payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود، از کودکی رغبتی به آموختن زبان عربی و معارف اسلامی پیدا کرده بود، و در کمبریج به تحصیل زبان عربی پرداخت. در ۱۸۹۲ برای اولین بار به دیدار ادوارد براون نایل آمد و از آن پس به آموختن فارسی مشغول شد. چون ادوارد براون دلبستگی خاصی به آثار عارفان ایران داشت، نیکلسن برای پایان‌نامهٔ دکتری خود به راهنمایی او دیوان شمس، مجموعهٔ غزل‌های جلال‌الدین محمد بلخی را برگزید و منتخبی از آن را در ۱۸۹۸ در سی سالگی به انگلیسی ترجمه کرد و همراه با متن اصلی به چاپ رساند. در ۱۹۰۱ به معلمی زبان فارسی در دانشگاه لندن منصوب شد و
به معلمی زبان فارسی در دانشگاه لندن منصوب شد و یک سال بعد همین سمت را در دانشگاه کمبریج عهده‌دار شد و این مقام را تا زمان درگذشت ادوارد براون در ۱۹۲۶ دارا بود. از آن تاریخ کرسی زبان عربی (موسوم به کرسی سر تامس اَدم) به عهدهٔ او گذاشته شد تا در سال ۱۹۳۳ در سن ۶۵ سالگی از دانشگاه بازنشسته شد. طی این دوران بسیاری از متون مهم فارسی و عربی را ترجمه، تصحیح و منتشر کرد. همچنین تعدادی از برجسته‌ترین خاورشناسان انگلیسی تربیت‌یافتگان او بودند، از جمله چارلز استوری که جانشین او در دانشگاه کمبریج شد، و آرتور آربری که
جانشین او در دانشگاه کمبریج شد، و آرتور آربری که بعداً متصدی کرسی دانشگاهی او شد. رِنالد نیکلسون در ۲۷ اوت ۱۹۴۵ درگذشت. آثار. آثار مهم او را در چهار بخش می‌توان تقسیم‌بندی کرد:
مالاریا یک بیماری عفونی است که توسط انگل‌های بسیار ریز به نام "پلاسمودیوم" ایجاد می‌شود. این انگل‌ها بیشتر از راه نیش پشه‌های مادهٔ آنوفل وارد بدن انسان می‌شوند. وقتی پشهٔ آلوده فردی را نیش می‌زند، انگل به خون وارد می‌شود و سپس به کبد می‌رود. پس از چند روز دوباره به خون برمی‌گردد و گلبول قرمز را آلوده می‌کند. همین چرخه باعث بروز نشانه‌های بیماری می‌شود. نشانه‌های مالاریا شامل تب بالا، لرز، تعریق شدید، سردرد، حالت تهوع و گاهی اسهال است. در صورت پیشرفت بیماری، ممکن است مشکلات جدی‌تری مانند کم‌خونی یا آسیب‌های
ممکن است مشکلات جدی‌تری مانند کم‌خونی یا آسیب‌های مغزی رخ دهد و در برخی موارد به مرگ منجر شود. مالاریا بیشتر در مناطق گرم و مرطوب جهان مانند بخش‌هایی از آفریقا، جنوب آسیا و آمریکای جنوبی شایع است. پیشگیری از مالاریا با استفاده از پشه‌بند، اسپری ضد پشه، خشک نگه‌داشتن مکان‌های تخم‌گذاری پشه‌ها و مصرف داروهای پیشگیرانه امکان‌پذیر است. درمان مالاریا هم با داروهای ویژهٔ ضدانگل انجام می‌شود که بسته به نوع پلاسمودیوم متفاوت است. سازمان جهانی بهداشت برنامه‌های گسترده‌ای برای کنترل و کاهش موارد ابتلا به مالاریا در
برای کنترل و کاهش موارد ابتلا به مالاریا در جهان اجرا می‌کند. مالاریا یک بیماری انگلی است. دسته‌ای از انگل‌های تک‌یاخته به نام پلاسمودیوم به وسیله نیش پشهٔ آنوفل ماده عامل انتقال بیماری به انسان هستند. نخست، تصور می‌شد که عامل مالاریا پشهٔ آنوفل است؛ اما پشهٔ آنوفل تنها ناقل است و عامل را منتقل می‌کند. این بیماری به صورت عفونت حاد در بیشتر موارد وخیم و گاهی طولانی و با ویژگی‌های تب متناوب و لرز، کم‌خونی و بزرگی طحال و گاه با ویژگی‌های ساده یا کشندهٔ دیگر خودنمایی می‌کند. اهمیت این بیماری به خاطر شیوع زیاد
می‌کند. اهمیت این بیماری به خاطر شیوع زیاد و مرگ‌ومیر قابل توجه‌است. انگل مالاریا توسط یک خانواده از پشه به نام آنوفل به انسان منتقل می‌شود که این خانواده شامل چندین گونه است. واژهٔ مالاریا یک واژهٔ ایتالیایی و به معنای هوای بد (Mal-Aria) است و منظور از آن تعریف بیماری با ویژگی‌های تب متناوب است که ایتالیایی‌ها در گذشته وجود آن را ناشی از هوای بد و مناطق باتلاقی می‌دانستند. همواره با گرم شدن زمین، شیوع این بیماری افزایش می‌یابد. در این بین نوع فالسی پاروم در موارد شدید می‌تواند علائمی مانند: هایپوگلایسمی،
موارد شدید می‌تواند علائمی مانند: هایپوگلایسمی، اسیدوز، اختلالات کبدی، اختلالات کلیوی، ادم ریوی غیر قلبی، کم‌خونی و ترومبوسایتوپنی و در موارد شدید انسفالوپاتی و کُما را باعث شود تاریخچه. تاریخچهٔ باستان. علائم بیماری مالاریا در نوشته‌های چین باستان توضیح داده شده‌است. ۲۷۰۰ سال پیش از میلاد چند علامت مشخص مالاریا که بعداً به نام بیماری مالاریا نام گرفت در نایجینگ (انگلیسی:Nei ching) (قانون پزشکی) توضیح داده شد. قانون نای‌چینگ توسط امپراتور هوانگ‌تای (انگلیسی: Huang Ti) ویرایش شد. بیماری مالاریا در یونان
Huang Ti) ویرایش شد. بیماری مالاریا در یونان باستان تا قرن چهارم قبل از میلاد به خوبی شناخته می‌شد. بخیلی خرییقراط علائم اولیهٔ این بیماری را شرح داد. سوشروتا (انگلیسی:Susruta) فیلسوف هندی سده ۷ پیش از میلاد در مقالهٔ پزشکی نوشته شده به زبان سانسکریت به علائم تب مالاریا و نیش زدن حشرهٔ معینی در ایجاد تب اشاره کرده‌است. تعدادی از نویسندگان رومی، باتلاق را در ایجاد بیماری دخیل می‌دانستند. در کشور چین در سدهٔ دوم پیش از میلاد به گیاه گندواش در یک مقالهٔ پزشکی اشاره شده بود. همچنین در آرامگاه ماوانگدویی ،
اشاره شده بود. همچنین در آرامگاه ماوانگدویی ، چینی: 馬王堆) واقع در شهر چانگشا کشور چین ۵۲ دارو برای درمان مالاریا پیدا شد. در سال ۳۴۰ پس از میلاد برای نخستین بار خواص ضد تب گیاه گندواش توسط جی هانگ ، به چینی: 葛洪)از خاندان ین شرقی توضیح داده شد. در سال ۱۹۷۱ مادهٔ مؤثرهٔ گیاه گندواش توسط دانشمندان چینی جداسازی شد که به نام آرتمیزینین نامیده شد. امروزه این ماده یک داروی قوی و مؤثر برای درمان مالاریا به‌خصوص در ترکیب با داروهای دیگر ضد مالاریا محسوب می‌شود. نخستین درمان. ابوالعلاء شیرازی پزشک معاصر عضدالدوله
درمان. ابوالعلاء شیرازی پزشک معاصر عضدالدوله دیلمی در یکی از لشکرکشی‌ها که بیماری تب نوبه (مالاریا) بیداد می‌کرد بر حسب اتفاق به تأثیر مواد آرسنیکی در درمان مالاریا پی برد. کینین (پوست درخت گنه‌گنه). در آمریکای جنوبی، یسوعی‌ها (مبلغان مذهبی مذهب انجمن عیسی) خاصیت دارویی پوست درختی را از قبایل بومی یادگرفتند. به واسطهٔ همین پوست، درخت زن اشرافی (کنتس) چینکون کشور اسپانیا از تب نجات یافت. بعدها این پوست درخت به نام پوست درخت پرویی و درخت آن نیز به نام سینکونا یا گنه‌گنه نامیده شد. ماده‌ای که در پوست این درخت
یا گنه‌گنه نامیده شد. ماده‌ای که در پوست این درخت وجود دارد به نام کینین معروف است. کینین یکی از داروهای مؤثر ضد مالاریا است. کشف انگل مالاریا (۱۸۸۰). شارل لاوران جراح فرانسوی ارتش بود که در شهر قسنطینه واقع در شمال شرقی الجزایر سکونت داشت. او برای اولین بار وجود انگل مالاریا را در خون افراد مبتلا به مالاریا توضیح داد. به خاطر این کشف او در سال ۱۹۰۷ جایزهٔ نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را دریافت کرد. فرق‌گذاری بین گونه‌های مالاریا (۱۸۸۶). کامیلو گلجی فیزیولوژیست اعصاب که اهل ایتالیا بود توضیح داد که بیماری
اعصاب که اهل ایتالیا بود توضیح داد که بیماری مالاریا حداقل دارای دو شکل متفاوت است. یکی با دورهٔ تب سه‌روزه (تب بعد از ۲ روز) و دیگری دورهٔ چهار روزه (تب بعد از ۳ روز). همچنین او مشاهده کرد که هرکدام از اشکال بیماری شکل‌های متفاوتی از مروزوییت را تولید می‌کنند که تب در اثر بلوغ و رها شدن آن‌ها در خون اتفاق می‌افتد. نام‌گذاری انگل‌های مالاریا (۱۸۹۷–۱۸۹۰). دو نفر از محققان ایتالیایی به نام‌های جووانی باتیستا گراسی و ریموندو فیلتی برای اولین بار نام‌های "پلاسمودیوم ویواکس" و "پلاسمودیوم مالاریه" را برای دو
ویواکس" و "پلاسمودیوم مالاریه" را برای دو انگلی که در سال ۱۸۹۰ باعث بیماری افراد می‌شدند معرفی کردند. لاوران معتقد بود که فقط یک نوع انگل مالاریا به نام اوسیلاریا مالاریه (Oscillaria malariae) وجود دارد. یک آمریکایی به نام ویلیام اچ. ولش این موضوع را دوباره بررسی کرد و در سال ۱۸۹۷ انگل مالاریای سه‌یک بدخیم را به نام "پلاسمودیوم فالسیپاروم" نام‌گذاری کرد. در مقابل این نام‌گذاری استدلال‌های زیادی وجود داشت. اگرچه کاربرد این نام در نوشته‌ها آن‌قدر گسترش پیدا کرده بود که تغییر نام این انگل به نامی که لاوران
کرده بود که تغییر نام این انگل به نامی که لاوران انتخاب کرده بود، یک گمان ممکن بود. در سال ۱۹۲۲ جان ویلیام واتسون استیفنز (John William Watson Stephens) چهارمین انگل مالاریای انسان را به نام "پلاسمودیوم اوال" معرفی کرد. نام‌های بیماری مالاریا. برای بیماری‌هایی که گونه‌های مالاریا به وجود آورده‌اند نام‌های متفاوتی در سراسر دنیا استفاده می‌شود از جمله: مالاریا، تب متناوب، تب و لرز، تب رومی، تب شاگرس، تب مارش، تب حاره، تب ساحلی و تب نوبه. کشف انتقال انگل مالاریا توسط پشه (۱۸۹۸–۱۸۹۷). در اوت سال ۱۸۹۷ رونالد
توسط پشه (۱۸۹۸–۱۸۹۷). در اوت سال ۱۸۹۷ رونالد راس کارمند بریتانیایی خدمات پزشکی کشور هند توضیح داد که انگل مالاریا از افراد بیمار توسط پشه‌ها به افراد سالم انتقال می‌یابد. در تحقیقات بعدی بر روی مالاریای پرندگان، راس نشان داد که پشه‌ها می‌توانند انگل مالاریا را از پرنده‌ای به پرنده دیگر انتقال دهند که این کار مستلزم وجود چرخهٔ جنسی (اسپروگونی) در پشه بود. او به خاطر این کشف در سال ۱۹۰۲ جایزهٔ نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را دریافت کرد. کشف انتقال انگل مالاریای انسانی (پلاسمودیوم ۱۸۹۹–۱۸۹۸). رهبری یک گروه از
انسانی (پلاسمودیوم ۱۸۹۹–۱۸۹۸). رهبری یک گروه از محققان ایتالیایی را که آمیکو بینیامی و جوزپه باستیانلی نیز در آن حضور داشتند را جووانی باتیستا گراسی به عهده داشت. این گروه پشهٔ آنوفل به نام "آنوفل کلاویگر" را جمع‌آوری کردند و این پشه‌ها از خون بیماران تغذیه می‌کردند. سپس چرخهٔ کامل جنسی (اسپروگونی) "پلاسمودیوم فالسیپاروم"، "پلاسمودیوم ویواکس" و "پلاسمودیوم مالاریه" شرح داده شد. در سال ۱۸۹۹ پشه‌های آنوفل که با تغذیه از خون بیماران آلوده شده بودند به لندن فرستاده شدند تا از ۲ داوطلب این کار تغذیه کنند. این ۲
شدند تا از ۲ داوطلب این کار تغذیه کنند. این ۲ داوطلب در اثر تغذیهٔ این پشه‌ها به مالاریای سه‌یک مبتلا شدند. کانال پاناما (۱۹۱۰–۱۹۰۵). ساختمان کانال پاناما پس از کنترل تب زرد و مالاریا ساخته شد. این ۲ بیماری عامل مرگ‌ومیر کارگرانی بود که در این منطقه کار می‌کردند. در سال ۱۹۰۶ در این منطقه بیش از ۲۶۰۰۰ کارگر کار می‌کردند که از این تعداد بیش از ۲۱۰۰۰ نفر در بیمارستان بستری شدند. تا سال ۱۹۱۲ در این منطقه بیش از ۵۰۰۰۰ نفر مشغول کار بودند و تعداد کارگرانی که در اثر بیماری مالاریا در بیمارستان بستری شدند به حدود
بیماری مالاریا در بیمارستان بستری شدند به حدود ۵۶۰۰ نفر کاهش یافت. به خاطر کوشش‌ها و رهبری ویلیام کراوفورد گورگاس، ژوزف آگوستین لپرینس و ساموئل تیلور دارلینگ بیماری تب زرد حذف و مالاریا به‌طور چشمگیری کاهش یافت که این کنترل از طریق تکمیل برنامهٔ کنترل پشه و مالاریا صورت گرفت. خدمات بهداشت عمومی آمریکا و مالاریا (۱۹۴۲–۱۹۱۴). زمان اشغال نظامی کوبا توسط آمریکا و ساختمان کانال پاناما به قرن بیستم برمی‌گردد. افسران آمریکایی قدم‌های بلندی در جهت کنترل مالاریا برداشتند. در سال ۱۹۱۴ هانری راس کارتر و ردولف اچ فون
در سال ۱۹۱۴ هانری راس کارتر و ردولف اچ فون ازدو رف از خدمات بهداشت عمومی آمریکا درخواست پول کردند که این پول از طریق کنگرهٔ آمریکا در اختیار آنان قرار گرفت. خدمات بهداشت عمومی آمریکا فعالیت‌هایی را برای کنترل مالاریا در ارتش آمریکا به کار گرفت. موافقت‌نامهٔ درهٔ تنسی آمریکا (TVA)- یکپارچگی کنترل مالاریا با فعالیت‌های اقتصادی (۱۹۳۳). رئیس‌جمهور وقت آمریکا، فرانکلین دلانو روزولت لایحهٔ قانونی را امضا کرد که به موجب آن در ۱۸ مه۱۹۳۳ موافقت‌نامهٔ درهٔ تنسی به تصویب رسید. این قانون به دولت فدرال اجازه داد تا
تصویب رسید. این قانون به دولت فدرال اجازه داد تا سازمان متمرکزی را برای کنترل و استفاده از پتانسیل رود تنسی در جهت تولید برق از بخار و اصلاح زمین و آبراه برای رشد این منطقه تشکیل دهد. برنامهٔ سازمان‌یافته و مؤثر کنترل مالاریا از زمان تصویب (TVA) پایه‌گذاری شد. بیماری مالاریا تا پیش از تصویب این قانون ۳۰ درصد از مردم منطقه را مبتلا می‌کرد. خدمات بهداشت عمومی آمریکا نقش حیاتی را در تحقیقات و کنترل مالاریا ایفا کرد و تا سال ۱۹۴۷ بیماری به‌طور اساسی حذف شد. همچنین مکان‌های تولیدمثل پشه‌های آنوفل از طریق کنترل
مکان‌های تولیدمثل پشه‌های آنوفل از طریق کنترل سطح آب رودخانه و کاربرد حشره‌کش‌ها کاهش یافت. کلروکین (۱۹۴۶–۱۹۳۴). کلروکین توسط یک آلمانی به نام هانس آندرزاک در سال ۱۹۳۴ در شهر ابرفلد آلمان کشف شد. او این ترکیب را به نام رزوکین نام‌گذاری کرد. به علت خطاهایی که در مدت جنگ جهانی به وجود آورده بود، در سال ۱۹۴۶ توسط دانشمندان انگلیسی و آمریکایی کلروکین به عنوان یک داروی مؤثر ضد مالاریایی معرفی شد. کنترل مالاریا در مناطق جنگی (MCWA)(۱۹۴۵–۱۹۴۲). کنترل مالاریا در مناطق جنگی برای کنترل مالاریا در سراسر پایگاه‌های
مناطق جنگی برای کنترل مالاریا در سراسر پایگاه‌های آموزش نظامی در مناطق آمریکای جنوبی و سرزمین‌های آن که مالاریا هنوز مشکل‌ساز بود، ایجاد شد. بسیاری از این پایگاه‌ها در مناطقی بودند که پشه‌های آنوفل به فراوانی یافت می‌شدند. هدف MCWA جلوگیری از شیوع دوباره مالاریا در مناطق شهری بود. MCWA همچنین دولت و کارمندان گروه بهداشت محلی را درزمینه روش‌ها و سیاست‌های کنترل مالاریا آموزش داد. مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های واگیر (CDC) و مالاریا (از سال ۱۹۴۶ تا کنون). فعالیت‌های مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های
فعالیت‌های مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های واگیر (CDC) برای مبارزه با مالاریا از ۱ ژوئیهٔ ۱۹۴۶ آغاز شد. ابتدا CDC با نام مرکز کنترل بیماری‌های واگیر شناخته می‌شد؛ بنابراین بیشتر کارهایی که توسط CDC انجام می‌شد بر حذف و کنترل مالاریا در آمریکا متمرکز بود. با کاهش موفقیت‌آمیز مالاریا در آمریکا CDC تلاش‌های خود را از حذف مالاریا به پیشگیری، مراقبت و پشتیبانی فنی بر روی حیوانات اهلی و بیماری‌های بین‌المللی تغییر داد. البته هنوز مالاریا مورد توجه CDC است. حذف مالاریا در آمریکا (۱۹۵۱–۱۹۴۷). برنامهٔ حذف
حذف مالاریا در آمریکا (۱۹۵۱–۱۹۴۷). برنامهٔ حذف مالاریا یک شرکت تعاونی بود که توسط دولت و آژانس‌های ۱۳ ایالت جنوب شرقی و CDC اداره می‌شد. پیشنهاد تأسیس این شرکت توسط لوییس لاوال ویلیامز مطرح شد. این شرکت فعالیت خود را در ۱ ژوئیهٔ ۱۹۴۷ آغاز کرد. تا پایان ۱۹۴۹ بیش از ۴۶۵۰۰۰۰ افشانهٔ حشره‌کش تولید شد. در سال ۱۹۴۷ ۱۵۰۰۰ بیمار مبتلا به مالاریا گزارش شد. تا سال ۱۹۵۰ فقط ۲۰۰۰ بیمار مبتلا به مالاریا گزارش شد. تا سال ۱۹۵۱ مالاریا در آمریکا حذف شد. تلاش‌هایی برای حذف مالاریا در دنیا- موفقیت و شکست (۱۹۷۸–۱۹۵۵). با
مالاریا در دنیا- موفقیت و شکست (۱۹۷۸–۱۹۵۵). با موفقیت دِدِت، تولید داروهایی با سمیت کمتر، تولید داروهای ضد مالاریایی مؤثرتر و وجود پول موجب شد تا سازمان بهداشت جهانی (WHO) در سال ۱۹۵۵ تأسیس انجمن بهداشت جهانی را با هدف حذف مالاریا در دنیا، پیشنهاد کرد. تلاش‌های حذف مالاریا با تمرکز و استفاده از حشره‌کش‌های ابقایی برای سمپاشی خانه‌ها، درمان بیماران با داروهای ضدمالاریا و مراقبت انجام شد. این تلاش‌ها در ۴ مرحله انجام شد: این موفقیت‌ها شامل حذف مالاریا در مناطقی بود که دارای آب‌وهوای گرم بودند. بعضی از کشورها
بود که دارای آب‌وهوای گرم بودند. بعضی از کشورها مانند هند و سری‌لانکا کاهش چشمگیری در موارد ابتلا به مالاریا داشتند. بعضی دیگر از کشورها مانند اندونزی، افغانستان، هائیتی و نیکاراگوئه پیشرفت ناچیزی در کاهش مالاریا داشتند. بیشتر بخش‌های جنوب صحرا در آفریقا اصولاً در این زمینه توفیقی نداشتند. بروز مقاومت انگل نسبت به دارو، گسترش مقاومت آنوفل‌ها به حشره‌کش‌ها، جابه‌جایی گستردهٔ جمعیت، مشکل جلب حمایت مالی کشورها، کمبود یا عدم مشارکت همهٔ آحاد اجتماع سبب طولانی شدن تلاش‌ها برای حذف مالاریا گردید. سرانجام به علت
تلاش‌ها برای حذف مالاریا گردید. سرانجام به علت مشکلات بالا عملیات حذف و ریشه کنی مالاریا به کنترل مالاریا تغییر یافت. عامل بیماری. عامل بیماری یک تک‌یاخته از سردهٔ پلاسمودیوم است. تاکنون بیش از ۱۰۰ گونهٔ پلاسمودیوم شناخته شده که فقط ۴ گونه از آن‌ها در انسان ایجاد بیماری می‌کنند: 1-پلاسمودیوم فالسیپاروم که عامل تب سه‌یک بدخیم است. 2-پلاسمودیوم ویواکس که عامل تب سه‌یک یا مالاریای ویواکس است. 3-پلاسمودیوم مالاریه که عامل تب چهاریک است. 4-پلاسمودیوم اوال که عامل تب سه‌یک یا مالاریای اوال است. مالاریای اوال
عامل تب سه‌یک یا مالاریای اوال است. مالاریای اوال تاکنون در ایران دیده نشده‌است. اگرچه این ۴ گونه بیماری مهمی را ایجاد می‌کنند اما بیماری ایجاد شده توسط "پلاسمودیوم فالسیپاروم" شدیدتر است و حتی گاهی منجر به مرگ می‌شود. چرخهٔ زندگی انگل. سیر تکاملی انگل در دو میزبان انجام می‌شود. در مورد مالاریای انسان میزبان اصلی انگل پشهٔ آنوفل جنس ماده‌ است و دورهٔ جنسی (Sporogony) در این میزبان طی می‌شود و دورهٔ غیرجنسی (Schizogony) در بدن انسان طی می‌شود. علاوه بر این گامت جنسی (گامتوسیت) در انسان به وجود می‌آید که
گامت جنسی (گامتوسیت) در انسان به وجود می‌آید که اصطلاحاً دوره گامتوگونی (Gametogony) می‌گویند. هنگامی که پشهٔ آنوفل مادهٔ آلوده به انگل مالاریا از انسان خونخواری می‌کند اسپروزوییت‌های موجود در غدد بزاقی پشهٔ آنوفل به انسان منتقل می‌شود. اسپروزوییت‌ها به سلول‌های کبد وارد شده و پس از دو هفته رشد و تکثیر به شیزونت (Schizont) تبدیل می‌شوند. شیزونت‌ها پس از بالغ شدن، مروزوییت‌ها را آزاد و وارد جریان خون می‌کنند و سپس وارد گلبول‌های قرمز می‌شوند و در آنجا پس از مرحلهٔ تشکیل حلقه به تروفوزوئیت تبدیل می‌شوند.
از مرحلهٔ تشکیل حلقه به تروفوزوئیت تبدیل می‌شوند. تروفوزوئیت پس از بلوغ، گلبول‌های قرمز را پاره کرده دسته‌ای از این تروفوزوئیت‌ها به جریان خون محیطی رفته و به سلول‌های جنسی نر (Microgametocyte) و سلول‌های جنسی ماده (Macrogametocyte) تبدیل می‌شوند و دستهٔ دیگر وارد گلبول‌های قرمز سالم شده و در آنجا پس از تکثیر و رشد دوباره به شیزونت تبدیل می‌شوند و این شیزونت‌ها، مروزوئیت‌ها را آزاد می‌کنند و این مروزوئیت‌ها وارد گلبول‌های قرمز سالم شده و چرخه دوباره تکرار می‌شود. بعضی از این مروزوئیت‌ها تقسیم می‌شوند در
می‌شود. بعضی از این مروزوئیت‌ها تقسیم می‌شوند در گلبول قرمز و مرحلهٔ شیزوگونی را ادامه می‌دهند و گلبول قرمز می‌ترکد و تب و لرز در انسان اتفاق می‌افتد و حالت تهوع و استفراغ به او دست می‌دهد. چنانچه پشهٔ آنوفل مادهٔ سالم از خون بیمار تغذیه کند سلول‌های جنسی وارد بدن پشه می‌شود و چرخهٔ جنسی انگل آغاز می‌شود. در معدهٔ پشه سلول‌های جنسی نر و ماده با هم لقاح پیدا می‌کنند و تبدیل به سلول تخم (زیگوت) می‌شوند. سپس سلول‌های تخم دراز و متحرک می‌شوند که در این حالت به آن‌ها اووکینت (Ookinet) می‌گویند. اووکینت‌ها در
آن‌ها اووکینت (Ookinet) می‌گویند. اووکینت‌ها در دیوارهٔ معدهٔ پشه رشد کرده به اووسیست (Oocyst) تبدیل می‌شوند. اووسیست‌ها رشد کرده و بعد از پاره شدن، اسپروزوئیت‌ها آزاد می‌شوند و این اسپروزوئیت‌ها وارد غدد بزاقی پشه می‌شوند و چنانچه این پشه فرد سالمی را نیش بزند این اسپروزوئیت‌ها وارد بدن فرد شده و چرخه دوباره تکرار می‌شود. دورهٔ کمون. دورهٔ نهفتگی یا دورهٔ کمون مدتی است که بین گزش پشهٔ آلوده تا آشکار شدن نشانه‌های ظاهری بیماری و از همه شایع‌تر تب وجود دارد. مدت دورهٔ کمون بسته به نوع انگل و طبیعت بیماری
مدت دورهٔ کمون بسته به نوع انگل و طبیعت بیماری متفاوت است. این مدت در مالاریای فالسیپاروم به‌طور متوسط ۱۲ (۹ تا ۱۴) روز، در مالاریای ویواکس ۱۴ (۸ تا ۱۷) روز، در مالاریای مالاریه ۲۸ (۱۸ تا ۴۰) روز و در مالاریای اوال ۱۷ (۱۶ تا ۱۸) روز است. منبع عفونت. منبع مهم بیماری افرادی هستند که اصول بهداشتی را رعایت نمی‌کنند و کمتر از دیگران درصدد درمان خود هستند، بیشتر کودکان ۲ تا ۹ ساله هستند که به علت عدم ایمنی و تعداد زیاد گامتوسیت (سلول جنسی) در خون محیطی، خوابیدن در اوایل شب و نداشتن پوشاک مناسب برای بیماری عوامل
اوایل شب و نداشتن پوشاک مناسب برای بیماری عوامل مناسبی هستند. مسئلهٔ مالاریای انسانی با منبع حیوانی با کشف یک مورد "پلاسمودیوم ناولزی (Pl.Knowlesi)" که به‌طور طبیعی در کشور مالزی منتقل شده و یک مورد "پلاسمودیوم سیمیوم (Pl.Simium)" که به‌طور طبیعی نزد انسان در برزیل مشاهده شده، دوباره مطرح است. انتقال طبیعی بین مالاریای میمون و انسان یا برعکس بین انسان و میمون در دیگر مناطق نیز امکان دارد. مطالعه‌های جدید در آمریکا و مالزیا روی "پلاسمودیوم سینومولژی (Pl.Cynomolgi)" و "پلاسمودیوم اینوی (Pl.Inui)" و
(Pl.Cynomolgi)" و "پلاسمودیوم اینوی (Pl.Inui)" و "پلاسمودیوم برزیلی (Pl.Brazillianum)" نشان داد که این پلاسمودیوم‌ها نه تنها از طریق خون آلوده، بلکه از طریق نیش پشهٔ آلوده به انسان منتقل می‌شوند؛ ولی نکتهٔ مهم این است که گمان نمی‌رود جهت ریشه‌کن کردن مالاریای انسانی مالاریای میمونی بتواند مانع این امر شود. ناقل. پشه‌های آنوفل ناقل و میزبان نهایی انگل مالاریا است. در زیر بعضی از ویژگی‌های زیست‌شناسی پشهٔ آنوفل ذکر می‌شود: انواع آنوفل: از بین ۴۸۳ گونه آنوفلی که در دنیا شناسایی شده‌است ۷۰ گونه قادر به انتقال
که در دنیا شناسایی شده‌است ۷۰ گونه قادر به انتقال بیماری مالاریا هستند که از این میان ۴۰ گونه در مناطق مختلف جهان به عنوان ناقل اصلی مالاریا شناخته شده‌اند. در ایران ۲۹ گونه آنوفل انتشار دارد که تاکنون ۷ گونه از آن‌ها به عنوان ناقلین قطعی بیماری مالاریا شناخته شده‌اند. نام این ناقلین به شرح زیر است: حساسیت آنوفل نسبت به انگل مالاریا و تطابق آن. حساسیت آنوفل هر منطقه به زیرگونهٔ انگل همان منطقه بستگی دارد. عادت‌های مربوط به استراحت و خونخواری پشه‌ها. عادت خونخواری پشه‌ها ترکیبی از دو عامل تکرر تغذیه و
خونخواری پشه‌ها ترکیبی از دو عامل تکرر تغذیه و انتخاب میزبان است. تکرر تغذیه با نمو تخمک‌ها ارتباط مستقیم دارد که به نوبهٔ خود به دمای محیط زیست آن‌ها بستگی دارد و به‌طور معمول هر دو یا سه روز یک بار انجام می‌شود. تعداد زیادی از آنوفل‌ها تمایل زیادی به خوردن خون جانوران دارند، یعنی حیوان‌دوست (Zeophile) هستند و برحسب اتفاق از خون انسان تغذیه می‌کنند. در مناطق انتشار این آنوفل‌ها وجود اغنام و احشام و کثرت آن‌ها سبب جلب آنوفل به سمت احشام شده، در نتیجه بیماری در انسان کمتر دیده می‌شود. تعداد کمی از آنوفل‌ها
در انسان کمتر دیده می‌شود. تعداد کمی از آنوفل‌ها انسان‌دوست (Anthropophilia) هستند و درصورتی‌که خون انسان در اختیارشان باشد آن را ترجیح می‌دهند. این گروه در انتقال مالاریا توان چشمگیری دارند. تعدادی از پشه‌ها خونخواری را درون اماکن انسانی انجام می‌دهند (Endophagous) و پس از خونخواری در همان‌جا استراحت می‌کنند (Endophil) و حال آن‌که عده‌ای دیگر خارج از مکان‌های انسانی عمل خونخواری را انجام می‌دهند (Exophagous) و در خارج از خانهٔ افراد و در پناهگاه‌های طبیعی مانند تنهٔ درختان، غارها، شکاف کوه‌ها، دهانهٔ
مانند تنهٔ درختان، غارها، شکاف کوه‌ها، دهانهٔ چاه‌های آب و زیر پل رودخانه‌ها استراحت نموده یا خونخواری دارند. این گروه در عمل از نظر مبارزه با مالاریا و اجرای عملیات سمپاشی مشکلات را ایجاد می‌کنند، ولی خطر واقعی از نظر انتقال بیماری را آنوفل‌هایی دارند که در مکان‌های انسانی استراحت و تغذیه می‌کنند. طول عمر. آنوفل ماده از نظر انتقال مالاریا زمانی خطرناک می‌شود که غدد بزاقی آن حاوی اسپروزوئیت باشد. سن خطرناک آنوفل به نوع آن، نوع انگل، دمای محیط و محل استراحت از چند روز تا چند هفته بستگی دارد. بدین ترتیب پیش
از چند روز تا چند هفته بستگی دارد. بدین ترتیب پیش از آن‌که آنوفل به سن خطرناک برسد، هرچه بیشتر عمر کند خطر آن بیشتر خواهد بود و هرچه درصد پشه‌ها با سن خطرناک زیادتر باشد، خطر انتقال بیماری بیشتر خواهد بود. طول عمر پشه‌ای که به خواب زمستانی می‌رود، حدود ۹ ماه است. آنوفل گامبیاسهٔ ماده (ناقل مهم قارهٔ آفریقا) در حدود ۳ ماه، و آنوفل ماکولی‌پنیس ماده حدود ۱ تا ۳ ماه عمر می‌کند. طول عمر آنوفل نر کوتاه و حدود ۲ هفته‌است. فراوانی آنوفل. شکی نیست که میزان خطر هر آنوفل ناقل از نظر شدت انتقال مالاریا بستگی کامل به
ناقل از نظر شدت انتقال مالاریا بستگی کامل به تعداد وفور نسبی آن دارد. وفور آنوفل‌ها به یک سلسله عوامل محیطی مانند: دما و رطوبت کم و بسیار مناسب، وجود منابع کافی آب به عنوان محل لاروها و شرایط مناسب جهت جلوگیری از مرگ و میر زیاد بستگی دارد. عادت‌های تخم‌ریزی. بعضی از آنافل‌ها در آب‌های جاری تخم‌ریزی می‌کنند (مانند "آ. فلوویاتیلیس")، برخی در آب‌های شورمزه (مانند "آ. سومدایکوس") و گروهی در چاه‌ها، آبگیرها، چشمه‌ها، یا منابع آب که بر بلندی جاگذاری شده باشد (مانند "آ. استفنسی"). آگاهی از عادت تخم‌ریزی پشه‌ها
"آ. استفنسی"). آگاهی از عادت تخم‌ریزی پشه‌ها برای انجام عملیات ضدلارو ضروری است. توان ناقل بودن. این اصطلاح به مجموع اثر تراکم ناقلان، حساسیت آن‌ها به عفونت، طول عمر ناقل و احتمال تغذیه ناقل از انسان گفته می‌شود. توان ناقل بودن پشه‌ها جدا از توان فیزیولوژی پشه برای انتشار بیماری است. مقاومت در برابر حشره‌کش‌ها. آگاهی از وضعیت مقاومت پشه در برابر حشره‌کش لازم است؛ زیرا هرگاه حشرهٔ ناقل در برابر حشره‌کش معینی مقاوم باشد، باید حشره‌کش دیگری به‌کار برد. عوامل انسانی مؤثر بر انتقال بیماری. نژاد. سیاه‌پوستان
انسانی مؤثر بر انتقال بیماری. نژاد. سیاه‌پوستان کمتر از سفیدپوستان به "مالاریای ویواکس" حساس هستند و این مقاومت به روشنی در رابطه با فقدان عامل خونی دافی (انگلیسی: Duffy) در این افراد است. گلبول‌های قرمز افرادی که گروه خونی دافی منفی (انگلیسی: fy.fy) در برابر "پلاسمودیوم ویواکس" و "پلاسمودیوم ناولزی" مقاوم بوده، درحالی‌که گلبول‌های قرمز دافی مثبت به سهولت آلودگی پیدا می‌کنند. در نواحی غرب آفریقا ، فنوتیپ دافی منفی در افراد بومی نود درصد است. در یک بررسی که در سال ۱۹۸۰ توسط کاگان انجام شد، نشان داده شد که
در سال ۱۹۸۰ توسط کاگان انجام شد، نشان داده شد که انگل مالاریا و گروه خونی آ در انسان آنتی‌بادی‌های مشترک دارند و بنابراین در چنین افرادی عفونت مالاریایی توسط دستگاه ایمنی بهتر تحمل می‌شود. در مطالعهٔ دیگری که روی ۴۷۶ بیمار مالاریایی در هند انجام گرفت، معلوم شد که موارد بیماری در کسانی که گروه خونی آ دارند از دیگر گروه‌های خونی بیشتر است. با توجه به بررسی فراوانی گروه‌های خونی در ۱۳۰۰ فرد سالم در همان جامعه، کمترین موارد ابتلا در گروه خونی او (O) بود. همچنین مشاهده شده‌است که عده‌ای از افرادی که هموگلوبین
مشاهده شده‌است که عده‌ای از افرادی که هموگلوبین غیرطبیعی دارند (هتروزیگوت‌های حامل کم‌خونی داسی‌شکل) نسبت به "پلاسمودیوم فالسیپاروم" به‌خصوص در ۲ سال اول زندگی مقاومت نسبی دارند. ژن این بیماری در سیاهپوستان آفریقا و ساکنان جنوب شرقی آسیا شیوع دارد. در این افراد مولکول‌های غیرطبیعی هموگلوبین پس از آنکه اکسیژن خود را از دست دادند، به صورت توده‌ای متراکم و کمانی‌شکل در می‌آیند و در نتیجه گلبول‌های قرمز به شکل داس درمی‌آیند. به نظر می‌رسد تروفوزوئیت "پلاسمودیوم فالسیپاروم" در مصرف این هموگلوبین غیرطبیعی دچار
فالسیپاروم" در مصرف این هموگلوبین غیرطبیعی دچار اشکال می‌شود، بنابراین رشد آن متوقف می‌شود. گمان می‌رود کمبود ژنتیکی آنزیم گلوکز ۶-فسفات دهیدروژناز (فاویسم) تا حدی سبب مقاومت در برابر عفونت ناشی از "پلاسمودیوم" "فالسیپاروم" می‌شود. سن. اگرچه در مناطقی که مالاریا شدید و زیاد است، ابتلای کودکان بیشتر از افراد بالغ است، اما وفور انگل در خون در کودکان کمتر از ۶ ماه کمتر از کودکان ۶ ماه و بزرگ‌تر است که به دلیل پادتن رسیده از مادر یا به احتمالی در اثر هموگلوبین غیرطبیعی (دنبالهٔ هموگلوبین جنینی) یا تغذیه از
غیرطبیعی (دنبالهٔ هموگلوبین جنینی) یا تغذیه از پستان مادر است. جنسیت و شغل. جنسیت به‌طور مستقیم و طبیعی در حساسیت یا مقاومت نسبت به مالاریا دخالت ندارد، ولی ممکن است از طریق شغل یا نوع پوشش تأثیر نماید، چراکه در بعضی مناطق دختران برخلاف پسران مجبور هستند که هنگام شب پوشش کامل داشته باشند یا این‌که مردان، شب در محیط باز (مانند نگهبانی مزارع برنج یا ماهیگیری) مشغول هستند، بنابراین بیشتر در معرض نیش پشه‌ها هستند. عوامل محیطی مؤثر بر انتقال بیماری. شامل محیط فیزیکی، زیست‌شناسی، اجتماعی و اقتصادی است که در