payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به اجرای یک مجموعه از عملیات کوانتومی یا گیت پرداخت. محصور کردن تعداد زیاد کیوبیت منجر به فروپاشی سیستم می‌شود. هر کیوبیت اضافه، پیچیدگی ماشین را دو برابر خواهد کرد؛ بنابراین لازم است پالس‌های الکترومغناطیسی که مسئولیت کنترل سیستم را دارند به شکل بی‌نقصی تنظیم شوند. محدودیت های رایانش کوانتومی. اسکات آرانسون در مقاله ای در سال ۲۰۰۸ بیان می‌کند که کامپیوترهای کوانتومی جادویی برای حل تمام مسائل نیستند. الگوریتم‌های کوانتومی در حل برخی مسائل برتری‌هایی نسبت به الگوریتم‌های کامپیوترهای کلاسیک دارند (برای مثال
الگوریتم‌های کامپیوترهای کلاسیک دارند (برای مثال الگوریتم شور و گروور را ببینید) اما خیلی از محدودیت‌های کامپیوترهای کلاسیک را نیز دارند و این محدودیت‌ها با دشواری‌های ساخت کامپیوترهای کوانتومی مثل ناهمدوسی کوانتومی متفاوت هستند؛ یعنی حتی اگر روزی کامپیوتر کوانتومی بدون هیچ ناهمدوسی ساخته شود چنین محدودیت‌هایی هم چنان پابرجا خواهد بود.
گیزتاخت، شهری در حومه لاونبورگ واقع در استان اشلسویگ-هولشتاین واقع در سمت راست پایانهٔ رود البه، دارای ۲۸٬۲۰۰ نفر سکنه و کارخانجات فرش بافی، ماشین‌سازی، ذوب کوارتز، کاغذ سازی، کشتی‌سازی (کشتی‌های ویژه رودخانه)، رآکتورهای تحقیقات اتمی، آسانسورهای آبی برای تسهیلات کشتیرانی بر سطح رودخانه‌ها و همچنین دارای یک نیروگاه اتمی در حومه شهر است. تاریخچه. این شهر اولین بار به نام هاخاده، در سال () به‌ثبت رسید و در سال () به گیزتاخت تغییر نام داد. از سال () در ردیف شهرها قرار گرفته‌است.
مونته‌نگرو (به صربی/مونته‌نگروئی: "Црна Гора" یا "Crna Gora" — تلفظ تسرنا گُرا / t͡sr̩na: 'ɡɔra)، (در فارسی تاجیکستان: Кӯҳҳои сиёҳ کوه‌های سیاه) کشوری در جنوب خاوری اروپا به پایتختی پودگوریتسا است و در کرانه دریای آدریاتیک قرار دارد. واحد پول این کشور، یورو است. جمعیت مونته‌نگرو ۶۲۰۰۰۰ نفر می‌باشد. مساحت مونته‌نگرو ۱۴۰۲۶ کیلومتر مربع است. این کشور با کشورهای آلبانی، بوسنی و هرزگوین، صربستان، کوزوو و کرواسی همسایه است. همچنین، مونته‌نگرو از تاریخ ۲۸ ژوئن ۲۰۰۶ در سازمان ملل متحد عضو است. نام‌شناسی. نام
۲۰۰۶ در سازمان ملل متحد عضو است. نام‌شناسی. نام مونته‌نگرو به معنای «کوه سیاه» است و از سده پانزدهم میلادی برای نام‌گذاری بخش بزرگی از مونته‌نگرو به کار رفته است. پس از جنگ‌های مختلف با حکومت عثمانی، مساحت مونته‌نگرو به تدریج افزایش یافت. تاریخچه. تاریخ این منطقه به سدهٔ نهم میلادی بازمی‌گردد در آن زمان، یک حکومت محلی وابسته به امپراتوری بیزانس تشکیل شد. در سال ۱۹۱۰ کشوری با نام پادشاهی مونته‌نگرو تشکیل شد؛ ولی پس از جنگ جهانی اول (۱۹۱۸) با پادشاهی صربستان متحد شد. مونته‌نگرو در پی همه‌پرسی ۲۱ مه ۲۰۰۶
متحد شد. مونته‌نگرو در پی همه‌پرسی ۲۱ مه ۲۰۰۶ (میلادی)، در روز ۳ ژوئن همان سال از فدراسیون صربستان و مونته‌نگرو جدا شد و اعلام استقلال کرد. جغرافیا. دریای آدریاتیک در جنوب باختری مونته‌نگرو قرار دارد و در غرب مونته‌نگرو کشور کرواسی، در شمال غرب آن بوسنی و هرزگوین و در شمال شرق آن صربستان قرار گرفته است. بزرگ‌ترین شهر مونته‌نگرو، پایتخت آن یعنی «پودگوریتسا» با جمعیتی در حدود ۱۸۶ هزار نفر است. این کشور کوچک در جنوب اروپا و در کرانهٔ دریای آدریاتیک واقع شده است. بخش‌های شمالی این کشور بیشتر کوهستانی است و
است. بخش‌های شمالی این کشور بیشتر کوهستانی است و بلندترین قلهٔ آن یعنی بابوتوف کوک، ۲۵۲۲ متر ارتفاع دارد. این کشور ۵ بخش و ۲۱ استان دارد. حکومت. مونته‌نگرو دارای حکومت جمهوری است و قانون اساسی آن در سال ۲۰۰۷ به تصویب رسیده است. رئیس‌جمهور مونته‌نگرو، رئیس حکومت این کشور است و برای یک دوره پنج ساله انتخاب می‌شود. رئیس‌جمهور، وظیفه اعلام انتخابات پارلمان و پیشنهاد دادن نامزدهای نخست‌وزیری، رئیس و اعضای دادگاه قانون اساسی را به پارلمان دارد. نخست‌وزیر مونته‌نگرو، رئیس دولت این کشور است که مسئولیت امور اجرایی
رئیس دولت این کشور است که مسئولیت امور اجرایی آن را به عهده دارد. مونته‌نگرو دارای نظام تک پارلمانی است. پارلمان مونته‌نگرو، وظیفه قانون‌گذاری، تأیید پیمان‌های بین‌المللی، انتخاب نخست‌وزیر و هیئت وزیران و اعضای دادگاه قانون اساسی را دارد. پارلمان مونته‌نگرو در حال حاضر، ۸۱ کرسی دارد. مردم. نژاد مونته نگرویی ۴۳٫۲٪، صربی ۳۲٪، بوسنیایی ۱۱٫۸٪، آلبانیایی ۵٪، بقیه ۸٪ قد مردم. میانگین قد آنها در سال ۲۰۲۰، ۱.۸۳ متر بوده است.دانشمندان معتقدند که دلیل این پدیده به تغذیه ربط دارد. و بیشتر بخاطر مصرف زیاد ماست در این
ربط دارد. و بیشتر بخاطر مصرف زیاد ماست در این منطقه می‌باشد. زبان. زبان رسمی این کشور مونته‌نگرویی است. با وجود این، مردم به زبان‌های صربی، بوسنیایی، آلبانی و کرواتی نیز صحبت می‌کنند. طبق یک سرشماری در سال ۲۰۱۱ بیشتر مردم صربی را زبان مادری خود می‌دانند در حالی که ۳۷ درصد افراد، مونته نگرویی را زبان اصلی خود اعلام کردند. این دو زبان از جهات بسیاری به هم شبیه هستند. همچنین، به دلیل اقامت عدهٔ کمی از ایتالیایی‌ها در خلیج کوتور، در این منطقه زبان ایتالیایی نیز رایج است. دین. دین اصلی این کشور مسیحیت ارتودکس
رایج است. دین. دین اصلی این کشور مسیحیت ارتودکس است و مونته نگرویی‌ها از گذشته متعلق به کلیسای ارتدوکس صربی بوده‌اند. بعد از آن، دومین دین بزرگ این کشور با بیش از ۱۱۸ هزار نفر مسلمان، دین اسلام به‌شمار می‌آید. این مسلمانان بر اساس زبان مادری، به دو دستهٔ مسلمانان بوسنیایی و مونته نگرویی تقسیم می‌شوند. بعد از دین اسلام نیز، سومین دین غالب این کشور متعلق به کاتولیک‌ها است. ارتدوکس ۷۰٪، مسلمان ۲۱٪، کاتولیک ۴٪، بی‌دین ۵٪ عضویت مونته‌نگرو در ناتو. در ۵ ژوئن ۲۰۱۷، مونته‌نگرو رسماً به عنوان بیست و نهمین عضو ناتو
مونته‌نگرو رسماً به عنوان بیست و نهمین عضو ناتو به پیمان آتلانتیک شمالی پیوست. توماس شانون معاون وزارت خارجه آمریکا در مراسم عضویت مونته‌نگرو در ناتو در وزارت خارجه آمریکا گفت: «عضویت مونته‌نگرو پیام تحکیم را به منطقه می‌فرستد و صراحتاً به متحدان ما می‌گوید که آمریکا مانند همیشه به اصول دفاع هم گرایانه که در پیمان واشینگتن آمده پایبند است.» سنای آمریکا در ماه مارس ۲۰۱۷ با ۹۷ رای موافق و دو رای مخالف، مسئله الحاق مونته‌نگرو به ناتو را تأیید کرد. شهرهای مونته‌نگرو. بزرگ‌ترین شهرهای مونته‌نگرو در جدول زیر،
فلسفهٔ اطّلاعات به آن دسته از پژوهش‌های فلسفی و انتقادی گفته می‌شود که به منظور تبیین و روشن‌سازی مفاهیم، معانی، سرچشمه‌ها، اصول، و مبادی بنیادین اطّلاعات انجام پذیرد. مطالعات و بررسی‌های فلسفی بر روی مفاهیم اطلاعات معنایی هنوز در ابتدایی‌ترین مراحل آن قرار دارد، به‌طوری‌که حتی در مورد راه‌ها و شیوه‌های طرح مسئله هم تاکنون توافقی حاصل نشده‌است. تعریف اطّلاعات. گرچه تاکنون تعریفی فراگیر و همه‌جانبه از اطّلاعات میسّر نگردیده‌است، پدیده‌های گوناگونی را می‌توان بر حسب زمینه و موضوع، اطّلاعات نام‌داد. معمولاً از
حسب زمینه و موضوع، اطّلاعات نام‌داد. معمولاً از سه نوع پدیده به نام اطّلاعات یاد می‌شود: هر چند اطّلاعات به خودی خود مهمّ است، اهمّیّت واقعی آن به سبب دانشی است که می‌تواند از آن ناشی گردد. شایان اشاره و تأکید است که همچون تمامی موارد دیگر جهان، اطّلاعات، و دانش برآمده ازآن اطّلاعات هم مشمول ترازهای تجریداند: آنچه که در این لایه دانش نامیده می‌شود، خود اطّلاعات است برای دانشی که در تراز بلافاصله بالاتر از آن واقع است. شاید ساده‌ترین مثال را بشود ارتباط چکیدهٔ (مجرّدشده) یک مقاله با خود آن دانست: هر چند خود
(مجرّدشده) یک مقاله با خود آن دانست: هر چند خود مقاله می‌تواند پاسخگوی پاره‌ای از سؤالات باشد، و لذا، از نوع دانش، برای چکیدهٔ خود به عنوان اطّلاعات عمل خواهد نمود. دانش محاسبات و فلسفه. تعاملات و داد و ستدهای علمی مابین دانشمندان علوم رایانه و اندیشمندان وادی فلسفه به هیچ وجه امروزی نیست. فلسفهٔ تولّد و ظهور کامپیوترهای ارقامی در اواسط قرن بیستم (م) را در واقع می‌شود در حوزهٔ بزرگ‌تر فلسفهٔ علوم، سیبرنتیک، علوم نرم، و نیز در مجموعهٔ علل و انگیزه‌های مربوط به آغاز تفکرّات سیستمی و کلیّات‌نگر، و نیز در منشأ
آغاز تفکرّات سیستمی و کلیّات‌نگر، و نیز در منشأ و بخش مشترک تمامی آن‌ها - پیچیدگی - نشان گرفت.
تاراس بولبا (به انگلیسی:Taras Bulba) رمانی است اثر نیکولای گوگول (۱۸۰۹–۱۸۵۲)، نویسندهٔ روس، که در سال ۱۸۳۵ میلادی به همراه چند داستان دیگر در مجموعهٔ «میرگرود» انتشار یافته‌است. گوگول در این داستان راجع به زندگی کازاکی به نام «تاراس بولبا» و دو پسرش «اُستاپ» و «آندری» سخن می‌گوید و شرح حال زندگی آن‌ها اعم از رشادت‌ها و خیانت‌ها را توصیف می‌کند. داستان تاراس بولبا، به دلیل اهمیتی که داشت و توفیقی که بعدها در بین مخاطبان حاصل کرد، به صورت رمان جداگانه‌ای به چاپ رسید و اکنون اگر معروف‌ترین اثر گوگول نباشد
چاپ رسید و اکنون اگر معروف‌ترین اثر گوگول نباشد بی‌شک یکی از شناخته‌شده‌ترین و معروف‌ترین رمان‌های او به‌شمار می‌رود. درون مایه داستان تاراس بولبا ستایشی است از کازاکها و شرح شیوه زندگی و احوالات و آداب و رسوم ایشان. گرچه به نظر می‌رسد گوگول در وصف ویژگی‌های عجیب و منحصربه‌فرد کازاک‌ها اندکی زیاده‌روی کرده باشد اما شخصیت تاراس بولبا را می‌توان آیینه تمام نمای یک کازاک واقعی دانست که طبیعتی شجاع و وحشی دارد. ترجمه فارسی فریدون عطایی از این کتاب در سال ۱۳۶۵ هجری شمسی توسط انتشارات دادجو به چاپ رسید. (البته
هجری شمسی توسط انتشارات دادجو به چاپ رسید. (البته چاپهای قبل از انقلاب نیز موجود است.) در سال ۱۹۶۲ فیلمی از داستان تاراس بولبا با همین نام به کارگردانی جی. لی تامپسون با بازی یول برینر و تونی کرتیس ساخته شد. شرح داستان. وقایع رمان در قرن شانزدهم می‌گذرد؛ قرن شمشیر و جنگ که هر کس که در خور نام انسان است در حال پیکار است. تاراس بولیا، کازاک پنجاه ساله‌ای که همچنان آماده جنگیدن و کشتار در راه اعتقاد خود است، با دو پسرش اوستاپ و آندری به اردوگاه کازاک‌ها در «سچ»، واقع در جزیره‌ای در رود دنیپر، می‌روند. شب و
واقع در جزیره‌ای در رود دنیپر، می‌روند. شب و روز در استپ‌ها، اسب می‌تازند و درست هنگامی به آنجا می‌رسند که کازاک‌ها پشت به هزیمت داده از قایق پیاده می‌شوند و با خشم تمام نقل می‌کنند که «یهودی‌ها کلیساهای ما را به اجازه می‌گیرند و کاتولیک‌ها، مسیحیان ارتدوکس رابه ارابه می‌بندند، چطور می‌توان در سرزمین روس این همه از دست کفار شکنجه دید و تحمل کرد!» جنگ آغاز می‌شود و کازاک‌ها پس از آنکه تمام یهودیان دور و بر را به رود دنیپر می‌اندازند، به غارت دهات آن‌ها می‌پردازند. هنگام حمله به یک قلعه، جوانترین پسر تاراس،
هنگام حمله به یک قلعه، جوانترین پسر تاراس، یعنی آندری، که در کی‌یف عاشق دختری لهستانی شده بود، به خودی‌ها خیانت می‌کند و به دشمنان می‌پیوندد، اما اسیر کازاک ها می‌شود و خود تاراس بولبا او را می‌کشد. اوستاپ پسر بزرگ‌تر پس از رشادتها و دلاوریهای فراوان، به دست لهستانی‌ها اسیر می‌شود. تاراس که از مرگ خسته‌است می‌خواهد پسرش را نجات دهد، ولی از بخت بد شاهد شکنجه علنی فرزندش قبل از اعدام می‌شود و کاری نمی‌تواند بکند. تنها کاری که می‌کند این است که با فریاد به پسرش می‌فهماند که در آنجاست و شاهد قهرمانی اوست و قول
می‌فهماند که در آنجاست و شاهد قهرمانی اوست و قول می‌دهد که انتقامش را بگیرد. از این پس، تاراس حالت سبعیت و درندگی پیدا کرده، به «سچ» برمی‌گردد، نخست سرهنگ سپاه بزرگی و سپس فرمانده لشکر مستقلی می‌شود و تخم ویرانی و وحشت را در شهرهای لهستان می‌افشاند، تا روزی که بالاخره اسیر می‌شود و قرار است که زنده در آتش سوزانده شود. آخرین کلماتی که می‌گوید برای این است که راه فرار را به رفقایش نشان دهد، و بعد در میان شعله‌های آتش جان می‌دهد. این اثر حال و هوایی حماسی دارد که از روح ملت روس برمی‌خیزد. طبع وحشی و بدوی ملت
که از روح ملت روس برمی‌خیزد. طبع وحشی و بدوی ملت اسلاو، موضوع اصلی این اثر حماسی است که در اینجا نشان داده می‌شود که می‌تواند، در عین حال، تا ابراز محبتهای هیجان‌انگیز و سرشار از عظمت تعالی یابد و هم تا حد روی آوردن به قتل و غارت سقوط کند.
پرویز ناتِل خانلَری (۲۹ اسفند ۱۲۹۲ – ۱ شهریور ۱۳۶۹) از اهالی ناتل نور مازندران، ادیب، سیاست‌مدار، زبان‌شناس، نویسنده و شاعر معاصر ایرانی بود. او در ساده کردن مسائل دشوار و پیچیدهٔ زبان مهارت داشت. اوائل زندگی. پرویز ناتل خانلری؛ ۲۹ اسفند ۱۲۹۲ در تهران در یک خانواده مازندرانی که در عصر قاجار شغل دیوانی داشتند، زاده شد. نام خانوادگی خانلری برگرفته از لقب جدش خانلرخان، نویسنده سفرنامه میرزا خانلرخان است. جدّ او، میرزا احمد مازندرانی، نخست عنوان خانلرخان و سپس لقب اعتصام‌الملک گرفت. میرزا خانلرخان اعتصام‌الملک
اعتصام‌الملک گرفت. میرزا خانلرخان اعتصام‌الملک تا پایان عمر، مشاغلی در وزارت امور خارجه داشت و مدیر کلّ وزارت خارجه بود. خانلری نام ناتل (شهری قدیمی در مازندران) را به پیشنهاد نیما یوشیج که پسرخاله مادرش بود، به نام خانوادگی خود افزود و با آنکه خود همیشه آن را به کار می‌برد، در شناسنامهٔ او نبود و نام مستعارش «پژوهنده» بود. پدرش ابوالحسن‌خان اعتصام‌الملک (۱۲۸۸–۱۳۴۹) اهل بابُل، تحصیل‌کردهٔ رشتهٔ حقوق و کارمند وزارت عدلیه و امور خارجه بود و به زبان روسی تسلط و با انگلیسی و فرانسوی آشنایی داشت و به
روسی تسلط و با انگلیسی و فرانسوی آشنایی داشت و به ماموریت‌های خارج از کشور فرستاده شد و نایب سفیر ایران در تفلیس و سن پترزبورگ بود. او شخصاً تعلیم و تربیت پسرش پرویز را به عهده داشت و دلیل برانگیختگی علاقهٔ او به ادبیات بود. خانوادهٔ پدری خیلی زودتر از شهرستان نور، روستای «ناتل» از توابع شهرستان نور کنونی کوچ کرده بودند. خانلری در خاطرات خود از تنگدستی خانوادهٔ خود با وجود مستمری دریافتی پدر می‌نویسد. تحصیلات. پرویز ناتل خانلری تحصیلات ابتدائی را در مدرسه سن لویی، مدرسهٔ آمریکائی تهران و مدرسهٔ ثروت تهران
لویی، مدرسهٔ آمریکائی تهران و مدرسهٔ ثروت تهران گذراند. درس‌های دورهٔ اوّل دبیرستان را به‌طور متفرّقه امتحان داد، و هنگام ورود به دارالفنون برای دورهٔ دوّمِ متوسّطه، به تشویق بدیع‌الزمان فروزانفر، که آن زمان معلّم دارالفنون بود، رشتهٔ ادبی را انتخاب کرد. سپس وارد دانشسرای عالی شد و در سال ۱۳۱۴ خورشیدی دانش‌نامهٔ کارشناسی زبان و ادبیّات فارسی را از دانشکدهٔ ادبیّات دانشگاه تهران دریافت کرد. پس از گذراندن دورهٔ آموزشیِ خدمت نظام وظیفه، از سال ۱۳۱۵ به خدمت وزارت فرهنگ درآمد و مدّتی دبیر دبیرستان‌های رشت بود.
فرهنگ درآمد و مدّتی دبیر دبیرستان‌های رشت بود. سپس، ضمن تدریس در دبیرستان‌ها، دورهٔ دکترای زبان و ادبیات فارسی را گذراند. سالِ ۱۳۲۲ خانلری جزو نخستین گروه دریافت‌کنندگان دکترای زبان و ادبیّات فارسی از دانشگاه تهران بود. موضوع پایان‌نامه‌اش «تحوّل غزل در شعر فارسی» بود که به راهنمائی ملک‌الشعرای بهار به انجام رساند و بعدها با عنوان «تحقیق انتقادی در عروض و قافیه و چگونگی تحوّل اوزان غزل فارسی» به چاپ رسید. پس از سربازی دورانِ خدمت در دانشگاه تهران را آغاز کرد. خانلری کرسی «پیشینه زبان فارسی» را در دانشکدهٔ
خانلری کرسی «پیشینه زبان فارسی» را در دانشکدهٔ ادبیاتِ دانشگاهِ تهران ایجاد کرد؛ و تا سالِ ۱۳۵۷ خود متصدّیِ تدریسِ آن بود. از دانشجویان و شاگردانِ موفّقِ او می‌توان به محمّدرضا شفیعی کدکنی اشاره کرد. در اوایلِ کار در دانشگاه تهران، در سالِ ۱۳۲۵، مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران را بنیان گذاشت و خود به مدّتِ پنج سال مدیریّتش را بر عهده داشت. آشنایی با حلقه‌های ادبی. خانلری از دورانِ دانشجویی همکاریِ خود را با مطبوعات آغاز کرد و اشعار و نوشته‌هایش در مجلّهٔ "مهر" انتشار می‌یافت. در خاطرات خود از جمعی از ادیبانِ
انتشار می‌یافت. در خاطرات خود از جمعی از ادیبانِ نامدارِ آن زمان همچون محمّدتقی بهار و غلامرضا رشید یاسمی و سعید نفیسی یاد می‌کند که در دفترِ مجلّهٔ "مهر" گردمی‌آمدند و مشهور به "ادبای سَبعه" (هفت‌گانه) بودند. در مقابلِ ایشان به چهار جوانِ نوگرا و دانش‌آموختهٔ اروپا، یعنی صادق هدایت و مجتبی مینوی و بزرگ علوی و مسعود فرزاد، اشاره می‌کند که در «"کافهٔ رز نوار"» در خیابان لاله‌زار جمع می‌شدند و به گروهِ ربعه (چهارگانه) مشهور شده بودند و خانلری در حدودِ سالِ ۱۳۱۵ با آنان نیز آشنایی یافت. ازدواج و زندگیِ شخصی.
با آنان نیز آشنایی یافت. ازدواج و زندگیِ شخصی. پرویز ناتل خانلری در سال ۱۳۲۰ با زهرا کیا ازدواج کرد که حاصل آن یک دختر و یک پسر بود. پسرش آرمان در جوانی درگذشت. فعالیتِ ادبی و سیاسی. در خردادِ ۱۳۲۲ نخستین شماره از مجلّهٔ ادبی "سخن" را انتشار داد و، با وجودِ وقفهٔ ناخواسته‌ای که پیش آمد، تا سالِ ۱۳۵۷ انتشار آن را تداوم بخشید. وی در سالِ ۱۳۲۷ به پاریس رفت و مدّت دو سال در «انستیتو دو فونتیک»، که وابسته به دانشگاه سوربن بود، به مطالعه و پژوهش مشغول شد. او نخستین ایرانی‌ای بود که با رشتهٔ فونتیک (آواشناسی) در
ایرانی‌ای بود که با رشتهٔ فونتیک (آواشناسی) در این مؤسسه آشنا شد و رساله‌ای نیز در این مورد به زبان فرانسوی نوشت. پرویز ناتل خانلری در سالِ ۱۳۳۴ معاونِ وزارت کشور (در دورهٔ وزارتِ اسدالله علم) شد. از همان دوران سناتور انتصابیِ مازندران شد و چند دوره تا سالِ ۱۳۵۷ در آن سِمَت بود. از شهریورِ ۱۳۴۱ تا بهمنِ ۱۳۴۲ وزیرِ فرهنگِ کابینهٔ اسداللّه علم بود. در مقامِ وزارت فرهنگ، طرحِ ایجادِ سپاه دانش را پیشنهاد کرد و به تصویب رساند و اجرایش را آغاز کرد. از مهم‌ترین خدماتِ خانلری به فرهنگِ ایرانی تأسیسِ بنیاد فرهنگ
خدماتِ خانلری به فرهنگِ ایرانی تأسیسِ بنیاد فرهنگ ایران با جلبِ همکاریِ عدّه‌ای پژوهشگر بود که در سالِ ۱۳۴۴ آغاز به کار کرد. بنیاد فرهنگ ایران در مدّتِ فعالیتِ خود بیش از سیصد کتاب منتشر کرد که غالبِ آن‌ها متون و پژوهش‌های مهمّی در جنبه‌های مختلفِ ادبی و تاریخی و علمی بود. ریاستِ بنیادِ فرهنگ از ابتدای تأسیس تا سالِ ۱۳۵۷ بر عهدهٔ خانلری بود. خانلری همچنین ریاستِ فرهنگستان ادب و هنر ایران را بر عهده داشت. مدّتی نیز مدیریتِ کلِّ سازمان پیکار با بی‌سوادی را بر عهده گرفت. پس از انقلابِ ۱۳۵۷. پس از انقلابِ ۱۳۵۷
عهده گرفت. پس از انقلابِ ۱۳۵۷. پس از انقلابِ ۱۳۵۷ خانلری به مدّتِ صد روز زندانی شد و از همهٔ فعالیت‌های رسمی و دانشگاهی کناره گرفت. در خاطراتش می‌نویسد که با آزادی از زندان، حکومت علاوه بر بستن حساب‌های بانکی او بابت حقوق دورهٔ سناتوری‌اش مبلغ یک میلیون و سیصد هزار تومان از او مطالبه می‌کند که به دلیل تنگدستی نهایتاً پانصد هزار تومان از او دریافت می‌کنند. پرویز ناتل خانلری در شهریور ۱۳۶۹، پس از یک دوره طولانی بیماری، در ۷۶ سالگی در تهران درگذشت. پیکر وی در بهشت زهرای تهران، قطعهٔ ۷۳، ردیف ۳۰، شمارهٔ ۶۶ به
بهشت زهرای تهران، قطعهٔ ۷۳، ردیف ۳۰، شمارهٔ ۶۶ به خاک سپرده شده است. دستاوردها و آثار. مجلّهٔ سخن. از کارهای ارزشمند خانلری، انتشار "مجلّهٔ سخن" از سال ۱۳۲۲ تا ۱۳۵۷ بود که جمعاً ۲۷ دوره منتشر شد. شمارهٔ اوّل مجلّه به صاحب‌امتیازیِ ذبیح‌الله صفا منتشر شد، امّا با رسیدن خانلری به سی سالگی، صاحب‌امتیازی مجلّه به او منتقل شد. مجلّهٔ "سخن"، به خصوص در دوره‌های اوّل خود، دریچه‌ای به روی ادبیّات جهان بود و محلّی برای انتشار آثار نویسندگان تازه‌نفس و شاعران نوگرا بود، و نقش بسزائی در جهت‌گیری ادبیّات فارسی در
بود، و نقش بسزائی در جهت‌گیری ادبیّات فارسی در دورهٔ معاصر داشت. روشِ خانلری و نوشته‌های او در "سخن" راهگشای جوانان مستعد شد. بسیاری از نویسندگان و شاعرانِ نامدار چون جلال آل احمد، محمّدعلی اسلامی ندوشن و بهرام صادقی اوّلین اثرشان در مجلّهٔ "سخن" به چاپ رسید. مجلّهٔ "سخن" در دورانِ درازِ انتشارش دو نسل از شاعران، مترجمان، محقّقان، داستان‌نویسان و ناقدان را تربیت کرد. دستورِ فارسی. "دستور زبان فارسی"ِ خانلری اوّلین بار در سال ۱۳۴۳ به عنوان کتاب درسی دبیرستانی به چاپ رسید و سال‌ها در دبیرستان‌ها تدریس می‌شد،
به چاپ رسید و سال‌ها در دبیرستان‌ها تدریس می‌شد، و بعداً مورد تجدیدنظر قرار گرفت و در دانشگاه‌ها نیز تدریس شد. نوآوری عمده‌ای که در اوّلین نگاه در "دستور زبان فارسی" تألیف خانلری به چشم می‌خورَد، اینست که برخلاف دستورهای پیشین، که مبنای بحث خود را اجزای جمله و تعریف انواع واژه قرار می‌دادند و سپس به ترکیب جمله می‌رسیدند، در دستور خانلری کوچک‌ترین واحد گفتار که منظور گوینده، یعنی رساندن پیام را برآورده می‌سازد و جمله خوانده می‌شود، مبنای بحث قرار می‌گیرد، و سپس این واحد گفتار به دو قسمت اصلی تقسیم می‌شود که
این واحد گفتار به دو قسمت اصلی تقسیم می‌شود که هر یک شامل اجزای کوچکتریست، و پس از آن به شناخت یک‌یک اجزای هر قسمت می‌رسد. دستور زبان خانلری برپایهٔ زبان‌شناسی و با توجّه به روح زبان فارسی تدوین شد؛ و می‌توان گفت اوّلین دستور زبان فارسی بر بنیاد زبان‌شناسی در ایران است. در این دستور، بسیاری از اصطلاحات زبان‌شناسی که اکنون در زبان‌شناسی و دستور زبان رایجست، مانند نهاد، گزاره، عملکرد، پایه، پیرو، وابسته و نظایر آن از برساخته‌های اوست. او در این کتاب، در فصل «درازنویسی»، فصاحت را در کوتاه‌نویسی می‌داند و
«درازنویسی»، فصاحت را در کوتاه‌نویسی می‌داند و توصیه به کوتاه‌نویسی می‌کند، چنانکه نوشته: «می‌گویند که زبان لاتینی فصیح‌ترین زبان دنیا بوده است، زیرا که در آن می‌توان مقصود را به کوتاه‌ترین عبارت بیان کرد.» تاریخ زبان فارسی. اثر مهمّ و ماندگار دیگر خانلری "تاریخ زبان فارسی" است که یگانه کتابِ مرجع در این زمینه به حساب می‌آید. بنای کتاب "دستور زبان فارسی" بر ۵ جلد ریخته شده بود که زبان ایرانیان را از زمان کهن تا دورهٔ معاصر دربرمی‌گرفت. جلد اوّل شامل اصطلاحاتی بود دربارهٔ زبان ایرانی باستان و پارسی میانه تا
بود دربارهٔ زبان ایرانی باستان و پارسی میانه تا ورود اسلام. جلد دوم مشتمل بر زبان‌ها و گویشهایی بود که پس از اسلام در قلمرو ایران‌زمین شکل گرفته و تکامل پیدا کرده است. این دوره به قرن هفتم هجری ختم می‌شود. جلد سوم ویژگی‌های نحوی و لغوی و آواشناسی دورهٔ دوم زبان فارسی دری، یعنی بعد از استیلای مغول را شامل می‌شود. این دوره به قرن سیزدهم خاتمه می‌یابد و از دوره‌های اثرگذار در زبان فارسی معاصر است. جلد چهارم دربارهٔ زبان فارسی معاصر و تحوّل و دگرگونی آنست و جلد پنجم دربارهٔ زبان فارسی در کشورهای همسایه مانند
پنجم دربارهٔ زبان فارسی در کشورهای همسایه مانند تاجیکستان، افغانستان و شبه‌قاره است. خانلری در دورهٔ حیات خود موفّق شد تنها جلد اوّل و دوم آن را در چندین مُجَلَّد به تألیف درآورَد که از آثار پرارزش و ماندگار این حوزه است. همچنین او طرح جامعی بر همین اساس ابزار زبان فارسی برای تألیف فرهنگ لغت پایه‌گذاری کرده بود که تنها موفّق شد بخشی از دورهٔ اوّل را آماده کند و به چاپ برساند. فرهنگ تاریخی زبان فارسی. از دیگر کارهای عمدهٔ خانلری، طرح‌ریزی تألیف و انتشار "فرهنگ تاریخی زبان فارسی" بود. در این نوع فرهنگ،
"فرهنگ تاریخی زبان فارسی" بود. در این نوع فرهنگ، برخلافِ روشِ رایجِ فرهنگ‌نگاری فارسی که مآخذِ اصلیِ موردِ استفاده در آن فرهنگ‌های موجود است، مؤلّفان نخست همهٔ متن‌های موجود در زبان را به ترتیبِ تاریخی از پیِ هم قرار می‌دهند و واژه‌ها و معنی‌های گوناگون آن‌ها را، نه از روی فرهنگ‌های دیگر، بلکه از متن‌ها می‌گیرند. بدین ترتیب معلوم می‌شود که هر واژه از چه تاریخی واردِ زبان (مکتوب) شده و هریک از معنی‌های گوناگونِ آن از چه روزگاری بر جا مانده است. چنین لغتنامه‌ای در هر زبان شناسنامهٔ تاریخیِ یک‌یکِ واژه‌های آن
در هر زبان شناسنامهٔ تاریخیِ یک‌یکِ واژه‌های آن زبان است و فایده‌های در دست داشتن چنین سندی برای زبان‌شناسان و ادیبان و محقّقان و شاعران چندان فراوان و گوناگون است که در آغاز کار نمی‌توان تمام آن‌ها را پیش‌بینی کرد. خانلری طرح تهیّهٔ "فرهنگ تاریخی زبان فارسی" را تهیّه کرد و آن را در بنیاد فرهنگ ایران به موقع اجرا گذاشت. همکاران این طرح بزرگ را، که تعدادشان انگشت‌شمار بود، با تحقیق و تجسّس بازشناخت و گروهی جوانان علاقه‌مند را به این کار برگماشت. نخستین جلد "فرهنگ تاریخی زبان فارسی" در سال ۱۳۵۷ انتشار یافت.
تاریخی زبان فارسی" در سال ۱۳۵۷ انتشار یافت. جلد دوم آن نیز به زیر چاپ رفته بود که با کناره‌گیری خانلری معلّق ماند و به سرنوشت نامعلومی دچار شد. غزل‌های حافظ. پرویز ناتل خانلری در سال ۱۳۳۷ در مقدّمهٔ "غزل‌های حافظ" اظهار امیدواری کرده بود که با استفاده از نسخه‌های کهن، دیوان کامل حافظ تهیّه و منتشر گردد. این فکر پس از بیست‌ودو سال تحقّق یافت و در سال ۱۳۵۹ "دیوان خواجه شمس‌ّالدین محمّد حافظ" توسّط بنیاد فرهنگ ایران انتشار یافت. خانلری در تنظیم "دیوان حافظ" متن ۴۸۶ غزل حافظ را پس از بررسی و مقایسهٔ ضبط ۱۴
متن ۴۸۶ غزل حافظ را پس از بررسی و مقایسهٔ ضبط ۱۴ نسخهٔ اساس خود به ترتیب حروف تهجّیِ قافیه‌های غزل‌ها در صفحات سمت راست کتاب قرار داده است. در صفحات مقابل، برای هر غزل نخست نشانه‌های معرّف نسخه‌هایی که آن غزل را درج کرده‌اند در بالای صفحه و به دنبال آن ترتیب ابیات آن غزل در نسخه‌های مأخذ و سپس اختلاف نسخه‌ها در ضبط کلمات و عبارات در مورد هر بیت نقل گردیده است. "دیوان حافظ" چاپ خانلری، با وجود چندین ویرایش دیگر از غزل‌های حافظ، که طیّ سی سال پس از آن انتشار یافته است، اعتبار خود را حفظ کرده و مورد استفادهٔ
یافته است، اعتبار خود را حفظ کرده و مورد استفادهٔ محقّقان است. شاعری و نمایشنامه‌نویسی. خانلری خود باآنکه در جوانی در شاعری گرایش‌هایی مشابه نیما یوشیج داشت، ولی با مطالعهٔ بیشتر به این نتیجه رسید که عروض فارسی ظرفیّت‌های گسترده‌ای دارد و آنچه نیازمند تغییر و تحوّلست، زبان شعر است که باید امروزی شود. مجموعهٔ اشعار او با نام "ماه در مرداب" در سال ۱۳۴۳ انتشار یافت و بارها تجدید چاپ شد. پرآوازه‌ترین شعر او مثنوی بلند «عقاب» است که به صادق هدایت تقدیم شده است. عقاب با این ابیات آغاز می‌شود: "دانشنامهٔ
است. عقاب با این ابیات آغاز می‌شود: "دانشنامهٔ ایرانیکا" «عقاب» را مهم‌ترین شعرِ فارسیِ قرنِ بیستمِ میلادی دانسته است. خانلری دستی هم در نمایشنامه‌نویسی آزمود؛ از جمله تک‌پرده‌ایِ "سفر هشتم سندباد" را تحتِ تأثیرِ حکایاتِ سندباد بحریِ "هزار و یک شب" در دی‌ماهِ ۱۳۳۱ در "مجلّهٔ سخن" با امضای مستعار «ا.ب.» چاپ کرد که الهام‌بخشِ یکی از مهم‌ترین نمایشنامه‌های فارسی به نامِ "هشتمین سفر سندباد" (۱۳۴۳) به قلمِ بهرام بیضایی شد. یادمان. براهنی در نطق‌های۱۳۵۳ خود در خارج در ذم ناتل خانلری سخن گفته چون در مدیریت بنیاد
در ذم ناتل خانلری سخن گفته چون در مدیریت بنیاد فرهنگ ایران شاه و شهبانو را در زمره ادبا و نویسندگان ایران آورد. در ۲۸ آبانِ ۱۳۹۹ خیابان پروانه در محدوده خیابان شهید کلاهدوزِ تهران به نامِ پرویز ناتل خانلری تغییر نام یافت.
آبنوس درختی است از تیره خرمالوئیان که در هند و ماداگاسکار و جزیره موریس می‌روید. این درخت شبیه به عناب است و میوه آن مانند انگور زرد است و برگ آن مانند برگ صنوبر و عریض‌تر از آن است و تخمش مانند تخم حنا است. نوع هندی آن با خطوط سفید و نوع حبشی آن سیاه است. چوب آبنوس تیره‌رنگ و با چگالی بسیار بالاست بطوری که در آب فرومی‌رود. از این چوب در ساخت قطعات سازهای گوناگون استفاده می‌شود. چوب آبنوس از گرانترین چوب‌های دنیا است و در صنایع مبلمان نیز کاربرد ویژه‌ای دارد. توصیف. این درخت همیشه‌سبز با اندازهٔ متوسط بسیار
توصیف. این درخت همیشه‌سبز با اندازهٔ متوسط بسیار آهسته رشد می‌کند و ارتفاع آن تا حدود می‌رسد. برگ‌ها بیضی‌شکل با حالت کشیده و بیضوی هستند، به طول حدود و عرض . میوهٔ آن چندان بزرگ نیست، تقریباً قطر دارد و شبیه به یک خرمالوی کوچک است. زیستگاه. این درخت در جنوب هند، سری‌لانکا و اندونزی یافت می‌شود. در زبان سینهالی این درخت «කළුවර ගස්» ("Kaluwara Gas") نامیده می‌شود که به‌دلیل چوب سخت و سیاه آن است. چوب. چوب بیرونی "آبنوس" خاکستری متمایل به زرد روشن است و مغز سیاه براق دارد که گاهی رگه‌های روشن در آن دیده
سیاه براق دارد که گاهی رگه‌های روشن در آن دیده می‌شود. این چوب درخشندگی فلزی با بافت ظریف و نرم دارد و رگه‌های آن ممکن است مستقیم، اندکی نامنظم یا موج‌دار باشند. در سری‌لانکا برداشت و فروش چوب آبنوس غیرقانونی است. این چوب دارای ویژگی‌های ارزنده‌ای است: سختی بسیار بالا (دو برابر چوب بلوط)، قابلیت پرداخت آسان (مناسب برای صیقل‌کاری با کیفیت بالا که آن را کاملاً صاف می‌کند)، تقریباً بدون حفره، سطحی براق و صاف فراهم می‌آورد، در برابر آب و موریانه مقاوم است. چگالی چوب بسیار بالاست (تا حدود ) به‌طوری‌که در آب فرو