه آن که موید قدیمی بودن روستا و بازگشت تاریخ آن به دوران قبل از اسلام می‌باشد، از کلمه نرسه و نرسی و نرسه آباد و نرسی آباد می‌باشد که بعد از اسلام به تدریج تبدیل به نسیر آباد، نصیر آباد و نصرآباد شده است. نرسه در دین زرتشت، نام فرشته ای بوده که پیام آور وحی از اهورامزدا برای زرتشت بوده است. یکی از اسامی این روستا، نصرآباد سرپشته بوده است که به معنای نصرآباد سر بلندی بوده است، زیرا نصرآباد دقیقاً در کنار یک بلندی و تپه واقع شده بوده است. هم اگنون بر روی این بلندی، زیارتگاه بی بی سکینه خاتون و
بر روی این بلندی، زیارتگاه بی بی سکینه خاتون و ساختمان قدیمی چهل دختران قرار دارد. علت نام گذاری. علت نام‌گذاری به نام سفید شهر را برخی به دلیل مرغوبی و سفیدی پنبه ی این شهر می‌دانند اما بعضاً این دلیل را رد کرده و دلایل مختلف دیگر می‌آورند. با این حال، به نظر می‌رسد علت این نامگذاری، کشت و پرورش پنبه در این شهر باشد. مکان‌های تاریخی. بناهایی در سفیدشهر وجود دارد که متعلق به دوره سلجوقیان، صفویان و قاجاریه می‌باشد از این رو می‌توان قدمت این شهر را تا ۱۰۰۰ سال تخمین زد از بناهای تاریخی این شهر می‌توان به
سال تخمین زد از بناهای تاریخی این شهر می‌توان به قدمگاه علی، زیارت بی بی سکینه خاتون، زیارت شاهزاده ابراهیم، خانه آل داوود، مسجد جامع سفیدشهر، آب انبار، قلعه وزیر، دکان حلوایی، شهر زیر زمینی طسمیحان و کلیسای مهرکده اشاره کرد. گویش. تمام مردم سفیدشهر از زبان فارسی استفاده می‌کنند. مردم این شهر با لحجهٔ سفید شهری یا لهجه نصرآبادی سخن می‌گویند. لهجه سفید شهری یا نصرآبادی لهجه ای شیرین مانند دیگر لهجه‌های اصفهان است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۵٬۸۰۴ نفر (۱٬۷۰۰ خانوار)
سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۵٬۸۰۴ نفر (۱٬۷۰۰ خانوار) بوده است.
زبان کاریایی از زبان‌های مرده، خانواده زبانی زبان‌های هندواروپایی و از شاخه زبان‌های آناتولی آن است. کاریان به این زبان سخن می‌گفتند. نزدیکی این زبان به زبان لیدیایی از زبان لیکیه‌ای بیشتر بوده است. نام‌های دیگر این زبان که تاکنون به ثبت رسیده اَند "( سآنگُدُس، کآفِنُس، ترواُلِس، نآستِس، نُمییُن، مائوسلوس و...)" است. از شمار اندکی سنگ‌نوشته، واژه‌هایی از زبان کاریایی شناسایی شده‌اند (در پای همین برگه نمونه‌هایی را می‌توانید بخوانید).
کاریایی‌ها "(یونانی Κάρες; Kares)"ساکنان کاریا بوده‌اند. افسانه. بر پایه روایت، کاریان نامی است برگرفته از نام کار، یکی از نخستین پادشاهان افسانه‌ای ایشان (هرودوت ۱/۱۷۱).
گاو، فیلمی ایرانی به کارگردانی داریوش مهرجویی و نویسندگی داریوش مهرجویی و غلامحسین ساعدی است که در سال ۱۳۴۷ خورشیدی (۱۹۶۸ میلادی) ساخته شد و در سال ۱۳۴۸ آماده نمایش شد. این فیلم بر پایهٔ قصهٔ «گاو» از کتاب "عزاداران بَیَل" نوشتهٔ غلامحسین ساعدی ساخته شده است. در بسیاری از اسناد تولید فیلم گاو، از این فیلم به نام "زنگولان" نامیده شده است. گاو دومین ساخته داریوش مهرجویی بعد از فیلم الماس ۳۳، از موج نوی سینمای ایران بود و جز اولین فیلم‌های ایرانی بود که در غرب و اروپا مورد توجه و تحسین قرار گرفت. پیش از این،
و اروپا مورد توجه و تحسین قرار گرفت. پیش از این، نمایش «گاو» نوشته غلامحسین ساعدی در ۲۹ اردیبهشت ۱۳۴۴ در تلویزیون به کارگردانی جعفر والی و با بازی عزت‌الله انتظامی (مش‌حسن)، علی نصیریان (مش‌اسلام)، جعفر والی و عصمت صفوی به صورت زنده اجرا شد. خلاصه داستان. همه امید زندگی مش حسن به تنها گاوی است که در طویله اش دارد و از وجود آن علاوه بر امرار معاش خانواده خود، افراد روستا را نیز بهره‌مند می‌سازد. همه این مسائل باعث شده است که مش حسن دلبستگی خاصی به این گاو داشته باشد. اما روزی که مش حسن به شهر رفته، گاو به
باشد. اما روزی که مش حسن به شهر رفته، گاو به علت نامشخصی می‌میرد و افراد روستا با موافقت همسر مش حسن نعش گاو را در حیاط منزلش دفن می‌کنند و پس از بازگشت مش حسن وانمود می‌کنند که گاو گریخته است ولی او باور نمی‌کند و اعتقاد دارد گاوش زنده است. از آن پس حالش دگرگون می‌شود و خود را گاو می‌پندارد. کوشش و پند و نصیحت بزرگان و ریش سفیدان روستا، چاره ساز نمی‌شود و سرانجام کدخدا و مش اسلام تصمیم می‌گیرند که او را دست و پابسته و جهت درمان به شهر ببرند؛ اما مش حسن در راه از دست آن‌ها می‌گریزد و با سقوط در دره‌ای
در راه از دست آن‌ها می‌گریزد و با سقوط در دره‌ای می‌میرد. بازیگران. اسامی بازیگران فیلم "گاو" به شکل* و ترتیب نمایش در عنوان‌بندی آغازین فیلم: فیلم "گاو" با مدیریت هوشنگ لطیف‌پور در استودیوی وزرات فرهنگ و هنر دوبله شد. تمامی بازیگران بجای خودشان حرف زدند و فقط ایرج دوستدار بجای یکی از بازیگران جوان که با گروه اختلاف پیدا کرده بود، صحبت کرد. تولید فیلم. ۱۴ خرداد ۱۳۴۷: امضای قرارداد تولید فیلم بین اداره کل امور سینمایی کشور در "وزارت فرهنگ و هنر" و غلامحسین ساعدی و داریوش مهرجویی برای ساخت فیلم «گاو». بر
ساعدی و داریوش مهرجویی برای ساخت فیلم «گاو». بر اساس این قرارداد حق‌الزحمه کارگردانی و تنظیم سناریو، دکوپاژ، امتیاز کتاب و دستمزد هنرپیشگان و یک فیلمبردار مقطوعا به مبلغ ۱٫۴۵۰٫۰۰۰ ریال بوده است. مکان فیلمبرداری: روستای بویینک از توابع بخش کوهین شهرستان قزوین. در ابتدا ساعدی روستای پاکچین (په‌که‌چین) در حوالی تبریز را برای لوکیشن فیلم پیشنهاد داد اما وزارت فرهنگ و هنر با دیدن عکس‌های روستا نپذیرفت. ۱۷ تیر تا ۱۰ شهریور ۱۳۴۷: طول مدت فیلم‌برداری فیلم گاو ۱۴ شهریور ۱۳۴۷: آغاز تدوین فیلم توسط زری خلج. در این
شهریور ۱۳۴۷: آغاز تدوین فیلم توسط زری خلج. در این سند نام فیلم به صورت زنگولان (گاو) درج شده است. ۲۷ آذر ۱۳۴۷: آغاز امور فنی صداگذاری، ۷–۲۸ دی ۱۳۴۷: دوبله و افکت و انتخاب موسیقی توسط بهرام دارایی اواخر اسفند ۱۳۴۷: پایان تولید عنوان‌بندی در استودیو نقاشی متحرک سازمان سمعی و بصری هنرهای زیبای کشور نمایش فیلم. فیلم "گاو" بلافاصله بعد از تولید توقیف شد. "گاو" نخستین بار در شهریور ۱۳۵۰ خورشیدی (۱۹۷۱ میلادی) در سی و دومین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز، بدون زیرنویس انگلیسی روی پرده رفت و همچنین در جشنواره‌های کن،
انگلیسی روی پرده رفت و همچنین در جشنواره‌های کن، برلین، مسکو، لندن، لس‌آنجلس و دیگر جشنواره‌ها به نمایش درآمده است. در سال‌های بعد نیز "گاو" با نسخهٔ ترمیم‌شده در جشنوارهٔ ایل چینما ریترواتو ایتالیا، موزهٔ فیلم اتریش و سینما رُفله فرانسه به نمایش گذاشته شد. در رأی‌گیری منتقدان سینمای ایران در سال‌های ۱۳۵۱، ۱۳۶۷ و ۱۳۷۸، "گاو" به عنوان بهترین فیلم تاریخ سینمای ایران برگزیده شد. فیلم "گاو" برای بار نخست در جشن هنر شیراز سال ۱۳۴۸ در سه نوبت به نمایش درآمد. پس از آن در تاریخ چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۴۸ خورشیدی در
از آن در تاریخ چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۴۸ خورشیدی در سینما کاپری در تهران به نمایش گسترده‌ی عموم درآمد . این فیلم جایگزین فیلم ایتالیایی "پوکر پیستول" (۱۹۶۷) با عنوان انگلیسی "Poker with Pistols" در سینما کاپری شد. فیلم "گاو"، پس از ۳۳ شب نمایش (۴ هفته و ۵ شب)، در سینما کاپری تهران، نمایش خود را در تاریخ یکشنبه ۲۴ اسفند ۱۳۴۸ پایان داد و بجای آن پس از ایام عزاداری محرم، در تاریخ ۲۹ اسفند ۱۳۴۸، نمایش فیلم "نورمن هیپی شده" (۱۹۶۹) در سینما کاپری آغاز شد . تحولات پیرامون فیلم. نامه کارگردان به وزیر فرهنگ و هنر.
پیرامون فیلم. نامه کارگردان به وزیر فرهنگ و هنر. براساس سندی که حاوی نامه داریوش مهرجویی به مهرداد پهلبد، وزیر فرهنگ و هنر است گزارش اکران فیلم برای قشرهای مختلف از روشنفکرانی مثل جلال آل احمد و بهمن فرسی تا مستخدم اداره فرهنگ و هنر آمده است. اکران درکشورهای خارجی. از اکران این فیلم در ابتدا توسط سفیر ایران در دهلی، جلوگیری شد. محمدرضا امیرتیمور معتقد بود که فیلم گاو تصویر اشتباهی را به مخاطبان بین‌المللی نمایش می‌دهد و مخاطب را به اینکه ایران الان نیز همینگونه است، وامی‌دارد. سال‌ها بعد هم طبق همین نظر
است، وامی‌دارد. سال‌ها بعد هم طبق همین نظر سفارت شاهنشاهی، نمایش فیلم «گاو» در انجمن فیلم هند را به مصلحت ندانستند. گاو نخستین بار در سال ۱۳۵۰ در جشنواره فیلم ونیز، بدون زیرنویس انگلیسی به نمایش درآمد و جایزه منتقدان بین‌المللی این جشنواره را به دست آورد.
زولبیا"" یا جلیبی نوعی شیرینی است که منشأ آن کشور هند یا اتیوپی، یا خراسان یا ترکیه دانسته شده‌است. معمولاً همراه با بامیه و گوش‌فیل به فروش می‌رسد. از مواد اولیه اینگونه شیرینی می‌توان به ماست و نشاسته و خمیرمایه اشاره کرد که پس از ترش شدن و به اصطلاح ورآمدن آن را به آرد اضافه می‌کنند. غالباً زولبیا و بامیه در ماه رمضان در هنگام افطار یا سحری مصرف می‌شود. تولید و مصرف این شیرینی در گستره وسیعی از جهان شامل شرق آسیا، خاورمیانه و شمال آفریقا رواج دارد. تاریخچه. اولین دستور پخت شناخته شده این غذا مربوط به قرن
اولین دستور پخت شناخته شده این غذا مربوط به قرن دهم در کتاب آشپزی عربی "کتاب الطبیخ" اثر ابن سیار الوراق است. تاریخ ناصری به زولبیا اشاره شده که به عنوان هدیه نزد ناصرالدین شاه نیز آورده شده‌است. نمی‌توان زمان مشخصی برای پیدایش زولبیا بامیه اعلام کرد و تنها منبع آن، تجارب و گفته‌های استادان قدیمی این حرفه است. حتی برخی از استادان قدیمی، زولبیا و بامیه را مربوط به زمان شاه عباس می‌دانند. با توجه به اینکه در برخی از شهرها مواد شیرینی همچون کشمش و خرما موجود نبود و برای بردن این مواد به شهرهای دیگر نیز مشکلات
و برای بردن این مواد به شهرهای دیگر نیز مشکلات نظیر خراب شده این مواد غذایی وجود داشت تولید زولبیا و بامیه در شهرهایی که از مواد شیرینی وجود نداشت گسترش پیدا کرد.
محمد ابراهیم خان شوکت‌الملک علم، (۱۲۵۹ بیرجند - ۱۳۲۲ تهران) مشهور به شوکت‌الملک دوم، زمیندار بزرگ و حاکم منطقه قائنات، جنوب خراسان و سیستان، از چهره‌های مؤثر در تاریخ ایران در اواخر دوران قاجار و اوائل دوران پهلوی بود. پیشینه خانوادگی. محمد ابراهیم خان از خاندان خزیمه علم بود که تبارشان به خازم بن خزیمه سردار عرب و فاتح خراسان می‌رسید. این خاندان بیش از هزار سال در خراسان سکونت داشته و از اواخر دوران صفوی تا پیروزی انقلاب ۵۷، حکومت را در جنوب خراسان و سیستان در دست داشت. خاندان خزیمه پس از وصلت با طایفه عرب
در دست داشت. خاندان خزیمه پس از وصلت با طایفه عرب علم به علم یا خزیمه علم شهرت یافتند. خاندان علم مشهور به همکاری با سیاست‌های بریتانیا در ایران بود. پس از امضای معاهده سال ۱۸۵۷ پاریس بین ایران و انگلستان که به موجب آن، ایران از کلیه حقوق خود بر هرات و افغانستان چشم پوشید، انگلیسیها در راستای استراتژی منطقه‌ای توجه خود را به نواحی شرقی ایران به‌ویژه خراسان و سیستان معطوف داشتند. در نتیجه در سال ۱۸۷۲ میلادی، دولت بریتانیا پیوند پنهانی با امیرعلم خان حشمت‌الملک برقرار کرد و مقرر شد با پول انگلیس، ارتشی محلی
برقرار کرد و مقرر شد با پول انگلیس، ارتشی محلی در آن منطقه تأسیس شود تا هم‌مرزهای شرقی ایران را حفاظت کند و هم سدّی در برابر توسعه طلبی روسیه تزاری در جهت دست انداختن به هند باشد. در پی این سیاست، خاندان علم سلطه بی‌رقیب خود را بر سراسر خطه شرقی ایران برقرار ساخت و به دولت خود مختار محلی تبدیل شد. ناصرالدین شاه این نقش خاندان علم را در سال ۱۲۵۳ خورشیدی به رسمیت شناخت و امیرعلم خان حشمت‌المُلک را به سمت امیر تومانی قشون منصوب کرد. حمایت از رضا شاه. محمد ابراهیم خان علم در جوانی به قدرت رسید و به فرمان
ابراهیم خان علم در جوانی به قدرت رسید و به فرمان مظفرالدین شاه حاکم قائنات و جنوب خراسان شد. پس از درگذشت پدر، لقب شوکت الملک را هم به ارث برد. در اواخر دوران قاجار به حمایت از رضاخان سردار سپه برخاست و در جریان قیام کلنل محمد تقی خان پسیان همراه دولت مرکزی با او مقابله کرد. اما رضا شاه پس از به قدرت رسیدن، از بیم محمدابراهیم خان در شرق کشور، او را به تهران فراخواند. محمد ابراهیم خان در دوران رضاشاه پهلوی، مدتی استاندار فارس شد که استان بوشهر کنونی و بهبهان را نیز در بر می‌گرفت. سپس در هفتم اسفند ۱۳۱۷ وزیر
را نیز در بر می‌گرفت. سپس در هفتم اسفند ۱۳۱۷ وزیر پست و تلگراف شد. از اقدامات او در پست و تلگراف، تأسیس آموزشگاه‌هایی برای تربیت کادر فنی این وزارت‌خانه در تهران و شهرستان‌ها بود. آموزشگاه تهران در سه سطح بود: یکی برای کارهای عمومی پستی و تلگرافی که شرط ورود به آن دارا بودن تحصیلات سه سال اول دبیرستان و دوره تحصیلی آن دو سال بود، یکی برای کارهای الکتریکی و مکانیکی مربوط به تلگراف، تلفن، بی‌سیم و پخش صدا که شرط ورود به آن دیپلم علمی (پنجم متوسطه) و دوره آن نیز دو سال بود. یکی دیگر هم برای کسب تخصص در امور
نیز دو سال بود. یکی دیگر هم برای کسب تخصص در امور مخابراتی که شرکت کنندگانش از فارغ‌التحصیلان دانشکده فنی یا هنرسرای عالی صنعتی انتخاب می‌شدند و دوره‌اش یک سال بود. آموزشگاه‌های شهرستان‌ها کسانی را که معلوماتشان در حد پایان دوره ابتدائی بود می‌پذیرفتند و پس از دوره‌ای یکساله در پست و تلگراف مشغول به کار می‌شدند. در سال ۱۳۱۸ که رضا شاه دستور تأسیس «باشگاه ملی هوانوردی» را برای پایه‌ریزی هوانوردی تجاری و از طریق دریافت هزینه راه‌اندازی از مردم داد، یاسایی به مدیرعاملی باشگاه انتخاب شد. این باشگاه با پولی که
مدیرعاملی باشگاه انتخاب شد. این باشگاه با پولی که مستقیماً از مردم جمع‌آوری شد، ۲۵ فروند هواپیما از آمریکا خرید و فرودگاه مهرآباد را ساخت. اشغال ایران در شهریور ۱۳۲۰ باعث توقف فعالیت باشگاه شد. با کناره‌گیری رضا شاه از سلطنت، علم نیز از وزارت پست و تلگراف کنار گذاشته شد. تا دو سال بعد که درگذشت سمت دیگری به او محول نشد. خدمات در بیرجند. پایه‌گذاری مدرسه شوکتیه، سومین مدرسه جدید پس از دارالفنون و رشدیه، اولین سازمان آبرسانی کشور و لوله‌کشی آب بیرجند پیش از سایر نقاط ایران و فرودگاه بیرجند، سومین فرودگاه
سایر نقاط ایران و فرودگاه بیرجند، سومین فرودگاه کشور، ساخت بیمارستان علم که پس از انقلاب به بیمارستان امام رضا تغییر نام یافت (در سال ۱۳۲۰ به همت شوکت الملک شروع و پس از مرگش توسط پسرش کامل و در سال ۱۳۲۷ افتتاح گردید) از مهم‌ترین اقدامات محمدابراهیم خان در بیرجند بود. خانواده. شوکت الملک چهار فرزند داشت که همگی در بیرجند متولد شدند و در مدرسه شوکتیه تحصیل کردند. تنها پسرش اسدالله علم نخست‌وزیر و از دوستان نزدیک محمدرضاشاه پهلوی شد، به طوری که نقش مهمی در تصمیم گیریهای محمدرضا شاه داشت.
زبان لیدیایی از زبان‌های مرده خانواده زبانی زبان‌های هندواروپایی و از شاخه زبان‌های آناتولی آن است. گویشوران این زبان در لیدیا در آناتولی غربی که امروزه در خاک ترکیه جای گرفته است، بوده اَند. آثار به جای مانده از این زبان بیش از هزار اثر شامل سنگ‌نبشته‌ها ٬ نوشته‌های روی سکه و نقاشی‌های گوناگون است.
فرهاد پنجم یا فرهادک (اشک پانزدهم) یا فرهات (-Frahāt, ) (۲پ. م تا ۵م) پانزدهمین شاه ایران از خاندان اشکانی است. او پس از مسموم کردن پدرش فرهاد چهارم به کمک مادر رومی خود ملکه موزا و همراه وی به‌طور مشترک بر تخت سلطنت نشست و به همراه مادرش به رتق و فتق امور پرداخت. در سکه‌های فرهاد پنجم صورت وی و مادرش هر دو دیده می‌شود. از سکه‌های مزبور چنین استنباط می‌شود که سلطنت او از ۲ ق.م. تا ۴ م. بود و مورخان هم غالباً همین سال‌ها را یاد کرده‌اند. اشکانیان از فرهادک ناراضی بودند و یکی از جهات نارضایتی مزبور این بود که
بودند و یکی از جهات نارضایتی مزبور این بود که او از ارمنستان صرف نظر کرد، در صورتی که از زمان مهرداد دوم دولت پارت نظر خاصی به این کشور داشت و می‌خواست آن را مانند سنگری در مقابل روم در تحت نفوذ خود نگاه دارد. به جهات گوناگون وضع فرهادک در ایران مشکل شد و سرانجام شورشی برضد وی روی داد و پس از زدوخورد مختصری، بزرگان و نجبای کشور او را از شاهی برداشتند. واقعهٔ مهم زمان او، تولد عیسی مسیح بود. در سال ۱ میلادی ملکه موزا به پسرش فرهاد گفت: اگر اشکانی دست از ارمنستان نکشد این جنگ ادامه خواهد یافت. در همین سالها
نکشد این جنگ ادامه خواهد یافت. در همین سالها پیمان‌نامه فرهاد پنجم با امپراتوری روم منعقد گردید. به موجب این پیمان قوای اشکانی از ارمنستان دست‌کشیده و عقب‌نشینی کردند. در سال ۴ پس از میلاد، فرهادک و مادرش پس از برکناری توسط اشراف اشکانی به روم گریختند و ارد سوم را به عنوان پادشاه تاج‌گذاری کردند. ادعای ازدواج با مادر. یوسف فلاوی، تاریخ‌نگار رومی سده یکم، به ادعاهایی مبنی بر ازدواج موزا با پسرش اشاره می‌کند. اما مدرکی وجود ندارد که ادعای یوسف را تأیید یا رد کند. شواهد موثقی مبنی بر ازدواج میان والدین و
رد کند. شواهد موثقی مبنی بر ازدواج میان والدین و فرزندان چه در زمان اشکانیان، و چه در زمان هخامنشیان، پیشینیان ایرانی آن‌ها، وجود ندارد. تاریخ‌نگار معاصر جوآن ام. بیگوود گزارش یوسف را «جداً گمراه‌کننده» می‌خواند و با اشاره به شباهت‌های بسیار زیاد آن با داستان سمیرامیس، ملکه آشور، نتیجه می‌گیرد که روایت وی از موزا به احتمال زیاد از یک داستان عامیانه نشأت گرفته شده است. لئوناردو گرگوراتی نیز به همین ترتیب تاریخی بودن گزارش یوسف را زیر سؤال می‌برد و آن را «شبه‌تاریخی» می‌خواند. او استدلال می‌کند که یوسف «برای
می‌خواند. او استدلال می‌کند که یوسف «برای اثبات ضعف نهادی اشکانیان، نقشی تخیلی برای زنان اشکانی» ایجاد کرده است.
زبان پیسیدیایی ، از زبان‌های مرده خانواده زبانی زبان‌های هندواروپایی و از شاخه زبان‌های آناتولی آن است. این زبان که در پیسیدیا بکار می‌رفته از میان ده‌ها سنگ‌نگاره‌های کوتاه شناسایی شد. احتمالاً از خویشاوندان بسیار نزدیک زبان لیکیه‌ای و زبان سیدتی باشد.
اَندی وارهول (با نام اصلی اندرو وارهولا ()) (۶ اوت ۱۹۲۸ – ۲۲ فوریه ۱۹۸۷) هنرمند، نویسنده، عکاس و فیلم‌ساز پیشرو آمریکایی، از بنیان‌گذاران هنر پاپ دههٔ ۱۹۵۰ در ایالات متحده بود. او شناخته‌شده‌ترین چهره هنر پاپ و دارای اندیشه‌های بسیار آوانگارد بود. هنر پاپ، هنری کمابیش یاغی و ضد ارزش‌های هنری علمی بود که در میانهٔ قرن بیستم پا گرفت. آثار اندی وارهال با وجود آنکه در زمان حیات او مخالفان بسیاری در میان منتقدان داشت محبوبیت عام زیادی کسب کرد و او را به یکی از جنجالی‌ترین شخصیت‌های هنری مبدل کرد. موزه اندی
از جنجالی‌ترین شخصیت‌های هنری مبدل کرد. موزه اندی وارهول، بزرگ‌ترین موزهٔ دنیا که به یک هنرمند اختصاص دارد، در پیتزبورگ است. زندگی. اندی وارهول به تاریخِ ۶ اوتِ ۱۹۲۸ در پیتسبورگ پنسیلوانیا به دنیا آمد. او فرزندِ سوّمِ یک خانوادهٔ مهاجرِ اهلِ اسلواکی بود. پدرش کارگر ساختمانی بود و مادرش کارهای گلدوزی انجام می‌داد. وارهول در سال‌های ۱۹۶۰ یک کارخانه کلاه سازی را در نیویورک اجاره و آن را تبدیل به استودیو کرد. این استودیو که مدت‌هاست دیگر وجود ندارد به نام "کارخانه" مشهور بود. او با این کار ویژگی یکتایی و ناب
مشهور بود. او با این کار ویژگی یکتایی و ناب بودن اثر هنری را از بین برده و شروع به تولید آثار هنری در مقیاس انبوه کرد. در همین دوره وارهول شروع به نقاشی از تولیدات معروف آمریکایی مانند سوپ کمپبل و بطری کوکاکولا نمود. یکی از شناخته‌شده‌ترین کارهای او، قوطی‌های سوپ کمپبل است که در سال ۱۹۶۲ میلادی ترسیم شده‌است. ترور. در ژوئن ۱۹۶۸ والری سولاناس سه بار به وارهول شلیک کرد، تیرها به قفسه سینه او اصابت کرد، وارهول از مرگ گریخت، اما ترسیده بود و این آغاز انزوا و ترس از اجتماع بود که تا آخر عمر گریبان او را گرفت.