payamvha/North_RAG huggingface dataset:
استفاده از بوها و روغن‌های مخصوص برای رسیدن به یک میل فیزیکی یا حالت احساسی مطلوب یا کمک به درمان یک بیماری را رایحه‌درمانی یا عطردرمانی می‌گویند. رایحه‌درمانی یکی از شاخه‌های پزشکی جایگزین (آلترناتیو) به‌شمار می‌آید که شاخه‌ای از طب گیاهی است و در آن از برخی روغن‌های گیاهی، به‌صورت استنشاقی یا همراه با ماساژ به‌صورت موضعی _حمام یا کمپرس_ استفاده می‌شود. استفاده از روغنی که از عصاره‌ ی گیاهان بدست آمده برای حمایت و تعادل ذهن، بدن, روح و روان از جنبه‌های رایحه‌درمانی است. بر اساس یک باور قدیمی روغن‌های معطر
است. بر اساس یک باور قدیمی روغن‌های معطر می‌توانند برای تسکین درد، کاهش اضطراب و به عنوان خواب‌آور استفاده شود. هر روغن از ترکیبات شیمیایی زیادی تشکیل شده و خواص درمانی منحصربفرد دارد. مانند آلدئیدها که به عنوان آرام بخش عمل می‌کنند و کتن‌ها که می‌توانند موکولیتیک باشند و ترپن‌ها که عملی مانند کورتیزون دارند. این مواد شیمیایی (فنل‌ها، کتن‌ها، ترپن‌ها) اگر به میزان زیاد مورد استفاده قرار گیرند یا در بیماران بدحال به کار گرفته شوند می‌توانند ایجاد مسمومیت کنند. گاهی مسمومیت به عنوان یک تأثیر مضر ناشی از این
گاهی مسمومیت به عنوان یک تأثیر مضر ناشی از این روغن‌ها می‌تواند به اشکال مختلف همانند سردرد خفیف یا میگرن شدید و وزوز گوش و سرگیجه تبدیل شود. این روغن‌ها گاهی سبب اختلال در بویایی و مواردی چون تهوع، التهاب پوست و تپش قلب می‌شوند. بر اساس مطالعات موجود اکلیل کوهی باعث ایجاد صرع در افراد با سابقه ژنتیکی می‌شود. مطالعه‌ای که بر روی ۹ بیمار مبتلا به آرتریت روماتوئید انجام شده نشان داده‌است که روغن‌های معطر می‌توانند سبب کاهش علائم این بیماری از جمله بهبود درد و بهبود خشک شدن مفاصل در فرد گردد. پیشینه. احتمالاً
بهبود خشک شدن مفاصل در فرد گردد. پیشینه. احتمالاً اولین بار مصریان باستان از عطردرمانی استفاده کردند و به صورت سنتی مصریان در مراسم مذهبی خود از روغن سدر برای مومیایی کردن اجساد استفاده می‌نمودند. به‌طور سنتی مصریان از روغن‌های خوشبو برای ماساژ و درمان بیماری‌های گوناگون نیز استفاده می‌کردند. در دوران شیوع طاعون بسیاری از افراد جهت جلوگیری از انتشار این بیماری روغن‌های معطر را می‌سوزاندند زیرا اعتقاد داشتند که بوی خوش طاعون را ریشه کن می‌کند. تا این که در سال ۱۹۲۰ مطالعاتی دربارهٔ آروماتراپی یا عطر درمانی
۱۹۲۰ مطالعاتی دربارهٔ آروماتراپی یا عطر درمانی انجام شد. دو سال بعد مشخص شد که مواد معطر نوعی فرکانس تولید می‌کنند که با معیار هرتز قابل اندازه‌گیری است و تا به امروز انرژی امواج ۷۰۰۰ نوع روغن معطر توسط پژوهشگران مورد شناسایی قرار گرفته‌است! از سوی دیگر تحقیقات نشان داد افرادی که حس بویایی خود را از دست داده‌اند دچار بیماری‌های روانی می‌شوند که از این میان می‌توان اضطراب و افسردگی را نام برد. یکی از کاربردهای عطر درمانی در درمان افسردگی است. توصیه می‌شود بیماران افسرده یکی از روغن‌های اسانس گل سرخ،
بیماران افسرده یکی از روغن‌های اسانس گل سرخ، بادرنجویه، یاسمن یا روغن میوه‌هایی همانند لیمو، پرتقال، سیب یا گریپ فروت را تهیه کنند و پس از این که آن را روی دستمال ریختند در فواصل مختلف استشمام نمایند. می‌توان ۱۵ قطره از روغن‌های توصیه شده را در ۵۰ میلی لیتر روغن بادام ریخت و روزی چند بار نواحی گردن و کمر را توسط آن مالش داد. اگرچه بر اساس مطالعات انجام شده روغن‌های معطر می‌توانند از طریق بوییدن تأثیر گذار باشند ولی مالش آنها بر روی پوست نیز از جمله روش‌های قابل اعتماد در درمان است. به علت این که مولکول‌های
اعتماد در درمان است. به علت این که مولکول‌های این مواد به سرعت از طریق پوست جذب گردش خون می‌شوند از اینرو می‌توانند اثر مهمی در درمان داشته باشند ولی نکته مهم عوارض جانبی این روغن هاست که اگر توسط فرد غیر مجرب و بدون مشاوره با پزشک متخصص به کار برده شود، ظهور می‌نماید. توصیه می‌شود که افرادی که برای اولین بار این روغن‌ها را به کار می‌برند آزمون پُشته‌ای (Patch test) را انجام دهند به این صورت که قطره‌ای از روغن را روی پوست ساعد یا قسمت خارجی ران بچکانند و سپس روی آن یک پانسمان قرار دهند اگر پس از ۴۸ ساعت
سپس روی آن یک پانسمان قرار دهند اگر پس از ۴۸ ساعت خارش یا التهابی بر روی پوست ایجاد نشود استعمال خارجی این روغن بی‌ضرر است. در بریتانیا از لحاظ تاریخی رایحه درمانی از فرشته زیبایی درمانی منشأ گرفته‌است.. منابع. نوشتاری از وبگاه عطر یاس بر پایه نوشتاری در کتاب Aromathrapy vs MRSA نوشته Maggie Tisserand.
سفرهای گالیوِر ، (منتشرشده در ۱۷۲۶ و تجدیدنظر شده به سال ۱۷۳۵) با عنوان کاملِ "سفرهایی به برخی ممالک دورافتادهٔ جهان در چهار بخش، نوشتهٔ لموئل گالیور، نخست در نقش پزشک کشتی و سپس به‌عنوان ناخدا" داستانی تخیلی نوشتهٔ جاناتان سوییفت به زبان انگلیسی است. این کتاب یکی از آثار ماندگار و کلاسیک ادبیات انگلیسی و همچنین اثری هزل بر طبیعت انسان و هجو داستان‌های ماجراجویانهٔ آن روزگار است. کتاب از زمان نخستین چاپ آن بسیار محبوب شد (جان گِی در نامه‌ای که در ۱۷۲۶ به سوییفت نوشته‌است می‌گوید: «[کتاب] همه جا خوانده
سوییفت نوشته‌است می‌گوید: «[کتاب] همه جا خوانده می‌شود؛ از جلسات کابینه بگیر تا مهدکودک‌ها») و همچنان هم به صورت‌های مختلف چاپ می‌شود. همچنین اقتباس‌های فراوانی از روی آن به‌صورت کمیک استریپ، انیمیشن، فیلم، مجموعهٔ تلویزیونی و امثال آن شده‌است. داستان. داستان که در چهار بخش نوشته شده‌است، به‌صورت سفرنامهٔ دریانوردی به نام ناخدا لموئل گالیور و از زبان خود وی بیان می‌شود. نسخه‌های مختلف، تفاوت‌های چندی با هم دارند اما همهٔ نسخه‌ها در مواردی مشترک هستند که بنیان نسخه‌های امروزیِ اثر هستند. کتاب به‌شیوهٔ
بنیان نسخه‌های امروزیِ اثر هستند. کتاب به‌شیوهٔ کتاب‌های آن روزگار با شرح مختصری از زندگی شخصیت و معرفی او آغاز می‌شود و با شرح سفرهای او ادامه می‌یابد. سفر به لی‌لی‌پوت. در یکی از سفرها، کشتی توفان‌زدهٔ گالیور می‌شکند و امواج او را به ساحل می‌برند. گالیور بی‌هوش می‌شود و وقتی به هوش می‌آید خود را اسیر مردمی کوچک (با متوسط قامتی حدود ۱۵ سانتی‌متر) که ساکن لی‌لی‌پوت هستند، می‌یابد. او مدتی در سرزمین لی‌لی‌پوت می‌مانَد. لی‌لی‌پوتی‌ها سال‌هاست بر سرِ شکستن تخم‌مرغ از سر یا ته با یکی از کشورهای همسایه اختلاف و
از سر یا ته با یکی از کشورهای همسایه اختلاف و جنگ دارند. پادشاه لی‌لی‌پوتی‌ها تصمیم می‌گیرد در جنگی با کمک گالیور مملکت همسایه را شکست بدهد، و چون گالیور مخالفت می‌کند، پادشاه دستور کور کردن او را می‌دهد. گالیور می‌گریزد و خود را به مملکت همسایه می‌رسانَد و با کمک این مردم کشتی‌ای می‌سازد و از راه دریا فرار می‌کند. سفر به براب دینگ نَگ. سفر بعدی گالیور، او را که بازهم کشتی‌اش شکسته، به سواحل براب دینگ نَگ می‌اندازد. مردمان براب دینگ نَگ غول‌پیکرند و گالیور پس از دست‌به‌دست‌گشتن و به نمایش درآمدن، سر از قصر
از دست‌به‌دست‌گشتن و به نمایش درآمدن، سر از قصر پادشاه درمی‌آورَد. پادشاه دستور می‌دهد جعبه‌ای کوچک برای زندگی گالیور بسازند. گالیور به‌همراه پادشاه راهی سفری دریایی می‌شود؛ اما عقابی غول‌پیکر جعبهٔ گالیور را می‌دزدد و آن را به دریا می‌اندازد. سفر به لاپوتا. گالیور دوباره در دریا سرگردان می‌شود، تا این‌که جزیره‌ای را در حال پرواز بر بالای سرش می‌بیند. مردمان جزیرهٔ پرنده، موسوم به لاپوتایی‌ها، گالیور را بالا می‌کشند و نجات می‌دهند. لاپوتایی‌ها مردمانی علم‌زده هستند که همه چیز را در قالب علم می‌بینند. آن‌ها
هستند که همه چیز را در قالب علم می‌بینند. آن‌ها تمام وقت بر روی موضوعات مضحک و بی‌فایده‌ای همچون تولید نور از خیار، ساخت بالش از سنگ مرمر، و تشخیص مخالفان نظام با آزمایش مدفوع افراد مشکوک، تحقیق می‌کنند. بااین‌همه، آن‌ها به گالیور امکاناتی برای ادامهٔ سفر می‌دهند. گالیور هم مدت کوتاهی در بال نیب رابی، لوگ ناگ و گلوب دوب دریب به سیاحت می‌پردازد، و با اشباحی سخنگو و مردمانی نامیرا ملاقات می‌کند. سفر به هوئی‌هِنِم. سرانجام، گالیور به سرزمین هوئی‌هِنِم‌ها می‌رسد. در این سرزمین، اسب‌هایی باهوش بر انسان‌هایی
در این سرزمین، اسب‌هایی باهوش بر انسان‌هایی وحشی حکمرانی می‌کنند. گالیور، به‌عنوان انسانی با درجه‌ای از فهم و هوش، ازنظر اسب‌ها برای حکمرانی‌شان بر انسان‌های وحشی، خطرناک ارزیابی می‌شود؛ بنابراین، او را بیرون می‌رانند.
جزایر تالائود (Talaud) از جزایر کشور اندونزی هستند. این جزائر، گروهی جزیره واقع در شمال جزیره سولاوسی است که یکی از نایب‌السلطنه‌نشین‌های سولاوسی شمالی بشمار می‌رود. تالائود همچنین شمالی‌ترین منطقه اندونزی و هم‌مرز با فیلیپین است. نایب‌السلطنه‌نشین تالائود منطقه‌ای فقیر است. دولت اندونزی با ساخت جاده‌ای ۹۱ کیلومتری با بودجه ۱۴ میلیون روپیه موافقت کرده‌است.
سید اشرف‌الدین حسینی گیلانی/قزوینی (۱۲۸۷ قزوین - ۱۳۵۲ ه.ق. تهران یا ۱۲۴۹-۱۳۱۲ ه.ش) مشهور به نسیم شمال ،شاعر احمداسرا، نویسنده و مدیر روزنامه نسیم شمال از روزنامه‌های دوره مشروطیت ایران بود. اشرف‌الدین چنان‌که خود گفته‌است در ۱۲۸۸ ه‍. ق/۱۸۷۰م در قزوین زاده شد. نام پدرش را سیداحمد حسینی قزوینی گفته‌اند. در ۶ ماهگی پدر را از دست داد و میراث پدریش غصب شد. این رویداد او و خانواده‌اش را با فقر و تنگدستی روبه‌رو ساخت. اشرف‌الدین تحصیلات مقدماتی را در مدرسهٔ صالحیهٔ قزوین نزد ملاعلی طارمی و ملامحمد علی برغانی صالحی
قزوین نزد ملاعلی طارمی و ملامحمد علی برغانی صالحی به پایان رساند و سپس رهسپار عتبات شد. در کربلا در درس فقه و اصول میرزاعبدالله و میرزا علی‌نقی برغانی صالحی حاضر شد؛ و پس از حدود ۵ سال به قزوین بازگشت. اشرف‌الدین پس از آن در تبریز به ادامهٔ تحصیل پرداخت و نزد استادان آن دیار صرف و نحو، هیئت، جغرافیا، هندسه، فقه، منطق و کلام آموخت و چنان‌که خود می‌گوید: با «پیری روشن ضمیر» دیدار کرد که تأثیر بسزایی در حیات روحی و معنوی وی نهاد. تحول اساسی در زندگی او هنگامی رخ داد که در ۱۳۲۴ ه‍.ق به رشت مهاجرت کرد.
هنگامی رخ داد که در ۱۳۲۴ ه‍.ق به رشت مهاجرت کرد. اشرف‌الدین در این سال‌ها با رهبران مشروطیت در گیلان آشنا شد و نخستین شمارهٔ نسیم شمال را به صورت هفتگی منتشر ساخت. اما نزدیکی وی به برخی از اعیان با نفوذ گیلان چون سپهدار رشتی، سردار معتمد و سپهسالار محمدولی خان تنکابنی، سبب درگیری و مشاجرات قلمی او با برخی از روزنامه‌نگاران گیلانی شد. اشرف‌الدین پس از بمباران و انحلال مجلس، از بیم مأموران محمدعلی شاه با لباس مبدل از طریق روستاهای گیلان و قزوین به اشتهارد گریخت. پس از فرار اشرف‌الدین از رشت، نسیم شمال نیز به
پس از فرار اشرف‌الدین از رشت، نسیم شمال نیز به مدت ۷ ماه توقیف شد. در بازگشت به رشت، اشرف‌الدین به عضویت «کمیتهٔ ستّار» که معزالسلطان، تربیت، کسمایی، برادران اسکندانی و تنی چند از دیگر مبارزان گیلان آن را تشکیل داده بودند، درآمد. این کمیته با رهبران سوسیال دموکرات قفقاز برای تأمین اسلحه و تهیهٔ طرح‌های پیشبرد انقلاب همکاری داشت. به نظر می‌رسد که بسیاری از اندیشه‌های سیاسی اشرف‌الدین در همین دوره و با حضور در این محفل پایه‌ریزی شده باشد، چه پس از آن وی روزنامه‌اش را به نشر افکار «کمیتهٔ ستار» اختصاص داد.
را به نشر افکار «کمیتهٔ ستار» اختصاص داد. چندی بعد در پی اولتیماتوم روس‌ها و انحلال مجلس دوم (۱۳۳۰ه‍. ق/ ۱۹۱۲م)، نسیم شمال مجدداً تعطیل شد و اشرف‌الدین بار دیگر ناگزیر از ترک رشت شد. ظاهراً فشار مأموران تزاری و کنسول روس در خروج او از رشت بی‌تأثیر نبوده‌است. پس از آن، روس‌ها چاپخانهٔ عروةالوثقی را که نسیم شمال در آن چاپ می‌شد، ویران کردند. از این هنگام تا انتشار مجدد نسیم شمال در تهران، از زندگی او آگاهی چندانی در دست نیست. اشرف‌الدین پس از ورود به تهران چندی در سایهٔ حمایت سپهدار رشتی زیست. محل اقامت او
در سایهٔ حمایت سپهدار رشتی زیست. محل اقامت او در تهران، ابتدا در پارک امین الدوله، سپس حجره‌ای کوچک در ضلع شرقی مدرسهٔ صدر، و در پایان عمر منزلی محقر در شرق تهران بود. از زندگی خانوادگی اشرف‌الدین چون دیگر جنبه‌های زندگی شخصی او آگاهی‌های دقیقی در دست نیست. به گفتهٔ نفیسی عشق نافرجام او در جوانی سبب تنهایی و تجردش تا پایان عمر شد. نام گذاری روزنامه آن از شعر حافظ برداشته شده است که میگوید: خوش خبر باشی ای نسیم شمال که به ما می‌رسد زمان وصال قصّةُ العشقِ لا انفصام لها فُصِمَت ها هُنا لسانُ القال نام و نسب.
انفصام لها فُصِمَت ها هُنا لسانُ القال نام و نسب. پدرش «آقا عبدالله بَرَغانی» (م ۱۲۸۹ق) امام جمعه وقت قزوین و فرزند «شیخ محمّد تقی برغانی» مشهور به «شهید ثالث» و مادرش «سیّده زهرا خانم» نام داشت. اشرف‌الدین با استناد به مدارکی نویافته، ادّعا می‌کرد که خاندان برغانی از سادات هستند و اصرار داشت که عالمان این خاندان باید رنگ عمامه خود را تغییر دهند. او در پاسخ به اعتراض برادر بزرگترش می‌گفت: همین دیدگاه موجب شده که نسیم شمال در برخی منابع، سیّد پنداشته شود. پدر در زمان حیات و در آغازین روزهای تولّد، نام «شمس
در زمان حیات و در آغازین روزهای تولّد، نام «شمس الدین» برای او برگزید. مادرش اما پس از مرگِ پدر، نام «اشرف‌الدین» بر وی نهاد. به دنبال درگذشت پدر، سهم ارث اشرف‌الدین و مادرش را غصب کردند و روزگار دشواری برای او و مادرش پدیدار شد. مادر اشرف‌الدین به ناچار به عقد سیّداحمد قزوینی درآمد و اشرف‌الدین چندی در کنار آنان روزگار گذراند تا اینکه «میرزا محمّدتقی شهیدی» (م۱۳۳۸ق) برادر اشرف‌الدین، سرپرستی وی را عهده‌دار شد و اشرف را به مدرسه صالحیه قزوین فرستاد. سعید نفیسی او را اینگونه توصیف می کند :«از میان مردم
نفیسی او را اینگونه توصیف می کند :«از میان مردم بیرون آمد و با مردم زیست و در میان مردم فرو رفت و شاید هموز در میان مردم باشد این مرد نه پولی به هم زد نه خانه ای ساخت، نه ملکی خرید نه مال کسی را خورد و برد نه خون کسی را گردن گرفت روز ولادت او را کسی جسن نگرفت و من خودم شاهد بودم که در مرگ او ختم هم نگذاشتند » واپسین سالهای زندگی. دربارهٔ واپسین سال‌های زندگی و بیماری روحی او، گزارش‌های مبهم و متناقضی وجود دارد. به روایتی وی در ۱۳۰۹ش دچار اختلال حواس شد. دربارهٔ سبب بروز اختلال مشاعر و رهایی او از تیمارستان
سبب بروز اختلال مشاعر و رهایی او از تیمارستان نیز نظرها متفاوت است: برخی تلاش محمّدتقی بهار را در رهایی اشرف‌الدین از تیمارستان و ملزم کردن خانوادهٔ سپهدار به پرداخت نفقه به او، مؤثر شمرده‌اند. فخرایی از کوشش سید حسن مدرس در رهایی سید از تیمارستان یاد کرده‌است. اشرف‌الدین ظاهراً در بحران بیماری نیز از فعالیت‌های ادبی هر چند محدود بازنمانده بود. اشرف‌الدین گیلانی، برپایهٔ آگهی‌ئی که در نسیم شمال (اول فرودین ۱۳۱۳) چاپ و دو روز پس از مرگ وی منتشر شد، در ۲۹ اسفند ۱۳۱۲ کمی پس از رهایی از تیمارستان و در اولین
۱۳۱۲ کمی پس از رهایی از تیمارستان و در اولین روزهای آغاز پانزدهمین سال انتشار نسیم شمال درگذشت. او را در گورستان ابن بابویه به خاک سپردند.حسین نعیمی ذاکر، ملقب به «حسین مجرد»، فکاهی‌نویس مشهور، سردبیر روزنامه شهر فرنگ و دوست صمیمی اشرف‌الدین گیلانی، می‌گوید: "روزنامه او هر روز ولوله‌ای در شهر براه می‌انداخت. سیدی بود یک لا قبا، نه بیم داشت و نه احتیاج… دولت‌ها از دست او به ستوه آمده بودند. سرانجام او را به عنوان دیوانه به دارالمجانین فرستادند و به زنجیر بستند. بیچاره هر قدر نامه نوشت و لابه کرد گوش شنوا
بیچاره هر قدر نامه نوشت و لابه کرد گوش شنوا نیافت و سرانجام معلوم نشد چرا اورا سربه نیست کردند. در فروردین ماه ۱۳۱۲(!) (یحیی آرین پور در «صبا تا نیما» آورده فروردین ۱۳۱۳(!)) از شهربانی، به من (حسین نعیمی ذاکر) در روزنامهٔ شهر فرنگ خبر دادند که نسیم شمال فوت کرده و توصیه شد ماجرا را در روزنامه نیاورم. جنازه را از دارالمجانین تحویل گرفتم و با درشکه به مسگرآباد برده و بدون اینکه کسی بفهمد دفن کردم" سعید نفیسی در این رابطه می‌گوید: "اورا به تیمارستان شهر نو که در آن زمان «دارالمجانین» می‌گفتند بردند، در قسمت
در آن زمان «دارالمجانین» می‌گفتند بردند، در قسمت عقب تیمارستان جایی به او اختصاص دادند. من نفهمیدم چه نشانه جنونی در این مرد بزرگ بود. همان بود که همیشه بود. مقصود از این کار چه بود؟ این یکی از بزرگترین معماهای حوادث این دوران زندگی ماست. " بنا بر گفته‌ها در منابع یاد شده و موثق، به قلم سعید نفیسی و حسین نعیمی ذاکر، اشرف‌الدین گیلانی مشکل روانی نداشته، محجور نبوده و از تیمارستان نیز رهایی نیافته. او در تیمارستان تحت شرایط مشکوکی درگذشت. اشعار. اشعار سید اشرف‌الدین گیلانی بیش از بیست هزار بیت است. کتاب "باغ
گیلانی بیش از بیست هزار بیت است. کتاب "باغ بهشت و نسیم شمال" قسمتی از آثار فکاهی اوست. در انتقاد از اوضاع ایران چنین می‌گوید: نه درس به کار آید و نه علم ریاضی نه قاعدهٔ مشق و نه مستقبل و ماضی نه هندسه و رسم و مساحات اراضی خواهی که شوی مجتهد و مفتی و قاضی رو مسخرگی پیشه کن و مطربی آموز صد سال اگر درس بخوانی همه هیچ است. در مدرسه یک عمر بمانی همه هیچ است. خود را به حقیقت برسانی همه هیچ است. جز مسخرگی هر چه بدانی همه هیچ است. رو مسخرگی پیشه کن و مطربی آموز او که از جناح‌های سیاسی غریبه گرا در میهن رنج بسیار
که از جناح‌های سیاسی غریبه گرا در میهن رنج بسیار می‌برد این سروده معروف خود را در نسیم شمال منتشر کرد: خاک ایران شده ویران ز سه فیل روس فیل، انگل فیل، آلمان فیل دوش کردم به خرابات گذر تا به قلیان زنم از بنک (بنگ) شرر مرشدی دیدم با بوق و تبر پک به قلیان زد و می‌خواند زبر خاک ایران شده ویران ز سه فیل… پیش‌بینی او در رابطه با بردنش به تیمارستان. مطالب نسیم را تمام تعریف میکنن منکر غول و جن مشو وگرنه تکفیر می‌کنن یقین بدان که شیر از ترس زنجیر می‌کنن برو به کنج مدرسه بخور تو نان و اشکنه آسته برو، آسته بیا که
مدرسه بخور تو نان و اشکنه آسته برو، آسته بیا که گربه شاخت نزنه اعتراض به تخریب قبور امامان شیعه در شهر مدینه. هم‌زمان با انتشار اخبار هجوم وهابی‌ها به مدینةالنبی و تخریب آثار تاریخی اسلامی، شعری در رثای این واقعه سرود که در روزنامه‌اش با عنوان «همت کنید راجع به مدینه طیبه» به چاپ رسید.
نیل بالا یکی از استان‌های کشور سودان جنوبی است. مرکز آن شهر ملکال است.
استوائیهٔ وُسطی (نام قدیم: بحرالجبل) یکی از استان‌های کشور سودان جنوبی است. مرکز آن شهر جوبا است و بیشتر ساکنان آن از نژاد سیاه آفریقایی هستند. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخه ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۶.
جزیره ()، یکی از ۱۸ ایالت سودان است. این ایالت بین نیل آبی و نیل سفید در منطقه شرق مرکزی کشور قرار دارد. جمعیت این ایالت تا سال ۲۰۱۸ برابر با ۵٬۰۹۶٬۹۲۰ نفر بوده است، و مساحت آن برابر با ۲۷٬۵۴۹ کیلومتر مربع می‌باشد. مرکز این ایالت ود مدنی است. جزیره به عنوان ایالتی مشهور به تولید پنبه با استفاده از سیستم‌های آبیاری شناخته می‌شود، چرا که منطقه‌ای پرجمعیت و مناسب برای کشاورزی است. نام این ایالت از واژه زبان عربی برای جزیره گرفته شده است. تاریخ. این منطقه در انتهای جنوبی نوبه قرار داشت و اطلاعات کمی از تاریخ
جنوبی نوبه قرار داشت و اطلاعات کمی از تاریخ باستانی آن در دسترس است و تنها تحقیقات باستان‌شناسی محدودی در این منطقه انجام شده است. این منطقه برای چندین قرن بخشی از قلمرو پادشاهی علوه بود و با فروپاشی این پادشاهی در اوایل قرن شانزدهم، به مرکز پادشاهی فنج تبدیل شد. منطقه کتفیا در جزیره محل وقوع قیام ود حبوبه در آوریل ۱۹۰۸ بود. طرح جزیره برنامه‌ای بود که در سال ۱۹۲۵ برای توسعه پنبه‌کاری آغاز شد. در آن زمان، سد سنار و آبراهه‌های متعدد آبیاری ساخته شدند. الجزیره به منطقه کشاورزی اصلی سودان تبدیل شد و بیش از از
به منطقه کشاورزی اصلی سودان تبدیل شد و بیش از از زمین‌های آن زیر کشت رفت. ایالت اداری جزیره در ۱ ژوئیه ۱۹۴۳، پس از تقسیم ایالت نیل آبی به سه بخش تأسیس شد. پروژه اولیه نیمه‌خصوصی بود اما دولت آن را در سال ۱۹۵۰ ملی کرد. تولید پنبه در دهه ۱۹۷۰ افزایش یافت اما تا دهه ۱۹۹۰ تولید گندم افزایش یافت و یک‌سوم زمین‌هایی که قبلاً پنبه در آن کشت می‌شد به گندم اختصاص یافت. جنگ داخلی سودان (۲۰۲۳–اکنون) که در سال ۲۰۲۳ آغاز شد، بحران پناهجویان در این ایالت را به دنبال داشت و طبق تخمین‌ها تا ۱۸ دسامبر ۲۰۲۳، حدود ۲۵۰٬۰۰۰ نفر
طبق تخمین‌ها تا ۱۸ دسامبر ۲۰۲۳، حدود ۲۵۰٬۰۰۰ نفر به دلیل درگیری‌های ۱۵ دسامبر ۲۰۲۳ آواره شدند. در اکتبر ۲۰۲۴، این ایالت تحت تأثیر کشتارهای ۲۰۲۴ ایالت شرق جزیره قرار گرفت. نواحی و مناطق جمعیتی. مرکز جزیره ود مدنی است. این ایالت به هشت ناحیه تقسیم شده است، به شرح زیر:
یکی از استان‌های کشور سودان جنوبی است. مرکز آن شهر بور است.
دارفور جنوبی یکی از ۱۵ ایالت کشور سودان است. جغرافیا. مرکز آن شهر نیاله است. دارفور جنوبی به همراه دو ایالت دیگر منطقه دارفور در غرب سودان را تشکیل می‌دهند. مساحت دارفور جنوبی ۱۲۷،۳۰۰ کیلومتر مربع است و جمعیتی در حدود ۲،۷۰۰،۰۰۰ (برآورد ۲۰۰۰) دارد.
کُردُفان جنوبی یکی از ۱۵ ایالت کشور سودان است. جغرافیا. مرکز آن شهر کادوقلی است. مساحت آن ۷۹٬۴۷۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن (در سال ۲۰۰۰ میلادی) ۱٬۱۰۰٬۰۰۰ نفر است.
یکی از ۱۵ ایالت کشور سودان است. مرکز آن شهر خرطوم است. مساحت آن ۲۲٬۱۲۲ کیلومتر مربع و جمعیتی در حدود ۴٬۷۰۰٬۰۰۰ (برآورد سال ۲۰۰۰) دارد. شهر خرطوم پایتخت کشور سودان است.
سِنّار یکی از ۱۵ ایالت کشور سودان است. جغرافیا. مرکز آن شهر سنار است. مساحت این ایالت ۳۷٬۸۴۴ کیلومتر مربع و جمعیت آن در حدود ۱٬۱۰۰٬۰۰۰ نفر است (برآورد سال ۲۰۰۰).
نیاله مرکز استان دارفور جنوبی در کشور سودان است. نیاله از سدهٔ پانزدهم میلادی به این سو پایتخت پادشاهی فور بود. پادشاهی فور چندصدسال دوام یافت ولی امروزه چیز زیادی از رونق گذشته بجا نمانده‌است. خشکسالی دههٔ ۱۹۸۰ بیشتر بنیه اقتصادی شهر را نابود کرد. جذبه نیاله موقعیت جغرافیایی آن است. این شهر درست در پای رشته‌کوه‌های دارفور قرار گرفته و به عنوان پایگاهی برای کوهنوردان رهسپار قله جبل مَرّه و دیگر کوه‌ها عمل می‌کند. منابع. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Nyala, Sudan»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (نسخهٔ ۲
ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (نسخهٔ ۲ ژوئیهٔ ۲۰۰۶).
والاشهر (بالاده سابق) شهری که مرکز بخش جره و بالاده در شهرستان کازرون در جنوب غربی استان فارس است. تغییر نام بالاده به والاشهر. نام شهر بالاده در سال ۹۷ با درخواست مردم و مصوبه دولت رسما به والاشهر تغییر یافته است. گلدشت. نرگس‌زار جره، بزرگ‌ترین نرگس‌زار طبیعی ایران است که با ۱۴۰ هکتار وسعت در نزدیکی روستای جره قرار گرفته است. به این علت مسئولان استانی جهت ارتقا بخش جره و بالاده به شهرستان ، که دومین بخش بزرگ استان فارس نیز میباشد نام شهرستان گلدشت به مرکزیت شهر والاشهر را پیشنهاد داده اند. نرگس‌زار جره در
شهر والاشهر را پیشنهاد داده اند. نرگس‌زار جره در سال ۱۳۹۵ از سوی انجمن گل و گیاه ایران به عنوان خانه نرگس ایران معرفی شد. جغرافیای والاشهر. والاشهر شهری است در ۷۰ کیلومتری جنوب باختری شهر شیراز و ۵۰ کیلومتری جنوب خاوری شهر کازرون و رود جره از جنوب آن می‌گذرد. والاشهر در راه اصلی شهرهای کازرون - فراشبند و در دشتی در قسمت میانی بخش جره و بالاده قرار دارد. فاصله آن در جنوب با آبادی جره حدود ۶ کیلومتر و با شهر فراشبند حدود ۵۵ کیلومتر است. این شهر از راه‌های فرعی با آبادی‌های بخش مرتبط است. آتشکده بزرگ گره یا
با آبادی‌های بخش مرتبط است. آتشکده بزرگ گره یا چهارتاق جره متعلق به دوره ساسانی، بر روی تپه‌ای نزدیک شهر بالاده و مشرف بر شهر قدیمی جره از دیدنی‌های آن است. بازمانده‌های تاریخی و سنگ نوشته‌های مهمی از روزگار هخامنشی و ساسانی در این منطقه به جای مانده‌است. این آتشکده یکی از پنج آتشکده‌ای است که مهرنرسی وزیر بهرام پنجم در بین مسیر بیشاپور ـ اردشیر خُره بنا نمود. نرگس‌زار معروف والاشهر در دهستان جره واقع شده‌است که همه ساله بازدیدکننده‌های بسیاری را از تمام شهرستان‌های اطراف برای دیدن این نرگس‌زار به خود جذب
اطراف برای دیدن این نرگس‌زار به خود جذب می‌کند. نرگس‌های جره به خاطر مرغوبیت زیاد خواهان زیادی دارد و به شهرهای اصفهان، تهران، حاشیه‌های جنوبی خلیج فارس و… صادر می‌شود.
نسل‌کشی آشوری‌ها (به سُریانی: ܩܛܠܥܡܐ ܕܐܬܘܪܝܶܐ) یا سایفو، به نابودی عمدی و از پیش برنامه‌ریزی شده آشوریان درشرق آناتولی و استان آذربایجان ایران در میانه و قبل از جنگ جهانی اول توسط نیروهای عثمانی و برخی از قبایل کُرد ، گفته می‌شود. این نسل‌کشی با نسل‌کشی ارمنی‌ها و یونانیان هم‌زمان بوده‌است. نسل‌کشی مردم غیرنظامی آشوری در شمال میان‌رودان به ویژه حکاری، طور عبدین، استان سعرد، ارومیه و جنوب شرقی ترکیه امروزی، از سوی نیروهای عثمانی، گاهی با همکاری قبایل عرب و شبه نظامیان بومی عرب در عراق میان سال‌های ۱۹۱۴ تا
شبه نظامیان بومی عرب در عراق میان سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۵ صورت گرفت. تعداد کشتگان بر اساس آمار پروفسور دیوید گانت، ۲۷۵٬۰۰۰ نفر بوده‌است. در گزارش ارائه شده در پیمان لوزان آمار کشتگان در بخشهای آشوری نشین ۳۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد شده که برابر با نیمی از ملت آشوری بوده‌است. در جنگ جهانی اول و پیش از آن، دیگر گروهای نژادی مانند ارمنیان و یونانیان قتل‌عام شدند. در نسل‌کشی صورت گرفته به‌دست دولت عثمانی حدود سه میلیون مسیحی کشته شده‌اند. زمینه. جمعیت آشوری‌ها در اوایل سده بیستم در امپراتوری عثمانی و به همراه آشوریان ساکن
بیستم در امپراتوری عثمانی و به همراه آشوریان ساکن ایران، عراق و سوریه بین ۶۰۰٬۰۰۰ تا ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد شده‌است. جمعیت قابل توجه آشوری‌ها در مناطق ارومیه، وان، حکاری، طور عبدین، استان سعرد و شرق استان‌های دیاربکر، ارزروم و بتلیس سکونت داشتند. آشوری‌ها به مانند سایر مسیحیان ساکن ترکیه به عنوان شهروندان درجه دو خوانده می‌شدند. خشونت علیه آشوری‌ها تغییر اجباری دین و خلع ید از اراضی ملکی، سوء قصدها، کشتارها، تجاوزها و تعدی‌ها و آدم‌ربایی‌ها اعمال اصلی رژیم و وحشت و ستمی بود که آشوری‌ها در زیر یوغ آن به‌سر
و وحشت و ستمی بود که آشوری‌ها در زیر یوغ آن به‌سر می‌بردند. قتل‌عام‌ها. اخراج آشوری‌ها اغلب اوقات با غارت، تجاوز و کشتار همراه بود. بسیاری از اخراج شدگان کشته شدند، یا از گرسنگی و بی سرپناهی در راه جانشان را از دست دادند. اولین قتل‌عام توسط بدرخان پاشا بین سال‌های ۱۸۴۰م تا ۱۸۴۷م که بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر از آشوریان حکاری و بوهتان قتل‌عام شدند. در سال ۱۸۹۵م در جنوب استان دیاربکر نیروهای عثمانی در شرق مِحمِد رشید حدود ۲۵٬۰۰۰ نفر از اهالی آشوری شهر را کشتند. فرمانده نیروهای عثمانی در خاطرات خود نوشته بود که
فرمانده نیروهای عثمانی در خاطرات خود نوشته بود که نیروهایش حدود ۳۰۰٬۰۰۰ نفر از مسیحیان ساکن دیاربکر و روستاهای اطراف شهر را یا قتل‌عام یا مجبور به مهاجرت کرده‌اند. قتل‌عام‌های دولت عثمانی در شهرهای دیاربکر، خارپرت، ماردین و اورفه دربارهٔ مسیحیان ساکن آن شهرها را کنسول آلمان در ژوئیه و سپتامبر سال ۱۹۱۵ گزارش کرده‌است. جودت پاشا گزارشی را در فوریه سال ۱۹۱۵ ارائه کرده‌است که: (ما آذربایجان و وان را از آشوری‌ها و ارمنی‌ها پاک نمودیم)، در اواخر سال ۱۹۱۵ جودت پاشا فرماندار نظامی وان پس از ورود به شهر سیرت توسط
فرماندار نظامی وان پس از ورود به شهر سیرت توسط ۸۰۰۰ نیروی نظامی خود دستور قتل‌عام حدود ۴۰۰۰ نفر از غیرنظامیان بی دفاع آشوری و ارمنی آن شهر و ۲۰٬۰۰۰ نفر در حداقل ۳۰ روستا را صادر کرده بود. اسقف اعظم آشوری‌ها ادی شیر، توسط کُردها به قتل رسید. قتل‌عام آشوری‌های عراق. در سال ۱۹۱۸ گروهی از مهاجرین آشوری نجات یافته از قتل‌عام تُرک‌ها به شهر بعقوبه و گروهی دیگر که تعدادشان همراه ارمنیان به ۶۰–۵۰ هزار نفر می‌رسید به بغداد رسیده و در اردوگاه‌هایی که ارتش بریتانیا ساخته بود اسکان یافته و در شرایط چادرنشینی به سر
ساخته بود اسکان یافته و در شرایط چادرنشینی به سر می‌بردند. مهاجرین از لحاظ تغذیه تأمین شده بودند ولی شرایط زیستی آن‌ها غیرقابل تحمل بود. یکی از شهود گواهی می‌داد که: «در اوایل تعداد فوت شدگان به‌طور متوسط روزانه به ۷۰ الی ۸۰ نفر می‌رسید.» پس از انعقاد قرارداد مودروس ترکیهٔ عثمانی شروع به خارج‌سازی نیروهای خود از آذربایجان کرد. آشوریان به انگلستان امید بسته و آمادهٔ بازگشت به مناطق سابق خود بودند. مقامات ایرانی مایل نبودند که آشوری‌ها به ارومیه برگردند، آن هم به صورت مسلح. فرماندهی سران آشوری فرمان جمع‌آوری