payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کتابخانه فرار کرد، به دانش آموزانی که در داخل بودند در مورد خطر هشدار می‌داد و به آن‌ها می‌گفت که به زیر میزها بروند و ساکت باشند. او با ۱-۱-۹ تماس گرفت و زیر باجه اداری کتابخانه مخفی شد. برایان آندرسون پشت سرش مانده بود و بین درب‌های داخلی و خارجی گیر کرده بود. ۱۱:۲۲ صبح، واکنش پلیس. در ساعت ۱۱:۲۲ نگهبان مدرسه همکارش نیل گاردنر را در بیسیم مدرسه، برای درخواست کمک در پارکینگ دانش آموزی فراخواند. تنها مسیر آسفالتی که او را به طرف مدرسه در شرق و جنوب خیابان پیرس می‌رساند، جایی بود که در ساعت ۱۱:۲۳ از
پیرس می‌رساند، جایی بود که در ساعت ۱۱:۲۳ از بی‌سیم‌ش شنیده بود که یک زن به وسیله برخورد با ماشین کشته شده است و او فرض کرده بود که موضوع درخواست کمک همین بوده است. او چراغ‌های گردان و آژیر ماشین خود را روشن کرده بود. هنگامی که از ماشین خود در پارکینگ دانش‌آموزی در ساعت ۱۱:۲۴ پیاده شد او پیغام دیگری در بی‌سیم‌ش شنید که: «نیل، اینجا تیراندازان در دبیرستان هستند». هریس در ورودی غربی، بلافاصله به طرف گاردنر تیراندازی کرد، جایی که ۵۰ متر با او فاصله داشت. گاردنر هم با اسلحه خود شروع به تیراندازی به هریس کرد.
هم با اسلحه خود شروع به تیراندازی به هریس کرد. گاردنر به دلیل اینکه عینک طبی خود را به چشم نزده بود، قادر به زدن تیراندازان نبود. بنابراین، پنج دقیقه بعد از شروع تیراندازی، و دو دقیقه بعد از اولین تماس رادیویی با بیسیم، گاردنر به وسیله تیراندازی با این دو تیرانداز درگیر شده بود. آنجا قبل از آن دو نفر مرده و ده نفر نیز زخمی شده بودند. تا قبل از اینکه هریس به داخل ساختمان عقب‌نشینی کند، هریس ده و گاردنر چهار شلیک به سمت یکدیگر داشتند که کسی صدمه ندید. گاردنر در بیسیم پلیسش گزارش داد که: «در ساختمان تیراندازی
بیسیم پلیسش گزارش داد که: «در ساختمان تیراندازی شده است. من به یک نفر در جنوب ساختمان احتیاج دارم.» درگیری باعث منحرف شدن هریس و کلبولد از برایان آندرسون زخمی شد. اندرسون به سمت کتابخانه فرار کرد و در داخل اتاق باز استراحت کارکنان مخفی شد. هر دو به داخل مدرسه بازگشتند و در امتداد راهرو اصلی شمالی حرکت کرده، بمب‌های لوله‌ای پرتاب می‌کردند و به هر کسی که با آن مواجه می‌شدند شلیک می‌کردند. آن‌ها به قوزک پای استفانی مانسن شلیک کردند، اگرچه او قادر بود که از مدرسه بیرون برود. هر دو به سمت پنجره‌های ورودی شرقی
بیرون برود. هر دو به سمت پنجره‌های ورودی شرقی مدرسه شلیک می‌کردند. پس از چندین بار رفتن و آمدن در امتداد راهرو و تیراندازی —ناموفق— به سمت هر دانش آموزی که می‌دیدند، هریس و کلبولد به سمت ورودی غربی رفته و وارد راهرو کتابخانه شدند.
انفجار اکلاهماسیتی حادثه ای است که در آن یک در اکلاهما سیتی در روز ۱۹ آوریل ۱۹۹۵ با انفجار مهیبی فروریخت. در این حادثه ۱۶۸ نفر که تعداد زیادی از آنان کودکان یک مهد کودک بودند، جان باختند. با تحقیقات پلیس مشخص شد که تیموتی مک‌وی عامل این انفجار بوده‌است. در بازجویی‌ها وی علت این اقدام را انتقام‌جویی از مرگ ۸۰ تن از اعضای فرقه داودیه در حادثه واکو اعلام کرد. سه سال قبل از آن حادثه واکو رخ داده بود. تا قبل از وقوع حادثه ۱۱ سپتامبر انفجار اکلاهما سیتی بزرگ‌ترین حادثه تروریستی تاریخ ایالات متحده آمریکا به‌شمار
حادثه تروریستی تاریخ ایالات متحده آمریکا به‌شمار می‌آمد و همچنین مرگبارترین حمله انجام شده به دست یک آمریکایی در خاک آمریکاست.
حادثه وِیْکو یا محاصرهٔ ویکو، رویدادی در بهار سال ۱۹۹۳ در نزدیکی شهر ویکو در ایالت تگزاس آمریکا بود. ماجرا زمانی آغاز شد که مأموران ادارهٔ مشروبات الکلی، دخانیات و سلاح‌های گرم آمریکا به مجتمع مذهبی «برنچ داویدیان» حمله کردند تا رهبر این گروه، دیوید کورش، را به اتهام نگهداری و خریدوفروش غیرقانونی اسلحه بازداشت کنند. در نخستین درگیری، چند مأمور و اعضای گروه کشته شدند و پس از آن، محاصرهٔ مجتمع به دست پلیس فدرال و اف‌بی‌آی ۵۱ روز ادامه یافت. گفت‌وگوها به نتیجه نرسید و سرانجام در ۱۹ آوریل ۱۹۹۳ نیروهای فدرال
نرسید و سرانجام در ۱۹ آوریل ۱۹۹۳ نیروهای فدرال برای پایان دادن به محاصره گاز اشک‌آور شلیک کردند. اندکی بعد آتشی بزرگ در ساختمان‌ها زبانه کشید که منجر به مرگ دیوید کورش و بیش از هفتاد تن از پیروانش شد. این رویداد به‌شدت جنجال‌برانگیز شد و در افکار عمومی آمریکا به‌عنوان نمونه‌ای از استفادهٔ افراطی دولت از زور مطرح گردید و بعدها الهام‌بخش گروه‌ها و افراد ضد دولت شد، از جمله تیموتی مک‌وی که در بمب‌گذاری اوکلاهما سیتی در سال ۱۹۹۵ دست داشت. شرح حادثه. محاصره نظامی محوطه‌ای متعلق به فرقهٔ مذهبی فرقه داودیه از سوی
محوطه‌ای متعلق به فرقهٔ مذهبی فرقه داودیه از سوی مأموران اداره تحقیقات فدرال (اف‌بی‌آی)، مأموران ایالتیِ تگزاس، و ارتش آمریکا بین ۲۸ فوریه و ۱۹ آوریل ۱۹۹۳ بود. فرقه داویدیان، فرقه‌ای که در سال ۱۹۵۵ از کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم جدا شد، تحت رهبری دیوید کورش قرار داشت. مرکز این فرقه در مزرعهٔ مرکز جبل کارمل در منطقهٔ الک تگزاس در ۹ مایلی (۱۴ کیلومتری) شمال شرقی وِیکو، تگزاس قرار داشت. این گروه مشکوک به نقض قانون در خصوص اسلحه بود که باعث شد اداره مشروبات الکلی، دخانیات، سلاح‌های گرم و مواد منفجره
الکلی، دخانیات، سلاح‌های گرم و مواد منفجره (اِی‌تی‌اف) یک حکم قضایی جستجو و دستگیری در خصوص آن دریافت کند. این واقعه هنگامی آغاز شد که اداره مشروبات الکلی، دخانیات، سلاح‌های گرم و مواد منفجره تلاش خود به منظور یورش به مزرعه را آغاز کرد. یک نبرد مسلحانه شدید درگرفت، که منجر به مرگ چهار مأمور حکومتی و شش داویدی شد. پس از ناکامی ای تی اف در یورش به محوطه اف‌بی‌آی شروع به محاصرهٔ آن کرد. وضعیتی که ۵۱ روز با بلاتکلیفی ادامه یافت. نهایتاً اف‌بی‌آی در تلاش برای بیرون کردن داویدیان از مزرعه حمله‌ای با گاز اشک‌آور
کردن داویدیان از مزرعه حمله‌ای با گاز اشک‌آور را صورت داد. در جریان حمله مرکز جبل کارمل دچار آتش‌سوزی شد. ۷۶ نفر از جمله دیوید کورش کشته شدند. در خصوص وقایع رخ داده در محاصره ادعاهای ضدونقیضی وجود دارد. یک مجادله مشخصاً بر سر منشأ آتش بروز کرد؛ تحقیقی از سوی دولت در سال ۲۰۰۰ نتیجه گرفت خود اعضای فرقه آتش را شروع کرده بودند. وقایع ویکو و محاصره‌ای ۱۲ ماه قبلتر در روبی ریج به وقوع پیوسته بودند هر دو به عنوان انگیزه‌های بمبگذاری ذکر شده‌اند که دو سال بعدتر در انفجار اکلاهماسیتی رخ داد. جزئیات. پیش از حادثه،
انفجار اکلاهماسیتی رخ داد. جزئیات. پیش از حادثه، دو مأمور اف‌بی‌آی به عنوان دانشجویانی که به دین آنها علاقه دارند رابطه‌ای با دیوید کورِش تغییر داده بود. در ساعت ۹ صبح ۲۸ فوریه ۱۹۹۳ ۷۶ مأمور آموزش‌دیده نظامی اف‌بی‌آی بدستور دادستانی آمریکا به ستاد فرقه داویدیان به رهبری دیوید کورِش در شهرک وِیکو (Waco) در ایالت تگزاس، یورش بردند و این مرکز را محاصره کردند. این موضوع به سرعت منجر به تبادل آتش شد و تیراندازی ۹۰ دقیقه طول کشید. در نتیجه این تقابل آتش، ۴ مأمور و دو نفر از عبادت‌کنندگان کشته شده و ده‌ها نفر از
و دو نفر از عبادت‌کنندگان کشته شده و ده‌ها نفر از دو سو از جمله ۲۰ تن از مأموران زخمی شدند. از جمله خود کورِش که یک گلوله به پهلو و دیگری به پشت او خورد. دو طرف در ساعت ۱۱:۳۰ صبح بر سر آتش بس توافق کردند و اف‌بی‌آی اختیار عملیات را به عهده گرفت. همزمان تیم نجات گروگان‌ها و نیروهای تازه‌نفس تاکتیکی محل را محاصره کردند. از آن هنگام محاصره، آغاز شد. مأموران اف‌بی‌آی هر روز با تلفن با کورِش درباره تسلیم، مذاکره می‌کردند و همزمان از بیرون، فشار را افزایش می‌دادند. رهبر داودیه قول داد که اگر هر روز پیامی از او
رهبر داودیه قول داد که اگر هر روز پیامی از او را در رادیو پخش کنند، کودکان را دو به دو آزاد کند. ف‌بی‌آی بچه‌ها را به خانه متدویست ویکو می‌برد و از آن‌ها فیلم می‌گرفت به این امید که دیدن آنها انگیزه برای دیگر داودی‌ها شوند تا از این مقر خارج شوند و چنین هم شد. حدود ۳۵ نفر از جمله ۲۱ کودک بیرون آمدند. از دید اف‌بی‌آی ماجرا داشت به آسانی پایان می‌یافت چون کورش مایل بود به مسالمت از محوطه خارج شود. اما رهبر داودیه پس از مدتی به مذاکره‌کنندگان اعلام کرد که خدا به او دستور داده است که صبر کند. و از روز ۲۳ مارس
به او دستور داده است که صبر کند. و از روز ۲۳ مارس به بعد حتی یک نفر از پیروان داودیه از محوطه خارج نشد. تلاش‌های نیروهای انتظامی برای بیرون آوردن اجبار‌ی افراد شدت گرفت. آنها برق محوطه را قطع کرده و روز و شب با نورافکن‌های قوی آنجا را روشن کردند. صداهای زیر مانند صدای بلند شدن هواپیما، کشتار خرگوش‌ها، زمزمه‌های بودایی، و صدای بلند موسیقی پاپ از بعضی بلندگوها پخش کردند. کورش با دوربینی که اف‌بی‌آی اجازه داده بود وارد محوطه شود از خودش در کنار چند کودک و زن جوان فیلمبرداری می‌کرد و آنها را فرزندان و همسران
جوان فیلمبرداری می‌کرد و آنها را فرزندان و همسران خود معرفی کرد و تلاش کرد بگوید که اینها گروگان نیستند. این تصاویر از کورش و همسران و فرزندانش به مطبوعات نرسیدند ولی مأموران ارشد اف‌بی‌ای، وزارت دادگستری و جنت رینو، دادستان کل، از اینها مطلع بودند. رینو در هفته ۱۲ آوریل ۱۹۹۳ چندین جلسه برای بررسی راه‌های جایگزین پایان دادن به محاصره برگزار کرد و به این درگیری پایان داد. او در نهایت پیشنهاد تیم نجات گروگان‌ها مبتنی بر آوردن يک مأمور کنترل شورش به داخل ساختمان را پذیرفت. در نتیجه حدود ساعت ۶ صبح ۱۹ آوریل،
را پذیرفت. در نتیجه حدود ساعت ۶ صبح ۱۹ آوریل، بایرون سیج، مذاکره‌کننده ارشد، با داودی‌ها تماس گرفت که به آن‌ها اطلاع دهد که آماده استفاده از گاز اشک‌آور در داخل ساختمان هستند؛ ولی کسی به ساختمان حمله نخواهد کرد. آنها همین پیام را هم در سیستم بلندگوی عمومی اعلام کردند و از کسانی که هنوز داخل بودند درخواست کردند که محوطه را ترک کنند. گزارشی در سال ۱۹۹۶ که کمیسیون متکثری از کنگره آمریکا درباره وقایع منتشر شده می‌گوید: تقریباً بلافاصله داودی‌ها شروع به تیراندازی به خودروهای اف‌بی‌آی کردند. با وجود مخالفت
به خودروهای اف‌بی‌آی کردند. با وجود مخالفت مذاکره‌کنندگان، ظرف چند دقیقه فرمانده تیم نجات گروگان‌ها دستور داد هم‌زمان به داخل کل مجموعه گاز پرتاب شود. آنها این کار را برای شش ساعت ادامه دادند. اما هیچ کس از ساختمان خارج نشد. حدود ظهر حریقی تقریباً هم‌زمان از سه نقطه مختلف محوطه به راه افتاد. ظرف چند دقیقه، محوطه داودی‌ها سوخت و خاکستر شد. در میان کشته‌شدگان ۲۱ کودک و دو زن باردار بودند. مأموران آتش‌نشانی برای خاموش کردن آتش به موقع نرسیدند و علت شروع آتش‌سوزی هم هنوز روشن نشده است. به این ترتیب، محاصره
هم هنوز روشن نشده است. به این ترتیب، محاصره پایان یافت. بازتاب. روز بعد، بیل کلینتون که سه ماه بود به ریاست‌جمهوری رسیده بود گفت: «فکر نمی‌کنم دولت آمریکا مسئول این باشد که گروهی از متعصبان مذهبی تصمیم گرفته بودند خودشان را بکشند». اما این حادثه تاثیر چشمگیری در سال اول دولت نخست او و بازگشت جمهوری‌خواهان به قدرت در انتخاب مجلس ۱۹۹۴ داشت. عده زیادی از مردم آمریکا داوودی‌ها را مدافعان دو حق اساسی آزادی عبادت و حق حمل اسلحه در آمریکا می‌بینند. گزارش کنگره. بین آوریل ۱۹۹۵ و مه ۱۹۹۶ دو کمیته کنگره درباره
بین آوریل ۱۹۹۵ و مه ۱۹۹۶ دو کمیته کنگره درباره اقدامات نیروهای فدرال در طی محاصره کوه کرمل تحقیق کردند. این گزارش با اینکه به این نتیجه رسید که مسئولیت نهایی فاجعه به گردن کورش بوده، اما قویاً از تصمیم‌ها و راهکارهایی که سازمان‌های دخیل در ماجرا در پیش گرفتند انتقاد کرد. آنها به صراحت گفتند دخالت اداره مشروبات الکلی، دخانیات، سلاح‌های گرم و مواد منفجره در ماجرای داوودی‌ها به شدت دور از صلاحیت‌ و بدون حداقل حرفه‌ای‌گری مورد انتظار از یک سازمان فدرال بوده است. همچنین تصمیم دادستان کل، جنت رینو برای صدور
است. همچنین تصمیم دادستان کل، جنت رینو برای صدور اجازه مداخله برای پایان دادن به محاصره را شتاب‌زده، گمراهانه و به شدت غیرمسئولانه خواند. این گزارش، هشدار داد که گاز اشک‌آور به ویژه برای کودکان کم سن و سال، زنان باردار و افراد سالخورده می‌تواند باعث ناراحتی فیزیکی فوری، مزمن و شدید برای کسانی شود که در معرض آن واقع می‌شوند. برای همین، استفاده از آن را رد کرد اصرار کرد که مأموران باید تا آخر بر سر یک پایان مسالمت‌آمیز چانه‌زنی می‌کردند. اما این گزارش آغاز آتش‌سوزی را به مسئولان ربط نمی‌دهد و تلاش‌ می‌کند
آتش‌سوزی را به مسئولان ربط نمی‌دهد و تلاش‌ می‌کند نظریه‌های مبنی بر اینکه این مأموران بودند که عامدانه یا ناخواسته به خاطر ترکیب تیراندازی و مواد شیمیایی موجود در گاز اشک‌آور باعث بروز آتش‌سوزی شده بودند، نفی کند. اما با استدلال وزارت دادگستری برای توجیه نفرستادن آتش‌نشان‌ها به صحنه و تأخیر در تماس با آتش‌نشانی مخالفتی ندارد. گزارش ادعا می‌کند که افراد مسلح درون فرقه به‌طور عمد آتش‌سوزی را به راه انداختند و زنان و کودکانشان را به‌همراه خود کشتند. گرچه اعضای این فرقه معتقدند آتش‌سوزی را نیروهای دولتی مرتکب
این فرقه معتقدند آتش‌سوزی را نیروهای دولتی مرتکب شدند. این گزارش تنها به نظریه‌های توطئه درباره نقش مأموران در فاجعه و فرضیه‌هایی مانند گسترش افسارگسیخته پخش آتش دامن زد. انفجار اکلاهماسیتی. دو سال بعد از محاصره، تیموتی مک‌وی، مرد جوانی که در ویکو حامی داودی‌ها بود و مصرانه فکر می‌کرد که پاسخ و واکنش مقامات شاهد برآمدن یک نظم جدید جهانی است، ساختمانی فدرال را در ۲۰ آوریل سال ۱۹۹۵ در اوکلاهاماسیتی منفجر کرد که منجر به کشته شدن ۱۶۸ نفر و مجروح شدن ۷۰۰ نفر شد. این بمبگذاری، مرگبارترین حمله تروریستی داخلی در
این بمبگذاری، مرگبارترین حمله تروریستی داخلی در تاریخ آمریکا بود. این فاجعه باعث شد الکس جونز در سال ۱۹۹۸ کمپینی را برای بازسازی مقر داودیه را برای ادای احترام به درگذشتگان راه‌اندازی کند.
اوتسی ، اوتسی مردِ یخی، فریتسِ یخ‌زده، مرد سیمیلائون نام‌های منتسب به کهن‌ترین مومیایی طبیعی به‌جاماندهٔ مردی با قدمت ۵۳۰۰ سال (۳۳۰۰ پیش از میلاد) در اروپا هستند. پیکر یخ‌زده او در ۱۹۹۱ در یخچال طبیعی شنالشتال در کوه‌های آلپ اوتستال در مرز میان اتریش و ایتالیا یافت‌شد. بقایا و وسایل شخصی او در موزه باستان‌شناسی تیرول جنوبی در بولتسانو، ایتالیا نگهداری می‌شود. کشف. اوتسی را دو گردشگر آلمانی از نورنبرگ در ۱۹ سپتامبر ۱۹۹۱ پیدا کردند. پیکر به جلو خوابیده و زیر یخ‌ها پیچیده‌شده او در ابتدا به نظر جسد تازه شخصی
یخ‌ها پیچیده‌شده او در ابتدا به نظر جسد تازه شخصی مانند خلبان جنگ جهانی آمد. ژاندارمری اتریش با بی‌ظرافتی با یک مته دستی کوچک - که به سهو کفل اوتسی را هم سوراخ کرده‌بود - و یک تبر یخ‌شکن (که در روش‌های باستانشناسی کاربردی ندارد) او را از یخ‌رود بیرون کشیدند. جسد را به اینسبروک بردند و در آنجا بود که دیرینگی اوتسی آشکار شد. چون جسد در ۹۲٫۵۶ متری خاک ایتالیا بود، از ۱۹۹۸ تاکنون این پیکر در موزه باستان‌شناسی تیرول جنوبی در بولتسانو ایتالیا به نمایش گذاشته شده است. بررسی‌های انجام‌شده روی جسد نشان می‌دهد که او
بررسی‌های انجام‌شده روی جسد نشان می‌دهد که او از انگل روده‌ای رنج می‌برده است، مشکل کبد داشته است و رنگ چشم‌ها و موهایش تیره بوده است. او ردایی از جنس سبزه و جلیقه و پای‌افزار چرمی به تن داشت. کفش‌ها ضدآب و پهن بودند و این پهنا برای راه رفتن بر روی برف‌ها مناسب می‌نمود و جنسش نیز به گیاه بود که به شکل حصیر درآورده بود. یک لایه چمنی نرم دور پاها را گرم نگه می‌داشته است. تحقیقات. ژنتیکی. بازماندگانی از نسل مادری اوتسی اکنون دیگر در اروپا یافت نمی‌شود، اما بازماندگان نسل پدری اودر اروپا بسیارند. بازماندگان
نسل پدری اودر اروپا بسیارند. بازماندگان اوتسی به‌خصوص در مناطقی چون جزایر ساردین و کورسیکا زندگی می‌کنند. منظور از مفهوم خویشاوند رابطه مستقیم نسبی با فرد خاصی است، اما در ارتباط با اوتسی «پس از ۲۰۰ نسل» دیگر نمی‌توان از خویشاوندی مستقیم نامی برد. با این تعریف همه اروپائیان می‌توانند از این جهت خود را خویشاوند اوتسی بنامند که او از نخستین اروپائیان بوده است. پژوهش دانشمندان نشان داده است که شجره حدود یک میلیون نفر شهروند اروپایی به اوتسی می‌رسد. تحقیقات سال ۲۰۲۳ نشان داد که اوتسی از نسل کشاورزان ترکیه
سال ۲۰۲۳ نشان داد که اوتسی از نسل کشاورزان ترکیه امروزی بوده است. پژوهشگران در سال ۲۰۱۳ به این نتیجه رسیدند که ۱۹ نفر از اهالی منطقه تیرول دارای ژن‌هایی هستند که در زیرگروهِ ژن‌های اوتسی جای دارند. یکی از کسانی که نسب خود را به اوتسی منسوب می‌داند، یک مرد سوئیسی به‌نام سیمون گربر است. سیمون گربر که تحقیق روی ژن‌های خود را انجام داده به این نتیجه رسید که موارد بسیار مشابهی در دی‌ان‌ای خودش و اوتسی موجود است؛ یکی این است که اوتسی ۵۳۰۰ سال پیش همچون خود او به عدم تحمل لاکتوز دچار بود. صدا. در سپتامبر ۲۰۱۶
به عدم تحمل لاکتوز دچار بود. صدا. در سپتامبر ۲۰۱۶ دانشمندان با استفاده از سی‌تی اسکن توانستند با موفقیت صدای اوتسی را بازسازی کنند. آنها با موفقیت توانستند از تارهای صوتی مومیایی، گلو و دهان وی یک مدل دیجیتالی تهیه کنند. با اندازه‌گیری، طول مجرای صوتی و تارهای صوتی این مومیایی، آنها قادر به خلق دوباره نسبی و تقریبی صدای این مومیایی شدند. با تمام این اطلاعات به دست آمده دانشمندان پیش‌بینی می‌کنند که صدای این مومیایی در فرکانسی بین ۱۰۰ هرتز تا ۱۵۰ هرتز بوده که در مقیاس نرمال و طبیعی صدای یک مرد امروزی است.
باشگاه ذوب‌آهن اصفهان یک باشگاه فوتبال در شهر اصفهان، ایران است که در سال ۱۳۴۷ بنیان‌گذاری شده است. باشگاه ذوب آهن به عنوان تیم دوم اصفهان بعد از سپاهان دارای محبوبیت خاصی نیز میباشد . این باشگاه هم‌اکنون در لیگ برتر خلیج فارس حضور دارد. مالک این باشگاه، شرکت ذوب‌آهن اصفهان است. ذوب‌آهن با چهار قهرمانی در جام حذفی ایران، یکی از تیم‌های پرافتخار این جام به‌شمار می‌آید. مهم‌ترین دستاوردهای این باشگاه شامل ۴ نایب‌قهرمانی لیگ فوتبال ایران، ۴ قهرمانی جام حذفی فوتبال ایران، ۱ قهرمانی سوپر جام فوتبال ایران و ۱
فوتبال ایران، ۱ قهرمانی سوپر جام فوتبال ایران و ۱ نایب‌قهرمانی لیگ قهرمانان آسیا است. سی و یکم خرداد در تقویم ورزشی ایران به عنوان روز ذوب آهن نامگذاری شده است. تیم فوتبال ذوب آهن یکی از چهار تیم لیگ برتر است که هیچگاه به لیگ آزادگان (دسته پایین‌تر) سقوط نکرده است. پیشینه. پیش از انقلاب (۱۳۵۷–۱۳۴۷). محمدعلی تقی‌زاده فرهمند در ۳۱ خرداد ۱۳۴۷ تأسیسات ورزشی کارخانه ذوب‌آهن اصفهان را بنیان گذاشت. ذوب‌آهن نخستین بازی رسمی خود را هم‌زمان با بازگشایی ورزشگاه ۲۲ بهمن اصفهان برابر پیکان انجام داد و ۲–۴ شکست خورد. از
اصفهان برابر پیکان انجام داد و ۲–۴ شکست خورد. از جمله بازیکنان آن تیم می‌توان روح‌الله زرگر، اصغر نیلچیان، نعمت‌الله زرگر و مصطفی قانعی اولین کاپیتان این تیم را نام برد. ذوب‌آهن در تمام ادوار جام تخت جمشید نیز حضور داشته است. ذوب‌آهن که باشگاه متمول و سرمایه‌داری بود، تعدادی از بازیکنان سپاهان را به خدمت گرفت و یوگنی لیادین را به عنوان مربی برگزید. پس از انقلاب (اکنون–۱۳۵۷). آن‌ها پس از انقلاب ۵۷ از سال ۱۳۷۲ با خرید امتیاز تیم تام به لیگ کشور بازگشتند و به جز سال ۱۳۷۴ که در دسته دوم حضور یافتند در بقیه
به جز سال ۱۳۷۴ که در دسته دوم حضور یافتند در بقیه سال‌ها در دسته اول فوتبال کشور حضور داشتند. ذوب‌آهن در تمام ادوار لیگ برتر حضور داشته است و چهار بار نایب قهرمانی در این لیگ را تجربه کرده اما تاکنون موفق به قهرمانی در لیگ برتر نشده است. این تیم در جام حذفی چهار قهرمانی و یک نایب قهرمانی کسب کرده است و از تیم‌های پرافتخار این جام می‌باشد. ذوب‌آهن در سال ۱۳۸۹ به مقام نایب قهرمانی لیگ قهرمانان آسیا رسیده است. این باشگاه همچنین یک بار قهرمان سوپر جام نیز شده است. لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۰. تیم فوتبال ذوب‌آهن با
لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۰. تیم فوتبال ذوب‌آهن با چیرگی بر تیم‌های آسیایی حاضر در رقابت سال ۲۰۱۰ به فینال مسابقات لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۰ راه یافت. این تیم در تاریخ ۲۲ آبان ۱۳۸۹ و در تک‌بازی فینال که در استادیوم ملی المپیک توکیو قرار گرفته در کشور ژاپن برگزار شد، به رقابت با تیم سئونگنام ایلهوا چونما پرداخت. ذوب‌آهن در این دیدار با نتیجهٔ ۱–۳ برابر نمایندهٔ کره جنوبی شکست خورد و نایب قهرمان لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۰ شد. افتخارات تاریخ باشگاه ذوب‌آهن. باشگاه ذوب‌آهن ۴ قهرمانی در جام حذفی ایران(فصول ۸۲-۱۳۸۱،
ذوب‌آهن ۴ قهرمانی در جام حذفی ایران(فصول ۸۲-۱۳۸۱، ۸۸-۱۳۸۷، ۹۴-۱۳۹۳ ، ۹۵-۱۳۹۴)، ۱ قهرمانی سوپرجام ایران (سال ۱۳۹۵)، ۴ نایب قهرمانی لیگ ایران و ۱ نایب قهرمانی لیگ قهرمانان آسیا را در کارنامه دارد. ذوب‌آهن چهارمین تیم پرافتخار تاریخ جام حذفی فوتبال ایران است. ورزشگاه و دارایی‌ها. ورزشگاه فولادشهر ورزشگاه خانگی ذوب‌آهن است که در سال ۱۳۷۷ افتتاح شده است. باشگاه ذوب‌آهن ورزشگاه‌ها و زمین‌های ورزشی زیادی در اصفهان دارد. این باشگاه از اندک باشگاه‌های ایرانی است که ورزشگاه اختصاصی دارد. تیم سپاهان، همشهری ذوب‌آهن
ورزشگاه اختصاصی دارد. تیم سپاهان، همشهری ذوب‌آهن هم از سال ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۵ بازی‌های خانگی خود را در این ورزشگاه برگزار می‌کرد. باشگاه موزهٔ افتخارات خود را در روزهای آغازین دی ۱۳۸۷ بازگشایی کرد. ورزشگاه فولادشهر نیز دارای ۲۲ سکوی تماشاچیان است. در جریان بازسازی سال ۱۳۸۸ در این ورزشگاه تمامی سکوها ایزولاسیون و مجهز به صندلی گردیده است. مطابق با قوانین ای‌اف‌سی نورافکن‌ها تقویت شده است و ساختمان VVIP و VIP نیز در ورزشگاه احداث گردیده در داخل ساختمان ورزشگاه سمت راست رختکن میهمان و چپ میزبان است و اتاق کنفرانس
راست رختکن میهمان و چپ میزبان است و اتاق کنفرانس طبقه دوم قرار دارد. بازیکنان. بازیکنان کنونی. فهرست بازیکنان باشگاه فوتبال ذوب‌آهن اصفهان در فصل ۰۴–۱۴۰۳ به شرح زیر است: بازیکنان خارجی. فهرست بازیکنان خارجی باشگاه فوتبال ذوب‌آهن اصفهان شامل بازیکنانی می‌شود که با تابعیت غیر ایرانی برای باشگاه فوتبال ذوب‌آهن بازی کرده‌اند. هماوردان. سپاهان اصفهان. شهرآورد فوتبال اصفهان که میان تیم‌های همشهری ذوب‌آهن و سپاهان انجام می‌شود، از حساسیت بالایی نیز برخوردار است. بازی های بین دو تیم سپاهان و ذوب آهن معمولا پر گل
بازی های بین دو تیم سپاهان و ذوب آهن معمولا پر گل نیز میباشد. آغاز این شهرآورد به دههٔ ۱۳۵۰ برمی‌گردد و همواره یکی از مهم‌ترین شهرآوردهای فوتبال ایران می‌باشد. این دو تیم اولین بار در زمستان ۱۳۵۱ در فینال مسابقات قهرمانی باشگاه‌های اصفهان و در ورزشگاه باغ همایون اصفهان (ورزشگاه تختی اصفهان فعلی) با یکدیگر رو به رو شدند. این دیدار در پایان ۹۰ دقیقه وقت قانونی و همچنین وقت‌های اضافه بدون گل به پایان رسید تا کار به ضربات پنالتی بکشد. در پنالتی‌ها، تیم فوتبال سپاهان با نتیجهٔ پنج بر چهار موفق شد تیم ذوب‌آهن را
با نتیجهٔ پنج بر چهار موفق شد تیم ذوب‌آهن را مغلوب کند و به مقام قهرمانی نیز برسد. پیشینه و آمار. جدول زیر آمار کلی ذوب‌آهن را در دههٔ ۱۳۸۰، دههٔ ۱۳۹۰ و دههٔ ۱۴۰۰ نشان می‌دهد. نشان‌واره باشگاه. نشان‌واره، آرم یا لوگوی ذوب‌آهن در طول تاریخ این باشگاه دست‌خوش تغییراتی شده است. اولین نشان‌واره این باشگاه، مشابه نشان‌واره شرکت ذوب‌آهن اصفهان نیز بوده است. در نشان‌واره فعلی باشگاه ذوب‌آهن، رنگ‌های اصلی باشگاه (سبز و سفید) به کار رفته شده است. نماد باشگاه. این باشگاه در مرداد ۱۳۹۳ گاندو یا تمساح پوزه‌کوتاه که
باشگاه در مرداد ۱۳۹۳ گاندو یا تمساح پوزه‌کوتاه که نسل‌اش در ایران در خطر انقراض قرار گرفته را به عنوان نماد خود برگزید. هدف از انتخاب این نماد کمک به حفظ محیط زیست و اطلاع‌رسانی دربارهٔ این جانور در معرض خطر اعلام شد. باشگاه ذوب‌آهن گاندو را نماد سخت‌کوشی، جنگندگی و مقاومت قرار داده است.
باشگاه فوتبال شموشک نوشهر یک باشگاه فوتبال ایرانی بود که توسط مسعود درویش تأسیس و به صورت خصوصی فعالیت می‌کرد. پس از فوت مسعود درویش امتیاز این باشگاه متعلق به ورثه وی بود که آن‌ها امتیاز را به باشگاه فوتبال عظیم گستر نوشهر واگذار کردند. تاریخچه. این تیم ۶ سال پس از تأسیس در سطح اول حضور داشت و بهترین مقام تاریخ خود را در لیگ آزادگان به دست آورد که یازدهم از لیگ شانزده تیمی شد. اما فصل بعد با نتایج بسیار ضعیف به لیگ دسته دوم سقوط کرد. پس از سقوط به دسته دو نتوانست نتایجی به دست بیاورد که به لیگ آزادگان صعود
نتایجی به دست بیاورد که به لیگ آزادگان صعود کند که هیچ بلکه در سال بعد سقوط به لیگ سه سقوط کرد اما با این اتفاق توانست یک جام از این لیگ را از آن خود کند. این تیم پس از ۶ سال به سطح اول فوتبال ایران بازگشت. سال اول حضورش رتبه آخر آن زمان یعنی رتبه ۱۴ را کسب کرد و به لیگ آزادگان سقوط کرد. اما تصمیم ۱۶ تیمی کردن لیگ برتر شموشک را از سقوط نجات داد. سال بعد هم برای بقا جنگید اما این دفعه موفق به ماندن در لیگ برتر شد و اتفاقی که باعث شد تنها دو دوره این تیم در لیگ آزادگان بماند نیفتاد. در لیگ برتر چهارم این تیم
آزادگان بماند نیفتاد. در لیگ برتر چهارم این تیم پانزدهم شد و به لیگ آزادگان سقوط کرد. در لیگ آزادگان این تیم سه فصل متوالی به رتبه‌های دهم، یازدهم و یازدهم قرار گرفت. اما فصل بعدی اوضاع عوض شد این تیم به عنوان سومین تیم به لیگ دسته دو سقوط کرد. متأسفانه این تیم هم مانند برخی از تیم‌ها مسیر بی‌بازگشت را طی کرد و تنها دو فصل در لیگ دو دوام آورد. در لیگ سه نیز رتبه خوبی پیدا نکرد و فصل بعد از لیگ کنار گذاشته شد تا برای همیشه نابود شود و یک ورزشگاه و دو جام قهرمانی لیگ‌های دو و سه از آن باقی بماند. ورزشگاه
قهرمانی لیگ‌های دو و سه از آن باقی بماند. ورزشگاه خانگی. ورزشگاه خانگی این تیم ورزشگاه شهدای نوشهر است که در سال‌های گذشته با تخریب سکوها در بخش‌های غربی و جنوبی و بازسازی سکوهای بخش شمالی، ساختمان رختکن و اتاق داوران هم بهسازی و بازسازی شد. این ورزشگاه هم‌اکنون و با سکوهایی که نصب شد ۴ هزار نفری است و ۱۵ میلیارد تومان برای بازسازی آن هزینه شد. بازیکنان برجسته. برای دیدن نام بازیکنان پیشین باشگاه، را ببینید.
باشگاه فوتبال پگاه گیلان یک باشگاه سابق فوتبال ایرانی بود که در رشت بنا شده بود. مالک این باشگاه شرکت صنایع شیر ایران بود. این باشگاه در سال‌های حیات خود در لیگ آزادگان و لیگ برتر به میدان می‌رفت. پیشینه. پس از سقوط تیم فوتبال استقلال شهرداری رشت از دوره اول لیگ برتر، شرکت صنایع شیر ایران با خرید امتیاز این تیم در سال ۱۳۸۱ پا به عرصه فوتبال گذاشت و با نام پگاه گیلان در مسابقات لیگ دسته اول فوتبال کشور حضور یافت. پگاه گیلان در دوره سوم لیگ برتر با مجید جهانپور بازیهایش را آغاز کرد اما پس از هفته پانزدهم
بازیهایش را آغاز کرد اما پس از هفته پانزدهم میودراگ یسیچ جانشین وی گردید. تیم فوتبال پگاه در این دوره لیگ برتر یعنی فصل ۸۳–۸۲ تمام تیم‌های مدعی لیگ را در استادیوم عضدی رشت زمینگیر کرد از جمله برد یک بر صفر مقابل پاس تهران (قهرمان آن فصل) و تساوی صفر صفر با تیم پرمهره پرسپولیس (در حالی که یک ضربه پنالتی پگاه هم از دست رفت) و پیروزی ۳–۱ مقابل سپاهان اصفهان و ۳–۰ مقابل استقلال اهواز و برد مقابل ذوب آهن و ابومسلم خراسان. پس از کناره‌گیری یسیچ در فصل بعد تیم فوتبال پگاه برای ۲ بازی از سید مهدی ابطحی که سرمربی
پگاه برای ۲ بازی از سید مهدی ابطحی که سرمربی تیم فوتسال پگاه بود به عنوان سرمربی در تیم فوتبال خود استفاده کرد اما ابطحی نیز جز دو شکست پی در پی ارمغانی برای پگاه به همراه نیاورد. مدیران پگاه آنگاه اصغر شرفی را مجدداً از آمریکا فراخواندند و برای دومین بار مربیگری تیم خود را به وی سپردند. اصغر شرفی نیز نتوانست گره گشای مشکلات پگاه شود و این تیم برای بار سوم مربی خود را عوض کرده و این بار یکی از مربیان معروف اروپا به نام برند کراوس را از اتریش در سال ۲۰۰۵ به رشت آورد. وینگو بگوویچ در سال ۲۰۰۵ هدایت تیم پگاه
رشت آورد. وینگو بگوویچ در سال ۲۰۰۵ هدایت تیم پگاه گیلان را به عهده گرفت، پیروزیهای پی در پی تیم پگاه در گروه الف دسته اول فوتبال ایران نشان داد که مجموعه پگاه عزم خود را جزم نموده تا مجدداً در سطح اول فوتبال ایران حضور یابد اما مرحله پلی آف مسائلی داشت که وینگو نتوانست از عهده آن‌ها بر آید و پیکان صعود کرد. مجید جهانپور پس از ۲/۵ سال دوری از میدان‌ها فوتبال مجدداً سکان هدایت این تیم پر طرفدار را بر عهده گرفت. تیم جهانپور که در ابتدای فصل با مشکلات عدیده مالی مواجه بود توانست در چند ماه ابتدایی مسابقات بدون