payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۸۳–۱۳۸۲ باشگاه فوتبال تراکتور تبریز. نایب قهرمان لیگ برتر ۹۱–۱۳۹۰ مقام سومی لیگ برتر ۹۶–۱۳۹۵ نایب قهرمان جام حذفی ۹۶–۱۳۹۵ باشگاه فوتبال ذوب‌آهن اصفهان. نایب قهرمان لیگ برتر ۹۷–۱۳۹۶ باشگاه فوتبال سپاهان اصفهان. نایب قهرمان لیگ برتر ۹۸–۱۳۹۷
مسعود شجاعی (زادهٔ ۱۹ خرداد ۱۳۶۳) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل ایران است. مسعود شجاعی در نقش بازیکن میانی در پست هافبک بازی می‌ کرد. او فوتبال حرفه‌ای خود را در تیم صنعت نفت آبادان شروع کرد و پس از آن به تیم سایپا انتقال یافت. اولین بازی ملی او مقابل تیم ملی لائوس در مسابقات مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ بود. او در جام جهانی ۲۰۰۶ عضو تیم ملی ایران بود و در بازی مقابل تیم ملی آنگولا برای تیم ملی به بازی کرد. مسعود شجاعی در جام جهانی ۲۰۱۴ برای تیم ملی ایران در هر سه بازی در ترکیب حضور داشت و برای تیم ملی به بازی
سه بازی در ترکیب حضور داشت و برای تیم ملی به بازی کرد. وی در جام جهانی ۲۰۱۸ کاپیتان اول تیم ملی ایران بود و یک بازی مقابل تیم ملی مراکش انجام داد که با پیروزی تیم ملی ما همراه شد. مسعود شجاعی مجموعاً ۵ بازی برای تیم ملی ایران در جام‌های جهانی انجام داده‌است و او به همراه علیرضا جهانبخش، احسان حاج‌صفی و کریم انصاری‌فرد بازیکنان ایرانی هستند که در سه جام جهانی مختلف در ترکیب اصلی تیم ملی به بازی کرده‌اند که از این بابت در تیم ملی فوتبال ایران رکورد دار هستند. شجاعی در جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۱، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۹ حضور
شجاعی در جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۱، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۹ حضور داشته‌است و جام ملت‌های ۲۰۰۷ را به دلیل مصدومیت نتوانست تیم ملی را همراهی کند. وی از سال ۲۰۰۴ تا سال ۲۰۱۹ به مدت ۱۵ سال به صورت مداوم برای تیم ملی ایران به میدان رفت که مجموعاً در کل دوران بازیگریش ۸۷ بازی ملی در کارنامه دارد. زندگی‌نامه. مسعود شجاعی فوتبال را از محلات و مدارس شیراز شروع کرد. او که دو برادر و یک خواهر دارد، سال ۱۳۷۸ در ۱۵ سالگی راهی صنعت نفت آبادان شد. شجاعی ظرف یک سال توجه استعدادیاب‌های سایپا را به خود جلب و سال ۱۳۷۹ به تیم جوانان سایپا
را به خود جلب و سال ۱۳۷۹ به تیم جوانان سایپا پیوست، در حالی که هنوز می‌توانست برای نوجوانان هم بازی کند. مسعود شجاعی تا سال ۱۳۸۱ در سایپا بود و در این سال برای داشتن فرصت بازی در سطح بزرگسالان به صنعت نفت برگشت. سال بعد شجاعی وارد فهرست نارنجی‌ها برای لیگ سوم حرفه‌ای (۸۳–۸۲) شد شجاعی از سایپا به تیم ملی رسید و بعد جام جهانی راهی باشگاه شارجه امارات و آ.ا.ک آتن یونان شد. مسعود شجاعی سابقه عضویت در تیم نساجی مازندران را دارد و معمولاً در نقش بازیکن میانی و هافبک راست به کار گرفته می‌شد. افتخارات. باشگاهی. آ.
راست به کار گرفته می‌شد. افتخارات. باشگاهی. آ. ا. ک آتن تراکتور نساجی
رحمان رضایی (زادهٔ ۱ اسفند ۱۳۵۳) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل ایران است. وی عضو تیم ملی ایران بود و پس از جام ملت‌های آسیا ۲۰۰۷ از فوتبال ملی خداحافظی کرد. وی در اسفند ۱۴۰۱ دستیار امیر قلعه‌نویی در تیم ملی ایران شد. رحمان رضایی برای نخستین بار در زمان مربیگری میروسلاو بلاژویچ به تیم ملی ایران دعوت شد. دوران باشگاهی. رضایی پیش از حضور در فوتبال ایتالیا در تیم‌های برق تهران، راه‌آهن و ذوب‌آهن اصفهان حضور داشته است. رضایی سابقهٔ حضور در سه تیم ایتالیایی (پروجا، مسینا و لیورنو) را دارد. او به همراه تیم پروجا ۲
مسینا و لیورنو) را دارد. او به همراه تیم پروجا ۲ فصل در سری آ، به همراه تیم مسینا ۱ فصل در سری بی و ۲ فصل در سری آ و به همراه تیم لیورنو ۲ فصل در سری آ حضور داشته است. وی مجموعاً ۶ فصل در سری آ و ۱ فصل در سری بی حضور داشته است. رضایی پس از بازگشت از فوتبال ایتالیا، حضور در تیم‌های پرسپولیس، الاهلی قطر، شاهین بوشهر و پیکان را نیز تجربه کرد. رحمان رضایی در تیر ۱۳۹۱ اعلام کرد که دیگر فوتبال بازی نمی‌کند و به‌دنبال مربیگری است. مربیگری. وی در شهریور ۱۳۹۲ به عنوان مدیر تیم‌های پایه باشگاه پیکان تهران نیز انتخاب
مدیر تیم‌های پایه باشگاه پیکان تهران نیز انتخاب شد. او از دی ۱۳۹۳ تا بهمن ۱۳۹۳ دستیار علی لطیفی در تیم فوتبال راه‌آهن بود. رضایی از آذر ۱۳۹۴ تا دی ۱۳۹۵ دستیار امیر قلعه‌نویی در تیم فوتبال تراکتورسازی بود. وی از بهمن ۱۳۹۶ تا اردیبهشت ۱۳۹۷ به عنوان سرمربی در تیم فوتبال برق جدید فارس فعالیت می‌کرد. او هم تا چندی پیش سرمربی باشگاه فرهنگی ورزشی ذوب آهن اصفهان بود. رضایی از اسفند ۱۴۰۱ ودر حال حاضر دستیار امیر قلعه‌نویی در تیم ملی فوتبال ایران است.
زَنگِنه شهری از توابع بخش زند شهرستان ملایر در استان همدان است و همچنین مرکز بخش زند می‌باشد. زنگنه در جنوب شرقی ملایر قرار دارد. قرارگرفتن زنگنه در محور مواصلاتی ملایر - تهران از عوامل اصلی رونق و شکوفایی آن است. جالب توجه این که مقدار چشمگیری از سوغات ملایر مانند شیرهٔ انگور و کشمش و گردو محصول این شهر است. در اطراف زنگنه معدن قدیمی سرمک (آهنگران) قرار دارد که بیش از ۶۰ سال است که از آن بهره‌برداری می‌شود؛ همچنین شرکت کیان کرد که تولیدکننده الیاف صنعتی می‌باشد پیرامون این شهر قرار گرفته است از مناظر
می‌باشد پیرامون این شهر قرار گرفته است از مناظر دیدنیِ زنگنه می‌توان به قلعهٔ ارباب وزیری محل سکونت کریم خان زند(هم اکنون تحت اشراف خاندان حاج علی عباس خان زنگنه میباشد) ، سیاه چقا، دو درّهٔ سماق و زرشک، امام‌زاده و نیز باغات زیبا و دل‌انگیز گردو، آلبالو، گیلاس و انگور اشاره کرد. مردم این دیار عموماً لر می می‌باشند لازم به ذکر است که بگوییم این بخش کوچک یکی از قدیمی ترین مکان های تاریخی است و جاذبه زیبایی برای بازدید دارد . جمعیت. جمعیت شهر زنگنه براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، ۹۱۲ نفر (۲۴۰
سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، ۹۱۲ نفر (۲۴۰ خانوار) بوده است. موقعیت. فاصلهٔ این شهر با شهر ملایر تقریباً ۲۵ کیلومتر است. شهر زنگنه با روستاهای زنگنهٔ سُفلی، کِساوند، احمد روغنی (احمدیه)، سیاچُقا و پری همسایه است. ره‌آورد. گیلاس، گردو، آلبالو، گردو، شیره انگور و لواشک های متنوع از مهم‌ترین محصولات این شهر به‌شمار می‌آید.
کوری وضعیتی‌ست که بیمار در آن ادراک بینایی ندارد. کوری همچنین ممکن است در یکی از معناهای زیر به‌کار رفته باشد:
سووشون نخستین رمانِ سیمین دانشور نویسندهٔ ایرانی است که سال ۱۳۴۸ منتشر شد. داستان "سووشون" در شیراز و در سال‌های پایانی جنگ جهانی دوم رخ می‌دهد و فضای اجتماعی سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۵ را ترسیم می‌کند. به عقیدهٔ بعضی از منتقدان، برخی از وقایع تاریخی دههٔ ۱۳۳۰ مانند کودتای ۲۸ مرداد نیز در روند رمان انعکاس داشته است؛ چنان‌که یکی از شخصیت‌های محوری داستان در روز ۲۹ مرداد کشته می‌شود. علت نام‌گذاری این کتاب، نیز تشابه سرانجامِ یکی از شخصیت‌های داستان با سرنوشت سیاوش، قهرمان اسطوره‌ای ایران باستان است. "سووشون" یا
قهرمان اسطوره‌ای ایران باستان است. "سووشون" یا "سیاووشان" برگرفته از عنوان مراسم سوگواری برای سیاوش است. این کتاب نخستین بار در تیرماه سال ۱۳۴۸ منتشر شد و تا سال ۱۳۹۳ به چاپ نوزدهم رسید. این کتاب یکی از پرمخاطب‌ترین رمان‌های فارسی در ایران است و برآورد می‌شود تا سال ۱۳۹۵ بیش از پانصد هزار نسخه از آن به فروش رسیده باشد. "سووشون"، علاوه بر این، به زبان‌های مختلف دنیا از جمله انگلیسی، فرانسوی، ایتالیایی، ژاپنی و چینی نیز ترجمه شده است. نمایش "سووشون" با اقتباس از این رمان، در سال ۱۳۷۹ و ۱۳۸۰ در تهران به روی
از این رمان، در سال ۱۳۷۹ و ۱۳۸۰ در تهران به روی صحنه رفته است. داستان "سووشون" با زبانی ساده، روان و بدون پستی و بلندی آغاز می‌شود و نویسنده از هرگونه تزئین و تذهیب واژگان پرهیز می‌کند. مخاطب در صفحات اولیهٔ کتاب، به درونمایهٔ اصلی رمان پی می‌برد و برای آنچه قرار است بعداً با آن مواجه شود، پیش‌آگاهی پیدا می‌کند که مصداقی است از آنچه در ادبیات فارسی به آن، آرایه ادبی براعت استهلال می‌گویند. در برخی از قسمت‌ها، این رمان که از زاویهٔ دید بیرونی به شیوهٔ دانای کل محدود به ذهن زری، شخصیت محوری زن داستان روایت
کل محدود به ذهن زری، شخصیت محوری زن داستان روایت می‌شود، از مسیر اصلی خارج می‌شود تا بتواند اطلاعات خواننده در مورد موضوع اصلی داستان را تکمیل کند. در این قسمت‌ها، نویسنده تمهیدی برای جلوگیری از ملال خواننده اندیشیده و به گمان هوشنگ گلشیری، نویسنده و منتقد معاصر، در این امر تاحدودی موفق بوده است. یکی دیگر از ویژگی‌های "سووشون"، استفاده از واژگان و اصطلاحات شیرازی است. بسیاری از شخصیت‌های اصلی و فرعی "سووشون" از شخصیت‌های واقعی الهام گرفته شده و با در هم آمیزی تخیل به شخصیتی متفاوت تبدیل شده‌اند. شخصیت زری
تخیل به شخصیتی متفاوت تبدیل شده‌اند. شخصیت زری شبیه به سیمین دانشور و شخصیت یوسف شبیه به جلال آل احمد است. شخصیت‌های دیگر مانند دکتر عبدالله‌خان، خانم مسیحادم، مک ماهون، بی‌بی همدم و ملک‌سهراب هم از شخصیت‌های واقعی الهام گرفته شده‌اند. "سووشون" هم وجه واقع‌گرا و هم وجه نمادگرا و درواقع، ساختاری دو لایه دارد؛ یکی لایهٔ روایی یا داستانی و دیگری لایهٔ رمزی یا تمثیلی. لایهٔ روایی آن، داستانی جذاب در محیط اجتماعی ایران است که در آن از مظاهر فرهنگ و تمدن ایرانی و بیانی شاعرانه استفاده شده است. در لایهٔ زیرین، به
بیانی شاعرانه استفاده شده است. در لایهٔ زیرین، به برخی از شخصیت‌ها و اشیا کارکرد رمزی داده شده است. البته سرنخ‌هایی نیز برای کشف این تمثیل‌ها وجود دارد و مخاطب می‌تواند ارتباط آن را قهرمان‌های مذهبی یا ملی مانند حسین بن علی، سیاوش و یحیا پیدا کنند. دانشور در تمام داستان بر نقش فرهنگ و اختلاف فرهنگی انگلیسی‌ها و ایرانی‌ها اشاره می‌کند و به‌صورت غیرمستقیم می‌گوید که هر کس سرانجام به اصل و ریشهٔ خود بازمی‌گردد. "سووشون" پایداری در برابر اشغالگر و شهادت در راه مبارزه با اشغالگر را درجه‌ای والاتر از مذهب، عشق،
مبارزه با اشغالگر را درجه‌ای والاتر از مذهب، عشق، علایق شخصی و خانواده می‌ستاید. اگرچه این راه با کشته‌شدن شخصیت محوری داستان ناکام می‌ماند، اما نویسنده در پی انتقال این مفهوم است که نسل یا نسل‌های آینده موفق به ادامهٔ راه ظلم‌ستیزان و روشنفکران خواهند شد. اشارهٔ نویسنده، به تفکرات و احساسات ضداستعماری و غرب‌ستیزانه‌ای است که می‌توان اثر و دامنهٔ آن را در دهه‌های بعد در شکل‌گیری انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ مشاهده نمود. دانشور با توجه به تجربهٔ زنانهٔ خود، در آفرینش شخصیت‌های زن موفق بوده است. این رمان
در آفرینش شخصیت‌های زن موفق بوده است. این رمان چشم‌اندازی از آیندهٔ زنان و نقشی که آن‌ها در تحولات اجتماعی ایفا می‌کنند، ترسیم می‌کند؛ چنان‌که شخصیت محوری زن اگرچه در طول داستان، رفتارهای مردسالارانه را می‌پذیرد اما در نهایت از یک شخصیت محافظه‌کار، به یک کنشگر اجتماعی مبدل می‌شود. پیشینه. پیش‌زمینهٔ سیاسی و اجتماعی. ایران در جریان جنگ جهانی دوم اعلام بی‌طرفی کرد. اما نیروهای متفقین به بهانهٔ حضور کارشناسان آلمانی در ایران، بی‌طرفی ایران را نقض کردند و در شهریور ۱۳۲۰ با ورود به خاک ایران از شمال و جنوب، آن
۱۳۲۰ با ورود به خاک ایران از شمال و جنوب، آن را اشغال نمودند. رضا شاه پهلوی در جریان این واقعه مجبور شد از سمت خود کناره‌گیری کند و سلطنت را به فرزندش محمدرضا بسپارد. در دوران سلطنت رضا شاه، قدرت سیاسی ایران در دست شخص شاه بود. اما با سقوط وی، قدرت سیاسی بین پنج مرکز قدرت یعنی دربار، مجلس، کابینه، سفارتخانه‌های خارجی و مردم تقسیم و باعث بروز بی‌ثباتی در کشور شد. این بی‌ثباتی‌ها به مدت سیزده سال (تا کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲) ادامه داشت. در این دوران، ایران از یک آشوب اجتماعی به آشوب اجتماعی دیگر و از یک بحران
آشوب اجتماعی به آشوب اجتماعی دیگر و از یک بحران سیاسی به بحران سیاسی دیگر دچار می‌شد. در این دوران تضاد طبقاتی در شهرها تشدید شد؛ جامعه از دو طبقهٔ اجتماعی تشکیل شده بود که یکی بسیار ثروتمند و قدرتمند و دیگری بسیار فقیر و فاقد قدرت بود. در بیشتر نواحی ایران رقابت‌های قومی در بین اقوام همجوار در جریان بود و سران عشایر با اسلحه‌هایی که از قبل پنهان کرده یا از طریق خلع سلاح مراکز نظامی یا قاچاق به دست آورده بودند، برای اعادهٔ اقتدار و بازپس‌گیری املاک مصادره‌شدهٔ خود دست‌به‌کار شدند و دست به نبردهای خونینی با
خود دست‌به‌کار شدند و دست به نبردهای خونینی با دولت مرکزی زدند. دولت گاهی برای ایجاد موازنهٔ قدرت و تضعیف این شورش‌ها و ایجاد آرامش موقتی، عشیره‌های مختلف را علیه یکدیگر تحریک می‌کرد. در شهرهای مختلف ایران درگیری‌های مذهبی اوج گرفته بود. در مناطقی از ایران به خصوص کردستان، خوزستان و آذربایجان، حرکت‌های استقلال‌طلبانه برای تشکیل جمهوری‌های کوچک‌تر شکل گرفت. از سال ۱۳۲۰ نشانه‌های کمبود غلات در کشور ظهور کرد و باعث بروز شورش‌هایی در کرمانشاه (آبان ۱۳۲۰)، داراب (آذر ۱۳۲۰)، رشت (تیر ۱۳۲۱)، بروجرد (مرداد ۱۳۲۱) و
(آذر ۱۳۲۰)، رشت (تیر ۱۳۲۱)، بروجرد (مرداد ۱۳۲۱) و برخی از شهرهای دیگر کشور شد. کمبود غله، بروز قحطی نان، افزایش تورم و شیوع بیماری تیفوس را در پی داشت. نیروهای متفقین غلات را خریداری می‌کردند و علاوه بر مصرف سربازان خود در کشور، مقدار زیادی را نیز از کشور خارج می‌نموند. نیروهای نظامی روسیه ارسال گندم و برنج از تبریز و گیلان به مناطق مرکزی کشور را ممنوع کرده بودند و آرد در مناطق مرکزی ایران کمیاب شده بود. ترفندهای دولت برای واردات گندم از هند نیز نهایتاً به بن‌بست رسید. دولت قادر به تأمین آرد مورد نیاز
به بن‌بست رسید. دولت قادر به تأمین آرد مورد نیاز نانوایی‌ها نبود و در سطح شهرها درگیری‌هایی بین مردم و نانوایان پیش می‌آمد که دولت مجبور شد آرد و نان را جیره‌بندی کند. مجلس نیز برای مبارزه با احتکار غلات قوانینی به تصویب رساند، هرچند که اجرای این قوانین قدرت اجرایی لازم را نداشت. کمبود غله و مواد غذایی در شیراز نیز شدید بود؛ چنان‌که مردم تا چند روز بدون نان می‌ماندند. کشت محصول نسبت به سال‌های قبل از آن ۴۰ درصد کاهش پیدا کرد و انگلیسی‌ها محموله‌های غله را با زور و فشار بر مردم توقیف می‌کردند. پیش‌زمینهٔ
با زور و فشار بر مردم توقیف می‌کردند. پیش‌زمینهٔ ادبی. سال‌های مشروطه، دوران شیفتگی نسبت به جریان روشنفکری غرب بود و این جریان تا دههٔ ۱۳۲۰ خورشیدی، با رواج گرایش‌های جهان‌وطنی ادامه داشت. اما از سال ۱۳۴۰ مرحلهٔ به‌خودآمدن روشنفکران و تلاش برای اعتلای فرهنگی و مقاومت در برابر سیاست‌های غرب‌گرایانهٔ حاکمیت آغاز شد. حسن میرعابدینی ادبیات ایران در سال‌های ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۷ را «ادبیات بیداری» و «برقراری ارتباط هوشیارانه با واقعیت و تاریخ» قلمداد می‌کند. نویسندگان با آگاهی از وضعیت ناخوشایند جامعه، «اعتراض» را به
با آگاهی از وضعیت ناخوشایند جامعه، «اعتراض» را به عنوان دستمایه آثار خود قرار دادند و به جنبه‌هایی از تاریخ پرداختند که تفسیرهای رسمی و حاکمیتی خواهان فراموشی آن‌ها بود. شکوفایی ادبیات در این دوران از یک سو ناشی از دگرگونی‌های اجتماعی و رشد فکری روشنفکران و از سوی دیگر تأثیرپذیرفته از بسته شدن فضای سیاسی و اجتماعی توسط حاکمیت بود. آثار ادبی خلق‌شده در دوران پیش از انقلاب ۱۳۵۷، تحت تأثیر موج غالب ادبیات متعهد قرار داشت. در این دوران رهبری ادبیات داستانی با نویسندگانی بود که به سیاست‌های چپ گرایش داشتند. از
بود که به سیاست‌های چپ گرایش داشتند. از آن جمله می‌توان به صادق چوبک، صمد بهرنگی، جلال آل احمد، احمد محمود و دیگران اشاره کرد. حتی آثار نویسندگان زن نیز رنگ و بوی ادبیات متعهد و ایدئولوژی چپ داشت و اگز مسائل زنان و فمنیسم در آن مطرح می‌شد، با رعایت پارامترهای مردسالارانهٔ جنبش ادبی متعهد بود. این نزدیکی نوشته‌های زنان با جنبش ادبی غالب را در نوشته‌های سه نویسندهٔ برجستهٔ زن پیش از انقلاب؛ یعنی فروغ فرخزاد، سیمین دانشور و سیمین بهبهانی می‌توان ملاحظه کرد. پرورش طرح کلی کتاب در ذهن نویسنده. سیمین دانشور، (۸
طرح کلی کتاب در ذهن نویسنده. سیمین دانشور، (۸ اردیبهشت ۱۳۰۰ – ۱۸ اسفند ۱۳۹۰ خورشیدی) در هنگام جنگ جهانی دوم در دانشگاه تهران دانشجو بود. او که در سال ۱۳۲۰ به عنوان «معاون ادارهٔ تبلیغات خارجی» با رادیو ایران همکاری داشت، به واسطهٔ شغلش با خبرنگاران جنگی که به ایران آمده‌بودند، آشنا شد و در جریان اخبار جنگ قرار گرفت. او در سال ۱۳۲۱ به زادگاه خود شیراز سفر کرد؛ در شرایطی که این شهر در اشغال نظامیان انگلیسی بود و در سراسر شهر سربازان هندی، ایرلندی و اسکاتلندی به‌چشم می‌خوردند. پدر سیمین دانشور از پزشکان مشهور
می‌خوردند. پدر سیمین دانشور از پزشکان مشهور شیراز بود و سیمین به همراه او در مهمانی‌های سطح بالای شهر شرکت می‌کرد. در این مهمانی‌ها، سیمین از فرصت برای گفتگو با افسران نظامی انگلیسی استفاده می‌کرد. علاوه بر این، به واسطه شغل پدر، به محل اتراق ایل قشقایی نیز زیاد رفت‌وآمد می‌کردند. او تعزیه سووشون را نیز که عشایر در موقع ییلاق–قشلاق اجرا می‌کردند، در همان ایام از نزدیک مشاهده کرد. طرح اولیه "سووشون" و بسیاری از شخصیت‌های آن در همان دوران در ذهن نویسنده شکل گرفت؛ هرچند تا مدت‌ها فرصتی برای نگارش آن پیدا نکرد
هرچند تا مدت‌ها فرصتی برای نگارش آن پیدا نکرد و این طرح به گفتهٔ خودِ نویسنده تا مدت‌ها بر ذهن او سنگینی می‌کرده است. او دست کم تا سال ۱۳۳۱ که به برای تحصیل در دانشگاهِ استنفورد به آمریکا رفت، نگارش کتاب را شروع نکرده‌بود. سیمین در سال ۱۳۲۹ با جلال آل‌احمد، نویسنده و روشنفکر ایرانی ازدواج کرد و چنان‌که هوشنگ گلشیری می‌گوید، تأثیر فکری جلال و آثار او نیز در این نگارش این کتاب مشهود است. عنوان کتاب. عنوان کتاب از "سووشون" یا "سیاووشان" یا "سوگ سیاوش" برگرفته شده که عنوان مراسمی است که از پیش از اسلام در
شده که عنوان مراسمی است که از پیش از اسلام در سوگواری برای سیاوش، قهرمان افسانه‌ای ایران باستان برگزار می‌شده است. سیاوش به صورتی غریبانه کشته شد و از خونِ برزمین‌ریختهٔ او، گیاهی رویید. علت نام‌گذاری این کتاب، شباهت سرنوشت یکی از شخصیت‌های داستان با سرنوشت سیاوش و رشد گیاه از خون سیاوش استعاره‌ای است از بیداری و قیام مردم در برابر ظلم و ستم. شواهد تاریخی نشان می‌دهد که برگزاری مراسم سوگ سیاوش از قبل از اسلام به ویژه در آسیای مرکزی رایج بوده و در دوران پس از اسلام نیز ادامه داشته است. به‌طور خاص، عشایر
از اسلام نیز ادامه داشته است. به‌طور خاص، عشایر استان فارس نیز این مراسم را برگزار می‌کردند. دانشور در بخشی از کتاب، چند و چون این مراسم را از زبان یک زن ایلیاتی نقل می‌کند که رنگ و بوی اسلامی می‌گیرد و با مراسم عزاداری عاشورا در هم آمیخته می‌شود. انتشار کتاب. چاپ. این کتاب نخستین بار در سال ۱۳۴۸ منتشر شد و در خرداد و دی سال ۱۳۴۹ به چاپ دوم و سوم رسید. این کتاب تا سال ۱۳۵۷ جمعاً نه بار چاپ شد. نخستین تجدید چاپ این کتاب پس از پیروزی انقلاب در ایران، چاپ دهم کتاب در سال ۱۳۶۰ است. این کتاب بعداً در سال‌های
کتاب در سال ۱۳۶۰ است. این کتاب بعداً در سال‌های ۱۳۶۳، ۱۳۶۸ و ۱۳۷۱ نیز تجدید چاپ شد. نوزدهمین چاپ از کتاب "سووشون" در سال ۱۳۹۲ منتشر و در بیست و هفتمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران در سال ۱۳۹۳ عرضه شد. بنا به گفتهٔ نویسنده، ۶۰ صفحه از این کتاب در زمان انتشار سانسور شد و نویسنده به‌ناچار بخشی از داستان را تغییر داد. در چاپ‌های بعد از انقلاب هم از آنجا که کتاب چندین و چند بار تجدید چاپ شده بود، نویسنده چاپ اصل داستان را صلاح ندانست. ترجمه. این کتاب به زبان‌های مختلفی (به گزارش خبرگزاری ایسنا در سال ۱۳۹۱
مختلفی (به گزارش خبرگزاری ایسنا در سال ۱۳۹۱ هفده زبان) ترجمه شده است که از جمله می‌توان به ترجمهٔ روسی در سال ۱۹۷۵ با عنوان "مرگ به‌خاطر زندگی"، ترجمهٔ آلمانی در سال ۱۹۹۷ با عنوان "درام غم‌انگیز-سووشون" و ترجمهٔ اسپانیایی در سال ۲۰۰۵ با عنوان "سووشون" با ترجمهٔ خواکین رودریگز بارگاس اشاره کرد. این رمان همچنین به زبان‌های فرانسوی، ژاپنی، چینی و ترکی نیز ترجمه شده است. ترجمهٔ انگلیسی این کتاب با عنوان "سووشون: رمانی دربارهٔ ایران مدرن" در سال ۱۹۹۰ میلادی با ترجمهٔ محمدرضا قانون‌پرور و مقدمهٔ برایان سپونر، در
محمدرضا قانون‌پرور و مقدمهٔ برایان سپونر، در شهر واشینگتن در آمریکا به چاپ رسید. مترجم در پایان این کتاب، در ۹ صفحه اصطلاحات به‌کار رفته در این رمان را توضیح داده و علاوه بر این، هرجا که فرصتی دست داده، تلاش کرده است که مخاطب را با مشخصات فرهنگی و بوم‌شناختی ایران آشنا کند که می‌توان آن را علت انتخاب عنوان فرعیِ «"رمانی در مورد ایران مدرن"» در ترجمهٔ انگلیسی کتاب نیز دانست. همچنین ترجمهٔ انگلیسی دیگری از این کتاب با عنوان "یک مرثیه ایرانی" توسط رکسانه زند در سال ۱۹۹۳ در انگلستان به چاپ رسیده است. ترجمه
در سال ۱۹۹۳ در انگلستان به چاپ رسیده است. ترجمه ایتالیایی این کتاب نیز توسط آنا وانزن صورت گرفته و انتشارات بریوسکی در سال ۲۰۱۸ آن را با عنوان "سووشون، یک داستان ایرانی" به چاپ رسانده است. سیمین دانشور در سال ۱۳۸۵ در مصاحبه‌ای با مجله گوهران، با نقل خاطره‌ای از سید موسی صدر گفت: «"سووشون" رو او به عربی ترجمه کرد. آورده بود برامون.» بر همین اساس، بعضی از منابع از ترجمهٔ عربی این کتاب به قلم سید موسی صدر خبر داده‌اند. با این حال حورا صدر، دختر وی از وجود چنین ترجمه‌ای اظهار بی‌اطلاعی کرده است. عناصر داستان.
ترجمه‌ای اظهار بی‌اطلاعی کرده است. عناصر داستان. طرح و زاویهٔ دید. داستان "سووشون" در شیراز و در سال‌های پایانی جنگ جهانی دوم رخ می‌دهد؛ در شرایطی که نیروهای متفقین وارد ایران شده‌اند و ارتش انگلیس جنوب ایران — ازجمله شیراز — را اشغال کرده است. این کتاب در ۲۳ فصل، داستان یک خانواده ملّاک از طبقه متوسط را در این دوره روایت می‌کند، در حالی که زندگی روزمره به‌خاطر حضور اشغال‌گران، روزبه‌روز پیچیده‌تر می‌شود. داستان در مقابل دیدگان زری اتفاق می‌افتد که یک زن متأهل و خوشبخت است و سعی دارد از خانواده‌اش محافظت
و خوشبخت است و سعی دارد از خانواده‌اش محافظت کند. او در بعضی از مواقع برخلاف آنچه از یک زن سنتی ایرانی در آن دوران انتظار می‌رفت عمل می‌کند. فکر اصلی داستان، طرح و ارائهٔ انسان مبارز است و به همین دلیل در تمام کتاب، روایت مبارزهٔ قهرمان با بیگانگان یا انسان‌های فرصت‌طلب مطرح می‌شود. داستان سووشون با زاویهٔ دید بیرونی به شیوهٔ دانای کل محدود به ذهن زری روایت می‌شود؛ نویسنده دوربین را به پای زری بسته و همه صحنه‌ها را در همه فصل‌ها با حضور او روایت می‌کند. حتی حوادثی که زری در آن‌ها حضور نداشته، از شنیده‌های
حوادثی که زری در آن‌ها حضور نداشته، از شنیده‌های او نقل شده است. رخدادهای رمان با رعایت توالی زمان واقعی نقل شده است. پیرنگ. داستان با مراسم عقدکنان دختر حاکم شیراز شروع می‌شود که زری و یوسف در آن شرکت می‌کنند. در این مراسم علاوه بر اعیان و اشراف شهر، سران قشون انگلیس که شهر را اشغال کرده‌اند نیز حضور دارند. یکی از مقامات انگلیسی به نام سرجنت زینگر سعی می‌کند یوسف را راضی کند تا محصول زمین‌هایش را به قوای انگلیس بفروشد. اما یوسف تصمیم دارد مازاد محصول خود را به مردم قحطی‌زدهٔ شیراز بدهد. خان کاکا، برادر
را به مردم قحطی‌زدهٔ شیراز بدهد. خان کاکا، برادر یوسف که در تلاش برای به دست آوردن مقام و منصب است، سعی می‌کند او را متقاعد کند که با حاکم شیراز و سران قشون انگلیس کنار بیاید. ایستادگی و سرسختی یوسف، زری را سخت نگرانِ از دست رفتن امنیت و آرامش خانه و خانواده‌اش می‌کند. یک بار که یوسف برای سرکشی به املاک خود به روستا می‌رود، زری نگران می‌شود، شب‌ها کابوس می‌بیند و هرچه می‌گذرد، خواب‌هایش آشفته‌تر می‌شود. یوسف با شلیک یک ناشناس کشته می‌شود و جسد او را به خانه می‌آورند. زری پریشان و ناخوش می‌شود. در اینجا
می‌آورند. زری پریشان و ناخوش می‌شود. در اینجا داستان بُعد اساطیری می‌گیرد و زری در خواب و بیداری یوسف را همچون سیاوش تصور می‌کند. این پریشانی به حدی است که گاهی اطرافیان تصور می‌کنند او دیوانه شده است. اما عاقبت ترس و وحشت را از خود دور می‌کند و از سایهٔ تردید خارج می‌شود. یوسف هرچند که در کشاکش بین واقعیت و آرمان‌خواهی کشته می‌شود، اما مرگ او در دیگران و به‌خصوص زری تحول و بیداری ایجاد می‌کند. سرانجام داستان، ماجرای تشییع جنازهٔ یوسف است که به نظر دوستان و هواداران او، باید به تظاهرات سیاسی و مذهبی تبدیل
هواداران او، باید به تظاهرات سیاسی و مذهبی تبدیل شود. اما مأموران حکومت مانع می‌شوند و مراسم به خشونت کشیده می‌شود. به‌ناچار، جنازه را شبانه در صندوق عقب ماشین خان کاکا به گورستان می‌برند و بدون طواف یا نماز میت، در گوری بی‌نام و نشان دفن می‌کنند. کتاب با یادآوری پیام تسلیتی که مک ماهون، دوست ایرلندی یوسف به زری نوشته است پایان می‌یابد: «گریه نکن خواهرم، در خانه‌ات درختی خواهد رویید و درخت‌هایی در شهرت و بسیار درختان در سرزمینت. و باد پیغام هر درختی را به درخت دیگر خواهد رسانید و درخت‌ها از باد خواهند
به درخت دیگر خواهد رسانید و درخت‌ها از باد خواهند پرسید: در راه که می‌آمدی سحر را ندیدی؟» شخصیت‌پردازی. داستان از زاویهٔ دید زری روایت می‌شود و مخاطب با احساس، ترس‌ها و آرزوهای او کاملاً آشنا می‌شود. زری یا خانم زهرا، شخصیت اصلی داستان، زن جوان تحصیلکرده‌ای است که دغدغهٔ حفظ آرامش خانواده است. او شخصیتی دگرگون‌شونده دارد و در اثر وقایعی که اتفاق می‌افتد، متحول می‌شود و اهداف جسورانهٔ همسرش را ادامه می‌دهد. زری در ابتدای داستان، یک همسر معمولی و سنتی است در اندیشهٔ مراقبت از همسر و فرزندانش. زری در مسائل
اندیشهٔ مراقبت از همسر و فرزندانش. زری در مسائل سیاسی، دنباله‌روِ نظرات شوهرش یوسف است و با وجودی که از اندیشه‌های میهن‌پرستانه فاصله دارد، اما به‌واسطهٔ او، واقعیت‌هایی را مشاهده می‌کند که دوست داشت مکتوم باقی بمانند. اوضاع آشفتهٔ اجتماعی، زری را نگران کرده است، اما برخی اوقات اعضای خانواده‌اش نیز به او ستم می‌کنند و موجب رنجش او می‌شوند. با این حال، زری از این مسئله شکایت و حتی توجهی ندارد. نیز تحت شخصیت زری بین ترس و شجاعت در نوسان است. ترسی که در وجود اوست از عشقش به همسر و فرزندانش ناشی می‌شود، اما از
از عشقش به همسر و فرزندانش ناشی می‌شود، اما از این بابت مورد شماتت همسر قرار می‌گیرد. مثلاً در فصل پنجم، در غیاب یوسف، از طرف حاکم، برای بردن اسب پسرش می‌آیند و زری می‌داند که دادن اسب، باعث غصهٔ فرزندش می‌شود. از طرفی، ندادنِ اسب، زمینهٔ دشمنی حاکم با آن‌ها را فراهم می‌کند. زری برای ایجاد آرامش، اسب را می‌دهد و صحنه‌سازی می‌کند که اسب مُرده. اما دروغ زری حتی نمی‌تواند یک آرامش موقتی بسازد و یوسف به او می‌گوید: «آرامشی که بر اساس فریب باشد چه فایده‌ای دارد؟». در فصل پانزده، زری در موقعیتی مشابه، رفتاری
در فصل پانزده، زری در موقعیتی مشابه، رفتاری متفاوت نشان می‌دهد و از کمک به خانم عزت‌الدوله سر باز می‌زند. این نخستین طلیعهٔ مقاومت در رفتار زری است. درنهایت، کشته شدن شوهرش، او را از دوگانگی خارج می‌کند و به او شجاعت و جسارت می‌بخشد. یوسف، شوهر زری، در طول داستان شخصیتی مانا و پایدار دارد و حتی در آغاز داستان نیز می‌شود سرنوشت او را بررسی کرد؛ او مالکی تحصیل‌کرده و مخالف استعمار است که حاضر نیست محصولش را به قشون بیگانه بفروشد. او مردی خانواده‌دوست است و سعی می‌کند اسباب آسایش همسر و فرزندانش را فراهم کند.
می‌کند اسباب آسایش همسر و فرزندانش را فراهم کند. جدال او با زری در خط سیر داستان، به اهداف و روش مبارزهٔ سیاسی و اجتماعی او مربوط می‌شود. او ریشهٔ مفاسد اجتماعی را می‌شناسد و چاره را در مبارزهٔ آرام و مستمر می‌بیند؛ بنابراین با روش فعالان حزب توده نیز موافق نیست. در گفتار و رفتار یوسف، نوعی گفتمان آگاهی تاریخی مشهود و برجسته است و از این رو حتی از ایل‌ها و طایفه‌هایی که به‌خاطر در جنگ بودن با دولت مرکزی، با انگلیسی‌ها همکاری می‌کنند، حمایت نمی‌کند. عبدالعلی دستغیب، شخصیت یوسف را شخصیتی منفرد می‌داند که
دستغیب، شخصیت یوسف را شخصیتی منفرد می‌داند که مبارزهٔ او ریشه‌ای نیست و به‌سوی دگرگونی اساسی گام برنمی‌دارد؛ بلکه یادآور منش عیاران است که تلاش می‌کردند به حد توان خود به یاری مظلومان بشتابند و بر ظالمان بتازند. علاوه بر زری و شوهرش یوسف، پسر (خسرو) و دخترهای دوقلویشان (مینا و مرجان) و عمه خانم هم اعضای دیگر این خانواده هستند. عمه خانم یا خانم فاطمه خواهر بزرگتر یوسف است که همسر و پسر خود را از دست داده و به تریاک روی آورده است. دغدغه‌ها و وابستگی‌های زری را ندارد و با برادر دیگرش، ابوالقاسم خان که با