payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از دگرگونی معمول -ā(r)i- به -ō(r)ē- تلقی می‌کنند. نمای کلی. در فرهنگ‌های گوناگون، عشترت با ترکیبی از حوزه‌های جنگ، شهوت، قدرت سلطنتی، زیبایی، شفا و شکار (به‌ویژه در اوگاریت و امار) مرتبط بود؛ با این حال برخلاف دیدگاه‌های پژوهش‌های اولیه، منابع موجود نشان نمی‌دهند که او الههٔ باروری نیز بوده است. نماد عشترت، شیر بود، و او اغلب با اسب و به‌تبع آن ارابه نیز پیوند داشت. همچنین کبوتر نیز ممکن است نماد او بوده باشد، همان‌طور که برخی مهرهای استوانه‌ای عصر برنز نشان می‌دهند. تنها تصاویری که با اطمینان کامل به
نشان می‌دهند. تنها تصاویری که با اطمینان کامل به عشترت نسبت داده شده‌اند، تصاویری هستند که او را به‌عنوان رزمنده‌ای سوار بر اسب یا در ارابه به تصویر می‌کشند. هرچند بسیاری از نویسندگان گذشته گفته‌اند که او با ستارهٔ بامدادی و شامگاهی (سیاره زهره) یکی شده بوده، اما این موضوع که عشترت در اوگاریت و امار دارای ویژگی آسمانی یا اخترشناختی بوده مورد تردید قرار گرفته است. فهرست‌های خدایان به‌دست‌آمده از اوگاریت و دیگر شهرهای مهم سوریه در عصر برنز، عشترت را همتای الههٔ آشوری-بابلی ایشتار، و همچنین الهه‌های شبیه به
آشوری-بابلی ایشتار، و همچنین الهه‌های شبیه به ایشتار در آیین هوری، یعنی ایشارا (احتمالاً در جنبهٔ «بانوی عشق») و شائوشکا می‌دانستند؛ در برخی شهرها، شکل غربی نام عشترت و شکل شرقی ایشتار کاملاً به‌جای یکدیگر به‌کار می‌رفتند. در دوره‌های بعد، عشترت در سوریه و کنعان پرستیده می‌شد. پرستش او به قبرس نیز گسترش یافت، جایی که احتمالاً با الهه‌ای بومی باستانی قبرس درهم‌آمیخته شد. این الههٔ ترکیبی قبرسی ممکن است در دوران میسنی‌ و عصر تاریک یونان وارد نظام خدایان یونانی شده و شکل‌گیری الههٔ آفرودیته را موجب شده باشد.
شده و شکل‌گیری الههٔ آفرودیته را موجب شده باشد. با این حال، نظریه‌ای که امروزه کهنه و منسوخ به شمار می‌آید، مطرح می‌کرد که شخصیت عشترت در اصل کمتر شهوانی و بیشتر جنگجو بوده است، شاید به دلیل تأثیرپذیری از الههٔ کنعانی آنات؛ و در نتیجه، این ایشتار بوده که به‌طور مستقیم‌تر پیش‌زمینهٔ الههٔ قبرسی و سپس آفرودیته را شکل داده، نه عشترت. اما شواهد به‌دست‌آمده از فینیقیه در عصر آهن نشان می‌دهد که عشترت به‌تدریج به الهه‌ای با جنبه‌های شهوانی‌تر تبدیل شد، برخلاف پرستش اولیه‌اش در اوگاریت و سوریه در عصر برنز. در عین
اولیه‌اش در اوگاریت و سوریه در عصر برنز. در عین حال، نخستین نشانه‌های حضور آفرودیته نیز چهره‌ای جنگجوتر را از او نشان می‌دهند. یونانیان در دوران کلاسیک، هلنیستی و رومی گاهی آفرودیته را با عشترت و بسیاری از الهه‌های خاور نزدیک یکی می‌دانستند، که با سنت رایج آن‌ها در یکی‌انگاری و هم‌ترازی خدایان بیگانه با خدایان خودشان، سنکریتیسم، هماهنگ بود. همچنین برخی جنبه‌های دیگر خدایان یونانی — مانند آرتمیس آستراتئا — به‌گمان برخی پژوهشگران، به‌شدت تحت تأثیر عشترت بوده‌اند. مراکز اصلی پرستش عشترت در عصر آهن،
بوده‌اند. مراکز اصلی پرستش عشترت در عصر آهن، شهر-دولت‌های فینیقی مانند صیدون، صور و جبیل بودند. سکه‌هایی از صیدون تصویر ارابه‌ای را نشان می‌دهند که در آن کره‌ای دیده می‌شود که احتمالاً نماد سنگ مقدسی مربوط به عشترت است. گفته می‌شود: «او اغلب روی سکه‌های صیدونی به‌شکل زنی ایستاده بر دماغهٔ کشتی، با حالتی متمایل به جلو و دستی درازشده به جلو، نقش شده است؛ که الهام‌بخش اولیهٔ تمام تندیس‌های جلوی کشتی‌های بادبانی بوده است». در صیدون، عشترت معبدی را با خدای درمانگر اشمون شریک بود. سکه‌هایی از بیروت نیز پوزئیدون،
اشمون شریک بود. سکه‌هایی از بیروت نیز پوزئیدون، عشترت و اشمون را در کنار هم به‌عنوان خدایان پرستش‌شده نشان می‌دهند. دیگر مکان‌های مهمی که عشترت به‌دست دریانوردان و مهاجران فینیقی به آن‌ها معرفی شد، شامل کیثیرا، مالت و اریس در سیسیل بود؛ از همین منطقهٔ سیسیل بود که رومیان او را با نام ونوس اریکینا شناختند. سه کتیبه از لوح‌های پیرگی مربوط به حدود سال ۵۰۰ پیش از میلاد، که در نزدیکی شهر کائره در ناحیهٔ اتروریا (اتوریا) یافت شده‌اند، به ساخت زیارتگاهی برای عشترت در معبد الههٔ محلی یونی-استره (𐌔𐌄𐌓𐌕𐌔𐌀𐌋𐌀𐌉𐌍𐌖) اشاره
در معبد الههٔ محلی یونی-استره (𐌔𐌄𐌓𐌕𐌔𐌀𐌋𐌀𐌉𐌍𐌖) اشاره دارند. در کارتاژ، عشترت در کنار الههٔ دیگر یعنی تانیت پرستیده می‌شد و نام او اغلب به‌صورت جزئی الهی (تئوفوریک) در نام‌های شخصی مردم دیده می‌شود. نماد‌‌شناسی. تصویرپردازی‌های نمادین از عشترت که شباهت زیادی به تانیت دارد اغلب او را برهنه و در حضور شیرها نشان می‌دهند؛ شیرها و برهنگی به‌ترتیب نماد جنگ و جنسیت هستند. در برخی نقش‌ها، عشترت بال‌دار است، تاجی از قرص خورشید و هلال ماه بر سر دارد، و شیرهایش یا به‌ حالت تسلیم در پای او افتاده‌اند یا زیر پایش هستند.
تسلیم در پای او افتاده‌اند یا زیر پایش هستند. علاوه بر شیر، عشترت با نمادهایی مانند کبوتر و زنبور نیز پیوند دارد، و همچنین با گیاهانی چون نخل و گل لوتوس هم مرتبط دانسته شده است. یک نقش‌مایه‌ی خاص هنری، عشترت را با ائوروپه یکی می‌گیرد و او را در حال سوار بودن بر گاوی نشان می‌دهد که نماد خدای همراهش است. به‌همین‌گونه، پس از گسترش پرستش عشترت در مصر، او را اغلب با ارابه جنگی رع یا حوروس مرتبط می‌دانستند، و همچنین با نوعی سلاح به نام تبر هلالی. در فرهنگ ایبری، برخی پژوهشگران پیشنهاد داده‌اند که پیکره‌های بومی
برخی پژوهشگران پیشنهاد داده‌اند که پیکره‌های بومی مانند مجسمه‌های بازار، التشه یا تپه‌ی سانتوس، بازنمایی محلی‌شده‌ای از عشترت یا تانیت باشند. در برخی تصویرسازی‌ها، عشترت با ویژگی‌هایی میان‌جنسی، آندروجین، مانند ریش به‌تصویر کشیده شده است. در چندین نمونه از پیکره‌های ستونی یهودا نیز، پیکره‌ای زنانه با سینه و ریش دیده می‌شود که دیسک خورشیدی را در دست دارد و گمان می‌رود که نمایانگر عشترت باشد. گواهی‌ها. اوگاریت. در اوگاریت، شکل محلی عشترت با نام «"عشترتو"» (اوگاریتی: 𐎓𐎘𐎚𐎗𐎚) هیچ‌گونه ویژگی اخترشناختی یا
(اوگاریتی: 𐎓𐎘𐎚𐎗𐎚) هیچ‌گونه ویژگی اخترشناختی یا ارتباطی با خدای مذکر «عثتر» نداشت. او نقش چندانی در متون اسطوره‌ای ایفا نمی‌کرد، اما در متون آیینی و اداری اوگاریتی به‌کرات ذکر شده است؛ که این نشان می‌دهد او برای نهاد پادشاهی اهمیت ویژه‌ای داشته است. در اوگاریت، عشترتو با الهه آنات مرتبط بود و معمولاً نام آنات پیش از عشترتو می‌آمد. این دو الهه اغلب از طریق موازات شاعرانه به یکدیگر پیوند داده می‌شدند. هر دو الهه دارای ویژگی‌های مشترکی چون زیبایی بی‌نقص بودند؛ ویژگی‌ای که خدایان جوان را مشخص می‌کرد. در متن KTU
که خدایان جوان را مشخص می‌کرد. در متن KTU 1.13 III، انسان زنی به نام حوریا با این دو الهه مقایسه شده است و از عبارت زیر برای توصیف او استفاده شده: ویژگی دیگری که آنات و عشترتو هر دو داشتند، علاقه آن‌ها به جنگ بود و کنار هم قرار گرفتنشان به دلیل نقش مشترکشان به عنوان شکارچیان زیبا و الهه‌های جنگجو بود. با این حال، عشترتو اوگاریتی هنوز ویژگی‌های شهوانی عشترت کنعانی متأخر را نداشت. احتمالاً به دلیل نقش او به‌عنوان الههٔ جنگ، عشترتو گاهی در متون اوگاریتی در کنار خدای رشف ذکر می‌شد؛ مانند اسناد اداری، که در
کنار خدای رشف ذکر می‌شد؛ مانند اسناد اداری، که در آن‌ها کوزه‌های شراب برای معابد عترتو و رشف به‌صورت متوالی آمده‌اند، همان‌طور که در متن KTU 4.219 دیده می‌شود، و همچنین در متن KTU 1.91 که از «راشفوما» (به معنی «رشف‌ها» در حالت جمع) یاد شده است. افزون بر این، حیوان نمادین رشف، شیر نر بود؛ که با شیر ماده، نماد الههٔ جنگجوی عترتو، هم‌ارز در نظر گرفته می‌شد.
آریون (Arion) نوازنده‌ای در اسطوره‌های یونان است. بیشترین سال‌های عمرش در دربار پریاندروس گذشت. سفری به سیسیل کرد و در راه بازگشت خدمه کشتی قصد جانش را کردند و او با خواندن آوازی دلفینها را به کنار کشتی جمع کرد و به دریا پرید و توسط یکی از دلفین‌ها نجات یافت.
هفائستوس و در اساطیر یونانی ایزد آهنگری، صنعت‌گری، تندیس‌گری، فلز، آتشفشان و آتش، پسر ایزد آسمان‌ها زئوس و ملکهٔ ایزدان هرا است. بر اساس روایات دیگری، او هیچ پدری ندارد و هرا به‌طور مستقل از زئوس او را به دنیا آورده‌است، و این مسئله به‌دلیل حسادت هرا به همسرش زئوس بود که صاحب دختری به نام آتنا از زنی دیگر شده بود. با این حال دربارهٔ این داستان اختلاف نظر وجود دارد، چون این هفائستوس بود که با تبر به سر زئوس زد و از سر شکافته زئوس، آتنا با زره کامل بیرون آمد. به عنوان آهنگر ایزدان، هفائستوس وظیفه ساخت تمامی
به عنوان آهنگر ایزدان، هفائستوس وظیفه ساخت تمامی سلاح‌های ایزدان در المپ را بر عهده داشت. زئوس برای جلوگیری از نزاع بر سر ازدواج با دختر زیبایش، آفرودیته را به همسری هفائستوس درآورد. او عمدتاً در شهر آتن پرستش می‌شد، اما در سایر مناطق همچون مراکز تولیدی و صنعتی یونان نیز مورد پرستش قرار می‌گرفت. نمادهای مرتبط با او آتش، چکش، سندان و یک جفت انبر بودند. او قابل قیاس با وولکان در اساطیر روم باستان است. معلولیت هفائستوس و سقوط از المپ. هفائستوس به خاطر طرفداری از مادر توسط زئوس به زمین افکنده شد و لنگ شد. در
از مادر توسط زئوس به زمین افکنده شد و لنگ شد. در آثار هومر؛ هفائستوس فرزند زئوس و هرا و لنگ زاده می‌شود و در ایلیاد به هنگامی که هرا و زئوس دربارهٔ هراکلس مشاجره می‌کنند، هفائستوس جانب مادر را می‌گیرد و زئوس که از این ماجرا خشمگین است یک پای هفائستوس را می‌گیرد و او را به آسمان پرتاب می‌کند و پس از این ماجرا هفائستوس لنگ هشت سال را از جانب تتیس پرستاری می‌شود. داستان رانده شدن هفائستوس همانند طرد یک فرزند خوانده از جانب زئوس و پرستاری او از جانب تتیس، گویای پیوند این روایت با اسطوره جانشینی است و گوئی
پیوند این روایت با اسطوره جانشینی است و گوئی هفائستوس خدائی است که آهنگ برانداختن زئوس را داشت. در اسطوره‌ای بر گرفته از سفالی منقوش و انحصاری هفائستوس به هنگام غیبت خود از المپ تختی از طلا می‌سازد و آن را برای مادر خود به المپ می‌فرستد و هرا با نشستن بر تخت نمی‌تواند از روی آن برخیزد. از آن جا که تنها سازنده تخت از این راز آگاه است، خدایان دیونیسوس را به دنبال هفائستوس می‌فرستند. دیونیسوس؛ آهنگر خدا هفائستوس را مست سوار بر یک خر به المپ بازمی‌گرداند و وی مادرش را آزاد می‌کند. در روایتی دیگر لنگ به دنیا
مادرش را آزاد می‌کند. در روایتی دیگر لنگ به دنیا آمد و به همین سبب از آسمان‌ها رانده شد. در روایتی دیگر هفائستوس کور و شاگرد یک رامشگر و در آهنگری او کار می‌کند و در جبران ناتوانی در کاربرد چشم‌ها یا که پای خود دست‌ها و شانه‌هایش را به کار می‌گیرد و از دست دادن چشم بر اثر جرقه آهن شاید خاستگاه اسطوره سایکلاپس چشم است. "هفائستوس" صنعتگر ورزیده‌ای بود که در جزیرهٔ لیمنوس زندگی می‌کرد. ساخته‌های فوق‌العاده هفائستوس. با بودن آهنگر و صنعت‌گری ماهر، هفائستوس سازنده اجسام فوق‌العاده‌ای از مواد مختلف، به ویژه فلز
اجسام فوق‌العاده‌ای از مواد مختلف، به ویژه فلز بود. او با کمک سیکلوپ‌ها که همچنین کارکنان و دستیارهای او به‌شمار می‌رفتند، آذرخش و عصای سلطنتی زئوس را درست کرد. او همچنین سلاح‌ها و زره‌های بیشماری را برای ایزدان و پهلوانان خلق کرده بود. برای آتنا، سپر ایجس را درست کرد و برای کمان ایزد عشق اروس یا کوپیدو پیکان درست نمود. ارابهٔ باشکوه و آتشین ایزد خورشید هلیوس که از صبح تا غروب با آن در آسمان‌ها می‌تاخت، توسط هفائستوس ساخته شده بود. همچنین زرهٔ شکست‌ناپذیر آشیل، در زمان محاصره تروا به‌دست او ساخته شده بود.
در زمان محاصره تروا به‌دست او ساخته شده بود. هفائستوس، به دستور زئوس نخستین زن روی زمین را خلق کرد. او به‌وسیلهٔ آب و خاک اولین زن را ساخت. نام این زن پاندورا بود و در نتیجه بازکردن جعبه‌ای که گفته شده بود هرگز نگشاید، مصیبت‌ها را بر روی زمین پراکنده کرد.
هکابه یا هکوبا ، در اسطوره‌های یونان، دختر دوماس و متوپه است. با پریاموس ازدواج کرد و صاحب چندین فرزند شد. از جمله هکتور، پاریس، پولوکسنا، کرئوسا، لائودیکه، کاساندرا، پولودوروس. در جنگ تروا شوهر و فرزندان‌اش کشته شدند و به عنوان کنیز به اودوسئوس داده شد. پولومنستور را که پسرش پولودوروس را کشته بود، کور کرد و کودکان نوزادش را کشت. مدتی بعد به هکاته پناه برد و هکاته هم او را به سگ تبدیل کرد.
هکاته یا هکات در اسطوره‌های یونان، از ایزدبانوان یونانی و مرتبط با چهارراه‌ها و جهان‌زیرین است. او اغلب دارای سه سر به تصویر کشیده می‌شود: یکی سگ، دیگری مار و سومی اسب. اکثر مواقع تصویر نادرستی از او به عنوان ایزدبانوی افسونگری یا شیطانی ارائه شده‌است، اما او در زمان خود اعمال خوب و پسندیده‌ای انجام داده بود. هکاته در مذهب یونانی و اسطوره‌شناسی یک الهه است که در بیشتر موارد در حال حمل کردن دو مشعل یا یک کلید نشان داده می‌شود و در دوره‌های بعدی به صورت الهه‌ای با سه چهره نمایش داده می‌شود. او با تقاطع‌ها،
با سه چهره نمایش داده می‌شود. او با تقاطع‌ها، ورودی‌ها، سگ‌ها، روشنایی، ماه، سحر و جادو، افسونگری، دانش گیاهی، گیاهان سمی، غیبگویی، ایجاد توهم و احضار مردگان ارتباط دارد. هکاته علاوه بر اینکه الهه جادو است الهه چهارراه‌ها و میست نیز هست. (میست پرده‌ای است که دنیای فانی را از خدایان جدا می‌کند) هکاته دختر تیتان پرسس و آستریا بود. به عنوان روح شرور هادس و الههٔ وحشت و تاریکی شب شناخته می‌شد. در اساطیر رومی، با تریویا قابل قیاس است.
آرگونوت‌ها (Argonauts)در اسطوره‌های یونان، گروهی از پهلوانان که همراه با جیسون به وسیلهٔ آرگو در جستجوی پشم زرین سفر کردند. اسطورهٔ «یاسون» (جیسون) و «آرگونوت‌ها» از بزرگ‌ترین داستان‌های اساطیری با موضوع جست‌وجو است. این داستان به یاسون می‌پردازد که وارث تخت سلطنت «یولکوس» در شمال شرقی یونان بود. زمانی‌که یاسون کوچک بود، عمویش، «پلیاس» پادشاهی را غصب کرد و پدر یاسون، پادشاه «آیسون» را به زندان انداخت. مادر یاسون، «آلسیمیده» او را پنهانی خارج کرد و مراقبت از او را به «کیرون» کنتائور سپرد و او یاسون را تربیت
او را به «کیرون» کنتائور سپرد و او یاسون را تربیت کرد. زمانی‌که یاسون رشد کرده و بزرگ شد، به‌سراغ پلیاس رفت و پادشاهی را که حق او بود، طلب کرد. پلیاس گفت که او تنها زمانی می‌تواند پادشاه شود که به «کولخیس» رفته و پشم زرّین گران‌بها را از پادشاه «آئیتس» بدزدد و بیاورد. به علت طائفه و محل سکونت جیسون آن‌ها اغلب با نام "Minyans" شناخته می‌شدند، اما بسیاری از آن‌ها از سایر نقاط یونان آمده بودند. اورفئوس، هراکلس، هولاس، ملئاگروس، تلامون، پلئوس، تسئوس، کستور و پولوکس، آتالانته و آرگوس سازنده کشتی، دلاورترین
و پولوکس، آتالانته و آرگوس سازنده کشتی، دلاورترین افراد یونان بودند که با کشتی آرگو به همراه جیسون به دنبال یافتن پشم زرین رفتند.
هلیوس ، در اساطیر یونانی، ایزد و نماد خورشید است. او همچنین حامی و نگهبان سوگندها و موهبت بینایی به‌شمار می‌رفت. او پسر تایتان هیپریون و تئا، برادر سلنه (ماه) و ائوس (سپیده‌دم) بود. از همسرش پرسه (یکی از اوکئانیدها) و دیگر معشوقه‌هایش فرزندان بسیاری داشت. او و پرسه صاحب سه فرزند به نام‌های آئیتس، پاسیفائه و کیرکه شدند. نام یکی از پسرانش فایتون بود. با گذشت زمان هلیوس، به‌طور فزاینده‌ای با ایزد روشنایی آپولون نسبت داده شد. اگرچه با وجود عقایدی که داشتند، آن‌ها به عنوان دو ایزد مجزا از یکدیگر تصور می‌شدند،
به عنوان دو ایزد مجزا از یکدیگر تصور می‌شدند، چون "هلیوس" یک تیتان بود و در طرف دیگر آپولون یکی از المپ نشینان به حساب می‌آمد. «در واقع رومیان اولین بار هلیوس را با آپولون یکی پنداشتند تا برای دو ایزد مجزای نور و روشنی قربانی نکنند»"هلیوس" قابل قیاس با سول در اساطیر روم باستان است. "هلیوس" هر صبح در سپیده‌دم با ارابه آتشین چهار اسبهٔ خود از شرق راه می‌افتاد و تا غروب در آسمان‌ها می‌راند. از آنجایی که هلیوس تمام طول روز در آسمان می‌تاخت و از بالا به زمین نگاه می‌کرد، مردم معتقد بودند او همه چیز را بر روی
می‌کرد، مردم معتقد بودند او همه چیز را بر روی زمین دیده و می‌شنود، بنابراین ایزدان و انسان‌ها، او را گواه بر اتفاقات مختلف یا سوگندهای یاد شده می‌دانستند. "هلیوس" یکبار اجازه داد پسرش فایتون هدایت ارابه‌اش در آسمان را به عهده بگیرد، اما این جوان بی‌تجربه کنترل اسب‌ها را از دست داد و به سوی مرگ رهسپار شد. هلیوس به شکل جوانی خوش‌سیما، بدون ریش که شنلی بنفش به تن داشت و هاله‌ای درخشان به شکل تاج در دور سرش بود، تصویر می‌شد. نمادهای مرتبط با او شلاق و زمین هستند و خروس و عقاب برایش حیوان‌هایی مقدس بودند.
هستند و خروس و عقاب برایش حیوان‌هایی مقدس بودند. توصیف. هلیوس معمولاً به عنوان یک جوان خوش تیپ با تاج خروس خورشید درخشان که هر روز ارابه خورشید را از طریق آسمان به اقیانوس دور زمین می‌چرخاند و از طریق اقیانوس جهانی شبانه به شرق بازمی‌گردد، تصویر می‌شود. در سرود هومریس به هلیوس، گفته می‌شود هلیوس یک ارابه طلای کشیده شده توسط قایق‌ها را هدایت می‌کند (HH 31.14–15). و پیندار از "مضراب‌های آتش دار" هلیوس صحبت می‌کند (Olympian Ode 7.71). هنوز هم بعداً اسبان به آتش سوخته شدند: Pyrois ("آن فرد آتشین")، Aeos ("او
سوخته شدند: Pyrois ("آن فرد آتشین")، Aeos ("او که آسمان را می‌چرخاند")، آتون ("Blazing") و فلگن ("Burning"). تصاویر پیرامون خدای خورشیدی که ارابه می‌راند به احتمال زیاد ریشه هندو-اروپایی دارد و هم در آئین‌های اولیه یونان و هم در خاور نزدیک است. اولین نمایش‌های هنری «خدای ارابه» از دوره اشکانیان (قرن ۳) در ایران است که در آنجا شواهدی از انجام مراسم برای خدای خورشید توسط مجوس وجود دارد، که نشان دهنده یکسان‌سازی عبادت هلیوس و میتراست. هلیوس به عنوان یک شخصیت خورشید و یک نیروی خلاق اساسی در پشت آن دیده می‌شود
و یک نیروی خلاق اساسی در پشت آن دیده می‌شود و در نتیجه غالباً به عنوان خدای زندگی و آفرینش مورد پرستش قرار می‌گیرد. هومر هلیوس را خدایی توصیف کرد که «به انسانها شادی می‌بخشد» و سایر متون باستانی با توجه به اینکه او منبع حیات و بازآفرینی و مرتبط با خلقت جهان است، به او لقب «بخشنده» (ἱλαρός) می‌دهند. برخی از منابع هلیوس را الهه شفا و سلامتی‌دهنده نیز می‌دانند، یکی از قسمت‌های ثبت شده در Papyri جادویی یونان در مورد هلیوس می‌گوید: «زمین وقتی شکوفا شدی شکوفا شد و گیاهان را بارور کرد وقتی که می‌خندی و موجودات
و گیاهان را بارور کرد وقتی که می‌خندی و موجودات زنده را در صورت اجازه زنده می‌کردی.»
هوپنوس در اسطوره‌های یونان، خداوند خواب است. او پسر نوکس (شب) و برادر تاناتوس (مرگ) بود. در جنگ تراوا چون زئوس در جبههٔ تراوایی‌ها حاضر شد المپیان از هیپنوس در خواست کردند تا هنگام جنگ تروا زئوس را خواب کند تا خدایان دیگر به کمک یونانیان بروند و وقتی زئوس از خواب بلند شد به دنبال هیپنوس رفت و هیپنوس به معبد مادرش نوکس پناه برد. در اساطیر روم با سومنوس مطابق است. محل سکونت. براساس اساطیر یونانی، هیپنوز در یک غار زندگی می‌کرد. عمارتی که از آن طلوع و غروب خورشید را نمی‌دید و در واقع از آنجا حتی اندکی از
خورشید را نمی‌دید و در واقع از آنجا حتی اندکی از روشنایی روز دیده نمی‌شد. در ورودی غار او، تعدادی گیاه خشخاش و دیگر گیاهان خواب‌آور روییده بودند. عمارت داخل غار او هیچ در یا دروازه‌ای نداشت تا بر اثر صدای سایش و اصطکاک لولاهای در، بیدار نشود. رودخانهٔ برزخ در دنیای زیرین (عالم مردگان) از غار او سرازیر می‌شود. این رودخانه به نام «رود فراموشی» شناخته شده است. خانواده. هیپنوز همراه برادر دوقلوی خود، تاناتوس (خدای مرگ)، در دنیای زیرین زندگی می‌کرد. دنیای زیرین در انجیل‌های انگلیسی زبان «جهنم» نامیده شده است.
در انجیل‌های انگلیسی زبان «جهنم» نامیده شده است. مادر هیپنوز، نوکس (ایزدبانوی شب) و پدرش، اربوس (ایزد تاریکی) بود. نوکس خدایی قدرتمند و ترسناک بود به‌طوری‌که حتی زئوس از ورود به قلمرو او می‌ترسید. همسر هیپنوز، پاسیده آ، یکی از جوان‌ترین الهه‌های شکوهمندی بود که هرا (ایزدبانوی ازدواج و تولد) وی را به هیپنوز وعده داده بود. پاسیده آ، الههٔ توهم، تمدد اعصاب و آرامش بوده است. سه فرزند پسر هیپنوز، به نام اونیروس‌ها شناخته شده‌اند که در زبان یونانی همان «رؤیاها» هستند. مورفئوس، خدای بالدار رویاهاست که می‌تواند به
مورفئوس، خدای بالدار رویاهاست که می‌تواند به شکل انسان در خواب‌های آدمی ظاهر شود. فوبتور، تجسم کابوس‌ها و ایجادکنندهٔ رویاهای ترسناک است. او می‌تواند به شکل هر حیوانی از جمله خرس و ببر درآید. فانتائوس، به خاطر ایجاد رویاهای غیرواقعی و سرشار از تخیل معروف است. این سه برادر در رویاهای پادشاهان ظاهر می‌شدند. اونیروس‌ها در غاری نزدیک اقیانوس زندگی می‌کردند. غاری که دو دروازه برای ارسال رویاهای آدمی داشت؛ که یکی از شاخ بود و رؤیاهای حقیقی آدمی از آن می‌گذشت و دیگری از عاج بود و خوابهای دروغین از طریق آن به
و دیگری از عاج بود و خوابهای دروغین از طریق آن به آدمیان ارسال می‌شد. هرچند قبل از اینکه سه برادر کار خود را آغاز کنند، نخست هیپنوز باید شخص دریافت‌کنندهٔ رؤیا را خواب می‌کرد. هیپنوز در هنر. هیپنوز در آثار متعدد هنری ظاهر شده است که بیشتر آن‌ها روی بدنهٔ ظروف و گلدانهای باستانی هستند. اما یکی از معروف‌ترین آثار هنری که هیپنوز را به تصویر می‌کشد، مجسمهٔ برنزی از سر اوست که در حال حاضر، در موزهٔ بریتانیای لندن نگهداری می‌شود. در این سر برنزی، بالها از شقیقه‌ها جوانه زده‌اند و موها با دقت و استادانه مرتب
جوانه زده‌اند و موها با دقت و استادانه مرتب شده‌اند.
هورای در اسطوره‌های یونان فصل‌های سال هستند. دختران زئوس و تمیس بودند. اگرچه نام‌شان از نظر لغوی به معنی ساعت‌های روز است اما در اساطیر یونان به معنای فصل‌های سال هستند. هورای معمولاً سه تا ذکر می‌شدند، تالو (بهار)، کارپو ( پائیز و برداشت محصول)، آوکسو (تابستان، افزایش). هزیود به آن‌ها نام‌های اخلاقی می‌دهد: ائونومیا (نظم و قانون)، دیکه (عدالت) و ایرنه (صلح). هورای از نگهبانان آسمان بودند و ابرها را از دروازهٔ المپ می‌راندند.
اَدونیس (Ἄδωνις)، در اسطوره‌های یونان، نماد طبیعت و تجدید حیات سالانهٔ آن است. پسر کینوراس از دخترش مورها بود. وی جوانی زیبارو و معشوق آفرودیته بود. آرس که به آدونیس حسد می‌برد، به صورت گراز آمد و او را کشت. از خون آدونیس گل شقایق می‌روید و آفرودیته به غم می‌افتد. آفرودیته از پرسفونه خواست تا اجازه دهد آدونیس هر سال، چهار ماه در بهار زنده شود و به زمین بازگردد و از این‌رو آدونیس نماد تجدید حیات طبیعت است.
هیلاس در اساطیر یونانی، همراه و خدمت گزار هراکلس است. در اسطوره‌های کلاسیک، هیلاس جوانی مذکر بود که به عنوان همسر و بنده هرکول بود. (روم هرکول). ربودن وی توسط نیمف‌های آب، یک موضوع در هنر باستانی بود، و یک شخص با یک موضوع ادامه دار برای هنر غرب در سنت کلاسیک بوده‌ است. شجره نامه. در اسطوره یونانی، هیلاس پسر پادشاه تئوداماس از دروپیان‌ها بود. منابع رومی مانند Ovid، معتقدند که پدر هیلاس، هرکول بوده و مادرش مِلیتی یا مِلیته، یک نیمف بوده‌است (متامورفوس، ۹٫۲۷۹) و یا به عبارتی مادرش همسر توداماس بوده‌ است، که
و یا به عبارتی مادرش همسر توداماس بوده‌ است، که روابط زناکارانه‌اش با هرکول باعث نبرد میان شوهرش و او شد. پس از آنکه هرکول، تئوداماس را در نبرد نابود کرد، او هیلاس (Hylas) را به عنوان پیشیار (Squire یا جوان اشرافی که به عنوان ملازم و نوچه به شوالیه‌های قرون وسطی خدمت می‌کرد تا اسلحه‌دارش باشد.) در کنار خود آورد و او را به عنوان یک جنگجو آموزش داد. شاعر تئوکریتوس Theocritus (حدود ۳۰۰ قبل از میلاد) دربارهٔ علاقه میان هرکول و هیلاس به این صورت نوشته است: "ما نخستین فانی‌هایی نیستیم که زیبایی را در آنچه که
نخستین فانی‌هایی نیستیم که زیبایی را در آنچه که زیباست ببینیم. حتی فرزند آمفیتریون با قلبی از برنز (درجایی سنگدل)، که موفق به شکستن شیر نیمیان وحشی شد، از طرف دیگر پسرک وردستش را دوست داشت (در اینجا قلبی رئوف دارد)، هیلاسِ دوست داشتنی، که موهای فرفری داشت؛ و مثل یک پدر برای این پسر عزیزی کرده، و به او همه چیزهایی که او را یک مرد قدرتمند و معروف می‌ساخت، آموخت.» آرگونات‌ها. هرکول، هیلاس را با خود بر آرگو سوار کرد، و او را یکی از اعضای آرگونات‌ها نمود. هیلاس توسط پری چشمه پگای که نامش دریوپا (Dryopa) بود،
توسط پری چشمه پگای که نامش دریوپا (Dryopa) بود، ربوده شد، که در Mysia عاشق او شده بود و بدون ردیابی (Apollonios Rhodios) ناپدید شدند. این اتفاق هرکول را بسیار ناراحت کرد، بنابراین او همراه با پُلیفِموس (Polyphemus) مدتی طولانی به دنبال هیلاس گشتند. کشتی آرگونات‌ها آن‌ها را جا گذاشته و بدون آن‌ها به راه خود ادامه دادند. بر اساس متون لاتین Argonautica Valerius Flaccus، او هرگز هیلاس را پیدا نکرده بود، زیرا او عاشق نیمف‌ها شده بود و به زندگی با آن‌ها ادامه می‌داد «تا در قدرت و عشق آنها شریک باشد». روایت قبلی.
«تا در قدرت و عشق آنها شریک باشد». روایت قبلی. در اسطوره یونانی، هیلاس پسر پادشاه تئوداماس از دروپیان‌ها بود. منابع رومی مانند Ovid، معتقدند که پدر هیلاس، هرکول بوده و مادرش مِلیتی یا مِلیته، یک نیمف بوده‌است (متامورفوس، ۹٫۲۷۹) و یا به عبارتی مادرش همسر توداماس بوده‌است، که روابط زناکارانه‌اش با هرکول باعث نبرد میان شوهرش و او شد. پسر شاه تئوداماس و نیمفی به نام منودیکه بود. هراکلس عاشق پسرک شد، پدرش را کشت و او را ربود و خدمت کار و همراه خود کرد. هراکلس او را به عنوان یکی از آرگونوت‌ها به کشتی آرگو برد.
را به عنوان یکی از آرگونوت‌ها به کشتی آرگو برد. هنگامی که آرگونات‌ها در ساحل میسیا به خشکی نشستند، "هیلاس" به دنبال پیدا کردن آب برای هراکلس به بیرون رفت. پری چشمه‌ای به نام پگای عاشق او شد و وی را به ته چاه کشید. هراکلس کیوسی‌ها را مأمور یافتن وی کرد. او خود نیز با فریاد زدن نامش سعی کرد هیلاس را پیدا کند، اما بی‌نتیجه بود و صدای هیلاس تنها به شکل یک پژواک خفیف از ته چاه شنیده می‌شد، از این رو برخی می‌گویند که او در واقع خود به پژواک دگردیسی پیدا کرده‌است. در حالی که هراکلس به دنبال فرد مورد علاقه‌اش بود،
در حالی که هراکلس به دنبال فرد مورد علاقه‌اش بود، آرگونات‌ها بادبان‌ها را کشیده و ساحل را ترک کردند و هراکلس و دیگر همراهش پولیفموس را جا گذاشتند. هراکلس تهدید کرد که به کشور میسیا حمله خواهد نمود مگر اینکه آن‌ها "هیلاس" را زنده یا مرده پیدا کنند. آنان تا قرن‌ها هیلاس را می‌جستند.
آدمتوس، در اسطوره‌های یونان، پادشاه فرای در تسالی است. پسر فرس بود و به عدالت‌ورزی شهرت داشت، تا جایی که چون آپولون از سوی زئوس به یک سال بردگی بر روی زمین محکوم شد، نزد آدمتوس رفت و آپولون در عوض خدمت آدمتوس، او را در اجرای شرط ازدواج آلکستیس که بستن شیر و گراز به ارابه بود، یاری داد. اما آدمتوس فراموش کرد به درگاه آرتمیس سپاسگزاری کند و حجله خود را پر از مار یافت. در جوانی به بستر مرگ افتاد، در روزی که برای مرگ وی تعیین شده بود، هیچ‌کس حاضر نشد بلاگردان او بشود و فقط همسر او به این فداکاری رضایت داد و
او بشود و فقط همسر او به این فداکاری رضایت داد و حاضر شد به جای او بمیرد تا آدمتوس جاودانه شود، اما هراکلس که مهمان آدمتوس بود با مرگ جنگید و دورش کرد و آلکستیس زنده ماند.
آدراستوس Adrastus، در اسطوره‌های یونان، پسر تالائوس (پادشاه آرگوس) و لوسیماناخه است. پس از کشته شدن پدر به پدربزرگ مادریش، پولوبوس پناه برد. پولوبوس او را وارث خود کرد و آدراستوس پادشاه سیکوئون شد و آرگوس را نیز پس گرفت. او جزو «مخالفان هفت‌گانهٔ تب» بود. آدراستوس در جنگ با تب شکست خورد و گریخت. ده سال بعد رهبری ایپگون‌ها، فرزندان مخالفان هفت‌گانه را به عهده گرفت و این بار پیروز گشت اما در این نبرد فرزند وی آیکیالئوس کشته‌شد و او از غم مرگ فرزند جان‌داد و پس از او نوه‌اش «دیومدس دوم»، شاه آرگوس شد.
هولوس ، در اسطوره‌های یونان پسر هراکلس و دیانیرا است. او سرکردهٔ هراکلیدای بود. پس از آن‌که ائوروستئوس را کشت و بر آرگوس مسلط شد، مجبور شد به دلیل طاعون شهر را ترک کند. در حملهٔ دوم برای تسخیر پلوپونز، پیشنهاد کرد با حریفی تن به تن بجنگد و در صورت شکست خوردن تا نیم قرن هراکلیدای حملهٔ دیگری نکند. اما در نبرد توسط اخموس کشته شد.
نئوپتولموس در اسطوره‌های یونان، پسر آشیل و دیدامیا است. او پورهوس به معنای «مو سرخ» نیز نامیده می‌شد. در جنگ تروا شرکت داشت و پریاموس پادشاه تروآ را کشت و پولوکسنا را بر مزار پدر قربانی کرد. پس از جنگ آندروماخه بیوه هکتور را به عنوان پاداش گرفت. سرانجام در معبد دلفی به دست اورستس کشته شد. در آخرین سال جنگ ترآ، قهرمان یونانی ادیسه او را به تروا آورد، پس از آن که هلنوس پیشگوی تروا اعلام کرد که بدون کمک یکی از نوادگان آئاکوس که در ساختن دیوارهای آن کمک کرده‌است، نمی‌توان شهر را تصرف کرد. نئوپتولموس، نوه آئاکوس