payamvha/North_RAG huggingface dataset:
راک]]، همه بخش‌هایی چند از صحنه موسیقی این کشور هستند. در میان ارکسترهای مشهور جهان اسرائیل، ارکستر فیلارمونیک اسرائیل [[زوبین مهتا]] را می‌شود نام برد که بیش از هفتاد سال از آغاز فعالیت هنری او می‌گذرد و امروزه بیش از دویست کنسرت در هر سال اجرا می‌کند. [[ایتساک پرلمان]]، [[پینخاس زوکرمن]] و [[عوفرا حازا]] از جمله نوازندگان مشهور بین‌المللی هستند که در اسرائیل متولد شده‌اند. اسرائیل از سال ۱۹۷۳ تقریباً هر سال در [[مسابقه آواز یوروویژن]] [[اسرائیل در مسابقه آواز یوروویژن|شرکت کرده است]] و چهار بار برنده این
یوروویژن|شرکت کرده است]] و چهار بار برنده این رقابت شده است و دو بار میزبان آن بوده. [[ایلات]] از سال ۱۹۸۷ هر تابستان میزبان فستیوال موسیقی بین‌المللی خود به نام جشنواره جاز دریای سرخ است. [[موسیقی فولک معاصر|ترانه‌های فولکلور]] متعارف ملت، معروف به «سرودهای سرزمین اسرائیل» به روایت تجربیات پیشگامان در ساختن سرزمین یهودی می‌پردازد. سینما و تئاتر. ده فیلم اسرائیلی تاکنون نامزدهای نهایی [[جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی|بهترین فیلم خارجی]] [[جوایز اسکار|اسکار]] از زمان تأسیس اسرائیل بوده‌اند. فیلم "[[عجمی
از زمان تأسیس اسرائیل بوده‌اند. فیلم "[[عجمی (فیلم)|عجمی]]" در سال ۲۰۰۹ سومین نامزدی متوالی یک فیلم اسرائیلی بود. اسرائیل با ادامه سنت‌های قوی تئاتری [[تئاتر ییدیش]] در شرق اروپا، صحنه تئاتر در این کشور را به شکلی فعالانه حفظ می‌کند. تئاتر هابیما در تل آویو که در سال ۱۹۱۸ تأسیس شد، قدیمی‌ترین شرکت تئاتر رپرتوار و تئاتر ملی اسرائیل است. رسانه‌ها. گزارش سالانه "[[آزادی مطبوعات (گزارش)|آزادی مطبوعات]]" در سال ۲۰۱۷ توسط [[خانه آزادی|خانه آزادی،]] اسرائیل را به عنوان آزادترین کشور [[منا (اصطلاح)|خاورمیانه و
به عنوان آزادترین کشور [[منا (اصطلاح)|خاورمیانه و شمال آفریقا]] و ۶۴مین کشور جهان رتبه‌بندی کرد. در [[شاخص آزادی رسانه|فهرست آزادی مطبوعات]] در سال ۲۰۱۷ توسط [[گزارشگران بدون مرز]]، اسرائیل (شامل موارد "برون سرزمینی") در رده ۹۱ از ۱۸۰ کشور قرار گرفت، که در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا اسرائیل را در رده‌بندی نخستین قرار می‌دهد. گزارشگران بدون مرز خاطرنشان کردند که «روزنامه نگاران فلسطینی به‌طور سیستماتیک در معرض خشونت در نتیجه پوشش آنها از رویدادهای کرانه باختری قرار می‌گیرند». از سال ۲۰۰۱ تاکنون بیش از ۵۰
قرار می‌گیرند». از سال ۲۰۰۱ تاکنون بیش از ۵۰ روزنامه‌نگار فلسطینی توسط اسرائیل کشته شده‌اند موزه‌ها. [[پرونده:Billy_Rose_Art_Garden_(14755133799).jpg|بندانگشتی|حرم کتاب، منبع غنی [[طومارهای دریای مرده]] در اورشلیم]] [[موزه اسرائیل]] در اورشلیم یکی از مهم‌ترین مؤسسات فرهنگی اسرائیل است و [[طومارهای دریای مرده]] را به همراه مجموعه‌ای گسترده از هنر یهودایی و [[پیشینه هنر غرب|اروپایی]] در خود جای داده. موزه ملی [[هولوکاست]] اسرائیل، [[ید وشم]]، آرشیو مرکزی جهانی اطلاعات مربوط به هولوکاست است. [[خانه
مرکزی جهانی اطلاعات مربوط به هولوکاست است. [[خانه پراکندگی‌ها]] در محوطه [[دانشگاه تل آویو]]، یک موزه تعاملیست که به تاریخ جوامع یهودی در سراسر جهان اختصاص دارد. جدای از موزه‌های بزرگ در شهرهای بزرگ، فضاهای هنری با کیفیت بالا در بسیاری از شهرها و [[کیبوتص|کیبوتس‌ها]] وجود دارد. عین هارود بزرگ‌ترین موزه هنری در شمال کشور است. اسرائیل دارای بالاترین سرانه تعداد موزه در جهان است. چندین موزه اسرائیلی به فرهنگ اسلامی نیز اختصاص دارد، از جمله موزه راکفلر و [[مؤسسه هنر اسلامی لس آنجلس مایر|موسسه هنر اسلامی
[[مؤسسه هنر اسلامی لس آنجلس مایر|موسسه هنر اسلامی اورشلیم]]، که هر دو در اورشلیم واقع شده‌اند. محتوای موزه راکفلر به خصوص بقایای باستان‌شناسی از دوره عثمانی و سایر دوره‌های تاریخ خاورمیانه اختصاص دارد. این مکان همچنین خانه اولین جمجمه فسیلی [[انسانیان]] است که در غرب آسیا یافت شده است که [[مرد گالیله|انسان گالیله]] نامگذاری شده و نمایی از آن در موزه اسرائیل به نمایش درآمده. غذا. [[پرونده:Food_in_Israel.jpg|بندانگشتی|یک وعده غذایی شامل [[فلافل]]، [[حمص (خوراک)|حمص]]، [[سیب‌زمینی سرخ‌کرده|سیب زمینی سرخ
(خوراک)|حمص]]، [[سیب‌زمینی سرخ‌کرده|سیب زمینی سرخ کرده]] و [[سالاد اسرائیلی]]]] [[آشپزی اسرائیلی|غذاهای اسرائیلی]] شامل غذاهای محلی و همچنین [[آشپزی یهودی|غذاهای یهودی]] است که توسط [[یهودیان دور از وطن]] به این کشور آورده شده است. از زمان تأسیس دولت در سال ۱۹۴۸، به ویژه از اواخر دهه ۱۹۷۰، غذاهای ترکیبی اسرائیلی توسعه یافته است. تقریباً نیمی از جمعیت اسرائیلی-یهودی به رعایت موارد [[کوشر]] در رژیم غذایی منزل شهادت می‌دهند. رستوران‌های کوشر، اگرچه در دهه ۱۹۶۰ نادر بودند، اما حدود یک چهارم کل جمعیت رستوران‌ها
نادر بودند، اما حدود یک چهارم کل جمعیت رستوران‌ها را را تشکیل می‌دهند که شاید منعکس کننده ارزش‌های عمدتاً سکولار اسرائیل آن کسانی باشد که بیرون غذا می‌خورند. هتل رستوران‌ها تمایل بیشتری به سرو غذای کوشر دارند. بازار خرده فروشی غیر کوشر به‌طور سنتی پراکنده بود، اما به دنبال [[علیای پساشوروی دهه ۱۹۹۰|هجوم مهاجران از کشورهای پس از شوروی]] در طول دهه ۱۹۹۰ به سرعت و به‌طور قابل توجهی رشد کرد. همراه با ماهی غیر کوشر، خرگوش و شترمرغ، [[گوشت خوک]] – که در اسرائیل اغلب «گوشت سفید» نامیده می‌شود – تولید و مصرف
اغلب «گوشت سفید» نامیده می‌شود – تولید و مصرف می‌شود، اگرچه یهودیت و اسلام مصرف آن را ممنوع کرده است. ورزش‌ها. [[پرونده:ירוק_עולה.jpg|راست|بندانگشتی|هواداران [[باشگاه فوتبال مکابی حیفا|مکابی هیفا]] در استادیوم سامی اوفر در شهر حیفا]] محبوب‌ترین ورزش‌ها در اسرائیل [[فوتبال]] و [[بسکتبال]] است. [[لیگ برتر فوتبال اسرائیل|لیگ برتر اسرائیل]] و [[لیگ برتر بسکتبال اسرائیل]]، لیگ‌های حرفه‌ای این کشور را شامل می‌شوند. [[باشگاه فوتبال مکابی حیفا|مکابی حیفا]]، [[باشگاه فوتبال مکابی تل آویو|مکابی تل آویو]]، [[باشگاه
فوتبال مکابی تل آویو|مکابی تل آویو]]، [[باشگاه فوتبال هاپوئل تل آویو|هاپوئل تل آویو]] و [[باشگاه فوتبال بیتار اورشلیم|بیتار اورشلیم]] بزرگ‌ترین باشگاه‌های فوتبال این کشور محسوب می‌گردند. مکابی تل آویو، مکابی حیفا و هاپوئل تل آویو در [[لیگ قهرمانان اروپا]] به مصاف هم رفتند و هاپوئل تل آویو به مرحله یک چهارم نهایی [[لیگ اروپا|جام یوفا]] نیز دست یافت. اسراییل میزبان و قهرمان [[جام ملت‌های آسیا ۱۹۶۴|جام ملتهای آسیا در سال ۱۹۶۴]] بود. در سال ۱۹۷۰ [[تیم ملی فوتبال اسرائیل]] به [[جام جهانی فوتبال ۱۹۷۰|جام جهانی
اسرائیل]] به [[جام جهانی فوتبال ۱۹۷۰|جام جهانی فوتبال]] راه یافت، تنها باری که در جام جهانی شرکت کرد. [[بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴]] که در تهران برگزار شد، آخرین بازی‌های آسیایی بود که اسرائیل در آن شرکت کرد و پس از آن درگیر کشورهای عربی شد که از رقابت با اسرائیل [[بایکوت اسرائیل در ورزش|خودداری می‌کردند]]. اسرائیل از [[بازی‌های آسیایی ۱۹۷۸]] حذف شد و از آن زمان تاکنون در مسابقات ورزشی آسیایی شرکت نکرده است. در سال ۱۹۹۴، [[یوفا]] با پذیرش اسرائیل موافقت کرد و تیم‌های فوتبال آن اکنون در اروپا به رقابت می‌پردازند.
فوتبال آن اکنون در اروپا به رقابت می‌پردازند. مکابی تل آویو شش بار قهرمان اروپا در بسکتبال شده است. در سال ۲۰۱۶، این کشور به عنوان میزبان بسکت یورو ۲۰۱۷ انتخاب شد. اسرائیل از اولین پیروزی خود [[بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲|در سال ۱۹۹۲]]، ۹ مدال المپیک کسب کرده است، از جمله یک مدال طلا در رشته موج سواری در [[بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴]]. اسرائیل بیش از ۱۰۰ مدال طلا در [[بازی‌های پارالمپیک]] به دست آورده است و در رده بیستم در شمارش مدال‌های تمام دوران قرار دارد. پارالمپیک تابستانی ۱۹۶۸ به میزبانی اسرائیل
دارد. پارالمپیک تابستانی ۱۹۶۸ به میزبانی اسرائیل برگزار شد. بازی‌های مکابیا، رویدادی به سبک المپیک برای ورزشکاران یهودی و اسرائیلی، در دهه ۱۹۳۰ افتتاح شد و از آن زمان هر چهار سال یک بار برگزار می‌شود. [[شاهار پیر]] قهرمان تنیس اسرائیل در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۱ در رده ۱۱ام جهان قرار گرفت. [[کراو ماگا]]، یک هنر رزمی است که توسط مدافعان یهودی یهودی نشین در طول مبارزه با [[فاشیسم]] در اروپا توسعه یافته است و توسط نیروهای امنیتی و پلیس اسرائیل استفاده می‌شود. اثربخشی و رویکرد عملی آن در دفاع از خود، تحسین و تبعیت
و رویکرد عملی آن در دفاع از خود، تحسین و تبعیت گسترده‌ای را در سراسر جهان به همراه داشته است. [[پرونده:BorisGelfandSicilianDefence.jpg|بندانگشتی|[[بوریس گلفاند]]، [[استادبزرگ شطرنج|استاد بزرگ]] شطرنج]] [[شطرنج]] یک ورزش پیشرو در اسرائیل است و افراد در هر سنی از آن لذت می‌برند. استادان بزرگ اسرائیلی زیادی وجود دارند و شطرنج بازان اسرائیلی در مسابقات قهرمانی جوانان جهان بارها قهرمان شده‌اند. اسرائیل سالانه مسابقات قهرمانی بین‌المللی را برگزار می‌کند و در سال ۲۰۰۵ نیز میزبان مسابقات قهرمانی تیمی شطرنج جهان
۲۰۰۵ نیز میزبان مسابقات قهرمانی تیمی شطرنج جهان بود. وزارت آموزش و پرورش و [[فیده|فدراسیون جهانی شطرنج]] با پروژه آموزش شطرنج در مدارس اسرائیل موافقت کردند و از آن پس در برنامه درسی برخی از مدارس قرار گرفته است. شهر [[بئرشبع]] با آموزش این بازی در مهدکودک‌های این شهر به مرکز ملی شطرنج تبدیل شده است. تا حدودی به دلیل مهاجرت مردم از شوروی، این شهر میزبان بیشترین تعداد [[استادبزرگ شطرنج|استاد بزرگ شطرنج]] در بین شهرهای جهان است. تیم شطرنج اسرائیل برنده مدال نقره المپیاد شطرنج ۲۰۰۸ و برنز شد و در المپیاد ۲۰۱۰
المپیاد شطرنج ۲۰۰۸ و برنز شد و در المپیاد ۲۰۱۰ در بین ۱۴۸ تیم سوم شد. استاد بزرگ اسرائیلی [[بوریس گلفاند]] جام جهانی شطرنج 2009 و مسابقات کاندیداهای ۲۰۱۱ را برای حق به چالش کشیدن قهرمان جهان برنده شد. او قهرمانی شطرنج جهان ۲۰۱۲ را به شطرنج‌باز قهرمان جهان [[ویسواناتان آناند|آناند]]، پس از یک تساوی سریع از دست داد. تعصب دینی در جامعه لائیک. [[تبعیض جنسیتی]] نیز در گروه‌های متعصب یهودی وجود دارد مانند ممنوعیت استفاده از «شال دعا» برای زنان یا با صدای بلند دعا خواندن. ماه مه ۲۰۱۳ در کنار [[دیوار ندبه]] با
دعا خواندن. ماه مه ۲۰۱۳ در کنار [[دیوار ندبه]] با پرتاب بطری آب و سنگ توسط مردان و دختران متعصب یهودی به سمت «زنان دیوار» (زنان یهودی که [[تابو]]ی شال دعای مردانه را شکسته بودند) شدت درگیری به حدی رسید که به مداخله مأموران پلیس و بازداشت افراد متعصب منجر شد. [[بی‌بی‌سی فارسی]] با اشاره به تعصبات دینی در جامعه [[لائیسیته|لائیک]] اسرائیل از این موضوع خبر داد و افزود که چندی پیش از این رویداد دادگاهی رأی داده بود که نباید کسی را از عبادت با پوشش دلخواهش منع کرد اما این رأی با انتقادات شدید یهودیان متعصب روبرو
اما این رأی با انتقادات شدید یهودیان متعصب روبرو شد. گروه‌های متعصب خواستار اجرای قوانین شریعت به‌طور کامل و اجرای مراسم ازدواج و طلاق به‌طور مذهبی تحت نظر و تابعیت خود هستند. دادستان کل اسرائیل به دولت توصیه کرده بود که برای پیشگیری از جدایی زنان از مردان در اتوبوس، گورستان و بیمارستان قوانینی تصویب شوند و قرار بود که [[دولت ائتلافی]] معافیت [[طلبه|طلاب دینی]] یهودی از [[خدمت نظام وظیفه]] را پایان دهد و دروس تحت تسلط مذهبیون در مدارس را مورد بازنگری قرار دهد. زنان در محیط‌های مذهبی اسرائیل اجازه ندارند
دهد. زنان در محیط‌های مذهبی اسرائیل اجازه ندارند دامن کوتاه بپوشند. اوائل دسامبر ۲۰۱۶ پارلمان مقرراتی را وضع کرد که در آن لباس‌های «آستین حلقه‌ای، تاپ، دامن کوتاه و سه‌ربع، دمپایی، صندل و لباس‌هایی با شعار سیاسی» را مصداق «پوشش نامناسب» خواند و تعیین کرد که افراد بالای ۱۴ سال چه کارمند چه بازدیدکننده با چنین پوششی اجازه ورود به این ساختمان را ندارند. ۵ دسامبر مأموران نگهبانی پارلمان، با عنوان پوشش نامناسب، مانع ورود برخی زنان شدند. ۱۴ دسامبر حدود ۳۰ زن بیشتر از دستیاران و مشاوران اعضای [[کنست]]
۳۰ زن بیشتر از دستیاران و مشاوران اعضای [[کنست]] ([[پارلمان]] اسرائیل) مقابل این ساختمان تجمع اعتراضی تشکیل دادند؛ موضوع مورد بحث اندازه گرفتن دامن توسط نگهبانان بود و اینکه در این مقررات تعیین نشده که چه اندازه‌ای از دامن، کوتاه قلمداد می‌شود. ۱۵ دسامبر ۲۰۱۶ بی‌بی‌سی فارسی با اشاره به مجموع این رویدادها، به نقل از [[رویترز]] از حمایت رئیس کنست، [[یوری الدشتاین]] از موضوع پوشش مناسب در پارلمان اسرائیل خبر داد؛ وی در این باره گفت که کنست تبدیل به «[[ایران]] یا [[طالبان]]» نشده است. توان نظامی.
«[[ایران]] یا [[طالبان]]» نشده است. توان نظامی. [[پرونده:The_Southern_Lions._Squadron_116._I.jpg|بندانگشتی|جنگنده‌های [[لاکهید مارتین اف-۳۵ لایتنینگ ۲|اف-۳۵]] [[نیروی هوایی اسرائیل]]]] [[نیروهای دفاعی اسرائیل]] (IDF) تنها شاخه نظامی [[نیروهای امنیتی اسرائیل]] است که توسط [[رئیس ستاد کل اسرائیل|رئیس ستاد کل]] آن، "راماتکل"، زیرمجموعه [[کابینه اسرائیل|کابینه]] اداره و هدایت می‌گردد. ارتش اسرائیل متشکل از [[قرارگاه فرماندهی ارتش اسرائیل|ارتش]]، [[نیروی هوایی اسرائیل|نیروی هوایی]] و [[نیروی دریایی
هوایی اسرائیل|نیروی هوایی]] و [[نیروی دریایی اسرائیل|نیروی دریایی]] است. این سازمان در طول [[جنگ عرب‌ها و اسرائیل (۱۹۴۸)|جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸]] با تثبیت سازمان‌های شبه‌نظامی — عمدتاً به رهبری [[هگانا]] — که به تأسیس دولت نیز یاری رساندند، تأسیس شد. ارتش اسرائیل همچنین از منابع [[آمان|اداره اطلاعات نظامی]] ("آمان") که با [[موساد]] و [[شاباک]] همکاری می‌کند، استفاده می‌نماید. نیروهای دفاعی اسرائیل در طول تاریخ کوتاه خود در چندین [[جنگ‌های اسرائیل|جنگ بزرگ]] و درگیری‌های مرزی شرکت داشته‌اند و همین
بزرگ]] و درگیری‌های مرزی شرکت داشته‌اند و همین امر نیز آن را به یکی از آموزش‌دیده‌ترین نیروهای مسلح در میدان نبرد و در جهان تبدیل کرده است. اکثر اسرائیلی‌ها در سن ۱۸ سالگی [[سربازی در اسرائیل|به ارتش فراخوانده]] می‌شوند. پس از خدمت اجباری، مردان اسرائیلی به نیروهای ذخیره ملحق می‌شوند و معمولاً تا چهل سالگی هر سال تا چندین هفته وظیفه نیروی ذخیره را انجام می‌دهند. اکثر زنان از وظیفه نیروی ذخیره معاف هستند. [[شهروندان عرب اسرائیل]] (به استثنای [[دروز اسرائیلی|دروزی‌ها]]) و کسانی که مشغول تحصیلات دینی تمام وقت
و کسانی که مشغول تحصیلات دینی تمام وقت هستند، از خدمت سربازی معاف می‌شوند، اگرچه معافیت دانشجویان یشیوا سال هاست که محل اختلاف در جامعه اسرائیل بوده است. یک جایگزین برای کسانی که به دلایل مختلف معافیت دریافت می‌کنند، خدمات ملی است که شامل برنامه‌ای از خدمات در بیمارستان‌ها، مدارس و سایر چارچوب‌های رفاه اجتماعی است. اقلیت کوچکی از اعراب اسرائیل نیز داوطلبانه در ارتش خدمت می‌کنند. در نتیجه برنامه خدمت اجباری، ارتش اسرائیل تقریباً ۱۷۶۵۰۰ سرباز فعال و ۴۶۵۰۰۰ نیروی ذخیره اضافی دارد که در نتیجه آن اسرائیل را به
ذخیره اضافی دارد که در نتیجه آن اسرائیل را به یکی از بالاترین [[فهرست کشورهای جهان بر پایه تعداد نیروهای نظامی و شبه نظامی|درصد شهروندان با آموزش نظامی]] در جهان تبدیل می‌کند. [[پرونده:IDF_Air_Defense_fighters_during_Operation_Guardian_of_the_Walls,_May_2021._I.jpg|راست|بندانگشتی|[[گنبد آهنین]] اولین سیستم دفاع [[توپخانه راکتی|موشکی ضد راکتی]] عملیاتی جهان است.]] ارتش این کشور به شدت به سیستم‌های تسلیحاتی با فناوری پیشرفته که در اسرائیل طراحی و تولید می‌شوند و همچنین برخی از واردات خارجی متکی است. موشک
و همچنین برخی از واردات خارجی متکی است. موشک [[ختس|ارو]] یکی از معدود سامانه‌های [[موشک ضدبالیستیک|موشکی ضد بالستیک]] عملیاتی جهان است. سری موشک‌های هوا به هوای [[موشک پایتون|پایتون]] اغلب یکی از حیاتی‌ترین سلاح‌ها در تاریخ نظامی آن محسوب می‌شود. موشک اسپایک اسرائیل یکی از پرفروش‌ترین [[موشک هدایت‌شونده ضدتانک|موشک‌های هدایت شونده ضد تانک]] (ATGM) در جهان است. سامانه پدافند هوایی ضد موشکی [[گنبد آهنین]] اسرائیل پس از رهگیری صدها [[حملات موشکی فلسطینی‌ها به اسرائیل|موشک]] [[راکت قسام|قسام]]، [[ب‌ام-۲۱
به اسرائیل|موشک]] [[راکت قسام|قسام]]، [[ب‌ام-۲۱ گراد]] و [[فجر ۵|فجر-۵]] توسط شبه نظامیان فلسطینی از نوار غزه، مورد استقبال جهانی قرار گرفت. از زمان [[جنگ یوم کیپور]]، اسرائیل شبکه‌ای از [[ماهواره شناسایی|ماهواره‌های شناسایی]] را توسعه داده است. موفقیت برنامه "[[اوفک]]،" اسرائیل را به یکی از هفت کشوری تبدیل کرده است که قادر به پرتاب چنین ماهواره‌هایی می‌باشد. به‌طور گسترده اعتقاد بر این است که اسرائیل [[سلاح‌های هسته‌ای و اسرائیل|دارای تسلیحات هسته‌ای می‌باشد]] و طبق گزارش سال ۱۹۹۳، [[اسرائیل و سلاح‌های
و طبق گزارش سال ۱۹۹۳، [[اسرائیل و سلاح‌های کشتار جمعی|سلاح‌های کشتار جمعی]] شیمیایی و بیولوژیکی را نیز در زرادخانه خود دارد. اسرائیل [[پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای|معاهده عدم اشاعه تسلیحات هسته‌ای]] را امضا نکرده است و [[سیاست ابهام‌آفرینی تعمدی|سیاست ابهام عمدی]] را در قبال قابلیت‌های هسته‌ای خود حفظ کرده. گمان می‌رود که [[زیردریایی کلاس دلفین (آلمان)|زیردریایی‌های دلفین]] نیروی دریایی اسرائیل به موشک‌های هسته‌ای پوپای توربو مجهز شده‌اند که قابلیت [[ضربه دوم|حمله دوم]] را ارائه می‌دهند. از زمان [[جنگ
دوم|حمله دوم]] را ارائه می‌دهند. از زمان [[جنگ خلیج فارس]] در سال ۱۹۹۱، زمانی که اسرائیل توسط [[موشک الحسین|موشک‌های اسکاد عراق]] مورد حمله قرار گرفت، همه خانه‌های اسرائیل باید دارای یک اتاق امنیتی تقویت‌شده به نام مرخاو موگان، غیرقابل نفوذ در برابر مواد شیمیایی و بیولوژیکی باشند. از زمان تأسیس اسرائیل، مخارج نظامی بخش قابل توجهی از [[تولید ناخالص داخلی]] این کشور را تشکیل می‌داد، که اوج آن ۳۰٫۳ درصد از تولید ناخالص داخلی بود که در سال ۱۹۷۵ صرف امور نظامی‌شد. در سال ۲۰۲۱، اسرائیل با ۲۴٫۳ میلیارد دلار
در سال ۲۰۲۱، اسرائیل با ۲۴٫۳ میلیارد دلار [[فهرست کشورها بر پایه هزینه‌های نظامی|از نظر کل هزینه‌های نظامی]] در رتبه پانزدهم جهان و از نظر هزینه‌های دفاعی به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی با ۵٫۲ درصد در رتبه ششم قرار گرفت. از سال ۱۹۷۴، ایالات متحده یکی از کمک رسان‌های نظامی بلقوه به اسرائیل بوده است. بر اساس [[یادداشت تفاهم]] امضاشده در سال ۲۰۱۶، انتظار می‌رود که ایالات متحده ۳٫۸ میلیارد دلار سالانه به این کشور کمک کند. اسرائیل در سال ۲۰۲۲ رتبه نهم جهانی را از نظر [[صنایع جنگ‌افزاری|صادرات تسلیحات]]
را از نظر [[صنایع جنگ‌افزاری|صادرات تسلیحات]] کسب کرد اکثر صادرات اسلحه اسرائیل به دلایل امنیتی گزارش نشده است. اسرائیل به‌طور مداوم در [[شاخص جهانی صلح|شاخص صلح جهانی]] رتبه پایینی دارد و در سال ۲۰۲۲ در بین ۱۶۳ کشور در رتبه ۱۳۴ قرار دارد.[[پرونده:F-15I Ra'am.jpg|بندانگشتی|200px|[[نیروی هوایی اسرائیل]]، مجهزترین نیروی هوایی در منطقه خاورمیانه، با قابلیت کاملاً تهاجمی است.]] صنایع نظامی. این کشور هر ساله چند میلیارد دلار از تجهیزات نظامی خود را به کشورهای دیگر جهان صادر می‌کند. کشورهای [[چین]]، [[هند]] و
دیگر جهان صادر می‌کند. کشورهای [[چین]]، [[هند]] و [[ایالات متحده آمریکا]] از جمله مشتریان کلان تجهیزات نظامی تولیدشده در صنایع نظامی اسرائیل هستند. تسلیحات هسته‌ای. گفته می‌شود که اسرائیل از دهه پنجاه میلادی برنامه هسته‌ای داشته است، اما دولت اسرائیل هیچ‌گاه در اختیار داشتن [[جنگ‌افزار هسته‌ای]] را تأیید یا تکذیب نکرده است، و در این رابطه «سیاست ابهام» را در پیش گرفته است. این کشور همچنین با آن‌که عضو [[آژانس بین‌المللی انرژی اتمی]] است، اما هیچ‌گاه [[پیمان‌نامه منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای]] را امضا نکرده
منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای]] را امضا نکرده است. مرکز تحقیقات هسته‌ای نگب در ده کیلومتری شهر [[دیمونا]] قرار دارد که بر باور عمومی، بخش مهمی از «برنامه هسته‌ای اسرائیل» را تشکیل می‌دهد. در سال ۱۹۸۶ یک تکنسین هسته‌ای اسرائیلی، برای اولین‌بار، اطلاعات و تصاویری محرمانه از داخل رآکتور دیمونا و کلاهک‌های اتمی اسرائیل را در اختیار هفته‌نامه بریتانیایی ساندی‌تایمز قرار داد و به این ترتیب، مدارکی در تأیید حدس و گمان‌های موجود، در مورد زرادخانه هسته‌ای اسرائیل را منتشر کرد. به نوشتهٔ هفته‌نامه دفاعی جینز اسرائیل
منتشر کرد. به نوشتهٔ هفته‌نامه دفاعی جینز اسرائیل ششمین قدرت هسته‌ای جهان محسوب می‌شود. این هفته‌نامه همچنین مدعی شده است که اسرائیل دارای ۱۰۰ تا ۳۰۰ کلاهک هسته‌ای است که از نظر تعداد دارا بودن کلاهک هسته‌ای با بریتانیا برابری می‌کند. پیوند به بیرون. [[رده:اسرائیل|اسرائیل]] [[رده:الگو:نقشه پویا]] [[رده:ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۸ (میلادی)]] [[رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۸ (میلادی) در آسیا]] [[رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۸ (میلادی) در اسرائیل]] [[رده:جمهوری‌ها]] [[رده:شام (سرزمین)]] [[رده:صهیونیسم]]
[[رده:شام (سرزمین)]] [[رده:صهیونیسم]] [[رده:سرزمین فلسطین]] [[رده:کشورها در آسیا]] [[رده:کشورها و سرزمین‌های عربی‌زبان]] [[رده:کشورهای خاور نزدیک]] [[رده:کشورهای خاورمیانه]] [[رده:کشورهای عضو اتحادیه مدیترانه]] [[رده:کشورهای عضو سازمان ملل متحد]] [[رده:کشورهای غرب آسیا]] [[رده:کشورهای کم‌رسمیت یا غیررسمی]] [[رده:لیبرال دموکراسی]] [[رده:مدیترانه شرقی]] [[رده:واژه‌ها و عبارت‌های عبری]]
آلبانی با نام رسمی جمهوری آلبانی کشوری در شبه‌جزیره بالکان واقع در جنوب شرقی اروپا است. این کشور از شمال با مونته‌نگرو و صربستان و از شرق با مقدونیه شمالی و یونان مرز مشترک دارد. آلبانی جزو کشورهای ناحیه مدیترانه هم محسوب می‌شود و در شمال دریای یونان و غرب دریای اژه قرار دارد. آلبانی با ۲۸٬۷۴۸ کیلومتر مربع مساحت، ۱۴۴مین کشور وسیع جهان است. آلبانی با ۲٬۸۷۷٬۷۹۷ نفر جمعیت، ۱۳۶مین کشور پرجمعیت جهان است. پایتخت و بزرگ‌ترین شهر این کشور تیرانا و جمعیت آن ۳۷۴٬۸۰۱ نفر است. زبان رسمی این کشور آلبانیایی است. کشور
نفر است. زبان رسمی این کشور آلبانیایی است. کشور آلبانی هم از نظر مساحت و هم از نظر جمعیت در شمار کشورهای کوچک قرار می‌گیرد؛ به‌گونه‌ای که وسعت آن از هر یک از استان‌های کُردستان و مرکزی در ایران کمتر است و جمعیتش نیز از جمعیت هر یک از استان‌های آذربایجان غربی یا مازندران پایین‌تر می‌باشد. مردم آلبانی از ریشه قوم ایلیری از اقوام هندواروپایی هستند. آلبانی تحت سلطه امپراتوری‌های مقدونیه، روم، بیزانس و عثمانی بود. آلبانی وارث تمدن ایلیریان باستان، پس از سده‌ها عقب‌ماندگی تحت حاکمان مختلف طی سده‌ها، پیشرفت
عقب‌ماندگی تحت حاکمان مختلف طی سده‌ها، پیشرفت اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی قابل توجهی داشته است. آلبانی در ۲۸ نوامبر ۱۹۱۲ توسط مبارزات اسکندربیگ و اسماعیل کمالی استقلال خود را از امپراتوری عثمانی به‌دست گرفت. اَنوَر خوجه با تشکیل جمهوری سوسیالیستی خلق آلبانی، ۵۰ سال حاکمیت کمونیسم بر کشور آلبانی را بنیان گذاشت تا اینکه با سقوط کمونیسم در سال ۱۹۹۰ این کشور استقلال خود را مجدداً به‌دست‌آورد و نظام آن به جمهوری پارلمانی تغییر کرد. واحد پول این کشور لِک نام دارد و اقتصاد آن در حالت گذار به بازار آزاد است. اصلاحات
اقتصاد آن در حالت گذار به بازار آزاد است. اصلاحات بازار آزاد، باعث شده تا اقتصاد این کشور به‌ویژه در بخش‌های انرژی و زیرساخت‌های ترابری، به روی سرمایه‌گذاری خارجی باز شود. اقتصاد آلبانی بیشتر در زمینه کشاورزی و صادرات کروم است. در حدود یک‌سوم این کشور جنگلی است و آلبانی از نظر گونه‌های گیاهی کشوری غنی است. یکی از مهم‌ترین محصولات اقتصادی در این کشور گندم است که وارد بخش‌های صادراتی شده است و کشور آلبانی از نظر تولید محصولات کشاورزی به خصوص گندم به خودکفایی رسیده است. در این کشور تولید کرومیت نیز دیده
رسیده است. در این کشور تولید کرومیت نیز دیده می‌شود. آلبانی دارای یک نظام پارلمانی است. ایلیر متا رئیس‌جمهور و ادی راما نخست‌وزیر کشور آلبانی است. آلبانی سعی کرده تا حفظ ثبات منطقه‌ای، حمایت از استقلال کوزوو و حل اختلافات سیاسی در بالکان باشد. در همین حال، آلبانی از پیشرفت و توسعه گردشگری برخوردار است. همچنین ۲۵ مکان نگهداری محیط زیست در جهان را در اختیار دارد. از سال ۲۰۰۹، آلبانی از اعضای ناتو و تنها عضو سازمان همکاری اسلامی در اروپا می‌باشد. آلبانی از ژانویه ۲۰۰۳ در فهرست نامزدهای احتمالی پیوستن به
ژانویه ۲۰۰۳ در فهرست نامزدهای احتمالی پیوستن به اتحادیه اروپا قرار داشته و به‌طور رسمی در ۲۸ آوریل ۲۰۰۹ برای عضویت در این اتحادیه درخواست داده است. همچنین از تاریخ ۱۴ دسامبر ۱۹۵۵ در سازمان ملل متحد عضو است. ریشه‌شناسی. سرزمین آلبانی در سده‌های پیش از میلاد بخشی از سرزمین پهناوری به نام ایلیریا بوده است که نام آن برگرفته از نام قبیله ایلیریا از تیره‌های هندواروپایی است که به سمت شرق شبه‌جزیره بالکان کوچ کرده بودند. نام بومی این کشور در خود زبان آلبانیایی‌ها، اِشچیپِری (Shqipëria) است ولی به صورت بین‌المللی
اِشچیپِری (Shqipëria) است ولی به صورت بین‌المللی این کشور با نام آلبانی شناخته شده است. واژه آلبانی احتمالاً از زمان پیش از دوره کلت‌ها بجا مانده و به معنی سرزمین تپه‌ها است. ریشه آلب در این نام با نام کوهستان آلپ هم‌ریشه است. نظر دیگری نیز هست که این نام را با واژه هندواروپایی آلب به معنای سپید هم‌ریشه می‌داند. نام آلبانی در زبان عربی بگونه ارناوط درآمده و در ترکی این واژه معرب، شکل آرناود بخود گرفته و ترکیه‌ای‌ها آلبانی را با این نام می‌نامند. تاریخ. آلبانی دارای تمدن و فرهنگ دیرینه و کهنی است. شواهد و
دارای تمدن و فرهنگ دیرینه و کهنی است. شواهد و مدارک بی‌شمار کشف شده از دوران نوسنگی، آلات و ابزار سنگی مورد استفاده قرارگرفته که متعلق به ۱۰هزار سال تا ۱۰۰هزار سال پیش بوده است. شواهد استقرار فرهنگی مهمی در دوره جدید عصر سنگ و دوره سوم عصر سنگ که بین ۲۰۰۰ سال تا ۶۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح دلالت می‌کند. نیاکان آلبانیایی‌ها را قوم هندواروپایی ایلیری‌ها تشکیل می‌دهند، بعضی‌ها معتقدند که ایلیری‌ها حدود ۲۵۰۰ سال پیش از اروپای مرکزی و مشخصاً آلمان کنونی به ایلیریا شامل منطقه‌ای چندبرابر وسیع‌تر از آلبانی کنونی
شامل منطقه‌ای چندبرابر وسیع‌تر از آلبانی کنونی مهاجرت کردند. تاریخ آلبانی نشان می‌دهد که در اوایل هزاره دوم قبل از میلاد در ایلیریا مردمانی زندگی می‌کردند؛ که آن‌ها را قوم ایلیری می‌نامیم، گسترده جغرافیایی ایلیریا بسیار وسیعتر از آلبانی کنونی بوده است و اسلوونی، کرواسی، مونته‌نگرو و مقدونیه و یونان شمالی را شامل می‌شده است. در نقاط دیگر بالکان از جمله هرزگوین و مونته‌نگرو، ایلیری‌ها در مقابل مهاجمان روم و اسلاو عقب‌نشینی کردند و عمدتاً ایلیری‌ها در منطقه کنونی آلبانی ماندگار شدند. فرهنگ ایلیریایی‌ها بسیار
آلبانی ماندگار شدند. فرهنگ ایلیریایی‌ها بسیار قدیمی و از زمان سنگی متکامل شده است این فرهنگ در سرزمین آلبانی تا دوره برنز حدود سال ۲۰۰۰ پیش از میلاد مسیح بوده است. در طی سده‌های پیاپی، اندیشه، آداب و رسوم ایلیری با مسیحیت و اسلام در آلبانی پیوند خورده است. منطقه آلبانی از دیرباز، مورد توجه قدرت‌های بزرگ بود. نخست، یونانیان در دوران پیش از ظهور مسیحیت به این منطقه حمله کردند و منطقه را تحت سلطه خود درآوردند. ایلیری‌ها در مناطق جنوبی و حاشیه دریای آدریاتیک، از یونانی‌ها شکست خوردند. یونانی‌ها، مستعمرات خود
از یونانی‌ها شکست خوردند. یونانی‌ها، مستعمرات خود از جمله شهرهای اپیدامنوس و آپولونیا (جنوب آلبانی) را در سده هفتم پیش از میلاد بنا کردند. مبارزه ایلیری‌ها با یونانی‌ها در آب‌های دریای آدریاتیک سده‌ها ادامه داشت. دزدان دریایی ایلیر، مانع از برقراری امنیت و نظم مطلوب یونانی بودند. کشور آلبانی در دوره‌های بعد، حوزه نفوذ قدرت‌های بزرگ شد. این منطقه زمانی جزو مستعمرات امپراتوری روم غربی بود و درگیری و رقابت میان دو امپراتوری روم غربی و شرقی، بارها سرنوشت منطقه را تغییر داد. با این وجود ایلیری‌ها توانستند در
را تغییر داد. با این وجود ایلیری‌ها توانستند در مقابل حملات و تجاوزات امپراتوری‌های غربی و شرقی، اسلاوها و نهایتاً ورود ترکان عثمانی به این سرزمین، هویت تاریخی خویش را حفظ کنند. مهم‌ترین خطر آلبانی از ناحیه اسلاوها بود که از سوی امپراتوری روم شرقی حمایت می‌شدند. حملات اسلاوها با پشتیبانی کنستانتینوپول در سده‌های ۷ تا ۹ میلادی رخ داد و به نابودی و تخریب فرهنگی و تمدنی روم کاتولیک منجر گردید. اسلاوها، به تخریب فرهنگی و تمدنی و کشتار ایلیری‌ها پرداختند. در نتیجه این حملات پیاپی، بسیاری از آلبانیایی‌ها به