payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اُتاوا یا آتوا پایتخت کشور کانادا و چهارمین شهر بزرگ این کشور است. این شهر در آمریکای شمالی و در کنار رودخانهٔ اتاوا (شعبهٔ رودخانه سن‌لوران) واقع شده است. تلفظ "اُتاوا" که در بین فارسی زبانان و در برخی زبان‌های دیگر مثل عربی متداول است، از تلفظ فرانسوی نام این شهر گرفته شده است و در مناطق فرانسوی زبان کانادا استفاده می‌شود. در انگلیسی کانادایی و آمریکایی نام این شهر "آ-دو-وا" تلفظ می‌شود. همچنین در انگلیسی بریتیش، تلفظ "آ- تو-وا" متداول است. اتاوا چهارمین پایتخت تمیز و پاکیزه در دنیا است. بر اساس یک مطالعه
تمیز و پاکیزه در دنیا است. بر اساس یک مطالعه که توسط Business Canada انجام شد، اتاوا را به عنوان بهترین مکان برای زندگی در کانادا بر اساس درآمد، مالکیت خودرو، نرخ بیکاری، مسکن، آب و هوا و سبک زندگی قرار داد. عوامل فرهنگی عنصر کلیدی رتبه عالی اتاوا در این پژوهش بودند. شهر اتاوا در سال ۲۰۱۶ توسط مجله MoneySense بهترین مکان برای زندگی در کانادا قرار گرفت. این پنجمین بار در پنج سال است که اتاوا مقام اول را به دست آورده است! عوامل مهمی شامل کیفیت بالای زندگی و کم هزینه بودن زندگی در کسب این رتبه مؤثر بوده است.
هزینه بودن زندگی در کسب این رتبه مؤثر بوده است. گذشته از یک اقتصاد قوی و درآمد بالا، اتاوا همچنین دارای شاخص‌های بالایی در پیاده راه‌های جذاب و حمل و نقل کاراست؛ و همچنین به عنوان بهترین مکان برای زندگی برای تازه واردان کانادا نیز در رتبه ۱ قرار گرفت. مجله Business magazine در نظرسنجی بهترین شهر دنیا برای زندگی در سال ۲۰۰۹، رتبه اتاوا را چهاردهم در جهان و رتبه سوم در آمریکای شمالی اعلام کرد. در سال ۲۰۱۰، اتاوا در بین ۱۰ درصد برتر شهرها در سطح جهان در «کیفیت زندگی» بود که شامل اقتصاد، سیستم سیاسی، آموزش
زندگی» بود که شامل اقتصاد، سیستم سیاسی، آموزش پرورش و مدارس، بهداشت، مسکن و محیط زیست بود. تاریخچه. اتاوا که در ایالت انتاریو واقع شده منطقه پایتختی ملی را تشکیل می‌دهد. نخستین سکونتگاه‌های اروپایی در منطقه به خاطر صنعت چوب به وجود آمدند. پس از جنگ سال ۱۸۱۲، مهاجرت به اتاوا از سوی دولت تشویق شد و جمعیت آن به سرعت رشد کرد. سرهنگ جان بای در سال ۱۸۳۲ ابتکار ساخت کانال ریدو (Rideau) را به‌دست گرفت، تا مسیری جایگزین با فاصله‌ای دورتر از مرز آمریکا به سوی مونترال باشد. شهری که به این ترتیب به وجود آمد که بای
باشد. شهری که به این ترتیب به وجود آمد که بای تاون (Bytown) نامیده شد و ساخت کانال ریدو به اهمیت تجاری منطقه افزود. در سال ۱۸۵۵، بای تاون به اتاوا تغییر نام داد. اتاوا در ۳۱ دسامبر سال ۱۸۵۷ به عنوان پایتخت کانادا انتخاب شد. انتخاب این شهر به عنوان پایتخت نوعی سازش میان دو فرهنگ منطقه بود، چرا که نامزدهای دیگر از جمله مونترال و تورنتو هریک بیش از اندازه در مناطق فرهنگی فرانسوی یا انگلیسی قرار داشتند. علاوه بر این، این شهر تا اندازه‌ای از مرزهای این کشور با ایالات متحده دور بود، و این به عنوان یک مزیت نظامی
متحده دور بود، و این به عنوان یک مزیت نظامی تلقی می‌شد. ساختمان پارلمان در اتاوا بر روی یک تپه شیب‌دار، به نام پارلمان هیل، در نزدیکی شروع کانال ریدو ساخته شده است. در تاریخ ۳ فوریه سال ۱۹۱۶ در این ساختمان آتش‌سوزی رخ داد. سپس در سال ۱۹۲۲ ساختمان کنونی به همراه برج صلح که اینک نماد پایتخت بشمار می‌آید تکمیل شد. پس از جنگ جهانی دوم، یک طرح جدید برای اتاوا ایجاد شد. به تقاضای نخست‌وزیر وقت، ویلیام لیون مکنزی کینگ(William Lyon Mackenzie King)، معمار فرانسوی ژاک گریبر برای ایجاد طرح جامع شهر اتاوا و همچنین شهر
گریبر برای ایجاد طرح جامع شهر اتاوا و همچنین شهر هال (Hull)، که با هم به‌عنوان ناحیه پایتخت ملی (National Capital Area) شناخته می‌شدند، استخدام شد. او پیشنهاد ایجاد یک شهر زیبا با انبوهی از فضاهای سبز از جمله پارک‌های زیبا، مسیرهای تردد و مناطق پوشیده‌شده از درخت را داد. این طرح و نیز بسیاری از توصیه‌های دیگر کمک کرده است تا اوتاوا را به شکل امروزی ببینیم. بازدیدکنندگان و ساکنان در حال حاضر از پارک‌های متعدد و فضای سبزی که زیبایی‌بخش سراسر شهر هستند لذت می‌برند. پارک‌ها، پیاده‌روها و فضاهای سبز، از اتاوا
پارک‌ها، پیاده‌روها و فضاهای سبز، از اتاوا شهری زیبا و آرامش‌بخش جهت بازدید و گردش ساخته‌اند. بازدیدکنندگان و ساکنان از پیاده‌روی در اطراف مناطق خوش‌منظره لذت می‌بردند. جمعیت. اتاوا چهارمین منطقه بزرگ شهری در کانادا است که بیش از ۱٬۳۲۳٬۷۸۳ میلیون نفر جمعیت دارد، ۶۶٪ از آنها در اتاوا و مابقی در شهرهای همجوار، از جمله گاتینو (واقع در رودخانه اوتوا در کبک) زندگی می‌کنند. اتاوا شهر دو زبانه است که در آن هم انگلیسی و هم فرانسوی به‌طور گسترده صحبت می‌شود و در فرهنگ و تجارت شهر بازتاب دارد. جغرافیا. این شهر در
و تجارت شهر بازتاب دارد. جغرافیا. این شهر در مرز انتاریو و کبک و در شمال شرقی تورنتو و غرب مونتریال قرار گرفته و مرکز مجلس شورا و دولت فدرال است. اتاوا به عنوان پایتخت فدرال کانادا میزبان بسیاری از ساختمان‌های دولتی است که معروف‌ترین آن‌ها ساختمان مجلس است. علاوه بر این، دادگاه عالی کانادا و سکونتگاه‌های رسمی نخست‌وزیر کانادا و فرماندار کل کانادا (در ریدو هال) در این شهر واقع شده است. آب و هوا. اتاوا دارای آب و هوای مرطوب با ۴ فصل متفاوت است. آب و هوای اتاوا نیمه قاره ای با تابستان گرم و مرطوب و زمستان سرد
نیمه قاره ای با تابستان گرم و مرطوب و زمستان سرد می‌باشد. میانگین بیشترین دما در ماه جولای ۲۶٫۶ درجه سانتیگراد(۸۰ درجه فارنهایت) و میانگین کمترین دما در ماه ژانویه به -۱۴٫۴ درجه سانتیگراد(۶٫۱ درجه فارنهایت) می‌رسد. تابستان اتاوا گرم و مرطوب است. به‌طور میانگین ۱۱ روز از ۳ ماه تابستان درجه حرارت بیش از ۳۰ درجه سانتیگراد است. پاییز اتاوا از شهریور تا آبان ماه ادامه دارد و زیباترین مناظر کشور کانادا در این فصل رقم می‌خورد. گردشگری. تعدادی از موزه‌های مهم از جمله موزه طبیعت کانادا، نگارخانه ملی کانادا و موزه
موزه طبیعت کانادا، نگارخانه ملی کانادا و موزه جنگ کانادا در اتاوا قرار دارند. اقتصاد. از سال ۲۰۱۵، منطقه اتاوا-گاتینو (Ottawa-Gatineau) دارای رتبه شش در بالاترین درآمد کل خانوار در میان کل مناطق شهری کانادا (۸۲۰۵۳ دلار) است و بخش انتاریو که مستقیماً با شهر اتاوا همپوشانی دارد دارای درآمد خانوار بالاتر (۸۶۴۵۱ دلار) است. متوسط درآمد خانوار پس از کسر مالیات در شهر اتاوا ۷۳۷۴۵ دلار در سال ۲۰۱۶ است که بالاتر از میانگین ملی ۶۱۳۴۸ دلار است. نرخ بیکاری اتاوا از سال ۲۰۰۶ کمتر از نرخ بیکاری ملی و استانی باقی مانده
۲۰۰۶ کمتر از نرخ بیکاری ملی و استانی باقی مانده است، با نرخ ۵٫۲٪ در آوریل ۲۰۲۲، که در مقایسه با دهه قبل از آن پایین است. در سال ۲۰۱۹ مؤسسه اتاوا را با رتبه سوم در بالاترین کیفیت زندگی در بین شهرهای کانادا و نوزدهمین بالاترین کیفیت زندگی در جهان معرفی کرد. این شهر همچنین دومین شهر تمیز در کانادا و سومین شهر تمیز در جهان است. کارفرمایان اصلی اتاوا خدمات عمومی کانادا و صنعت فناوری پیشرفته هستند، اگرچه گردشگری و مراقبت‌های بهداشتی نیز فعالیت‌های اقتصادی قابل توجهی را نشان می‌دهند. دولت فدرال بزرگ‌ترین کارفرمای
را نشان می‌دهند. دولت فدرال بزرگ‌ترین کارفرمای شهر است که بیش از ۱۱۶۰۰۰ نفر از منطقه پایتخت ملی را در استخدام دارد. مقر ملی بسیاری از بخش‌های فدرال در اتاوا، به ویژه در سرتاسر مرکز شهر و مجتمع‌های Terrasses de la Chaudière و Place du Portage در هال است. ستاد دفاع ملی در اتاوا مرکز فرماندهی اصلی نیروهای مسلح کانادا است. این شهر میزبان وزارت دفاع ملی است. در طول تابستان، شهر میزبان گارد تشریفاتی است که وظایفی مانند تغییر گارد را انجام می‌دهد. به عنوان پایتخت ملی کانادا، گردشگری بخش مهمی از اقتصاد اتاوا است،
ملی کانادا، گردشگری بخش مهمی از اقتصاد اتاوا است، به ویژه جشنواره‌های روز کانادا، که مرکز آن در اتاوا است. پیش از برگزاری جشن‌ها، سرمایه‌گذاری زیادی در زیرساخت‌های مدنی، ارتقاء زیرساخت‌های توریستی و افزایش جاذبه‌های فرهنگی ملی انجام شد. منطقه پایتخت ملی سالانه حدود ۲۲ میلیون گردشگر را جذب می‌کند که حدود ۲٫۲ میلیارد دلار هزینه می‌کنند و ۳۰۶۰۰ شغل را مستقیماً پشتیبانی می‌کنند. علاوه بر این، اتاوا یک مرکز فناوری مهم است. در سال ۲۰۱۵، ۱۸۰۰ شرکت فناوری آن تقریباً ۶۳۴۰۰ نفر را استخدام کردند. تمرکز شرکت‌ها در این
۶۳۴۰۰ نفر را استخدام کردند. تمرکز شرکت‌ها در این صنعت باعث شد تا شهر لقب «سیلیکون ولی شمالی» را به این شهر بدهد. بیشتر این شرکت‌ها در زمینه ارتباطات راه دور، توسعه نرم‌افزار و فناوری محیط زیست تخصص دارند. شرکت‌های بزرگ فناوری مانند Nortel, Corel, Mitel, Cognos, Halogen Software, Shopify و JDS Uniphase در این شهر تأسیس شد. اتاوا همچنین دارای مکان‌های منطقه ای برای Nokia، 3M, Adobe Systems, Bell Canada, IBM و Hewlett-Packard است. بسیاری از شرکت‌های فناوری جدید در بخش غربی شهر در پارک فناوری کاناتا هستند.
جدید در بخش غربی شهر در پارک فناوری کاناتا هستند. دانشگاه‌ها. اتاوا به عنوان تحصیل کرده‌ترین شهر کانادا شناخته می‌شود که بیش از نیمی از جمعیت آن از کالج و/یا دانشگاه فارغ‌التحصیل شده‌اند. اتاوا دارای بالاترین سرانه سرانه مهندسان، محققان و ساکنان دارای مدرک دکترا در کانادا است. این شهر دارای دو دانشگاه دولتی اصلی و دو کالج عمومی اصلی است. دو دانشگاه اصلی در این شهر عبارتند از دانشگاه کارلتون و دانشگاه اتاوا. طبق آمار رسمی شهرداری اتاوا حدود ۱۵۰۰۰۰ دانشجو در دانشگاه‌ها و کالج‌های شهر اتاوا مشغول به تحصیل
در دانشگاه‌ها و کالج‌های شهر اتاوا مشغول به تحصیل هستند. از مشاهیر معاصر ایران که از دانشگاه‌های این شهر فارغ‌التحصیل شده‌اند می‌توان به کیهان کلهر اشاره کرد که تحصیلات خود را در رشته موسیقی دانشگاه کارلتون به پایان رسانده است. مردم. ۶۲.۴٪ درصد از مردم این شهر انگلیسی‌زبان و ۱۴.۲٪ فرانسوی زبانند.
مسجد عیدگاه میان باغ علیمردان و چمن حضوری در شهر کابل افغانستان قرار دارد. این مسجد در سال ۱۳۱۱ ه‍.ق بنا نهاده‌شده و کار تعمیر آن در سال ۱۳۱۵ ه‍.ق پایان یافت. در دیوار مسجد کتیبه سنگی وجود دارد که در آن تمام خصوصیات درج است. درین مسجد غیر از ادای نماز اجتماعات و جرگه‌های رسمی نیز برگزار می‌شد مثلاً جنگ با بریتانیا جهت استرداد استقلال افغانستان از منبر سنگی همین مسجد اعلان شد؛ و دیگر جرگه‌های قومی و فیصله‌های عمومی درهمین مسجد صورت می‌گرفت. شرق باغ علیمردان و شمال‌غرب چمن حضوری این مسجد در چمن حضوری مقابل
و شمال‌غرب چمن حضوری این مسجد در چمن حضوری مقابل جوی مستان طرف جنوب پل محمود خان منطقه وسیع را اشغال نموده عمارت مسجد به صورت طولانی شمالاً جنوباً بداخل هفتاد وشش گنبد خورد ویک گنبد بزرگ و یک رشته رواق‌ها وکمانها ساخته شده و دارای منارها و محراب‌های منقش و یک محراب بزرگ مرکزی ودو محراب خورد پائینی بوده و ده مناره‌های خورد و بزرگ دارد. صرف سر گنبد بزرگ و سطحی آهن‌پوش بوده بقیه تمام گنبدهای مذکور کاهگل است و پیشروی مسجد به طول آن تراسره یا صوفه به فرش سنگ مرمر سفید دارا است. مسجد مذکور تقریباً یکمتر بلندتر
سفید دارا است. مسجد مذکور تقریباً یکمتر بلندتر از صحن حیاط ساخته شده و قبلاً صحن مسجد مذکور با دیوار خشتی محدود شده‌بود. به سمت شرق سه دروازه درآمد بزرگ با کمان‌های گج‌بری شده و تزئین شده که دارای اصالت تاریخی بود و جود داشت. متأسفانه بعد از کودتای ثور ۱۳۵۷ ازبین رفت و گل و بته و درخت آن کشیده‌شد صحن حیاط قیر و بتن گردیده‌ بود ، اما بعد در دوارن داکتر محمد اشرف غنی ریس جمهوری این کشور دوباره بازسازی شد و تمام جذییات قبلی خود را به خود گرفت دروازه ها خشتی ساخته شد و هم چنان صحن آن مسجد دوباره گل و چمن کاشته
شد و هم چنان صحن آن مسجد دوباره گل و چمن کاشته شد است .
شیخ سعدالدین احمد انصاری، فرزند مولانا عبدالغفار فرزند مولانا عبدالکریم، از عرفای قرن 12- 13هـ . ق است که نسبش‌ به معاذبن جبل انصاری می‌رسد‌ . از سوی دیگر نسب او را به امام زین‌العابدین (رض) بن امام حسین (ع) نیز رسانده‌اند . او در سال 1140 هـ . ق در ده یحیای کابل،دیده به جهان گشوده‌ و در سال 1225هـ . ق در همان‌جا چهره در خاک کشید . ‌‌‌ شیخ سعدالدین، در نوجوانی نزد پدر به فراگیری علوم فقه و کلام پرداخت، هنوز چندی نگذشته بود که وجد و جذبه دامنگیرش شد (هروی، 1373: 43) و با سپری شدن نُه سال، راهی بیت‌الله شد.
43) و با سپری شدن نُه سال، راهی بیت‌الله شد. او بعد از این‌که مناسک حج را در بین سال‌های 1169- 1173 به جا آورد- و اجازۀ ارشاد، در طریقۀ نقشبندیه (همان: 160) وقادریه را از شیخ محمد سمان‌ مدنی کسب کرد- به وطن برگشت و تا آخر عمر به ارشاد خلق پرداخت . او در تصوف و عرفان به مرتبۀ والایی رسیده و طریق تازه‌ای را در این مکتب اساس گذاشته است . ‌‌‌ هروی، تعداد مریدان شیخ سعدالدین را تا سال 1224هـ . ق در حدود «سی هزار» گفته است (همان:180). در زیادی مریدان او شکی نیست؛ زیرا مردم- مناطق مختلف- افغانستان با وی بیعت کرده
زیرا مردم- مناطق مختلف- افغانستان با وی بیعت کرده بودند؛ ولی سخن هرویدر این باره‌ به هیچ وجه درست نیست. ‌‌‌ شیخ سعدالدین، علوم اسلامی، زبان عربی، علوم بلاغی و علوم متداول زمان خویش را نیکو می‌دانست و آثار شاعرانی چون عطار، مولوی، حافظ، ابن عربی و سایر بزرگان عرفان ‌را پیش چشم داشت؛ ‌در بین آن‌ها به مولوی و حافظ بیشتر علاقه‌مند بود و در جای‌جای، سخنان ایشان را نقل و نقد کرده ‌است.‌‌‌ ‌‌‌ شیخ سعدالدین، سی‌وشش کتاب‌ و مقاله نوشته‌، از جمله هفت‌ دیوان، دو مثنوی؛‌ بیشتر کتاب‌ها و مقالات او به زبان فارسی‌ است،
بیشتر کتاب‌ها و مقالات او به زبان فارسی‌ است، ولی کتاب "معدنِ وحدت" و رساله‌‌هایی چون درود تاتار شریف، حبل‌المتین و رسالۀ خواص را به زبان عربی نوشته و اشعار تازه‌ به زبان عربی نیز سروده است. ‌‌زیارتگاه شیخ سعدالدین احمد انصاری معروف به حاجی صاحب ده یحیی، شیخ ده یحیی و یا حاجی صاحب شورش عشق در افغانستان واقع‌شده است. در ولایت کابل ولسوالی ده سبز در قریه‌ای که به اسم شیخ سعدالدین مسما . محیط دژ در حدود دونیم جریب زمین بوده، از حصهٔ نصف محیط ساختمان زیارت و مربوطانش آغازشده، حیاط به دو بخش تقسیم‌شده که ما بین
آغازشده، حیاط به دو بخش تقسیم‌شده که ما بین به‌صورت خیابان و دو طرف باغچه و خیابان بوده عقب آن‌ها گورستانی و بعد آن تعمیر مسجد و مزار و در وسط احاطه مسجد بزرگ جامع گنبد پوش و به‌طرف جنوب مسجد جامع، مسجد دیگری است. به‌طرف شمال مسجد جامع، رهرو احاطهٔ پیش روی مزار است که این رهرو داخل احاطهٔ مذکور شده و بعداً داخل گنبد می‌شود، اطراف گنبد چندین حجره‌های خورد منظم دارد، در بین گنبد که بالای پخته کاری آن تماماً تخته سنگ مرمر نصب بوده و حالا جز بعضی تخته‌های سنگ افتاده چیز دیگری از آن باقی نیست، اولاً مزار خود
افتاده چیز دیگری از آن باقی نیست، اولاً مزار خود بزرگوار است که اطراف مزار به‌صورت صندوق و دارای کناره سنگ مرمر است.
مسجد چوبفروشی کابل در سال ۱۳۰۳ ه ق ساخته شده که پیش‌تر بنام «مسجد نورالاسلام» مشهور بود. مسجد مذکور از سنگ، خشت پخته، گچ، آهن، چونه و چوب ساخته شده و دارای کمانها، رواقها و گنبدها بوده و در پهلوی خود عمارت گنبدی علیحده دارد بنام مدرسه که با مرور ایام دارالحفاظ، جمعیت العلما و منسوبین علوم دینی بود. در اثر جنگ‌های اخیر افغانستان ویران شده‌است. جستارهای وابسته. فهرست مساجد
آرامگاه نادرشاه نام آرامگاه محمد نادر شاه (پدر محمد ظاهرشاه) است که در شهر کابل در کشور افغانستان واقع است. این آرامگاه در فراز تپه مرنجان با شکل و اسلوب نوین بنا یافته و گنبد کبود آن از خشت پخته، کاشی و باقی از سنگ مرمر ساخته شده است. عمارت مذکور در دوره سلطنت محمدظاهرشاه بعد از سال ۱۳۱۳ (قمری) ساخته شده است.
بالاحصار یا بالاحصار کابل نام قلعه‌ای باستانی در شهر کابل، افغانستان است. طی کاوش باستان‌شناسهای فرانسوی، قدمت آن به سده دوم پیش از میلاد باز میگردد. این قلعه دارای ۲۲ برج است و از زمان تیمورشاه الی عبدالرحمن خان پایتخت و محل اقامت شاهان افغانستان بود. تاریخچه. تاریخ ساخت این قلعه به حدود قرن ۲ میلادی می‌رسد. این دژ یا دیوار/حصار در حدود سه قرن (از قرن دوم تا پنجم مسیحی) آبادی روی پشته بالاحصار به شکل اثر مذهبی ساخته شده که نقاط مجاور می‌توان آن را نیایشگاه بودائی خواند که احتمالاً بعید نیست که شالوده اولین
خواند که احتمالاً بعید نیست که شالوده اولین قلعه جنگی در همین زمان بدست یکی از شاهان هپتالی (هون) بوده باشد. قلعه‌ای است که بر فراز تپه‌ای در دامنه کوه شیر دروازه در جنوب شرق شهر کابل ساخته شده‌است. این قلعه توسط بابر، بنیانگذار امپراتوری مغول، در سال ۱۵۰۴ محاصره و فتح شد. پس از اینکه اکبر کبیر جانشین پدرش شد و حکومت خود را بر کابل تثبیت کرد، بالاحصار اقامتگاه اصلی صوبه‌دار (والی) کابل شد. تیمورشاه که پایتخت افغانستان را از قندهار به کابل انتقال داد و در بالاحصار کابل جاگزین شدند. تا عصر سلطنت امیر
و در بالاحصار کابل جاگزین شدند. تا عصر سلطنت امیر عبدالرحمن پایتخت در همان‌جا بود. بالا حصار به دلیل اهمیت استراتژیک و قدمت تاریخی‌اش یک مکان دارای ارزش تاریخی است. این بنا شاهد جنگ‌های خونین بوده‌است. در جنگ اول افغان و انگلیس (۱۸۳۹ – ۱۸۴۲) و جنگ دوم افغان و انگلیس (۱۸۸۰–۱۸۷۸) و بعد در زمان حکومت‌های چپی افغانستان این قلعه به عنوان مرکز مهم رزمی استفاده می‌شد. حتی یکی از مبارزه رزمی ضدانقلاب بر ضد دولت چپی افغانستان نیز از همین قلعه آغاز شد که به قیام بالاحصار مشهور است. در سال‌های اخیر نیز نیروهای ناتو
مشهور است. در سال‌های اخیر نیز نیروهای ناتو در این قلعه جابجا بودند. پس از کودتای رزمی خلقی‌های طرفدار خط شوروی در ۷ ثور ۱۳۵۷ و آغاز مبارزه ناراضیان بر ضد رژیم چپگرا، مبارزه مسلحانه و قهرآمیز از بالاحصار آغاز گردید که در تاریخ به نام «قیام بالاحصار» مشهور است. این قیام به‌وسیله «گروه انقلابی خلق‌های افغانستان به پشتیبانی غرب بخاطر ضد شوروی کهنه» (که بعدها به نام سازمان رهایی افغانستان تغییر نام داد) و پنج حزب و سازمان ملی و اسلامی دیگر از جمله «حرکت اسلامی افغانستان ساخت عربستان و پاکستان» به تاریخ ۱۴ اسد
افغانستان ساخت عربستان و پاکستان» به تاریخ ۱۴ اسد ۱۳۵۸ به راه افتاد اما به سختی سرکوب و بخون نشست. ده‌ها تن از قیام‌کنندگان کشته شدند و تعدادی نیز دستگیر و بعداً در زندان پلچرخی اعدام گردیدند. از جمله رهبران این قیام گل احمد بود که جان باخت.
قصر دارالامان از بناهای تاریخی افغانستان است. این قصر سه طبقه‌ای به فاصلهٔ هشت کیلومتر به طرف جنوب غرب شهر کابل در حوزهٔ چهاردهی کابل که پیش‌تر افشارتپه نام داشت، در زمان امان‌الله خان ساخته شده‌است. در زمان ساخت این قصر مناسبات حسنهٔ سیاسی میان دولت افغانستان و آلمان برقرار بود و در امور شهرسازی و تعمیرات ۲۲ تن مهندسان دولت آلمان حصه گرفته بودند که از جمله ساخت قصر دارالامان در سال ۱۳۰۴ ه‍.ق زیر نظر مهندس والتر هارتن آلمانی آغاز و در سال ۱۳۰۶ تکمیل گردید و قصر مذکور بداخل تقریباً ۱۵۰ اتاق کوچک و بزرگ اعمار
مذکور بداخل تقریباً ۱۵۰ اتاق کوچک و بزرگ اعمار شده که تمام دستگاه دولتی دورهٔ امانی از آن استفاده می‌کردند. در اطراف قصر ساختمان‌های زیر قرار دارند: شورای ملی افغانستان، موزیم ملی افغانستان و دانشگاه بین‌المللی افغانستان. در سال‌های دههٔ شصت خورشیدی وزارت دفاع افغانستان از این قصر استفاده می‌کرد. در کودتای ۱۶ دلو (بهمن) ۱۳۶۸ خورشیدی به رهبری ژنرال شهنواز تنی، وزیر دفاع پیشین افغانستان علیه دولت نجیب‌الله، این محل هدف بمباران قرار گرفت و بخشی از آن ویران شد. دارالامان در جنگ‌های داخلی سال‌های دههٔ هفتاد
شد. دارالامان در جنگ‌های داخلی سال‌های دههٔ هفتاد خورشیدی آسیب بیشتری دید و سرانجام به ویرانه‌ای تبدیل شد و در دو دههٔ گذشته، مورد استفاده نبوده‌است. در دهم ماه جوزا (خرداد) ۱۳۹۵ بازسازی قصر به هزینهٔ شانزده میلیون دلار آمریکایی آغاز شد. در روز آغاز بازسازی این قصر، رئیس‌جمهوری افغانستان به صورت نمادین نخستین جلسهٔ کمیسیون عالی توسعهٔ شهری افغانستان را در ویرانهٔ این قصر برگزار کرد.
منار علم و جهل از آثار تاریخی شهر کابل در افغانستان است. این منار به یادگار پیروزی بر شورش مشهور به ملای لنگ برضد نهضت افغانستان ساخته شده‌است. این منار در فراز تپه کوچک در کنار پارک احمدشاهی کابل در مقابل نوآباد بریکوت به شکل مقبول و مرغوب از سنگ‌های رنگین و ظریف بنا یافته‌است و در اثر جنگ‌ها آسیب دیده است. بعد از استقلال افغانستان آثار و کتیبه‌های مهم تاریخی افغانستان به وسیلهٔ خطاط نامدار سدهٔ بیستم کشور، استاد سید محمد داؤد الحسینی و برادر بزرگ او سید محمد ایشان حسینی خطاطی شده‌است که از آن جمله منار
محمد ایشان حسینی خطاطی شده‌است که از آن جمله منار علم و جهل و طاق ظفر پغمان است. فکری سلجوقی در کتاب «ذکر برخی از خوشنویسان و هنرمندان، تعلیقات بر دیباچهٔ دوست محمد هروی، کابل ۱۳۴۷ خورشیدی»، در صفحهٔ ۷۷ در مورد سید محمد داؤد الحسینی چنین می‌نویسد: «جناب سید داؤد در خط نستعلیق و شکسته از نوادر روزگار و از اساتید گرانمایهٔ این فن شریف و هنر لطیف می‌باشد. در ریز نویسی شهرت به سزایی دارند. چنان‌که بر یک‌دانه برنج باریک سوره‌های حمد شریف و اخلاص را معهٔ تاریخ و امضاء نوشته‌اند که عقل بیننده را به حیرت
تاریخ و امضاء نوشته‌اند که عقل بیننده را به حیرت می‌اندازد. علی ای حال آقای سید محمد داؤد در خط نستعلیق از اساتید معاصر می‌باشند که به دست سحر بنان خویش چراغ عماد و رشید و میر عبدالرحمن را روشن می‌دارند.» سید محمد داؤد الحسینی یکی از بیدل شناسان پر آوازهٔ کشور نیز بود که در مورد زندگی، آثار، افکار و موجودیت قبر میرزا عبدالقادر بیدل در محلهٔ یکه ظریف واقع در خواجه رواش کابل پژوهش‌های زیادی کرده‌است. یکی دیگر از آثار گرانبهای خطاطی سناتور سید محمد داؤد الحسینی لوحه سنگ قبر حکیم ابوالمجد مجدود بن آدم سنائی
لوحه سنگ قبر حکیم ابوالمجد مجدود بن آدم سنائی غزنوی می‌باشد.
مجسمه‌های بودا در بامیان اشاره به تندیس‌های بزرگی که در دل کوه در ولایت بامیان در منطقه هزاره‌جات، افغانستان ساخته شده بودند، دارد. بنای ایستادهٔ این مجسمه‌های تاریخی در کناره‌های صخره‌ای هنگام رواج آیین بودایی در افغانستان در درهٔ بامیان کنده کاری شده بودند. مختصات جغرافیایی مکان این مجسمه‌ها از کابل در حدود ۲۳۰ کیلومتر (۱۴۰ مایل) به طرف شمال غربی بوده است. این دو مجسمه به بلندی ۵۳ متر و ۳۵ متر، در کنار مجموعه‌ای از بناهای تاریخی در این محل برای زمانی طولانی از جاذبه‌های اصلی گردشگری در افغانستان بودند.
از جاذبه‌های اصلی گردشگری در افغانستان بودند. تندیس کوچکتر در سال ۵۰۷ میلادی و تندیس بزرگتر در سال ۵۵۴ میلادی ساخته شده است. این دو تندیس، نشان‌دهندهٔ سبک کهن بوده است؛ که در مناطق آسیای مرکزی به ویژه در افغانستان رواج داشته است.ساخت این تندیس ها را میتوان به دو پادشاهی هپتالی و کوشانی نسبت داد.برطبق گفته های هیوان تسانگ راهب چینی که به بامیان سفر کرده بود این مجسمه ها را منصوب به بودا دانسته بود و گفته بود که بامیان دارای معابد بودایی است و شاه و مردم این‌سرزمین به راهبان‌بودایی خدمت می‌کنندو همچنین عنوان
به راهبان‌بودایی خدمت می‌کنندو همچنین عنوان کرده بود مردم کاپیسا ولایتی در نزدیکی بامیان این سرزمین کانیشکای کوشانی را به نیکی و علاقه یاد می کنند.از سوی دیگر ویکی پدیای انگلیسی بر طبق تاریخ گذاری کربن 14 این مجسمه ها در قرن های 5 یا 6 میلادی ساخته شده که در این دوران این مناطق تحت حکومت هپتالیان بوده و آن را منصوب به می داند.همچنین شمایل و ظاهر مردمان نقاشی شده در کنار بودای کوچک و بزرگ نشان دهنده لباس و ظاهر هپتالیان هستند. شامل موی کوتاه صورت بی ریش و ژاکت‌های دارای کمربند و دارای یقه‌های تا شده نوع
ژاکت‌های دارای کمربند و دارای یقه‌های تا شده نوع خاصی از تاج که در سایر آثار کشف شده از هپتالیان از جمله در در ازبکستان مطابقت دارد. (ظاهر تندیس‌ها و برخی نقاشی‌ها به هنر کوشانی و ظاهر تندیس‌ها و سکه‌های آنها شباهت‌هایی دارد و صورت بی ریش نیز در میان کوشانیان وجود داشته)(منابع مربوط به ظاهر هپتالیان)اما از سوی دیگر راهب چینی دیگری که از بامیان دیدن کرد ادعا کرد که هپتالیان آیین بودا را نمی‌شناسند و به خدایان دیگری معتقد اند بر طبق منابع چینی آنها خدایان دیگری مثل خدای بهشت خدای آتش و … می‌پرستیدندولی آیین
مثل خدای بهشت خدای آتش و … می‌پرستیدندولی آیین بودا در زمان ایشان غالب بوده استبه طور مثال در بلخ حدود 30 هزار راهب بودایی و بیش از 100 معبد وجودبودایی وجود داشته و در خارج شهر معبد نوبهار یکی از مجلل ترین معابد بودایی بوده است. ساخت مجسمه. دیدگاه منصوب به کوشانیان:کوشانیان یکی از مهم‌ترین تمدن‌های بودایی در آسیای میانه بود که حمایت‌های زیادی از آیین بودایی کرد و این حمایت‌ها در دوران کانیشکا به اوج خود رسید و او را به یکی از مهم‌ترین شخصیت‌های بودایی بدل کرد. همچنین ایشان بر این‌منطقه مسلط بودن و تحت سلطه
همچنین ایشان بر این‌منطقه مسلط بودن و تحت سلطه ایشان بودیسم در این‌منطقه گسترش یافت. و همچنین هیوان تسانگ راهب چینی در سفر خود به بامیان شهروندان این سرزمین را علاقه‌مند به کانیشکا توصیف کرده و همچنین گفته این‌دره دارای معابد بودایی است و مردم و شاه این‌دره به راهبان بودایی خدمت می‌کنند. و گفته است که مردمان کاپیسا سرزمینی‌نزدیک بامیان کانیشکا را به نیکی یاد می‌کنند.. در ادامه به شباهت هنر کوشانی و ظاهر بودا و نقاشی‌های دیواری نیز پرداخته شده است. دیدگاه هپتالیان:بر اساس ویکی‌پدیای انگلیسی و با توجه به
هپتالیان:بر اساس ویکی‌پدیای انگلیسی و با توجه به آزمایش کربن ۱۴ این اثر متعلق به دانسته می‌شود و در قرن ۵ یا ۶ بعد از میلاد ساخته شده است. و در سقف بودای کوچک نقاشی‌هایی از خدای خورشید وجود دارد که در کنار این نقاشی، مردمانی دیده می‌شوند که با شمایل مردمان هپتالی نظیر موی کوتاه، صورت بی ریش و ژاکت‌های کمربند دار و یقه‌های تا شده همچنین نوع خاصی از تاج مطابقت دارد و همچنین آثاری در بودای غربی نیز دال بر این ادعا وجود دارد.(ظاهر تندیس‌ها و برخی نقاشی‌ها به هنر کوشانی و ظاهر تندیس‌ها و سکه‌های آنها شباهت‌هایی
کوشانی و ظاهر تندیس‌ها و سکه‌های آنها شباهت‌هایی دارد و صورت بی ریش نیز در میان کوشانیان وجود داشته)ولی از سوی دیگر برخی منابع چینی همچون روایت می‌کند که هپتالیان آیین بودا را نمی‌شناختند و به آن ایمان نداشتند.آنها خدایان دیگری را می مزستیدند همچون خدای آتش بهشت و …اما آیین بودا در این دوره غالب بوده استبرخی ممکن است این تندیس‌ها را به دلیل همزمانی با حکومت ساسانی به آن‌ها مرتبط بدانند ولی ظاهر مردمان ساسانی به‌طور کلی با نقاشی‌های موجود در مجسمه‌ها متفاوت است، در نقاشی‌ها افراد به صورت بدون ریش در نظر
است، در نقاشی‌ها افراد به صورت بدون ریش در نظر گرفته شده‌اند اما ساسانیان معمولاً ریش بلندی داشته‌اند و تاج ساسانیان نیز با چیزی که مردماندر نقاشی‌های بودا بر سر دارند نیز متفاوت است و همچنین نوعی ژاکت با یقه تا شده که در تصاویر دیده می‌شود در پوشش ساسانیان نیست و چهره ایشان به طور کلی با آثار دوره ساسانی و سایر آثار ایران باستان متفاوت است. در ادامه چند سکه ساسانی به عنوان مدرک آورده شده است و لازم است ذکر شود این بنا شباهت‌هایی به فرهنگ کوشانی دارد نه ساسانی،و همچنین بنا به نظر هیوان تسانگ این مجسمه‌ها
همچنین بنا به نظر هیوان تسانگ این مجسمه‌ها مربوط به بودا بوده است و هیچ ارتباطی با حکومت ساسانی یا سایر حکومت‌های ایران باستان که حامی آیین زرتشت بوده‌اند ندارد. هم چنین آثار و نقاشی های موجود در کنار بودا ها و سقف آنها شباهت به بوداییان دارد. همچنین در زمان ساخت بودا این منطقه تحت حکومت هپتالیان بوده است. همچنین بعد از رو به فول رفتن نیز در منطقه تخارستان مشغول حکمرانی بودند. ساختار و بزرگی و بلندی. صلصل که زن اش مامه شاه بود در تختی استاده بود و نه در روی زمین. اگر به اعداد پیکره‌های بامیان نگاه ژرف کنیم
زمین. اگر به اعداد پیکره‌های بامیان نگاه ژرف کنیم در می‌یابیم که یک عدد عکس عدد دیگراند. صلصل سمبل مرد گفته شده و شاهمامه سمبل زن، درمیان این دو، ۸ واحدی کوچک دیگری وجود دارد که نماد از فرزندان می‌باشد طرزی یک تندیس خوابیده را خواست ثابت نماید که هزار فوت یعنی برابر به برج ایفل باشد و در خارج از افغانستان به اندازه ۳۲۳ متر گفته شد که نمونه نیاکان است. این دو از هم در فاصله واحد ۸۰۰ متری قرار داشتند. روش زردشتی و در ادیان هندوییسم عدد هفت عدد مقدس گفته می‌شد. در دین بودایی به همین هفت نیکوی راه هشتم ("تمرکز