payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اوانجلیستا توریچلی در ارتباط با فشارسنج آگاهی یافت. وی این آزمایش‌ها را دوباره با استفاده از لوله‌ای پر از جیوه تکرار کرد و این لوله را به صورت وارونه درون کاسه‌ای از جیوه قرار داد و پاسکال این سؤال را مطرح کرد که چه نیرویی بخشی از جیوه را درون لوله نگه داشته و چه چیزی فضای بالای جیوه در لوله را پر کرده است. در آن زمان بیشتر عالمان بر این عقیده بودند که غیر از خلأ ماده‌ای نامرئی در آن فضا وجود دارد. پاسکال به‌دنبال انجام آزمایش‌های دیگری در این زمینه در سال ۱۶۴۷، کتاب "Experiences nouvelles touchant le
سال ۱۶۴۷، کتاب "Experiences nouvelles touchant le vide" ("تجربیات جدید از خلأ") را نوشت که در آن قوانین اصلی در مورد میزان تأثیر فشار هوا بر مایعات مختلف عنوان شده بود. پاسکال همچنین دلایل این مسئله را که چرا در بالای ستون مایعات در لوله فشارسنج خلأ وجود دارد را عنوان کرد. در سال ۱۶۴۸، پاسکال مطالعات خود را در این زمینه ادامه داد و در همین راستا شوهرخواهرش یک فشارسنج را به ارتفاعات بالا برد و این نکته به اثبات رسید که سطح جیوه تغییر می‌کند و پاسکال این آزمایش را با انتقال فشارسنج به بالای برج یک کلیسا در
را با انتقال فشارسنج به بالای برج یک کلیسا در پاریس و سپس به پایین آن تکرار کرد. این آزمایش‌ها که در نهایت منجر به بنیاد نهادن اساس فشارسنج شد با تحسین مردم در سرتاسر اروپا مواجه شد. در پاسخ به این نقدها که باید چیزی نامرئی در فضای خالی‌ای که پاسکال عنوان کرده وجود داشته باشد، پاسکال در پاسخ به استین نوئل یکی از مهم‌ترین نظریات قرن هفده را در ارتباط با روش علمی ارائه داد: «برای اثبات یک فرضیه این‌که تمامی موارد مطابق آن باشند کافی نیست، اما اگر تنها یک مسئله خلاف آن باشد، همان یک مورد برای نقض فرضیهٔ مورد
خلاف آن باشد، همان یک مورد برای نقض فرضیهٔ مورد نظر کافی است» تأکید و پافشاری وی در مورد وجود خلأ باعث اختلاف او با برخی دانشمندان مطرح زمان از جمله دکارت شد. بزرگسالی، مذهب، فلسفه و ادبیات. فیلسوف یا مدافع دین. پاسکال پیش از آن‌که فیلسوف باشد، در درجهٔ اول مدافع مذهب کاتولیک بود. اهتمام او بیشتر بر این بوده که مسائل را به وسیلهٔ وحی و حیات مسیحی حل کند. اگرچه برخی او را در شمار فیلسوفان بزرگ فرانسوی نام برده‌اند اما دیگران از دادن نام فیلسوف بر او امتناع کرده‌اند. آنری برگسون و ویکتور دلبو، پاسکال را در
کرده‌اند. آنری برگسون و ویکتور دلبو، پاسکال را در کنار دکارت به عنوان دو فیلسوف عمدهٔ فرانسوی که نمایندهٔ دو خط مختلف فکری هستند، قرار داده‌اند. ژاک شوالیه دقیقاً بدان جهت که او همت خویش را «مصروف به مسائلی داشته است که انسان در رویارویی با مرگ برای خویشتن مطرح می‌سازد» در او شخصیت فیلسوف بزرگی دیده است. از سوی دیگر از نظر چارلز رنوویه، پاسکال بیش از آن متفکری شخصی است که شایستهٔ عنوان فیلسوف باشد و امیل بریه به صراحت تام اعلام می‌کند که پاسکال فیلسوف نیست؛ بلکه عالم و مدافع آیین کاتولیک است. تغییر مذهب.
بلکه عالم و مدافع آیین کاتولیک است. تغییر مذهب. با توجه به زندگی پاسکال، می‌توان گفت که دو مورد دلیل تغییر مذهب وی بوده‌اند: بیماری و یانسن‌گرایی. از حدود هجده‌سالگی بود که پاسکال به نوعی بیماری عصبی دچار شد که هرروزه وی را آزار می‌داد. در سال ۱۶۴۷، در پی یک حملهٔ عصبی دچار لمسیِ اندام شد، به‌طوری‌که بدون عصا قادر به راه رفتن نبود. وی همیشه دچار سردرد بود و از آن پس همیشه مشکل سوزش روده و معده داشت؛ پاهایش همواره سرد بودند و برای جریان یافتن خون در آن‌ها، نیاز به کمک بیرونی بود. پاسکال برای گرم کردن پاهایش
به کمک بیرونی بود. پاسکال برای گرم کردن پاهایش همواره جوراب‌هایش را در شراب خیس می‌کرد. برای استفاده از روش‌های درمانیِ بهتر وی به‌همراه خواهرش ژاکلین به پاریس رفت. سلامتی او بهبود یافت، اما دستگاه عصبی پاسکال همچنان دچار مشکل بود. علاوه بر این، وی دچار خودبیمارانگاری بود که تأثیر بسیاری بر شخصیت و نگرش او داشت. پاسکال بسیار عصبی و تندخو شد و بسیار کم می‌خندید، که این رفتارها از دید بعضی نشانه‌های غرور و سلطه‌جویی بودند. در سال ۱۶۴۵، لگن پدر پاسکال دچار آسیب‌دیدگی شد و در نتیجه وی تحت مراقبت یک دکتر
آسیب‌دیدگی شد و در نتیجه وی تحت مراقبت یک دکتر یانسن‌گرا قرار گرفت. بلز اغلب با دکتر مکالماتی داشت و پس از درمان موفقیت‌آمیز پدرش از طریق وی کتاب‌هایی از نویسندگان یانسن‌گرا به امانت گرفت. در این دوره پاسکال نوعی «دگرگونی اولیه» را تجربه کرد و طی سال پس از آن شروع به نوشتن دربارهٔ موضوعات دینی کرد. پاسکال در این زمان احساس دوری از عقاید اولیه مذهبی‌اش را داشت و طی چند سال این دوره را که به گفتهٔ وی «دوره زمینی» بود سپری کرد. پدر پاسکال در سال ۱۶۵۱ از دنیا رفت و به‌دنبال آن بلز اموال پدر را به ارث برد و
رفت و به‌دنبال آن بلز اموال پدر را به ارث برد و سرپرست خواهرش ژاکلین شد که علی‌رغم میل برادر در همان سال در پورت-رویال راهبه شد. زمانی که وقت سوگند پایانی ژاکلین بود، بلز از دادن پول ارث پدر به وی برای مخارج راهبه شدن (جهیزیه عروس مسیح) خودداری کرد. بدون پول، ژاکلین نمی‌توانست موقعیت چندان مناسبی در دیر راهبه‌ها داشته باشد. به همین خاطر پاسکال نرم شد و تصمیم خود را عوض کرد. پس از فراغت از امور خواهرش پاسکال دیگر هم آزاد بود و هم ثروتمند. وی یک خانه مجلل پر از خدم و حشم برای خود تهیه کرد و سوار بر کالسکه‌ای
خدم و حشم برای خود تهیه کرد و سوار بر کالسکه‌ای با چهار یا پنج اسب به پاریس می‌رفت. پاسکال دوران فراغتش را به معاشرت با بذله‌گویان، زنان و قماربازان (گواه کارهای وی در مورد حساب احتمالات است) سپری می‌کرد. زمانی وی به دنبال بانوی زیبا و فهمیده‌ای در ناحیه اوورن بود که از آن بانو به نام سافوی دشت و صحرا یاد می‌کرد. در این زمان بود که پاسکال کتاب "Discours sur les passions de l'amour" (مکالمه در باب احساسات عاشقانه) را نوشت و به فکر ازدواج افتاد؛ که بعدها آن را به‌عنوان «پست‌ترین وضعیت زندگی که مسیحیان به آن
به‌عنوان «پست‌ترین وضعیت زندگی که مسیحیان به آن مجاز شده‌اند» شرح داد. ژاکلین، بلز را به‌خاطر لهو و لعبش نکوهش کرد و برای تغییر وی دعا کرد. طی ملاقات‌هایش با خواهرش در پورت رویال در سال ۱۶۵۴، وی امور دنیوی را خوار و حقیر عنوان می‌کرد ولی کششی به‌سوی خداوند نداشت. درگذشت. در ۲۳ نوامبر ۱۶۵۴ او در تصادفی روی پل نیلی گرفتار شد که در آن اسب‌های کالسکه که کنترل خود را از دست داده بودند از دیوارهٔ پل پایین افتادند و کالسکه را به دنبال خود کشیدند. در این حین میلهٔ اتصال شکسته شد و کالسکه از اسب‌ها جدا و نیمی از آن
شکسته شد و کالسکه از اسب‌ها جدا و نیمی از آن از پل آویزان شد. پاسکال و دوستانش در این حادثه صدمه‌ای ندیدند، اما پاسکال که مرگ را در جلوی چشمانش دیده بود، از وحشت غش کرد و مدتی بیهوش شد. او که ۱۵ روز بعد حوالی ساعت ۱۰:۳۰ تا ۱۲:۳۰ به هوش آمد، تصویر مذهبی قوی‌ای در ذهنش نقش بسته بود که آن را در یادداشتی کوتاه سریعاً ثبت کرد: «آتش، خدای ابراهیم، خدای اسحاق، خدای یعقوب، و نه خدای فلسفه‌دانان و دانشمندان و…». و یادداشت خود را با نیایش ۱۱۹:۱۶ ختم نمود: «پیغام تو را فراموش نخواهم کرد. آمین.» او این یادداشت را با
را فراموش نخواهم کرد. آمین.» او این یادداشت را با دقت به کت خود دوخته بود و هرگاه لباس خود را عوض می‌کرد آن را نیز جابه‌جا می‌کرد. خدمتکار او این یادداشت را پس از مرگ پاسکال پیدا کرد. در طول زندگی اغلب به غلط از وی به‌عنوان مردی لاابالی یاد می‌شد و بعدها تنها به‌دلیل این‌که بستر مرگ برای خود ساخته بود، طرد شد. پاسکال که عقاید و باورهای مذهبی‌اش جان تازه‌ای گرفته بود در ژانویهٔ ۱۶۵۵ سفری ۲ هفته‌ای به صومعه‌ای قدیمی در پورت رویال کرد. در این زمان یعنی بعد از تحولات مذهبی بود که او اولین اثر ادبی خود در مورد
تحولات مذهبی بود که او اولین اثر ادبی خود در مورد مذهب را با نام "نامه‌های ایالتی" نوشت. نامه‌های ایالتی. پاسکال که نوشتن این مجموعه را در سال ۱۶۵۶ آغاز کرد، با این اثر ضربه‌ای به‌یادماندنی به کازویستری، آیین مذهبی مذهب مشهوری که متفکران کاتولیسم در اوایل دورهٔ مدرن (مخصوصا یسوعیان) از آن پیروی می‌کردند، وارد کرد. پاسکال مغلطه‌گری را استفاده از استدلال پیچیده برای توجیه بی‌بندوباری اخلاقی عنوان کرد. روش استدلال وی بسیار زیرکانه بود: «نامه‌های ایالتی» به گونه‌ای نگاشته شده است که چنین به‌نظر می‌رسد که شخصی
نگاشته شده است که چنین به‌نظر می‌رسد که شخصی پاریسی به دوستان ایالتی خود در موارد اخلاقی و الهیات، نامه‌هایی را نوشته که پس از مدتی باعث ایجاد محافل مذهبی و اندیشمندانه در پایتخت می‌شود. پاسکال با تلفیق عقاید یک کشیش باهوش و تجربیات افراد عادی سطحی جدید از نگارش را در نثر فرانسه ایجاد کرد. این مجموعهٔ ۱۸ نامه‌ای طی سال‌های ۱۶۵۶ و ۱۶۵۷ با تخلص "لوئیس دی مونتالت" چاپ شد که باعث خشم لوئی چهاردهم گردید. پادشاه در سال ۱۶۶۰ دستور داد تا تمام نسخه‌های این مجموعه را بسوزانند. در سال ۱۶۶۱ مدرسهٔ یانسن‌گراها در پورت
بسوزانند. در سال ۱۶۶۱ مدرسهٔ یانسن‌گراها در پورت رویال محکوم و بسته شد. کسانی‌که در آن مدرسه کار می‌کردند در سال ۱۶۶۵ سندی با عنوان فتوای پاپ را امضا کردند که تعالیم یانسن را محکوم کرد و آن را بدعت خواند. آخرین نامهٔ پاسکال در سال ۱۶۵۷ نشان‌دهندهٔ تمرد آشکارا از پاپ بود و باعث شد الکساندر هفتم نامه‌ها را محکوم کند. اما این کار مانع خواندن این نامه‌ها توسط تحصیل‌کردگان فرانسه نشد. حتی به‌نظر می‌رسید که الکساندر هفتم هم با این‌که نامه‌ها را محکوم کرده، اما به صورت پنهانی استدلالات پاسکال را پذیرفته است. چند
صورت پنهانی استدلالات پاسکال را پذیرفته است. چند سال بعد (۶۶–۱۶۶۵) او بی‌بندوباری در کلیسا را محکوم کرد و دستور داد متون غلط بازنویسی شوند. مجموعه «نامه‌های ایالتی» در کنار تأثیر مذهبی‌ای که داشت، اثر ادبی مشهوری هم بود. استفاده از شوخی، مضحکه و هجو تند و گزنده در متن، مجموعه را برای خوانندگان، کاملاً قابل هضم کرده بود و بر روی شیوهٔ نگارش نویسندگان فرانسوی از جمله ولتر و ژان-ژاک روسو تأثیر گذاشت. چند نامهٔ اول به معرفی اصول و عقاید مکتب یانسن‌گرایی مانند دگم‌های «قدرت بی‌واسطه» (نامهٔ اول) و «لطف و مرحمت
«قدرت بی‌واسطه» (نامهٔ اول) و «لطف و مرحمت به اندازه» (در نامهٔ دوم) اختصاص دارد و نشان می‌دهد چرا این عقاید بدعت‌گذارانه نیستند. پاسکال در نامه‌های بعدی به طرفداری و دفاع از یانسن‌گراهای پورت رویال می‌پردازد —در این زمان فشارها بر یانسن‌گراهای پورت رویال برای دست کشیدن از آموزش‌ها و عقاید خود افزایش یافته بود— و همچنین این نامه‌ها حاوی انتفاد از مغلطه‌کاری و سفسطه بود. نامهٔ شانزدهم شامل یک عذرخواهی منحصربه‌فرد و غیرعادی است، «اگر زمان می‌داشتم، نامه‌ای کوتاه‌تر می‌نوشتم» «نامه‌های ایالتی» با اقبال عمومی
می‌نوشتم» «نامه‌های ایالتی» با اقبال عمومی بسیاری روبه‌رو شد تا آن‌جا که ولتر این مجموعه نامه‌ها را بهترین کتاب نوشته شده در فرانسه خواند. «و زمانی‌که از "بوسوت" پرسیدند که اگر کتاب‌های خود را ننوشته بود دوست داشت کدام کتاب را نوشته باشد، در پاسخ گفت: نامه‌های ایالتی پاسکال» تفکرات. پاسکال نتوانست پیش از مرگش مهم‌ترین کار مذهبی‌اش به‌نام "Pensées" («تفکرات») را به اتمام برساند. قرار بود که این اثر بررسی بی‌نقص و جامعی در دفاع از مسیحیت باشد که عنوان اولیهٔ آن "Apologie de la religion Chrétienne" به معنای
آن "Apologie de la religion Chrétienne" به معنای دفاع از مذهب مسیحیت بود. پس از مرگ وی صفحاتی دست‌نوشته در وسایل او یافت شد که بر روی آن‌ها افکار مختلفی به‌صورت درهم اما گویا نوشته شده بودند. اولین نسخه از این نوشته‌های مجزا در سال ۱۶۷۰ با نام "Pensées de M. Pascal sur la réligion, et sur quelques autres sujets" (تفکرات پاسکال در ارتباط با مذهب و سایر موضوعات) به‌صورت کتاب چاپ شد و بلافاصله به اثری ارزشمند تبدیل شد. نگرانی و هراس دوستان پاسکال و اندیشمندان از این‌که این تفکرات گسسته به جای زهد و دینداری
از این‌که این تفکرات گسسته به جای زهد و دینداری منجر به ایجاد شبه در دین شود باعث شد تا آن‌ها قسمت‌های مورد شک را مخفی کرده و سایر قسمت‌ها را تغییر دهند، به نحوی که موجب ناخشنودی شاه یا کلیسا نشوند. در آن زمان دیگر آزارها و اذیت‌های قبلی متوجه پورت رویال نبود و ویراستاران تمایل نداشتند که دوباره این آزارها و مشکلات از سر گرفته شوند. تا قبل از قرن نوزدهم، "تفکرات" به‌صورت کامل و اصل منتشر نشد. «"تفکرات"» پاسکال شاهکار و نقطهٔ عطفی در نثر فرانسه محسوب می‌شود. سنت-بوو در ارتباط با یکی از قسمت‌های این کتاب
سنت-بوو در ارتباط با یکی از قسمت‌های این کتاب اظهار داشت که این صفحات بهترین در زبان فرانسه هستند. ویل دورانت، در اثر یازده جلدی‌اش، "تاریخ تمدن" آن را به عنوان بهترین کتاب نثر فرانسه مورد ستایش قرار داد. پاسکال در "تفکرات،" چندین تناقض فلسفی را بررسی کرد: بی‌کرانی و هیچ، ایمان و خرد، درون و ماده، مرگ و زندگی، معنا و پوچی و… و چنین به نظر می‌رسد که غیر از جهل، خضوع و گذشت به نتایج دیگری دست نیافت؛ و با ادغام آن‌ها وی شرط‌بندی پاسکال (Le pari de Pascal) را ایجاد کرد. کارهای پایانی. پاسکال، به‌دنبال تجربهٔ
ایجاد کرد. کارهای پایانی. پاسکال، به‌دنبال تجربهٔ یک وضعیت عرفانی در سال ۱۶۵۴، کارهای علمی خود را رها کرد و باقیِ عمر خود را وقفِ فلسفه و الهیات کرد. دو اثر مشهور وی، "Lettres provinciales" و "Pensées" حاصلِ این دوران هستند. پاسکال سال‌ها از بیماری رنج می‌برد و مرگ زودهنگام وی ۲ ماه پس از سی و نهمین سالروز تولدش به علایق و خواسته‌های او پایان داد. تی. اس. الیوت پاسکال را در دوران زندگی‌اش «مردی زمینی در میان زاهدان و زاهدی در میان انسان‌های زمینی» توصیف کرد. زندگی زاهدانهٔ پاسکال نتیجهٔ عقیده‌ای بود که
کرد. زندگی زاهدانهٔ پاسکال نتیجهٔ عقیده‌ای بود که طبیعتاً برای رنجش یک فرد کافی بود. در سال ۱۶۵۹، پاسکال که هیچ‌گاه از نعمت سلامتی برخوردار نبود، به‌شدت احساس بیماری کرد. طی سال‌های پایانیِ زندگی‌اش، پاسکال از درمان پزشکانش سر باز می‌زد و عنوان می‌کرد: بیماری، وضعیتی طبیعی برای مسیحیان است. در سال ۱۶۶۱ لوئی چهاردهم نهضت یانسن‌گرایی را در پورت رویال سرکوب کرد، در پاسخ، پاسکال یکی از کارهای نهایی‌اش را به‌نام "Écrit sur la signature du formulaire" ("کتابی در باب نشان صورت")، که در آن یانسن‌گرا را از تسلیم
باب نشان صورت")، که در آن یانسن‌گرا را از تسلیم شدن برحذر داشت نوشت. در همان سال خواهرش ژاکلین فوت کرد که باعث شد پاسکال بحث در باب یانسن‌گرایی را خاتمه دهد. شاید بزرگ‌ترین دستاورد پاسکال در ارتباط با نبوغ مکانیکی وی، ایجاد اولین خط اتوبوس برای حمل مسافران در داخل پاریس در کالسکه‌هایی با چندین صندلی بود. در سال ۱۶۶۲ بیماری پاسکال وخیم شد. پاسکال با آگاهی از این‌که سلامتی‌اش رو به وخامت است، خواستار بستری شدن در بیمارستان شد، اما پزشک وی اعلام داشت که وضعیت او چنان ناپایدار است که نمی‌شود او را به بیمارستان
چنان ناپایدار است که نمی‌شود او را به بیمارستان منتقل کرد. در تاریخ ۱۸ اوت سال ۱۶۶۲ در پاریس، پاسکال دچار تشنج شد و مراسم نیایش برای وی به اجرا درآمد. صبح روز بعد وی جان باخت، درحالی‌که این کلمات را بر زبان داشت «خدایا هرگز تنهایم نگذار». جسدش را در کلیسای «سنت‌اتیِن دو مون پاریس» (Église Saint-Étienne-du-Mont de Paris) در منطقهٔ پنجم نزدیک پانتئون دفن کردند. در کالبدشکافی انجام شده پس از مرگ معلوم شد که معدهٔ پاسکال و همچنین شکمش وضعیت بسیار بدی داشته و مغز او نیز دچار آسیب بوده است. با وجود انجام
و مغز او نیز دچار آسیب بوده است. با وجود انجام کالبدشکافی، علت اصلی بیماری مداوم وی معلوم نشد، با این حال نظریاتی در مورد ابتلا به سل و سرطان معده یا هردو هم‌زمان در این مورد وجود داشت. همچنین آسیب مغزی پاسکال را دلیل سردردهای وی دانستند. میراث. مهم‌ترین ابداع پاسکال در علم ریاضی نظریهٔ احتمالات بود. این نظریه که در ابتدا در مورد قمار کاربرد داشت، امروزه در علم اقتصاد و خصوصاً در علوم آماری بسیار مهم است. جان راس در این باره نوشت، «تئوری احتمال و اکتشافات وابسته به آن دید ما به مسائلی مانند عدم قطعیت،
وابسته به آن دید ما به مسائلی مانند عدم قطعیت، ریسک، تصمیم‌گیری و توانایی شخص و جامعه برای تأثیر بر حوادث آتی را تغییر داد.» با این وجود باید اذعان داشت که اگرچه پاسکال و فرمات کارهای اولیهٔ مهمی در ارتباط با احتمال انجام دادند، اما در این مورد چندان فرا نرفتند. کریستیان هویگنس با آگاهی از مکاتبات پاسکال و فرمات در این زمینه، اولین کتاب خود را در این باب نوشت. افراد بعدی که در توسعهٔ این نظریه نقش داشتند ابراهام دو مواور و پیر سیمون لاپلاس بودند. در ادبیات نیز پاسکال از جمله مهم‌ترین نویسندگان دورهٔ کلاسیک
پاسکال از جمله مهم‌ترین نویسندگان دورهٔ کلاسیک فرانسه محسوب می‌شود و آثار وی امروزه به عنوان شاهکار نثر فرانسه در نظر گرفته می‌شوند. استفادهٔ وی از هجو و طنزنگاری بر مجادله‌گرهای بعدی تأثیر گذاشت. مضامین کارهای ادبی پاسکال بیش از همه برای مخالفتش با خردگرایی رنه دکارت و تأکید هم‌زمان بر این مطلب که فلسفهٔ تجربه‌گرایی برای تعیین حقایق مهم ناکافی است در یادها است. پاسکال می‌گفت در کنار من گردابی وجود دارد که شما این گرداب را نمی‌بینید و من هر چه می‌خواهم از آن‌جا به‌دست می‌آورم و به این ترتیب مسائل بزرگ را
آن‌جا به‌دست می‌آورم و به این ترتیب مسائل بزرگ را حل می‌کنم. بزرگداشت. به افتخار ابداعات علمی وی، نام «پاسکال» به واحد فشارSI، به زبان‌برنامه‌نویسی و قانون پاسکال و همچنین همان‌طور که در بالا عنوان شد به مثلث پاسکال و شروط پاسکال داده شد. در کانادا یک مسابقهٔ سالانه ریاضی به‌نام وی، "پاسکال" نام گرفته است. تمامی دانش‌آموزان کانادایی ۱۴ سال و کمتر که در کلاس نهم یا پایین‌تر هستند می‌توانند در این مسابقه شرکت کنند. تبادل افکار در مورد پاسکال در فیلمی به نام "شب من نزد مود" توسط کارگردان فرانسوی اریک رومر به
من نزد مود" توسط کارگردان فرانسوی اریک رومر به تصویر کشیده شده است.
تمدن یا مدنیت (به انگلیسی: Civilization) به هر جامعه پیچیده که دارای ساختارهای یک‌جانشینی، طبقه‌بندی اجتماعی، شکلی از مدیریت، ساماندهی اجتماعی و سامانه نمادین ارتباطی مانند دستگاه نوشتاری (خط) باشد گفته می‌شود. دانش و مهارت زندگی در انسان در جمع می‌شود و تکامل می‌یابد. بدون آموزگار باید همه چیز را از آغاز پژوهش کرد و آزمود؛ عمر یک انسان به ساخت تمدن نمی‌رسد مگر با انتقال تجربه‌هایش به دیگران؛ پس تمدن روند تکامل و پیشرفت انسان‌ها برای زندگی بهتر است و با همزیستی شهروندی و به‌جاگذاری راه و روش زندگی برای
همزیستی شهروندی و به‌جاگذاری راه و روش زندگی برای آیندگان در نسل‌های پیاپی با گذشت هزاران سال پدید می‌آید. پس می‌توان گفت که هرتمدن مستقلی هزاران سال ریشه نهفته در تاریخ تا شکل‌گیری داشته است. و امری‌ست برآمده از همزیستی بشری سابقه ایجاد تمدن در کشورها وابسته به دوران پیشین آنها بوده برپایه همزیستی و فراگیری نسل‌ها از پیشینیان. هرگونه ستیزه‌جویی و تقسیم‌بندی انسان‌ها بر پایه‌های غیر انتخابی مانند نژاد و باور از موانع پیشرفت تمدن‌هاست به‌جز تقسیم‌بندی برپایه رعایت اصول همزیستی؛ پس عنوانی به نام تمدن دینی که
رعایت اصول همزیستی؛ پس عنوانی به نام تمدن دینی که امری شخصی است عنوانی مجعول است و ناساز با مفهوم تمدن؛ ما می‌توانیم جامعه‌ای با باوری غالب داشته باشیم نه تمدن منسوب به دین. تمدن به معنای پذیرش شهرنشینی، پذیرش نظم و قانون و سایر شئون اجتماعی و همکاری افراد اجتماع با یکدیگر است؛ برای شکل‌گیری یک تمدن عناصر متعددی تأثیرگذار است که عبارت است از: علم؛ نظم؛ امنیت؛ تعاون و همکاری. در ایران هم تمدنی که ظهور زرتشت و پادشاهی مادها و سپس پادشاهی هخامنشی که بلندای همزیستی را با منشور کورش بزرگ در گستره‌ای عظیم از
همزیستی را با منشور کورش بزرگ در گستره‌ای عظیم از جغرافیای شناخته شده آن زمان فراگیر نمود و نقشی پررنگ و جاودانه در سرنوشت تمدن بشری به جای نهاد پیشینه‌ای هزاران ساله را می‌نمایاند. برای نمونه تمدنی به اسم ایلام در پیرامون و منطقه خوزستان امروزی برپا بوده است یک تمدن با توسعه دولت، طبقه‌بندی اجتماعی، شهرنشینی و سامانه‌های نمادین ارتباطی فراتر از زبان گفتاری طبیعی (یعنی یک سیستم نوشتاری) مشخص می‌شود. تمدن‌ها اغلب با ویژگی‌های دیگری از جمله کشاورزی، معماری، زیرساخت‌ها، پیشرفت‌های فناوری، پول، مالیات، مقررات،
پیشرفت‌های فناوری، پول، مالیات، مقررات، و تخصص نیروی کار نیز شناخته می‌شوند. تمدن‌ها سکونتگاه‌های پرجمعیت و سازمان‌یافته‌ای هستند که با طبقات اجتماعی و سلسله درجه‌هایی که شامل نخبگان حاکم و جمعیت‌های شهری و روستایی تابع تقسیم می‌شوند که به کشاورزی، معدن کاری، تولید و بازرگانی مشغول هستند. قدرت را متمرکز می‌کند و کنترل انسان را بر طبیعت، از جمله بر سایر انسان‌ها گسترش می‌دهد. ریشه‌شناسی. تمدن هم معنی با واژه فارسی شهرنشینی و شهریگری و مصدر عربي از باب تفعل و اسم مصدر فارسي است. تعریف تمدن در فرهنگ عميد چنين
اسم مصدر فارسي است. تعریف تمدن در فرهنگ عميد چنين آمده است: “شهرنشين شدن، خوی شهری برگزيدن و با اخلاق مردم شهر آشنا شدن، همكاری مردم با يكديگر در امور زندگاني و فراهم ساختن اسباب ترقي و آسايش خود". واژهٔ تمدن معانی متفاوتی دارد که به جامعهٔ بشری مربوط است . کلمه تمدن برابر کلمه لاتین شهرنشین بودن یا شهروندان Civis و شکل وصفی آن Civilis است. متمدن شدن اساساً به معنی شهرنشین شدن است. به عنوان نمونه برای استفاده از واژهٔ تمدن در علم حقوق می‌توان به این مورد اشاره کرد که در تمدن روم؛ قانون افراد غیرنظامی در یک
کرد که در تمدن روم؛ قانون افراد غیرنظامی در یک کتاب بزرگ و کامل به‌نام Corpus Juris Civilis در سده ۱۶ برای امپراتور ژوستینیان (۵۶۵ تا ۴۸۳ پیش از میلاد) جمع‌آوری شده بود؛ که دوباره کشف شده و توسط استادان و کارشناسان قانون در نخستین دانشگاه که در اروپای غربی در بلونیا در سده ۱۱ تأسیس شده بود، مورد استفاده قرار گرفت. از سال ۱۳۸۸ میلادی، کلمه Civilis به زبان انگلیسی وارد شده این واژه در سال ۱۷۲۲ میلادی با مفهومی نزدیک به واژهٔ تمدن استفاده شده‌ است که معنی آن متضاد و مخالف بربریت بوده‌است. معنای اصطلاحی تمدن.
و مخالف بربریت بوده‌است. معنای اصطلاحی تمدن. گرچه مفهوم تمدن به‌طور عام از دیرباز وجود داشته و ابن‌خلدون با کلید واژه‌های «العمران» و «الحضارة» به آن پرداخته‌ است؛ ولی واژه و مفهوم اصطلاحی تمدن به معنای امروزی از قرن ۱۸ میلادی براساس دیدگاه انسان محور در مغرب‌زمین شکل گرفته و دانشمندان علوم اجتماعی تعریف‌هایی متفاوت از آن ارائه کرده‌اند؛ گروه زیادی آن را مترادف با فرهنگ یا شکلی پیشرفته‌تر از آن دانسته و برخی دیگر حوزهٔ معنایی آن دو را از یکدیگر جدا کرده‌اند. با وجود گوناگونی تعریف‌ها و دشواری ارائهٔ تعریفی
با وجود گوناگونی تعریف‌ها و دشواری ارائهٔ تعریفی واحد از مفهوم تمدن، وجود سازمان و نظم اجتماعی و پیشرفت مادی و معنوی انسان، نقطهٔ مشترک بسیاری از دیدگاه‌های دانشمندان علوم اجتماعی‌اند. پایه‌های تمدن. تمدن را می‌توان به شکل کلی عبارت از نظم اجتماعی دانست که در نتیجهٔ وجود آن، خلاقیت فرهنگی امکان‌پذیر می‌شود و جریان پیدا می‌کند. در تمدن چهار رکن و عنصر اصلی را می‌توان تشخیص داد که عبارت‌اند از: در ساده‌ترین حالت تعریف ادبی کلمهٔ تمدن به معنی یک جامعهٔ ترکیبی و پیچیده است. از نظر فنی انسان‌شناس‌ها مفهوم تمدن
و پیچیده است. از نظر فنی انسان‌شناس‌ها مفهوم تمدن را در شمار بسیاری مردمانی که در شهرها زندگی می‌کنند و غذا و خوراک خود را از کشاورزی تهیه می‌کنند، در جوامع به هم پیوسته با مردمانی که در گروه‌های نمادین زندگی می‌کنند، در جامعه‌های قبیله‌ای با مردمانی که در گروه‌ها و محل‌های کوچک زندگی می‌کنند، در مردمان وابسته به هم بیابانگرد کوچ‌کننده که با شکار کردن و جمع‌آوری مواد غذایی زندگی می‌کنند، و نیز در قبیله‌هایی که با کار کردن در باغ‌های تولید گل و میوه و سبزیجات امرار معاش می‌کنند می‌یابند. البته وقتی که این
امرار معاش می‌کنند می‌یابند. البته وقتی که این کلمه به صورت صفت استفاده می‌شود فقط به بعضی از گروه‌های بشری گفته می‌شود و شامل جوامع و مردمان دیگر نمی‌شود. جامعه بشری به صورت کلی. کلمه تمدن بعضی وقت‌ها می‌تواند به جامعهٔ بشری به صورت کلی اشاره کند، مانند آنچه که در جمله‌های «یک جنگ هسته‌ای می‌تواند تمدن بشریت را محو کند» یا جملهٔ «من خوشحال هستم که پس از هفته‌ها گم‌شدن و سرگردانی در میان وحشی‌ها به سلامتی دوباره به تمدن خود بر می‌گردم». به‌علاوه، این کلمه در این مورد برای اشارهٔ بالقوه به تمدن جهانی
کلمه در این مورد برای اشارهٔ بالقوه به تمدن جهانی استفاده می‌شود. یک استاندارد برای رفتار. کلمهٔ تمدن همچنین می‌تواند به معنی استانداردی برای رفتار مشابه رفتار محترمانه و رسمی اجتماعی استفاده شود. رفتار متمدن یا مدنی نقطهٔ مقابل بربریت یا رفتار بد و ناخوشایند تلقی می‌شود. در این مفهوم، تمدن به معنی مهارت و تخصص نیز می‌باشد. به عنوان مثال، مردمی که در یک روستایی کوچک کار می‌کنند اما دارای مهارت‌هایی هستند، می‌توانند افراد متمدن یا مدنی به‌شمار آیند. ویژگی‌های تمدن. از لحاظ ادبی، یک تمدن عبارت از یک جامعهٔ
تمدن. از لحاظ ادبی، یک تمدن عبارت از یک جامعهٔ پیچیده‌است که از یک جامعهٔ ساده و ابتدایی‌تر متمایز می‌شود. هر فردی در یک جامعه و با یک فرهنگ متفاوت زندگی می‌کند ولی همهٔ افراد در یک تمدن زندگی می‌کنند. از نظر تاریخی، تمدن‌ها بعضی چیزهای مشترک دارند و همه وجوه مشترک فوق را دارند. بعضی از این وجوه مشترک توسط وی گردون چایلد پیشنهاد شده‌است. با این تعریف، بعضی جوامع، مانند یونان، به‌طور مشخصی متمدن هستند، ولی جوامع دیگر مانند مردمان بیابانگرد به‌طور واضحی متمدن نیستند. اما با وجود این، این تمایز همیشه واضح
نیستند. اما با وجود این، این تمایز همیشه واضح نیست. در مناطق شمال غربی اقیانوس آرام در کشور ایالات متحده، برای مثال، صید فراوان ماهی‌ها، برای مردم غذای مازاد بر احتیاج فراهم می‌کند که آن‌ها را از پرداختن به کار کشاورزی بی‌نیاز می‌کند. مردمی که در این مناطق به‌طور دائمی مقیم هستند، یک سلسله مراتب اجتماعی، داشتن مواد و وسایل کافی و کارهای هنری پیشرفته (که معروف‌ترین آن‌ها قطب توتم می‌باشد)، همه را بدون نیاز به کار کشاورزی پیشرفته دارا هستند. ارزیابی بعضی از تمدن‌های اخیر و کنونی مطابق موارد زیر خلاصه
از تمدن‌های اخیر و کنونی مطابق موارد زیر خلاصه شده‌است: رابطه بین دو واژهٔ تمدن و فرهنگ. گوردون چایلد خصوصیات ممیزهٔ تمدن را این گونه توضیح می‌دهد: «.. گرد آمدگی جمعیت‌های بزرگ در شهرها، تفکیک تولیدکنندگان اولیه (ماهیگیران، برزگران و از این قبیل) به افزارمندان متخصص تمام وقت، بازرگانان، مأموران دولتی، روحانیون و حکمرانان در میان جمعیت‌ها، تمرکز مؤثر قدرت اقتصادی و سیاسی؛ استفاده از علائم قراردادی برای ثبت و انتقال اطلاعات (خط) و همچنین واحدهای قراردادی اوزان و مقادیر، زمان و مکان، که به پیدایش نوعی علم
و مقادیر، زمان و مکان، که به پیدایش نوعی علم ریاضی و تقویمی انجامیده‌اند.» «همهٔ تمدن‌ها و از جمله تمدن‌های بزرگ امروزی و عهد باستان، فقط نمونه‌های خاصی از فرهنگ به‌شمار می‌روند، که از نظر کمیت محتوایی شان و پیچیدگی الگوبندی شان از یکدیگر متمایزند، ولی از لحاظ کیفیت با فرهنگ‌های اقوام به اصطلاح نامتمدن فرقی ندارند.» تمدن به عنوان هویت فرهنگی. تمدن می‌تواند توصیف‌کنندهٔ هویت فرهنگی یک جامعه پیچیده و بزرگ یا فقط توصیف‌کنندهٔ یک جامعه باشد. هر جامعه، تمدن، یا فاقد مجموعه به‌خصوصی از عقاید و آداب و رسوم است یا
مجموعه به‌خصوصی از عقاید و آداب و رسوم است یا مجموعه خاصی از این ویژگی‌ها و هنرها را دارد که آن را منحصر به فرد می‌سازد. تمدن‌ها بیشتر بر فرهنگ تأکید دارند که در برگیرنده ادبیات، هنرهای تخصصی و حرفه‌ای، معماری، مذهب سازمان یافته و رسوم و سنت‌های پیچیده‌ای است و همه این‌ها در خدمت توسعه یک جامعه خاص هستند. طبیعت تمدن چنان است که همواره می‌خواهد گسترش بیابد و افراد بیشتری تابع آن شوند. به هر صورت بعضی از قبیله‌ها یا مردم حتی امروزه در سال (۲۰۰۸) غیر متمدن مانده‌اند. این فرهنگ‌ها ابتدایی نامیده می‌شوند. آن‌ها