payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هنگ‌کنگ دعوت کرد تا به منظور تبلیغ بازی‌های پکن هر کدام یک فیلم کوتاه بسازند. در این میان فیلم مجیدی عنوان بهترین فیلم را از بین پنج فیلم ساخته شده کسب کرد.
صفاشهر مرکز شهرستان خرم بید استان فارس ایران است. از ادغام و تغییر نام دو شهر دهبید و خرمی، شهر صفاشهر تشکیل شده است. تاریخچه. در سال ۱۳۷۰ با مصوبه هیئت وزیران از ادغام شهر خرمی و شهر ده بید و اراضی و نقاط جغرافیایی واقع در حد فاصل آنها با هم تشکیل و تعیین شهر صفاشهر به عنوان مرکز بخش قنقری از توابع شهرستان آباده صورت پذیرفت. شهر صفاشهر از ادغام دو شهر دهبید و خرمی تشکیل شده است. فاصله بین این دو ناحیه، قطب اداری شهرستان خرم بید است. صفاشهر بر سر پنج راهی استراتژیک در مرکز ایران واقع شده است به‌طوریکه این
در مرکز ایران واقع شده است به‌طوریکه این شهر در ۱۷۵ کیلومتری شمال کلانشهر شیراز، ۳۰۰ کیلومتری جنوب کلانشهر اصفهان، ۲۵۰کیلومتری جنوب غربی کلانشهر یزد، ۲۲۰ کیلومتری شرق شهر یاسوج، و ۴۵۰ کیلومتری غرب شهر کرمان واقع شده است. ثبت جهانی این شهر به‌عنوان یکی از مسیرهای جاده تاریخی ابریشم (مسیر دهبید به ابرکوه از کوه‌های هنشک) موید این مهم می‌باشد. صفاشهر دارای آب و هوای سرد و خشک است. بر اساس اعلام سازمان هواشناسی این شهر در اکثر روزهای سال سردترین شهر استان فارس است. وجود ذخایر معدنی فراوان سنگ مرمریت در محدوده
است. وجود ذخایر معدنی فراوان سنگ مرمریت در محدوده صفاشهر باعث رونق بیش از ۲۰۰ کارخانه سنگ‌بری درمنطقه و در عین حال تخریب منابع طبیعی، مراتع، مناظر طبیعی و کوه‌های این منطقه شده است. با توجه به آسیبهای زیست‌محیطی فعالیت معادن در منطقه، جلوگیری از تخریب دامنه و قلهٔ زیبای کوه سفید (عروس زاگرس) از خواست‌های جدی و حداقلی ملی، مردمی و دوستداران طبیعت می‌باشد. صفاشهر دارای چندین اثرِ باستانی می‌باشد، از جمله تل‌خاکی، کاروانسرایی‌قاجاریه‌دهبید، امام زاده شهدا، غار دیو شهید آباد، تل جنگی وتپه‌های تاریخی خرمه،
غار دیو شهید آباد، تل جنگی وتپه‌های تاریخی خرمه، تپه‌های تاریخی مشکان، قصر یعقوب، قلعه قدیمی پرواب خرمی و قلعه ناصر آباد که قدمت هزاران ساله دارند. از مفاخر اخیر صفاشهر می‌توان به دکتر روئین‌تن فرهمند و دکتر محمود محمدی و دکتر کاوس حسن لی نام برد … از مفاخر قدیم دهبید می‌توان از غلامعلی بامداد و هوشنگ امینی و مرحوم شادمان نام برد موقعیت جغرافیایی. صفاشهر در فاصله ۱۷۵ کیلومتری شمال شیراز قرار دارد و از دو ناحیهٔ خرمی و خرمبید تشکیل شده است. ارتفاع آن از سطح دریا حدود ۲۳۰۷ متر است. صفاشهر بلندترین شهر استان
دریا حدود ۲۳۰۷ متر است. صفاشهر بلندترین شهر استان فارس است و آن را بام‌فارس می‌نامند. صفاشهر پنجمین شهر مرتفع ایران است. این شهرستان از شمال به شهرستان ابرکوه و آباده از شرق به شهرستان بوانات و از غرب به شهرستان اقلید متصل است. فاصله صفاشهر تا اصفهان ۳۰۴، دهبید تا یزد ۲۶۵، و تا یاسوج ۲۲۰ کیلومتر است. از جمله روستاهای این شهرستان، شوراب، قشلاق، مشکان، دلونظر، قلعه میرزا، انارک، قلعه بامداد، قلعه ناصر آباد، قلعه کوشک، بنگشت، شیرین آباد، دادنجان، قاضیان، دنیچه خیر، شهیدآباد، قصریعقوب، هنشک، کولی کش، بخش مشهد
خیر، شهیدآباد، قصریعقوب، هنشک، کولی کش، بخش مشهد مرغاب و مظفرآباد است. این شهرستان درمحدوده جاده اصلی اصفهان_شیراز قراردارد. صفاشهر دارای آب و هوای سرد و خشک است. صفاشهر (دارای چند اثرِ باستانی از جمله امامزاده شهداء خرمی، بافت قدیم، ودستکندهای چندین هزارساله خرمی، تل جنگی وتپه‌های تاریخی فرآب و خرمه که قدمت هزاران ساله دارند، تپه‌های تاریخی مشکان-قصر یعقوب، قلعه قدیمی پرواب خرمی و قلعه گرگی می‌باشد. از مفاخر اخیر صفاشهر می‌توان به آخوندملامحمد، حجت الاسلام مهدوی، دکترعلیرضا آبکار (بزرگ‌ترین داروساز
مهدوی، دکترعلیرضا آبکار (بزرگ‌ترین داروساز خاورمیانه)، دکترمحمدصادق کوشکی و دکترکاووس حسنلی (متولدقنات نو) بسیاری دیگرمیباشند جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲۶٬۹۳۳ نفر (۸٬۰۳۶ خانوار) بوده است. جمعیت این شهرستان بر طبق سرشماری سال ۱۳۹۰، برابر با ۶۵۸۷۰ نفر است، که در ۱۳۵۸۱ خانواده قرار دارند. از این تعداد جمعیت ۳۲۸۷۵ نفر مرد و ۳۳۵۲۳ نفر زن می‌باشند که از این تعداد تعداد۱۱۲۷۹ خانوار، با جمعیت ۵۱۲۳۵ نفر در شهرهای خرمی و قادرآباد و ۲۳۰۲ خانوار با جمعیت ۱۴۳۵۹ نفر در روستاهای
و ۲۳۰۲ خانوار با جمعیت ۱۴۳۵۹ نفر در روستاهای شهرستان زندگی می‌کنند. جمعیت شهرستان نسبت به سرشماری سال ۱۳۸۵ تعداد ۴۸۷۱ نفر افزایش داشته است که ناشی از رشد طبیعی جمعیت و مهاجرت از شهرهای هم‌جوار به واسطه شرایط مطلوب اشتغال و خدمات رسانی بهتر می‌باشد. بین سال‌های ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۵، ۱۰۸۶۳ نفر (اغلب برای به دست آوردن شغل) به این شهر مهاجرت کرده‌اند. معادن و کارخانه‌ها. دهبید دارای ذخایر معدنی فراوان سنگ مرمریت است که باعث رونق بیش از ۲۰۰ کارخانه سنگ‌بری درمنطقه و در عین حال تخریب منابع طبیعی، مراتع، مناظر طبیعی و
عین حال تخریب منابع طبیعی، مراتع، مناظر طبیعی و کوه‌های این منطقه شده و سنگ این معادن به چین و اروپا صادر می‌شود و مهم‌ترین و مرغوب‌ترین سنگ آن مربوط به معدن چاه مرغی است. با توجه به آسیب‌های بسیار ناشی از فعالیت معادن در منطقه، جلوگیری از تخریب دامنه و قلهٔ کوه سفید (عروس زاگرس) از خواست‌های مردمی و دوستداران طبیعت می‌باشد. معادن خاک سیلیس نیز در این شهرستان وجود دارند که برای تولید کاشی و سرامیک بهره‌برداری می‌شوند. همچنین این شهرستان دارای معدن سنگ آهن در روستای هنشک و گردنه کولی کش می‌باشد. از جمله
در روستای هنشک و گردنه کولی کش می‌باشد. از جمله معادن مرمریت می‌توان به معادن حسن‌آباد، ثمین، کره‌ای، انگورک، چاه مرغی، کوه سفید، آشفته، دانشور، شایان و … اشاره کرد. از کارخانه‌های خرمبید می‌توان به لوله سازی بلفا، جوراب بافی، ملامین سازی پارس، پنجره دوجداره بام‌فارس و… اشاره کرد. محصولات کشاورزی و دامی. عمده محصولات زراعی شهرستان شامل جو، گندم، حبوبات، گوجه فرنگی، خیار، هندوانه، زعفران، سیب زمینی، چغندرقند، گردو، بادام، انگور، به، آلو و سیب است. دامداری دراین شهرستان رونق دارد؛ شیر، پنیر، کره، ماست، خامه،
شهرستان رونق دارد؛ شیر، پنیر، کره، ماست، خامه، روغن حیوانی، دوغ و کشک از فراورده‌های دامی این شهرستان است. برخی از مردم صفاشهر به فعالیت‌های صنایع دستی اشتغال دارند. قالی، گبه، گلیم و سنگ‌های تزیینی از محصولات صنایع‌دستی صفاشهر است. آثار باستانی. صفاشهر یکی از شهرهای باستانی ایران است که سابقهٔ تمدنی ۳۰۰۰ ساله در آن می‌درخشد ازجمله آثار تاریخی این شهر می‌توان به تل خاکی، چهارطاق ساسانی، کاروانسرای قاجار، تل قلعه قاضیان، کاروانسرای شاه عباس، مسجدجامع خرمی، قلعه و حمام گرگی، امام زاده شهدا، تل جنگی و تپه‌های
و حمام گرگی، امام زاده شهدا، تل جنگی و تپه‌های تاریخی فرآب و خرمه که قدمت هزاران ساله دارند، تپه‌های تاریخی مشکان-قصر یعقوب، قلعه قدیمی پرواب (حسینقلی‌خان) قلعه ناصر آباد و قلعه حسین‌آباد (قلعه گرگی) اشاره کرد. جشنواره سنتی اومس که همه ساله در تابستان در بافت تاریخی خرمی صفاشهر برگزار می‌شود، یکی از بزرگ‌ترین رویدادهای فرهنگی شمال فارس است. تفریحگاه‌ها. از جاهای تفریحی و تفرجگاه‌های شهر صفاشهر (دهبید. خرمی) می‌توان به قصر یعقوب و خیابان ساحلی و کاریزک و مناطق کوهستانی بکر این شهرستان (نظیر:بیدستان، باغ‌های
کوهستانی بکر این شهرستان (نظیر:بیدستان، باغ‌های گرگی، باغ‌های ملک‌آباد ،قصر یعقوب، کوه عزمت، کوه چنارو، کوه امری، کوه قارون. قلعه گرگی، غار دیو از دورهٔ ساسانیان، کاروانسرای شهید آباد، چشمه بناب، چشمه گردآب و تپه‌های باستانی خرمه، قلعه قدیمی بامدادخان، خرسال، جنگل‌های بنه و پسته کوهی و…) و پارک سعدی و حافظ و پارک کوهستانی قادر آباد وقنات شرف‌آباد اشاره کرد.
کارزین شهری است از توابع استان فارس در جنوب ایران. این شهر در بخش مرکزی شهرستان قیروکارزین قرار گرفته‌است. از جمله مشاهیر این خطه از ایران می‌توان به شیخ ابوطاهر مجدالدین محمد بن یعقوب ، عالم لغوی، ادیب، مفسر، قاضی و فقیه شافعی اشاره کرد که در این شهر به دنیا آمد. یکی از آثار تاریخی کارزین که مربوط به دوره عمربن عبدالعزیز هست، مسجد جامع تاریخی کارزین می‌باشد.
محمدرضا هنرمند (زاده ۱۳۳۲ - تهران) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس ایرانی است. زندگی. هنرمند در رشته مهندسی الکترونیک مخابرات تحصیل کرد و بعد به سینما روی آورد. او تا به حال در رشته‌های بازیگری، تدوین، فیلم‌نامه‌نویسی و کارگردانی فعالیت داشته‌است. سایر موارد. بازی در فیلم سینمایی روز فرشته (در نقش آقای فرزین)
ماریوپل (روسی: Мариуполь) شهر بندری است در جنوب شرقی کشور اوکراین در کرانهٔ دریای آزوف واقع شده است. این شهر در ساحل شمالی دریای آزوف در دهانه رودخانه کالمیوس در منطقه پریازویا واقع شده‌است. از نظر تقسیمات کشوری، ماریوپل در استان دونتسک واقع است و دومین شهر بزرگ این استان به‌شمار می‌آید. این شهر در سال ۲۰۲۱ توسط ارتش روسیه به اشغال درامد. ماریوپول از اوایل سدهٔ ۱۶ میلادی تحت عنوان دژ کالمیوس، یکی از دژهای نیروهای کازاک مشهور بود اما پس از مهاجرت یونانی‌های کریمه در سال‌های ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۰ بود که این محل تبدیل
در سال‌های ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۰ بود که این محل تبدیل به شهر شد. ماریوپول را در گذشته و در زمان کمونیست‌ها به افتخار آندری ژدانف، شهر ژدانف می‌نامیدند. امروز ماریوپول یک مرکز صنعتی بزرگ و نیز یک مرکز دانشگاهی و تجاری محسوب می‌شود. ماریوپل نقشی کلیدی در صنعتی شدن اوکراین ایفا کرده‌است و تجارت غلات، متالورژی، و مهندسی سنگین، از جمله کارخانه فولاد و آهن ایلیچ و آزوفستال در آن از اهمیت برخوردار بود. تاریخ. از سده دوازدهم تا شانزدهم میلادی، ماریوپل جزئی از منطقه وسیع‌تری بود که به دلیل درگیری شدید بین تاتارهای کریمه،
بود که به دلیل درگیری شدید بین تاتارهای کریمه، اردوی نوقای و دوک‌نشین‌های بزرگ لیتوانی و مسکووی تا حد زیادی ویران و خالی از سکنه شد.. در اواسط قرن پانزدهم بخش اعظم منطقه شمال دریای سیاه و آزوف ضمیمه خانات کریمه شد و در زمره سرزمین‌های وابسته به امپراتوری عثمانی درآمد. در شرق رودخانه دنیپر، استپی متروک قرار داشت که تا دریای آزوف امتداد داشت. در اینجا کمبود آب، برپایی سکونت‌گاه‌های اولیه را دشوار می‌ساخت. به دلیل قرار داشتن در نزدیکی مسیر موراوسکی ، اقوام زردپوست کریمه و نوقای برای برده‌گیری مکرراً به این
کریمه و نوقای برای برده‌گیری مکرراً به این منطقه حمله می‌کردند و قبایل تاتار نیز افراد حاضر در محل را غارت می‌کردند که این امر مانع از سکونت دائمی این منطقه شد و آن را کم جمعیت نگه داشت. محدوده ماریوپل در آن زمان یک سرزمین خالی از سکنه تحت حکومت تاتارها بود، از این رو آن را با عنوان دشت‌های وحشی یا «دشت‌های متروک» (در لاتین "Campi Deserti") می‌شناختند. در این منطقه از استپ‌های اوراسیا، کازاک‌ها به عنوان مردمی متمایز در اواخر قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم ظهور کردند. پایین‌تر از تنداب‌های دنیپر، قزاق‌های
ظهور کردند. پایین‌تر از تنداب‌های دنیپر، قزاق‌های زاپوروژی قرار داشتند که زندگی آن‌ها از نوع شبانی و عشایری بود. قزاق‌ها همواره برای ماهیگیری و شکار و همچنین برای کشاورزی و گله داری به استپ نفوذ می‌کردند. مستقل بود این قزاق‌ها از قدرت دولتی و بزرگ‌زمین‌داران، تعداد زیادی از دهقانان و رعیت‌های فراری را از مملکت مشترک المنافع لهستان-لیتوانی و دوک‌نشین مسکو جذب خود کرد. انزوای منطقه با پیمان قسطنطنیه در سال ۱۷۰۰ بیشتر شد، که مقرر می‌کرد در ساحل دریای آزوف تا دهانه رودخانه میوس هیچ شهرک یا استحکاماتی نباید
دهانه رودخانه میوس هیچ شهرک یا استحکاماتی نباید وجود داشته باشد. در سال ۱۷۰۹، در پاسخ به اتحاد قزاق‌ها با سوئد علیه روسیه، پتر یکم، تزار روسیه، دستور تخریب منطقه مرکزی زاپوروژی به نام سیچ و اخراج کامل مردم از منطقه را بدون اجازه بازگشت صادر کرد. در سال ۱۷۳۳، روسیه برای یک لشکرکشی جدید علیه امپراتوری عثمانی آماده می‌شد و بنابراین اجازه بازگشت زاپوروژی‌ها را داد، اگرچه این سرزمین رسماً به عثمانی‌ها تعلق داشت. بر اساس توافق‌نامه لوبنی در سال ۱۷۳۴، زاپروژی‌ها تمام زمین‌های سابق خود را پس گرفتند. در مقابل، آنها
زمین‌های سابق خود را پس گرفتند. در مقابل، آنها مجبور شدند در زمان جنگ در ارتش روسیه خدمت کنند. آنها همچنین مجاز به ساختن یک دژ چوبی جدید در کنار رود دنیپر به نام سیچ نو شدند. پس از سال ۱۷۳۶، قزاق‌های زاپوروژی و کازاک‌های دن (که پایتخت آن‌ها در نووازوفسک بود) بر سر این منطقه با هم درگیر شدند و در نتیجه تزارینا الیزابت در سال ۱۷۴۶ فرمانی صادر کرد که رودخانه کالمیوس را به عنوان مرز بین دو گروه قزاق تعیین می‌کرد. آخرین حمله تاتارها، که در سال ۱۷۶۹ آغاز شد، منطقه وسیعی را تحت پوشش قرار داد و استحکامات کالمیوس
وسیعی را تحت پوشش قرار داد و استحکامات کالمیوس را ویران کرد و تمام اقامتگاه‌های زمستانی قزاق‌ها را سوزاند. در سال ۱۷۷۰، دولت روسیه منتظر پایان جنگ با عثمانی نماند و مرز خود با خانات کریمه را بیش از دویست کیلومتر به جنوب غربی منتقل کرد. این اقدام شروعی بود برای برپایی خط مستحکم دنیپر (از مکان‌های امروزی زاپوریژیا تا نوووپتروفکا امتداد می‌یابد)، و در نتیجه زمینه ادعای مالکیت روسیه بر منطقه، از جمله محل ماریوپل آینده، فراهم شد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۲ مارس ۲۰۰۷.
خالد حسینی (زادهٔ در کابل) پزشک پیشین و نویسنده افغان-آمریکایی است. عمده‌ی شهرت وی بابت نگارش دو رمان "بادبادک‌باز" و "هزار خورشید تابان" است. آخرین رمان‌های او "و کوهستان به طنین آمد" و "دعای دریا" هستند که به فارسی نیز ترجمه شده‌اند. حسینی ساکن ایالات متحده است و آثار خود را به زبان انگلیسی می‌نویسد. پیشینه. خالد حسینی از پدر و مادری هراتی، در شهر کابل زاده شد. در سال ۱۹۷۶، پدر خالد حسینی به عنوان دیپلمات وزارت خارجه افغانستان به پاریس اعزام شد و او نیز به همراه خانواده به پایتخت فرانسه رفت. در سال ۱۹۸۰ و
همراه خانواده به پایتخت فرانسه رفت. در سال ۱۹۸۰ و به دنبال کودتای کمونیستی در افغانستان، پدر خالد حسینی از سفارت افغانستان برکنار شد. در نتیجه خانواده حسینی از ایالات متحده تقاضای پناهندگی سیاسی کردند که به آن‌ها اعطا شد. خالد حسینی به همراه خانواده‌اش در سال ۱۹۸۰ به سن خوزه در ایالت کالیفرنیا مهاجرت کرد. خالد حسینی ازدواج کرده و دارای دو فرزند (دو دختر با نام‌های حارث و فرح) است. تحصیلات. خالد حسینی از دانشگاه سانتا کلارا مدرک لیسانس خود در رشته زیست‌شناسی را کسب کرد و سپس در سال ۱۹۹۳ از دانشگاه ایالتی
را کسب کرد و سپس در سال ۱۹۹۳ از دانشگاه ایالتی سن‌دیگو در شهر سن دیگو در رشته پزشکی فارغ‌التحصیل شد. خالد از سال ۱۹۹۶ به تحصیل در رشته تخصصی پزشکی داخلی مشغول شد. وی در سال ۲۰۰۶ از سوی آژانس حمایت از پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) به عنوان سفیر حسن نیت این سازمان در افغانستان شناخته شد و در سفری که به افغانستان داشت، بنیاد "خالد حسینی" را در سال ۲۰۰۷ برای کمک به افغان‌ها بنیان نهاد. آثار. "بادبادک باز" (در افغانستان: گودی پران) اولین رمان خالد حسینی است. او در سال ۲۰۰۱ هنگام گذراندن دوره کارآموزی پزشکی در
در سال ۲۰۰۱ هنگام گذراندن دوره کارآموزی پزشکی در مرکز پزشکی سیدرز-ساینای لس آنجلس شروع به نوشتن این کتاب کرد. این رمان که در سال ۲۰۰۳ میلادی منتشر شد، به عنوان سومین اثر پرفروش همین سال شناخته و به ۴۸ زبان دنیا ترجمه شد. بدین ترتیب موفقیت بزرگی برای ادبیات افغانستان در صحنه جهانی پدید آمد. حسینی در این کتاب داستان پسر جوانی را روایت می‌کند که در شهر کابل در زمان مداخله شوروی سابق در امور داخلی این کشور و تسلط گروه طالبان بزرگ می‌شود. او در این رمان هم با نگاه انتقادی به وضعیت حاکم بر افغانستان و وضعیت
نگاه انتقادی به وضعیت حاکم بر افغانستان و وضعیت زندگی آنها زیر سلطه گروه‌های افراطی مثل طالبان داستانی تعریف می‌کند که در پاریس، یونان و آمریکا اتفاق می‌افتد. این اثر با صدای خود نویسنده به صورت صوتی نیز وارد بازار نشر شده‌ است. همچنین در دسامبر سال ۲۰۰۷ فیلمی به همین نام با اقتباس از این داستان ساخته شد. دومین اثر نامدار خالد حسینی، هزار خورشید تابان است که دست کم برای سومین هفته متوالی به عنوان پرفروش‌ترین کتاب ادبیات داستانی در آمریکای شمالی بوده‌ است. عنوان «هزار خورشید تابان» از شعر صائب تبریزی در وصف
«هزار خورشید تابان» از شعر صائب تبریزی در وصف کابل برگزیده شده است:
تاریخ چین. براساس روایتهای سنتی که در چین بیان شده در آغاز چین تحت فرمان دوازده خاقان بوده، این دوازده خاقان ۱۸ هزار سال بر این سرزمین حکومت کرده‌اند. بعد از این مدت در هزاره سوم قبل از میلاد سه خاقان به حکومت می‌رسند. مع‌الوصف گزارش‌های مربوط به چینیان از یائو (Yao) آغاز می‌شود. یائو، فردی فرزانه، مؤدب و صادق بود مردم در زمان فرمانروائی یائو در آرامش کاملی بودند. یائو باعث شد که ادب و فرزانگی در میان مردمان رونق پیدا کند. یائو چون در میان فرزندان و اطرافیان خود فرد لایق و با کفایتی پیدا نکرد، لذا
اطرافیان خود فرد لایق و با کفایتی پیدا نکرد، لذا فرمانروایی را به شون (shun) داد. شون فرد با تقوا و پرهیزکاری بود. شون قبل از مرگش جانشین و فرمانروائی را به یو (Yu) داد، و خود به آسمان صعود کرد. امّا یو زمانی که به پادشاهی رسید کارهای مهمی انجام داد. در زمان او سیلاب‌های بزرگی در چین جاری بود لذا او دستور داد که ۹ کوه عظیم را بشکافند و با این ۹ کوه جلوی ۹ رودخانه را بگیرند و آنگاه ۹ دریاچه پدید می‌آمد. به همین دلیل است که چینیان باستان معتقد بودند که اگر یو نبود آنان امروزه باید همچون ماهی بر روی آب شناور
نبود آنان امروزه باید همچون ماهی بر روی آب شناور بودند؛ و البته چین باستان دوران و حکمای زیادی را به خود دید. عقاید چینیان باستان. چینیان باستان عقاید مختلف و تقریباً عجیبی داشتند. چینیان ب چندرا گوپتا باستان عقیده داشتند که زمین همانند صفحه‌ای صاف است که آسمان چون سرپوشی روی آن قرار گرفته و کشور خودشان، چین را مرکز زمین می‌دانستند و اعتقاد داشتند که کاخ خاقان نقطه مرکزی و اصلی زمین است و خاقان‌های آنان نیز محور و اساس همه مردمان و خلایق جهان هستند. چینیان باستان با توجه به اینکه برای آسمان احترام خاصی
باستان با توجه به اینکه برای آسمان احترام خاصی قائل بودند، وقتی که به آسمان نگاه می‌کردند، در مقابل آن خضوع و کوچکی می‌کردند و حتی زارعان و کشاورزان چینی به آسمان توجه زیادی داشتند و چون می‌گفتند که از آسمان نزولات زیادی می‌آید و آفتاب از آسمان می‌تابد و با این عوامل است که محصولات آن‌ها رشد می‌کند، پس برای آن احترام خاصی قائل بودند. پرستش آسمان. چینیان باستان معتقد بودند که اگر آسمان خشمگین می‌شود و طوفان پیش می‌آید یا صاعقه و رعد و برقی زده می‌شود یا شهاب سنگی به زمین می‌افتد، همه اینها به خاطر این است
سنگی به زمین می‌افتد، همه اینها به خاطر این است که در زمین حالت نامطلوبی صورت گرفته، به این معنا که این حوادث بر اثر بی‌عدالتیها و بی‌نظمی‌هایی است که در روی زمین روی داده است و آسمان را خشمگین کرده‌است لذا باید مردم اعمال خود را درست و اصلاح کنند. از دید چینیان باستان زمین مانند دیگر ارکان جهان تابع آسمان است و… و برای خود نظمی دارد. آنان می‌گفتند چون رشد نباتات به سوی آسمان و بالا است و دود آتش هم به سمت آسمان است پس باید آسمان را احترام کرد. این عقاید در میان چینیان باستان وجود داشت تا اینکه به دوران و
میان چینیان باستان وجود داشت تا اینکه به دوران و عصر کنفوسیوس می‌رسد که البته او توانست به این عقاید نظم خاصی ببخشد. کنفوسیوس در قرن ۶ق. م زندگی می‌کرد. البته سخن گفتن و بیان عقاید کنفوسیوس در اینجا امکان ندارد چون نیاز به بررسی کلی و جامعی دارد و هدف ما از ارائه این مقاله معرفی عقاید چینیان باستانی است. پرستش ارواح. از دیگر عقاید چینیان می‌توان به روح پرستی یا جان پرستی یا پرستش ارواح اشاره کرد در پرستش ارواح ابتدا ارواح اجداد مهم بود و گفته شده که قدیم‌ترین مراسم چینیان عقیده چینیان، پرستش ارواح
قدیم‌ترین مراسم چینیان عقیده چینیان، پرستش ارواح بوده‌است. مدت‌ها بود که عالمان و محققان بعد از کنفوسیوس عقیده داشتند که نیاکان یا اجداد پدری، اجداد اولیه بوده و مهم جلوه کرده‌است امّا بعدها متوجه شدند که قدیمی‌ترین پرستش ارواح، اجداد مادری بوده‌است. در این جا لازم است اشاره کنیم به اینکه آنان به یک نوع حلول روح هم اعتقاد داشتند چون معتقد بودند که ارواح نیاکان مادری دوباره در نوزادان حلول می‌کند. امّا در دوره‌ها و اعصار بعدی مردها بر زنان برتری یافتند و مراسم دینی پرستش نیاکان پدری در جایگاه برتری قرار
مراسم دینی پرستش نیاکان پدری در جایگاه برتری قرار گرفت. چینیان با قرار گرفتن در مقابل لوح‌های که از ارواح خود درست کرده بودند به عبادت و دعا و نیایش می‌پرداختند و هدایا و پیشکش‌های زیادی را به ارواح خود تقدیم می‌کردند. آنان علاوه بر ارواح به آبها و کوه‌ها و جنگلها و صخره‌های بزرگ هم احترام قائل بودند. زمین در نزد چینیان باستانی معروف بودو مادر کل، زمین بوده‌است. مراسم عید جوانی. از دیگر عقاید چینیان می‌توان به برپائی اعیاد جوانی اشاره کرد و مراسمی که در آن جوانان را برای ازدواج مهیا می‌کردند. به عنوان مثال
را برای ازدواج مهیا می‌کردند. به عنوان مثال در فصل بهار بعد از کار سخت زمستانی دختران زیبا و جوان و دم بخت را در معرض تمایلات مردان جوان قرار می‌دادند تا آن‌ها نامزد خودشان را انتخاب کنند و برعکس در فصل پائیز بعد از کار تابستانی، پسران را در معرض تمایلات دختران قرار می‌دادند تا دختران همسران خود را در معبد معروف به آسمان انجام می‌داد زیرا امپراتور و خاقان خودش را انتخاب کنند. آسمان هم در نزد چینیان، مذکر بود؛ و پادشاه و خاقان هم مراسم دینی خود را فرزند یا پسران آسمان می‌دانست. در بعضی کتابها مخصوصاً در
پسران آسمان می‌دانست. در بعضی کتابها مخصوصاً در کتابی به نام شانگ‌تی (Shangti) در مورد خدایی به نام شانگ‌تی سخن گفته که این خدا را خدای ملکوت یا خدای آسمان می‌گفتند و کار این خدا این بود که حکومت را به امپراتور واگذار می‌کرد. گرانت (Grant) در کتاب تمدن چین عنوان می‌کند که «این خدا هیچ فایده‌ای ندارد و جز اینکه عنوان پسر آسمان را به پادشاه می‌دهد». مردمان چین باستان معتقد بودند که اگر پادشاه آداب دینی را به‌طور کامل انجام دهد، محصولات کشاورزی فراوان خواهد شد و طبیعت رشد و نمو پیدا خواهد کرد و زندگی مردم
شد و طبیعت رشد و نمو پیدا خواهد کرد و زندگی مردم انتظام و قوام پیدا می‌کند. قاعده تائو. در جهان از نظر چینیان قدیم و باستانی یک اصل کلی و مؤثر مطرح بود که آن را تائو می‌گفتند که اساس زندگی مردم بر این اصل پایبند بود. گرانت در تاریخ تمدن چین در مورد تائو نظرات گوناگونی بیان می‌کند و به طوری که تائو را گاهی اوقات با مانا تشبیه و مقایسه می‌کند. در آئین تائو دو اصل جدا از هم معرفی می‌شود اولی یانگ که نر معرفی شده و دومی یین که ماده معرفی شده‌است. تفاوت بین این دو اصل در گذشته و قدیم در اوضاع اجتماعی مردم تأثیر
اصل در گذشته و قدیم در اوضاع اجتماعی مردم تأثیر داشت و از اتحاد این نر و ماده همه چیز به وجود می‌آمد. تائو به‌طور کلی عبارت بود از قانون ثابت جریان اشیاء و روش مقرر برای حرکات همه موجودات. چینیان معتقد بودند که تائو در عالم هستی ازلیت دارد و قانون تائو قانونی است سرمدی و همچنین بر طبق آئین تائو راه و روش حرکت تمام موجودات عالم به طرف کمال است و این حسن تناسب و کمال بر طبق تائو امکان‌پذیر است و انسان‌ها برای اینکه بتوانند به کمال برسند باید خود را با تائو هماهنگ کنند. پرستش زمین. یکی دیگر از عقایدی که در
هماهنگ کنند. پرستش زمین. یکی دیگر از عقایدی که در چین باستان مطرح بود پرستش زمین قبل از تائو بود. همان‌طور که اشاره شد چینیان باستان به کشاورزی توجه زیادی داشتند، لذا دین آن‌ها براساس عامل کشاورزی گذاشته شده بود. در چین قدیم در هرده و آبادی مردم تپه‌ای از خاک و گل به علامت حاصلخیزی برپا می‌کردند و بربالای تپه درختی می‌نشاندند و در اطراف آن درخت نهال‌های کوچکی می‌کاشتند. در اصل به آن خاکریز در چین قدیم (شی Shih) می‌گفتند. روستائیان و مردمان در زمان معینی از سال در اطراف تپه‌ها و خاکریزها جمع می‌شدند و
از سال در اطراف تپه‌ها و خاکریزها جمع می‌شدند و عبادتهای خاصی را به نام خدایان زمین برگزار می‌کردند، این عبادتها به صورت سرودهایی دینی و حتی رقص و پای‌کوبی بوده و هدفشان این بود که خدایان زمینی کمک کنند و محصولات کشاورزی آن‌ها را زیاد کنند. پس از آنکه سرزمین چین به حالت مدنیت اولیه رسید و مقداری فرهنگ مردم تکامل یافت مسئله امپراتوری در چین مطرح شد و در همه جا خاک ریزهایی به نام شی برپا شد و در مرکز هر ایالت خاک‌ریز بزرگ‌تری قرار داشت و در مرکز حکومت خاقان تپه بسیار بزرگی با رنگ‌های متفاوت در ۵ طبقه بنا شد
بسیار بزرگی با رنگ‌های متفاوت در ۵ طبقه بنا شد و هر طبقه رنگ خاصی داشت و در برابر این خاک‌ریز عظیم خاقان در تابستان حاضر می‌شد و در آنجا زمین را شخم می‌زد و ارواح و خدایان اراضی یا زمین را ستایش می‌کرد و برای آسایش و امنیت مردم دعا می‌کرد و این اعتقاد تا قبل از حکومت کمونیستی چین ادامه داشت. چینیان علاوه بر این به خدای آسمان هم اعتقاد و ایمان داشتند و آن را تین (Tin) که به معنای آسمان است، می‌نامیدند. در متن‌ها اشاره‌ای داشتیم به عقیده پرستش ارواح در میان مردمان چین باستان، در اینجا لازم می‌دانم اشاره‌ای
مردمان چین باستان، در اینجا لازم می‌دانم اشاره‌ای مختصر داشته باشم به تقسیم‌بندی چینیان از ارواح به دو گونه ارواح نیک و ارواح بد. چینیان ارواح نیک را شن (Shen) و ارواح بد و خبیث را کوی (Kewi) می‌نامیدند. آن‌ها معتقد بودند که شنها در اراضی آسمان و اراضی بارور و حاصلخیز در درختان و گیاهان و باران و آتش و کوه‌ها و دریاها و چشمه‌سارها و هر چه که نافع باشد وجود دارند و معتقد بودند که ارواح اجدادشان از جنس شنها هستند ولی کوی‌ها یا ارواح بد در تاریکی‌ها و ظلمات قرار گرفته‌اند و انسان‌ها برای فرار از آن‌ها باید به
گرفته‌اند و انسان‌ها برای فرار از آن‌ها باید به نور و روشنائی متوسل شوند. مراسم تدفین اموات در چین قدیم. مراسم تدفین اموات در چین قدیم با تشریفات خاصی انجام می‌شد. چینیان افراد ثروتمند را وقتی می‌خواستند دفن کنند بسیاری از اموال شخصی آن‌ها را همراهشان دفن می‌کردند و اعتقاد داشتند که این اموال در اختیار آن‌ها قرار می‌گیرد و از این جهت چینیان قدیم شباهتی به مصریان قدیم داشتند به عنوان مثال یکی از حاکمان برجسته چین در سال ۶۲۲ق. م به نام دوک مو وصیت کرده بود که بعد از مرگش سه نفر از شایسته‌ترین یاران و
بود که بعد از مرگش سه نفر از شایسته‌ترین یاران و نزدیکانش را همراه او به خاک بسپارند. در چین باستان رسم این بود که در هر منزلی ضریحی می‌ساختند که این ضریح به عنوان اجداد آن خانواده شهرت داشت و بر روی آن روی تخته چوبی اسامی اجداد را می‌نوشتند. در میان قبایل، ضریح مفصل‌تری آماده کرده بودند و در مقابل آن ضریح به عبادات و دعا و همچنین برگزاری مراسم ازدواج و غیره می‌پرداختند. در فصل پائیز و در فصل بهار اقوام قبیله به زیارت ضریح می‌آمدند و حتی در فصل پائیز روی کاغذهایی شکل پتو و لحاف می‌کشیدند و این نقاشیها را
شکل پتو و لحاف می‌کشیدند و این نقاشیها را آتش می‌زدند و تصور می‌کردند که با این عمل مردگان آن‌ها از سرما حفظ خواهند شد.
قائمیه با نام قدیمی چنارشاهیجان شهری باستانی در غرب استان فارس و مرکز شهرستان کوه‌چنار است.زبان مردم قائمیه، لری جنوبی، کوهمره‌ای و قشقایی است، این شهر با دارا بودن جمعیتی برابر با ۲۶٬۹۱۸ نفر (۱۳۹۵)، سومین شهر پرجمعیت غرب استان فارس به‌شمار می‌رود. شهر قائمیه در تقاطع محور مواصلاتی استان‌های فارس، بوشهر، خوزستان و کهگیلویه و بویراحمد قرار گرفته‌است و ارتباط دهنده مرکز ایران با بوشهر و همچنین جنوب ایران با خوزستان به‌شمار می‌رود. این شهر با توجه به موقعیت استراتژیک خود پذیرای تعداد زیادی مهاجر از مناطق اطراف
خود پذیرای تعداد زیادی مهاجر از مناطق اطراف بوده‌است. قائمیه دارای طبیعتی سرسبز و آب‌وهوایی معتدل است. اقتصاد قائمیه برپایهٔ کشاورزی و دام‌پروری استوار است. تاریخ. پیشینه. با توجه به سنگ‌نوشته‌های قبور گذشتگان در نزدیکی بهشت زهرای کنونی شهر و آثار باقی مانده از ساسانیان در روستای قندیل، می‌توان دریافت که قدمت قائمیه به دوران پیش از اسلام بازمی‌گردد. در "نزهة المشتاق فی اختراق الآفاق" نوشتهٔ شریف ادریسی مراکشی، یکی از علماء و فلاسفهٔ و جغرافی‌دان قرن ششم هجری قمری که یکی از قدیمی‌ترین منابع جغرافیایی است،