payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در "مسابقات هنرهای رزمی پلیس توکیو" که توسط اداره پلیس کلان‌شهر توکیو برگزار می‌شد، به شهرت رسید و به عنوان هنر رزمی اصلی این دپارتمان انتخاب شد. تمرین‌کننده جودو جودوکا و لباس جودو، جودوگی نامیده می‌شود. هدف جودوی رقابتی این است که حریف را به زمین بیندازید، او را با تثبیت (پین) بی‌حرکت کنید یا او را با قفل مفصل یا خفه‌کن تسلیم کنید. در حالی که ضربات و استفاده از سلاح‌ها در برخی از فرم‌های از پیش تعیین شده (کاتا) گنجانده شده‌اند، اما اغلب تمرین نمی‌شوند و در مسابقات جودو یا تمرین آزاد غیرقانونی هستند. نهاد
مسابقات جودو یا تمرین آزاد غیرقانونی هستند. نهاد بین‌المللی حاکم بر جودو، فدراسیون جهانی جودو است و رقبا در مدار حرفه‌ای بین‌المللی فدراسیون جهانی جودو رقابت می‌کنند. فلسفه جودو حول دو اصل اصلی می‌چرخد: و . فلسفه و تدریس جودو مدلی برای سایر هنرهای رزمی مدرن ژاپنی که از توسعه یافته‌اند، شد. جودو همچنین تعدادی هنر رزمی مشتق در سراسر جهان مانند جوجیتسو برزیلی، کراو ماگا، سامبو و ای‌آربی را به وجود آورد. جودو همچنین بر سبک‌های مبارزه دیگر مانند مبارزه نزدیک یا سی‌کیوسی ()، هنرهای رزمی ترکیبی یا ام‌ام‌ای، کشتی
سی‌کیوسی ()، هنرهای رزمی ترکیبی یا ام‌ام‌ای، کشتی شوت و کشتی تسلیمی تأثیر گذاشت. تاریخ و فلسفه. زندگی اولیه بنیان‌گذار. تاریخ اولیه جودو به‌طور جدانشدنی با بنیان‌گذار آن، همه‌چیزدان و مربی ژاپنی، کانو جیگورو که نام اصلی او "شینوسوکه جیگورو" بود، مرتبط است. کانو در سال ۱۸۶۰ و در خانواده‌ای نسبتاً مرفه به دنیا آمد. پدرش جیروساکو، پسر دوم رئیس کشیش معبد شینتو هیوشی در استان شیگا بود. او با ساداکو کانو، دختر مالک شرکت "کیکو-ماسامونه" ازدواج کرد و به این خانواده ملحق شد و نام خود را به "کانو" تغییر داد. او در
ملحق شد و نام خود را به "کانو" تغییر داد. او در نهایت به مقامی رسمی در شوگون‌سالاری منصوب شد. کانو جیگورو از کودکی تحت آموزش علمی قرار گرفت و از سن هفت سالگی، زبان انگلیسی، خوشنویسی ژاپنی و چهار کتاب کنفوسیوسی را زیر نظر چندین مربی مطالعه کرد. وقتی کانو چهارده ساله بود، در مدرسه‌ای با زبان انگلیسی در شیبا توکیو به نام "ایکوئی-گیجوکو" شروع به تحصیل کرد. فرهنگ قلدری که در این مدرسه رایج بود، او را وادار کرد تا برای تمرین دفاع شخصی به دنبال دوجو جوجوتسو بگردد. تلاش‌های اولیه او برای یافتن استاد جوجوتسویی که
تلاش‌های اولیه او برای یافتن استاد جوجوتسویی که او را بپذیرد با موفقیت کمی مواجه شد. جوجوتسو در ژاپن که به سرعت به سوی غربی شدن می‌رفت، از مد افتاده بود. بسیاری از کسانی که قبلاً این هنر را آموزش می‌دادند مجبور به تغییر شغل شده بودند یا از آموزش آن چنان ناامید شده بودند که به‌طور کامل دست از کار کشیده بودند. ناکای اومِناری، یکی از آشنایان پدر کانو و سرباز سابق، موافقت کرد به او کاتا را نشان دهد اما حاضر نشد که به او جوجوتسو آموزش دهد. کاتاگیری ریوجی، سرایدار خانه دوم جیروساکو نیز جوجوتسو می‌دانست اما از
خانه دوم جیروساکو نیز جوجوتسو می‌دانست اما از آموزش آن به وی خودداری کرد؛ زیرا معتقد بود که دیگر کاربردی ندارد. یکی دیگر از بازدیدکننده مکرر، ایمای گنشیرو از مدرسه "کیوشین-ریو" جوجوتسو نیز این هنر را به او آموزش نداد. چند سالی گذشت تا اینکه کانو سرانجام یک استاد مایل به آموزش پیدا کرد. در سال ۱۸۷۷، وقتی که کانو دانشجوی دانشگاه توکیو بود، متوجه شد که بسیاری از معلمان جوجوتسو مجبور شده‌اند به مشاغل جایگزین روی آورند و اغلب مطب‌های باز کرده‌اند. پس از تحقیق در مورد چندین مورد از آنها، کانو به فکودا هاچینوسوکه
مورد چندین مورد از آنها، کانو به فکودا هاچینوسوکه (–۱۸۸۰)، معلم مدرسه جوجوتسو معرفی شد که دوجو کوچکی با نه تشک داشت و پنج شاگرد را آموزش می‌داد. کیکو فکودا، دان نهم (متولد ۱۹۱۳)، نوه فکودا هاچینوسوکه و آخرین شاگرد مستقیم کانوا است. گفته می‌شود فکودا بر فن تأکید داشت نه بر تمرین‌های رسمی و این باعث شد که کانو بر "رندوری" در جودو تأکید کند. با مرگ فکودا در سال ۱۸۸۰، کانو که به مشتاق‌ترین و توانمندترین شاگرد او در هر دو زمینه رندوری (مبارزه آزاد) و کاتا (مجموعه حرکات از پیش طراحی شده) تبدیل شده بود، دوجو
حرکات از پیش طراحی شده) تبدیل شده بود، دوجو فکودا را دریافت کرد. کانو تصمیم گرفت به مطالعات خود در مدرسه دیگری از تنجین شینیو-ریو که متعلق به ایسو ماساتومو (–۱۸۸۱) بود ادامه دهد. ایسو بیشتر بر تمرین کاتا تأکید داشت و آموزش رندوری را به دستیاران و بیشتر به کانو واگذار کرد. ایسو در ژوئن ۱۸۸۱ درگذشت و کانو به تحصیل در دوجو اییکوبو تسونه‌توشی (۱۸۳۵–۱۸۸۹) از مدرسه ادامه داد مانند فکودا، اییکوبو نیز بر رندوری تأکید داشت و کیتو-ریو تمرکز بیشتری بر داشت. تأسیس کودکان. در فوریه ۱۸۸۲، کانو مدرسه و دوجویی در معبد
در فوریه ۱۸۸۲، کانو مدرسه و دوجویی در معبد بودایی در ناحیه شیتایا توکیو (اکنون ناحیه هیگاشی اوئنو در ناحیه تای‌تو) تأسیس کرد. اییکوبو، مربی کیتو-ریو کانو، سه روز در هفته به دوجو می‌آمد تا به آموزش کمک کند و اگرچه دو سال طول کشید تا معبد به نام کودوکان نام‌گذاری شود و کانو هنوز مدرک در کیتو-ریو را دریافت نکرده بود، امروزه این زمان به‌عنوان زمان تأسیس کودوکان شناخته می‌شود. دوجو ایشو-جی در ابتدا شوئین-زوکوری بود. این مکان نسبتاً کوچک بود و مساحتی حدود ۱۲ جو (۲۱۴ فوت مربع) داشت. کانو دانشجویان مقیم و غیرمقیم
فوت مربع) داشت. کانو دانشجویان مقیم و غیرمقیم را پذیرفت که اولین دو نفر آنها تومیتا تسونه‌جیرو و شیرو سایگو بودند. در اوت سال بعد، این دو نفر درجات را دریافت کردند که اولین درجاتی بود که در هر هنر رزمی اعطا شده بود. جودو در مقابل جوجوتسو. مرکزیت بینش کانو برای جودو بر اصول و قرار داشت. او کاربرد "سیریوکو زن‌یو" را با مفهوم چنین شرح داد: به‌طور خلاصه، مقاومت در برابر حریف قوی‌تر منجر به شکست شما خواهد شد، درحالی‌که سازگاری با حمله حریف و فرار از آن باعث می‌شود تعادل خود را از دست بدهد، قدرت او کاهش یابد و
تعادل خود را از دست بدهد، قدرت او کاهش یابد و شما او را شکست دهید. این مفهوم "جو یوکو گو او سیسو" است. کانو متوجه شد که سیریوکو زن‌یو که در ابتدا به‌عنوان مفهوم جوجوتسو تصور شده بود، کاربرد فلسفی وسیع‌تری دارد. با ترکیب این مفهوم با جیتا کیوئی که تحت تأثیر کنفوسیوس‌گرایی بود، کاربرد وسیع‌تر این مفاهیم باعث شد جودو از به تبدیل شود. کانو فنونی را که با این اصول سازگار نبودند رد کرد و بر اهمیت کارایی در اجرای فنون تأکید کرد. او معتقد بود که تمرین جوجوتسو درحالی‌که با این ایده‌ها سازگار است، راهی برای بهبود
با این ایده‌ها سازگار است، راهی برای بهبود شخصی و بهبود جامعه به‌طور کلی است. با این حال، او به شدت از درک منفی عمومی ژاپنی‌ها نسبت به جوجوتسو آگاه بود: در آن زمان، چند متخصص بوجوتسو (هنرهای رزمی) هنوز وجود داشتند، اما بوجوتسو تقریباً توسط ملت به‌طور کلی رها شده بود. حتی اگر می‌خواستم جوجوتسو را آموزش دهم، بیشتر مردم دیگر به آن فکر نمی‌کردند؛ بنابراین فکر کردم بهتر است تحت نامی دیگر آموزش دهم، زیرا اهدافم بسیار گسترده‌تر از جوجوتسو بود. کانو معتقد بود که جوجوتسو برای توصیف هنر او ناکافی است: اگرچه به معنای
برای توصیف هنر او ناکافی است: اگرچه به معنای «هنر» یا «روش» است، اما به معنای روشی که شامل مجموعه‌ای از فنون فیزیکی است. بر این اساس، او کاراکتر دوم را به تغییر داد که به معنای «راه»، «جاده» یا «مسیر» است و مفهومی فلسفی‌تر از جوتسو دارد و منشأ مشترکی با مفهوم چینی تائو دارد. به این ترتیب، کانو آن را "جودو" نامید. جودو در دوران جنگ جهانی دوم و پس از آن. بازداشت ژاپنی‌تباران. در سال ۱۹۴۱ و پس از حمله ژاپن به پرل هاربر، ایالات متحده و کانادا تصمیم گرفتند اقدامات شدیدی را علیه ژاپنی‌تباران ساکن در این کشورها
شدیدی را علیه ژاپنی‌تباران ساکن در این کشورها اجرا کنند. در ایالات متحده، بیش از ۱۲۰٬۰۰۰ آمریکایی ژاپنی‌تبار بر اساس فرمان اجرایی ۹۰۶۶ که توسط رئیس‌جمهور فرانکلین روزولت امضا شد، مجبور شدند خانه‌هایشان در سواحل غربی را ترک کرده و به اردوگاه‌های موقت منتقل شوند. در کانادا نیز حدود ۲۲٬۰۰۰ کانادایی ژاپنی‌تبار از مناطق ساحلی بریتیش کلمبیا به مناطق داخلی کشور تبعید شدند. این اقدامات به دلیل ترس از خیانت یا خرابکاری احتمالی آن‌ها انجام شد؛ اما هیچ مدرکی دال بر چنین فعالیت‌هایی از سوی این افراد وجود نداشت و این
فعالیت‌هایی از سوی این افراد وجود نداشت و این تصمیمات بیشتر بر اساس ترس و نژادپرستی اتخاذ شده بود. نقش جودو در اردوگاه‌های بازداشت. شرایط زندگی در این اردوگاه‌ها بسیار سخت بود؛ افراد در ساختمان‌های موقتی و با حداقل امکانات به سر می‌بردند. با این حال، ژاپنی‌تباران از جودو به عنوان یک ابزار مهم برای تقویت روحیه و تحمل شرایط دشوار استفاده کردند. جودو که اصولی مانند انضباط، صبر و احترام به دیگران را آموزش می‌دهد، به یکی از فعالیت‌های اصلی در اردوگاه‌ها تبدیل شد. به عنوان مثال، در اردوگاه منزنار در کالیفرنیا یک
به عنوان مثال، در اردوگاه منزنار در کالیفرنیا یک دوجو سنتی تأسیس شد که به بیش از ۳۵۰ نفر آموزش جودو داده می‌شد؛ از جمله ۱۰۰ نفر که دارای کمربند مشکی بودند. پس از پایان جنگ جهانی دوم، بسیاری از ژاپنی‌تباران به مناطق مختلف آمریکا و کانادا مهاجرت کردند و این مهاجرت‌ها به گسترش فرهنگ ژاپنی، از جمله جودو، در این کشورها کمک کرد. ممنوعیت جودو در دوران پس از جنگ. در همین دوران، ژاپن نیز با چالش‌های جدی مواجه بود. پس از تسلیم ژاپن در سال ۱۹۴۵، قوای اشغالگر آمریکایی تحت فرماندهی ژنرال داگلاس مک‌آرتور برنامه‌ای برای
تحت فرماندهی ژنرال داگلاس مک‌آرتور برنامه‌ای برای غیرنظامی‌سازی و دموکراتیک‌سازی ژاپن آغاز کردند. به عنوان بخشی از این برنامه، آموزش هنرهای رزمی سنتی مانند جودو و کن‌دو در مدارس ممنوع شد. آمریکایی‌ها معتقد بودند که این هنرهای رزمی، که بخشی از فلسفه بودو بودند، می‌توانند جوانان ژاپنی را با ارزش‌های نظامی‌گری پرورش دهند و در آینده به تهدیدی برای قوای اشغالگر تبدیل شوند. با این حال، مقامات ژاپنی و مربیان جودو تلاش کردند تا نشان دهند که این ورزش می‌تواند به عنوان یک فعالیت تربیتی و غیرنظامی به مدارس بازگردانده
یک فعالیت تربیتی و غیرنظامی به مدارس بازگردانده شود. این تلاش‌ها در نهایت موفقیت‌آمیز بود و در سال ۱۹۵۱ آموزش جودو به مدارس بازگشت؛ اما این بار با تمرکز بیشتر بر جنبه‌های فیزیکی آن و کاهش یا حذف آموزش‌های فلسفی و اخلاقی مرتبط با بودو. این اقدام بخشی از بازسازی فرهنگی و هویتی ژاپن پس از جنگ بود و به نسل جوان ژاپنی کمک کرد تا با ارزش‌های جدید سازگار شوند و به بازسازی کشورشان کمک کنند. اجزای جودو. جودوکا (تمرین‌کننده جودو). فردی که به تمرین و اجرای هنر رزمی جودو می‌پردازد، به عنوان شناخته می‌شود. معنای مدرن
می‌پردازد، به عنوان شناخته می‌شود. معنای مدرن جودوکا در انگلیسی به معنای تمرین‌کننده جودو با هر سطحی از تجربه و تخصص است؛ اما به‌طور سنتی، افرادی که زیر رتبه دان ۴ بودند نامیده می‌شدند و تنها کسانی که دارای رتبه دان ۴ یا بالاتر بودند جودوکا نامیده می‌شدند. پسوند ، هنگامی که به یک اسم اضافه می‌شود، به معنای فردی با تخصص یا دانش ویژه در آن موضوع است. سنسی (معلم جودو). یک معلم جودو نامیده می‌شود. واژه سنسی از ترکیب دو واژه "سن" (قبل) و "سی" (زندگی) تشکیل شده و یعنی «کسی که قبل از شما بوده» است. در دوجوهای
و یعنی «کسی که قبل از شما بوده» است. در دوجوهای غربی، معمول است که به مربی هر درجه دان، سنسی گفته شود. به‌طور سنتی، این عنوان برای مربیان با درجه دان ۴ و بالاتر محفوظ بود. جودوگی (لباس جودو). تمرین‌کنندگان جودو به‌طور سنتی لباس‌های سفیدی به نام یا می‌پوشند که در غرب گاهی به اختصار نامیده می‌شود. این لباس شامل یک کت سنگین نخی به شکل کیمونو به نام است که شبیه به کت‌های کارگری سنتی به نام می‌باشد و با که رنگ آن رتبه را نشان می‌دهد بسته می‌شود و همچنین با بند کشی است. نمونه‌های اولیه کیکوگی دارای آستین‌ها و
کشی است. نمونه‌های اولیه کیکوگی دارای آستین‌ها و پاچه‌های شلوار کوتاه بودند و جودوگی آستین بلند مدرن در سال ۱۹۰۶ به تصویب رسید. برای رویدادهای برگزار شده تحت نظارت فدراسیون جهانی جودو (IJF)، جودوگی‌ها باید دارای برچسب نشان رسمی «International Judo Federation» باشند. این برچسب نشان می‌دهد که جودوگی تعدادی تست کنترل کیفیت را گذرانده است تا اطمینان حاصل شود که مطابق با مقررات ساخت بوده و بیش از حد سفت، انعطاف‌پذیر، سخت یا لغزنده نیست تا به حریف اجازه گرفتن یا انجام فنون را بدهد. جودوگی آبی. استفاده مدرن از
انجام فنون را بدهد. جودوگی آبی. استفاده مدرن از جودوگی آبی برای مسابقات سطح بالا اولین بار توسط آنتون خسینک در جلسه کمیسیون انضباطی فدراسیون جهانی جودو (IJF DC)، در شهر ماستریخت در سال ۱۹۸۶ پیشنهاد شد. برای مسابقه، یکی از دو رقابت‌کننده جودوگی آبی می‌پوشد تا تمایز آن‌ها برای قضاوت داوران و تماشاگران آسان‌تر باشد. جودوکاهای ژاپنی و سنت‌گرایان تمایل دارند استفاده از جودوگی آبی را نپسندند؛ زیرا جودو به عنوان یک ورزش «پاک» در نظر گرفته می‌شود و جایگزینی جودوگی سفید خالص با آبی ناپاک، یک توهین تلقی می‌شود. در
سفید خالص با آبی ناپاک، یک توهین تلقی می‌شود. در ژاپن، هر دو جودوکا از جودوگی سفید استفاده می‌کنند و اوبی قرمز سنتی (بر اساس رنگ‌های پرچم ژاپن) به کمربند یکی از رقابت‌کنندگان متصل می‌شود. خارج از ژاپن، اوبی رنگی نیز ممکن است برای راحتی در مسابقات کوچک‌تر استفاده شود و جودوگی آبی تنها در سطوح منطقه‌ای یا بالاتر الزامی است که به سازمان مربوط بستگی دارد. فنون جودو. در جودو سه دسته اصلی از وجود دارد: ، و . جودو بیشتر به خاطر ناگه-وازا و کاتامه-وازا شناخته شده است. تمرین‌کنندگان جودو معمولاً بخشی از هر جلسه
است. تمرین‌کنندگان جودو معمولاً بخشی از هر جلسه تمرین را به اختصاص می‌دهند تا بتوانند ناگه-وازا را بدون خطر آسیب جدی تمرین کنند. انواع مختلفی از اوکمی وجود دارد، از جمله: فردی که فن را اجرا می‌کند به نام و فردی که فن روی او اجرا می‌شود با نام شناخته می‌شود. ناگه-وازا (فن‌های پرتابی). ناگه-وازا شامل تمام فنونی است که در آن‌ها توری تلاش می‌کند اوکه را معمولاً با هدف قرار دادن اوکه روی پشت، پرتاب یا زمین‌گیر کند. هر فن دارای سه مرحله متمایز است: ناگه-وازا معمولاً با استفاده از ، به معنای چرخش مکرر و
معمولاً با استفاده از ، به معنای چرخش مکرر و آماده‌سازی تا مرحله کاکه، تمرین می‌شوند. به‌طور سنتی، ناگه-وازا به دو دسته اصلی تقسیم می‌شود: یعنی پرتاب‌هایی که با حفظ وضعیت عمودی "توری" انجام می‌شوند و به معنای پرتاب‌هایی که در آن توری برای پرتاب اوکه وضعیت عمودی خود را فدا می‌کند. تاچی-وازا به دسته‌های زیر تقسیم می‌شوند: کاتامه-وازا (فنون گلاویزی). به دسته‌های زیر تقسیم می‌شوند: یک مفهوم مرتبط، است که در آن فن‌ها از وضعیت غیر ایستاده اعمال می‌شوند. در جودوی رقابتی، کانستسو-وازا در حال حاضر به دستکاری مفصل
رقابتی، کانستسو-وازا در حال حاضر به دستکاری مفصل آرنج محدود است. دستکاری و قفل‌کردن سایر مفاصل را می‌توان در کاتاهای مختلف، مانند "کاتامه-نو-کاتا" و "کودوکان گوشین جوتسو" یافت. آتمی-وازا (فنون ضربتی). فنونی هستند که در آن توری با ضربه به نقطه حیاتی اوکه را ناتوان می‌کند. آتمی-وازا خارج از کاتا مجاز نیستند. ایمنی در جودو. دیدگاه کانو جیگورو برای جودو، هنری رزمی بود که بتوان آن را به‌طور واقع‌بینانه تمرین کرد. "رندوری" (تمرین آزاد) بخش اصلی آموزش جودو بود و "شیای" (مسابقه) آزمونی مهم برای درک یک جودوکا از
"شیای" (مسابقه) آزمونی مهم برای درک یک جودوکا از جودو به‌شمار می‌رفت. "آتمی وازا" (فنون ضربه‌زدن) در اوایل تاریخ جودو به‌طور کامل به "کاتا" (فرم‌های از پیش طراحی‌شده) محدود شد. "کانسِتسو وازا" (فنون قفل مفاصل) به فنونی که بر مفصل آرنج تمرکز داشتند محدود شدند. فنون مختلف پرتابی که قضاوت می‌شدند برای تمرین با نیروی کامل بیش از حد خطرناک هستند، مانند تمام پرتاب‌های قفل مفصل از جوجوتسو، در "شیای" ممنوع شدند. برای حداکثر ایمنی در "ناگه وازا" (فنون پرتاب)، جودوکا در "اوکِمی" (افتادن‌های کنترل‌شده) آموزش می‌دیدند
در "اوکِمی" (افتادن‌های کنترل‌شده) آموزش می‌دیدند و بر روی "تاتامی" (تشک‌های ساخته شده از کاه برنج) تمرین می‌کردند. کانسِتسو و شیمه وازا. خفگی با "کانستسو-وازا" (فنون قفل مفاصل) و "شیمه-وازا" (فنون خفه‌کردن) عموماً تحت شرایط کنترل شده معمولی دوجو، جودو و در مسابقات ایمن است. معمولاً محدودیت‌های سنی برای تمرین و اجرای این نوع فنون وجود دارد، اما ماهیت دقیق این محدودیت‌ها از کشوری به کشور دیگر و از سازمانی به سازمان دیگر متفاوت خواهد بود. ناگه وازا. ایمنی در تمرین فنون پرتابی بستگی به سطح مهارت هر دو نفر
در تمرین فنون پرتابی بستگی به سطح مهارت هر دو نفر "توری" (فرد پرتاب‌کننده) و "اوکه" (فرد پرتاب‌شونده) دارد. پرتاب‌های ناپخته می‌توانند پتانسیل آسیب‌رسانی به هر دو نفر را داشته باشند؛ برای مثال، در هنگامی که توری برای جبران فن ضعیف، با قدرت از طریق پرتاب عمل می‌کند. به همین ترتیب "اوکِمی" ضعیف، به‌ویژه از پرتاب‌های قدرتمندتری که "اوکه" مهارت لازم برای افتادن‌های کنترل‌شده از آن‌ها را ندارد، می‌تواند منجر به آسیب شود. به این دلایل، پرتاب‌ها معمولاً به ترتیب دشواری برای هر دو توری و اوکه آموزش داده می‌شوند.
دشواری برای هر دو توری و اوکه آموزش داده می‌شوند. این موضوع در که یک گروه‌بندی سنتی از پرتاب‌ها است و به ترتیب دشواری اوکِمی مرتب شده‌اند، نشان داده می‌شود. آن‌هایی که در گروه‌بندی شده‌اند، نسبتاً برای افتادن‌های کنترل‌شده، ساده هستند درحالی‌که آن‌هایی که در گروه‌بندی شده‌اند، برای افتادن‌های کنترل‌شده، دشوار هستند. ممنوعیت محافظ (پوشش سر). به کار بستن پوشش سر (حجاب) در مسابقات جودو ممنوع است. به گفتهٔ نیکولاس مسنر سخنگوی وقت فدراسیون جهانی جودو، این تصمیم برای حفظ مسائل ایمنی در حین نگه‌داشتن‌ها و خفه
برای حفظ مسائل ایمنی در حین نگه‌داشتن‌ها و خفه کردن‌ها گرفته شده است. آموزش. رندوری (تمرین آزاد). آموزش جودو تأکید ویژه‌ای بر دارد. این اصطلاح شامل انواع مختلفی از فرم‌های تمرین است و شدت اجرای آن بسته به هدف و سطح تخصص شرکت‌کنندگان متفاوت است. از طرفی، "رندوری" از نوع ، سبکی همکارانه است که در آن هیچ‌یک از شرکت‌کنندگان مقاومتی در برابر تلاش‌های همدیگر برای پرتاب نشان نمی‌دهند. یک مفهوم مرتبط، است که در آن جودوکای باتجربه اجازه می‌دهد تا توسط شریک کم‌تجربه‌تر خود پرتاب شود. در انتهای دیگر، سبک سخت "رندوری"
خود پرتاب شود. در انتهای دیگر، سبک سخت "رندوری" قرار دارد که سعی دارد سبک جودو دیده شده در مسابقات را تقلید کند. در حالی که "رندوری" سخت اساس جودو است، تأکید بیش از حد بر جنبه رقابتی، توسط سنت‌گرایان به عنوان نامطلوب تلقی می‌شود اگر هدف "رندوری" «پیروزی» به جای «یادگیری» باشد. کاتا (فرم‌ها). الگوهای از پیش تعیین شده‌ای از فنون هستند و در جودو، به استثنای عناصر "سیریوکو زنیو کوکومین تاییکو نو کاتا"، همه با یک شریک تمرین می‌شوند. اهداف آن‌ها شامل نشان دادن اصول اساسی جودو، نمایش اجرای صحیح یک فن، آموزش اصول
اساسی جودو، نمایش اجرای صحیح یک فن، آموزش اصول فلسفی جودو، اجازه تمرین فنونی که در "رندوری" مجاز نیستند و حفظ فنون قدیمی که از نظر تاریخی مهم هستند اما در جودوی معاصر استفاده نمی‌شوند. امروزه ده کاتا توسط کودوکان به رسمیت شناخته شده‌اند: علاوه بر این، تعدادی "کاتا" وجود دارند که به‌طور رسمی توسط کودوکان به رسمیت شناخته نشده‌اند اما معمولاً تمرین می‌شوند. برخی از "کاتا"های متداول‌تر شامل: آموزش ذهنی در جودو. آموزش ذهنی یک روش نوظهور در تمرینات جودو است که هدف آن بهبود عملکرد ورزشکاران حرفه‌ای در تمرینات و
آن بهبود عملکرد ورزشکاران حرفه‌ای در تمرینات و مسابقات و همچنین ارتقاء سلامت و رفاه در زندگی روزمره ورزشکاران و اطرافیان آن‌ها از طریق یادگیری و کاربرد مهارت‌های روان‌شناختی است. اولین انتشار یک رویکرد عملی خاص جودو برای آموزش ذهنی مبتنی بر اصول تمرینات ورزشی در سال ۲۰۰۵ با کارهای بوریس بلومنشتاین، رونی لیدور و گرشون تننباوم صورت گرفت. در سال ۲۰۲۲، کایو گابریل اولین مقاله در مورد آموزش ذهنی را که در مجله علمی فدراسیون جهانی جودو، «هنرها و علوم جودو» منتشر شد، ارائه داد. جودوی رقابتی. تاریخچه. بخش بسیار
شد، ارائه داد. جودوی رقابتی. تاریخچه. بخش بسیار مهمی از جودو هستند. در سال ۱۸۹۹، از کانو درخواست شد که به ریاست کمیته‌ای در منصوب شود تا نخستین مجموعه قوانین رسمی مسابقات برای جوجوتسو را تدوین کند. این قوانین قرار بود مسابقات بین مدارس مختلف سنتی جوجوتسو و همچنین تمرین‌کنندگان جودوی کودوکان را پوشش دهند. مسابقات ۱۵ دقیقه طول می‌کشید و بر اساس "ناگه وازا" و "کاتامه وازا"، با حذف "آتمی وازا"، داوری می‌شدند. برنده شدن با دو "ایپون" امکان‌پذیر بود که در چهار راه مختلف پیروزی اهدا می‌شد: با «پرتاب» که در آن پشت
مختلف پیروزی اهدا می‌شد: با «پرتاب» که در آن پشت حریف به‌طور کامل و با نیروی کافی به تشک برخورد کند، با «نگه داشتن» آنها روی پشت برای مدت «کافی»، یا با «تسلیم شدن» که از طریق "شیمه-وازا" یا "کانسِتسو-وازا" که حریف را مجبور به تسلیم شدن یا توقف توسط داور یا داور کناری می‌کرد، حاصل می‌شد. قفل‌های انگشت، انگشت پا و مچ پا ممنوع بودند. در سال ۱۹۰۰، این قوانین با اصلاحاتی توسط کودوکان پذیرفته شدند که شامل ممنوعیت همه قفل‌های مفصلی برای درجات "کیو" و اضافه کردن قفل‌های مچ به "کانسِتسو-وازا"ی ممنوعه برای درجات
قفل‌های مچ به "کانسِتسو-وازا"ی ممنوعه برای درجات "دان" بود. همچنین نسبت "تاتشی-وازا" به "نه-وازا" باید بین ۷۰٪ تا ۸۰٪ برای درجات "کیو" و بین ۶۰٪ تا ۷۰٪ برای درجات "دان" باشد. در سال ۱۹۱۶، قوانین اضافی برای محدود کردن بیشتر "کانسِتسو-وازا" با ممنوعیت "آشی گارامی" و قفل‌های گردن و همچنین "دو جیمه"، وضع شدند. این قوانین در سال ۱۹۲۵ بیشتر تکمیل شدند. کانو جیگورو برای مدت طولانی آرزو داشت که جودو به‌عنوان رشته‌ای از ورزش‌های المپیک شناخته شود. اولین باری که جودو در بازی‌های المپیک دیده شد، در نمایش غیررسمی به
در بازی‌های المپیک دیده شد، در نمایش غیررسمی به میزبانی کانو در بازی‌های ۱۹۳۲ بود. با این حال، کانو دربارهٔ ورود احتمالی جودو به‌عنوان ورزش المپیکی نظر دوگانه داشت: مردم از بخش‌های مختلف دربارهٔ حکمت و امکان معرفی جودو به‌همراه دیگر بازی‌ها و ورزش‌ها در بازی‌های المپیک از من سؤال کرده‌اند. نظر من در حال حاضر، نسبتاً منفعل است. اگر این خواسته کشورهای عضو دیگر باشد، من اعتراضی ندارم. اما خودم تمایلی به پیشقدم شدن ندارم. به‌دلیل اینکه جودو در واقعیت، فقط یک ورزش یا بازی نیست. من آن را به‌عنوان یک اصل زندگی،
یا بازی نیست. من آن را به‌عنوان یک اصل زندگی، هنر و علم می‌بینم. در واقع، جودو وسیله‌ای برای دستیابی به کمال فردی است. تنها یکی از اشکال آموزش جودو، به اصطلاح رندوری یا تمرین آزاد، می‌تواند به‌عنوان یک نوع ورزش طبقه‌بندی شود. البته تا حدی، همین مطلب دربارهٔ بوکس و شمشیربازی هم صدق می‌کند، اما امروزه آنها به‌عنوان ورزش‌ها تمرین و اجرا می‌شوند. سپس بازی‌های المپیک به‌شدت تحت تأثیر ناسیونالیسم هستند که ممکن است بر آن تأثیر بگذارد و «جودوی مسابقه‌ای» را توسعه دهد که شکلی واپس‌گرایانه همانند جوجوتسو پیش از
دهد که شکلی واپس‌گرایانه همانند جوجوتسو پیش از تأسیس کودوکان است. جودو باید به‌عنوان هنر و علم از هرگونه تأثیر خارجی، سیاسی، ملی، نژادی و مالی یا هر منفعت سازمان‌یافته دیگری آزاد باشد. و همه چیزهای مرتبط با آن باید به هدف نهایی آن، یعنی «نفع بشریت»، هدایت شوند. قربانی‌کردن انسانی یک موضوع تاریخی است. استفاده از جودو در بازی‌های المپیک تابستانی. در پنجاه و هفتمین جلسه عمومی کمیته بین‌المللی المپیک که در ۲۲ اوت ۱۹۶۰ در رم برگزار شد، اعضای کمیته بین‌المللی المپیک به‌طور رسمی تصمیم گرفتند که جودو را در میان
به‌طور رسمی تصمیم گرفتند که جودو را در میان رویدادهای المپیکی بگنجانند. این پیشنهاد که توسط هیئت ژاپنی مطرح شد، با استقبال همه شرکت‌کنندگان مواجه شد. تنها دو رأی مخالف در رأی‌گیری نهایی وجود داشت که مخالف خود جودو نبودند بلکه افزایش تعداد رویدادهای المپیک به‌طور کلی را نمی‌پذیرفتند. برای اولین بار در تاریخ، یک ورزش سنتی ژاپنی در رقابت‌های المپیک گنجانده شد. سرانجام، جودو برای اولین بار به‌عنوان یک ورزش المپیکی برای مردان در بازی‌های ۱۹۶۴ توکیو برگزار شد. کمیته المپیک جودو را از بازی‌های ۱۹۶۸ حذف کرد که با
المپیک جودو را از بازی‌های ۱۹۶۸ حذف کرد که با اعتراضات مواجه شد. آنتون خسینک از هلند اولین مدال طلای المپیک را در بخش آزاد جودو با شکست دادن آکیو کامیناگا از ژاپن به‌دست‌آورد. رویداد زنان به‌عنوان یک رویداد نمایشی در المپیک ۱۹۸۸ معرفی شد و در سال ۱۹۹۲ به یک رویداد رسمی با مدال تبدیل شد. استفاده از جودو در بازی‌های پارالمپیک تابستانی. جودو به‌عنوان یک ورزش پارالمپیکی در بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۱۹۸۸ سئول معرفی شد و رویدادهای زنان برای اولین بار در بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۲۰۰۴ برگزار شد. استفاده از
پارالمپیک تابستانی ۲۰۰۴ برگزار شد. استفاده از جودو در بازی‌های کشورهای مشترک‌المنافع. جودو یک ورزش اختیاری در سه دوره بازی‌های کشورهای مشترک‌المنافع بود: در آوکلند، در منچستر و در گلاسگو. از سال ۲۰۲۲، جودو به یک ورزش اصلی در ی کشورهای مشترک‌المنافع در بیرمنگام تبدیل شد. قوانین فعلی مسابقات بین‌المللی. مجازات‌ها ممکن است برای: انفعال یا جلوگیری از پیشرفت در مسابقه؛ برای نقض‌های ایمنی مانند استفاده از فنون ممنوعه، یا برای رفتاری که برخلاف روح جودو تلقی می‌شود، اعمال شود. مبارزه باید در صورتی که شرکت‌کننده‌ای
اعمال شود. مبارزه باید در صورتی که شرکت‌کننده‌ای خارج از منطقه تعیین‌شده روی تشک باشد، متوقف شود. تقسیمات وزنی. در حال حاضر هفت تقسیم وزنی وجود دارد که ممکن است توسط نهادهای حاکم تغییر کند و بر اساس سن رقابت‌کنندگان تعدیل شود: امتیازدهی در مسابقات. پرتابی که حریف را با قدرت و کنترل به پشت روی تشک می‌اندازد، یک "ایپون" امتیاز دارد و مسابقه را می‌برد. پرتابی کمتر از این که حریف را به پشت می‌اندازد اما نیروی کافی برای دریافت "ایپون" ندارد، یک امتیاز دارد. ، این قانون در سال ۲۰۱۷ لغو شد، اما در سال ۲۰۱۸ دوباره
قانون در سال ۲۰۱۷ لغو شد، اما در سال ۲۰۱۸ دوباره اجرا شد. پیش از این، پرتابی که حریف را به پهلو می‌اندازد، یک امتیاز داشت. در سال ۲۰۱۷، فدراسیون جهانی جودو تغییراتی در ارزیابی امتیازها اعلام کرد. تنها "ایپون" و "وازا-آری" در طول مسابقه داده می‌شود و امتیازات "یوکو" اکنون در داخل "وازا-آری" محسوب می‌شوند. "ایپون" در "نه-وازا" برای نگه داشتن حریف به پشت با استفاده از "اوسه‌کومی-وازا"ی شناخته‌شده برای ۲۰ ثانیه یا وادار کردن حریف به تسلیم از طریق "شیمه-وازا" یا "کانسِتسو-وازا" اعطا می‌شود. تسلیم با دو بار ضربه
"کانسِتسو-وازا" اعطا می‌شود. تسلیم با دو بار ضربه زدن به تشک یا حریف با دست یا پا، یا گفتن اعلام می‌شود. نگه داشتن برای کمتر از ۲۰ ثانیه، اما بیش از ۱۰ ثانیه یک "وازا-آری" امتیاز دارد (پیش‌تر "وازا-آری" برای نگه داشتن بیش از ۱۵ ثانیه و "یوکو" برای نگه داشتن بیش از ۱۰ ثانیه اعطا می‌شد). پیش‌تر، امتیاز اضافی که کمتر از "یوکو" بود، به نام وجود داشت. این امتیاز اکنون حذف شده است. اگر امتیازات در پایان مسابقه یکسان باشند، مسابقه با قانون "امتیاز طلایی" حل می‌شود. "امتیاز طلایی" یک وضعیت ناگهانی مرگ است که در آن
"امتیاز طلایی" یک وضعیت ناگهانی مرگ است که در آن ساعت به زمان مسابقه بازنشانی می‌شود و اولین شرکت‌کننده‌ای که هر امتیازی کسب کند، برنده می‌شود. اگر در این مدت امتیازی کسب نشود، برنده با ، نظر اکثریت داور و دو داور کناری، تعیین می‌شود. تغییراتی در امتیازدهی صورت گرفته است. در ژانویه ۲۰۱۳، "هانتِی" حذف شد و "امتیاز طلایی" دیگر محدودیت زمانی ندارد. مسابقه تا زمانی که جودوکا با یک فن امتیاز کسب کند یا حریف مجازات شود ("هانسوکو-ماکه") ادامه می‌یابد. مجازات‌ها. دو نوع مجازات ممکن است اعطا شود. یک برای تخلفات
دو نوع مجازات ممکن است اعطا شود. یک برای تخلفات جزئی قوانین اعطا می‌شود. "شیدو" می‌تواند برای دوره طولانی از عدم تهاجم نیز اعطا شود. تغییرات اخیر در قوانین اجازه می‌دهند که اولین "شیدو"ها تنها به‌عنوان هشدار محسوب شوند. اگر نتیجه برابر باشد، سپس و فقط سپس، تعداد "شیدو"ها (اگر کمتر از سه باشد) برای تعیین برنده استفاده می‌شود. پس از اعطای سه شیدو، پیروزی به حریف داده می‌شود که به معنای غیرمستقیم است، اما منجر به اخراج از مسابقات نمی‌شود. توجه: پیش از سال ۲۰۱۷، "شیدو"ی چهارم "هانسوکو-ماکه" بود. اگر