payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را به زیردستان سپردم، و این باعث می‌شود وظایف من بسیار عالی باشد. وقتی پولک در ۴ مارس ۱۸۴۵ به قدرت رسید، در ۴۹ سالگی جوانترین رئیس‌جمهور تا آن زمان شد. مراسم تحلیف پولک اولین روز معارفه بود که از طریق تلگراف گزارش شد و اولین بار در یک تصویر روزنامه (در "اخبار مصور لندن") نشان داده شد. پولک در سخنرانی افتتاحیه خود که در یک باران مداوم ایراد شد، حمایت خود را از الحاق تگزاس با اشاره به ۲۸ ایالت ایالات متحده، از جمله تگزاس، آشکارا اعلام کرد. او وفاداری خود را به اصول جکسون با ذکر نان تست معروفش اعلام کرد: «هر
اصول جکسون با ذکر نان تست معروفش اعلام کرد: «هر عاشق کشورش باید از فکر احتمال انحلال آن بلرزد و آماده است که احساسات میهن پرستانه را اتخاذ کند، «اتحادیه فدرال ما - باید حفظ شود. او مخالفت خود را با بانک ملی اعلام کرد و تکرار کرد که این تعرفه می‌تواند شامل حفاظت اتفاقی باشد. اگرچه او به‌طور خاص به برده داری اشاره نکرد، اما به آن اشاره کرد و کسانی را که مؤسسه ای را که توسط قانون اساسی محافظت می‌شود تخریب می‌کنند، محکوم کرد. پولک نیمه دوم سخنرانی خود را به امور خارجی و به‌طور خاص به توسعه اختصاص داد. او الحاق
خارجی و به‌طور خاص به توسعه اختصاص داد. او الحاق تگزاس را تحسین کرد و هشدار داد که تگزاس مربوط به هیچ کشور دیگری نیست و مطمئناً هیچ‌یک از مکزیکی‌ها نیست. او از کشور اورگان و بسیاری از کسانی که در حال مهاجرت بودند صحبت کرد و متعهد شد که از حقوق آمریکا در آنجا محافظت کند و از مهاجران محافظت کند. پولک علاوه بر انتصاب افسران کابینه برای مشاوره به او، پسر خواهرش، جی. ناکس واکر، را به عنوان منشی شخصی خود، به یک پست مهم تبدیل کرد، زیرا پولک، به غیر از بردگانش، هیچ کارمندی در کاخ سفید نداشت. واکر که با خانواده در
کارمندی در کاخ سفید نداشت. واکر که با خانواده در حال رشد خود در کاخ سفید زندگی می‌کرد (دو فرزند از او در حین زندگی در آنجا به دنیا آمدند) وظایف خود را از طریق ریاست جمهوری دایی‌اش به خوبی انجام داد. سایر اقوام پولک در کاخ سفید ملاقات کردند، برخی برای مدت طولانی. سیاست خارجی. تقسیم کشور اورگان. بریتانیا و ایالات متحده هرکدام از سفرهای کاوشگران ادعاهای مربوط به کشور اورگان را دریافت کردند. روسیه و اسپانیا از ادعاهای ضعیف خود چشم پوشی کرده بودند. ادعای مردم بومی منطقه نسبت به سرزمین‌های سنتی خود عاملی نبود.
منطقه نسبت به سرزمین‌های سنتی خود عاملی نبود. واشینگتن و لندن به جای جنگ بر سر قلمرو دوردست و ناآرام، به‌طور دوستانه مذاکره کردند. دولت‌های قبلی ایالات متحده پیشنهاد داده بودند که منطقه را در امتداد مدار ۴۹ تقسیم کنند، که برای بریتانیا قابل قبول نبود، زیرا این کشور دارای منافع تجاری در امتداد رود کلمبیا بود. تقسیم برگزیده بریتانیا برای پولک غیرقابل قبول بود، زیرا پیوجت ساند و تمام زمین‌های شمال رود کلمبیا را به بریتانیا اعطا می‌کرد، و بریتانیا حاضر به پذیرش مدار ۴۹ امتداد یافته به اقیانوس آرام نبود، زیرا
مدار ۴۹ امتداد یافته به اقیانوس آرام نبود، زیرا به این معنی بود که کل گشایش به پیوجت ساند خواهد بود. در دست آمریکا باشد و شهرک‌های خود را در امتداد رود فریزر منزوی کند. ادوارد اورت، سفیر تایلر در لندن، به‌طور غیررسمی پیشنهاد تقسیم قلمرو در مدار ۴۹ با جزیره استراتژیک ونکوور را که به بریتانیا اعطا شده بود، ارائه کرده بود، بنابراین اجازه می‌داد که به اقیانوس آرام باز شود. اما هنگامی که وزیر جدید بریتانیا در واشینگتن، ریچارد پاکنهام در سال ۱۸۴۴ وارد واشینگتن شد، متوجه شد که بسیاری از آمریکایی‌ها کل قلمرو را
شد، متوجه شد که بسیاری از آمریکایی‌ها کل قلمرو را می‌خواهند، که تا ۵۴ درجه و ۴۰ دقیقه عرض شمالی امتداد دارداورگان موضوع مهمی در انتخابات ۱۸۴۴ نبود، اما هجوم شدید مهاجران، عمدتاً آمریکایی، به کشور اورگان در سال ۱۸۴۵، و افزایش روحیه توسعه طلبی در ایالات متحده در حالی که تگزاس و اورگان چشم مردم را به خود جلب کرد، یک معاهده منعقد کردند. بسیاری از دموکرات‌ها معتقد بودند که ایالات متحده باید از ساحلی به ساحل دیگر را در بر بگیرد، فلسفه ای به نام تقدیر آشکار. اگرچه هر دو طرف به دنبال مصالحه قابل قبولی بودند، اما
هر دو طرف به دنبال مصالحه قابل قبولی بودند، اما هر یک این سرزمین را یک دارایی مهم ژئوپلیتیکی می‌دانستند که نقش مهمی در تعیین قدرت مسلط در آمریکای شمالی ایفا می‌کرد. پولک در سخنرانی افتتاحیه خود اعلام کرد که ادعای ایالات متحده در مورد این سرزمین را «روشن و غیرقابل انکار» می‌بیند و تهدیدات جنگ از سوی رهبران بریتانیا را در صورت تلاش پولک برای به دست گرفتن کنترل کل قلمرو برانگیخته است. پولک در خطاب خود از ادعای کل قلمرو خودداری کرده بود، اگرچه پلتفرم حزب دموکرات خواستار چنین ادعایی بود. علیرغم لفاظی‌های جنگ
خواستار چنین ادعایی بود. علیرغم لفاظی‌های جنگ طلبانه پولک، او جنگ بر سر اورگان را نابخردانه می‌دانست و پولک و بیوکنن مذاکرات را با بریتانیا آغاز کردند. مانند اسلاف خود، پولک مجدداً تقسیم در امتداد مدار ۴۹ را پیشنهاد کرد که پاکنهام بلافاصله آن را رد کرد. بیوکنن نسبت به جنگ دو جبهه ای با مکزیک و بریتانیا محتاط بود، اما پولک مایل بود برای دستیابی به یک راه حل مطلوب با هر دو کشور خطر جنگ کند. در پیام سالانه خود به کنگره در دسامبر ۱۸۴۵، پولک درخواست موافقت با اعطای اخطار یک ساله به بریتانیا (همان‌طور که در
اعطای اخطار یک ساله به بریتانیا (همان‌طور که در معاهده ۱۸۱۸ لازم بود) در مورد قصد او برای پایان دادن به اشغال مشترک اورگان بود. در آن پیام، او از دکترین مونرو برای نشان دادن قصد آمریکا برای دور نگه‌داشتن قدرت‌های اروپایی نقل‌قول کرد که اولین استفاده مهم از آن از زمان پیدایش آن در سال ۱۸۲۳ بود. پس از بحث‌های فراوان، کنگره این قطعنامه را در آوریل ۱۸۴۶ تصویب کرد و امیدوار بود که این اختلاف به صورت دوستانه حل و فصل شود. هنگامی که وزیر خارجه بریتانیا، لرد آبردین، از پیشنهادی که پاکنهام رد کرد، مطلع شد، آبردین
از پیشنهادی که پاکنهام رد کرد، مطلع شد، آبردین از ایالات متحده خواست تا مذاکرات را از سر بگیرد، اما پولک مایل نبود مگر اینکه بریتانیا پیشنهادی ارائه کند. با حرکت بریتانیا به سمت تجارت آزاد با لغو قوانین ذرت، روابط تجاری خوب با ایالات متحده برای آبردین مهم‌تر از یک سرزمین دور بود. در فوریه ۱۸۴۶، به لویی مک‌لین، وزیر آمریکایی در لندن، گفته شد که واشینگتن به پیشنهاد بریتانیا برای تقسیم قاره در مدار ۴۹ نگاه مثبت خواهد داشت. در ژوئن ۱۸۴۶، پاکنهام پیشنهادی مبنی بر ایجاد یک خط مرزی در مدار ۴۹ ارائه کرد، با این
بر ایجاد یک خط مرزی در مدار ۴۹ ارائه کرد، با این استثنا که بریتانیا تمام جزیره ونکوور را حفظ خواهد کرد و تا پایان منشور حقوق ناوبری محدودی برای افراد بریتانیایی در رودخانه کلمبیا وجود خواهد داشت. پولک و اکثر اعضای کابینه اش آماده پذیرش این پیشنهاد بودند. سنا معاهده اورگان را با ۴۱ رای موافق به ۱۴ تصویب کرد. تمایل پولک به خطر جنگ با بریتانیا بسیاری را ترسانده بود، اما تاکتیک‌های سخت مذاکره او ممکن است امتیازاتی را از بریتانیا (به‌ویژه در مورد رودخانه کلمبیا) به دست آورد که رئیس‌جمهور آشتی‌جوتر ممکن بود
به دست آورد که رئیس‌جمهور آشتی‌جوتر ممکن بود برنده نشود. الحاق تگزاس. قطعنامه الحاق که توسط تایلر امضا شد به رئیس‌جمهور این امکان را داد که از تگزاس بخواهد الحاق را تأیید کند یا مذاکرات را بازگشایی کند. تایلر بلافاصله یک پیام رسان با گزینه اول فرستاد. پولک به پیام رسان اجازه داد تا ادامه دهد. او همچنین اطمینان داد که ایالات متحده از تگزاس دفاع خواهد کرد و مرز جنوبی خود را در ریو گرانده، همان‌طور که توسط تگزاس ادعا شده است، به جای رودخانه نیوسس، همان‌طور که توسط مکزیک ادعا شده است، تعمیر خواهد کرد. احساسات
توسط مکزیک ادعا شده است، تعمیر خواهد کرد. احساسات عمومی در تگزاس طرفدار الحاق بود. در ژوئیه ۱۸۴۵، یک کنوانسیون تگزاس الحاق را تصویب کرد و پس از آن رأی دهندگان آن را تأیید کردند. در دسامبر ۱۸۴۵، تگزاس بیست و هشتمین ایالت شد. با این حال مکزیک با تصویب قطعنامه مشترک در مارس ۱۸۴۵ روابط دیپلماتیک خود را با ایالات متحده قطع کرد. اکنون الحاق، تنش‌ها را تشدید کرد زیرا مکزیک هرگز استقلال تگزاس را به رسمیت نشناخته بود. جنگ مکزیک و آمریکا. راه به سوی جنگ. پس از الحاق در سال ۱۸۴۵، پولک مقدمات یک جنگ احتمالی را آغاز
در سال ۱۸۴۵، پولک مقدمات یک جنگ احتمالی را آغاز کرد و ارتشی به رهبری سرتیپ زکری تیلور به تگزاس فرستاد. به نیروهای زمینی و دریایی آمریکا دستور داده شد که به هرگونه تجاوز مکزیک پاسخ دهند اما از تحریک جنگ اجتناب کنند. پولک فکر می‌کرد مکزیک تحت فشار تسلیم خواهد شد. پولک امیدوار بود که نمایش قدرت به مذاکرات منجر شود. در اواخر سال ۱۸۴۵، او جان اسلیدل را به مکزیک فرستاد تا نیومکزیکو و کالیفرنیا را به قیمت ۳۰ میلیون دلار خریداری کند، و همچنین موافقت مکزیک را با مرز ریو گرانده تضمین کند. افکار مکزیکی خصمانه بود و
ریو گرانده تضمین کند. افکار مکزیکی خصمانه بود و رئیس‌جمهور خوزه خواکین دو هررا از پذیرش اسلیدل خودداری کرد. هررا به زودی توسط یک کودتای نظامی به رهبری ژنرال ماریانو پاردس، یک تندرو که متعهد به بازپس‌گیری تگزاس شد، خلع شد. اعزام‌های اسلیدل به واشینگتن هشدار داد که جنگ نزدیک است. پولک رفتار با اسلیدل را توهین و «علت جنگی فراوان» می‌دانست و آماده درخواست از کنگره برای اعلام آن شد. در همین حال، در اواخر ماه مارس، ژنرال تیلور به ریو گرانده رسیده بود و ارتش او در آن سوی رودخانه از ماتاموروس، تامائولیپاس، لشکر
در آن سوی رودخانه از ماتاموروس، تامائولیپاس، لشکر کشید. در آوریل، پس از آنکه ژنرال مکزیکی پدرو دی آمپودیا خواستار بازگشت تیلور به رودخانه نویسس شد، تیلور محاصره ماتاموروس را آغاز کرد. درگیری در ضلع شمالی ریو گراند در ۲۵ آوریل با کشته شدن یا اسارت ده‌ها سرباز آمریکایی به پایان رسید و به ماجرای تورنتون معروف شد. خبر در ۹ مه به واشینگتن رسید و پولک پیام جنگی را به کنگره فرستاد که مکزیک «خون آمریکا را در خاک آمریکا ریخته است». مجلس با اکثریت قاطع قطعنامه ای را تصویب کرد که در آن اعلام جنگ می‌کرد و به
ای را تصویب کرد که در آن اعلام جنگ می‌کرد و به رئیس‌جمهور اجازه می‌داد ۵۰٬۰۰۰ داوطلب را به ارتش بپذیرد. در مجلس سنا، مخالفان جنگ به رهبری کلهون روایت پولک از وقایع را زیر سؤال بردند. با این وجود، قطعنامه مجلس سنا با ۴۰ رای موافق در برابر ۲ رای مخالف، با کلهون ممتنع به تصویب رسید، که نشانه آغاز جنگ مکزیک و آمریکا بود. دوره جنگ. پس از درگیری‌های اولیه، تیلور و بسیاری از ارتشش از رودخانه دور شدند تا خط تدارکات را ایمن کنند و یک پایگاه موقت، فورت تگزاس را ترک کردند. در راه بازگشت به ریو گرانده، نیروهای مکزیکی
در راه بازگشت به ریو گرانده، نیروهای مکزیکی تحت فرماندهی ژنرال ماریانو آریستا تلاش کردند تا راه تیلور را مسدود کنند، زیرا سایر سربازان فورت تگزاس را محاصره کردند و ژنرال ارتش ایالات متحده را مجبور به حمله کردند، اگر او امیدوار بود که قلعه را تسکین دهد. در نبرد پالو آلتو، اولین درگیری مهم جنگ، سربازان تیلور آریستا را مجبور به ترک میدان کردند و مکزیکی‌ها تنها از چهار تا صدها کشته متحمل شدند. روز بعد، تیلور ارتش را به پیروزی در نبرد رساکا د لا پالما هدایت کرد و ارتش مکزیک را شکست داد. موفقیت‌های اولیه، حمایت
و ارتش مکزیک را شکست داد. موفقیت‌های اولیه، حمایت از جنگ را افزایش داد، جنگی که علی‌رغم رأی‌های بی‌طرف در کنگره، ملت را عمیقاً از هم جدا کرده بود. بسیاری از ویگ‌های شمالی مانند دیگران با جنگ مخالف بودند. آنها احساس می‌کردند که پولک از میهن‌پرستی استفاده کرده است تا ملت را برای جنگیدن درگیر کند، هدف آن این بود که به بردگی فضایی برای گسترش داده شود. پولک به دو افسر ارشد، سرلشکر وینفیلد اسکات و تیلور، بی‌اعتماد بود، زیرا هر دو ویگ بودند، و دموکرات‌ها را جایگزین آنها می‌کرد، اما احساس می‌کرد کنگره آن را تأیید
آنها می‌کرد، اما احساس می‌کرد کنگره آن را تأیید نخواهد کرد. او به اسکات سمت فرماندهی ارشد در جنگ را پیشنهاد کرد که ژنرال پذیرفت. پولک و اسکات قبلاً همدیگر را می‌شناختند و دوست نداشتند: رئیس‌جمهور علی‌رغم این واقعیت که اسکات به دنبال نامزدی ریاست‌جمهوری حزبش برای انتخابات ۱۸۴۰ بود، این انتصاب را انجام داد. پولک به این باور رسید که اسکات در دور کردن خود و ارتشش از واشینگتن و به ریو گرانده بسیار کند عمل می‌کند و از اینکه اسکات از نفوذ خود در کنگره برای شکست دادن طرح دولت برای افزایش تعداد ژنرال‌ها استفاده
دادن طرح دولت برای افزایش تعداد ژنرال‌ها استفاده می‌کند، خشمگین شد. در آن زمان خبر پیروزی تیلور در رساکا د لا پالما رسید و پولک تصمیم گرفت که تیلور فرماندهی میدان را به عهده بگیرد و اسکات در واشینگتن بماند. پولک همچنین به کمودور کانر دستور داد تا به آنتونیو لوپز دو سانتا آنا اجازه دهد که از تبعید خود در هاوانا به مکزیک بازگردد، با این فکر که او در مورد معاهده واگذاری قلمرو به ایالات متحده در ازای بهایی مذاکره خواهد کرد. پولک نمایندگانی را برای مذاکره با سانتا آنا به کوبا فرستاد. پولک یک اکسپدیشن ارتش به
آنا به کوبا فرستاد. پولک یک اکسپدیشن ارتش به رهبری استفن دبلیو کرنی را به سمت سانتافه به قلمروی فراتر از ادعاهای اصلی در تگزاس فرستاد. در سال ۱۸۴۵، پولک، از ترس مداخله فرانسه یا بریتانیا، ستوان آرچیبالد اچ. گیلسپی را با دستوری به کالیفرنیا فرستاد تا یک شورش طرفدار آمریکا را تحریک کند که می‌تواند برای توجیه الحاق قلمرو مورد استفاده قرار گیرد. پس از ملاقات با گیلسپی، کاپیتان ارتش جان سی. فریمونت مهاجران در شمال کالیفرنیا را رهبری کرد تا پادگان مکزیکی را در سونوما سرنگون کنند تا به شورش پرچم خرس‌ها معروف شود.
سرنگون کنند تا به شورش پرچم خرس‌ها معروف شود. در اوت ۱۸۴۶، نیروهای آمریکایی تحت فرمان کرنی، سانتافه، مرکز استان نیومکزیکو را بدون شلیک گلوله تصرف کردند. تقریباً همزمان، کمدور رابرت اف. استاکتون به لس آنجلس آمد و تصرف کالیفرنیا را اعلام کرد. پس از سرکوب شورش توسط نیروهای آمریکایی، ایالات متحده کنترل مؤثری بر نیومکزیکو و کالیفرنیا داشت. با این وجود، تئاتر غربی جنگ برای پولک یک سردرد سیاسی خواهد بود، زیرا اختلاف بین فریمونت و کرنی منجر به گسست بین پولک و سناتور قدرتمند میزوری (و پدرزن فریمونت)، توماس هارت
قدرتمند میزوری (و پدرزن فریمونت)، توماس هارت بنتون شد. سرخوشی اولیه عمومی در مورد پیروزی‌ها در آغاز جنگ به آرامی از بین رفت. در آگوست ۱۸۴۶، پولک از کنگره خواست تا ۲ میلیون دلار (حدود ۶۰٫۷ میلیون دلار در سال ۲۰۲۳) به عنوان پیش پرداخت برای خرید احتمالی زمین‌های مکزیکی اختصاص دهد. درخواست پولک مخالفت‌ها را برانگیخت، زیرا او هرگز تمایل خود را برای ضمیمه کردن بخش‌هایی از مکزیک (به غیر از زمین‌های مورد ادعای تگزاس) علنی نکرده بود. مشخص نبود که آیا چنین زمین‌هایی که به تازگی به دست آمده‌اند برده یا آزاد خواهند
که به تازگی به دست آمده‌اند برده یا آزاد خواهند بود، و بحث‌های شدید و تندی وجود داشت. دیوید ویلموت از پنسیلوانیا، یکی از اعضای دموکرات کنگره، که قبلاً از حامیان جدی دولت پولک بود، اصلاحیه‌ای را در لایحه ویلموت ارائه کرد که بردگی را در هر سرزمینی که با استفاده از پول به دست می‌آید ممنوع می‌کند. لایحه تخصیص، با شرط ویلموت پیوست، به تصویب مجلس رسید، اما در سنا رد شد. این اختلاف به ضرر حزب پولک تمام شد و دموکرات‌ها کنترل مجلس را در انتخابات ۱۸۴۶ از دست دادند. با این حال، در اوایل سال ۱۸۴۷، پولک در تصویب
با این حال، در اوایل سال ۱۸۴۷، پولک در تصویب لایحه‌ای برای افزایش هنگ‌های بیشتر موفق بود، و او نیز در نهایت تاییدیه را برای تخصیص به دست آورد. برای تلاش برای پایان دادن سریع به جنگ، در ژوئیه ۱۸۴۶، پولک حمایت از کودتای احتمالی به رهبری رئیس‌جمهور سابق مکزیکی، ژنرال آنتونیو لوپز دو سانتا آنا را در نظر گرفت، با این امید که سانتا آنا بخش‌هایی از کالیفرنیا را بفروشد. سانتا آنا در تبعید در کوبا بود که هنوز مستعمره اسپانیا بود. پولک نامه ای فرستاد تا با سانتا آنا گفتگوهای محرمانه داشته باشد. کنسول ایالات متحده در
محرمانه داشته باشد. کنسول ایالات متحده در هاوانا، آر.بی. کمپبل، شروع به جستجوی راهی برای تعامل با سانتا آنا کرد. سرهنگ آلخاندرو خوزه آتوچا، یک شهروند آمریکایی و اصالتاً اسپانیایی، سانتا آنا را می‌شناخت و در ابتدا به عنوان یک واسطه عمل می‌کرد. پولک به تماس‌های خود با آتوچا در دفتر خاطرات خود اشاره کرد و گفت که سانتا آنا علاقه‌مند به انعقاد معاهده با ایالات متحده برای به دست آوردن قلمرو است در حالی که مکزیک مبلغی را دریافت می‌کند که شامل تسویه بدهی‌هایش می‌شود. پولک تصمیم گرفت که آتوچا غیرقابل اعتماد است و
پولک تصمیم گرفت که آتوچا غیرقابل اعتماد است و نماینده خود، الکساندر اسلیدل مکنزی، (از خویشاوندان جان اسلیدل) را برای ملاقات با سانتا آنا فرستاد. مکنزی به سانتا آنا گفت که پولک مایل است او را در قدرت ببیند و اگر به توافق برسند که محاصره دریایی ایالات متحده برای مدت کوتاهی برداشته شود تا سانتا آنا به مکزیک بازگردد. پولک ۲ میلیون دلار از کنگره درخواست کرد تا قبل از امضای معاهده برای مذاکره با مکزیک یا پرداخت به مکزیک استفاده شود. محاصره در واقع برای مدت کوتاهی برداشته شد و سانتا آنا به مکزیک بازگشت، نه برای
برداشته شد و سانتا آنا به مکزیک بازگشت، نه برای رهبری دولتی که با ایالات متحده بر سر یک معاهده مذاکره می‌کند، بلکه برای سازماندهی دفاع نظامی از میهن خود. سانتا آنا از ساده لوحی پولک خوشحال شد؛ پولک توسط سانتا آنا «اسنوکر» شده بود. سانتا آنا به جای رسیدن به توافقی با ایالات متحده، از مکزیک دفاع کرد و تا پایان جنگید. «اقدامات او حداقل یک سال جنگ را طولانی کرد و بیش از هر فرد مجرد دیگری، این سانتا آنا بود که رویای جنگ کوتاه پولک را انکار کرد.» این باعث شد که پولک موقعیت خود را در مکزیک سخت‌تر کند، و او دستور
موقعیت خود را در مکزیک سخت‌تر کند، و او دستور فرود آمریکایی در وراکروس، مهم‌ترین بندر مکزیک در خلیج مکزیک را صادر کرد. از آنجا، سربازان باید از طریق قلب مکزیک به مکزیکو سیتی راهپیمایی کنند، که امید می‌رفت به جنگ پایان دهد. تیلور با ادامه پیشروی در شمال شرقی مکزیک، ارتش مکزیکی به رهبری آمپودیا را در نبرد مونتری در سپتامبر ۱۸۴۶ شکست داد، اما به نیروهای آمپودیا اجازه داد تا از شهر عقب‌نشینی کنند، و این باعث تعجب پولک شد. پولک معتقد بود که تیلور به شدت دشمن را تعقیب نکرده بود و فرماندهی اکسپدیشن وراکروس را به
تعقیب نکرده بود و فرماندهی اکسپدیشن وراکروس را به اسکات پیشنهاد کرد. عدم اعتماد پولک به تیلور توسط ژنرال ویگ که می‌ترسید رئیس‌جمهور پارتیزان قصد نابودی او را داشته باشد، بازگردانده شد. بر این اساس، تیلور از دستورات برای ماندن در نزدیکی مونتری سرپیچی کرد. در مارس ۱۸۴۷، پولک متوجه شد که تیلور به راهپیمایی به سمت جنوب ادامه داده و شهر سالتییو در شمال مکزیک را تصرف کرده است. ارتش تیلور فراتر از سالتییلو ادامه داد، ارتش تیلور با نیروی بزرگتر مکزیکی به رهبری سانتا آنا در نبرد بوئنا ویستا جنگید. گزارش‌های اولیه
آنا در نبرد بوئنا ویستا جنگید. گزارش‌های اولیه با شادی فراوان به مکزیک پیروز شد، اما سانتا آنا عقب‌نشینی کرد. تلفات مکزیکی‌ها پنج برابر آمریکایی‌ها بود، و این پیروزی تیلور را حتی بیشتر به یک قهرمان نظامی در چشم مردم آمریکا تبدیل کرد، اگرچه پولک ترجیح داد به جای ژنرال ویگ، شجاعت سربازان را مد نظر قرار دهد. ایالات متحده با تهاجم خود به قلب مکزیک از طریق وراکروس و در نهایت تصرف مکزیکو سیتی، در پی نبردهای سخت، مسیر جنگ را تغییر داد. در مارس ۱۸۴۷، اسکات به وراکروس رسید و به سرعت کنترل شهر را به دست آورد.
وراکروس رسید و به سرعت کنترل شهر را به دست آورد. مکزیکی‌ها انتظار داشتند که تب زرد و سایر بیماری‌های گرمسیری نیروهای ایالات متحده را تضعیف کند. با تسخیر وراکروس، پولک نیکلاس تریست، منشی ارشد بیوکنن را برای همراهی با ارتش اسکات و مذاکره دربارهٔ پیمان صلح با رهبران مکزیکی فرستاد. به تریست دستور داده شد که به دنبال واگذاری آلتا کالیفرنیا، نیومکزیکو، و باخا کالیفرنیا، به رسمیت شناختن ریو گرانده به عنوان مرز جنوبی تگزاس، و دسترسی ایالات متحده به سراسر تنگه تهیونتپک باشد. تریست مجاز به پرداخت ۳۰ میلیون دلار در
باشد. تریست مجاز به پرداخت ۳۰ میلیون دلار در ازای این امتیازات بود. در آگوست ۱۸۴۷، زمانی که اسکات به سمت مکزیکوسیتی پیش رفت، سانتا آنا را در نبرد کنترراس و نبرد چوروبوسکو شکست داد. با آمریکایی‌ها در دروازه‌های مکزیکوسیتی، تریست با کمیسران مذاکره کرد، اما مکزیکی‌ها مایل بودند کمی تسلیم شوند. اسکات آماده شد تا مکزیکوسیتی را بگیرد، که در اواسط سپتامبر انجام داد. در ایالات متحده، بحث سیاسی داغی در مورد اینکه ایالات متحده باید به دنبال الحاق مکزیک باشد، مطرح شد، ویگ‌هایی مانند هنری کلی استدلال می‌کردند که
شد، ویگ‌هایی مانند هنری کلی استدلال می‌کردند که ایالات متحده فقط باید به دنبال حل مسئله مرز تگزاس باشد، و برخی توسعه طلبان برای الحاق استدلال می‌کردند. نماینده ویگ، آبراهام لینکلن از ایلینوی، قطعنامه‌های «نقطه دقیق» را معرفی کرد و از پولک خواست که دقیقاً محل ریخته شدن خون آمریکایی‌ها در خاک آمریکا برای شروع جنگ را اعلام کند، اما مجلس از بررسی آنها خودداری کرد. صلح: معاهده گوادالوپه هیدالگو. پولک که از عدم پیشرفت در مذاکرات ناامید شده بود، به تریست دستور داد به واشینگتن بازگردد، اما دیپلمات، هنگامی که اخطار
به واشینگتن بازگردد، اما دیپلمات، هنگامی که اخطار فراخوان در اواسط نوامبر ۱۸۴۷ رسید، دستور را نادیده گرفت و تصمیم گرفت بماند و ماه بعد نامه ای طولانی به پولک بنویسد. تا تصمیم خود را توجیه کند. پولک در نظر گرفت که باتلر، که به عنوان جانشین اسکات تعیین شده بود، او را به زور از مکزیکوسیتی برکنار کند. اگرچه پولک از سرپیچی تریست خشمگین شد، اما تصمیم گرفت به او مدتی برای مذاکره دربارهٔ یک معاهده اجازه دهد. در طول ژانویه ۱۸۴۸، تریست مرتباً با مقامات مکزیکوسیتی ملاقات می‌کرد، اگرچه به درخواست مکزیکی‌ها، امضای
ملاقات می‌کرد، اگرچه به درخواست مکزیکی‌ها، امضای معاهده در گوادالوپه هیدالگو، شهر کوچکی در نزدیکی مکزیکو سیتی انجام شد. تریست مایل بود به مکزیک اجازه دهد تا باخا کالیفرنیا را حفظ کند، همان‌طور که دستوراتش اجازه می‌داد، اما با موفقیت برای گنجاندن بندر مهم سن دیگو در واگذاری آلتا کالیفرنیا چانه زنی کرد. مقررات شامل مرز ریو گرانده و پرداخت ۱۵ میلیون دلار به مکزیک بود. در ۲ فوریه ۱۸۴۸، تریست و هیئت مکزیکی معاهده گوادالوپه هیدالگو را امضا کردند. پولک این سند را در ۱۹ فوریه دریافت کرد و پس از تشکیل کابینه، تصمیم
۱۹ فوریه دریافت کرد و پس از تشکیل کابینه، تصمیم گرفت که چاره‌ای جز پذیرش آن نداشته باشد. اگر او آن را رد می‌کرد، در حالی که مجلس تا آن زمان تحت کنترل ویگ‌ها بود، هیچ اطمینانی وجود نداشت که کنگره به بودجه برای ادامه جنگ رأی دهد. هم بیوکنن و هم واکر مخالف بودند و زمین بیشتری از مکزیک می‌خواستند، موضعی که رئیس‌جمهور با آن همدل بود، اگرچه او دیدگاه بیوکنن را ناشی از جاه طلبی او می‌دانست. برخی از سناتورها با این معاهده مخالفت کردند زیرا می‌خواستند هیچ سرزمینی از مکزیک را تصرف کنند. دیگران به دلیل ماهیت نامنظم
مکزیک را تصرف کنند. دیگران به دلیل ماهیت نامنظم مذاکرات تریست تردید داشتند. پولک دو هفته در حالت تعلیق منتظر ماند تا سنا آن را بررسی کند و گاهی شنیده بود که احتمالاً شکست خواهد خورد و بیوکنن و واکر علیه آن کار می‌کنند. وقتی دو افسر کابینه از طرف معاهده لابی کردند، خیالش راحت شد. در ۱۰ مارس، سنا این معاهده را با ۳۸ رای موافق به ۱۴ تصویب کرد، رای که خطوط حزبی و جغرافیایی را قطع کرد. سنا قبل از تصویب تغییراتی در معاهده ایجاد کرد و پولک نگران بود که دولت مکزیک آنها را رد کند. در ۷ ژوئن، پولک متوجه شد که مکزیک
آنها را رد کند. در ۷ ژوئن، پولک متوجه شد که مکزیک این معاهده را تصویب کرده است. پولک این معاهده را از ۴ ژوئیه ۱۸۴۸ به اجرا درآورد و به این ترتیب به جنگ پایان داد. با تصاحب کالیفرنیا، پولک به هر چهار هدف اصلی ریاست جمهوری خود دست یافت. به استثنای سرزمینی که توسط خرید گادزدن در سال ۱۸۵۳ به دست آمد، و برخی اصلاحات جزئی بعدی، تصاحب سرزمینی تحت پولک مرزهای مدرن ایالات متحده را ایجاد کرد. پس از جنگ و سرزمین‌ها. پولک مشتاق بود تا یک حکومت سرزمینی برای اورگان ایجاد کند، اما موضوع درگیر بحث بر سر برده داری شد،
کند، اما موضوع درگیر بحث بر سر برده داری شد، اگرچه تعداد کمی اورگان را برای آن مناسب می‌دانستند. لوایح ایجاد یک حکومت سرزمینی دو بار به تصویب مجلس رسید اما در سنا از بین رفت. در زمانی که کنگره دوباره در دسامبر تشکیل جلسه داد، کالیفرنیا و نیومکزیکو در دست ایالات متحده بودند و پولک در پیام سالانه خود خواستار ایجاد دولت‌های سرزمینی در هر سه شد. مصالحه میزوری با ممنوع کردن برده‌داری در ایالت‌های شمال عرض جغرافیایی ۳۶ درجه و ۳۰ دقیقه، مسئله دسترسی جغرافیایی برده‌داری را در خرید لوئیزیانا حل و فصل کرده بود، و
را در خرید لوئیزیانا حل و فصل کرده بود، و پولک به دنبال گسترش این خط به قلمرو تازه تصاحب شده بود. این امر برده داری را در اورگان و سانفرانسیسکو غیرقانونی می‌کرد، اما در لس آنجلس اجازه می‌داد. چنین گسترش برده داری در مجلس توسط اتحاد دو حزبی شمالی‌ها شکست خورد. در سال ۱۸۴۸ پولک لایحه ای را برای ایجاد قلمرو اورگان و ممنوعیت برده داری در آن امضا کرد. در دسامبر ۱۸۴۸، پولک به دنبال ایجاد حکومت‌های سرزمینی در کالیفرنیا و نیومکزیکو بود، کاری که با شروع تب طلا در کالیفرنیا بسیار ضروری بود. موضوع تفرقه افکنانه برده
بسیار ضروری بود. موضوع تفرقه افکنانه برده داری این ایده را مسدود کرد. سرانجام در مصالحه ۱۸۵۰ این مسئله حل شد. پولک در مورد لایحه ایجاد وزارت کشور (۳ مارس ۱۸۴۹) تردید داشت. او می‌ترسید که دولت فدرال قدرت را بر زمین‌های عمومی از ایالت‌ها غصب کند. با این وجود، او این لایحه را امضا کرد. ابتکارات دیگر. سفیر پولک در جمهوری گرانادای جدید، بنجامین آلدن بیدلاک، در مورد معاهده مالارینو-بیدلاک مذاکره کرد. اگرچه واشینگتن در ابتدا تنها به دنبال حذف تعرفه‌ها بر کالاهای آمریکایی بود، بیدلاک و وزیر امور خارجه نیو گرانادان
بود، بیدلاک و وزیر امور خارجه نیو گرانادان بر سر توافقی گسترده مذاکره کردند که روابط نظامی و تجاری را تعمیق بخشید. تضمین ایالات متحده برای حاکمیت گرانادای جدید بر باریکه پاناما نیز گنجانده شد. این معاهده در سال ۱۸۴۸ تصویب شد و در دراز مدت کانال پاناما را که در اوایل قرن بیستم ساخته شد، تسهیل کرد. همچنین اجازه ساخت راه‌آهن پاناما را داد که در سال ۱۸۵۵ افتتاح شد. این راه‌آهن که توسط آمریکایی‌ها ساخته و اداره می‌شد و توسط ارتش ایالات متحده محافظت می‌شد، سفری سریع‌تر و ایمن‌تر به کالیفرنیا و اورگان داد. این
سریع‌تر و ایمن‌تر به کالیفرنیا و اورگان داد. این توافق تنها اتحادی بود که واشینگتن در قرن نوزدهم ایجاد کرد. این کشور نقش قوی آمریکا را در آمریکای مرکزی ایجاد کرد و وزنه‌ای برای نفوذ بریتانیا در آنجا بود. در اواسط سال ۱۸۴۸، پرزیدنت پولک به سفیر خود در اسپانیا، رومولوس میچل ساندرز، اجازه داد تا در مورد خرید کوبا مذاکره کند و به اسپانیا تا ۱۰۰ میلیون دلار پیشنهاد دهد که در آن زمان مبلغ زیادی برای یک قلمرو، معادل ۳٫۵۲ میلیارد دلار در شرایط امروزی بود. کوبا به ایالات متحده نزدیک بود و برده داری داشت، بنابراین
ایالات متحده نزدیک بود و برده داری داشت، بنابراین این ایده برای جنوبی‌ها جذاب بود اما در شمال مورد استقبال قرار نگرفت. با این حال، اسپانیا همچنان در کوبا سود می‌برد (به ویژه در شکر، ملاس، رم و تنباکو)، و بنابراین دولت اسپانیا پیشنهادهای ساندرز را رد کرد. اگرچه پولک مشتاق تصاحب کوبا بود، اما از حمایت از اکسپدیشن نارسیسو لوپز که به دنبال حمله به جزیره و تصرف آن به عنوان مقدمه ای برای الحاق بود، خودداری کرد. سیاست داخلی. سیاست مالی. پولک در سخنرانی افتتاحیه خود از کنگره خواست تا سیستم مستقل خزانه داری را که
از کنگره خواست تا سیستم مستقل خزانه داری را که بر اساس آن وجوه دولتی در خزانه داری نگهداری می‌شد و نه در بانک‌ها یا سایر مؤسسات مالی، دوباره برقرار کند. رئیس‌جمهور ون بیورن قبلاً سیستم مشابهی را ایجاد کرده بود، اما در زمان دولت تایلر لغو شده بود. پولک در سخنرانی افتتاحیه خود مخالفت خود را با یک بانک ملی آشکار کرد و در اولین پیام سالانه خود به کنگره در دسامبر ۱۸۴۵، از دولت خواست که خودش وجوه خود را حفظ کند. کنگره کند عمل کرد. مجلس در آوریل ۱۸۴۶ و سنا در اوت لایحه ای را تصویب کردند، هر دو بدون یک رأی ویگ.