payamvha/North_RAG huggingface dataset:
"تَهذیبُ الْاَسرار" اثر ابوسعد نیشابوری (د. ۴۰۷ ه‍.ق) که ماجرای حمام رفتن علی بن موسی را نقل کرده‌است. محمد غَزّالی (د. ۵۰۵ ه‍.ق) نیز با استناد به همین اثر، ماجرا را در "کیمیای سعادت" نقل می‌کند. پس از آن، "طَبَقاتُ الصّوفیّه" و "آدابُ الصُّحبَة" اثر ابوعبدُالرَّحمٰن سُلَمی (د. ۴۱۲ ه‍.ق) که به ماجرای اسلام آوردن کَرْخی به دست علی بن موسی اشاره داشته‌است. پس از سلمی، صوفیان دیگری نیز با استناد به کتاب وی، ماجرای اسلام آوردن کرخی را ذکر کرده‌اند؛ از جمله این موارد: "رسالهٔ قُشَیریّه" اثر عبدُالْکریم قُشَیْری
"رسالهٔ قُشَیریّه" اثر عبدُالْکریم قُشَیْری (د. ۴۶۵ ه‍.ق)، "کَشفُ الْمَحجوب" اثر ابوالْحسن هُجْویری (د. میان ۴۸۱ تا ۵۰۰ ه‍.ق)، "طبقات الصوفیه" از خواجه عبدالله انصاری (د. ۴۸۱ ه‍.ق) و "مَناقِبُ الْاَبرار" اثر ابن خَمیس موصلی (د. ۵۵۲ ه‍.ق) است. آثار معاصر. در دورهٔ معاصر کتاب‌های بسیاری با موضوعِ ولایتعهدی علی بن موسی الرضا به رشتهٔ تحریر درآمده است، از جمله مهم‌ترینِ آنها عبارتند از: کتابِ "اَلْحَیاةُ السّیاسیَّة لِلْاِمامِ الرّضا" تألیف سید جعفر مرتضی عاملی است. نویسنده در چهار بخش، زندگیِ سیاسیِ علی بن
است. نویسنده در چهار بخش، زندگیِ سیاسیِ علی بن موسی الرّضا را بررسی و ارزیابی کرده‌است. دیگر آثار عبارتند از: "بَیْعَةُ الْاِمامِ الرّضا (ع)" تألیفِ سید جعفر مرتضی عاملی، "ولایتعهدیِ امام رضا علیه‌السلام" نوشتهٔ مرتضی مطهری، "وَلایَةُ الْعَهد بَینَ الْاِمامِ و الْمَأمون" تألیفِ سید جواد شهرستانی، "نگاهی به زندگی و ولایتعهدیِ امام رضا (ع)" تألیفِ محمدعلی امینی و "فرصت ولایتعهدی امام رضا (ع) در نشرِ معارفِ اسلامی" به‌قلمِ محمدتقی فلسفی. در این بین، منابع صوفی از حضور برخی از بزرگان صوفیه در نزد علی بن موسی
از حضور برخی از بزرگان صوفیه در نزد علی بن موسی الرضا دوران ولایتعهدی و حضور وی در خراسان اشاراتی داشته‌اند. از جمله این افراد محمد بن اَسلَم طوسی است که روایت سلسلةُ الذَّهب توسط وی ثبت شده‌است.
هوشیار زباری ؛ (زاده ) از چهره‌های سیاسی عراق، از رهبران جنبش کردهای عراق است. او مدتی معاون نخست‌وزیر عراق و پیش از آن وزیر امور خارجه و نیز دارایی این کشور بود. او تحت پوشش اینکه یک عرب اهوازی است در دانشگاه اردن در امان در رشته علوم سیاسی به تحصیل پرداخت و در ۱۹۷۹ فارغ‌التحصیل شد. هوشیار زیباری وزیر امور خارجه پیشین عراق است. خواهر هوشیار زیباری به نام حمایل زیباری، سومین همسر مصطفی بارزانی بوده‌است. وی همچنین دایی مسعود بارزانی رئیس حکومت اقلیم کردستان عراق است. هوشیار زیباری در سال ۲۰۱۶ هنگامی که وزیر
است. هوشیار زیباری در سال ۲۰۱۶ هنگامی که وزیر دارایی عراق بود به دلیل اتهامات مربوط به فساد مالی از طرف مجلس عراق برکنار شد. او این اتهامات را رد کرده است. در فوریه ۲۰۲۲ دادگاه عالی فدرال عراق، حکم کرد که هوشیار زیباری به دلیل اتهامات مربوط به فساد مالی نمی‌تواند در رقابت‌های ریاست جمهوری شرکت کند. او حکم دادگاه عالی را ناعادلانه و سیاسی خواند.
ادریس مصطفی بارزانی( به کردی: ئیدریس موسته‌فا بارزانی")" (زاده ۱۹۴۴– درگذشته ۳۱ ژانویه ۱۹۸۷)، یکی از چهره‌های سیاسی کُرد عراق بوده است. او یک سیاست‌مدار کُرد بود که در سال ۱۹۴۴ میلادی (۱۳۲۳ شمسی) در روستای بارزان عراق، متولد شد و در ۳۱ ژانویه ۱۹۸۷ (۱۱ بهمن ۱۳۶۵) در سن ۴۲ سالگی در شهر ارومیه ایران، بر اثر حمله قلبی قلبی درگذشت. زندگی‌نامه. ادریس مصطفی بارزانی، فرزند مصطفی بارزانی و زن دوم وی حفصه بارزانی بود. وی همچنین برادر ناتنی مسعود بارزانی بود که از همسر دیگر مصطفی بارزانی به نام حمایل زیباری به‌دنیا
دیگر مصطفی بارزانی به نام حمایل زیباری به‌دنیا آمد. وی در سال ۱۹۶۱ یا ۱۳۴۰ با آغاز جنبش کردستان عراق (شورش ایلول)، شروع به کار کرد و بعد از مدتی خود را منتخب حزب در عضویت کمیته مرکزی حزب دموکرات کردستان عراق به ریاست مسعود بارزانی قرار داد و بعد از آن به عضویت دفتر سیاسی حزب انتخاب شد. در نشست‌های بین انقلابیون کُرد و حکومت وقت بغداد به ریاست احمد حسن بکر حضور داشت. در اوایلِ مارس ۱۹۷۰ (اسفند ۱۳۴۸) در بغداد اعلان خودمختاری برای کردستان شد و او نیز عضو هیئت کُردها (وفد کردی) بود. در سال ۱۹۷۵ (۱۳۵۴) بعد از
کُردها (وفد کردی) بود. در سال ۱۹۷۵ (۱۳۵۴) بعد از پایانِ پشتیبانی شاه ایران ، اتفاقات بین‌المللی بین دولت‌ها و شکست شورش کُردها، به همراهِ خانواده و عده ای از کُردهایِ عراقی به ایران پناه آورد؛ اما مدت زیادی طول نکشید که دوباره شروع به فعالیت کرد و با تشکیل رهبری موقت در عراق توانست میدانِ دفاع را دوباره تقویت کند. وی یکی از رهبران کُرد بود که توانست همه احزاب را به هم نزدیک کند و یک جبهه متحد به نام جبههٔ کردستانی تشکیل دهد. خانواده. او دارای هشت فرزند بود، شش پسر و دو دختر. همسر او نازدار رحمان نام داشت.
شش پسر و دو دختر. همسر او نازدار رحمان نام داشت. وی در سال ۱۳۶۵ در ایران به علت سکته قلبی فوت کرد.
بی‌نظیر بوتو (؛ ۲۱ ژوئن ۱۹۵۳ – ۲۷ دسامبر ۲۰۰۷) سیاستمدار پاکستانی بود. وی طی دو دوره از سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰ و همچنین ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۶ نخست‌وزیر پاکستان از حزب مردم بود. بی نظیر بوتو از جمله چهره‌ها و مسئولان سیاسی زن موفق در کشور پاکستان و در سرتاسر دنیا است که توانست به عنوان یک چهره سیاسی از حزب مردم کشور پاکستان به قدرت رسیده و نظر عمومی مردم پاکستان را در دوره مسئولیتش در حکومت پاکستان جلب نماید. وی اولین زن مسلمان در تاریخ جهان اسلام بود که به مقام نخست‌وزیری در یک کشور اسلامی رسید. بی نظیر بوتو یک مسئول
در یک کشور اسلامی رسید. بی نظیر بوتو یک مسئول حکومتی و یک چهره سیاسی از حزب مردم پاکستان است که با داشتن اصالت اصیل پاکستانی نه تنها در دوره‌های نخست‌وزیری اش بلکه در دوران بعد از نخست‌وزیری اش توانست خود را به عنوان یک چهره سیاسی در جامعه پاکستان بروز داده و حفظ کند. وی در طول دوران فعالیت سیاسی خود بارها به اتهام فساد مالی مواجه شده بود و به همین دلیل از مقام نخست‌وزیری برکنار شد. او نیز همچون پدرش ذوالفقار علی بوتو دارای گرایش‌های سوسیالیستی، پوپولیستی و سکولار می‌دانند. وی سرانجام در دسامبر ۲۰۰۷ در
و سکولار می‌دانند. وی سرانجام در دسامبر ۲۰۰۷ در پاکستان ترور شد.مادر بی‌نظیر بوتو، نصرت بوتو اصالتاً از ایرانیان کردزبان بود. آغاز زندگی. بی‌نظیر بوتو در ۲۱ ژوئن ۱۹۵۳ در کراچی، ایالت سند به دنیا آمد. پدرش سیاستمدار ذوالفقار علی بوتو بود. مادرش بیگم نصرت بوتو در اصفهان از خانوادهٔ بازرگان ثروتمند ایرانی (که کردتبار بودند) به‌دنیا آمد. پدر ذوالفقار، سیاستمدار برجسته شاه نواز بوتو بود که به‌عنوان نخست‌وزیر دولت جوناگاد خدمت کرده بود. خانوادهٔ اشرافی بوتو از زمین‌داران ثروتمند اهل ایالت سند بودند. آن‌ها
از زمین‌داران ثروتمند اهل ایالت سند بودند. آن‌ها مسلمانان شیعه‌مذهب بودند. بی‌نظیر در زندگی‌نامه خود "دختر شرق" می‌گوید: «دفتر خاطرات یکی از اجدادمان با ذکر جزئیات خانواده، در زمان پدربزرگم در سیل عظیمی از بین رفت. اما در کودکی به ما می‌گفتند که یا از تبار راجپوت‌ها… یا از تبار اعراب (که از طریق استان زادگاهمان سند در سال ۷۱۲ پس از میلاد وارد هند شدند) بودیم. برخی می‌گویند بی‌نظیر از نسل آرائین‌ها، قبیله‌ای مسلمان از پنجاب است که طایفه‌ای به نام بوتا دارند، و همچنین ادعا می‌کنند که از نسل اعراب است که در
و همچنین ادعا می‌کنند که از نسل اعراب است که در سال ۷۱۲ پس از میلاد وارد هند شدند، در حالی که برخی دیگر می‌گویند بی‌نظیر از تبار راجپوت‌ها است. پدر و مادرش در سپتامبر ۱۹۵۱ ازدواج کرده بودند، و بی‌نظیر نخستین فرزند آنها بود. نام عمه‌اش را به او دادند که در جوانی فوت کرده بود. سه فرزند کوچکتر خانواده بوتو: مرتضی (زادهٔ ۱۹۵۴)، صنم (۱۹۵۷) و شهنواز (۱۹۵۸) بودند. هنگامی که شاه نواز سالخورده در سال ۱۹۵۷ درگذشت، ذوالفقار زمین‌های خانواده را به ارث برد و بسیار ثروتمند شد. زبان اول بی‌نظیر انگلیسی بود. او در کودکی
شد. زبان اول بی‌نظیر انگلیسی بود. او در کودکی با اینکه به زبان اردو مسلط بود، به مراتب کمتر با این زمان صحبت می‌کرد. او کم و بیش به زبان محلی سندی صحبت می‌کرد. مادرش در کودکی زبان پارسی را به او آموخت. بی‌نظیر ابتدا در مهد کودک لیدی جنینگز در کراچی تحصیل کرد. او سپس به صومعه عیسی و مریم در کراچی و از آن‌جا به صومعه مسیح و مریم، مدرسه شبانه‌روزی در مری، راولپندی، فرستاده شد. مری در نزدیکی مرز هند است، و طی جنگ هند و پاکستان در سال ۱۹۶۵، بوتو و دیگر دانش‌آموزان تحت حمله هوایی قرار داشتند. بوتو با شرکت در
تحت حمله هوایی قرار داشتند. بوتو با شرکت در امتحانات خود در دسامبر ۱۹۶۸، سطح O تحصیلات خود را با نمرات بالا گذراند. بوتو در طول دوران جوانی‌اش، احترام خیلی زیادی به پدرش می‌گذاشت، و پدرش نیز به نوبهٔ خود، موافق رشد تحصیلی او بود که در مغایرت با رویکردهای سنتی تحصیل زنان پاکستان در آن زمان بود. با این حال، روابط بین والدین در دوران کودکی او تیره بود. ذوالفقار با زنان دیگر وارد روابطه شد و وقتی نصرت ناخشنود بود، ذوالفقار او را از خانه بیرون انداخت. نصرت به ایران نقل مکان کرد، اما پس از اینکه ذوالفقار از
ایران نقل مکان کرد، اما پس از اینکه ذوالفقار از پیوستن فرزندانش به او در ایران ممانعت کرد، شش ماه بعد به پاکستان بازگشت و در کراچی ساکن شد. بوتو در طول زندگی خود هرگز به‌طور علنی به اختلاف خانوادگی اذعان نکرد. هنگامی که بوتو پنج ساله بود، پدرش وزیر انرژی کابینه شد و زمانی که او نه ساله بود وزیر امور خارجه کشور شد. او از دوران کودکی با دیپلمات‌ها و شخصیت‌های خارجی که به دیدار پدرش می‌رفتند، از جمله جئو ئن لای، هنری کیسینجر و هیوبرت هامفری رویارویی داشت. هنگامی که او سیزده ساله بود، پدرش از دولت استعفا کرد و
که او سیزده ساله بود، پدرش از دولت استعفا کرد و یک سال بعد حزب مردم پاکستان (PPP) را تأسیس کرد. این حزب از یک استراتژی عوام‌گرایی برای جذب آرا استفاده کرد و وعدهٔ نان، لباس و مسکن برای هر پاکستانی می‌داد و بر بازگشت قلمرو مورد مناقشه کشمیر از کنترل هند به پاکستان اصرار داشت. بی‌نظیر بلافاصله به آن پیوست. ذوالفقار در سال ۱۹۶۸ در بحبوحه شورش‌ها علیه دولت رئیس‌جمهور محمد ایوب خان دستگیر و به مدت سه ماه زندانی شد و طی آن به بی‌نظیر نامه نوشت تا او را تشویق به تحصیل کند. بازگشت به پاکستان. او پس از اینکه ۸ سال
کند. بازگشت به پاکستان. او پس از اینکه ۸ سال را در تبعید خودخواسته به سر برد در ۱۸ اکتبر ۲۰۰۷ به پاکستان بازگشت. او تبعید خود را در بریتانیا و دبی گذراند. بی‌نظیر بوتو در حالی که در مسیر بازگشت خود به خانه بود، مورد حمله تروریستی قرار گرفت، اما به خود وی آسیبی نرسید، ولی این حمله حداقل ۱۳۵ کشته و ۳۲۰ زخمی بر جای گذاشت.بی‌نظیر بوتو ساعاتی بعد از این انفجار در گفتگو با هفته نامه فرانسوی پاری مچ، محافظه کاران هوادار ژنرال ضیاءالحق، فرمانده نظامی سابق پاکستان را به حمایت از افراطی‌هایی که قصد کشتن او را داشتند
به حمایت از افراطی‌هایی که قصد کشتن او را داشتند متهم کرد. خانم بوتو گفت افراطیون مسلمان نمی‌توانند بدون پشتیبانی از غارهایشان در کوه‌ها بیرون بیایند و عملیات انجام دهند. او در ۹ نوامبر ۲۰۰۷ به‌مدت ۳۰ روز در بازداشت خانگی قرار گرفت، اما در پی در خواست جورج بوش رئیس‌جمهور آمریکا این بازداشت لغو شد. اتهام فساد مالی خانواده بی‌نظیر بوتو. بی‌نظیر بوتو و همسرش بارها توسط دادگاه‌ها و دولت‌های پاکستان و کشورهای مختلف به فساد مالی متهم، و با حکم دادگستری پاکستان به زندان محکوم شدند. اثبات این اتهامات باعث شد که
به زندان محکوم شدند. اثبات این اتهامات باعث شد که بی‌نظیر بوتو در سال ۱۹۹۶ از مقام خود برکنار شود. آصف‌علی زرداری همسر بوتو، پیش‌تر مقام وزارت سرمایه‌گذاری پاکستان را عهده‌دار بوده است. در ۲۷ آوریل ۱۹۹۸، دادگاهی در پاکستان حکم به انسداد دارایی‌های بی‌نظیر بوتو و همسرش آصف‌علی زرداری داد. بر اساس این حکم، حق استفاده بوتو و شوهرش از حساب‌های بانکی و خرید و فروش املاک از آن‌ها سلب شد. پیش از این هم دادگاهی در بریتانیا خواستار تفحص در دارایی‌های این زوج شده بود. در ۲۳ ژوئیه ۱۹۹۸، دولت سوئیس مدارکی را مبنی بر
در ۲۳ ژوئیه ۱۹۹۸، دولت سوئیس مدارکی را مبنی بر دست داشتن بی‌نظیر بوتو و همسرش در فساد مالی، پولشویی، و دریافت رشوه در سوئیس به دولت پاکستان تحویل داد. این اقدام در حالی صورت گرفت که همسر بی‌نظیر بوتو در رابطه با قتل برادر زنش در زندانی در پاکستان به سر می‌برد. در ۷ مه ۱۹۹۹ دولت لهستان مدارکی را در اختیار دولت پاکستان قرار داد که نشان می‌داد بی‌نظیر بوتو و همسرش آصف‌علی زرداری در جریان خرید هشت هزار دستگاه تراکتور از کارخانه‌ای در لهستان، مبلغ قابل توجهی رشوه برای عقد قرارداد دریافت کرده بوده‌اند. بر اساس
برای عقد قرارداد دریافت کرده بوده‌اند. بر اساس این مدارک، بوتو و همسرش رشوه دریافتی را به حسابی در یک بانک سوئیسی واریز کرده بودند. دولت سوئیس پیش از این مدارک مربوط به انتقال این پول را به دولت پاکستان تحویل داده بود. مدارک تحویل داده شده از سوی دولت لهستان شامل اسناد انتقال بانکی و پیام‌های فکس بین کارخانه تراکتورسازی لهستانی و دلال معامله بوده است. یک ماه پیش از این، دادگاهی در پاکستان بی‌نظیر بوتو و همسرش را به اتهام فساد مالی به ۵ سال زندان و پرداخت ۸ و نیم میلیون دلار جریمه محکوم کرده بود. در ۲۷
۸ و نیم میلیون دلار جریمه محکوم کرده بود. در ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۰، دولت بریتانیا پذیرفت که اسناد و مدارک مربوط به اموال آصف‌علی زرداری، همسر بی‌نظیر بوتو را به دولت پاکستان تحویل دهد. دولت تازه‌کار پرویز مشرف همسر بوتو را به کلاه‌برداری و اختلاس میلیون‌ها دلار از پاکستان متهم کرده بود. از جمله اموالی که در گزارش بریتانیا ذکر شد، مدارک مربوط به خرید خانه‌ای ۹-خوابه و اعیانی توسط همسر بی‌نظیر بوتو به در شهر ساری در نزدیکی لندن بود. دولت پاکستان معتقد بود که این اموال با استفاده از پول‌های اختلاس شده خریداری
اموال با استفاده از پول‌های اختلاس شده خریداری شده‌اند و اسناد آن باید به دادگاه تحویل داده شوند. پدر و دو برادر بی‌نظیر بوتو نیز متهم شده بودند که مبلغ هنگفتی از شرکتی در لندن به عنوان وام دریافت کرده، اما از بازپرداخت وام سر باز زده بوده‌اند. دادگاه عالی لندن آن‌ها را گناهکار شناخت و به پرداخت ۳۲ و نیم میلیون دلار محکوم کرد. ترور و مرگ. سرانجام پس از چندین رشته ترور ناموفق، بی‌نظیر بوتو در تاریخ ۲۷ دسامبر ۲۰۰۷ میلادی در یک حمله تروریستی-انتحاری در شهر راولپندی در استان پنجاب به قتل رسید. پرویز مشرف
راولپندی در استان پنجاب به قتل رسید. پرویز مشرف رئیس‌جمهور وقت پاکستان این ترور را به گروه‌های تروریستی نسبت داد. در این اقدام تروریستی بی‌نظیر بوتو از ناحیه سر گردن و سینه هدف شلیک گلوله قرار گرفت و نهایتاً دقایقی پس از ساعت شش به وقت محلی در بیمارستان جان سپرد. تیرانداز سپس در اقدامی انتحاری با انفجار بمبی خود را کشت. در اثر این انفجار ۲۲ نفر کشته و تعدادی زخمی شدند. این ترور باعث ایجاد شورش‌های فراوانی در سرتاسر پاکستان شد. در پی مرگ وی ۳ روز عزای عمومی در پاکستان اعلام شد. بسیاری از رهبران جهان این عمل
پاکستان اعلام شد. بسیاری از رهبران جهان این عمل تروریستی را محکوم کرده‌اند. جرج بوش در این رابطه گفت: منوچهر متکی وزیر خارجه وقت ایران نیز ضمن همدردی با ملت و خانواده بوتو اعلام کرد «مسببین این اقدام جنایتکارانه به سزای عمل خود برسند».
ابراهیم احمد (۶ مارس ۱۹۱۴–۸ آوریل ۲۰۰۰) از نویسندگان کردزبان اهل عراق و از رهبران جنبش کردستان عراق بود. او پدر هیرو ابراهیم احمد (همسر جلال طالبانی ریس جمهور پیشین عراق) و شاناز ابراهیم احمد (همسر عبداللطیف رشید رئیس جمهور فعلی عراق) است. کتاب‌های درد ملت (رمان کردی)، «بینوایی» و کردها و عرب‌های او معروفند. زندگی. ابراهیم احمد در سال ۱۹۱۴ میلادی در سلیمانیه عراق زاده شد و در سال ۱۹۳۷ در رشته حقوق از دانشگاه بغداد دانش‌آموخته شد. وی در سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴ حاکم شهر اربیل بود. از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۹ با همکاری
حاکم شهر اربیل بود. از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۹ با همکاری علاءالدین سجادی گاهنامهٔ گلاویژ را منتشر کرد در سال ۱۹۴۴ به خاطر کارشکنی‌های دولتی علیه این نشریه، از کار دولتی کناره گرفت. ابراهیم احمد از سال ۱۹۴۹ به مدت دو سال در زندان بغداد به‌سر برد و دو سال نیز در کرکوک تحت نظارت شهربانی عراق قرار داشت.
یلماز گونَی (به کُردی: یه‌ڵماز گونه‌ی Yilmaz Guney؛ به تُرکی استامبولی: Yılmaz Güney؛ ۱ آوریل ۱۹۳۷ – ۹ سپتامبر ۱۹۸۴) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، بازیگر و نویسنده کُرد اهل ترکیه بود. زندگی. او در سال ۱۹۳۷ در یکی از روستاهای اطراف شهر قره‌تاش در ترکیه در یک خانوادۀ فقیر کُرد به دنیا آمد. مادرش یک کرد کرمانج از ایل جیبران منطقۀ موچ و پدرش یک کرد زازا اهل سیورک بود. او خود چنین تعریف کرده که تا ۱۵ سالگی در خانه به زبان کردی صحبت می‌کرده‌است. وی در کودکی مجبور به کار در مزارع شد. وی در دانشکده حقوق دانشگاه
به کار در مزارع شد. وی در دانشکده حقوق دانشگاه آنکارا مشغول به تحصیل بود که با آشنایی با نمایشنامه‌نویس مشهوری مسیر زندگیش تغییر می‌یابد. او چهره‌ای شناخته شده در میان هنرمندان چپ جهان است و با فیلم‌هایش سعی بر نشان دادن تفاوت‌های فاحش بین شرق و غرب ترکیه به‌طور کلی و کردستان ترکیه با دیگر نقاط ترکیه به‌طور اخص بود. بعد از کودتای راستی ارتش وی به زندان افتاد و با استفاده از مرخصی فرار کرده و به فرانسه پناهنده شد. در پی این امر تابعیت ترک وی از او سلب شد. در سال ۱۹۸۴ در سن ۴۷ سالگی بر اثر سرطان در پاریس
در سال ۱۹۸۴ در سن ۴۷ سالگی بر اثر سرطان در پاریس درگذشت. پیکرش را در گورستان پرلاشز پاریس به خاک سپردند. یک روزنامه در ترکیه درگذشت وی را چنین اعلام کرد: «فیلم تمام شد»! نام او در شناسنامه یلماز پوتون Yilmaz Pütün بود، اما وی خود را یلْماز گونَی نامید که در زبان تُرکی به معنای جنوب است که هم محلات فقیر جنوب شهر را به ذهن متبادر می‌کند و هم به معنای تعلق او به کردستان است که در جنوب شرق ترکیه قرار داشت. یلماز در آخرین مصاحبه خود که با «کریس کوچرا انجام داده‌است در مورد فیلم «رمه» (Sürü) می‌گوید: آثار یلماز
در مورد فیلم «رمه» (Sürü) می‌گوید: آثار یلماز گونی. یلماز آثار متعدد و ارزشمندی از خود برجای گذاشت که از این میان می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:
الحَمراء (اسپانیایی: Alhambra؛ /ælˈhæmbrə/، تلفظ اسپانیایی: [aˈlambɾa]؛ عربی: الْحَمْرَاء، با حروف رومی: al-Hamrāʼ) یک مجموعه کاخ و قلعه است که مشرف بر شهر گِرانادا (غرناطه) در اسپانیا واقع شده و به عنوان یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های هنر شمال آفریقا (عرب) شناخته می‌شود. این کاخ یکی از معروف‌ترین بناهای معماری اسلامی و یکی از بهترین کاخ‌های حفظ شده در تاریخ جهان اسلام به‌شمار می‌آید. علاوه بر این که شامل نمونه‌های قابل توجهی از معماری رنسانس اسپانیا است. این بنا شامل چندین قسمت مجزا است که در دوره‌های مختلف
بنا شامل چندین قسمت مجزا است که در دوره‌های مختلف ساخته شده‌اند. نام کاخ که به معنای سرخگون است، بنا به نظر بسیاری، از رنگ غالب بر بنا گرفته شده است. این مجموعه در سال ۱۲۳۸ توسط محمد اول بن الاحمر، اولین امیر دودمان نصریان و بنیانگذار امارت غرناطه، آخرین ایالت مسلمان اندلس، آغاز شد. این بنا بر روی تپه سابیکا، برآمدگی سیرا نوادا که محل قلعه‌های قبلی و کاخ قرن یازدهمی ساموئل ابن نغریله بود، ساخته شد. بعدها حاکمان نصری به‌طور مداوم ایم محوطه را تغییر دادند. مهم‌ترین ساخت و ساز که بیشتر به کاخ‌های سلطنتی ویژگی
ساخت و ساز که بیشتر به کاخ‌های سلطنتی ویژگی امروزی آن‌ها را بخشید، در قرن چهاردهم در زمان سلطنت یوسف اول و محمد پنجم صورت گرفت. پس از پایان ریکونکیستا مسیحی یا بازپس‌گیری اندلس در سال ۱۴۹۲، این مکان به کاخ سلطنتی فردیناند و ایزابل تبدیل شد (جایی که کریستف کلمب برای سفر خود تأییدیه سلطنتی دریافت کرد) و کاخ‌ها تا حدی تغییر یافتند. در سال ۱۵۲۶، کارل پنجم یک کاخ جدید به سبک رنسانس را در کنار قصرهای نصری سفارش داد، اما در اوایل قرن هفدهم ناتمام رها شد. الحمرا پس از قرن‌ها که در معرض خرابی قرار داشت و
الحمرا پس از قرن‌ها که در معرض خرابی قرار داشت و ساختمان‌های آن توسط افرادی برای سکونت اشغال شده بود، پس از شکست ناپلئون اول، که نیروهایش بخش‌هایی از محوطه را ویران کردند، دوباره کشف شد. کسانی که دوباره متوجه این بنا شدند ابتدا روشنفکران بریتانیایی و سپس دیگر مسافران رمانتیک آمریکایی و شمال اروپا بودند. تأثیرگذارترین آنها واشینگتن ایروینگ بود که با نگارش "داستان‌های الحمرا" (۱۸۳۲) توجه بین‌المللی را به این بنا جلب کرد. الحمرا یکی از اولین بناهای اسلامی بود که مورد مطالعه علمی مدرن قرار گرفت و از قرن نوزدهم
مورد مطالعه علمی مدرن قرار گرفت و از قرن نوزدهم بارها مرمت شده است. این مجموعه در حال حاضر یکی از جاذبه‌های توریستی مهم اسپانیا و یک سایت میراث جهانی یونسکو است. در دوران نصری، الحمرا شهری مستقل و جدا از بقیه گرانادا بود. این شهر شامل اکثر امکانات یک شهر مسلمان مانند مسجد جامع، حمام عمومی، جاده‌ها، خانه‌ها، کارگاه‌های صنعتگران، یک کارخانه چرم‌سازی و یک سیستم آبرسانی پیشرفته بود. این مجموعه به‌عنوان یک شهر سلطنتی و ارگ، دست‌کم شامل شش کاخ بزرگ بود که اکثر آنها در امتداد لبه شمالی قرار داشته و منظرهایی رو به
در امتداد لبه شمالی قرار داشته و منظرهایی رو به محله آلبایثین دارند. معروف‌ترین و حفظ‌شده‌ترین آن‌ها عبارتند از مشور (Mexuar)، کاخ کومارس (Comares)، کاخ یا حیاط شیران (Court of the Lions) و کاخ پرتال (Partal) که امروزه جاذبه اصلی بازدیدکنندگان مجموعه را تشکیل می‌دهند. کاخ‌های دیگر از منابع تاریخی و از کاوش‌های مدرن شناخته شده است.در نوک غربی الحمرا، قلعه آلکازابا (Alcazaba fortress) قرار دارد. چندین برج کوچکتر و دروازه‌های مستحکم نیز در امتداد دیوارهای الحمرا قرار دارند. خارج از دیوارهای الحمرا و در نزدیکی
قرار دارند. خارج از دیوارهای الحمرا و در نزدیکی شرق، ژنرالیف، یکی از املاک ییلاقی دودمان ناصری سابق و کاخ تابستانی قرار دارد که با باغ‌های تاریخی و باغ‌های امروزی همراه است. معماری کاخ‌های نصری نشان‌دهنده سنت معماری موری است که در سده‌های گذشته توسعه یافته است. ویژگی آن مانند اغلب شیوه‌های معماری اسلامی استفاده از حیاط به عنوان فضای مرکزی و محوری است که تالارها و اتاق‌های دیگر در اطراف آن سازماندهی می‌شدند. حیاط‌ها معمولاً دارای آب‌نماهایی در مرکز خود بودند، مانند استخر بازتاب یا فواره. تزیینات در داخل بنا
مانند استخر بازتاب یا فواره. تزیینات در داخل بنا متمرکز بوده و عمدتاً با موزاییک کاشی در دیوارهای پایینی و گچ‌بری در دیوارهای بالایی اجرا می‌شد. نقوش هندسی، نقوش گیاهی و کتیبه‌های عربی از انواع اصلی نقوش تزئینی بودند. علاوه بر این، حجم‌های مقرنس، برای ویژگی‌های سه‌بعدی مانند سقف‌های طاق‌دار استفاده می‌شد. واژه‌شناسی. واژه الحمرا از عربی «الْحَمْرَاء» (تلفظ: [alħamˈraːʔ]) به معنای «قرمز» روشن گرفته شده است. مؤنث «احمر» که شکل کامل آن الْقَلْعَةُ ٱلْحَمْرَاءُ به معنی «قلعه سرخ» بوده است. اشاره به رنگ «قرمز»
به معنی «قلعه سرخ» بوده است. اشاره به رنگ «قرمز» در نام، به دلیل رنگ مایل به قرمز دیوارهای آن است که از خاک کوبیده ساخته شده بود. رنگ مایل به قرمز ناشی از اکسید آهن موجود در خاک رس محلی است که برای این نوع ساخت و ساز استفاده شده است. پیشینه. احتمالاً در قرن نهم دژ یا ارگی بر روی تپه سابیکا مربوط به دوره ویزیگوتیک وجود داشته است. اولین اشاره به قله الحمراء در جریان نبردهای اعراب و مولدان در زمان حکومت عبدالله بن محمد (ح. ۸۸۸–۹۱۲) بود. بر اساس اسناد به جا مانده از آن دوران، قلعه الحمراء بسیار کوچک بوده و
مانده از آن دوران، قلعه الحمراء بسیار کوچک بوده و دیوارهای آن قادر به بازدارندگی ارتشی که قصد فتح آن را داشته، نبوده است. چنان‌که در شعری از ابن حیان به‌این موضوع اشاره شده است. ساختمان این کاخ در دوران بازپس‌گیری حکومت از مسلمین توسط پادشاهان مسیحی آغاز شد. ساموئل هانگید که در عربی اسماعیل بن نگریلا نامیده می‌شود مدیر یهودیان بود که کاخ خود را بر روی تپه سابیکا، احتمالاً در محل کاخ‌های کنونی ساخت، اگرچه چیزی از آن باقی نمانده است. بنا بر گزارش‌ها شامل باغ‌ها و آب‌نماهایی بود. پیشینه اصل بنای الحمرا به سده
و آب‌نماهایی بود. پیشینه اصل بنای الحمرا به سده ۱۳ برمی‌گردد، اما در واقع الحمرا مجموعه‌ای از چندین قصر است که هر حاکم، ویژه به خود بنا کرده است. ایده اصلی موجود در چند ساختمان این مجموعه، کوشش‌هایی برای به وجود آوردن بهشت بر روی زمین بوده است. دوران نصریان. عبدالله بن الاحمر که آخرین سلسله اسلامی یعنی نصری‌ها را در شبه جزیره ایبری تأسیس کرد و بر امارت غرناطه حکومت می‌کرد در سال ۱۲۳۸ پس از استقرار در غرناطه در ابتدا در ارگ قدیمی زیریدها در تپه آلبایثین ساکن شد، و بی‌درنگ در همان سال ساخت الحمرا را به عنوان
شد، و بی‌درنگ در همان سال ساخت الحمرا را به عنوان اقامتگاه و ارگ جدید آغاز کرد. تنها عناصری که از زمان ابن الاحمر حفظ شده، برخی از دیوارهای استحکامات، به ویژه الکازابا در انتهای غربی مجموعه است. در طول سلطنت سلسله نصریان، الحمرا به شهری با حاکمیت واحد تبدیل شد، با یک سیستم آبیاری متشکل از آب‌راه‌ها و کانال‌های آبی که آب مجموعه و دیگر کاخ‌های حومه اطراف مانند ژنرالیف را تأمین می‌کرد. مسلمانان صحرانشین که آب برایشان از هر گوهری ارزشمندتر بود، با کشیدن نهرهایی از سرچشمه‌ها و جویبارها، باغ‌های کاخ را با
از سرچشمه‌ها و جویبارها، باغ‌های کاخ را با چشمه‌های رؤیایی، فواره‌ها و حوض‌های کم عمق و پر انعکاس تزیین کردند. صدای زمزمه آب در سراسر باغ‌ها و حوض خانه‌ها به گوش می‌رسد و کشف چشمه‌های کوچک، لذت گشتن در باغ را صد چندان می‌کند. بسیاری از پادشاهان این سلسله پس از ابن الاحمر به‌طور مستمر در تکمیل و مرمت و توسعه این مجموعه همت گماشتند و کاخ‌های متعددی را در آنجا ساختند که برخی به‌کلی از بین رفته و بخش‌های از برخی دیگر آن‌ها باقی مانده است. این ساخت و ساز مستمر تا زمان محمد پنجم ادامه داشت و پس از او کار
مستمر تا زمان محمد پنجم ادامه داشت و پس از او کار ساختمانی نسبتاً کمی در الحمرا انجام شد. در قرن پانزدهم، سلسله نصری که در حال افول و آشفتگی بود، تنها چند پروژه ساختمانی نه‌چندان مهم با سبک معماری تکراری و کمتر بدیع را پیش برد. دوران بازپس‌گیری و دوره مسیحی اسپانیایی. آخرین سلطان ناصری، محمد دوازدهم، زمانی که نیروهای پادشاهان کاتولیک، پادشاه فردیناند دوم آراگون و ملکه ایزابل اول، قلمرو اطراف را تصرف کردند. بدون اینکه خود الحمرا مورد حمله قرار گیرد، امارت گرانادا را در ژانویه ۱۴۹۲ تسلیم کرد. پس از این فتح،
را در ژانویه ۱۴۹۲ تسلیم کرد. پس از این فتح، الحمرا به کاخ سلطنتی اسپانیا تبدیل شد. ایزابل و فردیناند ابتدا در اینجا اقامت گزیدند و چند ماه تا ۲۵ مه ۱۴۹۲ در گرانادا ماندند. در زمان این اقامت بود که دو اتفاق مهم رخ داد. یکی اینکه این پادشاهان در ۳۱ مارس فرمان الحمرا را امضا کردند، که دستور اخراج همه یهودیان اسپانیایی که حاضر به تغییر مذهب نبودند را صادر کردند. و دیگر آنکه کریستف کلمب که برای تماشای تسلیم گرانادا نیز حضور داشت، برنامه‌های خود را برای یک سفر در سراسر اقیانوس اطلس به پادشاهان در تالار سفیران
در سراسر اقیانوس اطلس به پادشاهان در تالار سفیران ارائه کرد و در ۱۷ آوریل آنها قراردادی را امضا کردند که شرایط سفر را تعیین می‌کرد. قاره آمریکا در اواخر همان سال کشف شد. چند سال بعد، زمانی که شاه و ملکه کاتولیک، فرناندوی دوم و ایزابل یکم درگذشتند، گرانادا برای مدفن آن‌ها انتخاب شد. ساختمان مدور، مربوط به سده ۱۶ و قصر کارل پنجم است. حاکمان جدید مسیحی شروع به اضافات و تغییراتی در مجموعه کاخ کردند و به منظور محافظت بهتر از آن در برابر حملات توپخانه، برج‌ها و استحکامات متعدد در این دوره ساخته یا تقویت شدند.
استحکامات متعدد در این دوره ساخته یا تقویت شدند. بهبود و مرمت‌های مدرن. کار مرمت این مجموعه در سال ۱۸۲۸ توسط معمار خوزه کنترراس انجام شد که در سال ۱۸۳۰ توسط فرناندو هفتم وقف شد. پس از مرگ کنترراس در سال ۱۸۴۷، پسرش رافائل (درگذشت ۱۸۹۰) و نوه‌اش ماریانو کنتراس (متوفی ۱۹۱۲) آن را ادامه دادند. در سال ۱۸۳۰ واشینگتن ایروینگ، نویسنده آمریکایی، در گرانادا زندگی می‌کرد و کتاب خود به‌نام "داستان‌های الحمرا" را نوشت که اولین بار در سال ۱۸۳۲ منتشر شد. این کتاب علاقه بین‌المللی را به جنوب اسپانیا و بناهای تاریخی دوران