payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تنگ شرنا (دالان)، چشمه توه بچول (دشتک اسفراهان)، چشمه تنگوله (چمه)، چشمه تنگوله (چک زار)، چشمه تنگ اشکفت (نخودان)، چشمه تو رودخونه (پرچکون)، چشمه تنگ امامزاده عقدک (عقدک)، چشمه تنگ درپوله (جسور)، چشمه تلگن (تلگن)، چشمه جاغ جاغ (حنا علیشاه)، چشمه چاتی (پای گردنه سهران)، چشمه حنا علیشاه (حنای علیشاه)، شایان ذکر است که چشمه ناز ونک که در حقیقت از چند چشمه تشکیل شده، چشمه‌ای پرآب با طبیعی زیبا در اطراف خود است. این چشمه پر آب که مانند یک رودخانه به نظر می‌رسد، در ۱۹ کیلومتری جنوب شرقی روستای ونک قرار دارد.
در ۱۹ کیلومتری جنوب شرقی روستای ونک قرار دارد. گیاهان دارویی منطقه. در این بخش گیاهان دارویی شناخته شده منطقه را به شما معرفی کرده و برابر بررسی‌های انجام شده چگونگی استفاده از آن‌ها را توضیح می‌دهیم. متأسفانه اطلاعات مکتوب قدمای ونک به دست نیامد اگرچه اکثر صاحبنظران، بر آنند که در ونک کتابی از زمان مرحوم کربلایی خسرو بزرگ و محمدخان جراح وجود داشته و مورد استفاده قرار می‌گرفته است، لذا اطلاعاتی که تقدیم شما می‌شود از نوع تجربی و سینه به سینه می‌باشد که امید است جوانان علاقه‌مند منطقه و همچنین دیگر متخصصان
است جوانان علاقه‌مند منطقه و همچنین دیگر متخصصان از این اطلاعات مختصر بهره جسته و در راه تأمین سلامت مردم گام‌های مؤثری بردارند و این گیاهان جایگزین مناسبی برای داروهایی شیمیایی شوند. پس از مطالعه این قسمت که مردم ونک تجربه کرده‌اند، نظر شما را به اسامی گیاهان دارویی که آقای دکتر صفایی جمع‌آوری کرده‌اند جلب می‌کنم: آندشت: این گیاه در کوه رگ اسپید می‌روید و بادبر (بادشکن) است. مزه تند شبیه پیاز دارد و بوته اش شبیه لیزک است. اوشون ترکی: این گیاه شبیه گیاه مرزن جوش است و به شخص مبتلا به اسهال می‌خورانند.
مرزن جوش است و به شخص مبتلا به اسهال می‌خورانند. اولیله: چای کوهی هم به آن می‌گویند. دم کرده آن را برای رفع دردهای شکم و کمر استفاده می‌کنند. اووشون جیره یا ژیره: نوعی آویشن معطر گرم است که خاصیت بادبری دارد آن را به صورت دم کرده میل می‌کنند یا کوبیده برگ‌های آن را روی غذا به خصوص تخم مرغ آب‌پز می‌ریزند. ونک در لغت. ۱- لغت‌نامه دهخدا: ونک Vanak: جانوری است بی دم، کبود رنگ شبیه به گربه و به عربی وبر گویند. (برهان). جانوری است شبیه و مانند گربه بی دم که به عربی وبر گویند (انجمن آرای ناصری) ونک: دهی است از
عربی وبر گویند (انجمن آرای ناصری) ونک: دهی است از دهستان چناورد بخش آخوره شهرستان فریدن سکنه آن ۲۲۵ تن است (از فرهنگ جغرافیایی ایران، جلد ۱۰) ونک: دهی است جزو بخش شمیران شهرستان تهران در ۸ هزار گزی شمال باختری تهران قرار گرفته و سردسیر است. تعداد ۸۰۶ تن سکنه دارد. آب آن از ۶ رشته قنات و در بهار از رودخانه اوین درکه حق آب دارد و محصول آن غلات، اسپرس، مختصر بن شن، توت، گردو، انار و انواع میوه جات است. توت ونک به خوبی معروف است. سابقاً در تابستان در حدود ۱۰۰ خانوار از تهران به این ده آمده و ساکن می‌شدند، اما
از تهران به این ده آمده و ساکن می‌شدند، اما اکنون ابنیه و عمارات بسیار در آنجا ساخته شده است و سکنای دایم در آن می‌کنند (از فرهنگ جغرافیایی ایران، جلد ۱۰) ونک: قصبه بخش سمیرم بالا از شهرستان شهرضای اصفهان، سکنه آن ۳۰۰۰ تن است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران، جلد ۱۰) ۲- فرهنگ معین: ونک: ده، بخش شمیران شهرستان تهران استان مرکز. در ۴ کیلومتری باختر تجریش و ۸ کیلومتری شمال باختر تهران. دامنه و سردسیر است و ۸۰۶ تن سکنه دارد. راه شوسه و آسفالته به تهران دارد. ونک: قصبه‌ای از بخش سمیرم بالا]ی[ شهرستان شهرضا در ۴۶
قصبه‌ای از بخش سمیرم بالا]ی[ شهرستان شهرضا در ۴۶ کیلومتری شمال باختر سمیرم، کوهستانی سردسیر، ۳۰۰۰ تن سکنه دارد. آب از رود ونک، محصولش غلات و حبوبات است. شغل اهالی کشاورزی، گله داری و صنایع دستی محلی قالیچه و گلیم بافی است. ۳- فرهنگ فارسی عمید: ونک: (به فتح واو و نون) نگا، وبر. وبر: ع (به فتح واو و سکون با) جانوری است کوچکتر از گربه، دارای موهای دراز و دم کوتاه و گوش‌های کوچک، در فارسی ونک هم گفته شده، یکی از روزهای سرمای پیرزن را هم می‌گویند. ۴- ونک در فارسی ناصری: در فارسنامه در فهرست اسامی نواحی بلوکات
ناصری: در فارسنامه در فهرست اسامی نواحی بلوکات فارس آمده است: بلوکات سرحد شش ناحیه از سردسیرات فارس در میانه شمال و مغرب شیراز افتاده است. درازای آن از قریه کیفته تا گندمان ۲۱ فرسخ و پهنای آن از اسفدران تا قریه میمند فلارد ۱۴ فرسخ است. از قدیم تاکنون همیشه حکومت و ضابطی این بلوک با خوانین قشقایی بوده و تاکنون در تصرف داراب خان ایل بیگی قشقایی باقی است و این شش ناحیه از این قرار است: سه منطقه در کشور با نام ونک ثبت شده است.
هَرَند، مرکز شهرستان هرند در استان اصفهان است که در ۲۸ کیلومتری مرکز شهرستان ورزنه واقع شده است از جنوب به شهر اژیه از شمال به شهر کوهپایه ، از شرق به روستای تاریخی قهی و از غرب به شهر ورزنه منتهی می شود. زبان. مردم این شهر به زبان ولاتی یا ورزنه ایی از زبان‌های ایران مرکزی از بقایای زبان پهلوی سخن می‌گویند. جغرافیا. ارتفاع این شهر از سطح دریا با شیب ملایمی از ۱۵۷۰متر در شمال شهر تا ۱۵۴۰ متر در جنوب شهر متغیّراست؛ و تابستانهایی گرم و خشک و زمستانهای سرد و خشک دارد. میزان بارندگی سالانه آن ۹۰ میلی‌متر و بارش
دارد. میزان بارندگی سالانه آن ۹۰ میلی‌متر و بارش برف به ندرت طی دی ماه می‌بارد. در گذشته‌ای نه چندان دور، ۱۷ رشته قنات به این شهر هویّت کشاورزی داده بود ولی به تدریج، با صنعتی شدن شهر، مردم به مشاغل صنعتی و اداری روی آوردند. این شهر دارای سه محلّهٔ تاریخی بنام‌های جول آباد، دَربه و شهیدیان (کُشته) است. جمعیت. براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت شهر هرند برابر با ۱۰۳۰۰ نفر (۴۳۲۱ خانوار) بوده است. گردشگری. دارای سومین آب انبار بزرگ دنیا و بادگیرهای قدیمی یخچال قدیمی، بازار و همچنین قنوات و
قدیمی یخچال قدیمی، بازار و همچنین قنوات و برج‌های کبوتر خانه می‌باشد. مراسم سنتی عزاداری محرم نیز جزء جاذبه‌های این شهر طی دهه ابتدایی محرم است.
آستانه یک شهر در بخش مرکزی شهرستان شازند در استان مرکزی ایران است. پیشینه. این شهر را از آن جهت که امامزاده سهل بن علی متعلق به قرن چهارم ه‍. ق و تعداد دیگری از مقبره‌های امامزاده‌ها در آن ساخته شد، در زمان صفویه، «آستانه» نامگذاری کردند این شهر در قدیم کرج نام داشت و در دوره صفویه شاه اسماعیل صفوی دستور داد تا این آرامگاه (آستانه) را تعمیر کنند و پس از آن کرج را آستانه نامیدند. گردشگری و جاذبه تاریخی. آرامگاه سه تن از نوادگان علی بن ابی‌طالب با قدمتی بیش از هشتصد سال در این شهر قرار دارد. از جاذبه‌های
از هشتصد سال در این شهر قرار دارد. از جاذبه‌های طبیعی می‌توان به چشمه و غار دوخواهران، چشمه‌های کوه قرقدر مثل چشمه طلایی چشمه شیرین چشمه مروار و همچنین جنگل‌های حفاظت شدهٔ بلوط در ۶ کیلومتری و پیست اسکی پاکل در ۱۰ کیلومتری شهر که تا اواسط اسفند ماه پذیرای میهمانان است اشاره کرد. پارک حرم، اردوگاه امیرکبیر، حمام حاج ربیع، بنای تاریخی امامزادگان پیراسماعیل و طوغان ترک (نوه چنگیزخان مغول) و مناطق سرسبز اطراف شهر، از دیگر جاذبه‌های دیدنی آستانه می‌باشند. جغرافیای طبیعی. آستانه شهری در دامنهٔ کوهستان است. این
طبیعی. آستانه شهری در دامنهٔ کوهستان است. این شهر از شهرهای مرتفع ایران محسوب می‌شود و سه رشته کوه اطراف این شهر را احاطه کرده‌اند و به همین دلیل یکی از نام‌های این شهر در گذشتهٔ «سه سوک» بوده‌است. دمای هوا در زمستان غالباً زیر صفر و در تابستان نیز معتدل است است و بیشتر بارش برف و باران تقریباً از آبان ماه شروع می‌شود تا اوایل خرداد ادامه دارد. آستانه در زمان ابودلف عجلی با شهرهایی مانند اصفهان برابری میکرد؛ داشتن منابعی مانند جاذبه های طبیعی باعث پر رونق شدن ومشهور شدن این شهر میشد مخصوصا با داشتن رود کم
ومشهور شدن این شهر میشد مخصوصا با داشتن رود کم آب قره چای وبهره برداری از آن هم رشد نه چندانی در این زمینه داشت معادن طلای آستانه از قدیمی‌ترین معادن طلای ایران به‌شمار می‌روند.
توره شهری در بخش زالیان شهرستان شازند استان مرکزی ایران است.زبان مردم توره و تمامی روستاهای اطراف لری ثلاثی می‌باشد و نزدیک ترین گویش به گویش ملایری و بروجردی است. توره در ۶۰ کیلومتری اراک و ۷۰ کیلومتری ملایر و بروجرد قرار دارد. نامگذاری. «تور» نام قبیله‌ای از طایفه عیلامیان بوده‌است. توران به معنای سرزمین تور می‌باشد و کلمه «توره» نیز با پسوند «ه» به معنی سرزمین منتسب به تور می‌باشد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲٬۳۰۲ نفر (۷۲۲ خانوار) بوده‌است. جمعیت هلال احمر استان
نفر (۷۲۲ خانوار) بوده‌است. جمعیت هلال احمر استان مرکزی نیز یک پایگاه ثابت امداد جاده‌ای در توره دارد که در ۴۵ کیلومتری جاده اراک به ملایر و بروجرد قرار گرفته و در سال ۱۳۸۰ تأسیس شده‌است.
خُنداب شهری در شهرستان خنداب، استان مرکزی است. جمعیت شهر خُنداب طبق آمارگیری جامع سال ۱۳۹۰ در حدود ۷٬۷۵۳ نفر بوده است. شغل اصلی ساکنان این منطقه کشاورزی و باغداری می‌باشد. کارخانه تأسیسات آب سنگین اراک در فاصله ۵ کیلومتری این شهر واقع شده است. یک رودخانه به نام قره چای از میان این شهر عبور می‌کند که به دلیل استفاده‌های بیش از حد برای مصارف کشاورزی، همچنین خشکسالی‌های پی در پی و کاهش سطح آب‌های زیر زمینی، به یک رودخانه فصلی تبدیل شده است. خنداب از سه محله تشکیل شده است که اکثراً به زبان ترکی سخن می‌گویند.
شده است که اکثراً به زبان ترکی سخن می‌گویند. مهم‌ترین محصول این منطقه انگور می‌باشد که به صورت کشمش فراوری شده است. باغات سیب و گوجه از دیگر محصولات این منطقه است. همچنین لوبیا، گندم و یونجه کشت می‌شود. در این منطقه اکثر باغداران انگور محصولات خود را به صورت تیزاب کشمش می‌کنند و به کارخانه‌های غربال گری و تولید کشمش جهت صادرات به کشورهای دیگر می‌فرستند. درگذشته نه چندان دور مردم این منطقه معمولاً به صورت خودکفا امرار معاش می‌کردند از کشت تمام محصولات غلات و گندم تا پخت نان و پرورش حیوانات خانگی برای
غلات و گندم تا پخت نان و پرورش حیوانات خانگی برای استفاده از لبنیات و گوشت و پشم. در گذشته علاوه بر خانه نگهداری حیوانات به بافتن فرش دستی نیز انجام می‌دهند. اما با گذشت زمان، صنعتی شدن، و فقط در بعضی از مناطق کوچک این شهرستان می‌توان بافت قبلی و زندگی روستایی را مشاهده کرد. این شهر هم‌اکنون دارای مراکز عالی و دانشگاهی معتبر نیز می‌باشد. شهرستان خنداب از ۴ دهستان و دو شهر تشکیل شده است. شهرهای خنداب و جاورسیان و دهستان‌های جاورسیان سنگ سفید. اناج خنداب دهچال و پیش از اینکه به مرکز شهر تبدیل شود جزو بخش وفس
و پیش از اینکه به مرکز شهر تبدیل شود جزو بخش وفس بوده است. این شهر دارای مراکزی مانند مرکز خدمات بهزیستی (+ زندگی) کد ۳۰۲۵، مرکز اندیشه طلایی در زمینه مددکاری مددجویان بهزیستی و خدمات روان‌شناسی و ژنتیک برای تمام عموم مردم است، از دیگر مراکز آن می‌توان به مرکز خدمات الکترونیکی قضایی و دفتر اسناد رسمی ۱ و ۲ و مرکز گفتار درمانی و کار درمانی اشاره کرد. نام. سه ریشه برای معنی خنداب می‌توان متصور بود: پیشینه. براساس اسناد و مدارک موجود، قدمت خنداب به بیش از ۱۲۰۰ سال قبل می‌رسد که ابوالفرج قدامه بن‌جعفر کاتب
سال قبل می‌رسد که ابوالفرج قدامه بن‌جعفر کاتب بغدادی متوفی سال ۳۲۷ ه‍.ق) ‏در کتاب خود در ذکر راه‌های منتهی به شهر کرج (ابودلف) چنین بیان می‌کند: از همدان به کرج از راه رستاق شراء، از همدان به جود پنج فرسنگ، از جود به خنداب هفت فرسنگ، از خنداب به سیان هفت فرسنگ و از سیان به کرج پنج فرسنگ، پس از همدان تا کرج ۲۷ فرسنگ راه است. از این سند تاریخی به قدمت سابقه تاریخی خنداب پی می‌بریم و مهم‌تر آن که خنداب در سال ۳۲۸ ه‍.ق) یعنی بیش از ۱۱ قرن قبل در محله کنونی و به همین نام بوده است.
دلیجان یک کالسکه بزرگ با دو در و چند پنجره است که برای حمل مسافر و چمدان‌های آن‌ها استفاده می‌شود. این وسیله نقلیه، از اوایل قرن هجدهم میلادی در اروپا متداول گردید. دلیجان‌های اولیه را چهار یا شش اسب می‌کشیدند که در فواصل معینی با اسب‌های تازه‌نفس جایگزین می‌شدند. در اوایل قرن نوزدهم میلادی، دلیجان‌ها متداول‌ترین وسیلهٔ حمل مسافر بودند و از آن‌ها برای حمل محموله‌های پستی نیز استفاده می‌شد. دلیجان‌ها یک نماد و سمبل بسیار شناخته‌شده از غرب وحشی هستند که در همه فیلم‌های وسترن حضور دارند. تا اواخر قرن ۱۸
در همه فیلم‌های وسترن حضور دارند. تا اواخر قرن ۱۸ میلادی، دلیجان‌ها با سرعت متوسط حدود حرکت می‌کردند که میانگین مسافت پیموده شده در طی روز می‌توانست چیزی حدود باشد. با بهبود جاده‌ها و فراگیر شدن فنرهای فولادی، سرعت دلیجان‌ها افزایش یافت. در سال ۱۸۳۶ میلادی، یک سفر برنامه‌ریزی‌شده توسط دلیجان در طول شب و بدون چراغ از مبدأ لندن به ساعت ۱۹:۳۰ و رسیدن به بندر لیورپول در ساعت ۱۶:۵۰ روز بعد ثبت شده‌است. مسافت حدود این سفر با توجه به ساعت حرکت و رسیدن به مقصد، نشان داد که میانگین کلی سرعت ۲ برابر شده و به حدود
داد که میانگین کلی سرعت ۲ برابر شده و به حدود رسیده‌است که شامل توقف برای تعویض اسب‌های خسته هم می‌گردید.
رازقان شهری است در بخش خرقان شهرستان زرندیه استان مرکزی ایران. از جنوب طی جاده‌ای به غرق‌آباد متصل می‌شود. این شهر بر اساس کتاب «تاریخ مردم ایران - ایران قبل از اسلام» اثر عبدالحسین زرین‌کوب از سرزمین کهن مادها بوده است. طبق نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن (۱۳۹۵)، جمعیت رازقان برابر با ۸۲۶ نفر (۲۹۰) خانوار است.
زاویه شهری در بخش مرکزی شهرستان زرندیه استان مرکزی ایران است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ برابر با ۶٬۰۲۷ نفر شامل ۳۰۴۲ مرد و ۲۹۸۵ مرد در تعداد ۱۸۸۰ خانوار بوده است. زاویه در لغت و به معنای متداول امروزی آن به مفهوم گوشه و کنج می‌باشد. پیشه بیشتر مردم این شهر در گذشته کشاورزی و دامداری بوده است اما امروزه با وجود شهرک‌های صنعتی در پیرامون این شهر دیگر کشاورزی مثل گذشته در این شهر رونق ندارد. شهر زاویه در استان مرکزی، در طول جغرافیایی ۵۰ درجه و ۳۳ دقیقه شمالی و در عرض جغرافیایی
۵۰ درجه و ۳۳ دقیقه شمالی و در عرض جغرافیایی ۳۵ درجه و ۲۲ دقیقه شرقی در ۴۵ کیلومتری شهر ساوه و حدود ۷۰ کیلومتری شهر تهران واقع شده است. شهرک صنعتی زاویه به دلیل فاصله مناسب از این شهرها و در اراضی عمومی منطقه‌ای به نام هاشم‌آباد، مورد توجه سرمایه گذاران مختلفی در کارگاه‌های تولیدی صنایع مختلف بوده است. = ریشه نام شهر زاویه = زاویه شهری کوچک اما با قدمت بسیار بالا است که در مرکز ایران واقع شده است. در مورد وجه تسمیه این شهر نظرات گوناگونی وجود دارد: کشاورزی و دامداری. از گذشته نه چندان دور، کشت عمده در این
و دامداری. از گذشته نه چندان دور، کشت عمده در این منطقه شامل غلات، پنبه، چغندر قند، شاهدانه، کرچک و انگور و به صورت مختصر زراعت گندم و جو بوده است. به نظر می‌رسد که زاویه وضعیت یاد شده را تا حدودی حفظ کرده ولی بیشتر تحت تأثیر آب و هوای منطقه بوده است. با این حال تحت تأثیر شهرک‌های صنعتی و تمایل شدید مردم به رفاه شهرنشینی رونق کشاورزی تحت شعاع قرار گرفته است. دامداری در زاویه به شکل محدود با پرورش گوسفند و گاو و در برخی موارد پرورش بز انجام می‌شود. در برخی موارد پرورش مرغ و ماکیان نیز انجام می‌گیرد اما در
موارد پرورش مرغ و ماکیان نیز انجام می‌گیرد اما در مقادیر قابل توجهی نیست. تولیدات زاویه تا چند دهه پیش محدود به گلیم بافی، تولید قالیچه، نخ ریسی، جوراب بافی بود. همچنین زاویه مرکز تولیدات روستایی و عشایری منطقه بود و بازار آن بر اساس این تولیدات و این مبادلات تنظیم شده بود. با توجه به این که زاویه در طول دوره معاصر، فاقد بازار و مرکز عمده مبادلات بوده به نظر می‌رسد که حجم اقتصادی در این شهر به زاویه محدود بوده است. در حال حاضر نیز بازار موجود بیشتر به خدمات محلی می‌پردازد و حتی برخی نیازهای بومی در شهرهای
محلی می‌پردازد و حتی برخی نیازهای بومی در شهرهای دیگر برطرف می‌شود. غذا و پوشاک. در زاویه غذاهای محلی تفاوت چندانی با مناطق دیگر ندارد و شامل انواع آش رشته و دم پختک (به لفظ محلی دمیگ) و غذاهای مشهور ایرانی مانند قورمه سبزی، خورشت قیمه، آبگوشت و غیره است. دم پختک محلی با نوعی از بلغور گندم تهیه می شود که به زبان ترکی به آن "یارما" می گویند. یارما ابتدا به صورت نیم پز آماده شده و زیر آفتاب خشک می شود؛ سپس به صورت نیم کوب، همراه با پیازداغ، گوجه فرنگی، سیب زمینی و چاشنی و ادویه هایی مانند رب گوجه، زردچوبه،
و چاشنی و ادویه هایی مانند رب گوجه، زردچوبه، نمک و فلفل در آب پخته می شود. از شیرینی‌های سنتی زاویه که در مراسم مختلف مانند عید نوروز یا اعیاد مذهبی پخته می‌شود، شیرینی فطیر می‌باشد که در سایر شهرهای استان مرکزی و به خصوص در اراک نیز بسیار معروف است. همچنین شیرینی خوشمزه دیگری به نام یوخه در زاویه تهیه می شود که از لایه های بسیار نازک خمیر که روی هم قرار گرفته، تشکیل شده و با پودر قند و پسته تزئین می شود. این شیرینی طرز تهیه راحتی داشته و ماندگاری بالایی نیز دارد. این شیرینی برای دورهمی های خانوادگی و در
دارد. این شیرینی برای دورهمی های خانوادگی و در ایام عید نوروز به صورت خانگی پخته می شود. در گذشته نه چندان دور لباس مردم عادی این منطقه، لباس عمومی دوره قاجاریه بوده است. زنان با چارقد، دامن بلند، گاهی شلیته و چاقچور و در بیرون همراه با چادر و مردان نیز با کلاه نمدی یا بافتنی، کفش‌های گیوه، تنبان‌های گشاد از پارچه‌های مختلف می‌پوشیدند. به‌طور کلی ویژگی و مشخصه ای متمایز از مناطق دیگر برای پوشاک این منطقه گزارشی در دست نیست. &lt;br&gt; &lt;br&gt; زندگی جانوری و گیاهی منطقه. از جانوران این منطقه می‌توان به
و گیاهی منطقه. از جانوران این منطقه می‌توان به شغال، گرگ و گراز وحشی (به لفظ محلی دونقوز) اشاره کرد. هم چنین نوعی کبک در این منطقه وجود دارد که به لفظ محلی ترکی به آن «باقله قارا» گفته می‌شود. کلاغ‌های سفید و سیاه نیز در این شهر «آلا قارغا» و «آلجه قارغا» گفته می‌شود. زاویه مشابه سایر بخش‌های عمده ای از استان مرکزی، در منطقه آب و هوایی صحرایی سرد قرار گرفته است. این شهر در دشتی هموار با پوشش نیمه بیابانی واقع شده است از اینرو فاقد مراتع و علف زار یا پوشش جنگلی بوده است. عمده رستنی‌های زاویه از نوع گیاهان و
بوده است. عمده رستنی‌های زاویه از نوع گیاهان و درختان بیابانی و نیمه بیابانی است. درختانی چون انار، مو، چنار و توت، پسته از نمونه‌های رستنی این شهر به‌شمار می‌رود. همچنین باید به گیاهی با عنوان محلی «اَلْقون» اشاره کرد. جغرافیا و زمین‌شناسی زاویه. زاویه از سمت شمال شرقی به کوه قناق، قره قویی جازانک و تَکّه داغی و از شمال به کوه قلیچ می‌رسد. در جنوب آن رودخانه شورک آباد، شرق آن روستای سلطان آباد و غرب آن روستای رحمت آباد واقع شده است. از چشمه‌های منطقه می‌توان به چشمه زه کش و یقین آباد اشاره کرد که هم‌اکنون
به چشمه زه کش و یقین آباد اشاره کرد که هم‌اکنون خشک شده‌اند. زاویه فاقد رودخانه دائمی است اما در گذشته نه چندان دور از مجموع قناتهای به هم پیوسته (در برخی منابع تعداد این قنات‌ها ۸ و ۱۶ رشته گزارش شده است)، بستر دائمی و جریان رودی به وجود آمده بود که از میانه شهر (حدود مسجد جامع شهر) می‌گذشت و در اصطلاح محلی به آن «قوشه دیرمان» می‌گفتند. قوشه دیرمانه لفظی ترکی است و گویا به معنی لشکر آسیاب معنی می‌دهد. به نظر قوشه همان واژه قوش به معنای پرنده شکاری و دیرمان نیز به معنی آسیاب است. البته به گفته اهالی کهنسال
نیز به معنی آسیاب است. البته به گفته اهالی کهنسال زاویه، قوشه به معنای نیروی نظامی و و لشکر یا قشون بوده است. در گذشته آب زاویه از طریق آب انبار تأمین می‌شده است و بنای آب انبار آن بر اثر بی‌توجهی رو به ویرانی نهاده است. در یک مقاله علمی که در سال ۲۰۰۶ منتشر شده است، خلاصه ای از وضعیت زمین‌شناسی منطقه اطراف زاویه و به خصوص دریاچه ای که دوره باستان در مجاورت زاویه قرار داشته اشاره شده است. نکات خلاصه زیر در این مقاله در مورد وضعیت زمین‌شناسی این منطقه ذکر شده است: دریاچه باستانی ساوه در دشت زرند. مقاله ای
است: دریاچه باستانی ساوه در دشت زرند. مقاله ای با عنوان «دریاچه باستانی گمشده ساوه» که در سال ۲۰۰۳ در مجله "ایرانیکا آنتیکوآ" ("Iranica Antiqu") منتشر شد، به بررسی روایت‌های تاریخی، جغرافیایی و ادبی پارسی دربارهٔ وجود و ناپدید شدن ناگهانی دریاچه‌ای در منطقه ساوه می‌پردازد. این مطالعه با تحلیل متون تاریخی، بررسی جغرافیای کنونی و گذشته ساوه، مطالعه ریشه‌شناسی نام‌های جغرافیایی، بقایای باستان‌شناختی و یافته‌های زمین‌شناختی، به این نتیجه می‌رسد که دریاچه ساوه واقعاً در دشت زرند، در شمال ساوه، وجود داشته است.
واقعاً در دشت زرند، در شمال ساوه، وجود داشته است. همچنین دلایل احتمالی خشک شدن این دریاچه بررسی شده است. روایت‌های تاریخی دربارهٔ دریاچه ساوه به دو شکل اصلی ارائه شده‌اند: شواهد باستان‌شناختی و ریشه‌شناسی نام‌های جغرافیایی نقش مهمی در تأیید وجود دریاچه ساوه دارند. مارکو پولو، جهانگرد معروف، ساوه را به‌عنوان زادگاه سه مغ (که به دیدار عیسی مسیح رفتند) معرفی کرده و از وجود آتشکده زرتشتی در نزدیکی ساوه خبر داده که نشان‌دهنده سکونت پیش از اسلام در این منطقه است. همچنین، "ویلهلم توماشک" نام ساوه را به «سواوینا»
همچنین، "ویلهلم توماشک" نام ساوه را به «سواوینا» یا «سواکینا» در جدول پویتنگر (Tabulae Peutingerianae) مرتبط می‌داند. ابزارهای سنگی یافت‌شده در دشت زرند، متعلق به دوره نوسنگی، و دیگر محوطه‌های باستان‌شناختی پیش از اسلام، قدمت سکونت در این منطقه را تأیید می‌کنند. ریشه‌شناسی نام‌های جغرافیایی نیز اطلاعات ارزشمندی ارائه می‌دهد. نام «ساوه» به گفته بومیان از «سه آبه» به معنای «سه آب» گرفته شده که به سه بخش از یک دریاچه بزرگ در مرکز ایران اشاره دارد: دریاچه ساوه، حوض سلطان (جنوب غربی تهران) و دریاچه نمک (شمال
حوض سلطان (جنوب غربی تهران) و دریاچه نمک (شمال شرقی کاشان). نام «زرند» از واژه پهلوی «زرآوند» یا «زری‌آوند» به معنای «محل دریاچه یا دریا» گرفته شده است. همچنین، نام «زاویه»، شهری در دشت زرند، از واژه پهلوی «زاو» یا «زاب» به معنای «آب فراوان» یا «رود» مشتق شده است. این نام‌ها نشان‌دهنده وجود یک محیط دریاچه‌ای یا تالابی در گذشته باستانی هستند. مکان‌یابی دریاچه بر اساس تحلیل‌های جغرافیایی و زمین‌شناختی، دریاچه ساوه به احتمال زیاد در دشت زرند، حدود ۳۰ کیلومتری شمال ساوه، قرار داشته است. بررسی نقشه‌های
شمال ساوه، قرار داشته است. بررسی نقشه‌های توپوگرافی نشان می‌دهد که شهر ساوه در یک شیب ملایم به سمت جنوب شرقی قرار دارد و هیچ فرورفتگی توپوگرافیکی برای وجود دریاچه در این محل وجود ندارد. همچنین، محوطه‌های باستان‌شناختی پیش از اسلام در ارتفاعات کمتر از ۱۰۰۰ متر در اطراف ساوه یافت شده‌اند که فرضیه وجود دریاچه در موقعیت کنونی شهر ساوه را رد می‌کند. در مقابل، دشت زرند به دلیل شیب ملایم شرقی و شواهد زمین‌شناختی، مانند رسوبات دریاچه‌ای-تالابی حاوی فسیل‌های آب شیرین شکم‌پایان (گاستروپود)، صدفیان (اوستراکود) و
شیرین شکم‌پایان (گاستروپود)، صدفیان (اوستراکود) و جلبک، مکان محتمل‌تری برای دریاچه ساوه است. نبود محوطه‌های باستان‌شناختی پیش از اسلام در مرکز و شرق دشت زرند نیز نشان می‌دهد که این منطقه در گذشته زیر آب بوده و سکونت‌گاه‌ها در اطراف آن متمرکز بوده‌اند. دلایل خشک شدن دریاچه سه دلیل اصلی برای خشک شدن دریاچه ساوه پیشنهاد می‌شود: آب و هوا. بر اساس دسته‌بندی اقلیمی کوپن، استان مرکزی تحت سه دسته اقلیمی قرار می‌گیرد: با این حال، شرایط اقلیمی در مناطق مختلف این استان به دلیل تنوع جغرافیایی آن تفاوت‌های چشمگیری
استان به دلیل تنوع جغرافیایی آن تفاوت‌های چشمگیری دارد. زاویه در ارتفاع ۱۲۴۰ متری از سطح دریا، دارای آب و هوای کویری در عرض جغرافیایی متوسط است. دمای سالانه این منطقه ۱۷٫۱۶ درجه سانتیگراد (۶۲٫۸۹ درجه فارنهایت) و ۱٫۲۷- درصد کمتر از میانگین دمای ایران است. زاویه به‌طور معمول حدود ۲۲٫۵۳ میلی‌متر بارندگی دارد و ۴۶٫۸۱ روز بارانی در سال (۱۲٫۸۲ درصد مواقع) دارد. الگوهای آب و هوای فصلی و تغییرات آن در شهر زاویه به شرح ذیل می‌باشد: زمستان: زمستان‌ها به‌طور معمول سرد هستند و در محدوده زیر ۱۰ درجه سانتی‌گراد در نوسان
هستند و در محدوده زیر ۱۰ درجه سانتی‌گراد در نوسان است. این منطقه همچنین در زمستان، بالاترین میزان بارش سالانه را تجربه می‌کند. بهار: هوای فصل بهار در این استان معمولاً معتدل است و یکی از بهترین زمان‌های سال برای بازدید از منطقه محسوب می‌شود. تابستان: تابستان‌ها معمولاً گرم و خشک هستند و در برخی مناطق دما به بالای ۴۰ درجه سانتی‌گراد نیز افزایش می‌یابد. پاییز: در پاییز دمای هوا به تدریج کاهش می‌یابد و شرایط آب و هوایی خشک بوده و بارش‌های بارانی بسیار اندک است. نمودارهای زیر وضعیت آماری تغییرات دما و بارش‌ها
نمودارهای زیر وضعیت آماری تغییرات دما و بارش‌ها را در ماه‌های مختلف سال نشان می‌دهد: آداب و رسوم محلی. آداب و تشریفات برگزاری عروسی‌ها در زاویه با قدری تفاوت در نام مراسم و جزئیات آن تقریباً مشابه با دیگر مناطق ایرانی است. از جمله کوچوک قند، بیوک قند، حنا، گلین چِخَر و دوواخ، رسوم عمده و معمول را تشکیل می‌داده است. هر یک از واژه‌ها به آداب مختلفی اشاره دارد که در زمان مجزایی برگزار می‌شد. دو مرحله نخست محتوا و مضمونی همچون شیرینی خوران و مراسم نامزدی اشاره دارد که امروزه در شهرهای بزرگ معمول است. سپس در
دارد که امروزه در شهرهای بزرگ معمول است. سپس در مراسم حنابندان معمول بود که به میهمانان آش شله داده شود. در گلین چخر که شب اصلی عروسی بود، معمولاً با دادن چلو به میهمانان انجام می‌شد و عروس را به خانه داماد می‌بردند. مرحله نهایی یعنی دوواخ نیز معادل مراسم پاتخت است که در روز بعد از عروسی انجام می‌گرفت. از اعتقادات رایج در میان عموم مردم زاویه که تا چندی پیش انجام می‌شد قربانی کردن و کشتن به ویژه شتر برای دفع بلاهایی است که در شهر به صورت پیاپی روی می‌داد. برای نمونه روی دادن خشکسالی، کشتن شدن افراد به
برای نمونه روی دادن خشکسالی، کشتن شدن افراد به دنبال هم در مدتی محدود و زلزله و سایر بلاهای طبیعی مردم زاویه را به قربانی کردن جهت دفع آن واداشته است. در زاویه مراسم‌های شب چله با میهمانی و دید و بازدید برگزار می‌شده است. این شب برای نو عروسان شب ویژه ای بود و خویشان و بستگان با هدایایی نخستین سال زندگی مشترک او را تبریک می‌گفتند. همچنین اسفند ماه در زاویه در نگاه مردم شکل ویژه ای داشت که نشان می‌داد آنها مشتاق طی شدن زمستان بودند و از همان زمان به تدریج به استقبال نوروز می‌روند. آنها از این رو ماه اسفند
استقبال نوروز می‌روند. آنها از این رو ماه اسفند را به چهار بخش تقسیم می‌کنند. پنج روز نخست «هوت» پنج روز بعدی «پوت»، ده روز بعدی اَهمن و ده روز آخر نیز بهمن خوانده می‌شود. مراسم عزاداری محرم در زاویه به صورت ویژه برگزار می‌شود. از آغاز محرم مصیبت خوانی‌ها و تعزیه‌هایی در بازسازی حادثه کربلا در میان شهرهای استان مرکزی بسیار مشهور است. سنت برگزاری مراسم عاشورا و دهه محرم سابقه کهنی در این شهر دارد و چنان‌که در بخش مذهب زاویه اشاره شد دارای تعزیه خوانان بسیار مشهوری است و گرمی خاصی به مراسم‌های دهه محرم
مشهوری است و گرمی خاصی به مراسم‌های دهه محرم می‌دهد. و این مراسمات تا پایان ماه صفر ادامه دارد. دین ومذهب. در شهر زاویه عموم مردم به دین اسلام و تشیع اثنی عشری اعتقاد دارند و در حال حاضر تنوعی در دین یا مذهب اهالی دیده نمی‌شود. با این حال امروزه زاویه به دلیل وجود تعلقات مذهبی و برگزاری مراسم‌های خاص شیعی، در منطقه به دارالمومنین ملقب و مشهور شده است. یکی از میدان‌های مرکزی این شهر که در جوار مسجد جامع است، ملقب به میدان عاشورا، محوطه ای پهن و گشاده است که تعزیه، مراسم سوگواری و مناسبت‌های مختلف شیعیان در
تعزیه، مراسم سوگواری و مناسبت‌های مختلف شیعیان در این محله انجام می‌گیرد و حتی از شهرهای دیگر به خصوص روز عاشورا به این محل می‌آیند و سابقه طولانی داشته است. در حال حاضر این شهر از تعزیه خوانان به نام و مشهوری برخوردار است که حتی فعالیت‌های آنان به خارج از کشور نیز کشیده شده است. از جمله آنان می‌توان به آقای یحیی تنها اشاره کرد که مصیبت خوانی و تعریه سابقه دیرپایی در خانواده ایشان داشته است. وی در سال ۱۳۸۵ ش به همراهی هیاتی ایرانی از تعزیه خوانان به نام ایرانی برای اجرای مراسم تعزیه به روسیه اعزام شد.