payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دیدار کردند تا در مورد پروژه‌ها و ایده‌های امکانی بحث کنند. در عرض چند هفته، رودات "نجات سرباز رایان" را در ذهن خود پروراند. او از هدیهٔ همسرش یعنی کتاب تاریخی "D-Day June 6, 1944: The Climactic Battle of World War II" (1994) اثر استیون ای. امبروز که رخدادهای پیاده‌سازی سربازان در نرماندی را بازگو می‌کند، الهام گرفت. رودات از بنای یادبودی در کین، نیوهمپشایر که به سربازان آمریکایی کشته‌شده در جنگ اختصاص داده شده بود، دیدن کرد و تلفات، از جمله برادران، مورد توجه او قرار گرفت. او گفت: «ایدهٔ از دست دادن یک
توجه او قرار گرفت. او گفت: «ایدهٔ از دست دادن یک فرزند در جنگ بیش از حد دردناک است … ایدهٔ از دست دادن بیش از یک فرزند غیرقابل تصور است». خانوادهٔ رایان مبتنی بر چهار برادر نیلند بود که در کتاب امبروز به تفصیل آمده است. دو نفر از برادران کشته شدند و سومی مرده فرض شد. طبق سیاست تنها بازمانده، نفر چهارم از جنگ بازگردانده شد. مسیر ساخت فیلم. رودات تحقیقاتی انجام داد و تصمیم گرفت تا داستان را در جنگ جهانی دوم اتفاق بیفتد. رودات پس از نوشتن فیلم‌نامه، آن را در اختیار مارک گوردون قرار داد. او از داستان خوشش آمد،
مارک گوردون قرار داد. او از داستان خوشش آمد، ولی بعد از ۱۱ بار بازنویسی آن، با ساخت فیلم، موافقت کرد. گوردون نیز فیلم‌نامه بازنویسی شده را در اختیار هنکس گذاشت. هنکس نیز به داستان آن علاقه‌مند شد و اسپیلبرگ را به عنوان کارگردان آن انتخاب کرد. قرار شد تا فیلم‌برداری در ۲۷ ژوئن ۱۹۹۷ آغاز شود. قبل از شروع فیلم‌برداری، بازیگران اصلی این فیلم از جمله ادوارد برنز، بری پیپر، ون دیزل، آدام گلدبرگ، جووانی ریبیسی و تام هنکس در یک کمپ نظامی، آموزش دیدند و تمارین طاقت‌فرسا انجام دادند. برای آن که بازیگران از شخصیت مت
انجام دادند. برای آن که بازیگران از شخصیت مت دیمون در فیلم متنفر شوند، او تا روزهای آخر به اردوگاه آورده نشد. به تصویر کشیدن تاریخ. "نجات سرباز رایان" به خاطر به تصویر کشیدن صحنه‌های درگیری در جنگ جهانی دوم، به صورت بسیار به واقعیت نزدیک هستند، مورد توجه مخاطبین و منتقدان قرار گرفته است. به خصوص سکانس اول فیلم که پیاده شدن سربازان آمریکایی در ساحل اوهاما را نشان می‌دهد. این سکانس از سوی مجله "امپایر" به عنوان بهترین سکانس نبرد تاریخ سینما انتخاب شده است. TV Guide نیز این سکانس را در بین ۵۰ سکانس دیگر، در
Guide نیز این سکانس را در بین ۵۰ سکانس دیگر، در رتبه نخست "به یادماندنی‌ترین سکانس‌ها" قرار داده است. این سکانس به تنهایی ۱۲ میلیون دلار خرج برداشت و در آن از بیش از ۱۵۰۰ بازیگر استفاده شده است که برخی از آن‌ها، اعضای ذخیره ارتش ایرلند بودند. هم‌چنین از ۲۰ تا ۳۰ نقص عضو واقعی برای به تصویر کشیدن سربازانی که در این نبرد، دست و پای خود را از دست می‌دادند، استفاده شده است. جوایز. برنده اسکار بهترین کارگردانی برنده اسکار بهترین فیلمبرداری برنده اسکار بهترین تدوین برنده اسکار بهترین صداگذاری برنده اسکار بهترین
برنده اسکار بهترین صداگذاری برنده اسکار بهترین تدوین صدا
ابراهیم حقیقی (زاده ) طراح گرافیک، عکاس و کارگردان هنری ایرانی است. او عضو انجمن بین‌المللی طراحان گرافیک، انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران، انجمن تصویرگران کتاب کودک، و انجمن فیلمسازان مستند ایران است. آغاز زندگی. ابراهیم حقیقی در ۱۳ مهر ۱۳۲۸ در تهران زاده شد. پدرش اهل اراک و عکاس پرتره بود. او همچنین در یکی از نخستین عکاس‌خانه‌های تهران «چهره‌نما» در میدان توپخانه کار می‌کرد. در زمانی که هنوز عکس سیاه و سفید وارد ایران نشده بود از پدرش هنر رنگ کردن عکس با جوهر را آموخت. ابراهیم حقیقی از همان دوران، علاقه
جوهر را آموخت. ابراهیم حقیقی از همان دوران، علاقه زیبادی به خواندن و جمع‌آوری کتاب داشت. او در دوره دبیرستان با مجلهٔ "کتاب هفته" آشنا شد. علاوه بر داستان‌ها، تصویرسازی‌های مرتضی ممیز در این هفته‌نامه نیز توجه او را به خود جلب کردند. او آغاز مسیرِ تجربه‌کردن‌های شگفت‌انگیز خود را کارکردن با تکه‌کاغذهایی که از آتلیه عکاسی پدر خود به خانه می‌برده و با داروهای ظهور و ثبوت دست به تجربه می‌زده‌ است، می‌داند. تحصیلات ابراهیم حقیقی دیپلم ریاضی سال ۱۳۴۶ و کارشناسی ارشد معماری دانشکده هنرهای زیبا از دانشگاه تهران
ارشد معماری دانشکده هنرهای زیبا از دانشگاه تهران است. او در دانشگاه کلاس‌هایی را با مرتضی ممیز (ترم اول سال ۱۳۴۷) و پرویز کلانتری گذراند. حقیقی معتقد است که کتابخانهٔ کوچک آتلیه آندرف و کتابخانه دانشکده هنرهای زیبا باعث شد تا او با مفهوم پوستر آشنا شود. زندگی حرفه‌ای. ابراهیم حقیقی نخستین پوسترهای خود را در سال ۱۳۴۸ برای نمایش‌های هفتگی «تلاش فیلم» احمد جورقانیان طراحی کرد. پوستر نمایش "راهبه‌ها" به کارگردانی داریوش مؤدبیان و جلد کتاب "الف" نوشتهٔ خورخه لوئیس بورخس از نخستین کارهای او هستند. ابراهیم حقیقی
بورخس از نخستین کارهای او هستند. ابراهیم حقیقی همزمان با تحصیل در دانشگاه با کانون فیلم ایران آشنا شد و به همکاری با سینمای آزاد پرداخت. او فیلم هشت میلیمتری "چاه" را بر اساس داستانی از غلامحسین ساعدی در سینمای آزاد کارگردانی کرد که جایزهٔ بهترین عکس در نمایشگاه فرهنگ و هنر را دریافت کرد. ابراهیم حقیقی در سال ۱۳۵۰ با مرتضی ممیز در فیلم انیمیشن "آنکه خیال بافت، آنکه عمل کرد" به سفارش کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان همکاری کرد و به دعوت فرشید مثقالی که سرپرست آتلیهٔ گرافیک کانون بود، در آنجا مشغول به کار
آتلیهٔ گرافیک کانون بود، در آنجا مشغول به کار شد. طی سال‌های بعد چندین فیلم ۸ و ۱۶ میلی‌متری ساخت که جوایز متعددی کسب کرد. همزمان در نمایشگاه‌های مختلف، پوسترهای خود را به نمایش گذاشت. در سال ۱۳۵۷ کتاب‌های "بارون" و "قصهٔ دروازهٔ بخت" از سروده‌ها و نوشته‌های احمد شاملو با تصویرسازی‌های حقیقی منتشر شدند. در اوایل انقلاب ۱۳۵۷ به دعوت مرتضی ممیز در رشته گرافیک دانشکده هنرهای زیبا مشغول به تدریس شد. او در سال ۱۳۶۰ با خسرو خورشیدی طراحی صحنه بخشی از سریال "سربداران" را انجام داد. سپس طراحی صحنه اولیه و طراحی
را انجام داد. سپس طراحی صحنه اولیه و طراحی لباس مجموعه تلویزیونی "افسانه سلطان و شبان" را بر عهده داشت. در سال ۱۳۶۴ ساخت ۱۰ قسمت اول از مجموعه تلویزیونی انیمیشنی "علی کوچولو" را به عنوان گرافیست به انجام رساند. پس از وی امیر اثباتی کار او را ادامه داد. از دلایل استاپ‌موشن شدن این سریال، کمبود منابع مالی توسط او ذکر می‌شود. فعالیت‌های حقیقی از آن زمان تا کنون در زمینه طراحی پوستر، داوری جشنواره‌های مختلف، طراحی جلد کتاب و ساخت تیتراژ ادامه داشته‌ است. وی در سال ۱۳۵۴ آتلیه مؤسسه انتشارات امیرکبیر را بنیان
سال ۱۳۵۴ آتلیه مؤسسه انتشارات امیرکبیر را بنیان گذاشت. ابراهیم حقیقی همچنین دستی در طراحی صحنه تئاتر داشت و طراحی صحنه نمایش "بازی استریندبرگ" از حمید سمندریان را انجام داده‌ است. نشان‌واره ماهنامه سینمایی "فیلم" به سفارش مسعود مهرابی و با طراحی ابراهیم حقیقی از شماره ۵۴ نیمه شهریور ۶۶) روی جلد این مجله نشست. رضا جعفری در انتشارات امیرکبیر سفارش تصویرسازی کتاب "قصه بارون" احمد شاملو را به او سپرد. این موضوع سرآغاز آشنایی با شاملو شد. همچنین در هفته‌نامه "کتاب جمعه" مدتی به عنوان طراح گرافیک با شاملو به
"کتاب جمعه" مدتی به عنوان طراح گرافیک با شاملو به عنوان سردبیر و نویسندگانی چون بهرام بیضایی، غلامحسین ساعدی، و سرویس شمیسا همکاری می‌کرد. کتاب "روبه‌رو" متن گفتگوی ابراهیم حقیقی با مرتضی ممیز است که از سوی انتشارات خجسته منتشر شده‌ است. حقیقی از اعضای تحریریه مجله طراحی گرافیک نشان است. ابراهیم حقیقی در دو فیلم "برکهٔ خشک" (۱۳۵۱) و "گردش در یک روز خوش آفتابی" (۱۳۵۵) ساختهٔ حسن بنی‌هاشمی وظیفهٔ ساخت تیتراژ و جلوه‌های ویژه را بر عهده داشت. همچنین در فیلم "ای ایران" (۱۳۶۸) ساختهٔ ناصر تقوایی نیز طراح تیتراژ
ایران" (۱۳۶۸) ساختهٔ ناصر تقوایی نیز طراح تیتراژ بود. سال ۱۳۸۹ او برای آیدین آغداشلو، عباس کیارستمی و محمد احصاییپ به مناسبت هنرمندانِ هم عصر ۷۰ ساله و معروف در جهان در مراسمی که توسط اصغر فرهادی برگزار می‌شد مسئولیت ساخت مستند "در ستایش هفتادسالگی" را برعهده داشت. ابراهیم حقیقی به همراه مریم زندی، کتابی با عنوان "عکاشی" شامل عکس و نقاشی‌هایشان منتشر کرده‌اند. ابراهیم حقیقی تاکنون طراح کتب و مجلات گوناگونی بوده‌ است. به گفتهٔ خویش، او طراحی جلد بیش از ۵۰۰۰ کتاب را انجام داده و برای فیلم، سریال، و نمایش‌های
را انجام داده و برای فیلم، سریال، و نمایش‌های مختلف، طراحی صحنه کرده‌ است. همچنین برای فیلم‌ها و سریال‌های زیادی تیتراژ ساخته‌ است. ابراهیم حقیقی نمایشگاه‌های متعددی را برگزار کرده و جوایز زیادی را به‌دست آورده‌ است. بزرگداشت. در ۹ بهمن ۱۳۹۷ در مراسم افتتاحیه سی‌وهفتمین جشنواره فیلم فجر آئین بزرگداشت ابراهیم حقیقی برگزار و از وی تقدیر شد. سرنگونی هواپیمای اوکراینی. ابراهیم حقیقی که در سال ۱۳۹۸ به عنوان دبیر جشنواره هنرهای تجسمی فجر منصوب شده بود، پس از سرنگونی هواپیمای مسافربری اوکراین توسط سپاه پاسداران
هواپیمای مسافربری اوکراین توسط سپاه پاسداران در اینستاگرام خبر استعفای خود را از دبیری این جشنواره اعلام کرد. او نوشت: «با چشم اشک‌بار و رنج غمبار از دست رفتن هم‌وطنان و فرزندان بلندقامت‌مان و با روحی آزرده، من هم بی‌یاری شما، فضای تلخ‌کامی و دروغ، ناتوانم از برگزاری جشنواره‌ای که قرار بود نشان شادمانی باشد و پیوند. چراکه شادمان نیستم و نیستیم.»
رومن ریمون پولانسکی (زاده ۱۸ اوت ۱۹۳۳) کارگردان فیلم، تهیه‌کننده، فیلم‌نامه‌نویس و هنرپیشه فرانسوی-لهستانی برنده جایزه اسکار است. او در لهستان، بریتانیا، فرانسه و ایالات متحده آمریکا فیلم ساخته است و یکی از معدود «فیلمسازان حقیقتاً بین‌المللی» محسوب می‌شود. پولانسکی که با فیلم‌های "بچه رزماری" (۱۹۶۸)، "محله چینی‌ها" (۱۹۷۴) و "پیانیست" (۲۰۰۲) شناخته می‌شود، از ۱۹۷۸ در فرانسه زندگی می‌کند و دارای تابعیت فرانسه و لهستان است. رومن پولانسکی از سال ۱۹۷۸ پس از اقرار به داشتن رابطهٔ جنسی با یک دختر ۱۳ ساله از
اقرار به داشتن رابطهٔ جنسی با یک دختر ۱۳ ساله از آمریکا به فرانسه گریخته است و در چهار دهه گذشته از سوی مقامات قضایی آمریکا تحت تعقیب بوده است. تولد و خانواده. وی در ۱۹۳۳ در پاریس از پدری لهستانی و مادری روس زاده شد و در چهار سالگی همراه والدین و خواهر ناتنی خود، آنت، به کراکوف لهستان مهاجرت کرد. وی تنها عضو خانواده پولانسکی است که توانسته از بازداشت و تبعید اجباری یهودیان بگریزد. مادر پولانسکی در اردوگاه آشویتس جان خود را از دست داد و وی دوران کودکی سختی را در گتو کراکوف همراه با آوارگی و زندگی و کار در
را در گتو کراکوف همراه با آوارگی و زندگی و کار در خانواده‌های روستایی سپری کرد. بخشی از شهرت او به زندگی عجیب و غریبش بازمی‌گردد. رومن پولانسکی در جریان جنگ جهانی دوم. خانواده پولانسکی در سال ۱۹۳۶ به شهر کراکوف مهاجرت کردند. پس از مهاجرت آنها جنگ جهانی دوم آغاز شد و این شهر به تسخیر ارتش آلمان نازی درآمد. از آن پس قوانین تلخیص نژادی و قوانین نورنبرگ نازی‌ها همواره مورد هدف پولانسکی قرار گرفت. بعدها پدر وی به اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن اعزام شد. مادرش نیز به اردوگاه آشویتس رفت و پس از رسیدن به آنجا کشته
به اردوگاه آشویتس رفت و پس از رسیدن به آنجا کشته شد. زندگی زناشویی. پولانسکی در سال ۱۹۵۹ با هنرپیشه لهستانی باربارا کفیاتکوفسکا-لاس ازدواج کرد و در ۱۹۶۲ از وی جدا شد. در سال ۱۹۶۸ با هنرپیشه آمریکایی شارون تیت ازدواج کرد. در ۱۹۶۹ چارلز منسن و پیروانش شارون تیت باردار را در آمریکا به قتل رساندند. در آن زمان پولانسکی در انگلستان مشغول کارگردانی فیلم «روز دلفین» بود که به علت قتل شارون تیت هرگز ساخته نشد. مانسون و همدستانش در دادگاه به حبس ابد محکوم شدند. پولانسکی در سال ۱۹۸۹ با هنرپیشه فرانسوی امانوئل سنیه
در سال ۱۹۸۹ با هنرپیشه فرانسوی امانوئل سنیه ازدواج کرد و از ازدواج آخر خود دو فرزند به نام‌های مورگان و الویس دارد. اتهام تجاوز. پولانسکی در سال ۱۹۷۷ متهم شد که در جریان یک میهمانی در منزل جک نیکلسون در شهر لس آنجلس دختری ۱۳ ساله (به نام سامانتا گایمر) را وادار به استفاده از نوشیدنی‌های الکلی و مواد مخدر کرده و سپس به او تجاوز کرده است. از نظر قوانین ایالت کالیفرنیا هم‌آغوشی با دختران زیر ۱۶ سال در هر حال، «تجاوز جنسی» به حساب می‌آید و قابل تعقیب است. او پس از گذراندن چند هفته بازداشت و پیش از اتمام دادرسی
از گذراندن چند هفته بازداشت و پیش از اتمام دادرسی بدون اجازه مقامات قضایی از آمریکا به فرانسه گریخت. پولانسکی دیگر هرگز به آمریکا بازنگشت و حتی در سال ۲۰۰۲ برای دریافت جایزه اسکار به خاطر فیلم «پیانیست» به آمریکا نرفت. در این سال‌ها مقامات دادگستری آمریکا حکم تعقیب را همچنان معتبر نگه داشتند. در سال ۲۰۰۵ با حکمی مجدد از پولانسکی خواسته شد که خود را به مقامات قضایی کالیفرنیا معرفی کند. اما پولانسکی از این امر خودداری ورزید. در سال‌های بعد سامانتا گایمر داستان زندگی خود و شرح جزئیات آمیزش با پولانسکی را در
زندگی خود و شرح جزئیات آمیزش با پولانسکی را در کتابی با عنوان «آن دختر: زندگی در سایه رومن پولانسکی» منتشر کرد. دستگیری در سوئیس. در ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۹ رومن پولانسکی برای دریافت جایزه‌ای که قرار بود در جشنواره فیلم زوریخ به مناسبت تجلیل از کارنامه هنری‌اش به او داده شود، به زوریخ سوئیس سفر کرد؛ ولی در فرودگاه این شهر و با استناد به درخواست دادگستری ایالات متحده آمریکا توسط پلیس دستگیر شد. وزارت دادگستری سوئیس با درخواست آزادی پولانسکی به قید وثیقه به دلیل فرار احتمالی او از سوئیس، مخالفت کرد. با این حال،
فرار احتمالی او از سوئیس، مخالفت کرد. با این حال، اولین ویدمر شلومپف، وزیر دادگستری سوئیس روز دوشنبه ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۰ (۲۱ تیر ۱۳۸۹) اعلام کرد که چون دلایل بازداشت پولانسکی دیگر اعتبار ندارد دولت او با تقاضای دادگستری آمریکا مبنی بر تحویل پولانسکی مخالفت کرده و این فیلم‌ساز را پس از نزدیک به ده ماه حبس خانگی آزاد می‌کند. پیگیری دستگیری. مقامات آمریکایی سال‌ها برای استرداد او به آمریکا تلاش کرده‌اند. در دسامبر سال ۲۰۱۶ دادگاه عالی لهستان درخواست استرداد پولانسکی به آمریکا را رد کرده و اعلام کرد که رومن پولانسکی
به آمریکا را رد کرده و اعلام کرد که رومن پولانسکی اجازه دارد در این کشور بماند. مقامات سوییس نیز حکم دادگاه آمریکایی را برای استرداد پولانسکی نپذیرفتند. در آوریل ۲۰۱۷ دادگاه عالی آمریکا اعلام کرد به حکم قضایی صادر شده رومن پولانسکی تخفیف قضایی نمی‌دهد. پیروان. فیلم‌های پولانسکی الهام‌بخش کارگردانان مختلفی از جمله برادران کوئن، وس اندرسن، آتوم اگویان، دارن آرونوفسکی، پارک چان-ووک، ایبل فرارا، وس کریون بوده‌اند.
رسول یونان متولد ۱۳۴۸ شاعر، نویسنده و مترجم ایرانی است. او در دهکده ای کنار دریاچه ارومیه به دنیا آمد. هم‌اکنون ساکن تهران است. او تاکنون چند دفتر شعر به چاپ رسانده‌است. گزیده‌ای از دو دفتر شعر رسول یونان با عنوان «رودی که از تابلوهای نقاشی می‌گذشت» توسط واهه آرمن به زبان ارمنی ترجمه شده و در تهران به چاپ رسیده‌است. آثاری از او نیز توسط مریوان حلبچه‌ای و محمد مرادی‌نصاری به کردی سورانی و کردی کلهری ترجمه شده‌است. مجموعه ترانه‌های او، با عنوان «یه روزی یه عاشقی بود» توسط سعیده سادات سیدکابلی به فرانسه ترجمه
بود» توسط سعیده سادات سیدکابلی به فرانسه ترجمه شده و از سوی انتشارات کریستف شُمان در کشور فرانسه به چاپ رسیده‌است. او از داوران جایزه ادبی والس بوده‌است. در سال های اخیر، از "شعر" ، فاصله گرفته و به هنر "نقاشی" علاقمند شده است. آثاری در زمینه نقاشی تولید و به فروش می رساند.
کاساندان یا کاسادان یا کَساندان، همسر کوروش بزرگ، از خاندان هخامنشی بود. او خواهر هوتن متحد داریوش بزرگ و دختر فرناسپ اشراف‌زاده هخامنشی بود. بنا بر نوشته هرودوت او مادر کمبوجیه دوم جانشین و پسر کوروش بزرگ و همچنین مادر بردیا پسر کوچکتر کوروش بزرگ بود. بنا بر نوشته هرودوت، کوروش بزرگ او را بسیار دوست می‌داشت و هنگامی که او درگذشت دستور داد تا تمام اتباع شاهنشاهی برای او عزاداری بزرگی برپا کنند. این گزارش در سالنامه نبونید آمده است که وقتی همسر پادشاه فوت کرد، در بابل از ۲۷ آدار تا ۳ نیسان(۲۱–۲۶ مارس سال
کرد، در بابل از ۲۷ آدار تا ۳ نیسان(۲۱–۲۶ مارس سال ۵۳۸) عزاداری عمومی برپا شد. بسیار محتمل است که مرگ کاساندان باعث آن عزاداری باشد. مری بویس حدس می‌زند او در بنایی که به آن زندان سلیمان می‌گویند، در پاسارگاد به خاک سپرده شده باشد. فرزندان. به گفته محمد داندامایف حاصل ازدواج او و کوروش ۵ فرزند بود؛ کمبوجیه، بردیا، آتوسا، آرتیستون و دختری که نامش ذکر نشده است. به گفته داندامایف، دختر چهارمی احتمالاً رکسانا بود. هرودوت از دختر کوروش آتوسا که ابتدا با کمبوجیه سپس با گئومات مغ و سپس داریوش بزرگ ازدواج کرد نام
سپس با گئومات مغ و سپس داریوش بزرگ ازدواج کرد نام می‌برد، اما در هیچ جای کتاب تاریخ هرودوت ذکر نشده است که آتوسا و دختر دیگر کوروش به نام آرتیستون (همسر داریوش بزرگ)، نام مادرشان کاساندان بوده است. کتزیاس از رکسانا به عنوان همسر کمبوجیه یاد کرده است. مشخص نیست که کمبوجیه در روایت کتزیاس چند همسر داشته یا اینکه آیا یکی از همسرانش خواهر او بوده یا خیر. کتزیاس از رکسانا فقط به عنوان یک شریک ازدواج یاد کرده است و خانواده او ناشناخته هستند.
کمیته نروژی نوبل هر ساله جایزه صلح نوبل (به نروژی و سوئدی:Nobels fredspris) را به شخصی اهدا می‌کند که «بیشترین یا بهترین کار را برای دوستی بین ملت‌ها، لغو یا کاهش رویارویی‌های نظامی یا تشکیل و ترغیب همایش‌های صلح انجام داده باشد.» این جایزه یکی از پنج جایزهٔ نوبل است که بنابر وصیت‌نامه نوبل به مشارکت‌های برجسته در رشته‌های شیمی، فیزیک، ادبیات، صلح و فیزیولوژی یا پزشکی تعلق می‌گیرد. برندهٔ جایزه، یک مدال، یک دیپلم افتخار و جایزه نقدی دریافت می‌کند که مبلغ آن در هر سال متفاوت است. بنا بر وصیت‌نامهٔ نوبل، این
در هر سال متفاوت است. بنا بر وصیت‌نامهٔ نوبل، این جایزه را می‌بایست کمیتهٔ نروژی نوبل اداره کند و یک کمیتهٔ پنج‌نفره به انتخاب پارلمان نروژ آن را اعطاء کند. این جایزه، برخلاف بقیهٔ جایزه‌های نوبل، نه در استکهلم؛ بلکه در اسلو و در حضور پادشاه نروژ داده می‌شود. زمان اهدای این جایزه، ۱۰ دسامبر، مصادف با سالمرگ آلفرد نوبل است. این جایزه، برخلاف دیگر جایزه‌های نوبل، گاهی به جای یک فرد به یک سازمان تعلق می‌گیرد؛ مثلاً کمیته بین‌المللی صلیب سرخ سه بار این جایزه را دریافت کرده‌است. بررسی اجمالی. اولین جایزه صلح
را دریافت کرده‌است. بررسی اجمالی. اولین جایزه صلح نوبل در سال ۱۹۰۱ به‌طور مشترک به فردریک پسی و آنری دونان اهدا شد. آنها جایزه نقدی آن به مبلغ ۱۵۰٬۷۸۲ کرون سوئدی (معادل با ۷٬۷۳۱٬۰۰۴ کرون در سال ۲۰۰۸) را با یکدیگر به تساوی تقسیم نمودند. کمیته بین‌المللی صلیب سرخ و کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان با دریافت این جایزه به ترتیب سه بار (سال‌های ۱۹۱۷، ۱۹۴۴ و ۱۹۶۳) و دو بار (سال‌های ۱۹۵۴ و ۱۹۸۱)، تنها دریافت‌کنندگانی‌اند که بیش از یک‌بار موفق به کسب این جایزه شده‌اند. لینوس پاولینگ، برنده جایزه صلح نوبل
شده‌اند. لینوس پاولینگ، برنده جایزه صلح نوبل در سال ۱۹۶۲، تنها کسی است که برندهٔ بدون اشتراک دو جایزهٔ نوبل شده‌است. او در سال ۱۹۵۴ جایزه نوبل در شیمی را دریافت کرده بود. ملاله یوسف‌زی جوان‌ترین دریافت‌کننده این جایزه است که در سال ۲۰۱۴ و در ۱۷ سالگی موفق به دریافت جایزه صلح نوبل شد. تا سال ۲۰۲۳، جایزه صلح نوبل به ۱۱۱ نفر و ۲۷ سازمان تعلق گرفته‌است. نوزده زن موفق به کسب جایزه صلح نوبل شدند، که این رقم بیشتر از هر جایزهٔ نوبل دیگری می‌باشد. از زمان ایجاد این جایزه، در ۱۹ سال جایزه صلح نوبل به هیچ‌کسی اهدا
جایزه، در ۱۹ سال جایزه صلح نوبل به هیچ‌کسی اهدا نشد که بیشترین تعداد عدم اهداء را در کل جوایز نوبل شامل می‌شود. جنجال‌ها. این جایزه از بحث‌برانگیزترین جوایز نوبل می‌باشد که انتقادهای زیادی را به همراه داشته‌است. ماهاتما گاندی با وجود این‌که پنج بار برای دریافت این جایزه نامزدشد، هیچگاه آن را دریافت نکرد! پس از ترور او؛ کمیتهٔ نوبل در نظر داشت که جایزهٔ صلح نوبل سال ۱۹۴۸ را پس از مرگش به او اهدا کند، اما در ادامه تغییر نظر داد و با توضیح نبود هیچ فرد زندهٔ شایسته‌ای برای دریافت این جایزه، از دادنش در آن سال
برای دریافت این جایزه، از دادنش در آن سال اجتناب کرد. در سال ۲۰۰۶ میلادی یکی از اعضای کمیته نوبل گفت: «بزرگ‌ترین غفلت ما در تاریخ ۱۰۶ ساله اهدای نوبل بدون تردید این بوده‌است که نوبل صلح هیچگاه به مهاتما گاندی اهدا نشد.» در سال ۱۹۶۱، داگ هامرشولد پس از نامزدی‌اش برای دریافت جایزه درگذشت و تنها برندهٔ این جایزه شد که کمیته پس از مرگش جایزه را به او اهدا کرد. پس از این، قانون اهدای جایزه به افراد فوت‌شده تغییر کرد. در سال ۱۹۷۳، له دوک تو از دریافت جایزه امتناع کرد، چرا که با استناد به وضعیت جنگی ویتنام، خود
کرد، چرا که با استناد به وضعیت جنگی ویتنام، خود را در موقعیتی برای دریافت این جایزه نمی‌دانست. کارل فون اوسیتزکی، آنگ سان سو چی و لیو شیائوبو و نرگس محمدی چهار برنده‌ای هستند که در هنگام دریافت جوایز در بازداشت بودند.
سرگذشت ندیمه یا قصهٔ ندیمه رمانی پادآرمان‌شهری نوشتهٔ مارگارت اتوود و منتشر شده در سال ۱۹۸۵ است. این رمان در ژانر علمی تبسیار جا می‌گیرد، هرچند خود نویسنده، با این که کتابش برندهٔ جایزه آرتور سی کلارک که ویژه کتاب‌های علمی تبسیار است شده، با این نظر موافق نیست. این کتاب در سال ۱۳۸۲، به دست سهیل سُمی ترجمه شد و انتشارات ققنوس آن را به چاپ رساند. در این ترجمه، نام اثری از پروفسور پیزوتو (شخصیتی در کتاب) که در قسمت ملاحظات تاریخی پایان داستان یاد می‌شود، «خاورمیانه و جلید: دو حکومت تئوکراتیک در اواخر قرن بیستم
و جلید: دو حکومت تئوکراتیک در اواخر قرن بیستم از نگاه دفترچه‌های خاطرات» ترجمه گردیده؛ و عملاً دربارهٔ زندگی زنان در آمریکا نگاشته شده‌است. درحالی‌که عنوان اثر در متن اصلی، بی‌پرده از کشور ایران نام می‌برد. ریشه‌شناسی (وجه تسمیه). ریشه نام جلید یا گیلاد برگرفته از منطقه‌ای به همین نام در فلسطین باستانی است که اینک در شرق رود اردن در شمال کشور اردن واقع شده‌است. اما لازم است ذکر شود که رژیم جلید و داستانش در کشور کنونی ایالات متحده آمریکا رخ می‌دهد. داستان کتاب. فضای داستان. داستان در شهر کمبریج در ماساچوست
فضای داستان. داستان در شهر کمبریج در ماساچوست ایالات متحدهٔ آمریکا رخ می‌دهد. پس از ترور رئیس‌جمهور آمریکا با گلوله و به رگبار بستن همهٔ اعضای کنگره ایالات متحده توسط مسیحیان بنیادگرا و اعلام وضعیت فوق‌العاده، انقلابی در کشور رخ می‌دهد، قانون اساسی لغو شده و حکومتی تمامیت‌خواه مسیحی به نام جمهوری گیلاد تشکیل می‌شود. در این حکومت جدید آزادی‌های فردی اکثر شهروندان پایمال می‌شود و همهٔ ادیان به جز دین رسمی کشور، ازدواج مجدد، طلاق، سقط جنین، هم‌جنس‌گرایی غیرقانونی اعلام می‌شود. متخلفان مذهبی و سیاسی اگر بخت
اعلام می‌شود. متخلفان مذهبی و سیاسی اگر بخت یارشان باشد به مناطق سمی و خطرناک که "کولونی" نامیده می‌شوند فرستاده می‌شوند، وگرنه در بیشتر موارد با طناب دار اعدام شده و به "«دیوار»" (ظاهراً دیوار دانشگاه کمبریج) آویخته می‌شوند تا مایهٔ عبرت بقیه باشند. در سرزمین گیلاد بیشتر مردم به دلایلی که در مؤخرهٔ داستان می‌آید عقیم هستند، این مسئله بابت فجایع زیست‌محیطی است که بعضی نواحی کشور را غیرقابل سکونت کرده و احتمالاً به حوادثی در نیروگاه‌های هسته‌ای و پایگاه‌های دفع مواد سمی مرتبط است. به همین خاطر زنان بارور که
مواد سمی مرتبط است. به همین خاطر زنان بارور که ازدواج نکرده‌اند یا ازدواجشان مورد قبول حکومت نیست، به عنوان "«ندیمه»" در اختیار خانواده‌های تراز اول قرار می‌گیرند تا شاید برای آن‌ها بچه‌ای بیاورند. زنان مجرد عقیم تبعید می‌شوند. طبق تعبیر حکومت، عقیم بودن مردان ممکن نیست و این مشکل تنها از جانب زنان ممکن است پیش بیاید. سرویس امنیتی مخوف. فضای جمهوری گیلاد رعب‌آور و پرتنش است، از آنجا که همه از مأموران مخفی حکومت در هراسند. هر لحظه ممکن است کسی نشانه‌ای مبنی بر بی‌اعتقادی یکی از شهروندان به اصول و حقانیت
بر بی‌اعتقادی یکی از شهروندان به اصول و حقانیت حاکمیت گیلاد ببیند، و ـ از روی اعتقادات شخصی به این اصول یا در اکثر موارد برای خوش‌خدمتی و به دست آوردن امتیازی که شاید آیندهٔ سیاه او را به تعویق بیندازد ـ به سرویس امنیتی-جاسوسی حکومت که چشمان خدا (Eyes of God) نام دارد گزارش کند. این سرویس امنیتی که گسترشی از سازمان سیا است تقریباً اجازهٔ انجام هر کاری را دارد، با خودروهای سیاه‌رنگ با شیشه‌های دودی و چراغ گردان هر کسی را که بخواهد بازداشت می‌کند و مورد شکنجه قرار می‌دهد. اعضای بلندپایهٔ حکومت هم با این که
قرار می‌دهد. اعضای بلندپایهٔ حکومت هم با این که معمولاً خود یکی از این "چشمان خدا" هستند، از آسیب آن‌ها مصون نیستند و نمی‌توانند اعمال آنان را زیر سؤال ببرند. طبقه‌بندی اجتماعی زنان. یکی از وجوه برجستهٔ حکومت جمهوری گیلاد، تبعیض جنسی شدید در مورد زنان است. حکومت گیلاد با تفسیر انجیل به نفع خود، نظامی تمامیت‌خواه ایجاد کرده که در آن زنان به این طبقات اجتماعی تقسیم می‌شوند: شخصیت‌ها. آفرد. آفرد شخصیت اصلی و راوی داستان است که ماجراهای گیلاد را تعریف می‌کند. زمانی که گیلاد بنا شد به او لقب «زن عیاش» داده شد
زمانی که گیلاد بنا شد به او لقب «زن عیاش» داده شد چون با مردی مطلقه ازدواج کرده بود. دولت جدید تمام طلاق‌ها را لغو کرد؛ بنابراین شوهرش باید پیش همسر اولش برمی‌گشت و آفرد به یک زناکار مبدل شد. حین فرار از گیلاد، او از دختر و همسرش جدا شد. آفرد جزء نخستین نسل از زنان گیلاد است که دوران پیشین را به یاد می‌آورند. بخاطر توانایی باروری، کالایی مهم به‌شمار می‌آید و به‌عنوان «ندیمه» به خانه «فرمانده» و همسرش سرینا جوی می‌رود تا برای آنان فرزندی بیاورد (تصور می‌شود سرینا جوی عقیم است). به‌علاوه خواننده از طریق
سرینا جوی عقیم است). به‌علاوه خواننده از طریق افکار آفرد متوجه مقاومت او در برابر جمهوری گیلاد می‌شود. آفرد نامی است که وظیفه او را در بردگی مشخص می‌کند: او متعلق به "فرِد" است (گمان می‌شود نام فرمانده، فرِد باشد و آفرد هم بالین محسوب می‌شود). در رمان، آفرد می‌گوید هم بالین نیست بلکه یک ابزار است: "یک رحم دوپا". نام ندیمه‌ها چیزی دربارهٔ هویت واقعی آنان نشان نمی‌دهد؛ آنان صرفاً اموال فرمانده هستند. "آفرد" با کلمه "offered" نیز جناس دارد و در معنای "قربانی" می‌آید. از طرفی می‌توان آن را در جناس با "of red"
می‌آید. از طرفی می‌توان آن را در جناس با "of red" نیز درنظر گرفت چون پیراهن قرمز در گیلاد ویژه ندیمه‌ها است. در رمان اصلی آتوود، نام اصلی آفرد هرگز مشخص نمی‌شود. اما فولکر اشلوندورف در سال ۱۹۹۰ فیلمی بر اساس این داستان ساخت که در آن نام کیت را برای آفرد درنظر گرفت. در حالی که مجموعه تلویزیونی الهام گرفته از این رمان، از نام جون استفاده کرده‌است. زنانی که برای ندیمه شدن آموزش می‌بینند، شبانه و در زمان خواب نام خود را به یکدیگر می‌گویند. آن‌ها «آلما، جنین، دولورس، مویرا، جون» هستند که همگی به جز جون، بعدها
مویرا، جون» هستند که همگی به جز جون، بعدها کشته می‌شوند. به همین دلیل بعضی از مخاطبان استنباط کرده‌اند که نام اصلی او جون باشد. ماینر می‌گوید «جون» یک نام مستعار است. همان‌طور که «می دی» نام مقاومت گیلاد است، جون نیز می‌تواند از ابتکارات راوی باشد. کنفرانس نوناووت در فصل آخر داستان در ماه جون (ژوئن) رخ می‌دهد. زمانی که شبکه تلویزیونی هولو بی درنگ اعلام کرد که نام واقعی آفرد، جون است، آتوود گفت نیت اصلی او این نبوده اما «این نام مناسبی است پس اگر مخاطبان اینطور دوست دارند، می‌توانند از آن استفاده کنند».
اینطور دوست دارند، می‌توانند از آن استفاده کنند». افشای نام واقعی آفرد باعث می‌شود در حضور دیگر ندیمه‌ها، واقعی تر و انسانی تر دیده شود. فرمانده. فرمانده می گیود پیش‌تر دانشمند بوده و پیش از پیدایش گیلاد درگیر چیزی شبیه مطالعات بازار بوده‌است. بعدها گمان می‌رود که شاید او یکی از معماران این جمهوری و قوانینش بوده باشد. احتمالاً نام او «فرد» است اگرچه این اسم نیز می‌تواند مستعار باشد. اگرچه تعاملات فکری با ندیمه‌ها ممنوع است اما او این کار را کرده و حتی با آفرد اسکربل بازی می‌کند و او را به یک کلاب مخفی