payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عیسی سروش (۱۲۵۵ - شهریور ۱۳۳۰) نماینده گیلان در دوره اول مجلس سنا بود. فعالیت‌های اجتماعی و روزنامه‌نگاری. میرزا عیسی خان رشتی در آغاز پیشکار فتح‌الله خان اکبرسردار منصور (سپهدار اعظم بعدی) بود. او که از طرفداران جنبش مشروطیت بود در این دوره روزنامه سروش را به هزینه سردار منصور در رشت منتشر ساخت و به همین خاطر به میزا عیسی خان سروش اشتهار یافت. پس از فتح تهران توسط مشروطه خواهان، نامبرده به تهران آمد و روزنامه سروش را با مدیر مسئولی عضدالاسلام لاهیجی در پایتخت منتشر کرد. او همچنین به همراه عارف قزوینی و
منتشر کرد. او همچنین به همراه عارف قزوینی و میرزا ابراهیم‌خان ناهید به انتشار روزنامه تندوری ناهید پرداخت. تخلص او در روزنامه‌نگاری «گل‌آغا» و «تاج‌آقا» بود. مناصب سیاسی. پس از پیروزی انقلاب مشروطه او رئیس دفتر سپهدار اعظم شد و در دوران رضا شاه به استخدام بعداً به استخدام وزارت داخله درآمد و سمتهایی مانند فرمانداری قزوین و ساری را برعهده داشت. پس از شهریور ۱۳۲۰ و سقوط رضا شاه حکومت تهران را برعهده داشت و انتخابات دوره چهاردم مجلس شورای ملی را برگزار کرد او در نخستین دوره مجلس سنا (۱۳۲۸) نماینده انتصابی
او در نخستین دوره مجلس سنا (۱۳۲۸) نماینده انتصابی گیلان شد.
گنبرف یا همان گون بره یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان گنبر بخش مرکزی شهرستان اسکو واقع شده‌است.این روستا ۳۰۹۱ نفر جمعیت دارد. روستای گنبر در دامنهٔ کوه سهند واقع شده‌است و از همین رو آب و هوایی مناسب داشته و باغات فراوانی را در خود جای داده‌است. رودخانه گنبر چایی از ارتفاعات این روستا سرچشمه می‌گیرد. اهالی گونبر اکثراً کشاورز و دامدار و قالی بافی می‌باشند. هر دو سال یکبار در فصل برداشت گل محمدی در این روستا و یکسال در روستای توریستی عنصرود( آستاری) جشنواره گل محمدی شهرستان اسکو برگزار
آستاری) جشنواره گل محمدی شهرستان اسکو برگزار می‌شود . در دهستان گنبر درخت های گردوی فراوانی وجود دارد که این امر باعث شده برداشت سالانه ای زیادی از این محصول حاصل شود و بعد از گل محمدی دومین محصول اصلی این دهستان است.
غلامحسین ابتهاج (۱۲۷۷ رشت – مرداد ۱۳۴۴ اسپانیا) سیاستمدار ایرانی بود که سمت‌هایی چون شهردار تهران و نماینده مجلس شورای ملی را برعهده داشت. او نماینده لاهیجان و لنگرود در دوره ۱۶ و نماینده بندر انزلی در دوره ۱۹ مجلس شورای ملی و نماینده همین شهر در مجلس مؤسسان دوم (۱۳۲۸ ه‍.ش) بود. خانواده و تحصیلات. غلامحسین ابتهاج فرزند میرزا ابراهیم خان ابتهاج‌الملک تفرشی، پیشکار سردار منصور بود. در سال ۱۲۹۱ برای تحصیل به بیروت و پاریس رفت. به دلیل شروع جنگ جهانی اول نتوانست ادامه تحصیل دهد. به ایران بازگشت و تحصیلات خود را
ادامه تحصیل دهد. به ایران بازگشت و تحصیلات خود را در مدرسه آمریکایی رشت ادامه داد. به نقلی پدر او به دست یکی از اسلام‌گرایان به واسطه بهائی بودن و رابطه نزدیک با انگلیسیها، با داس، کشته می‌شود. ابتهاج مانند برادرش ابوالحسن تحصیلات ابتدایی را در مدرسه بهائی تربیت آغاز نمود. بعد از پایان تحصیلات غلامحسین به خدمت کنسولگری انگلیس در رشت درآمد. در جریان جنبش جنگل پدرش کشته و او و برادرش ابوالحسن به جرم همکاری با انگلیس‌ها دستگیر و به اعدام محکوم شدند اما با وساطت احسان الله خان دوستدار نجات یافتند. فعالیتهای
احسان الله خان دوستدار نجات یافتند. فعالیتهای اداری و سیاسی. ابتهاج که مدتی را در کنسولگری به عنوان مترجم گذرانده بود به تهران رفت و به عنوان منشی در دفتر صدارت عظمی (نخست‌وزیر) و سپس رئیس دفتر حاکم گیلان مشغول به کار شد. سپس به ریاست دفتر وزارت فوائد عامه رسید. در سال ۱۳۰۸ به شرکت راه‌آهن جنوب رفت و معاون اداره طرق و شوارع شد. ابتهاج در سال ۱۳۱۰ به وزارت امور خارجه منتقل و سمت دبیر اولی سفارت ایران در انگلستان و سپس مصر را برعهده گرفت.در سال ۱۳۱۲ به اتهام تبانی در قرارداد با شرکتی انگلیسی از کار معلق شد
تبانی در قرارداد با شرکتی انگلیسی از کار معلق شد اما سال بعد و پس از برگشت از انگلستان به ریاست اداره جلب سیاحان رسید. ابتهاج سپس به شهرداری رفت و در ۱۳۱۷ معاون و مدتی نیز سرپرست شهرداری تهران شد. چندی هم در اداره شیلات فعالیت کرد و دوباره به شهرداری برگشت و در سال ۱۳۲۳ شهردار تهران شد. در این سمت متهم به اختلاس و فساد اداری شد ولی در دادگاه از این اتهامات مبری شد. در سال ۱۳۲۸ ابتهاج نماینده مردم بندر انزلی در مجلس مؤسسان دوم شد که اصولی از قانون اساسی را تغییر داد. در همین سال دوباره شهردار تهران شد ولی
تغییر داد. در همین سال دوباره شهردار تهران شد ولی در اواخر سال که به نمایندگی لاهیجان در مجلس شورای ملی (دوره شانزدهم) انتخاب شده بود، استعفا داد. در این دوره از مجلس او در صف مخالفان دولت مصدق بود. سپس برای گسترش و تأسیس شرکت هواپیمایی ایران به اروپا رفت.پس از کودتای ۲۸ مرداد، تیمسار زاهدی برای بار سوم ابتهاج را به سمت شهرداری تهران منصوب کرد. در دوره نوزدهم مجلس شورای ملی به نمایندگی از بندر انزلی به مجلس رفت. ابوالحسن ابتهاج که از کارگزاران مهم اقتصادی دوران پهلوی بود، برادر غلامحسین ابتهاج است.
دوران پهلوی بود، برادر غلامحسین ابتهاج است. برادرزاده‌اش هوشنگ ابتهاج (ه.ا. سایه) نیز شاعر نامدار معاصر است.
اسماعیل اکبر از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره بیستم به عنوان نماینده رشت و در دوره دوره بیستم و سوم به عنوان نماینده آستارا در مجلس شورای ملی حضور داشت. زندگی. اسماعیل اکبر فرزند محمد اکبر (رئیس تشریفات دربار شاهنشاهی در دوره پهلوی) و نوه صادق خان اکبر سردار معتمد (حاکم، وزیر و نماینده مجلس) بود. جستارهای وابسته. فهرست نمایندگان رشت در مجالس قانونگذاری فهرست نمایندگان آستارا در مجلس شورای ملی
فریدون کشاورز (زاده ۸ شهریور ۱۲۸۶ بندر انزلی – درگذشته ۱۴ مهر ۱۳۸۵ سوئیس) از سران حزب توده ایران و نماینده بندر انزلی در دوره چهاردهم مجلس شورای ملی بود. خانواده و تحصیلات. فریدون کشاورز با نام اولیه محمود کشاورز فرزند محمد وکیل التجار یزدی نماینده رشت در دوره‌های یکم و دوم مجلس شورای ملی و برادر کریم کشاورز (مترجم، نویسنده و فعال سیاسی) و جمشید کشاورز (نوازنده و موسیقیدان) بود. او تحصیلات ابتدایی خود را در دبستان احمدی را که به نام احمدشاه در رشت تاسیس شده بود به پایان رساند و در امتحانات دوره مقدماتی کلاس
به پایان رساند و در امتحانات دوره مقدماتی کلاس ششم رتبه نخست را کسب کرد . در دوران مدرسه به علت آشنایی و علاقه به تاریخ ایران نام خود را به فریدون تغییر داد. پس از اخذ دیپلم از مدرسه دارالفنون عازم اروپا شد و در رشته پرورش کودکان در دانشگاه تولوز فرانسه ادامه تحصیل داد و با تخصص در رشته آداب و پرورش کودکان در ۱۳۱۳ به ایران مراجعت کرد و در بیمارستان شماره یک ارتش انجام وظیفه نمود. او یک سال بعد رئیس بخش کودکان در بیمارستان زنان و کودکان (امیراعلم) شد و بدین ترتیب اولین بیمارستان کودکان در ایران را ایجاد
ترتیب اولین بیمارستان کودکان در ایران را ایجاد کرد. کشاورز پس از چندی به بیمارستان رازی منتقل گردید. او از سال ۱۳۱۷ به مدت یازده سال استاد دانشگاه تهران بود. آداب و پرورش کودکان ترجمه رساله دکترای اوست. «من متهم می‌کنم کمیته مرکزی حزب توده ایران را» تنها کتاب او و «خاطرات سیاسی» مجموعه‌ای شامل چند مصاحبه و مقاله در تکرار نوشته‌های تنها کتاب او می‌باشد. فعالیتهای سیاسی. کشاورز در ۱۳۲۰ به عضویت حزب توده ایران درآمد و یک سال بعد در کنفرانس اول تهران (اولین مجمع انتخابی حزب) در شمار هیئت ۱۵ نفری کمیته ایالتی
انتخابی حزب) در شمار هیئت ۱۵ نفری کمیته ایالتی تهران که وظایف کمیته مرکزی حزب توده ایران را داشت انتخاب گردید. وی در کمیته مرکزی موقت مأموریت داشت نخستین کنگره حزب توده ایران را هر چه زودتر تشکیل دهد. در سال ۱۳۲۲ کنگره اول حزب توده برگزار شد و کشاورز به عضویت کمیته مرکزی، هیئت سیاسی و هیئت اجرائیه درآمد. همان سال به نمایندگی مردم بندر انزلی (بندر پهلوی آن زمان) در دوره چهاردهم مجلس شورای ملی برگزیده شد. تلاش برای حق رای زنان. نخستین گام برای اعطای حق رأی و نمایندگی به زنان را دکتر کشاورز و دیگر اعضای
و نمایندگی به زنان را دکتر کشاورز و دیگر اعضای فراکسیون حزب توده در مجلس برداشتند. این فراکسیون به سخنگویی فریدون کشاورز در ۲۴ مرداد ۱۳۲۳ ماده واحده‌ای به مجلس پیشنهاد داد تا با تصویب مجلس، زنان «با همان شرایطی که دربارهٔ مردان مقرر است از حقوق و مزایای اجتماعی از قبیل حق انتخاب کردن و انتخاب شدن در مجالس مقننه و انجمن‌های ایالتی و ولایتی و غیره استفاده نمایند». در مقدمه طرح آمده بود: «بانوان ایرانی در این چند سال اخیر که از نعمت آزادی بهره‌مند شده‌اند، لیاقت و شایستگی خود را از هر حیث در انجام وظایفی که
و شایستگی خود را از هر حیث در انجام وظایفی که به آنها محول گردیده به اثبات رسانیده‌اند و بانوان ایرانی حقاً سزاوار برابری و تساوی در حقوق و مزایای اجتماعی با مردان می‌باشند». هنگامی که کشاورز طرح را در مجلس قرائت کرد، محمد بهادری نماینده اهر فریاد زد: «این برخلاف اسلام است. برخلاف قرآن مجید است. خارج از حدودی که اسلام معین نموده رفتار کردن برخلاف قرآن و دین اسلام است». در همین دوره نمایندگی‌اش در شب پنجم بهمن ۱۳۲۳ به مطب او کوکتل مولوتوف انداخته شد که باعث آتش‌سوزی شد و دو روز بود، بمبی به خانه‌اش انداختند
شد و دو روز بود، بمبی به خانه‌اش انداختند که منفجر نشد. او این حملات را به هواداران سید ضیاءالدین طباطبایی نسبت داد. در ۲۳ شهریور ۱۳۲۴ ارتش به کلوپ حزب توده حمله کرد و کسانی را که در محل کلوپ گردآمده بودند مضروب کرد، یکی از افسران به نام زرین نعل، فریدون کشاورز را کتک زد و زخمی کرد که پزشک ارتش نیز جراحات او را تأیید کرد. کشاورز در نشست مجلس ماجرای حمله به کلوپ حزب توده و مضروب کردن خود را توضیح داد و اعتراض کرد. سرتیپ زند وزیر جنگ در همان جلسه توضیح داد که کسی به کشاورز حمله نکرده بلکه تظاهرکنندگان در
که کسی به کشاورز حمله نکرده بلکه تظاهرکنندگان در خیابان به خودروی او سنگ پرتاب کرده و او را زخمی کرده‌اند. وزارت فرهنگ. فریدون کشاورز در سال ۱۳۲۵ به مدت ۷۵ روز وزیر فرهنگ کابینه احمد قوام بود. مهاجرت. در سال ۱۳۲۷ پس از واقعه سوءقصد به محمدرضا پهلوی و متهم شدن اعضای کمیته مرکزی حزب توده به دست داشتن در آن در تهران مخفی شد و در ۱۳۲۸ همراه با رضا رادمنش به دستور هیئت اجرائیه حزب توده به شوروی مهاجرت کرد و در مدارس عالی حزبی و آکادمی علوم اجتماعی مسکو تحصیلاتش را به پایان رساند. پس از مرگ استالین که تا آخر
را به پایان رساند. پس از مرگ استالین که تا آخر فریدون کشاورز به او وفادار بود و در پی اختلاف با عبدالصمد کامبخش، نورالدین کیانوری در سال ۱۳۳۷ از عضویت کمیته مرکزی حزب توده ایران استعفا کرد. نشریات وابسته به حزب توده او را عضو اخراجی خواندند، اما خودش نوشت که استعفا کرده و متن استعفانامه‌اش را نیز به چاپ رساند. کشاورز پس از خروج از شوروی با رهبران سیاسی چین و آلبانی دیدار و مذاکره کرد. در دهه ۱۹۶۰ به دنبال مخالفت چین با سیاست‌های شوروی، امیدی تازه در دل کشاورز جوانه زد و او را به چین کشاند. فریدون کشاورز در
جوانه زد و او را به چین کشاند. فریدون کشاورز در ۱۳۳۸ به دعوت عبدالکریم قاسم رهبر عراق به این کشور مهاجرت کرد و به تدریس در دانشگاه عراق و طبابت اشتغال داشت و از رادیو بغداد علیه دولت ایران سخنرانی می‌کرد. سپس در ۱۳۴۱ به الجزایر رفت و به مدت پانزده سال به تدریس طب کودکان پرداخت. وی بعدها به سوئیس رفت و در آنجا اقامت گزید. او نخستین کسی است که اسرار حزب توده را فاش کرد. او تا آخر عمر راضی به انتقاد از استالین نشد. کشاورز در ۱۳۵۷ قصد بازگشت به ایران را داشت که به دلیل بیماری بستری شد و در لوزان تحت عمل
که به دلیل بیماری بستری شد و در لوزان تحت عمل آپاندیس قرار گرفت و چون بیماری و نقاهت مانع از حرکت او بود در سوئیس و در اروپای غربی تا ۲۸ سال بعد به زندگی خود ادامه داد. کریم کشاورز نویسنده، مترجم مشهور، و جمشید کشاورز موسیقیدان برادران او و بهمن کشاورز حقوق‌دان، وکیل دادگستری و رئیس پیشین اتحادیه سراسری کانون‌های وکلای دادگستری ایران برادرزاده اش می باشد.
تنظیم (به انگلیسی: Arrangement، به‌معنای آرایش/ چینش) در موسیقی، به مرحلهٔ بعد از آهنگسازی گفته می‌شود که طی آن، چیدمان سازها، جمله‌بندی اثر، و لحن نت‌ها بر پایهٔ قوانین کنترپوان و هارمونی مشخص می‌شود. تنظیم‌کننده، که یک قطعه را برای سازهای مختلف می‌نویسد، باید با قابلیت‌های سازهای گوناگون به‌خوبی آشنا باشد.
کلیسای جامع و بازار: جستارهایی بر لینوکس و نرم‌افزار آزاد از یک انقلابی تصادفی نام یک مقاله، و بعد یک کتاب، به قلم اریک ریموند، در رابطه با روش‌های مهندسی نرم‌افزار است که بر پایهٔ مشاهدات شخصی‌اش از فرایند توسعهٔ هستهٔ لینوکس و تجربه‌اش در مدیریت پروژهٔ متن‌باز‌ای به نام فچ‌میل نوشته شده‌است. این مقاله، کشمکش میان طراحی بالا به پایین و پایین به بالا را بررسی می‌کند. این مقاله اولین بار توسط نویسنده در کنگره لینوکس در ۲۷ مه سال ۱۹۹۷ (میلادی) در وورتسبورگ (آلمان) ارائه شد و سپس در سال ۱۹۹۹ (میلادی) به شکل
ارائه شد و سپس در سال ۱۹۹۹ (میلادی) به شکل بخشی از کتابی با همین عنوان منتشر شد. تصویرپردازی روی جلد کتاب، متعلق به یک نقاشی از لیوبوف پوپوا به نام ترکیب‌بندی با اشکال در سال ۱۹۱۳ (میلادی) است که امروزه متعلق به مجموعه نگارخانه ترتیاکوف است. این کتاب تحت نسخه ۲٫۰ از مجوز انتشار باز منتشر شده. کلیسای جامع و بازار. مقاله دو الگو مختلف توسعه نرم‌افزار آزاد را مقایسه می‌کند: درس‌هایی برای خلق نرم‌افزار متن‌باز خوب. ریموند به ۱۹ درسی که از تلاش‌های متعدد خود در توسعه نرم‌افزار آموخته‌است اشاره می‌کند. هر یک
در توسعه نرم‌افزار آموخته‌است اشاره می‌کند. هر یک ویژگی‌هایی را در رابطه با شیوه صحیح توسعه نرم‌افزار متن‌باز توصیف می‌کند: آثار و پذیرش. در سال ۱۹۹۸ (میلادی)، این مقاله به فشار نهایی به نت‌اسکیپ برای انتشار کد منبع نت‌اسکیپ کامیونیکیتور و شروع پروژه موزیلا کمک کرد. تعدادی از کارمندان به آن به عنوان یک اعتبار مستقل خارجی در نقش استدلال اشاره کرده‌اند. شناخت عمومی نت‌اسکیپ از این نفوذ باعث شهرت ریموند در فرهنگ هکر شد. هنگامی که اورایلی مدیا کتاب را در سال ۱۹۹۹ (میلادی) منتشر کرد، تبدیل به یکی از (اگر اولین
(میلادی) منتشر کرد، تبدیل به یکی از (اگر اولین نباشد) ناشران کاملاً تجاری شد که تحت مجوز آزاد انتشار کتاب منتشر کرده‌اند. در سال ۱۹۹۹ (میلادی)، نیکولای بزروکوف دو مقاله منتقدانه در رابطه با دیدگاه‌های اریک ریموند دربارهٔ نرم‌افزار آزاد منتشر کرد که نام دومی، «نگاهی دوباره به کلیسای جامع و بازار» بود. این مقاله واکنش تند اریک ریموند را منجر شد.
نابخشوده یک فیلم وسترن تجدیدنظرطلبانهٔ آمریکایی محصول سال ۱۹۹۲ است. این فیلم به تهیه‌کنندگی و کارگردانی کلینت ایستوود و بر پایهٔ فیلم‌نامه‌ای از دیوید وب پیپلز ساخته شده‌است. ایستوود نقش «ویلیام مانی»، یک قانون‌شکن و قاتل سال‌خورده را بازی می‌کند که سال‌ها پس از روی‌آوردن به کشاورزی، آخرین مأموریتش را می‌پذیرد. از بازیگران دیگر فیلم می‌توان به جین هکمن، مورگان فریمن و ریچارد هریس اشاره کرد. "نابخشوده" بیش از ۱۵۹ میلیون دلار فروش داشت در حالی‌که با بودجه‌ای معادل ۱۴٫۴ میلیون دلار ساخته شده بود. این فیلم با
معادل ۱۴٫۴ میلیون دلار ساخته شده بود. این فیلم با تحسین گستردهٔ منتقدان روبه‌رو شد؛ به‌ویژه بابت بازی بازیگران (خصوصاً ایستوود و هکمن)، کارگردانی، تدوین، درون‌مایه‌ها و فیلم‌برداری. این اثر موفق به دریافت چهار جایزه اسکار شد: بهترین فیلم، بهترین کارگردانی برای ایستوود، بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای هکمن و بهترین تدوین فیلم برای جوئل کاکس. ایستوود همچنین برای جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد نامزد شد، اما جایزه را به آل پاچینو برای فیلم "بوی خوش یک زن" باخت. "نابخشوده" سومین فیلم وسترن بود که جایزهٔ
باخت. "نابخشوده" سومین فیلم وسترن بود که جایزهٔ بهترین فیلم را دریافت کرد؛ پس از فیلم‌های "سیمارون" (۱۹۳۱) و "رقصنده با گرگ‌ها" (۱۹۹۰). ایستوود در پایان تیتراژ فیلم آن را به دو کارگردان و مربی خود سرجیو لئونه و دان سیگل تقدیم کرد: «تقدیم به سرجیو و دان». در سال ۲۰۰۴، "نابخشوده" به‌دلیل «اهمیت فرهنگی، تاریخی یا زیباشناختی» در فهرست ملی ثبت فیلم ایالات متحده از سوی کتابخانه کنگره آمریکا ثبت شد. نسخه‌ای ژاپنی از این فیلم در سال ۲۰۱۳ با همین عنوان "نابخشوده (فیلم ۲۰۱۳)" ساخته شد. این نسخه با بازی کن واتانابه
۲۰۱۳)" ساخته شد. این نسخه با بازی کن واتانابه در دوران آغازین دوره میجی در ژاپن روایت می‌شود. ایستوود سال‌هاست گفته که این فیلم آخرین وسترن سنتی او خواهد بود، چرا که نگران بود آثار بعدی صرفاً باز تکرار داستان‌های پیشین یا تقلیدی از آثار دیگران باشند. خلاصه داستان. در سال ۱۸۸۰ در ایالت وایومینگ، زنی روسپی توسط دو گاوچران مجروح شده و از ریخت می‌افتد. کلانتر شهر (جین هکمن) تنها به جریمه کردنشان اکتفا می‌کند؛ اما دوستان زن برای کسی که بتواند انتقامش را بگیرد هزار دلار جایزه می‌گذارند. ویلیام مانی (کلینت
هزار دلار جایزه می‌گذارند. ویلیام مانی (کلینت ایستوود) هفت تیرکش که توبه کرده، ولی هنوز گذشته زشتش عذابش می‌دهد به کمک دوست قدیمی‌اش (مورگان فریمن) و یک مرد جوان آخرین کار خود را شروع می‌کند. شرح داستان. در سال ۱۸۸۰، در شهر «بیگ وِیسکی» در قلمرو وایومینگ، گاوچرانی به نام «کوئیک مایک» صورت یکی از روسپی‌ها به نام «دلیلا فیتزجرالد» را با چاقو زخم می‌زند و او را برای همیشه بد چهره می‌کند، آن هم پس از آن‌که دلیلا به کوچکی آلت تناسلی او خندیده بود. به‌عنوان مجازات، کلانتر «بیل کوچولو دَگت» دستور می‌دهد که مایک و
کلانتر «بیل کوچولو دَگت» دستور می‌دهد که مایک و همدستش «دیوی بانتینگ» چند رأس اسب به صاحب دلیلا، «اسکینی دوبوا»، به‌خاطر خسارت مالی‌اش تحویل دهند. این حکم خشم روسپیان را برمی‌انگیزد و آنان برای کشتن گاوچران‌ها هزار دلار جایزه تعیین می‌کنند. در شهرستان هاجمن در کانزاس، مردی جوان و لاف‌زن به مزرعهٔ خوکداری «ویلیام مانی» می‌رود. او خود را «پسر شوفیلد» می‌نامد و مدعی است که یک شکارچی جایزه‌بگیر باتجربه است و دنبال یاری برای کشتن گاوچران‌ها می‌گردد. ویلیام مانی پیش‌تر یک قانون‌شکن و آدمکش بدنام بود، اما حالا
پیش‌تر یک قانون‌شکن و آدمکش بدنام بود، اما حالا بیوه‌ای پشیمان است که دو فرزند را به‌تنهایی بزرگ می‌کند. او ابتدا درخواست کمک را رد می‌کند، اما با توجه به شکست مزرعه‌اش و آیندهٔ مبهم فرزندانش، سرانجام موافقت می‌کند و دوست قدیمی‌اش «ند لوگان» را که او نیز یک قانون‌شکن بازنشسته است، همراه می‌کند. آن دو سپس به پسر شوفیلد می‌پیوندند، اما درمی‌یابند که او نزدیک‌بین شدید است. در بیگ ویسکی، تفنگداری بریتانیایی‌تبار به نام «انگلیش باب» که آشنای قدیمی و رقیب بیل کوچولو است، برای دریافت جایزه وارد شهر می‌شود. او
کوچولو است، برای دریافت جایزه وارد شهر می‌شود. او همراه با زندگی‌نامه‌نویس ساده‌دلی به نام «دبلیو. دبلیو. بیوچمپ» (بوشامپ) آمده است که داستان‌های غلوآمیز باب را باور دارد. بیل کوچولو برای اجرای قانون ممنوعیت حمل سلاح، باب را خلع سلاح و به‌شدت کتک می‌زند تا دیگران را از تلاش برای دریافت جایزه منصرف کند. باب صبح روز بعد با تحقیر از شهر رانده می‌شود، اما بیوچمپ از روی شیفتگی به کلانتر، می‌ماند. بیل کوچولو بسیاری از باورهای رمانتیک بیوچمپ درباره غرب وحشی را رد می‌کند و توضیح می‌دهد که مهم‌ترین ویژگی یک
را رد می‌کند و توضیح می‌دهد که مهم‌ترین ویژگی یک تفنگدار، خونسردی هنگام شلیک است نه سرعت در کشیدن سلاح؛ و این‌که همیشه باید بهترین تیرانداز را اول کشت. ویلیام، ند و پسر شوفیلد در حین طوفان به شهر می‌رسند و به سالن اسکینی می‌روند. در حالی که ند و پسر شوفیلد با روسپیان طبقهٔ بالا دیدار می‌کنند، بیل کوچولو با ویلیام بیمار و تب‌دار روبه‌رو می‌شود. او هویت ویلیام را نمی‌شناسد، اما حدس می‌زند که برای جایزه آمده است. بیل تفنگ او را می‌گیرد و او را کتک می‌زند. ند و پسر شوفیلد از پنجرهٔ پشتی می‌گریزند و ویلیام را
و پسر شوفیلد از پنجرهٔ پشتی می‌گریزند و ویلیام را به انباری متروکه خارج از شهر می‌برند، جایی که روسپیان او را پرستاری می‌کنند تا بهبود یابد. چند روز بعد، این سه‌نفر به دیوی حمله می‌کنند. ند ابتدا تیرش خطا می‌رود و اسب دیوی را می‌زند. سپس ویلیام با شلیک به دیوی او را می‌کشد. ند که دچار تردید شده تصمیم می‌گیرد کار را رها کند و به کانزاس بازگردد. بعدتر، ند دستگیر می‌شود و بیل کوچولو برای گرفتن محل اختفای ویلیام و پسر شوفیلد، او را شکنجه می‌دهد و در نهایت می‌کشد. ویلیام، پسر شوفیلد را به مزرعهٔ گاوچرانان
می‌کشد. ویلیام، پسر شوفیلد را به مزرعهٔ گاوچرانان می‌برد و از او می‌خواهد «کوئیک مایک» را در انباری غافلگیر و بکشد. پس از فرار، پسر شوفیلد با ناراحتی اعتراف می‌کند که این نخستین باری بود که کسی را کشته و از این بابت به‌شدت پشیمان است. یکی از روسپیان با جایزه نزد آن‌ها می‌آید و خبر مرگ ند را می‌دهد. ویلیام با شنیدن این خبر، به مشروب‌خواری روی می‌آورد و اسلحهٔ پسر شوفیلد را می‌خواهد. پسر شوفیلد آن را به او می‌دهد و می‌گوید دیگر نمی‌خواهد قاتل باشد. ویلیام او را به کانزاس می‌فرستد تا جایزه را بین خانوادهٔ ند
را به کانزاس می‌فرستد تا جایزه را بین خانوادهٔ ند و فرزندان خودش تقسیم کند. شبانه، ویلیام جسد ند را در تابوتی در بیرون سالن اسکینی پیدا می‌کند. درون سالن، بیل کوچولو و معاونانش برای تشکیل یک گروه تعقیب و گریز همراه با کلانتر برنامه‌ریزی می‌کنند. ویلیام به‌تنهایی وارد سالن می‌شود، تفنگ ساچمه‌ای در دست دارد، و اسکینی را به‌خاطر به نمایش گذاشتن جسد ند می‌کشد. سپس به سوی بیل کوچولو نشانه می‌رود، اما تفنگش گیر می‌کند. در درگیری بعدی، ویلیام با اسلحهٔ کمری، بیل و چند تن دیگر از معاونانش را می‌کشد. او سپس بقیهٔ
و چند تن دیگر از معاونانش را می‌کشد. او سپس بقیهٔ مردان را بیرون می‌راند. بیوچمپ برای پرسیدن راز بقای ویلیام کمی در محل می‌ماند. ویلیام می‌گوید که «شانس» بوده و او را نیز می‌ترساند تا برود. بیل کوچولو در حالی که بر زمین افتاده تلاش می‌کند تیر دیگری بزند، اما ناکام می‌ماند. او سرنوشت خود را نفرین می‌کند و ویلیام با شلیک دیگری کار او را تمام می‌کند. ویلیام تهدیداتی سر می‌دهد و سوار بر اسب، شهر را ترک می‌کند. در تیتراژ پایانی آمده که سال‌ها بعد، مادرزن ویلیام مزرعهٔ او را متروکه یافت. احتمال می‌رود که او
مزرعهٔ او را متروکه یافت. احتمال می‌رود که او همراه فرزندانش به سان‌فرانسیسکو رفته باشد. مادرزنش هرگز نتوانست درک کند که چرا دخترش با چنین قانون‌شکن و قاتلی ازدواج کرده بود. تولید. توسعه. فیلم‌نامه را دیوید وب پیپلز نوشته بود، همان‌که پیش‌تر فیلم تحسین‌شدهٔ مستند "روز پس از ترینیتی" را نوشته و در نوشتن "بلید رانر" با همپتون فنچر همکاری کرده بود. ایدهٔ فیلم به سال ۱۹۷۶ بازمی‌گردد، زمانی‌که طرح آن با عنوان‌های "قتل روسپیان" ("The Cut-Whore Killings") و "کشتار ویلیام مانی" ("The William Munny Killings") توسعه
ویلیام مانی" ("The William Munny Killings") توسعه یافته بود. این فیلم‌نامه ابتدا توسط فرانسیس فورد کوپولا خریداری شد، اما او نتوانست سرمایه لازم برای تولید پروژه را فراهم کند. به گفتهٔ خود ایستوود، او فیلم‌نامه را در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ دریافت کرده بود، اما بلافاصله آن را دنبال نکرد؛ چون به گفتهٔ خودش: «فکر کردم باید اول کارهای دیگری انجام دهم». در ژانویهٔ ۱۹۸۴، سونیا چرنوس، ویراستار داستانی دیرینهٔ ایستوود در شرکت تولیدی مالپاسو، پس از خواندن فیلم‌نامه، یادداشتی تند نوشت که در آن گفته بود: «این اثر نه شایستهٔ
تند نوشت که در آن گفته بود: «این اثر نه شایستهٔ وقت من است و نه شایستهٔ وقت تو»، و آن را «توهینی به این شرکت» خوانده بود و به ایستوود پیشنهاد کرده بود که «هر چه زودتر از شرش خلاص شو». فیلم‌برداری. تصویربرداری اصلی فیلم از ۲۶ اوت تا ۱۲ نوامبر ۱۹۹۱ انجام شد. صحنه‌های بیرونی شهر خیالی «بیگ ویسکی» در آلبرتا، کانادا، در نزدیکی لون‌پاین و کَلبری فیلم‌برداری شدند. لوکیشن‌ها شامل مراتع، کوهستان‌ها و جنگل‌هایی بود که حال‌وهوای اواخر قرن نوزدهم را منتقل می‌کردند. برای افزایش حس واقع‌گرایی، شهر صحنه‌ها از پایه ساخته
افزایش حس واقع‌گرایی، شهر صحنه‌ها از پایه ساخته شده بود و طراحی صحنه و لباس‌ها با دقت بالایی انجام شده بود تا با فضای تاریخی سال ۱۸۸۰ هماهنگ باشد. جک گرین، فیلم‌بردار باسابقه‌ای که پیش‌تر نیز با ایستوود همکاری کرده بود، سبک تصویربرداری مینیمالیستی اما تأثیرگذاری را برگزید. نورپردازی فیلم غالباً طبیعی است و از نور کم و فضاهای تاریک بهره گرفته شده تا درون‌مایه‌های اخلاقی و درونی فیلم تقویت شوند. موسیقی. موسیقی متن فیلم را خود کلینت ایستوود ساخت که پیش از این نیز موسیقی برخی از فیلم‌هایش را تنظیم کرده بود.
نیز موسیقی برخی از فیلم‌هایش را تنظیم کرده بود. قطعهٔ اصلی با عنوان «کلودیا» (نام همسر درگذشتهٔ شخصیت اصلی فیلم) با ملودی‌ای آرام و غم‌بار شناخته می‌شود. تنظیم نهایی موسیقی توسط لنی نایهاوس انجام شد که همکاری طولانی‌مدتی با ایستوود داشته است. موسیقی فیلم با سادگی و فضای احساسی‌اش هماهنگ است و برخلاف بسیاری از فیلم‌های وسترن که موسیقی‌های حماسی دارند، در اینجا ملایم، تلخ و در خدمت روایت شخصیت‌هاست. قطعات موسیقی به‌طور محدود استفاده شده‌اند و سکوت یا صداهای طبیعی محیط نقش مهمی در فضای فیلم دارند. اکران.
طبیعی محیط نقش مهمی در فضای فیلم دارند. اکران. "نابخشوده" در ۷ اوت ۱۹۹۲ به‌صورت محدود اکران شد و سپس از ۱۴ اوت به‌طور گسترده در ایالات متحده پخش شد. این فیلم با استقبال تجاری روبه‌رو شد و در گیشه داخلی بیش از ۱۰۱ میلیون دلار فروش کرد. فروش جهانی آن نیز در مجموع به بیش از ۱۵۹ میلیون دلار رسید، در حالی که با بودجه‌ای معادل ۱۴٫۴ میلیون دلار ساخته شده بود. فیلم در جشنواره‌ها و محافل هنری نیز مورد توجه قرار گرفت. در اسکار ۱۹۹۳، "نابخشوده" برندهٔ چهار جایزه اسکار شد که شامل بهترین فیلم، بهترین کارگردانی برای
شد که شامل بهترین فیلم، بهترین کارگردانی برای کلینت ایستوود، بهترین بازیگر مکمل مرد برای جین هکمن، و بهترین تدوین برای جوئل کاکس بود. ایستوود همچنین برای جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد نامزد شد، اما این جایزه را به آل پاچینو برای فیلم "عطر زن" باخت. واکنش‌ها. فیلم با تحسین گستردهٔ منتقدان همراه بود. راجر ایبرت، منتقد مشهور، به فیلم چهار ستاره کامل داد و آن را «شاهکاری اخلاقی و فلسفی در ژانر وسترن» نامید. او نوشت: «این فیلم با هر کلیشه‌ای که دربارهٔ وسترن وجود دارد، روبه‌رو می‌شود و آن را زیر سؤال
وسترن وجود دارد، روبه‌رو می‌شود و آن را زیر سؤال می‌برد». بسیاری از منتقدان از بازی ایستوود، کارگردانی، درون‌مایه‌های انسانی و پرداخت شخصیت‌ها تمجید کردند. در راتن تومیتوز، "نابخشوده" بر پایهٔ بیش از ۱۰۰ نقد، امتیاز ۹۶٪ را کسب کرده است و در متاکریتیک نیز امتیاز بالایی دارد. منتقدان فیلم را نمونه‌ای برجسته از وسترن تجدیدنظرطلبانه می‌دانند که خشونت و افسانه‌های غرب وحشی را با دیدی انتقادی به چالش می‌کشد. میراث. در سال ۲۰۰۴، کتابخانه کنگره آمریکا "نابخشوده" را به‌عنوان اثری «با اهمیت فرهنگی، تاریخی یا
را به‌عنوان اثری «با اهمیت فرهنگی، تاریخی یا زیباشناختی» در فهرست ملی ثبت فیلم قرار داد. این فیلم جایگاه ویژه‌ای در تاریخ سینمای وسترن دارد، چرا که به‌نوعی نقطهٔ پایانی بر دوران سنتی این ژانر و آغاز فصل جدیدی از روایت‌های تلخ، واقع‌گرایانه و اخلاق‌محور بود. ایستوود در پایان تیتراژ فیلم آن را به دو کارگردان و مربی خود، سرجیو لئونه و دان سیگل، تقدیم کرده است؛ کسانی که تأثیر بزرگی بر شکل‌گیری سبک فیلم‌سازی او گذاشته بودند. او همچنین بارها گفته که "نابخشوده" آخرین وسترن سنتی او خواهد بود، زیرا نمی‌خواست به
آخرین وسترن سنتی او خواهد بود، زیرا نمی‌خواست به تکرار کلیشه‌ها یا تقلید از دیگران روی آورد. در سال ۲۰۱۳، نسخه‌ای ژاپنی از این فیلم با بازی کن واتانابه و عنوان "نابخشوده" ساخته شد که ماجراها را به ژاپن دورهٔ میجی منتقل می‌کند. جایزه‌ها. نسخهٔ خانگی. "نابخشوده" در سال ۱۹۹۷ بر روی دی‌وی‌دی منتشر شد و نسخهٔ ویژهٔ آن در سال ۲۰۰۲ به مناسبت دهمین سالگرد فیلم عرضه شد. این نسخه شامل فیلم با کیفیت دیجیتال بازسازی‌شده، مصاحبه‌هایی با عوامل فیلم، مستندهایی دربارهٔ ساخت اثر و تفسیر صوتی توسط کارگردان بود. در سال ۲۰۱۰،
اثر و تفسیر صوتی توسط کارگردان بود. در سال ۲۰۱۰، نسخهٔ بلو-ری فیلم نیز عرضه شد که به‌خاطر کیفیت بالا و حفظ رنگ و نورپردازی اصیل فیلم مورد تحسین قرار گرفت. نسخهٔ ۴K نیز در سال ۲۰۲۲ منتشر شد.