payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ویدون، برادران وارنر، نولان و دیوید اس. گویر را استخدام و آنها در سال ۲۰۰۳ کار بر روی این پروژه را آغاز کردند و از همان اول سعی کردند لحنی تاریک‌تر به فیلم بدهند و انسانیت و واقع‌گرایی از پایه‌های فیلم باشد. هدف این بود که تماشاگر هم به بروس وین و هم به بتمن اهمیت بدهد. در این فیلم که به‌طور عمده در بریتانیا، ایسلند و شیکاگو فیلم‌برداری شده، از تصویر تولیدشده توسط کامپیوتر خیلی کم استفاده شد و بیشتر متکی بر بدل‌کاریهای سنتی و جلوه‌های مینیاتوری بود. تعدادی از داستان‌های کامیک بوکی، مانند "مردی که سقوط
از داستان‌های کامیک بوکی، مانند "مردی که سقوط می‌کند"، "بتمن: سال اول" و "بتمن: هالووین طولانی"، الهام‌بخش خطوط داستانی فیلم بودند. "بتمن آغاز می‌کند" هم در گیشه و هم در نظر منتقدان موفق بود. این فیلم در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۵ در ایالات متحده اکران شد. در هفته اول اکران، ۴۸ میلیون دلار در آمریکا و کانادا فروش داشت. در نهایت هم با فروش جهانی بیش از ۳۷۰ میلیون دلار به کار خود پایان داد و به نهمین فیلم پرفروش سال ۲۰۰۵ تبدیل شد. این فیلم توسط منتقدان تحسین شد و آن را نوعی بهبود نسبت به فیلم‌های برتون/شوماخر ارزیابی
نوعی بهبود نسبت به فیلم‌های برتون/شوماخر ارزیابی کردند. این فیلم نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین فیلم‌برداری و سه جایزهٔ بفتا گردید. این فیلم حرفهٔ بیل را به جایگاه بازیگر نقش اول ارتقا داد و نولان را به کارگردان مطرحی تبدیل کرد. از "بتمن آغاز می‌کند" به‌عنوان یکی از تاثیرگذارترین فیلم‌های دهه ۲۰۰۰ یاد شده است. این فیلم به خاطر احیای شخصیت بتمن در فرهنگ عامه، و تغییر لحن آن به سمتی تاریک و جدی‌تر، مورد تحسین قرار گرفت. این فیلم در محبوب شدن اصطلاح ریبوت در هالیوود نقش داشت و استودیوها و فیلم‌سازان را به
هالیوود نقش داشت و استودیوها و فیلم‌سازان را به احیای مجموعه‌های سینمایی با لحن واقع‌گرایانه و جدی ترغیب کرد. فیلم‌های "شوالیهٔ تاریکی" (۲۰۰۸) و "شوالیهٔ تاریکی برمی‌خیزد" (۲۰۱۲) در دنبالهٔ این فیلم ساخته شد که بعدها "سه‌گانهٔ شوالیهٔ تاریکی" نام گرفت. داستان. بروس وین در کودکی داخل چاهی می‌افتد و مورد هجوم خفاش‌ها قرار می‌گیرد و به همین دلیل وحشتی از خفاش‌ها در وجودش نهادینه می‌گردد. کمی بعد، شبی که با پدر و مادرش در حال بازگشت از سالن اپرا هستند، پدر و مادرش توسط دزدی به نام جو چیل کشته می‌شوند و آلفرد
توسط دزدی به نام جو چیل کشته می‌شوند و آلفرد پنی‌ورث خدمتکار خانوادگی آن‌ها، بروس را بزرگ می‌کند. چهارده سال بعد، چیل در ازای شهادت علیه کارمین فالکونی آزادی مشروط می‌گیرد. بروس به دادگاه می‌رود تا او را بکشد، اما یکی از قاتلین فالکونی این کار را زودتر انجام می‌دهد. ریچل داوس دوست کودکی بروس که در حال حاضر وکیل شده است، پس از مطلع شدن از این ماجرا، بروس را سرزنش می‌کند و به او می‌گوید که پدرش اگر زنده بود، از این کار او سرافکنده می‌شد. بعد بروس به یک کلوب شبانه می‌رود و با فالکونی روبه‌رو می‌شود. فالکونی
شبانه می‌رود و با فالکونی روبه‌رو می‌شود. فالکونی به او می‌گوید که قدرت واقعی از ترساندن به دست می‌آید. بروس تصمیم می‌گیرد تا به دور دنیا سفر کند و در مورد مجرمان بیشتر بفهمد. سپس خودش هم به خلافکاران می‌پیوندد و توسط پلیس دستگیر می‌شود. در زندان هنری دوکارد به بروس پیشنهاد می‌دهد که او عضو انجمن سایه‌ها به رهبری رأس‌الغول شود و روش و فنون مبارزه با جنایتکاران را بیاموزد. پس از اتمام دوره طولانی آموزش او، بروس می‌فهمد که انجمن سایه‌ها قصد نابودی گاتهام سیتی را دارند، چرا که آن قدر فاسد شده که چاره‌ای جز آن
را دارند، چرا که آن قدر فاسد شده که چاره‌ای جز آن وجود ندارد. بروس از پیوستن به آن‌ها سر باز می‌زند و معبد انجمن را آتش می‌زند. رأس در این آتش‌سوزی کشته می‌شود. بروس هنری دوکارد را نجات می‌دهد و در حالی که بیهوش است، او را به روستاییان اطراف می‌سپارد. بروس به گاتهام بازمی‌گردد و به صورت عمومی خود را فردی دخترباز معرفی می‌کند. او به کمپانی پدرش، وین اینترپرایزز که هم‌اکنون توسط ویلیام ارل اداره می‌شود، علاقه نشان می‌دهد. بروس با دانشمند برتر شرکت، لوشیوس فاکس دیدار می‌کند و او نمونه‌های اولیه محصولاتی مانند
دیدار می‌کند و او نمونه‌های اولیه محصولاتی مانند زره و ماشین مخصوص، که هرگز به تولید انبوه نرسیدند را نشان بروس می‌دهد. بروس با استفاده از این‌ها راهی به غار زیر عمارت وین پیدا می‌کند، در آن‌جا کارگاهی درست می‌کند و با ترسش از خفاش‌ها روبه‌رو می‌شود و هویت "بتمن" را برای خودش خلق می‌کند. او با همکاری ریچل و جیمز گوردون علیه فالکونی مدرک به دست می‌آورد و وی محکوم می‌شود. دکتر جاناتان کرین بعد از تزریق دارو به فالکونی و هم‌دستانش، آن‌ها را دیوانه اعلام می‌کند و می‌گوید که آمادگی روانی برای حضور در دادگاه را
و می‌گوید که آمادگی روانی برای حضور در دادگاه را ندارند و آن‌ها را به تیمارستان آرکهام منتقل می‌نماید. کرین با استفاده از ماسک مترسک دارو را به فالکونی می‌دهد و با ترس از مترسک وی را دیوانه می‌کند. وقتی بتمن با کرین روبه‌رو می‌شود، کرین به او نیز این دارو را می‌دهد، اما آلفرد او را نجات می‌دهد و فاکس هم پادزهر آن را می‌سازد. ریچل به آرکام می‌رود و کرین به او می‌گوید او مدت‌هاست در حال ریختن این دارو در آب شهری است. او ریچل را نیز مسموم می‌کند، ولی بتمن او را نجات می‌دهد و با استفاده از پادزهر حال او را خوب
نجات می‌دهد و با استفاده از پادزهر حال او را خوب می‌کند و به او دو نمونه پادزهر می‌دهد، یکی برای گوردون و دیگری برای تولید انبوه. در همین حین گوردون متوجه می‌شود که داروی ریخته شده در آب مصرفی شهر، هیچ ضرری ندارد مگر این که آب تبخیر شود. در تولد ۳۰ سالگی‌اش، بروس با دوکارد روبه‌رو می‌شود و متوجه می‌شود که او خودش همان رأس‌الغول است. بروس برای محافظ از مهمانان، آنان را بیرون می‌کند. رأس نقشه‌اش برای نابودی گاتهام را برملا می‌کند. آن‌ها دستگاه ساطع‌کننده امواج مایکروویو که از اموال شرکت وین بوده و قابلیت
مایکروویو که از اموال شرکت وین بوده و قابلیت تبخیر آب از راه دور را دارد، را دزدیده‌اند. آن‌ها عمارت وین را آتش می‌زنند و آلفرد بروس را نجات می‌دهد. بتمن ریچل را از دست عده‌ای خلافکار نجات می‌دهد و هویت واقعی‌اش را برای ریچل فاش می‌کند. بعد به سراغ رأس می‌رود که داخل مونوریلی است که دستگاه تبخیرکننده نیز در آن است. گوردون با استفاده از ماشین بتمن، پایه‌های خطوط مونوریل را خراب می‌کند و بتمن نیز از قطار خارج می‌شود و رأس داخل آن می‌مانند و کشته می‌شود. بتمن تبدیل به یک قهرمان عمومی می‌شود، اما ریچل را از
تبدیل به یک قهرمان عمومی می‌شود، اما ریچل را از دست می‌دهد، زیرا ریچل نمی‌تواند با این هویت دوگانهٔ وی کنار بیاید. بروس بیشتر سهام شرکت وین را می‌خرد، ارل را اخراج کرده و فاکس را جانشین وی می‌کند. گوردون که پس از این ماجراها به مقام ستوانی ترفیع می‌یابد، به بتمن می‌گوید که خلافکاری در صحنه‌های جرمش، کارت جوکر جا می‌گذارد. بتمن قول پیگیری می‌دهد و ناپدید می‌شود. بازیگران و شخصیت‌ها. مارک بون جونیور در نقش کارآگاه آرنولد فلاس ایفای نقش می‌کند؛ لری هولدن نیز در نقش دادستان گاتهام، کارل فینچ بازی می‌کند. کالین
نقش دادستان گاتهام، کارل فینچ بازی می‌کند. کالین مک‌فارلن در نقش رئیس پلیس جیلیان بی. لوب، کریستین آدامز در نقش جسیکا، منشی شرکت وین، لاینس روچ و سارا استیوارت در نقش دکتر توماس وین و مارتا وین، از دیگر بازیگران این فیلم هستند. راده سربزیا در نقش مرد بی‌خانمانی که آخرین نفری است که بروس را پیش از عزیمتش از گاتهام می‌بیند و نخستین شهروند عادی است که بتمن را می‌بیند. جک گلیسون که پیش از این با بیل در "سلطنت آتش" (۲۰۰۲) هم‌بازی بوده و بعدها به خاطر بازی در نقش جافری براتیون در سریال "بازی تاج و تخت" مشهور شد،
جافری براتیون در سریال "بازی تاج و تخت" مشهور شد، در این فیلم در نقش پسربچه‌ای بازی می‌کند که علاقه‌مند به بتمن است و مدتی بعد بتمن جانش را نجات می‌دهد. تولید. آماده‌سازی. کریستوفر نولان، که با کارگردانی فیلم "یادگاری" (۲۰۰۰) به شهرت رسیده بود، در ژانویه سال ۲۰۰۳ توسط شرکت برادران وارنر استخدام شد تا ساخت فیلمی از مجموعه بتمن را بر عهده بگیرد. پس از دو ماه هم دیوید اس. گویر برای نگارش فیلمنامه به پروژه پیوست. نولان در همان زمان اعلام کرده بود که قصد دارد این فرنچایز سینمایی را از ریشه‌های شکل‌گیری شخصیت
این فرنچایز سینمایی را از ریشه‌های شکل‌گیری شخصیت بتمن و با داستانی که تا آن زمان هرگز به‌طور کامل روایت نشده، بازآفرینی کند. او با تأکید بر این که انسان‌محوری و واقع‌گرایی، پایه‌های اصلی فیلم جدید خواهند بود، افزود که «جهان بتمن از نوع واقع‌گرایی ریشه‌دار است. [جهانی] معاصر و قابل درک که در برابر آن، شخصیت قهرمانی خارق‌العاده پدیدار می‌شود». گویر نیز گفته بود که هدف فیلم، برقراری ارتباط عاطفی بین تماشاگر با هر دو جنبه شخصیت قهرمان — بتمن و بروس وین — است. نولان احساس می‌کرد که فیلم‌های پیشین این مجموعه
نولان احساس می‌کرد که فیلم‌های پیشین این مجموعه بیشتر به تمرین سبک شبیه بودند تا روایت یک درام تأثیرگذار. او از فیلم "سوپرمن" (۱۹۷۸) ساخته ریچارد دانر به عنوان منبع الهام یاد می‌کرد؛ به‌ویژه در شیوه نمایش شکل‌گیری شخصیت قهرمان. مثل فیلم سوپرمن، نولان قصد داشت برای نقش‌های مکمل فیلم از گروهی از بازیگران برجسته استفاده کند تا بُعد حماسی و معتبر به روایت فیلم ببخشد. گویر تمایل داشت این مجموعه را از نو بازراه‌اندازی کند. او و نولان شخصیت بتمن را شخصیتی عاشق می‌دیدند و نولان هم در ذهن خود تصویری بزرگ و فراگیر
و نولان هم در ذهن خود تصویری بزرگ و فراگیر از فیلم داشت؛ شبیه به فیلم لورنس عربستان (۱۹۶۲). شرکت برادران وارنر شرط کرده بود که فیلم نباید درجه سنی بگیرد و نولان هم مخالفتی با این موضوع نداشت؛ چرا که می‌خواست فیلمی بسازد که از سن ۱۱ سالگی در آرزوی دیدنش بود. نقطه شروع نولان، الهام گرفتن از داستان کوتاهی بود به نام «مردی که سقوط می‌کند»؛ اثر دنی اونیل و دیک جوردانو. این داستان به سفرهای بروس وین در اقصی نقاط جهان می‌پرداخت. صحنه ابتدای فیلم که بروس خردسال به درون چاه می‌افتد، از همین داستان اقتباس شده است.
درون چاه می‌افتد، از همین داستان اقتباس شده است. رمان مصور "بتمن: هالووین طولانی" — به قلم جف لوب و تصویرسازی تیم سیل — در زمان نگارش فیلمنامه روی گویر تأثیر گذاشت؛ به‌ویژه در بازآفرینی شخصیت منفی با نام کارماین فالکون که یکی از چندین عنصر جدی و واقع‌گرای آن رمان محسوب می‌شد. نویسندگان ابتدا قصد داشتند شخصیت هاروی دنت را در داستان فیلم اضافه بگنجانند؛ اما با این باور که نخواهند توانست حق مطلب را ادا کنند، تصمیم به خلق شخصیت جدیدی با نام ریچل داوز گرفتند. هاروی دنت بعداً در فیلم "شوالیه تاریکی" (۲۰۰۸) با
هاروی دنت بعداً در فیلم "شوالیه تاریکی" (۲۰۰۸) با بازی آرون اکهارت ظاهر شد. رمان مصور "بتمن: پیروزی تاریکی" هم که دنباله رمان "هالووین طولانی" است، روی داستان فیلم تأثیر کمی گذاشت. گویر همچنین از غیبت چندساله بروس وین که در رمان مصور "بتمن: سال اول" به آن اشاره شده، برای تنظیم رویدادهای پرده اول فیلم بهره برد. گروهبان جیمز «جیم» گوردن نیز بر اساس شخصیتی به همین نام در رمان "بتمن: سال اول" خلق شد. یکی دیگر از روایت‌های مشترک فیلم با این رمان، فساد گسترده در نیروی پلیس گاتهام بود که بر ضرورت نیاز به حضور
در نیروی پلیس گاتهام بود که بر ضرورت نیاز به حضور بتمن تأکید می‌کرد. با توجه به صف طولانی دشمنان بتمن طی هفتاد سال، گویر و نولان تصمیم گرفتند از مترسک و رأس‌الغول به‌عنوان شخصیت‌های منفی فیلم استفاده کنند؛ چرا که هیچ یک از آن دو در فیلم‌های سینمایی بتمن یا در مجموعه تلویزیونی دهه ۶۰ (با بازی آدام وست) حضور نداشتند. یک قصه رایج در داستان‌های بتمن این است که بروس وین پیش از آن که والدینش به قتل برسند، با آن‌ها به دیدن فیلمی از زورو رفته بود. کریستوفر نولان در این باره توضیح داده که با صرف نظر کردن از این قصه
این باره توضیح داده که با صرف نظر کردن از این قصه — که به گفته او در اولین داستان‌های بتمن اصلاً وجود نداشته — بر نقش نمادین خفاش‌ها در ذهن بروس تأکید می‌شود و تبدیل شدن او به یک ابرقهرمان را به‌عنوان تصمیم کاملاً شخصی و ابداعی جلوه می‌کند. نولان بر همین اساس معتقد است که سایر شخصیت‌های دنیای دی‌سی هم در بقیه فیلم‌های او حضور ندارند؛ چرا که اگر چنین بود، انگیزه بروس وین برای پوشیدن یک لباس مخصوص به‌طور کاملاً متفاوت شکل می‌گرفت.
صومِعِه یک ساختمان مذهبی است که راهب‌ها و راهبه‌ها تحت سرپرستی یک رئیس مرد یا زن در آن زندگی می‌کنند. در قرون وسطی صومعه‌های بسیاری در سراسر اروپا ساخته شدند. بعضی از صومعه‌ها کلیساهای زیبایی داشتند که زیر نظر آن‌ها اداره می‌شدند. یک صومعه اغلب دارای یک محوطه باز با تالار بزرگ، ایوان سرپوشیده برای قدم زدن، مطالعه و تفکر راهبان و یک خوابگاه برای استراحت آن‌ها بود. درون صومعه آشپزخانه، اصطبل، انبار و اتاق میهمان نیز وجود داشت و درون دیوارهای آن باغچه‌های صیفی جات ایجاد شده بودند. راهبها غذای خود را در سالن
جات ایجاد شده بودند. راهبها غذای خود را در سالن بزرگ غذاخوری صرف می‌کردند. گاهی راهب‌ها و راهبه‌ها غذای خود را در سکوت کامل صرف می‌کردند و در حین غذا خوردن به آیاتی از کتاب مقدس گوش می‌دادند. آن‌ها هر نوع کاری از جمله نظافت، آشپزی، نجاری، کشاورزی و پرورش زنبور عسل انجام می‌دادند. بعضی از صومعه‌ها به خاطر محصولاتشان مانند دارو و پنیر معروف بودند. راهب‌ها از معدود افراد باسواد آن روزگار بودند و دستخط و کتاب‌های مصور آن‌ها بسیار گران‌قیمت بود. در طی سال‌های ۱۵۲۴ تا ۱۵۴۰، به دستور هنری هشتم تمام صومعه‌های
۱۵۲۴ تا ۱۵۴۰، به دستور هنری هشتم تمام صومعه‌های انگلستان تعطیل شدند و مالکیت زمین‌هایشان نیز از بین رفت. کتاب‌های قرون وسطی. راهب‌ها و راهبه‌ها از معدود کسان باسواد قرون وسطی بودند می‌توان گفت تقریباً تمامی کتاب‌های قرون وسطی به دست آن‌ها نوشته شده‌است؛ آن‌ها تمامی کتاب‌های قرون وسطی را با دست نوشته و برای آن‌ها تصویر می‌کشیدند. تقریباً تمامی صومعه‌ها دارای کتاب‌خانه‌ای بودند که راهبان تحصیل کرده به رونویسی کتاب‌ها و تألیف کتب پزشکی، تاریخی، و فلسفه می‌پرداختند.
فریدریش ویلهلم نیچه (تلفظ ) (زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۸۴۴ – درگذشتهٔ ۲۵ اوت ۱۹۰۰) فیلسوف، ادیب، شاعر، منتقد فرهنگی، جامعه‌شناس، آهنگساز و لغت‌شناس آلمانی و استاد زبان‌های لاتین و یونانی بود که آثارش تأثیر بسیار عمیقی بر فلسفهٔ غرب و تاریخ اندیشهٔ مدرن برجای گذاشته است. مهم‌ترین اثر فلسفی و ادبی نیچه کتاب "چنین گفت زرتشت" است که از دیدگاه هایدگر تنها مدخلی است به کتاب ناتمام او یعنی "ارادهٔ معطوف به قدرت". در سال ۱۸۶۹ با ۲۴ سال سن، به کرسی لغت‌شناسی کلاسیک در دانشگاه بازل دست یافت که جوان‌ترین فرد در نوع خود در تاریخ
دست یافت که جوان‌ترین فرد در نوع خود در تاریخ این دانشگاه به‌شمار می‌رود. در سال ۱۸۷۹ به واسطهٔ بیماری‌هایی که در تمام طول زندگی با او همراه بود، از جایگاه خود در دانشگاه بازل کناره‌گیری کرد و دههٔ بعدی زندگانی‌اش را به تکمیل هستهٔ اصلی آثار خود که تا پیش از آن به نگارش درآورده بود، اختصاص داد. او بیماری خود را موهبتی می‌دانست که باعث زایش افکاری نو در وی شده است. در سال ۱۸۸۹ در سن ۴۴سالگی، قوای ذهنی‌اش را به‌طور کامل از دست داد و دچار فروپاشی ذهنی گردید. دلیل این اتفاق، بیماری ارثی (نرم شدگی مغز) از پدر
دلیل این اتفاق، بیماری ارثی (نرم شدگی مغز) از پدر بود که همین بیماری برادر کوچکتر او را در اوایل زندگی و پدرش را در ۳۵ سالگی از بین برد. او سال‌های باقی‌ماندهٔ عمر را با پرستاری مادرش (تا زمان مرگ او در سال ۱۸۹۷) و پس از آن خواهرش الیزابت فورستر-نیچه گذراند و سرانجام در سال ۱۹۰۰ پس از تجربهٔ عارضهٔ نومونیا و سکته‌های متعدد درگذشت. شاکلهٔ اصلی نوشته‌های نیچه از جدل فلسفی، شاعری، نقد فرهنگی و قصه تشکیل شده و در کنار آن به‌طور گسترده‌ای نیز به هنر، لغت‌شناسی، تاریخ، دین و دانش پرداخته شده است. نوشته‌های او در
دین و دانش پرداخته شده است. نوشته‌های او در عین آنکه سرشار از جملات قصار و گوشه کنایه است، شامل مباحث بسیار دیگری همچون اخلاق، زیبایی‌شناسی، تراژدی، معرفت‌شناسی، خداناباوری و خودآگاهی نیز می‌شود. بنیان‌های اصلیِ فلسفهٔ او عبارتند از نقدهایی تند علیه حقیقت مطلق در دفاع از منظرگرایی، انگارهٔ «آپولونی و دیونیسی»، نقدهای تبارشناختی بر دین و اخلاق مسیحی و نظریهٔ او در این باره تحت عنوان اخلاق ارباب-برده‌ای، تصدیق زیبایی‌شناختی وجود در واکنش به پدیدهٔ «مرگ خدا» و بحران عمیق هیچ‌انگاری، و تعریف سوژهٔ بشری
خدا» و بحران عمیق هیچ‌انگاری، و تعریف سوژهٔ بشری به‌عنوان تجلی‌گاه اراده‌های متنازع و در کشاکش، که در مجموع با عنوان «ارادهٔ معطوف به قدرت» شناخته می‌شود. نیچه در آثار پسینش، مفاهیم تأثیرگذاری همچون «اَبَر-مرد» و «بازگشت جاودانه» را مطرح کرد و به‌طور فزاینده‌ای با قدرت‌های خلّاقهٔ فرد به‌عنوان نیرویی برای غلبه بر پیش‌فرض‌های اجتماعی، فرهنگی، اخلاقی و نیل به ارزش‌های نو و خلوص زیبایی‌شناختی درگیر شد و به غور و تفحّص در بابِ آن‌ها پرداخت. پس از درگذشتِ نیچه، خواهر او الیزابت فورستر-نیچه متصدّی و ویراستار
خواهر او الیزابت فورستر-نیچه متصدّی و ویراستار دست‌نوشته‌های او شد و شماری از آثار منتشرنشدهٔ او را جهتِ تطابق با ایدئولوژی ملی‌گرایانهٔ آلمانیِ شخصی‌اش بازنویسی کرد و در عین حال دیدگاه‌های صریح او را که به‌روشنی در تضاد با یهودستیزی و ملی‌گرایی بودند دچار واگردانی، پیچیدگی و غموض گردانید. الیزابت در مراسمی عصای نیچه را به هیتلر پیشکش کرد. آثار نیچه در ویراست‌های چاپی الیزابت به فاشیسم و نازیسم ارتباط داده شد، اما شماری از پژوهشگران سدهٔ بیستم چنین خوانشی از آثار نیچه را به چالش کشیدند و ویراست‌های
از آثار نیچه را به چالش کشیدند و ویراست‌های اصلاح‌شدهٔ آثار او به‌زودی عرضه گردید. اندیشه‌های او در دههٔ ۱۹۶۰ بار دیگر به محبوبیت رسید، و از آن زمان تاکنون تأثیری عمیق بر اندیشمندان حوزه‌های فلسفه (به‌ویژه مکاتب فلسفه قاره‌ای همچون اگزیستانسیالیسم، پست‌مدرنیسم و پسا-ساختارگرایی)، هنر، ادبیات، روان‌شناسی و فرهنگ عامه در قرون بیستم و بیست و یکم گذاشته است. از مشهورترین عقاید وی نقد فرهنگ، دین و فلسفهٔ امروزی بر مبنای پرسش‌های بنیادینی دربارهٔ بنیان ارزشها و اخلاق بوده است. نوشته‌های وی سبک تازه‌ای در زبان
اخلاق بوده است. نوشته‌های وی سبک تازه‌ای در زبان آلمانی محسوب می‌شد؛ نوشته‌هایی بسیار ژرف و پر از ایجاز، آمیخته با افکاری انقلابی که نیچه خود روش نوشتاری خویش را «گزین‌گویی‌ها» می‌نامید. یکی از مشهورترین جملات او «خدا مرده است» می‌باشد که بحث‌های فراوانی را پدیدآورده است. زندگی. او در ۱۵ اکتبرِ ۱۸۴۴ در شهر کوچک روکن واقع در لایپزیک پروس چشم به جهان گشود. به‌دلیل مقارنت این روز با زادروز فریدریش ویلهلم چهارم، پادشاه وقت پروس، که در روز تولد نیچه چهل‌وپنج‌ساله می‌شد، پدر او که آموزگار چند تن از اعضای خاندان
می‌شد، پدر او که آموزگار چند تن از اعضای خاندان شاهی بود، نام کوچک پادشاه را بر فرزند خود نهاد (نیچه در آینده بخش میانی نام خود ویلهلم را حذف کرد). پدر او کارل لودویگ نیچه (۱۸۴۹–۱۸۱۳) که کشیشی لوتری و سابقاً آموزگار بود، و مادرش فرانسیسکا نیچه (۱۸۹۷–۱۸۲۶) یک سال پیش از زاده شدنِ نیچه در سال ۱۸۴۳ ازدواج کردند. آن‌ها صاحب دو فرزند دیگر نیز شدند: الیزابت فورستر-نیچه متولد ۱۸۴۶ و پسری دیگر به نام لودویگ جوزف زادهٔ ۱۸۴۸. وقتی نیچه پنج‌ساله بود، پدرش بر اثر یک ناخوشی مزمن مغزی درگذشت. شش ماه پس از آن، واپسین
ناخوشی مزمن مغزی درگذشت. شش ماه پس از آن، واپسین فرزند خانواده، لودویگ جوزف در دو سالگی جان باخت. نیچه پس از آن همراه با خانواده در شهر ناومبورگ جای گیر شد. در آنجا با مادربزرگِ مادری و دو عمهٔ مجرد نیچه زندگی می‌کردند. پس از درگذشت مادربزرگش در سال ۱۸۵۶، به خانهٔ اصلی خود نقل مکان کردند که هم‌اکنون به موزه و مرکز مطالعات نیچه بدل شده است. نایجل راجرز و مل تامپسون در کتاب "فیلسوفان بدکردار" نشان می‌دهند که نیچه همواره بیمار بوده و سردرد داشته و اگر بر اثر بیماری سفلیس نمی‌مرد، می‌شد نتیجه گرفت که او در
بیماری سفلیس نمی‌مرد، می‌شد نتیجه گرفت که او در هنگام مرگ هنوز پسر بوده است. نیچه چند بار به زنانی مانند لو سالومه و کازیما واگنر ابراز عشق کرده بود اما همهٔ این موارد با تلخی پایان یافت و مخصوصاً خیانت لو سالومه و دوستش پل ری ضربهٔ بسیار محکمی به او وارد آورد که بیماری او را تشدید کرد. در اواخر عمرِ نیچه خواهرش از او پرستاری می‌کرد که او هم حداکثر استفاده را از عواید فروش آثار برادرش برد. نیچه در ده سال پایانی عمرش عملاً مجنون بود. تحصیلات. او در آغاز در یک مدرسهٔ پسرانه و پس از آن مدرسه‌ای خصوصی تحصیل
یک مدرسهٔ پسرانه و پس از آن مدرسه‌ای خصوصی تحصیل کرده و در همان‌جا با افراد همچون گستاو کروگ، رادولف واگنر و ویلهلم پیندر که از خانواده‌های بسیار محترم بودند، دوست شد. در سال ۱۸۵۴ به دبیرستان معروف دومگیمنازیوم (Domgymnasium) در ناومبورگ وارد شد. سپس به‌خاطر خدمتی که پدرش به‌عنوان کشیش به دولت کرده بود، بورسیهٔ تحصیل در مدرسهٔ پفورتا (Pforta) که از شهرتی جهانی برخوردار بود به او پیشنهاد گردید. او به این مدرسه رفته و در میانهٔ سال‌های ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۴ در آنجا دانش فراگرفت و با افرادی همچون پائول یاکوب دویسِن و
فراگرفت و با افرادی همچون پائول یاکوب دویسِن و کارل فون گرسدورف دوست شد. وی همچنین اوقاتی را به شاعری و نگارش موسیقی می‌گذراند. او تابستان‌ها در ناومبورگ رهبری یک انجمن ادبی و موسیقایی به نام «گرمانیا» (Germania) را بر عهده داشت. نیچه در مدرسهٔ پفورتا توانست بنیه‌ای قوی در چندین زبان — یونانی، لاتین، عبری و فرانسوی — به دست آورد و این‌گونه قادر به خوانش منابع دست اول مهم شود. او در این دوران برای نخستین بار دوری از خانواده را در محیط محافظه‌کارانهٔ یک شهر کوچک تجربه کرد. نیچه در پفورتا تمایل به پیگیری
کوچک تجربه کرد. نیچه در پفورتا تمایل به پیگیری موضوعاتی داشت که معمولاً نامناسب و ناشایست توصیف می‌شدند. در همین دوره، با آثار شاعر تقریباً ناشناختهٔ آن عصر، فریدریش هولدرلین، آشنا شد و از او به‌عنوان «شاعر محبوب» خویش یاد کرد و در مقاله‌ای که دربارهٔ او نوشت، بیان داشت که این شاعرِ مجنون، آگاهی را به «متعالی‌ترین کمال» خود رسانیده است. آموزگاری که مقالهٔ نیچه را تصحیح کرد نمرهٔ خوبی به کار او داد، اما از سویی به نیچه توصیه کرد که در آینده، خود را به نویسندگانی سالم‌تر، با بیانی روشن‌تر و البته «آلمانی» تر
سالم‌تر، با بیانی روشن‌تر و البته «آلمانی» تر سرگرم کند. او همچنین در این دوره با ارنست اورتلپ که شاعری غیرعادی، کافرکیش و اغلب مست و لایعقل بود آشنا گردید که جسدش چند هفته پس از دیدار با نیچهٔ جوان در یک آبراهه پیدا شد. گویا او بوده که نیچه را با موسیقی و آثارِ ریچارد واگنر آشنا کرده است. شاید تحتِ تأثیر اورتلپ بود که روزی نیچه و یکی از همشاگردی‌هایش به نام ریشتر، مست و مخمور به مدرسه بازگشتند و در آن وضعیت با آموزگار خود روبه‌رو شدند، که همین امر باعث تنزّل نیچه از تراز اوّل بودن در کلاس و مخدوش شدن
تنزّل نیچه از تراز اوّل بودن در کلاس و مخدوش شدن وجهه‌اش به‌عنوان یک دانش‌آموز نمونه و کامل شد. پس از دانش‌آموختگی در سپتامبر ۱۸۶۴، به امید رسیدن به مقام کشیش پروتستان، در دانشگاه بن به تحصیلِ الهیات و لغت‌شناسی کلاسیک پرداخت. او و دویسن دوره‌ای کوتاه به عضویت انجمن برادری بوشِن‌شافت (Burschenschaft) در فرانکونی درآمدند. پس از یک نیمسال تحصیل، نیچه به مطالعات الهیاتی خویش پایان داد و اعتقادات مسیحی خویش را رها کرد. در همان دورانِ نگارش مقالهٔ خود با عنوان "سرنوشت و تاریخ" در سال ۱۸۶۲، نیچه استنباط کرده بود
و تاریخ" در سال ۱۸۶۲، نیچه استنباط کرده بود که آموزه‌های بنیادین مسیحیت تحتِ تأثیر پژوهش‌های تاریخی بی‌اعتبار گشته است؛ اما از سویی چنین می‌نماید در همین دوران کتاب "زندگی مسیح" نوشتهٔ داوید اشتراوس نیز بر نیچهٔ جوان تأثیری ژرف بر جای گذاشته است. افزون بر این، کتاب "جوهر مسیحیت" نوشتهٔ لودویگ فوئرباخ که در آن نویسنده استدلال کرده است که مردم خدا را آفریده‌اند بر نیچه تأثیرگذار بود. در ژوئن ۱۸۶۵، نیچه در نامه‌ای به خواهر شدیداً مذهبیِ خود خبر از رها کردن اعتقاد مذهبی خویش داد. نیچه در بخشی از این نامه چنین
مذهبی خویش داد. نیچه در بخشی از این نامه چنین می‌نویسد: «و این‌گونه راه‌ها از یکدگر جدا افتد: اگر خواستار خوشی و آرامش روان هستی، پس اعتقاد داشته باش. لیک اگر خواستار آنی که پیرو حقیقت باشی، پس تحقیق و جستجو کن…» در ۱۷ اوت ۱۸۶۵، بن را ترک کرد و رهسپار دانشگاه لایپزیک شد تا تحت نظر فریدریش ویلهلم ریچل به مطالعهٔ لغت‌شناسی بپردازد. در آنجا بود که با هم‌کلاسیِ خود اروین روده پیوند دوستیِ نزدیکی برقرار کرد. نخستین آثار او در زمینهٔ لغت‌شناسی به‌زودی در همین دوران پدیدار شدند. او در سال ۱۸۶۵ تمامیِ آثار آرتور
پدیدار شدند. او در سال ۱۸۶۵ تمامیِ آثار آرتور شوپنهاور را مطالعه کرد. نیچه بیداری علایق فلسفی خود را مرهونِ خواندن کتاب "جهان همچون اراده و تصور" اثر شوپنهاور می‌دانست و بعدها تصدیق کرد که او یکی از معدود اندیشمندانی می‌باشد که برایشان احترام قائل است، و بخش «شوپنهاور همچون آموزگار» را در کتاب "تأملات نابهنگام" به‌افتخار او به نگارش درآورد. او در دانشگاه لایپزیک با فلسفهٔ یونان نیز آشنا شد. او در سالِ ۱۸۶۶ کتابِ "تاریخِ ماتریالیسم" نوشتهٔ فریدریش آلبرت لانگه را مطالعه کرد. شروحی که لانگه در این کتاب
لانگه را مطالعه کرد. شروحی که لانگه در این کتاب دربارهٔ فلسفهٔ ضد-ماتریالیستی کانت، خیزشِ ماتریالیسمِ اروپایی، علاقهٔ روبه‌رشدِ اروپا به دانش، نظریهٔ فرگشت چارلز داروین، و طغیان‌های عمومی علیه سنّت و سلطه ارائه کرده بود شدیداً نیچه را مجذوبِ خود ساخت. محیطِ فرهنگیِ عصری که در آن می‌زیست، نیچه را بیش از پیش تهییج کرد که افق‌های مطالعاتیِ خود را به فراسوی حوزه‌های لغت‌شناسی بسط دهد و مطالعات فلسفی‌اش را همچنان دنبال کند، هر چند او ارائهٔ توضیحی فرگشتی در بابِ حسّ زیبایی‌شناختی بشری را ناممکن می‌دانست. او در
حسّ زیبایی‌شناختی بشری را ناممکن می‌دانست. او در سال ۱۸۶۷ برای یک سال خدمتِ داوطلبانه در توپخانهٔ ارتشِ پروس در ناومبورگ نام‌نویسی کرد. در این دوران، وی در میان هم‌قطاران تازه‌واردش به عنوانِ بهترین سوارکار شناخته شد، و افسرانِ او پیش‌بینی کردند که به‌زودی به مقامِ فرماندهی دست خواهد یافت. با این همه، در مارسِ ۱۸۶۸ هنگامِ پریدن بر زینِ اسب سینه‌اش با قاشِ زین برخورد پیدا کرد و ماهیچه‌های سمتِ چپ آن از دو ناحیه دچار پارگی شد. این مسئله باعث شد که تواناییِ راه رفتن را برای ماه‌ها از دست بدهد. از همین رو،
راه رفتن را برای ماه‌ها از دست بدهد. از همین رو، نیچه بارِ دیگر توجّهِ خود را به مطالعاتِ گذشتهٔ خویش معطوف و آن‌ها را در سال ۱۸۶۸ تکمیل کرد، و بعدها در همان سال برای نخستین بار به دیدار ریچارد واگنر رفت. استادی در دانشگاه بازل. تا حدودی به‌واسطهٔ حمایت‌های ریچل، نیچه در سال ۱۸۶۹ پیشنهادی اعتناپذیر برای مقام استادیِ لغت‌شناسی کلاسیک در دانشگاه بازل سوئیس دریافت کرد. در آن زمان نیچه تنها ۲۴ سال داشت و هنوز نه دورهٔ دکتریِ خود را به پایان رسانیده و نه گواهیِ شایستگیِ علمی دریافته کرده بود. در اینجا نیز باز
شایستگیِ علمی دریافته کرده بود. در اینجا نیز باز با حمایت‌های ریچل از سوی دانشگاه لایپزیک به او دکتری افتخاری داده شد. این پیشنهاد در زمانی به او ارائه شد که او به تغییر رشته از لغت‌شناسی به علومِ تجربی فکر می‌کرد، لیک به‌هر روی، او این پیشنهاد را پذیرفت. تا به امروز، هنوز هم نام نیچه در فهرستِ جوان‌ترین استادان ثابتِ علومِ کلاسیک به چشم می‌خورد. نیچه در این دوران آشنایی نزدیکی با «یاکوب بورکهارت» نویسندهٔ کتاب "تمدن فرهنگی رنسانس در ایتالیا" داشت. او هوادار فلسفهٔ آرتور شوپنهاور فیلسوف نامدار آلمانی بود و
فلسفهٔ آرتور شوپنهاور فیلسوف نامدار آلمانی بود و با واگنر، آهنگ‌ساز آلمانی، دوستی نزدیکی داشت. وی بعدها گوشهٔ انزوا گرفت و از همهٔ دوستانش رویگردان شد. او در طول دوران تدریس در دانشگاه بازل با واگنر آشنایی داشت. قسمت دوم کتاب تولد تراژدی تا حدی با جهان موسیقی «واگنر» نیز سروکار دارد. نیچه این آهنگ‌ساز را با لقب «مینوتار پیر» می‌خواند. برتراند راسل در "تاریخ فلسفه غرب" دربارهٔ نیچه می‌گوید: «ابرمرد نیچه شباهت بسیاری به زیگفرید (پهلوان افسانه‌ای آلمان) دارد، فقط با این تفاوت که او زبان یونانی هم می‌داند.» با