payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دارند که نماینگر ارتباط آن با یک زخم باز است؛ هیچ نشانه ای از درمان مشاهده نشده‌است. هیچ شرحی از چگونگی مرگ توت عنخ آمن وجود ندارد؛ این موضوع در منظره‌ها و مطالعات قابل توجهی مورد بحث قرار گرفته‌است. در X-ray سال ۱۹۶۸ دو قطعه استخوان درون جمجمه دیده شد و نظریه کشته شدن بر اثر ضربه به سر را مطرح کرد . نتایج CT scan و x-ray بعدی نظریه را رد کردند. قطعات استخوان داخل جمجمه در اثر باز کردن مومیایی ایجاد شده بودند زیرا آنها سست بودندو به رزین مومیایی نچسبیده بودند. هیچ نشانه ای از نازک شدن استخوان یا کلسیفای
هیچ نشانه ای از نازک شدن استخوان یا کلسیفای شدن غشاها برای اثبات ضربه به سر مشاهده نشد. در ۲۰۱۳ بر اساس الگو ی جراحت‌ها و این نکته که دیواره قفسه سینه و نبود دنده‌ها مطرح شد که پادشاه جوان در اثر یک حادثه ارابه کشته شده‌است. هر چند به نظر نمی‌رسد نبود دنده‌ها بر اثر حادثه ای در زمان مرگ باشد؛ عکس‌های گرفته شده در انتهای حفاری کارتر سال ۱۹۲۶ سینهٔ پادشاه را سالم در حالی که هنوز یک گردن بند (طوق) مهره دار با انتهای شاهین بر گردن دارد نشان می‌دهد. وجود نداشتن قفسه سینه و طوق در x-ray سال ۱۹۶۸ مشاهده و بعدها
قفسه سینه و طوق در x-ray سال ۱۹۶۸ مشاهده و بعدها در Ct scan تأیید شد. محتمل است که دیواره قفسه سینه هنگام سرقت طوق مهره دار توسط سارقان جدا شده باشد. در نهایت مشخص شد که مرگ او احتمالاً در اثر ترکیبی از بیماری‌های مختلف و تضعیف کننده، شکستگی پا (احتمالاً در نتیجه سقوط کردن) و مالاریای شدید اتفاق افتاده‌است. مرگ پادشاه. توت‌عنخ‌آمون در ۱۹ سالگی، در حوالی ماه ژانویه بی آن که جانشینی از خود برجای بگذارد می‌میرد. مرگ او برای مصریان غیرمنتظره است و مقبرهٔ وی هنوز تکمیل نشده‌است؛ بنابراین تابوت وی را در مقبره‌ای
تکمیل نشده‌است؛ بنابراین تابوت وی را در مقبره‌ای دیگر قرار می‌دهند که نسبتاً ساده است. احتمال می‌رود که این آرامگاه برای آیه ساخته شده بوده باشد، که با وجود سن بالایش پس از توت‌عنخ‌آمون بر تخت می‌نشیند. علت مرگ توت‌عنخ‌آمون امروزه معمایی است که هنوز حل نشده‌است. متخصصینی که پس از کشف آرامگاه توسط هاوارد کارتر و لرد کارناروون مومیایی را مطالعه کردند متوجه هیچ‌گونه آسیب‌دیدگی بر روی بدن نشدند و این نظریهٔ هرگونه مرگ اتفاقی یا خشونت‌آمیزی را دور می‌کند؛ ولی برخی جراحت کوچکی را در نزدیکی گوش چپ کشف کردند که
برخی جراحت کوچکی را در نزدیکی گوش چپ کشف کردند که می‌تواند نشان دهندهٔ این باشد که فرعون جوان دچار خونریزی مغزی شده‌است. مرگ توت‌عنخ‌آمون پایان دودمانی است که با اهمسه یکم شروع شد. این فرعون جانشینی از خود برجای نمی‌گذارد. البته مومیایی دو دختر سقط شده در مقبرهٔ او پیدا شده‌است که گمان می‌رود فرزند او و عنخ‌اسن‌آمون باشند . همچنین به نظر می‌رسد عنخ‌اسن‌آمون از پادشاه هیتیها درخواست فرستادن پسری کرده‌است تا بر تخت مصر بنشیند، ولی این فرستاده هیچگاه به آب‌های نیل نمی‌رسد. احتمال می رود که عنخ‌اسن‌آمون پس از
نیل نمی‌رسد. احتمال می رود که عنخ‌اسن‌آمون پس از مرگ همسرش با آیه، وزیر و جانشین توت‌عنخ‌آمون ازدواج کرده باشد؛ ولی در مورد او هیچ چیز معلوم نیست، زیرا پس از مرگ همسرش هیچ اثری از او باقی نمانده‌است. گنجینه توت‌عنخ‌آمون. توت‌عنخ‌آمون در مقایسه با دیگر فرعون‌های بزرگ تاریخ مصر ثروت عظیمی ندارد، ولی آنچه "گنج" او را از سایرین تمایز داده‌است اثاث قبر در مقبرهٔ دست نخورده‌اش است که در تمامی این سال‌ها از هر دزدی به دور مانده‌است؛ و این در حالی است که آرامگاه‌های فراعنهٔ بزرگ هزاران بار در طول تاریخ مورد
فراعنهٔ بزرگ هزاران بار در طول تاریخ مورد دست‌برد دزدان قرار گرفته‌است. البته به نظر می‌رسد که مقبرهٔ این فرعون جوان دو بار بلافاصله پس از مرگش دچار دزدی مختصر شده‌است. اما این دزدان در مقبره بی‌نظمی از خود برجای نگذاشته‌اند و ظاهراً به دنبال وسایل کوچک فلزی و سبک بوده‌اند. آنچه آرامگاه توت‌عنخ‌آمون را از دست‌برد نجات داد ورودی کوچک و پنهان شده در زیر سنگ‌ها بود که در طول همهٔ این سال‌ها جلب توجه نکرد. به‌علاوه، توت‌عنخ‌آمون دورهٔ حکومت کوتاه و بی غوغایی داشت و گنجینهٔ او عظیم نبود؛ به همین دلیل پس از مدت
و گنجینهٔ او عظیم نبود؛ به همین دلیل پس از مدت کوتاهی به فراموشی سپرده شد. چهارمین تابوت توت‌عنخ‌آمون به تنهایی از ۱۱۰۰ کیلوگرم طلای خالص ساخته شده بود. در یکی از اتاق‌های مقبرهٔ او حدود ۶۵۰ وسیله (جام، کوزه، مجسمه، تخت، گنجه، ...) پیدا شد که تعدادی از آن‌ها با طلا و سنگ‌های گران‌قیمت تزیین شده بودند. در این اتاق همچنین یادگارهای وی از دوران کودکی قرار داشتند: اسباب‌بازی‌های ارزشمند، پر، میز و صندلی‌های کوچک، ... در همان اتاق تخت‌هایی روان با سرهای گاو، شیر، اسب آبی و تمساح، تخت پادشاهی فرعون، لباس‌هایی از
اسب آبی و تمساح، تخت پادشاهی فرعون، لباس‌هایی از پوست پلنگ، گنجه‌هایی از عاج و جواهرات پیدا شد. از ارزشمندترین اشیاء در این اتاق می‌توان به مجسمه‌هایی از طلای خالص و درشکهٔ شکار فرعون اشاره کرد. در جمع بیش از ۳۵۰۰ شیٔ از آرامگاه توت‌عنخ‌آمون جمع‌آوری شد. چنین شکوهی پرسشی را به دنبال خواهد داشت که : آرامگاه‌های کاملاً غارت شدهٔ فراعنهٔ بزرگ چه چیزهایی را می‌توانست دربرداشته باشد، وقتی که مقبرهٔ کوچک فرعونی ساده که ۱۰ سال بیش‌تر حکومت نکرده بود (آن نیز در سنین کودکی و نوجوانی) چنین شکوهمند بنماید ؟ انتقام
کودکی و نوجوانی) چنین شکوهمند بنماید ؟ انتقام فرعون. مرگ ناگهانی لرد کارناروون، مسئول جستجو در مقبرهٔ توت‌عنخ‌آمون باعث شایعه‌ای شد که مدت‌ها در بسیاری رسانه‌های سراسر جهان با گرمی دنبال شد. جملهٔ معروفی که بر روی در ورودی مقبرهٔ فرعون نوشته شده بود («مرگ هر کسی را که خواب فرعون را به هم بزند دربر خواهد گرفت.»)، باعث شد که مردم از طلسمی حرف بزنند که تمامی افرادی را که در کشف آرامگاه توت‌عنخ‌آمون دست داشتند از بین می‌برد. شایعهٔ این که لرد کارناروون به دلیل نیش عقرب، حیوانی مقدس در مصر باستان، مرده‌است در
نیش عقرب، حیوانی مقدس در مصر باستان، مرده‌است در سراسر مصر پیچید، در حالی که او به دلیل عفونت پس از نیش نوعی پشه جان داده بود. آنچه باعث دنباله‌دار شدن ماجرا شد مرگ‌های ناگهانی دیگری بود که پس از این حادثه اتفاق افتاد: در مجموع، ۲۷ کارشناس و دانشمند در مدت کوتاهی از بین رفتند؛ و این باعث شایعهٔ "انتقام توت‌عنخ‌آمون" شد. آنچه بسیاری از مردم را حیرت‌زده ساخت این بود که هاوارد کارتر ، کاشف اصلی آرامگاه، سالم به انگلستان بازگشت. بازسازی چهره. بازسازی چهره فرعون توت عنخ آمن در سال ۲۰۰۵ توسط شورای عالی آثار
توت عنخ آمن در سال ۲۰۰۵ توسط شورای عالی آثار باستانی مصر و نشنال جیوگرافیک انجام شد. سه تیم مجزا (مصری، فرانسوی و آمریکایی) به‌طور مجزا فعالیت خود را آغاز کردند. در حالی که تیم مصری و فرانسوی از هویت چهره با خبر بودند گروه آمریکایی کاملاً ناآگاه بودند. چهره‌های باز سازی شده سه گروه بسیار شبیه به هم بودند اما در نهایت چهرهٔ گروه فرانسوی با سیلیکون مدل‌سازی شد. مجله نشنال جیوگرافیک در شماره ماه ژوئن سال ۲۰۰۵ تصویری از چهرهٔ فرعون با تیتر شاه توت را بر روی جلد مجله منتشر کرد که چهره بازسازی شدهٔ او را که با
مجله منتشر کرد که چهره بازسازی شدهٔ او را که با اسکن‌های لیزری و سی‌تی اسکن که به کمک نرم‌افزارهای رایانه ای مدلسازی شده بود نمایش می‌داد. در کتاب سینوهه. در کتاب سینوهه از زبان وی نوشته شده‌است که توت‌عنخ‌آمون داماد کوچک آخناتون بوده‌است و پس از آنکه آخناتون به دست سینوهه و آمی(آیی) و هورمهب با جام زهر کشته می‌شود، اسمنخ کارع داماد نخست آخناتون به تخت می‌نشیند و پس از کشته شدن او توت‌عنخ‌آمون فرعون مصر می‌شود و پس از مرگش آیی تاج‌گذاری می‌کند. همچنین در کتاب سینوهه آورده شده‌است که اسمنخ کارع به صورت نه
سینوهه آورده شده‌است که اسمنخ کارع به صورت نه چندان اتفاقی طعمهٔ تمساح‌های نیل می‌شود در هنگام ماهیگیری و توت‌عنخ‌آمون پس از او فرعون می‌شود در حالی که کودکی خردسال بوده‌است. در کتاب سینوهه نیز مرگ توت‌عنخ‌آمون مرموز و ناشناخته معرفی می‌شود.
اِسمِنخ‌کارع (معنا: روان رع نیرومند است) (پادشاهی:۱۳۳۴-۱۳۳۳ (پیش از میلاد))فرعون مصر باستان و جانشین اخناتون بود. او تنها یک سال به تنهایی فرمانروا بود و پس از آن توت‌انخ‌آمون به جانشینی‌اش رسید. در ۱۹۰۷ تئودور دیویس و آرتور وایگال پیکر مومیایی‌شده‌ای را در دره پادشاهان یافتند که گمان برده می‌شود از آن اسمنخ‌کارع باشد.
بنیامین ذئب (تئودور) هرتسل (۲ مه ۱۸۶۰ – ۳ ژوئیه ۱۹۰۴) روزنامه‌نگار، فعال سیاسی و نویسنده یهودی‌الاصل اتریشی که جنبش سیاسی صهیونیسم را پایه نهاد. تولد و خانواده. تئودور هرتسل روزنامه‌نگار، وکیل، نویسنده، نمایشنامه‌نویس و فعال سیاسی یهودی اتریشی-مجارستانی بود که پدر صهیونیسم سیاسی مدرن محسوب می‌شد. هرتسل سازمان صهیونیستی را تشکیل داد و برای تشکیل یک کشور یهودی، مهاجرت یهودیان به فلسطین را ترویج کرد. به دلیل فعالیت‌های صهیونیستی او، در عبری به عنوان «حوزه هامدینا» (חוֹזֵה הַמְדִינָה)، به معنای «آینده‌نگر دولت»
(חוֹזֵה הַמְדִינָה)، به معنای «آینده‌نگر دولت» شناخته می‌شود. او به‌طور خاص در اعلامیه استقلال اسرائیل ذکر شده و به‌طور رسمی به عنوان «پدر معنوی کشور یهود» از او یاد می‌شود. هرتسل درشهر پست، مملکت مجارستان، در یک خانواده یهودی مترقی ثروتمند متولد شد. پس از یک دوره کوتاه فعالیت حقوقی در وین، به عنوان خبرنگار روزنامه وینی نویه فرایه پرسه در پاریس مشغول به کار شد. با مواجهه با رویدادهای ضدیهودی در وین، به این نتیجه رسید که احساسات ضدیهودی، ادغام یهودیان را غیرممکن می‌سازد و تنها راه‌حل برای یهودیان، تأسیس یک
می‌سازد و تنها راه‌حل برای یهودیان، تأسیس یک کشور یهودی است. در سال ۱۸۹۶، هرتسل جزوه‌ای با عنوان «دولت یهود» را منتشر کرد که در آن چشم‌اندازهای خود از یک سرزمین یهودی را شرح داد. ایده‌های او توجه بین‌المللی را به خود جلب کرد و به سرعت هرتسل را به یک چهره برجسته در جهان یهود تبدیل کرد. در سال ۱۸۹۷، هرتسل نخستین کنگره صهیونیستی را در بازل، سوئیس برگزار کرد و به عنوان رئیس سازمان صهیونیستی انتخاب شد. او یک سری ابتکارات دیپلماتیک را برای جلب حمایت از یک دولت یهودی آغاز کرد، اما درخواست‌هایش از امپراتور آلمان
آغاز کرد، اما درخواست‌هایش از امپراتور آلمان ویلهلم دوم و سلطان عثمانی عبدالحمید دوم ناموفق بود. در ششمین کنگره صهیونیستی در سال ۱۹۰۳، هرتسل طرح اوگاندا را ارائه کرد که توسط وزیر مستعمرات، جوزف چمبرلین، به نمایندگی از دولت بریتانیا تأیید شده بود. این پیشنهاد که به دنبال ایجاد یک پناهگاه موقت برای یهودیان در شرق آفریقای بریتانیا پس از کشتار کیشینف بود، با مخالفت شدید مواجه شد و در نهایت رد شد. هرتسل در سال ۱۹۰۴ در سن ۴۴ سالگی بر اثر بیماری قلبی درگذشت و در وین به خاک سپرده شد. در سال ۱۹۴۹، بقایای جسد او به
به خاک سپرده شد. در سال ۱۹۴۹، بقایای جسد او به اسرائیل منتقل شد و در تپه هرتسل دوباره به خاک سپرده شد. دوران کودکی و نوجوانی. تئودور هرتسل در خیابان دوهانی اوتسا (تبکگاسه به زبان آلمانی)، خیابانی در محله یهودی‌نشین شهر پست (اکنون بخشی از شرقی بوداپست)، کشور مجارستان به دنیا آمد. او فرزند دوم ژانت و یاکوب هرتسل بود، که یهودیان آلمانی‌زبان که کلا در جامعه مجرستانی جذب شده بودند. هرتسل اظهار داشت که او از تبار هر دو یهودی اشکنازی و سفاردی بود، عمدتاً از طریق خط پدری و به میزان کمتری از طریق خط مادری، اما هیچ
پدری و به میزان کمتری از طریق خط مادری، اما هیچ مدرکی برای ادعای‌تبار سفاردی وجود ندارد. خانواده پدری او در سال ۱۷۳۹ از زیمنی (امروزه زِمون، صربستان) به بوهمیا مهاجرت کرده بودند، جایی که مجبور شدند نام خانوادگی خود، لئبل (از عبری «لِو»، به معنای قلب) را به هرتسل (کوچک‌شده کلمه آلمانی «هرتس»، به معنای قلب کوچک) تغییر دهند. پدر هرتسل، یاکوب (۱۸۳۶–۱۹۰۲) یک تاجر بسیار موفق بود. او یک خواهر به نام پائولین داشت که یک سال از او بزرگتر بود؛ او در ۷ فوریه ۱۸۷۸ بر اثر تیفوس درگذشت. تئودور با خانواده‌اش در خانه‌ای در
تیفوس درگذشت. تئودور با خانواده‌اش در خانه‌ای در کنار کنیسه خیابان دوهانی (که قبلاً به عنوان کنیسه تاباکگاسه شناخته می‌شد) در بل‌واروش، بخش داخلی شهر تاریخی قدیمی پست، در بخش شرقی بوداپست زندگی می‌کرد. در جوانی، هرتسل آرزو داشت که قدم‌های فردیناند دولسپس، سازنده کانال سوئز را دنبال کند، اما در علوم موفق نشد و به جای آن به شعر و علوم انسانی علاقه‌مند شد. این علاقه بعدها به یک حرفه موفق در روزنامه‌نگاری و تلاش کمتر موفقیت‌آمیز در نمایش‌نامه‌نویسی تبدیل شد. به گفته آموس ایلون، در جوانی، هرتسل یک آلمانی‌دوست
گفته آموس ایلون، در جوانی، هرتسل یک آلمانی‌دوست مشتاق بود که آلمانی‌ها را بهترین مردم فرهنگی (Kulturvolk) در اروپای مرکزی می‌دانست و ایده آلمانی Bildung را پذیرفته بود، که به واسطه آن خواندن آثار بزرگ ادبی گوته و شکسپیر می‌توانست به درک زیبایی‌های زندگی و به تبع آن تبدیل شدن به فردی اخلاقی‌تر کمک کند (نظریه Bildung تمایل داشت زیبایی را با خوبی برابر کند). هرتسل معتقد بود که از طریق Bildung، یهودیان مجارستانی مانند خودش می‌توانند «ویژگی‌های شرم‌آور یهودی» ناشی از قرن‌ها فقر و سرکوب را کنار بگذارند و به
ناشی از قرن‌ها فقر و سرکوب را کنار بگذارند و به اروپایی‌های متمدن تبدیل شوند، یک مردم فرهنگی واقعی به سبک آلمانی. در سال ۱۸۷۸، پس از مرگ پائولین، خانواده هرتسل به وین، اتریش-مجارستان نقل مکان کردند و در ناحیه نهم، آلزرگروند ساکن شدند. هرتسل در دانشگاه وین به تحصیل حقوق پرداخت. به عنوان یک دانشجوی جوان حقوق، هرتسل عضو انجمن دانشجویی ملی‌گرا آلمانی بورسِن‌شافت (Burschenschaft) آلبیا شد که شعار آن «افتخار، آزادی، میهن» (Ehre, Freiheit, Vaterland) بود. او بعدها در اعتراض به یهودستیزی این سازمان از عضویت در آن
در اعتراض به یهودستیزی این سازمان از عضویت در آن کناره‌گیری کرد. پس از یک دوره کوتاه در حرفه حقوق در دانشگاه وین و سالزبورگ، هرتسل خود را وقف روزنامه‌نگاری و ادبیات نمود. او به عنوان خبرنگار برای یک روزنامه وینی و همچنین به عنوان خبرنگار ویژه روزنامه "Neue Freie Presse" در پاریس کار کرد و گاهی به لندن و استانبول سفرهای ویژه‌ای انجام می‌داد. او بعدها به عنوان ویراستار ادبی "Neue Freie Presse" مشغول به کار شد و چندین کمدی و نمایشنامه برای تئاتر وین نوشت. آثار اولیه او بر زندگی یهودیان تمرکز نداشتند و بیشتر
اولیه او بر زندگی یهودیان تمرکز نداشتند و بیشتر توصیفی بودند تا سیاسی. روشنفکر و فعال صهیونیست. هرتسل به عنوان خبرنگار پاریس برای "Neue Freie Presse"، ماجرای دریفوس را دنبال کرد، یک رسوایی سیاسی که از سال ۱۸۹۴ تا حل و فصل آن در سال ۱۹۰۶ جمهوری سوم فرانسه را تقسیم کرد. این واقعه به عنوان یک حادثه مشهور ضدیهودی در فرانسه شناخته می‌شود که در آن یک سروان یهودی ارتش فرانسه به نادرستی به جاسوسی برای آلمان محکوم شد. هرتسل شاهد تجمعات گسترده در پاریس پس از محاکمه دریفوس بود. بحث‌هایی پیرامون تأثیر این واقعه بر
دریفوس بود. بحث‌هایی پیرامون تأثیر این واقعه بر هرتسل و تبدیل شدن او به یک صهیونیست وجود دارد. خود هرتسل بیان کرده است که ماجرای دریفوس او را به صهیونیست تبدیل کرد و به ویژه تحت تأثیر شعارهای "مرگ بر یهودیان!" از سوی جمعیت‌ها قرار گرفت. این باور برای مدتی طولانی به‌طور گسترده‌ای پذیرفته شده بود. با این حال، برخی محققان مدرن اکنون بر این باورند که - به دلیل ذکر کم این ماجرا در گزارش‌های اولیه هرتسل و اشاره‌ای که او به فریادهای "مرگ بر خائن!" کرده است - او ممکن است تأثیر این واقعه را برای ایجاد حمایت بیشتر
است تأثیر این واقعه را برای ایجاد حمایت بیشتر از اهداف خود اغراق کرده باشد. ژاک کورنبرگ ادعا می‌کند که تأثیر ماجرای دریفوس یک افسانه بود که هرتسل احساس نمی‌کرد لازم باشد آن را اصلاح کند و همچنین باور داشت که دریفوس گناهکار است. ادعای مدرن دیگری این است که در حالی که هرتسل از یهودی‌ستیزی موجود در جامعه فرانسوی ناراحت بود، او مانند اکثر ناظران معاصر، در ابتدا باور داشت که دریفوس گناهکار است و تنها سال‌ها بعد که این ماجرا به یک موضوع برجسته بین‌المللی تبدیل شده بود، ادعا کرد که از این ماجرا الهام گرفته است.
بود، ادعا کرد که از این ماجرا الهام گرفته است. در واقع، به نظر می‌رسد که ظهور قدرت هوچی عوتم فریب یهودستیز، کارل لوگر در وین در سال ۱۸۹۵ تأثیر بیشتری بر هرتسل داشته است، پیش از آنکه مبارزه حمایت از دریفوس به‌طور کامل شکل بگیرد. در همین زمان بود که هرتسل نمایشنامه‌اش «گتوی جدید» را نوشت که نشان‌دهنده تردید و نبود امنیت و برابری واقعی برای یهودیان مرفه و متمدن در وین است. قهرمان این نمایشنامه یک وکیل یهودی همسان‌شده است که تلاش می‌کند بدون موفقیت از گتوی اجتماعی تحمیل شده بر یهودیان غربی خارج شود. هنری
اجتماعی تحمیل شده بر یهودیان غربی خارج شود. هنری ویکهام استید می‌گوید که ابتدا هرتسل "با شور و علاقه‌مندی فوق‌العاده به گسترش مذهب یهودی-آلمانی "لیبرال" آموزه همپذیری بود. با این حال، هرتسل به دنبال رد ایده‌های اولیه خود دربارهٔ آزادی و همپذیری یهودیان شد و باور داشت که یهودیان باید خود را از اروپا دور کنند. هرتسل به این باور رسید که یهودیستیزی نمی‌تواند شکست داده یا درمان شود، تنها می‌توان از آن دوری کرد، و تنها راه برای اجتناب از آن بنیان‌گذاری یک دولت یهودی است. در ژوئن ۱۸۹۵، او در خاطرات خود نوشت: "در
است. در ژوئن ۱۸۹۵، او در خاطرات خود نوشت: "در پاریس، همانطور که گفته‌ام، به نگرش آزادتری نسبت به ضدیت یهودیستیزی دست یافتم… بیشتر از همه، خالی بودن و بیهودگی تلاش برای "مقابله" با ضدیت یهودیستیزی را تشخیص دادم." ویراستاران هرتسل در روزنامه Neue Freie Presse هیچ انتشاری از فعالیت‌های سیاسی صهیونیستی او را قبول نکردند. هرتسل تحت تداوم روانی قرار گرفت، بین تشنه شدن برای موفقیت ادبی و خواسته برای عمل به عنوان یک شخصیت عمومی. در این دوره، هرتسل شروع به نوشتن رساله‌هایی دربارهٔ یک دولت یهودی کرد. او ادعا کرد که
دربارهٔ یک دولت یهودی کرد. او ادعا کرد که این رساله‌ها منجر به بنیان‌گذاری جنبش صهیونیستی شدند و واقعاً نقش بزرگی در رونق و موفقیت جنبش ایفا کردند. شهادت او پیش مأموریت سلطنتی بریتانیا بیانگر دیدگاه لیبرال عاشقانه‌اش به زندگی به عنوان «مسئله یهود» بود. در اواخر سال ۱۸۹۵، هرتسل کتاب «Der Judenstaat» «در یهودستان» را نوشت که در فوریه ۱۸۹۶ منتشر شد و به سرعت توجه و جدال‌های فوری را به همراه داشت. در این کتاب، او ادعا کرد که مردم یهودی باید اروپا را برای فلسطین، وطن تاریخی خود، ترک کنند. یهودیان قومیت و ملیت
وطن تاریخی خود، ترک کنند. یهودیان قومیت و ملیت داشتند؛ تنها چیزی که از آن‌ها کم‌بود، کشور و دولتی برای خود بود. تنها از طریق یک دولت یهودی می‌توانند از یهودیستیزی اجتناب کرده، فرهنگ خود را به آزادی بیان کنند و به روایت مذهب خود بدون مزاحمت عمل کنند. ایده‌های هرتسل به سرعت در سراسر جهان یهود جا افتاد و توجه بین‌المللی را به خود جلب کرد. حامیان جنبش‌های صهیونیستی موجود، مانند خووی صیون، به سرعت با او همپیوند شدند، اما او نیز مقاومت تندی از طرف اعضای جامعه ارتدکس و افرادی که به یکپارچه‌سازی در جامعه غیر یهودی
و افرادی که به یکپارچه‌سازی در جامعه غیر یهودی علاقه‌مند بودند، روبه‌رو شد. مقاله Mauschel، که فوراً پس از کنگره اول صهیونیستی منتشر شد، تصویری از یهودیانی که ضد صهیونیسم هستند را به عنوان نوعی نامطلوب از یهودیان نشان داد و اغلب به عنوان یهودیستیز شناخته می‌شود. وی در کتاب «دولت یهود» می‌نویسد: «مسئله یهودی همواره در هر جایی که یهودیان به تعداد قابل ملاحظه‌ای زندگی می‌کنند، وجود دارد. در جایی که وجود ندارد، با همراهی مهاجران یهودی به وجود می‌آید. ما به طبیعت خود به آن جاها کشیده می‌شویم که مورد ستم قرار
خود به آن جاها کشیده می‌شویم که مورد ستم قرار نگیریم، و حضور ما در آنجا سبب ظلم و ستم می‌شود. این موضوع همه‌جا، حتی در کشورهای بسیار تمدن‌دار، مانند فرانسه، اتفاق می‌افتد، و این گونه خواهد بود، تا زمانی که مسئله یهودیان حل نشده باشد به شکل سیاسی.» کتاب اینطور به نتیجه می‌رسد: بنابراین، من باور دارم که نسلی شگفت‌انگیز از یهودیان به وجود خواهد آمد. مکابی‌ها دوباره برخواهند خاست. اجازه دهید یک بار دیگر کلمات افتتاحیه‌ام را تکرار کنم: یهودیانی که آرزوی یک دولت را دارند، آن را خواهند داشت. در نهایت، ما به طور
را دارند، آن را خواهند داشت. در نهایت، ما به طور آزادانه در خاک خود زندگی خواهیم کرد و به آرامش در خانه‌هایمان خواهیم مرد. جهان به آزادی ما پیوسته، به ثروت ما غنی خواهد شد، و به بزرگی ما معظم خواهد گردید. و هر چیزی که در آنجا برای بهبودی خود اقدام کنیم، با قدرت و بهره‌وری برای خیر بشریت تأثیر خواهد گذاشت. ارتباط دیپلماتیک با عثمانیان. هرتسل شروع به فعالیت مداوم برای ترویج ایده‌های خود کرد و همواره حامیان، یهودی و غیر یهودی، را جذب می‌کرد. به گفتهٔ نرمن رز، هرتسل "برای خودش نقش شهید را برنامه‌ریزی کرده بود…
"برای خودش نقش شهید را برنامه‌ریزی کرده بود… همچون پارنل یهودیان." هرتسل فرصتی در کشتارهای ضدارمنی میانه دههٔ ۱۸۹۰ دید که نقش عمده‌ای در زشت شدن تصویر عمومی سلطان در اروپا داشت. او پیشنهاد داد که به مقابله با این داشته‌های یهودی در فلسطین، جنبش صهیونیستی می‌تواند به بهبود معروفیت عبدالحمید دوم و بهبود مالیات امپراتوری کمک کند. برنار لازار این موقعیت را بسیار مورد انتقاد قرار داد و ادعای کرد که هرتسل و سایر نمایندگان کنگره صهیونیستی به بدترین قاتلان، نیکوکاری فرستاده‌اند." بعد از بازگشت از استانبول، هرتسل
فرستاده‌اند." بعد از بازگشت از استانبول، هرتسل در نوامبر ۱۸۹۵، به لندن سفر کرد تا به مکابیان‌ها گزارش بدهد، این یک گروه یهودیان انگلیسی طرفدار صهیونیسم که به ریاست ستوان آلبرت گلدزمید رهبری می‌شدند، او را با کنجکاوی، بی‌تفاوتی و سردی پذیرفتند. اسرائیل زنگویل به شدت با هرتسل مخالفت کرد، اما پس از سفر به استانبول، گلدزمید به حمایت از هرتسل موافقت کرد. هرتسل در تاریخ ۱۲ ژوئیه ۱۸۹۶، در مراسم جمعیتی بزرگ در منطقهٔ شرقی لندن، جامعه‌ای از یهودیان اقلیتی که اغلب به زبان یدیش صحبت می‌کردند و از اروپای شرقی مهاجرت
زبان یدیش صحبت می‌کردند و از اروپای شرقی مهاجرت کرده بودند، به سخنرانی پرداخت و با استقبال روبرو شد. آنها وظیفه رهبری صهیونیسم را به هرتسل سپردند. شش ماه بعد، این وظیفه در تمامی جامعه یهودی صهیونیستی گسترش یافت و جنبش صهیونیستی به سرعت رشد کرد. در ۱۰ مارس ۱۸۹۶، رورند ویلیام هچلر، کشیش انگلیکان در سفارت بریتانیا در وین، به دیدار هرتسل آمد. هچلر کتاب «دولت یهود» اثر هرتسل را خوانده بود و این ملاقات به تدریج به مشروعیت بخشیدن به هرتسل و صهیونیسم منجر شد. هرتسل بعدها در دفترچه خاطراتش نوشت: «سپس به اصل مطلب
بعدها در دفترچه خاطراتش نوشت: «سپس به اصل مطلب رسیدیم. به او گفتم: (تئودور هرتسل به رورند ویلیام هچلر) باید خودم را به‌طور مستقیم و علنی با یک حاکم مسئول یا غیرمسئول ارتباط دهم - یعنی با یک وزیر دولت یا یک شاهزاده. آنگاه یهودیان به من ایمان خواهند آورد و از من پیروی خواهند کرد. مناسب‌ترین شخص امپراتور آلمان خواهد بود.» هچلر یک ملاقات طولانی با فردریک اول، دوک بزرگ بادن را در آوریل ۱۸۹۶ ترتیب داد. دوک بزرگ، عموی امپراتور آلمان ویلهلم دوم بود. از طریق تلاش‌های هچلر و دوک بزرگ، هرتسل در سال ۱۸۹۸ علناً با
هچلر و دوک بزرگ، هرتسل در سال ۱۸۹۸ علناً با ویلهلم دوم ملاقات کرد. این دیدار مشروعیت هرتسل و صهیونیسم را در نظر افکار عمومی یهودی و جهانی به‌طور قابل توجهی ارتقا بخشید. در ماه مه ۱۸۹۶، ترجمه انگلیسی ""Der Judenstaat" " در لندن با عنوان "یهودستان" منتشر شد. هرتسل قبلاً به دوست خود مکس بودنهایمر اعتراف کرده بود که "من آنچه را باید می‌نوشتم بدون آشنایی با پیشینیان نوشتم، و می‌توان فرض کرد که اگر با ادبیات آشنا بودم، ["Der Judenstaat"] را نمی‌نوشتم." در ۱۵ ژوئن ۱۸۹۶، در استانبول، هرتسل فرصت را برای دیدار با
۱۸۹۶، در استانبول، هرتسل فرصت را برای دیدار با امپراتور عثمانی مثبت دید. با کمک کنت فیلیپ میشائیل فون نولینسکی، یک مهاجر لهستانی با روابط سیاسی در دربار عثمانی، هرتسل تلاش کرد تا با سلطان عبدالحمید دوم ملاقات کند تا راه حل یک کشور یهودی را مستقیماً به سلطان ارائه دهد. او موفق به گرفتن ملاقات نشد اما توانست با تعدادی از افراد صاحب نفوذ از جمله صدراعظم که او را به عنوان یک روزنامه‌نگار نمایندگی زایتونگ نویه فرایه پرسه پذیرفت با اوملاقات کند. هرتسل پیشنهاد خود را به صدراعظم ارائه داد: یهودیان آماده بودند که
را به صدراعظم ارائه داد: یهودیان آماده بودند که بدهی خارجی ترکیه را پرداخت بکنند و به ترکیه در بازیابی ثبات مالی کمک بکنند در ازای فلسطین به عنوان میهن یهودی. قبل از ترک استانبول در ۲۹ ژوئن ۱۸۹۶، هرتسل مدال افتخاری نمادین دریافت کرد. این مدال، «صلیب فرماندهی نشان مجیدیه»، یک تأیید روابط عمومی برای هرتسل و جهان یهود در مورد جدی بودن مذاکرات بود. در ۱ مارس ۱۸۹۹، ، شهردار اورشلیم، نامه‌ای به زادوک کان، ربای اعظم فرانسه ارسال کرد تا به هرتسل برسد و از صهیونیست‌ها بخواهد که با صلح منطقه فلسطین را ترک کنند.
بخواهد که با صلح منطقه فلسطین را ترک کنند. الخالدی با اندیشه صهیونیستی و محیط ضد یهودی در اروپا که از آن سربرآورده بود، آشنایی کامل داشت. او همچنین خطر احتمالی که صهیونیسم می‌توانست برای یهودیان در سراسر امپراتوری عثمانی ایجاد کند را درک می‌کرد. بر اساس نظر پژوهشگرانی همچون رشید خالدی، الکساندر شولک و دومینیک پرین، الخالدی پیش‌بینی درستی داشت که صرف نظر از حقوق تاریخی یهودیان، با توجه به بافت ژئوپلیتیکی، صهیونیسم می‌تواند موجب بیداری ناسیونالیسم عرب و اتحاد مسیحیان و مسلمانان شود. کان این نامه را به تئودور
مسیحیان و مسلمانان شود. کان این نامه را به تئودور هرتسل نشان داد و در ۱۹ مارس ۱۸۹۹ هرتسل در پاسخ به الخالدی استدلال کرد که هم امپراتوری عثمانی و هم جمعیت غیریهودی فلسطین از مهاجرت یهودیان سود خواهند برد. در پاسخ به نگرانی الخالدی دربارهٔ اکثریت جمعیت غیریهودی فلسطین، هرتسل به‌طور استعاری پرسید: "چه کسی فکر می‌کند آنها را بیرون کند؟" و به‌طور مبهم نتیجه گرفت که "اگر (سلطان عثمانی) آن را نپذیرد، ما جستجو خواهیم کرد و باور کنید، آنچه را که نیاز داریم، جای دیگری پیدا خواهیم کرد."رشید خالدی اشاره می‌کند که این
پیدا خواهیم کرد."رشید خالدی اشاره می‌کند که این احساس ۴ سال پس از آن نوشته شده است که هرتسل در دفترچه خاطراتش ایده جابجایی جمعیت عرب را برای باز کردن راه برای یهودیان نوشته بود: «ما باید به آرامی اموال خصوصی در املاک اختصاص داده شده به ما را ضبط کنیم. ما تلاش خواهیم کرد جمعیت تهیدست را از مرز خارج کنیم در حالی که در کشورهای عبوری برای آنها شغل تهیه می‌کنیم، اما در کشور خودمان به آنها شغلی نمی‌دهیم. مالکان املاک به سمت ما خواهند آمد. هم فرایند ضبط اموال و هم اخراج فقرا باید به شکلی محرمانه و محتاطانه انجام
اخراج فقرا باید به شکلی محرمانه و محتاطانه انجام شود.» در ۱۷ مه ۱۹۰۱، هرتسل با سلطان عبدالحمید دوم دیدار کرد، و او پیشنهاد هرتسزل مبنی بر تثبیت بدهی عثمانی در ازای اعطای امتیازی برای دسترسی صهیونیست‌ها به فلسطین را رد کرد. کنگره جهانی صهیونیستها. هرتسل در سال ۱۸۹۷، با هزینه شخصی قابل توجه، روزنامه صهیونیستی Die Welt را در وین، اتریش-مجارستان تأسیس کرد و کنگره اول صهیونیستی را در بازل، سوئیس برنامه‌ریزی کرد. او به عنوان رئیس کنگره انتخاب شد (که تا مرگش در سال ۱۹۰۴ این مقام را داشت)، و در سال ۱۸۹۸ دست به یک
۱۹۰۴ این مقام را داشت)، و در سال ۱۸۹۸ دست به یک سری اقدامات دیپلماتیک برای جلب حمایت از یک کشور یهودی زد. او چندین بار توسط ویلهلم دوم پذیرفته شد، یکی از آنها در اورشلیم، و در کنفرانس صلح هاگ شرکت کرد و از جانب بسیاری از سیاستمداران حاضر در آنجا، با استقبال گرمی روبرو شد. هرتسل در کار «خودرهایی» خود از نتیجه‌گیری مشابهی داشت مانند دوست مارکس، موزس هس در کتاب «رُم و اورشلیم» (۱۸۶۲) که اوهم به همان نتایج رسیده بود. لئون پینسکر هرگز آن را نخوانده بود، اما از حرکت دوردست و دور حبت صهیون آگاه بود. آموزش‌های