payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زمخشری نوشته شد. یک نقص جدی این اثر او، که عمدتاً اصلاحیه‌ای بر تحقیقات قبلی است، این است که خود پر از خطا است، زیرا او ظاهراً هرگز فرصت خواندن نمونه‌خوانی این متن را، که حروف‌چینی آن بسیار دشوار بود، پیدا نکرد. به همین دلیل در چاپ مجدد «مقالات منتخب هنینگ» بازنویسی شد که منجر به خطاهای جدید گاه‌به‌گاه شد. دشوارترین موضوع در دستور زبان خوارزمی، فعل و ارتباطات آن، توسط هنینگ در «ساختار فعل خوارزمی» مورد بحث قرار گرفت، به ویژه با توجه به "حضور اشکال وقفه، پایانه‌های آوایی، سیستم پسوندها و پیچیدگی‌های آن،
پایانه‌های آوایی، سیستم پسوندها و پیچیدگی‌های آن، و... وجود پسوندهای پیش‌بینی کننده". هنینگ در سال 1955 به "تقریباً یک واژه‌نامه کامل که امیدوارم در آینده نزدیک منتشر کنم" اشاره کرد، اما او فرصت انجام این پروژه را نداشت. قطعه‌ای از یک واژه‌نامه خوارزمی، که در دسترس دی. نیل مک‌کنزی بود، توسط او از آثار منتشر نشده منتشر شد. آنها شامل لغت‌های پس از مرگ خود هنینگ ʾ تا ʾkw و یادداشت‌های بیشتر بر اساس ارجاعات متقابل هنینگ هستند. از آنجا که واژگان خوارزمی خود مک‌کنزی ناقص ماند، «فهرست واژگان خوارزمی یوهانس
مک‌کنزی ناقص ماند، «فهرست واژگان خوارزمی یوهانس بنزینگ» دقیق‌ترین واژه‌نامه واژگان خوارزمی به خط عربی باقی مانده است. همچنین به بنزینگ است که ما مدیون تنها ویرایش کامل مقدمة الأدب زمخشری هستیم، که باید همراه با توضیحات مک‌کنزی در نقد او بر این اثر استفاده شود. خود مک‌کنزی در سال 1990 تمام متن قنیة المنیه را همراه با رسالة الألفاظ منتشر کرد. خلاصه‌ای از نتایج اصلی آثار خود هنینگ در مورد ایرانی میانه، که امروزه به اندازه پنج دهه پیش ضروری است، توسط هنینگ در مقاله مفصل خود «ایرانی میانه»، یک مشارکت کلاسیک در
مفصل خود «ایرانی میانه»، یک مشارکت کلاسیک در مجموعه هندبوخ در اورینتالستیک، منتشر شد. این اثر شایسته جایگاه ویژه‌ای در میان تمام توصیف‌های زبان‌ها است. این واقعیت که در اینجا توصیف خط (آرامی) به عنوان "خط به عنوان نماد وحدت ایرانی میانه" تا زمان انتشار اثر تا حدودی اعتبار خود را از دست داده بود، تا حدی به دلیل تحقیقات خود هنینگ در مورد خطوط خوارزمی و باختری بود. در مکمل‌های این اثر، هنینگ کشف کتیبه سرخ‌کوتل توسط دانیل شلومبرژه را گزارش داد، "که نوید می‌دهد کلیدی برای کشف زبان پادشاهان کوشان ارائه دهد." کشف
برای کشف زبان پادشاهان کوشان ارائه دهد." کشف این کتیبه در سال 1957 زبان پادشاهان کوشان را به موضوعی ارزشمند برای تحقیق تبدیل کرد. تعجب‌آور نیست که از همان ابتدا هنینگ اولین کسی بود که در مقاله خود «کتیبه باختری»، پاسخ‌های صحیح را به سوالات اساسی یافت. هنینگ نام «باختری» را برای این زبان ابداع کرد (رجوع به زبان باختری)، جایگزین «اتئو-تخاری» قبلی. (از کتیبه رباط، سطر 3، همانطور که سیمز-ویلیامز تشخیص داده است، به نظر می‌رسد که کانشکا به طور سنتی زبان خود را آریایی می‌نامید.) او همچنین دریافت که این کتیبه به
می‌نامید.) او همچنین دریافت که این کتیبه به دستور کانشکا نبوده، بلکه در زمان هویشکا انجام شده است و موضوع آن ساخت چاه در معبدی است که توسط کانشکا بنا شده است. در مقاله ذکر شده و در «سرخ‌کوتل و کانشکا»، هنینگ ثروت عظیمی از کشفیات خاص در مورد دستور زبان و واژگان باختری را گزارش داد. در سال 1960، هنینگ به "سندی نوشته شده به زبانی نزدیک" اشاره کرد که او و ماری بویس در حال آماده‌سازی برای انتشار بودند. این قطعه منحصر به فرد باختری به خط مانوی و با محتوای مانوی M 1224 بود، که ویرایش آن پس از مرگ هنینگ به ایلیا
M 1224 بود، که ویرایش آن پس از مرگ هنینگ به ایلیا گرشویچ سپرده شد. گرشویچ در مقاله خود «قطعه باختری به خط مانوی» در مورد آن گزارش داد. انتشار این قطعه از سیمز-ویلیامز انتظار می‌رود. اینکه آثار هنینگ در زمینه ایرانی میانه منجر به انتشاراتی در مورد زبان‌های سکایی نشد، که او باید آنها را می‌شناخته است، احتمالاً به این دلیل است که او هارولد بیلی را مرجع آنها می‌دانست. روش تحقیق کاملاً منبع‌محور هنینگ و کشف تعداد زیادی از کتیبه‌های مهم و گسترده دوره ایرانی میانه در قرن بیستم، او را به یک کتیبه‌نگار پیشگام تبدیل
در قرن بیستم، او را به یک کتیبه‌نگار پیشگام تبدیل کرد. مطالعه او شامل سکه‌ها، مهرها و جواهرات نیز بود که او بر اهمیت زیاد آنها برای تحقیقات ایران‌شناسی تاکید کرد. او در سال 1950 هنگامی که به عنوان مهمان دولت ایران در ایران اقامت داشت، خودش از کتیبه‌ها عکس گرفت. نتایج این سفر مهم، که از جمله به مطالعه کتیبه‌های ساسانی در استان فارس اختصاص داشت، قالب‌ریزی‌های او از کتیبه‌های سنگی است، مانند کتیبه کردیر سرمشهد، که او تحت دشوارترین شرایط ساخت. به تحریک هنینگ، عکس‌های کامل و خوانا از کتیبه‌ها و نقش‌برجسته‌های
عکس‌های کامل و خوانا از کتیبه‌ها و نقش‌برجسته‌های سنگی تنگ سروک در خوزستان نیز تهیه شد. نتیجه این تلاش‌های موفق در مورد کتیبه‌های سنگی ساسانی، تأسیس انجمن بین‌المللی بنیاد کتیبه‌های ایرانی در لندن در سال 1954 به منظور جمع‌آوری و انتشار اسناد و کتیبه‌های ایرانی بود. هنینگ با موفقیت به عنوان اولین رئیس و مدیر آن تا زمان مرگش خدمت کرد. هیچ جامعه علمی دیگری به این اندازه در انتشار و ترویج منابع کتیبه‌ای نقش نداشته است. خود هنینگ در این مجموعه بازتولیدهای خود از کتیبه‌های کردیر سرمشهد و نقش رستم، و همچنین
از کتیبه‌های کردیر سرمشهد و نقش رستم، و همچنین «کتیبه‌های کوچکتر کاردیر همراه با پایان نقش رستم» را منتشر کرد. با این حال، عکس‌های او از کتیبه شاپور در کعبه زرتشت ابتدا در انتشار این متن توسط فیلیپ هایسه گنجانده شد، که بر ارزش بالای این اسناد تاکید کرد. در هیچ زمینه دیگری از مطالعات او، استعداد تقریباً پیش‌گویانه هنینگ در تشخیص خطوط خارجی و رمزگشایی متون ناشناخته، برجسته‌تر از کار او بر روی مواد کتیبه‌ای نشان داده نشد. هر یک از مقالات او که به این موضوع اختصاص یافته‌اند، از چنان وضوح قانع‌کننده و ظاهراً
یافته‌اند، از چنان وضوح قانع‌کننده و ظاهراً بی‌دردسری برخوردارند که انسان را به تعجب وامی‌دارد که چرا خود او نتوانسته است مشکل را حل کند. از همان اولین اثر بزرگ کتیبه‌ای خود، «کتیبه بزرگ شاپور اول»، که زمانی نوشته شد که تنها نسخه فارسی میانه کتیبه بزرگ سلطنتی در کعبه زرتشت شناخته شده بود و اضافات نسخه‌های پارتی و یونانی در دسترس نبود، هنینگ موفق شد سوالات مربوط به نویسندگی (شاپور اول، نه نرسی)، موضوع (گزارش لشکرکشی‌های پیروزمندانه علیه رومیان و تأسیس آتش‌های مقدس، نه "فهرست شهرها") و همچنین تاریخ‌گذاری را
مقدس، نه "فهرست شهرها") و همچنین تاریخ‌گذاری را حل کند. این مقاله گنجینه‌ای برای تحقیقات در مورد نام‌های مکان است. در «کتیبه آرامی آشوکا یافت شده در لام‌پاکا»، هنینگ توضیح داد که کلمات غیرآرامی که تا کنون ایرانی محسوب می‌شدند، هندی میانه بودند. در «آثار و کتیبه‌های تنگ سروک»، هنینگ با ارجاع به افسانه‌های تا حدی خوانده شده تترا-دراخم‌های ایلیمائی، مشکل خط و زبان کتیبه را حل کرد. او بدین ترتیب ثابت کرد که زبان آنها آرامی خالص بود، که در عین حال گسترش این زبان را تا خوزستان نشان داد. در مقاله «وداع با خاقان
را تا خوزستان نشان داد. در مقاله «وداع با خاقان آق‌اقاطران»، سهم هنینگ در توضیح کتیبه پایکولی نه تنها شامل جایگزینی «خاقان آق‌اقاطران» با نام مکان «هیان نیکاتور» است. او همچنین به مکان‌ها و افراد ذکر شده در کتیبه پایکولی (و همچنین در کتیبه شاپور در کعبه زرتشت) می‌پردازد. مشاهدات او به طور گسترده در ویرایش قطعی این کتیبه توسط هلموت هومباخ و پرودز اوکتور شروو گنجانده شده است. از میان آثار کتیبه‌ای کوتاه‌تر او، «کتیبه فیروزآباد» شایان ذکر است. رمزگشایی کتیبه تحت دشوارترین شرایط انجام شد، سال‌ها طول کشید و
تحت دشوارترین شرایط انجام شد، سال‌ها طول کشید و منجر به تشخیص واقعاً حیرت‌انگیز شد که این یک گواه از وزیر قدرتمند و مشهور ساسانی، مهرنرسی بود که در قرن پنجم شکوفا شد. اینکه ریشه‌شناسی‌ها به خطرات فیلولوژی تعلق دارند، به خوبی شناخته شده است. ریشه‌شناسی‌های هنینگ دستاوردهای یک استاد است که دارای دانشی تقریباً نامحدود و ثروتی بی‌نهایت از ایده‌ها و همچنین عقل سلیم بود. ما فقط می‌توانیم چنین آثار درخشان و متنوعی مانند «اوکتو»، «یک کلمه بی‌توجه در اوستا»، یا «کلمه فارسی میانه برای 'آبجو'» را بخوانیم و تحسین
«کلمه فارسی میانه برای 'آبجو'» را بخوانیم و تحسین کنیم. به عنوان مورخ. هنینگ، به عنوان محققی که به تاریخ علاقه‌ی شدیدی داشت، فیلولوژی (لغت‌شناسی) برای او صرفاً یک هدف فی نفسه نبود، بلکه به تحقیقات تاریخی او نیز کمک می‌کرد. عامل تعیین‌کننده‌ای که به تحقیقات تاریخی او کمک می‌کرد، علاقه‌ی دیرینه‌ی او به ریاضیات بود که هرگز آن را کنار نگذاشت. همین امر باعث شد او به مورخی تبدیل شود که با دقت علمی کار می‌کرد و به طور خاص در حل مسائل گاه‌شماری کوشا بود. هنینگ، پیشتر در متن کیهان‌شناختی «متون مانوی فارسی میانه ۱»،
در متن کیهان‌شناختی «متون مانوی فارسی میانه ۱»، به طرز هوشمندانه‌ای بین دو سطح ترکیب، یعنی متن اصلی از سال‌های ۲۳۵-۲۳۸ پس از میلاد و یک متن تکمیلی از دوره‌ی حدود اوایل قرن هفتم تمایز قائل شده بود. از این رو نتیجه گرفت که متن اصلی اثر مانی بوده است. از جمله آثار تاریخی هنینگ می‌توان به اثر جدلی او به نام "زرتشت، سیاستمدار یا جادوگر؟" اشاره کرد که برگرفته از سخنرانی‌های او در آکسفورد در سال ۱۹۴۹ به عنوان یکی از سخنرانی‌های راتانبای کاتراک بود. از هنینگ توسط برگزارکنندگان خواسته شده بود که درباره‌ی کتاب‌های
برگزارکنندگان خواسته شده بود که درباره‌ی کتاب‌های مربوط به زرتشت اثر ارنست هرتسفلد و هنریک ساموئل نیبرگ که در آن زمان بسیار مورد بحث بودند، صحبت کند. تلاش هنینگ برای تعیین دوره و مکان زرتشت بدون شک در این اثر اهمیت بالایی داشت. این کار نه تنها به عنوان استدلالی علیه نظریه‌ی نیبرگ مبنی بر اینکه زرتشت یک شمن پیش از تاریخ بوده است، مهم بود، بلکه خود نیز هدفی فی نفسه داشت. هنینگ سال دقیق زندگی زرتشت را در سال سنتی ۲۵۸ پیش از اسکندر یافت، هرچند دیگر تأیید آن را در یک قطعه متن مانوی که پیش از این به شهادت آن
را در یک قطعه متن مانوی که پیش از این به شهادت آن بسیار تکیه کرده بود، جستجو نکرد. تاریخ‌گذاری هنینگ از زرتشت بحث‌برانگیز باقی مانده است. ویژگی این بحث مداوم این است که یکی از دانشجویان او، ایلیا گرشویچ، همیشه به آن اعتقاد داشت و اخیراً در مقاله‌ای به نفع آن استدلال کرد، در حالی که دانشجوی دیگر هنینگ، مری بویس، زرتشت را در نیمه دوم هزاره دوم پیش از میلاد تاریخ‌گذاری کرده است. پایان‌نامه‌ی هنینگ، به دنبال یافته‌های یوزف مارکوارت در مورد خاستگاه خوارزمی زرتشت، نیز تأثیر زیادی داشت. نکته‌ی اساسی در استدلال
نیز تأثیر زیادی داشت. نکته‌ی اساسی در استدلال هنینگ، رابطه‌ی بیش از یک قرنی بین زبان‌های اوستایی و خوارزمی بود. اعتبار این فرض توسط هلموت هومباخ رد شد و توسط دی. نیل مک‌کنزی «ثابت‌نشده» تلقی شد؛ اما خود هنینگ ایده‌ی خود را درباره‌ی خاستگاه زرتشت به عنوان منطقه‌ای شامل مرو و هرات توضیح داد و بنابراین به دنیای خوارزمی‌زبان محدود نمی‌شد. این ارزیابی از کتاب زرتشت هنینگ ناقص خواهد بود، مگر اینکه به توضیحات متقاعدکننده‌ی متعدد واژه‌ها که آن را به گنجینه‌ای از واژه‌شناسی و تاریخ فرهنگی ایران تبدیل کرده است نیز
و تاریخ فرهنگی ایران تبدیل کرده است نیز اشاره کنیم. می‌توان به کشف هنینگ اشاره کرد که اوستایی baŋha- و فارسی میانه mang به معنای «شاهدانه» نیستند، بلکه فارسی میانه bang و mang به معنای «بنگ» (نوعی گیاه دارویی) هستند، و فارسی جدید bang پیش از قرن دوازدهم به معنای «شاهدانه» نبوده است. بزرگترین اهمیت تحقیقات هنینگ بدون شک به گاه‌شماری و محاسبات تقویمی مربوط می‌شد. تلاش‌های هنینگ برای یافتن تعریف قابل اعتمادی از تاریخ‌های زندگی مانی با گاه‌شماری به همان اندازه مسئله‌ساز دو فرمانروای اول ساسانی ارتباط نزدیکی
مسئله‌ساز دو فرمانروای اول ساسانی ارتباط نزدیکی داشت، زیرا خود مانویان رویدادهای زندگی مانی را در سال‌های سلطنت این پادشاهان تاریخ‌گذاری کرده بودند. در مورد ساسانیان اولیه، تاریخ‌های تئودور نولدکه عبارت بودند از: سال اول سلطنت اردشیر یکم، ۲۲۶/۲۷؛ سال اول سلطنت شاپور یکم، ۲۴۱/۴۲؛ آخرین سال شاپور یکم، ۲۷۱/۷۲. این تاریخ‌گذاری‌ها با تاریخ‌های کتیبه‌ی سنگ‌نبشته بیشاپور که سال اول اردشیر را ۲۲۳/۲۴ و سال اول شاپور را ۲۳۹/۴۰ تعیین کرده بود، در تضاد بود. هنینگ در سال ۱۹۵۷، با مقایسه‌ی تاریخ‌های خود با تاریخ‌های
سال ۱۹۵۷، با مقایسه‌ی تاریخ‌های خود با تاریخ‌های محاسبه شده توسط سید حسن تقی‌زاده، نتیجه گرفت که سال اول اردشیر باید از ۲۷/۹/۲۲۳ باشد، جلوس او بر تخت در ۲۸/۴/۲۲۴، سال اول شاپور از ۲۳/۹/۲۳۹، تاج‌گذاری او در ۱۲/۴/۲۴۰ و مرگ او در مه ۲۷۰؛ او همچنین مرگ هرمز یکم را در ژوئن ۲۷۱ و بهرام یکم را در سپتامبر ۲۷۴ تاریخ‌گذاری کرد. این تاریخ‌گذاری، با این حال، با این واقعیت که طبق شهادت کدکس مانوی کلن که در سال ۱۹۷۰ شناخته شد، اردشیر یکم در سال ۲۴۰-۴۱، زمانی که شهر هترا را فتح کرد، هنوز زنده بود، سازگار نیست. در واقع،
را فتح کرد، هنوز زنده بود، سازگار نیست. در واقع، او شاید در اواخر ۲۴۱-۴۲ درگذشت. بنابراین اردشیر باید «حداقل تا بخشی از سال ۲۴۰ حکومت کرده باشد»، واقعیتی که با گاه‌شماری اولیه در این زمینه در تضاد است. ممکن است در سال‌های اولیه سلسله ساسانی، دو روش موازی برای شمارش سال‌های سلطنت پادشاه اعمال می‌شده است، شمارش از زمان تأسیس آتش شاهی و شمارش از زمان جلوس پادشاه بر تخت (به عنوان حاکم مطلق تمام پادشاهی؟)؛ در این صورت تاریخ‌گذاری‌های هنینگ و نولدکه هر دو صحیح بوده‌اند. این تاریخ‌ها، که برای زندگی مانی به کار
بوده‌اند. این تاریخ‌ها، که برای زندگی مانی به کار رفته‌اند و به ویژه با کشفیات گاه‌شماری جدیدی که هنینگ با همکاری جی. هالون از «خلاصه‌ی تعالیم و سبک‌های آموزش مانی، بودای نور» چینی به دست آورد، منجر به تأیید ۱۲ آوریل ۲۴۰ به عنوان تاریخ تاج‌گذاری شاپور یکم شد. سنت مانوی اولین ظهور استاد خود را به این تاریخ مرتبط می‌داند، و این تشخیص به نحو درخشانی در کدکس مانوی کلن تأیید شد. شاید مهمترین کشف هنینگ در هنگام مطالعه این خلاصه، تاریخ دقیق تولد مانی به عنوان ۱۴ آوریل ۲۱۶ بود. با این حال، باید توجه داشت که این
آوریل ۲۱۶ بود. با این حال، باید توجه داشت که این تاریخی است که طبق گفته‌ی پل پلیو، در برخی منابع چینی نیز به عنوان زادروز بودا ذکر شده است، واقعیتی که احتمال سبک‌پردازی قدیس‌نگاری بر اساس الگوی بودایی را مطرح می‌کند. برای سال مرگ مانی، هنینگ در این خلاصه تأییدی بر تاریخ‌گذاری اولیه یافت؛ با اصلاح یک محاسبه از آلبرت فون لو کوک، او این تاریخ را به ۲ مارس ۲۷۴ تغییر داد. با این حال، این تاریخ‌گذاری پذیرفته نشد، شاید به این دلیل که تأکید یکپارچه‌ی منابع مانوی مبنی بر اینکه مانی ۶۰ سال زندگی کرده بود را به قلمرو
بر اینکه مانی ۶۰ سال زندگی کرده بود را به قلمرو افسانه راند. بنابراین تاریخ‌های بعدی که پیشنهاد شدند عبارت بودند از: ۶ مارس ۲۷۶؛ ۱۴ فوریه ۲۷۶؛ ۲۸ فوریه ۲۷۶؛ ورنر زوندرمان با تاریخ ۲۶ فوریه ۲۷۷ تقی‌زاده موافق بود، و بولینگ نیز در یکی از فرضیات خود. در مقاله «روزه‌های مانوی»، هنینگ روابط پیچیده‌ی بین چهار روزه‌ی دوروزه‌ی مانوی ذکر شده در کتاب الفهرست ابن ندیم، هفت ییمکی در خواستوانیفت ترکی قدیم و پنج روزه‌ی دوروزه‌ی فهرست‌های تقویم سغدی را توضیح داد. او ییمکی‌ها را با بزرگداشت هفت شهید کلیسای مانوی مقایسه
را با بزرگداشت هفت شهید کلیسای مانوی مقایسه کرد با پنج روزه‌ی دوروزه‌ی متن سغدی که از میان آنها یک روزه به «سه کشیش» که مار سیسین را به سوی مرگ دنبال کردند، اختصاص داشت، و فهرست کتاب الفهرست را ناقص اعلام کرد، زیرا یکی از روزه‌های دوروزه در ماه روزه قرار می‌گرفت و بنابراین می‌توانست نادیده گرفته شود. به نظر من، این و شفاف‌سازی مسائل مربوط به تقویم سغدی، مقاله را به یکی از مهمترین دستاوردهای هنینگ به عنوان یک مورخ تبدیل کرد. همکاری تقی‌زاده نیز ستودنی بود، که به این نتیجه‌ی مهم برای تاریخ مانویت آسیای مرکزی
به این نتیجه‌ی مهم برای تاریخ مانویت آسیای مرکزی رسید که فهرست‌های تقویم به قرن دهم تعلق دارند. یک قطعه تقویم ناشناخته برای هنینگ، اوتانی ۶۱۹۱، در تأیید یافته‌های هنینگ (۱.) خورمزد[ا-واگه ییمکی]، (۳.) ییشو ییمکی، و (۵.) گادوک[ی ییمکی]، یعنی «بیما-ییمکی»، در روزهای ۲۷ و ۲۸ ماه روزه، که بنابراین با مانی-ییمکی که هنینگ فرض کرده بود، شناسایی می‌شود (هنینگ، ۱۹۴۵ب، ص. ۲۴۸). واژه‌ی ییمکی که تاکنون ریشه‌ی آن مشخص نشده بود توسط الکساندر بولینگ به عنوان یک تحول ترکی از پارتی yamag توضیح داده شد (مقایسه کنید با فارسی
پارتی yamag توضیح داده شد (مقایسه کنید با فارسی میانه yamagānīg که آن نیز به پارتی بازمی‌گردد، یک مشتق صفتی از نام‌های روزهای جشن)، که در معنای «دوقلو» به روزه‌های دوروزه‌ی ادامه‌دار اشاره دارد. برای تحقیقات در مورد تاریخ سغدی‌ها در آسیای مرکزی و گسترش فعالیت‌های تجاری آنها تا چین، مقاله‌ی هنینگ با عنوان "تاریخ نامه‌های کهن سغدی" (صص. ۶۰۱-۶۱۵) یک سهم اساسی داشت. هنینگ با بازنگری فرض اورل اشتاین مبنی بر اینکه نامه‌های به اصطلاح کهن از نیمه‌ی اول قرن دوم میلاد می‌باشند، رویدادهای چین را که در نامه‌ی کهن دوم
می‌باشند، رویدادهای چین را که در نامه‌ی کهن دوم منعکس شده‌اند، به عنوان فتح و نابودی شهرهای لویانگ، چانگ‌آن و یه (Yeh هنینگ، که نام آن را با املای سغدی ʾnkpʾ شناسایی کرد) توسط شیونگ‌نو (در متن xwn) در سال‌های ۳۱۱ و ۳۱۲ توصیف کرد. هنینگ سال ۳۱۲، یا ترجیحاً ۳۱۳، را به عنوان تاریخ نامه‌ی دوم تعیین کرد؛ و بر اساس آن، سال‌های ۳۱۲ و ۳۱۳ را به عنوان دوره‌ی نامه‌های سوم، چهارم و پنجم مشخص کرد. با این حال، این تاریخ‌ها توسط آ. فوجی‌یدا و یانوش هارماتا مورد مناقشه قرار گرفت. از سال ۱۹۶۲، هارماتا در سخنرانی‌ها و
قرار گرفت. از سال ۱۹۶۲، هارماتا در سخنرانی‌ها و انتشارات متعدد علیه تاریخ‌گذاری هنینگ از نامه‌ی کهن دوم استدلال کرده است. هارماتا خاطرنشان کرد که رویدادهای توصیف شده در نامه ممکن است به همان خوبی در سال‌های ۱۹۰ تا ۱۹۵ رخ داده باشند (شورش دستار زردها، فتح لویانگ توسط فرمانده دونگ ژوئو، ترور دومی، دستگیری امپراتور، هرج و مرج، درخواست کمک از شیونگ‌نو، نبردهای خونین در چانگ‌آن). این درست است به جز ذکر نابودی یه، که در ارتباط با رویدادهای قرن دوم چیزی در مورد آن گفته نشده است. متأسفانه، هارماتا هرگز به اندازه‌ی
گفته نشده است. متأسفانه، هارماتا هرگز به اندازه‌ی کافی برای خوانش‌های خود از نامه‌ی دوم توضیح نداد؛ و اظهارات در خط چهاردهم، که برای استدلال او حیاتی است، بر اساس بازسازی متن است (همانطور که راه‌حل جایگزین هنینگ برای مشکل نیز چنین است). تاریخ‌گذاری آکیرا فوجی‌یدا از نامه‌ی کهن در قرن ششم تنها به دلیل تحلیل کیفیت کاغذ است و به استدلال‌های هنینگ اشاره‌ای ندارد. دفاعی از توضیحات هنینگ توسط نیکولاس سیمز-ویلیامز و فرانتس گرنه در سال ۱۹۸۷ ارائه شد، که استدلال‌های فیلولوژیکی، تاریخی، دیرینه‌نگاری و مادی-فنی را در
فیلولوژیکی، تاریخی، دیرینه‌نگاری و مادی-فنی را در نظر گرفتند. به ویژه مهم، ارجاع به توصیفی از رویدادها در سال ۳۱۱ در تونگ جیان گانگ مو (ترجمه، Tong-kien-kang-mou توسط De Mailla) است، که بیان می‌کند امپراتور توانست از لویانگ فرار کند، بنابراین یک تناقض ظاهری که در تفسیر هنینگ وجود دارد و نامه‌ی کهن دوم را توصیف می‌کند، برطرف شد. سیمز-ویلیامز با تکمیل کار هنینگ، تمام نامه‌ی دوم را با تفسیری فیلولوژیکی ویرایش کرد. این واقعیت که همه‌ی نتایج مطالعات گاه‌شماری هنینگ با اجماع کامل یا پذیرش بی‌قید و شرط مواجه نشده
با اجماع کامل یا پذیرش بی‌قید و شرط مواجه نشده است، به دلیل نقص، ابهام و ناسازگاری منابع است. خود هنینگ نیز کاملاً از این موضوع آگاه بود. در مقاله «تاریخ‌های زندگی مانی»، او بارها بر ویژگی فرضی توضیحات خود تأکید کرد. این مقاله همچنین یک نمایش قابل تحسین از انصاف متقاعدکننده در بحثی است که شامل بسیاری از ناشناخته‌ها است. هنینگ پیش از ارائه مطالب خود، ترجمه‌ای از دیدگاه‌های تقی‌زاده در مانی و دین او (به اهتمام افشار) را ارائه داد که خود با آن موافق نبود، متنی فارسی که در غیر این صورت برای همه‌ی خوانندگانش
فارسی که در غیر این صورت برای همه‌ی خوانندگانش قابل دسترس نبود. پژوهشگر مذهبی. آنچه هنینگ درباره آموزه‌های زرتشت و اهمیت او در تاریخ عقاید نوشته است، گواهی چشمگیر بر تحسین شخصی او نسبت به اولین متفکر دوگانه‌گرا در جهان و بنیان‌گذار دین صداقت فکری و عقل سلیم است. اما مطمئناً قصد هنینگ ارائه سهمی جدید از خود به تحقیقات مدرن درباره زرتشت و گاتاها نبود. تنها توصیف سیستماتیک هنینگ از آیین زرتشت، که به مانویت نیز اشاره دارد، نیز به همین ترتیب باید قضاوت شود. این توصیف عمدتاً از شرح‌های کریستیان بارتولومه و مکتب
توصیف عمدتاً از شرح‌های کریستیان بارتولومه و مکتب او پیروی می‌کند. در مورد انتقاد هنینگ از تصویری که هنریک ساموئل نیبرگ از زرتشت ارائه کرده است، ما صرفاً می‌توانیم بر قضاوت مری بویس تأکید کنیم: "اگر او علاقه بیشتری به تاریخ عمومی ادیان داشت، ممکن بود تفسیر نیبرگ را کمی کمتر harshly قضاوت کند". همانطور که فیلیپ ژیگنو اشاره کرده است، این امر به ویژه برای وجود نقوش شامانیستی در سنت زرتشتی صادق است. با این ملاحظات، من قبلاً به اهمیت هنینگ برای تحقیقات مربوط به ادیان ایران باستان اشاره کرده‌ام. در این راستا،
ادیان ایران باستان اشاره کرده‌ام. در این راستا، می‌توانیم به مطالعه متأخر او "یک خدای سغدی" نیز اشاره کنیم، که در آن به موازی در ریگ‌ودا اشاره کرد و یک خدای سغدی مربوط به ازدواج و سعادت زناشویی، واگی را پیشنهاد داد. او بدین ترتیب به مشکلی که در ایران‌شناسی بسیار مورد بحث قرار گرفته است، درباره رابطه بین خدای میترا و شخصیت الهی به نام بغا (و غیره) اشاره کرد؛ کسی که به گفته یوزف مارکوارت، خود میترا بود، به گفته دیگران یک الوهیت نامعلوم و متفاوت، و به گفته هنینگ نام خدایی دیگر. این دیدگاه با تأیید کامل یا
هنینگ نام خدایی دیگر. این دیدگاه با تأیید کامل یا مشروط (گرشویچ، دوشن-گیمن، ژیگنو و غیره) یا رد مواجه شد. نیکلاس سیمز-ویلیامز نظریه مارکوارت را پذیرفت و توسعه داد، در حالی که بویس اساساً نتایج هنینگ را پذیرفت، اما با در نظر گرفتن بغا ایرانی به عنوان خدای بزرگ ودایی وارونا، که یکی از القاب او به عنوان خدای سعادت زناشویی، خدای بَگه (BHaga) هنینگ را به وجود آورد، آن‌ها را اصلاح کرد. مطالعه زبان‌های ایرانی باستان و نو. واضح است که مطالعات هنینگ در زمینه زبان‌های ایرانی میانه و به ویژه ریشه‌شناسی‌های او، همیشه
ایرانی میانه و به ویژه ریشه‌شناسی‌های او، همیشه زبان‌های ایرانی قدیم و جدید را به درستی در نظر می‌گرفت. در برخی موارد، آشنایی او با این زبان‌ها منجر به انتشارات مهمی شد که با این حال، معمولاً نقطه شروع یا مرجعی پیش از فارسی نو داشتند. این موضوع، برای مثال، در مورد مقاله او با عنوان «زبان باستانی آذربایجان» (۱۹۵۵) صدق می‌کند؛ عنوانی که از قبل نشان می‌دهد او در طول اقامتش در ایران به تحقیق درباره مسائل زبان ایرانی قدیم آذربایجان پرداخته بود. زبان اخیر دیگر قابل تشخیص نبود، اما تحقیقات میدانی هنینگ منجر به
قابل تشخیص نبود، اما تحقیقات میدانی هنینگ منجر به تعریفی از جایگاه گویش تاکستانی شد که با داده‌های جمع‌آوری‌شده درباره گویش‌های محلی ایرانی آذربایجان غنی‌تر شده بود. هنینگ از این واقعیت آگاه بود که حتی در آن زمان، بسیاری از گویش‌های ایرانی در حال ناپدید شدن بودند، بنابراین خودش در مستندسازی آن‌ها شرکت کرد. علاوه بر این، او دانشجویان واجد شرایط خود را به تحقیقات میدانی و توصیف زبان تشویق کرد که منجر به مطالعه گویش‌های کردی توسط دی. نیل مک‌کنزی و گویش‌های تاتی جنوبی توسط احسان یارشاطر شد. موضع هنینگ در قبال
جنوبی توسط احسان یارشاطر شد. موضع هنینگ در قبال مشکلات دوره ایران باستان به گونه دیگری ارزیابی می‌شود. این امر به ویژه در مورد مهم‌ترین سهم او در تحقیقات اوستایی، یعنی «فروپاشی مطالعات اوستایی» صادق است. دلیل اینکه این اثر امروزه چندان مورد استناد قرار نمی‌گیرد، قطعاً موفقیت بزرگی است که به دست آورد و اذعان بدون مخالفت به نتایج آن. تقریباً همزمان با هارولد و. بیلی و گئورگ مورگن‌اشتیئرن، هنینگ با هرگونه تلاش برای بازسازی متن اصلی اوستا از طریق اعطای متنی کاملاً هشت‌هجایی اوستایی نو (رجوع شود به گلدنر) و
کاملاً هشت‌هجایی اوستایی نو (رجوع شود به گلدنر) و اعلام اینکه متن مکتوب، رونویسی ناقصی از یک نمونه اولیه اشکانی (رجوع شود به نظریه آندره‌آس) است، مخالفت کرد. استدلال اصلی هنینگ اثبات این بود که برخی انحرافات آوایی اوستایی از فارسی و از زبان‌های کهن هندواروپایی مرتبط، در زبان سغدی و سایر زبان‌های ایرانی شرقی موازی دارند. او برای نظریه خود مبنی بر وابستگی وزن شعر اوستایی نو به تکیه، موازی‌ای در فارسی میانه یافت. این شناخت برای تحقیقات بیشتر ثمربخش بود، همانطور که به ویژه در مطالعات مری بویس و گیلبرت لازار
که به ویژه در مطالعات مری بویس و گیلبرت لازار نشان داده شده است. بررسی واژگان زبان‌های غیر ایرانی. شاید هیچ زبان غیر ایرانی دیگری به اندازه "تخاری" نقش بزرگ و ثابتی در کارهای هنینگ نداشته است. او در همان سال ۱۹۳۸ بخش عمده مقاله خود با عنوان "ارگی و 'تخاری‌ها'" را به نام این قوم و زبانشان اختصاص داد. با تحلیلی دقیق از شکل نام تخاری‌ها، که زمانی در باختر باستان زندگی می‌کردند (txu̯ar در غرب، toxār در شرق)، او قبیله‌ای را از قبیله دیگر متمایز کرد که نام آن‌ها در خط اویغوری twγry نوشته می‌شد و در امتداد جاده
در خط اویغوری twγry نوشته می‌شد و در امتداد جاده ابریشم شمالی بین کوچا و بیشبالق زندگی می‌کردند و در نام آن‌ها دومین همخوان γ بود نه x. هنینگ برای خوانش احتمالی این نام که از سغدی گرفته شده بود، tuγrē/ĕ یا toγrē/ĕ را پیشنهاد کرد. این سؤال مهم که آیا ارتباطی اولیه بین تخاری‌های باختر و توغری‌های جاده ابریشم شمالی وجود داشت یا خیر، توسط هنینگ (هنینگ، ۱۹۳۸، ص ۵۶۱) به حالت تعلیق گذاشته شد، او نشان داد که تمام اشکال نام هر دو قبیله را می‌توان به یک منشأ واحد (ص ۵۶۲) ردیابی کرد. یازده سال بعد، هنینگ در مقاله
(ص ۵۶۲) ردیابی کرد. یازده سال بعد، هنینگ در مقاله "نام زبان 'تخاری'" (۱۹۴۹) یک استدلال متقابل علیه تمایز سختگیرانه خود بین toxār و tuγri را رد کرد: دست‌نوشته Maitrisimit ترکی قدیمی (در ترجمه فریدریش ماکس مولر) ترجمه twγry را به کار یک محقق از ناگاردشا، یعنی از جلال‌آباد در افغانستان نسبت داده بود؛ اما هنینگ اکنون ثابت کرد که خوانش صحیح نام مکان آگنیدشا، یعنی قراشهر بوده و در این مورد نیز tuγri به زبانی اشاره دارد که از ترکستان چین سرچشمه گرفته است. آخرین مقاله هنینگ که پس از مرگش منتشر شد، "اولین هندو
مقاله هنینگ که پس از مرگش منتشر شد، "اولین هندو اروپایی‌ها در تاریخ" نیز به مسئله تخاری اختصاص دارد. هنینگ تاریخ "تخاری‌های" آسیای مرکزی را به حدود ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح و به کوه‌های زاگرس ردیابی کرد، جایی که اجداد آن‌ها، گوتی‌ها و توکری‌ها، در آن زمان بین‌النهرین را تهدید می‌کردند و گاهی بر آن حکومت می‌کردند. اینکه چگونه آن‌ها از آنجا به آسیای مرکزی رسیدند و چگونه نام توکری به نام تخاری‌ها تبدیل شد، داستانی است که مانند یک رمان کارآگاهی نفس‌گیر خوانده می‌شود، اما با این وجود یک نظریه کاملاً مستدل
می‌شود، اما با این وجود یک نظریه کاملاً مستدل است. مانند همه نظریه‌ها، قطعاً به چالش کشیده شده است، اما W. توماس روایت هنینگ را یک مبنای کاری می‌داند. پیشرفت حاصل شده در مورد کارهای قبلی ضمنی است. بنابراین ردیابی نام تخاری‌ها به tukri، نمونه اولیه *tʿγur را که در سال ۱۹۳۸ به عنوان شکل اصلی بازسازی شده بود، رد می‌کند و اصطلاح سانسکریت برای زبان کوچی به عنوان tokharika حداقل نشان می‌دهد که خانواده زبان‌های tuγri آسیای مرکزی می‌توانستند در دوران باستان "تخاری" نامیده شوند. حتی در این کار متأخر خود، هنینگ
نامیده شوند. حتی در این کار متأخر خود، هنینگ مجبور بود با سوءتفاهم اینکه او گفته بود "دو نام، Tuγri و Tuxār، هیچ ارتباطی با یکدیگر نداشتند" مبارزه کند. او در هر صورت ارتباط قومی آن‌ها را فرض کرده بود. به عنوان معلم. درباره هنینگ به عنوان یک معلم، می‌توان به شاگردش بویس اشاره کرد که می‌گوید: «استعدادهای هنینگ به عنوان یک معلم، استثنایی بود. او گاهی اوقات دیدگاهی تقریباً تله‌پاتیک نسبت به افکار دانشجویانش داشت و حساسیتی ستودنی برای هدایت تحقیقات آن‌ها به مسیرهای مختلف، متناسب با هر یک، از خود نشان می‌داد».