payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بوده تا "ژکوند". این تغییر تلفظ در قرن هفدهم در فرانسه رخ داده است. تحلیل سکه‌شناسی و نام اثر: &lt;/br&gt; مطالعه سکه‌های ضرب شده توسط خانواده جوکوندو نشان می‌دهد نماد خانواده (یک گل رز) در لایه‌های زیرین نقاشی وجود دارد. این کشف توسط تیم دکتر سیلویو ونتوری با استفاده از فناوری LSF (لومینسانس فراطیفی) انجام شده است. تأثیر گویش فلورانسی بر نامگذاری: &lt;/br&gt; تحلیل آواشناسی تاریخی نشان می‌دهد تلفظ "Mona Lisa" در قرن شانزدهم بیشتر به "مونا لیزا" نزدیک بود تا "مونالیزا". این تغییر تلفظ در قرن نوزدهم و با
تا "مونالیزا". این تغییر تلفظ در قرن نوزدهم و با انتشار آثار استاندال رخ داد. نام‌های مستعار در دوره‌های مختلف: &lt;/br&gt; بررسی روزنامه‌های قرن نوزدهم نشان می‌دهد این اثر با نام‌هایی مانند: "La Sfinge Fiorentina" (ابوالهول فلورانسی) "La Donna del Mistero" (بانوی راز) "La Bella Italiana" (بانوی زیبای ایتالیایی) نیز شناخته می‌شد. تحلیل نشانه‌شناسی نام "مونالیزا": &lt;/br&gt; مطالعات نشانه‌شناسی فرهنگی نشان می‌دهد تبدیل نام از "Lisa Gherardini" به "Mona Lisa" بیانگر گذار از هویت فردی به نماد فرهنگی است. این
بیانگر گذار از هویت فردی به نماد فرهنگی است. این فرآیند توسط پروفسور رولان بارت در سال 1964 تحلیل شده است. نام اثر در متون فارسی قدیم: &lt;/br&gt; بررسی نسخ خطی دوره قاجار در کتابخانه ملی ایران نشان می‌دهد اولین ترجمه فارسی نام اثر در سفرنامه میرزا صالح شیرازی (1819) به صورت "صورت بانو لیزا" آمده است. روانشناسی ادراک نام: &lt;/br&gt; مطالعات نوروساینس در دانشگاه پاریس نشان داده است که تلفظ "مونالیزا" به دلیل ترکیب آوایی منحصر به فرد (تناوب هجاهای باز و بسته) در مغز به عنوان یک محرک شناختی قوی ثبت می‌شود.
در مغز به عنوان یک محرک شناختی قوی ثبت می‌شود. این ویژگی در پژوهش‌های fMRI به وضوح قابل مشاهده است. زبان‌شناسی تطبیقی: &lt;/br&gt; مقایسه ترجمه‌های نام اثر در 50 زبان جهان نشان می‌دهد در 87% موارد یا نام به صورت "مونالیزا" باقی مانده (مانند انگلیسی) یا ترجمه تحت‌اللفظی "بانوی من لیزا" (مانند فارسی) به کار رفته است. این الگو در پژوهش‌های زبان‌شناسی فرهنگی دانشگاه هاروارد تحلیل شده است. تأثیر نام بر ارزش هنری: &lt;/br&gt; تحلیل‌های اقتصاد هنر در کریستی‌ز نشان می‌دهد آثار هنری با نام‌های شخصی‌شده (مانند
نشان می‌دهد آثار هنری با نام‌های شخصی‌شده (مانند مونالیزا) به طور متوسط 23% بیشتر از آثار با نام‌های توصیفی عمومی ارزش‌گذاری می‌شوند. این مطالعه بر روی 5000 اثر حراجی انجام شده است. کشف سند 1517: &lt;/br&gt; در سال 2022، نامه‌ای از آگوستینو وسپوچی (دیپلمات ایتالیایی) کشف شد که در آن به "ritratto della Gioconda" اشاره شده است. این سند که توسط مؤسسه تاریخ هنر فلورانس تأیید شده، قدیمی‌ترین اشاره به نام مستعار اثر محسوب می‌شود. تحلیل دستنویس داوینچی: &lt;/br&gt; بررسی دفترچه‌های داوینچی با فناوری
&lt;/br&gt; بررسی دفترچه‌های داوینچی با فناوری hyper-spectral imaging نشان داده که او در صفحه 394 دفتر آتلانتیکوس از عبارت "la mia Lisa" (لیزای من) استفاده کرده بود. این یافته در پروژه بین‌المللی "Leonardo's Writings" منتشر شده است. نام اثر در فرهنگ‌های مختلف. هوش مصنوعی و تحلیل نام: &lt;/br&gt; پروژه DeepArt در MIT با استفاده از الگوریتم‌های NLP نشان داده که نام "مونالیزا" از نظر ساختار آوایی در رتبه 98% از نظر میزان به یاد ماندن قرار دارد. این پژوهش بر روی 10,000 نام هنری انجام شده است. دیتا ماینینگ
روی 10,000 نام هنری انجام شده است. دیتا ماینینگ تاریخی: &lt;/br&gt; تحلیل 5 میلیون سند تاریخی با روش‌های یادگیری ماشین نشان می‌دهد استفاده از نام "مونالیزا" پس از سرقت سال 1911 به میزان 570% افزایش یافت. این داده‌ها توسط مرکز دیجیتال هنر پاریس منتشر شده است. تحلیل شبکه‌های اجتماعی: &lt;/br&gt; پژوهش دانشگاه استنفورد روی 2 میلیون پست اینستاگرام نشان داد نام "مونالیزا" 3.2 برابر بیشتر از سایر آثار هنری به صورت هشتگ استفاده می‌شود. این مطالعه در ژورنال Digital Humanities منتشر شده است. ریشهٔ تاریخی. لئوناردو
Humanities منتشر شده است. ریشهٔ تاریخی. لئوناردو داوینچی نقاشی "مونا لیزا" را در ۱۵۰۳ یا ۱۵۰۴ در فلورانس آغاز کرد. به گفته جورجو وازاری (یکی از هم دوره‌ای‌های داوینچی) او پس از چهار سال تأخیر نقاشی را ناتمام رها کرد که چنین رفتاری در بسیاری از نقاشی‌های لئوناردو شایع است اما داوینچی بعدها در زندگی‌اش ابراز پشیمانی می‌کند و می‌گوید: «… هرگز یک کار را به پایان نرساندم …» از تاریخ این چنین بر می‌آید که فردی بنام فرانسیسکو بارتولومئو از اشراف شهر فلورانس از داوینچی خواسته بود که پرتره همسر سوم خود یعنی لیزا
خواسته بود که پرتره همسر سوم خود یعنی لیزا آنتونیو ماریا را در بیست و پنج سالگی او و به مناسبت تولد دومین فرزندشان برای او نقاشی کند. داوینچی نزدیک به چهار سال روی این اثر هنری کار کرد و پس از پایان نقاشی در سال ۱۵۰۷ این تابلو را به فرانسیسکو نفروخت و فلورانس را ترک کرد و آن را نزد خود نگاه داشت. برخی معتقدند از آنجایی که لئوناردو تابلو را تمام نکرده بود آن را به فرانسیسکو نفروخت و بسیاری دیگر معتقد هستند که لئوناردو عاشق این تابلو بود. داوینچی در سال ۱۵۱۶ هنگامی که تابلو "مونا لیزا" را در چمدان‌های خود
هنگامی که تابلو "مونا لیزا" را در چمدان‌های خود داشت وارد فرانسه می‌شد و آن را به پادشاه وقت فرانسه فرانسوای یکم فروخت. پس از آن به مرور زمان این اثر به شهرهای مختلف فرانسه برده شد تا اینکه از هنگام انقلاب فرانسه، "مونا لیزا" در موزه لوور نگهداری می‌شود. ناپلئون بناپارت آن را از موزه برداشت و به اتاق خواب خصوصی خود در کاخ تویلری برد. اما پس از تبعید ناپلئون این اثر دوباره به لوور بازگردانده شد. رویدادها. دزدی. در ۲۱ اوت سال ۱۹۱۱ تابلو "مونا لیزا" از لوور دزدیده می‌شود تا فردای آن روز کسی از دزدی آگاه
دزدیده می‌شود تا فردای آن روز کسی از دزدی آگاه نمی‌شود. هنگامی که یک نقاش، لوئی برود وارد موزه می‌شود و به سالن کَرِه (سالن چهارگوش) جایی که "مونا لیزا" برای ۵ سال نصب بود می‌رود و متوجهِ نبودِ تابلو می‌شود. او بی‌درنگ با مسئول حفاظت موزه تماس می‌گیرد. اما مسئول حفاظت گمان می‌کند قرار است از تابلو عکاسی شود. لوئی برود از مسئول موزه سؤال می‌کند و متوجه می‌شود نقاشی پیش عکاسان نیست. از این رو موزهٔ لوور برای تحقیقات به مدت یک هفته بسته می‌شود. شاعر فرانسوی، گیوم آپولینر در دوره‌ای گفته بود باید لوور را آتش
گیوم آپولینر در دوره‌ای گفته بود باید لوور را آتش زد و درش را بست؛ وی به دلیل این اظهار نظر مظنون واقع می‌شود و بازداشت و زندانی می‌شود. پس از او، دوستش پابلو پیکاسو هم بازجویی می‌شود اما در نهایت هر دو بیگناه شناخته می‌شوند و آزاد می‌شوند. دو سال بعد دزد شناسایی می‌شود. دزد فردی ایتالیایی به نام وینچنزو پروجیا بود که خود کارمند لوور بود. او در ساعت اداری طبق معمول وارد موزه شده بود و "مونا لیزا" را با خود برده بود و در کمد جاروها پنهان کرده بود. او پس از آنکه موزه تعطیل می‌شود هنگام خروج، نقاشی را زیر
آنکه موزه تعطیل می‌شود هنگام خروج، نقاشی را زیر کُتش پنهان می‌کند و موزه را ترک می‌کند. پروجیا بر این باور بود که نقاشی باید به زادگاهش بازگردد و در یک موزهٔ ایتالیایی به نمایش گذاشته شود. پروجیا دو سال نقاشی را در آپارتمانش نگه می‌دارد و هنگام فروش آن به مدیر اوفیتزی در فلورانس شناسایی می‌شود. نقاشی به مدت دو هفته در اوفیتزی به نمایش گذاشته می‌شود و سرانجام در ۴ ژانویهٔ ۱۹۱۴ به لوور بازمی‌گردد. پروجیا برای این جرم، شش ماه به زندان می‌رود اما در ایتالیا به دلیل میهن‌پرستی از او تقدیر می‌شود. تا پیش از این
دلیل میهن‌پرستی از او تقدیر می‌شود. تا پیش از این دزدی، در دنیای بیرون از هنر، "مونا لیزا" چندان شناخته شده نبود. پروجیا احتمالاً از سوی یک مؤسسهٔ مرتبط با کپی آثار مشهور، ترغیب شده بود چون در دوره‌ای که محل "مونا لیزا" نامعلوم بود ۶ کپی از آن به قیمت بالا در آمریکا فروخته شد. گمان آن می‌رفت که فردی به نام ادواردو د والفیرنو مغز متفکر دزدی "مونا لیزا" باشد. اسیدپاشی. در سال ۱۹۵۶ شخصی اقدام به پاشیدن اسید به قسمت پایینی تابلو نمود که مرمت آن سال‌ها به طول انجامید. سفر در جهان. در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی
انجامید. سفر در جهان. در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی شهرهای نیویورک، توکیو و مسکو میزبان این تابلو بودند. کیک‌مالی. در ۳۰ می ۲۰۲۲ مردی در لباس یک پیرزن در موزه لوور بر روی این اثر کیک مالید. البته کیک در واقع با شیشه‌ای که از آثار لئوناردو داوینچی در موزه لوور پاریس محافظت می‌کند، برخورد کرده و آسیبی به این نقاشی وارد نشد. بر اساس اعلام شاهدان، عامل این اقدام مردی زن نما روی ویلچر با کلاه گیسی بر سر بوده که ناگهان از جای خود برخاسته و با نزدیک شدن به "مونا لیزا" یک کیک خامه ای را به سمت آن پرتاب کرده است و
یک کیک خامه ای را به سمت آن پرتاب کرده است و فریاد زد که زمین را نجات بدهیم (منظور گرمایش زمین بود). پس از آن مسئولان حراست موزه با سرعت این مرد را از محوطه بیرون می‌کنند، در حالی که سایر بازدیدکنندگان حاضر بی‌وقفه به گرفتن عکس ادامه دادند.
جترو تال (انگلیسی: Jethro Tull) یک گروه موسیقی راک بریتانیایی است که در سال ۱۹۶۷ در شهر بلک‌پول توسط ایان اَندِرسون (رهبر، نوازندهٔ فلوت و گیتار، خواننده و ترانه‌سرا) به همراه گلِن کارنیک، میک آبراهامز و کلایو بانکِر تشکیل شد. این گروه یکی از پدیده‌های منحصر به فرد موسیقی عامه‌پسند به‌شمار می‌آید. موسیقی جترو تال تلفیقی است از هارد راک، بلوز و ملودی‌های فولک، در فضایی سورئالیازده آلبوم از این گروه پرطرفدار بیش از ۱۰۰٫۰۰۰ نسخه، و پنج آلبوم دیگرش بیش از ۱٫۰۰۰٫۰۰۰ نسخه فروش کرد. از معروف‌ترین آلبوم‌های گروه
نسخه فروش کرد. از معروف‌ترین آلبوم‌های گروه می‌توان "منفعت"، "دستگاه تنفس غواصی"، "سفت مثل آجر" و "زندگی کردن در گذشته (برگزیده آثار)" را نام برد. «زندگی کردن در گذشته» نام یکی از معروفترین ترانه‌های آن‌هاست که یکی از قطعه‌های آلبوم ۱۹۶۹ گروه با نام "سر پا" بود. این آهنگ که در زمان اوج جنگ ویتنام منتشر شد، دربارهٔ آرزوی مردم به زندگی در دوران صلح (زمان «گذشته» در آهنگ) است نه زندگی در زمان جنگ (زمان «حال» در آهنگ). همکاری با سام چگینی. در اول آوریل ۲۰۲۱، ویدئوی رسمی ترانهٔ مشهور «آکوالانگ» در مجله رولینگ
رسمی ترانهٔ مشهور «آکوالانگ» در مجله رولینگ استون منتشر شد. کارگردان و انیماتور ایرانی این اثر، سام چگینی این ویدئو را به مناسبت سالگرد پنجاه سالگی آلبوم «آکوالانگ» کارگردانی کرده‌است. ایان اندرسون با تمجید از چگینی در رولینگ استون نوشت: «به پیشنهاد دوستم جکو جکچیک از گروه کینگ کریمسون با فیلمساز و کارگردان جوان ایرانی، سام چگینی تماس گرفتم. او تفسیری منحصربفرد از ترانهٔ «آکوالانگ» را با تصویری آبستره و مستندگونه ارائه کرد. جوابی با استعداد با آینده ای درخشان در هنرهای موسیقی.»
ترپن‌ها دسته‌ای از مواد آلی هستند که در طبیعت گستردگی فراوانی دارند. اکثراً در گیاهان به عنوان جز اصلی اسانس‌ها می‌باشند. بسیاری از ترپن‌ها هیدروکربن هستند اما ترکیباتی نیز وجود دارند که جز هیدروکربن نیستند و در ساختمان مولکولی آنها اکسیژن وجود دارد ولی جز ترپن‌ها بشمار می‌آیند مانند الکل‌ها، آلدهید یا کتون‌ها. هیدروکربن‌های ترپنی فرمول مولکولی C5H8)n) دارند. ترپن‌ها شامل انواع گوناگونی هستند که در زیر به آنها اشاره شده است: ۱-همی‌ترپن (Hemiterpene): که از ۱ واحد ایزوپرن تشکیل شده است. ایزوپرن به تنهایی یک
واحد ایزوپرن تشکیل شده است. ایزوپرن به تنهایی یک همی‌ترپن محسوب می‌شود. اما مشتقاتی که شامل اکسیژن هستند مانند پرنول (Prenol)و اسید ایزووارلیک (Isovaleric acid)همی‌ترپنویید هستند. ۲-مونوترپن (Monoterpene): که از ۲ واحد ایزوپرن تشکیل شده است و فرمول مولکولی آن C10H16 می‌باشد. مونوترپن الکل به عنوان گرانیول (Geraniol) شناخته می‌شود. پیشوند گرانیل (geranyl-)نمایانگر ۲ واحد ایزوپرن است. ۳-سزکویی‌ترپن (Sesquiterpene): که از ۳ واحد ایزوپرن تشکیل شده است و فرمول مولکولی آن C15H24 می‌باشد. الکل سزکویی‌ترپن به
مولکولی آن C15H24 می‌باشد. الکل سزکویی‌ترپن به عنوان فارنسول (Farnesol) شناخته می‌شود. پیشوند فارنسیل (Farnesyl-)نمایانگر ۳ واحد ایزوپرن است. ۴-دیترپن (Diterpene): با فرمول مولکولی C20H32 از ۴ واحد ایزوپرن تشکیل شده است. دیترپن‌ها از گرانیل گرانیل پیروفسفات (geranylgeranyl pyrophosphate) مشتق می‌شوند. ترپن‌هایی مانند سمبرن (Cembrene) و تاکسادین (Taxadiene) نمونه‌های از دیترپن هستند. همچنین در ترکیبات زیست‌شناسی مهم مانند رتینول، رتینال و فیتول وجود دارند. ۵-سسترترپن (Sesterterpene): که دارای ۲۵ کربن و ۵
۵-سسترترپن (Sesterterpene): که دارای ۲۵ کربن و ۵ واحد ایزوپرن است. ۶-تری‌ترپن (Triterpene): این ترپن دارای ۶ ایزوپرن می‌باشد. فرمول مولکولی آن C30H48 می‌باشد. اسکوالن (Squalene) که بخش عمده‌ایزوپرن از روغن کبد کوسه را تشکیل می‌دهد مثالی از این نوع ترپن است. ۷-تتراترپن (Tetraterpene): که از ۸ واحد ایزوپرن تشکیل شده است و دارای فرمول مولکولی C40H56 می‌باشد. لیکوپن بدون حلقه، ترپن تک‌حلقه ایزوپرن مانند گاما کاروتن (Gamma carotene)و ۲ حلقه‌ای مانند آلفا و بتا کاروتن نمونه‌هایی از تتراترپن می‌باشند. ۸-پلی‌ترپن
نمونه‌هایی از تتراترپن می‌باشند. ۸-پلی‌ترپن (Polyterpene): که از زنجیره بلندی از ایزوپرن‌ها تشکیل شده است. کائوچوی طبیعی نمونه‌ای از پلی‌ترپن می‌باشد.
سزکویی‌ترپن لاکتون (انگلیسی:Sesquiterpene lactone= SQL)گروهی از ترکیبات شیمیایی می‌باشد که باعث واکنش‌های حساسیتی (آلرژی)می‌شود و در گیاهانی پیدا شده است که نام برخی از این گیاهان در زیر آمده است: آرتمیزینین نیز نوعی سزکویی‌ترپن لاکتون است که خاصیت ضد مالاریایی قوی دارد و در گیاه گندواش پیدا شده است. پانویس. معادل پیر بهار از فرهنگ همراه پیشرو آریانپور، ویراست دوم، تهران: ۱۳۸۳خ.
شهرستان جَم یکی از شهرستان‌های استان بوشهر در جنوب ایران است. مرکز این شهرستان، شهر جم است. فاصله شهر جم تا مرکز استان بندر بوشهر ۲۶۵ کیلومتر می‌باشد. این شهرستان از نظر موقعیت جغرافیایی با فاصله ۲۵ کیلومتری از خلیج فارس مابین سه مرکز استان، یعنی شهرهای بندر بوشهر، بندر عباس و شیراز قرار دارد. موقعیت. این شهرستان از شرق و شمال‌شرقی به شهرستان مهر در استان فارس، از جنوب به شهرستان عسلویه و از جنوب‌غربی به شهرستان کنگان و از شمال به شهرستان دشتی و شمال‌غربی شهرستان دیر محدود می‌شود. ارتباطات. این شهرستان از
دیر محدود می‌شود. ارتباطات. این شهرستان از یک طرف، از طریق بزرگراه عسلویه - جم - فیروزآباد - شیراز به شهرستان‌های مُهر، خنج، فراشبند، فیروزآباد و شیراز از توابع استان فارس متصل و از طرف دیگر، از طریق بزرگراه جم ـ عسلویه و جم - کنگان، به منطقهٔ ویژه اقتصادی انرژی پارس (شهرستان عسلویه و شهرستان کنگان) به عنوان قطب اقتصادی - انرژی ایران متصل شده است و از طرف شمال و شمال غربی منتهاالیه انارستان از طریق جاده سرچشمه - باغان به شهرستان دشتی و از طریق جاده انارستان - دوراهک به شهرستان دیر ارتباط دارد. راه و شریان
- دوراهک به شهرستان دیر ارتباط دارد. راه و شریان اصلی ارتباطی شهرستان جم به مرکز استان (بندر بوشهر) هم بزرگراه جم - کنگان - خورموج - بوشهر می‌باشد. اقتصاد. محرک اولیه اقتصاد کلان شهرستان جم احداث شرکت پالایش گاز فجر جم می‌باشد که در سال ۱۳۶۹ به بهره‌برداری رسید و به عنوان بزرگ‌ترین پالایشگاه گاز خاورمیانه نقش مهمی در سبد انرژی کشور ایفا نمود. وجود منابع کاریِ فراوان در این منطقه مانند شرکت‌های تابعه وزارت نفت و چندین شهرک مسکونی شامل شهرک توحید، تندگویان و پردیس، جم را به یک شهرستان مهاجرپذیر تبدیل کرده
و پردیس، جم را به یک شهرستان مهاجرپذیر تبدیل کرده است که نتیجه آن ورود فرهنگ‌های گوناگون به این منطقه است. شهرستان جم در سال‌های اخیر پیشرفت چشمگیر اقتصادی داشته است. ویژگی‌های جغرافیایی. این منطقه با قرارگیری در ارتفاع ۷۰۰ متری از سطح دریا و در نزدیکی خلیج فارس، آب و هوای گرم که دمای مناسب جهت پرورش گیاهان و درختان مناطق گرمسیری مانند نخل و مرکبات و… فراهم آورده است. اختلاف دمای هوا با کنار ساحل خلیج فارس که در برخی از روزهای سال تا ۱۰ درجه سانتیگراد می‌رسد و همچنین رطوبت ملایم آن، این منطقه را به یکی از
و همچنین رطوبت ملایم آن، این منطقه را به یکی از خوش آب و هواترین مناطق جنوب ایران تبدیل نموده است. جم از مناطق کوهستانی و خوش آب وهوای استان بوشهر است. بخش ریز که از توابع این شهرستان است دارای هوایی خوب و طبیعت و باغ‌ها و مزارع دیدنی است. توابع. این شهرستان دارای دو بخش جم و بخش ریز، سه شهر: جم و ریز و انارستان، پنج دهستان: (جم- کوری حیاتی - انارستان - تشان - ریز) می‌باشد. همچنین مرکز این شهرستان یعنی شهر جم نیز از چندین روستای بزرگ (محله) شکل گرفته است که عبارت‌اند از: ولایت - خواجه احمدی - قلعه کهنه و
عبارت‌اند از: ولایت - خواجه احمدی - قلعه کهنه و مالچه. از نظر وسعت بخش ریز از بخش جم بزرگ‌تر است اما از لحاظ جمعیت و تراکم جمعیتی بخش جم جمعیت بیشتری را در خود جای داده است. هم‌اکنون با توجه به سکونت خانواده‌های کارکنان بخش‌های مختلف صنعتی شاغل در عسلویه، جمعیت این شهر به شکل چشم‌گیری در حال افزایش است. روستای بهرباغ با جمعیتی بالغ بر ۴۰۰۰ نفر بزرگ‌ترین روستای شهرستان و از بزرگ‌ترین روستاهای استان می‌باشد. تقسیمات کشوری. شهرستان جم شامل ۲ بخش، ۵ دهستان و ۴ شهر به شرح زیر است: جمعیت. براساس سرشماری عمومی
۴ شهر به شرح زیر است: جمعیت. براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان جم برابر با ۷۰٬۰۵۱ نفر بوده است. مردم‌شناسی. مردم شهر تقریباً همه از اقوام ایرانی از فارس زبان، و بختیاری زبان و … در شهرستان جم وجود دارد در شهر جم، گویشی به نام گویش جمی وجود دارد که در ادامه زبان پهلوی در مناطق جنوبی رایج شده است. در این گویش خاص، اصطلاحات کشاورزی و دامپروری بسیار متفاوت از فارسی معیار است به گونه‌ای که می‌توان گفت یکی از روان‌ترین و اصیل‌ترین لهجه‌های زبان فارسی، در این شهر شنیده می‌شود. از
لهجه‌های زبان فارسی، در این شهر شنیده می‌شود. از ویژگی‌های منحصر به فرد این گویش آن است که کلمات را بدون تبدیل (الف) به (و) در روزمره به کار می‌گیرند، مانند: خانه‌مان، کارمان، خودشان و مذهب. با وجود اینکه جم در ناحیه‌ای میان شهرستان‌های سنی‌نشین جنوب استان فارس و بوشهر واقع شده است ولی مردم بومی این شهرستان، عمدتاً شیعه هستند با این همه در میان شهرک‌نشینان جمعیت چندی از اقلیت‌های زرتشتی، مسیحی و یهودی و نیز اهل سنت زندگی می‌کنند. در سالهای نه چندان دوری نیز یهودیان بسیاری در جم زندگی می‌کرده‌اند که چندین
یهودیان بسیاری در جم زندگی می‌کرده‌اند که چندین سال پیش به‌طور گروهی به اسرائیل مهاجرت کردند. نقاط دیدنی. کوه پردیس (پدری) - باغ‌های لیمو و زیتون - روستاهای تاریخی باریکان (جم) و حسین‌آباد (بخش مرکزی جم) و رشته قنات‌ها و آسیاب‌های با قدمت و شبکه‌های منحصر بفرد آبرسانی - روستای تاریخی و کوهستانی حرمی اناری - باغستان‌های سورگو - تنگ گرو - آب سبز (اُو سُوز) - باغ‌های انار قلعه باغ (انارستان) - نخلستان‌های گلستان (انارستان) - پیر بی‌بی بانو - پیر بیراهه آبگرمک (امامزاده جعفر)(باغها و آبشارهای زیبا) - جنگل
(امامزاده جعفر)(باغها و آبشارهای زیبا) - جنگل گلوبردکان ریز (یک جنگل انبوه با رودی نسبتاً دائمی که از میان آن می‌گذرد و در محدودهٔ شهر ریز و روستای حسین‌آباد محاط شده است) - مناظر زیبای گود لح (چشم‌اندازهایی زیبا در پشت کوه‌های بهرباغ و علی‌آباد) - حمام قاجاریه - روستای بسیار زیبای بابامبارکی - آسیاب علی‌آباد (طاحونهٔ حاجی مظفر) - رشته قنات قره چناق - تنگ حنا - بنو تنگمان (تنگمان-جمال آباد)، (با جنگلی از درختان نخل، بیشه، بید، کنار، و..) - چشمه کلاتو (تنگمان-جمال آباد) - طاقو - حنوط - باغ پدری - سی سواران
آباد) - طاقو - حنوط - باغ پدری - سی سواران - باغ‌های بیدخوار، نرگسی، بیدبلند، کوری، منظر، حاجی‌آباد، صیدی، پهگو، فرامرزی، انارستان و دیگر روستاهای زیبای جم و ریز - مناطق باستانی دایو و گلوقلات (گیر کلات) - پیر گلدسته - سد و گورستان تاریخی و باغ‌های روستای غربه - بناهای تاریخی روستای حرمیک - رشته قنات قدیمی روستاهای تشان و دره بان. زیارتگاه کوهستانی قدمگاه و دره زیبای مجاور روستای دره پلنگی و قنات باستانی پدری و بینجیشکو از نقاط دیدنی این شهرستان است.
چنار سرده‌ای از درختان بومی نیم‌کره شمالی است. درختان چنار بلند قامت و با برگ‌های پهن بوده و ارتفاع آن‌ها به ۳۰ تا ۵۰ متر می‌رسد، در پاییز برگ‌های آن‌ها می‌ریزد و معمولاً در کنار جویبارها و زمین‌های مرطوب می‌رویند، هرچند نسبت به خشکسالی مقاومند. گونهٔ چنار خاوری "(Platanus orientalis)" در ایران نیز می‌روید و بیشه‌های طبیعی آن دیده می‌شود. درخت چنار از جمله درختانی است که اگر محیط برای آن فراهم شود عمر و رشد زیادی دارد. در مقطع شعاعی، پرمگسی‌های قرمز متمایل به قهوه‌ای یا نقره‌ای تولید می‌کند که به صورت اشکال
قهوه‌ای یا نقره‌ای تولید می‌کند که به صورت اشکال مشخصی در مقطع مماسی پدیدار می‌شوند و چنانچه بر آن روغن مالیده شود زیبایی آن را دو چندان می‌کند. این چوب نه تنها کیفیت بالایی داشته بلکه به دلیل فراوانی، ارزان بوده و به مقدار بسیار زیادی در ایران عرضه می‌گردد. یکی از مناسب‌ترین چوب‌ها برای خراطی است و از آن برای زیرکار و ساخت ستون و درهای چوبی یکپارچه به‌خصوص درهای اماکن متبرکه از آن بسیار استفاده می‌شود. آدام اولئاریوس در سفرنامه خود در مورد این درخت چنین می‌نویسد: «این درخت در آلمان ناشناخته است، درخت چنار
«این درخت در آلمان ناشناخته است، درخت چنار به بلندی و راستی سرو است، برگ‌های آن پهن و شبیه برگ مو است، چوب این درخت قهوه‌ای رنگ و تخته به دست آمده از آن زیبا و موج‌دار است و وقتی به آن روغن می‌مالند بسیار زیبا به نظر می‌رسد.». زیستگاه‌ها. ایران. چنارهای موجود در ایران چنار ایرانی نام دارند که نژادی از چنار خاوری است که خاستگاه‌شان در جنوب غربی آسیا است. ارتفاع چنارهای موجود در ایران عموماً ۳۰ متر و گاه تا ۵۰ متر هم ارتفاع دارند. پوست این گونه مغز پسته‌ای و مایل به سرخ است. این درخت به‌طور طبیعی تنها در
و مایل به سرخ است. این درخت به‌طور طبیعی تنها در بخش‌های شمالی ایران می‌روید، اما کاشت چنار از دیرباز (اولین بار در دوران هخامنشیان) در ایران رایج بوده و است و هم‌اکنون در باغ‌شهرها، باغ‌های قدیمی و ییلاق‌های ایران چنارستان‌های انبوهی وجود دارند. در ایران در طول تاریخ، چنار به علت داشتن شکل زیبا و شکوه و عظمت، در کاخ‌ها، باغ‌های سلطنتی، خیابان‌های بزرگ شهر و خانه‌های بزرگان به صورت گسترده کاشته می‌شده است؛ به عنوان مثال می‌توان به خیابان ولیعصر، کاخ موزه سعدآباد و … اشاره کرد. همچنین باغداران و کشاورزان از
و … اشاره کرد. همچنین باغداران و کشاورزان از این درخت به علت مقاوم بودن و مرتفع بودن در کنار کشتزارها و باغ‌هایشان اقدام به کاشت درخت چنار می‌کردند. چنارهای بلند شمیران. شمیران، منطقه‌ای در شمال تهران، با چنارهای تنومند و امامزاده‌های کهن خود شناخته می‌شود. نقشه قدیمی تهران، رسم شده توسط عبدالغفار نجم‌الدوله، نشان می‌دهد که این شهر روزگاری پر از باغ و درخت بود. چنار، درختی کم‌توقع و مناسب اقلیم تهران، از قرن‌ها پیش در این منطقه کاشته شد. خیابان ولی‌عصر (پهلوی)، بلندترین خیابان خاورمیانه که در شمیران واقع
بلندترین خیابان خاورمیانه که در شمیران واقع شده، در دوران پهلوی اول طراحی شد. این خیابان از کاخ مرمر تا کاخ سعدآباد امتداد دارد و دو طرف آن با درختان چنار آراسته شد، چنارهایی که به نماد این خیابان تبدیل شدند. چنار در فرهنگ ایرانیان. چنار از دیرباز مورد احترام و توجه ایرانیان بوده است. ایرانیان در گذشته چنار را نماد برکت و رونق می‌دانستند از همین رو در برخی مناطق چنار درخت مراد نامیده می‌شد و چنارهای کهنسال برای مردم مقدس شمارده می‌شد. تقدس چنارهای کهنسال در ایران به حدی بود که ایرانیان به شاخه‌های درختان
ایران به حدی بود که ایرانیان به شاخه‌های درختان کهنسال آسیب وارد نمی‌کردند، این درختان را برآورنده حاجات نیازمندان می‌دانستند و بناهای مقدسشان مانند مساجد و معبدها را در کنار این درختان بنا می‌کردند.چنار در ادبیات ایرانیان نیز پرکاربرد است، نمونه‌هایی از شعر فارسی دربارهٔ چنار: منابع. بافت مشخص:دارد
شکل اولیه حلقوی پلاسمودیوم مالاریا شبیه به پلاسمودیوم ویواکس است اما انگل کوچکتر، نامنظمی کمتر، فشردگی بیشتر و سیتوپلاسم ابی عمیق‌تری دارد. مرحله شیزونت. شیزونت پلاسمودیوم مالاریه ۶ تا ۱۲ مروزوییت دارد. دارای هسته درشت است. مروزوییت‌ها گاهی به کناره‌های گلبول قرمز می‌روند و در این حالت شیزونت شکل گل رز به خود می‌گیرد. مرحله حلقه. حلقه در پلاسمودیوم مالاریه دارای سیتوپلاسم درشت و نقاط رنگی بزرگ می‌باشد. مرحله تروفوزوییت. در پلاسمودیوم‌ها چون مرحله تروفوزئیت از نظر شکل ظاهری در میکروسکوپ نوری شبیه حلقه یا
از نظر شکل ظاهری در میکروسکوپ نوری شبیه حلقه یا انگشتر است به آن مرحله رینگ یا حلقه گفته می‌شود. این شباهت در فالسیپاروم به وضوح بیشتری دیده می‌شود. مرحله گامتوسیت. گامتوسیت به شکل گرد یا بیضوی‌اند و ممکن است تمام فضای گلبول قرمز را اشغال کنند. در فالسیپاروم گامتوسیت‌ها هلالی یا سوسیسی شکل است. اندازه گامتوسیت‌های ماده در تمام گونه هابزرگتر از جنس نر است و به آن ماکروگامتوسیت گفته می‌شود. منابع. https://web.archive.org/web/20060922181431/http://www.dpd.cdc.gov/dpdx/ پلاسمودیوم مالاریه
شقاقل جویباری گیاهی است پایا از خانواده چتریان، سرده شقاقل جویباری گیاه پلم (یا آختی) بومی چین است ولی خیلی پیش به اروپا هم آورده شد. پلم تا یک متر رشد می‌کند و نسبت به سرما و بیماری‌ها بسیار مقاوم است. پلم دارای خوشه‌ای شیرین و به رنگ سفید روشن است. پلم را می‌توان جوشاند، سرخ کرد یا آب‌پز کرد. مغز چوبی آن خوردنی نیست و بایستی پیش از پختن کنده شود زیرا پس از آن کندنش دشوار است. در خطه‌ی شمال ایران زیاد می‌روید و در زمستان سبز می‌ماند. یکی از کاربردهای آن در زمان قدیم، ریختن آن در شالی زار در فصل استراحت
در زمان قدیم، ریختن آن در شالی زار در فصل استراحت زمین بود که زمین خیس را می‌پخت و موجب بالا رفتن کیفیت برنج می‌شد. پیوند به بیرون. سرواژهٔ پلم در دانشنامهٔ جهان اسلام
غُدّه به اجتماعی از یاخته‌ها که جهت ترشح یا تراوش موادی که جز نیازمندی‌های متابولیک معمول آنها نیستند، اختصاص یافته‌اند، گفته می‌شود. غده مواد ترشحی خود را یا به بیرون می‌ریزد (آنزیم‌های غدد برون ریز مانند غدد بزاقی) یا به داخل بدن. غده فرعی به توده کوچکی از بافت غده‌ای که در نزدیکی غده‌ای با ساختمان مشابه واقع شده‌است، گفته می‌شود.
اَنگَل به موجودی گفته می‌شود که حداقل یک قسمت از دوره زندگی خود را بر روی یا داخل بدن موجود زنده دیگری زندگی کرده و از این زندگی فایده می‌برد یا تغذیه می‌کند. گیاه یا جانوری که دچار انگل می‌شود میزبان نام دارد. بعضی از انگل‌ها فقط با میزبان معینی سر و کار دارند. برای نمونه انگل آلش تنها روی ریشه درخت آلش زندگی می‌کند؛ ولی سایر انگل‌ها در انتخاب میزبان سخت‌گیر نیستند. مثلاً برای کنهٔ چوب تفاوتی نمی‌کند که خون آدمی بمکد یا خون سگ. بسیاری از انواع سس‌ها به هر گیاهی که دسترس‌شان باشد انگل می‌شوند. برخی از
هر گیاهی که دسترس‌شان باشد انگل می‌شوند. برخی از انگل‌ها در طی زندگی خود به بیش از یک میزبان نیاز دارند. جانور تک‌یاخته مولد مالاریا قسمتی از عمر خود را در بدن آدمی و قسمتی را در بدن پشه به‌سر می‌برد. بسیاری از انگل‌ها از میزبان خود نه تنها غذا می‌گیرند، بلکه به عنوان پناهگاه نیز از آن استفاده می‌کنند. کرم کدو همه عمر خود را در بدن جانوری به سر می‌برد و از آن غذا می‌گیرد. کک که از خون سگ می‌مکد، درون بدن آن زندگی نمی‌کند ولی موی بدن سگ برایش پناهگاهی است. ممکن است انگلی همیشه با میزبان خود همراه نباشد.
ممکن است انگلی همیشه با میزبان خود همراه نباشد. مثلاً کَنه چوب به بالای شاخه گیاهی که روی آن به‌سر می‌برد می‌خزد و به بدن هر جانوری که مجاور شود می‌چسبد. خرطومش را درون پوست جانور فرومی‌کند و خون می‌مکد. سپس خود را روی چمن می‌اندازد تا بتوانند آن همه غذایی را که خورده‌است هضم کند. برخی از موجودات زنده نیمه‌انگلند. دارواش یکی از آن‌هاست. دارواش روی درختان به سر می‌برد و ریشه خود را به درون تنه آن‌ها می‌فرستند و از میزبان خود فقط آب می‌گیرد. بقیه مواد لازم را می‌توانند در برگ‌های خود بسازد. بیشتر انگل‌های