payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مذهبی و اعتقادی شرکت‌کنندگان قابل توجّه بود. در این مراسم نمایندگانی از سایر ادیان نیز سخنرانی کردند. او در یکی از اتاق‌های مقام اعلی (آرامگاه باب) واقع در کوه کرمل به خاک سپرده شد. شرح خاکسپاری و متن سخنرانی‌ها در تشییع جنازه توسط روزنامهٔ النفیر در حیفا به شماره ۲۸۸۹–۹، روز ۱ دسامبر ۱۹۲۱ به ثبت رسیده است. ادیب یوسف افندی در این مراسم این‌چنین سخنرانی نمود: فاضل ابراهیم افندی چنین می‌گوید: «چقدر این مصیبت جانگداز، تلخ و ناگوار است. این خسارت فقط راجع به مملکت ما نیست بلکه یک فاجعهٔ عمومی است. حضرتش ناس را
ما نیست بلکه یک فاجعهٔ عمومی است. حضرتش ناس را تهذیب فرمود تعلیم نمود احسان کرد و ارشاد فرمود تا آنکه قومش را به اعلی ذروه جلال فائز نمود…» میراث دوران عبدالبهاء. تحت سرپرستی و هدایت عبدالبهاء جامعهٔ بهائی از دوران پر از فراز و نشیب بعد از درگذشت بهاءالله عبور کرد. علی‌رغم حملات از طرف برادر ناتنی‌اش، عبدالبهاء توانست اتّحاد را در جامعهٔ بهائی حفظ کند. در دورانی که او مسئولیت سرپرستی جامعه را بر عهده داشت، آیین بهائی گسترش جغرافیایی چشمگیری یافت. در ۱۸۹۲ وقتی که عبدالبهاء ادارهٔ امور را به دست گرفت، جامعهٔ
که عبدالبهاء ادارهٔ امور را به دست گرفت، جامعهٔ بهائی هنوز محدود به خاورمیانه و هندوستان بود و بیشتر بهائیان را ایرانیان تشکیل می‌دادند. در دوران عبدالبهاء آیین بهائی به آمریکای شمالی و جنوبی، اروپا، خاور دور و استرالیا و اقیانوسیه گسترش یافت. در دو سفری که وی به اروپا و آمریکا داشت (۱۹۱۱ و ۱۹۱۲–۱۹۱۳) جوامع نوپای بهائی در این مناطق را مستحکم کرد، با بسیاری افراد برجسته ملاقات داشت و سخنرانی‌های بسیاری نمود. عبدالبهاء در هر کجا که جامعهٔ بهائی به اندازهٔ کافی رشد کرده بود، کار تأسیس ساختارهای اداری جامعهٔ
رشد کرده بود، کار تأسیس ساختارهای اداری جامعهٔ بهائی را آغاز کرد و برای هماهنگ‌کردن فعالیت‌های جامعه، نظامی از انجمن‌های انتخابی شور محلّی و هیئت‌های ملّی را توسعه داد. عبدالبهاء در زمان حیات خود همواره تلاش می‌کرد اختلافات مذهبی را از میان بردارد، و اصل یگانگی ادیان، صلح و وحدت را ترویج دهد. او در سخنرانی‌های گسترده و متنوع‌اش در مصر، اروپا و آمریکا بر این اصول تأکید می‌کرد، و از مخاطبینش می‌خواست تعصبات و تقلیدها موروثی مذهبی را کنار بگذارند و با استفاده از نیروی عقل به جستجوی مستقل حقیقت بپردازند. به
از نیروی عقل به جستجوی مستقل حقیقت بپردازند. به گفته عبدالبهاء با جستجوی مستقل حقیقت فرد به این نتیجه خواهد رسید که اساس ادیان الهی یکی است، همگی از منبعی واحد نشأت گرفته‌اند و هدف همه ایجاد محبت، همبستگی و صلح در بین بشر بوده است. عبدالبهاء تأکید می‌کرد که تقلیدها و تعصبات مذهبی سبب نزاع و جنگ‌اند و ارتباطی با تعالیم پیامبران ندارد. عبدالبهاء همچنین اقداماتی عملی برای ایجاد بستری برای تفاهم و گفتگوی بین ادیان انجام می‌داد. وی با رهبران تمامی ادیان و مذاهب دیدار می‌کرد، در کنیسه‌ها حقانیت مسیحیت و اسلام را
می‌کرد، در کنیسه‌ها حقانیت مسیحیت و اسلام را به اثبات می‌رساند و در کلیساها از پیامبر اسلام می‌گفت، زائرینی که به دیدار او در فلسطین می‌آیند را تشویق می‌کرد که تعصب مذهبی نداشته باشند و به کلیساها و مساجد بروند چه که در همه آن مکان‌ها ذکر خدا بلند است. خود او برای پیوند عمیق‌تر با جامعه فلسطینیان به مسجد می‌رفت. عبدالبهاء در فلسطین و مصر به عنوان رهبر دیانتی جهانی و فردی مقدس که مورد احترام تمامی ادیان و مذاهب است شناخته می‌شد، این احترام به خصوص در تشییع جنازه او به خوبی نمایان است. مراسم تشییع جنازه
جنازه او به خوبی نمایان است. مراسم تشییع جنازه عبدالبهاء با حضور دست‌کم ده هزار نفر از هر طبقه، نژاد، دین و سرزمین، از جمله رهبران جوامع یهودی، مسیحی، مسلمان و دروزی، روشنفکران، شاعران و نویسندگان برگزار شد که برای تجلیل از دستاوردهای او در پیشبرد وفاق، صلح و خدمت به بشریت گرد هم آمده بودند. ویژگی‌های شخصیتی. عبدالبهاء برای بهائیان نمونهٔ کامل و بهترین مثال تعالیم بهائی در عمل است و داستان‌های زندگی او به عنوان ایدئال رفتار بهائی نقل می‌شود. بسیاری از غیر بهائیان او را شخصیتی قدرتمند و تحسین‌برانگیز توصیف
او را شخصیتی قدرتمند و تحسین‌برانگیز توصیف کرده‌اند مانند ای. جی براون که از فصاحت و دانش وسیع دینی او نوشته است. منابع موجود، تأیید می‌کنند که عبدالبهاء شخصیتی گیرا، جاذب، آرام و در عین حال با اقتدار داشته است. در برخورد با دیگران مهربان و سخاوتمند بوده، حس شوخ‌طبعی قوی داشته و بسیاری از مواقع برای رساندن مطلب و روشن شدن منظورش، از بازگویی حکایت‌ها و خاطرات استفاده می‌کرده است. همچنین از وی با صفاتی چون زرنگ، باهوش، مطّلع، باگذشت و مردم‌دار یاد شده است. زندگی شخصی ساده و به دور از تجملاتی داشته است. وی
زندگی شخصی ساده و به دور از تجملاتی داشته است. وی همیشه تأکید می‌کرده که بزرگ‌ترین افتخار و بالاترین مقام برای او این است که عبدالبهاء (به معنی بنده و خدمتگزار بهاءالله) باشد. آثار. برای بهائیان، عبدالبهاء مفسّر رسمی آثار بهاءالله است و بدین جهت نوشته‌ها و نطق‌هایش بخشی از بدنهٔ اصلی آثار آیین بهائی را شکل می‌دهد. علاوه بر چندین کتاب، از وی بیش از ۲۷۰۰۰ نامه به جای مانده است. بیشتر آثار عبدالبهاء پس از ۱۸۹۲، در دورانی که وی پس از پدرش مسئولیت ادارهٔ جامعهٔ بهائی را بر عهده داشت، نوشته شده است؛ اما در زمان
بهائی را بر عهده داشت، نوشته شده است؛ اما در زمان پدرش نیز رساله‌ای در مورد مدرن‌سازی ایران (رسالهٔ مدنیّه، ۱۸۷۵) و همچنین تاریخ کوتاهی از آیین‌های بابی و بهائی (مقالهٔ شخص سیاح، ۱۸۸۶) نوشت. از یک نظر، آثار عبدالبهاء را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد: دستهٔ اوّل متونی که توسّط او به نگارش درآمده و دستهٔ دوم سخنرانی‌ها، نطق‌ها و گفتگوهای وی که ثبت شده است. در میان دستهٔ اوّل می‌توان به آثار زیر اشاره کرد: در میان دستهٔ دوم می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: عمدهٔ آثار عبدالبهاء به زبان فارسی است. البتّه وی
عمدهٔ آثار عبدالبهاء به زبان فارسی است. البتّه وی کاملاً بر زبان عربی مسلّط بود (او بیشتر عمر خود را در کشورهای عربی گذرانده بود) و آثاری به زبان عربی نیز نوشته است. سبک عربی او بسیار منظم، امّا گاهی پیچیده‌تر و گاهی متداول‌تر و خالص‌تر از پدرش است. او همچنین تعدادی اثر به زبان ترکی عثمانی دارد. هم در زبان عربی و هم در فارسی او مهارت خاصّی در پرورش آگاهانهٔ اقسام ادبی داشته است. آثاری چون رسالهٔ مدنیه و رسالهٔ سیاسیه نزدیکی خاصی با آثار بسیاری از اصلاح‌طلبان آن زمان چون «ملکم‌خان» دارد البتّه میزان تأثیر
آن زمان چون «ملکم‌خان» دارد البتّه میزان تأثیر هر یک باید عمیق‌تر بررسی شود. رهبری آیین بهائی پس از عبدالبهاء. عبدالبهاء در همان سال‌های ابتدایی دوران قیادتش (۱۸۹۲–۱۹۰۸) ترتیباتی فراهم کرد تا چنانچه اتفاقی برای او بیفتند، پس از او وحدت و هماهنگی جامعهٔ بهائی محفوظ بماند. وی در آن سال‌ها وصیت‌نامه‌ای نوشت (الواح وصایا) و در آن، شوقی افندی، نوهٔ ارشد خود را به عنوان جانشین و ولی امر بهائی اعلام کرد. وی همچنین نظام و اصولی برای انتخابات بیت‌العدل اعظم- مؤسّسه‌ای که بهاءالله تشکیل آن را وضع کرده بود- پایه‌ریزی
که بهاءالله تشکیل آن را وضع کرده بود- پایه‌ریزی کرد. وصیت‌نامهٔ عبدالبهاء یک ماه پس از درگذشت او، در تاریخ ۳ ژانویهٔ ۱۹۲۲ برای اولین بار به‌طور عمومی خوانده شد و مطابق آن، شوقی افندی عهده‌دار امور جامعهٔ بهائی شد. اگرچه تعیین شوقی افندی به عنوان مرجع امر برای خود او و دیگر بهائیان غیرمنتظره بود، امّا از سوی قریب به اتفاق بهائیان پذیرفته شد. وصیت‌نامهٔ عبدالبهاء بسیار واضح و روشن بود؛ شوقی افندی به عنوان مرکز عهد و میثاق تعیین شده بود و از همهٔ بهائیان خواسته شده بود به او روی بیاورند. پیوند به بیرون. آثار
شده بود به او روی بیاورند. پیوند به بیرون. آثار عبدالبهاء عبدالبهاء سفرهای عبدالبهاء به غرب
فرهنگ کشور نیکاراگوئه اساساً از آمیختگی سنت‌های اسپانیایی و سرخ‌پوستان بومی آنجا به وجود آمده‌است. از جامعه‌ای که پیش از سفر کریستف کلمب در این منطقه می‌زیسته‌اند آثار کمی در فرهنگ زندهٔ نیکاراگوئه بجای مانده‌است. به احتمال زیاد، «رد پای آکاؤوالینکا» قدیمی‌ترین نشانهٔ سکونت بشر در این سرزمین است. در برخی از نقاط این کشور ابزار و نقاشی‌های سنگی کشف شده‌است. همین‌طور، تندیس‌هایی در پرستشگاه «ساپاترا» پیدا شده‌است که بدون شک ساختهٔ دست مردمانی است که در عصر بسیار قدیم ساکن آنجا بوده اند یا در آن دیار به سیاحت
قدیم ساکن آنجا بوده اند یا در آن دیار به سیاحت پرداخته‌اند. همچنین فرهنگ نیکارگوئه جزو سنتی ترین فرهنگ های آمریکای جنوبی است که با توجه به رسم آنها در پوشش نیاکان ، رنگ لباس و رقص‌ها یاد میشود. اعیاد نیکاراگوئه. کثرت جشن‌ها و مراسم در کشور نیکاراگوئه چشم‌گیر است. خیلی از این جشن‌ها جزء فرهنگ مذهب کاتولیک هستند که در دوران استعمار امپراتوری اسپانیا در نیکاراگوئه رواج داده شده‌است. موسیقی و نمادهای مذهبی ریشه در فرهنگ های اسپانیایی دارد. از مشخصات این جشن‌ها، استفاده از رنگ‌های گوناگون، صرف غذا و نوشیدنی‌های
استفاده از رنگ‌های گوناگون، صرف غذا و نوشیدنی‌های محلی، انفجار باروت، موسیقی، رقص‌های محلی، رژه‌های اسب سواری، اجرای گاوبازی، مراسم نذر و مراسم دینی دیگر هستند. این مراسم که هستهٔ فرهنگ مردمی نیکاراگوئه است، گاه چند روز ادامه می‌یابد. جشن «یکشنبه مقدس» در روز اول ماه اوت شروع می‌شود و در روز نهم همان ماه به پایان می‌رسد. عدهٔ زیادی از اتباع نیکاراگوئه که در خارج از کشور به سر می‌برند برای شرکت در جشن «یکشنبه مقدس» به وطن خود برمی‌گردند. موسیقی. موسیقی محلی نیکاراگوئه از غنی‌ترین موسیقی‌های بومی آمریکای
نیکاراگوئه از غنی‌ترین موسیقی‌های بومی آمریکای مرکزی‌است. موسیقی اسپانیا تأثیر زیادی در ذات موسیقی نیکاراگوئه (سُنِ نیکا، پولکای سگوویایی و مازورکای سگوویایی) تآثیر زیادی گذاشته‌است. بعضی از آهنگ‌های ساخته دوره تسخیر آمریکا توسط اسپانیا، مثل «تورو گوآکو» (گاو نر گوآکو) و «گوئگوئنسه» یا «موش نر» هنوز امروزه نواخته می‌شود. این آهنگ آخر، به همراهی نمایشنامه با همین اسم که به آن متعلق‌است، در فهرست آثار میراث جهانی (آثار شفاهی و غیر مادی) سازمان یونسکو به ثبت رسیده‌است. نوعی از ساز «ماریمبا»، که خاص کل آمریکای
نوعی از ساز «ماریمبا»، که خاص کل آمریکای مرکزی است، در شهرستان ماسایاساخته نواخته می‌شود و معروف‌ترین ساز نیکاراگوئهست. نوازش این ساز گاهی به همراهی گیتار و ماراکاس اجرا می‌شود. در مناطق ساحلی دریای کارائیب، رقص‌هایی و آهنگ‌های آفریقایی‌الاصل مثل «پالو ده مایو» وجود دارند. «چیچِروها» دسته‌های موسیقایی محلی کوچک‌اند که در جشن‌های متعلق به قدیسان پشتیبان محلی و مراسم گاوبازی اجرا می‌کنند. اکثر موسیقی ها به زبان محلی می باشد زبان. زبان رسمی کشور نیکاراگوئه زبان اسپانیایی است. زبان اسپانیایی مرسوم بین جمعیت
اسپانیایی است. زبان اسپانیایی مرسوم بین جمعیت این کشور که گاهی به اسپانیایی نیکاراگوئه گفته می شود، توسط ۹۰ درصد جمعیت این کشور صحبت می شود.گویش مرسوم جزء گویش‌های اسپانیایی آمریکای مرکزی‌است. این گویش از نظر گونه‌شناسی گویش شباهت‌هایی با لهجه‌های اسپانیایی رایج در کشورهای آرژانتین، اروگوئه و قسمت‌هایی از کلمبیا دارد. زبان‌های بومی آمریکای مرکزی در نیکاراگوئه رواج اندکی دارند. ادبیات. اولین اثر ادبیات نیکاراگوئه بعد از ورود اسپانیایی‌ها، یک نمایشنامهٔ طنز انتقادی است که همراه با رقص بومی گوئگوئنسه اجرا
انتقادی است که همراه با رقص بومی گوئگوئنسه اجرا می‌شود، و در قرن شانزدهم یاقرن هفدهم نوشته شده‌است. زبان‌های آن اسپانیایی و ناؤواتل و مؤلف آن ناشناخته‌است. نیکاراگوئه در میان کشورهای آمریکای لاتین بیشترین تعداد شعرا و نویسندگان را دارد. بدون شک، بزرگ‌ترین شاعر نیکاراگوئه روبن داریو است. او، با ابتکارات پر ارزش خود در زمینه عروض و تجدد خلاقانه در سبک، عناوین «پدر مدرنیسم» و «امیر ادبیات اسپانیایی‌زبان» را کسب کرده‌است. علاوه بر روبن داریو، در میان شعرا و نویسندگان معاصر نیکاراگوئه، ذکر اسامی مشاهیر ذیل
نویسندگان معاصر نیکاراگوئه، ذکر اسامی مشاهیر ذیل به‌جا است: پابلو آنتونیو کوآدرا (Pablo Antonio Cuadra)، کلاریبل آلگریا (Claribel Alegría)، جیوکوندا بلی (Gioconda Belli)، ارنستو کردنال (Ernesto Cardenal)، پدرو خوآکین چامورّو کردنال (Pedro Joaquín Chamorro Cardenal)، فرانس گالیچ (Franz Galich)، ریگوبرتو لوپس پرس (Rigoberto López Pérez)، ایرما پرگو (Irma Prego) و سرخیو رَمیرس (Sergio Ramírez).
جفری زلدمن کارآفرین، طراح وب، نویسنده، پادکستر و سخنران در صنعت وب است. او موسس مجله ا لیست اپارت، استدیو طراحی Happy Cog و studio.zeldman است. وی پایه‌گذار سبک "طراحی وب به شیوه استاندارد" است و همچنین از بنیانگذاران پروژه استانداردهای وب (یا WaSP) می‌باشد، گروهی از طراح‌های حرفه‌ای وب، که می‌کوشند استانداردهای ایجاد شده کنسرسیوم جهانی وب را گسترش داده و استفاده از آنها را فراگیر کنند. جفری زلدمن در سال ۲۰۰۳ میلادی، با انتشار کتاب طراحی با استانداردهای وب، جمله معروف «نود و نه و نه دهم درصد از سایت‌های
جمله معروف «نود و نه و نه دهم درصد از سایت‌های اینترنت، بد طراحی شده‌اند» را نوشت، و کوشید تا روش‌های درست طراحی وب را، همچنین طراحی برای کارایی سایت (یا Usability) و روش دسترسی پذیری (یا Accessibility) سایت، و ترفندهایی که باعث می‌شوند همه سایت‌های وب در مرورگرهای گوناگون اینترنتی درست دیده شوند، گسترش دهد. منابع. Wikipedia contributors, «Jeffrey Zeldman,» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Jeffrey_Zeldman&amp;oldid=110290998 (accessed February ۲۶، ۲۰۰۷).
جروکان، نام محلی است در ۶ کیلومتری غرب شهر اصفهان و ۴ کیلومتری جنوب‌شرقی خمینی شهر و مجاور با کوه و بنای تاریخی آتشگاه، قدمت این محله به دوره ساسانیان بازمی گردد. در دوران زرتشت به دلیل وجود آتشکده روی کوه آتشگاه ، به آن جلوگان میگفتند که در مرور زمان به جروکان تغیر یافت. به دلیل اینکه تیمور گورکان( گورکان یعنی داماد) در این منطقه پایتختش بوده است ، نام دیگر این محل را گورکان گذاشته اند. این محل درزبان محاوره ای مردم با نام گورکان، شناخته می‌شود. جروکان تا سال ۱۳۶۲ در محدوده ی جغرافیایی خمینی شهر قرار داشت
۱۳۶۲ در محدوده ی جغرافیایی خمینی شهر قرار داشت و دراین سال مانند محلات نصر آباد و کارلادان و ازادان و لادان از خمینی شهر جدا و به شهر اصفهان‌ ملحق شد.
استانداردهای وب، عبارتی است کلی در بحث ساختار و طراحی وب، به معنی «دستورها و قانون‌ها» و مشخصات فنی وضع شده‌ای از سوی کنسرسیوم جهانی وب، که سیمای کلی و همه جنبه‌های شبکه جهانی وب را نمایش و شرح می‌دهند. در سالهای اخیر، این عبارت بیشتر به جنبش استانداردهای وب وابسته شده‌است. جنبشی رو به گسترش، برای فراگیر ساختن «مجموعه استانداردی از "روش‌های ساخت"» سایت‌های اینترنتی، و تعریف فلسفه‌ای گسترده تر در سبکِ ساخت و طراحی وب، که شامل این مجموعه «"روش‌های ساخت"» است. برای نمونه، قانون «ساختار متن»، یا دستور چگونگی
برای نمونه، قانون «ساختار متن»، یا دستور چگونگی قرار دادن متن در صفحه وب، بدون استفاده از ترفندهای غیر استاندارد، به روشی که حتی برای کاربران نابینا هم دسترسایی آسانی داشته باشد، یکی از این دستورهاست که طراح وب را مجبور می‌کند تا قانون «ساختار متن» را رعایت کند. بسیاری از این دستورها و مشخصات فنی وضع شده که بر همه جنبه‌ها و سیمای کلی اینترنت حکم شده‌اند، و نه تنها شبکه جهانی وب، به گونه‌ای مستقیم یا نامستقیم، روش طراحی، مدیریت، ساخت و پیشبرد یک سایت و دیگر سرویس‌های وب را زیر تأثیر خود قرار می‌دهند. با
سرویس‌های وب را زیر تأثیر خود قرار می‌دهند. با اینکه هر یک از این دستورها و روش‌ها ممکن است «استانداردهای وب» خوانده شوند، پویندگان جنبش "استانداردهای وب"، به "استانداردهای بالاتر"ی که بیشتر و به گونه‌ای مستقیم، سایت‌های وب را هدف قرار داده‌اند، مانند دسترسی پذیری (یا Accessibility) و کاربردپذیری (یا Usability)، تمایل نشان می‌دهند.
باغ، زمینی است که برای پرورش گل، میوه و درختان، حصارکشی شده باشد. ریشه‌شناسی واژه. صورت فارسی میانۀ واژه، همان "باغ" و صورت فارسی باستان آن، "باگَه" بوده است، به‌معنی بخش یا تقسیم یا قطعۀ زمین زیر کشت. باغ، واژه‌ای فارسی است که در پهلوی و سغدی نیز به‌همین شکل به‌کار برده می‌شده. دیگر واژهٔ به‌کاررفته در زبان‌های ایرانی برای باغ، واژهٔ «پردیس» است که این، خود، واژه‌ای است برگرفته از پارسی باستان (پارادئزا) به‌معنی باغ و بوستان. پارادئزا در اوستا نیز دو بار به‌کار رفته است. این واژه در پهلوی، پالیز شده و در
رفته است. این واژه در پهلوی، پالیز شده و در فارسی دری هم به‌کار رفته است، هرچند که امروز، پالیز (جالیز) را کشتزار خیار و هندوانه و گاه سبزی‌کاری گویند. در دوران هخامنشیان و بعد از آن، سرتاسر ایران پُر بود از باغ‌های بزرگ و باشکوه، به‌گونه‌ای که گزنفون نیز چندین بار از آنها یاد می‌کند. این باغ‌ها که در روزگار خود، بی‌نظیر بود در دیگر تمدن‌های بزرگ، سابقهٔ این‌چنینی نداشت و مردم بسیاری از نقاط جهان را جالب به‌نظر آمد؛ به‌همین دلیل، به‌اقتباس از ایرانیان، باغ‌هایی در بسیاری نقاط جهان ساخته شد و همان واژهٔ
در بسیاری نقاط جهان ساخته شد و همان واژهٔ فارسی برای نام‌گذاری آنها به‌کار برده شد. امروزه این واژه در زبان یونانی به‌صورت Paradeisos به‌معنی باغ، و در زبان‌های فرانسه و انگلیسی به‌ترتیب Paradis و Paradise به‌معنای بهشت به‌کار می‌رود. واژهٔ باغ در ادبیات فارسی. از حافظ: از سعدی: از مولوی: تاریخ. باغ عَدَن. باغ عدن، طبق شرحی که در باب دوم سفر پیدایش از کتب مقدس یهودیان و مسیحیان، در عهد عتیق آمده، باغی است که با تمامی درختانِ خوش‌منظر، توسط خدا در عدن به‌طرف شرق، غَرس می‌شود و نخستین انسان، یعنی آدم، پس از
شرق، غَرس می‌شود و نخستین انسان، یعنی آدم، پس از آفرینش، در آن قرار می‌گیرد تا کار آن را بکند و از آن مراقبت نماید. محل دقیق باغ عدن، موضوع جدل و اندیشه در میان متفکران دینی است. بین کسانی که به واقعی بودن آن معتقدند، نظریه‌های گوناگون، موقعیت آن را مکان‌هایی مانند سرچشمه‌های دجله و فرات در جنوب بین‌النهرین، آفریقا، یا رأس خلیج فارس حدس می‌زنند. برخی نیز آن را یک استعاره دانسته‌اند.
دسترس‌پذیرییا دست‌یابی‌پذیریرویکردی است که فضاها، محصولات، خدمات و اطلاعات را برای استفاده توسط طیف وسیعی از افراد، از جمله افراد دارای معلولیت، قابل استفاده می‌سازد. این مفهوم بر رفع موانعی تمرکز دارد که ممکن‌است افراد را از مشارکت کامل در زندگی روزمره — از جمله در حوزه‌هایی مانند آموزش، کار، حمل‌ونقل یا ارتباطات — بازدارد. دسترس‌پذیری بخش مهمی از ایجاد جوامع فراگیر محسوب می‌شود که در آن همه افراد از فرصت‌های برابر برخوردارند.
دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران یکی از دانشکده‌های دانشگاه تهران است که به تربیت دانشجوی دکتری حرفه‌ای، دکتری تخصصی و دستیاری تخصصی دامپزشکی می‌پردازد. تاریخچه. در مهر ۱۳۱۱ مدرسه عالی بیطاری افتتاح شد و این مدرسه در سال ۱۳۱۶ به دانشکده دامپزشکی تغییر نام داد و از سال ۱۳۲۴ به دانشگاه تهران ملحق شد. ساختمان فعلی این دانشکده، در خیابان آزادی، در سال ۱۳۳۹ گشایش یافت. دکتر مرتضی گلسرخی، کفیل وقت مؤسسه دفع آفات حیوانی، در اردیبهشت ۱۳۰۶ طی نامه‌ای به اداره کل فلاحت لزوم تأسیس مؤسسه عالی بیطاری را یادآور شده و
لزوم تأسیس مؤسسه عالی بیطاری را یادآور شده و می‌نویسد: مدرسه بیطاری از بدو شروع بایستی کامل بوده و پرگرام آن موافق پرگرام مدارس عالیه اروپا و آمریکا باشد. وی نظامنامه‌ای موافق آنچه در مدرسه لیون فرانسه موجود بود تدوین نموده و به اداره مزبور تقدیم نمود؛ ولی در سال ۱۳۰۸، وزارت قشون تصمیم به ایجاد مدرسه عالی دامپزشکی گرفته، که وزارت فلاحت در این خصوص با وزارت قشون موافقت نداشت. شادوران، دکتر حامدی، که در آن وقت در پاریس، سال چهارم و سال آخر مدرسه دامپزشکی «آلفور» را می‌گذرانید از موضوع با خبر شده و طی نامه‌ای
را می‌گذرانید از موضوع با خبر شده و طی نامه‌ای چنین می‌نویسد: وظیفه وزارت قشون تأسیس مدرسه دامپزشکی نبوده و پیش از گشایش آن باید بودجه ساختمان، استادان، آزمایشگاه‌ها و … فراهم گردد. اگر بنا باشد اعتبارات کافی تفویض نگردد، بهتر آنست که از تأسیس ناقص چنین مدرسه‌ای صرفنظر شده و مبلغ را صرف فرستادن چند نفر محصل قابل به اروپا نماید که در مدارس عالی آنجا تحصیل کرده، به مملکت مراجعت نمایند. دکتر حسن تاج بخش در کتاب تاریخ دامپزشکی خود می‌نویسد: ای کاش امروز نیز به جای احداث پی‌در پی دانشکده‌ها به تهیه مقدمات لازم
جای احداث پی‌در پی دانشکده‌ها به تهیه مقدمات لازم می‌پرداختند) مع‌الاسف به دلیل مخارج زیاد، تأسیس دانشکده به تأخیر افتاد تا در سال ۱۳۱۱، وزارت قشون با کمک وزارت فلاحت تصمیم جدی به شروع مقدمات کار می‌گیرند. با توجه به گرایش زعماء وقت تهران به کشور آلمان، به سفارت ایران در آلمان چنین نوشته می‌شود: متمنی است مقرر فرمائید ۷ نفر دکتر بیطار آلمانی که مخصوصاً در خصوص امراض گاو و گوسفند متخصص بوده و علاوه بر تحصیلات، اقلاً ۳ سال سابقه عملیاتی داشته باشند با احتساب حقوق و مخارج معرفی شده تا هر چه سریعتر جهت استخدام
و مخارج معرفی شده تا هر چه سریعتر جهت استخدام آن‌ها اقدام شود. ایرانی‌ها در پی جستجو در وزارت خارجه آلمان و دانشکده دامپزشکی «برلن» در نامه‌ای می‌نگارند: دکتران بیطار آلمانی در کشور خود ارج و قرب زیادی دارند و چندان زیاد نیستند، حقوقشان ۱۰۰–۸۰۰ مارک است و به حقوق کم قانع نیستند. اگر چه این مبلغ زیاد نیست ولی با تنزل پول ایران گزاف می‌نماید. سرانجام پروفسور «دامن» استخدام شده که یک سال بعد به ریاست دانشکده دامپزشکی گمارده شد و سپس پروفسور «لوئی» و «گرو» نیز به او پیوستند. در مهرماه ۱۳۱۱ یعنی ۲ سال قبل از
به او پیوستند. در مهرماه ۱۳۱۱ یعنی ۲ سال قبل از تأسیس دانشگاه تهران در زمان صمصام‌الملک دانشکده دامپزشکی در باغ دلگشا تأسیس شد و حدود ۱۶ نفر دکتر بیطار از فرانسه، آلمان و مجارستان برای ۳ سال استخدام شدند و حقوق سالیانه ۴۷۵ سکه طلا به آن‌ها پرداخت شد. مراکز آموزشی و پژوهشی. بیمارستان آموزشی و پژوهشی مردآباد کرج شامل بخش‌های زیر است: آزمایشگاه تحقیقاتی لپتوسپیروز که با همکاری پروفسور Ellis و مرکز آزمایشگاه رفرانس سازمان بهداشت جهانی در سال ۱۳۷۹ رسماً آغاز به فعالیت نمود. بیمارستان دام‌های کوچک که واقع در
به فعالیت نمود. بیمارستان دام‌های کوچک که واقع در خیابان دکتر قریب است. دانش‌آموختگان. فهرست برخی از این دانش‌آموختگان برجسته در زیر آمده‌است:
ابوبکر، محمّد بن احمد بن عثمان معروف به «بغدادی»، برادرزادهٔ «محمد بن عثمان» (نائب دوم امام زمان شیعیان دوازده‌امامی) و نوادهٔ «عثمان بن سعید»،(نائب اول امام دوازدهم شیعیان) بود. او خود دعوی نیابت حجه ابن الحسن کرد و پیروانی گرد کرد. از جملهٔ این پیروان «ابودِلْف محمّد بن مظفّر کاتب» بود.
بقیّة الله نزد شیعه از القاب مهدی (حجت بن الحسن)، امام دوازدهم شیعیان دوازده‌امامی و به‌معنی "باقی‌گذاشتهٔ خدا" است. این اصطلاح در قرآن، نیز مورد استفاده است. معنای لغوی. «بقیة» به معنای باقی مانده از چیزی است. سید محمدحسین طباطبائی نیز دربارهٔ کلمه "بقیة در آیه ۸۶ هود" در تفسیرش می‌نویسد: «کلمه "بقیه" به معنای "باقی" است و مراد از آن، سودی است که از معامله برای فروشنده بعد از تمام شدن معامله باقی می‌ماند و آن را در مصارف زندگی و در حوایجش خرج می‌کند.» زمخشری علاوه بر معنای مشهور، معنای فضل و خیر را نیز
علاوه بر معنای مشهور، معنای فضل و خیر را نیز برای کلمه «بقیة» ذکر کرده‌است. اما «بقیةالله» ترکیبی عربی است؛ محمدباقر مجلسی معنای آن را «کسی که خدا او را نگه‌داشته» می‌داند. اکثر مترجمان قرآن نیز، همین معنا را برای ترجمه آیه ۸۶ سوره هود برگزیده‌اند. واژه «بقیةالله» در قرآن ضمن توصیه‌های شعیب به قومش آمده‌است. در این آیه آمده‌است: «بَقِیَّة اللَّهِ خَیْرٌ لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنینَ وَ ما أَنَا عَلَیْکُمْ بِحَفیظٍ» لقب امامان یا منجی موعود. در مورد وجه استعمال این لقب برای امامان شیعه، به روایات متعددی
این لقب برای امامان شیعه، به روایات متعددی در منابع شیعه استناد می‌شود. این روایات به دو دسته کلی تقسیم شده‌اند؛ روایاتی که لقب بقیةالله را برای همه امامان شیعه معرفی می‌نماید و دسته دوم، روایاتی که این لقب را محصوص امام دوازدهم شیعیان می‌داند. لقب برای امامان شیعه. از جمله این گزارشات، می‌توان به زیارت جامعه کبیره اشاره نمود که در آن لقب بقیةالله برای تمام ائمه دوازده‌گانه شیعیان به‌کار برده شده‌است. گزارش دیگر، ادعای ابن شهرآشوب در کتاب خود است که شأن نزول آیه ۸۶ هود را، اهل‌بیت می‌داند. لقب برای امام
آیه ۸۶ هود را، اهل‌بیت می‌داند. لقب برای امام دوازدهم. از گزارشاتی که برای اثبات لقب بودن بقیةالله برای امام دوازدهم مورد استناد است، عبارت‌اند از گزارشی که از امام ششم جعفر صادق پرسیده شده‌است که: «آیا هنگام سلام به مهدی موعود باید وی را امیرالمؤمنین خطاب کرد؟» جعفر صادق در پاسخ فرموده‌است: «احدی جز علی بن ابی‌طالب نباید به این نام خوانده شود و هرکس بعد یا قبل از وی کس دیگری را به این نام خوانده، کافر بوده‌است.» سپس در جواب سوال‌کننده که چگونه باید سلام کرد گفته‌است: «بگوئید: «السَّلامُ عَلَیْکَ یا
کرد گفته‌است: «بگوئید: «السَّلامُ عَلَیْکَ یا بَقیَّةُ اللهُ» و سپس آیهٔ ۸۶ سورهٔ هود را خوانده‌است که «آنچه خدا برای شما باقی می‌گذارد (بقیةالله) بهتر است، اگر واقعاً به خدا ایمان دارید.» در روایات دیگری نیز به اختصاص این لقب به امام دوازدهم اشاره شده‌است؛ از جمله روایتی از علی بن ابی‌طالب و روایت دیگری از زبان امام دوازدهم شیعیان. همچنین در دعای ندبه به امام دوازدهم با عنوان بقیةالله سلام داده می‌شود. علاوه بر این موارد، روایات دیگری نیز در منابع روایی شیعه برای اثبات این ادعا وجود دارد. لقب برای منجی
شیعه برای اثبات این ادعا وجود دارد. لقب برای منجی موعود (منابع اهل سنت). در منابع اهل سنت آمده‌است: «از اباجعفر نقل شده‌است که گفت: "مهدی موعود از ماست و خداوند او را با انداختن ترسش در دل دشمنان یاری می‌کند… وقتی ظهور کند، پس اولین چیزی که می‌گوید این آیه است: بقیةالله خیر لکم إن کنتم مؤمنین؛ سپس می‌گوید: ای مردم من بقیةالله در زمین هستم و خلیفه خداوند و حجت او بر شما. پس هیچ کس به وی سلام نمی‌کند مگر اینکه می‌گوید سلام بر تو ای بقیةالله…"» تفسیر بقیةالله در قرآن. متن و ترجمه آیه. آیه ۸۶ سوره هود:
در قرآن. متن و ترجمه آیه. آیه ۸۶ سوره هود: «بَقِیَّتُ اللَّهِ خَیْرٌ لَّکُمْ إِن کُنتُم مُّؤْمِنِینَ وَمَآ أَنَاْ عَلَیْکُمْ بِحَفِیظٍ» ترجمه‌ها. ترجمه مهدی فولادوند: «اگر مؤمن باشید، باقیمانده [حلال] خدا برای شما بهتر است، و من بر شما نگاهبان نیستم.» ترجمه حسین انصاریان: «آنچه خدا [در کسب و کارتان از سود و بهره پس از پرداخت حق مردم] باقی می‌گذارد، برای شما بهتر است اگر مؤمن باشید، و من بر شما نگهبان نیستم.» ترجمه ناصر مکارم شیرازی: «آنچه خداوند برای شما باقی گذارده [از سرمایه‌های حلال]، برایتان بهتر است
گذارده [از سرمایه‌های حلال]، برایتان بهتر است اگر ایمان داشته باشید! و من، پاسدار شما (و مأمور بر اجبارتان به ایمان) نیستم!» تفاسیر شیعه. در تفسیر المیزان آمده‌است: «پس شعیب علیه‌السلام خطاب به آنان می‌فرماید: اگر به خدای متعال ایمان دارید، سودی که خداوند از معامله برای شما باقی می‌گذارد و از طریق فطرت شما را به آن هدایت فرموده بهتر از مالی‌ست که آن را از راه نامشروع و کم‌فروشی و نقص پیمانه و میزان به‌دست می‌آورید، چون شخص مؤمن تنها از طریق حلال از مال بهره‌برداری می‌کند و من مسئول اعمال و نگهبان شما نیستم
می‌کند و من مسئول اعمال و نگهبان شما نیستم و جز ابلاغ رسالت وظیفه دیگری ندارم و حق انتخاب خیر یا شر به‌دست خود شماست و من قدرت جذب خیر یا دفع شر برای شما را ندارم و هر نعمتی که شما دارید فقط از جانب خدای متعال است. (پس هر کس بصیرت خود را بکار زند به نفع خود عمل کرده و هر کس که کوردلی نماید علیه خودش کرده و من حافظ و نگهبان شما نیستم)» در تفسیر نمونه آمده‌است: «بارها گفته‌ایم آیات قرآن هر چند در مورد خاصی نازل شده باشد، مفاهیم جامعی دارد که می‌تواند در اعصار و قرون بعد بر مصداق‌های کلی‌تر و وسیع‌تر، تطبیق