payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را می‌توانند در برگ‌های خود بسازد. بیشتر انگل‌های گیاهی در گروهی به نام قارچ‌ها هستند. همه قارچ‌ها انگل نیستند. قارچ‌های انگلی مانند زنگ‌ها و نیز میکروب‌های بیماری‌زا آسیب فراوان به گیاهان و جانوران می‌رسانند. بیشتر انگل‌های حیوانی متعلق به گروه‌های گوناگون هستند. برخی از انگل‌های حیوانی به گروه کرم‌ها، بعضی به گروه حشرات و کنه‌ها، و پاره‌ای نیز به گروه آغازیان و دیگر جانوران تعلق دارند. هیچ گیاه یا جانور بزرگی نیست که از دست انگل در امان باشد. اغلب گیاهان و جانوران کوچک نیز انگل دارند. هر انگلی خود میزبان
جانوران کوچک نیز انگل دارند. هر انگلی خود میزبان انگل کوچکتری است. مثلاً کک خون سگ را می‌مکد. درون بدن این کک‌ها احتمالاً جانوران تک‌یاخته‌ای به سر می‌برند و در بدن این تک‌یاخته‌ها نیز شاید باکتری‌هایی زندگی بکنند. انگل‌ها از نظر بزرگی به دو دستهٔ ریزانگل و درشت‌انگل تقسیم می‌شوند. حدود ۷۰٪ انگل‌ها ریزانگل و جزو میکروارگانیسم‌ها هستند، مانند انگل بیماری مالاریا، در حالی که سایرین درشت‌انگل هستند. طول برخی از درشت‌انگل‌ها به بیش از ۳۰ متر می‌رسد. انگل‌شناسی علمی است که به وسیله آن شکل خارجی و داخلی و سیر
علمی است که به وسیله آن شکل خارجی و داخلی و سیر تکامل و طرز سرایت انگل به انسان و حیوان مورد مطالعه قرار می‌گیرد. زندگی انگلی عبارتست از یکی از اشکال هم‌زیستی فیزیولوژیکی بین دو حیوان از دو جنس مختلف که یکی از آن‌ها (انگل) معمولاً کوچک‌تر و ضعیف‌تر بوده و در سطح یا داخل بدن جنس قوی‌تر (میزبان) زندگی و تغذیه می‌کند و در بدن او ایجاد اختلال می‌نماید. این هم‌زیستی ممکن است دائم یا موقت باشد.
چَتریان، تیره هویج و همچنین Umbelliferae تیره‌ای از گیاهان با ساقه‌های تهی هستند مانند هویج و جعفری. تیره چتریان را را کَرَفسیان نیز نامیده‌اند.
۲۹ فوریه در تقویم گرگوری شصتمین روز سال‌های کبیسه است و ۳۰۶ روز تا پایان سال باقی است. هر سال گرگوری که روز ۲۹ فوریه را داشته باشد "سال کبیسه" است. این روز فقط هر چهار سال یک بار پیش می‌آید، آن هم در سال‌هایی که شماره‌شان بر چهار بخش‌پذیر باشد، مثل ۱۹۹۲، ۱۹۹۶، و ۲۰۰۴. ولی استثناهایی در سال‌هایی که شماره‌شان بر صد بخش‌پذیر باشد وجود دارد. در مورد سال‌هایی که شماره‌شان بر صد بخش‌پذیر است، یعنی به دو رقم صفر ختم می‌شوند (مثل ۱۸۰۰، ۱۹۰۰، ۲۰۰۰، و غیره) این سال‌ها کبیسه نیستند مگر در مواردی که شمارهٔ سال بر
کبیسه نیستند مگر در مواردی که شمارهٔ سال بر چهارصد نیز بخش‌پذیر باشد. این به این معنی است که سال ۲۰۰۰ کبیسه بوده‌است و سال‌های ۲۴۰۰ و ۲۸۰۰ نیز کبیسه خواهند بود ولی سال‌های ۱۸۰۰ و ۱۹۰۰ کبیسه نبوده‌اند و سال‌های ۲۱۰۰، ۲۲۰۰، و ۲۳۰۰ نیز کبیسه نخواهند بود. برای تصحیح دقت تقویم گرگوری پیشنهاد شده‌است که سال‌هایی که بر ۴۰۰۰ بخش‌پذیرند نیز کبیسه نباشند، ولی این قانون رسماً پذیرفته نشده‌است. افرادی که در این روز به دنیا آمده‌اند در سال‌های عادی معمولاً تولدشان را در ۲۸ فوریه یا ۱ مارس جشن می‌گیرند. سنت‌های عامیانه:
۲۸ فوریه یا ۱ مارس جشن می‌گیرند. سنت‌های عامیانه: در ۲۹ فوریه رسم رایجی است که بانوان می‌توانند به آقایان پیشنهاد ازدواج بدهند. در یونان این روز برای ازدواج خوش شگون در نظر گرفته نشده‌است. رویدادها. ۲۰۲۰. امضای پیمان صلح بین امریکا و گروه طالبان در دوحه. منابع. Wikipedia contributors, "February 29," "Wikipedia, The Free Encyclopedia", http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=February_29&amp;oldid=77708385 (accessed September 28, 2006).
در تقویم گرگوری، ماه فوریه در سال‌های عادی ۲۸ روز و در سال‌های کبیسه ۲۹ روز دارد. ولی در تقویم‌های دیگر مواردی از ۳۰ فوریه وجود داشته‌است. تقویم سوئدی. قلمرو سوئد (که در آن زمان شامل فنلاند نیز بود) تصمیم داشت که تغییر از تقویم یولیانی به تقویم گرگوری را در سال ۱۷۰۰ آغاز کند و در چهل سال آینده روزهای کبیسه را بیندازد. بنابراین در سوئد سال ۱۷۰۰ را کبیسه نگرفتند ولی برخلاف برنامهٔ قبلی، هردوی سال‌های ۱۷۰۴ و ۱۷۰۸ را کبیسه گرفتند. این مسئله باعث شد که تقویم سوئد یک روز از تقویم یولیانی جلو بیفتد ولی هنوز ده روز
یک روز از تقویم یولیانی جلو بیفتد ولی هنوز ده روز از تقویم گرگوری عقب باشد. در سال ۱۷۱۲ تقویم را به تقویم یولیانی برگرداندند و دو روز را کبیسه گرفتند، که باعث شد آن سال یک روز ۳۰ فوریه داشته باشد. این روز در تقویم یولیانی معادل ۲۹ فوریه و در تقویم گرگوری معادل ۱۱ مارس بود. تغییر تقویم سوئد به تقویم گرگوری بالاخره در سال ۱۷۵۳ انجام شد. تقویم انقلابی شوروی. در ۱۹۲۹، اتحاد جماهیر شوروی یک تقویم انقلابی تعریف کرد که در آن هر ماه "کاری" ۳۰ روز داشت و پنج یا شش روز باقی‌مانده تعطیل و «بی‌ماه» بودند. در این تقویم
باقی‌مانده تعطیل و «بی‌ماه» بودند. در این تقویم در سال ۱۹۳۰ و ۱۹۳۱ روز ۳۰ فوریه وجود داشت؛ تقویم انقلابی در سال ۱۹۳۱ ملغی شد. با این وجود، در خلال این مدت، تقویم گرگوری در شوروی استفاده می‌شد. این مسئله با مراجعه به شماره‌های متوالی روزنامهٔ "پراودا"، روزنامهٔ رسمی حزب کمونیست، تأیید می‌شود که بر اساس آن ماه فوریه در سال‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۳۱ بیست و هشت روز و در سال ۱۹۳۲ بیست و نه روز داشته‌است که با قواعد تقویم گرگوری مطابق است. منابع. Wikipedia contributors, "February 30," "Wikipedia, The Free Encyclopedia",
30," "Wikipedia, The Free Encyclopedia", http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=February_30&amp;oldid=77529863 (accessed September 28, 2006).
بنی‌هاشم خاندانی از قبیله قریش است که به نام هاشم بن عبدمناف نامگذاری شده‌است. محمد پیامبر اسلام و "علی بن ابی طالب" از این خاندان هستند. تاریخ. به طور سنتی، این قبیله به نام هاشم بن عبدمناف نامگذاری شده است. او با سلمه بنت عمرو از بنی‌نجار از قبیله خزرج ازدواج کرد. در میان اعراب قبل از اسلام، مردم خود را بر اساس قبیله، و سپس خانواده طبقه‌بندی می‌کردند. دو نوع قبیله اصلی وجود داشت: عدنانی‌ها (برخاسته از عدنان، جد سنتی عرب‌های شمال، مرکز و غرب عربستان) و قحطانی‌ها (منشأ قحطان، جد سنتی اعراب جنوب و جنوب شرقی
(منشأ قحطان، جد سنتی اعراب جنوب و جنوب شرقی عربستان). بنی‌هاشم یکی از طوایف قبیله قریشو از طایفه‌ی عدنانی‌ها است. نام خود را از هاشم بن عبد‌مناف، پدربزرگ محمد گرفته است و همراه با طایفه های بنی‌عبدشمس، بنی‌مطلب و بنی‌نوفل، طایفه‌ بنی‌عبد‌مناف از قریش را تشکیل می دهند. خاندان عبدالمطلب بن هاشم، اشراف مکه قبل از اسلام را تشکیل می‌دادند. این بر اساس وظیفه موروثی آنها بود که به عنوان مباشر و مراقب زائرانی بود که برای عبادت در کعبه به مکه می‌آمدند، زیارتگاه مقدسی که در سنت اسلامی توسط ابراهیم و فرزند اول و
مقدسی که در سنت اسلامی توسط ابراهیم و فرزند اول و وارثش اسماعیل (اسماعیل) ساخته شد محل عبادت توحید بود. افراد این خاندان غالباً ریاست مکه و ریاست دارالندوه که مجلس قریش بود را بر عهده داشتند. هم چون این، آب‌رسانی، رفادت و پرده داری خانه کعبه، که مورد احترام همگان بود، برعهده داشتند. با گذشت زمان، کعبه توسط صدها بت اشغال شد. بازدید قبایل مختلف از این بت‌ها باعث رفت و آمد شد که بر ثروت بازرگانان مکه افزود که از موقعیت خود در مسیرهای کاروانی از یمن تا بازارهای مدیترانه نیز بهره می‌بردند. محمد در خانه
بازارهای مدیترانه نیز بهره می‌بردند. محمد در خانه عبدالمطلب بن هاشم، در قبیله قریش به دنیا آمد. در سن ۴۰ سالگی، استقرار اسلام او را در تضاد با قدرت های مستقر در مکه قرار داد. عضویت او در «مجلس عالی، از طایفه برتر» (از نظر اعتبار و قدرت) عاملی بود (طبق سنت اسلامی) که به واسطه آن خداوند او را در سالهای اولیه مأموریتش از ترور مصون نگه داشت. عموهای او چنین توهینی را به اصطلاح ناموس قبیله خود نمی پذیرند. پس از ۱۳ سال، جامعه مسلمانان مکه به شهر یثرب (که متعاقباً به مدینه النبی شهرت یافت) مهاجرت کردند تا از آزار
به مدینه النبی شهرت یافت) مهاجرت کردند تا از آزار و اذیت اغلب قتل‌آمیز خود توسط غیر مؤمنان مکه اجتناب کنند. با فتح مکه، این شهر به تصرف ارتش اسلام درآمد. کعبه از بتها پاک شد و مرکز زیارت مسلمانان شد و بار دیگر مرکز توحید ابراهیمی شد. (ورود غیرمسلمانان به منطقه ای که در اطراف شهر مکه تعیین شده است غیرقانونی است). اصل و نسب اصلی محمد، دو نوه او، حسن و حسین است که از پیوند دخترش فاطمه و پسر عمو و دامادش علی به دنیا آمدند. محمد از نوادگانش محبت مسلمانان را طلب کرد و بدین ترتیب فرزندان آنها در میان مسلمانان
کرد و بدین ترتیب فرزندان آنها در میان مسلمانان اشراف معنوی پیدا کردند. اولاد بنی‌هاشم با لقب سید شناخته می‌شوند. تبارشناسی. نسبت آن‌ها به هاشم بن عبدمناف بن قصی بن کلاب بن مره بن کعب بن لوی بن غالب بن فهر بن مالک بن نضر بن کنانه بن خزیمه بن مدرکه بن الیاس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان می‌رسد و عدنان از نسل اسماعیل بن ابراهیم بود. ابراهیم از مردم میان رودان بود. اجداد قوم قریش مربوط به تمدن کهن بابل بودند که آکدی و سامی بودند و اصالت آن‌ها به سام بن نوح می‌رسد.
ابوایوب خالد بن زید بن کلیب بن ثعلبة بن عوف بن غنم بن مالک بن النجار بن ثعلبة بن عمرو انصاری خزرجی (۵۷۶ میلادی در مدینه – ۶۷۴ میلادی در کنستانتینوپل) معروف به ابوایوب انصاری از اصحاب محمد بن عبدالله و از انصار بود. پیامبر پس از هجرت به مدینه در خانه او سکونت کرد. با فتح مصر، ابوایّوب به مصر رفت. او از مهمترین راویان حدیث است. خالد بن زید معروف به ابوایّوب انصاری، از قبیله خزرج و میزبان پیامبر اسلام در هنگام هجرت او از مکه به مدینه است. ابوایوب انصاری در عقبه حاضر بود و در غزوات بدر، احد، خندق و... حضور
عقبه حاضر بود و در غزوات بدر، احد، خندق و... حضور داشت. برخی مفسّران، نزول آیه ۵ سوره انفال را درباره ناخشنودی وی و شماری از انصار در رویارویی با قریش در جنگ بدر، و آیات ۱۲ و ۱۶ سوره نور را در تأیید سخنان وی دانسته‌اند که با شنیدن ماجرای افک آن را تهمتی بزرگ شمرد. آیه ۶۱ سوره نور را نیز در خصوص نگرانی او از خوردن طعام در منزل صحابه‌ای که در مأموریّت جنگی بوده دانسته‌اند. وی زمانی که به همراه یزید بن معاویه و به فرمان معاویه بن ابی‌سفیان در محاصره اول قسطنطنیه (۵۲ هـ. ق) شرکت کرده بود درگذشت و در همانجا به
(۵۲ هـ. ق) شرکت کرده بود درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد.
هفت‌پیکر یا بهرام‌نامه یا هفت‌گنبد، چهارمین منظومه نظامی از نظر ترتیب زمانی و یکی از دو شاهکار او (با "خسرو و شیرین") از لحاظ کیفیت است. این دفتر را از جهت ساختار کلی و روال داستانی می‌توان به دو بخش متمایز تقسیم کرد: یکی بخش اول و آخر کتاب دربارهٔ رویدادهای مربوط به بهرام پنجم ساسانی از بدو ولادت تا مرگ رازگونه او، که برپایه روایتی تاریخ گونه است؛ دیگری بخش میانی که مرکب از هفت حکایت یا اپیزود از زبان هفت همسر او و از زمره حکایات عبرت‌انگیزی است که دختران پادشاهان هفت اقلیم (مطابق تقسیم قدما) برای بهرام
پادشاهان هفت اقلیم (مطابق تقسیم قدما) برای بهرام نقل می‌کنند. این منظومه آمیزه‌ای از جنبهٔ حماسی و غنایی است، بدین معنی که بخش هفت گنبد تماماً دارای روح غنایی و تخیل رمانتیک است، ولی بخش تاریخی گونه، اگرچه سعی شاعر بر ترسیم چهره‌ای حماسی برای بهرام بوده، آمیزه‌ای از جنبه حماسی و عناصر غنایی است. هفت‌پیکر از گذشته یکی از مضمون‌های اصلی نگارگری‌های ایرانی–هندی بوده‌است. در هفت پیکر زمین و آسمان و جلوه‌های جمال این دو با هم پیوند می‌یابد: از یک سو هفت گنبد است ساخته بر زمین و هفت روز و هفت رنگ و هفت اقلیم و
ساخته بر زمین و هفت روز و هفت رنگ و هفت اقلیم و هفت عروس که جملگی زمینی است، و از سوی دیگر نظیر قرار دادن اینها با «هفت» های آسمانی (چون هفت سیاره و هفت فلک)، و واسطه این دو با همدیگر گنبدی است که چرخ زنان آهنگ عروج به گنبد دوار دارد. هفت پیکر ستایش داد و رفق، و نکوهش ستم و بیراهی است. در پایان‌نامه هفت پیکر حکیم دربارهٔ کتاب می‌گوید: اپرای توراندخت اثر جاکومو پوچینی بر اساس داستان روز سه‌شنبه ساخته شده‌است که توسط همراهش از گنبد سرخ که با مریخ مرتبط است به شاه بهرام گفته می‌شود. دکتر معین روایت‌های هفت
به شاه بهرام گفته می‌شود. دکتر معین روایت‌های هفت پیکر را دو قسم می‌داند؛ اول داستان‌های بی ارتباط با بهرام گور و بر ساختهٔ نظامیو یا مقتبس از داستان‌های عامیانه مثل افسانه سرایی دختران هفت کشور؛ دوم داستان‌های مربوط به بهرام گور که بخشی تاریخی و بخشی افسانه ای است. منابع هفت پیکر از زبان خود نظامی. نظامی در ابتدای کتاب به فردوسی و نظم وی از داستان بهرام در شاهنامه اشاره دارد و پس از آن از کتاب‌های تاریخی که از آن‌ها سود برده‌است، یاد می‌کند. با توجه به اینکه دو واژهٔ «بخاری» و «طبری» و ترجمهٔ فارسی آن
اینکه دو واژهٔ «بخاری» و «طبری» و ترجمهٔ فارسی آن «تاریخ طبری» یا «تاریخ بلعمی» است که به فارسی برگردانده شده‌است. هفت داستان. داستان گنبد سیاه (داستان شهری که مردمانش همه سیاه‌پوش بودند). بنابر روایت نظامی، بهرام در روز شنبه در حالی که لباس سیاه بر تن کرده‌است، وار گنبد سیاه می‌شود و خیمه در سواد عباسی می‌زند و شب هنگام از شاه بانوی فورک نام مقیم گنبد، درخواست افسانه می‌کند. قصهٔ گنبد اول قصهٔ شهر مدهوشان است که همگی لباس سیاه بر تن دارند. وشنوندهٔ فصه وسوسه می ود تا راز این سیاه پوشی را در یابد و از این
می ود تا راز این سیاه پوشی را در یابد و از این روی راهی شهر مدهوشان می‌شود. داستان گنبد زرد (داستان شاهی که به زنان اعتماد نداشت و کنیزک زردرو). قصهٔ دوم که شاهبانوی رومی مقیم گنبد زرد برای بهرام تعریف می‌کند، ماجرای پادشاهی در عراق است که در طالع خود دیده‌است که زنان با او دشمنی می‌کنند و به همین علت زن نمی‌گیرد و گاه کنیزکی می‌خرد و مدتی را با او می‌گذراند. سرانجام شاه کنیزی بسیار زیبا می‌خرد که دل از او می‌برد اما کنیزک تقاضای خلوت شاه را رد می‌کند. داستان گنبد سبز (داستان بشر پرهیزگار و ملیخای بدطینت).
گنبد سبز (داستان بشر پرهیزگار و ملیخای بدطینت). قصهٔ سوم داستان مردی نیک کردار است به نام بشر، بشر روزی از گذرگاهی رد می‌شود که بر حسب اتفاق باد، برقع از چهرهٔ زیبارویی بر می‌گیرد و آتش عشق بر جان وی می‌اندازد و پرهیزگاری او را عازم سفر می‌کند. در سفر فردی بدطینت که مدعی عالمی و بزرگی است، همراهش می‌شود و به مناسبت‌های مختلف، اطلاعات و دانش خود را به رخ بشر می‌کشد و او را تحقیر می‌کند. در طی سفر به مکانی خرم می‌رسند و مرد تصمیم می‌گیرد آب‌تنی کند و نصیحت بشر را که از او می‌خواهد آب را گل آلود نکند؛
بشر را که از او می‌خواهد آب را گل آلود نکند؛ نمی‌پذیرد. داستان گنبد سرخ (داستان بانوی حصاری). قصهٔ گنبد چهارم، قصهٔ داستان دختر زیباروی و هنرمند پادشاه است که کسی را برای ازدواج درخور نمی‌یابد. وی قلعه ای در بالای کوه بنا می‌کند و در راه آن طلسم‌های کشنده تعبیه می‌کند و شرط ازدواج خود را گشودن آن طلسم‌ها می‌داند. داستان گنبد پیروزه‌ای (داستان ماهان و دیوان). قصهٔ گنبد پنجم روایتگر زیاده خواهی و طمع مردی ماهان نام است که او را بر آن می‌دارد نیمه شب به طمع تجارتی پرسود با دوستی همراه شود و گرفتار فریب غولان
پرسود با دوستی همراه شود و گرفتار فریب غولان و دیوان شود و پس از دشواری بسیار و رهایی از چنگال اژدها به باغی سرسبز می‌رسد که متعلق به پیرمردی است. ماهان در آنجا با دیدن۱۷ زیباروی دلفریب نقض نهی پیر می‌کند و از درخت به زیر می‌آید و در حین عیش و نوش با زیبارویان، خود را در میان عفریته‌ها و جادوگرانی کریه منظر می‌بیند. داستان گنبد صندلی (داستان خیر و شر). ماجرای ششمین قصهٔ هفت پیکر، ماجرای کهن خیر و شر است که این بار با یکدیگر همسفر می‌شوند و جایی که تشنگی امان خیر را بریده‌است، شر در مقابل دو چشم او را
امان خیر را بریده‌است، شر در مقابل دو چشم او را می‌گیرد و بدون دادن جرعه ای آب، اثاث و اسباب وی را می‌رباید و می‌رود. خیر به دستیاری مردی کُرد و دخترش؛ با مرهمی از برگ درختی که آب آن علاج صرع و برگ‌هایش درمان کوری است درمان می‌شود. داستان گنبد سپید (داستان دختر و پسری که قصد وصل داشتند اما میسر نمی‌شد). قصهٔ هفتم، ماجرای جوانی زیباروی است که روزی به باغ خود می‌رود و متوجه صدای شادی و چنگ از داخل باغ می‌شود و در غیاب نگهبان از گوشه ای از باغ وارد می‌شود. دو نفر زن سیمین تن و زیبا متوجه او می‌شوند و او را
نفر زن سیمین تن و زیبا متوجه او می‌شوند و او را زده و با طناب می‌بندند. اما وقتی متوجه می‌شوند که او صاحب باغ است؛ از او دلجویی می‌کنند و او را به مجلس بزمی که در باغ خود اوست، می‌برند. پسر که انسان پارسایی ست با دیدن آن بزم عنان از کف می‌دهد و از آن‌ها می‌خواهد که دختر چنگ نواز را برای او بیاروند. در پایانِ نامه هفت پیکر حکیم نظامی دربارهٔ هفت داستان (هفت افسانه) می‌گوید: همچنین می‌گوید: هفت پیکر (سیاره)، روزهای هفته، رنگ‌ها، اقلیم‌ها. برنامه هفتگی بهرام در عیادت از همسرانش روز شنبه فورک اهل کشور هند با
در عیادت از همسرانش روز شنبه فورک اهل کشور هند با نشان سیاره زحل و رنگ گنبد مشکی روز یک شنبه یغماناز اهل ترکستان با نشان سیاره خورشید و رنگ گنبد زرد روز دوشنبه ناز پری اهل خوارزم با نشان سیاره ماه و رنگ گنبد سبز روز سه شنبه نسرین اهل کشور سقلاب با نشان سیاره مریخ و رنگ گنبد قرمز روزچهارشنبه نوش آذر اهل کشور مراکش با نشان سیاره عطارد و رنگ گنبد فیروزه ای روز پنج شنبه همای اهل کشور روم با نشان سیاره مشتری و رنگ گنبد خاکی روز جمعه دیروست اهل ایران با نشان سیاره ونوس و رنگ گنبد سفید برخی منابع، کارکرد رنگها در
ونوس و رنگ گنبد سفید برخی منابع، کارکرد رنگها در این کتاب را به اسطوره‌های ایران باستان و برخی دیگر به عرفان ربط داده‌اند؛ مثلاً مقاله با عنوان «بازتاب نمادین قربانی میترایی - اسطورة کشتن گاو نخستین- در هفت‌پیکر نظامی» نوشته دوانی و همکاران، بر نگاه نظامی به ریشه‌های ایران باستان و برخی دیگر به عرفان اسلامی تأکید داشته مانند پژوهشی که بیان می‌دارد رنگ قرمز در هفت‌پیکر، نه بر اساس نجوم، آئین مهر یا دین زرتشت، بلکه با تکیه‌بر مبانی عرفان اسلامی، در قالب کلیدواژگان خاصی که در این داستان، بر کسب خردمندی و لزوم
خاصی که در این داستان، بر کسب خردمندی و لزوم عقلانیت تأکید می‌کنند، قابل تفسیر و تحلیل است. همچنین، حصول مرتبه فنا، به‌عنوان غایت انسان و تفاوت آن در آئین مهر نیز قابل توجه است.
سالم بن ثوینی بن سعید بن سلطان بوسعیدی (۱۸۳۹ – ۱۸۷۶)، سلطان عمان بود. وی در کودکی در امور سلطنت مورد تایید پدرش بود اما بعدها پدرش را کشت و به جایش بر تخت سلطنت نشست. مدت سلطنت او دو سال و هشت ماه بود و در هند درگذشت.
ابوالفتح میرزا سالارالدوله (زاده ۱۲۶۰ تبریز - درگذشته ۱۳۳۸ اسکندریه) از رجال سیاسی دوران قاجار و پسر سوم مظفرالدین‌شاه بود. پس از انقلاب مشروطه از ایران رفت و در حمایت از برادرش محمدعلی‌شاه، در کردستان دست به شورش زد و سنندج را گرفت و از مجلس شورای ملی خواست تا با شاه مخلوع، همکاری کند. بعد از عزل محمدعلی‌شاه، در وین با برادر خود ملاقات نمود و برای بازگشت سلطنت برادر، از راه عثمانی وارد ایران شد و با لشکری از ایل کلهر، جاف، سنجابی و لر، توانست کرمانشاه و همدان را تصرف کند. در نبرد نخست با مشروطه‌خواهان، به
را تصرف کند. در نبرد نخست با مشروطه‌خواهان، به فرماندهی امیر مفخم بختیاری، که در نزدیکی ملایر اتفاق افتاد، پیروزی از آن سالارالدوله بود. وی سپس با حدود سی هزار نفر قشون، به سوی تهران رهسپار شد. در نبرد دوم که میان مشروطه‌خواهان به فرماندهی امیر مفخم بختیاری و قشون سالارالدوله در نزدیکی ساوه در گرفت، این بار سالارالدوله به سختی شکست خورد، که در نهایت وی موفق شد از صحنه نبرد بگریزد و چون مجلس برای توقیف یا اعدام او ۲۵ هزار تومان جایزه تعیین نمود، سالارالدوله به عثمانی فرار کرد. چند سال بعد، بار دیگر به
به عثمانی فرار کرد. چند سال بعد، بار دیگر به کردستان رفت و لشکری جمع‌آوری کرد و به همدان تاخت، ولی از قوای یپرم‌خان شکست خورد و بار دیگر از ایران گریخت. بعدها به وساطت روس‌ها، حکومت گیلان به او سپرده شد، اما بار دیگر طغیان کرد و قزاقان ساخلوی گرگان از او حمایت نمودند، ولی بار دیگر شکست خورد و این بار از ایران اخراج شد. هنگام جنگ جهانی اول باز هم به ایران آمد و کاری از پیش نبرد و سرانجام به کشور عثمانی پناه برد و ساکن کشور مصر گردید، که در اسکندریه در خردادماه سال ۱۳۳۸ درگذشت. زندگی. ابوالفتح میرزا در سال
سال ۱۳۳۸ درگذشت. زندگی. ابوالفتح میرزا در سال ۱۲۶۰ (۱۲۹۸ ه‍.ق) در شهر تبریز زاده شد. پس از تحصیلات مقدماتی و نظامی در تبریز، به حکومت در چند ایالت ایران منصوب شد، که اغلب با شکایت اهالی از رفتارش، معزول می‌شد. سالارالدوله را از لحاظ اخلاقی فاقد هر گونه ثبات شخصیتی دانسته‌اند. اکثر منابع دربارهٔ او دید مثبتی ندارند و وی را شخصی ساده لوح‌معرفی می‌کنند. احمد کسروی از او به عنوان «شاهزاده سبک‌سر» و «سبک‌مغز» و مورگان شوستر از او به عنوان «دیوانه» یاد می‌کند. گروته در سفرنامه خود می‌نویسد: ناصرالدین شاه در سفر
در سفرنامه خود می‌نویسد: ناصرالدین شاه در سفر سوم خود به فرنگ، در سال ۱۳۰۶ ه‍.ق هنگام عبور از تبریز، به او لقب سالارالدوله داد. سالارالدوله در سال ۱۳۱۵ ه‍.ق با وزارت و پیشکاری زین‌العابدین خان حسام‌الملک قراگزلو، به حکمرانی ایالت کرمانشاهان و سرحد داری عراقین تعیین شد. او مدت ۶ ماه در کرمانشاه حکمرانی را بر عهده داشت. وی ظلم و تعدی بسیاری به مردم نمود. مردم کرمانشاه نیز از او به مظفرالدین شاه شکایت نمودند، مظفرالدین شاه نیز او را معزول ساخت. در سال ۱۳۱۶ه‍.ق او را به حکومت منطقه خمسه (زنجان) فرستادند که
او را به حکومت منطقه خمسه (زنجان) فرستادند که پیشکاری او در این دوره میرزا محمود خان مدیرالدوله بود. در آنجا نیز ظلم و ستم را از حد گذرانیده، او را معزول کردند. باقر عاقلی در ذیل حوادث سال ۱۳۱۸ ه‍.ق می‌نویسد: در این مدت پیشکاری او را میرزا شفیع مستشارالملک گرگانی برعهده داشت. در این ایام بود که با دختر غلامرضاخان والی پشتکوه ازدواج کرد، تا در شورشهای بعدی از آنها به عنوان متحدی نیرومند استفاده نماید. او در طول ایام حکمرانی خود به راهنمایی‌های همراهانش توجهی نمی‌کرده و از سر بیرحمی با مردم رفتار می‌کرد. در
نمی‌کرده و از سر بیرحمی با مردم رفتار می‌کرد. در سال ۱۳۲۳ ه‍.ق حکومت همدان و کردستان را به او داده بودند، راضی نشده بود؛ ولی بعد از مدتی موافقت کرد و به کردستان رفت. او از همان بدو ورود به کردستان شروع به ظلم و ستم به اهالی آن دیار کرد. مردوخ می‌نویسد: عاقبت به دلیل این همه ظلم و جنایت به مردم، آنها تلگرافاتی به مرکز مخابره کردند عین‌الدوله هم که صدر اعظم و رئیس‌الوزراء وقت بود، دل خوشی از سالارالدوله نداشت. تلگرافات تظلم را ترتیب اثر داده، در ۱۱ شوال همان سال سالارالدوله را احضار کرد و او دیگر به عنوان
سال سالارالدوله را احضار کرد و او دیگر به عنوان حکمران به کردستان برنگشت. بعد از برکناری مدتی در اعتراض و نارضایتی به سر می‌برد تا اینکه در سال ۱۳۲۵ ه‍.ق دست به شورش زد. فرزندان. سالارالدوله برای رسیدن به مقاصد سیاسی در غرب ایران، با دختر رؤسای ایلات و عشایر آن حدود وصلت کرد که حاصلش نُه فرزند بود. یکی از این همسران، ملکه خانم دختر غلامرضا خان فیلی امیرجنگ، والی پشتکوه از همسرش آغا سلطان نوه لطفعلی خان بالاوند جد علای خاندان اسفندیاری بالاوند بود و همسر دیگر «آغا زیبا» دختر نظرعلی خان پسر برخوردار خان حاکم
«آغا زیبا» دختر نظرعلی خان پسر برخوردار خان حاکم سلسله و دلفان که صاحب فرزندی نشد. سالارالدوله در دوران زندگی در اروپا با زنی سوئيسی به نام هلن که ملقب به «بانوی» معظم شد پیوند زناشویی بست و از او یک پسر و سه دختر داشت. به نوشته ویلم فلور سالارالدوله از همسران خود صاحب ده فرزند به شرح زیر بود:
مهدی اخوان ثالث (۱۰ اسفند ۱۳۰۶ – ۴ شهریور ۱۳۶۹) متخلص به م. امید، شاعر، نویسنده و موسیقی‌پژوه ایرانی بود. اشعار او زمینهٔ اجتماعی دارند و گاه حوادث زندگی مردم را به تصویر کشیده‌است؛ همچنین دارای لحن حماسی آمیخته با صلابت و سنگینی شعر خراسانی و نیز در بردارنده ی ترکیبات نو و تازه است. اخوان ثالث در شعر کلاسیک فارسی توانا بود و در ادامه به شعر نو گرایید. از وی اشعاری در هر دو سبک به جای مانده‌است. نیز او آشنا به نوازندگی تار و مقام‌های موسیقایی بود. او برگزیده نخستین دوره جشنواره بین‌المللی شعر فجر در بخش ملی
نخستین دوره جشنواره بین‌المللی شعر فجر در بخش ملی و میهنی بود. زندگی. مهدی اخوان ثالث در ۱۰ اسفند ۱۳۰۶ در مشهد به دنیا آمد. نام پدرش علی بود که به‌عنوان عطار کار می‌کرد. علی یکی از سه برادری بود که از روستای فهرج در استان یزد به مشهد کوچ کرده بود و از این رو آنان نام خانوادگی شان را "اخوان ثالث" به معنی برادران سه‌گانه گذاشتند. مادرش، مریم، اهل خراسان بود. اخوان ثالث تحصیلات ابتدایی را در مشهد گذراند و در سال ۱۹۴۱ میلادی برابر با ۱۳۲۰ خورشیدی برای تحصیل در رشته جوشکاری وارد دانشکده فنی شهر (هنرستان) شد که
رشته جوشکاری وارد دانشکده فنی شهر (هنرستان) شد که در سال ۱۹۴۷ میلادی برابر با ۱۳۳۶ خورشیدی فارغ‌ التحصیل شد. او در جوانی به موسیقی علاقه نشان داد و با ملاحظه نسبت به ناخشنودی پدرش، مخفیانه نواختن تار را فرا گرفت. اخوان تا بیست سالگی در مشهد بود و مدرسه فنی (دبیرستان) را که تمام کرد به تهران آمد و چند سالی در حومهٔ تهران به کار آموزگاری پرداخت. سپس از دهه چهل از طرف وزارت فرهنگ مامور به خدمت در کتابخانه ملی شد. اخوان ثالث در ۱۳۲۹ خورشیدی با دختر عمویش خدیجه (ایران) ازدواج کرد. حاصل این ازدواج سه دختر به
(ایران) ازدواج کرد. حاصل این ازدواج سه دختر به نام‌های لاله، لولی، تنسگل و سه پسر به نام‌های توس، زردشت و مزدک‌علی بود. تنسگل دختر سومش در روز چهارم زندگی در سال ۱۳۴۲ درگذشت. دختر نخست اش لاله نیز در سال ۱۳۵۳، در ۲۰ سالگی، در رودخانه کرج غرق شد. در سال ۱۹۹۰، برابر با سال ۱۳۶۹ خورشیدی اخوان ثالث به‌دعوت خانه فرهنگ‌های جهان در برلین، از آلمان و همچنین از انگلستان، دانمارک، سوئد، نروژ و فرانسه دیدن کرد. «این نخستین و واپسین سفر او به خارج از ایران بود. هر جا می‌رفت با استقبالی در خور شمایل روبرو می‌شد». اخوان
با استقبالی در خور شمایل روبرو می‌شد». اخوان در همان سال، ۴ شهریور ۱۳۶۹، بر اثر سکته قلبی در تهران درگذشت. پیکر وی در آرامگاه فردوسی در توس دفن شد. مجموعه‌ای از اشعار نیمایی او پس از مرگ به‌وسیله مرتضی کاخی با عنوان "منظومه بلند سواحلی و خوزیات" منتشر شد. سبک‌شناسی. چیره‌دستی اخوان در شعر حماسی است. او درون‌مایه‌های حماسی را در شعرش به کار می‌گیرد و جنبه‌هایی از این درون‌مایه‌ها را به استعاره و نماد آراسته می‌کند. به گفته برخی از منتقدین، تصویری که از م. امید در ذهن بسیاری به جا مانده این است که او از نظر
در ذهن بسیاری به جا مانده این است که او از نظر شعری به نوعی نبوت و پیام‌آوری روی آورده و از نظر عقیدتی آمیزه‌ای از تاریخ ایران باستان و آراء عدالت‌خواهانه پدیدآورده و در این راه، گاه ایران‌دوستی او جنبه نژادپرستانه پیدا کرده‌است. در واقع اخوان ثالث شعر را چنین تعریف می‌کند: شعر محصول بی‌تابی انسان در لحظاتی است که در پرتو شعور نبوت قرار می‌گیرد. اما اخوان این موضوع را نمی‌پذیرفت و در این باره گفته‌است: «من به گذشته و تاریخ ایران نظر دارم. من عقده عدالت دارم. هرکس قافیه را می‌شناسد، عقده عدالت دارد. قافیه
هرکس قافیه را می‌شناسد، عقده عدالت دارد. قافیه دو کفه ترازو است که خواستار عدل است… گهگاه فریادی و خشمی نیز داشته‌ام.» شعرهای اخوان در دهه‌های ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰ شمسی روزنه هنری تحولات فکری و اجتماعی زمان بود و بسیاری از جوانان روشنفکر و هنرمند آن روزگار با شعرهای او به نگرش تازه‌ای از زندگی رسیدند. مهدی اخوان ثالث بر شاعران معاصر ایرانی تاثیری ژرف داشته‌است. هنر اخوان در آمیزش شعر کهن و سبک نیمایی و سوگ او بر گذشته، مجموعه‌ای به وجود آورد که خاص او بود و اثری عمیق در هم‌نسلان او و نسل‌های بعد گذاشت. نقد.
عمیق در هم‌نسلان او و نسل‌های بعد گذاشت. نقد. دیدگاه‌های اخوان ثالث که در شعر او آشکار است، نقد شده‌است. نادر ابراهیمی گفت که «مهدی اخوان ثالث، کینه‌اش به عرب، یک کینهٔ ایستای به‌میراث‌رسیده‌است نه کینهٔ اندیشگی و پویا. او عرب را دقیقاً و برای همیشه همان عربِ هزار و پانصد سال پیش می‌داند، که برجای مانده‌است و تکان نمی‌خورد: یک ملّتِ واحدِ یکپارچه، بدون کمترین تغییر قشری، طبقاتی، ملّی، تاریخی، اجتماعی، و سیاسی:بدخون، بدنژاد، فاسد بالذّاته… او صدّام را به‌دلیل عرب بودنش، یزید می‌داند نه به‌دلیل عاملِ استعمار