payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و مزارع هستند و خدمات درمانی، آموزشی و رفاهی بین همه تقسیم می‌شود. فئودالیسم. نظامی از مالکیت زمین‌ها و وظایف است. تحت فئودالیسم تمام زمین‌های در گستره یک پادشاهی متعلق به پادشاه بوده‌اند. با این وجود، پادشاه بعضی از زمین‌ها را به لردها و دیگر افراد طبقه اشراف اعطا می‌کرده تا برای وی و در کنار وی بجنگند. به این زمین‌های بخشیده شده، ملک اربابی گفته می‌شده است. در مرحله بعد این اشراف بودند که بعضی از زمین‌هایشان را به رعایا می‌دادند و به این خاطر رعایا ملزم به انجام وظایفی برای اربابان خویش بودند. به ملک
به انجام وظایفی برای اربابان خویش بودند. به ملک رعایا تیول گفته می‌شد. سوسیالیسم. حکومت‌های سوسیالیست مالک بسیاری از صنایع بزرگ هستند و مهیاکننده خدمات آموزشی، درمانی و رفاهی برای شهروندان شان هستند در حالی که به ایشان اجازه می‌دهند تا حدی انتخاب‌های اقتصادی و فعالیت اقتصادی نیز داشته باشند. حکومت رفاهی. مفهومی است که تحت آن حکومت باید نقشی کلیدی در پاسداشت و ترویج و توسعه رفاه اقتصادی و اجتماعی شهروندان خود بازی کند. این مدل بر اساس اصول برابری در فرصت‌ها، بازتوزیع منصفانه ثروت و مسئولیت عمومی برای افرادی
بازتوزیع منصفانه ثروت و مسئولیت عمومی برای افرادی که نمی‌توانند از خود مراقبت کنند و حداقلی از استانداردهای زندگی خوب را برای خود فراهم کنند، پایه‌ریزی شده است. با توجه به نظام سیاسی. نخبه گرایی. ملتی مستقل با گروهی کوچک و مدرن شده از نخبگان. شخصی گرایی. حکومت‌هایی از اشخاصی که رهبری سیاسی نا پایدار و بی‌ثباتی دارند، بهره می‌جویند. با توجه به مدل قانون اساسی. بعضی از این موردها مواردی مشخص هستند که نمونه‌هایی خاص و منحصربه‌فرد را تعریف می‌کنند؛ سایر موارد از دیدگاه تاریخی با دیگر شکل‌های شناخته شده حکومت
از دیدگاه تاریخی با دیگر شکل‌های شناخته شده حکومت در هم آمیخته‌اند. با توجه به استقلال هر منطقه. این فهرست بر روی رویکردهای متفاوتی تمرکز دارد که نظام‌های سیاسی را به توزیع حاکمیت و اعطای استقلال به مناطق مختلف داخل کشور می‌کشاند. دسته‌بندی‌های نظری و فرضی. این دسته‌بندی که در ادامه می‌آید در جهان واقعی هیچ گونه مثال قابل ذکری ندارد و فقط در حد خیال و گمان و فرض است. جمهوری شرکت. شکلی فرضی از حکومت که گهگاه در دنیای داستان‌ها و افسانه‌های علمی-تخیلی نیز آمده است، چرا که گفته شده است که بعضی از ملت‌ها در
است، چرا که گفته شده است که بعضی از ملت‌ها در طول تاریخ هم چون فلورانس در قرون وسطا به این شکل جمهوری شرکت اداره شده‌اند. گرچه چنین حکومتی بعضی از شاخصه‌ها و صورت ظاهری جمهوری را دارد، اما یک جمهوری شرکت در درجه اول مانند یک تجارت و بازرگانی اداره می‌شود و هیئت مدیره و هیئت اجرایی دارد. تأسیساتی نظیر بیمارستان‌ها، مدارس، نیروی نظامی، و نیروهای پلیس همه و همه باید خصوصی شوند. تمام امور رفاهی اجتماعی که به عنوان کارکرد حکومت در نظر گرفته می‌شدند باید به شرکت‌ها واگذار شوند تا آن‌ها با انجام و ارائه این خدمات
واگذار شوند تا آن‌ها با انجام و ارائه این خدمات به خود و کارمندان شان نیز سود برسانند. گرچه جمهوری شرکت‌ها به‌طور رسمی در دنیای مدرن وجود خارجی ندارند، عموماً در کارکردهای افسانه‌ای و نقد و تفسیرهای سیاسی مورد استفاده قرار می‌گیرند. بعضی از دانشمندان علم سیاست حکومت‌های سوسیالیست را نوعی از جمهوری شرکت‌ها در نظر می‌گیرند، چرا که حکومت بر تمام امور اقتصادی و زندگی سیاسی شهروندان نظارت دارد و یک انحصار را دربارهٔ همه چیز در داخل مرزهای کشور ایجاد کرده است و می‌توان این‌گونه پنداشت که خود حکومت تبدیل به یک
می‌توان این‌گونه پنداشت که خود حکومت تبدیل به یک ابرشرکت انحصار طلب شده است. ماگوکراسی. یا شعبده سالاری، توسط حکومتی اداره می‌شود که بالاترین مقامات آن را شعبده بازان، جادوگران، ساحران و ساحره‌ها تشکیل می‌دهند. این مدل به شدت شبیه رژیم‌هایی است که به‌طوری گسترده در داستان‌های تخیلی و ژانر فانتزی به تصویر کشیده شده است. یونیوکراسی. به مدلی گفته می‌شود که ذهن یک فرد از طریق انواع فناوری‌ها و به صورت تکنیکی به ابر رایانه‌ای متصل شده است که وی را قادر می‌سازد وقتی مشکلات پیش می‌آیند و به این ذهن کامپیوتری
وقتی مشکلات پیش می‌آیند و به این ذهن کامپیوتری منتقل می‌شوند بتواند سریع و از طریق پردازش‌های کامپیوتری به نتیجه‌ای منصفانه و کارآمد دست یابد و این‌گونه تمام مشکلات در بدو ایجاد و به سرعت حل می‌شوند. این مدل هم چنین با عنوان اصل کندوی ذهن نیز شناخته شده است، چرا که در مدل‌های معمولی برای مثال هر کس از افراد مستقلانه رأی و نظر خود را دربارهٔ مسئله پیش رو می‌دهد و از جمع‌بندی این آرا به نتیجه مورد نظر دست می‌یابیم؛ ولی در این مدل تصمیم‌گیری‌ها مثل کندو انجام می‌شوند و چون تمام افراد با رشته‌هایی کامپیوتری به
و چون تمام افراد با رشته‌هایی کامپیوتری به هم متصل اند، به جای این که هر کس نظر متفاوتی داشته باشد و بعد با شمردن اکثریت به یک نتیجه برسیم، اینجا قبل از اظهار نظر هر یک از افراد، به یک نظر واحد خواهیم رسید چرا که تمام واحدها به‌طور شبکه‌ای به یک دیگر متصل هستند و یک نظر را ارائه خواهند کرد.
جِیمز کلارک ماکسوِل (؛ زاده ۱۳ ژوئن ۱۸۳۱ در ادینبورگ – درگذشته ۵ نوامبر ۱۸۷۹ در کمبریج)، فیزیک‌دان اهل اسکاتلند بود. مهم‌ترین دستاورد او، فرمول‌بندی نظریه کلاسیک امواج الکترومغناطیسی و گردآوردن الکتریسیته، مغناطیس و نور برای نخستین بار، به عنوان جلوه‌هایی از یک پدیده بوده‌است. معادلات ماکسول، دومین یک‌پارچه‌سازی بزرگ در فیزیک، پس از نخستین آن از سوی نیوتن، به‌شمار می‌رود. ۱۸۶۵، ماکسول با انتشار «یک نظریه دینامیک برای میدان الکترومغناطیسی» نشان داد که میدان‌های الکتریکی و مغناطیسی به شکل امواجی با سرعت نور
الکتریکی و مغناطیسی به شکل امواجی با سرعت نور در فضای آزاد حرکت می‌کنند. او بنیان‌گذار رشته نوین مهندسی برق شناخته می‌شود. ماکسول همچنین به گسترش توزیع ماکسول–بولتزمن، روشی استاتیکی برای بیان نظریه جنبشی‌مولکولی گازها کمک کرد. زندگی. نبوغ ماکسول در ریاضیات، در کودکی آشکار شد که بعدها آن را در بسیاری از حوزه‌ها به کار گرفت. او در چهارده سالگی، نوشتاری دربارهٔ بیضی منتشر کرد. ۱۸۵۴، ماکسول پس از تکمیل تحصیلات در دانشگاه ادینبورگ و کمبریج، نخستین استاد علوم طبیعی در دانشگاه اسکاتلند و سپس کمبریج شد. او نظریه
در دانشگاه اسکاتلند و سپس کمبریج شد. او نظریه الکترومغناطیس را کامل و فرمول‌بندی کرد. این فرمول‌بندی ریاضی، امروزه معادلات ماکسول نامیده می‌شود. این معادله‌ها موج‌های الکترومغناطیسی را پیش‌بینی می‌کنند. ماکسول نظریه‌ای توسعه داد که ذره‌ای‌بودن نور نیوتون را به چالش می‌کشید. بعدها، هاینریش رودلف هرتز خاصیت موجی نور را با آزمایش نشان داد، که امروزه مبنای سیستم‌های مخابراتی مانند رادیو، تلویزیون، تلفن همراه، شبکه بی‌سیم، و مایکروفر است. دومین زمینه پژوهشی ماکسول، تئوری جنبشی گازها (مکانیک آماری) بود و توزیع
تئوری جنبشی گازها (مکانیک آماری) بود و توزیع بولتزمن-ماکسول به نام اوست. او افزون بر دستاوردهایش در گازها که به نظریه جنبشی گازها انجامید، روی ترمودینامیک کار کرد و چندین فرمول بنیادی را پیش نهاد. در ترمودینامیک، روابط ماکسول از آثار اوست. بزرگ‌ترین دستاورد ماکسول، کشف و فرمول بندیِ معادلات حاکم بر الکترومغناطیس بود. او نخستین کسی بود که نشان داد نور، موج الکترومغناطیسی است، و امواج الکترومغناطیسی امروزی را پیش‌بینی کرد. ماکسول چندین سال بر اثر بیماری خانه‌نشین شد. او در ۳۰ سالگی، تقریباً بیشتر کارهایش را
شد. او در ۳۰ سالگی، تقریباً بیشتر کارهایش را به انجام رسانده‌بود و در ۴۸ سالگی درگذشت.
کارل گئورگ بوشنر (آلمان ۱۸۱۳ – ۱۸۳۷) نویسنده، شاعر، پزشک و انقلابی آلمانی بود. زندگی. گئورگ بوشنر سال ۱۸۱۳ در منطقه گودلاو در نزدیکی دارمشتات متولد شد. او در خانواده‌ای زاده شد که تمام اعضای آن تحصیل کرده و سرشناس بودند. بوشنر در مدرسه‌ای تحصیل کرد که به زبان‌های فرانسه، ایتالیا و انگلیسی توجه خاصی می‌کرد. او در استراسبورگ در رشته پزشکی تحصیل کرد. در ۱۵ سالگی به سیاست علاقه‌مند شد و به تدریج به یک فعال سیاسی تبدیل شد. او از نوجوانی به مطالعه فلسفه و تاریخ انقلاب فرانسه پرداخت. او به دلیل فعالیت‌های سیاسی
انقلاب فرانسه پرداخت. او به دلیل فعالیت‌های سیاسی خود در سال‌های آغاز جوانی به زوریخ تبعید شد و همان‌جا در ۲۴سالگی از تیفوس مُرد. فعالیت سیاسی. بوشنر جز اولین دموکراتهای انقلابی در اروپا به‌شمار می‌آید. هنگامی که او شب‌نامه موسوم به پیام ایالتی را پخش می‌کرد مارکس تنها ۱۵ سال داشت. این جزوه انقلابی، پیش از انتشار مانیفست کمونیست، مورد توجه رهبران انقلاب آلمان قرار گرفت. از دیگر آثار اجتماعی بوشنر مرامنامه حقوق بشر است که در تاریخ مبارزات اجتماعی اهمیتی به اندازه مانیفست کمونیسم دارد. شعار معروف صلح برای
اندازه مانیفست کمونیسم دارد. شعار معروف صلح برای کلبه‌ها - جنگ به درون کاخ‌ها از شعارهای بوشنر است. آثار. او در زمان حیاتش سه نمایشنامه نوشت. معروفترین آن‌ها "وویتسک" (۱۸۳۷) است. در زمان حیات بوخنر به نمایشنامه‌هایش توجه چندانی نشد و تازه پنجاه سال پس از مرگش بود که گروه‌های نمایشی شروع به اجرای آثارش کردند. با مرگ بوخنر نمایشنامه وویتسک ناتمام ماند. البته این نمایشنامه تا هدف مخصوصش پیش رفته بود (قتل زن وویتسک توسط او). وویتسک داستان سربازی است که گماشته یک افسر است و سر و صورت درجه داران را اصلاح می‌کند.
افسر است و سر و صورت درجه داران را اصلاح می‌کند. او با زن فاحشه‌ای که بچه هم دارد آشنا می‌شود. وویتسک مذهبی و خیالاتی است و در ذهنش توهم‌های بسیار به وجود می‌آید مانند صداها. زن او با یک درجه دار جوان رابطه نامشروع برقرار می‌کند و وویتسک زنش را می‌کشد. نمایشنامه در همین‌جا – به علت مرگ بوخنر – ناتمام می‌ماند. دربارهٔ بوخنر نوشته شده که در نمایش نامه‌هایش چپ‌گرایی و بدبینی و پوچ بینی موج می‌زند. در وویتسک جملاتی است که آن را تبدیل به نمایشنامه سیاسی کرده: "چیزی جز کار در آفتاب وجود ندارد. ما فقرا حتی هنگامی
جز کار در آفتاب وجود ندارد. ما فقرا حتی هنگامی که خوابیده‌ایم عرق می‌ریزیم. "پس از اینکه زن وویتسک می‌میرد، رنگ سیاسی نمایشنامه از بین می‌رود و رنگ ملودرام به خود می‌گیرد. اغلب آثاری که از بوشنر باقی‌مانده، نمایشنامه هستند. او را از پایه‌گذاران نمایشنامه نویسی مدرن اروپا می‌دانند. اقتباس سینمایی. از نمایشنامه‌های او بارها اقتباس سینمایی شده‌است. از نمایشنامه وُیتسک ۱۲ بار فیلم سینمایی ساخته شده که معروفترین آن‌ها به کارگردانی ورنر هرتزوگ بوده‌است. ایران. داریوش مهرجویی در سال ۱۳۵۱ از نمایشنامه وویتسک،
داریوش مهرجویی در سال ۱۳۵۱ از نمایشنامه وویتسک، فیلمنامه‌ای به نام پستچی فراهم آورد. از این فیلمنامه فیلم پستچی را می‌سازد که از شاهکارهای سینمای ایران به‌شمار می‌رود. جایزه ادبی گئورگ بوشنر. از سال ۱۹۲۳ جایزه‌ای به یاد گئورگ بوشنر تأسیس شد که تنها به هنرمندانی اهداء می‌شد که در شهر و ایالت هسن متولد شده باشند. اما از سال ۱۹۵۱ این جایزه هر ساله از سوی آکادمی زبان و شعر آلمان به یکی از نویسندگان و شاعران آلمانی زبان اهداء می‌شود. ارزش این جایزه ۴۰ هزار یورو است و معتبرترین جایزه ادبی در آلمان به‌شمار
یورو است و معتبرترین جایزه ادبی در آلمان به‌شمار می‌رود. تاکنون نویسندگان مهمی این جایزه را دریافت کرده‌اند. گوتفرید بن، پاول سلان، اینگه‌بورگ باخمن، الیاس کانتی، پتر هاندکه، ماکس فریش، اریش فرید، گونتر گراس، هاینریش بل از برندگان این جایزه در سال‌های بعد از جنگ جهانی دوم هستند.
ازبکستان پرجمعیت‌ترین کشور واقع در منطقهٔ آسیای مرکزی است. پایتخت این کشور، شهر تاشکند نیز پرجمعیت‌ترین شهر این منطقه محسوب می‌شود. ازبکستان مجموعاً ۱۲۰ شهر را در خود جای داده است که این شهرها در ۱۴ بخش این کشور (شامل ۱۲ ولایت، جمهوری خودمختار قره‌قالپاقستان و قلمرو مستقل تاشکند) پراکنده شده‌اند. فهرست شهرهای ازبکستان و جمعیت آن‌ها در سال ۲۰۱۶ به شرح زیر است:
خارطوم پایتخت و دومین شهر بزرگ کشور سودان و نیز مرکز ایالت خارطوم است. با جمعیتی بالغ بر ۶٬۳۴۴٬۳۴۸ نفر، منطقه کلان‌شهری خارطوم بزرگ‌ترین در سودان به شمار می‌رود. خارطوم در هم‌ریزگاه نیل سفید – که از دریاچه ویکتوریا به سمت شمال جریان دارد – و نیل آبی، که از دریاچه تانا در اتیوپی به سمت غرب جریان می‌یابد، واقع شده است. این منطقه کلان‌شهری به سه بخش تقسیم می‌شود: خارطوم، خارطوم بحری و ام درمان که با پل‌هایی به یکدیگر متصل هستند. محل تلاقی دو نیل به «المقرن» آوازه دارد. خارطوم در سال ۱۸۲۱ توسط محمدعلی پاشا، در
دارد. خارطوم در سال ۱۸۲۱ توسط محمدعلی پاشا، در شمال شهر باستانی سوبا تأسیس شد. در سال ۱۸۸۲، امپراتوری بریتانیا کنترل دولت مصر را به دست گرفت و اداره سودان را به مصریان واگذار کرد. در جریان نهضت مهدیون، بریتانیایی‌ها تلاش کردند پادگان‌های انگلیسی-مصری را از سودان تخلیه کنند، اما محاصره خارطوم در سال ۱۸۸۴ منجر به تصرف شهر توسط نیروهای مهدی و قتل‌عام پادگان مدافع شد. در سال ۱۸۹۸، بریتانیایی‌ها مجدداً خارطوم را تصرف کرده و آن را به عنوان مرکز حکومت سودان انگلیسی-مصری تا سال ۱۹۵۶ تعیین کردند. در سال ۱۹۵۶،
تا سال ۱۹۵۶ تعیین کردند. در سال ۱۹۵۶، خارطوم به عنوان پایتخت سودان مستقل تعیین شد. در سال ۱۹۷۳، سه گروگان در جریان حمله به سفارت عربستان در خارطوم کشته شدند. در سال ۲۰۰۸، جنبش عدالت و برابری در چارچوب جنگ دارفور با نیروهای مسلح سودان در خارطوم درگیر شد. در سال ۲۰۱۹، کشتار خارطوم در جریان انقلاب سودان رخ داد. در سال ۲۰۲۳، شهر شاهد نبرد خارطوم در جریان جنگ داخلی سودان بین نیروهای مسلح و نیروهای پشتیبانی سریع بود که فرودگاه بین‌المللی خارطوم و سایر نقاط مهم را تحت تأثیر قرار داد. خارطوم مرکز اقتصادی و تجاری
تحت تأثیر قرار داد. خارطوم مرکز اقتصادی و تجاری در شمال آفریقا است و خطوط ریلی از پورت سودان و الابیض به آن متصل هستند. این شهر توسط فرودگاه بین‌المللی خارطوم خدمات‌رسانی می‌شود و فرودگاه بین‌المللی جدید خارطوم در دست ساخت است. چندین مؤسسه ملی و فرهنگی در خارطوم و منطقه کلان‌شهری آن قرار دارند، از جمله موزه ملی سودان، موزه خانه خلیفه، دانشگاه خارطوم و دانشگاه علم و صنعت سودان. ریشه‌شناسی. در زبان فارسی از چند دهه پیش تصمیم گرفته شد که نام این شهر را به‌جای خرطوم به فارسی خارطوم بنویسند تا با «خرطوم فیل»
خرطوم به فارسی خارطوم بنویسند تا با «خرطوم فیل» اشتباه گرفته نشود. خاستگاه نام «خارطوم» نامشخص است. برخی پژوهشگران بر این باورند که این نام از کلمات زبان دینکا «khar-tuom» (گویش دینکا-بور) یا «khier-tuom» (در گویش‌های مختلف دینکا) گرفته شده که به معنای «محل تلاقی رودخانه‌ها» است. این نظریه با گزارش‌های تاریخی که سرزمین اصلی دینکا را در سودان مرکزی (حدود خارطوم امروزی) در قرون ۱۳ تا ۱۷ میلادی قرار می‌دهند، همخوانی دارد. یکی از ریشه‌شناسی‌های عامیانه این است که نام «خارطوم» از کلمه عربی «خرطوم» به معنای
است که نام «خارطوم» از کلمه عربی «خرطوم» به معنای «خرطوم فیل» یا «شلنگ» گرفته شده که احتمالاً به نوار باریکی از زمین بین نیل آبی و نیل سفید اشاره دارد. کاپیتان جیمز آگوستوس گرنت، که در سال ۱۸۶۳ با اکسپدیشن جان هنینگ اسپک به خارطوم رسید، معتقد بود که نام «خارطوم» احتمالاً از کلمه عربی «قرطم» به معنای «گلرنگ» گرفته شده که به‌طور گسترده در مصر برای استخراج روغن به عنوان سوخت کشت می‌شد. برخی محققان حدس می‌زنند که این نام از کلمه نوبی «Agartum» به معنای «محل اقامت آتوم» گرفته شده باشد؛ آتوم خدای آفرینش در فرهنگ
آتوم» گرفته شده باشد؛ آتوم خدای آفرینش در فرهنگ نوبی و مصر باستان است. دیگر محققان بجه پیشنهاد می‌کنند که «خارطوم» از کلمه بجه‌ای «hartoom» به معنای «تلاقی» مشتق شده است. جامعه‌شناس وینسنت جی. داناوان اشاره می‌کند که در زبان نیلی «Maa» متعلق به مردم ماسای، کلمه «khartoum» به معنای «ما به دست آورده‌ایم» است و مکان جغرافیایی خارطوم جایی است که طبق سنت شفاهی ماسای، نیاکان آن‌ها برای اولین بار گاو به دست آوردند. تاریخچه. تاریخچه این شهر به سال ۱۸۲۱ بازمی‌گردد که ارتش مصر در جای کنونی این شهر یک پاسگاه
که ارتش مصر در جای کنونی این شهر یک پاسگاه دورافتاده ساخت. سپس این شهر با خرید و فروش برده رونق پیدا کرد.
کمبریج، شهری دانشگاهی و مرکز اداری استان کمبریج‌شایر در انگلستان است. این شهر در ناحیه انگلیای شرقی و در کناره رود کم و در حدود ۸۰ کیلومتری شمال لندن واقع شده است. بر پایه سرشماری سال ۲۰۱۸ جمعیت کمبریج بالغ بر ۱۲۵٬۷۵۸ نفر شامل ۳۰۰۰۰ نفر دانشجو می‌شود. کمبریج پس از پیتربورو دومین شهر پرجمعیت استان کمبریج‌شایر و پنجاه و چهارمین شهر بزرگ بریتانیا به حساب می‌آید. تاریخچه. شواهد باستان‌شناسی مبنی بر زیست انسان‌ها در عصر برنز و دوران رومیان در این ناحیه موجود است. در زمان وایکینگ‌ها این شهر به یکی از مراکز مهم
در زمان وایکینگ‌ها این شهر به یکی از مراکز مهم تجاری مبدل گشت. قوانین شهرداری از سده ۱۲ میلادی در کمبریج حاکم بوده گرچه تا سال ۱۹۵۱ میلادی عنوان شهر به آن اعطا نشده بود. کمبریج شهرت خود را بیشتر به واسطه دانشگاه کمبریج کسب کرده است که در سال ۱۲۰۹ تأسیس و همواره یکی از پنج دانشگاه برتر دنیا بوده است. از دیدنی‌ها و مکان‌های مشهور این شهر می‌توان آزمایشگاه کاوندیش، عبادتگاه کینگز کالج و کتابخانه مرکزی دانشگاه که همه جزئی از دانشگاه هستند را نام برد. دموگرافی. بافت جمعیت در کمبریج به‌طور قابل ملاحظه‌ای در ایام
جمعیت در کمبریج به‌طور قابل ملاحظه‌ای در ایام و ترم دانشگاه تغییر می‌کند، بنابراین سنجش آن می‌تواند مشکل باشد. در سرشماری سال ۲۰۰۱ که در طول دوره تحصیلی برگزار شد، ۸۹٫۴۴ درصد از ساکنان کمبریج خود را سفیدپوست معرفی کردند، در مقایسه با میانگین ملی که ۹۲٫۱۲ درصد است. در بین جمعیت دانشگاه، ۸۴ درصد از دانشجویان مقطع کارشناسی و ۸۰ درصد از فارغ التحصیلان به عنوان سفیدپوست (شامل دانشجویان داخلی و خارجی) شناخته شدند.
فریدون تنکابنی ( – ) نویسنده و طنزپرداز ایرانی بود. تنکابنی از اعضای بنیان‌گذار کانون نویسندگان ایران بود؛ او در سال ۱۳۵۸ به دلیل حمایت از حزب توده ایران، همراه با چهار عضو دیگر از این نهاد کنار گذاشته شد. تنکابنی در سال ۱۳۶۲ با سرکوب اعضا و هواداران حزب توده، ایران را به مقصد آلمان ترک کرد و نوشته‌های خود را در نشریات گوناگون یا به صورت کتاب منتشر کرد. تنکابنی نخستین داستان خود "مردی در قفس" را در آغاز دهه ۱۳۴۰ نوشت و پس از آن در طول همکاری با نشریات به طنز سیاسی گرایش پیدا کرد. به نظر برخی منتقدان، به
طنز سیاسی گرایش پیدا کرد. به نظر برخی منتقدان، به سخره گرفتن حاکمان از ویژگی آثار او است. بطوریکه انتشار "یادداشت‌های شهر شلوغ" در سال ۱۳۴۸ موجب شد بازداشت او شد. زندگی. پیش از انقلاب. فریدون تنکابنی در سال ۱۳۱۶ در خانواده‌ای فرهنگی در تهران زاده شد. پدرش دبیر و مدیر دبیرستان و مادرش آموزگار بود. خود او نیز پس از پایان تحصیل، دبیر زبان و ادبیات فارسی شد. تنکابنی نوشتن را در دهه ۱۳۳۰ آغاز کرد. او در سال ۱۳۴۰ نخستین داستان خود را به نام "مردی در قفس" منتشر کرد که لحنی رمانتیک داشت. این کتاب از دید نگارش،
کرد که لحنی رمانتیک داشت. این کتاب از دید نگارش، حرفه‌ای نبود. اما پرداختن طنزآمیز با موضوعات روز رویکرده تازه‌ای بود. اما انتشار کتاب "اسیر خاک" در سال ۱۳۴۱ با امضای «ف. ت. آموزگار» جایگاه او را به عنوان یک نویسنده تثبت کرد. او سپس با نشریات ادبی ایران به همکاری پرداخت. نوشته‌های او بیشتر گرایش طنز داشتند. کتاب "ستاره‌های شب تیره" در سال ۱۳۴۷ دیگر نوشته او بود. پس از انتشار "یادداشت‌های شهر شلوغ" در سال ۱۳۴۸ ساواک این کتاب را توقیف و خود او را نیز بازداشت کرد. تنکابنی در دادگاه نظامی محاکمه و به شش ماه
کرد. تنکابنی در دادگاه نظامی محاکمه و به شش ماه زندان محکوم شد. اما عملا بیش از این مدت در زندان نگاه داشته شد. زندان باعث شد تنکابنی در لحن خود بی‌پرواتر شود. او پس از آزادی، کتاب "اندوه سترون بودن" را بدون مجوز وزارت فرهنگ و هنر منتشر کرد. با انتشار این کتاب ساواک او را دوباره دستگیر کرد و به دلیل داشتن سوءپیشینه، در همان دادگاه نظامی به دو سال زندان محکوم شد. او پس از زندان، اجازه کار معلمی نیافت و به بخش اداری آموزش منتقل شد. تنکابنی از سخنرانان شبهای نویسندگان و شاعران ایران معروف به ده شب شعر انستیتو
و شاعران ایران معروف به ده شب شعر انستیتو گوته در سال ۱۳۵۶ بود. سختگیری ساواک در مورد آثار فریدون تنکابنی به جایی رسید او دیگر اجازه انتشار کتاب نداشت، اما پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ کتاب‌های او بار دیگر منتشر شدند. اخراج از کانون نویسندگان ایران. تنکابنی از اعضای بنیان‌گذار کانون نویسندگان ایران در سال ۱۳۴۸ بود. این انجمن از نهادهای وابسته به حزب توده ایران به‌شمار می‌رفت. او در برخی دوره‌های این تشکل در هیئت دبیران آن حضور داشت. در سال ۱۳۵۸ خورشیدی، هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران که عبارت از باقر پرهام، احمد
نویسندگان ایران که عبارت از باقر پرهام، احمد شاملو، محسن یلفانی، غلامحسین ساعدی و اسماعیل خوئی بودند تصمیم به اخراج فریدون تنکابنی، م.ا. به‌آذین، سیاوش کسرائی، هوشنگ ابتهاج و برومند گرفتند. این تصمیم نهایتاً به تأیید مجمع عمومی کانون نویسندگان ایران رسید و منجر به اخراج کل عناصر توده‌ای، به همراه این پنج تن از کانون نویسندگان ایران شد. فرار به آلمان. در سال ۱۳۶۲ و یورش حاکمیت جمهوری اسلامی برای دستگیری اعضا و هواداران حزب توده به اتهام جاسوسی، تنکابنی فراری شد و در اواخر همان سال ناگزیر از کشور گریخت.
شد و در اواخر همان سال ناگزیر از کشور گریخت. تنکابنی از راهی ناهموار و دشوار خود را به آلمان غربی رساند و تا آخر عمر خود در شهر کلن زندگی کرد. او در آلمان نیز تا مدتی با حزب توده رابطه داشت اما سرانجام از فعالیت‌های حزبی دست کشید. تنکابنی با طنز سیاسی خود به ویژه از اواخر دهه ۱۳۴۰ تا پایان ۱۳۵۰ خوانندگان بیشمار داشت. از میان هجده کتابی که او منتشر کرد به ویژه کتاب‌های "یادداشت‌های شهر شلوغ"، "ستاره‌های شب تیره" و "اندوه سترون بودن" شهرت بیشتری دارند. او در خارج از ایران به فعالیت مطبوعاتی خود ادامه داد و
خارج از ایران به فعالیت مطبوعاتی خود ادامه داد و نوشته‌های خود را در نشریات گوناگون یا به صورت کتاب منتشر کرد. تنکابنی در آثار خود بیشتر به انتقاد اجتماعی و زندگی بی‌امید معلمان و کارمندان می‌پرداخت. زندگی شخصی. تنکابنی سه دختر و یک پسر به نام‌های بیتا، ترگل، پریسا و کیوان داشت.
مهشید امیرشاهی (۲۰ فروردین ۱۳۱۶ در کرمانشاه -)، نویسنده، طنزپرداز، مترجم و روزنامه‌نگار ایرانی ساکن پاریس است. او فعالیت ادبی خود را از نوجوانی آغاز کرد ولی نخستین آثار منتشرشده از او چند مجموعه داستان در دههٔ ۱۳۴۰ شمسی است. در دوران انقلاب ۱۳۵۷ او تنها کسی از میان روشنفکران بود که از دولت شاپور بختیار حمایت و با روح‌الله خمینی مخالفت کرد، پس از انقلاب از ایران رفت و فعالیت ادبی را خارج از ایران ادامه داد. مجموعه داستان‌های "کوچه بن‌بست"، "سار بی‌بی خانم" و … در پیش از انقلاب، همچنین دو رمان "در سفر" و "در
… در پیش از انقلاب، همچنین دو رمان "در سفر" و "در حضر" و رمان چهارجلدی "مادران و دختران" در تبعید از جمله آثار امیرشاهی هستند. در سال ۲۰۱۳ جایزهٔ بیتا به او اعطا شد. زندگی. تولد و خانواده. مهشید امیرشاهی در تاریخ ۲۰ فروردین ۱۳۱۶ (۹ آوریل ۱۹۳۷) در کرمانشاه زاده شد. او دومین دختر از سه دختر امیر امیرشاهی و مولود خانلری است. پدرش از قضات عالی‌رتبه و بازنشستهٔ دادگستری بود و مادرش از فعالان سیاسی و زنان برجستهٔ دوران خود بود. پدر وی با بسیاری از رجال دوران آشنایی و رفت‌وآمد داشت و مادرش به دلیل خویشاوندی و
و رفت‌وآمد داشت و مادرش به دلیل خویشاوندی و گرایش‌های سیاسی با برخی از پایه‌گذاران حزب توده نظیر عبدالصمد کامبخش، اختر کامبخش، نورالدین کیانوری، مریم فیروز و احسان طبری ارتباط داشت. شهرآشوب امیرشاهی خواهر بزرگ او است. تحصیلات ابتدایی و بخشی از دبیرستان را در مدارس فیروزکوهی و نوربخش انجام داد. سپس به شبانه‌روزی چارتر تاورز در ساسکس انگلستان رفت و بعد از اخذ A Level و O Levelهای لازم در دانشگاه لندن Woolwich Polytechnic به تحصیلات در رشتهٔ فیزیک ادامه داد. وی در تمام دورهٔ تحصیل خود شاگردی ممتاز بود. آغاز
وی در تمام دورهٔ تحصیل خود شاگردی ممتاز بود. آغاز فعالیت شغلی و ادبی. پس از بازگشت به ایران در ابتدا (در سال‌های ۱۹۶۰ میلادی) فیزیک و ریاضی تدریس کرد. در اوقات فراغت به ترجمهٔ آثار ادبی مشغول بود. هنگامی که ترجمهٔ اثری از جیمز تربر را برای انتشار به مؤسسه انتشارات فرانکلین برد، از او دعوت به همکاری به عمل آمد و در آن مؤسسه به عنوان ویراستار کتاب‌های ادبی و علمی مشغول به کار شد. سپس با یاری نقاشان همکارش از جمله نورالدین زرین کلک و پرویز کلانتری، برنامهٔ انتشار کتاب‌های کودکان را در آنجا پایه‌ریزی کرد. او
کتاب‌های کودکان را در آنجا پایه‌ریزی کرد. او در این سمت کتاب‌های متعددی برای کودکان و نوجوانان ترجمه کرد. این ترجمه‌ها دو سال پیاپی از سوی شورای کتاب کودک به عنوان بهترین ترجمه‌های سال انتخاب شد. گرچه داستان‌نویسی را در نوجوانی شروع کرده بود، انتشار آثار خلاقانه‌اش را نیز طی سال‌های اشتغالش در فرانکلین آغاز کرد. خود وی در بارهٔ شروع نویسندگیش در مقدمه‌ای بر داستان خوانی در دانشگاه پنسیلوانیا می‌گوید: «... بیشترین قصه‌های اولین مجموعهٔ داستانم [کوچهٔ بن‌بست] بین ۱۵ و ۱۷ سالگی من نوشته شده است و تاریخ انتشار
بین ۱۵ و ۱۷ سالگی من نوشته شده است و تاریخ انتشار دیگر مجموعه‌ها به تاریخ نگارش آن‌ها نزدیک است.» و در بارهٔ آغاز انتشار آثارش در مصاحبه‌ای با نشریهٔ نیمروز گفته است: «وقتی من وارد میدان شدم کسانی بودند که نامی درعالم نویسندگی داشتند، مثل صادق چوبک، ابراهیم گلستان، جلال آل احمد، بزرگ علوی، رسول پرویزی و شاید چند نفر دیگر. عده‌ای هم تازه داشتند نامی کسب می‌کردند، مثل بهرام صادقی، غلامحسین ساعدی، احمد محمود، اسماعیل فصیح، علی‌محمد افغانی و تقی مدرسی. و چند نفری هم کم و بیش هم‌زمان با من کارشان را شروع کردند،
هم کم و بیش هم‌زمان با من کارشان را شروع کردند، مثل هوشنگ گلشیری، محمود دولت‌آبادی و نادر ابراهیمی و بعضی دیگر.» داستان‌های کوتاه. بین سال‌های ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۹ پنج مجموعهٔ داستان کوتاه از مهشید امیرشاهی شامل کوچهٔ بن‌بست، سار بی بی خانم، بعد از روز آخر، به صیغهٔ اول شخص مفرد، منتخب داستان‌ها به چاپ رسید. برخلاف عرف معمول نویسندگان داستان‌های کوتاه ایران، از بین داستان‌های منتشر شده در این مجموعه‌ها فقط سه تای آن‌ها پیشاپیش در نشریات چاپ شده است. نام، شهرت، شمارهٔ شناسنامه اول بار به تقاضای دانشجویان دانشگاه
شناسنامه اول بار به تقاضای دانشجویان دانشگاه شیراز در نشریهٔ آن‌ها (آبنوس) منتشر شد. لابیرنت به تقاضای محمود خوشنام اول بار در ماهنامهٔ رودکی منتشر شد. صدای مرغ تنها به تقاضای غلامحسین ساعدی اول بار در فصلنامهٔ الفبا منتشر شد. منتقدان در نقدهایی که در بارهٔ داستان‌های کوتاه وی نوشته‌اند بر استقلال سبک، موفقیت در شخصیت پردازی و طنز او انگشت نهاده‌اند. جلال ستاری می‌گوید: «مهشید امیرشاهی بی‌گمان از بهترین قصه نویسان ماست… همهٔ آدم‌های داستان‌های مهشید در جای خودشان «محق» اند و ما می‌پذیریم که هر یک کاری جز
خودشان «محق» اند و ما می‌پذیریم که هر یک کاری جز آنچه کرد نمی‌توانست کرد و چیزی جز آنچه گفت نمی‌توانست گفت. احساس حقانیت آدم‌های قصه (چه خوب و چه بد) موجب می‌شود که ما آن‌ها را اگر دوست هم نداریم دست کم قبول داریم. من توفیقی بزرگ‌تر از این در کار قصه‌نویسی نمی‌شناسم.» نجف دریابندری از «سلامت نثر»، «چابکی قلم»، «لطافت و ظرافت فکر»، «اختصار در توصیف»، «تیزی گوش» در ثبت و ضبط مکالمات… مهشید امیرشاهی حرف می‌زند و می‌گوید: «این‌ها صفاتی است که در کمتر نوشته‌ای از محصولات ادبی امروز ما دیده می‌شود.» صفتی را که
از محصولات ادبی امروز ما دیده می‌شود.» صفتی را که بیش از همه ارج می‌نهد: «سادگی و سلامت بیان نویسنده است که از هیچ‌کدام از راه و رسمهایی که در سالهای اخیر در بارهٔ قصه‌نویسی معمول بوده است متأثر نیست و از سرچشمه‌ای کاملاً مستقل آب می‌خورد.» پرویز نقیبی در ضمیمهٔ ادبی روزنامهٔ آیندگان به خاطر «صمیمیت، طنز، زنانگی، غرور» ی که در نوشته‌های مهشید امیرشاهی دیده است خود را «منت پذیر نویسنده» می‌خواند و اضافه می‌کند: «خانم امیرشاهی در شرح پردازی روزهای رنگین کودکی توانایی خاص دارد، تخیل پاک و پرنفس کودکی را گویی