payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پیامبران روستای کو چکی از توابع بخش رویدر شهرستان خمیر استان هرمزگان ایران است. در جنوب نیکان واقع شده‌است. جمعیت. جمعیتش ۴۰ نفر (۱۵ خانوار) است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار «برکه» وچشمه ای دارد که حدود ۱۰۰ بته نخل را آبیاری می‌کند. کشاورزی. در حدود ۵۰ من زمین زیر کشت دیم دارد که در مواسم باران کشت وکار می‌کنند، و در زمینهایش جو و گندم می‌کارند. پیشه مردم این روستاها کشاورزی و دامداری است. محدودهٔ پیامبران. از شمال روئیدر ، از
است. محدودهٔ پیامبران. از شمال روئیدر ، از جنوب رودخانه، از مغرب گوین، و از سمت مشرق به تنگ گچ محدود می‌گردد.
مونتسکیو یا منتسکیو ، با نام کامل شارل-لوئی دو سکوندا، بارون دو لا برد و دو مونتسکیو ، یکی از اندیشمندان سیاسی فرانسه در عصر روشنگری بود که در ۱۶۸۹ در بوردو زاده شد. همه خاندان او از نژادگان و اشراف و در زمره حقوق‌دانان بودند. او نیز حقوق خواند و در ۱۷۰۸ به دادستانی پرداخت و در ۱۷۱۳ پس از مرگ پدر به رایزن حقوقی مجلس برگزیده شد. مونتسکیو به پژوهش‌های علمی، تاریخی و حقوقی توجه ویژه داشت و چون از وضع آن زمان کشور ناخرسند بود با نام مستعار کتابی به نام نامه‌های ایرانی منتشر کرد و چون این کتاب مورد توجه واقع شد،
منتشر کرد و چون این کتاب مورد توجه واقع شد، در ۱۷۲۷ میلادی به عضویت فرهنگستان فرانسه برگزیده شد. رفته‌رفته از دادستانی کنار کشید و به تدوین اثر نام‌آور خود، روح القوانین پرداخت. این کتاب با اقبال عمومی روبه‌رو شد و بعدها نیز از مضامین آن در اداره بسیاری کشورها و دولت‌ها استفاده شد. مونتسکیو بر این باور بود که انقلاب و شورش و خون‌ریزی کاری از پیش نمی‌برد و آنچه یک جامعه نیاز دارد قانون است. میانه‌روی در سیاست از ویژگی‌های برجسته مونتسکیو بود. با این همه، روحانیان کتاب «روح القوانین» را بی‌ارزش می‌دانستند و
کتاب «روح القوانین» را بی‌ارزش می‌دانستند و او در دفاع از کتاب خود دست به نوشتن رساله شد. مونتسکیو در ۱۷۵۵ پس از سفرهای بسیار به کشورهای گوناگون جهان در پاریس درگذشت. دیدگاه سیاسی. مونتسکیو حکومت دموکراسی به سبک باستان را ترجیح می‌داد و برافتادن حکومت‌های خودکامه را آرزو می‌کرد. دیدگاه سیاسی منتسکیو مجذوب مشروطه سلطنتی به سبک بریتانیای کبیر است و هم‌زمان تشکیل حکومت را بر اساس خصوصیت‌های ملی تجویز می‌کند. تجزیه قوای سه‌گانه یا همان تفکیک قوا (مجریه- قضائیه- مقننه)، نشان دهنده آگاهی گسترده حقوقی-سیاسی و
مقننه)، نشان دهنده آگاهی گسترده حقوقی-سیاسی و بینش عدالت‌خواهانه منتسکیو است، که در قانون اساسی بسیاری از کشورها گنجانده شده ست. از آن جا که بریتانیا قانون اساسی مدونی نداشت و مجموعه قوانین موجود در آن کشور به‌طور پراکنده و ناهمگون وضع شده بودند، منتسکیو به عنوان بهترین مرجع برای رده‌بندی و روشمند کردن متن قانون اساسی نوین بریتانیا انتخاب شد. افسران جوان فرانسوی که در جنگ‌های استقلال آمریکا در کنار آمریکایی‌ها جنگیده بودند، پس از بازگشت به فرانسه استبدادی، ناقل قانون اساسیی بودند که منتسکیو در بریتانیا
ناقل قانون اساسیی بودند که منتسکیو در بریتانیا تدوین کرده بود. این قانون اساسی مورد قبول آمریکاییان واقع شد و سرانجام در آستانه انقلاب فرانسه به دست فرانسویان رسید. پ. ن.: مرحوم دکتر سید جواد طباطبایی اعلام می دارد که هیچ بخشی از متن روح القوانین اشاره ای حتی به تفکیک قوا نشده است و این ناشی از یک اشتباه برداشت برخی از مفسرین اروپایی این کتاب بوده است. او همچنین اشاره می کند به متنی که در سال 1933 به تحریر در آمده و در آن وجود تفکیک قوا در مطالب مونتسکیو مردود اعلام شده است. او علت تداوم و تکرار این موضوع
اعلام شده است. او علت تداوم و تکرار این موضوع نادرست را در متوان فارسی ناشی از به روز نبودن مفسران و نویسندگان اندیشه سیاسی مونتسکیو می داند آثار. منتسکیو دارای دو اثر بسیار شناخته شده‌است که عبارتند از: شهرت سریع منتسکیو با نوشتن «نامه‌های ایرانی» در سال ۱۷۲۱ میلادی بالا گرفت. این نامه‌ها مکاتبات دو نفر ایرانی را، که در فرانسه به گشت و گذار مشغول اند، نقل می‌کند و نظرات شان را دربارهٔ فرانسه و به‌طور کلی اروپا، به لحنی طنزآمیز در میان می‌گذارد. این کتاب یکی از نمونه‌های نخستین دیالوگ فرهنگ‌ها به‌شمار
یکی از نمونه‌های نخستین دیالوگ فرهنگ‌ها به‌شمار می‌رود. منتسکیو در کتاب «بازنگری علل عظمت و سقوط روم» که در سال ۱۷۳۴ میلادی منتشر کرد، مانند نیکلای ماکیاولی گستره مرزهای حکومت را یکی از دلایل سقوط آن دانسته‌است. منتسکیو با انتشار کتاب «روح القوانین» در سال ۱۷۴۸ میلادی، علوم سیاسی را در ردیف فرهنگ فلسفی قرار داد. علاوه بر نظرات دوران باستان پیرامون اشکال مختلف حکومت (دموکراسی- سلطنتی- تحمیلی)، به تحقیق و تحلیل در ارتباط با اتکای آن‌ها به طبیعت، به ویژه مرزهای جغرافیایی و شرایط آب‌وهوا، پرداخته‌است. هنر وی
جغرافیایی و شرایط آب‌وهوا، پرداخته‌است. هنر وی در تشریح دولت به این مهم بازمی‌گردد که نه تنها به عنوان یک دستگاه سیاسی بلکه در رابطه‌ای تنگاتنگ با خصلت‌های اجتماعی، حقوقی، اقتصادی و اخلاقی آن ملت همچنین ارتباط میان مردمی و ساختار عمومی متأثر از عوامل طبیعی، مورد مداقه قرار داده‌است. روح القوانین یکی از مهم‌ترین آثار منتسکیو در جنبش روشنگری فرانسه محسوب می‌شود. این کتاب در تدوین اساسنامه ایالات متحده آمریکا و اساسنامه شورای انقلاب فرانسه در سال ۱۷۹۱ مؤثر بوده‌است. آثار منتشر شده. از جمله آثار طنز- فلسفی
بوده‌است. آثار منتشر شده. از جمله آثار طنز- فلسفی منتسکیو رمان معروف «مقبرهٔ گنیده» در سال ۱۷۲۵ میلادی و «تاریخ حقیقی» می‌باشد. کلمات قصار و جملات برجسته و پندآمیز وی که از نوشته‌های پراکنده و دفتری خاطرات گونه باقی مانده‌است، به نام «اندیشه‌های ناشناخته» نیز منتشر شده‌است. سال‌شمار زندگی. وی بعدها در اندیشه‌هایش چنین نوشت: «آنچه باعث شده که من همواره نسبت به خودم عقیدهٔ بدی داشته باشم این است که خیلی کم از امور جمهوری وجود دارد که من حقیقتاً استعدادی برای آن در خود ببینم. در شغل ریاست دادگاه باید بگویم که
در خود ببینم. در شغل ریاست دادگاه باید بگویم که قلبم بسیار پاک بود. خود مسائل را به حد کافی می‌فهمیدم اما از تشریفات دادگاهی سردر نمی‌آوردم. مع‌ذلک خودم را با این‌گونه امور وفق داده بودم ولی آنچه بیش از همه موجب دلزدگی من می‌گردید این بود که حیواناتی را می‌دیدم که همان استعدادی را که من فاقد آن بودم به حد کافی دارا بودند».
کرمران، روستایی در دهستان رویدر بخش رویدر شهرستان خمیر در استان هرمزگان ایران است. چشمه. دارای چشمه ای است که آبش شیرین است و در حدود ۱۰۰۰ اصله نخل را آبیاری می‌کند و در حدود ۲۰۰ من (۸۰۰ کیلوگرم) زمین زیر کشت دارد و همچنین ۵۰ من زمین دیم دارد که در آن جو گندم می‌کارند. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۶۹ نفر (۱۶۵ خانوار) بوده‌است.
هتران روستای کوچکی از توابع بخش رویدر شهرستان خمیر استان هرمزگان ایران است. این روستا کوهستانی و فاقد جاده ماشین رو بوده و راه آن مالرو است. جمعیت. دارای ۲۵ نفر (۶ خانوار) است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای مسجد، وآب‌انبار برکه است. چشمه. چشمه کوچکی دارد دل کوه به سمت دشت جیحون آبش شیرین است و ۵۰۰ اصله نخل را آبیاری می‌کند. محدودهٔ هتران. از شمال کوه، از جنوب دشت جیحون، از مغرب گوین، و از سمت مشرق به کشی محدود می‌گردد.
کیشی، روستایی در دهستان رویدر بخش رویدر شهرستان خمیر در استان هرمزگان ایران است. این روستا در ۳۶ کیلومتری جنوب شهر رویدر واقع شده‌است. مردم و امکانات. مذهب مردم این روستا اهل سنت و از شاخه شافعی است یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. جاده‌اش نیم آسفالت و نیم خاکی و جیپ رو است. دارای مسجد، دبستان، و آب انبار «برکه» می‌باشد. چشمه. این روستا دارای دو چشمه است که ۳۰۰۰ اصله نخل را آبیاری می‌کند، و حدود ۳۰۰ من زمین بذرافکن دارد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر
نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۷۸ نفر (۵۹ خانوار) بوده‌است.
بنفشه دان روستای کو چکی از توابع بخش رویدر شهرستان خمیر استان هرمزگان ایران است. درجنوب برکه نو قرار دارد. جمعیت. جمعست این روستا ۲۴ نفر (۸ خانوار) است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند و دارای مسجد، آب‌انبار و برکه است. کشاورزی. در روستا در حدود ۵۰۰ اصله نخل خرما وجود دارد، همچنین دارای ۱۵۰ من زمین کشت دیم است. محدوده بنفشه دان. از شمال برکه نو، از جنوب تقی خان، از مغرب کوه، و از سمت مشرق به دره محدود می‌گردد.
پس بست، روستایی در دهستان رویدر بخش رویدر شهرستان خمیر در استان هرمزگان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۹۵ نفر (۵۷ خانوار) بوده‌است.
گیشو، روستایی در دهستان رودبار بخش رویدر شهرستان خمیر در استان هرمزگان ایران است. این روستا در فاصلهٔ ۳۰ کیلومتری شرق شهر رویدر واقع شده‌است. مردم و امکانات. مذهب مردم روستای گیشو اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. این روستا دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار و برکه است. کشاورزی. دارای ۱۰۰۰ اصله نخل دیم و ۱۰۰ من زمین زیر کشت می‌باشد. در زمین کشت آن جو و گندم زیاد به بار می‌آید. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۱۶ نفر (۶۸ خانوار)
جمعیت این روستا برابر با ۲۱۶ نفر (۶۸ خانوار) بوده‌است.
اِدیت نایو مارش (؛ زادهٔ ۲۳ آوریل ۱۸۹۵ – درگذشتهٔ ۱۸ فوریهٔ ۱۹۸۲)، بانوی نویسندهٔ آثار کارآگاهی و کارگردان تئاتر نیوزیلندی است. شهرت جهانی او بیش‌از همه به‌خاطر خلق شخصیت «رودریک آلین»، کارآگاه نجیب‌زاده‌ای است که در پلیس متروپولیتن (لندن) کار می‌کرد. او نشان والای امپراتوری بریتانیا (DBE) را در ۱۹۶۶ دریافت کرد. از او به‌عنوان یکی از ملکه‌های داستان کارآگاهی، در کنار آگاتا کریستی، دوروتی ال. سایرز و مارجری الینگهام نام می‌برند. اِدیت نایو مارش در شهر کرایست‌چرچ نیوزیلند به دنیا آمد و در همان‌جا درگذشت.
نیوزیلند به دنیا آمد و در همان‌جا درگذشت. سهل‌انگاری پدرش در ثبت رسمی تولد او تا سال ۱۹۰۰، باعث شده تردیدهایی دربارهٔ تاریخ دقیق تولد وی باقی بماند. او تنها فرزند رُز و کارمند بانک، هنری مارش بود. خواهر مادرش، روث، همسر زمین‌شناس و موزه‌دار، رابرت اسپایت بود. نایو در کالج سنت مارگارت تحصیل کرد و یکی از اولین گروه دانش‌آموزان این مدرسهٔ تازه‌تأسیس بود. او سپس به یادگیری نقاشی در دانشگاه کانتربوری مشغول شد. وی هرگز ازدواج نکرد و فرزندی نداشت.
مدل اتمی رادرفورد مدلی از ساختمان اتم است که ارنست رادرفورد در سال ۱۹۱۱ میلادی ارائه کرد. پیش از مدل رادرفورد تصور دانشمندان از ساختمان اتم براساس مدل اتمی تامسون بود. مدل تامسون اتم را به صورت مجموعه‌ای از الکترون‌ها (بارهای منفی) که در میان بارهای مثبت پراکنده هستند در نظر می‌گرفت. این مدل به مدل کیک کشمشی معروف شد. چهارده سال پس از تامسون یعنی در سال ۱۹۱۱ رادرفورد پس از آزمایش معروف ورقه طلای خود مدل دیگری را پیشنهاد کرد. رادرفورد با تاباندن ذرات آلفا به ورقه نازکی از طلا (به ضخامت ۲۰۰۰اتم طلا) مشاهده
ورقه نازکی از طلا (به ضخامت ۲۰۰۰اتم طلا) مشاهده کرد که بیشتر ذرات از ورقه عبور می‌کنند یا به مقدار کمی منحرف می‌شوند. اما درصد بسیار کوچکی از ذرات (تقریباً یک در ۲۰۰۰۰) با زاویه‌ای بیش تر از ۹۰ درجه بازمی‌گردند. رادرفورد نتیجه گرفت که بخش بزرگی از اتم فضای خالی است و در مرکز اتم هسته چگالی وجود دارد.
جیحون، روستایی در دهستان کهورستان بخش کهورستان شهرستان خمیر در استان هرمزگان ایران است. این روستا، مرکز دهستان کهورستان است. مردم و امکانات. مردم روستا از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای ۳ باب آب‌انبار «برکه» و مسجد، دبستان و بانک. خانه بهداشت. مخابرات. مدرسه راهنمایی. جادهٔ اسفالته است و دارای مسجد جامع می‌باشد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۴۳ نفر (۱۹۳ خانوار) بوده‌است.
قُسْطَنْطَنِیّه یا قُسْطَنْطِینِیّه (عربی‌شدهٔ Κωνσταντινούπολις، «کُنْسْتانْتینوپولیس» به معنای شهر کنستانتین)، نام پیشین شهر کنونی استانبول است که به افتخار قیصر روم، کنستانتین یکم، نام‌گذاری شد و سال‌ها پایتخت امپراتوری روم شرقی بود. پس از سرنگونی رومی‌ها و فتح قسطنطنیه به‌دست مسلمانان عثمانی، این شهر، اسلامبول (به‌معنی شهر اسلام) خوانده شد که با گذشت زمان به استانبول، تغییر نام، پیدا کرد. تاریخچه. بنیان‌گذار این شهر کنستانتین یکم (۲۷۴–۳۳۷ میلادی)، نخستین امپراتور روم است که مسیحیت را پذیرفت و آن را دین
امپراتور روم است که مسیحیت را پذیرفت و آن را دین رسمی کشور روم اعلام کرد و کلیسا را با حکومت پیوند داد. وی پس از این‌که بر دشمنانش پیروز شد، در سال ۳۳۰ پایتخت خود را به دهکده بیزانتیوم (قسطنطنیه) که در حاشیه تنگه بسفر قرار دارد انتقال داد و آن را گسترش داد؛ ساختمان‌های زیادی در آن ساخت و آن را پایتخت اصلی خود اعلام کرد. مسلمان‌ها در زمان امویان و اوایل عباسیان تقریباً هر سال و غالباً سالی دو بار، یعنی در بهار و پاییز به عملیات جنگی دست می‌زدند و از گردنه‌های جبال توروس گذشته، وارد بلاد روم می‌شدند و منظور
جبال توروس گذشته، وارد بلاد روم می‌شدند و منظور اصلی آن‌ها رسیدن به قسطنطنیّه بود و بالاخره هم توانستند سه دفعه قسطنطنیه را در زمان بنی‌امیه محاصره کنند، ولی در هر سه محاصره به سختی شکست خوردند… اولین محاصرهٔ مشهور در سال ۳۲ هجری زمان خلافت عثمان به‌وقوع پیوست و معاویه که بعدها به خلافت رسید آسیای صغیر را مورد تاخت و تاز قرار داده متوجه قسطنطنیه شد و خواست آن‌جا را اول با هجوم و یورش و سپس به وسیلهٔ محاصره تصرف کند ولی چون خبر قتل عثمان در اثنای محاصره رسید از محاصره دست برداشت و حوادثی پیش آمد که به تأسیس
از محاصره دست برداشت و حوادثی پیش آمد که به تأسیس خلافت اموی منتهی گردید. محاصرهٔ دوم در سال ۴۹ زمان خلافت همین معاویه روی داد و او پسر و جانشین خود یزید را به جنگ کنستانتین چهارم فرستاد، ولی در نتیجهٔ بی‌لیاقتی سرداران لشکر اسلام شکست بزرگی نصیب محاصره‌کنندگان گردید و در این اثناء معاویه هم مرد و یزید به خلافت رسید و به پایتخت برگشت. سومین محاصرهٔ قسطنطنیه که مهم‌ترین آن‌ها می‌باشد محاصرهٔ مهمی است که در زمان خلافت سلیمان بن عبدالملک اموی واقع شد و چند سال به طول انجامید. سلیمان برادر خود مسلمه را در سال
به طول انجامید. سلیمان برادر خود مسلمه را در سال ۹۶ به جنگ لئوی ایزوری لئوی سوم (امپراتور بیزانس) گسیل داشت. از این پیکار باز هم به شکست مسلمان‌ها تمام شد و در این نبردها بود که عبدالله معروف به بطال (یعنی قهرمان) شهرت عظیمی یافت و بعدها ترک‌ها او را قهرمان ملی خود و جنگجوی شکست‌ناپذیر اسلام شمردند. حاکمان امپراتوری روم شرقی همیشه بر این مطلب تأکید داشتند که دولت بیزانس (دولت روم شرقی) دولتی شرقی است. قسطنطنیه تا سال ۱۴۵۳ پایتخت امپراتور روم شرقی محسوب می‌شود. در این سال این دولت از سپاهیان دولت عثمانی به
در این سال این دولت از سپاهیان دولت عثمانی به فرماندهی سلطان محمد فاتح شکست خوردند و قسطنطنیه تصرف شد، و بدین ترتیب عمر امپراتوری هزار ساله روم شرقی پایان یافت. شهر قسطنطنیه پس از تصرف توسط نیروهای عثمانی (اسلامبول) یعنی شهر اسلام خوانده شد. این شهر هم‌اکنون یکی از شهرهای مهم و بزرگ کشور ترکیه به‌شمار می‌آید که در کنار تنگه بسفر (تنگه‌ای که دریای سیاه را به دریای مرمره می‌پیوندد) قرار دارد. اسلامبول یا استانبول در بخش اروپایی ترکیه‌ است و حلقه ارتباطی آسیای صغیر با اروپای شرقی به‌شمار می‌آید.
بخش مرکزی، یکی از بخش‌های شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان ایران است. مرکز این بخش، شهر بندر لنگه است. تقسیمات کشوری. شهرها: بندر لنگه و بندر کنگ جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه برابر با ۷۹٬۱۲۵ نفر بوده است.
آذرشهر نهمین شهر پرجمعیت استان آذربایجان شرقی، یکی از شهرهای باختری این استان و مرکز شهرستان آذرشهر است. کوهستان سهند در شرق آذرشهر قرار دارد و به همین دلیل، این شهر دارای آب و هوای سرد است. همچنین دریاچهٔ ارومیه در باختر آذرشهر است. آذرشهر دارای زمین‌های هموار در مناطق شمال باختری پیرامون دریاچه ارومیه، و مناطق کوهستانی در خاور و جنوب خاوری است که باعث می‌شود هوای این منطقه در تابستان گرم ‌شود. آبیاری کشتزارها و باغ‌های پیرامون آذرشهر از طریق رودخانهٔ آذرشهر و نیز کانال‌های زیرزمینی، چشمه‌های طبیعی و
آذرشهر و نیز کانال‌های زیرزمینی، چشمه‌های طبیعی و چاه‌های عمیق انجام می‌شود. آذرشهر در ۴۵ درجه و ۸۵ دقیقهٔ طول خاوری، ۳۷ درجه و ۴۶ دقیقهٔ عرض شمالی و در ارتفاع ۱۴۶۸ متری از سطح دریا واقع شده است. این شهر در ۵۴ کیلومتری جنوب باختری تبریز و در امتداد محور تبریز - بناب قرار دارد. آذرشهر در قدیم با نام توفارقان شناخته می‌شد؛ بر اساس یکی از فرضیه‌های موجود درباره ریشه این نام، توفارقان از دو بخش «توفار» (یا «دووار» به معنی دیوار) و قان (یا «جان/گان»، پسوند مکان و به معنی «سرزمین»؛ قس. ممقان ، زنجان ، ورزقان ،
و به معنی «سرزمین»؛ قس. ممقان ، زنجان ، ورزقان ، گوگان ، آذربایجان) ساخته شده است. به عبارتی، توفارقان به معنی «منطقه دیوارکشی‌شده، منطقه محصور با دیوار» است، و احتمالا به کوهای پیرامون آذرشهر اشاره دارد که شهر را مانند یک دیواره محافظ احاطه کرده‌اند. مهرالزمان نوبان در کتاب «"وجه تسمیه شهرها و روستاهای ایران"» درباره ریشه نام‌های قدیم و جدید این شهر، به نقل از منابع تاریخی دیگر، سه فرضیه مختلف را گزارش کرده است: نخست- یاقوت حُمَوی «ده نخجیرجان»، «ده حرقان» و «ده خرقان» نوشته است و می‌گوید نخجیرجان اسم
و «ده خرقان» نوشته است و می‌گوید نخجیرجان اسم خزانه‌دار کسری، پادشاه ایران، بود و این روستا به نام وی معروف شده است. دوم- در زمان‌های بسیار قدیم، میان مردم این آبادی و مهاجمان، جنگی سخت درمی‌گیرد و تمام دیوارها خونین می‌شود؛ از این جهت، این مکان را «دیوار خونین» نامیدند، و این نام در گذر زمان تحریف شده و به شکل دهخوارقان درآمد. سوم- در چند ساله اخیر، به علت وجود آتشکده (پرستشگاه زرتشتیان) در اطراف این شهر، آن را آذرشهر نامیدند. در برخی منابع، روایت شده است که چنگیزخان از این شهر زنی را به همسری اختیار کرد.
چنگیزخان از این شهر زنی را به همسری اختیار کرد. پیشینه. آذرشهر یکی از شهرهای تاریخی شمال غرب ایران است که منابع تاریخی نام آن را به صورت ده نخوارگان و ده نخیرجان نوشته‌اند و در کتاب‌های جغرافی قدیم عرب این نام به شکل «داخَرَّقان و دخارقان درآمده‌است. یاقوت حموی از این شهر باعنوان «دِه‌نَخیرجان» یاد کرده‌است؛ درحالی که حمدالله مستوفی از عنوان «دهخوارقان» استفاده نموده‌است. اکثر مورخان از آذرشهر به عنوان شهری کوچک با هشت روستای تابعه یاد می‌کنند و از وفور باغ‌های انگور، و میوهجات مختلف آن سخن به میان
باغ‌های انگور، و میوهجات مختلف آن سخن به میان آورده‌اند. همچنین لپه آذرشهر و گردوی آذرشهر شهرت جهانی دارد. در روستای فیروز سالار آذرشهر باغ‌های پسته وجود دارد. مردم. جمعیت آذرشهر بر پایهٔ سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ خورشیدی بالغ بر ۴۴٬۸۸۷ نفر بوده‌است که نهمین شهر استان آذربایجان شرقی شناخته می‌شود. همچنین تعداد خانوارهای ساکن این شهر ۱۴٬۳۴۳ خانوار بوده‌است. مردم آذرشهر به حجب و حیا و دین داری و ارادت به اهل بیت عصمت و طهارت مشهور هستند. بافت قدیمی. با توجه به گفته‌های افراد کهنسال منطقه، در
قدیمی. با توجه به گفته‌های افراد کهنسال منطقه، در زمان‌های خیلی قدیم دهخوارقان در محل کوه پیر قطران بوده‌است که در اثر زلزله نابود شده‌است و بعد از آن مردم روستا را در سمت دیگر رودخانه بنا نهاده‌اند. ویرانه‌های کوه پیر قطران هنوز بجاست و از آثار باستانی آذرشهر می‌باشد. بافت قدیمی شهر از تعدادی محله قدیمی تشکیل شده بود که این محلات از هم فاصله داشته‌اند و بین محلات باغ‌هایی وجود داشته‌است که شمالی‌ترین محله پیرلر و جنوبی‌ترین محله کوچه کردها (کردلر کوچه‌سی) بوده‌است؛ شرقی‌ترین محله نیز دیزج (دزک به معنی دژ
بوده‌است؛ شرقی‌ترین محله نیز دیزج (دزک به معنی دژ کوچک) و غربی‌ترین محله اشاغی‌کوچه نام داشته‌است. هر محله دارای کوچه‌های باریک و تودرتو و بن‌بست بوده و در ورودی هر محله درب بزرگی کار گذاشته شده بود که شبها بسته می‌شد و دارای نگهبان بوده‌است. بدین ترتیب هر محله مانند قلعه‌ای عمل می‌کرده که خانه‌های در انتهای بن‌بست آن از قیمت‌های بالاتر و ارزش بیشتر برخوردار بودند. در هر محله و در اکثر کوچه ساختمان‌هایی به نام کبوترخانه وجود داشت که کبوتران و دیگر پرنده‌ها در آن لانه می‌گزیدند. در تمام کوچه‌ها سکوهایی
در آن لانه می‌گزیدند. در تمام کوچه‌ها سکوهایی بوده‌است که مسافران و افراد سالخورده بر آن نشسته و استراحت می‌کردند و بار خود را روی آن می‌گذاشتند و بعد از استراحت بار خود را با استفاده از آن دوباره به کول می‌گرفتند. تمام محلات از آب قنات و چشمه‌ها استفاده می‌کردند که هم‌اکنون تمامی این قنات‌ها به محل دفع فاضلاب تبدیل شده‌است. وقایع. فساد اداری. در سال ۱۳۹۹ تخلفات بزرگ شهرداری و شورای اسلامی آذرشهر برملا شد که شهردار و اعضایی از شورای شهر توسط نهادهای امنیتی دستگیر شدند، این خبر در بسیاری از خبرگزاری‌ها
دستگیر شدند، این خبر در بسیاری از خبرگزاری‌ها منتشر شد. سیل آذرشهر. در تاریخ ۲۵ فروردین ۱۳۹۶ ، در پی بارندگی شدید و طولانی (حدودا ۹ ساعت) در منطقه پل آذرشهر سیلی عظیم به راه افتاد و با رفت و روب درختان، تخته‌سنگ‌های بزرگ، خودروها و غیره، تعدادی از ساکنان شهر را قربانی خود کرد. در پی سیل آذرشهر بیش از۲۲ نفر جان باختند. این خبر مهم در اخبار صدا و سیمای ایران پوشش داده شد. گردشگری. یکی از مشهورترین مکانهای آذرشهر مکان به نام قوش داشی می‌باشد که در ان محل قوچ سنگی بزرگی به رنگ سفید رنگ در آن وجودداشته‌است که
سنگی بزرگی به رنگ سفید رنگ در آن وجودداشته‌است که متأسفانه تخریب گردیده‌است و فقط افراد سالخورده این محل را می‌شناسند. این قوچ بزرگ در محل اشیک بازار (بازار قدیمی) وجود داشته‌است. این کوچه به نام دربند باشگاه معروف می‌باشد و بسیاری از افراد از علت نامیدن این مکان به این نام اطلاعی ندارند. در زمان سابق باشگاه افسران در این مکان در داخل باغی بزرگ و مجلل وجود داشته‌است. باغات گردوی مجللی در این ناحیه در حد فاصل محله علی‌آباد و کوی کردلر وجود داشته‌است. کاروانسرای فراموش شده‌ای در همسایگی مسجد بازار (بازار
فراموش شده‌ای در همسایگی مسجد بازار (بازار مسجدی) می‌باشد که نام آن را فقط قدیمیهای آذرشهر بخاطر می‌آورند. در زمان شاهنشاهی مشروب خانه ای در شهر آذرشهر بوده اما سپس به دستور آیت الله مدنی که نفوذ و محبوبیت بسیار زیادی در میان مردم داشت، بعد از خطابه تاریخی و طوفانی اش خون مردم به جوش آمده و دست جمعی راهی مشروبخانه شدند و آنجا را به آتش کشیدند و ویرانش کردند و هنوز هم که هنوز هست زمین اش منفور مردم است و میان بافت شلوغ شهر خالی است. این مکان در نزدیکی میدان ساعت آذرشهر واقع است. شهرک‌ها. شهر آذرشهر دارای
ساعت آذرشهر واقع است. شهرک‌ها. شهر آذرشهر دارای چهار شهرک مسکونی و یک شهرک صنعتی است که معروف‌ترین آن‌ها، عبارتند از:
فَروَردینگان یا فْرودُگ (Frudog) یکی از جشن‌های ماهانهٔ زرتشتی است. روز برگزاری این جشن نوزدهم فروردین‌ماه است. فروردینگان جشنی است برای یادبود درگذشتگان و از آنجا که در دین زرتشت، آیین‌های سوگواری به اشکالی که می‌شناسیم، وجود ندارد. این مراسم به صورت جشن برگزار می‌شود و مردم روان درگذشتگان را هم در شادی خود شرکت می‌دهند. جشن‌ها در ایران باستان. در ایران باستان، به مناسبت‌های گوناگون جشنی برگزار می‌شد و از آنجا که «جشن» نوعی عبادت به‌شمار می‌آمد، برگزاری آن رنگ و لعاب دینی به خود گرفته بود. در باورهای
آن رنگ و لعاب دینی به خود گرفته بود. در باورهای ایرانی، برخی از این جشن‌ها، جشن‌های واجب بود؛ مانند گاهنبارها که جشن‌های سالگرد آفرینش‌های شش‌گانه (آسمان، آب، زمین، گیاه، چارپای مفید و انسان) هستند و برخی جشن‌های مستحب، مانند جشن‌های برابری نام روز و ماه که جشن‌های ماهانه خوانده می‌شود. در گاه‌شماری زرتشتی هر روز ماه با نام یکی از امشاسپندان و ایزدان نامیده شده است. در هر ماه، در روزی که با نام آن ماه همنام شود، جشنی برگزار می‌شود. برخی از این جشن‌ها از عمومیت و اهمیت زیادی برخوردارند و تا امروز اعتبار و
و اهمیت زیادی برخوردارند و تا امروز اعتبار و اهمیت خود را حفظ کرده‌اند، مانند جشن فروردینگان (۱۹ فروردین)، جشن تیرگان (۱۳ تیر)، جشن مهرگان (۱۶ مهر) و جشن اسفندگان (اسفند ۵). فروردینگان یا جشن ماهانهٔ ماه فروردین. روز نوزدهم هر ماه «فروردین» نام دارد و نوزدهم فروردین جشنی برگزار می‌شد، به نام «فروردینگان» که به آن «فرودگ» نیز می‌گویند. فروردین به معنای فروهرها و ماه فروردین ماه فروهرها و این جشن در بزرگداشت فروهرهاست. فروهر. فَرَوَهر (Faravahr) (در پهلوی فْرَوَهْر (Frawahr)، در اوستایی فْرَوَشی (Fravashi) و
(Frawahr)، در اوستایی فْرَوَشی (Fravashi) و در فارسی باستان فرَورتی (Fravrti))، یکی از نیروهای باطنی است که به عقیدهٔ مزدیسنان پیش از پدید آمدن موجودات، وجود داشته و پس از مرگ و نابودی آنها، به عالم بالا رفته و پایدار می‌ماند. این نیروی معنوی را که می‌توان جوهر حیات نامید، فناپذیر و زوالی نیست. جشن ده روزهٔ فروردگان یا جشن همسپثمیدیه. ابوریحان بیرونی در آثار الباقیه از هر دو جشن ماهانهٔ فروردینگان و از جشن ده روزهٔ همسپثمیدیه (هَمَسپَثمَئِدَیَه) که از اشتاد روز (۲۶ اسفند) تا انیران روز (۳۰ اسفند) و پنج روز
روز (۲۶ اسفند) تا انیران روز (۳۰ اسفند) و پنج روز گاتا یا همان پنجه دزدیده (پنج روز اول فروردین) برگزار می‌شده با نام فروردگان یاد کرده‌است. جشن فروردگان یا جشن همسپثمیدیه، مربوط به فروشی‌ها از آخرین گاهنبار شروع می‌شد. در دوران باستان، فروردگان جشن فروهرها بود و ظاهراً در آن هنگام ده روز و ده شب برگزار می‌شد. بعدها جشن همسپثمیدیه به یادبود آفرینش انسان تخصیص یافت. جشن‌های نوروزی و ماه فروردین با فروهرها پیوند خورده‌است، چون عقیده بر این است که در این ایام سال، فروهرها به زمین فرود می‌آیند و به خانه‌های
سال، فروهرها به زمین فرود می‌آیند و به خانه‌های سابق خویش می‌روند. پس مردم باید برای پیشواز آنان خانه را پاکیزه کنند، برای هدایت آنان آتش بیفروزند و در این روزها، بوی‌های خوش در آتش نهند و روان‌ها را ستایش کنند و اوستا بخوانند تا روان‌ها آسایش داشته باشند و با شادی و نشاط باشند و برکت ارزانی دارند. در این روزها، به هیچ کاری نباید دست زد، مگر انجام وظایف و کار نیک تا اینکه فروشی‌ها با رضایت خاطر به جای‌های خویش برگردند و خوبی بخواهند و در پایان جشن، روان‌ها را بدرود می‌گویند. مراسم جشن فروردینگان. در روز
را بدرود می‌گویند. مراسم جشن فروردینگان. در روز نوزدهم فروردین، روز جشن فروردینگان مراسم خاصی در بزرگداشت این موجودات مینوی و در بعدی گسترده‌تر، در بزرگداشت روان درگذشتگان برگزار می‌شد که هنوز در میان هموطنان زردشتی، به‌خصوص در یزد، با تشریفات خاصی برگزار می‌شود. در این جشن که امروزه بیشتر به جشن فرودگ (احتمالاً از فروردگ، «فرورد» صورت فارسی فروشی) معروف است، زردشتیان سر مزار درگذشتگان خود (در تهران به قصر فیروزه، گورستان زردشتیان) می‌روند و برای خشنودی روان‌ها عود و کندر آتش می‌زنند و گل و گیاه و میوه و
عود و کندر آتش می‌زنند و گل و گیاه و میوه و شمع و لرک بر سر مزار می‌گذارند. لرک مخلوطی است از هفت میوه خشک خام از قبیل پسته خام، بادام خام، فندق خام، برگه، انجیر خشک، خرما، توت. ترکیبات لرک به مناسبت‌های مختلف تغییر می‌کند. لرک مراسم درگذشته با لرک مراسم عروسی و سدره‌پوشی متفاوت است. در لرک شادی، پسته و بادام و فندق بو داده‌است، انجیر و خرما و توت ندارد و نقل هم حتماً به آن اضافه می‌شود. معمولاً برای مراسم عقد (گواگ گیران)، لرک را داخل تور بسته‌بندی و بعد از مراسم بین نزدیکان توزیع می‌کنند. در جشن فرودگ،