payamvha/North_RAG huggingface dataset:
(۲۴) محاسبه می‌شود. در ادبیات فارسی. نام خط استوا در فارسی کاربردی دیرینه دارد و در اشعار فارسی نیز دیده می‌شود. نمونه از خاقانی: از نظامی: از سعدی: از منوچری: محصولات. در منطقه استوایی، کشت قهوه و کائوچو رواج دارد. چرا که این مناطق محیط بسیار مناسبی برای کشت این محصولات هستند و می‌توان گفت که مواد اولیهٔ بیشتر شرکت‌های مشهور تولید قهوهٔ جهان، در این مناطق وجود دارد و این کارخانه‌ها در مناطق استوایی دارای مزارع انحصاری هستند. در آغاز قرن نوزدهم میلادی هم کشورهای استعمارگر از این مسئله و سود زیادی که در کشت
استعمارگر از این مسئله و سود زیادی که در کشت قهوه و کائوچو در این مناطق وجود دارد با خبر بودند. از همین رو در آن سال‌ها بخش زیادی از جنگل‌های استوایی را با آتش زدن یا قطع کردن درختان از بین بردند و به مزارع تبدیل کردند.
پیرِنه رشته‌کوهی است در جنوب‌غربی اروپا و مرز طبیعی میان فرانسه و اسپانیا است. این کوه‌ها شبه‌جزیرهٔ ایبری را از فرانسه جدا می‌کنند و امتداد آن حدود ۴۳۰ کیلومتر از خلیج بیسکای در اقیانوس اطلس تا دماغهٔ کرئوس در دریای مدیترانه است. این رشته‌کوه در اثر برخورد شبه‌جزیرهٔ ایبری با قارهٔ اروپا در حدود ۵۰ میلیون سال پیش یعنی در مرحلهٔ کوهزایی آلپی پدید آمده است و این برخورد همچنان ادامه دارد. رشته‌کوه پیرنه نه‌تنها مرز طبیعی میان فرانسه و اسپانیا را تشکیل می‌دهد، بلکه یکی از متنوع‌ترین زیست‌بوم‌های کوهستانی اروپا
یکی از متنوع‌ترین زیست‌بوم‌های کوهستانی اروپا را نیز در خود جای داده است. این منطقه برخلاف آلپ، هیچ قله‌ای با ارتفاع بالای ۳٬۵۰۰ متر ندارد، اما نزدیک به ۱۳۰ قله بالای ۳٬۰۰۰ متر دارد که آن را به یکی از جذاب‌ترین مقاصد کوهنوردی در جنوب اروپا بدل کرده‌اند. با وجود تفاوت اندک عرض جغرافیایی میان شرق و غرب این کوه‌ها، تفاوت اقلیمی و پوشش گیاهی در آن‌ها چشمگیر است؛ غرب آن سرسبز و پرباران است و شرق خشک‌تر و کوه‌هایش عمدتاً از سنگ خارا تشکیل شده‌اند. از لحاظ زیستی، گونه‌های بوم‌زاد بسیاری در پیرنه زندگی می‌کنند؛ از
بوم‌زاد بسیاری در پیرنه زندگی می‌کنند؛ از جمله مشک‌موش پیرنه که تنها در چند جویبار خاص یافت می‌شود، و بز کوهی پیرنه که در سال ۲۰۰۰ منقرض شد. پیرنه همچنین یکی از آخرین پناهگاه‌های خرس قهوه‌ای در اروپای غربی است. این منطقه در کنار طبیعت بکرش، خاستگاه زبان‌ها و فرهنگ‌های گوناگونی چون باسکی، آراگونی، کاتالان و اُکسیتان است و سنت‌هایی چون رمه‌گردانی هنوز در آن زنده‌اند. همچنین، کوه‌های پیرنه نقش مهمی در مسابقات دوچرخه‌سواری تور دو فرانس ایفا می‌کنند و معمولاً سرنوشت رقابت در همین مسیرهای کوهستانی رقم می‌خورد.
رقابت در همین مسیرهای کوهستانی رقم می‌خورد. نام آن به زبان فرانسوی Pyrénées، به اسپانیایی Pirineos، به کاتالانی Pirineus و به باسکی Pirinioak تلفظ می‌شود. کشور کوچک آندورا تماماً درون این رشته‌کوه قرار دارد. بلندترین قلهٔ پیرنه، آنتو (۳٬۴۰۴ متر) نام دارد که در گوشهٔ شمال‌شرقی منطقهٔ آراگون اسپانیا واقع شده است. ریشه‌شناسی. در اسطوره‌شناسی یونان، پیرنه شاهزاده‌ای است که نامش را به رشته‌کوه پیرنه داده است. هرودوت، تاریخ‌نگار یونانی، می‌گوید که «پیرنه» نام شهری در اروپای سلتیک بوده است. بر پایهٔ روایت سیلیوس
در اروپای سلتیک بوده است. بر پایهٔ روایت سیلیوس ایتالیوس، پیرنه دختر باکرهٔ ببرکس، پادشاهی در گل مدیترانه‌ای بود که در جریان سفر هرکول برای دزدیدن گاوهای گریون، به او مهمان‌نوازی کرد. هرکول، در حالی‌که مست و شهوت‌زده بود، پیمان مقدس مهمان‌نوازی را نقض کرده و دختر میزبانش را مورد تجاوز قرار می‌دهد. پیرنه، که فرزندی مارمانند به دنیا می‌آورد، از ترس خشم پدرش به جنگل‌ها می‌گریزد. او تنها و درمانده، ماجرای خود را برای درختان بازگو می‌کند و همین کار توجه جانوران وحشی را جلب می‌کند که بدنش را پاره‌پاره می‌کنند.
وحشی را جلب می‌کند که بدنش را پاره‌پاره می‌کنند. پس از پیروزی بر گریون، هرکول بار دیگر از سرزمین ببرکس می‌گذرد و جسد مثله‌شدهٔ دختر را می‌یابد. همان‌گونه که در دیگر داستان‌های مربوط به این قهرمان نیز رایج است، هرکول هوشیار دچار اندوه عمیق و پشیمانی از عملکرد تیره‌خویش می‌شود و پیرنه را با احترام به خاک می‌سپارد. او از کوه‌های اطراف می‌خواهد که در اندوه او شریک شوند و نام پیرنه را جاودانه نگاه دارند: «با صدای هرکولی، قله‌های کوه به لرزه افتادند؛ او با صدایی اندوهناک فریاد می‌زد: "پیرنه!" و سراسر صخره‌ها و
اندوهناک فریاد می‌زد: "پیرنه!" و سراسر صخره‌ها و لانه‌های جانوران وحشی، پژواک می‌دادند: "پیرنه!"... کوه‌ها این نام آکنده از اشک را تا همیشه با خود حفظ کردند». پلینیوس پیر نیز داستان هرکول و پیرنه را با لوزیتانیا پیوند می‌دهد، اما آن را «ساختگی» و به‌شدت خیالی توصیف می‌کند. برخی منابع کلاسیک دیگر، این نام را از واژهٔ یونانیِ آتش، (پیر) مشتق دانسته‌اند. به گفتهٔ دیودور سیسیلی، «در زمان‌های کهن، گفته می‌شود چند چوپان آتشی افروختند و سراسر ناحیهٔ کوهستانی سوخت؛ و از آنجا که این آتش برای چندین روز بی‌وقفه زبانه
و از آنجا که این آتش برای چندین روز بی‌وقفه زبانه می‌کشید، سطح زمین هم سوخت و کوه‌ها، به‌سبب آنچه رخ داده بود، «پیرنه» نام گرفتند». جغرافیا. تقسیمات سیاسی. پیرنه‌های اسپانیا شامل استان‌های زیر، از شرق به غرب هستند: خیرونا، بارسلون، یئیدا (همگی در کاتالونیا)، اوسکا (در آراگون)، ناوارا (در ناواره) و گیپوسکوا (در سرزمین باسک). پیرنه‌های فرانسه بخشی از بخش‌های زیر هستند، از شرق به غرب: پیرنه-اورینتال (که با نام کاتالونیای شمالی نیز شناخته می‌شود)، اود، آریژ، اوت-گارون، اوت-پیرنه و پیرنه-آتلانتیک (دو مورد آخر
اوت-پیرنه و پیرنه-آتلانتیک (دو مورد آخر شامل پارک ملی پیرنه نیز می‌شوند). شاهزاده‌نشین مستقل آندورا در بخش شرقی این رشته‌کوه، میان پیرنه‌های اسپانیایی و فرانسوی جای گرفته است. تقسیمات طبیعی. از نظر جغرافیای طبیعی، پیرنه‌ها به سه بخش تقسیم می‌شوند: پیرنه‌های اقیانوسی (یا غربی)، مرکزی، و شرقی. این سه بخش در مجموع یک شاخهٔ ویژه از سامانه آلپ را تشکیل می‌دهند. در پیرنه‌های غربی، که از کوه‌های باسک نزدیک خلیج بیسکای در اقیانوس اطلس آغاز می‌شوند، ارتفاع متوسط به‌تدریج از غرب به شرق افزایش می‌یابد. پیرنه‌های
به‌تدریج از غرب به شرق افزایش می‌یابد. پیرنه‌های مرکزی از گذرگاه سمپور تا دره آران امتداد دارند و بلندترین قله‌های این رشته‌کوه را در خود جای داده‌اند: پیکو د آنتو با ارتفاع در رشته‌کوه مالادتا پیکو پوسه‌تس با ارتفاع مونته پردیدو با ارتفاع در پیرنه‌های شرقی، به‌جز یک بریدگی در انتهای شرقی پیرنه‌های آریژوا در منطقهٔ آریژ، میانگین ارتفاع تا بخش شرقی زنجیره که به نام آلبرس شناخته می‌شود، به‌طرز چشمگیری یکنواخت است؛ تا آنکه ناگهان افت می‌یابد. پیش‌کوه‌ها. بیشتر پیش‌کوه‌های پیرنه در سوی اسپانیایی واقع‌اند و
پیش‌کوه‌های پیرنه در سوی اسپانیایی واقع‌اند و شبکه‌ای گسترده و پیچیده از رشته‌کوه‌ها را تشکیل می‌دهند که از ناوارای اسپانیا تا آراگون شمالی و کاتالونیا امتداد می‌یابند و تقریباً به ساحل مدیترانه می‌رسند و قله‌هایی با ارتفاع تا دارند. در بخش شرقی در سمت جنوبی منطقه‌ای مستقل با عنوان زیرپیرنه وجود دارد. در سوی فرانسوی، دامنه‌های اصلی رشته‌کوه به‌صورت ناگهانی فرومی‌افتند و پیش‌کوهی وجود ندارد، مگر در رشته‌کوه کوربی‌یر در گوشهٔ شمال‌شرقی این سامانهٔ کوهستانی. زمین‌شناسی. رشته‌کوه پیرنه از آلپ قدیمی‌تر است؛
زمین‌شناسی. رشته‌کوه پیرنه از آلپ قدیمی‌تر است؛ رسوب‌های آن نخستین‌بار در حوضه‌های ساحلی طی دوران‌های دیرینه‌زیستی و میانه‌زیستی ته‌نشین شدند. در دوران ادیاکارن تا اردویسین، منطقهٔ پیرنه در حاشیهٔ شمال‌غربی گندوانا قرار داشت و به‌شکل پیوسته‌ای با مناطق مجاور، مانند توده‌کوه‌های مونتان نوآر و موتومه و قلمرو جنوب‌غربی ساردینی مرتبط بود. در حدود ۱۰۰ تا ۱۵۰ میلیون سال پیش، طی دورهٔ کرتاسهٔ پیشین، خلیج بیسکای با گسترش بستر دریا پهن شد و اسپانیای امروزی را به‌سوی فرانسه راند و فشار فشاری شدیدی بر لایه‌های وسیعی
فرانسه راند و فشار فشاری شدیدی بر لایه‌های وسیعی از سنگ‌های رسوبی وارد کرد. این فشار شدید و بالاآمدگی پوسته زمین نخست بخش شرقی را متأثر ساخت و سپس به‌تدریج به سراسر زنجیره گسترش یافت و در دوران ائوسن به اوج رسید. بخش شرقی پیرنه عمدتاً از سنگ‌های خارا و گنیس‌گونه تشکیل شده است، در حالی‌که در بخش غربی، قله‌های گرانیتی با لایه‌هایی از سنگ آهک احاطه شده‌اند. ساختار عظیم و فرسایش‌ناپذیر این رشته‌کوه ناشی از فراوانی سنگ گرانیت است که در برابر فرسایش بسیار مقاوم است، و همچنین ناشی از گسترش محدود یخچال‌های طبیعی.
و همچنین ناشی از گسترش محدود یخچال‌های طبیعی. بخش‌های بالایی پیرنه دارای سطوح کم‌شیب هستند که یک دشت‌گون را تشکیل می‌دهند. این فلات فرسایشی، زودتر از میوسن پسین شکل نگرفته است. احتمالاً این فلات در ارتفاع بالا شکل گرفته زیرا رسوب‌گذاری گسترده، سطح پایهی محلی را به‌طور چشمگیری بالا برد. چشم‌انداز. ویژگی‌های برجستهٔ منظرهٔ پیرنه عبارت‌اند از: نبود دریاچه‌های بزرگ همانند دریاچه‌هایی که در دره‌های جانبی آلپ یافت می‌شوند کمیابی و ارتفاع بالای گردنه‌های قابل عبور شمار فراوان رودهای کوهستانی موسوم به "گاوه" که
شمار فراوان رودهای کوهستانی موسوم به "گاوه" که اغلب آبشارهای بلندی را تشکیل می‌دهند، که در اروپا تنها آبشارهای اسکاندیناوی از آن‌ها بلندترند رواج فراوان شکل‌گیری سیرک‌ها، یعنی پایان بالایی دره‌ها به‌شکل نیم‌دایره‌ای از صخره‌های شیب‌دار بلندترین آبشار، آبشار گاوارنی (۴۶۲ متر) است که در سرچشمهٔ رود پو قرار دارد؛ سیرک گاوارنی در همین دره، به‌همراه سیرک تروموز و سیرک استوبه نمونه‌هایی شاخص از سیرک‌ها هستند. گردنه‌های کم‌ارتفاع در این منطقه نایاب‌اند و جاده‌ها و راه‌آهن‌های اصلی میان فرانسه و اسپانیا تنها از
و راه‌آهن‌های اصلی میان فرانسه و اسپانیا تنها از مناطق پست در دو سر شرقی و غربی پیرنه و نزدیک سطح دریا می‌گذرند. گردنه‌های مهم عبارت‌اند از: گردنه پرش (۱۵۸۱ متر) در شرق، میان دره‌های رود تت و رود سگره گردنه پویمورنس (۱۹۲۰ متر)، در مسیر جاده اروپایی E09 میان فرانسه و اسپانیا گردنه پاس د لا کازا یا پورت دانوالیرا (۲۴۰۸ متر)، بلندترین گردنهٔ جاده‌ای پیرنه و از بلندترین نقاط شبکهٔ جاده‌ای اروپا، در مسیر فرانسه به آندورا پورت د لا بوناگوآ (۲۰۷۰ متر)، در میانهٔ رشته‌کوه و در سرچشمهٔ دره آران پلان د برت (۱۸۷۰
رشته‌کوه و در سرچشمهٔ دره آران پلان د برت (۱۸۷۰ متر) گردنه پورتاله (۱۷۹۴ متر) گردنه سومپور یا پورت دو کانفرانک (۱۶۳۲ متر)، با جاده‌های باستانی رومی گردنه پی‌یر سن مارتن (۱۷۶۶ متر) پورتو د لارو (۱۵۷۸ متر) گردنه رونسه‌وو (۱۰۵۷ متر) که به‌طور کامل در ناوارا (اسپانیا) قرار دارد و نقطه‌ای مهم در مسیر زائران راه سنتیاگو است به‌سبب کمبود گردنه‌های پست، چندین تونل در زیر گردنه‌های سومپور، انوالیرا، و پویمورنس ساخته شده‌اند و مسیرهای جدیدی در میانهٔ رشته‌کوه در بیلسا و تونل ویییا ایجاد شده است. از ویژگی‌های دیداری
و تونل ویییا ایجاد شده است. از ویژگی‌های دیداری خاص این رشته‌کوه، شکاف رولان است؛ شکافی در خط‌الرأس کوه که بنا بر افسانه‌ها، رولان آن را پدیدآورده است. منابع طبیعی. معادن سنگ معدن فلزی در پیرنه امروزه اهمیت چندانی ندارند، گرچه پیش‌تر معادن آهن در آندورا، ویک‌دسوس در آریژ و پای کانیگو در پیرنه-اورینتال فعال بودند. ذخایر زغال‌سنگ قابل بهره‌برداری عمدتاً در دامنه‌های اسپانیایی قرار دارند، در حالی‌که سوی فرانسوی دارای بسترهای لینییت است. معدن روباز تریموئن در نزدیکی لوزناک (آریژ)، یکی از بزرگ‌ترین منابع تالک
نزدیکی لوزناک (آریژ)، یکی از بزرگ‌ترین منابع تالک در اروپاست. در پیرنه معادن فراوانی از مرمر وجود دارد که اغلب آن‌ها از دوران رومی‌ها گشایش یافته‌اند. این معادن که به‌شکل متناوب بهره‌برداری شده‌اند، مرمرهای باارزشی چون گران آنتیک (که در رم و قسطنطنیه کاربرد داشته)، مرمرهای سفید تندیس‌سازی، و نیز مرمرهای رنگی را برای آراستن کاخ‌های لوور، ورسای در فرانسه و کاخ سلطنتی مادرید فراهم می‌کرده‌اند. چشمه آب معدنی فراوان و چشمگیر است، به‌ویژه آب‌گرم‌های گوگردی که اغلب در ارتفاع بالا، در محل تماس سنگ‌های گرانیتی با
در ارتفاع بالا، در محل تماس سنگ‌های گرانیتی با لایه‌های رسوبی پدید آمده‌اند. از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به لس اسکالدس در آندورا، پانتیکوسا و یس در اسپانیا، آکس-له-ترم، بنیه-دو-لوشون و او-شود در فرانسه اشاره کرد. چشمه‌های پایین‌تر، مانند بنیه-دو-بیگور (در اوت-پیرنه)، رن-له-بن (در اود) و کامپانی-سور-اود عمدتاً سلنیتی و غیرگرم‌اند. آب‌وهوا. میزان بارندگی (باران و برف) در پیرنه‌های غربی بسیار بیشتر از پیرنه‌های شرقی است، زیرا هوای مرطوبی که از اقیانوس اطلس و از فراز خلیج بیسکای می‌وزد، رطوبت خود را بر بخش‌های
فراز خلیج بیسکای می‌وزد، رطوبت خود را بر بخش‌های غربی و مرکزی پیرنه فرو می‌ریزد و سپس در بخش شرقی خشک می‌شود. میانگین دمای زمستان حدود است. بخش‌های مختلف این رشته‌کوه تفاوت‌های متعددی دارند. یخچال‌هایی در پیرنه‌های غربی و مرکزی دیده می‌شوند، اما در بخش شرقی به‌دلیل بارش ناکافی برف، هیچ یخچالی شکل نگرفته است. این یخچال‌ها تنها در دامنه‌های شمالی پیرنه‌های مرکزی حضور دارند و برخلاف آلپ، تا عمق دره‌ها پیش نمی‌روند، بلکه بیشترین درازایشان را در راستای خط‌الرأس کوه دارند و در نوار باریکی نزدیک بلندترین قله‌ها
کوه دارند و در نوار باریکی نزدیک بلندترین قله‌ها شکل می‌گیرند. همچون دیگر رشته‌کوه‌های بزرگ اروپا، شواهد قابل توجهی از گسترش وسیع‌تر یخچال‌ها در دوران یخبندان وجود دارد؛ از جمله شواهد بارز در درهٔ آرژلس-گازوست، میان لورد و گاوارنی در اوت-پیرنه. خط برف سالانه در بخش‌های مختلف پیرنه بین حدود ۲٬۷۰۰ تا ۲۸۰۰ متر از سطح دریا متغیر است. به‌طور میانگین، از دسامبر تا آوریل، در ارتفاع بالای ۱٬۶۰۰ متر دست‌کم نیمی از زمان، زمین پوشیده از برف است. گیاهان و جانوران. گیاهان. تأثیر مشهودتر غلبهٔ بارش در نیمهٔ غربی
گیاهان. تأثیر مشهودتر غلبهٔ بارش در نیمهٔ غربی رشته‌کوه پیرنه در پوشش گیاهی آن دیده می‌شود. کوه‌های کوتاه‌تر در غربی‌ترین بخش‌ها پوشیده از جنگل‌اند، اما هرچه به‌سوی شرق پیش می‌رویم از وسعت جنگل‌ها کاسته می‌شود. پیرنهٔ شرقی به‌ویژه چهره‌ای بایر و طبیعی دارد، به‌ویژه که در این بخش از رشته‌کوه توده‌های گرانیتی غالب‌اند. همچنین در مسیر غرب به شرق، ترکیب پوشش گیاهی تغییر می‌کند و این تغییر از مرکز رشته‌کوه که از آنجا تودهٔ کوربی‌یر به‌سوی شمال‌شرق و فلات مرکزی فرانسه کشیده می‌شود، آشکارتر می‌گردد. با وجود تفاوت
کشیده می‌شود، آشکارتر می‌گردد. با وجود تفاوت عرض جغرافیایی تنها حدود یک درجه، پوشش گیاهی در غرب شبیه به پوشش گیاهی اروپای مرکزی است، حال آن‌که در شرق کاملاً خصلت مدیترانه‌ای دارد. پیرنه از نظر گونه‌های بوم‌زاد تقریباً به اندازهٔ آلپ غنی است و از نمونه‌های چشمگیر آن سردهٔ تک‌گونهٔ "زاتاردیا" (از تیرهٔ چتریان) است که تنها در یکی از گردنه‌های بلند آلپی میان درهٔ اینس و کاتالونیا می‌روید. دیگر نمونه‌ها شامل "مرجانی کوهی"، "زعفران کوهی" و "آلاله یخچال" هستند. سرده‌ای که بیش از همه در این رشته‌کوه دیده می‌شود،
که بیش از همه در این رشته‌کوه دیده می‌شود، خاراشکن است که چندین گونهٔ آن در پیرنه بوم‌زادند. جانوران. در قلمرو زیاگان، پیرنه نمونه‌های بارزی از بوم‌زادی را در خود دارد. مشک‌موش پیرنه تنها در برخی از جویبارهای دامنه‌های شمالی این کوه‌ها یافت می‌شود؛ تنها گونهٔ دیگر مشک‌موش، یعنی مشک‌موش روسی، به حوضهٔ رود ولگا در جنوب روسیه، قزاقستان و اوکراین محدود است. سمندرک صخره‌ای پیرنه که گونه‌ای دوزیست و بوم‌زاد است نیز در جویبارها و دریاچه‌های مناطق مرتفع زندگی می‌کند. از دیگر ویژگی‌های خاص جانوران پیرنه، حشرات کور
از دیگر ویژگی‌های خاص جانوران پیرنه، حشرات کور در غارهای ناحیهٔ آرییژ است که جنس‌های اصلی آن‌ها "سوسک‌های بی‌چشم" و "سوسک‌های لاشه‌خوار" هستند. بز کوهی پیرنه، زیرگونه‌ای بوم‌زاد از بز کوهی اسپانیایی، در ژانویهٔ ۲۰۰۰ منقرض شد؛ اما زیرگونه‌ای دیگر به نام بز کوهی اسپانیایی غربی به منطقه معرفی شد و جمعیت آن تا سال ۲۰۲۰ به بیش از ۴۰۰ رأس رسید. جمعیت بومی خرس قهوه‌ای نیز در دههٔ ۱۹۹۰ در آستانهٔ انقراض قرار گرفت، اما در سال ۱۹۹۶ با انتقال سه خرس از اسلوونی، این جمعیت بار دیگر افزایش یافت. این خرس‌ها با موفقیت
جمعیت بار دیگر افزایش یافت. این خرس‌ها با موفقیت تولیدمثل کرده‌اند و اکنون تخمین زده می‌شود که حدود ۱۵ خرس قهوه‌ای در ناحیهٔ مرکزی پیرامون فوس زندگی می‌کنند، در حالی که تنها چهار خرس بومی هنوز در درهٔ اسپ باقی مانده‌اند. مناطق حفاظت‌شده. مناطق اصلی حفاظت‌شده و پارک‌های ملی: در سال ۱۹۹۷، بخشی از رشته‌کوه پیرنه (شامل پارک ملی اردسا مونته پردیدو و پارک ملی پیرنه) به‌سبب اشکال زمین‌شناسی چشمگیر و گواهی بر نظام کشاورزی منحصربه‌فرد «رمه‌گردانی» در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. جمعیت و فرهنگ. منطقهٔ پیرنه از
یونسکو ثبت شد. جمعیت و فرهنگ. منطقهٔ پیرنه از نظر قوم‌نگاری، فولکلور و تاریخ تنوع بسیاری دارد: رجوع کنید به آندورا، آراگون، آرییژ، سرزمین باسک (منطقه بزرگ‌تر), بئارن، کاتالونیا، نابارا، روسیون. برای تاریخ این مناطق همچنین بنگرید به آلموگاورها و مارکا هیسپانیکا. زبان‌های اصلی این منطقه شامل زبان اسپانیایی، زبان فرانسوی، زبان آراگونی، زبان کاتالان (در آندورا و کاتالونیای شمالی و کاتالونیا)، و زبان باسکی است. همچنین در برخی مناطق به‌میزان کمتری زبان اکسیتان رایج است، که خود شامل گویش‌های زبان گاسکون، زبان
رایج است، که خود شامل گویش‌های زبان گاسکون، زبان لانگدوسی در فرانسه و گویش آرانی در دره آران می‌شود. یکی از ویژگی‌های مهم زندگی روستایی در پیرنه «رمه‌گردانی» است، یعنی کوچ سالانهٔ دام‌ها از مزارع در دره‌ها به ارتفاعات کوهستانی در تابستان. این کار باعث می‌شد جوامع کشاورزی بتوانند دام‌هایی بیشتر از ظرفیت زمین‌های پست نگه دارند. دام‌های اصلی گاو و گوسفند بودند، اما در گذشته بیشتر اعضای خانواده‌های کشاورز همراه دام‌های خود به کوهستان می‌رفتند و خوک اهلی، اسب و مرغ نیز با خود می‌بردند. بنابراین رمه‌گردانی شکلی
مرغ نیز با خود می‌بردند. بنابراین رمه‌گردانی شکلی از مهاجرت نیم‌سالانهٔ دسته‌جمعی داشت، به‌طوری‌که در ماه مه یا ژوئن به ارتفاعات می‌رفتند و در سپتامبر یا اکتبر بازمی‌گشتند. در طول تابستان، خانواده‌ها در کلبه‌های سنگی ساده‌ای در ارتفاعات زندگی می‌کردند. امروزه، صنعتی‌شدن و تغییر روش‌های کشاورزی از گستردگی این سنت کاسته است. با این حال، اهمیت رمه‌گردانی همچنان از طریق جشن‌های مردمی پاس داشته می‌شود. تأسیسات علمی. رصدخانه پیک دو میدی. رصدخانهٔ پیک دو میدی یک رصدخانهٔ اخترشناسی در ارتفاع ۲۸۷۷ متری بر فراز قلهٔ
اخترشناسی در ارتفاع ۲۸۷۷ متری بر فراز قلهٔ پیک دو میدی دو بیگور در پیرنهٔ فرانسه است. ساخت این رصدخانه در سال ۱۸۷۸ آغاز شد و گنبد ۸ متری آن در سال ۱۹۰۸ کامل شد. در این رصدخانه یک بازتاب‌گر مکانیکی استوایی قدرتمند قرار داشت که در سال ۱۹۰۹ برای رد نظریهٔ کانال‌های مریخ به‌کار رفت. در سال ۱۹۶۳، تلسکوپی با قطر با حمایت ناسا نصب شد که برای تهیهٔ عکس‌های دقیق از سطح ماه در آمادگی برای مأموریت‌های آپولو استفاده شد. مطالعات دیگری در سال ۱۹۶۵ در این رصدخانه انجام شد که به بررسی دقیق ترکیب جو سیاره‌های مریخ و زهره
که به بررسی دقیق ترکیب جو سیاره‌های مریخ و زهره پرداخت و پایه‌ای برای پیش‌بینی دانشمندان آزمایشگاه پیش‌رانش جت فراهم کرد مبنی بر اینکه این سیارات زیست‌پذیر نیستند. از سال ۱۹۸۰، این رصدخانه به یک تلسکوپ دو متری مجهز شده که بزرگ‌ترین تلسکوپ در فرانسه به‌شمار می‌رود. اگرچه امروزه رصدخانه‌های بزرگ‌تری ساخته شده‌اند، این مکان هنوز برای اخترشناسی آماتور بسیار محبوب است. کوره خورشیدی اودییو. کوره خورشیدی اودییو بزرگ‌ترین کوره خورشیدی جهان است. این تأسیسات در فونت-رومئو-اودییو-ویا در بخش پیرنه-اورینتال در جنوب
در بخش پیرنه-اورینتال در جنوب فرانسه واقع شده است. ساخت آن بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۸ انجام شد. این کوره ارتفاع و پهنا دارد و از ۶۳ آینهٔ همتاب استفاده می‌کند. این مکان به‌دلیل طول و کیفیت تابش مستقیم خورشید (بیش از ۲۵۰۰ ساعت در سال) و شفافیت جو (ارتفاع زیاد و رطوبت پایین) انتخاب شده است. این کوره محلی برای پژوهش علمی در زمینهٔ مطالعهٔ مواد در دماهای بسیار بالا است. دماهایی بالای در چند ثانیه به‌دست می‌آیند؛ افزون بر این، امکان تغییر سریع دما را فراهم می‌کند که برای بررسی اثر شوک‌های حرارتی مفید است. مناطق
که برای بررسی اثر شوک‌های حرارتی مفید است. مناطق شهری. هیچ شهر بزرگی در خود رشته‌کوه پیرنه واقع نشده است. بزرگ‌ترین ناحیهٔ شهری نزدیک به پیرنه، تولوز (در استان اوت-گارون، فرانسه) است با جمعیتی معادل ۱٬۳۳۰٬۹۵۴ نفر در منطقهٔ کلان‌شهری. در سوی اسپانیایی، نزدیک‌ترین شهر پامپلونا (در نابارا) است با جمعیتی بالغ بر ۳۱۹٬۲۰۸ نفر در منطقهٔ کلان‌شهری. درون رشته‌کوه پیرنه، مهم‌ترین شهرها عبارت‌اند از آندورا لا ولا (۲۲٬۲۵۶ نفر) و اسکالدز-اِنگوردانی (۱۴٬۳۶۷ نفر) در آندورا، خاکا (۱۲٬۸۱۳ نفر)، لا سو دورژل (۱۲٬۲۵۲ نفر) و
خاکا (۱۲٬۸۱۳ نفر)، لا سو دورژل (۱۲٬۲۵۲ نفر) و ریپوی (۱۰٬۷۷۳ نفر) در اسپانیا، و لورِد (۱۳٬۹۷۶ نفر)، سن گودَن (۱۱٬۸۶۹ نفر) و فوا (۱۰٬۰۴۶ نفر) در فرانسه. بلندترین قله‌ها. فهرست کامل قله‌های رشته‌کوه پیرنه با ارتفاع بالای ۳٬۰۰۰ متر: ورزش و تفریح. دو سوی رشته‌کوه پیرنه برای ورزش‌های زمستانی مانند اسکی آلپاین و کوهنوردی محبوب هستند. همچنین در تابستان، این منطقه مکان مناسبی برای تمرین‌های ارتفاع بالا است، از جمله دوهای استقامت و دوچرخه‌سواری. در تابستان و پاییز، پیرنه معمولاً در دو تور بزرگ دوچرخه‌سواری حضور
پیرنه معمولاً در دو تور بزرگ دوچرخه‌سواری حضور دارد: تور دو فرانس (در تیر/ژوئیه) و ووئلتای اسپانیا (در شهریور/سپتامبر). مرحله‌های پیرنه در این رقابت‌ها معمولاً تعیین‌کننده‌ترین بخش‌ها هستند و صدها هزار تماشاگر را به منطقه جذب می‌کنند. سه مسیر اصلی پیاده‌روی طولانی‌مدت سراسر رشته‌کوه را می‌پیمایند: مسیر GR 10 در دامنهٔ شمالی، مسیر GR 11 در دامنهٔ جنوبی، و مسیر اچ‌آرپی (HRP) که از قله‌ها و یال‌های مرتفع می‌گذرد. افزون بر این، مسیرهای نشانه‌گذاری‌شده و نشدهٔ بسیاری در سراسر منطقه وجود دارد. رقابت سگ‌کشی موسوم
در سراسر منطقه وجود دارد. رقابت سگ‌کشی موسوم به "پیرنا" نیز در پیرنه برگزار می‌شود. پیست‌های اسکی. پیست‌های اسکی در پیرنه عبارت‌اند از: منابع. در انتهای بی‌نهایت... Wikipedia contributors, "Pyrenees," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Pyrenees&amp;oldid=195748717
هندوچین، منطقه‌ای در جنوب شرقی آسیا که شامل کشورهای ویتنام، کامبوج، لائوس، سنگاپور، میانمار (برمه)، تایلند و بخشی از مالزی است. از دید تاریخی، کشورهای جنوب شرق آسیا زیر نفوذ فرهنگی هند و چین بوده‌اند، البته درجات این نفوذ تفاوت‌های دارد. بیشتر کشورهای منطقهٔ هندوچین بیشتر از هندوستان نفوذ فرهنگی پذیرفته‌اند ولی در مورد کشور ویتنام این مسئله به‌وارونه است و این کشور بیشتر تحت نفوذ فرهنگی چین بوده است. نفوذ کم‌تر هندی بر فرهنگ ویتنام زمانی پدید آمد که ویتنام به هنگام گسترش روبه‌جنوب، بر تمدن چامپا نیز چیره
به هنگام گسترش روبه‌جنوب، بر تمدن چامپا نیز چیره شد. اصطلاح هندوچین در اوایل سدهٔ نوزدهم پدید آمد و بر تأثیر فرهنگی تاریخی فرهنگ در هند و فرهنگ چینی بر این ناحیه تأکید داشت. این اصطلاح بعدها به‌عنوان نام مستعمرهٔ هندوچین فرانسه (امروزه کامبوج، لائوس و ویتنام) به کار گرفته شد. امروزه، اصطلاح ناحیه خشکی جنوب شرق آسیا بیشتر رواج دارد که در برابر ناحیه دریایی جنوب شرق آسیا برای گروه جزایر نزدیک شبه‌جزیره قرار می‌گیرد. واژه‌شناسی. در متون کهن هندی، نام‌هایی مانند «یاوَد-ویپا» و «سوورنه‌بومی» (به‌معنای «سرزمین
«یاوَد-ویپا» و «سوورنه‌بومی» (به‌معنای «سرزمین طلا») برای اشاره به ناحیهٔ جنوب شرق آسیا به‌کار می‌رفتند. این نام‌ها گاهی برای اشاره به بخش خشکی این منطقه و گاهی برای جزایر اطراف به‌کار می‌رفتند. اصطلاح هندوچین در اوایل قرن نوزدهم توسط دو پژوهشگر اروپایی، کنراد مالت برون و جان لیدن، ساخته شد. این واژه ترکیبی از هند و چین است و هدف آن نشان دادن تأثیر فرهنگی این دو تمدن بر منطقه بود. با وجود انتقادهایی به این اصطلاح، به‌سرعت رواج پیدا کرد و جای واژه‌هایی مثل «هند دورتر» را گرفت. بعدها این واژه برای نامیدن
«هند دورتر» را گرفت. بعدها این واژه برای نامیدن مستعمرهٔ هندوچین فرانسه (شامل ویتنام، لائوس و کامبوج امروزی) استفاده شد. امروزه، اصطلاح «بخش خشکی جنوب شرق آسیا» بیشتر رایج است و آن را در برابر ناحیه دریایی جنوب شرق آسیا (شامل جزایر پیرامون) به‌کار می‌برند. جغرافیا. ویتنام، تایلند، میانمار، لائوس، سنگاپور، کامبوج و مالزی کشورهای تشکیل دهنده این منطقه هستند. شبه‌جزیرهٔ هندوچین به‌سمت جنوب از قارهٔ آسیا پیش می‌رود. این منطقه چندین رشته‌کوه را شامل می‌شود که از فلات تبت در شمال کشیده شده‌اند، و در میان آن‌ها
فلات تبت در شمال کشیده شده‌اند، و در میان آن‌ها بلندبوم و پست‌بومهایی قرار دارند که عمدتاً به‌وسیلهٔ سه سامانهٔ رودخانه‌ای اصلی که در جهت شمال-جنوب جریان دارند زه‌کشی می‌شوند: رود ایراوادی (در میانمار)، رود چائو پرایا (در تایلند)، و مکونگ (که از ایسان (تایلند), لائوس، کامبوج و ویتنام می‌گذرد). در جنوب، این منطقه به شبه‌جزیره مالایی ختم می‌شود که تایلند جنوبی و شبه‌جزیره مالزی را در بر می‌گیرد؛ دومی گاه بخشی از جنوب شرق آسیا خشکی و گاه بخشی از ناحیه دریایی جنوب شرق آسیا در نظر گرفته می‌شود. بیشتر این منطقه
شرق آسیا در نظر گرفته می‌شود. بیشتر این منطقه دارای اقلیم حاره‌ای است، به‌جز مناطق جنب‌مدارگان مانند ویتنام شمالی. هندوچین از جنوب شرقی به دریای چین جنوبی و خلیج تایلند از جنوب به شبه جزیره مالزی و از غرب به دریای اندامان متصل می‌شود. آب و هوای این منطقه گرم و شرجی است و همواره زمین لرزه‌ها و سیل‌های زیادی در این منطقه رخ می‌دهد. همچنین این منطقه در معرض بادهای موسمی قرار دارد. این شبه جزیره، در کنار شبه جزیره عربستان، شبه جزیره هند و شبه جزیره کره، از بزرگ‌ترین شبه جزایر آسیا است. در جغرافیای زیستی،
بزرگ‌ترین شبه جزایر آسیا است. در جغرافیای زیستی، ناحیهٔ زیستی هندوچین بخشی اصلی در قلمرو هندومالایی به‌شمار می‌آید، و همچنین یکی از نواحی گیاگانی پادشاهی گیاگان در همان قلمرو است. این ناحیه شامل گیاهان و جانوران بومی همهٔ کشورهای مذکور است. ناحیهٔ مجاور مالسیا شامل کشورهای ناحیه دریایی جنوب شرق آسیا می‌شود و میان قلمرو هندومالایی و قلمرو استرالزی قرار دارد. فرهنگ. جنوب شرق آسیا خشکی با ناحیه دریایی جنوب شرق آسیا تفاوت دارد، به‌ویژه از حیث تفاوت میان سبک‌های زندگی عمدتاً خشکی‌پایه در هندوچین و سبک‌های زندگی
زندگی عمدتاً خشکی‌پایه در هندوچین و سبک‌های زندگی دریابنی در مجمع‌الجزایر اندونزی و جزیره‌های فیلیپین. همچنین، خط جداکننده‌ای میان زبان‌های آستروآسیایی، زبان‌های کرا-دای و زبان‌های چینی-تبتی (در جنوب شرق آسیا خشکی) و زبان‌های آسترونزیایی (در ناحیه دریایی) وجود دارد. زبان‌های این منطقه، اگرچه از خانواده‌های متفاوتی هستند، در طی تاریخ هم‌گرایی یافته‌اند و شباهت‌های ساختاری مشترکی پیدا کرده‌اند. کشورهای جنوب شرق آسیا خشکی در درجات مختلف تحت تأثیر فرهنگی هند و چین قرار گرفته‌اند. کامبوج، لائوس، میانمار و
و چین قرار گرفته‌اند. کامبوج، لائوس، میانمار و تایلند همگی متأثر از فرهنگ در هند هستند، در حالی که ویتنام بیشتر تحت تأثیر فرهنگ چینی بوده، هرچند تأثیرات اندکی از هند را نیز، عمدتاً از طریق تمدن چامپا که در روند گسترش جنوبی به قلمرو ویتنام افزوده شد، پذیرفته است. در مجموع، جنوب شرق آسیا خشکی عمدتاً پیرو بودیسم است، و اقلیت‌هایی از مسلمانان و هندوها نیز در آن زندگی می‌کنند. تراکم جمعیت. لائوس و کامبوج، با وجود قرار داشتن در مجاورت کشورهایی پرجمعیت همچون تایلند و ویتنام، از جمعیتی به‌مراتب کمتر برخوردارند.
و ویتنام، از جمعیتی به‌مراتب کمتر برخوردارند. برای نمونه، ویتنام از تراکم جمعیت بسیار بالایی برخوردار است، در حالی که لائوس یکی از کم‌تراکم‌ترین کشورهای آسیا به‌شمار می‌رود. از نظر جغرافیایی، لائوس کشوری عمدتاً کوهستانی و محصور در خشکی است که زمین‌های کشاورزی محدودی دارد و فاقد دسترسی به دریاست. این ویژگی‌ها توسعهٔ اقتصادی و کشاورزی و نیز تجارت بین‌المللی را با محدودیت‌هایی روبه‌رو کرده‌اند. در مقابل، ویتنام با برخورداری از دلتاهای رودخانه‌ای حاصلخیز و خط ساحلی طولانی، توانسته است از مزایای جغرافیایی