payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تاریخی از جمله سکونتگاه‌های منطقه بوده‌است. آثار آوار بناهای متعددی در محدوده شهر باستانی پنج برار دیده می‌شود که بررسی کاربرد آن‌ها نیازمند تحقیقات علمی گسترده می‌باشد. ادامه این پژوهشها می‌تواند اطلاعات بیشتری را در مورد موقعیت باستانی این اثر در اختیار قرار دهد (محمودیان ۱۳۸۳). بنای داخلی دژ. در ضلع جنوب غربی دژ پنج برار، آثاری از یک اتاق به ابعاد ۵/۴*۵/۷ متر دیده می‌شود که حدود ۵۰ سانتی‌متر از پی دیوار این اتاق باقی مانده‌است. مصالح این بنا از سنگ و گچ و عرض دیوار است و سه پنجره در ضلع غربی آن به چشم
و عرض دیوار است و سه پنجره در ضلع غربی آن به چشم می‌خورد. در ورودی این اتاق در ضلع جنوبی واقع شده‌است. در بخش شمالی این اثر پی بناهای دیگری دیده می‌شود که به نظر می‌رسد محل بنای اصلی قلعه بوده‌است. متأسفانه این بنا کاملاً تخریب شده‌است. به نظر می‌رسد از سنگ این بنا برای حصارکشی زمین‌های کشاورزی منطقه استفاده شده باشد (محمودیان ۱۳۸۹). منابع. حبیب‌الله محمودیان، ۱۳۸۳، معرفی اجمالی قلعه‌های باستانی استان ایلام، بخش دوم، انتشارات گویش
فیروزشاه زرین کلاه حبیب الدین (فیروزشاه) مشهور به «زرین کلاه» و پسر نورالدین محمد یک مرد کُرد از سنجار کردستان کنونی بود. وی از کردستان به اردبیل مهاجرت کرد. در اواخر دورهٔ حکمرانی مغولان بر ایران در کتاب صفوةالصفا پیشینهٔ وی را از کردستان کنونی، که آن زمان نیز کردنشین بود، می‌دانستند ولی پس از فرمانروایی صفویان پیشینهٔ فیروزشاه را به امامان شیعه ربط دادند. وی به دلیل داشتن فضل و تقوی در بین مردم از محبوبیت فراوان برخوردار بود و به مقام شیخی نائل گشته بود. فیروز شاه پس از سال‌ها زندگی در میان مردم اردبیل به
شاه پس از سال‌ها زندگی در میان مردم اردبیل به منطقه طالش در گیلان سفر کرد و در همان محل نیز درگذشت. بر اساس روایت‌های تاریخی فیروز شاه جد ششم شیخ صفی الدین اردبیلی است. فرزند فیروز شاه «عوض الخواص» نامیده می‌شد. وی در روستای اسفرنجان اردبیل زندگی می‌کرد، ولی پس از وفات در داخل صحن بقعه کلخوران به خاک سپرده شد. قبر عوض الخواص در ضلع شمال شرقی مقبره شیخ جبراییل قرار گرفته و دارای یک گنبد آجری است. وی پس از پدرش عهده‌دار مقام ارشاد بود. نام پسرش محمد حافظ است. شجره نامه. شجره نامه کامل وی:شیخ صفی الدین عبدل
شجره نامه. شجره نامه کامل وی:شیخ صفی الدین عبدل فتاح اسحاق فرزند شیخ امین الدین جبرئیل فرزند الصالح قطب الدین ابوبکر فرزند صلاح الدین رشید فرزند محمد الحافظ الکلام الله فرزند اواد.
بقعه سید حمزه یا «ساری‌گل آقاسی» (به ترکی آذربایجانی یعنی «آقای گل زرد») به گفته برخی مقبره حضرت سید حمزه بن موسی الکاظم است که به صورت گنبد مدور کوچکی در ضلع غربی بقعه سیدامین‌الدین جبراییل در روستای کلخوران بنا شده است. آنگونه که در کتاب "مراةالبلدان" عنوان شده قبر سید حمزه بن موسی الکاظم در شهر ری واقع در حرم عبدالعظیم می‌باشد. ولی به روایت بعضی از کتب تاریخی از جمله کتاب "بحرالانساب" ابن عتیبه قبر حمزه فرزند موسی کاظم در روستای کلخوران است. دلیل اشتهار سید حمزه به «ساری‌گل آقاسی» این است که گویا در یکی
حمزه به «ساری‌گل آقاسی» این است که گویا در یکی از شورش‌های داخلی، زنی از ترس به درخت گل زردی که در پای دیوار مقبره سید حمزه بوده پناه می‌برد و از این حادثه به طرز معجزه آسایی نجات می‌یابد و بدان جهت حضرت سید حمزه بدان نام مشهور شده است.
مسجد گوهرشاد مسجدی تاریخی در مشهد در جنوب حرم علی بن موسی الرضا است که به دستور گوهرشادبیگم همسر شاهرخ ساخته شد. به دلیل ظرافت و زیبایی کاشی کاری و خط و اسلوب معماری مسجد گوهرشاد، این مسجد از شاهکارهای معماری ایرانی در دوره تیموری؛ و به دلیل موقوفات بسیار و مجاورت با آرامگاه علی بن موسی الرضا از مهم‌ترین و شلوغ‌ترین مسجدهای ایران به‌شمار می‌رود، به‌طوری‌که برخی آن را پُربازدیدترین مسجد در ایران می‌دانند. بارها و در زمان‌های مختلف، بر اثر عوامل طبیعی و انسانی صدمات فراوانی متوجه مسجد گوهرشاد شده‌است؛ از جمله
صدمات فراوانی متوجه مسجد گوهرشاد شده‌است؛ از جمله در زمین لرزه سال ۱۰۸۴، ایوان مقصوره صدماتی دید که بازسازی گشت و همچنین از جمله مرمت‌های دیگر مسجد پس از گلوله‌باران روس‌ها در سال ۱۳۳۰ هـ. ق بود که به صدمه دیدن گنبد و ایوان‌های مسجد منجر گردید که در سال ۱۳۳۹ هـ. ق گنبد و ایوان مقصوره و ایوان‌های شرقی و غربی مسجد مرمت گردیدند. گنبد ایوان مقصوره، در سال ۱۳۳۹ش برای مرمت اساسی تخریب گشت و ساخت مجدد آن توسط معماران ایرانی وزیر نظر مهندس عباس آفرنده و با رعایت همان ویژگی‌های گذشته و حفظ مشخصات اصلی آغاز گردید و
ویژگی‌های گذشته و حفظ مشخصات اصلی آغاز گردید و در سال ۱۳۴۱ش خاتمه یافت که در همان زمان نیز سنگ‌های ازاره داخل ایوان مقصوره تعویض گردید و کف ایوان با سنگ‌های مرمر مفروش گشت و در سال ۱۳۴۵ش دور ساقه گنبد با کاشی معرق کتیبه‌ای مزین گردید. اسم گوهرشاد در دو جا با کاشی معرق نگاشته شده‌است: یکی در قسمت بالای در نقره‌ای که به دارالسیاده می‌رود و دیگری بر کتیبه ایوان مقصوره که به خط زیبای شاهزاده بایسنقر می‌باشد. در قسمت وسط نیز کتیبه‌ای به نام محمد رضا امامی وجود دارد. شیوه ساخت این مسجد به سبک چهار ایوانی است و
دارد. شیوه ساخت این مسجد به سبک چهار ایوانی است و در طی سال‌ها گنبد آن چهار بار تعمیر شده‌است. سبک معماری این بنا به شیوهٔ تیموری و نام معمار آن "استاد قوام‌الدین شیرازی" ذکر گردیده‌است. بنیان‌گذاری و جایگاه. این مسجد در جنوب حرم رضوی جای دارد و به رواق‌های دارالسیاده و دارالحفاظِ آن پیوسته‌است. یک صحن به گستردگی ۲۸۰۰ متر مربع دارد و زیربنای آن ۹۴۰۰ متر مربع است. بنای مسجد دربرگیرندهٔ ۴ ایوان بزرگ و ۷ شبستان است. گنبدخانهٔ پشتِ ایوان مقصوره، با شبستان‌های یک طبقه، بخش‌های مختلف مسجد را به هم پیوند می‌دهد.
طبقه، بخش‌های مختلف مسجد را به هم پیوند می‌دهد. ایوان جنوبی، ایوان "مقصوره" نام دارد و ایوان شمالی، معروف به ایوان "دارالسیاده" است. ایوان شرقی، ایوان "اعتکاف" نامیده می‌شود و ایوان غربی، ایوان "شیخ بهاء الدین" نامگذاری شده‌است. بر اساس متن کتیبهٔ به خط ثلث در ایوان جنوبی، این مسجد در سال ۸۲۱ ق /۱۴۱۸ م به دستور و کمک گوهرشاد بیگم، همسر شاهرخ تیموری ساخته شده‌است و در طیّ قرون، خرابی‌های زیادی بر آن وارد شده‌است. بنای مسجد گوهرشاد - که به خاطر نام بانی آن به این نام خوانده می‌شود - تقریباً ۱۲ سال به‌طول
به این نام خوانده می‌شود - تقریباً ۱۲ سال به‌طول انجامیده و معمار اصلی بنا به احتمال قوی قوام‌الدین شیرازی یکی از معروف‌ترین معماران دوره تیموری بوده‌است. این مسجد از طرف شمال به دو رواق تاریخی دارالسیاده و دارالحفاظ و از جنوب به صحن قدس و از شرق به رواق خمینی و از غرب به بست شیخ بهاءالدین محدود می‌شود. ساختن این بنا ۱۲ سال به طول انجامید. ویژگی‌ها و آذین‌ها. مسجد گوهرشاد مسجدی کلاسیک و به سبک مساجد چهار ایوانی ساخته شده‌است. صحن مسجد تقریباً به شکل مربع و در اطراف آن چهار ایوان بزرگ تاریخی و در فواصل
و در اطراف آن چهار ایوان بزرگ تاریخی و در فواصل ایوان‌ها هفت شبستان وسیع و شش در ورودی و خروجی است. طول صحن مسجد حدود ۵۶٫۱۳ متر و عرض ۵۱٫۱۸ متر و مجموعاً حدود ۲۸۷۳ مترمربع مساحت دارد. ایوان‌های مجلل و مرتفع در اضلاع مسجد به قرینه یکدیگر ساخته شده‌است. ایوان‌ها. یکی دیگر از اجزای ایوان منبری است که امروزه به نام «صاحب الزمان» خوانده می‌شود که از چوبِ گردو و گلابی ساخته شده و هنرهای منبت‌کاری در آن به کار رفته. سازندهٔ این منبر «محمد، نجّار خراسانی» هنرمند ناشناس عصر فتحعلی‌شاه قاجار می‌باشد. این منبر سال
ناشناس عصر فتحعلی‌شاه قاجار می‌باشد. این منبر سال ۱۳۲۵ / ۱۹۴۶ م به دستِ «حیدر نیکنام گلپایگانی» تعمیر شد گنبد و مناره‌ها. گنبد مسجد به بلندی ۴۱ متر بر بالای ایوان مقصوره جای دارد و سطح خارجی آن با آجر لعاب‌دار و یک کتیبه با خط کوفی تزئین شده‌است. در دو طرف این گنبد، دو مناره هر کدام به ارتفاع ۴۳ متر ساخته شده و دارای کتیبه‌هایی است. این مناره‌ها از روی زمین شروع می‌شوند و پیوسته به ایوان مقصوره بالا می‌روند و به شکل گلدسته در می‌آیند. دور خارجی گنبد ۸۵٫۶۱ متر است به دلیل مشکلاتی که برای آن به وجود آمد در
متر است به دلیل مشکلاتی که برای آن به وجود آمد در سال ۱۳۴۱ برچیده‌شد و دوباره گنبد فعلی با مصالح جدید ساخته‌شد و تزئین شد. صحن. مسجد گوهرشاد صحنی به وسعت ۲۸۰۰ مترمربع دارد و زیربنای آن ۹۴۰۰ متر مربع است. منبر صاحب‌الزمان. در زاویه جنوبی ایوان مقصوره نزدیک به محراب منبر بلندی معروف به منبر صاحب‌الزمان قرار دارد. در مورد زمان ساخت منبر اختلاف نظر هایی وجود دارد یکی اینکه این منبر در سال ۱۲۴۳ هجری قمری به دستور فتحعلی شاه قاجار به دست محمد نجار از چوب گردو و گلابی ساخته شده‌است چ دیگری آن است که در اواخر قرن
ساخته شده‌است چ دیگری آن است که در اواخر قرن نهم همزمان با تاسیس مسجد منبر هم به دستور گوهر شاد ساخته شده.از خصوصیات بارز این منبر شیوه منبت‌کاری و قلم‌زنی آن و همچنین عدم استفاده از آهن و میخ در ساختش می‌باشد.و در سال ۱۳۲۵ هجری شمسی توسط حیدر نیکنام گلپایگانی تعمیر و مرمت می‌شود.از ویژگی های بارز این منبر وجود دو در در ابتدای ورودی منبر بوده که ار عهد صفوی معنای نمادین خاصی به خودش گرفته بدین معنی که تنها شخصی می تواند بر بالای منبر رفته و برای مسلمین سخن حق را به زبان آورد که بتوان از در های حوس و امیال
حق را به زبان آورد که بتوان از در های حوس و امیال دنیایی عبور کند ارتفاع منبر از زمین تا عرشه (جای نشستن) ۷٫۵ متر و دارای ۱۴ پله است و ابعاد عرشه ۱٫۱۴ در ۱٫۱۲ می‌باشد. کتیبه‌ها. کتیبهٔ پیش طاق مسجد گوهرشاد به دست بایسنقر میرزا و به خط ثلث نوشته شده‌است. تاریخ و رویدادها. واقعه مسجد گوهرشاد مشهد. ماجرای سرکوب مردم به دستور رضاشاه، به مناسبت اعتراض به تغییر لباس مردان در این مسجد و در تیر سال ۱۳۱۴ بود که حدود شش ماه قبل از قانون کشف حجاب رخ داده‌است.. خیزش مردم در جریان این واقعه، در اعتراض به اجباری شدن بر
در جریان این واقعه، در اعتراض به اجباری شدن بر سرنهادن کلاه شاپو توسط حکومت مرکزی رخ داد و به کشته شدن بیش از صد نفر انجامید.
"مراد مشتاق معروف به شامی کرماشانی"' (زادهٔ ۱۲۹۶ در کرمانشاه – درگذشتهٔ ۲ آذر ۱۳۶۳ در کرمانشاه) شاعر کردزبان بود. اشعار او به گویش کردی جنوبی از زبان کردی و به لهجهٔ کردی کرمانشاهی سروده شده‌است. زندگی. شامی کرمانشاهی در سال ۱۲۹۶ خورشیدی در محلهٔ چنانی کرمانشاه به دنیا آمد. نام پدرش خدامراد و نام مادرش فانوس بود. شامی در چهار سالگی در پی بیماری آبله نابینا شد. وی در دوران کودکی، پدر و مادر خود را از دست داد و از همان سال‌ها مجبور بود با اتکا به قوت بازوی خود زندگی‌اش را اداره کند. فقر شدید به شامی امکان
خود زندگی‌اش را اداره کند. فقر شدید به شامی امکان تحصیل نداد و او بی سواد ماند، با این حال وی با یکی از روحانیان شهر به نام شمس‌الدین آل آقا (شمس‌العلما) ارتباط پیدا کرد و وی شامی را با ادبیات کلاسیک فارسی و به ویژه خیام، سعدی و حافظ آشنا کرد. شامی تحت تأثیر اشعاری که می‌شنید دست به سرایش شعر به زبان کردی زد. اشعار. اشعار شامی به گویش جنوبی از زبان کردی و با لهجهٔ کرمانشاهی سروده شده‌است. افزون بر این وی اشعاری نیز به زبان فارسی سروده است. مضمون اشعار وی بیان فقر و تنگدستی طبقه فرودست اجتماع و محرومیت‌های
فقر و تنگدستی طبقه فرودست اجتماع و محرومیت‌های آنان به زبانی عامیانه است. وی اشعاری نیز با مضمون سیاسی دارد که بازآفرینی یک گفتگو میان شاعر و نخست وزیر وقت، محمد مصدق است. محمدعلی سلطانی ادعا می‌کند که وی در وقایع سال ۱۳۳۲ خورشیدی، به عضویت جبهه ملی ایران درآمده بوده‌است. شامی در دوم آذر ماه ۱۳۶۳ در سن ۶۷ سالگی در پی یک بیماری طولانی در کرمانشاه درگذشت. کلمه «شامی» نه تنها مخفف و فرم عامیانۀ نام «شاهمراد» در کردی جنوبی است، بلکه صفت نسبی و به معنای «منسوب به زمان شام» نیز هست که به تاریکی زندگی شاعر به
به زمان شام» نیز هست که به تاریکی زندگی شاعر به دلیل نابینا بودن او اشاره دارد. سبک شعری. اشعار شامی مملو از صنایع ادبی بدیع است. همچنین از نظر قواعد دستور زبان نیز در خور تحسین است و مسائل ظریف صرفی و نحوی در اشعار او به وفور به چشم می‌خورد. آثار. تاکنون سه تصحیح از اشعار شامی کرمانشاهی انجام شده و با مشخصات زیر به چاپ رسیده‌است: ترجمۀ آثار. بخشی از اشعار شامی به زبان فارسی ترجمه شده‌است: اقتباس از آثار. بر اساس شعر بلند کرانشینی از شامی کرماشانی فیلمی به نام کرانشینی به کارگردانی غلامحسین لطفی در صدا و
نام کرانشینی به کارگردانی غلامحسین لطفی در صدا و سیمای مرکز کرمانشاه ساخته شده‌است. این فیلم در اولین ج‍ش‍ن‍وارۀ ب‍ی‍ن‌ال‍م‍ل‍ل‍ی‌ وی‍دئو و ف‍ی‍ل‍م‌ س‍وره‌ که در دی ۱۳۷۲ در اصفهان برگزار شد مقام اول را کسب کرد و از شبکۀ سوم سیمای جمهوری اسلامی ایران نیز با زیرنویس فارسی پخش شد.
جاجَرم، شهری در استان خراسان شمالی و مرکز شهرستان جاجرم است. جاجرم در فاصله ۱۷۵ کیلومتری از بجنورد قرار دارد. شهر جاجرم یکی از مهمترین شهر این خطه از ۴۰۰ سال پیش تا گذشته‌های دور بوده است. پیشینه. شهر جاجرم، مرکز ولایت قدیم جاجرم، به عنوان یکی از ولایت‌های دوازده‌گانه ربع نیشابور (خراسان غربی)، شناخته می‌شود و به گفته یاقوت حموی، سرزمینی است که در ناحیه میان نیشابور و جوین و جرجان قرار گرفته است. ولایت جاجرم قدیم، دارای شهری به همین نام است که در مسیر راه جرجان قرار گرفته؛ یاقوت حموی آن را با تعبیر «شهر
جرجان قرار گرفته؛ یاقوت حموی آن را با تعبیر «شهر زیبا» یاد می‌نماید و محمد مقدسی، شهر جاجرم را شهری بزرگ با بارو و مسجد جامعی زیبا توصیف کرده است. شهر قدیمی جاجرم، در مسیر جاده کهن فلات مرکزی ایران-خراسان قرار گرفته که ظاهراً از شاخه‌های جاده ابریشم به‌شمار می‌آمد و چنان‌که در فرهنگ انجمن‌آرای ناصری آمده است ظاهراً نام نخستین آن، «جای گرم» بوده است. مردم‌شناسی. اهالی آن از طوایف متعددی تشکیل شده‌اند. صالحی‌ها تیره‌هایی از محولاتی‌ها هستند که در زمان آقا محمد خان قاجار به اینجا کوچ کرده‌اند. مقصودی‌ها و
محمد خان قاجار به اینجا کوچ کرده‌اند. مقصودی‌ها و رمضانلوها دو طایفه بزرگ و قدیمی جاجرم هستند که برطبق اسناد تاریخی در زمان نادرشاه از استرآباد به جاجرم مهاجرت کردند. گنجه‌ای‌ها یا همان نایب‌ها «گرایلی» یکی از بزرگترین طوایف جاجرم هستند که به تبعیت از بزرگِ طایفه‌ی خود حاج دوست محمد توسط نادر شاه از منطقه گنجه و قره باغ به جاجرم کوچ اجباری داده شدند. این طایفه بعدها به دلیل به دست گرفتن مناصب حکومتی مثل نایب الحکومه‌ی جاجرم به نایب‌ها معروف شدند. طایفه ادهم (دهقانها_دوقونا) یکی بزرگترین طایفه‌های جاجرم
(دهقانها_دوقونا) یکی بزرگترین طایفه‌های جاجرم می‌باشند که متشکل از طوایف محمودی ،ادهمی ،خواجه ، بشارتی، طالبی، بهرامی، قانع و چند فامیل دیگر میباشد و شغل اجدادی آنها نیز کشاورزی بوده است. سادات طایفه بزرگ شیخ الاسلامی یکی از قدیمی‌ترین و بزرگترین طایفه‌های جاجرم می‌باشند که متشکل از فامیلهای شیخ الاسلامی ، اسلامی ، سیدی ، صداقت ، رضائیان و چندین فامیل دیگر می‌باشد ، شغل اجداد این طایفه تجارت ، مکتبداری ، دامداری و کشاورزی بوده است ازبکها از خوارزم و شاکری‌ها نیز از بخارا به این منطقه آمده‌اند.
پارک ملی و منطقه حفاظت‌شده تنگ صیاد شامل دو پهنه حفاظتی پارک ملی و منطقه حفاظت‌شده است که در مجاورت فرخشهر و دستگرد امامزاده در شهرستان فرخ‌شهر از توابع استان چهارمحال و بختیاری قرار دارد. این منطقه دارای مساحتی به وسعت حدود ۲۷هزار هکتار می‌باشد که حدود ۲۱٬۶۰۰ هکتار آن منطقهٔ حفاظت‌شده و ۵٬۴۰۰ هکتار آن پارک ملی است. تنگ صیاد بر اساس ثبت جهانی، سیزدهمین ذخیره‌گاه زیست‌کره یونسکو می‌باشد. تنگ صیاد به‌واسطه دارا بودن تعداد زیادی تپه‌ماهور، زیستگاه مناسبی برای گونه قوچ و میش وحشی است. کوهستان‌های جنوبی منطقه
گونه قوچ و میش وحشی است. کوهستان‌های جنوبی منطقه دارای صخره‌های سخت‌گذر است که زیستگاه پلنگ، آهو و قوچ با جمعیتی قابل توجه است. تاریخچه. منطقه تنگ صیاد، ناحیه کوهستانی با وسعت حدود ۲۷ هزار هکتار در استان چهارمحال وبختیاری و در شهرستان فرخشهر واقع شده است. این منطقه در سال ۱۳۴۹ از طرف شورای‌عالی شکاربانی و نظارت بر صید به عنوان منطقه شکار و تیراندازی ممنوع اعلام شد و در سال ۱۳۵۲ با تصویب شورای‌عالی محیط زیست به عنوان منطقه حفاظت شده اعلام و در سال ۱۳۷۴ نیز حدود ۵ هزار و ۴۰۰ هکتار از قسمت میانی آن تبدیل به
حدود ۵ هزار و ۴۰۰ هکتار از قسمت میانی آن تبدیل به پارک ملی شد. به این ترتیب تنگ صیاد شامل پارک ملی، در قسمت میانی و منطقه حفاظت‌شده در پیرامون آن است. در ۱۹ خرداد ماه ۱۳۹۴ بخشی از این منطقه با عنوان ذخیره‌گاه زیست‌کره تنگ صیاد و سبزکوه به فهرست ذخیره‌گاه‌های زیست‌کره یونسکو افزوده شد. ویژگی‌ها. تنگ صیاد در موقعیت جغرافیائی ۵۰ درجه و ۵۹ دقیقه تا ۵۱ درجه و ۹ دقیقه طول شرقی و ۳۲ درجه و ۳ دقیقه تا ۳۲ درجه و ۱۷ دقیقه عرض شمالی واقع شده است. از نظر آب‌وهوایی به سه اقلیمِ خشک و سرد، نیمه خشک و سرد، و نیمه‌مرطوب و
اقلیمِ خشک و سرد، نیمه خشک و سرد، و نیمه‌مرطوب و سرد تقسیم می‌شود. از دیگر جانوران منطقه می‌توان گرگ، روباه، شغال، کفتار راه راه و پرندگانی همچون کبک دری، کبک چیل، تیهو و عقاب را نام برد. قله جیلون در شهرستان فرخ‌شهر با ۳ هزار و ۱۴۱ متر ارتفاع از سطح دریا، بلندترین نقطه این منطقه است. پوشش گیاهی: انواع گندمیان، گون، دم اسبیان، کنگر، ریواس، آویشن، بابونه، شاه تره، بارهنگ، رازیانه، خاکشیر، کاسنی، شیرین بیان، بادام کوهی، مو وحشی، انجیر و آلبالوی کوهی. راه دسترسی به پارک ملی. راه دسترسی به پارک ملی در روستای
به پارک ملی. راه دسترسی به پارک ملی در روستای ایرانچه با تابلوی ورود به راه ۲ کیلومتری واضح امکان‌پذیر است.
از دست رفته نمایشنامه‌ای است از اکبر رادی، نوشته به سال ۱۳۳۶، که در زمستان ۱۳۹۷ منتشر شد. متن. این نخستین نمایشنامهٔ رادی است که در سال‌های جوانی نوشته شده. رادی این نمایشنامه را هرگز منتشر نکرد. پس از مرگ نویسنده، نمایشنامه به کوشش بهروز محمودی بختیاری به وسیلهٔ نشر خاموش در تهران منتشر شد.
رساله سؤال و جواب از آثار بهاءالله شارع دین بهائی است. به اعتقاد بهائیان این کتاب نیز مانند دیگر آثار بهاءالله وحی منزل از خداوند بر او بوده‌است. این کتاب شامل ۱۰۷ بند یا سؤال در رابطه با احکام کتاب اقدس است، که توسط زین المقربین پرسیده شده و بهاءالله به آنها پاسخ گفته است. این مجموعه به نحوی متمم کتاب اقدس در دین بهائی نیز به حساب می‌آید.
روستای قِروه Qerva(که قبلاً قِربه تلفظ می‌شده) یکی از روستاهای استان زنجان ایران است. این روستا در شهرستان ابهر (بخش مرکزی، دهستان حومه) و در کیلومتر ۱۵ جاده ترانزیتی «ابهر ـ تاکستان» واقع شده‌است. پیشینه. روستای قدیمی قِروه از جمله روستاهای قدیمی با پیشینه‌ای به قدمت سه هزار ساله‌است، هنوز آثار و بقایای خانه‌هایی که در روی صخره‌ها واقع شده نمایان است، این مطلب را می‌توان وجود آثار تاریخی، واجد ارزش از جمله امامزاده عبدالخیر بن موسی بن جعفر، مسجد جامع قروه و همچنین نوع معماری خاص روستا (معماری صخره‌ای) و پل
همچنین نوع معماری خاص روستا (معماری صخره‌ای) و پل ورودی روستا که منقش به نشان فروهر می‌باشد و دره مروارید (مونجوقلو دره) و آبشار و آسیاب سنگی/آبی که همگی دال بر وجود پیشینه تاریخی و قدمت زیاد منطقه در دوران خاص تاریخی است. منابع اقتصادی. منبع درآمد اصلی روستائیان از طریق کشاورزی – دامداری و باغداری می‌باشد. محصولات کشاورزی شامل انگور- گردو- بادام- گوجه فرنگی- غلات سطح زیر کشت آبی- ۱۲ هکتار و دیم ۴۸۰ و آبی دیم ۲۰۰ هکتار می‌باشد. این روستا از طرف شمال بخاطر دسترسی به جاده آسفالت ابهر و تاکستان رشد بیشتری
دسترسی به جاده آسفالت ابهر و تاکستان رشد بیشتری داشته‌است. زبان. اهالی این روستا به زبان ترکی آذربایجانی سخن می‌گویند. جمعیت. این روستا حدود 2686 نفر(طبق سر شماری 1395) جمعیت دارد.
عید رضوان مهم‌ترین عید بهائیت به‌شمار می‌رود. این عید را عید گل نیز می‌گویند. ایام عید رضوان از سی و دو روز پس از نوروز شروع و به‌مدت ۱۲ روز ادامه دارد. روز اول این عید در تقویم بهائی مطابق ۱۳ ماه جلال، در تقویم میلادی معمولاً حدود ۲۰ آوریل و در تقویم شمسی حدود اول اردیبهشت ماه است. این ایام مصادف با ورود حسینعلی نوری، مؤسس بهائیت، به باغ نجیب‌پاشا در حومه شهر بغداد در اردیبهشت ۱۲۴۲ شمسی است. این باغ بعدها در بین بهائیان به باغ رضوان شهرت یافت. در این مکان بود که حسینعلی صراحتاً به بابیان حاضر اعلان کرد که
که حسینعلی صراحتاً به بابیان حاضر اعلان کرد که او پیام‌آور الهی و همان موعودی است که علی‌محمد شیرازی به آمدنش وعده داده بود. حسینعلی مدت ۱۲ روز در این باغ توقف کرد و سپس به سوی استانبول، که محل تبعید بعدی وی بود، حرکت نمود. به مناسبت «اظهار امر» وی، هر سال این ۱۲ روز که به گفته شوقی افندی اعظم و اقدسِ اعیاد بهائی است، جشن گرفته می‌شوند. تاریخچه. پیش از عزیمت حسینعلی به قُسطَنطَنیِه، بسیاری از دوستان و آشنایان برای دیدن وی آمده بودند. او برای اینکه خانواده‌اش به‌راحتی فرصت تدارک این سفر را داشته باشند و در
به‌راحتی فرصت تدارک این سفر را داشته باشند و در عین حال بتواند همه مهمانان را بپذیرد، تصمیم گرفت از بغداد به باغ نجیب‌پاشا واقع در آنسوی رود دجله برود و در آنجا اقامت کند. در دوم اردیبهشت ۱۲۴۲ شمسی، به همراه پسرانش عباس افندی، میرزا مهدی، میرزا محمدعلی، و منشی خود میرزا آقا جان و برخی افراد دیگر وارد باغ شد و به‌مدت دوازده روز در آنجا اقامت نمود.حسینعلی پس از ورود به باغ نجیب‌پاشا (نجیبیه)، خود را برای اولین بار به عنوان مَن یُظهِرُهُ الله، موعود کتاب بیان و نیز موعود همه ادیان به گروه کوچکی از خانواده و
و نیز موعود همه ادیان به گروه کوچکی از خانواده و دوستان خود معرفی نمود. اظهار امر جدید. اگرچه برخی از بابیان به واسطه سخنان و اظهارات حسینعلی در ماه‌های اخیر اقامت در بغداد به این واقعیت پی برده بودند که وی مدعی مقام موعود آیین بابی است، به نظر می‌رسد اکثر بابیان تا چند سال بعد، یعنی تا دوران اقامت او در اِدِرنِه، از این ادعا بی‌اطلاع بودند. علاوه بر این، در روز اول اقامت در این باغ، حسینعلی سه اعلامیه دیگر نیز به همراهان رساند: این اظهارات در متنی که سال‌ها بعد از ۱۲۴۲ شمسی (۱۸۶۳ میلادی) نوشته شده، یافت
بعد از ۱۲۴۲ شمسی (۱۸۶۳ میلادی) نوشته شده، یافت می‌شوند و در مجموعه «ایام یادآوری» (بخش ۹) گنجانده شده‌اند. نادر سعیدی اظهار می‌دارد که این سه اصل در کتاب اقدس تأیید، تفسیر و نهادینه شده‌اند. در مدت یازده روز بعد، حسینعلی مهمانان بسیاری از جمله والی بغداد را پذیرفت. خانواده نوری تا ۱۰ اردیبهشت (روز نهم اقامت در باغ نجیب پاشا) نتوانستند به وی بپیوندند، زیرا طغیان رود دجله سفر به باغ را دشوار کرده بود. در روز دوازدهم اقامت در باغ، نوری و خانواده‌اش آنجا را ترک کردند و سفر خود را به سوی قُسطَنطَنیِه آغاز
ترک کردند و سفر خود را به سوی قُسطَنطَنیِه آغاز نمودند. جشن عید رضوان. در کتاب اقدس، حسینعلی عید رضوان را به عنوان یکی از دو «عید اعظم» نامیده‌است. عید اعظم دیگر، روز اظهار امر علی‌محمد است که به همان میزان اهمیت دارد. نوری روزهای اول، نهم و دوازدهم را جزء روزهای مقدس تعیین نموده که به ترتیب مصادف با ورودش به باغ رضوان، ورود خانواده وی، و عزیمت او و همراهانش از باغ به سوی قُسطَنطَنیِه می‌باشند. بهائیت کسب‌و‌کار در سه روز مذکور را مجاز نمی‌داند و بهائیان معمولاً این روزها را با گردهمایی در جوامع خود و
معمولاً این روزها را با گردهمایی در جوامع خود و برگزاری برنامه‌هایی مانند نیایش و یادآوری آن ایام، جشن می‌گیرند. حسینعلی از روز اول با عنوان «پرسُرورترین» روزها یاد می‌کند و باغ رضوان را محلی توصیف می‌نماید که «شکوه و عظمت نام او که رحمان و رحیم است، بر کل آفرینش تابید». این عید به دلیل اعلان خصوصی نوری به تعدادی از پیروان مبنی بر اینکه وی همان موعودی است که علی‌محمد به عنوان «مَن یُظهِرُهُ الله» بشارت داده بود و نیز به عنوان «تجلی خداوند در این عصر»، برای بهائیان اهمیت ویژه‌ای دارد. بدین ترتیب، این نقطه
بهائیان اهمیت ویژه‌ای دارد. بدین ترتیب، این نقطه شروع دین بهائی و تمایز آن از بابیه محسوب می‌شود. انتخابات بهائی. دوران دوازده‌روزه رضوان همچنین زمان برگزاری انتخابات سالانه محافل روحانی محلی و ملی در جوامع بهائی است. افزون بر این، هر پنج سال یک‌بار، انتخابات بیت‌العدل اعظم نیز همزمان با عید رضوان انجام می‌شود. این انتخابات به شیوه مشورتی و بدون نامزدی یا تبلیغات برگزار می‌شود و شرکت‌کنندگان با دعا و تأمل به انتخاب افرادی می‌پردازند که از نظر صلاحیت اخلاقی و توانایی‌های مدیریتی شایسته باشند. پیام رضوان. هر
توانایی‌های مدیریتی شایسته باشند. پیام رضوان. هر ساله، بیت العدل اعظم به مناسبت عید رضوان پیامی با عنوان «پیام رضوان» خطاب به جامعه جهانی بهائی صادر می‌کند. محتوای این پیام‌ها معمولاً شامل موارد ذیل است: این پیام‌ها به تمام محافل روحانی ملی ارسال شده و در اجتماعات بهائی قرائت می‌شود. نمونه‌ای از پیام‌های رضوان در ادامه آورده شده است: «کدام آموزه‌ای به جز اصل یگانگی نوع بشر، نازله از قلم حضرت بهاءالله، می‌تواند بینشی آنچنان وسیع و جهان‌شُمول به عالم انسانی ارائه دهد که تمامی عناصر گوناگونش را متّحد سازد؟ از
دهد که تمامی عناصر گوناگونش را متّحد سازد؟ از چه راهی به جز عملی نمودن آن بینش در قالب نظمی مبتنی بر وحدت در کثرت، می‌توان شکاف‌ها و نفاق‌های اجتماعی را برطرف نمود؟ چه کسان دیگری می‌توانند مایه و جوهری باشند که توسّط آن، مردم جهان بتوانند شیوه جدیدی برای زیستن و مسیری به سوی صلح پایدار بیابند؟ پس به همگان برای تشریک مساعی و خدمتِ مشترک و یادگیریِ جمعی، دست دوستی ارائه نمایید و مُتَفِقاً به پیش روید. به خوبی واقفیم که با آگاهی جوانان از بینش حضرت بهاءالله و مشارکت فعّال آنان در اجرای نقشه چه شوق و شور و
و مشارکت فعّال آنان در اجرای نقشه چه شوق و شور و قوّتی در هر جامعه ایجاد می‌گردد. جوانان بهائی باید با دوستی و محبّت فراوان، و شجاعت و توکّل کامل بپا خیزند و همسالان خود را از شرکت در این خدمت بهره‌مند سازند. جمیع باید به جوش آیند ولی جوانان باید به پرواز آیند». متون مرتبط. مؤسس بهائیت در طول حیات خویش چندین اثر مکتوب به مناسبت عید رضوان نوشت، که مهم‌ترین آنها عبارتند از: این آثار به همراه چندین متن دیگر در مجموعه‌ای تحت عنوان «روزهای یادآوری» گردآوری و منتشر شده‌اند.
پامچالیان نام یک تیره از راسته خلنگ‌سانان هستند.
خانات خیوه (به ازبکی: "Xiva Xonligi") حاکمیتی در آسیای میانه بود که در بین سال‌های ۱۵۱۵ تا ۱۹۲۰ میلادی در منطقهٔ خوارزم در جنوب دریاچه آرال برپا بود. پایتخت این خانات، شهر خیوه در ازبکستان کنونی بود. خانات خیوه به همراه خانات بخارا و خانات خوقند (خجند) یکی از سه خانات ازبک به‌شمار می‌رفت که در دورهٔ زمانی پس از امپراتوری تیموری تا پیش از تصرف آسیای میانه توسط امپراتوری روسیه در اواخر سدهٔ نوزدهم میلادی بر آسیای میانه حکومت می‌کردند. فرمانروایان این خانات، از دودمان قاآن‌قیرات‌ها بودند که شاخه‌ای از
از دودمان قاآن‌قیرات‌ها بودند که شاخه‌ای از فرمانروایان آستراخان و از تبار خاندان چنگیزخان به‌شمار می‌آمدند که نسب پدری آن‌ها به شیبان خان بنیان‌گذار دودمان شیبانیان در آسیای میانه و نسل پنجم جوچی پسر اول چنگیزخان می‌رسید. با فتح این منطقه توسط ارتش روسیه در سال ۱۸۷۳م، خیوه تحت‌الحمایه روسیه شد و در سال ۱۹۲۰م این خانات ملغی شده و به‌جای آن جمهوری شوروی خلق خوارزم تأسیس شد. این منطقه در سال ۱۹۲۴ میلادی به‌طور رسمی بخشی از شوروی شد و امروزه بخش عمدهٔ آن در جمهوری خودمختار قره‌قالپاقستان و استان خوارزم در
جمهوری خودمختار قره‌قالپاقستان و استان خوارزم در ازبکستان کنونی و شمال ترکمنستان کنونی قرار دارد. اهالی خیوه ترکیبی از ازبک‌ها، ترکمن‌ها، قره‌قالپاق‌ها، قزاق‌ها و تاجیک‌ها بودند. خانات خیوه در دوران اوج قدرت خود بر مناطق قزاق‌نشین در بخش‌های غربی قزاقستان کنونی و بخش‌های شرقی ترکمنستان کنونی در سواحل دریای خزر نیز حکومت می‌کردند. جمعیت خیوه در سال ۱۲۸۲ ه‍.ق حدود ۷۰۰ هزار نفر برآورد شده بود که ۴۰۰ هزار ازبک و ۳۰۰ هزار ترکمن بودند. روند سقوط. در آغاز دهه دوم از قرن بیستم (۱۹۱۱)، خانات خیوه با تحولات عمیقی