payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سال ۱۳۴۸، شیوع طاعون سیاه بیش از نیمی از جمعیت را از میان برد. در آن زمان، حدود ۲۵٬۰۰۰ نفر از طریق صنعت پشم فلورانس امرار معاش می‌کردند. در سال ۱۳۴۵، کارگران شانه‌زن پشم (ciompi) تلاش کردند اعتصاب کنند و در سال ۱۳۷۸، در شورشی کوتاه علیه حکومت الیگارشی به پا خاستند که به «شورش چیومپی» معروف شد. پس از سرکوب این جنبش، فلورانس بین سال‌های ۱۳۸۲ تا ۱۴۳۴ تحت نفوذ خاندان آلبیتسی قرار گرفت که دشمنان سرسخت خاندان مدیچی بودند. در قرن پانزدهم، فلورانس یکی از بزرگ‌ترین شهرهای اروپا با جمعیتی حدود ۶۰٬۰۰۰ نفر بود و
شهرهای اروپا با جمعیتی حدود ۶۰٬۰۰۰ نفر بود و به‌عنوان شهری ثروتمند و موفق از نظر اقتصادی شناخته می‌شد. کوزیمو دی مدیچی نخستین عضو خاندان مدیچی بود که عملاً کنترل شهر را در پشت صحنه به‌دست گرفت. اگرچه فلورانس به‌طور رسمی نوعی دموکراسی داشت، قدرت واقعی کوزیمو از شبکه گسترده حمایت مالی و اتحادش با مهاجران جدید (gente nuova) ناشی می‌شد. همچنین، اینکه خاندان مدیچی بانکدار پاپ بودند، به قدرت‌گیری آن‌ها کمک زیادی کرد. پس از کوزیمو، پسرش پیرو و سپس نوه‌اش لورنتسو در سال ۱۴۶۹ به قدرت رسیدند. لورنتسو یکی از
در سال ۱۴۶۹ به قدرت رسیدند. لورنتسو یکی از بزرگ‌ترین حامیان هنر بود و سفارش آثار بزرگی از هنرمندانی چون میکل‌آنژ، لئوناردو داوینچی و بوتیچلی را داد. او همچنین شاعر و موسیقی‌دانی برجسته بود و آهنگ‌سازان و خوانندگانی مانند الکساندر آگریکولا، یوهانس گیزلین و هاینریش آیزاک را به فلورانس آورد. مردم فلورانس در آن زمان و پس از آن، او را با لقب «لورنتسو باشکوه» (Lorenzo il Magnifico) می‌شناختند. پس از مرگ لورنتسو دِ مدیچی در سال ۱۴۹۲، پسرش پیرو دوم جانشین او شد. زمانی که پادشاه فرانسه، شارل هشتم، به شمال ایتالیا
که پادشاه فرانسه، شارل هشتم، به شمال ایتالیا حمله کرد، پیرو تصمیم گرفت در برابر ارتش او مقاومت کند. اما هنگامی که با بزرگی و قدرت ارتش فرانسه در دروازه‌های شهر پیزا روبه‌رو شد، ناچار شد شرایط تحقیرآمیز پادشاه فرانسه را بپذیرد. این اقدام موجب خشم مردم فلورانس شد و آنان علیه پیرو شورش کردند و او را از شهر بیرون راندند. با تبعید پیرو در سال ۱۴۹۴، نخستین دوره حکومت خاندان مدیچی پایان یافت و نظام جمهوری‌خواهی در فلورانس دوباره برقرار شد. ساونارولا، ماکیاولی و پاپ‌های خاندان مدیچی. در این دوره، راهب دومینیکن
پاپ‌های خاندان مدیچی. در این دوره، راهب دومینیکن جیورلامو ساونارولا در سال ۱۴۹۰ به مقام ریاست صومعه سن مارکو در فلورانس رسید. او به‌خاطر خطابه‌های توبه‌محور خود شهرت داشت و به‌شدت از آن‌چه فساد اخلاقی گسترده و دلبستگی افراطی به ثروت‌های مادی می‌دانست، انتقاد می‌کرد. ساونارولا تبعید خاندان مدیچی را نشانه‌ای از اراده الهی می‌دانست و آن را مجازاتی برای تجمل‌گرایی و فساد آنان تلقی می‌کرد. او از این فرصت استفاده کرد تا اصلاحات سیاسی‌ای را به اجرا بگذارد که به حکومتی دموکراتیک‌تر منجر شد. اما زمانی که ساونارولا
دموکراتیک‌تر منجر شد. اما زمانی که ساونارولا به‌طور علنی پاپ الکساندر ششم را به فساد متهم کرد، از سخنرانی عمومی منع شد. با نقض این ممنوعیت، او تکفیر شد. مردم فلورانس که از آموزه‌های او خسته شده بودند، علیه‌اش شوریدند و او را دستگیر کردند. ساونارولا به‌عنوان یک مرتد محکوم شد و در تاریخ ۲۳ مه ۱۴۹۸ در میدان پیاتزا دلا سینیوریا به دار آویخته و سپس سوزانده شد. خاکسترهای او را در رودخانه آرنو پراکنده کردند. یکی دیگر از چهره‌های برجسته فلورانس در این دوره، نیکولو ماکیاولی بود—اندیشمندی سیاسی که توصیه‌هایش برای
ماکیاولی بود—اندیشمندی سیاسی که توصیه‌هایش برای بازسازی فلورانس تحت رهبری قدرتمند، اغلب به‌عنوان توجیهی برای سیاست‌ورزی مصلحت‌گرایانه و حتی سوء‌استفاده از قدرت تلقی شده‌اند. ماکیاولی به‌خاطر اثر معروف خود، «شهریار» (The Prince) شناخته می‌شود؛ کتابی راهبردی درباره شیوه‌های حکومت‌داری و اعمال قدرت. او همچنین به سفارش خاندان مدیچی، کتاب «تاریخ فلورانس» (Florentine Histories) را نوشت که به بررسی تاریخ سیاسی و اجتماعی این شهر می‌پردازد. در سال ۱۵۱۲، خاندان مدیچی با کمک نیروهای اسپانیایی و پاپی، بار دیگر کنترل
با کمک نیروهای اسپانیایی و پاپی، بار دیگر کنترل فلورانس را به‌دست گرفتند. رهبری این بازگشت را دو پسرعمو، جیووانی و جولیئو دِ مدیچی بر عهده داشتند—هر دو بعدها به مقام پاپی کلیسای کاتولیک رسیدند: جیووانی با عنوان پاپ لئون دهم و جولیئو با عنوان پاپ کلمنت هفتم. این دو نفر از حامیان برجسته هنر بودند و سفارش ساخت آثار مهمی مانند کتابخانه لورنتیَن اثر میکل‌آنژ و نمازخانه مدیچی در فلورانس را دادند. دوران حکومت آن‌ها با آشوب‌های سیاسی در ایتالیا هم‌زمان بود، و در نتیجه، در سال ۱۵۲۷، مردم فلورانس برای دومین بار
نتیجه، در سال ۱۵۲۷، مردم فلورانس برای دومین بار خاندان مدیچی را از شهر بیرون راندند و در تاریخ ۱۶ مه ۱۵۲۷، جمهوری‌ای با ساختار دینی تأسیس کردند که در آن، عیسی مسیح به‌عنوان پادشاه فلورانس اعلام شد. اما در سال ۱۵۳۰، خاندان مدیچی با حمایت ارتش امپراتور مقدس روم، شارل پنجم و تأیید پاپ کلمنت هفتم (جولیئو دِ مدیچی)، دوباره به قدرت بازگشتند. در سال ۱۵۳۱، فلورانس رسماً به یک سلطنت تبدیل شد، زمانی که امپراتور شارل و پاپ کلمنت، آلساندرو دِ مدیچی را به‌عنوان دوک جمهوری فلورانس منصوب کردند. سلطنت خاندان مدیچی بیش از
فلورانس منصوب کردند. سلطنت خاندان مدیچی بیش از دو قرن ادامه یافت. جانشین آلساندرو، کوزیمو اول دِ مدیچی، در سال ۱۵۶۹ به مقام دوک بزرگ توسکانی رسید. در سراسر توسکانی، تنها جمهوری لوکا (که بعدها به دوک‌نشین تبدیل شد) و شاهزاده‌نشین پیومبینو از سلطه فلورانس مستقل باقی ماندند. فرهنگ. هنر. فلورانس زادگاه هنر رنسانس متعالی (High Renaissance) بود—دوره‌ای که حدوداً از سال ۱۵۰۰ تا ۱۵۲۷ ادامه داشت. هنر رنسانس بر طبیعت‌گرایی و احساسات انسانی تأکید بیشتری داشت. در مقابل، هنر قرون وسطی اغلب قالب‌مند و نمادین بود؛ آثار
هنر قرون وسطی اغلب قالب‌مند و نمادین بود؛ آثار باقی‌مانده عمدتاً مذهبی‌اند و موضوعاتشان توسط روحانیون انتخاب می‌شد. اما هنر رنسانس به‌تدریج عقل‌گراتر، ریاضی‌محورتر و فردگراتر شد و توسط هنرمندان شناخته‌شده‌ای مانند دوناتلو، میکل‌آنژ و رافائل خلق گردید—هنرمندانی که شروع به امضای آثار خود کردند. دین همچنان نقش مهمی داشت، اما در این عصر جدید، شخصیت‌های مذهبی در هنر انسانی‌تر شدند؛ مانند اثر «اخراج از باغ عدن» اثر ماساچو یا «مادونا دلا سجولا» اثر رافائل. مردم این دوره شروع به درک خود به‌عنوان انسان‌هایی مستقل
دوره شروع به درک خود به‌عنوان انسان‌هایی مستقل کردند، و این تحول در هنر بازتاب یافت. رنسانس، باززایی ارزش‌های کلاسیک در هنر و جامعه بود؛ مردم به مطالعه استادان باستانی یونان و روم پرداختند و هنر به‌جای آرمان‌گرایی، به سمت واقع‌گرایی حرکت کرد. در فلورانس، چهره‌هایی چون چیمابوئه و جوتو—پدران نقاشی ایتالیایی—زندگی می‌کردند، همچنین آرنولفو دی کامبیو و آندره‌آ پیسانو، نوسازان معماری و مجسمه‌سازی. پیشگامان رنسانس مانند فیلیپو برونلسکی، دوناتلو و ماساچو نیز در این شهر فعال بودند. دیگر نام‌های برجسته شامل لورنتسو
شهر فعال بودند. دیگر نام‌های برجسته شامل لورنتسو گیبرتی، خانواده دلا روبیا، فیلیپو لیپی و فرا آنجلیکو هستند؛ و البته ساندرو بوتیچلی، پائولو اوچلو و نابغه جهانی لئوناردو داوینچی و میکل‌آنژ. آثار هنرمندان فلورانسی، همراه با آثار نسل‌های متعدد دیگر، در موزه‌های فراوان این شهر گردآوری شده‌اند: گالری اوفیتزی، گالری پالاتینا با نقاشی‌های دوران «عصر طلایی»، موزه بارجلو با مجسمه‌های رنسانس، موزه سن مارکو با آثار فرا آنجلیکو، گالری آکادمیا، نمازخانه‌های مدیچی، موزه اورسانمیکله، خانه بوناروتی با مجسمه‌های میکل‌آنژ،
اورسانمیکله، خانه بوناروتی با مجسمه‌های میکل‌آنژ، موزه باردینی، موزه هورن، موزه استیبرِت، کاخ کورسینی، گالری هنر مدرن، موزه اپرا دل دومو، گنجینه دوک‌های بزرگ و موزه اپیفیچیو دله پیتره دورِه. در فلورانس بناهای تاریخی بسیاری نیز وجود دارد: غسل‌تعمیدگاه با موزاییک‌هایش، کلیسای جامع با مجسمه‌هایش، کلیساهای قرون وسطایی با نوارهای نقاشی دیواری، کاخ‌های عمومی و خصوصی مانند پالاتزو وکیو، پالاتزو پیتی، پالاتزو مدیچی ریچاردی، پالاتزو داوانزاتی و خانه مارتلی؛ همچنین صومعه‌ها، رواق‌ها، سالن‌های غذاخوری و مجموعه
صومعه‌ها، رواق‌ها، سالن‌های غذاخوری و مجموعه چرتوزا. موزه ملی باستان‌شناسی نیز تمدن اتروسکی را مستند کرده است. فلورانس چنان سرشار از هنر است که برخی بازدیدکنندگان هنگام مواجهه با آثار هنری آن برای نخستین بار، دچار سندرم استندال می‌شوند—حالتی از سرگیجه و هیجان شدید در برابر زیبایی خیره‌کننده. معماران فلورانسی مانند فیلیپو برونلسکی (۱۳۷۷–۱۴۶۶) و لئون باتیستا آلبرتی (۱۴۰۴–۱۴۷۲) از بنیان‌گذاران معماری رنسانس بودند. کلیسای جامع با گنبد مشهور برونلسکی، چشم‌انداز فلورانس را تحت سلطه دارد. ساخت این کلیسا در اواخر
فلورانس را تحت سلطه دارد. ساخت این کلیسا در اواخر قرن سیزدهم آغاز شد، بدون آن‌که طرحی برای گنبد داشته باشند. طرح پیشنهادی برونلسکی در قرن چهاردهم، بزرگ‌ترین گنبد ساخته‌شده در آن زمان بود و نخستین گنبد بزرگ اروپا پس از دو گنبد عظیم دوران روم—یعنی پانتئون در رم و ایاصوفیه در قسطنطنیه—محسوب می‌شد. گنبد کلیسای سانتا ماریا دل فیوره همچنان بزرگ‌ترین سازه آجری از نوع خود در جهان است. در مقابل آن، غسل‌تعمیدگاه قرون وسطایی قرار دارد. تزئینات این دو بنا، گذار از قرون وسطی به رنسانس را به‌خوبی نشان می‌دهند. در
قرون وسطی به رنسانس را به‌خوبی نشان می‌دهند. در سال‌های اخیر، بیشتر آثار هنری مهم این دو ساختمان—و همچنین برج ناقوس جوتو در نزدیکی آن‌ها—برداشته شده و با نسخه‌هایی جایگزین شده‌اند. آثار اصلی اکنون در موزه اپرا دل دومو، در شرق کلیسا نگهداری می‌شوند. زبان. مقاله اصلی: گویش فلورانسی همچنین ببینید: زبان توسکانی گویش فلورانسی (fiorentino) که توسط ساکنان فلورانس و مناطق اطراف آن صحبت می‌شود، یکی از گویش‌های زبان توسکانی است و به‌عنوان زبان مادر مستقیم ایتالیایی مدرن شناخته می‌شود. اگرچه واژگان و تلفظ آن تا حد
مدرن شناخته می‌شود. اگرچه واژگان و تلفظ آن تا حد زیادی با زبان ایتالیایی معیار یکسان است، تفاوت‌هایی نیز وجود دارد. فرهنگ واژگان فلورانسی معاصر (Vocabolario del fiorentino contemporaneo) تفاوت‌های واژگانی را در زمینه‌های مختلف زندگی نشان می‌دهد. سه نویسنده برجسته—دانته، پترارک و بوکاچیو—پیشگام استفاده از زبان محاوره‌ای (زبان مردم) بودند، به‌جای لاتین که در آن زمان برای بیشتر آثار ادبی به‌کار می‌رفت. گردشگری. گردشگری مهم‌ترین صنعت در مرکز شهر فلورانس به‌شمار می‌رود. از ماه آوریل تا اکتبر، تعداد گردشگران از
می‌رود. از ماه آوریل تا اکتبر، تعداد گردشگران از جمعیت محلی بیشتر می‌شود. بلیت‌های گالری‌های اوفیتزی (Uffizi) و آکادمیا (Accademia) اغلب به‌طور کامل فروخته می‌شوند و گروه‌های بزرگ گردشگری معمولاً کلیساهای سانتا کروچه و سانتا ماریا نوولا را پر می‌کنند—هر دو کلیسا برای ورود، هزینه دریافت می‌کنند. بلیت‌های اوفیتزی و آکادمیا را می‌توان پیش از بازدید، به‌صورت آنلاین خریداری کرد. در سال ۲۰۱۰، خوانندگان مجله "Travel + Leisure" فلورانس را به‌عنوان سومین مقصد گردشگری محبوب خود انتخاب کردند. در سال ۲۰۱۵، خوانندگان
محبوب خود انتخاب کردند. در سال ۲۰۱۵، خوانندگان "Condé Nast Traveler"، فلورانس را بهترین شهر اروپا نامیدند. مطالعات مؤسسه "Euromonitor International" نشان داده‌اند که گردشگری فرهنگی و تاریخی باعث افزایش چشمگیر هزینه‌کرد گردشگران در سراسر اروپا شده است. گفته می‌شود که فلورانس، بیشترین تراکم آثار هنری نسبت به اندازه‌اش را در جهان دارد. از همین رو، گردشگری فرهنگی در این شهر بسیار پررونق است؛ به‌طوری‌که تنها گالری اوفیتزی در سال ۲۰۱۴ بیش از ۱٫۹۳ میلیون بلیت فروخته است. امکانات مرکز همایش‌های فلورانس در دهه ۱۹۹۰
است. امکانات مرکز همایش‌های فلورانس در دهه ۱۹۹۰ بازسازی شد و اکنون میزبان نمایشگاه‌ها، کنفرانس‌ها، نشست‌ها، انجمن‌های اجتماعی، کنسرت‌ها و رویدادهای دیگر است. طبق گزارش "Euromonitor"، فلورانس در سال ۲۰۱۵ با بیش از ۴٫۹۵ میلیون ورود گردشگر، در رتبه سی‌وششم پربازدیدترین شهرهای جهان قرار گرفت. گردشگری برای فلورانس درآمدزاست، اما مشکلاتی نیز به همراه دارد. مکان‌هایی مانند پل پونته وکیو، بازار سن لورنزو و کلیسای سانتا ماریا نوولا با مشکل جیب‌بری مواجه هستند. استان فلورانس سالانه حدود ۱۳ میلیون گردشگر دریافت
استان فلورانس سالانه حدود ۱۳ میلیون گردشگر دریافت می‌کند و در فصل‌های اوج سفر، مکان‌های محبوب ممکن است به‌شدت شلوغ و پرازدحام شوند. در سال ۲۰۱۵، شهردار فلورانس، داریو ناردلا، نگرانی خود را نسبت به گردشگرانی ابراز کرد که با اتوبوس وارد شهر می‌شوند، تنها چند ساعت می‌مانند، پول زیادی خرج نمی‌کنند اما به ازدحام شدید دامن می‌زنند. او گفت: «نه بازدید از موزه، فقط یک عکس در میدان، برگشت به اتوبوس و حرکت به سمت ونیز... ما گردشگرانی از این نوع نمی‌خواهیم.» بر اساس گفته‌های شهردار فلورانس، داریو ناردلا، برخی
اساس گفته‌های شهردار فلورانس، داریو ناردلا، برخی گردشگران احترام کافی به میراث فرهنگی شهر نمی‌گذارند. در ژوئن ۲۰۱۷، او برنامه‌ای را اجرا کرد که طی آن پله‌های کلیساها با آب پاشیده می‌شدند تا از استفاده آن‌ها به‌عنوان محل پیک‌نیک توسط گردشگران جلوگیری شود. ناردلا با وجود ارزش‌گذاری برای منافع اقتصادی گردشگری، اظهار داشت که تعداد افرادی که «روی پله‌های کلیسا می‌نشینند، غذایشان را می‌خورند و زباله‌هایشان را همان‌جا رها می‌کنند» رو به افزایش است. برای حمایت از فروش غذاهای سنتی توسکانی، شهردار قانونی را تصویب
فروش غذاهای سنتی توسکانی، شهردار قانونی را تصویب کرد که از سال ۲۰۱۶ اجرایی شد و رستوران‌ها را ملزم می‌کرد از محصولات بومی توسکانی استفاده کنند. همچنین، او درخواست شرکت مک‌دونالد برای افتتاح شعبه‌ای در میدان دومو را رد کرد. در اکتبر ۲۰۲۱، فلورانس در کنار شهرهایی چون بوردو، کپنهاگ، دوبلین، لیوبلیانا، پالما دِ مایورکا و والنسیا در فهرست نهایی نامزدهای دریافت عنوان «پایتخت گردشگری هوشمند اروپا» در سال ۲۰۲۲ از سوی کمیسیون اروپا قرار گرفت. شهرهای خواهرخوانده. فلورانس با این شهرها خواهرخوانده است:
ابوحمزه المهاجر یا ابو ایوب المصری (حدود ۱۹۶۸ در مصر، ۱۹ آوریل ۲۰۱۰ در تکریت) دستیار ارشد ابومصعب الزرقاوی رهبر القاعده عراق بود که پس از مرگ زرقاوی در سال ۲۰۰۵ به حکم «شورای رهبری القاعده»، جانشین وی شد. وی در حمله مشترک نیروهای عراقی و آمریکایی در سال ۲۰۱۰ به همراه ابوعمر البغدادی به قتل رسید. وی مسئولیت فرماندهی مجاهدین سنی داخلی عراق و مجاهدین مهاجر خارجی در عراق را به عهده داشت. در تاریخ ۸ مه ۲۰۰۸ میلادی (۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۷) اعلام شد که وی توسط نیروهای امنیتی عراق در شهر موصل دستگیر شده است. اما این خبر
عراق در شهر موصل دستگیر شده است. اما این خبر توسط نیروهای ائتلاف در عراق تکذیب شد و اعلام شد که فرد دستگیر شده، یکی از اعضای دون پایه القاعده عراق است و ابوحمزه المهاجر «نیست». وی در ماه آوریل ۲۰۰۷ میلادی از سوی کابینه «ولایت اسلامی عراق» که سازمانی متشکل از گروه‌های جهادی سنی است «"وزیر جنگ"» نامیده شده بود. ابوحمزه ابتدا از اعضای اخوان المسلمین بود، در سال ۱۹۸۲ به جهاد اسلامی مصر پیوست و از سال ۱۹۹۹ به افغانستان رفت. وی در افغانستان از متخصصان تهیه مواد منفجره شد.
فریدریش انگِلس (زادهٔ ۲۸ نوامبر ۱۸۲۰ در ووپرتال – درگذشتهٔ ۵ اوت ۱۸۹۵ در لندن) فیلسوف، مورخ و انقلابی کمونیست آلمانی و نزدیک‌ترین همکار کارل مارکس بود. تولد و تحصیل. فریدریش انگلس در تاریخ ۲۸ نوامبر سال ۱۸۲۰ در بارمن از توابع شهر ووپرتال آلمان زاده شد. پدرش مردی توانگر بود و کارخانهٔ نساجی داشت. انگلس دورهٔ دبیرستان را در ووپرتال گذراند. یک سال پیش از پایان تحصیلات، به خواست پدر مدرسه را رها کرد تا در شرکت او کارآموزی کند. دوران جوانی. آشنایی از نزدیک با وضع دشوار معیشتی کارگران، روح انتقادی او را شعله‌ور
دشوار معیشتی کارگران، روح انتقادی او را شعله‌ور ساخت. ۲۱ ساله بود که با نام مستعار «فریدریش اسوالد»، نخستین رسالهٔ انتقادی خود را تحت عنوان «نامه‌هایی از ووپرتال» منتشر ساخت. در همان سال داوطلبانه به خدمت سربازی رفت، ولی همزمان از درس‌گفتارهای فلسفی در دانشگاه برلین دیدن می‌کرد و به‌زودی به محفل روشنفکری «هگلی‌های جوان» پیوست. در کانون مباحث این محفل، مسائل مربوط به دین و ضرورت نقد آن قرار داشت. دیدار با مارکس. نخستین دیدار انگلس با کارل مارکس در سال ۱۸۴۲ در تحریریهٔ روزنامهٔ «راینیشه» در شهر کلن روی داد.
تحریریهٔ روزنامهٔ «راینیشه» در شهر کلن روی داد. انگلس پس از آن به انگلستان رفت تا در شهر منچستر در کارخانهٔ نساجی پدرش، کارآموزی خود را در رشتهٔ بازرگانی به پایان رساند. وضعیت طبقهٔ کارگر در انگلستان او را به‌شدت متأثر ساخت و به دگرگونی ژرف سیاسی در دیدگاه‌های او انجامید. در همین زمینه بررسی‌های نظری او آغاز شد و سرانجام در کتاب‌های «وضعیت طبقهٔ کارگر در انگلستان» و «طرحی برای نقد اقتصاد ملی» بازتاب یافت. وی در این آثار، مالکیت خصوصی بر ابزار تولید را مورد انتقاد قرار داده، زیرا معتقد بود مالکیت خصوصی،
انتقاد قرار داده، زیرا معتقد بود مالکیت خصوصی، نیروی کار انسانی را به کالایی فرومی‌کاهد که بهای آن تابع عرضه و تقاضاست. این دیدگاه‌های انگلس، مارکس را به شدت تحت تأثیر قرار داد. همکاری با مارکس. انگلس از سال ۱۸۴۴ شروع به همکاری با کارل مارکس و «آرنولد روگه» کرد که در پاریس «سالنامهٔ آلمان و فرانسه» را منتشر می‌کردند. در همین ایام، سفر او به پاریس و دیدار دوباره با مارکس، به دوستی و همکاری ژرفی میان آن دو انجامید که تا پایان عمر ادامه داشت. میان آن دو ۱۴۰۰ نامه رد و بدل شده‌است. مارکس و انگلس در سال ۱۸۴۷
نامه رد و بدل شده‌است. مارکس و انگلس در سال ۱۸۴۷ طرحی ارائه کردند که مبانی کمونیسم را توضیح داده بود. در پی آن «اتحادیهٔ کمونیست‌ها» را در لندن و سرانجام «انجمن کارگران آلمان» را در بروکسل بنیاد گذاشتند. آن دو یک سال پس از آن «مانیفست حزب کمونیست» را منتشر کردند که در آن کارگران جهان به اتحاد برای پایان دادن به نظام بهره‌کشی فراخوانده شده بودند. این کتاب تا کنون به بیشتر زبان‌های دنیا ترجمه شده‌است. بعد از مارکس. بعد از مرگ مارکس، انگلس به‌قول لیبکنشت در نقشِ «ویولن اول»، با مسئولیت‌های به‌مراتب بیش‌تری
نقشِ «ویولن اول»، با مسئولیت‌های به‌مراتب بیش‌تری مواجه شد. وی در این دوره هم در ادامهٔ مطالعات و پژوهشهای خودش در عرصه‌های مختلف، هم تنظیم نوشته‌ها و یادداشت‌های پراکندهٔ مارکس و ترتیب ترجمهٔ آثار چاپ‌شده‌اش به دیگر زبان‌های اروپایی، و هم شرکت فعالانه در فعالیت‌های سیاسی و مبارزاتیِ روبه گسترش جنبش‌ها و احزاب سوسیالیستی درگیر بود. دوستان نزدیک انگلس از جمله ببل، لیبکنشت و کائوتسکی که نگران تنها شدن او بودند، به او اصرار کردند که از انگلستان به اروپا بازگردد، اما انگلس قاطعانه مخالفت کرد و گفت «به کشوری
اما انگلس قاطعانه مخالفت کرد و گفت «به کشوری نخواهم رفت که فرد را می‌توان از آن‌جا اخراج کرد» و در لندن ماند. او قبل از سرگرفتن کارهای پژوهشی خودش، در انبوهِ عظیم و نامنظمِ نوشته‌ها و یادداشت‌های مارکس به جستجو پرداخت. پس از مرگ مارکس، خانه‌دار مارکس به منزل انگلس منتقل شد، و در کار تنظیم نوشته‌ها، منشی‌گری، و مدیریت خانه به انگلس کمک می‌کرد. در این جست‌وجو، انگلس متوجه شد که متنِ جلد دوم کتاب "سرمایه" عملاً تکمیل شده بوده و مارکسِ با وسواس همیشگی‌اش از ترس فشارهای انگلس برای تسریع در چاپ آن، او را بی‌خبر
فشارهای انگلس برای تسریع در چاپ آن، او را بی‌خبر گذاشته بود. انگلس که به‌قول خودش تنها کسی بود که می‌توانست خط مارکس را بخواند، از ۱۸۸۳ کار سختِ تنظیم نهایی کتاب را آغاز کرد. چشمانش سخت ضعیف شده بود و به‌سختی می‌توانست بخواند، اما سرانجام جلد دوم "سرمایه" را در ۱۸۸۵ منتشر ساخت. به‌تدریج از جوان‌ترها، از برنشتاین و کائوتسکی هم کمک گرفت. چند سال بعد در ۱۸۹۴ نیز جلد سوم را منتشر کرد. بحث‌های مفصل و گوناگونی در مورد نحوهٔ ویراستاری جلدهای دوم و به‌ویژه سوم مطرح است که مجال طرح آن‌ها در این‌جا نیست. مسئله
مطرح است که مجال طرح آن‌ها در این‌جا نیست. مسئله این‌جاست که انجامِ این کار غول‌آسا بدون انگلس ممکن نمی‌بود. فعالیت نظری و عملی برای جنبش کارگری. انگلس از سال ۱۸۷۱ عضو شورای کل «انترناسیونال اول» شد و مسئولیت دبیرخانهی آن را برای کشورهای بلژیک، دانمارک، پرتغال، اسپانیا و ایتالیا برعهده گرفت. در سال‌های بعد نخست کتاب «دیالکتیک طبیعت» را منتشر کرد که در آن قوانین اصلی دیالکتیک را توضیح داده و در حوزهٔ علوم طبیعی به کار بسته بود. در سال ۱۸۷۵ به همراه مارکس «نقد برنامهٔ گوتا» را منتشر کرد که در آن روند تکوین
برنامهٔ گوتا» را منتشر کرد که در آن روند تکوین سوسیال دمکراسی آلمان مورد سنجش قرار گرفته‌است. انگلس در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۷۶ تا ۷۸ کتاب مشهور خود «آنتی دورینگ» را به نگارش درآورد که نوعی دانشنامهٔ مارکسیستی است. وی در این کتاب که نام واقعی آن «آقای اویگن دورینگ علم را دگرگون می‌کند» است، به نقد اندیشه‌های یک استاد دانشگاه پرداخته که به باور انگلس دیدگاه‌هایی «ارتجاعی» و «خرده‌بورژوایی» دربارهٔ سوسیالیسم تبلیغ می‌کرده‌است. واژگونی فلسفهٔ هگل. انگلس نیز مانند مارکس تحت تأثیر فلسفهٔ هگل بود، ولی درونمایهٔ آن را
تحت تأثیر فلسفهٔ هگل بود، ولی درونمایهٔ آن را رد می‌کرد. وی همچون دیگر «هگلی‌های جوان» معتقد بود که فلسفهٔ هگل بر سر خود ایستاده‌است و باید آن را واژگون ساخت تا بر روی پاهای خود قرار گیرد. معنای این سخن آن بود که همزمان با حفظ هستهٔ دیالکتیکی فلسفهٔ هگل، باید درونمایهٔ ایده آلیستی آن را دور ریخت و آن را با ماتریالیسم انباشت. انگلس در مهم‌ترین آثار فلسفی خود، یعنی «آنتی دورینگ»، «دیالکتیک طبیعت» و «لودویگ فویرباخ و پایان فلسفهٔ کلاسیک آلمانی»، تلاش کرد دعوی اعتبار دیالکتیک را از افق‌های ماتریالیسم تاریخی
اعتبار دیالکتیک را از افق‌های ماتریالیسم تاریخی فراتر ببرد. این تلاش‌های فکری تنها برخاسته از راهکارهای مبارزهٔ حزبی و طبقاتی نبود، بلکه همزمان پاسخی بود به نیازهای زمانه و واکنشی در برابر افزایش اهمیت تفکرات مبتنی بر علوم طبیعی. در آن دوره، در میان نخبگان فکری جنبش کارگری، اندیشه‌های داروین و دیگر طبیعی‌دانان گسترش داشت. از آنجا که دانش‌های طبیعی، شناخت دقیق از جهان به‌شمار می‌رفت، ضروری بود مرزهای حوزه‌هایی که در آن‌ها تصورات مکانیکی حاکم بودند، به دقت ترسیم شود تا به گفتهٔ انگلس، تکیه‌گاه نظری «ایده
ترسیم شود تا به گفتهٔ انگلس، تکیه‌گاه نظری «ایده آلیسم» و «ماتریالیسم غیر دیالکتیکی» فروریزد. بر این پایه بود که انگلس در کتاب «آنتی دورینگ»، وظیفه‌ای بسیار سنگین بر دوش «دیالکتیک» می‌نهد و آن را به «دانش حرکت عمومی و قوانین تکامل طبیعت، جامعهٔ انسانی و تفکر» برمی‌کشد. به گفتهٔ انگلس، وحدت واقعی جهان برخاسته از مادیت آن است. مکان و زمان، اشکال بنیادین هستی هستند و هستی بیرون از مکان به همان اندازه بی‌معناست که بیرون از زمان. به نظر انگلس، حرکت یا جنبش، شیوهٔ برجا هستی ماده است و مادهٔ بی‌حرکت هرگز و هیچ‌جا
برجا هستی ماده است و مادهٔ بی‌حرکت هرگز و هیچ‌جا وجود نداشته‌است. بدین سان انگلس در آموزه‌های معرفت‌شناختی و هستی‌شناختی خود، ماده را جانشین «امر مطلق» در فلسفهٔ شلینگ و هگل می‌کند، منتها این ماده پدیده‌ای ایستا نیست، بلکه اصلی پویاست. انگلس معتقد بود آنچه واقعاً هست، مادی است و آنچه مادی است واقعاً هست. بر این پایه، نمی‌توان به معنای واقعی سخن از واقعیتی غیرمادی سخن گفت. مرگ. سرانجام انگلس در پنجم ماه اوت سال ۱۸۹۵، در سن ۷۴ سالگی، در اثر خفگی، در شهر لندن درگذشت. خاکستر او را در ساحل بیچی هد (Beachy Head)
خاکستر او را در ساحل بیچی هد (Beachy Head) واقع در نزدیکی ایستبورن (Eastbourne) پراکنده کردند.
هربرت مارکوزه (۱۹ ژوئیه ۱۸۹۸–۲۹ ژوئیه ۱۹۷۹) فیلسوف و جامعه‌شناس آلمانی و از اعضای اصلی مکتب فرانکفورت بود. بین سال‌های ۱۹۴۳ و ۱۹۵۰، مارکوزه برای دفتر خدمات راهبردی (سلف آژانس اطلاعات مرکزی) در دولت آمریکا کار می‌کرد و در آنجا از ایدئولوژی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در کتاب "مارکسیسم شوروی یک تحلیل انتقادی" (۱۹۵۸) نقد کرد. در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ او به عنوان نظریه‌پرداز برجسته چپ نو و جنبش‌های دانشجویی فرانسه، آمریکا و آلمان غربی، مطرح شد. برخی او را پدر "چپ نو" می‌دانند. زندگی و آثار. هربرت
او را پدر "چپ نو" می‌دانند. زندگی و آثار. هربرت مارکوزه در خانواده‌ای یهودی در برلین به دنیا آمد. در طولِ جنگ جهانی اول در ارتش آلمان خدمت کرد. او سپس عضوِ شورایِ سربازان بود که در قیام ناکامِ سوسیالیست‌های اسپارتاکیست شرکت داشت. بعد از کامل کردنِ تزهایِ دکترای تخصصی خود در دانشگاه فرایبورگ در رشته فلسفه و جامعه‌شناسی و تحت هدایت هایدگر و هوسرل سال ۱۹۲۲ با موضوعِ "تفسیر اندیشه‌های هگل" به برلین بازگشت و به کارِ انتشارات پرداخت. جنگ جهانی دوم. در طول جنگ جهانی دوم، مارکوزه ابتدا در اداره اطلاعات جنگ آمریکا
دوم، مارکوزه ابتدا در اداره اطلاعات جنگ آمریکا (OWI) در پروژه‌های تبلیغاتی ضد نازی کار کرد. در سال ۱۹۴۳، وی به شعبه تحقیق و تحلیل دفتر خدمات راهبردی (OSS)، سلف آژانس اطلاعات مرکزی (سیا)، منتقل شد. شاخه تحقیق و تحلیل اداره شده توسط مورخ هاروارد ویلیام ال لانگر، در واقع بزرگ‌ترین مؤسسه تحقیقاتی آمریکا در نیمه اول قرن بیستم بود. در اوج فعالیت خود بین سالهای ۱۹۴۳ و ۱۹۴۵، بیش از هزار و دویست نفر در آن شاغل بودند که چهارصد نفر از آنها در خارج از کشور مستقر بودند. از بسیاری جهات، مکانی بود که در آن علوم اجتماعی
از بسیاری جهات، مکانی بود که در آن علوم اجتماعی پس از جنگ جهانی دوم آمریکا متولد شد، و در آن شاگردان زیادی از معتبرترین استادان دانشگاه آمریکایی، و همچنین تعداد زیادی از مهاجران روشنفکر اروپایی، حضور داشتند. این افراد «گروه مغز متفکر نظری» ماشین جنگی آمریکایی را تشکیل می‌دادند، که به گفته بنیانگذار آن، ویلیام جی دانوان، به عنوان «نهاد نهایی جمع‌آوری و توزیع اطلاعات» برای سرویس‌های مخفی - یعنی به عنوان ساختاری که اگرچه در تعیین استراتژی یا تاکتیک‌های جنگی درگیر نبود، به لطف توانایی بی نظیر متخصصان حاضر در
نبود، به لطف توانایی بی نظیر متخصصان حاضر در آن برای تفسیر منابع مرتبط، قادر به جمع‌آوری، سازماندهی، تجزیه و تحلیل و فیلتر کردن جریان عظیم اطلاعات نظامی به سمت واشینگتن بود-عمل می‌کرد. در مارس ۱۹۴۳، مارکوزه بعنوان تحلیلگر ارشد، به دیگر دانشور مکتب فرانکفورت، فرانتس نویمان ، در بخش اروپای مرکزی شعبه تحقیق و تلیل پیوست و به سرعت خود را به عنوان «تحلیلگر برجسته آلمان» تثبیت کرد. پس از انحلال OSS در سال ۱۹۴۵، مارکوزه در وزارت امور خارجه آمریکا به عنوان رئیس بخش اروپای مرکزی استخدام شد و به تحلیلگر اطلاعاتی
بخش اروپای مرکزی استخدام شد و به تحلیلگر اطلاعاتی نازیسم بدل شد. مجموعه ای از گزارش‌های مارکوزه در گزارش‌های "مخفی دربارهٔ آلمان نازی: خدمات مکتب فرانکفورت به بسیج جنگی" منتشر شد. وی پس از مرگ همسر اول خود در سال ۱۹۵۱ بازنشسته شد. پس از جنگ. در سال ۱۹۵۲، مارکوزه کار خود را به عنوان یک نظریه‌پرداز سیاسی، ابتدا در دانشگاه کلمبیا، سپس در دانشگاه هاروارد آغاز کرد. مارکوزه از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۵ در دانشگاه برندایز و سپس از ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۰ در دانشگاه کالیفرنیا سن دیگو کار کرد. در زمان حضور در برندایز بود که وی
دیگو کار کرد. در زمان حضور در برندایز بود که وی مشهورترین اثر خود "انسان تک ساحتی""" (۱۹۶۴) را نوشت. مارکوزه دوست و همکار جامعه‌شناس سیاسی برینگتن مور جونیر و فیلسوف سیاسی رابرت پال ولف و همچنین دوست استاد جامعه‌شناسی دانشگاه کلمبیا سی رایت میلز، از بنیانگذاران جنبش چپ نو بود. مارکوزه در «مقدمه» خود بر "یک انسان تک ساحتی" نوشت: «من می‌خواهم بر اهمیت حیاتی کار ریت میلز تأکید کنم.» در دوره پس از جنگ، مارکوزه تئوری مبارزه طبقاتی و دغدغه مارکسیستی دربارهٔ کار را رد کرد، در عوض، طبق گفته لشک کولاکوفسکی، ادعا
را رد کرد، در عوض، طبق گفته لشک کولاکوفسکی، ادعا کرد از آنجا که "همه مسایل مربوط به وجود مادی حل شده‌است، دستورات و ممنوعیت‌های اخلاقی دیگر موضوعیت ندارند. " وی تحقق ماهیت اروتیک انسان را آزادی واقعی بشریت دانست که الهام بخش مدینه فاضله‌های جری روبین و دیگران شد. انتقادات مارکوزه از جامعه سرمایه دارانه (به ویژه سنتز او در سال ۱۹۵۵ از مارکس و زیگموند فروید، "اروس و تمدن ،" و کتاب "انسان تک ساحتی" ۱۹۶۴) مورد پسند دغدغه‌های جنبش دانشجویی در دهه ۱۹۶۰ از آب درآمد. مارکوزه به دلیل تمایلش برای سخنرانی در اعتراضات