payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به بعد راه دو خط فکری از هم جدا می‌شود چرا که نیهلیست‌ها معتقدند تمام ارزش‌ها با هم برابرند و نمی‌توان داوری کرد، ولی آبزودیست‌ها معتقدند که ارزش‌ها با هم مساوی نیستند. نیگل بر این باور است که عدم عقلانیت در زندگی این است که از سویی باید زندگی را جدی گرفت و از سوی دیگر اگر از بالا به زندگی نگاه کنیم می‌بینیم کل زندگی ما هم جدی نیست به تعبیر دیگر ما برای خودمان همه چیزیم و برای جهان هیچ. این اندیشه در عالم فلسفه نوظهور است و نسب آن به کامو یا در نهایت به نیچه بازمی‌گردد اما در جاهای دیگری هم رد پای این نگرش
بازمی‌گردد اما در جاهای دیگری هم رد پای این نگرش را می‌توان مشاهده کرد؛ یکی در عرفان که عرفا به جای منظر عقلانی از منظر عشق به جهان می‌نگریستند البته فقط در این قسمت دیدگاه عرفا به دیدگاه نیگل و کامو شباهت دارد. الهی‌دانان سلبی هم به بی‌منطقی جهان قائل هستند برای همین تنها صفات سلبی را به خدا نسبت می‌دهند که عقل به تعارض با آن حکمی ندهد و همچنین الهی‌دانان ایمان‌گرا که به مسائل غیر عقلانی ایمان می‌آورند و نیز الهیات آگنوستیک یا نمی‌دانم گو که معتقد بودند سوال کردن تنها در امور دنیوی جایز است و در مورد امور
کردن تنها در امور دنیوی جایز است و در مورد امور اخروی نباید سوالی پرسید. آثار. آثار و افکار مصطفی ملکیان پنج موضوع و یک موضع را در بر می‌گیرند. پنج موضوع عبارت اند از: فلسفه، روان‌شناسی، عرفان، دین، و ادبیات و هنر؛ و آن یک موضع عبارت است از «عقلانیت و معنویت». نقد آثار. سید جواد میری اثر ملکیان دربارهٔ ویرانگری مصرف‌زدگی را مورد انتقاد قرار داد. نقد میثم بادامچی دربارهٔ رویکرد ملکیان متأخر به عقلانیت و معنویت توسط رادیو زمانه و نقدی از علی رحیمی شاهرخت و علی حقی درباره‌یِ دین‌پژوهی مصطفی ملکیان در سال ۱۳۹۶
حقی درباره‌یِ دین‌پژوهی مصطفی ملکیان در سال ۱۳۹۶ منتشر شد. جواد اطاعت نیز کتاب «تقدیر ما تدبیر ما» اثر ملکیان و حجاریان را طی یادداشتی در مجلهٔ مهرنامه نقد و بررسی کرد. همچنین برخی از دیدگاه‌های ملکیان توسط نصرالله پورجوادی دربارهٔ مانی و ادیان باستانی ایران، ایران‌ستیزانه توصیف شده‌اند و مورد انتقاد قرار گرفته‌اند. دیدگاه‌ها. برخی از دیدگاه‌های مصطفی ملکیان:
تمدن جیرُفت به مجموعه محوطه‌های باستانی و یافته‌های باستان‌شناختی کشف‌شده در استان کرمان و در نزدیکی شهر جیرفت و هلیل‌رود گفته می‌شود که به دست تیم‌های چند ملیتی باستان‌شناس در دست بررسی و پژوهش است. قدمت این منطقه به حدود ۵۰۰۰ سال پیش (۳۰۰۰ سال ق.م) بازمی‌گردد. اشیاء و ظروف زینتی از جنس کانی کلینوکلر و با نقش برجسته‌های قابل توجه و مبتکرانه متعلق به تمدن جیرفت تاکنون کشف گردیده‌است. آثار تاریخی کشف شده از شهر سوخته مبین وجود روابط تجاری بین شهر باستانی جیرفت و شهر سوخته و ارتباطات بین آن‌ها بوده‌است.
جیرفت و شهر سوخته و ارتباطات بین آن‌ها بوده‌است. همچنین کشف دبیره کهن جیرفت باعث شگفت زده شدن بسیاری از محققان شد. این محوطه که با نام محله کمادین خرابه‌های شهر قدیم در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است، مربوط به دوران پیش از تاریخ است و در شهرستان جیرفت، دقیانوس ـ سمت راست هلیل‌رود واقع شده در تاریخ ۱۳۱۰/۰۶/۲۴ با شمارهٔ ثبت ۵۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. تاراج آثار. بعد از کشف کوزه‌ها توسط مردم محلی در اوایل انقلاب اسلامی، به علت قرار گرفتن در مسیر قاچاقچیان هرویین افغانی و فقر
قرار گرفتن در مسیر قاچاقچیان هرویین افغانی و فقر شدید مردم منطقه و اقدام دیرهنگام مسئولان بعد از حدود یک سال، بیشتر آثار به سرقت رفت و گروه‌های بزرگ مردم به این منطقه سرازیر شد و سه گورستان و تمام قبرهای آن به شکل کامل غارت شد به‌طوری که در کاوش‌های بعد از تاراج، حتی یک استخوان در این گورستان‌ها یافت نشد و تمام قبرها توسط قاچاقچیان و مردم تخلیه شده بود و این یکی از بزرگترین غارت‌های آثار باستانی در تاریخ باستان شناسی جهان بود و تعدادی از آثار باستانی این منطقه، بعدها از برخی قاچاقچیان کشف و ضبط شد. آثار
منطقه، بعدها از برخی قاچاقچیان کشف و ضبط شد. آثار به‌دست‌آمده. اشیاء به‌دست‌آمده از این تپه باستانی تا به امروز بیشتر ظروف سفالی و سنگی، قطعات سنگ صابون و گاه ابزارهای مفرغی را شامل می‌شود. صنعت ویژه مردمان این منطقه همان کنده‌کاری روی سنگ صابونی است که دارای ظرافت خاص است و موارد کاربردی و زیبایی شناختی را در بر می‌گیرد. پرکاربردتر بن‌مایه‌های تصویرشده بر روی این ظرف‌ها به انسان، بز کوهی، گوسفند، نخل، شیر، گاو کوهان‌دار، شاهین، مار و کژدم تعلق دارند. نکته دیگری که ظرف‌های سنگ صابونی این منطقه را از آثار
دیگری که ظرف‌های سنگ صابونی این منطقه را از آثار دیگر تمدن‌ها متفاوت می‌سازد، به‌کارگیری تکنیک گوهرنشانی (مرصع کاری) است که گاه برای نشان دادن چشم جانوران یا خال‌های بدن مارها و… مورد استفاده قرار گرفته‌است. دور تا دور ظروف، نقش‌هایی از جانوران گوناگون به‌صورت در هم تنیده حک شده‌است که کنار هم نهادن آن‌ها نیاز به محاسبات پیچیده داشته‌است. فرضیه همسانی آن با تمدن گم شده ارته. تمدن باستانی جیرفت (آراتا) برای اولین بار توسط یک باستان‌شناس ایرانی به نام یوسف مجیدزاده در سال ۲۰۰۳ با تأکید بر حقایق هنری و معماری
در سال ۲۰۰۳ با تأکید بر حقایق هنری و معماری این منطقه مطرح شد، به باور یوسف مجیدزاده، ممکن است تمدن جیرفت همان تمدن آراتا باشد. تعداد بسیار زیادی از آثار و گنجینه‌های ارزشمند تمدن جیرفت به‌ویژه آثار سنگ صابونی نگاره‌دار منحصربه‌فرد طی سال‌های دهه ۱۳۸۰ خورشیدی به دلیل عدم حفاظت و نبود توجه به این منطقه، غارت شده و از ایران خارج گردیدند. تمدن ناشناخته ارته. یک نیایشگاه بسیار بزرگ با قدمت بیش از ٧٠٠٠سال در تپه کنارصندل، آثار سنگی بسیار و همچنین کتیبه‌های نگاشته‌شده به خطی ناشناخته در محوطهٔ باستانی جیرفت در
به خطی ناشناخته در محوطهٔ باستانی جیرفت در استان کرمان به طول ۴۰۰ کیلومتر و در حاشیهٔ هلیل رود شناسایی شده و به نظر می‌رسد این منطقه در هزاره سوم پ. م، مرکز یک تمدن بزرگ و با شکوه بوده‌است. باستان‌شناسان با بررسی دوبارهٔ کتیبه‌هایی که از پیش در مناطق مهم باستانی کشف شده بودند، سعی کردند اطلاعات بیشتری دربارهٔ این تمدن عظیم و ناشناخته بدست آورند و در نهایت پس از تحقیقات فراوان، به تعدادی کتیبه دست یافتند. در یکی از این اسناد که از خرابه‌های شهر اوروک بدست آمده‌است، داستان کشمکش میان پادشاه سومر با فرمانروای
داستان کشمکش میان پادشاه سومر با فرمانروای سرزمین ثروتمندی بنام آراتا ثبت شده بود و در کتیبهٔ دیگر، پادشاه سومری سعی کرده بود با گذر از شهر شوش و هفت رشته کوه، به سرزمین آرتا یا ارته حمله کند. بررسی دقیق این کتیبه‌ها و آثار کشف شده این فرضیه را به اثبات نزدیک می‌کند که شهر افسانه‌ای و گمشدهٔ ارت که در شرق ایران قرار داشته، به احتمال زیاد همان شهر جیرفت است. از آثار کشف‌شده در حوزهٔ تمدن جیرفت می‌توان به ظروف و پلاک‌های سنگی با نقوش بسیار ظریف از موجوداتی چون عقاب، عقرب و پلنگ اشاره کرد. متأسفانه طی چند سال
عقاب، عقرب و پلنگ اشاره کرد. متأسفانه طی چند سال اخیر، حفاران غیرمجاز و قاچاقچیان اشیای عتیقه، بسیاری از آثار کشف شده در این محوطهٔ باستانی را که جزو میراث ملی ایرانیان محسوب می‌شدند و ارزش بسیار زیادی در شناخت سابقهٔ تمدنی ایران داشتند، از کشور خارج کرده و با بهای اندکی به موزه‌داران بزرگ دنیا فروخته‌اند. داستان تجارت با سومریان. در این داستان حماسی که در اوایل هزارهٔ سوم پیش از میلاد و به خط میخی سومری روی یک سفال نگاشته شده، چنین آمده‌است: روزی انمرکار با فرستادن نماینده‌ای، از حاکم ارت می‌خواهد تا
با فرستادن نماینده‌ای، از حاکم ارت می‌خواهد تا استادان هنرمند و سنگ‌های گران‌بها را برای ساخت معبد به اوروک بفرستد. حاکم ارت هم در ازای فرستادن سنگ‌ها، از پادشاه اوروک تقاضای غلّه می‌کند. انمرکار دوباره قاصدی به سرزمین ارت می‌فرستد و تقاضای خود را تکرار می‌کند. عاقبت دو پادشاه به تفاهم می‌رسند و حاکم ارت، هنرمندان و سنگ‌های زینتی را به سومر می‌فرستد. متن این کتیبه‌ها بیانگر آن است که حدود پنج هزار سال پیش، میان بازرگانان ارت و میانرودان ارتباط پیوسته‌ای وجود داشت و هنرمندان چیره‌دست ارت در ساخت کاخ‌ها و
داشت و هنرمندان چیره‌دست ارت در ساخت کاخ‌ها و معابد به سومری‌ها کمک کرده‌اند؛ و طرح‌ها و نقش‌های جانوران، ابزارهای شکار، تزئینات و کنده‌کاری‌ها در آثار باستانی جیرفت نیز نشان‌دهنده تعامل این تمدن با تمدن سومری و بین‌النهرین است. برج باستانی زیگورات جیرفت. از جاذبه‌های تمدن باستانی جیرفت، کشف سازه زیگورات در این منطقه است. زیگورات، یک سازهٔ بنای چندطبقه است که از خشت ساخته‌شده‌است. قدمت زیگورات جیرفت به حدود نیمه اول هزاره سوم پیش از میلاد بازمی‌گردد. باستان شناسان هنوز موفق به آشکارساختن برخی از ورودی‌های
شناسان هنوز موفق به آشکارساختن برخی از ورودی‌های اصلی بنای زیگورات نشده‌اند، زیرا بخش‌های اصلی این بنا هنوز در زیرخاک است. دبیره. دبیرهٔ جیرفت، کهن‌ترین خط یا دبیرهٔ جهان است که حتی کهن‌تر از خط سومری نیز می‌باشد. این دبیره در سنگ نبشته‌های مربوط به شهرنشینی جیرفت ایران یافت شده‌است. بر پایهٔ کاوش‌هایی که در کاوشگاه باستانی جیرفت انجام شد، برخلاف نگر پیشین که سومریان مخترعان خط دانسته می‌شدند، ثابت شد که مردمان تمدن جیرفت ایران نخستین پدیدآورندگان خط (دبیره) در جهان بوده‌اند. کارشناسان مختلف این خط را با
در جهان بوده‌اند. کارشناسان مختلف این خط را با نام‌های گوناگونی (شرقی، جیرفتی، هندسی، نیا ایرانی و…) نامیده‌اند. رمزنگاری. تلاش‌هایی انجام شده‌است اما باستان شناسان و رمزنگاران هنوز موفق به خواندن سنگ نبشته‌ها و خط باستانی این تمدن نشده‌اند. اما از آنجایی که مشخص شده تمدن اَرَتَ از تمدن‌های ثروتمند بوده احتمال می‌رود مضمون کتیبه‌ها در رابطه با مسائل تجاری یا قوانین حکومتی این تمدن باشد. در سال‌های اخیر تلاش‌هایی برای رمزگشایی این خطوط انجام شده‌است؛ مانند مقالاتی از فرانسوا دسه، جی.پی باسلو، سورنا فیروزی و
از فرانسوا دسه، جی.پی باسلو، سورنا فیروزی و مجتبی شهمیری و کتاب آژیده مقدم.
آتاماس، ، در اسطوره‌های یونان، پسر آیولوس است. او پادشاه اورخومنوس در بئوسی شد و با الهه ابر (نفله) ازدواج کرد و صاحب دو فرزند به نام‌های فریکسوس و هله، شد. پس از جدایی از نفله با اینو، دختر کادموس و هارمونیا، ازدواج کرد که از او نیز صاحب دو پسر به‌نام‌های لیارخوس و ملیکرتس، شد. اینو نسبت به فرزندان نفله حسادت می‌کرد. به زنان آموخت که بذرهای گندم و جو را قبل از کاشت برشته کنند. به این ترتیب محصولی به دست نیامد و سرزمین دچار قحطی شد. سپس اینو آتاماس را تحریک کرد که یکی از فرزندان همسر اول خود را به پیشگاه
کرد که یکی از فرزندان همسر اول خود را به پیشگاه خدایان قربانی کند. در هنگام اجرای مراسم قربانی قوچی جادویی که از طرف خدایان (هرمس یا زئوس) ظاهر شد که پشمی زرین داشت و سخن می‌گفت. فریکسوس و هله بر قوچ سوار شدند و قوچ پرواز کرد. در راه با تکان خوردن بدن قوچ هله افتاد و در تنگه‌ای که بعدها به نام او «دریای هله» نام گرفت، غرق شد اما فریکسوس به سلامت به کولخیس رسید. اسطوره‌شناسی. فریکسوس و هله از سوی نامادری‌شان، اینو، مورد نفرت قرار گرفتند. اینو نقشه‌ای شیطانی برای از میان بردن دوقلوها کشید: او همهٔ دانه‌های
برای از میان بردن دوقلوها کشید: او همهٔ دانه‌های کشت شهر را برشته کرد تا دیگر نرویند. کشاورزان محلی که از قحطی بیمناک بودند، از غیب‌گوی نزدیک کمک خواستند. اینو مردانی را که نزد غیب‌گو فرستاده شدند، رشوه داد تا دروغ بگویند و به دیگران بگویند غیب‌گو خواستار قربانی‌کردن فریکسوس است. آتاماس با اکراه موافقت کرد. اما پیش از آنکه فریکسوس کشته شود، او و هله به‌دست قوچ زرین بالدار که از سوی نپله، مادر طبیعی‌شان، فرستاده شده بود، ربوده شدند. هله از قوچ به درون هلسپونت (که به نام او نامیده شد) افتاد و مرد، اما
هلسپونت (که به نام او نامیده شد) افتاد و مرد، اما فریکسوس جان سالم به در برد و تا کولخیس رسید، جایی که شاه آئِتس از او استقبال کرد و مهربانانه با او رفتار نمود و دخترش خالکیوپه را به همسری او داد. فریکسوس نیز در سپاس، پشم زرین قوچ را به شاه بخشید و آئتس آن را بر درختی در قلمرو خود آویخت. بعدتر، اینو دیونیسوس، خواهرزاده‌اش و پسر سمله را بزرگ کرد و این موجب حسادت شدید هرا شد. در انتقام، هرا آتاماس را دچار جنون کرد. آتاماس دیوانه شد و یکی از پسرانش، لئارخوس، را کشت. اینو برای فرار از شوهر دیوانه‌اش، خود را
را کشت. اینو برای فرار از شوهر دیوانه‌اش، خود را همراه با پسرش ملیکرتس به دریا افکند. هر دو بعدها به‌عنوان ایزدان دریایی پرستیده شدند: اینو به‌نام لوکوتئا و ملیکرتس به‌نام پالائمون. در روایتی دیگر، اینو پس از آگاهی از اینکه آتاماس با کنیزی به‌نام آنتیفرا هم‌خوابگی دارد، ملیکرتس را کشت. آتاماس که با گناه قتل پسرش دست‌به‌گریبان بود، ناگزیر شد از بئوسی بگریزد. غیب‌گو به او دستور داد در جایی ساکن شود که از سوی جانوران وحشی مهمان‌نوازی ببیند. او این را در فتیوتیس در تسالی یافت، جایی که چند گرگ را دید که در حال
در تسالی یافت، جایی که چند گرگ را دید که در حال خوردن گوسفندان بودند. با نزدیک‌شدن او، گرگ‌ها گریختند و تنها استخوان‌ها را بر جای گذاشتند. آتاماس این را تحقق پیشگویی دانست و همان‌جا ساکن شد و با سومین همسرش، تمیستو، ازدواج کرد (پسران: شوانئوس، لئوکون، پتوس و/یا دیگران). آن مکان بعدها دشت آتامانیان نام گرفت. هنگامی‌که آتاماس نزد همسر دومش، اینو، بازگشت، تمیستو برای انتقام، فرزندان خود را در لباس سفید و فرزندان اینو را در لباس سیاه پوشاند و دستور داد کودکان با لباس سیاه کشته شوند. اینو بی‌آنکه تمیستو بداند،
لباس سیاه کشته شوند. اینو بی‌آنکه تمیستو بداند، لباس‌ها را جابه‌جا کرد و بدین ترتیب تمیستو موجب مرگ فرزندان خودش شد. بر پایهٔ برخی روایت‌ها، آتاماس بر تخت به‌وسیلهٔ پرسبون جانشین شد. بخشی از پادشاهی آتاماس، همراه با خود او، به‌سمت شمال‌باختری کوچ کرد و در بخشی از رشته‌کوه پندوس در اپیروس ریشه دواند که کوه‌های آتامانیان نام گرفت. از این‌رو این جمعیت آتامانیان خوانده شدند.
یاکخوس ()، در اسطوره‌های یونان یکی از خدایان نامشخص است که در اسرار الئوسی پرستیده می‌شد. گاه فرزند دمتر، گاه شوهر وی، و گاه پسر پرسفونه و مطابق زاگرئوس دانسته شده است.
آلکینوئوس Alcinous، در اسطوره‌های یونان، پادشاه فایاکی‌ها است. با آرته ازدواج کرد و از او صاحب پنج پسر و یک دختر به نام ناوسیکائا شد. مردی بزرگوار بود که به کشتی‌شکستگان کمک می‌کرد. به یاسون و مدیا و بعدها به اودوسئوس یاری داد.
یو ، در اسطوره‌های یونان دختر ایناخوس و ملیا است. زئوس عاشق او شد. هرا به این علاقه پی برد، زئوس او را به گاوی سفید تبدیل کرد. هرا آگاه شد و آرگوس صد چشم را به نگهبانی او گماشت زئوس به دست هرمس آرگوس را از پا درآورد و سپس هرا خرمگسی را مامور آزار یو کرد و خرمگس وی را همه جا دنبال می‌کرد تا آن‌که او به رود نیل رسید و در آن‌جا شکل انسانی خود را بازیافت و آن‌جا پسری برای زئوس به دنیا آورد. وی به پرسئوس (پسر زمینی زئوس) کمک کرد تا کراکن (غول عظیمی که در زیر زمین محبوس شده بود و برای نابودی شهر آرگوس دوباره سر
محبوس شده بود و برای نابودی شهر آرگوس دوباره سر از زمین برآورده بود) را نابود کند. او دختری آگاه و روشن ضمیر و نجیب بود که حاضر نشد با خدایان نزدیکی کند. در نهایت گفته میشود با پرسئوس ازدواج کرد، ولی برخی میگویند زئوس به او تجاوز کرد و از او پسردار شد.
آلکمنه ، در اسطوره‌های یونان، دختر آلکتروئون و آناکسو است. همسر پادشاه تیرون‌ها بود. زئوس خود را به شکل آمفیتروئون درآورد و با او هم‌بستر شد. آلکمنه باردار شد و دو پسر دوقلو به دنیا آورد. هراکلس که پدر او زئوس و ایفیکلس که پدرش آمفیتروئون بود.
یولا ، در اسطوره‌های یونان دختر ائوروتوس است. پدرش قول داده بود که فردی را به عنوان همسر او بپذیرد که بتواند در کمانداری بر او غلبه کند. چون هراکلس او را شکست داد، ائوروتوس به قول خود عمل نکرد. چند سال بعد هراکلس او را کشت و یولا را معشوق خود کرد. دیانیرا، همسر هراکلس چون به ماجرا پی برد، جامه‌ای زهرآلودی برای هراکلس فرستاد که موجب مرگ او شد.
آگاوه Agave، در اسطوره‌های یونان، دختر کادموس و هارمونیا است. آگاوه و خواهرانش حرف سمله را در مورد خدازاد بودن فرزندش دیونوسوس باور نکردند و دوینوسوس آن‌ها را دیوانه کرد و آگاوه به دست خود فرزندش پنتئوس را تکه تکه کرد.
یولائوس ، در اساطیر یونان باستان از قهرمانان شهر تبای است. او اهل تب و فرزند ایفیکلس (برادر ناتنی هرکول) و آتومدوسا بود. او پس از مرگ هرکول، حامی هراکلیدای بود و در جنگ با ائوروستئوس، یاریشان داد و بنابر روایتی، بدست خود او را کشت. شهرت یولائوس بخاطر نسبتش با هرکول و یاری رساندن به وی در گذراندن دوازده‌خوان هرکول است. او همچنین یکی از آرگونوت‌ها بود. نسب پادشاهان افسانه‌ای کورینتوس، از طریق لیپفیلن، دختر یولائوس، به او می‌رسد. بر طبق گفته‌های پوسانیاس، عاقبت "یولائوس" در ساردنی از دنیا رفت و همچنین بر طبق
"یولائوس" در ساردنی از دنیا رفت و همچنین بر طبق اشعار پیندار، او در آرامگاه پدربزرگش آمفیتروئون به خاک سپرده شد. نام گونه‌ای پروانه از خانواده پرنیان‌بالان، برگرفته از نام یولائوس است. رابطه با هرکول. یولائوس، برادرزاده هرکول و ارابه‌ران و همراه او بود. بر طبق عقیده‌ای رایج، رابطه‌ای عاشقانه میان او و هرکول وجود داشت. زیارتگاه او در تب، پرستگاه زوج‌های همجنسگرا بود. ژیمناسیوم (محل انجام تمرین‌های ورزشی در یونان باستان) شهر تب، که رویدادهای ورزشی، شامل ژیمناستیک و اسب‌سواری، هر ساله به افتخار او در تب
ژیمناستیک و اسب‌سواری، هر ساله به افتخار او در تب برگزار می‌شد، بخاطر او یولایا نامگذاری شده بود. برندگان در یولایا، تاجی از نوعی گیاه گلدار به نام میرتل به سر می‌گذاشتند. یولائوس نقش مهمی در گذراندن خان دوم از دوازده‌خوان هرکول، یعنی کشتن مار هیدرا داشت. هر سری از نه سر مار که توسط هرکول قطع می‌شد، دو سر به جای آن رشد می‌کرد. یولائوس که متوجه این مشکل شده بود، به کمک هرکول شتافت و با سوزاندن محل قطع سرهای مار، از رشد دوباره آن‌ها جلوگیری کرد. هرکول، همسرش مگارا را که سی سال سن داشت، به یولائوس شانزده ساله
را که سی سال سن داشت، به یولائوس شانزده ساله داد زیرا دیدن مگارا، او را به یاد قتل فرزندانش می‌انداخت. آن دو صاحب دختری به نام لیپفیلن شدند. بعد از مرگ هرکول، یولائوس آتش بزرگی به نشانه عزاداری برافروخت. برخی معتقدند فیلوکتتس یا پدرش، پویاس (که از آرگونوت‌ها و دوست هرکول بود)، این آتش را برافروختند. دیودور سیسیلی معتقد است که هرکول، یولائوس و نُه تن از پسرانش را که حاصل ازدواج او و پنجاه دختر تسپیوس بودند، به ساردنی فرستاد که در آن جزیره، اقامت کنند. یولائوس پس از مرگ، در ساردنی به خاک سپرده شد. سولینوس،
پس از مرگ، در ساردنی به خاک سپرده شد. سولینوس، مترجم اوایل قرن سوم میلادی، می‌گوید: "یولسی (که نامش را از یولائوس گرفته‌اند)، بخاطر آنکه یولائوس، ساردنی را از بیماری‌ها نجات داد، معبدی را در کنار مقبره او بنا نهاد."
آگاممنون ، در اسطوره‌های یونان، رهبر یونانیان در جنگ تروا است. او فرزند آترئوس و آئروپه پادشاه و ملکه موکنای و برادر منلائوس بود. او یا پادشاه موکنای (بر طبق هومر) است یا در تفسیرهای دیگر آرگوس، و رهبر ارتش یونانیان در جنگ تروا را برعهده داشت. با دختر تیندارئوس، کلوتایمنسترا ازدواج کرد و از او صاحب چندین فرزند به نام‌های ایفیگنیا، الکترا و اورستس شد. زمانی که آیگیستوس پدرش را کشت، به تیندارئوس پناه برد و به یاری او پادشاه موکنای شد. او عاشق کلوتایمنسترا همسر آگاممنون شد و با توطئه او آگاممنون را به قتل
همسر آگاممنون شد و با توطئه او آگاممنون را به قتل رساندند. جسد وی به سبک مصری با پارچه پیچیده شده‌است و بر روی جسد او یک ماسک قرار گرفته‌است که از کاوش‌های میسن به دست آمده‌است. جنگ تروا. "نوشتار اصلی: جنگ تروآ" وقتی هلن، همسر زیبای منلائوس توسط پاریس پسر شاه تروا پریاموس ربوده شد، "آگاممنون" و منلائوس از این فرصت استفاده کرده و از تمام پادشاهان و جنگجویان یونان برای حمله به تروا دعوت به عمل آوردند. تمام پادشاهان در کاخ دیومدس واقع در آرگوس گرد هم آمدند. در آنجا آگاممنون به عنوان رهبر کل انتخاب شد و پس از
آنجا آگاممنون به عنوان رهبر کل انتخاب شد و پس از جمع‌آوری لشکر و تجهیزات نظامی آمادهٔ ترک آئولیس به مقصد تروا شدند. در ابتدای سفر کشتی‌های آن‌ها در آئولیس دچار طوفانی نامساعد گشت. پیشگو بیان نمود که این بدبیاری به سبب آگاممنون و بی‌احترامی او در مقابل الهه شکار آرتمیس به وجود آمده‌است، و تنها راه متوقف کردن این باد قربانی نمودن ایفیگنیا دختر او بود. آگاممنون با اکراه موافق قربانی شدن دخترش شد، اما آرتمیس شخصاً هنگام کشتن ایفیگنیا او را نجات داده و گوزنی را جایگزینش کرد. در ایلیاد اثر حماسی شاعر نابینای
را جایگزینش کرد. در ایلیاد اثر حماسی شاعر نابینای یونانی هومر، داستانی دربارهٔ نزاع آشیل نیرومندترین قهرمان یونانی در جنگ تروا و آگاممنون در آخرین سال‌های جنگ بیان شده‌است. آگاممنون او را مجبور نمود از معشوقه‌اش بریسئیس که در یکی از جنگ‌ها اسیرش کرده بود دست بکشد. آشیل نیز به همین دلیل از جنگیدن دست کشید و سبب شد جنگ‌های یونانیان خوب پیش نرود. پس از جنگ و پیروزی یونانیان، او کاساندرا زیباترین دختر پریاموس را به عنوان غنیمت جنگی به وطن خود بازگرداند و از او صاحب دو پسر شد.
هبه در اسطوره‌های یونان، الهه جوانی است. دختر زئوس و هرا، و خواهر آرس، هفائستوس و ایلی‌ثیا بود. ساقی خدایان در المپ به‌شمار می‌رفت و برای آن‌ها نکتار و آمبورسیا (نوشیدنی و خوراک مخصوص ایزدان) را فراهم می‌کرد. زمانی که هراکلس کشته شد و تن زمینی را ترک کرد و به المپ آمد، هبه را به همسری او درآورند، و پس از آن پرنس جوان تروایی، گانومده جانشین او و به عنوان ساقی ایزدان مبدل گشت. هراکلس و هبه صاحب دوقلوهای الکسیئارس و آنیکتوس شدند. "هبه" در کوه المپ اقامت داشت و در کنار خدمتی که به المپ نشینان می‌نمود، اغلب
و در کنار خدمتی که به المپ نشینان می‌نمود، اغلب ارابه مادرش هرا را برایش آماده می‌کرد یا به برادرش آرس در پوشیدن جامه‌های باشکوه، آماده‌سازی حمام و شستن لباس‌هایش کمک می‌کرد. او زمانی وظیفه‌اش را به عنوان ساقی ایزدان از دست داد که به زمین افتاد و جامه‌اش پاره شد، در نتیجه سینه‌اش در معرض دید قرار گرفت. آپولون او را از کار بر کنار کرد و گانومده یکی از معشوقه‌های زئوس جایگزین او شد. در زمان باستان اعتقاد بر این بود که او توانایی بازگرداندن جوانی را دارد. یولائوس برادرزاده و ارابه‌ران هراکلس، برای نبرد با
برادرزاده و ارابه‌ران هراکلس، برای نبرد با ائوروستئوس پادشاه موکنای از هبه درخواست کرد فقط برای یک روز دوباره جوان شود. "هبه" در ابتدا تمایلی برای انجام این کار نداشت اما تمیس، ایزدبانوی عدالت به او گفت این امری منصفانه است. چنین شد که آرزوی یولائوس برآورده شد و به پیروزی رسید. "هبه" در اساطیر رومی با یوونتاس مطابق است. "هبه" به شکل زنی جوان که لباسی بدون آستین به تن داشت و معمولاً تاج گل طلایی بر سر داشت، تصویر می‌شد. در نقاشی گلدان‌های یونانی، هبه یا به عنوان عروس هراکلس یا به عنوان ساقی ایزدان در حال
عنوان عروس هراکلس یا به عنوان ساقی ایزدان در حال ریختن آمبورسیا از پارچ به تصویر کشیده می‌شد. گاهی او همانند الهه‌های ایریس و نیکه دارای بال نشان داده می‌شد. او ممکن است با دختر الههٔ ماه، پاندیا برابر باشد.
آکونتیوس Acontius، در اسطوره‌های یونان، جوانی فقیر و عاشق کودیپه است. او جوانی فقیر از جزیرهٔ کئوس بود و عاشق کودیپه، دختر آتنی شد. سیبی به کودیپه داد که رویش نوشته شده بود «قسم می‌خورم جز با آکونتیوس ازدواج نکنم». چون کودیپه نوشته را با صدای بلند خواند با وجود مخالفت پدر و مادرش مجبور به ازدواج با وی شد.
هراکلیدای ، در اسطوره‌های یونان، فرزندان هراکلس بودند. پادشاهی آرگوس که حق هراکلس بود، با توطئه هرا به ائوروستئوس رسید. بعد از مدتی فرزندان هراکلس مدعی آن شدند و به تسئوس پناه بردند و به جنگ ائوروستئوس رفتند. هراکلیدای به رهبری هولوس که رئوستوس را کشت، پیروز شدند. اما به دلیل طاعون آن‌جا را ترک کردند. آن‌ها همواره در فکر تسخیر پلوپونس بودند اما تا نسل سوم موفق نشدند.
هرمافرودیته ، در اساطیر یونانی، پسر هرمس و آفرودیته است. نام او به تمام کسانی که دارای دو صفات مردانگی و زنانگی هستند گفته می‌شود، این کلمه یک معنای دیگری نیز دارد که در زیست شناسی کاربرد دارد و به آن هرمافرودیت و یا نرماده گفته می شود که در آن یک جاندار مانند کرم کبد در شرایط اضطراری بدون وجود جنس مخالف تولید مثل می کند . نام دیگرش آتلانتیوس و زیباترین پسر بچهٔ دنیا بود. یک حوری آبی به نام سالماسیس عاشقش شد و روزی که هرومافرودیته در چشمه آب‌تنی می‌کرد، به داخل آب پرید و او را در آغوش کشید و از خدایان خواست
آب پرید و او را در آغوش کشید و از خدایان خواست تا آن دو یکی شوند. از آن پس هرمافرودیته به صورت نیمی مرد و نیمی زن درآمد. سپس هرمافرودیته نیز از خدایان طلب کرد هر مردی که در این دریاچه به آب‌تنی بپردازد مردانگی خود را از دست دهد، و خواسته او نیز برآورده شد. کلمهٔ هرمافرودیت از نام او گرفته شده‌است.
آستواناکس ، در اسطوره‌های یونان، پسر کوچک هکتور و آندروماخه است. بعد از سقوط تروا بنابر دستور اودوسئوس که نباید هیچ فرد ذکوری از خانواده پریاموس زنده بماند، نئوپتولموس او را از آغوش مادر بیرون کشید و از بالای دیوار شهر پایین انداخت که موجب مرگ او شد. سپر پدر را تابوت او کردند.
هسپریدها یا هسپریدس (در انگلیسی: Hesperides) (مفرد آن: Hesperid)، در اسطوره‌های یونان پری‌ها یا حوری‌هایی بودند که مسئولیت حفاظت از باغ "سیب‌های طلائی" را برعهده‌داشتند. این باغ در کوه اطلس از کوه‌های آرکادی قرار داشت و متعلق به هرا بود که هنگام جواب مثبت وی به خواستگاری زئوس برادرش، از طرف گایا به او داده‌شده‌بود. بنا به یک روایت، هسپریدها دختران هسپروس (Hesperus) به‌شمار می‌روند. هسپریدها را ""دختران شب" یا "الهه‌های شب" یا "ربةالنوع‌های غروب" هم می‌نامیدند(The Daughters Of Evening). با این که هسپریدها
Daughters Of Evening). با این که هسپریدها وظیفه داشتند از میوه‌ها و درختان باغ مراقبت کنند، ولی خودشان گهگاه از آن میوه‌ها می‌خوردند، به همین علت هرا به آنها چندان اعتماد نداشت و یک اژدهای همیشه‌بیدار و صد سر را به نام لادون به عنوان محافظ اضافی باغ تعیین کرده‌بود تا او مواظب کارهای هسپریدها باشد. اساطیر یونانی می‌گویند که "باغ درختان طلایی (یا سیب‌های طلایی)"" در یک نقطهٔ غربی و دوردست از جهان واقع شده بود. اوضاع اینگونه بود تا این که هرکول، که در حال پیمودن دوازده خان خود بود، به عنوان خان یازدهم مأموریت
دوازده خان خود بود، به عنوان خان یازدهم مأموریت یافت که سیب‌های زرین را از باغ هرا بدزدد. هرکول ابتدا تلاش کرد محل باغ و سکونت گاه هسپریدها را شناسایی کند، سپس هنگامی که به باغ رسید، اطلس را فریب داد و سیب‌ها را از باغ ربود و با خود برد. گفته می‌شود که آتنا بعدها سیب‌ها را به محل اصلیشان بازگرداند. پس از آن پری‌ها به درخت تبدیل شدند. هنگامی که پرسئوس به دنبال پیدا کردن و کشتن مدوسای گورگون بود، بنابه راهنمایی آتنا، دنبال هسپریدها گشت و آنها را پیدا کرد. هسپریدها برای انجام مأموریتش کوله پشتی‌ای به وی دادند
برای انجام مأموریتش کوله پشتی‌ای به وی دادند تا سر مدوسا را به‌طور امن در آن جای‌دهد.
عَشتَروت یا اشتاروت ایزدبانوی فنیقی باروری و زیبایی است. برخی او را همتراز با ایشتار بابلی‌ها و برخی او را برابر با آرتمیس و آفرودیته می‌دانند. ریشه‌شناسی. شکل زبان نیاسامی نام این الهه، «"عَشتَرَت»" یا «"عَثتَرت»" بوده است. در حالی که پژوهش‌های قدیمی‌تر بر این باور بودند که نام عشترت با افزودن پسوند مؤنث زبان‌های آفروآسیایی «ت» به نام ایزد مذکر "«عَثتَر»" ساخته شده است، دیدگاه‌های جدیدتر این دو نام عثتر و عثترت را از نظر ریشه‌شناسی به‌هم مرتبط می‌دانند، هرچند رابطهٔ دقیق میان آن‌ها هنوز نامشخص است. خود
هرچند رابطهٔ دقیق میان آن‌ها هنوز نامشخص است. خود معنی نام‌های عثتر و عثترت نیز همچنان روشن نیست. تلفظ عبری متن ماسورتی از این نام به‌صورت «"عَشتورِت"» محل اختلاف است: بیشتر پژوهشگران آن را تحمیل ساختگی واکه‌های واژهٔ عبری «بوشِت» (شرم) بر صامت‌های نام اصلی می‌دانند. برخی دیگر نیز این تلفظ را ناشی از دگرگونی آوایی کنعانی از /ā/ به /ō/ می‌دانند (گرچه رخ دادن این دگرگونی در این جایگاه خاص، غیرمنتظره است)، یا با فرض وجود شکل قدیمی‌تر ʿAštārit، آن را نمونه‌ای از دگرگونی معمول -ā(r)i- به -ō(r)ē- تلقی می‌کنند.