payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اسلامی برکنار شده است. محمدعلی رجایی نیز تنها رئیس‌جمهوری بوده است که در حین خدمت ترور شده است. پس از هر دوی این مقاطع که رؤسای جمهور دوره کاری خود را به پایان نبردند، شورای موقّت وظایف آن‌ها را تا انتخاب رئیس‌جمهور بعدی برعهده گرفت. سید علی خامنه‌ای در سال ۱۳۶۰ پس محمدعلی رجایی سومین رئیس‌جمهور ایران شد که او هم نیز بعد از انتخاب شدن به عنوان رهبر توسط مجلس خبرگان رهبری در سال ۱۳۶۸، دورهٔ ریاست‌جمهوری خود را پیش از پایان آن واگذار کرد. اکبر هاشمی رفسنجانی، سید محمد خاتمی، محمود احمدی‌نژاد و حسن روحانی به
سید محمد خاتمی، محمود احمدی‌نژاد و حسن روحانی به ترتیب چهارمین، پنجمین، ششمین و هفتمین رئیس‌جمهورهای ایران بودند که هر کدام ۸ سال در این مقام فعالیت کردند. در سال ۱۴۰۰ پس از پایان دوره ریاست جمهوری حسن روحانی سید ابراهیم رئیسی به عنوان رئیس‌جمهور ایران انتخاب شد اما پیش از اتمام یک دوره کامل در سانحه سقوط بالگرد در ورزقان کشته شد و طی برگزاری انتخاباتی زود هنگام در سال ۱۴۰۳ مسعود پزشکیان جانشین وی شد.
چاه سرمه روستای کوچکی در منطقه گوده و از توابع بخش مرکزی شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است. این روستا در ۴۲ کیلومتری شرق روستای تدرویه واقع است. محدوده چاه سرمه. از شمال به هرمودمهرخو، از جنوب کل مصلی، از مغرب تدرویه، و از سمت مشرق به تنگ دالان محدود می‌گردد. جمعیت. جمعیت این روستا بر اساس سرشماری سال 1390جمعیت آن 582نفر (109خانوار) بوده‌است.. اهالی روستا از اهل سنت و شافعی مذهب یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای مسجد، دبستان، برق، درمانگاه وآب‌انبار برکه می‌باشد.
دبستان، برق، درمانگاه وآب‌انبار برکه می‌باشد. شغل اهالی. مردمش به دامداری اشتغال دارند، حدود ۲۰۰۰ اصله نخل دیم و ۱۰۰ من زمین زیر کشت دیم دارد.
بسه روستای کوچکی در منطقه گوده و از توابع بخش مرکزی شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است. محدوده بسه. از شمال کوه، از جنوب مردنو، از مغرب گلویه، و از مشرق به گود گز محدود می‌گردد. زلزله و ویرانی بسه. این روستا صدها سال پیش روستایی آباد وپر جمعیت بوده، ولی بعلت زلزله روستا کاملاً از بین رفته و مردمش هم به اطراف پراکنده شده‌اند. هم‌اکنون بیست خانوار دارد. آثار روستای ویران شده در دو کیلومتری سمت غرب روستای گود گز به چشم می‌خورد. چندین آب‌انبار برکه و قبرستان نشان می‌دهد که دهی کوچک
آب‌انبار برکه و قبرستان نشان می‌دهد که دهی کوچک نبوده‌است. زمین جوکار. در نزدیکی این روستا ویران شده ۱۰۰۰ من (۴۰۰۰ کیلو گرم) زمین کشت دیم دارد که مربوط به روستای گود گز است. بیشتر کشاورزیهای گودگز بین بسه وگودگز قرار دارد.
چاه دِسدان، روستایی در دهستان دهتل بخش مرکزی شهرستان بستک در استان هرمزگان ایران است. محدوده چاه دِسدان. از شمال رودخانه شور گوده، از جنوب کوه، از مغرب برکه لاری، و از سمت مشرق به بامستان محدود می‌گردد. وجه تسمیه. به علت وجود درختچه‌ای که بوته‌اش به اندازه بوته چای است و آن را دِس می‌نامند، نام این روستا چاه دسدان نامیده شده است. این درخت دانه‌ای سرخ رنگ و بی مصرف دارد، اما از برگ آن در بعضی از روستاها استفاده می‌شود. جمعیت. جمعیت این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۰۱۷ نفر (۵۶۰ خانوار) بوده‌است.
سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۰۱۷ نفر (۵۶۰ خانوار) بوده‌است. که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند و به زبان فارسی و به گویش محلی تکلم می‌کنند. دارای مسجد، دبستان، برق، خانه بهداشت وآب‌انبار و مدرسه راهنمایی می‌باشد. ۵ دستگاه پمپ آب و ۴۰۰۰ اصله نخل دیم و ۸۰۰ هکتار زمین زیر کشت دارد، فاصله‌اش تا شهر بستک ۵۰ کیلومتر می‌باشد.
تَنگ تَـهر روستای کوچکی در منطقه گوده و از توابع بخش مرکزی شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است. محدودهتَنگ تَهر. از شمال چاه دزدان، از جنوب چاه قیل، از مغرب زنگارد، و از سمت مشرق به مورد محدود می‌گردد. جمعیت. جمعیت آن ۹۵ نفر (۱۸ خانوار) است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند و به زبان فارسی و به گویش محلی تکلم می‌کنند. دارای مسجد، وآب‌انبار برکه است. در جنوب غربی روستای ایلود و در وسط دره‌ای واقع شده‌است، ته دره و در امتداد دره ۵۰۰ اصله
واقع شده‌است، ته دره و در امتداد دره ۵۰۰ اصله نخل دیم وجود دارد. پیشه. پیشهٔ مردم روستا دامداری وکشاورزی است و از این راه امرار معاش می‌کنند. وداری ۱۵ من زمین زیر کشت دیم می‌باشد.
بست کلات (بست قلات) روستایی از روستاهای آباد منطقه گوده از توابع بخش مرکزی شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است. این روستا در سی کیلومتری از جاده بستک به گوده به سمت جنوب به داخل کوه منحرف می‌شود. محدوده بست قلات. از شمال جاده گوده بستک، از جنوب کوه، از مغرب چاه قیل، و از سمت مشرق به روستاهای چاه بنارد و زنگارد محدود می‌گردد. جمعیت. جمعیت این روستا بر اساس سرشماری سال ١٣٩۵ جمعیت آن ١٣٠١ نفر (٣٣٩ خانوار) بوده‌است. که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس
شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند و به زبان اچمی تکلم می‌کنند. از مدت‌ها پیش مردم روستا تصمیم گرفته بودند که از داخل دره نقل مکان دهند به خارج (دره قلات) در بست قلات. نخلستان بست قلات در بَنُو است که حدود ۲۰۰۰ اصله نخل دیم، و برکه حاجی عبدالرحیم ۵۰۰۰اصله نخل، و برکه سه تا ۲۰۰۰ اصله نخل ونیز زمین بلده زراعت دیم ۱۰۰۰ من (۴۰۰۰ کیلو) بذر افکن دیم است. درسال‌های اخیر محدوده جادهٔ بستک بست قلات کشاورزی به سرعت رونق گرفته‌است ... صحرای بَشکرِی. از چاه قیل به طرف گوده درسه راهی گود گز،
بَشکرِی. از چاه قیل به طرف گوده درسه راهی گود گز، چاه بنارد، بستک در صحرای بَشکرِی برکه کوچکی است به نام برکه گلانی و زمین کشت دیم؛ و چهار کیلومتری به سمت مشرق برکه حاجی عبدالرحیم است یک برکه و۵۰۰ اصله نخل دیم و زمین کشت دیم و برکه ستا حدود ۱۰۰۰ اصله نخل دیم و یک موتور پمپ ۳ باب آب‌انبار است. بین بست قلات و چاه بنارد صحرایی است به نام لاور مندخان در حدود ۲۰۰ من (۸۰۰ کیلو) زمین کشت دیم دارد. در ضلع جنوب شرقی تنگ شیک گردنه کوچک ومالروی است که قبل از ایجاد جاده ماشین راه بستک وگوده بوده این گردنه اسمش گردنه
ماشین راه بستک وگوده بوده این گردنه اسمش گردنه شمی است. ده قدیم بست قلات کوهستانی است و در کنار دره‌ای بسیار عمیق قرار دارد که نامش «دره قلات» است. قسمتی از خانه‌های روستا تَهِ این دره قرار دارد. مردمش قوی بُنیهَ و کوهنورد و به دامداری اشتغال دارند. قبلاً که سوخت هیزم و زغال رایج بود بیشتر هیزم و زغال منطقه از روستای بست قلات تأمین می‌شد. در کوه بست قلات درختان گوناگونی وجود دارد مانند: بنه سقز، انجیر، و بادام کوهی نیز فراوان بدست می‌آید؛ و درخت‌های تنومندی نیز وجود دارد مانند: کنار، سُمر، سَلمَ و نادِر که
نیز وجود دارد مانند: کنار، سُمر، سَلمَ و نادِر که از هیزم آن برای زغال استفاده می‌کردند. در جنوب این گردنه چشمه ای است که حدود ۱۰۰ بته نخل را آبیاری می‌نماید و ۵۰ من زمین زیر کشت دارد. در حدود ۶ سال است که مردم روستای بست قلات از قسمت کوهستانی نقل مکان نموده‌اند و در شش کیلومتری شمال ده قدیم و از جنوب جاده آسفالت بستک به گوده در جلگه ای ساختمان ساخته‌اند وساکن شده‌اند. زمامداران محلی. در زمان‌های گذشته در روستای بست قلات مردان وزن‌های رشیدی وجود داشته‌اند که مورد احترام خاص و عام بودند، و حتی در امور دولتی
مورد احترام خاص و عام بودند، و حتی در امور دولتی و مسؤلیت روستا نیز با مردان شرکت داشتند، یکی از جاهای دیدنی بست قلات محلی به نام ماهوی و چشمه آرمیزی است. پوشش گیاهی. گیاهان و درختانی که در این روستا وجود دارد عبارتند از: کُنار، و سمر سَلَم، کِرت و نخل، لیمو، انجیر، توت، انار و بنه که از میوه آن برای خوردن استفاده می‌شود میوه گیلاس. همچنین یک نوع میوه کوهی به نام اَذلَک به شکل گیلاس اما ریز به اندازه یک‌دانه بنه و رنگی بنفش سیر دارد، وقت جمع و خوردن دست ودهان را بنفش می‌کند. رنگ نیلی سیر دارد؛ و میوه‌ای
را بنفش می‌کند. رنگ نیلی سیر دارد؛ و میوه‌ای خوش طعم است. وچون جمع کردنش کمی زحمت است کسی کمتر به‌دنبالش می‌رود. پیشینه تاریخی. روستای قدیمی بست قلات که در «دره قلات» و در داخل کوه واقع است یک روستای بسیار قدیم وتاریخی است، پیشینه این روستا به پیش از اسلام می‌رسد و این ده در آنزمان زرتشتی‌نشین بوده‌است. چند آثار زرتشتی در دل کوه به چشم می‌خورد، همچنین ساخت خانه‌ها نیز به‌طور عجیبی است، بعضی از خانه‌ها که در اطراف دره بست قلات ساخته شده‌است فقط در ساخت آن سنگ به کار برده‌اند بدون ساروج یا گِل ولای، بقایای
به کار برده‌اند بدون ساروج یا گِل ولای، بقایای خانه‌های که بجا مانده‌است نشان می‌دهد که فقط از سنگ‌های خوشکی که از ته دره عمیق «دره قلات» آورده‌اند ساخته‌اند، سنگ‌ها روی هم چیده‌اند و سقفش با چوب درختان کوهی که از ارتفاعات کوه اطراف خود بوده آورده‌اند وسقف خانه را با آن پوشانده‌اند. اما قسمتی از خانه‌ها که در پائین دره قلات است در آن گِل و گچ به کار برده‌اند، از طرز بنای آن پیداست که پس از اسلام بنا شده‌است، اما قسمت خانه‌هایی که قبلاً ذکر شد قبل از اسلام بنا شده‌است، و در دوران زرتشتی‌ها ساخته شده‌است.
بنا شده‌است، و در دوران زرتشتی‌ها ساخته شده‌است. بین تنگ بستک وبست قلات از طریق جاده پیاده و مالرو لاوری وجود دارد به نام «لاور کاردان» یا (کاهدان)، حدود ۵۰۰ من بذر افکن زمین دیم دارد که متعلق به اهالی روستای بست قلات است. پیش از رسیدن به لاور کاردان زیر کوه غاری است بسیار بزرگ و عمیق که به خانه «ذنب لاور» معروف است، می‌گویند که سده‌ها پیش شخصی یا پهلوانی به نام ذنب لاور با زنجیر و بند و طناب می‌رفته در آنجا ته غار سکونت می‌گزیده‌است. این غار دقیقاً رو به روی روستای زنگارد در کمر کوه و از طرف جنوب زنگارد
روی روستای زنگارد در کمر کوه و از طرف جنوب زنگارد واقع است. اما حالا مردم بست قلات این خانه‌های تاریخی را رها کرده‌اند و از درواه نیز بیرون رفته‌اند و در خارج کوهستان خانه ساخته‌اند و ساکن شده‌اند، روستای جدید بست قلات دارای مسجد، دبستان، خانه بهداشت، برق، و آب‌انبار برکه است. این روستا از روستاهای زیبای منطقه‌است و کشاورزی آن نیز رو به رشد است.
ژان نیکلا آرتور رَمبو , (زادهٔ ۲۰ اکتبر ۱۸۵۴ – درگذشتهٔ ۱۰ نوامبر ۱۸۹۱) از شاعران فرانسوی بود. او را بنیان‌گذار شعر مدرن برمی‌شمارند. او سرودن شعر را از دوران دبستان آغاز کرد. ذوق و نبوغ شعریِ او در سنین ۱۷ تا ۲۰ سالگی خیره‌کننده است. بااین‌حال، او در ۲۱سالگی برای همیشه از شعر دوری گزید که همواره مایهٔ حیرت و ابهام بوده‌است. زندگی. آرتور رَمبو در ۲۰ اکتبر ۱۸۵۴، برابر با ۲۸ مهر ۱۲۳۳ خورشیدی در شارل‌ویل فرانسه به دنیا آمد. پدرش فردریک رمبو سرباز توپخانه بود و مادرش ماری کاترین ویتالی کوئیف از خانوادهٔ ملاکین
مادرش ماری کاترین ویتالی کوئیف از خانوادهٔ ملاکین بود و همیشه رفتار خشک و خشنی با او داشت. آرتور دومین فرزند خانواده بود و حدود دو سال پس از ازدواج پدر و مادرش به دنیا آمد. در ۱۸۶۸ نخستین شعرش را به لاتین سرود و سال بعد آموزگار او سه قطعه از اشعارش را منتشر کرد که یکی برندهٔ جایزه شد. در ژانویهٔ ۱۸۷۰ نخستین اشعار رمبو به فرانسوی منتشر شد. در عنفوان جوانی خانه را تاب نیاورد و گریخت، به پاریس رفت و در جنگ فرانسه و پروس شرکت کرد. بعدها در پی ماجراجویی با قطار از اسکان‌اش فرار کرد و در آخر به جرم گریز و ولگردی
اسکان‌اش فرار کرد و در آخر به جرم گریز و ولگردی محاکمه شد و چند صباحی را در زندان سپری کرد. مع هذا، پس از رهایی توسط مادرش، استقرار او در خانه بیش از ده روز نپائید و مجدداً دست به گریز زد. اواخر اکتبر ۱۸۷۰ رمبو به مرور رفتاری تحریک آمیز و لاقید برگزید؛ الکل می‌نوشید، شنیع سخن می‌گفت، اشعاری متشکل از مدفوع خواری می‌سرود، دست به سرقت کتاب از مغازه‌های محلی می‌برد و سر و شکلی آشفته برای خودش ساخته بود. همراهی با ورلن (۱۸۷۱–۱۸۷۵). در سال ۱۸۷۱، رمبو به شاعران معتبر و معروف نامه فرستاد اما دستاورد شایانی کسب
معتبر و معروف نامه فرستاد اما دستاورد شایانی کسب نکرد. سپس به توصیهٔ یکی از دوستانش، دو نامه همراه با چند شعر برای پل ورلن، شاعر نوپا و از (طلایه داران مکتب سمبولیسم) فرستاد. ورلن بلافاصله مفتون او شد و در پاسخ، متنی با فحوای (روح معظم و گرامی، بیائید؛ چشم به راه و راغب شمائیم) فرستاد. رمبو در اواخر سپتامبر ۱۸۷۱ وارد پاریس شد و برای مدت کوتاهی در وثاق ورلن سکنی گزید. همسر ورلن زنی ۱۷ ساله و باردار بود، ورلن نیز بتازگی شغل خود را ترک گفته و به الکل روی‌آور شده بود. در آن هنگام، ورلن رمبو را آسیمه‌سر، قناس،
بود. در آن هنگام، ورلن رمبو را آسیمه‌سر، قناس، استخوانی و رو به رشدی نامجرب با لهجهٔ آردنی توصیف می‌کند. این دو به زودی رابطه‌ای سوزان و متزلزل را رقم زدند که در آینده کانون خانوادهٔ ورلن را از هم گسست. خویشان ورلن، دل خوشی از رمبو نداشتند؛ لیک ورلن او را به تمام اجتماعات هنری و گردهمایی کانون نویسندگان می‌برد. رمبو در ماه مارس ۱۸۷۲ پاریس را ترک گفت. ورلن اما مصمم بود، هر آنچه دارد را از برای رمبو ترک گوید پس او را دوباره به پاریس فراخواند. آنان دوره‌گردی خویش را با نوشیدن ابسنت و استعمال تریاک و حشیش آغاز
را با نوشیدن ابسنت و استعمال تریاک و حشیش آغاز کردند.سرانجام در سپتامبر ۱۸۷۲، عشق پرتلاطم شان به لندن کشیده شد (دوره‌ای که بعدها رمبو از یادآوری آن اظهار ندامت کرد). در این هنگام، ورلن همسر جوان و طفل خردسال خویش را ترک گفت تا با رمبو به لندن برود. با فقری جزیل در ناحیه بلومزبری اقامت گزیدند و با تدریس و عوایدی که مادر ورلن می‌فرستاد روزگار می‌گذرانند. رمبو روزها را در سالن مطالعات کتابخانه موزه بریتانیا سپری می‌کرد. ناگهان، رابطه‌شان به‌شکل فزاینده‌ای به تلخی گرایید لیکن ورلن رمبو را رها کرد و به دیدار
تلخی گرایید لیکن ورلن رمبو را رها کرد و به دیدار همسر‌اش در بروکسل شتافت. در این زمان شخصیت رمبو، مقبول جامعهٔ ادبی نبود و به چشم شخصی خوش‌گذران و بدشگون نگریسته می‌شد، به گونه‌ای که در جریان رسم نقاشی ورلن و رمبو توسط نقاش معروف، آنری فانتن لاتور، نویسندگان از رسم شدن کنار آنان امتناع ورزیدند. ژوئیه ۱۸۷۳، ورلن به تنهائی به پاریس بازگشت اما دیری نپائید و ماتم فقدان رمبو را گرفت و بی تأنی با ارسال پیغامی به او، خواستار عزیمت او به بروکسل شد. تجدید دیدارشان به درستی پیش نرفت و منجر به تنش‌های مداوم شد. در ۱۰
درستی پیش نرفت و منجر به تنش‌های مداوم شد. در ۱۰ ژوئیه ۱۸۷۳ ورلن با تپانچهای، به بازوی چپ رمبو شلیک کرد که منجر به دوسال حبس برای او شد. در این اثنا، رمبو به زادگاه‌اش بازگشت و دفتر فصلی در دوزخ را به اتمام رساند. کتاب در بلژیک به چاپ می‌رسد ولی چون خرج چاپ آن از طرف مؤلف وصول نمی‌شود، کتاب که شاهکار شاعرانه رمبو است، در انبار چاپخانه می‌ماند و چهل سال بعد کشف می‌شود! سفرها (۱۸۷۵–۱۸۸۰). رمبو در دوران کوتاه زیستن‌اش وین، هلند، سوئد، هامبورگ، سوئیس را پیاده به سیر و سلوک پرداخت. در می ۱۸۷۸ به استخدام ارتش
به سیر و سلوک پرداخت. در می ۱۸۷۸ به استخدام ارتش درآمد تا خود را به جاوه برساند. پس از چهارماه از ارتش هزیمت کرد و به‌صورت ناشناس با کشتی عزم بازگشت به فرانسه نمود.در دسامبر ۱۸۷۸ در قبرس، به امر ساخت و ساز مشغول می‌شود. چندی بعد به عدن رفته و به استخدام یک شرکت بازرگانی گمارده شد.در ۱۸۸۰ به حبشه سفر می‌کند و بیش از ده سال از عمر خود را در آنجا می‌گذراند و در آنجا به سوداگری قهوه و پوست حیوانات، برده داری، قاچاق اسلحه و انسان می‌پردازد. در ایام اقامت در آفریقا، به سلطان حبشه منلیک دوم اسلحه می‌فروشد (که
به سلطان حبشه منلیک دوم اسلحه می‌فروشد (که منجر به شکست می‌شود) سپس به برده‌فروشی نیز اهتمام ورزید.در فوریه ۱۸۹۱ به دلیل تومور (احتمال زیاد استئوسارکوما) در پای راست‌اش، نخستین عوارض را احساس می‌کند که سرانجام منجر به قطع پای او می‌شود. در ۱۰ نوامبر ۱۸۹۱ (سی و هفت سالگی) در معیت خواهرش ایزابل در شارلویل-مزیر جان می‌سپارد. آثار و مطالعات. رمبو شعر منثور را به یاری تصاویر و ایماژهای درخشان و نامنتظر ایجاد می‌کند که یکی روی دیگری قرار می‌گیرند، نیز ضرباهنگ‌های متغیری ایجاد می‌کند که همگان با حرکت شعر افت‌وخیز
متغیری ایجاد می‌کند که همگان با حرکت شعر افت‌وخیز دارد و جریان می‌یابد. آلبر کامو وی را شاعری طاغی می‌نامد، که حتی بر خودش طغیان کرد و به خودکشی معنوی دست زد. اشعار و زندگی رمبو الهام بخش بسیاری از نویسندگان، موسیقی دانان و هنرمندان بزرگ قرن بیستم چون پابلو پیکاسو، دیلن تامس، آنری کارتیه برسون، آلن گینزبرگ، لوسین کار، جک کرواک، ولادیمیر ناباکوف، اوکتاویو پاز، باب دیلن، پتی اسمیت، هنری میلر، جیم موریسون، و ریچی ادواردز بوده‌است. نمونهٔ اشعار. منتخبی از زورق مست (Le Bateau ivre) ترجمهٔ حسن هنرمندی
حوری یا حورٌ عین به عقیده مسلمانان و به تصریح قرآن، دختران باکره بهشتی هستند که به عنوان پاداش در بهشت به مردان پرهیزگار داده می‌شوند. لغت «حور» که جمع حوری است چهار مرتبه در قرآن به کار رفته است. در هفت آیه دیگر قرآن نیز به دختران باکره به عنوان پاداش اشاره شده و گفته شده هیچ مردی یا جنی به آن‌ها نزدیک نشده است. چنین وعده‌هایی از سوی قرآن، در عصر حاضر با انتقادات بسیاری روبرو شده‌اند. دربارهٔ ریشه اعتقاد به حوری نظرات مختلفی ابراز شده‌اند. آندرائه می‌گوید قرآن آن را از یکی از اشعار افرایم سوری گرفته اما بک
آن را از یکی از اشعار افرایم سوری گرفته اما بک اعتقاد دارد آندرائه دربارهٔ معنای شعر افرایم دچار اشتباه شده است. کریستف لوکزنبرگ می‌گوید لغت حوری ریشه سریانی دارد و به معنای «انگور سفید» (که میوه‌ای آخرالزمانی بوده است) است. ریشه واژه. حور جمع اَحور و حَوراء، به کسی می‌گویند که سیاهی چشمش کاملاً مشکی و سفیدی آن کاملاً شفاف است و دارای پلک‌هایی باریک است (همانند چشمان آهو) و گاه به زنان سفیدچهره (سیمین‌تن) نیز گفته شده است. عین نیز جمع اَعین و عَیناء به معنی «درشت چشم» است و از آنجا که بیشترین زیبایی انسان
«درشت چشم» است و از آنجا که بیشترین زیبایی انسان در چشمان او است، روی این مسئله مخصوصاً تکیه شده است. برخی نیز گفته‌اند که حور از ماده حیرت گرفته شده است یعنی زنانی که آن چنان زیبا هستند که چشم‌ها از دیدن آنها حیران می‌شوند. حوری در قرآن. وَحُورٌ عِینٌ و حوران فراخ چشم کَأَمْثَالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَکْنُونِ مانند مروارید در پرده نگهداشته وَ زَوَّجْنَاهُم بِحُورٍ عِینٍ و تزویج کردیم ایشان را با حوران فراخ چشم مُتَّکِئِینَ عَلَیٰ سُرُرٍ مَّصْفُوفَةٍ وَ زَوَّجْنَاهُم بِحُورٍ عِینٍ تکیه زدگان بر سریرهای بهم
بِحُورٍ عِینٍ تکیه زدگان بر سریرهای بهم پیوسته و تزویج کردیم ایشان را با حوران فراخ چشم حور در فارسی. در زبان عامه، زنان زیبا به حوری و پری تشبیه می‌شوند. ضمناً در زبان فارسی حور (که در اصلِ عربی جمع است) به‌صورت مفرد به کار می‌رود. شعرا هم «حور: و هم «حوری» را به کار برده‌اند:
صَدّام حُسین عبدالمجید تِکریتی (؛ ۲۸ آوریل ۱۹۳۷ – ۳۰ دسامبر ۲۰۰۶) سیاستمدار و انقلابی عراقی بود که از سال ۱۹۷۹ تا زمان سرنگونی‌اش در سال ۲۰۰۳، طی حمله آمریکا به عراق، به عنوان پنجمین رئیس‌جمهور عراق خدمت کرد. او پیش از آن از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۹ معاون رئیس‌جمهور و همچنین از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۱ و مجدداً از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۳ نخست‌وزیر بود. او که یکی از اعضای برجسته حزب سوسیالیست بعث عربی بود، به بعثیسم، ترکیبی از ملی‌گرایی عربی و سوسیالیسم عربی، اعتقاد داشت. سیاست‌ها و ایده‌های سیاسی او در مجموع با عنوان صدامیسم
و ایده‌های سیاسی او در مجموع با عنوان صدامیسم شناخته می‌شوند. صدام در نزدیکی شهر تکریت و در خانواده‌ای عرب سنی‌مذهب به دنیا آمد و در سال ۱۹۵۷ به حزب انقلابی بعث پیوست. او نقش کلیدی در انقلاب ۱۷ ژوئیه ایفا کرد که بعثی‌ها را به قدرت رساند و او را در دوران احمد حسن البکر به معاونت رئیس‌جمهور منصوب کرد. در دوران تصدی معاونت رئیس‌جمهوری، صدام شرکت نفت عراق را ملی کرد، به تنوع‌بخشی اقتصاد پرداخت، مراقبت‌های بهداشتی و آموزشی رایگان را معرفی نمود و از حقوق زنان حمایت کرد. صدام همچنین تلاش کرد تا تنش‌ها میان
حمایت کرد. صدام همچنین تلاش کرد تا تنش‌ها میان گروه‌های مذهبی و قومی عراق را کاهش دهد. او ریاست جنگ دوم کردها و عراق را بر عهده داشت که طی آن شورش کردها را سرکوب کرد و در سال ۱۹۷۵ پیمان الجزایر را با ایران امضا کرد که اختلافات مرزی در مرز ایران–عراق را حل و فصل کرد. پس از استعفای البکر در سال ۱۹۷۹، صدام رسماً قدرت را به دست گرفت. در دوران ریاست‌جمهوری او، مناصب قدرتمند در کشور عمدتاً توسط عرب‌های سنی پر می‌شدند، اقلیتی که تنها حدود یک‌پنجم جمعیت عراق را تشکیل می‌دادند. صدام پس از به قدرت رسیدن به عنوان
تشکیل می‌دادند. صدام پس از به قدرت رسیدن به عنوان رئیس‌جمهور در سال ۱۹۷۹، به پاکسازی رقبای درون حزبش پرداخت. در سال ۱۹۸۰، او دستور تهاجم به ایران را صادر کرد، ظاهراً برای تصرف استان عرب‌نشین خوزستان و پایان دادن به تلاش‌های ایران برای صدور انقلاب اسلامی‌اش به جهان عرب. در سال ۱۹۸۸، هنگامی که جنگ با ایران با بن‌بست به پایان رسید، او عملیات انفال را علیه شورشیان کرد که با ایران متحد شده بودند، آغاز کرد. بعدها، او کویت، متحد سابق خود، را به حفاری جهت‌دار از میدان‌های نفتی عراق متهم کرد و در سال ۱۹۹۰ به این
میدان‌های نفتی عراق متهم کرد و در سال ۱۹۹۰ به این کشور حمله کرد. این امر نهایتاً به جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ منجر شد که با شکست عراق از ائتلاف به رهبری ایالات متحده به پایان رسید. پس از جنگ، نیروهای صدام خیزش‌های سال ۱۹۹۱ عراق را که توسط کردها و شیعیان در پی تغییر رژیم آغاز شده بود، سرکوب کردند، و همچنین خیزش‌های دیگری در سال ۱۹۹۹ را نیز از بین بردند. پس از تثبیت مجدد قدرت، صدام دستور کار اسلامی را برای عراق از طریق کمپین ایمان دنبال کرد. در سال ۲۰۰۳، ائتلافی به رهبری آمریکا به عراق حمله کرد و صدام را به
به رهبری آمریکا به عراق حمله کرد و صدام را به دروغ به توسعه سلاح‌های کشتار جمعی و ارتباط با القاعده متهم کرد. نیروهای ائتلاف رژیم صدام را سرنگون کرده و او را دستگیر کردند. در طول محاکمه‌اش، صدام توسط محکمه عالی عراق به جنایت علیه بشریت محکوم و به اعدام با چوبه دار محکوم شد. او در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۶ اعدام شد. صدام شخصیتی بحث‌برانگیز و دوقطبی بود که به مدت ۳۵ سال بر سیاست عراق تسلط داشت و موضوع کیش شخصیت بود. بسیاری از عرب‌ها صدام را رهبری قاطع می‌دانستند که امپریالیسم غربی را به چالش کشید، با اشغال فلسطین توسط
غربی را به چالش کشید، با اشغال فلسطین توسط اسرائیل مخالفت کرد و در برابر مداخله خارجی در منطقه ایستادگی کرد. در مقابل، بسیاری از عراقی‌ها، به ویژه شیعیان و کردها، او را تایرنتی می‌دانستند که مسئول اقدامات سرکوبگرانه، کشتار جمعی و سایر بی‌عدالتی‌ها بود. دیده‌بان حقوق بشر تخمین زده است که رژیم صدام مسئول قتل یا ناپدید شدن ۲۵۰,۰۰۰ تا ۲۹۰,۰۰۰ عراقی بوده است. دولت صدام توسط چندین تحلیلگر اقتدارگرا و تمامیت‌خواه و توسط برخی فاشیست توصیف شده است، اگرچه کاربرد این برچسب‌ها مورد مناقشه قرار گرفته است. اوایل زندگی.
برچسب‌ها مورد مناقشه قرار گرفته است. اوایل زندگی. صدام حسین در سال ۱۹۳۷ در روستای العوجه تکریت در کشور عراق و در خانواده‌ای چوپان به دنیا آمد. مادرش او را «صَدّامْ» نام نهاد که در عربی به معنای فردی که بسیار «صَدَمه یا آسیب» می‌رساند است. در مورد اینکه چه کسی پدرش است اختلاف نظر است اما به‌گفته مادرش، او هیچ‌گاه پدر خود «حسین المجید» را که پنج ماه پیش از تولدش ناپدید شده یا درگذشته بود، ندید. کمی بعد از ناپدید شدن پدرش، برادر دوازده ساله‌اش بر اثر بیماری سرطان درگذشت و مادر صدام را در آخرین ماه‌های حاملگی
درگذشت و مادر صدام را در آخرین ماه‌های حاملگی در اندوه فرو برد. او تلاش کرد جنین خود را سقط کرده و خود را بُکشد. پس از تولد صدام از نگهداری وی سر باز زد. صدام تا سه سالگی در خانوادهٔ دایی خود، خیرالله طلفاح زندگی کرد. مادرش، صبحه طلفاح المسلط بار دیگر ازدواج کرد و صدام دارای سه برادر ناتنی شد. شوهر دوم صبحه، «حسن الابراهیم» نام داشت. «المجیدها» [خاندان شوهر اول صبحه] شهرت بدی داشتند، اما «الابراهیم‌ها» [خاندان شوهر دوم صبحه] خیلی بدتر بودند. المجیدها به‌اندازهٔ کافی بد بودند؛ آن‌ها عموماً دزد و خلافکار
کافی بد بودند؛ آن‌ها عموماً دزد و خلافکار بودند. اما الابراهیم‌ها از همه پایین‌تر و پست‌تر بودند. همهٔ اهالی «العوجه» از الابراهیم‌ها نفرت داشتند. خودِ «حسن الابراهیم» دهقان فقیر و تنبلی بود که همیشه از زیر کار درمی‌رفت. او به زندگی نگرشی عاری از مسئولیت داشت. بی‌قید و لاابالی بود. هیچ شغل مشخصی نداشت. فقط برای دورهٔ کوتاهی دربان مدرسه‌ای در تکریت بود. پس از بازگشت صدام نزد مادر، ناپدری‌اش رفتار خشنی با او داشت و او را اذیت می‌کرد. با مطالعهٔ زندگینامه‌های رسمی صدام، می‌توان به نوع نگاه خود او دربارهٔ
رسمی صدام، می‌توان به نوع نگاه خود او دربارهٔ کودکی‌اش پی برد. در این زندگینامه‌ها به‌ندرت نامی از حسن آورده شده است. شوهر دوم صبحه، مثل شوهر اولش، هیچ جایی در زندگینامه‌های رسمی صدام حسین ندارد. فقط یک بار نامی از حسن آورده شده که آن هم مربوط به این ادعای صدام است که پدرخوانده‌اش صبح‌های زود او را با فریادِ «یا الله پاشو حرام‌زاده، برو به گوسفندها برس» بیدار می‌کرده است. در ده سالگی از تکریت فرار کرده و به بغداد رفت تا با عمویش - حسن عبدالمجید - که یک سُنی متعصب بود زندگی کند. بستگان تکریتی وی که اکثراً
متعصب بود زندگی کند. بستگان تکریتی وی که اکثراً چوپان بودند، بعدها تأثیرگذارترین و پرنفوذترین مشاوران و حامیان او شدند. بنابر اظهارات خود صدام، او چیزهای زیادی از عمویش یادگرفت، به ویژه اینکه هیچ‌گاه از دشمنانش نترسد حتی اگر تعداد و امکانات آن‌ها بسیار بیشتر از امکانات او باشد. او با راهنمایی عمویش به یک دبیرستان ملی‌گرا رفت. در سال ۱۳۳۶ (۱۹۵۷ میلادی) و در ۲۰ سالگی به حزب انقلابی و پان‌عربی بعث که عمویش هم از طرفداران آن بود پیوست. وی در نوجوانی عاشق پرنده‌ها بود. احساسات انقلابی از بارزترین شاخصه‌های آن
بود. احساسات انقلابی از بارزترین شاخصه‌های آن دوره در عراق و تمام خاورمیانه بود. طبقهٔ مستبد عراق (شامل سلطنت‌طلبان محافظه‌کاران، خانواده‌های مشهور و بازرگانان) در حال فروپاشی بودند. به‌علاوه، ملی‌گرایی عربی و مردمی جمال عبدالناصر در مصر، تأثیر ژرفی بر این بعثی جوان (حتی تا پایان عمر) گذاشت. ظهور ناصر پیش‌درآمد موج انقلاب‌هایی بود که در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۶۰ میلادی در خاورمیانه رخ دادند و باعث سقوط نظام‌های سلطنتی کشورهای عراق، مصر و لیبی و یمن شدند. ناصر با انگلیس و فرانسه درافتاد و کانال سوئز را ملی اعلام
انگلیس و فرانسه درافتاد و کانال سوئز را ملی اعلام کرد و تلاش کرد مصر را مدرنیزه و دنیای عرب را از نظر سیاسی با هم متحد سازد. زندگی شخصی صدام. صدام سه بار ازدواج کرد. نخستین بار وی در سال ۱۹۶۳ با ساجده طلفاح دختر دایی بزرگش که یک معلم بود ازدواج کرد. نتیجهٔ این ازدواج با دختر خیرالله طلفاح، دایی و قائم‌مقام صدام، دو پسر به نام‌های «عدی حسین» و «قصی حسین» و سه دختر به نام‌های «رنا حسین»، «رغد حسین» و «حلا حسین» بود. ساجده در اوایل سال ۱۹۹۷ به همراه رنا و رغد به گمان دست داشتن در ترور عدی در تاریخ ۱۲ دسامبر
به گمان دست داشتن در ترور عدی در تاریخ ۱۲ دسامبر ۱۹۹۶ در خانه تحت نظر قرار گرفتند. این‌طور گفته می‌شود که ژنرال عدنان خیرالله برادر ساجده و دوست ایام کودکی صدام، به دلیل رشد محبوبیت بین مردم کشته شد. صدام همچنین دو بار دیگر ازدواج کرد. او سمیره شهبندر را در سال ۱۹۸۶ و پس از طلاق اجباری از شوهرش به عقد خود درآورد. (گفته می‌شود که سمیره همسر مورد علاقهٔ وی بوده است). همسر سوم وی ندال الحمدانی مدیرکل مرکز تحقیقات انرژی خورشیدی در شورای تحقیقات علمی عراق بود که مانند سمیره مجبور به ترک شوهرش شده بود. ظاهراً
که مانند سمیره مجبور به ترک شوهرش شده بود. ظاهراً هیچ مسئلهٔ سیاسی پشت دو ازدواج آخر وی وجود نداشته است. صدام از سمیره دارای یک پسر به نام علی حسین عبدالمجید شد. در اوت ۱۹۹۵ رنا و همسرش حسین کامل المجید به همراه رغد و همسرش صدام کامل المجید با فرزندانشان به اردن فرار کردند. اما هنگامی که صدام قول داد در صورت بازگشت هیچ آسیبی به آن‌ها نمی‌رساند به عراق بازگشتند. برادران المجید درست سه روز پس از بازگشت به عراق در فوریه ۱۹۹۶ کشته شدند. حلا، دختر دیگر صدام با جمال مصطفی رئیس دفتر امور طوایف عراق ازدواج کرد. او