payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که مرگ و تولد دوباره او مسئول خشک‌سالی تابستانی و باران‌های پاییزی شام است. با این حال، اولدنبورگ مخالف این موضوع است و می‌گوید که در عوض این اسطوره نشان‌دهنده یک فاجعه خاص خشک‌سالی و ناباروری است، زمانی که باران در فصل خود نمی‌آید.
ماسوتاتسو اویاما (به ژاپنی: 大山倍達, به انگلیسی: "Ōyama Masutatsu") یا نام کره‌ای چوی یونگ - ای (به کره ای: 최영의, به انگلیسی: Choi Yeong-eui) (۱۹۲۳–۱۹۹۴) بنیان‌گذار سبک کیوکوشین کای کاراته است. از وی به عنوان قوی ترین رزمی کار تاریخ یاد می شود. ماسوتاتسو اوياما در ۴ اردیبهشت ۱۳۷۳ یعنی یک سال بعداز سفر به ایران به علت ابتلاء به سرطان ريه در سن ۷۰ سالگی درگذشت. او دارای لقب سوسای (استاد اعظم) است. وی قوی ترین فرد در تمام دوران ها شناخته شد، او در ۱ روز با بیش از ۳۰۰ نفر مبارزه کرد و تمام آنها را فقط با یک ضربه
۳۰۰ نفر مبارزه کرد و تمام آنها را فقط با یک ضربه مشت از پای در آورد. زندگی. اویاما در سال ۱۹۲۳ در جنوب غربی کره متولد شد. در کودکی به مانچوکوئو فرستاده شد تا در مزرعه خواهرش زندگی کند. در نه سالگی توسط یک کشاورز چینی که در مزرعه کار می کرد شروع به فراگیری هنرهای رزمی چینی نمود. پس از پایان دبیرستان در سئول (پایتخت کره)، در سال ۱۹۳۸ پدرش او را به ژاپن فرستاد تا آموزش خلبانی ببیند. در ژاپن ابتدا جودو را آموخت و سپس به فراگرفتن کاراته زیر نظر فوناکوشی پرداخت. در ۱۷ سالگی آن چنان پیشرفتی در کاراته داشت که به
در ۱۷ سالگی آن چنان پیشرفتی در کاراته داشت که به درجه دان ۲ مفتخر شد و به دنبال آن در ۲۲ سالگی به درجه دان ۴ ارتقای یافت. او پس از مدتی در پایان جنگ جهانی دوم، به مقام قهرمانی کاراته ژاپن نائل شد. اویاما مدتی را به تمرینات سخت روحی و جسمی ادامه داد و سپس با ابداعاتی که در کاراته‌های موجود ایجاد نموده بود، کاراته کیوکوشین کای کان را بنیان‌نهاد. آن گاه وی شروع به مسافرت به اطراف دنیا به خصوص اروپا و آمریکا نمود و در این مسافرت‌ها شاهکار عملیات کاراته را به نمایش گذاشت. به گونه‌ای که مبارزات او با گاوهای وحشی
گذاشت. به گونه‌ای که مبارزات او با گاوهای وحشی و شکستن اجسام سخت زبانزد خاص و عام است. یکی از شاهکارهای دیگر او مبارزه کردن با سیصد نفر از شاگردانش در طی سه روز متوالی بود که تمام آن‌ها را با پیروزی پشت سر گذاشت. او برای ادامه در روز چهارم نیز اعلام آمادگی کرد، اما کسی حاضر به رویارویی با وی نشد. اویاما در سال ۱۹۵۵ به آمریکا دعوت شد. سپس به اروپا رفت؛ در این سفر با مردان بسیاری مبارزه کرد و برای نخستین بار سر بطری شیشه‌ای را با تیغهٔ دست خود شکست و موجب حیرت همگان شد. ماسوتاتسو در شیکاگو، ایلینوی مجددا با
همگان شد. ماسوتاتسو در شیکاگو، ایلینوی مجددا با یک گاو وحشی به مبارزه پرداخت که این امر موجب انتقاد انجمن‌های دوستی و حمایت از حیوانات گردید. وی پس از شکست دادن گاو وحشی گفت: «هدف من قدرت‌نمایی نبوده بلکه می‌خواستم ثابت نمایم انسان‌ها ذاتاً استعدادهایی دارند که اگر آن را شکوفا سازند می‌توانند بر همه چیز پیروز گردند». سرانجام ماسوتاتسو اویاما در سال ۱۹۵۶ به‌طور رسمی مقدمات نخستین باشگاه کیوکوشین کای کان را در توکیو بنیان نهاد. وی در سال ۱۹۹۴ در سن ۷۱ سالگی در توکیو بر اثر ابتلا به سرطان ریه گذشت. پس از
در توکیو بر اثر ابتلا به سرطان ریه گذشت. پس از درگذشت اویاما همسرش، "چیاکو اویاما"، بنیادی را برای ارج نهادن به میراث و دستاوردهای او ایجاد کرد. شاگردان ماسوتاتسو اویاما در ایران. یوسف شیرزاد ملقب به پدر کاراته آزاد در ایران متولد ۱۱ دی سال ۱۳۲۸ از شاگردان وی در ایران بود.&lt;br&gt; شیرزاد در سال ۱۳۵۵ سبک کیوکوشین کاراته ژاپن را در ایران بنیان نهاد. همچنین او پایه‌گذار سبکهای آزاد در ایران و بنیان‌گذار، مؤسس و رئیس سازمان بین‌المللی شیرزاد کیوکوشین (ایسکو) سبک (شین ذن) کاراته از سال ۱۳۷۳ می‌باشد. محمد
سبک (شین ذن) کاراته از سال ۱۳۷۳ می‌باشد. محمد روشنایی، متولد ۱۰ اسفند ۱۳۱۶ در آذربایجان غربی، یکی از پیشگامان هنرهای رزمی در ایران است. او از دوران نوجوانی ورزش را با جودو، هنرهای رزمی ، وزنه‌برداری و بوکس آغاز کرد. پس از پایان تحصیلات، به ارتش ایران پیوست و به‌طور جدی تحت نظر ژنرال‌های آمریکایی به تمرین هنرهای رزمی پرداخت. پس از چندین سال توسط یوسف شیرزاد به کیوکوشین معرفی شد و همراه وی نزد سوسای اویاما آموزش کیوکوشین را فرا گرفت . آثار درباره اویاما. فیلم "مبارزی در باد" به کارگردانی یانگ یون هو به یاد
"مبارزی در باد" به کارگردانی یانگ یون هو به یاد او ساخته شده‌است. کتاب‌های "کاراته چیست؟"؛ "این است کاراته" و "طریقت کیوکوشین" از آثار وی است.
اِرِشکیگال یکی از خدایان میان‌رودان است. در اسطوره‌ها او را ایزدبانوی ژرفاهای خاک می‌دانند. وی یگانه فرمانروای دوزخ بود تا زمانی که نرگل (که بعدها خدای دوزخ شد) به قلمروی او حمله کرد و سراسر دوزخ را تصرف کرد. وی چهارده ابلیس را به نگهبانی دروازه‌ها نهاد و ارشکیگال برای حفظ صلح به همسری نرگل درآمد. منابع. گیل گمش/ترجمه:احمد شاملو/نشر چشمه
شَمَش (زبان اکدی: "šamaš") خدای خورشید در بین‌النهرین باستان بود که پیش از آن به اوتو (زبان سومری: dUTU «خورشید») شناخته می‌شد. اعتقاد بر این بود که او هر روز هر اتفاقی را که در جهان رخ می‌دهد را می‌بیند و به همین دلیل مسئولیت عدالت و محافظت از مسافران را بر عهده داشت. در جایگاه قاضی الهی، او می‌توانست با جهان زیرین ارتباط داشته باشد. علاوه بر این، او در مقام خدای پیشگویی، معمولاً در کنار خدای آب‌وهوا، اداد، قرار می‌گرفت. در همان حال که او عموما به عنوان یکی از خدایان اصلی محسوب می‌شد، به صورتی ویژه در
یکی از خدایان اصلی محسوب می‌شد، به صورتی ویژه در سیپار و لارسا مورد احترام بود. خدای ماه نانا (سین) و همسرش نینگال به عنوان والدین او در نظر گرفته می‌شدند، در حالی که خواهر دوقلوی او اینانا (ایشتار) بود. گاهی الهه‌های دیگری مانند منزات و پینیکیر را نیز می‌توان خواهران او دانست. آیا (شریدا) الهۀ سپیده‌دم همسر او بود، و متن‌های گوناگونی دیدارهای روزانهٔ آنها را در کوهی که گمان می‌کردند خورشید در آنجا غروب می‌کند، توصیف می‌کند. در میان فرزندان آنها کیتوم، مظهر حقیقت، خداییان رویا مانند مامو و همچنین خدای
مظهر حقیقت، خداییان رویا مانند مامو و همچنین خدای ایشوم بودند. از نام اوتو می‌توان برای نوشتن نام بسیاری از خدایان خورشیدی خارجی به صورت لوگوگرافی استفاده کرد. ارتباط بین او و خدای خورشیدی هوری، شیمیگه، به خوبی گواهی شده است، و دومی می‌تواند با آیا نیز مرتبط باشد. در حالی که هیچ اسطوره‌ای که بر اوتو متمرکز باشد، شناخته نشده است، او اغلب به عنوان متحد دیگر شخصیت‌ها در تصنیف‌های سومری و اکدی ظاهر می‌شود. طبق روایات مربوط به مرگ دوموزی، زمانی که شیاطین "گالا" سعی کردند او را به دنیای زیرین بکشانند، شمش او را
سعی کردند او را به دنیای زیرین بکشانند، شمش او را یاری کرد. در نسخه‌های مختلف "حماسه گیلگمش" و در اسطوره‌های پیشین گیلگمش، او به این قهرمان کمک می‌کند تا هومبابا هیولا را شکست دهد. در اسطوره "اینانا و آن"، او به خواهرش کمک می‌کند تا معبد ایانا را بدست آورد. در "چگونه غله به سومر آمد"، او برای مشاوره به نینازو و نینمادا فراخوانی شده است. نام. رایج‌ترین نام‌های خدای خورشید در متن‌های بین‌النهرینی، اوتو (سومری) و شمش (اکدی) هستند. آمنا، نام دیگری است که نسبتاً رایج بوده اما منشأ آن مشخص نیست. شخصیت. خدای
رایج بوده اما منشأ آن مشخص نیست. شخصیت. خدای خورشید یکی از خدایان اصلی پانتئون بین‌النهرین بود. در فهرست خدایانی که از شوروپاک در دورۀ دودمان نخستین به‌دست آمده است او ششمین خدای ذکرشده پس از آنو، انلیل، اینانا، انکی و نانا است. در فهرست‌های بعدی خدایان، مثلاً در "آن = آنوم"، او و حلقه‌اش در بین نانا (سین) و ایشکور (ادد) ظاهر می‌شوند. شمایل‌نگاری. خدای خورشید چه با نام اوتو و چه با نام شمش، شمایل‌نگاری یکسانی داشت. ارتباط با سایر خدایان. خانواده. خدای خورشید به‌طور سنتی در دین بین‌النهرین (هم در متون سومری
به‌طور سنتی در دین بین‌النهرین (هم در متون سومری و هم در اکدی)، به‌عنوان یکی از پسران خدای ماه در نظر گرفته می‌شد. دربار. خدایان گوناگونی را می‌توان سوکال (وزیر الهی) اوتو در نظر گرفت و در یک زمان بیش از یک نفر می‌توانند در این نقش ظاهر شوند. خدایان بیگانه. نام خدای خورشید در ابلا با لوگوگرام dUTU نشان داده می‌شد. پرستش. مرکزهای اصلی آیین خدای خورشید در لارسا و سیپار، به طور مشخص سیپار-آهروروم (ابو هبه) بود. سیپار. در دورۀ دومان نخستین بین‌النهرین، پادشاهان ماری به احتمال زیاد از ابابار در سیپار دیدار
ماری به احتمال زیاد از ابابار در سیپار دیدار کردند تا به خدای آن ادای احترام کنند. لارسا. ابابار در لارسا برای نخستین بار در متنی از دوران سلطنت ایاناتوم ذکر می‌شود. سایر شهرها. اوتو از جمله خدایانی بود که در لاگاش (در دورۀ دودمان نخستین بین‌النهرین) پرستیده می‌شد. اسطوره‌شناسی. با وجود آنکه در حال حاضر هیچ اسطوره‌ای شناخته نشده است که بر اوتو متمرکز باشد اما او در بسیاری از قطعه‌های مشهور در نقش مکمل ظاهر می‌شود. اساطیر گیلگمش. در اسطورهٔ سومری "بیلگمس و هوواوا"، انکیدو به بیلگمس می‌گوید که باید از اوتو
هوواوا"، انکیدو به بیلگمس می‌گوید که باید از اوتو اجازه بگیرد و پس از آن سفر به اقامتگاه هوواوا را آغاز کنند. اوتو پس از آگاهی از اینکه بیلگمس می‌خواهد به شهرت دست یابد، زیرا می‌داند که برای همیشه زنده نخواهد ماند، هفت صورت فلکی به او اعطا می‌کند (که به عنوان موجوداتی حیوان‌پیکر توصیف می‌شوند) تا او را در پناه امن به مقصد برسانند. هوواوا پس از آن در زمانی که در حال مرگ است سعی می‌کند به اوتو لابه کند اما دعایش مستجاب نمی‌شود. این امکان وجود دارد که در یک نسخهٔ کمی متفاوت از اسطوره، او بخشیده می‌شود، اگرچه
کمی متفاوت از اسطوره، او بخشیده می‌شود، اگرچه این امر نامشخص است زیرا پایان آن حفظ نشده است. در یکی دیگر از روایت‌های پیشین گیلگمش، "بیلگمس، انکیدو و جهان زیرین"، اولین بار اینانا به اوتو اشاره می‌کند که از بیلگمس می‌خواهد به او کمک کند تا از شر موجوداتی خلاص شود که درختی را که بر ساحل فرات کاشته است، آلوده کرده‌اند. اینانا می‌گوید که اوتو از مداخله خودداری کرده است. دلیلی برای این تصمیم‌گیری توضیح داده نمی‌شود. پس از آن، زمانی که انکیدو در جهان زیرین محبوس می‌شود، بیلگمس از انکی درخواست کمک می‌کند. انکی
می‌شود، بیلگمس از انکی درخواست کمک می‌کند. انکی به اوتو می‌گوید به هنگام طلوع شبح انکیدو را با خود بیاورد، به قهرمانان اجازه می‌دهد موقتاً دوباره به هم بپیوندند. بازگویی این صحنه، در لوح آخر "حماسه گیلگمش" (بابلی معیار) نیز آمده است که هیچ ارتباط مستقیمی با بقیهٔ این نسخه از داستان ندارد. یک دیدگاه اشتباه قدیمی این بود که خدایی که در این نسخه به دستور ائا (انکی) عمل می‌کند، نرگال است و نه شمش. در نسخه بابلی باستان "حماسه گیلگمش"، گیلگمش پس از اینکه تصمیم می‌گیرد برای شکست دادن هومبابا به جنگل سدر برود، به
برای شکست دادن هومبابا به جنگل سدر برود، به شمش دعا می‌کند. به دنبال آن، بزرگان اوروک به او می‌گویند که چاه‌هایی حفر کند تا بتواند به هنگام سفر به غرب، برای خدای خورشید و لوگالباندا (که در این نسخه خدای شخصی گیلگمش است) آب‌افشانی کند. در راه، پیش از رسیدن به سرزمین ابلا، گیلگمش خوابی می‌بیند و انکیدو آن را این نشانه تعبیر می‌کند که شمش (یا در روایتی که از تپه حرمل به دست آمده شمش و لوگالباندا) به تلاش‌های او نظر مساعد دارد. این احتمال وجود دارد که در یکی از روایت‌های نسخهٔ بابلی باستان، که فقط در تپه حرمل
روایت‌های نسخهٔ بابلی باستان، که فقط در تپه حرمل به دست آمده، هومبابا می‌گوید که شمش در خواب به او خبر داده که شکست خواهد خورد (اگرچه وضعیت لوح باعث می‌شود مشخص کردن این موضوع با قطعیت، ناممکن باشد). بنا بر لوحی که گمان می‌رود منشا آن از سیپار باشد، گیلگمش بعدا به هنگام سرگردانی در استپ در سوگ مرگ انکیدو، با شمش رو به رو می‌شود. خدای خورشید به او در مورد بیهودگی تلاش برای زندگی ابدی هشدار می‌دهد. این قطعه در هیچ کدام از نسخه‌های بعدی وجود ندارد، اما نصیحت شمش با صحنهٔ منحصر به فرد دیگری از همان نسخه (توصیه
با صحنهٔ منحصر به فرد دیگری از همان نسخه (توصیه ایل‌وایف) شباهت دارد. این شخصیت با شیدوری از نسخه بابلی معیار مطابقت دارد. در نسخهٔ معیار بابلی "حماسه گیلگمش"، شمش در جایگاه حامی الهی گیلگمش به تصویر کشیده شده است. او هنوز برای محافظت از گیلگمش در راه جنگل هومبابا فراخوانی می‌شود، اما این خود قهرمان نیست که به او دعا می‌کند. در عوض مادرش، الهه نینسون، خدای خورشید را بر پشت‌بام معبد خود فرامی‌خواند. او شمش را به خاطر تمایل گیلگمش برای مخاطرهٔ رفتن به سرزمین‌های دور، سرزنش می‌کند و از همسرش آیا می‌خواهد که
دور، سرزنش می‌کند و از همسرش آیا می‌خواهد که از جانب پسرش برای تضمین امنیت او شفاعت کند. در طول رویارویی با هومبابا، شمش با فرستادن سیزده باد برای ناتوان کردن هیولا مداخله می‌کند که به گیلگمش فرصت می‌دهد ضربه قاطع را بزند. اندرو آر. جرج خاطرنشان می‌کند که در این نسخه هومبابا به عنوان "میما لمنو" توصیف می‌شود، اصطلاحی که می‌توان آن را به عنوان «سراسر شیطانی» یا «وجود شیطانی» ترجمه کرد، که اغلب در ادبیات جن‌گیرانه که به نیروهای متخاصم اشاره می‌کند، یافت می‌شود؛ از این رو طبیعی است شمش، که خدای عدالت بود، با
از این رو طبیعی است شمش، که خدای عدالت بود، با او مخالفت کند. در تفسیر قبلی، جفری تیگی استدلال می‌کرد که شمش محرک این جستجو می‌شود، که به گفته او «توسعهٔ نهایی و منطقی نقش او» بود. با این حال، بنا به دیدگاه جرج مشارکت شمش در کشتن هومبابا، تحقق خواسته‌های دعای نینسون است. در همین نسخه از تصنیف، پس از شکست نرگاو آسمان، گیلگمش و انکیدو قلب حیوان را به شمش تقدیم می‌کنند، که می‌تواند اشاره‌ای به رسمی باشد که در یکی از افسانه‌های مربوط به لوگالبندا نیز ذکر شده است که در آن او پس از یک شکار موفق، قلب یک گاو وحشیِ
که در آن او پس از یک شکار موفق، قلب یک گاو وحشیِ خاکی را به اوتو عرضه می‌کند. پس از جشن پیروزی خود، انکیدو رویایی از مشاجره بین خدایان می‌بیند که در طی آن شمش به تصمیم انلیل مبنی بر اینکه یکی از قهرمانان باید به عنوان مجازات برای کشتن هومبابا و نرگاو آسمان بمیرد، اعتراض می‌کند. او پس از بیدار شدن افسوس می‌خورد دری را که از چوب سروِ جنگل هومبابا ساخته شده بود، باید به جای شمش به انلیل تقدیم می‌کردند. در اسطوره طوفان که بخشی از نسخهٔ معیار "حماسه گیلگمش" شد، شمش مسئول اعلام آغاز طوفان هنگام برخواستنش در صبح
شمش مسئول اعلام آغاز طوفان هنگام برخواستنش در صبح است که به گفته ناتان واسرمن نشان‌دهندهٔ یک سنت نسبتاً تازه است، زیرا که در اکثر نسخه‌های دیگر، فاجعه در نیمه شب شروع می‌شود. او پیشنهاد می‌کند که به احتمال زیاد گردآورندهٔ متن با توجه به نقش خدای خورشید به‌عنوان یاور بشریت در داستان، این را مناسب دانسته است.
چوجون میاگی (۲۵ آوریل ۱۸۸۸ در ناها، اوکیناوا — ۸ اکتبر ۱۹۵۳ در اوکیناوا) کاراته‌کای اوکیناوایی بود که سبک گوجوریو را در اواخر سال ۱۹۲۰ پدید آورد. میاگی در سال ۱۹۳۱ در اقامتگاهی واقع در توکیو با گوگن یاماگوچی که بعدها معرف اصلی سبک گوجوریو در ژاپن شد آشنا شد. اوایل زندگی. میاگی در۲۵ آوریل ۱۸۸۸ در "هیگاشیماچی" شهر ناها در اوکیناوا در خانواده‌ای ثروتمند و بازرگان به دنیا آمد. او در ۹ سالگی (یا ۱۴ سالگی) تمرین کاراته را شروع کرد. او ابتدا از ریوکو آراگاکی آموزش می‌دید و همو بود که او را در ۱۴ سالگی با کانریو
می‌دید و همو بود که او را در ۱۴ سالگی با کانریو هیگااونا (هیگاشیونا) آشنا کرد. میاگی دوره‌ای سخت و طولانی از آموزش‌های هیگاشیونا را پشت سر گذاشت.این آموزش‌ها با وقفه‌ای ۲ ساله از ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۲ همراه بود که در آن مدت، میاگی در میاکونوجو، میازاکی به خدمت نظامی مشغول بود. مرگ. میاگی در سال ۱۹۵۱ برای اولین بار دچار حمله قلبی شد و در ۸ اکتبر ۱۹۵۳ میلادی در اوکیناوا به خاطر حمله قلبی دوم درگذشت. از شاگردان مهم او در آن زمان می‌توان به سیکو هیگا (قدیمی‌ترین شاگرد او که شاگرد کانریو هیگااونا هم بود)، میازاتو
او که شاگرد کانریو هیگااونا هم بود)، میازاتو ئه‌ایچی (بنیان‌گذار دوجوی جوندوکان)، میتوکو یاگی (بنیان‌گذار دوجوی میبوکان، کسی که گی (لباس کاراته) و اوبی (کمربند) چوجون میاگی را از خانواده‌اش دریافت کرد)، سیگیچی توگوچی (بنیان‌گذار شوری‌کان گوجوریو) و گوگن یاماگوچی از خاک اصلی ژاپن اشاره کرد که انجمن کاراته گوجوریو گوجوکای را بنیان نهاد و مبلغ اصلی گوجوریو در خاک ژاپن بود. بعدها گوگن یاماگوچی نزد میتوکو یاگی به تمرین بیشتر کاتا پرداخت. او شاگردان دیگری را نیز پرورش داد که سبک‌های دیگری پدید آوردند؛ همچون
نیز پرورش داد که سبک‌های دیگری پدید آوردند؛ همچون شیمابوکو تاتسو که ایشین‌ریو را پدید آورد. جانشین. سیکیچی توگوچی چنین گفته است:
هومبابا (Ḫumbaba؛ ، Ḫum-ba-ba همراه با دترمیناتیو اختیاری )، در اصل شناخته‌شده به Ḫuwawa (، Ḫu-wa-wa)) شخصیتی در اسطوره‌های بین‌النهرین بود. ریشه و معنای نام او مشخص نیست. او به عنوان یک شخصیت انسان‌نما به تصویر کشیده می‌شد که با یک غول، دیو یا دمون قابل مقایسه است. او بیشتر از طریق اسطوره‌های متمرکز بر قهرمان گیلگمش، از جمله تصنیف‌های کوتاه متعلق به برنامه درسی مدارس کاتبان، نسخه‌های مختلف "حماسه گیلگمش" و همچنین اقتباس‌های هوری و هیتی شناخته شده‌است. او همواره به عنوان ساکن یا نگهبان جنگل سرو که گیلگمش با
به عنوان ساکن یا نگهبان جنگل سرو که گیلگمش با همراهش انکیدو به آن سفر می‌کند، به تصویر کشیده می‌شود. آنها درگیر می‌شوند که منجر به مرگ هومبابا می‌شود. این رویداد معمولاً باعث خشم خدایان می‌شود. او در آثار دیگر ادبیات بین‌النهرین نیز گواهی شده‌است. تصاویر متعددی از او نیز شناسایی شده‌است، از جمله صحنه‌های نبرد و سرهای گِلی بلاگردان. گمان می‌رود در یونان شمایل‌نگاری هومبابا بر تصاویر گورگون‌ها تأثیر گذاشته‌است، به ویژه صحنه‌هایی از کشتن مدوسا توسط پرسئوس به کمک آتنا. مشتق متأخر هومبابا را می‌توان در نسخه‌های
آتنا. مشتق متأخر هومبابا را می‌توان در نسخه‌های یهودی و مانوی "کتاب غول‌ها" نیز یافت، جایی که به یکی از موجودات نام‌بخش با Ḥôbabiš، Ḥôbabis یا Ḥōbāīš اشاره می‌شود. در حالی که توافق بر این است که این نام از نام او گرفته شده‌است، زمینه‌ای که در آن ظاهر می‌شود، هیچ شباهتی به اسطوره‌های شناخته‌شدهٔ مربوط به او را نشان نمی‌دهد. ردپای Ḥôbabiš نیز در تعدادی از آثار متأخر متعلق به سنت اسلامی، مانند جدل‌های مذهبی، شناسایی شده‌است. بعضی از ارتباط‌ها نیز بین هومبابا و چهره‌هایی مانند کومبابو در آثار لوسیان یا هوباب
و چهره‌هایی مانند کومبابو در آثار لوسیان یا هوباب کتاب مقدس پیشنهاد شده‌است، اما آنها قابل قبول نیستند. نام. نام هومبابا (Ḫumbaba) ابتدا به عنوان یک نام شخصی معمولی در اسناد مربوط به دوره اور سوم آمده‌است. املای امروزی، نسخه‌های نوآشوری و نو بابلی "حماسه گیلگمش" را منعکس می‌کند که در آنجا به خط میخی به‌طور پیوسته به‌ صورت Ḫum-ba-ba نوشته می‌شود، اما این گونه، قبل از هزاره اول پیش از دوران مشترک گواهی نشده‌است. قدیمی‌ترین شکل تصدیق‌شده معمولاً به‌ صورت Ḫuwawa ارائه می‌شود، اگرچه املاهای میخی متعددی گواهی
ارائه می‌شود، اگرچه املاهای میخی متعددی گواهی شده‌است: Ḫu-wa-wa، Ḫu-ba-ba و Ḫu-Ú-Ú که آخرین آنها به دلیل علامت Ú دو قرائت احتمالی دارد؛ هم ba6 و هم wax می‌تواند خوانده شود. در متن‌هایی از ماری و تل حرمال، که در آن قراردادهای کاتبان سنت‌های نزدیک فرات میانه و ناحیه تحت تأثیر اشنونا (رود دیاله) را منعکس می‌کنند، این نام به‌ صورت Ḫu-bi-bi نوشته شده‌است که ظاهراً بیانگر تلفظ /Ḫuppipi/ است. از نظر واژگانی، گمان می‌رود که این نام، حتی زمانی که به صورت Ḫu-wa-wa نوشته شده‌است، قرائت مشابهی می‌شده است و ممکن است در
شده‌است، قرائت مشابهی می‌شده است و ممکن است در جاهای دیگر سوریه، به عنوان مثال در آلالاخ و همچنین در منابع هیتی و هوری به همین شکل معمول بوده باشد. این مساله ممکن است نشانگر آن باشد که Ḫuppipi شکل پیش فرض در شمال و غرب حوزه نفوذ فرهنگی بین‌النهرین بوده است. اشکال منحصربه‌فردی که صرف را نشان می‌دهند در نسخه‌هایی از اوگاریت (حالت فاعلی Ḫu-ba-bu، اضافه Ḫu-ba-bi) و از آشور در دوره آشوری میانه (حالت مفعولی Ḫu-ba-ba و اضافی Ḫu-be-be) گواهی شده‌است. علاوه بر این، اشکال اختصاری، Ḫuwa و ،Ḫu از نسخه بابلی باستان
اشکال اختصاری، Ḫuwa و ،Ḫu از نسخه بابلی باستان "حماسه گیلگمش" شناخته شده‌است. هومبابا و گیلگمش. هومبابا در آثار متعددی از ادبیات بین‌النهرین ظاهر می‌شود که بر قهرمان گیلگمش متمرکز است و در آنها او همواره به عنوان دشمن گیلگمش در طی جستجو برای به دست آوردن چوب سرو از یک جنگل دوردست ایفای نقش می‌کند. "بیلگمس و هوواوا الف و ب". قدیمی‌ترین تصنیفی که تقابل گیلگمش و هومبابا را توصیف می‌کند دارای دو نسخه است که معمولاً با نام‌های "بیلگمس و هوواوا" الف و "بیلگمس و هوواوا" ب شناخته می‌شوند. با این حال، از آنجایی که
ب شناخته می‌شوند. با این حال، از آنجایی که گهگاه این سوال وجود دارد که آیا خواندن نام قهرمان داستان با حرف "ب" صحیح است یا خیر، استفاده از عنوان "گیلگمش و هواوا" نیز قابل قبول است. رونوشت‌های نسخه الف رایج‌تر است. در میان تمام متن‌های شناخته‌شده گیلگمش، به نظر می‌رسد که بیشترین رونوشت از روی این متن بوده‌است، که بین ۸۵ تا ۹۲ نمونه تا سال ۲۰۱۰ شناسایی شده‌است توزیع گسترده آنها منعکس کننده استفاده از متن در آموزش کتابت است. این متن به اصطلاحاً «دکاد» تعلق داشت که مجموعه‌ای از متون بودند برای آموزش کتابت در
که مجموعه‌ای از متون بودند برای آموزش کتابت در اوایل هزاره دوم پیش از دوران مشترک بودند و اساس آن را تشکیل می‌دادند. در شعرهای اولیه، هومبابا به عنوان یک «مرد کوهستانی» ترسناک با منشأ ناشناخته توصیف شده‌است، اما هیچ نشانه‌ای از متمایز بودن ظاهر او از یک انسان وجود ندارد و او عمدتاً به خاطر قدرت‌های ماوراء طبیعی خود از انسان‌های فانی متمایز شده‌است. منشأ آسیب‌ناپذیری او هفت «هاله» یا «وحشت» هستند، در زبان سومری ni2 یا me2-lam. در حالی که یک هاله منفرد ویژگی مشترک خدایان بود، هفت هاله در بیشتر موارد منحصراً
مشترک خدایان بود، هفت هاله در بیشتر موارد منحصراً در ارتباط با هومبابا تأیید شده‌است، اگرچه یک مورد استثناء وجود دارد: لوح CBS 7972 (STVC 40) + N 3718، قطعه‌ای از سرود اختصاص داده شده به نرگال که در سال ۲۰۰۸ شناخته و متعاقبا توسط جرمیا پترسون منتشر شده‌است. مکان جنگلی که هومبابا در آن زندگی می‌کند به طور دقیق تعریف نشده‌است و با «هفت محدوده» به آن اشاره می‌شود که برای رسیدن به آن باید از آنان عبور کرد، اما معمولاً تصور می‌شود که مقصد قهرمانان ارتفاعات ایران بوده‌است. عبارت‌های وردی مشابهی برای اشاره به این
بوده‌است. عبارت‌های وردی مشابهی برای اشاره به این منطقه در اسطوره‌های مربوط به لوگالباندا و انمرکار استفاده می‌شود که تا حدی در این منطقه اتفاق می‌افتد. پیشنهاد شده‌است که قرار دادن یک مکان شرقی به عنوان هدف سفر به معنای انعکاس نمادین ژئوپلیتیک دوره اور سوم بوده‌است. با این حال، گاهی اوقات یک مکان غربی، به ویژه لبنان، نیز پیشنهاد می‌شود. در نسخه الف، گیلگمش پس از اینکه متوجه ناپایداری زندگی می‌شود، برای به دست آوردن شهرت ماندگار، جستجویی را برای آوردن چوب سدر به شهر خود آغاز می‌کند. وقتی هومبابا متوجه
سدر به شهر خود آغاز می‌کند. وقتی هومبابا متوجه می‌شود که گیلگمش و همراهش انکیدو یکی از درختان را قطع کردند، از یکی از هاله‌های خود برای بیهوش کردن آنها استفاده می‌کند. گیلگمش پس از بیدار شدن عهد می‌بندد قبل از اینکه بفهمد مهاجم انسان است یا الهی، بازنگردد. انکیدو شک دارد که آیا می‌توانند او را شکست دهند، اما در نهایت با شجاعت گیلگمش قانع می‌شود. با توجه به قدرت‌هایی که هاله‌ها به هومبابا می‌دهند، او را نمی‌توان از طریق روش‌های متعارف شکست داد و انکیدو پیشنهاد می‌کند که او را فریب دهند تا خودش آنها را کنار
می‌کند که او را فریب دهند تا خودش آنها را کنار بگذارد. گیلگمش با وعده رشوه‌های مختلف از جمله کالاهایی که در جنگل‌های دورافتاده موجود نیست مانند آرد مرغوب، آب در ظرف‌های چرمی، صندل‌های کوچک و بزرگ، سنگ‌های قیمتی و سایر هدایای مشابه به او، و همچنین وعدهٔ ازدواج با خواهرانش این کار را انجام می‌دهد: این صحنه طنزآمیز در نظر گرفته می‌شود و به نظر می‌رسد هومبابا را تنها و سادهلوح به تصویر می‌کشد. پیوتر میکالوفسکی به‌علاوه اشاره می‌کند که قسمت نقل‌شده ممکن است طنزی باشد که رسم به اثبات رسیدهٔ ازدواج دختران از
طنزی باشد که رسم به اثبات رسیدهٔ ازدواج دختران از سلسله سلطنتی با حاکمان پادشاهی‌های همسایه در دوره اور سوم را هدف قرار می‌دهد. تفسیر مشابهی نیز توسط اندرو آر. جرج ارائه شده‌است. این قسمت در نسخه‌های بعدی روایت وجود ندارد. هومبابا پیشنهاد گیلگمش را می‌پذیرد و هاله‌های خود را به او می‌دهد که شبیه به سرو توصیف شده‌اند و می‌توان آن‌ها را برای حمل‌ونقل به صورت کنده برش داد. به گفته جرج، شکل آنها ممکن است نشانه‌ای از این باشد که در حالی که هومبابا به ظاهر انسان‌گونه بود، تا حدی شبیه به درخت تصور می‌شد. به محض
بود، تا حدی شبیه به درخت تصور می‌شد. به محض اینکه هومبابا از آخرین هاله دست می‌کشد و آسیب‌ناپذیری خود را از دست می‌دهد، گیلگمش به او ضربه می‌زند. او پس از مشت به صورتش خواهش می‌کند که او را رها کنند. او ابتدا اوتو را خطاب قرار می‌دهد و اظهار تاسف می‌کند که هرگز پدر و مادرش را نشناخت و در عوض توسط خود خدای خورشید و کوه‌ها بزرگ شد و سپس گیلگمش در ابتدا به او رحم می‌آورد. او از انکیدو می‌پرسد که آیا موافق است که هومبابا را رها کنند، اما او این پیشنهاد را رد می‌کند. هومبابا رو به او و شکایت می‌کند که او
رد می‌کند. هومبابا رو به او و شکایت می‌کند که او جایگاهی برای مشورت در این گونه مسائل ندارد زیرا فقط یک خدمتکار است: در پاسخ، انکیدو گلوی او را برید. این یک واژگونی است، زیرا در بخش‌های قبلی داستان قرار بود او به عنوان ندای عقل عمل کند و به گیلگمش توصیه کند که محتاط باشد. سپس سرش را بریده و در انبان چرمی قرار می‌دهد. قهرمانان، غنیمت خود را نزد خدای انلیل می‌برند و سبب خشم او می‌شوند، احتمالاً به این دلیل که سوء استفاده از اعتماد هومبابا را غیرقابل قبول می‌داند. او اظهار می‌دارد که گیلگمش باید با او
می‌داند. او اظهار می‌دارد که گیلگمش باید با او محترمانه رفتار می‌کرد و هر دو سزاوار این بودند که به طور مشابه مورد تقدیر قرار گیرند. با این حال، نه گیلگمش و نه انکیدو در نهایت به سزای اعمال خود نمی‌رسند. انلیل متعاقباً هاله‌های هومبابا را بازپخش می‌کند: در یکی از رونوشت‌ها ممکن است هومبابا در ورد پایانی در کنار گیلگمش و انکیدو ذکر شده باشد، که نشان‌دهندهٔ درجه‌ای از احترام است، اگرچه بازیابی نام نامشخص است و پیشنهاد شده که به جای آن منظور الهه نیسابا بوده‌است. پیرنگ نسخه ب تا حد زیادی مشابه است. این متن به
پیرنگ نسخه ب تا حد زیادی مشابه است. این متن به طور قابل ملاحظه‌ای کوتاه‌تر از نسخه الف است و اغلب آن را قدیمی‌تر می‌دانند، اگرچه نسخه‌های موجود هر دو با یکدیگر هم‌زمان هستند. تفاوت بین پیرنگهای دو نسخه پس از بیدار شدن قهرمانان بعد از بیهوش شدن توسط هاله هومبابا رخ می‌دهد: در نسخه ب، گیلگمش به توانایی خود شک می‌کند و از خدای انکی درخواست یاری می‌کند، انکی ظاهراً با ارائه دستورالعمل‌هایی امکان فریب هومبابا از طریق انکیدو را فراهم می‌کند. بقیه رویدادها به طور مشابه رخ می‌دهند. اما در بین هدایای ارائه شده فقط
مشابه رخ می‌دهند. اما در بین هدایای ارائه شده فقط پاپوش ذکر شده‌است. پایان نسخه ب حفظ نشده‌است، اما گاهی استدلال شده که هومبابا در آن در امان مانده‌است. شکست هومبابا نیز به عنوان یکی از کارهای بزرگ گیلگمش در "مرگ بیلگمس"، (یکی دیگر از روایت های مستقل اولیه گیلگمش) ذکر شده‌است. "حماسه گیلگمش". تعدادی از تصنیف‌های اولیه درباره گیلگمش در نهایت به شکل حماسه‌ای منفرد اقتباس شدند، احتمالاً در زمان سلطنت ریم سین اول لارسا یا حمورابی و سامسو-ایلونای بابلی. روایت هومبابا در میان آنها بود، اگرچه نسخه شناخته‌شده از