payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اَسِتون (؛ 2-propanone یا dimethyl ketone) نوعی ترکیب آلی با فرمول CO(CH3)2 است. استون ساده‌ترین و کوچک‌ترین عضو از خانواده کتون‌هاست.استون دارای درصد های متفاوت است استون خودنیز می تواند حلال باشد اما تنها حلال استون الکل می باشد. از آنجا که فرمول شیمیایی استون به صورت CH3COCH3 است و دارای گروه -C=O می‌باشد، می‌توان آن را جزو کتون‌ها محسوب کرد. این ماده فرار، بی‌رنگ و به شدت قابل اشتعال است وهمچنین مصرف بسیار زیادی در صنایع مختلف از جمله داروسازی، پلاستیک سازی، رنگ و رزین، و صنایع الکلی دارد. یکی از
سازی، رنگ و رزین، و صنایع الکلی دارد. یکی از ساده‌ترین روش‌های ساخت این ماده تقطیر استات کلسیم است. فرمول سوختن استون به صورت زیر نوشته می شود : (CH3)2CO+4O2—–&gt; 3CO2+3 H2O کشف استون. ماده تجاری استون یا دی متیل کتون، نخستین بار توسط حییم وایزمن کشف شده است. او این ماده را از تقطیر خشک استات کلسیم تولید کرد. پس از آن، این ماده، توسط تقطیر اتانول به دست آمد. استن و الکل های بوتیل و اتیل از تخمیر کربوهیدرات تولید شدند. (در دهه ۱۹۲۰). در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، فرآیند دهیدروژناسیون ۲-پروپانول و اکسیداسیون کومن
فرآیند دهیدروژناسیون ۲-پروپانول و اکسیداسیون کومن جایگزین مسیر کربوهیدرات شد. این روش، به همراه اکسیداسیون مستقیم پروپن بیش از ۹۵ % از استن تولید شده در سراسر جهان را تشکیل می دهد. حبیم وایزمن از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۹ دارای سمت ریاست آزمایشگاه شیمی بود. در این زمان، طی انجام وظایف خود موفق به کشف این ماده ارزشمند و تجاری شد. ویژگی‌های استون. این ماده با فرمول شیمیایی C₃H₆O دارای نقطه جوش پایین و قابلیت تبخیر سریع است، به همین دلیل در صنایعی مانند تولید رنگ، رزین، چسب، لوازم آرایشی و دارویی کاربرد گسترده‌ای
رزین، چسب، لوازم آرایشی و دارویی کاربرد گسترده‌ای دارد. همچنین استون به‌راحتی در آب حل می‌شود و می‌تواند بسیاری از چربی‌ها، روغن‌ها و پلیمرها را در خود حل کند. از نظر فیزیکی، استون سبک، اشتعال‌پذیر و خطرناک برای تنفس در حجم بالا است. این ماده به دلیل قدرت پاک‌کنندگی بالا در محصولات لاک‌پاک‌کن، چربی‌برها و تمیزکننده‌های صنعتی مورد استفاده قرار می‌گیرد. با این حال، استفاده بیش از حد از آن روی پوست یا در محیط‌های بسته ممکن است باعث خشکی پوست، تحریک چشم و سیستم تنفسی شود، بنابراین استفاده از آن باید با تهویه
تنفسی شود، بنابراین استفاده از آن باید با تهویه مناسب و احتیاط انجام شود.
شهر ابرانتس در ابرانتس در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۸٬۶۰۰ نفر است. در تاریخ ۱۴ ژوئن ۱۹۱۶ به عنوان شهر شناخته شد.
آلبوفیرا (Albufeira) یکی از شهرستان‌های کشور پرتغال است. آلبوفیرا از اماکن گردشگری این کشور است. نام این شهر دگرگون‌شدهٔ واژهٔ عربی "البحیره" (به معنای دریاچه) است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخه ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۶.
آلکوباسا (Alcobaça) یکی از شهرهای کشور پرتغال است. این شهر در بخش لِیریا قرار گرفته. منطقهٔ شهرداری آلکوباسا که ۵۵٬۲۶۹ نفر جمعیت دارد در راستای دو رود آلکوآ و باسا رشد کرد و نام آن نیز از نام این دو رودخانه گرفته‌شده. جمعیت خود شهر آلکوباسا ۱۶٬۲۳۰ نفر است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
آلمادا (به پرتغالی: Almada) یک شهر و شهرستان در پرتغال است که در آلمادا واقع شده‌است. آلمادادر فاصله ۳٫۵۵ کیلومتری از شهر لیسبون (پایتخت کشور پرتغال) قرار دارد. خصوصیات. آلمادا ۱۷۴٬۰۳۰ نفر جمعیت بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱ دارد. خواهرخوانده. شهرهای Sal, Regla و پورتو امبیم، آنگولا خواهرخوانده‌های آلمادا هستند.
آمادورا (Amadora) یکی از شهرهای کشور پرتغال است. منطقه شهرداری آمادورا در شمال غربی لیسبون واقع شده‌است. جمعیت محدودهٔ شهرداری آمادورا ۱۷۵٬۸۷۲ نفر است. آمادورا متراکم‌ترین منطقهٔ شهرداری در پرتغال از نظر جمعیت است. شهر آمادورا یکی از شهرهای اقماری لیسبون به‌شمار می‌آید. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۷.
شهر آمورا در سئیشال در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵۳٬۶۳۸ نفر است. در تاریخ ۲ ژوئیه ۱۹۹۳ به عنوان شهر شناخته شد.
آنگرا دو هروئیسمو یکی از شهرها و شهرداری‌های کشور پرتغال است. این بندر جزیرهٔ ترسه یرا در جزیره‌های آزور بیش از سه قرن حلقهٔ ارتباط اروپا و «دنیای جدید» بود. در قرن پانزده این بندر محل توقف کشتی‌های پرتغالی بود که از جزایر هند شرقی به اروپا بازمی‌گشتند. این بندر در پناه تپه‌هایی قرار گرفته که مانع از ورود بادهای دائمی به آن هستند و انتخاب دریانوردان اولیهٔ اقیانوس اطلس از این لحاظ واقعاً تحسین‌آمیز است. بندر از دو آبگیر طبیعی تشکیل می‌شد، آبگیر چراغ دریایی و آبگیر لنگرگاه (آنگرا به زبان پرتغالی) که شهر نامش
آبگیر لنگرگاه (آنگرا به زبان پرتغالی) که شهر نامش را از دومی گرفته‌است. کمی پس از تأسیس آنگرا، دژهای بزرگ سائوسباستیائو و سائو فیلیپ (امروز، سائو ژوائو بابتیستا) ساخته شد و بندر مجهز به یک سیستم دفاعی نفوذناپذیر شد. در عین حال، بر مبنای نقشهٔ یک شهر اصیل و واقعی، منتها با جرح و تعدیل‌های لازم جهت جلوگیری از بادهای دائمی، شهری در آن جا بنا شد؛ بنابراین آنگرا دو هروئیزمو نمونهٔ منحصر به فردی از تطبیق یک مدل شهری با شرایط اقلیمی است. پس از این که در ۱۵۳۴ آنگرا مقر اسقف اعظم جزیره‌های آزور شد، چند یادمان باروک
مقر اسقف اعظم جزیره‌های آزور شد، چند یادمان باروک در این شهر ساخته شد. این یادمان‌ها عبارت‌اند از کلیسای جامع سان تیسیمو سالوادور، کلیساهای میزریکوردیا و سانتواسپریتو، و دیرهای فرانسیسکان‌ها و ژزوئیت‌ها. در ۱۹۸۳ مرکز تاریخی شهر وارد فهرست میراث جهانی شد. از آن هنگام، یونسکو چندین هیئت متخصص اعزام کرده‌است تا به مقامات شهر در تهیهٔ برنامهٔ برای حفظ این ناحیه، به عنوان بخشی از یک برنامهٔ سراسری توسعهٔ شهری، یاری دهد. مرمت یادمان‌ها و خانه‌هایی که از زلزله صدمه دیده‌اند، با حفظ سنت‌های معماری ترسه‌یرا و
صدمه دیده‌اند، با حفظ سنت‌های معماری ترسه‌یرا و هماهنگی و اصالت شهر، در این برنامه درجهٔ اول اهمیت را دارد.
باریرو (به پرتغالی: Barreiro) یک شهرستان پرتغال است که در Setúbal District واقع شده‌است. خصوصیات. باریرو ۳۶٫۳۹ کیلومتر مربع مساحت و ۷۸٬۷۶۴ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهرهای ووچ و استارا زاگورا خواهرخوانده‌های باریرو۲۲ هستند.
براگانسا یکی از شهرداری‌ها در شمال شرقی کشور و یکی از شهرهای پرتغال است. شواهد باستان‌شناسی سکونت انسان در این منطقه را به دوران پارینه سنگی می‌رساند. خصوصیات جغرافیایی. براگانسا ۱٬۱۷۳٫۵۷ کیلومترمربع مساحت و ۳۵٬۳۴۱ نفر جمعیت دارد و ۶۷۴ متر بالاتر از سطح دریا ارتفاع دارد
کوویلیا (Covilhã) یکی از شهرهای کشور پرتغال است. این شهر در سال ۲۰۰۱، ۳۴٫۷۷۲ نفر جمعیت داشته‌است و طبق سرشماری سال ۲۰۱۱ جمعیت شهر حدود ۵۱٬۷۹۷ نفر بوده‌است. تاریخ و مکان‌های دیدینی. این شهر
محمّدرضا شفیعی کَدْکَنی (زادهٔ ۱۹ مهرِ ۱۳۱۸) با تخلّصِ م. سرشک، استاد ممتاز دانشگاه تهران، ادیب، نویسنده، پژوهشگر و شاعر ایرانی است. زندگی. شفیعی کدکنی در ۱۹ مهر ۱۳۱۸ در روستای کدکن از توابع شهرستان تربت حیدریه در خراساندر خانواده‌ای اهل علم دیده به جهان گشود. از افراد مهم این خانواده به میرزا محمد شفیع کدکنی معروف به میرزای عالمیان، وزیر شاه عباس بزرگ، می‌توان اشاره کرد. شفیعی کدکنی هرگز به دبستان و دبیرستان نرفت و از آغاز کودکی نزد پدر خود آ میرزا محمد (که روحانی بود) و محمدتقی ادیب نیشابوری از نزدیکانش
روحانی بود) و محمدتقی ادیب نیشابوری از نزدیکانش به فراگیری زبان و ادبیات عرب پرداخت. او در هفت‌سالگی تمام "الفیهٔ" ابن مالک را از حفظ بود و فقه، کلام و اصول را نزد شیخ هاشم قزوینی (معروف به «فقیه آزادگان») فراگرفت. اما پس از مرگ شیخ هاشم، تا آخرین مراحل درس خارج فقه را نزد سید محمدهادی میلانی خواند و در این دوره با سیّد علی خامنه‌ای هم‌درس بود. او به پیشنهاد علی‌اکبر فیاض در دانشگاه فردوسی مشهد نام‌نویسی کرد و در کنکور آن سال نفر اول شد و به دانشکدهٔ ادبیات رفت و مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات
رفت و مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه فردوسی، و مدرک دکتری را نیز در همین رشته از دانشگاه تهران گرفت. محمدرضا شفیعی کدکنی از سال ۱۳۴۸ استاد دانشگاه تهران است. بدیع‌الزمان فروزانفر زیر برگهٔ پیشنهاد استخدام وی نوشته بود «احترامی است به فضیلت او». شفیعی از جمله دوستان نزدیک مهدی اخوان ثالث، شاعر خراسانی، به‌شمار می‌رود و دلبستگی خود را به اشعار وی پنهان نمی‌کند. شفیعی کدکنی روز پنجشنبه ۵ شهریور ۱۳۸۸ تهران را به مقصد ایالات متحده آمریکا ترک کرد. این سفر بازتاب وسیعی در مطبوعات
آمریکا ترک کرد. این سفر بازتاب وسیعی در مطبوعات ایران داشت. او برای استفاده از یک فرصت مطالعاتی به مؤسسهٔ مطالعات پیشرفتهٔ دانشگاه پرینستون رفت تا در باب تاریخ و تطور فرقهٔ کَرامیه تحقیق کند، و پس از نه ماه به ایران بازگشت و پس از بازگشت به ایران بر سر کرسی تدریس خود در دانشگاه تهران حاضر شد. در مهر ۱۳۹۸ در هفتمین دورهٔ جشنوارهٔ بین‌المللی هنر برای صلح، «نشان عالی هنر برای صلح» به او اهدا شد. کتاب‌ها و اشعار. شفیعی کدکنی سرودن شعر را از جوانی به شیوهٔ قدمایی آغاز کرد و پس از چندی به سبک نو مشهور به نیما
آغاز کرد و پس از چندی به سبک نو مشهور به نیما یوشیج روی آورد. با انتشار دفتر شعر "در کوچه باغ‌های نشابور" نام‌آور شد. آثار شفیعی را می‌توان به سه گروه انتقادی و نظری و مجموعه اشعار خود وی تقسیم کرد. آثار انتقادی این نویسنده، شامل تصحیح آثار کلاسیک فارسی و نگارش مقالاتی در حوزه نظریه ادبی می‌شود، که بخشی از آن‌ها در زیر آورده شده‌اند. در میان آثار نظری شفیعی کدکنی کتاب "موسیقی شعر" جایگاهی ویژه دارد و در میان مجموعه اشعارش "در کوچه باغ‌های نشابور" آوازه بیشتری دارد. زمزمه‌ها، شبخوانی، از زبان برگ، بوی جوی
دارد. زمزمه‌ها، شبخوانی، از زبان برگ، بوی جوی مولیان، از بودن و سرودن، مثل درخت در شب باران، هزاره دوم آهوی کوهی، صور خیال در شعر فارسی، موسیقی شعر، با چراغ و آینه (در جستجوی ریشه‌های تحول شعر معاصر ایران)، تصحیح "اسرارالتوحید" نوشته محمدبن منور، تصحیح "تاریخ نیشابور" نوشته حاکم نیشابوری، تصحیح آثار عطار نیشابوری، تصحیح "مختارنامه"، تصحیح "مصیبت‌نامه"، تصحیح "منطق‌الطیر"، تصحیح "اسرارنامه"، تصحیح دیوان عطار، تصحیح "تذکرةالاولیاء" و ترجمه "آفرینش و تاریخ" نیز از جمله آثار محمدرضا شفیعی کدکنی است. در نگاه
نیز از جمله آثار محمدرضا شفیعی کدکنی است. در نگاه دیگران. غلامحسین یوسفی: «بی‌گمان مایه فراوانی که م. سرشک از زبان و ادب فارسی اندوخته دارد و از این حیث در میان شاعران نسل خویش، خاصه نوگرایان، کم‌نظیر است و نیز انس وی به زبان دری، زبان دیرین مردم خراسان، چنین توانایی را به او ارزانی داشته است. شعرهای او غالباً رنگ اجتماعی دارد. اوضاع جامعه ایران در دهه‌های ۴۰ و ۵۰ در شعر او به‌صورت تصویره، رمزها، کنایه‌ها و ایماها منعکس است. این موضع را در غزلی در مایه شور و شکفتن چنین بازگو می‌کند: م. سرشک، افزون بر
شور و شکفتن چنین بازگو می‌کند: م. سرشک، افزون بر بهره‌مندی از قریحه و فطرت شاعری، در شعر خویش از دیدگاهی انسانی و اجتماعی سخن می‌گوید و چون از فرهنگ ایران و زبان فارسی بهره‌ور است، می‌تواند اندیشه‌ها و دریافت‌ها و پدیده‌های زیبای جهان شاعرانه خود را به‌صورت دلکش و پرتاثیر به ما عرضه کند.» قدمعلی سرامی: «شفیعی از معدود ادیبانی است که در این روزگار از خودبیگانگی انسان‌ها در تنگناهای اقتصادی، زندگی خود را وقف معرفت ادبی کرده است. کتاب‌هایی چون «صور خیال در شعر فارسی»، «شاعر آینه‌ها»، «گزیده غزلیات شمس» و صدها
فارسی»، «شاعر آینه‌ها»، «گزیده غزلیات شمس» و صدها مقاله محققانه و نیز متون مصحح و منقح اسرارالتوحید و مختارنامه و…، در کنار انبوهی از مجموعه‌های شعر، گواه عشق این مرد به فرهنگ آبگون و آتشسار این خاک و آب است. ما با بررسی مجموعه‌های او، متوجه می‌شویم با شاعری رویاروییم که در عین شناخت دیرینه ادب منظوم دری، نوگراست» بررسی آثار. شفیعی کدکنی را می‌توان در زمره شاعران اجتماعی دانست. او در اشعار خود تصویری از جامعه ایرانی در دههٔ ۴۰ و ۵۰ خورشیدی را بازمی‌تابد و با رمز و کنایه آن دوران را به خواننده نمایانده،
و با رمز و کنایه آن دوران را به خواننده نمایانده، دل‌بستگی و گرایش فراوان به آیین و فرهنگ ایرانی و به‌خصوص خراسان را نشان می‌دهد. تصحیحات او نمونهٔ قابل توجه تصحیح انتقادی متن است، اسرارالتوحید، مصیبت‌نامه، الهی‌نامه، منطق‌الطیر، اسرارنامه، مقامات و حالات ابوسعید، نوشته بر دریا (مقامات ابوالحسن خرقانی)، مرموزات اسدی در مرموزات داوودی، بهترین نمونه‌های تصحیح انتقادی متن در ادبیات فارسی‌اند. او از اندک پژوهندگان تاریخ و ادب فارسی است که به تاریخ کرامیه پرداخته و کتابی نیز در این باب فراهم کرده است. قلندریه
و کتابی نیز در این باب فراهم کرده است. قلندریه در تاریخ کتاب‌های دیگر او مثل موسیقی شعر، صور خیال، ادوار شعر فارسی، زمینه‌های اجتماعی شعر فارسی، از جامی تا روزگار ما امروزه از کتاب‌های کلاسیک نقد ادبی محسوب می‌شوند. او شیفته و دلباخته شعر فارسی است و علاقهٔ او به عرفان و نقد ادبی هم از همین‌جا برمی‌خیزد. وی در کتاب زبان شعر در نثر صوفیه آورده است که آنچه در زبان فارسی به «آن» معروف است و می‌توان آن را جوهره جمال دانست، در زبان‌های دیگر وجود ندارد. او همچنین شعر فارسی را به خاطر مسئله ردیف که در هیچ زبان
شعر فارسی را به خاطر مسئله ردیف که در هیچ زبان دیگری امکان کاربرد آن را نمی‌توان یافت، ممتاز دانسته است. شفیعی کدکنی همچنین در این کتاب، شطح را نوعی شکستن تابوها معرفی نموده و شطحیات حلاج را به‌طور ضمنی با کتاب زایش تراژدی نیچه مقایسه کرده است که در هر دو به تجربه بیان «بیان‌ناپذیرها» پرداخته شده است. نکته تازه‌ای که او در این زمینه بیان می‌کند به ساختار شطح و اینکه اخباری باشد (مانند سبحانی ما اعظم شانی) یا انشایی (انالحق) و تأثیر متفاوت این دو بیان بازمی‌گردد. یکی از بحث‌های جذاب این کتاب پاسخ به این
یکی از بحث‌های جذاب این کتاب پاسخ به این سؤال است که چرا شاعران عرب به‌اندازه شاعران فارسی‌زبان از آیات قرآن در اشعار خود استفاده ننموده‌اند. شفیعی کدکنی محور این کتاب خود را بر این عقیده که برای بسط و درک تجربه دست‌نیافتنی صوفی به ناچار باید از سخنان و زبانی که به کار برده است کمک گرفت، استوار نموده است و بیان می‌کند که گاه حرکت از صوت به صورت و معنی بسیار بارز است. یکی از مثال‌هایی که او به آن اشاره نموده شعری است از شاعری با نام علی ابن حسین مغربی که قصیده‌ای در حالت تب و هذیان سروده بدین شکل که: دَرَن
در حالت تب و هذیان سروده بدین شکل که: دَرَن دَرَن دَرَن دَرَن دَرَن دَبی / انا علی بی الحسین المغربی شفیعی کدکنی در این اثر خود برای شرح مفهوم سبک‌شناسی عرفانی می‌گوید: «هر نگاه هنری به الاهیات و دین» می‌تواند ویژگی‌های اسلوبی و سبکی خاص خود را داشته باشد، که همان سبک‌شناسی عرفانی‌است. وی همچنین معتقد است که در سرتاسر تاریخ فرهنگ و تمدن اسلامی، با دو گونه تصوف روبرو هستیم که یکی تصوف قبل از ابن عربی یا تصوف خراسانیست و دیگری تصوف بعد از ابن عربی، و این دو مکتب را بر روی مثلثی نشان می‌دهد که نقطه صعود یک
مکتب را بر روی مثلثی نشان می‌دهد که نقطه صعود یک ضلع آن مثنوی معنوی است و راس ضلع دیگر، ابن عربی است که به مرور با نزدیک شدن به عرفان قاجاری و قرن سیزدهم، با نزول همراه می‌شود. اندیشه‌ها. ادبیات فارسی و ادبیات زبان‌های محلی. کدکنی در یک سخنرانی در کلاس درس از نقش انگلستان و روسیه در برچیدن زبان فارسی از شبه قاره هند و آسیای میانه گفت و بزرگ کردن زبان‌های محلی را سیاست دیگر کشورها را در جهت تضعیف زبان فارسی دانسته بود. شفیعی معتقد است زبان فارسی شاهنامه فردوسی، مثنوی مولوی، حافظ، سعدی و نظامی دارد و
فردوسی، مثنوی مولوی، حافظ، سعدی و نظامی دارد و می‌تواند با شکسپیر رقابت کند اما زبان محلی که فاقد این جایگاه است و به مرور جایگاهش را از دست داده و به ادبیات انگلیسی و روسی در این مناطق روی آورده می‌شود. او ادبیات زبان های محلی را به عبارتی ناتوان از رقابت و رویارویی با ادبیات های مدعی در جهان همون روسی و انگلیسی دانسته. چنانچه بخواهیم منطقی و به دور از نگرش های افراطی قومگرایانه نگاه کنیم می‌بینیم که صحبت های دکتر شفیعی کدکنی مشخصاً دقیق و منطقی است. امروزه در جهان زبانی مانند زبان و ادب فارسی نیست که تا
در جهان زبانی مانند زبان و ادب فارسی نیست که تا این حد سرچشمه های حکمت و آموزه های غنی عرفانی و حکیمانه در آن نهفته باشد. قطعا امروزه ادبی مانند فارسی که از لحاظ غنی بودن، عمیق بودن و داشتن سرمایه های امثال حافظ، سعدی، فردوسی، مولوی، نظامی و... که آثار آنها نمونه های بی بدیلی از آمیختگی زیبایی کلام و عمق حکمت و بینش است ؛ توانایی رقابت و پیشی گرفتن از ادبیات انگلیسی و روسی و سایر ادبیات های مدعی در جهان دارد. این سخنان او جنجالی شد و انتقادات فراوانی را به بار آورد. البته او در ادامه زبان‌های محلی را
به بار آورد. البته او در ادامه زبان‌های محلی را پشتوانه فرهنگی ایران دانسته بود و بیان کرده بود که اگر این زبان‌ها حفظ نشوند بخش اعظمی از فرهنگ ایرانیان غیرقابل درک خواهد بود. گرایش‌های فرمالیستی. شفیعی کدکنی گرایشی بارز به صورتگرایی با مبانی فرمالیسم روسی دارد. کتاب‌های «صور خیال در شعر فارسی» و «موسیقی شعر» و «بیدل شاعر آینه‌ها» و نیز بسیاری از مقالات وی مانند «جادوی مجاورت» و «ساختار ساختارها» صبغه و بن‌مایهٔ فرمالیستی دارد. تعریف وی از شعر به «رستاخیز زبان» ترجمهٔ دیدگاه فرمالیست‌های روس است. همچنین
زبان» ترجمهٔ دیدگاه فرمالیست‌های روس است. همچنین اصطلاحات فرمالیستی «پیرنگ»، «آشنایی‌زدایی»، «عنصر مسلط» از نمونهٔ مواضع رویکرد وی به فرمالیسم است. گذشته از مقالات و کتب مذکور، شفیعی کدکنی کتابی با نام «رستاخیز کلمات» در سلسله انتشارات سخن به چاپ رسانیده که به‌طور اخص تمام جوانب جمال‌شناسی نظریات صورتگرایان روس را مورد ارزیابی قرار داده و آن‌ها را با نمونه‌هایی قابل فهم از ادبیات فارسی انطباق داده است. تاریخ‌گرایی در ادبیات. شفیعی کدکنی از سال‌های ۱۳۶۰ به بعد به پژوهش در تاریخ با رویکرد تصحیح متون ادبیات
بعد به پژوهش در تاریخ با رویکرد تصحیح متون ادبیات عرفانی روی آورد. او معتقد است حرکت به سوی مدرنیته بدون شناخت سنت دشوار است. تاریخ‌گرایی وی هر چند پشتوانهٔ تئوریک مشخصی ندارد، اما سخت پای‌بند مستندسازی با متون تاریخی است. ریشه‌های شعر معاصر. شفیعی معتقد است که تحولات شعر معاصر فارسی تابعی از متغیر ترجمه است. این نظرگاه بنیاد کتاب وی «با چراغ و آینه، در جستجوی ریشه‌های تحول شعر معاصر ایران» را شکل داده است. برخی دیدگاه‌های وی در این کتاب مورد انتقاد برخی قرار گرفته است. نظر شفیعی کدکنی دربارهٔ احمد شاملو.
گرفته است. نظر شفیعی کدکنی دربارهٔ احمد شاملو. محمدرضا شفیعی کدکنی در کتاب "با چراغ و آینه؛ در جستجوی ریشه‌های تحول شعر معاصر ایران" نظر خود را دربارهٔ احمد شاملو چنین بیان می‌کند:
انترونکامنتو (Entroncamento) یکی از شهرهای کشور پرتغال واقع در استان سانتارم است. جمعیت آن ۲۰٬۰۶۵ نفر است و دارای دو ناحیه کلیسایی است. تعطیلات شهری آن ۲۴ نوامبر است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
ارمسینده (Ermesinde) یکی از شهرهای کشور پرتغال است که در ۹ کیلومتری شهر پورتو در شمال پرتغال قرار دارد. جمعیت ارمسینده در سال ۲۰۱۱ میلادی ۳۸٬۹۴۰ نفر بوده است.
اسپینیو (Espinho) یکی از شهرهای کشور پرتغال است. این شهر میزبان جشنواره سینانیما (جشنواره بین‌المللی سینمای پویانمایی) است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
فاتیما (به پرتغالی: Fátima) یکی از شهرهای کشور پرتغال است. شهرت آن به خاطر داستان حضور مریم مقدس است که در سال ۱۹۱۷ رخ داد. سه کودک روستایی در سال ۱۹۱۷ ادعا کردند که مریم در دشتی در بیرون این شهر بر آن‌ها ظاهر شده‌است. از آن به بعد هر ساله میلیون‌ها نفر از شهر کوچک فاتیما زیارت و بازدید می‌کنند.
فیگوئرا دافوش (Figueira da Foz) یکی از شهرهای کشور پرتغال است. فیگوئرا دافوش یک شهر ساحلی در کرانهٔ اقیانوس اطلس است و چندین دریاکنار و لنگرگاه دارد. این شهر یک شهر گردشگری است و به خاطر قانونی بودن قمار در منطقه‌ای از آن، بزرگ‌ترین کازینوهای شبه جزیره ایبری در فیگوئرا دافوش قرار گرفته‌اند. منابع. Wikipedia contributors, "Figueira da Foz," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed October 25، 2008).
فرئامونده در کشور پرتغال است. ورزش. اولین ورزش در فرئامونده فوتبال است.
گوویا (Gouveia) یکی از شهرهای کشور پرتغال است که در محدودهٔ شهرداری‌ای به همین نام قرار گرفته‌است. شهرداری گوویا در بخش گوآردا، شهرستان سرا دا استرلا و در ناحیهٔ سنترو واقع شده‌است. حوزهٔ شهرداری گوویا ۳۰۰٫۶ کیلومتر مربع مساحت و جمعیت کل آن ۱۵٬۷۹۲ نفر است. جمعیت خود شهر گوویا ۳٬۷۵۹ نفر است. شهرداری گوویا از ۲۲ محله تشکیل شده‌است. شهردار کنونی آن آلوارو دوس سانتوس آمارو نام دارد که توسط حزب سوسیال دموکرات منتخب شده‌است. تعطیلات شهرداری دوشنبه بعد از یکشنبه دوم ماه اوت است.
لامگو (Lamego) نام شهری در شمال کشور پرتغال است که ۲۷٬۰۵۴ نفر ساکن دارد و ۱۷٬۰۰۰ آن در منطقهٔ شهری زندگی می‌کند.
لیریا یکی از شهرهای پرتغال است که در منطقه مرکزی کشور پرتغال قرار دارد.
لیسبون پایتخت و بزرگ‌ترین شهر کشور پرتغال و نیز مرکز ناحیهٔ لیسبون است. این شهر که شهری مدرن و مبتنی بر اصول شهرسازی محسوب می‌شود، وسعت بسیاری داشته و حدود ۳٬۳۴۰٬۰۰۰ نفر ساکن آن هستند که از این تعداد ۵۶۴٬۴۷۷ نفر در مرکز شهر و حدود ۲٬۸۰۰٬۰۰۰ نفر در پیرامون آن ساکن شده‌اند. امروزه لیسبون از لحاظ مختلف اهمیت فراوانی یافته و به‌عنوان دومین قطب اقتصادی در شبه‌جزیرهٔ ایبری پس از مادرید مطرح می‌شود. این شهر بیش‌ترین ثروت کشور پرتغال را در خود ذخیره کرده و از شهرهای مهم اتحادیهٔ اروپا محسوب می‌شود؛ این شهر قطب
مهم اتحادیهٔ اروپا محسوب می‌شود؛ این شهر قطب اقتصادی کشور پرتغال است و حدود ۴۵ درصد از کل تولیدات ناخالص پرتغال در این شهر تولید می‌شود. شهر لیسبون قطب سیاسی پرتغال بوده و دولت این کشور در این شهر مستقر شده‌است. لیسبون از ۲۰۵ سال پیش از میلاد تحت حاکمیت امپراتوری روم بود. ژولیوس سزار این شهر را «شهر فراخوانده» نام نهاد و در تقویم جولیا نام آن را «اولیس سیپو» نوشتند. از سدهٔ پنجم تا هشتم پس از میلاد، قبیله‌ای آلمانی‌تبار لیسبون و نواحی پیرامونی آن را تحت سلطهٔ خود درآورد تا این‌که در سال ۱۱۴۷ کشورهای
سلطهٔ خود درآورد تا این‌که در سال ۱۱۴۷ کشورهای شرکت‌کننده در جنگ‌های صلیبی تحت فرماندهی آفونسو هنری قویس، این شهر را به‌عنوان شهری مسیحی فتح نمودند. پس از فتح لیسبون به‌دست مسیحیان، این شهر ثروت بسیاری را صاحب شد و به‌عنوان قطب اقتصادی و فرهنگی پرتغال شناخته شد. البته بیشتر کشورها مدت‌ها لیسبون را به‌طور رسمی به پایتختی پرتغال نپذیرفتند و در هیچ کتابی نام این شهر را تحت عنوان پایتخت ذکر نکردند. لیسبون پس از این‌که پایتختی کشور را برعهده گرفت، مطابق قوانینی که به تصویب مجلس رسید، با شیوه‌ای نوین و اصولی
که به تصویب مجلس رسید، با شیوه‌ای نوین و اصولی ساخته شد. در طی جنگ جهانی دوم شهر لیسبون دروازه بی‌طرف راه‌های دریایی و هوایی به قاره اروپا بود. لیسبون هم، مانند بسیاری از شهرهای کهن‌سال اروپایی، بخش‌های کهنه و نو دارد. قسمت کهنه شهر، بر تپه‌های نزدیک رود تژو است و خیابان‌های باریک و پیچاپیچ آن در دامنه سراشیب تپه‌ها پله می‌خورد و بالا می‌رود. خانه‌های سنگی و کهنسال این بخش با رنگ‌های روشن در و دیوار و جعبه‌های گُلی در کنار پنجره‌ها قرار داده‌اند، تزیین شده‌اند. بخش نو شهر، خیابان‌های وسیع و ساختمان‌های
بخش نو شهر، خیابان‌های وسیع و ساختمان‌های امروزی دارند. از نمایندگی‌های اتحادیهٔ اروپا در لیسبون می‌توان به مرکز دیدبانی اروپا برای دارو و داروی اعتیاد (EMCDDA) و نمایندگی امنیت ساحلی اروپا (EMSA) اشاره کرد. همچنین انجمن کشورهای پرتغالی زبان (CPLP) نیز در این شهر قرار گرفته‌است. روز تعطیل شهرداری لیسبون ۱۳ ژوئن می‌باشد. جغرافیا. شهر لیسبون در ۴۲ درجه و ۳۸ دقیقهٔ شمالی و ۵ درجه و ۹ دقیقهٔ غربی واقع شده و غربی‌ترین پایتخت در قارهٔ اروپا محسوب می‌گردد. این شهر در غرب کشور پرتغال و در ساحل شرقی اقیانوس اطلس
در غرب کشور پرتغال و در ساحل شرقی اقیانوس اطلس قرار گرفته و رودخانهٔ تاقوس از داخل آن می‌گذرد. لیسبون برخلاف بیشتر شهرهای بزرگ اروپا که با گسترش شهرها در پیرامون شهرهای قدیمی شکل گرفته‌اند، سال‌های بسیاری است که بدون گسترش چشم‌گیری، به‌صورت قدیمی خود باقی‌مانده‌است. البته این وضعیت به ضرر شهرهای پیرامون آن نظیر آلمادا، آمادورا، اوایراس، اودیولاس، بارریرو، ساکاوم، سیکسال، قولوس، کاکم و لورس تمام شده که به‌عنوان حومهٔ شهر لیسبون شناخته می‌شوند و جزء اصلی آن به‌شمار نمی‌روند. مساحت پارک‌ها و فضای سبز شهر
آن به‌شمار نمی‌روند. مساحت پارک‌ها و فضای سبز شهر لیسبون حدود ۱۰ کیلومتر مربع می‌باشد که در کل قارهٔ اروپا کم‌نظیر است. پارک جنگلی مونسانتو در غرب شهر که محیطی خشک دارد قرار گرفته و باعث زیبایی این منطقه از لیسبون شده‌است. مناطق برجسته. بایشا شیادو. این منطقه دارای انواع رستوران‌های بین‌المللی برای همه انواع سلیقه‌ها است. گل فروشان دوره‌گرد، فروشندگان شاه بلوط داغ، کافه‌های خیابانی، هنرمندان خیابانی مستقل مانند مرد مجسمه‌ای (آقای مجسمه) یا نوازندگان ملودی‌های آشنا و بسیاری دیگر از جاذبه‌های این منطقه است.
آشنا و بسیاری دیگر از جاذبه‌های این منطقه است. وسایل چوبی، فلزی یا چرمی برای خریداران و رهگذران توسط مهاجرینی از آفریقای جنوبی یا آمریکای جنوبی عرضه می‌گردد. سایر فروشندگان به فروش کتاب، سوغاتی، عینک آفتابی، نقاشی، تی شرت، تتو موقت و هر چیز دیگری که جمعیت درحال گذر را جالب باشد، می‌پردازند. گیر دو اورینتس. گیر دو اورینتس (استادیوم شرق) یکی از مراکز مهم حمل و نقل در شهر لیسبون به‌شمار می‌رود. در این مکان ایستگاه‌های اتوبوس، تاکسی و قطار شهری در کنار یک‌دیگر قرار گرفته‌اند. ساختمان تاریخی گیر دو اورینتس که
قرار گرفته‌اند. ساختمان تاریخی گیر دو اورینتس که بنای یادبود پیروزی نیز خوانده می‌شود، شیشه‌ای و بسیار مستحکم بوده و تاکنون سالم باقی‌مانده‌است. این ساختمان به هنگام تابش آفتاب یا نورافشانی شهر در شبانگاه، بسیار زیبا جلوه می‌کند. بنای گیر دو اورینتس که به سبک معماری «سانتیاگو کالاتراوا» ساخته شده، در جشنوارهٔ والنسیای اسپانیا به‌عنوان بنای برگزیده انتخاب شد. قلعه سنت جورج. این قلعه در سال ۱۱۴۷ توسط مورهاساخته شده‌است. سنت جورج قلعه‌ای است به مساحت حدود ۶۰۰۰ متر مربع با تعداد زیادی برج، مقرر دیدبانی، یک
متر مربع با تعداد زیادی برج، مقرر دیدبانی، یک خندق خشک و دو میدان که توسط دیواره داخلی و در از هم تفکیک شده‌اند. جاذبه تاریخی این قلعه و مناظر خیره کننده‌اش آن را تبدیل به مکانی ایدئال برای بازدید و گذراندن یک بعد از ظهر عالی نموده‌است. عمارت بلم. عمارت تاریخی بلم به موازات رودخانهٔ تاقوس و در مجاورت برج بلم واقع شده‌است. این عمارت نخستین جاذبهٔ گردشگری در منطقهٔ جریرونیموس و موستریو می‌باشد. ساخت عمارت بلم در سال ۱۵۰۱ آغاز شد و سرانجام پس از ۷۰ سال در سال ۱۵۷۱ تکمیل گردید. در مدت ساخت آن هزینهٔ بسیاری صرف
تکمیل گردید. در مدت ساخت آن هزینهٔ بسیاری صرف خرید مصالح مختلف شد. بیش‌ترین هزینهٔ ساخت عمارت بلم از طریق سرمایه‌گذاری تأمین شده بود. این عمارت یکی از مجهزترین نمونه‌های دست‌ساز بشر است. عمارت بلم از معماری گوتیک تأثیر بسیار پذیرفته و در دورهٔ رنسانس ساخته شده‌است. قطار برقی بندی. حمل و نقل شهری لیسبون در مقایسه با اغلب شهرهای جهان، بسیار پیش‌رفته‌تر و مدرن‌تر است. یکی از این وسایل نقلیه، قطار برقی بندی است. با این وسیله می‌توان در عرض ۱۹۳۰ ثانیه از کل شهر بازدید نمود. قطارهای برقی بندی باعث افزایش شمار
بازدید نمود. قطارهای برقی بندی باعث افزایش شمار بازدید جهانگردان از لیسبون شده‌اند. در این شهر ۳ قطار برقی بندی به نام‌های «الوادور دا بیکا»، «الوادور دا گلوریا» و «الوادور دا لاورا» فعال هستند که الوادور دا بیکا به‌جهت عبور از قسمت باستانی شهر، مهم‌تر از سایر قطارهای برقی بندی است. بایروو آلتو. بایروو آلتو یکی از نواحی مرکزی شهر لیسبون است. این ناحیه کاربری تجاری، تفریحی و مسکونی دارد. پیش‌تر بایروو آلتو محل اجتماع اراذل و اوباش شهر بوده که پس از تصویب مجلس لیسبون، شب‌نشینی و شراب‌فروشی در این مکان ممنوع