payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بر لرستان و ایلام حکومت می‌کردند و از سال۵۷۰ تا ۱۰۰۶ اتابکان لر بر لرستان و پشتکوه حکومت کرده‌اند. تا آن که با کشته شدن شاهوردی خان واپسین حکمران اتابکان لر به دست شاه عباس یکم در آن سال حکومت بر این ناحیه و از سوی شاه عباس به حسین‌خان، نخستین والی از والیان پشتکوه داده شد. غلامرضا خان ابوقاره، آخرین والی این دودمان نیز در سال ۱۳۰۷ و از سوی رضاشاه به‌صورت تقریباً مسالمت‌آمیزی از حکومت برکنار شد. از سال ۱۳۰۹ شمسی در تقسیمات کشوری، ایلام بخشی از استان پنجم یعنی کرمانشاه گردید. ایلام در دوران جنگ ایران و عراق
کرمانشاه گردید. ایلام در دوران جنگ ایران و عراق آسیب فراوانی دید؛ به‌طوری‌که ۳۴٬۷۷۲ واحد مسکونی در سطح استان به کلی ویران شد. پس از اسلام. نواحی را که ما امروز همدان و کرمانشاه و دینور و نهاوند و ایلام گوییم در قدیم ماه می‌نامیدند و در ویس و رامین این لفظ استفاده شده‌است. این باقی ماندهٔ «ماد» و «مای» قدیم است که مرکز مملکت مادی باشد. عرب بعد از فتح این قسمت از ایران این لفظ را به کار بردند منتهی دو ماه قائل شدند و برای ماه نیز معنای دیگری که بعد در کتب جغرافیا معمول گردید تصور کردند و گفتند ماه الکوفه و
معمول گردید تصور کردند و گفتند ماه الکوفه و ماه البصره و مجموع را «ماهات» نام نهادند. از ماه کوفه مرادشان دینور و کرمانشاهان تا حلوان بود و از ماه بصره مرادشان نهاوند و صیمره بود. (از سبک‌شناسی ج ۱ ص ۲۶). مسکن قوم ماد را نیز «ماد» می‌نامیدند و همین کلمه است که در پهلوی و پارسی (و نیز در تعریب) «ماه» شده. ابوریحان بیرونی در کتاب الجماهر (ص ۲۰۵) نوشته: ماه عبارت است از زمین جبل و «ماهین» عبارت است از ماه بصره که دینور باشد و ماه کوفه که نهاوند باشد و اغلب به آن دو «ماه سبذان» را افزایند و جمله را «ماهات»
به آن دو «ماه سبذان» را افزایند و جمله را «ماهات» نامند و بسا نهاوند را به «ماه دینار» یاد کنند. (از حاشیهٔ برهان چ معین). کلمهٔ ماه صورت تغییر یافتهٔ «ماد» اسم قوم و مملکت غربی ایران بوده‌است. در کتاب پهلوی کارنامک اردشیر بابکان این کلمه به همان ترکیب قدیم خود «مادیک» = «ماد» آمده اما معمولاً در پهلوی ماه می‌گفته‌اند. در کتب مورخان و جغرافی دانان ایرانی و عرب غالباً به اسم ماه برمی‌خوریم ولی از دایرهٔ وسعت آن کاسته و به برخی از نواحی غربی ایران اطلاق می‌شده‌است.بعد از تمدن کردوئنه یا کردوئنا که در اطراف
از تمدن کردوئنه یا کردوئنا که در اطراف دریاچه وان بود، اولین مکانی که کرد خطاب شد جاییست که تقریباً مطابق با استان ایلام کنونی تا حدود خانقین کنونی در عراق بود. بعد از پنج سده از حکومت اعراب بر ایران، آل برزیکانی حسنویه کرد بر ایلام حکومت کردند. و حدود سه سده حکومت محلی منطقه در دست اتابکان بود. پس از سقوط اتابکان حکومت محلی منطقه به دست والیان افتاد، که بر تمام منطقه پشتکوه، ازجمله ایلام، حکومت می‌کردند. در ابتدا مقر حکومت والیان در قلعهٔ «فلک‌الافلاک» خرم‌آباد امروزی بود، اما در دوره قاجاریان به جهت
خرم‌آباد امروزی بود، اما در دوره قاجاریان به جهت تضعیف قدرت والیان و با توجه به اختلاف‌هایی که در امور مرزی، ایران و عثمانی به وجود آمده بود، حکومت ایلام از لرستان جدا و مقر والی، از قلعهٔ «فلک‌الافلاک» خرم‌آباد به «پشتکوه» که به ایلام اطلاق می‌شد، انتقال یافت و چون ایلام (پشتکوه) به خط مرزی ایران و عثمانی نزدیک تر بود، از تجاوز دولت عثمانی و تحریکات آنان پیشگیری به عمل می‌آوردند. پشتکوه را به دو قسمت تقسیم کرده‌اند که عبارت بوده از پشتکوه لرستان که از اسلام‌آباد تا دهلران را در بر می‌گرفت، پشتکوه خوزستان
تا دهلران را در بر می‌گرفت، پشتکوه خوزستان که از دهلران تا شوش را در بر می‌گرفت و بخشی از خاک خوزستان بود. در این منطقه دهات و خانه بسیاری نبود و بیشتر اهالی چادرنشین بودند. کردها که بیشتر طایفه‌های آن را تشکیل می‌دادند در شمال و لرها در جنوب زندگی می‌کردند. در دورهٔ قاجاریه، به‌جهت اهمیت لرستان این ولایت به دو منطقهٔ پشتکوه (استان ایلام امروزی) و پیشکوه (لرستان کنونی) با مرکزیت خرم‌آباد تقسیم گردید و چون ایلام در دامنه‌های غربی رشته‌کوه زاگرس و پشت لرستان امروزی (خرم‌آباد) قرار گرفته‌است و قسمتی از خاک
امروزی (خرم‌آباد) قرار گرفته‌است و قسمتی از خاک ایلام در کوه‌های کبیرکوه واقع شده‌است، لذا آن را پشتکوه نامیدند و پشتکوه همان ماسبذان (و مهر جانقذق) است. از این زمان حکومت از لرستان جدا اداره می‌شد و والیان ایلام مستقیماً از حکومت مرکزی ایران اطاعت می‌کردند. پس از انتقال مرکز حکومت والی به ایلام، به‌جهت پراکندگی مردم در دو ناحیهٔ «ده بالا» و «ده پایین» با همین عنوان از آن نام می‌بردند. پس از مرگ «حسن خان» والی، و به قدرت رسیدن «حسین قلی خان» مدت‌ها، شهر ایلام امروزی به این علت که مقر تابستانی والی بود به
امروزی به این علت که مقر تابستانی والی بود به «حسین‌آباد» پشتکوه معروف شد و از آن، به نام «حسین‌آباد» یاد شده‌است و تا مدت‌ها ایلام یکی از شهرستان‌های استان پنجم کشور (کرمانشاهان) بود. حکومت کردهای برزیکانی. بعد از تمدن کردوئنه یا کردوئنا که در اطراف دریاچه وان بود، اولین مکانی که کرد خطاب شد جاییست که تقریباً مطابق با استان ایلام کنونی تا حدود خانقین کنونی در عراق بود. بعد از پنج سده از حکومت اعراب بر ایران، آل برزیکانی حسنویه کرد بر ایلام حکومت کردند. و حدود سه سده حکومت محلی منطقه در دست اتابکان بود.
حدود سه سده حکومت محلی منطقه در دست اتابکان بود. ایلام حدود دو سده یکی از شهرهای مهم و تأثیرگذار در حکومت کردهای برزیکانی بود. ایلام در طول تاریخ همواره به عنوان یکی از مراکز مهم کرد زبان‌ها در ایران مطرح بوده‌است و حاکمیت لرهای فیلی برای دورانی بر آن دیار نتوانست بر کاهش تفاوت‌های فرهنگی و زبانی بین مردم آنجا و حاکمان لر آن موقع تأثیرگذار باشد و برخی نویسندگان هم با عنوان منطقه مهم کردنشین لرستان و ایران از آن یاد کرده‌اند که از نظر زبان و فرهنگ با حاکم‌های لر تفاوت‌های زیادی داشتنداز اوایل سده چهارم تا
لر تفاوت‌های زیادی داشتنداز اوایل سده چهارم تا اوایل سده ششم ایلام به عنوان یک شهر مهم برای مدتی هم به عنوان پایتخت فصلی خاندان حسنویه کرد درآمد. ایلام برای مدت زیادی هم به عنوان یکی از مناطق ایالت کرمانشاهان درآمد. حکومت والیان فیلی. گستره نام لرستان پیش از حکومت صفویان، سکونتگاه لرهای بختیاری، لرهای کهگیلویه و لرهای بویراحمدی را هم شامل می‌شد. اما پس از حکومت صفویان سکونتگاه لرهای بختیاری را منطقه بختیاری نام‌گذاری کردند و جغرافیای نام لرستان به حدود استان لرستان و ایلام کنونی محدود شد. این منطقه نیز در
لرستان و ایلام کنونی محدود شد. این منطقه نیز در حکومت قاجاریان به دو بخش پشتکوه و پیشکوه تقسیم شد. اما با این حال مردم پشتکوه ویژگی‌های فرهنگی و قومی خود را همچنان حفظ کردند. محمود میرزا قاجار در اوایل دوره قاجار در مورد تفاوت‌های مردم پشتکوه و پیشکوه لرستان می‌گوید: «خلق پشتکوه (ایلام) را چندان ربطی با اهل پیشکوه (لرستان) نیست.»حکومت هزاراسپیان به دو قسمت لر بزرگ و لر کوچک تقسیم شد. در نمودار زیر تقسیمات لرستان از ۳۰۰ هجری قمری تاکنون آورده شده‌است که این تقسیم‌بندی از زمان حکومت کردتبار هزاراسپیان است که
از زمان حکومت کردتبار هزاراسپیان است که به دو دسته لر بزرگ و کوچک تقسیم شده‌است. دوران معاصر. شورش ایل‌های کرد. با روی کار آمدن رضاشاه بر سر قدرت، یکی از کدخدایان ایل ملکشاهی به نام شاه‌محمد یاری کدخدای طایفه نقی در قیام سال ۱۳۰۸ هجری شمسی ایل‌های کرد در پشتکوه استان ایلام را رهبری نمود. در این قیام که هسته مرکزی آن ایل ملکشاهی بود. مردمی از ایل میشخاص، ایل ملخطاوی، ایل علی شروان بدره، ایل خزل، ایل شوهان، ایل دهبالایی، ایل ارکوازی، ایل عالی بیگی، ایل کُرد و … شرکت داشتند که تعداد کلی شرکت کنندگان در قیام
و … شرکت داشتند که تعداد کلی شرکت کنندگان در قیام را تا چهار هزار نفر تخمین زده‌اند. شاه محمد که نیروهایش اسلحه کافی در اختیار نداشتند، تعداد زیادی سلاح و مهمات از طریق خانقین و کردستان عراق جمع‌آوری کرد تا در نبرد علیه دولت و نظامیان استفاده نمایند. این عمل او نشان می‌دهد که شاه محمد و اسلافش با کردهای بارزانی که آن زمان تحت فرماندهی احمد بارزانی بودند رابطه گرم و صمیمانه‌ای داشته‌است. قیام با حرکت شرکت کنندگان از مرکز ایل ملکشاهی شهر ارکواز و تصرف حسین‌آباد پشتکوه که بعدها به شهر ایلام تغییر نام یافت و
پشتکوه که بعدها به شهر ایلام تغییر نام یافت و پیشروی بیش از ۱۰۰ کیلومتر تا تنگه رنو ایلام (تنگه‌ای در مسیر شهر ایلام به شهر کرمانشاه) ادامه داشت. هدف از پیشروی قیام کنندگان تسلط به شهرهای گیلان غرب، سومار، قصرشیرین و کرمانشاه و همراه نمودن مردم این شهرها با خود و گسترش قیام در سراسر غرب ایران بود. این قیام با خیانت رؤسای بعضی ایل‌ها و تجهیزات بی‌شمار ارتش رضاشاه که سرتیپ حاجعلی رزم‌آرا فرماندهی آن را به عهده داشت، پس از چندین روز درگیری خونین و کشته‌شدن تعدای از قیام‌کنندگان و کشته شدن تعدادی از نیروهای
از قیام‌کنندگان و کشته شدن تعدادی از نیروهای نظامی به سرانجام نرسید و شاه محمد یاری نیز با عفو روبرو شد. نماد استان ایلام. کوه قلاقیران (قلا در زبان کردی به معنای قلعه است) یکی از کوه‌های زیبای استان ایلام است که در شهرستان چوار قرار دارد. این کوه نماد این استان و همچنین شبکه استانی است. مردم. گروه‌های قومی. . در ایلام عشایر کرد چنان با هم درآمیخته‌اند که شناسایی آنان به این صورت آسان نیست. محمد امین زکی‌بگ در کتاب "زبدهٔ تاریخ کرد و کردستان" می‌نویسد: ایل‌های کرد استان ایلام: ایل‌ها و طایفه‌های لک در
ایل‌های کرد استان ایلام: ایل‌ها و طایفه‌های لک در استان ایلام: طایفه‌های لُر استان ایلام: طایفه‌های عرب استان ایلام : مردم عرب استان ایلام اکثراً در شهرستان دهلران و به خصوص در موسیان زندگی می‌کنند. زبان. کُردی ایلامی، گونۀ زبانی رایج در استان ایلام است كه گویشوران آن کُرد هستند؛ این گونه از نظر واجی، ساختواژی، ویژگیهای صرفی و نحوی و واژگانی با دیگر گونه‌های زبانی كردی رایج در استانهای همجوار استان ایلام در كشورهای ایران و عراق مشابه است.كُردها جمعیت اصلی استان ایلام را تشکیل می‌دهند و در شهرهای ایلام،
استان ایلام را تشکیل می‌دهند و در شهرهای ایلام، ایوان، ملکشاهی، چوار، مهران، سیروان، چرداول، بدره، دره‌شهر، آبدانان و دهلران ساكن هستند.لک زبان‌ها در بخش‌هایی از شهرستان‌های چرداول، شهرستان دره‌شهر و کل شهرستان هلیلان زندگی میکنند.بخشهایی از شهرهای دره‌شهر، دهلران و آبدانان لُرزبان، و درصدی از جمعیت موسیان و دشت‌عباس در شهرستان دهلران عرب‌زبان‌اند. واژه فیلی در بین مردم ایلام معروفیت بسیار ندارد. این را کردهای ساکن عراق به مناسبت سلطه والیان لرستان موسوم به فیلی بر ایلام، رواج داده‌اند و آن از مقوله مجاز
فیلی بر ایلام، رواج داده‌اند و آن از مقوله مجاز خاص و عام است (سارایی) علیرضا اسدی در کتاب خود چنین می‌آورد: «از مقایسهٔ واژگان ایرانی میانه (پهلوی اشکانی و پهلوی ساسانی) با واژگان کردی به این نتیجه می‌توان رسید که بسیاری از واژگان پهلوی اشکانی و ساسانی با این واژگان کردی هم ریشه‌اند. این هم آوایی در بسیاری از افعال، مفاهیم سیاسی، دینی، اجتماعی، مشاغل، اسامی خاص، اسامی عام و حتی اصطلاحات عامیانه دیده می‌شود». لهجه‌های گویش کردی ایلامی (کردی فیلی) عبارتند از: ملکشاهی: در شهرستان‌های ایلام، ملکشاهی و مهران
ملکشاهی: در شهرستان‌های ایلام، ملکشاهی و مهران خزلی: در بخش‌هایی از شهرستان‌های سیروان و چرداول آبدانانی (کُردَلی): در شهرستان‌های آبدانان(بخش مرکزی و سراب‌باغ)، دهلران (بخش مرکزی و زرین‌آباد) و دره‌شهر ایلامی: در شهرستان‌های ایلام، مهران، سیروان و چرداول بدره‌ای: بخش مرکزی شهرستان بدره مذهب. بخش اعظم جمعیت استان ایلام پیرو مذهب شیعه دوازده‌امامی است. اقلیتی از پیروان یارسان نیز در استان ایلام زندگی می‌کنند. هنری راولینسون که در ۱۸۳۶ از پشتکوه دیدن کرده بود، اغلب ایل‌های پشتکوه را «علی‌اللهی» معرفی کرد، که
اغلب ایل‌های پشتکوه را «علی‌اللهی» معرفی کرد، که به پیروان دین یارسان گفته می‌شود. برگی از نامداران و افتخارات استان ایلام. پروفسور جعفر دارابی پژوهشگر ممتاز و مهندس مکانیک سازمان فضایی ناسا پروفسور خشنود نوراللهی پژوهشگر دانشگاه هاروارد و استاد تمام مهندسی بهروز بوچانی نویسنده داریوش رضایی‌نژاد دانشمند هسته ای علی شادمان بازیگر نوید محمدزاده بازیگر پهلوان موسی خمیس سردار فتاح خان خزل مجتبی ملکی قهرمان وزنه‌برداری و پاورلیفتینگ افتخارات جنگ ۸ سالهٔ ایران و عراق درگذشت ۳۰۰۰ گلگون کفن استان ایلام و جدال
و عراق درگذشت ۳۰۰۰ گلگون کفن استان ایلام و جدال مستقیم و سینه ستبر و «والسابقون» جنگ ظالمانه و تحمیلی به مدت ۸ سال نخستین خط پدافندی جنگ تحمیلی نخستین پیروزی قاطع دفاع مقدس و آزاد سازی ۸۰۰ کیلومتر مربع تپه‌های لوبیاوش میمک با محوریت ایل بزرگ خزل روح‌الله شنبه ای؛ نخستین جانباخته جنگ ۸ ساله جمعیت. بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت استان ایلام در سال ۱۳۹۵ برابر با ۵۸۰۱۵۸ نفر بوده‌است که از این میان ۲۹۵۱۹۹ نفر مرد و ۲۸۴۹۵۹ زن بوده‌اند. این استان ۱۵۹۳۱۰ خانوار دارد. جمعیت شهرنشین این استان ۳۹۵۲۶۳ نفر است که
دارد. جمعیت شهرنشین این استان ۳۹۵۲۶۳ نفر است که ۶۸/۱۳ درصد استان را دربر می‌گیرد. استان ایلام کم جمعیت‌ترین استان ایران است. جمعیت شهرستان‌های این استان به تفکیک به‌صورت زیر است: بیشترین تراکم جمعیت در شهرستان ایلام و کمترین در شهرستان سیروان دیده می‌شود. بر اساس آمار نرخ بیکاری استان ایلام در پاییز ۱۳۹۷ ه‍.خ ۱۰٫۶ درصد بوده‌است. موقعیت اقتصادی و اجتماعی. ایلام نفتخیز است و چهار درصد منابع نفتی کشور را داراست و دارای گاز بسیاری نیز هست به‌طوری‌که پانزده درصد منابع گازی کل کشور در این استان قرار دارد و
درصد منابع گازی کل کشور در این استان قرار دارد و پالایشگاه گاز هم دارد، اما با وجود چنین ثروت هنگفتی، نیروی انسانی نخبه، شمار نیروی بیکار و ظلم به افراد توانایی بومی به‌ویژه قشر متخصص در استان ایلام من حیث المجموع زیاد است و این استان از محروم‌ترین، افسرده ترین و مظلوم ترین استان‌های کشور است. پتروشیمی ایلام با گذشت ۱۲ سال هنوز به فاز بهره‌برداری نرسیده‌است. چاه بانکول در منطقه چرداول از چندین دهه پیش تا اطلاع ثانوی پلمپ مانده است. خوشبختانه با توجه به اینکه استان ایلام دارای ۱۵ درصد از منابع گاز کشور است
استان ایلام دارای ۱۵ درصد از منابع گاز کشور است این استان طی ۵ سال اخیر بالاخره از نعمت بزرگ گاز شهری برخوردار شده‌است. در سال ۱۳۸۷ خورشیدی هفت شهرک صنعتی در استان ایلام فعال بود که بیش از ۴۵۰ واحد تولیدی و صنعتی مختلف در این شهرک‌ها فعال و دایر است. اما این آمار تا امروز رو به افول نهاده‌است. توسعه‌نیافتگی استان ایلام انتقادات بسیاری را به دنبال داشته‌است. در ۱۴ شهریور ۱۴۰۰ یکی از نمایندگان ایلام در مجلس شورای اسلامی ایران در نطق پیش از دستور خود با انتقاد از جایگاه این استان اعلام کرد که استان‌های کوچکی
از جایگاه این استان اعلام کرد که استان‌های کوچکی مانند ایلام در ایران «بر روی نیمکت ذخیرهٔ تقسیم ثروت و قدرت یا روی سکوی تماشاچیان» قرار داده‌شده‌اند. صنعت. در استان ایلام بیشتر فعالیت‌های اقتصادی بر روی دامداری و کشاورزی متمرکز شده‌است و زمینه‌های مساعدی نیز جهت پرورش زنبور عسل وجود دارد. بخش صنعت در این استان سهم بسیار ناچیزی از اشتغال را نسبت به بخش‌های کشاورزی و خدمات به خود اختصاص داده‌است. البته با توجه به گشایش مرز مشترک با عراق در شهرستان مهران افق‌های روشنی برای توسعه تجارت و توریسم بین‌المللی و
روشنی برای توسعه تجارت و توریسم بین‌المللی و ترانزیت کالا و مسافر وجود دارد، با گسترش پایانه مرزی مهران و توسعه آن عبور و مرور ماشین‌های سنگین در داخل شهر زیاد شده اما با تلاش شبانه‌روزی و بی‌وقفه مسئولان استان برنامه کمربندی ایلام بعد از نیم دهه افتتاح شد. از نظر منابع معدنی نیز عمدتاً شامل کانی‌های غیر فلزی است. این استان از نظر ذخایر نفت و گاز غنی است. فقر. بنابر برخی پژوهش‌های شایان توجه اخیر به سفارش دفتر طرح‌های پژوهشی «مؤسسهٔ عالی آموزش و پژوهش مدیریت و برنامه‌ریزی» اواسط دهه نود به مدت تقریبا ۲ سال
و برنامه‌ریزی» اواسط دهه نود به مدت تقریبا ۲ سال انجام شده‌است، نواحی شهری استان ایلام دارای نرخ سرشمار فقر به میزان ۱۶/۰ درصد و نواحی روستایی این استان دارای نرخ سرشمار فقر به میزان ۱۴/۱ درصد بوده‌اند. نرخ سرشمار فقر در پژوهش در شهرستان‌های استان ایلام به صورت زیر بوده‌است. گردشگری. شهرستان باستانی دره‌شهر با نام‌های قدیمی ماداکتو و سیمره درحال حاضر به‌دلیل دارا بودن قلعه‌ها و آثار تاریخی و طبیعی فراوان درمحدوده شهرستان، به عنوان قطب گردشگری استان ایلام محسوب می‌شود. شهر دره‌شهر در دوره ساسانیان یکی از
محسوب می‌شود. شهر دره‌شهر در دوره ساسانیان یکی از پایتخت‌های ایران بوده‌است. دره‌شهر همچنین به عنوان بزرگ‌ترین شهر تاریخی غرب کشور شناخته می‌شود. از دیگر نقاط گردشگری استان می‌توان به دریاچه‌های دوقلوی آبدانان، قلعه تاریخی پشت قلعه آبدانان (دوره ساسانیان)، انبارهای هزار در آبدانان (دوره ساسانیان)، آتشکده سیاهگل (دوره ساسانیان) و طاق شیرین و فرهاد در ایوان غرب، تنگ رازیانه، میان تنگ (مانشت)، شهر باستانی ماداکتو در درّه‌شهر، آتشکده چهار تاقی دره‌شهر، دره ارغوان در شمال شهر ایلام، دریاچه سد ایلام (چم گردلان)،
در شمال شهر ایلام، دریاچه سد ایلام (چم گردلان)، و چشمه‌های آب گرم دهلران، منطقه توریستی سرابکلان، آتشکده موشکان، قلعه سام و امامزاده پیرحسین و طاق رستم واقع در روستای زیبای زنجیره علیا، تنگه شمشه هلسم، شهر تاریخی گم گم در شیروان چرداول اشاره نمود. از لحاظ شرایط اقلیمی، مرداد ماه کمترین میزان مطلوبیت و مهر ماه بیشترین میزان مطلوبیت برای گردشگری را در استان ایلام دارا هستند. سوغاتی‌ها. گیوه، بژی برساق، کله کنجی، حلوای بگل، شله کینه، نان ساجی، نان پپگ، نان گرده، برنج عنبربو، بنه، روغن حیوانی، عسل کوهی و گلیم
برنج عنبربو، بنه، روغن حیوانی، عسل کوهی و گلیم برجسته. امکانات روستایی استان ایلام. استان ایلام در سال ۱۳۹۰ خورشیدی ۱۰۶۴ روستا داشت که از این تعداد ۶۶۸ روستا دارای جمعیت و سکنه و ۳۹۶ روستا خالی از سکنه هستند. از این تعداد روستا به ۶۰۹ روستا برق رسانی و بخ ۶۳ روستا نیز گازرسانی شده‌است. از مجموع این روستاها ۳۵۶ آبادی دارای تأسیسات آب سالم آشامیدنی بهداشتی و تصفیه آب هستند که زیر پوشش آب و فاضلاب روستایی قرار دارند و ۱۳۳ روستا که زیر ۲۰ خانوار هستند شبکه آبرسانی ندارند. راه‌های روستایی استان ایلام در سال
ندارند. راه‌های روستایی استان ایلام در سال ۱۳۹۰، ۱۰ هزار و ۵۷۱ کیلومتر جاده آسفالته و ۳۱ کیلومتر جاده شوسه و ۶۲ کیلومتر جاده خاکی و ۴ کیلومتر مالرو بود. در سال ۱۳۷۸، در ۲۰۱ روستا دهیار مشغول به کار بود. نرخ باسوادی نیز در مناطق روستایی استان ایلام در آن سال ۹/۸۱ درصد بود.
اتحاد ملی دهقانان (به سوئدی: "Jordbrukarnas Riksförbund") حزبی سیاسی در سوئد بود. حزب در سال ۱۹۱۵ تأسیس شد. رئیس حزب جوهانس نیلسون بود. حزب "Vårt land och folk" را منتشر می‌کرد. سازمان جوانان حزب "Svenska landsbygdens ungdomsorganisation" بود. در انتخابات مجلس ۱۹۱۷ حزب ۳ کرسی دریافت کرد.
کشتار دیر یاسین در ۹ آوریل ۱۹۴۸ رخ داد که در آن شبه‌نظامیان صهیونیست به روستای دیر یاسین در نزدیکی اورشلیم، فلسطین تحت قیمومت بریتانیا حمله کردند و حداقل ۱۰۷ روستایی فلسطینی از‌جمله زنان و کودکان را کشتند. این حمله عمدتاً توسط ایرگون و لحی انجام شد که توسط هگانا و پالماخ حمایت می‌شدند. این حمله با‌وجود موافقت روستا با پیمان عدم تعرض انجام شد. این واقعه در طول جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ رخ داد و یکی از ارکان اصلی نکبت و اخراج و فرار فلسطینیان در سال ۱۹۴۸ بود. صبح روز ۹ آوریل نیروهای ایرگون و لحی از جهات مختلف وارد
۹ آوریل نیروهای ایرگون و لحی از جهات مختلف وارد روستا شدند. نظامیان صهیونیست روستاییان عرب فلسطینی از‌جمله زنان و کودکان را با استفاده از سلاح گرم و نارنجک دستی در حالی که روستا را خانه به خانه از ساکنان آن خالی می‌کردند، کشتند. شبه‌نظامیان بی‌تجربه با مقاومت تعدادی از روستاییان مسلح مواجه شدند و تلفاتی متحمل شدند. هگانا مستقیماً از عملیات پشتیبانی کرد و مهمات و آتش پوششی تأمین کرد و دو جوخه پالماخ به‌عنوان نیروی کمکی وارد روستا شدند. تعدادی از روستاییان به اسارت گرفته شدند و قبل از اعدام به اورشلیم غربی
اسارت گرفته شدند و قبل از اعدام به اورشلیم غربی برده شدند. علاوه‌بر قتل و غارت گسترده، ممکن است مواردی از مثله کردن و تجاوز جنسی نیز وجود داشته باشد. برای چندین دهه اعتقاد بر این بود که ۲۵۴ عرب فلسطینی کشته شده‌اند، اگرچه شواهد موجود تعداد کشته‌ها را حدود ۱۱۰ نفر می‌داند. در پایان عملیات، همه اهالی روستا اخراج شدند. و هگانا کنترل روستا را به‌دست گرفت. در سال ۱۹۴۹ این روستا توسط اسرائیلی‌ها اسکان داده شد و بخشی از غفعات شائول شد. خبر این کشتار به‌طور گسترده منتشر شد و باعث ایجاد وحشت در میان فلسطینی‌ها در
منتشر شد و باعث ایجاد وحشت در میان فلسطینی‌ها در سراسر کشور شد و بسیاری خانه‌های خود را از ترس خشونت بیشتر نیروهای یهودی ترک کردند. این کشتار اخراج و فرار فلسطینیان در سال ۱۹۴۸ را به‌شدت تسریع کرد و عزم دولت‌های عربی برای مداخله را تقویت کرد، کاری که آن‌ها پنج هفته بعد و آغاز جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ انجام دادند. هگانا نقش خود را در این حمله انکار کرد و علناً کشتار را محکوم کرد و ایرگون و لحی را مقصر دانست و آژانس یهود برای فلسطین (که کنترل هگانا را در اختیار داشت) نامه عذرخواهی به پادشاه اردن
را در اختیار داشت) نامه عذرخواهی به پادشاه اردن فرستاد که عبدالله آن را رد کرد. چهار روز پس از کشتار دیر یاسین، در ۱۳ آوریل، حمله تلافی‌جویانه به کاروان پزشکی هداسا در اورشلیم به کشتار ۷۸ یهودی که بیشتر آن‌ها کادر پزشکی بودند، ختم شد. مطالب و مستندات مرتبط با این واقعه در ارتش اسرائیل همچنان محرمانه باقی مانده است. حمله. روز حمله. نیروی ایرگون از شرق و جنوب به دیر یاسین نزدیک شد و حدود ساعت ۴:۳۰ بامداد ۹ آوریل به حاشیه روستا رسید. قرار بود نیروهای لحی در همان زمان مواضع خود را در اطراف روستا بگیرند اما در
زمان مواضع خود را در اطراف روستا بگیرند اما در واقع دیر رسیدند. فرماندهان ایرگون هیچ راهی برای تماس با آن‌ها نداشتند و باید فرض می‌کردند که آن‌ها طبق برنامه پیش می‌روند. پایل و یک عکاس نیز همراه گروه بود. او می‌خواست توانایی‌های رزمی تجدیدنظرطلبان را مشاهده کند. به گفته بن زیون کوهن، درگیری زمانی شروع شد که مردانش همزمان با پارس کردن سگ‌ها، وارد عمل شدند. در ساعت ۰۴:۴۵ یک نگهبان روستایی متوجه شد نیروهای یهودی در حال حرکتند و به زبان عربی «محمود» را صدا زد. یکی از جنگنده‌های ایرگون فکر کرد که او «احدوت»
یکی از جنگنده‌های ایرگون فکر کرد که او «احدوت» بخشی از رمز عبور را گفته است. او با نیمه دوم رمز عبور «لوهمت» پاسخ داد. به گفته یکی از مبارزان ایرگون، اعراب فریاد «یهود» (یهودیان) سر دادند و تیراندازی کردند. سپس درگیری با اسلحه شروع شد. از سوی سه نگهبان روستایی و از خانه‌های روستا به سوی نیروهای ایرگون آتش گشوده شد. ساکنان برای پیوستن به نبرد به دنبال تفنگ‌های خود بودند و از پنجره‌ها تیراندازی می‌کردند. نیروهای ایرگون نیز به تیراندازی پاسخ دادند و به سمت روستا آتش گشودند. هنگامی که نیروهای لحی که دیر کرده
آتش گشودند. هنگامی که نیروهای لحی که دیر کرده بودند، سرانجام به انتهای دیگر روستا رسیدند تا حمله را آغاز کنند، درگیری از قبل آغاز شده بود. نیروهای لحی توسط یک خودروی زرهی با بلندگو هدایت می‌شدند. برنامه این بود که خودرو را به مرکز روستا برانند و یک هشدار به زبان عربی به صدا درآورند و از ساکنان بخواهند به سمت عین کریم فرار کنند. در عوض، وسیله نقلیه در یک گودال درست روبروی روستا متوقف یا واژگون شد و در حالی که برای خارج شدن تلاش می‌کرد، اعراب به سمت آن تیراندازی کردند. مشخص نیست که آیا پیام هشدار از بلندگو
کردند. مشخص نیست که آیا پیام هشدار از بلندگو خوانده شده یا خیر. یاچین این گونه توضیح می‌دهد: ابومحمود، یکی از بازماندگان، در سال ۱۹۹۸ به بی‌بی‌سی گفت که این هشدار را شنیده است. عارف سمیر اظهار داشت که اخطار را نشنیده است: حتی اگر اخطاری پخش شده باشد، به دلیل صدای تیراندازی سنگین، احتمالاً روستاییان کمی آن را شنیده‌اند. فرماندهان ایرگون و لحی معتقد بودند که ساکنان فرار خواهند کرد، اما آن‌ها با مقاومت مواجه شدند. ساکنان متوجه نشدند که هدف حمله فتح است. شلیک تک تیرانداز روستاییان از مواضع بالاتر در غرب، به
تک تیرانداز روستاییان از مواضع بالاتر در غرب، به ویژه از خانه مختار، عملاً این حمله را مهار کرد. برخی از واحدهای لحی از کمپ اشنلر هگانا در اورشلیم برای کمک اعزام شدند. این افراد هیچ تجربه ای از حمله به روستای عرب نشین در روز نداشتند و فاقد سلاح‌های پشتیبانی بودند. به دنبال دستور بن زیون کوهن، فرمانده ایرگون، آنها به حملات خانه به خانه متوسل شدند و قبل از اینکه وارد هر خانه شوند، نارنجک را به داخل خانه پرتاب می‌کردند و سپس به روی خانه آتش می‌گشودند. نیروهای لحی به آرامی پیشروی کردند و درگیر نبردهای خانه به
لحی به آرامی پیشروی کردند و درگیر نبردهای خانه به خانه شدند. آنها علاوه بر مقاومت اعراب، با مشکلات دیگری نیز مواجه بودند. برخی اسلحه‌ها از کار افتادند، چند نارنجک دستی بدون کشیدن ضامن پرتاب شد و یکی از فرماندهان لحی، آموس کنان، توسط افراد خودی مجروح شد. دهه‌ها بعد، یاچین در مصاحبه‌ای ادعا کرد: «برای گرفتن یک خانه، یا باید یک نارنجک پرتاب می‌کردی یا به داخل آن شلیک می‌کردی. اگر به اندازه کافی احمق بودی که درها را باز می‌کردی، کشته می‌شدی - گاهی اوقات توسط مردانی که لباس زنانه به تن داشتند در یک ثانیه
مردانی که لباس زنانه به تن داشتند در یک ثانیه غافلگیر می‌شدی.» در این میان، نیروهای ایرگون در آن سوی روستا نیز لحظات سختی را سپری می‌کردند. جنگ خانه به خانه دو ساعت طول کشید تا به مرکز روستا برسد. ایرگون در فکر عقب‌نشینی. تا ساعت ۷:۰۰ صبح، چهار تن از نیروهای یهودی کشته شده بودند. بن زیون کوهن، فرمانده ارشد ایرگون، از ناحیه پا مجروح شد. پس از تیراندازی، دستور داد: «هیچ زن و هیچ مردی اینجا نیست. [ما] تا آنجا که ممکن است خانه‌ها را منفجر می‌کنیم و هر کسی را که تیراندازی می‌کند می‌کشیم. به ساختمان نزدیک شوید،
تیراندازی می‌کند می‌کشیم. به ساختمان نزدیک شوید، مواد منفجره را بگذارید، آنها را فعال کنید، به عقب برگردید، ساختمان را با تمام ساکنانش پس از شلیک به آنها منفجر کنید. بلافاصله بعد از انفجار، ما وارد می‌شویم، زیرا آن‌ها در شوک هستند، و اولین چیز این است که راست و چپ [تیراندازی] شود.» لپیدات جایگزین او شد. فرمانده ایرگون، یهودا سگال از ناحیه شکم مورد اصابت گلوله قرار گرفت و بعداً جان باخت. فرماندهان ایرگون پیامی را به اردوگاه لحی مخابره کردند که در نظر دارند عقب‌نشینی کنند. فرماندهان لحی پاسخ دادند که آن‌ها
عقب‌نشینی کنند. فرماندهان لحی پاسخ دادند که آن‌ها وارد روستا شده‌اند و به زودی پیروز خواهند شد. ناامیدی از عدم پیشرفت و مقاومت اعراب بر سر اسیران خالی شد و آن‌ها شروع به اعدام کردند. کوهن گزارش داد که «ما هر عربی را که تا آن مرحله با آنها برخورد کردیم، حذف کردیم.» یهودا فدر از نیروهای لحی چند روز پس از حمله در مورد تیراندازی به سه اسیر عرب نوشت: «در روستا یک مرد عرب مسلح و دو دختر عرب ۱۶ یا ۱۷ ساله را کشتم که در حال کمک به اعرابی بودند که تیراندازی می‌کردند. آنها را کنار دیوار گذاشتم و دو گلوله بهشان شلیک
آنها را کنار دیوار گذاشتم و دو گلوله بهشان شلیک کردم» گورودنچیک ادعا کرد که ۸۰ اسیر کشته شدند: عارف سمیر در سال ۱۳۶۰ اظهار داشت: گلبر می‌نویسد که رقم اعلام شده توسط گورودنچیک اغراق‌شده بود و این رقم تاکنون تأیید نشده است. کنانا می‌نویسد که ۲۵ روستایی پس از نبرد اعدام و به معدن انداخته شدند که گلبر آن را مطابق با واقعیت می‌داند. بر اساس شهادت بازماندگان، ۳۳ غیرنظامی در سحرگاه بعدی اعدام شدند. تعداد زیاد مجروحان یهودی مشکل بزرگی بود بود. زالمان مرت با ایستگاه ستاره داوو سرخ برای آمبولانس تماس گرفت. مبارزان