payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که در شمال کوه قلعه‌الموت واقع شده است، خرابه‌های بسیاری دیده می‌شود که نشان می‌دهد روزگاری بر جای این خرابه‌ها، ساختمان‌های بسیاری وجود داشته است. در حال حاضر، اهالی محل خرابه‌های این محوطه را دیلمان‌ده، اغوزبن، خرازرو و زهیرکلفی می‌نامند. همچنین در سمت غرب قلعه، قبرستانی قدیمی معروف به اسبه‌کله‌چال وجود دارد که در بالای تپهٔ مجاور آن، بقایای چند کورهٔ آجرپزی نمایان است. در قلهٔ کوه‌هودکان نیز پیه‌سوزهای سفالین کهن به دست آمده است. سالِ بنای قلعه‌الموت در کتاب نزهةالقلوب حمدالله مستوفی، سال ۲۴۶ هجری قمری
کتاب نزهةالقلوب حمدالله مستوفی، سال ۲۴۶ هجری قمری ذکر شده که هم‌زمان با خلافت متوکل خلیفهٔ عباسی می‌باشد. امکانات دفاعی. تنها راه ورود به قلعهٔ الموت در انتهای ضلع شمال شرقی، چند متر پایین‌تر از برج شرقی دژ واقع شده که کوه‌هودکان با فاصلهٔ نسبتاً زیاد بر آن مشرف است. در این محل تونلی در تخته سنگ بریده شده که دارای ۶ متر طول، ۲ متر عرض و ۲ متر ارتفاع است. در دامنهٔ جنوبی کوه قلعه، خندقی به طول تقریبی ۵۰ متر و ۲ متر عرض کنده و آن را از آبی که از داخل قلعه می‌آمده پر می‌کرده‌اند تا هیچ راه نفوذی از آن جبهه
پر می‌کرده‌اند تا هیچ راه نفوذی از آن جبهه متصور نباشد. بر روی دامنه‌های دیگر نیز هرجا بیم بالا رفتن مهاجمان می‌رفته خندق‌هایی کنده شده و دیوار بالایی آن‌ها را مورب برآورده‌اند تا امکان هر عبوری را محدود نماید. ویرانی قلعه. این قلعه در سال ۶۵۴ هجری قمری به‌دستور هلاکوخان مغول به آتش کشیده و ویران شد و از آن پس به‌عنوان تبعیدگاه و زندان مورد استفاده قرار گرفت. در همان زمان براندازی اسماعیلیان و انهدام قلعه الموت، عطاملک جوینی توانست با جلب رضایت هلاکوخان، قسمتی از آثار کتابخانه را از نابودی نجات دهد. همچنین
از آثار کتابخانه را از نابودی نجات دهد. همچنین از سال ۹۳۰ هجری قمری و ابتدای حکومت شاه تهماسب صفوی تا سال ۱۰۰۶ هجری قمری قلعه کالبدی سالم داشته است. حفاری‌هایی که در دورهٔ قاجار برای یافتن گنج در قلعهٔ الموت انجام شده، سبب ویرانی آن شده است. حاکمیت قلعه. حمدالله مستوفی دربارهٔ این قلعه گفته است که این بنا به دست داعی الی الحق حسن بن زید بنا شده است. حسن صباح در سال۴۸۳ هجری قمری این قلعه را تصرف کرد و اکنون دژ به نام دژ حسن صباح نیز نامیده می‌شود. عمده شهرت دژ به علت فعالیت‌های نظامی-امنیتی حسن صباح در آن
دژ به علت فعالیت‌های نظامی-امنیتی حسن صباح در آن بوده است.
فریدون گرایلی (زاده ١ فروردین ١٣٢١ نیشابور- درگذشته ١۴ مهر ١٣٧٩ نیشابور) از شاعران، نویسندگان و پژوهشگران ایرانی اهل نیشابور بود. زندگی. گرایلی در اول فرورردین ماه سال ۱۳۲۱ در نیشابور زاده شد. تحصیلات دوره دبستان و دبیرستان و دانش‌سرا را در زادگاهش گذراند و برای ادامه تحصیل به مشهد و اصفهان رفته و در رشته تاریخ از آن‌جا دانش‌آموخته شد. در ۱۴ مهر سال ۱۳۷۹ در زادگاهش درگذشت و در قطعه آرامگاه مشاهیر شهر نیشابور به خاک سپرده شد. واپسین شعر سروده وی که بر سنگ قبرش نوشتند: ابیاتی از شاعر فرهیخته ای گل ناز که در
نوشتند: ابیاتی از شاعر فرهیخته ای گل ناز که در باغ دل آراستمت سوزم ازاینکه نگفتم به تو میخواستمت روزگاری همه جا وصل تورا می جستم بی وفا بودی ومن هیچ نمی‌دانستم آثار. بیشتر پژوهش‌ها و آثار وی در زمینهٔ تاریخ و مشاهیر نیشابور است و سه اثر زیر از وی به جای مانده‌است:
اسکار امانوئل پترسون (زاده ۱۵ اوت ۱۹۲۵ – درگذشته ۲۳ دسامبر ۲۰۰۷) نوازنده برجسته پیانو و آهنگ‌ساز جاز بود. زندگی‌نامه. او در ۱۵ اوت ۱۹۲۵ در شهر مونترآل، ایالت کبک کانادا متولد شد و در ۲۳ دسامبر ۲۰۰۷ بر اثر نارسایی کلیوی درگذشت. او موسیقی را از پدرش فراگرفت. تحت تأثیر هنر پیانونوازی آرت تیتوم قرارگرفت. وی با بسیاری از بزرگان جاز هم‌نوازی داشته‌است. فعالیت. اسکار پترسون یکی از بزرگ‌ترین پیانیست‌های تمام دوران محسوب می‌شود. او نوازندگی پیانو کلاسیک را ۶ سالگی آغاز و به سرعت پیشرفت کرد. سبک کار وی جاز است. در
آغاز و به سرعت پیشرفت کرد. سبک کار وی جاز است. در دهه ۱۹۵۰ میلادی او ابتدا گروه دونفره‌ای را به همراه ری براون تشکیل داد که با اضافه شدن بارنی کسل و سپس هرب الیس، گیتاریست، به گروهی سه نفری تبدیل شد. این گروه مرتباً در کنسرت‌های JATP حاضر می‌شد. در سال ۱۹۵۸ اسکار پترسون گروه سه‌تایی خود را به گروهی با سازهای پیانو، باس و درامز تغییر داد که تا مدت‌ها شامل براون و اد تیگپن می‌شد. در اوایل دهه ۱۹۷۰ به تک‌نوازی روی آورد و کارهای بسیاری را از اجراهای تکی‌اش منتشر کرد. وی همچنین یک مجموعه دوئت تحسین‌برانگیز را
کرد. وی همچنین یک مجموعه دوئت تحسین‌برانگیز را با نوازندگانی همچون دیزی گیلسپی و کلارک تری انجام داد. او تا سال ۱۹۹۳ که دچار حمله قلبی شد، کار خود را با گروه سه نفری اش ادامه داد. آخرین گروه کار او شامل مارتین دروو، ارستد پدرسون و گیتاریست سوئدی اولف واکینوس است.
امامزاده قاسم سنگسر نام آرامگاهی در منطقه زیارت مهدیشهر در شهرستان مهدی‌شهر استان سمنان است که سالیانه مسافران زیادی را به این منطقه جذب می‌کند. قاسم بن موسی کاظم. به باور عوام قاسم بن موسی کاظم در حدود ۸۰۰ سال پیش از کربلا(یا نجف) عازم مشهد (طوس قدیم) برای زیارت آرامگاه برادرش رضا بوده‌است (در ۸۰۰ سال پیش جاده ابریشم از مهدیشهر می‌گذشت) که در منطقهٔ امام زینعلی مهدیشهر می‌میرد. تاریخچه ساخت بنا. ساختمان حرم امامزاده قاسم را در سال ۹۴۳ خورشیدی حدود ۴ سده پیش و در دورهٔ صفویه به دست هنرمندان ایرانی ساخته شد.
و در دورهٔ صفویه به دست هنرمندان ایرانی ساخته شد. این مکان طی محاسباتی حدود ۳۵۰ متر مساحت و ۱۱۰ متر زیر بنا و حدود ۲۴۰ متر محوطه دارد. ضریح در اتاقی به مساحت ۲۵ متر قرار گرفته. امامزاده دارای دو گنبد است که ضریح در زیر یکی از این گنبدها قرار دارد. در سردر ورودی امامزاده، کاشی کاری‌های زیبایی توسط هنرمندان ایرانی طراحی و نصب گردیده است. دیوارهای امامزاده از جنس خشت و گل و آجر است ولی دیوارهای جدید محوطه آن از جنس آجر و سیمان است.
گاه‌شماری سنگسری سالنمایی در میان مردم سنگسر (مهدیشهر) و ایل سنگسری است که قدمتی بیش از ۳۴۰۰ سال دارد. به‌طور مثال سال ۱۴۰۴ شمسی برابر با سال ۳۴۲۴ تقویم سنگسری است. این تقویم در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده‌است. این تقویم کهن را یدالله حاجعلیان، محقق سنگسری گردآوری کرده و به صورت سالنامه و تقویم انتشار داده‌است. مبدأ این گاهشماری ۲۰۲۰ سال پیش از تقویم هجری شمسی است. روز اول سال از ۱۶ فروردین هجری شمسی است. مانند تقویم باستانی ایران دارای ۱۲ ماه سی روزه و یک پنجه که پیتک خوانده می‌شود در پایان می‌باشد و
یک پنجه که پیتک خوانده می‌شود در پایان می‌باشد و کبیسه‌گیری آن ظاهراً مانند تقویم هجری خورشیدی است. مانند تقویم باستانی ایران روزهای آن نیز دارای نام هستند و به نام‌های باستانی آن خیلی همانندند. سالنمای سنگسری گویای زمان آمدن آریاییها به ایران است. این گاه از امسال شمسی برابر است با codice_1. احتمال می‌رود، آغاز آن نیز مانند تقویم ایرانی، جلالی و هجری خورشیدی، نوروز اعتدالی و اول فروردین بوده باشد و در برهه زمانی بعلت اکتفا به کبیسه‌گیری‌های چهارساله و غافل ماندن از اعمال کبیسه‌گیری‌های پنجساله یا شیوه‌ای
ماندن از اعمال کبیسه‌گیری‌های پنجساله یا شیوه‌ای برای جبران آن که در گاهشماری‌های خورشیدی ضروری است این تطابق به هم خورده باشد، چرا که درصورت عدم اعمال کبیسه‌گیری پنجساله یا عدم جبران آن است که آغاز سال نو در این نوع تقویم‌ها عقب می‌ماند و چند روز هم اضافه می‌آورد (مانند «تقویم جولیانی میلادی» که با حذف چند روز و با اعمال کبیسه‌گیری جدید در راستای جبران کبیسه‌گیری‌های پنجساله، بجای اکتفا به تکرار کبیسه‌گیری چهارساله، با عنوان «تقویم گریگوری میلادی» اصلاح شد). روزها. در گذشته برای هر یک از سی روز ماه نامی
روزها. در گذشته برای هر یک از سی روز ماه نامی گذاشته شده بود که روز اول "هرمز" و روز آخر "انیران" نامیده می‌شد؛ سنگسری‌ها هنوز روز اول ماه را "ورمز" نامیده و "انیران" روز سی‌ام ماه را فقط در "شروره مُ " حفظ کرده و آن را "نر" یا "نرون" می‌خوانند. همچنین ایرانیان قدیم هرگاه که روزماه با نام ماه همسان می‌شد جشن می‌گرفتند؛ سنگسری‌ها روز سیزدهم تیر ماه را " تیر مُ یی سیزده" خوانده و آن روز را مقدس دانسته و مراسمی خاص برای آن دارند. ماه‌ها. «مُ» در اسامی ماه‌های سنگسری به معنی ماه، جزئی از نام ماه می‌باشد که با
سنگسری به معنی ماه، جزئی از نام ماه می‌باشد که با آن آمده و نمی‌توان آن را همراه با دیگر ماه‌ها به کار برد. معنی و مشخصات ماه‌های سنگسری به شرح زیر است: ۱ـ مَس مُ: به معنی ماه بزرگ و همچنین ماه نخست بهار که پیش از فرا رسیدن آن پنج روز پنجه یا پیتک گرفته می‌شود و آغاز پنج روز (پنجه دزدیده) به روایتی از یازدهم فروردین ماه هجری خورشیدی کنونی و به روایت دیگر از روز سیزدهم ماه رسمی کنونی است؛ بنابراین آغاز ماه مس سنگسری یا از شانزدهم فروردین ماه هجری خورشیدی رسمی یا از هجدهم همین ماه خواهد بود. چون پیتک جزو
رسمی یا از هجدهم همین ماه خواهد بود. چون پیتک جزو شمار روزهای سال نبوده جداگانه و مقدس شمرده می‌شده و از این رو در این پنج روز رسم نبود که شبان از کارفرما مانند روزهای دیگر سال مزد بگیرد. در برابر آن به وی هدیه‌ای از پشم یا فرآورده‌ای دیگر داده می‌شد. تا مزد آن پنج روز از راه دیگری جبران شده باشد. اما اکنون که مزد بر پایه تقویم رسمی هجری شمسی است، خودبخود مزد نگرفتن در پیتک هم حل شده‌است. ۲ـ دِ مُ: یعنی دی ماه که با حساب بالا به دو ماه اردیبهشت و خرداد هجری خورشیدی در تقویم رسمی در موسم بهار است و تطبیق
خورشیدی در تقویم رسمی در موسم بهار است و تطبیق دارد. ۳ـ گوجو: معنی آن معلوم نیست ولی شبیه‌است به ماه "کواذ" یا "کواد" سیستان قدیم که بخشی از آن به آغاز تابستان می‌خورد که زمان شروع مس چله یعنی چلهٔ بزرگ تابستانی است که چهل روزه‌است. ۴ـ نوسال: ظاهراً معنی آن سال نو است که نام این ماه باید با "نوسرد" سغدیان و "ناوسارجی" خوارزمیان از یک ریشه باشد. این ماه به دو ماه «تیر و مرداد» رسمی ما در تابستان در برج‌های سرطان (خرچنگ) و اسد (شیر) می‌خورد و کَس چله (چلهٔ کوچک) که بیست روز است، در این ماه‌است. ۵ـ سیو مُ /
که بیست روز است، در این ماه‌است. ۵ـ سیو مُ / سیا مُ: معنی ظاهری آن ماه سیاه‌است اما سنگسری‌ها به سیاه می‌گویند "س" پس سیاه باید معنی دیگری داشته باشد. این ماه که به دو ماه مرداد و شهریور در تابستان در برج‌های اسد (شیر) و غذرا ـ سنبله (خوشه) مطابقت دارد. ۶ـ کرچ مُ/ کورچ: معنی این ماه معلوم نیست ولی به "کریشت" که یکی از ماه‌های سیستان قدیم است شباهت دارد. این ماه به «مهر ـ آبان» و برج‌های «میزان = ترازو» و «عقرب = کژدم» در پاییز برمی‌خورد. ۷ـ اوریا: معنی آن معلوم نیست ولی شاید همان خرداد اوستایی باشد. ۸ـ تیر
نیست ولی شاید همان خرداد اوستایی باشد. ۸ـ تیر مُ: همان تیر ماه‌است که این ماه در پاییز به دو ماه «آبان ـ آذر» و برج‌های «گژدم ـ قوس» می‌خورد. در سیزدهم ماه تیر (تیر مو سیزده) بوده‌است، یعنی آئین تیرگان قدیم. ۹ـ مردال مُ: باید همان ماه مرداد باشد که بخشی از این ماه به آغاز زمستان و به دو ماه «آذر ـ دی» و برج‌های «قوس = جدی = بنر» می‌خورد و مس چله یعنی چلهٔ بزرگ زمستانی چهل روزه از این زمان شروع می‌شود. ۱۰ـ شرر مُ: باید همان ماه شهریور باشد. این ماه وسط زمستان بوده و به دو ماه «دی ـ بهمن» و دو برج «بز – دلو»
بوده و به دو ماه «دی ـ بهمن» و دو برج «بز – دلو» می‌خورد. کس چله یعنی چلهٔ کوچک بیست روزه نیز در این فصل است. ۱۱ـ میرونه مُ: همان ماه مهر است. ۱۲ـ آون مُ: همان ماه آبان است که نیمه دوم این ماه به فروردین بهاری برمی‌خورد که برج حمل (بر) است. سه ماه مردول و شرور و میرون در زمستان بوده و دو چلهٔ بزرگ و کوچک زمستان به همان نام مس چله، کس چله و چارچار که هشت روز میان دو چله‌است در دو ماه نخست زمستان بوده، اهمن و بهمن در هشت روز آخر ماه دوم (شرور) جا دارند و دوازدهم تا هجدهم ماه (شرور) روزهای ششا به معنی زمان
تا هجدهم ماه (شرور) روزهای ششا به معنی زمان زاییدن دام‌ها است. ترتیب ماه‌ها. ترتیب ماه‌های سنگسری در وضع کنونی به شرح زیر است: ترتیب ماه‌های سنگسری در اصل به صورت زیر بوده‌است:
شیوه‌نامه آبشاری با کوته‌نوشت سی‌اس‌اس یک زبان برای ساخت شیوه‌نامه است که از آن برای توصیف نمایش یک سند (که به یکی از زبان‌های نشانه‌گذاری مثل اچ‌تی‌ام‌ال نوشته شده‌است) استفاده می‌شود. سی‌اس‌اس یکی از فناوری‌های بنیادین (در کنار اچ‌تی‌ام‌ال و جاوااسکریپت) در وب جهان‌گستر است. سی‌اس‌اس روشی ساده برای نمایش چیدمان و جلوه‌های تصویری (مانند نوع قلم، رنگ و اندازه‌ها و واکنش گرایی وبسایت و همچنین جا به جایی محتوای داخل صفحه) بر صفحه‌های وب است. سی‌اس‌اس از جنس زبان‌های نشانه‌گذاری، با ساختار متن سادهٔ رایانه
زبان‌های نشانه‌گذاری، با ساختار متن سادهٔ رایانه هستند و درون هرکدام، دستورهایی آبشار مانند و پی‌درپی، برای چگونگی نمایش هر صفحه وب افزوده می‌شود. به گفته‌ای ساده‌تر، این دستورها روش نشان داده شدن قلم‌ها و اندازه‌شان، رنگ‌ها و پس زمینه‌ها، روش چیدمان موزاییک‌های دربرگیرنده داده‌ها ()، و بسیاری دیگر از عنصرهای ساختار هر صفحه وب را، درون خود جای می‌دهند. بیشترین استفاده‌ای که از این زبان در حال حاضر می‌شود مشخص کردن سبک صفحهٔ وب اچ‌تی‌ام‌ال و اکس‌اچ‌تی‌ام‌ال است ولی آن را می‌توان بر هر نوع مستند اکس‌ام‌ال از
ولی آن را می‌توان بر هر نوع مستند اکس‌ام‌ال از جمله اس‌وی‌جی و اکس‌یوال اعمال کرد. نگهداری و تغییر مشخصات سی‌اس‌اس به عهدهٔ کنسرسیوم وب جهانگستر است. استانداردهای تازه. در بحث طراحی با استانداردهای وب، همهٔ ساختار گرافیکی و تصویری صفحه‌های وب باید توسط دستورات سی‌اس‌اس مجزا تعیین شود و لابه‌لای صفحه‌های وب نباید دستورهایی برای درج چگونگی نمایش آن‌ها نوشته شود. به بیانی دیگر، نشانه‌گذاری یک صفحهٔ وب (کدهای html) و دستورات مربوط به گرافیک آن (دستورات css) باید کاملاً از یکدیگر جدا باشند. برتری‌ها. در سال‌های
کاملاً از یکدیگر جدا باشند. برتری‌ها. در سال‌های نخست پیدایش وب، طراح‌ها از جدول‌ها و ترفند پنهان‌سازی آن‌ها برای چیدمان صفحهٔ وب کمک می‌گرفتند؛ اما روش مدرن طراحی وب، این روند را منسوخ کرده‌است. به طوری که امروزه کاربرد جدول‌ها به نمایش داده‌های ستونی محدود می‌شود و دیگر از آن‌ها برای چیدمان صفحه‌های وب استفاده نمی‌شود. چیدمان یک صفحهٔ وب، امروزه اغلب با دیواره (یا DIV) انجام می‌شود که برتری‌های فراوانی نسبت به صفحه‌آرایی به کمک جدول‌ها (یا TABLE) دارد. در این روش، هر دیواره یک موزاییک مجازی بخش‌کنندهٔ
در این روش، هر دیواره یک موزاییک مجازی بخش‌کنندهٔ صفحه است که کار چیدمان را آسان‌تر انجام می‌دهد. درواقع امروزه صفحه‌های وب به چند قسمت مجزا تقسیم می‌شوند که هرکدام، شامل قسمت‌های مجزای کوچک‌تر هستند و معمولا شامل محتوا می‌شوند و سی‌اس‌اس، امکانات زیادی برای کنترل چیدمان این اجزا در اخیار طراح می‌گذارد. از طرفی استفاده از جدول‌ها در طراحی وب، در بحث بهینه‌سازی موتور جستجو به آن لطمه می‌زند و این عوامل در مجموع، باعث می‌شوند که طراح‌های وب، تمایلی برای استفاده از جدول‌ها در چیدمان صفحهٔ وب نداشته باشند.
از جدول‌ها در چیدمان صفحهٔ وب نداشته باشند. سی‌اس‌اس، افزون بر سبک‌تر کردن هر صفحه وب و پاک‌تر کردن آن از داده‌های تصویری و نمایشی استاندارد، روش طراحی وب را به میزان فراوانی آسان‌تر و دسترسایی و کارایی وب را بهتر کرده است. پهنای باند. یک فایل سی‌اس‌اس معمولاً در حافظه پنهان مرورگر ذخیره می‌شود، بنابراین می‌تواند بدون نیاز به بازخوانی در چندین صفحه استفاده شود که این امر باعث کاهش تبادل اطلاعات در شبکه می‌شود. نسخه‌ها. سی‌اس‌اس، روش چاپ شدن، روش شنیده شدن صدا برای کاربرانی با مشکل دسترسایی، و دستورهای
صدا برای کاربرانی با مشکل دسترسایی، و دستورهای فراوان دیگری را برای چگونگی نمایش سایه زیر قلم‌ها و پس زمینه‌های هر صفحه وب را در خود جای می‌دهند. آخرین نسخه پیشنهاد شده از استاندارد سی‌اس‌اس، نسخه ۳ می‌باشد که هنوز در مسیر پیشنهادی قرار دارد و مرورگرهای اینترنتی، هنوز تمام دستورهایش را پشتیبانی نمی‌کنند. CSS1. اولین ورژن CSS که در تاریخ ۱۷ دسامبر ۱۹۹۶ ارائه شد. در این نسخه قابلیت تعیین قلم، تغییر رنگ متن، تغییر رنگ پس‌زمینه، چینش متن‌ها، قرارگیری عکس و … قرار داشت. CSS2. پس از ۲ سال از انتشار نسخه اول، در
داشت. CSS2. پس از ۲ سال از انتشار نسخه اول، در سال ۱۹۹۸ CSS2 توسعه و منتشر شد. از تغییرات مهم این نسخه قابلیت‌های absolute و relative در کنار z-index بود. همچنین قابلیت‌هایی نظیر box-shadow و text-shadow در این نسخه معرفی شد. CSS3. این نسخه آخرین و بزرگ‌ترین بروزرسانی CSS تاکنون بوده‌است. در حال حاضر CSS3 نسخه آخر CSS است ولی بر اساس Level بالا میرود. ولی شماره نسخه تغییری نمی کند. نحوه استفاده. یک دستور CSS یا CSS Rule از دو بخش تشکیل می‌شود: بخش انتخابگر (selector) و بخش استایل‌ها (styles). در این
(selector) و بخش استایل‌ها (styles). در این ساختار، انتخابگر مشخص می‌کند کدام عنصر یا عناصر HTML هدف قرار گیرند، و سپس استایل‌های تعریف‌شده در بخش styles روی آن‌ها اعمال می‌شود. برای درج CSS در یک سند اچ‌تی‌ام‌ال از یکی از سه روش زیر می‌توان بهره گرفت: &lt;head&gt; &lt;link rel="stylesheet" type="text/css" href="mystyle.css"/&gt; &lt;/head&gt; &lt;head&gt; &lt;style type="text/css"&gt; hr color:sienna; p margin-left:20px; &lt;/style&gt; &lt;/head&gt; &lt;p style="color:sienna;margin-left:20px"&gt;این بندی
style="color:sienna;margin-left:20px"&gt;این بندی جدید است.&lt;/p&gt; اولویت انتخاب قوانین. معمولاً دلیل اثر نداشتن قوانین CSS بر روی برخی عناصر اهمیت متفاوت انتخابگر (selector)ها می‌باشد. برای به حداقل رساندن زمان پیدا کردن باگ‌ها می‌بایست با طرز کار مفسر مرورگرها آشنایی کافی داشته باشید. در بیشتر موارد چنین مشکلاتی زمانی پیش می‌آیند که جایی در قوانین CSS تان انتخابگری با اولویت بیشتر تعریف کرده‌اید. نحوه محاسبه اولویت. body #content .data img:hover ارزش اولویت 122 خواهد بود (0,1،2,2 یا 0122): 100 برای
اولویت 122 خواهد بود (0,1،2,2 یا 0122): 100 برای #content، 10 برای .data، 10 برای :hover، 1 برای body و 1 برای img انواع صدا کردن عناصر CSS. معمولاً برای صدا کردن عناصر CSS در HTML باید از class , id استفاده کرد که به همین شکل در HTML نوشته می شود ولی در CSS برای class از نقطه (.) و برای id از شارپ (#) استفاده میشود. ما در فایل CSS خود یک اسم دل بخواه که می تواند یا کلاس باشد یا آیدی بنویسیم و تمامی طراحی های دلخواهمان را برای آن کلاس و یا آیدی مینویسیم و در فایل HTML آن را صدا میکنیم. مثال. .center {
و در فایل HTML آن را صدا میکنیم. مثال. .center { text-align: center; color: red; سپس اسم کلاس را برای تگ های مورد نظر با عنوان کلاس صدا میکنیم که تغییرات مورد نظر اعمال بشود &lt;!DOCTYPE html&gt; &lt;html&gt; &lt;head&gt; &lt;/head&gt; &lt;body&gt; &lt;h1 class="center"&gt;Red and center-aligned heading&lt;/h1&gt; &lt;p class="center"&gt;Red and center-aligned paragraph.&lt;/p&gt; &lt;/body&gt; &lt;/html&gt; مثال برای آیدی تقریبا همانند کلاس است #para1 { text-align: center; color: red; } &lt;!DOCTYPE
{ text-align: center; color: red; } &lt;!DOCTYPE html&gt; &lt;html&gt; &lt;head&gt; &lt;/head&gt; &lt;body&gt; &lt;p id="para1"&gt;Hello World!&lt;/p&gt; &lt;p&gt;This paragraph is not affected by the style.&lt;/p&gt; &lt;/body&gt; &lt;/html&gt; نمونه کد. &lt;html&gt; &lt;head&gt; &lt;style&gt; p background-color: linen; h1 color: maroon; margin-left: 40px; &lt;!-- فاصله بیرونی از دیوار --&gt; &lt;/style&gt; &lt;/head&gt; &lt;body&gt; &lt;h1&gt; This is a heading&lt;/h1&gt; &lt;p&gt; This is a paragraph
heading&lt;/h1&gt; &lt;p&gt; This is a paragraph &lt;/p&gt; &lt;/body&gt; &lt;/html&gt; خروجی: در شیوه نامه آبشاری کدهای متفاوتی وجود دارد که به انها اشاره می کنیم. مثلا با استفاده از background . &lt;html&gt; &lt;head&gt; &lt;style&gt; h1 background-color:#012345; background-image:url('addres file.jpg'); background-repeat:no-repeat; background-position:right bottom; background-attachment:fixed; &lt;/style&gt; &lt;/head&gt; &lt;body&gt; &lt;h1&gt; kind of background &lt;/h1&gt; &lt;/body&gt; &lt;/html&gt;
هیکوه (هیکو) یکی از روستاهای طبری‌زبان دهستان چاشم در شهرستان مهدیشهر است. چراغعلی اعظمی سنگسری می‌نویسد: "اهالی این روستا به دلیری مشهور بوده‌اند" این روستا از طریق یک جادهٔ سخت‌گذر کوهستانی به طول ۱۳ کیلومتر به روستای چاشم که مرکز دهستان چاشم می‌باشد متّصل می‌شود ولی مسیر اصلی رفت‌وآمد به هیکوه جادهٔ دهستان پشتکوه (از طریق پرور و کلیم) می‌باشد چنان‌که در زبان عرف نیز هیکوه از روستاهای دهستان پشتکوه شمرده می‌شود. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۷۳ نفر (۵۹خانوار)
در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۷۳ نفر (۵۹خانوار) بوده‌است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت این روستا ۶۲ نفر (۲۹ خانوار) بوده‌است.
کوه نیزوا نام یکی از قله‌های معروف کوه‌های البرز، واقع در شهرستان مهدیشهر و روستای چاشم است. این قله با ارتفاع ۳۸۱۰ متر دومین قله مرتفع استان سمنان پس از قله شاه‌وار شاهرود است. در یک نقشه قدیمی انگلیسی این کوه را دومین قله مرتفع ایران و بلندتر از علم‌کوه ثبت کرده بودند حال آنکه این کوه سومین قله مرتفع البرز شرقی می‌باشد. اعظمی سنگسری نام قدیم این کوه را "امیدوارکوه مازندران" ذکر نموده است. موقعیت جغرافیایی. این روستا از جنوب با دریشو، از شرق اورپلنگ و سیاه‌خانی، از شمال با هیکو و از غرب با چاشم همسایه است.
از شمال با هیکو و از غرب با چاشم همسایه است. تاریخچه. اعظمی سنگسری نام قدیم این کوه را «"امیدوارکوه مازندرا"ن» ذکر کرده است. انگلیسی‌ها در قدیم به اشتباه تصور می‌کردند این کوه از علم‌کوه مازندران نیز مرتفع‌تر است. وجه نام‌گذاری. نیزوا در زبان مازندرانی متشکل از نی+ز+وا است و البته برخی معتقدند از نیزه+وا تشکیل شده است که به شدت وزش باد اشاره دارد. پوشش گیاهی و جانوری. پوشش گیاهی منطقه شامل انواع گون، ارس و انواع گرامینه می‌باشد و از جانوران این منطقه می‌توان به گرگ، شغال، مار، موش صحرایی، خرس، پلنگ، گراز و
به گرگ، شغال، مار، موش صحرایی، خرس، پلنگ، گراز و … اشاره کرد.
جنگ داخلی آمریکا (۱۲ آوریل ۱۸۶۱ – ۹ مه ۱۸۶۵) یک جنگ داخلی در ایالات متحده آمریکا بود که میان دولت‌های پشتیبان اتحادیه فدرال (موسوم به اتحادیه یا شمال) و ایالات جنوبی (مؤتلفه یا جنوب) که رأی به جدایی از ایالات متحده و تشکیل کنفدراسیون ایالات مؤتلفه آمریکا داده‌بودند، به‌وقوع پیوست. علت اساسی جنگ، وضعیت برده‌داری ـ به‌خصوص گسترش برده‌داری به قلمروهای ارضیِ تازه کسب‌شده در اثر جنگ آمریکا و مکزیک ـ بود. اندکی پیش از آغاز جنگ داخلی در سال ۱۸۶۰ از ۳۲ میلیون نفر جمعیت آمریکا حدود ۴ میلیون نفر (تقریباً ۱۳ درصد)
جمعیت آمریکا حدود ۴ میلیون نفر (تقریباً ۱۳ درصد) بردگان سیاه‌پوست بودند که اکثراً در جنوب می‌زیستند. برده‌داری در ایالات متحده یکی از موضوعات سیاسی کلیدی در سده نوزدهم بود؛ نزاع سیاسی بر سر برده‌داری که تا دهه‌ها جریان داشت بالاخره به وقوع جنگ داخلی انجامید. تجزیه‌طلبی پس از پیروزی آبراهام لینکلن در انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا در ۱۸۶۰ با برنامه‌های انتخاباتیِ ضد گسترش برده‌داری‌اش نضج گرفت. ابتدا هفت ایالت برده‌دار جدایی خود را از ایالات متحده اعلام کردند تا برای خودشان کنفدراسیون یا دولتی
اعلام کردند تا برای خودشان کنفدراسیون یا دولتی مؤتلفه تشکیل دهند. پس از آنکه نیروهای مؤتلفه چندین پایگاه دولت فدرال را در مناطق مورد ادعای خود تصرف کرد مصالحه کریتندن به شکست انجامید و هر دو طرف مهیای جنگ شدند. زمانی که ارتش مؤتلفه در ۱۲ آوریل ۱۸۶۱ ـ تنها یک ماه پس از روز معارفه‌ی آبراهام لینکلن ـ نبرد فورت سامتر در کارولینای جنوبی را آغاز کرد، جنگ داخلی به‌وقوع پیوست. دولت مؤتلفه چنان رشد کرد که حداقل اکثر قلمروهای یازده ایالت (از مجموع ۳۴ ایالت در آن زمان) را در اختیار بگیرد و ادعاهای ارضی‌اش را متوجه دو
را در اختیار بگیرد و ادعاهای ارضی‌اش را متوجه دو ایالت دیگر (میزوری و کنتاکی) نیز کرد. ایالاتی که به حکومت فدرال وفادار ماندند با نام «اتحادیه» شناخته شدند. ارتش‌های داوطلب بزرگی پدید آمدند و چهار سال نبرد خونین ـ به‌ویژه در جنوب ـ درگرفت. در طول سال ۱۸۶۲–۱۸۶۱ در جبهه غربی اتحادیه دستاوردهای دائمی برجسته‌ای حاصل کرد درحالی‌که در جبهه شرقی نبرد بی‌نتیجه بود. در سپتامبر ۱۸۶۲ لینکلن اعلامیه آزادی بردگان را صادر کرد که پایان بخشیدن به برده‌داری را هدف جنگ قرار داد. در جبهه غربی، اتحادیه ناوگان رودخانه‌ایِ
داد. در جبهه غربی، اتحادیه ناوگان رودخانه‌ایِ مؤتلفه را در سپتامبر ۱۸۶۲ و سپس اکثر ارتش غربی‌اش را ویران ساخته و نیواورلئان را متصرف شد. محاصره موفقیت‌آمیز ویکسبرگ در ۱۸۶۳ توسط ارتش اتحادیه، مؤتلفه را در رود می‌سی‌سی‌پی به دو قسمت تقسیم نمود. در ۱۸۶۳ یورش ژنرال مؤتلفه رابرت ادوارد لی به شمال با نبرد گتیسبرگ پایان گرفت. موفقیت‌ها در جبهه غربی سبب شدند ژنرال یولیسیز سایمن گرانت در ۱۸۶۴ فرماندهی کل ارتش اتحادیه را در دست گیرد. پس از آنکه اتحادیه، بندرهای مؤتلفه از اقیانوس اطلس تا خلیج مکزیک را به‌طور دائم
از اقیانوس اطلس تا خلیج مکزیک را به‌طور دائم مورد محاصره قرار داد، توانست منابع و نیروی انسانی خود را به‌سوی حمله‌ای همه‌جانبه به مؤتلفه رهنمون سازد که منجر به سقوط آتلانتا در ۱۸۶۴ به‌دست ژنرال ویلیام تکامسه شرمن و لشکرکشی او به‌سوی دریا شد. آخرین نبردهای قابل‌توجه در حول‌وحوش محاصره ده‌ماهه پترزبورگ ـ دروازه‌ای به‌سوی پایتخت مؤتلفه یعنی ریچموند ـ رخ دادند. جنگ به‌صورت عملی در ۹ آوریل ۱۸۶۵ به پایان رسید. هنگامی‌که ژنرال مؤتلفه، رابرت لی، در نبرد اپوماتوکس پس از رها کردن پترزبورگ، به ژنرال اتحادیه یعنی
پس از رها کردن پترزبورگ، به ژنرال اتحادیه یعنی یولیسیس گرانت تسلیم شد. ژنرال‌های مؤتلفه در سراسر ایالات جنوبی نیز از همین رویه پیروی کردند و آخرین تسلیم در خشکی در ۲۳ ژوئن رقم خورد. در پایان جنگ داخلی بسیاری از تأسیسات زیربنایی جنوب ـ به‌ویژه راه‌آهن آن ـ ویران شده‌بودند. دولت مؤتلفه سقوط کرد، برده‌داری ملغی گشت، و چهار میلیون بَرده سیاه‌پوست آزاد شدند. آنگاه کشورِ جنگ‌زده وارد یک دوره بازسازی نسبتاً موفقی گردید تا کشور را از نو بسازد و حقوق مدنی به سیاهانِ آزادشده اعطا نماید. مقدمه. چند هفته پس از
سیاهانِ آزادشده اعطا نماید. مقدمه. چند هفته پس از انتخابات ریاست جمهوری در ۲۰ سپتامبر ۱۸۶۰، کارولینای جنوبی با رأی مجلس قانونگذاری خود، خروج از جرگه ایالات متحده را اعلام کرد. بلافاصله پس از مراسم سوگند لینکلن در ۴ مارس، ۱۸۶۱ ایالات متحده تجزیه شد. در این روز ایالت‌های کارولینای جنوبی، جورجیا، فلوریدا، آلاباما، می‌سی‌سی‌پی، لوئیزیانا و تگزاس ایالات مؤتلفه آمریکا را تشکیل دادند. اندک زمانی بعد، آرکانزاس، کارولینای شمالی، ویرجینیا و تنسی نیز به ایالت‌های شورشی پیوستند و تعداد ایالت‌های تجزیه طلب به ۱۱ ایالت
پیوستند و تعداد ایالت‌های تجزیه طلب به ۱۱ ایالت رسید. در این کشمکش، یازده ایالت جنوبی به "ایالت‌های برده" مشهور شده بودند، چرا که در این مناطق برده‌داری هنوز رواج داشت و برعکس ایالت‌های شمالی ممنوع نشده بود. ایالت‌های جنوبی بلافاصله ریچموند را پایتخت خود قرار داده و جفرسن دیویس را به ریاست جمهوری برگزیدند. پشت پردهٔ جدایی و خروج ایالات جنوبی از اتحادیهٔ ایالات متحد، پس از انتخاب لینکلن به ریاست جمهوری در پاییز ۱۸۶۰ به عنوان کاندیدای حزب جدیدالتأسیس جمهوری‌خواه، رشته‌ای طولانی از تضادهای سیاست‌ها و اختلاف
رشته‌ای طولانی از تضادهای سیاست‌ها و اختلاف منافع میان شمال و جنوب نهفته بود. این تضاد و اختلاف بر سر برده‌داری همچون یک مشکل اخلاقی نبود زیرا اغلب شمالی‌ها آنقدرها به بردگی اهمیت نمی‌دادند که حاضر شوند به خاطرش قربانی دهند چه برسد به اینکه به خاطر آن وارد جنگ شوند. این تضاد و برخورد میان مردم نبود (اغلب سفیدپوستان شمال نه منافع اقتصادی داشتند و نه قدرت سیاسی؛ اغلب سفیدپوستان جنوب هم کشاورزان فقیر بودند و نه تصمیم‌گیرنده) بلکه برخورد طبقات ممتاز و نخبگان بود. نخبگان ایالات شمالی خواستار توسعهٔ اقتصادی