payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پلاسماسل‌ها یا پلاسموسیت‌ها ، سلول‌هایی هستند بیضی یا تخم‌مرغی شکل با هستهٔ کناری که سیتوپلاسم آن‌ها به علت وسعت فراوان شبکهٔ آندوپلاسمی خشن، که بخش عمدهٔ سیتوپلاسم را اشغال کرده مانند بازوفیل دیده می‌شود. برجسته‌ترین ویژگی پلاسماسل‌ها طرح هستهٔ آن‌ها است که نقاط تیره و روشن کروماتین در آن منظره‌ای شبیه صفحهٔ ساعت یا چرخ ارابه ایجاد می‌نماید. در اغلب پلاسماسل‌ها، در بالای هسته نامیز روشنی جلب توجه می‌کند که با دستگاه گلژی وسیع سلول مطابقت می‌نماید. پلاسماسل‌ها از سلول‌های لنفوسیت بی مشتق می‌شوند. به این
از سلول‌های لنفوسیت بی مشتق می‌شوند. به این معنی که لنفوسیت بی پس از برخورد با آنتی‌ژن تحریک و تقسیم می‌گردد که یکی از سلول‌های حاصل از تقسیم، به پلاسماسل‌ها تبدیل می‌شود. پلاسماسل‌ها، پادتنساز هستند. پادتن‌هایی که آن‌ها ترشح می‌کنند شبیه گیرنده‌های آنتی‌ژنی موجود روی غشای لنفوسیت‌های بی اولیه است که به روش‌های مختلف باعث بی‌اثر یا نابود شدن میکروب‌ها می‌شوند.
کُلاژِن پروتئینی است که در محیط خارج از سلول‌های مختلف گونه‌های مختلف موجودات، وجود دارد. کلاژن یک نوع پروتئین است که بدن ما خودش آن را می‌سازد و می‌توان گفت مثل «چسب طبیعی بدن» عمل می‌کند. بیشتر پوست، مو، ناخن، استخوان، غضروف، زردپی و حتی دیواره رگ‌ها، مقدار زیادی کلاژن دارند. اگر کلاژن را از بدن حذف کنیم، همه این بافت‌ها شل و بی‌استحکام می‌شوند، چون این پروتئین مثل رشته‌های طناب محکم در بافت‌ها کشیده شده و آن‌ها را کنار هم نگه می‌دارد. وجود کلاژن به این دلیل است که بدن برای حفظ شکل، استحکام و انعطاف
دلیل است که بدن برای حفظ شکل، استحکام و انعطاف بافت‌ها به یک مادهٔ ساختاری نیاز دارد. طبیعت در طول میلیون‌ها سال این نقش را به کلاژن داده، چون هم محکم است و هم کمی انعطاف دارد، درست مثل یک تور محکم ولی کشسان. کاربردش در بدن بی‌شمار است: در پوست باعث می‌شود صاف و کشیده بماند و دیرتر چروک شود، در استخوان‌ها و مفصل‌ها کمک می‌کند فشار و ضربه را تحمل کنند، در زخم‌ها هم به ترمیم بافت کمک می‌کند. حتی در قرنیه چشم هم کلاژن هست و به شفافیت و شکل آن کمک می‌کند. کلاژن قوی‌تر از فولاد هم می‌تواند باشد اگر ضخامتشان را
قوی‌تر از فولاد هم می‌تواند باشد اگر ضخامتشان را مقایسه کنیم؛ یعنی اگر یک رشتهٔ کلاژن و یک رشتهٔ فولاد هم‌اندازه بسازیم، کلاژن می‌تواند وزن بیشتری را تحمل کند. نکتهٔ دیگر اینکه با بالا رفتن سن، بدن کمتر کلاژن می‌سازد، برای همین پوست چروک می‌شود و مفصل‌ها ممکن است سفت یا دردناک شوند. بعضی‌ها با رژیم غذایی مناسب یا مکمل‌ها سعی می‌کنند روند کاهش آن را کندتر کنند، اما بهترین راه برای داشتن کلاژن سالم، تغذیه خوب، خواب کافی و دوری از نور زیاد خورشید و سیگار است. پروتئین کلاژن به صورت رشته‌های کلاژن مشاهده
است. پروتئین کلاژن به صورت رشته‌های کلاژن مشاهده می‌شود. رشته‌های کلاژن در همه انواع بافت پیوندی بجز خون نیز وجود دارند، ولی به میزان متفاوت یافت می‌شوند. سنتز کلاژن به‌وسیله فیبروبلاست‌ها مشابه ساخت سایر پروتئین‌ها می‌باشد. سنتز کلاژن توسط سلول‌های استئوبلاست در استخوان، کندروبلاست در غضروف، ادونتوبلاست در دندان، سلول‌های ماهیچه صاف در دیواره رگ‌های خونی و سلول‌های اپی تلیال نیز انجام می‌گیرد. ترکیب اسید آمینه تشکیل دهنده کلاژن در بافت‌های مختلف دارای تفاوت‌های جزئی است. گلایسین بیشترین آمینو اسید موجود
جزئی است. گلایسین بیشترین آمینو اسید موجود در آن است. ساختار مارپیچ سه رشته‌ای کلاژن. یک مولکول کلاژن از سه زنجیرهٔ پروتئینی تشکیل شده که به دور یک دیگر پیچ خورده‌اند. مولکول‌های کلاژن به گونه‌ای ویژه کنار یک‌دیگر آرایش می‌یابند و یک ریز رشته را می‌سازند. تعداد زیادی از این ریز رشته‌ها به دور یک‌دیگر می‌پیچند تا یک رشتهٔ کلاژن را بسازند. پیوندهای هیدروژنی بین این رشته‌ها توسط هیدروکسی پرولین و هیدروکسی لیزین شکل می‌گیرند. متابولسیم و بیوسنتز کلاژن. کلاژن سخت‌ترین رشته بافت پیوندی است و با آنزیم کلاژناز
سخت‌ترین رشته بافت پیوندی است و با آنزیم کلاژناز (حل‌کننده کلاژن) از بین می‌رود ترمیم آن بسیار سخت است و به زمان طولانی نیاز دارد. چون یک پروتئین است در درون سلول ساخته شده و به بیرون از سلول تراوش می‌شود. فیبروبلاست مسئول ساختن اسید آمینه و سپس زنجیر پلی پپتید و مولکول پروکلاژن است. هر پروکلاژن در مدت پنج تا شش دقیقه ساخته شده و سپس به خارج از سلول حمل می‌شوند. پروکلاژن تحت اثر آنزیم پروکلاژن پپتیداز به تروپوکلاژن تبدیل می‌شود. تروپوکلاژن پلیمریزه شده کلاژن را می‌سازد. اسید هیالورونیک که از انواع ماده
را می‌سازد. اسید هیالورونیک که از انواع ماده زمینه بی‌شکل است از پراکنده شدن بیهوده کلاژن در بین سلول‌ها جلوگیری می‌کنند. انواع کلاژن. دست کم 28 نوع کلاژن در انسان شناسایی شده‌اند که هر کدام در بافت خاصی وجود دارند. تنوع این کلاژن‌ها به دلیل تفاوت در ماهیت پلی پپتیدهای تشکیل دهنده آنهاست. از کنار هم قرار گرفتن مارپیچ‌های کلاژن رشته‌های کلاژن به‌وجود می‌آیند. نحوه قرار گرفتن مارپیچ‌ها طوری است که انتهای مولکول‌های مجاور روی هم قرار می‌گیرند. این نحوه قرارگیری باعث می‌شود که رشته‌های کلاژن قابلیت کشش زیادی
باعث می‌شود که رشته‌های کلاژن قابلیت کشش زیادی داشته باشند. دستجات متراکم این رشته که در تاندون وجود دارند با قابلیت کشش خود می‌توانند نیروهای زیادی را تحمل کنند. معروف‌ترین انواع کلاژن کلاژن در استخوان. رشته‌های کلاژن با مواد گوناگونی در هم می‌آمیزند. برای نمونه، کلاژن در استخوان با بلورهای کلسیم در هم می‌آمیزد و ساختار سختی می‌سازد. در نگاهی دقیق‌تر، استخوان مانند یک بتن مسلح به نظر می‌رسد که رشته‌های کلاژن آن مانند میل‌گردهای فولادی بتن، درون سیمانی از بلورهای هیدروکسی آپاتیت Ca۱۰(PO۴)۶(OH)۲ و
از بلورهای هیدروکسی آپاتیت Ca۱۰(PO۴)۶(OH)۲ و پروتئین‌های نارشته‌ای از جمله اوستئوپونتین(osteopontin) و اوستئوکلسین(osteocalcin)جای گرفته‌اند. کلاژن در غضروف. در غضروف‌ها، کلاژن در مادهٔ زمینه‌ای ژل مانندی قرار می‌گیرد. مادهٔ زمینهٔ غضروف از مولکول‌هایی به نام پروتئوگلیکان (proteoglycan) تشکیل شده‌است. مولکول‌های پروتئوگلیکان اسکلت پروتئینی میله‌ای شکلی دارند که شاخه‌های بسیاری از جنس کربوهیدرات به آن متصل هستند. زنجیره‌های قندی پروتئوگلیکان‌ها بارهای منفی فراوانی دارند و بنابراین ابر متراکمی از کاتیون‌ها
فراوانی دارند و بنابراین ابر متراکمی از کاتیون‌ها (مانند + Na) در پیرامون آن‌ها شکل می‌گیرد. این ابر باعث می‌شود مقدار زیادی آب به مادهٔ زمینه جذب شود و محیط ژل مانندی را فراهم کند که برای تحمل فشار بسیار مناسب است. رشته‌های کلاژنی که در این محیط پرآب جای دارند باعث مقاومت چندسازه در برابر کشش می‌شوند. غضروف گوش خارجی نسبت به غضروف مفصل زانو به انعطاف‌پذیری بیش‌تری نیاز دارد. رشته‌های کشسانی در غضروف گوش وجود دارد که از پروتئینی به نام الاستین(elastin)ساخته شده‌اند. رشته‌های الاستین در دیوارهٔ رگ‌ها و پوست
شده‌اند. رشته‌های الاستین در دیوارهٔ رگ‌ها و پوست نیز وجود دارند و به این چند سازه‌ها خاصیت کشسانی می‌بخشند؛ بنابراین، پروتئین‌های رشته‌ای کلاژن و الاستین با قرار گرفتن در مادهٔ زمینه‌ای گوناگون، چند سازه‌هایی با ویژگی‌های جادویی می‌آفرینند. البته، آرایش رشته‌های پروتئینی نیز در تعیین ویژگی‌های چند سازه‌های بدن مؤثر است. برای نمونه، در رباط‌ها و زردپی‌ها، رشته‌های کلاژن با آرایش منظمی از درازا کنار یکدیگر ردیف شده‌اند. این آرایش به دسته کردن چند ترکهٔ چوب می‌ماند که شکستن آن‌ها را دشوار می‌سازد. بیماری‌های
که شکستن آن‌ها را دشوار می‌سازد. بیماری‌های مرتبط با کلاژن. اختلالات کلاژن. بعضی از بیماری‌های ژنتیکی به علت تغییر در بین توالی اسید آمینه و ساختمان سه بعدی موجود در کلاژن، ایجاد می‌شوند. استئوژنز ایمپرفکتا با تشکیل غیرطبیعی استخوان در اطفال مشخص شده و سندروم اهلر-دانلوس همراه با مفاصل شل می‌باشد. هر کدام از این حالات می‌توانند کشنده باشند. تاکنون ۱۵ نوع کلاژن در انسان شناسایی شده‌است. ژن‌های مختلفی پپتیدهای سازنده انواع مختلف کلاژن را کد می‌کنند که جهش در هر یک از آن‌ها منجر به بیماری خاصی می‌شود. برای
هر یک از آن‌ها منجر به بیماری خاصی می‌شود. برای مثال کلاژن نوع یک از فیبریل‌های سه رشته‌ای شامل دو پپتید آلفا-۱ و یک پپتید آلفا-۲ تشکیل شده‌است. جهش در ژن‌های سازنده این دو پپتید بر حسب محل جهش (در پپتیدهای سازنده کلاژن توالی gly-X-Y تکرار شده‌است و موتاسیون در Gly منجربه بیماری سخت تری می‌شود) منجر به انواع مختلف بیماری‌های استئوژنز ایمپرفکتا (نوع I تا V) و سندروم اهلرز دانلوس (نوع VII) می‌شود. کاربرد کلاژن در مهندسی بافت. کلاژن، پروتئین بستر خارج سلولی، بیشترین استفاده را بین پلیمرهای طبیعی به جهت
بیشترین استفاده را بین پلیمرهای طبیعی به جهت استفاده در داربستهای پلیمری داراست. پروتئین مذکور به وفور در بافت استخوانی حضور داشته و به سادگی قابل استخراج است. نزدیک به ۳۰٪ از پروتئینهای بدن از نوع کلاژن است. دسترسی آسان به کلاژن و ساختار بی نظیر آن، پژوهشگران را بر آن داشته که جایگاه ویژه ای را به این پلیمر اختصاص دهند. کلاژن سازگاری مناسبی را با سامانه بیولوژیکی انسان دارد و پاسخ‌های ایمنی آن کاملاً مشابه با بافت میزبان است. کلاژن از بافتهای سالم قابل استخراج است. این پروتئین پس از محلول سازی و تغییر
استخراج است. این پروتئین پس از محلول سازی و تغییر ساختاری، در مهندسی بافت استخوان مورد استفاده قرار می‌گیرد. استرلیزه کردن و ایجاد اتصالات عرضی از جمله روشهای تثبیت ساختاری کلاژن به حساب می‌آید. به منظور سترون سازی محصولات کلاژنی، می‌توان آنرا در معرض چشمه گاما قرار داد؛ البته لازم است ذکر شود که بعضی مواقع مشاهدات حاکی از پاسخ منفی سامانه ایمنی بدن به عامل ایجاد اتصالات عرضی می‌باشد.
ورجاوند بنیاد کتابی است از احمد کسروی تاریخ‌نگار، پژوهشگر و متفکر معاصر. این کتاب در تابستان ۱۳۲۲ برای نخستین بار به چاپ رسیده‌است. کتاب "ورجاوند بنیاد"، پایه و اساس پاک‌دینی، که احمد کسروی مبلغ آن بود به‌شمار می‌رود. احمد کسروی کتاب "ورجاوند بنیاد" را به عنوان «بنیاد پاک‌دینی» معرفی می‌کرد. بخش‌ها. این کتاب دارای سه بخش کلی است، که عبارتند از: شرح. بخش اول کتاب دارای ۱۴ بند است که به موضوع جهان و آدمی می‌پردازد. در شش بند نخست کتاب به قانون علیت پرداخته شده و برهان نظم مورد نظر نویسنده و از نظر او به عنوان
و برهان نظم مورد نظر نویسنده و از نظر او به عنوان یکی از بهترین راه‌های اثبات خدا عنوان شده‌است و این برهان را راهی علمی همانند روش‌های علمی علوم تجربی می‌انگارد و نظریات فیلسوفان سده‌های اخیر در مورد مادی‌گری را به نقد می‌کشد. به عقیدهٔ کسروی جهش‌های انجام شده که در علوم بیان شده‌اند، همانند جهش یک‌باره از میمون به انسان یا حرکت ناگهانی تودهٔ بخار خورشید همگی دلیلی بر وجود آفریننده دارد. به عقیدهٔ نویسنده، هم‌نوع‌دوستی آدمی نمی‌تواند ریشه در مادی‌گری و خودخواهی داشته باشد و بنابراین یکی از چالش‌های فلسفهٔ
داشته باشد و بنابراین یکی از چالش‌های فلسفهٔ مادی است. حال آنکه این نوع رفتارها کمتر در حیوانات دیده می‌شود و این انسان را از آن‌ها متمایز می‌سازد. کارهای مادی آدمی در کتاب او به گوهر جان و هم‌نوع‌دوستی او به گوهر روان نسبت داده می‌شود. در بندهای پسین، نویسنده به نیک‌نهادی آدمی و در مذمت جنگ سخن می‌گوید و آن را ریشه در حس برتری جویی آدمی می‌داند. بخش دوم کتاب به شناخت دین می‌پردازد و انحرافات آن را مورد بررسی قرار می‌دهد و جوهرهٔ دین را حقیقت طلبی و خردگرایی می‌داند. در بخش سوم کتاب، تمرکز بر کشور است و
می‌داند. در بخش سوم کتاب، تمرکز بر کشور است و میهن‌دوستی حسی ضروری دانسته شده‌است. وجود راهبران فرهنگی و علمی، شایسته‌گرایی در آن تأکید شده و دانش‌اندوزی از زمرهٔ مهم‌ترین کارها دانسته شده‌است. در بند ۱۱ کتاب، وی می‌گوید:
گلبول‌های قرمز، گویچه‌های سرخ که در علوم و نشریات پزشکی به عنوان اریتروسیت‌ها (از زبان یونانی باستان "اریتروس" به معنی 'قرمز' و "کیتوس" به معنی 'رگ توخالی'، و "سیت" به معنای 'سلول' در کاربرد مدرن) شناخته می‌شوند، همچنین به عنوان سلول‌های قرمز، سلول‌های اریتروئیدی و به ندرت هماتیدها نیز شناخته می‌شوند، فراوان‌ترین نوع سلول‌های خونی هستند و اصلی‌ترین راه رساندن اکسیژن () به بافت‌های بدن در مهره‌داران به حساب می‌آیند—از طریق جریان خون در دستگاه گردش خون. اریتروسیت‌ها در شش‌ها اکسیژن را جذب کرده و یا در ماهی‌ها
در شش‌ها اکسیژن را جذب کرده و یا در ماهی‌ها در آبشش‌ها و آن را هنگام عبور از مویرگ‌های بدن به بافت‌ها آزاد می‌کنند. سیتوپلاسم یک گلبول قرمز غنی از هموگلوبین، یک زیست‌مولکول حاوی آهن است که می‌تواند اکسیژن را متصل کند و مسئول رنگ قرمز سلول‌ها و خون است. هر گلبول قرمز انسانی تقریباً حاوی ۲۷۰ میلیون مولکول هموگلوبین است. غشای سلولی از پروتئین‌ها و لیپیدها تشکیل شده است و این ساختار ویژگی‌های ضروری برای عملکرد فیزیولوژیکی سلول، مانند قابلیت تغییر شکل و پایداری گلبول‌های خونی را در حین عبور از سیستم گردش خون،
گلبول‌های خونی را در حین عبور از سیستم گردش خون، به‌ویژه شبکه مویرگی، فراهم می‌کند. در انسان‌ها، گلبول‌های قرمز بالغ به صورت دیسک‌های انعطاف‌پذیر دوکانونی هستند. این سلول‌ها فاقد هسته سلولی (که در حین توسعه خارج می‌شود) و اندامک‌ها هستند تا حداکثر فضا را برای هموگلوبین فراهم کنند؛ می‌توان آنها را به عنوان کیسه‌های هموگلوبین تصور کرد، با غشای پلاسما به عنوان کیسه. در هر ثانیه حدود ۲٫۴ میلیون اریتروسیت جدید در بزرگ‌سالان انسانی تولید می‌شود. این سلول‌ها در مغز استخوان توسعه می‌یابند و به مدت حدود ۱۰۰–۱۲۰ روز
استخوان توسعه می‌یابند و به مدت حدود ۱۰۰–۱۲۰ روز در بدن به گردش در می‌آیند تا اجزای آنها توسط ماکروفاژها بازیافت شود. هر چرخه گردش خون حدود ۶۰ ثانیه (یک دقیقه) طول می‌کشد. تقریباً ۸۴٪ از سلول‌های موجود در بدن انسان را ۲۰–۳۰ تریلیون گلبول قرمز تشکیل می‌دهند. نزدیک به نیمی از حجم خون (۴۰ تا ۴۵٪) را گلبول‌های قرمز تشکیل می‌دهند. گلبول‌های قرمز بسته‌بندی شده، گلبول‌های قرمزی هستند که اهدا شده، پردازش شده و در بانک خون برای انتقال خون ذخیره شده‌اند. چرخهٔ زندگی. تولید. اریتروسیت‌ها در دوران جنینی ابتدا در کیسه
تولید. اریتروسیت‌ها در دوران جنینی ابتدا در کیسه زرده و سپس در کبد، طحال، گره‌های لنفی و مغز استخوان ساخته می‌شوند. از حدود ۵ سالگی به بعد گلبول سازی فقط در مغز استخوان‌های پهن و قسمتی از استخوان‌های متصل به تنه (مانند: ران) انجام می‌شود. عامل تنظیم‌کننده ساخت اریتروسیت‌ها پروتئینی به نام اریتروپویتین است که بر اثر کاهش اکسیژن رسانی به بافت‌ها از کبد و کلیه‌ها ترشح می‌شود. برای ساخت اریتروسیت‌ها وجود ویتامین ب۱۲ و همچنین اسید فولیک ضروری است؛ بنابراین کمبود آهن در بدن باعث نوعی کمخونی خیلی بد به نام آنِمی
آهن در بدن باعث نوعی کمخونی خیلی بد به نام آنِمی فقر آهن می‌شود. عمر اریتروسیت‌ها در حدود ۱۲۰ روز است و بعد از آن غشای آن‌ها سخت و شکننده می‌شود و وقتی پیر می‌شوند، در هنگام عبور از مویرگ‌های کبد و طحال آسیب می‌بینند و از بین می‌روند و هموگلوبین ان توسط ماکروفاژ تبدیل به امینو اسید می‌شود و توسط جریان خون به مغز استخوان می‌رود تا دوباره این فرایند از سر گرفته شود. به فرایند تولید گلبول قرمز Erythropoiesis گویند. در صورت کاهش یافتن سطح اکسیژن در کلیه، کلیه هورمون اریتروپویتین را به مقدار بیشتری ترشح می‌کند
اریتروپویتین را به مقدار بیشتری ترشح می‌کند و فرایند تولید گلبول قرمز شدت پیدا می‌کند. در کمبود اکسیژن مقدار اریتروپوئیتین پس از ۲۴ ساعت به حداکثر می‌رسد زندگی فعال. طول عمر مفید یک یاختهٔ سرخ خونی ۱۰۰ تا ۱۲۰ روز می‌باشد. در این مدت آنان به وسیلهٔ فشار خون در رگ‌ها جابه‌جا می‌شوند. گلبول‌های قرمز فاقد هسته بوده و شکل دیسک مانند با طرفین مقعر دارند. متوسط اندازه گویچه‌های قرمز حدود ۷٫۸ میکرون و ضخامت آن‌ها در ضخیم‌ترین نقطه ۲٫۵ میکرون و در مرکز حدود ۱ میکرون است. شکل گلبول‌های قرمز به آن‌ها اجازه می‌دهد که
است. شکل گلبول‌های قرمز به آن‌ها اجازه می‌دهد که درون عروق بسیار ریز بدن نظیر مویرگ‌های انتهایی به خوبی فشرده شده و از آن‌ها عبور کنند. بیماری‌ها و اختلالات گلبول‌های قرمز. این اختلالات بسیار متنوعند از نقائص آنزیمی مانند فاویسم، انواع کم خونی مانند کم خونی فقر آهن، تالاسمی و سلول داسی شکل، اختلالات شکل گویچه مانند اسفروسیتوز.
گویچه‌های سفید یا گلبول‌های سفید یا لکوسیت‌ها سلول‌های سیستم ایمنی بدن هستند که در محافظت از بدن در برابر بیماری‌های عفونی و مهاجمان خارجی نقش دارند. تمام گلبول‌های سفید خون از سلول‌های بنیادی چندتوان در مغز استخوان به‌نام سلول‌های بنیادی خونساز (HSC) تولید و مشتق می‌شوند. لکوسیت‌ها در سراسر بدن از جمله خون و دستگاه لنفاوی یافت می‌شوند. همه گلبول‌های سفید دارای هسته هستند که آن‌ها را از سایر سلول‌های خونی شامل گلبول‌های قرمز بدون هسته و پلاکت‌ها متمایز می‌کند. گلبول‌های سفید مختلف معمولاً بر اساس اصل و نسب
گلبول‌های سفید مختلف معمولاً بر اساس اصل و نسب سلولی (سلول‌های میلوئید یا سلول‌های لنفوئیدی) طبقه‌بندی می‌شوند. گلبول‌های سفید بخشی از سیستم ایمنی بدن هستند. آن‌ها به بدن در مبارزه با عفونت و سایر بیماری‌ها کمک می‌کنند. انواع گلبول‌های سفید خون عبارت‌اند از گرانولوسیت‌ها (نوتروفیل‌ها، ائوزینوفیل‌ها و بازوفیل‌ها)، مونوسیت‌ها و لنفوسیت‌ها (سلول‌های T و سلول‌های B). سلول‌های میلوئیدی (میلوسیت‌ها) شامل نوتروفیل‌ها، ائوزینوفیل‌ها، ماست‌سل‌ها، بازوفیل‌ها و مونوسیت‌ها هستند. مونوسیت‌ها بیشتر به سلول‌های دندریتیک
هستند. مونوسیت‌ها بیشتر به سلول‌های دندریتیک و ماکروفاژها تقسیم می‌شوند. مونوسیت‌ها و نوتروفیل‌ها بیگانه‌خوار هستند. سلول‌های لنفوئیدی (لنفوسیت‌ها) شامل لنفوسیت‌های T (تقسیم‌شده به لنفوسیت‌های T کمک‌کننده، لنفوسیت‌های T خاطره و لنفوسیت‌های T کشنده) و لنفوسیت‌های B (تقسیم‌شده به پلاسماسل‌ها و سلول‌های B خاطره) و سلول‌های کشنده طبیعی (NKT) هستند. از گذشته، گلبول‌های سفید بر اساس ویژگی‌های فیزیکی (گرانولوسیت‌ها و آگرانولوسیت‌ها) طبقه‌بندی می‌شدند، اما این سیستم طبقه‌بندی در حال حاضر کمتر مورد استفاده قرار
طبقه‌بندی در حال حاضر کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. گلبول‌های سفید، در مغز استخوان تولید می‌شوند و از بدن در برابر عفونت‌ها و بیماری‌ها دفاع می‌کنند، اما زمانی‌که تعداد گلبول‌های سفید خون بسیار بالاتر از میزان عادی باشد، معمولاً به این معنی است که عفونت یا التهاب در بدن وجود دارد. به‌طور معمول، تعداد بالای گلبول‌های سفید خون می‌تواند نشان‌دهندهٔ برخی سرطان‌های خون یا اختلالات مغز استخوان باشد. شمارش گلبول‌های سفید، زیرمجموعهٔ مهمی از شمارش کامل خون است. تعداد آن‌ها به‌طور طبیعی در بازهٔ ۴٬۰۰۰ تا ۱۱٬۰۰۰
تعداد آن‌ها به‌طور طبیعی در بازهٔ ۴٬۰۰۰ تا ۱۱٬۰۰۰ گلبول سفید در هر میکرولیتر خون است. گلبول‌های سفید تقریباً ۱٪ از کل حجم خون یک انسان بزرگسال سالم را تشکیل می‌دهند. تعداد آن‌ها کمتر از تعداد گلبول‌های قرمز است. افزایش تعداد لکوسیت‌ها در مقایسه با حد بالای دامنه‌های مرجع آزمایش خون را لکوسیتوز می‌گویند. این وضعیت، زمانی طبیعی است که بخشی از پاسخ‌های ایمنی معمول بدن باشد که اغلب اتفاق می‌افتد اما این افزایش تعداد می‌تواند که منشأ نئوپلاستیک یا خودایمنی داشته باشد که نشان‌دهندهٔ بیماری است. کاهش قابل‌توجه
باشد که نشان‌دهندهٔ بیماری است. کاهش قابل‌توجه گلبول‌های سفید در مقایسه با حد پایین دامنه‌های مرجع، لکوپنی نامیده می‌شود که نشان‌دهندهٔ ضعف دستگاه ایمنی است. انواع گلبول سفید. لکوسیت‌ها بر اساس حضور یا عدم حضور گرانول‌های اختصاصی در سیتوپلاسم خود به دو دستهٔ گرانولوسیت‌ها (دانه‌دارها) و آگرانولوسیت‌ها (بدون دانه‌ها) تقسیم می‌شوند. گرانولوسیت‌ها. گرانولوسیت‌ها بر اساس رنگ‌پذیری گرانول‌های اختصاصی به سه دستهٔ نوتروفیل‌ها، ائوزینوفیل‌ها و بازوفیل‌ها تقسیم می‌گردند. آگرانولوسیت‌ها. آگرانولوسیت‌ها به دو دستهٔ
آگرانولوسیت‌ها. آگرانولوسیت‌ها به دو دستهٔ لنفوسیتها و مونوسیتها تقسیم می‌شوند. در سیتوپلاسم این نوع گلبول‌های سفید، دانه وجود ندارد. تعداد گلبول‌های سفید. میزان طبیعی گلبول‌های سفید از ۴۰۰۰ تا ۱۱۰۰۰ گلبول سفید در هر میکرولیتر (LCM) است. لکوپنی یا پایین آمدن گلبول‌های سفید که در موارد زیر ایجاد می‌شود: نارسایی مغز استخوان برای مثال ناشی از عفونت، تومور، بیماری‌های واسکولار-کلاژنی (مثل لوپوس)، بیماری‌های کبدی و طحال و انجام پرتودرمانی. لکوسیتوز یا بالا رفتن تعداد گلبول‌های سفید، در مواردی چون بیماری‌های
تعداد گلبول‌های سفید، در مواردی چون بیماری‌های عفونی و برخی سرطان‌های خونی دیده می‌شود. اختلالات. افزایش گلبول‌های سفید خون. افزایش تعداد گلبول‌های سفید خون را لکوسیتوز می‌گویند. در صورت عدم وجود عفونت، گلبول‌های سفید خون به‌طور طبیعی فقط یک درصد از خون هر فرد را تشکیل می‌دهند. یک آزمایش خون ساده به‌راحتی تعداد این گلبول‌ها را مشخص می‌سازد. تعداد طبیعی گلبول‌های سفید خون ۴۵۰۰ تا ۱۰۰۰۰ سلول در هر میکرولیتر خون است. اگر تعداد لکوسیت‌ها بیشتر از ۱۱۰۰۰ سلول در هر میکرولیتر خون در افراد بزرگسال باشد، به‌عنوان
هر میکرولیتر خون در افراد بزرگسال باشد، به‌عنوان افزایش گلبول‌های سفید خون در نظر گرفته می‌شود. حداکثر تعداد طبیعی گلبول‌های سفید خون در کودکان، بسته به سن و جثهٔ آن‌ها متفاوت است. همان‌طور تعداد کمتر از حد طبیعی گلبول‌های سفید خون ممکن است نشانگر نقص عملکرد مغز استخوان یا کبد و طحال باشد، بیماری یا تهاجم عوامل خارجی به بدن نیز باعث افزایش تعداد این سلول‌ها می‌شود. افزایش تعداد گلبول‌های سفید در آزمایش خون نشان دهنده ابتلای شما به یک بیماری خاص است علل افزایش تعداد گلبول‌های سفید خون. افزایش تعداد
علل افزایش تعداد گلبول‌های سفید خون. افزایش تعداد گلبول‌های سفید خون معمولاً و به‌طور کلی نشان دهنده شرایط زیر است: علل خاص افزایش تعداد گلبول‌های سفید خون عبارتند از: - لوسمی لنفوسیتیک حاد - لوسمی میلوژنوز حاد - آلرژی، به خصوص واکنش‌های آلرژیک شدید - لوسمی لنفوسیتیک مزمن - لوسمی میلوژنوز مزمن - لوسمی ائوزینوفیلیک مزمن CEL - داروها مثل کورتیکواستروئیدها (کورتون‌ها) و اپی نفرین - میلوفیبروز - برخی بیماری‌های عفونی باکتریایی - برخی بیماری‌های عفونی ویروس - پلی سیتمی ورا (یک نوع بیماری مغز استخوان) - آرتریت
سیتمی ورا (یک نوع بیماری مغز استخوان) - آرتریت روماتوئید - کشیدن سیگار - استرس و فشار روحی یا جسمی شدید - بیماری سل - بیماری سیاه‌سرفه - آسیب بافتی (سوختگی شدید) پژوهش‌ها. نتایج یک مطالعه نشان داد مردان و زنانی که تعداد گلبول‌های سفید خونشان زیاد است، با خطر بیشتر مرگ زودهنگام، به ویژه در اثر بیماری‌های قلبی عروقی مواجه هستند. البته افرادی هم که تعداد گلبول‌های سفید خونشان طبیعی است، از این خطرات مستثنی نیستند، زیرا کسانی که بالاترین میزان تعداد طبیعی را دارند نیز در معرض افزایش خطر ابتلاء به بیماری و مرگ
نیز در معرض افزایش خطر ابتلاء به بیماری و مرگ هستند. محققان ایتالیایی می‌گویند خطر مرگ و میر ناشی از بیماری قلبی عروقی، با زیاد شدن تعداد گلبول‌های سفید افزایش می‌یابد، اما تأکید دارند که هنوز یک ارتباط علت و معلولی بین این خطر و تعداد گلبول‌های سفید خون را مورد تأیید قرار نداده‌اند. کاهش تعداد گلبول‌های سفید خون. کاهش تعداد گلبول‌های سفید خون، موسوم به لکوپنی نشان‌دهندهٔ پایین آمدن قدرت دفاعی بدن است و اگر در این زمان هر گونه میکروب بیماری‌زا وارد بدن فرد شود، توانایی مقابله با آن‌ها کاهش می‌یابد و ممکن
شود، توانایی مقابله با آن‌ها کاهش می‌یابد و ممکن است فرد به بیماری‌های مختلف مبتلا شود. میزان طبیعی گلبول‌های سفید ۴۵۰۰ الی ۱۰۰۰۰ گلبول سفید در هر میکرولیتر است. کاهش تعداد گلبول‌های سفید از این تعداد ممکن است نشانگر نقص عملکرد مغز استخوان، کبد یا طحال باشد. علل کاهش تعداد گلبول‌های سفید. گلبول‌های سفید، وظیفه دفاع از بدن در مقابل عوامل خارجی را به عهده دارند. گلبول‌های قرمز اکسیژن را به بافت‌های بدن می‌رسانند و مواد زاید را از بافت‌ها دور می‌کنند. پلاکت‌ها وظیفه انعقاد خون را به عهده دارند. گلبول‌های سفید
وظیفه انعقاد خون را به عهده دارند. گلبول‌های سفید خون گلبول‌های سفید خون یا لکوسیت‌ها، با سیستم ایمنی بدن ارتباط دارند و وظیفه اصلی آن‌ها دفاع از بدن در برابر انواع میکروب‌ها و سایر عوامل خارجی و مزاحم است. تعداد گلبول‌های سفید خون در افراد سالم بین ۴ هزار تا ۱۱ هزار در هر میکرولیتر خون است. - عفونت‌های ویروسی - اختلالات مادرزادی - بیماری‌های خودایمنی - برخی داروها مثل پردنیزون، آنتی‌بیوتیکها، داروهای ادرارآور (دیورتیک‌ها)، داروهای آرام‌بخش یا داروهای ضدالتهاب - واکنش‌های آلرژیک شدید - بیماری‌های انگلی -
- واکنش‌های آلرژیک شدید - بیماری‌های انگلی - کمبود ویتامین‌ها یا مواد معدنی - بیماری کبد و طحال - لکوپنی گاهی به علت یک کم‌خونی ساده و گاهی هم به جهت وجود کم‌خونی‌های شدید پس از خون‌ریزی و بعضی بیماری‌های خونی خوش‌خیم و بدخیم دیده می‌شود. - شیمی درمانی و پرتو درمانی: از آنجا که شیمی درمانی و اشعه درمانی (رادیوتراپی) سبب از بین رفتن سلول‌های سرطانی می‌شوند، سلول‌های سفید خون هم تحت تأثیر قرار گرفته و از بین می‌روند. به همین دلیل بیمارانی که تحت شیمی درمانی و پرتو درمانی قرار می‌گیرند، سیستم ایمنی بدنشان
و پرتو درمانی قرار می‌گیرند، سیستم ایمنی بدنشان ضعیف می‌شود و در معرض ابتلاء به انواع عفونت‌ها و بیماری‌ها قرار می‌گیرند و باید تحت مراقبت‌های شدید و ویژه قرار بگیرند. - ویروس HIV یا ایدز: وجود این ویروس در بدن فرد، دلیل دیگری برای کاهش تعداد گلبول‌های سفید در خون فرد است، زیرا این ویروس به سلول‌های سفید خون حمله می‌کند و در نتیجه تعداد گلبول‌های سفید با افت قابل توجهی روبرو می‌شود. - پرکاری تیروئید: هنگامی که تیروئید بیش از حد فعال می‌شود، تعداد گلبول‌های سفید خون کاهش پیدا می‌کند. - بیماری لوپوس: لوپوس
سفید خون کاهش پیدا می‌کند. - بیماری لوپوس: لوپوس نوعی بیماری خودایمنی است که در طی آن سیستم ایمنی به سلول‌های خودی حمله می‌کند و آن‌ها را از بین می‌برد. در واقع سیستم ایمنی نمی‌تواند بین عامل خارجی و سلول‌های خود بدن تفاوتی قائل شود، در نتیجه به بافت خودی حمله می‌کند. در نتیجه باعث التهاب و درد و صدمه در قسمت‌های مختلف بدن می‌گردد. - سرطان خون که نام دیگر آن لوسمی است. این بیماری در اثر تکثیر و تکامل ناقص گلبول‌های سفید خون و پیش سازهای آن در خون و مغز استخوان ایجاد می‌شود. - البته گاهی کم شدن گلبول‌های
ایجاد می‌شود. - البته گاهی کم شدن گلبول‌های سفید خون بر اثر ضعف عمومی، کم خونی‌ها و مصرف برخی داروها پیش می‌آید. گاهی نیز کاهش گلبول‌های سفید خون هیچ علتی ندارد و خود به خود برطرف می‌شود. خطرات. کاهش تعداد گلبول‌های سفید خون، نشان‌دهندهٔ پایین آمدن قدرت دفاعی بدن است و اگر در این زمان هر گونه میکروب بیماری‌زا وارد بدن فرد شود، توانایی مقابله با آن‌ها کاهش می‌یابد و ممکن است فرد به بیماری‌های مختلف مبتلا شود. بنابراین کاهش تعداد گلبول‌های سفید خون باید جدی گرفته شود و اگر فردی دچار کاهش تعداد گلبول‌های سفید
شود و اگر فردی دچار کاهش تعداد گلبول‌های سفید خون شد، باید به پزشک متخصص مراجعه کند تا علت پایین آمدن گلبول‌های سفید خون مشخص شود و بر اساس علت کشف‌شده، نسبت به درمان قطعی آن اقدام کند.
پنجرهٔ پشتی یا پنجرهٔ عقبی فیلمی سینمایی در ژانر معمایی و دلهره‌آور به کارگردانی آلفرد هیچکاک محصول سال ۱۹۵۴ است. این فیلم در ایران بر اساس ترجمهٔ عنوان فرانسوی فیلم با نام پنجرهٔ رو به حیاط نمایش داده شد. بسیاری از منتقدان این فیلم را از بهترین فیلم‌های هیچکاک و بهترین فیلم‌های دلهره‌آور تاریخ سینما می‌دانند. همچنین جزو فیلم‌هایی است که نمره کامل ۱۰۰/۱۰۰ را از منتقدان متاکریتیک دریافت کرده‌است. پنجرهٔ عقبی یک فیلم تک لوکیشن است و اکثر نماهای آن در یک اتاق فیلمبرداری شده‌است. این فیلم اگرچه در بیست و هفتمین
شده‌است. این فیلم اگرچه در بیست و هفتمین دوره جوایز اسکار در چهار بخش جایزه اسکار بهترین کارگردانی و جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی و جایزه اسکار بهترین فیلم‌برداری و جایزهٔ اسکار بهترین میکس صدا نامزد شد ولی موفق به کسب جایزه ای نشد. به گفته برخی محققان "پنجره پشتی" از فیلم هایی است ارزش چند بار دیدن دارد. خلاصه داستان. عکاس خبری حرفه‌ای ال. بی. «جف» جفرریز که به دلیل آسیب‌های ناشی از مأموریت‌های پرماجرا در گچ از کمر تا پا بسته شده و به ویلچر در آپارتمانش در منطقه گرینویچ ویلج نیویورک محدود شده است،