payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خلاصه می‌کند: اقتصاد کشاورزی در اواخر قرن نوزدهم به‌وجود آمد، تئوری شرکت را با تئوری بازاریابی و سازمان ترکیب کرد و در طول قرن ۲۰ عمدتاً به عنوان یک شاخه تجربی از اقتصاد عمومی توسعه یافت. این رشته ارتباط تنگاتنگی با کاربردهای تجربی آمار ریاضی داشت و کمک‌های اولیه و قابل توجهی به روشهای اقتصادسنجی داشت. در دهه ۱۹۶۰ و پس از آن، همزمان با انقباض بخش‌های کشاورزی در کشورهای OECD یا سازمان همکاری و توسعه اقتصادی، اقتصاددانان کشاورزی به سمت مشکلات توسعه کشورهای فقیر، پیامدهای سیاست تجارت و اقتصاد کلان کشاورزی در
پیامدهای سیاست تجارت و اقتصاد کلان کشاورزی در کشورهای ثروتمند، و انواع تولید، مصرف و مشکلات زیست‌محیطی و منابع رفتند. اقتصاددانان کشاورزی با مدل‌هایی مانند مدل تار عنکبوت، مدل قیمت‌گذاری رگرسیون هیدونیک، فناوری جدید و مدل‌های انتشار (Zvi Griliches)، نظریه بهره‌وری و بهره‌وری چند عاملی، اندازه‌گیری و ضریب رگرسیون ضرایب تصادفی مشارکت‌های مشهور و قابل توجهی در اقتصاد داشته است. بخش مزرعه اغلب به عنوان نمونه برجسته ای از الگوی رقابت اقتصادی کامل ذکر می‌شود. در آسیا، اقتصاد کشاورزی برای اولین بار توسط گروه
در آسیا، اقتصاد کشاورزی برای اولین بار توسط گروه اقتصاد کشاورزی دانشگاه فیلیپین در لس بائوس در سال ۱۹۱۹ ارائه شد. امروز، رشته اقتصاد کشاورزی به یک رشته ادغام پذیرتر تبدیل شده است که شامل مدیریت واحدهای تولیدی کشاورزی و اقتصاد تولید، بودجه روستایی و موسسات، بازاریابی و قیمت‌های کشاورزی، سیاست و توسعه کشاورزی، اقتصاد غذا و تغذیه و اقتصاد محیط زیست و منابع طبیعی می‌باشد. به گفتهٔ یک محقق در این زمینه، از دهه ۱۹۷۰، اقتصاد کشاورزی در درجهٔ اول بر هفت موضوع اصلی متمرکز شده است: محیط کشاورزی و منابع؛ خطر و عدم
متمرکز شده است: محیط کشاورزی و منابع؛ خطر و عدم اطمینان اقتصاد غذا و مصرف‌کننده؛ قیمت‌ها و درآمدها ساختارهای بازار تجارت و توسعه؛ تغییرات فنی و سرمایهٔ انسانی. مباحث عمده. محیط کشاورزی و منابع طبیعی در زمینهٔ اقتصاد محیط زیست، اقتصاددانان کشاورزی در سه زمینهٔ اصلی سهیم بوده‌اند: طراحی مشوق‌هایی برای کنترل عوامل خارجی محیطی (مانند آلودگی آب به دلیل تولید محصولات کشاورزی)، برآورد ارزش منافع غیربازاری از منابع طبیعی و امکانات رفاهی محیطی (مانند یک چشم‌انداز جذاب روستایی)، و رابطهٔ متقابل پیچیده بین فعالیت‌های
روستایی)، و رابطهٔ متقابل پیچیده بین فعالیت‌های اقتصادی و پیامدهای زیست‌محیطی. با توجه به منابع طبیعی، اقتصاددانان کشاورزی ابزارهای کمّی برای بهبود مدیریت زمین، جلوگیری از فرسایش، کنترل آفات، محافظت از تنوع زیستی و پیشگیری از بیماری‌های دام تولید کرده‌اند. اقتصاد غذا و مصرف‌کننده در سال‌های اخیر اقتصاددانان کشاورزی موضوعات متنوعی را در رابطه با اقتصاد مصرف غذا مورد مطالعه قرار داده‌اند. علاوه بر تأکید دیرینه اقتصاددانان بر تأثیرات قیمت‌ها و درآمد، محققان در این زمینه چگونگی تأثیر اطلاعات و کیفیت ویژگی‌های
این زمینه چگونگی تأثیر اطلاعات و کیفیت ویژگی‌های مصرف‌کننده را بررسی کرده‌اند. اقتصاددانان کشاورزی به درک چگونگی انتخاب خانوارها بین خرید غذا یا تهیه آن در خانه، نحوه تعیین قیمت مواد غذایی، تعریف آستانه فقر، چگونگی واکنش مصرف‌کنندگان به تغییرات قیمت و درآمد به‌طور مداوم و ابزار تحقیق و آزمایش برای درک کمک کرده‌اند. اقتصاد تولید و مدیریت واحدهای تولیدی تحقیقات اقتصاد کشاورزی به کاهش بازده در تولید محصولات کشاورزی و همچنین هزینه‌های کشاورزان و پاسخ‌های عرضه پرداخته است. تحقیقات زیادی تئوری اقتصادی را در
پرداخته است. تحقیقات زیادی تئوری اقتصادی را در تصمیمات سطح مزرعه اعمال کرده است. مطالعات مربوط به ریسک و تصمیم‌گیری تحت عدم اطمینان، کاربردهای واقعی در سیاست‌های بیمه محصول و درک چگونگی انتخاب کشاورزان در کشورهای در حال توسعه در مورد پذیرش فناوری دارد. این موضوعات برای درک چشم‌انداز تولید غذای کافی برای جمعیت در حال رشد جهان، با توجه به منابع جدید و چالش‌های زیست‌محیطی مانند کمبود آب و تغییرات آب و هوایی جهانی، مهم هستند. اقتصاد توسعه اقتصاد توسعه عموماً به بهبود شرایط زندگی در کشورهای کم درآمد و بهبود
به بهبود شرایط زندگی در کشورهای کم درآمد و بهبود عملکرد اقتصادی در شرایط کم درآمد توجه دارد. از آنجا که کشاورزی بخش بزرگی از اکثر اقتصادهای در حال توسعه است، هم از نظر اشتغال و هم از نظر سهم تولید ناخالص داخلی، اقتصاددانان کشاورزی پیشگام تحقیقات تجربی در مورد اقتصاد توسعه بوده‌اند و به درک ما از نقش کشاورزی در توسعه اقتصادی، رشد اقتصادی و ساختاری کمک می‌کنند. بسیاری از اقتصاددانان کشاورزی به سیستم‌های غذایی اقتصادهای در حال توسعه، ارتباطات بین کشاورزی و تغذیه و روش‌های تعامل کشاورزی با سایر حوزه‌ها مانند
و روش‌های تعامل کشاورزی با سایر حوزه‌ها مانند محیط طبیعی علاقه‌مند هستند. انجمن‌های حرفه‌ای. IAAE انجمن بین‌المللی و حرفه‌ای اقتصاددانان کشاورزی است که هر سه سال کنفرانس اصلی خود را برگزار می‌کند همچنین این انجمن مجلهٔ Agricultural Economy را منتشر می‌کند. EAAE انجمن حرفه‌ای اقتصاد کشاورزی اروپا و AAAE انجمن حرفه‌ای اقتصاد کشاورزی در آفریقاست. در ایالات متحده آمریکا انجمن اصلی اقتصاد کشاورزی AAEA است که سالانه کنفرانس خود را برگزار می‌کند. انجمن اقتصاد کشاورزی در اقیانوسیه در استرالیا فعالیت می‌کند. انجمن
در اقیانوسیه در استرالیا فعالیت می‌کند. انجمن اقتصاد کشاورزی ایران (IAES) یکی از مهم‌ترین تشکل‌های علمی حوزه اقتصاد کشاورزی در ایران است که در سال ۱۳۷۲ توسط جمعی از فرهیختگان این رشته تأسیس شد. هدف از تشکیل انجمن همان‌طور که در اساسنامه آن نیز قید شده است گسترش و ارتقاء علم اقتصاد کشاورزی و توسعه کمی و کیفی نیروهای متخصص و بهبود بخشیدن به امور آموزشی و پژوهشی در زمینه‌های مرتبط است. در چند سال عمر کوتاه انجمن همکاران و فرهیختگان بسیاری تلاش نموده‌اند تا انجمن را به پیش ببرند و جایگاه آن را ارتقاء بخشند.
را به پیش ببرند و جایگاه آن را ارتقاء بخشند. برگزاری منظم همایش‌های دوسالانه و انتشار مجله علمی پژوهشی اقتصاد کشاورزی از جمله فعالیت‌های قابل توجه است. مهندسی اقتصاد کشاورزی. تعریف و هدف. اقتصاد کشاورزی شاخه تخصصی و مجزایی از علم اقتصاد است که با حوزه عملی و کاری گسترده‌ای که به لحاظ کمی و گستردگی در همه کشورها جای دارد و همچنین از جنبه کیفی و نیز تنوع‌ها در محصولات مختلف زراعی، باغی، دامی، شیلاتی و نظایر این‌ها وجود دارد که زمینه‌های فراوانی را برای فعالیت‌های مستقیم و غیر مستقیم فراهم می‌سازد. اقتصاد
مستقیم و غیر مستقیم فراهم می‌سازد. اقتصاد کشاورزی عوامل اقتصادی مؤثر در امور کشاورزی، روابط اقتصادی موجود بین عوامل تولید کشاورزی و کاربرد اصول اقتصادی را در تولید و توسعه کشاورزی مورد بحث و بررسی قرار می‌دهد و این امکان را به کشاورز می‌دهد که با مقدار زمین و سایر نهاده‌های تولید که در اختیار دارد حداکثر سود را بدست آورد. به بیان دیگر اقتصاد کشاورزی عبارت از کاربرد اصول و نظریه‌های اقتصاد عمومی در فرایند تولید، مبادله، توزیع و مصرف مواد غذایی و مواد خام اولیه مورد نیاز سایر بخش هاست. بر این اساس می‌توان
مورد نیاز سایر بخش هاست. بر این اساس می‌توان نتیجه گرفت که اقتصاد کشاورزی، روش‌های چگونگی استفاده مطلوب و بهینه از منابع طبیعی در بخش کشاورزی را از طریق شیوه‌ها و ابزار کارآمد خود مورد مطالعه قرار می‌دهد. هدف از ایجاد این رشته، تربیت نیروهای متخصص و کارآمدی است که بتوانند با تکیه بر دانش و اندوخته‌های علمی و تجارب عملی خود به عنوان کارشناس اقتصاد کشاورزی به تهیه و تدوین طرح‌های توسعه کشاورزی و ارزیابی اقتصادی آن‌ها در سطوح مختلف منطقه‌ای یا ملی بپردازند و همچنین از طریق به‌کارگیری روش‌های تجزیه و تحلیل کمی
از طریق به‌کارگیری روش‌های تجزیه و تحلیل کمی و ارائه مدل‌های ریاضی در حل مسائل و مشکلات تولید، توزیع یا مصرف مواد غذایی و مواد خام، راهکارهای مناسبی را ارائه می‌نمایند. متخصصان اقتصاد کشاورزی در فعالیت‌های آموزشی و تحقیقاتی مرتبط با مسائل اقتصادی بخش کشاورزی نیز می‌توانند همکاری نمایند. اهمیت و جایگاه در جامعه. با توجه به اهمیت تولید کشاورزی در امنیت غذایی جامعه و نیز ضرورت توجه به ابعاد اقتصادی تولید و با نظر گرفتن اینکه کشاورزان در این زمینه اطلاع کمی دارند (به خصوص کشاورزان ایران) اقتصاد کشاورزی به
دارند (به خصوص کشاورزان ایران) اقتصاد کشاورزی به عنوان یکی از شاخه‌های علوم کشاورزی از حدود یک قرن پیش در کنار سایر رشته‌های کشاورزی به تدریج مطرح شد و با سیر تکاملی‌اش امروزه به شکل یک دانش منسجم و مدرن در مراکز آموزش عالی و تحقیقاتی در اختیار مشتاقان علم و جامعه کشاورزی قرار گرفته است. در عرصه فعالیت‌های زراعی، حضور متخصصانی که علاوه بر دانش کشاورزی، اصول علم اقتصاد را نیز فراگرفته باشند و بتوانند با استفاده از تجربیات و دانش خود، در زمینه برنامه‌ریزی و تهیه طرح‌های تولیدی محصولات کشاورزی به‌طور اقتصادی
طرح‌های تولیدی محصولات کشاورزی به‌طور اقتصادی فعالیت کنند، از ضروریات تحول کشاورزی کشور است و این امر، جایگاه و اهمیت رشته مهندسی اقتصاد کشاورزی را به خوبی مشخص می‌کند. وبا توجه به این که امروزه یکی از راه‌های تحت سلطه درآوردن کشورها وابسته کردن از طریق مواد غذایی است. نقش کشاورزی در توسعه اقتصادی. کشاورزی را به عنوان نیروی محرکه رشد اقتصادی در مراحل اولیه توسعه دانسته‌اند و در مراحل بعدی رشد هم برای بخش کشاورزی حداقل پنج نقش عمده (تأمین درآمد، ایجاد اشتغال، تأمین غذا، ایجاد بازار و ارزآوری) را در تغییر
تأمین غذا، ایجاد بازار و ارزآوری) را در تغییر ساختار اقتصاد قائل هستند. به لحاظ خصوصیات عدم وابستگی بخش کشاورزی به خارج و فراهم بودن امکانات و منبع داخلی، حرکت اولیه رشد اقتصادی می‌تواند از بخش کشاورزی باشد. به طوری که ممکن است چنین اولویتی برای بخش‌های دیگر و در مراحل اولیه فراهم نباشد. بخش کشاورزی معمولاً با هر بخش دیگری به صورت رقابتی عمل نمی‌کند، بلکه رشد آن، می‌تواند مکمل رشد بخش‌های دیگر باشد. توجه دقیق‌تر به اکثر عواملی که مورد استفاده بخش کشاورزی است، می‌تواند رقیب نبودن رشد این بخش را با رشد سایر
می‌تواند رقیب نبودن رشد این بخش را با رشد سایر بخش‌ها توجیه نماید. اقتصاددانان به دلیل اهمیت بخش کشاورزی برای آن مدل‌های ارائه دادند. عبارتند از: نقش کشاورزی در اقتصاد. نقش بخش کشاورزی از لحاظ تأمین درآمد، اشتغال، ارزآوری، بازار و به ویژه تأمین غذا در میان سایر بخش‌ها از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. در ذیل به آن می‌پردازیم. مشاغل در اقتصاد کشاورزی. فارغ التحصیلان بخش‌های کشاورزی و اقتصاد کاربردی در بسیاری از بخش‌های اقتصاد شغل پیدا می‌کنند: مشاغل در اقتصاد کشاورزی حداقل به مدرک لیسانس نیاز دارند و مشاغل
کشاورزی حداقل به مدرک لیسانس نیاز دارند و مشاغل تحقیقاتی در این زمینه به آموزش در سطح فارغ‌التحصیل نیاز دارند. به کارشناسی ارشد در اقتصاد کشاورزی مراجعه کنید. مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۱ توسط مرکز آموزش و نیروی کار جورج تاون انجام شد، اقتصاد کشاورزی را از نظر قابلیت اشتغال در رتبهٔ هشتم از ۱۷۱ رشته قرار داد. اقتصاد کشاورزی در ایران. دانشگاه‌های مختلفی در ایران در مقاطع مختلف به صورت سراسری و دانشگاه آزاد و پیام نور در این رشته پذیرش دارند. از اصلی‌ترین دروس این رشته می‌توان به اقتصاد کلان، اقتصاد خرد،
دروس این رشته می‌توان به اقتصاد کلان، اقتصاد خرد، اقتصادسنجی، اقتصاد توسعه، اقتصاد تولید محصولات کشاورزی، تهیه و ارزیابی طرح‌های کشاورزی، سیاست کشاورزی و مدیریت واحدهای تولیدی کشاورزی نام برد. از دانشمندان و بزرگان اقتصاد کشاورزی در ایران در نیم قرن اخیر می‌توان به مجید کوپاهی، سید مهیار صدرالاشرافی، سید کاظم صدر، محمد سعید نوری نائینی، غلامرضا سلطانیان، بهاءالدین نجفی، جواد ترکمانی، سیاوش دهقانیان، حبیب‌الله سلامی، سعید یزدانی، سید صفدر حسینی، ناصر شاهنوشی فروشانی، محمد قربانی، محمد جعفر (همایون) بهتاش و
فروشانی، محمد قربانی، محمد جعفر (همایون) بهتاش و … اشاره کرد.
غواصی به فعالیتی گفته می‌شود که در آن انسان به زیر سطح آب می‌رود تا با محیط زیر آب تعامل داشته باشد. این فعالیت می‌تواند شامل غواصی آزاد (بدون تجهیزات تنفسی)، غواصی اسکوبا (با استفاده از تجهیزات تنفسی مستقل)، غواصی تأمین شده از سطح و غواصی اشباع برای کاهش خطر بیماری کاهش فشار باشد. غواصان در معرض فشار محیطی آب قرار دارند که می‌تواند بر بدن آن‌ها تأثیرات فیزیولوژیکی داشته باشد. برای مقابله با این شرایط، تجهیزات متنوعی از جمله لباس‌های غواصی اتمسفری (ADS) و زیردریایی‌های سرنشین‌دار توسعه یافته‌اند. غواصی با
سرنشین‌دار توسعه یافته‌اند. غواصی با خطرات متعددی همراه است و نیازمند مهارت، آموزش و استفاده از تجهیزات مناسب است. برای غواصی حرفه‌ای معمولاً قوانین بهداشت و ایمنی کار اعمال می‌شود، اما غواصی تفریحی ممکن است بدون نظارت قانونی باشد. حداکثر عمق غواصی تفریحی حدود ۴۰ متر، غواصی اشباع تجاری ۵۳۰ متر و غواصی با لباس اتمسفری ۶۱۰ متر است. انواع مختلف غواصی شامل غواصی تفریحی، غواصی فنی، غواصی حرفه‌ای، غواصی ایمنی عمومی، غواصی نظامی و غواصی در اعماق دریا می‌شود. فن شناوری در زیر آب - با یا بدون وسایل تنفس مصنوعی
شناوری در زیر آب - با یا بدون وسایل تنفس مصنوعی اسکوبا است. غواصی علاوه بر اینکه کاربردهای صنعتی، پژوهشی، و نظامی دارد، برای ورزش و تفریح هم انجام می‌شود. امروزه ورزش غواصی و غواصی تفریحی به صورتی همگانی درآمده و به شکل گسترده‌ای در بسیاری از کشورهای جهان فعالیتی مفید، مفرح، لذت‌بخش و نیز منبع درآمد در صنعت طبیعت‌گردی شده است. تنفس زیر آب با استفاده از هوای فشرده تاریخچه‌ای کوتاه دارد. اما غواصی در دریا و سفر به عمق دریا از دیرباز توسط بسیاری از ملل جهان انجام می‌پذیرفته است. در غواصی فشار محیطی، غواص
انجام می‌پذیرفته است. در غواصی فشار محیطی، غواص مستقیماً در معرض فشار آب اطراف قرار می‌گیرد. این نوع غواصی ممکن است به صورت حبس نفس (آزاد غواصی) یا با استفاده از تجهیزات تنفسی مانند غواصی اسکوبا یا غواصی با تأمین هوا از سطح انجام شود. تکنیک غواصی اشباع خطر بیماری کاهش فشار را پس از غواصی‌های طولانی و عمیق کاهش می‌دهد. برای محافظت از غواص در برابر فشار محیطی بالا، ممکن است از لباس‌های غواصی جوی (ADS) استفاده شود. همچنین زیردریایی‌های سرنشین‌دار می‌توانند دامنه عمق را به اعماق کامل اقیانوس گسترش دهند و
دامنه عمق را به اعماق کامل اقیانوس گسترش دهند و ماشین‌های کنترل از راه دور یا رباتیک خطرات انسانی را کاهش می‌دهند. محیط غواصی خطرات متنوعی را برای غواص ایجاد می‌کند و اگرچه این خطرات با مهارت‌ها، آموزش‌ها، نوع تجهیزات و گازهای تنفسی مناسب به‌طور قابل توجهی کنترل می‌شوند، غواصی همچنان فعالیتی نسبتاً خطرناک است. غواصی حرفه‌ای معمولاً تحت قوانین ایمنی و بهداشت شغلی تنظیم می‌شود، در حالی که غواصی تفریحی ممکن است کاملاً بدون نظارت باشد. فعالیت‌های غواصی بسته به عمق و شرایط محدودیت‌هایی دارند، به طوری که غواصی
عمق و شرایط محدودیت‌هایی دارند، به طوری که غواصی اسکوبا تفریحی تا عمق حدود ۴۰ متر (۱۳۰ فوت)، غواصی اشباع تجاری تا عمق ۵۳۰ متر (۱۷۴۰ فوت)، و غواصی با لباس جوی تا عمق ۶۱۰ متر (۲۰۰۰ فوت) محدود می‌شوند. همچنین غواصی معمولاً به شرایط غیرخطرناک محدود می‌شود، هرچند سطح خطر قابل قبول بسته به شرایط متفاوت است و حوادث مرگبار ممکن است رخ دهند. غواصی تفریحی (که گاهی غواصی ورزشی یا زیرآبی نیز نامیده می‌شود) یک فعالیت محبوب برای اوقات فراغت است. غواصی فنی شکلی از غواصی تفریحی در شرایط چالش‌برانگیزتر است. غواصی حرفه‌ای
تفریحی در شرایط چالش‌برانگیزتر است. غواصی حرفه‌ای شامل فعالیت‌های زیرآبی برای اهداف تجاری، پژوهشی یا مالی می‌شود. غواصی ایمنی عمومی، کار زیرآبی است که توسط تیم‌های مجری قانون، آتش‌نشانی و جست‌وجو و بازیابی زیرآبی انجام می‌شود. غواصی نظامی شامل غواصی رزمی، پاکسازی و نگهداری کشتی‌ها می‌شود. غواصی در اعماق دریا، معمولاً با تجهیزات تأمین هوا از سطح انجام می‌شود و اغلب به استفاده از لباس‌های غواصی استاندارد با کلاه‌خود مسی اشاره دارد. تاریخچه غواصی حبس نفس حداقل به دوران باستان بازمی‌گردد و شواهدی از شکار و
به دوران باستان بازمی‌گردد و شواهدی از شکار و جمع‌آوری مواد غذایی دریایی در دوران پیش از تاریخ وجود دارد که احتمالاً شامل شنا در زیر آب بوده است. پیشرفت‌های فنی برای تأمین گاز تنفسی برای غواصان در فشار محیطی نسبتاً جدید است و سیستم‌های تنفسی مستقل پس از جنگ جهانی دوم به سرعت توسعه یافتند. پیشینه. تاریخچه غواصی آزاد به دوران باستان بازمی‌گردد و شواهدی از شکار و گردآوری غذاهای دریایی توسط انسان‌های پیشاتاریخی وجود دارد. پیشرفت‌های فنی در زمینه تجهیزات تنفسی پس از جنگ جهانی دوم سرعت گرفت و منجر به توسعه
پس از جنگ جهانی دوم سرعت گرفت و منجر به توسعه سامانه‌های تنفسی مستقل شد. غواصی زیر آب به قدمت شنا است و توسط غواصان مروارید و اسفنج دریایی تا امروز ادامه یافته است. غواصی آزاد با تجهیزات ساده‌ای مانند ماسک، لوله تنفسی (اسنورکل) و باله انجام می‌شود. این فعالیت در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ در مدیترانه و سواحل کالیفرنیا رواج یافت و توسط گای گیلپاتریک، نویسنده کتاب "The Compleat Goggler" (۱۹۳۸)، محبوب شد. غواصی اسکوبا (Aqua-Lung) در سال ۱۹۴۳ با ابداع دستگاه تنفس خودکار توسط ژاک ایو کوستو و امیل گنیان آغاز شد. کوستو
توسط ژاک ایو کوستو و امیل گنیان آغاز شد. کوستو همچنین با توسعه عکاسی زیر آب و تولیدات فیلم‌های مستند مانند "The Silent World" (۱۹۵۲) این ورزش را جهانی کرد. باشگاه‌ها و انجمن‌های ملی غواصی در کشورهای مختلف تأسیس شدند و در سال ۱۹۵۹، کوستو کنفدراسیون جهانی فعالیت‌های زیرآبی (CMAS) را با مشارکت ۱۵ سازمان ملی تأسیس کرد. انواع غواصی. غواصی آزاد. یکی از روش‌های غواصی، غواصی آزاد است که ورزشی بسیار سنگین و فرح‌بخش است. اولین مهارت غواص در این ورزش، استفاده صحیح از شش‌ها در تنفس و حمل هوای کافی در غواصی است. در
از شش‌ها در تنفس و حمل هوای کافی در غواصی است. در ابتدا ی این ورزش برای جستجوی مروارید در دریا مورد استفاده قرار می‌گرفت ولی بعدها پا به عرصه ورزش حرفه‌ای گذاشته باشگاه‌های ویژه‌ای برای این‌کار به‌وجود آمده‌اند. تعریف سادهٔ این ورزش این است که شخص در آب شیرجه می‌رود و تنها هوایی که در اختیار دارد، هوای ذخیره شده در شش‌هایش است. در واقع این ورزش در نوع خود، از قدیمی‌ترین ورزش‌های آبی جهان شناخته می‌شود. شاهد آن نیز سابقه جستجوی مروارید از حدود چهار هزار سال پیش در دریای مدیترانه است. غواصی آزاد ورزشی پر رمز
در دریای مدیترانه است. غواصی آزاد ورزشی پر رمز و راز است و طی ۵۰ سال گذشته توجه پژوهشگران و اهل علم را به خود جلب کرده است. در دهه پنجاه میلادی یعنی بین ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ پزشکان به غواصان آزاد هشدار دادند که نگهداشتن نفس در عمق بیش از ۵۰ متر مساوی با مرگ است. چراکه فشار آب در چنین عمقی باعث می‌شود تا قفسهٔ سینه و دنده‌ها مانند کاغذ مچاله شده در دست انسان در هم شکسته شوند اما امروز مشاهده می‌کنیم که غواصان آزاد به عمق ۲۰۰ متری هم می‌روند. این عمق حتی از عمقی که زیر دریایی‌ها در جنگ جهانی دوم توان رسیدن به آن را
دریایی‌ها در جنگ جهانی دوم توان رسیدن به آن را داشتند، بیشتر است. این پدیده در حقیقت یک پایه و اساس علمی هم دارد، چراکه بدن در زیر آب با شرایط تازه‌ای مواجه می‌شود که در نتیجه قلب، سیستم گردش خون و عضلات انسان، همگی به گونه‌ای عمل می‌کنند تا اکسیژن را در بدن ذخیره کنند. آنچه باعث پیشرفت‌های اعجاب‌انگیز در این ورزش و توانایی‌های غواصان شده، تحقیقات درخشان فیزیولوژِی است که جمعی از پدیده‌های مختلف در رابطه با آب را در بدن کشف کرده است. تجهیزات مورد نیاز این ورزش یک جفت باله‌های غواصی (فین)، ماسک غواصی و لوله
یک جفت باله‌های غواصی (فین)، ماسک غواصی و لوله تنفس بر سطح آب (اسنورکل) است. غواصی اسکوبا. یکی از دیگر روش‌های غواصی، غواصی با تجهیزات تنفسی زیر آب غواصی اسکوبا است. در این روش غواص با همراه داشتن هوای فشرده تنفسی که درون سیلندر غواصی ذخیره شده است به زیر آب رفته و غواصی می‌کند. غواصی اسکوبا مدار باز. سیستم‌های اسکوبای مدار باز، سیستم‌های تنفسی هستند که باز دم غواص را درون آب تخلیه می‌نمایند. غواصی اسکوبا مداربسته. سیستم‌های مدار بسته تنفسی، به گونه‌ای ساخته شده‌اند تا قابلیت پالایش بازدم غواص را داشته و
شده‌اند تا قابلیت پالایش بازدم غواص را داشته و بازدم او را با حذف دی‌اکسید کربن و افزودن اکسیژن برای تنفس دوباره آماده نمایند. غواصی با تغذیه از سطح. در این نوع غواصی که بیشتر در خدمات غواصی صنعتی کاربرد دارد، گازهای تنفس از طریق شلنگی به نام بند ناف، از سطح به غواص انتقال پیدا می‌کند. تغذیه از سطح اغلب از یک کشتی پشتیبان غواصی، اما گاهی اوقات، به‌طور غیر مستقیم از طریق یک اتاقک زیرآبی ارائه می‌گردد. غواصان تغذیه از سطح همیشه نیازمند پوشیدن کلاه یا ماسک‌های غواصی هستند که صورت را کامل پوشش می‌دهند.
غواصی هستند که صورت را کامل پوشش می‌دهند. جایگزینی برای غواصی تغذیه از سطح به نام "SNUBA" یا "hooka" وجود دارد که هوای تنفسی غواص از طریق شلنگ از یک سیلندر کوچک یا کمپرسور از سطح آب تأمین می‌گردد. این روش برای کارهای سبک از جمله تمیز کردن بدنه شناورها بسیار محبوب است و نیز به عنوان فعالیتی توریستی برای کسانی که دارای گواهینامه غواصی نیستند مناسب است. غواصی اشباع. غواصی اشباع روشی است که اجازه می‌دهد تا غواصان صنعتی در ارتباط با کار در عمق به مدت چند روز یا چند هفته باقی بمانند. این نوع غواصی اجازه می‌دهد
چند هفته باقی بمانند. این نوع غواصی اجازه می‌دهد تا از نظر اقتصادی کار بیشتر انجام شده و ایمنی افزایش یابد. در این نوع غواصی پس از اتمام کار در آب، غواصان در زیستگاه خشک و تحت فشار در زیر آب یا محفظه‌های فشار بر روی عرشه یا سکوهای پشتیبانی به استراحت می‌پردازند یا ممکن است به زنگ غواصی منتقل گردند. در پایان این نوع غواصی برداشت فشار ممکن است روزهای بسیاری طول بکشد. آموزش غواصی. آموزش غواصی زیر آب را باید نزد مربی غواصی واجد شرایط که در ارتباط و زیر نظر یکی از سازمان‌های آموزش غواصی معتبر است آموخت. آموزش
از سازمان‌های آموزش غواصی معتبر است آموخت. آموزش غواصی پایه، مستلزم یادگیری مهارت‌های ویژه‌ای برای انجام یک غواصی ایمن در زیر آب است. این مهارت‌ها شامل نکاتی مانند سیستم همراهان، برنامه‌ریزی غواصی و روش استفاده از جداول غواصی می‌شود. برخی از مهارت‌های پایه که یک مبتدی باید در زیر آب فرا بگیرد، عبارتند از: برداشت فشار— تنظیم فشار درونی و بیرونی شیپور استاش گوش به هنگام غواصی و قرار گرفتن در محیط‌های پرفشار. تنفس زیر آب— آموختن مهارت تنفس از طریق رگلاتور غواصی در زیر آب. همه غواصان باید روش تنفس درست را
غواصی در زیر آب. همه غواصان باید روش تنفس درست را بیاموزند. پاکسازی ماسک— که عبارت است از تخلیه آب ماسک در زیر آب. به اشتراک‌گذاری هوا— آموختن روش درست و ایمنی که غواصان برای به اشتراک‌گذاری یک منبع هوا به کار می‌گیرند. صعود اضطراری— چگونگی بازگشت به سطح آب به شکلی ایمن بدون آسیب زدن به خود در صورت قطع هوای تنفسی. شنا و شناوری— رانش و حرکت زیر آب با تجهیزات غواصی و تنظیم شناوری با استفاده از هوای موجود در ریه‌ها به صورتی‌که هوای موجود در ریه‌ها باعث شناوری بیشتر شده در حالی که تخلیه هوای ریه‌ها باعث شناوری
شده در حالی که تخلیه هوای ریه‌ها باعث شناوری کمتر شود. علامت‌های غواصی— علامت‌های غواصی که هدف از آن‌ها برقراری ارتباط با غواصان دیگر در زیر آب است. خطرات غواصی. اگرچه غواصی در رده ایمن‌ترین فعالیت‌های تفریحی و ورزشی جهان به‌شمار می‌رود اما مبادرت به آن بدون دانش لازم و در صورت عدم رعایت استانداردهای غواصی می‌تواند کاری بسیار خطرناک به‌شمار آید. عدم رعایت استانداردهای غواصی و عدم استفاده صحیح جدول‌های غواصی مانند برنامه‌ریز غواصی تفریحی می‌تواند باعث بروز بیماری‌هایی از جمله بیماری‌های زیر شود: سازمان‌های
از جمله بیماری‌های زیر شود: سازمان‌های آموزش دهنده. از آنجائیکه غواصی رشته ورزشی و تفریحی بسیار خاصی بوده است و به دور از خشکی در محیطی پر خطر (دریا) انجام می‌گردد، سازمان‌های معدودی که دارای استانداردهای خاص آموزشی می‌باشند فقط مجاز به آموزش این رشته ورزشی و تفریحی در سطح جهان گردیده‌اند. سازمان‌های آموزش دهنده می‌بایست با استانداردهای سازمان جهانی استاندارد منطبق و زیر پوشش نهادهایی بین‌المللی مانند شورای جهانی آموزش غواصی تفریحی و فدراسیون زیر آبی اروپا فعالیت نمایند. قدمت غواصی در ایران. گویند که
فعالیت نمایند. قدمت غواصی در ایران. گویند که ژرف‌روی و غواصی که در جنوب ایران آن را صیف و صیافی می‌نامند به قرن‌ها قبل از میلاد بازمی‌گردد. در دوران خشایارشا، ایرانیان از غواصان برای بیرون کشیدن صندوقچه‌های طلا و جواهرات کشتی‌های غرق شده‌استفاده می‌کرده‌اند. آثار حاصل از حفاری‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد که قرن‌ها قبل از میلاد، ساحل‌نشینان دریای پارس از این فن برای تحصیل مروارید استفاده می‌کرده‌اند. دکتر تاکر ابوات در کتاب کینگدام اف سی شل بدین طریق اشاره و ایرانیان را در زمره پیشگامان پایه‌گذاری صید و
و ایرانیان را در زمره پیشگامان پایه‌گذاری صید و پرورش مروارید قلمداد کرده است. در سندی دیگر، آپولونیوس فیلسوف یونانی ساکن رودز اشاره دارد که غواصان دریای پارس در حالی که ظرف کوچکی حاوی گیاهی خوشبو و تهییج‌کننده در دست داشتند به سمت صدف رفته و باعث می‌شدند تا صدف لب از لب بگشاید، سپس شاخه‌ای میان تهی را به میان آن فرو برده و مایه موجود را به بیرون می‌کشیدند و آن را به سطح آب آورده و در ظروفی آهنین قرار می‌دادند، البته آنان هیچگاه موفق به پرورش مرواریدهایی اینچنینی نشدند اما شیوه‌ای را بدین طریق بنیان
اینچنینی نشدند اما شیوه‌ای را بدین طریق بنیان نهادند. اما در اشارت به ابزار غواصی آن دوران پر واضح است که در آن دوران به اتکای هوای محبوس شده در شش‌های خود به عمق فرورفته و بازمی‌آمدند، روشی که هم‌اکنون نیز در پاره‌ای از جزایر دریای پارس چون لاوان و کیش و قشم کماکان پا برجاست. شروع غواصی نوین در ایران امور مربوط غواصی در کشورمان قبل از انقلاب اسلامی در اختیار نیروی دریایی بود و چیزی به نام غواصی ورزشی وجود نداشت. در سال ۱۳۳۰ تعداد ۵ نفر از پرسنل نیروی دریایی برای آموزش غواصی به کشور انگلستان اعزام شدند و
برای آموزش غواصی به کشور انگلستان اعزام شدند و در سال ۱۳۳۵ اولین آموزشگاه غواصی در نیروی دریایی ارتش تأسیس شد. اولین غواصی ورزشی به حدود سال ۱۳۴۸ بر می‌گردد که آقای خسرو بحرینی با تأسیس شرکتی بنام آرتیمیس آن را بنا نهاد. در آن زمان دو نفر مربی غواصی تربیت شد که از شاگردان ایشان بودند و متأسفانه به دلیل عدم شناخت مردم از غواصی موفق به ادامه کار نشدند در نتیجه در شرکت نفت فلات قاره مشغول به کار شدند. پس از انقلاب اسلامی هم غواصی ورزشی رواج نداشت و فقط در زمان جنگ تحمیلی غواصان سپاه و ارتش در عملیات‌های نظامی
جنگ تحمیلی غواصان سپاه و ارتش در عملیات‌های نظامی از آن استفاده می‌کردند. شروع غواصی CMAS در ایران فدراسیون نجات غریق در رابطه با مسایل امداد و نجات نیاز به آشنایی با علوم و مهارت‌های غواصی داشته به همین منظور در سال ۱۳۷۲ نسبت به تشکیل کمیته غواصی اقدام کرد و نام فدراسیون به فدراسیون نجات غریق و غواصی تغییر یافت. به این ترتیب غواصی ورزشی از طریق همکاری با کنفدراسیون فعالیت‌های زیر آبی جهان (CMAS) وارد عرصه تفریحی و ورزشی در ایران شد. در سال ۱۳۷۳ اولین دوره مدرسی غواصی CMAS در جزیره کیش توسط جردی سولر
دوره مدرسی غواصی CMAS در جزیره کیش توسط جردی سولر برگزار شد که افراد حاضر در دوره موفق به کسب مدارک مربیگری شدند. حسن صارمی و ناصر رحیمی مدرس دو ستاره و رضا محمد ولی بار فروش، شمس لاریجانی، محسن عطاران، مصطفی مقدم اکبری، ناصر سعیدی و احمد قربانی مدرس یک ستاره شدند. بعد از پایان این دوره، ناصر رحیمی به عنوان مسئول کمیته غواصی فدراسیون تعیین شد. وی دستور داد تا ۲۳ ست تجهیزات کامل غواصی از انبار مجموعه ورزشی آزادی به استخر شهید کشوری منتقل شود. این تجهیزات غواصی برای آموزش غواصی تفریحی استفاده می‌شد و در