payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داستایفسکی به نهضت روشنگری می‌داند. همچنین دیدگاه ایوان با ولتر همدلانه است. نویسنده دیگر مورد علاقه داستایفسکی که به نظر می‌رسد الهام‌بخش او در این رمان بوده، ویکتور هوگو است. جولیان کانلی، شخصیت پدر زوسیما را برگرفته از شخصیت اسقف میربل در "بینوایان" و داستان «مفتش اعظم» را شبیه به "آخرین روز یک محکوم" می‌داند. به گفته رابین میلر، داستایفسکی گزاره‌های اخلاقی روسو و بالزاک را گرفته و به آنها ماهیتی متافیزیکی داده‌است. به گفته تراس، داستایفسکی شخصیت فیودور را از یک شخصیت لوده سال‌خورده در نمایش‌نامه
را از یک شخصیت لوده سال‌خورده در نمایش‌نامه "راهزنان" شیلر اقتباس کرده‌است. در روایت «مفتش اعظم» نیز از قول مفتش توصیه‌هایی از قبیل «دست‌شُستن از آزادی و رها شدن از بار مسئولیت و گناه» صورت می‌گیرد که در نمایش‌نامه "دن کارلوس" شیلر ارائه شده‌است. همچنین در بین نویسندگان روس، تاثیر پوشکین و گوگول بر داستایفسکی قابل ملاحظه است. علاوه بر این‌ها، تاثیر کتاب مقدس و تلاش داستایفسکی برای ترجمه آموزه‌های آن قابل توجه است. اهمیت. داستایفسکی برای نوشتن این رمان وقت و انرژی زیادی صرف کرد تا بتواند ارج و شهرت سابق خود
انرژی زیادی صرف کرد تا بتواند ارج و شهرت سابق خود به عنوان یک نویسنده را دوباره به دست آورد؛ چنان‌که در نامه‌ای به تاریخ ۱۳ اوت ۱۸۷۹ به آنا، همسرش نوشت: «این روزها، بارِ کارامازوف‌ها بر دوشم سنگینی می‌کند. باید تمامش کنم. همچون جواهرساز، استادانه صیقلش دهم. اما کاری است به غایت دشوار و خطیر و نیروی زیادی از من طلب می‌کند.» نویسنده بریتانیایی سامرست موآم این کتاب را در فهرست ده رمان برتر جهان قرار داده است. مهرجویی از این کتاب با عنوان مهمترین اثر داستایفسکی و یکی از برجسته‌ترین آثار ادبی جهان یاد می‌کند که
و یکی از برجسته‌ترین آثار ادبی جهان یاد می‌کند که برآیندی از همه تفکرات، ایده‌ها و شخصیت‌های رمان‌های قبلی را در خود جمع کرده‌است. او دیالوگ آلیوشا و ایوان در کافه را «جلوه راستین اندیشه داستایفسکی» می‌داند. در این فصل از کتاب، یکی از دو برادر از لزوم کشتن مسیح و دروغی که او و بشریت را فراگرفته‌است، حرف می‌زند و دیگری از نجات روح و رستگاری در اثر ایمان به مسیح. سول مورسون نیز معتقد است این فصل از کتاب (عصیان) به همراه دو فصل «مفتش اعظم» و «شیطان؛ بختک ایوان فیودورویچ» را می‌توان در زمره درخشان‌ترین صفحات
فیودورویچ» را می‌توان در زمره درخشان‌ترین صفحات ادبی جهان برشمرد. شیطانی که به دیدار ایوان می‌آید نه بزرگ است و نه اهریمنی؛ بلکه کوچک و مبتذل است و نمادی است از پیش پا افتاده بودن شر در جهان. به گفته مورسون، تصویر شیطان کوچک، تاثیر زیادی بر اندیشه و ادبیات قرن بیستم داشته‌است. نفیسی نیز عالی‌ترین صفحات خلق‌شده در ادبیات روسیه را در همین کتاب دانسته‌است. رابرت بِرد "برادران کارامازوف" را مهم‌ترین عرضه‌داشتِ کیش ارتودکس به جهانیان و حتی خود روسیه شمرده‌است که از پویش داستایفسکی در باب فرهنگ دینی روسیه حاصل
از پویش داستایفسکی در باب فرهنگ دینی روسیه حاصل شده‌است. برد معتقد است که محوریت این اثر، مشروعیت بخشیدن به نهاد «پیر دیر» در کلیسای ارتودکس بود تا بتواند وجهه عمومی این مذهب را در روسیه و سراسر دنیا بهبود بخشد. داستایفسکی پیر دیر را شخصیتی می‌دانست که می‌توانست به مسیحیت ارتودکس نفس تازه‌ای بدهد و آن را از «فلجی» که «سال‌هاست گریبانگیرش شده‌است» برهاند. به همین جهت شخصیت پدر زوسیما در داستان به عنوان پیر دیر معرفی می‌شود و داستایفسکی در توصیف جایگاه او می‌نویسد: «پیر دیر کسی است که جان و اراده مرید را به
«پیر دیر کسی است که جان و اراده مرید را به جان و اراده خود پیوند می‌زند. شخص سالک، پس از انتخاب، از اراده خودش چشم می‌پوشد و تسلیم او می‌کند، در تسلیم و وارستگی کامل.» داستایفسکی در این کتاب، علاوه بر روایت کردن داستان، سیری از تحول افکارش را نیز ارائه کرده‌است؛ تقابل دو نسل متوالی از پدران و پسران که در "جوان خام" به آن پرداخته بود، تقابل میان معتقدان و منکران دین که در "جن‌زدگان" مورد بحث بود و بحث‌ها و تقابل‌های میان دو رقیب عشقی که در "ابله" منعکس شده بود، همه از نو در این کتاب سوژه داستایفسکی قرار
بود، همه از نو در این کتاب سوژه داستایفسکی قرار گرفتند و او نگاهی دوباره و با نگاه و شیوه‌ای جدیدتر به این موضوعات پرداخت. نقد و تحلیل. نقد ادبی. سعید نفیسی می‌گوید که در آثار داستایفسکی، از جمله "برادران کارامازوف"، مناظر طبیعی کم است و رویدادها در شهرها و خانه‌ها و اتاق‌ها اتفاق می‌افتند و نویسنده نیز در توصیف آنها زحمت چندانی به خود نمی‌دهد. در مقابل، آنچه برای داستایفسکی اهمیت دارد، روح شخصیت‌های داستان است که حتی وقتی ارتباطی به پیشبرد روایت داستان ندارد، موبه‌مو و دقیق توصیف می‌شود و نویسنده
ندارد، موبه‌مو و دقیق توصیف می‌شود و نویسنده گام‌به‌گام با آنها همراهی می‌کند. به عقیده میخائیل باختین، داستایفسکی در برادران کارامازوف از قواعد سنتی رمان و از چارچوب روایت خارج می‌شود و لحن تذکره‌های قدیسان را به خود می‌گیرد؛ به این دلیل که تمرکزش بر «امکان بازنمایی تجربه دینی» است. کریم مجتهدی معتقد است که داستان "برادران کارامازوف"، نسبت به نخستین رمان بلند داستایفسکی، یعنی "جنایت و مکافات"، از انسجام کمتری برخوردار است. در مقابل، نقطه قوت آن را شخصیت‌پردازی و تحلیل‌های عمیق روان‌شناسی عنوان می‌کند.
و تحلیل‌های عمیق روان‌شناسی عنوان می‌کند. اوژن‌ملکیور دووگوئه، منتقد فرانسوی قرن هجدهم، گفتگوهای طولانی شخصیت‌های رمان را خودنمایی انبوهی از چهره‌های مبهم و پرحرفی می‌داند که دائماً در روح دیگران حفاری می‌کنند. نقد فلسفی. داستایفسکی در "برادران کارامازوف"، به موضوعات الهیاتی و فلسفی مورد علاقه‌اش پرداخته‌است؛ سرمنشأ شر، طبیعت آزادی و گرایش به ایمان. سیمونز اندیشه محوری رمان را «جستجوی خدا» و «جستجوی ایمان» می‌داند که در سرتاسر اثر جریان دارد. سیمونز معتقد است که داستایفسکی تمام معنایی را که زندگی برای او
است که داستایفسکی تمام معنایی را که زندگی برای او داشت، در شخصیت‌های این رمان منعکس کرده‌است. مهرجویی می‌گوید که او در این کتاب دستگاه خلقت را بازسازی کرده‌است و در جایگاه انسان-خدا، کائنات را در دادگاه به محاکمه می‌‌کشد. فرشتگان و شیطان‌ها در هیئت انسان (آلیوشا، ایوان، دیمیتری، اسمردیاکف، گروشنکا، کاترینا و دیگران) و نیز خود آفریننده (داستایفسکی) در جایگاه متهمان قرار می‌گیرند تا بتوان دریافت سرمنشأ حق‌کشی‌ها و نابسامانی‌ها و آدم‌کشی‌ها کجاست. وی معتقد است که اگر از دور به کتاب بنگریم، داستانی خواهیم یافت
که اگر از دور به کتاب بنگریم، داستانی خواهیم یافت با این پرسش که «چه کسی پدر را کشت؟» اما اگر موشکافانه‌تر بنگریم، پرسش اصلی کتاب این است که: «چه کسی خدا را کشت؟» و پاسخ این است که همه انسان‌ها در کشتن خدا نقش داشته‌اند. حتی آلیوشا که راه ایمان به خدا را در پیش گرفته‌است، باز هم از جنس «کارامازوف»هاست و او هم دچار شک و تزلزل می‌شود. ویکتور تراس به تناقض‌های معرفت‌شناختی بنیادینی اشاره دارد که عقل انسان، یا به تعبیر ایوان کارامازوف «عقل اقلیدسی» قادر به حل آنها نیست. از سوی دیگر؛ داستایفسکی بر اساس تعالیم
آنها نیست. از سوی دیگر؛ داستایفسکی بر اساس تعالیم سنتی مذهب ارتودکس، که در سال‌های پایانی عمر به آنها معتقد بود، انسان دارای عقل الوهی یا عقل کلی نیز هست و موضوع اصلی برادران کارامازوف، مواجهه عقل کلی یا مسیحی با عقل جزئی یا اقلیدسی است؛ چنان‌که زوسیما و آلیوشا مظهر عقل کلی و ایوان مظهر عقل جزئی است و تعامل آنها، تعارض نگرش رئالیستی و نگرش متافیزیکی به جهان را رقم می‌زند. به عقیده مهرجویی، داستایفسکی با به تصویر کشیدن دادگاه دیمیتری، کل دستگاه قضاوت را به نقد می‌کشد؛ قاضی، دادستان، وکیل مدافع، هیئت منصفه،
می‌کشد؛ قاضی، دادستان، وکیل مدافع، هیئت منصفه، بازپرس و... همه در درک حقیقت عاجز می‌مانند و وقتی ایوان، تنها کسی که از راز قتل فیودور مطلع است، حقیقت را برملا می‌کند، کسی باور نمی‌کند و همه تصور می‌کنند او عقلش را از دست داده‌است. این تصویر گویای این پرسش است که آیا فقط دیوانگان از حقیقت مطلعند؟ در عین حال، نفیسی داستایفسکی را حامل انجیلی جدید می‌داند که در آن همه انسان‌ها سزاوار عفو قرار می‌گیرند؛ حتی سه مظهر جنایت یعنی بزهکار پشیمان، فرزند عاق‌شده و زن بی‌عفاف. نمود این بخشایش در "برادران کارامازوف" به
نمود این بخشایش در "برادران کارامازوف" به خوبی دیده می‌شود که در آن نویسنده، دیمیتری را که محکوم شده‌است دوست می‌دارد و حتی اسمردیاکف را که واقعاً پدرکشی کرده‌است، تقریباً عفو می‌کند. سول مورسون معتقد است که دو فصل «عصیان» و «مفتش اعظم» حاوی استدلال‌هایی قوی در رد وجود خداست و داستایفسکی این استدلال‌ها را در زمینه‌ای در رد آنها قرار داده‌است تا بتواند از مسیحیت دفاع کند. او این ویژگی را یکی از پارادوکس‌های این اثرِ «عمیقاً مسیحی» داستایفسکی می‌داند. در بسیاری از رمان‌های روسی قرن نوزدهم، ترکیب کردن زبان
از رمان‌های روسی قرن نوزدهم، ترکیب کردن زبان روسی با زبان فرانسوی در گفتگوهایی که از شخصیت‌های تحصیل‌کرده داستان بیان می‌شد، امری رایج بود و به داستان، وجهی واقع‌گرایانه می‌بخشید. اما کاربرد زبان روسی در "برادران کارامازوف"، به عقیده ورون هال، چیزی بیش از این است و وجهی نمادین دارد؛ چنان‌که شخصیت‌های شیطانی‌تر، از فرانسوی بیشتر استفاده می‌کنند. نقد روان‌شناختی. نخستین شخصی که تحلیلی روانکاوانه از برادران کارامازوف ارائه کرد، خودِ زیگموند فروید، بنیانگذار روانکاوی بود. او در مقاله‌ای با عنوان «داستایفسکی و
بود. او در مقاله‌ای با عنوان «داستایفسکی و پدرکشی» با تحلیل انگیزه‌های فرزندان کارامازوف برای پدرکشی و تحلیل روابط داستایفسکی با پدرش، او را واجد انگیزه پدرکشی دانست. موسوی ثابت، دیمیتری، ایوان و آلیوشا را به سبب ویژگی‌هایشان، به ترتیب انعکاسی از اید، اگو و سوپراگوی فیودور کارامازوف می‌داند. نقد جامعه‌شناختی. داستایفسکی در کشف و تشریح بیماری‌های روحی تیزبین بود؛ چنان‌که به گفته نفیسی، از بیماری‌های روحی شخصیت‌های آثار او به منظور مطالعه بیماری‌های روانی استفاده می‌شد. به‌طور مثال، آلیوشا در کشف نیات دیگران
می‌شد. به‌طور مثال، آلیوشا در کشف نیات دیگران خبره بود و پدر زوسیما رنج عظیمی را در آینده دیمیتری فیودورویچ پیش‌بینی می‌کند و در برابر او زانو می‌زند؛ چون خود را موظف به تسکین دردهای برادران دینی خود می‌داند. نفیسی، داستایفسکی را مبدع این قانون مطلق در سرشت آدمی می‌شمارد که میل انسان به خبث و بدرفتاری از میلش به خوبی و زیبایی بیشتر است. نفیسی گواه این سخن خود را جمله‌ای از دیمیتری فیودورویچ می‌داند که به گروشنکا می‌گوید: «فسق و فساد را دوست می‌داشتم، حتی رسوایی را که دنباله فسق است، دوست می‌داشتم. خشونت را
را که دنباله فسق است، دوست می‌داشتم. خشونت را دوست می‌داشتم.» و گروشنکا در پاسخ می‌گوید: «می‌دانم... درنده‌ای، اما در ضمن، اصیل و نجیب هم هستی.» بر این مبنا، نفیسی داستایفسکی را تنها شارح و مفسر زشتی‌ها و نابکاری‌های زمان خود می‌داند که دیگران آنها را نمی‌دیدند. به عقیده مهرجویی، داستایفسکی در این رمان می‌کوشد با روایت نفرت حاکم بر روابط پدر و فرزندانش، نیهیلیسم موجود در روسیه سدهٔ نوزدهم را نشان دهد. ایوان در گفتگویش با آلیوشا گفت: «شخص فقط مسئول اعمال خود است، اما مسئول خواسته‌های خود نیست.» با این حال،
است، اما مسئول خواسته‌های خود نیست.» با این حال، پس از کشته‌شدن کارامازوف پیر، چون آرزوی مرگ او را داشت، احساس عذاب وجدان کرد. به گفته سول مورسون، داستایفسکی، با بیان این سرگذشت، سعی در توجیه روان‌شناختی یک آموزه مسیحی دارد؛ این که شر، صرفاً به خاطر رفتار و کردار چند جنایتکار به وجود نمی‌آید، بلکه دلیل آن اتمسفر اخلاقی جامعه است که همه مردم با داشتن آرزوهای شیطانی، در به وجود آمدنِ آن سهیمند. نقطه مقابلِ دیدگاه ایوان، دیدگاه پدر زوسیما است که می‌گوید: «همه در قبال همه و برای همه چیز مسئولند.» آلبر کامو در
در قبال همه و برای همه چیز مسئولند.» آلبر کامو در "انسان طاغی" با اشاره به پرسش‌های عذاب‌آور رمان "برادران کارامازوف"، این نظریه را مطرح می‌کند که اعتقاد به عقل در دوران مدرن هرگونه ادراک از ارزش‌ها را از بین برده‌است و دیکتاتورها به همین واسطه توانسته‌اند قدرت را قبضه کنند. الهام و بازآفرینی. سینما. چند فیلم سینمایی مختلف با اقتباس از رمان برادران کارامازوف ساخته شده‌است: تلویزیون. در سال ۲۰۰۹ یک مینی سریال تلویزیونی روسی با نام "برادران کارامازوف" تولید و پخش شد که در ساخت آن تلاش شده بود با داستان اصلی
پخش شد که در ساخت آن تلاش شده بود با داستان اصلی کتاب کاملاً منطبق باشد. در سال ۲۰۱۳ یک مینی سریال ژاپنی با نام "برادران کارامازوف" تولید و پخش شد که در آن، روایت "برادران کارامازوف" در ژاپن مدرن بازسازی شده‌است. روایت «مفتش اعظم» نیز دستمایه درام تلویزیونی یک ساعته انگلیسی با نام "مفتش"، ساخته سال ۲۰۰۲ شد که در آن درک جاکوبی در نقش مفتش اعظم بازی کرد.
دموستن، دموستنس، دموستنیس، یا دیموستنیس (به یونانی: Δημοσθένης؛ به فرانسوی: Démosthène؛ ۳۸۴ – ۳۲۲ پیش از میلاد) دولتمردی برجسته و سخنرانی توانا در آتن در یونان باستان بود. او لکنت زبان داشته و برای رفع آن هنگام سخن گفتن دانهٔ شنی در دهان نگه می‌داشته‌است. زندگی. او که در چهار سده پیش از میلاد می‌زیست دانا به علم بدیع بود. سخنرانی‌های وی را خردمندانه و دلاورانه می‌دانند. نخستین سخنرانی وی در بیست‌سالگی ایراد شد. او در آغاز به خوانش سخنرانی‌های سخنرانان برجسته پیشین و پیشهٔ وکیلی پرداخت. او در کنار پیشه
پیشین و پیشهٔ وکیلی پرداخت. او در کنار پیشه حقوقی‌اش گرایش به دانش سیاست داشت. نخستین سخنرانی سیاسی او در ۳۵۴ پیش از میلاد انجام شد. وی پربارترین سال‌های زندگی خود را وقف ایستادگی و پدافند در برابر چیرگی‌جویی مقدونیه نمود. او کوشید تا سرافرازی را به آتن بازگرداند و هم‌شهریانش را در برابر فیلیپ دوم مقدونی، پادشاه مقدونیه، همبسته نماید؛ ولی در این راه ناکام ماند و فیلیپ در راستای گرایش به گسترش مرزهای جنوبی کشورش همهٔ دولت‌شهرهای یونانی را رام خود ساخت. این لشکر کشی ناگهانی بود و آتنی ها را چنان غافلگیر کرد
کشی ناگهانی بود و آتنی ها را چنان غافلگیر کرد که کسی از خطیبان جرات رفتن بر روی سکو و سخن گفتن با مردم را نداشت. اما دموستنس بر روی سکو رفت و پیشنهاد کرد که با شهر تب اتحادی تشکیل شود و مقابل لشکر فیلیپ که به بهانه دخالت در جنگ مقدس سوم به داخل یونان وارد شده بود روبرو شوند. مردم آتن رای موافق دادند و خود دموستنس سریعا به تب رفت و در آنجا توانست شورای تب را که دشمنی دیرینه با آتن داشت به حمایت وادارد. نهایتا آتن و تب مشترکا به نبرد با فیلیپ رفتند. این اولین جنگ اسکندر مقدونی هم بود و در آن مقدونی ها لشکر
جنگ اسکندر مقدونی هم بود و در آن مقدونی ها لشکر متحد آتن و تب را شکست دادند. اما فیلیپ این دو شهر را نابود نکرد و با این اقدام توانست بر اعتبار خود میان یونانیان بیافزاید. دموستنس همواره به تشویق سیاست های ضد مقدونی ادامه میداد، و گویا در این مسیر از جانب پادشاهی هخامنشی حمایت میشده است. با مرگ فیلیپ دموستنش تلاش دیگری برای شورش میکند که با پاسخ سنگین اسکندر روبرو شده و مجبور به فرار از آتن شد. پس از اسکندر جانشین او آنتیپاتر با شورشی های آتنی که نمیخواستند سلطه مقدونیه را بپذیرند روبرو شد. دموستنش پس از
سلطه مقدونیه را بپذیرند روبرو شد. دموستنش پس از مرگ اسکندر چند ماه آخر عمر را در آتن سپری کرد. جایگاه آینده. در آینده او را یکی از ده سخنران و لوگوگراف شبه‌جزیره آتیکا دانستند. لونگینوس بر این باور بود که دموستن به آهنگ سخنان بزرگ، شور زندگی، گستردگی، آمادگی و تندی رسیده بود. سیسرون او را سخنرانی تمام‌عیار می‌داند که هیچ کاستی‌ای ندارد؛ و کوئنتیلی او را استاندارد سخنرانی و سخنرانی به تنهایی برخاسته در میان همه سخنرانان می‌داند.
پابرهنه‌ها رمانی در گونه واقع‌گرایی سوسیالیستی از زاهاریا استانکو نویسندهٔ رومانیایی است که در سال ۱۹۴۸ میلادی منتشر شده‌است. درخشش این رمان را به اندازه‌ای دانسته‌اند که استانکوی شاعر را یک‌شبه به استانکوی رمان‌نویس بدل کرد و کتاب در عرض دو سال به بیش از سی زبان ترجمه شد. این رمان به دست احمد شاملو به فارسی ترجمه شده‌است. او ابتدا در سال ۱۳۳۶ بخش‌هایی از آن را به همراه عطا بقایی ترجمه کرد که سال ۱۳۳۷ در ضمیمه رایگان هفته‌نامه آشنا منتشر شدند. سپس ترجمه کامل این اثر را در سال ۱۳۵۰ به اتمام رساند و منتشر
این اثر را در سال ۱۳۵۰ به اتمام رساند و منتشر کرد. شاملو در مورد این کتاب گفته‌است هنگام خواندنش آرزو می‌کردم کاش زندگی‌نامه من بود. فصل آخر این کتاب در نسخهٔ ترجمهٔ شاملو وجود ندارد و محمدعلی صوتی در کتابی با نام گل‌های خاک این فصل را منتشر نموده‌است. داستان. واقعه، پیش از قیام دهقانی و بزرگ سال ۱۹۰۷، در روستایی در اولتنین رخ می‌دهد. داریه، جوانکی کشاورز، داستان زندگی والدین و پدربزرگ و مادربزرگش را از زبان عمهٔ خود می‌شنود: مادرش در پانزده‌سالگی ازدواج می‌کند. پس از دو سال، بیوه‌ای بی‌چیز می‌گردد و مجبور
پس از دو سال، بیوه‌ای بی‌چیز می‌گردد و مجبور می‌شود با دو فرزند خود نزد والدینش برگردد که با اکراه او را دوباره می‌پذیرند. تازه وقتی با مرد زن‌مرده‌ای که دو بچه دارد ازدواج می‌کند، سرنوشتش قابل تحمل‌تر می‌شود. هرچند خویشاوندان همسر دوم، در آغاز، با خشونت و خصومتی بداندیشانه با او رفتار می‌کنند، بالاخره وی به یمن رفتار جدی و قاطعانه‌اش برای خود احترامی به وجود می‌آورد. داریه کوچولو هر روز شاهد خشونت کشاورزانی است که زود دست به چاقو می‌برند و با زنان و کودکانشان بدرفتاری می‌کنند. اغفال دختران، زنا و تجاوزهای
بدرفتاری می‌کنند. اغفال دختران، زنا و تجاوزهای جنسی از چشم کودکان پنهان نمی‌ماند. قحطی، که به دنبال تابستان خشک و بی‌باران ۱۹۰۶ سرمی‌رسد، خشم کشاورزان فقیرتر را به حد اعلا می‌رساند، زیرا نجیب‌زادگان راضی نمی‌شوند به اندازهٔ نانشان به آنها گندم قرض دهند. نجیب‌زاده‌ای سگ‌ها را به جان آنها می‌اندازد. خدمهٔ آنها به یکی از متقاضیان تیراندازی می‌کنند. کشاورزانی که پی کار خود می‌روند به دست ژاندارمها بازداشت و بی‌رحمانه شکنجه می‌شوند. وقتی در سالون اجتماعات محل، یکی از ژاندارمها سه دهقان پای در بند کاملا بی‌دفاع
از ژاندارمها سه دهقان پای در بند کاملا بی‌دفاع را، که پس از شکنجه‌های وحشتناک دیگر به سختی می‌توانند روی پاهایشان بایستند، کتک می‌زند، کشاورزان هیچ مرعوب زورگویی و خشونت نمی‌شوند: جمعیت خشمگین ژاندارم را می‌کشد. رمان با این ماجرا به پایان می‌رسد که کشاورزان زندانی را وسط زمستان به شهر مجاور منتقل می‌کنند. نویسنده سرنوشت داریهٔ جوان را همچنان در رمانهای متعدد دیگر پی‌گیری می‌کند. استانکو، زندگی سخت و فقیرانهٔ کشاورزان، تجربیات شخصی دورهٔ جوانی و حوادث سیاسی را، با سرمشق گرفتن از شولوخوف ، از دیدگاه
سیاسی را، با سرمشق گرفتن از شولوخوف ، از دیدگاه واقع‌گرایی سوسیالیستی توصیف می‌کند. خشونت روستاییان را به عنوان پی‌آمد فقر و ظلم نجیب‌زادگان، که از دیدگاه نبرد طبقاتی استثمارگران بی‌ملاحظه‌ای هستند، شرح می‌دهد. نویسنده در توصیف مرسوم و ساده‌شدهٔ جامعه غرق نمی‌شود؛ اعتیاد به الکل و انحطاط اخلاقی، که در بین اهالی روستا همچنان در حال گسترش است، با واقع‌گرایی خشنی ترسیم می‌شود. استانکو شرح جزئیات مفصل را، به کمک گفتگوها، ماهرانه دلپذیر کرده و، از طریق رجوع به گذشته و بررسی مجدد مسائل، کشش و جاذبهٔ داستان را
گذشته و بررسی مجدد مسائل، کشش و جاذبهٔ داستان را تقویت کرده‌است. بازگویی موفقیت‌آمیز او از طرز تفکر و طرز بیان خاص کشاورزان-استانکو بسیاری از واژه‌های بومی برگرفته از زبان ترکی را وارد داستان خود می‌کند -ارزش این اثر را بالا می‌برد؛ اثری که، فارغ از زمان تألیف خود و ارتباطات اجتماعی مؤلف، می‌تواند مورد قضاوت قرار گیرد.
رادیو ارتش اسرائیل یا رادیو گلگلتز رادیویی دولتی و سراسری در اسرائیل است که تحت مدیریت نیروهای دفاعی اسرائیل، برنامه‌های ویژه موسیقی و ترافیک پخش می‌کند.
أباره دهستان بزرگی از توابع استان ذَمار در کشور یمن و در شبه جزیره عربستان واقع می‌باشد. جمعیت. جمعیت این دهستان در حدود ۲۷۳۶ نفر می‌باشد. روستاها. این دهستان شامل چند روستا می‌باشد که شرح زیر می‌باشند: پیشهٔ. پیشهٔ مردم وساکنان این منطقه کشاورزی و دامداری است، وگروهی نیز زرعت قهوه و قات پیشه کرفته‌اند.
بنوأبجر دهستان بزرگی از توابع استان ذَمار در کشور یمن بوده و در شبه جزیره عربستان واقع می‌باشد. جمعیت. جمعیت این دهستان در حدود ۱۹۷۱ نفر می‌باشد. ساکنان این دهستان از اهل سنت از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند و بزبان عربی تکلم می‌کنند. بنوأبجر منطقه‌ای است حاصلخیز ودارای آب و خاک قابل زراعت است. درپایه کوه‌های که دهستان را احاطه نموده‌است باغهای مرکبات ومزاره قهوه و قات وجود دارد. دهستان «بنوأبجر» در وسط دره ای قرار دارد. تما شای این روستا از بالای کوه منظره‌ای دل انگیز وشاعرانه
این روستا از بالای کوه منظره‌ای دل انگیز وشاعرانه دارد وجای بسیار زیبای است و از نقات گردشگری خاصی برخوردار است.
أبراد روستای کوچکی از توابع استان مأرب در کشور یمن و در شبه جزیره عربستان واقع می‌باشد. جمعیت. دارای ۹۵ خانوار و ۹۰۸ نفر جمعیت می‌باشد. أبراد روستایی است کوهستانی ودارای آب وهوای معتدل است، تقریباً در بیشتر روزهای سال کوه‌های اطراف روستا سرسبز است. جنگل‌های انبوه از درختهای کوهستانی مانند کنار و سمر و دیگر درختان کوهستانی روستا را احاطه نموده‌است. مردم این روستا به دامداری اشتغال دارند.
أبذَر روستای کوچکی از توابع استان استان صَنعاء در کشور یمن و در شبه جزیره عربستان واقع می‌باشد. این روستا یکی از روستاهای متعدد و آباد پایهٔ کوه (جبل مسور) است. جمعیت. دارای ۵۰ خانوار و ۱۸۵ نفر جمعیت می‌باشد. وجه تسمیت. در مورد وجه تسمیت این روستا به این نام تاریخ نویسان عرب چنین روایت کرده‌اند که نبستاً به الأبذر بن مسور بن عمرو بن معد بن کرب بن شرحبیل نامگذاری شده‌است.
أَبرَق روستای کوچکی از توابع استان عَمران در کشور یمن و در شبه جزیره عربستان واقع می‌باشد. این روستا در قلهٔ کوه (جبل عیال یزید) واقع شده‌است. جمعیت. جمعیت آن در حدود ۱۲۶۳ نفر می‌باشد، و از پیروان مذهب مالکی هستند. روستایی است سخت‌گذر و کوهستانی، مردم آن از قبائل متعدد و جسور می‌باشند، شغل عمده مردم روستا کشاورزی و دامداری است.
محمود نیکبخت (۱۰ مرداد ۱۳۳۰ – ۳ خرداد ۱۴۰۰) منتقد ادبی، شاعر و مترجم معاصر ایرانی اهل اصفهان بود. او در ابتدای کار نویسندگی‌اش از چهره‌های سرشناس جنگ اصفهان بود و با آثاری که بعد از جنگ اصفهان به چاپ رساند همان تدقیق و نقد دیالکتیکی مختص خویش را همواره به تکامل رسانیده‌بود. چنانچه کتاب "از گمشدگی تا رهایی" نتیجهٔ همان مقالهٔ «نقبی به سوی نور» است که در جنگ اصفهان به چاپ رسیده بود. ترجمه‌های وی از زبان انگلیسی بود اما نه فقط از شاعران انگلیسی زبان، بلکه از شاعران دیگر زبان‌ها از جمله ایتالیایی و فرانسوی نیز
دیگر زبان‌ها از جمله ایتالیایی و فرانسوی نیز ترجمه‌هایی کرده‌بود. محمود نیکبخت همچنین داور مرحله نهایی چهارمین دوره جایزه شعر احمد شاملو بودند که در سال ۱۳۹۷ برگزار شد . کتاب‌شناسی. داوری جوایز. داور مرحله نهایی چهارمین دوره جایزه شعر احمد شاملو در سال ۱۳۹۷ پیوند به بیرون. دوره چهارم جایزه شعر احمد شاملو
هاآرتص است. از قدیمی‌ترین و چپ‌گراترین روزنامه‌های عبری چاپ اسرائیل است که از سال ۱۹۱۹ و حدود ۳۰ سال پیش از تشکیل کشور اسرائیل منتشر می‌شود. روزنامه "هاآرتص" به زبان عبری و زبان انگلیسی —که ترجمه مقالات و مطالب عبری روزنامه است—منتشر می‌شود. روزنامه هاآرتص به دلیل نوع دیدگاه، دارای خوانندگانی از سراسر جهان است. دفتر اصلی روزنامه "هاآرتص" در شهر تل‌آویو قرار دارد. در مقایسه با روزنامه‌های "معاریو" و "یدیعوت احرونوت" که از شمارگان بسیار بالایی برخوردار هستند، روزنامهٔ "هاآرتص" شمارگان پایین‌تری دارد. اما
روزنامهٔ "هاآرتص" شمارگان پایین‌تری دارد. اما خوانندگان آن بیشتر از قشر تحصیل‌کرده جامعه اسرائیل هستند. روزنامه "هاآرتص" همچنین توجه بسیاری به موضوعات هنری، اجتماعی و فرهنگی دارد. "دانشنامه بریتانیکا"، روزنامه "هاآرتص" را پرنفوذترین روزنامه اسرائیلی معرفی کرده است.این روزنامه به گرفتن مواضع چپ‌گرایانه شهرت دارد. تاریخچه. روزنامه هاآرتص فعالیت خود را در سال ۱۹۱۸ با حمایت دولت نظامی بریتانیا در فلسطین آغاز کرد. یک سال بعد، در سال ۱۹۱۹، گروهی از صهیونیسم کارگری، عمدتاً از روسیه، مالکیت آن را به دست گرفتند.
عمدتاً از روسیه، مالکیت آن را به دست گرفتند. این روزنامه که ابتدا «حدشوت هاآرتص» به معنای «اخبار سرزمین» نام داشت و توسط گروهی از بازرگانان از جمله اسحاق لیب گلدبرگ تأسیس شد، بعدها به سادگی به «هاآرتص» کوتاه شد. بخش ادبی آن به سرعت نویسندگان برجسته عبری آن زمان را به خود جذب کرد و در ابتدا در اورشلیم منتشر می‌شد. به دلیل مشکلات مالی برای مدت کوتاهی تعطیل شد، اما در اوایل سال ۱۹۲۳ در تل‌آویو با سردبیری موشه گلیکسون که ۱۵ سال این سمت را بر عهده داشت، دوباره آغاز به کار کرد. در طول دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، دیدگاه
به کار کرد. در طول دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، دیدگاه لیبرال هاآرتص تا حدی با جناح «الف» صهیونیست‌های عمومی مرتبط بود، اگرچه این روزنامه غیرحزبی باقی ماند و از حمایت از هر خط مشی حزبی خاصی اجتناب می‌کرد. هاآرتص در آن زمان به عنوان پیچیده‌ترین روزنامه در میان نشریات یه‌شو (جامعه یهودی در فلسطین قبل از تأسیس اسرائیل) شناخته می‌شد. در سال ۱۹۳۵، سالمان شوکن، یک تاجر یهودی که پس از به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان را ترک کرده بود، روزنامه را خریداری کرد. او از حامیان «بریت شالوم» بود که از همزیستی
کرد. او از حامیان «بریت شالوم» بود که از همزیستی یهودیان و اعراب حمایت می‌کرد. پسرش، گرشوم شوکن، در سال ۱۹۳۹ سردبیر اصلی شد و تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۰ این سمت را حفظ کرد. خانواده شوکن تا سال ۲۰۰۶ تنها مالکان گروه هاآرتص بودند، تا اینکه ۲۵ درصد از سهام خود را به ناشر آلمانی ام. دومونت شاوبلگ فروختند. این معامله در اسرائیل جنجال‌برانگیز تلقی شد، زیرا پدر دومونت شاوبلگ، کورت نون دومونت، عضو حزب نازی بود و انتشارات او ایدئولوژی نازی را ترویج می‌کرد. در سال ۲۰۱۱، لئونید نوزلین، تاجر روسی-اسرائیلی، ۲۰ درصد از
لئونید نوزلین، تاجر روسی-اسرائیلی، ۲۰ درصد از سهام گروه هاآرتص را خریداری کرد و در سال ۲۰۱۹، خانواده شوکن تمام سهام دومونت شاوبلگ را بازخرید کردند و مالکیت خود را به ۷۵ درصد رساندند، در حالی که ۲۵ درصد باقی‌مانده در اختیار نوزلین باقی ماند. در اکتبر ۲۰۱۲، یک اعتصاب اتحادیه‌ای در اعتراض به برنامه‌های تعدیل نیرو توسط مدیریت هاآرتص، باعث یک روز توقف در انتشار هاآرتص و مکمل تجاری آن، «د مارکر»، شد که اولین بار از سال ۱۹۶۵ بود که روزنامه‌ای به دلیل اعتصاب منتشر نمی‌شد. اخیراً، در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۴، دولت اسرائیل
نمی‌شد. اخیراً، در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۴، دولت اسرائیل دستور تحریم هاآرتص را توسط مقامات دولتی و هر نهاد تحت حمایت دولت صادر کرد و تبلیغات دولتی با این روزنامه را ممنوع کرد. این اقدام در پی انتشار مجموعه تحقیقاتی توسط هاآرتص در مورد سوءرفتارها یا سوءاستفاده‌های مقامات ارشد و نیروهای دفاعی اسرائیل صورت گرفت که این روزنامه را در معرض حملات دولت فعلی قرار داده است. تحلیل‌گران روزنامه هاآرتص. از تحلیل‌گران برجسته امور نظامی-امنیتی روزنامه "هاآرتص"، می‌توان زئیو شیف، یوسی ملمن آلوف بن، و زوی بر-اِل را نام برد.
اورانیا ، در اساطیر یونانی میوز اخترشناسی است. از دختران زئوس و منه‌موزین که میوزها نامیده می‌شدند. تعدادشان نه تن بود و هر یک الههٔ حامی هنری خاص بودند. اورانیا میوز نجوم بود.
اورستس ، در اسطوره‌های یونان، پسر آگاممنون و کلوتایمنسترا است. پس از آن‌که پدرش آگاممنون به دست مادرش کشته شد، الکترا او را پنهان کرد و به جایی دیگر فرستاد تا کشته نشود. وقتی بزرگ شد بازگشت و مادر و معشوق وی را که در قتل پدرش نقش داشت، کشت. مدت‌ها توسط الاهگان انتقام تحت تعقیب بود تا آن‌که در دادگاهی که به فرمان آپولون برگزار شد، محاکمه و تبرئه گشت. به آرگوس بازگشت و به پادشاهی رسید.