payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که نزدیکترین ارتباط را با نویسندگان کتاب مقدس داشت، تا پیش از کشف متن‌های اوگاریتی اطلاعات کمی در اختیار بود. اشاره‌های کتاب مقدس به آنها از دیدگاهی منفی بیان می‌شد. تشخیص حضور پارادایم آفرینش-طوفان در سفر پیدایش ۱ تا ۱۱ منجر به درک بهتر صورتِ درون‌مایه‌ای آن می‌شود. این حضور، با توجه به تمرکز سنت مسیحی بر باغ عدن کم‌شناخته باقی ماند. مرکزیت داستان طوفان، نتیجهٔ مهمی در درک کلیت پیدایش ۲ تا ۱۱ دربردارد. تفاوتهای سبکی، ساختاری و درون‌مایه‌ای پیدایش ۱ تا ۱۱ با "آترا-هاسیس" نتیجهٔ تغییر در روایتِ برخواسته از
"آترا-هاسیس" نتیجهٔ تغییر در روایتِ برخواسته از یکتاپرستی است. از دیدگاه آلتر، روایت استاندارد محققان امروزی در تورات، چهار رشته اثر ادبی عمده را تشخیص می‌دهد: منبع جی، منبع ای، منبع پی و منبع دی. محصول نهاییِ ترکیب آثار ادبی جی، ای، پی و دی، طبیعتاً در خود، تکرار، تناقض و ناسازگاری دارد. اما در همان حال، در مقام یک کتاب، منسجم است و نقد تاریخی یا متنی آن به خوانش ادبی آن آسیب چندانی وارد نمی‌کند. شواهد بسیاری در کتاب مقدس عبری وجود دارد که آن را همانند کلاژی ادبی می‌کند. در این پنج کتاب، دستهای بسیاری
کلاژی ادبی می‌کند. در این پنج کتاب، دستهای بسیاری دیده می‌شوند که نماینده دیدگاه‌های گوناگون هستند، اما ویراست نهایی گونه‌ای از حس تداوم و پیشرفت را با خود به همراه دارد. در آغاز سفر پیدایش، دو داستان آفرینش قرار گرفته است. بسیاری از محققان جدید، پایان روایت اول را در نیمه ابتدایی آیه ۴ باب ۲ در نظر می‌گیرند. از اینجا به بعد، سبک به شدت تغییر می‌کند. تمرکز بر انسان قرار می‌گیرد و نام خداوند تبدیل به یهوه-الوهیم می‌شود. منشأ تاریخی متفاوت هر دو متن هر چه باشد، ویرایشگر نهایی متن در روایت اول از دیدگاهی
باشد، ویرایشگر نهایی متن در روایت اول از دیدگاهی کیهانی به موضوع می‌پردازد و در روایت دوم وارد جزئیات تکنیکی می‌شود. به عقیده گری آ. رندزبورگ‏، اگر داستان آفرینش در سفر پیدایش به‌طور عینی بررسی شود، روایت «سقوط انسان» نیست، بلکه بیشتر روایت صعود ناتمام انسان به خدایی است. عنوان سفر پیدایش. دربارهٔ «سِفر». کلمهٔ سِفْر از طریق زبان عربی وارد زبان فارسی شده است، و در زبان فارسی به معنی «کتاب» یا «کتاب بزرگ» ضبط شده است. سِفر در اصل، در زبان (تلفظ: سِفِر) به معنی «کتاب» یا «نوشته» است. دربارهٔ «پیدایش». پیدایش
«کتاب» یا «نوشته» است. دربارهٔ «پیدایش». پیدایش در عبارت «سفر پیدایش» در زبان فارسی احتمالاً محصول ترجمهٔ کلمهٔ «تکوین» در عبارت «سفر تکوین» از زبان عربی باشد؛ اما عنوان این کتاب، در اصلِ عبری به شکل برشیت (به الفبای عبری: בְּרֵאשִׁית) آمده است. عنوان سفر برشیت، مانند دیگر اسفار تورات از نخستین کلمه‌ای که کتاب با آن آغاز شده، برداشته شده است. این عنوان در دوران باستان متاخر بسیار معمول و مستعمل بود. برای نمونه، هیه‌رونیموس این کلمه را در سال ۳۹۰ پس از میلاد با آوانگاری «Bresith"»" ضبط کرده است. هنگامی که
با آوانگاری «Bresith"»" ضبط کرده است. هنگامی که عالمان یهودی در دوران هلنیستی، در قرن سوم پیش از میلاد، کتاب مقدس خود را به زبان یونانی کوینه ترجمه می‌کردند، برای آن براساس محتوای کتاب نام (تلفظ: گِنِسیس)، در فارسی به معنای «مبدأ» یا «سرآغاز» (جهان هستی) را برگزیدند. این کلمه بعدها به صورت Genesis در ترجمهٔ لاتین ولگار حفظ شد و از همان زمان در نسخه‌های متفاوت کتاب مقدس و همچنین فضای علوم الهیاتی باقی ماند. در سنت‌های آلمانی (یا فرهنگ‌های تحت تأثیر سنت آلمانی) کتاب پیدایش با عنوان «کتاب اول موسی» شناخته
کتاب پیدایش با عنوان «کتاب اول موسی» شناخته می‌شود، و این ظاهراً به این دلیل است که مارتین لوتر که از تاثیرگذارترین ترجمه‌های کتاب مقدس توسط او انجام شده، عقیده داشت که کتاب مقدس باید مستقل از سنت لاتین و با نگاهی به سنت یهودی ترجمه و تفسیر شود. این درحالی است که پیش از مارتین لوتر، افراد دیگری هم مانند یوهان ریشلین به همین عقیده بودند. نباید از این حقیقت غافل ماند که قرن‌ها پیش از ترجمهٔ مارتین لوتر، در قرن ۱ پس از میلاد، یوسف فلاوی، تورات را «کتب پنج‌گانهٔ موسی» نام‌گذاری کرده بود. پیشینه. واژه تورات به
موسی» نام‌گذاری کرده بود. پیشینه. واژه تورات به معنای «آموزش» است یا در بافتار توراتی می‌توان آن را شامل قوانین مشخص و مثلاً به معنای «تنظیم» و «پروتکل» در نظر گرفت. از میان پنج کتاب، این واژه بیشتر در سفر تثنیه به کار رفته است و گاهی همراه با واژه «سفر» به معنای «کتاب» (مثلا «این کتاب آموزش») به کار رفته است. پس از آنکه سفر تثنیه از جنبه ویراستاری به چهار کتاب قبلی پیوست، «تورات» به هر پنج کتاب گسترش یافت. در تقسیم عبری سنتی، تورات شامل واحد نخستین و بنیادی سه واحدی بزرگی شد که تنخ را شکل می‌دهد. تنخ
سه واحدی بزرگی شد که تنخ را شکل می‌دهد. تنخ واژهٔ اختصاری از تورات، نِویئیم (پیامبران، پیشین و پسین) و کِتوْویم (نوشته‌ها یا به عبارتی هر چیزِ دیگر) است. پژوهشگران بیش از دو قرن است که بر این مسئله توافق دارند که «پنج کتاب» از منابع ادبی گوناگون در کنار هم قرار گرفته‌اند؛ گرچه بر سر تشخیص مشخص منابع در متن مباحثه در جریان است و تفاوت نظر شدیدی در مورد تاریخ‌گذاری منابعِ مختلف وجود دارد. در دهه‌های اخیر برخی از نظریات افراطی تصنیف کل تورات را در دوره پارسی (آغاز از اواخر قرن ششم پیش از دوران مشترک یا حتی
(آغاز از اواخر قرن ششم پیش از دوران مشترک یا حتی دیرتر دوره هلنیستی) در نظر می‌گیرد اما شواهد فراوانی وجود دارد که در تضاد با این دیدگاه قرار می‌گیرند. شاید مهم‌ترین ملاحظهٔ تعیین‌کننده آن باشد که زبان عبری در طی ۹ قرنِ فعالیت ادبی توراتی تکامل یافت. زبان عبری رایج در حدود ۱۰۰۰ تا ۵۸۶ پیش از دوران مشترک با زبانی که در عصر پارسی یا هلنیستی مکتوب می‌شد، تفاوت‌های چشمگیر دارد. از زبان عبری تورات اثر بسیار کمی در نوشتار این دورهٔ متاخر قرار دارد. یک رویکرد اخیر دیگر، تصنیف متنها را در قرن هفتم پیش از دوران
دیگر، تصنیف متنها را در قرن هفتم پیش از دوران مشترک (همان زمانی که اجماع پژوهشگران بر این است که سفر تثنیه در آن تصنیف شد) قرار می‌دهد. این بحث اما کلا شواهد لغت‌شناسی را نادیده می‌گیرد: سفر تثنیه پاسخی به سنت نوشتاری قانون بادوامی بود. به عقیده آلتر، روایت استاندارد محققان امروزی در تورات، چهار رشته اثر ادبی عمده را تشخیص می‌دهد: منبع جی، منبع ای، منبع پی و منبع دی. دو منبع اول، بر اساس نام خدا متمایز شده‌اند (یهوه و الوهیم) و احتمالاً از زمانی تقریباً یکسان اما از دو جغرافیا (به ترتیب پادشاهی جنوبی یهودا
اما از دو جغرافیا (به ترتیب پادشاهی جنوبی یهودا و پادشاهی شمالی اسرائیل) هستند. امروزه تخمین زمان این دو منبع، قرن نهم یا هشتم پیشا دوران مشترک است. بخشی از منبع پی ممکن است به قرن هشتم پیشا دوران مشترک تعلق داشته باشد اما بخش عمده آن به سده ششم پیشا دوران مشترک برمی‌گردد. در همین قرن ششم است که نویسندگان منبع پی علاوه بر آن، همه منابع قبلی را ویراستند و همراه با منبع خود متن یکپارچه‌ای را شکل دادند. منبع دی احتمالاً در ۶۲۱ پیشا دوران مشترک شکل گرفت. این منابع ادبی گوناگون در زمانی حدود قرن ششم پیشا دوران
ادبی گوناگون در زمانی حدود قرن ششم پیشا دوران مشترک (دوره تبعید در بابل) ویراست و کتابی واحد (احتمالا اولین کتاب مقدس همراه با قدرت اجباری بر اجتماع ملی) شدند. مدت زمان زیادی است که محققان یازده باب نخست سفر پیدایش را واحدی یکپارچه می‌دانند. این در حالی است که از باب ۱۲ در کتاب مقدس، محور فقط ملت اسرائیل است. آفرینش جهان، طوفانی که آن را نابود کرد و آغازی دوباره شد، همه آدمها را تحت تأثیر خود قرار داد و نه فقط اسرائیل را. تا باب ۱۵ پیدایش، نامی از عهد خدا با اسرائیل که بر کتاب مقدس غلبه دارد، برده نمی‌شود
اسرائیل که بر کتاب مقدس غلبه دارد، برده نمی‌شود و تا باب ۱۲ حتی اشاره‌ای به آن نمی‌شود. در مقابل، آنچه در باب ۱ تا ۱۱ سفر پیدایش اتفاق می‌افتد، عهد خدا با همهٔ انسان‌ها است. حتی در باب ۱۰ که همهٔ مردمان جهان برشمرده می‌شوند، اسرائیل غایب است. موضوعات فوق و ایر عامل‌ها منجر به آن شده است که دانشوران این باب‌ها را از سایر کتاب مقدس مجزا کنند. گرچه وجود مستقل «تاریخ آغازین» به‌طور گسترده‌ای پذیرفته شد اما تا دههٔ ۱۹۸۰ طول کشید تا ساختار ادبی آگاهانهٔ این بخش مورد اشاره قرار گیرد. به عقیدهٔ رندزبورگ، پیدایش
مورد اشاره قرار گیرد. به عقیدهٔ رندزبورگ، پیدایش ۱:۱ تا ۱۱:۲۶ از ده واحد کوچکتر تشکیل شده است. پنج واحد در پیدایش ۱:۱ تا ۶:۸ وجود دارند که سپس در پیدایش ۶:۹ تا ۱۱:۲۶ بازتولید می‌شوند. نویسندگان، محل و زمان نگارش پیدایش. نویسندگان سفر پیدایش ناشناخته هستند، اما سنت یهودی-مسیحی همواره موسی را نویسنده کل تورات دانسته است. در عصر روشنگری، باروخ اسپینوزا و توماس هابز این موضوع را مورد تردید قرار دادند. ریچارد سیمون تحت تأثیر باروخ اسپینوزا، در قرن هفدهم این نظریه را مطرح کرد که تورات با مشارکت نویسندگان متعدد،
را مطرح کرد که تورات با مشارکت نویسندگان متعدد، در طی فرآیندی طولانی شکل گرفته است؛ نظریهٔ ریچارد سیمون با نظریات مدرن مطالعات کتاب مقدس نیز منطبق است که با سفر پیدایش به عنوان متنی برآمده از سنت برخورد کرده و معتقد است که متن آن طی فرآیندی تدریجی و با مشارکت نویسندگان متعدد شکل گرفته است. این نظریه برآمده از این واقعیت است که در تورات روایت‌های دو یا چندگانه (مانند دو روایت مجزا از خلفت عالم در سفر پیدایش) وجود دارد. محققانی چون کنراد اشمید این موضوع را مطرح می‌کنند که تورات در واقع متنی حاصل از گفت‌وگوی
می‌کنند که تورات در واقع متنی حاصل از گفت‌وگوی میان چند گروه از نویسندگان بوده است. این دیدگاه بر ابعاد تاریخی، زیبایی‌شناختی و هرمنوتیک تورات به عنوان اثری حاصل از تلاشِ گروهیِ کاتبان تأکید می‌ورزد. محققین مدرن کتاب مقدس بر این عقیده هستند که شکل‌گیری روایت شخصیت‌ها در توالی ابراهیم-اسحاق-یعقوب باید از لحاظ تقدم و تأخر تاریخی معکوس شود، یعنی به نظر می‌رسد که داستان‌های اسحاق در دوره‌های متأخرتر پادشاهی یهودا به روایت‌های یعقوب افزوده شده‌اند و پس از آن، روایت‌های ابراهیم نیز وارد متن شده‌اند — هرچند
روایت‌های ابراهیم نیز وارد متن شده‌اند — هرچند دقیقاً مشخص نیست کدام بخش‌های این داستان‌ها به دوره پیش از تبعید بابلی (پیش از ۵۸۷ پیش از میلاد، یعنی زمانی که هستهٔ اصلی روایات تورات در آن نگاشته شدند) تعلق دارند. پس از فروپاشی پادشاهی شمالی اسرائیل، یهودیان پادشاهی جنوبی یهودا خود را وارثان حقیقی اسرائیل می‌دانستند. در نتیجه، قرار گرفتن ابراهیم و اسحاق پیش از یعقوب در توالی ابراهیم-اسحاق-یعقوب این ادعا را ایجاد می‌کرد که «نیاکان واقعی اسرائیل — یعنی پدر و پدربزرگ یعقوب — ریشه در جنوب (یهودا) دارند.»
و پدربزرگ یعقوب — ریشه در جنوب (یهودا) دارند.» ابراهیم و روایت‌های مربوط به او عمدتاً به منطقه الخلیل و حوالی آن مرتبط هستند (پیدایش ۱۸)، و داستان‌های اسحاق در اطراف بِئرشبع رخ می‌دهند (پیدایش ۲۶) — هر دوی این مناطق در قلمرو یهودا قرار دارند. در مقابل، مکان‌های کلیدی در روایت‌های مرتبط با یعقوب، مانند بیت‌ایل (پیدایش ۲۸) و پنوئل (پیدایش ۳۲)، در مناطق مرکزی و شمالی آن سرزمین واقع شده‌اند. براساس تاریخ‌گذاری‌های سنتی کتاب مقدس که عمدتاً منتج از شجره‌نامهٔ موجود در بخش پنجم پیدایش در نسخهٔ ماسورتی کتاب مقدس
در بخش پنجم پیدایش در نسخهٔ ماسورتی کتاب مقدس است، ابراهیم در بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۲۱۲۳ بعد از خلقت عالم (تقریبا معادل با قرن بیست و دوم الی قرن نوزدهم پیش از میلاد) می‌زیسته است. اما از طرف دیگر اینکه ابراهیم در بخش‌هایی از تورات صاحب شتر توصیف شده است (در پیدایش ۱۲:۱۴ الی ۱۶؛ ۲۴:۱۰ الی ۱۱) بسیار مسئله‌ساز است؛ زیرا اهلی‌سازی شترها به قرن دوازدهم یا یازدهم پیش از میلاد بازمی‌گردد، و این در حالیست که اولین شواهد تاریخی مربوط به شکل گرفتن کاروان‌های شتر (که در پیدایش ۳۷:۲۵ الی ۲۸ به آن اشاره شده است) به سه
در پیدایش ۳۷:۲۵ الی ۲۸ به آن اشاره شده است) به سه قرن بعد، یعنی قرن هشتم/هفتم پیش از میلاد در امپراتوری آشور بازمی‌گردد؛ بنابراین، وجود این کاروان‌ها در زمان زندگی ابراهیم بسیار بعید و نامتحمل است؛ راوی، ابراهیم را صاحب شتر تصویر کرده زیرا این حیوان در دورهٔ خود او، و نه در زمان زندگی ابراهیم، نماد جایگاه اجتماعی بودند. تا پایان قرن نوزدهم، چنان شده بود که اغلب محققین کتاب مقدس فرضیهٔ مستند را فرضیه‌ای قابل اتکا و مناسب می‌دانستند؛ این نظریه بیان می‌دارد که تورات از چهار منبع اصلی برساخته شده است: منبع
که تورات از چهار منبع اصلی برساخته شده است: منبع یَهُوی (J)، منبع الوهیستی (E)، منبع تثنیه‌ای (D) و منبع کهانتی (P). هر کدام از این منابع روایت سرراست خود را از وقایع شامل بوده‌اند و بعدتر این منابع توسط ویرایشگران مختلف با یکدیگر ترکیب شده‌اند. محققین با استفاده از اسامی‌ای که هر کدام از این منابع برای اشاره به خداوند به خدمت می‌گرفتند، توانستند این منابع مختلف را از یکدیگر متمایز کنند. برای مثال، منبع یهوی از عبارت «یهوه الوهیم» برای اشاره به خداوند استفاده می‌کند، درحالی که منابع الوهیستی و کهانتی صرفاً
می‌کند، درحالی که منابع الوهیستی و کهانتی صرفاً از کلمهٔ «الوهیم» استفاده می‌کنند. نشانهٔ دیگری که محققین در متن برای شناسایی منابع مختلف بررسی می‌کنند، بخش‌هایی از متن است که روایات دوگانه یا تکراری آمده است. در سفر پیدایش، این‌ها روایاتی هستند که دوبار یا بیشتر تکرار شده‌اند: دو روایت از خلقت، سه روایت از جا زدن همسر ابراهیم، سارای (که بعدتر ساره نام گرفت) توسط ابراهیم به عنوان خواهرش، و دو نسخه از روایت فرستادن هاجر و اسماعیل به بیابان توسط ابراهیم. براساس فرضیه مستند، منبع J در قرن نهم پیش از میلاد در
فرضیه مستند، منبع J در قرن نهم پیش از میلاد در پادشاهی جنوبی یهودا متولد شده و عقیده بر این است که قدیمی‌ترین منبع باشد. منبع E در پادشاهی شمالی اسرائیل در قرن هشتم پیش از میلاد نوشته شده است. منبع D در یهودا در قرن هفتم پیش از میلاد نگاشته شده و احتمالاً محصول اصلاحات مذهبی یوشیا در حدود ۶۲۵ پیش از میلاد باشد. آخرین منبع P بوده که در قرن پنجم پیش از میلاد در بابل نوشته شده است. براساس تواریخ ذکر شده، سفر پیدایش و دیگر اسفار تورات تنها بعد از تبعید بابلی به شکل نهایی و امروزین خود رسیدند. یولیوس ولهاوزن
به شکل نهایی و امروزین خود رسیدند. یولیوس ولهاوزن استدلال می‌کند که تورات در زمان عزرا به شکل نهایی خود رسیده است. عزرا ۷:۱۴ روایت می‌کند که عزرا در سال ۴۵۸ پیش از میلاد، یعنی «در دوران شاهنشاهی اردشیر» با در دست داشتن شریعت الهی به منظور نظارت بر وضعیت اورشلیم در اجرای احکام الهی، از بابل به اورشلیم و یهودیه سفر می‌کند. ولهاوزن می‌گوید این شریعت الهی همان توراتِ تازه گردآوری‌شده بود. به عقیدهٔ او، نحمیا ۸ الی ۱۰، انتشار و پذیرش عمومیِ این مجموعه قانون در حدود ۴۴۴ پیش از میلاد را توصیف کرده است. با پذیرفتن
۴۴۴ پیش از میلاد را توصیف کرده است. با پذیرفتن این نظریه، باید بدانیم که فاصلهٔ تاریخی عظیمی میان نخستین منابع حقیقتاً نگاشته شدهٔ تورات و وقایعی که تورات توصیف می‌کند (که در حدود قرن دوازدهم پیش از میلاد به پایان رسیده‌اند) وجود دارد. بخش عمدهٔ محققین تا دهه ۱۹۸۰ فرضیه مستند را کافی می‌دانستند. از دههٔ ۱۹۸۰ تا به حال اشکال مختلف و متنوعی از این فرضیه مطرح شده است. فرضیهٔ جدید به نام فرضیهٔ مکمل وجود سه منبع اولیه را برای تورات فرض می‌گیرد: J، D و P. در این میان منبع E منبعی مستقل از J در نظر گرفته نمی‌شود
میان منبع E منبعی مستقل از J در نظر گرفته نمی‌شود بلکه صرفاً شکل تغییریافتهٔ منبع J فرض می‌شود؛ و منبع P یک بدنهٔ تغییر و توسعه یافته از منبع J (یا «غیر کهانتی») دانسته می‌شود. هیچ اثری از منبع تثنیه‌ای در سفر پیدایش نیست. ایدهٔ جدیدتر این است که تاریخ نگارش منبع J یا در حین تبعید بابلی یا درست پیش از آن به نگارش درآمده و ویرایش نهایی منبع کهانتی در اواخر دوران تبعید یا کمی پس از آن اتفاق افتاده است. راسل گمیرکین استدلال می‌کند که پیدایش متأثر از منابع یونانی مانند بابیلونایکا اثر بروس در اواخر دهه ۲۷۰ پیش
مانند بابیلونایکا اثر بروس در اواخر دهه ۲۷۰ پیش از میلاد نگاشته شده و بازتابی است از شرایط سیاسی در دوران امپراتوری سلوکیان و دودمان بطلمیوسی. در مورد دلیل نگارش این کتاب، یک نظریه که اگرچه هنوز مورد بحث است اما توجه قابل ملاحظه‌ای را به خود جلب کرده، نظریه «اعطای اختیار امپراتوری پارس» است. بر اساس این نظریه، پارسیانِ امپراتوری هخامنشی پس از فتح بابل در سال ۵۳۹ قبل از میلاد، موافقت کردند که اورشلیم خودمختاری محلی زیادی در قلمرو امپراتوری خود داشته باشد، اما به جای آن، از مقامات محلی خواستند که یک قانون
اما به جای آن، از مقامات محلی خواستند که یک قانون واحد تهیه کنند که مورد پذیرش تمام اعضای جامعه باشد. دو گروه قدرتمند تشکیل‌دهندهٔ جامعه در آن زمان عبارت بودند از: این دو گروه بر سر مسائل بسیاری با یکدیگر درگیری داشتند و هر کدام تاریخچه جداگانه‌ای از منشأ خود ارائه می‌کردند. با این حال، وعده پارسیان مبنی بر افزایش چشمگیر خودمختاری محلی برای همه، انگیزه قدرتمندی برای همکاری در تدوین یک متن واحد ایجاد کرد. برخی گروه‌های سنتی مسیحی، به‌ویژه جریان‌های انجیلی و بنیادگرا، با به‌کارگیری روش‌های تاریخی-انتقادی در
بنیادگرا، با به‌کارگیری روش‌های تاریخی-انتقادی در تحلیل کتاب مقدس به عنوان متنی وحیانی مخالفند. آن‌ها همچنان به اینکه موسی نویسنده تورات است، اعتقاد داشته و او را شخصیتی کاملاً تاریخی می‌دانند. در نتیجه آنان تاریخ نگارش متن را بسیار قدیمی‌تر از یافته‌های پژوهش‌های مدرن برآورد می‌کنند. ساختار. سفر پیدایش از دو بخش اصلی تشکیل شده است: تاریخ آغازین (باب ۱ تا ۱۱) و عصر پدرسالاری (باب ۱۲ تا ۵۰). این دو بخش نه فقط در موضوع، بلکه در سبک و دیدگاه نیز متفاوت هستند. برخی مفسرین داستان یوسف (بخش‌های ۳۷ الی ۵۰) را
برخی مفسرین داستان یوسف (بخش‌های ۳۷ الی ۵۰) را بخشی مستقل از دو بخش دیگر محسوب می‌کنند. سفر پیدایش تنها بخشی از تورات است که تقریباً تمام آن روایت است. با آفرینش و باغ عدن آغاز می‌شود. این بخش اساطیری با برج بابل در باب ۱۱ خاتمه می‌یابد. در بخش پسین، روایت ابراهیم در باب ۱۲ آغاز می‌شود و با مرگ یوسف پایان می‌یابد. از دیدگاه آلتر، سفر پیدایش کتابی منسجم است و نقد تاریخی یا متنی آن به خوانش ادبی آن آسیب چندانی وارد نمی‌کند. روایت کتاب مقدس از تاریخ اسرائیل و رابطه اسرائیل با خداوند، ساختاری قیف‌مانند دارد.
رابطه اسرائیل با خداوند، ساختاری قیف‌مانند دارد. در ابتدا، به واسطهٔ روایت خلقت جهان (گیاهان، حیوانات و انسان) پیش‌زمینه‌ای کلی ترسیم می‌شود و سپس در مرحلهٔ بعد به‌طور جزئی‌تر، ظهور و پیدایش ملل مختلفِ شناخته شده تا آن زمان (یعنی یونانیان، آفریقاییان و ساکنین آسیای صغیر) و نهادهای بنیادین و اساسی تمدن (شامل روایت برج بابل از چگونگی شکل‌گیری اختلافات و تلونات زبانی) روایت می‌شود؛ و در نهایت، روایت به جزئی‌ترین حالت خود رسیده و این تاریخِ جهانی تمام می‌شود: اینجا جایی است که خواننده با خانوادهٔ بین‌النهرینی
جایی است که خواننده با خانوادهٔ بین‌النهرینی تارح در باب ۱۱ آشنا می‌شود و سپس خداوند در ابتدای باب ۱۲، ابراهیم را به خروج از اور کلدانیان فرامی‌خواند. از اینجا به بعد، داستان به جزئی‌ترین شکل ممکن متمرکز می‌شود به روایت‌گری سرآغاز بنی‌اسرائیلیان به عنوان قومی واحد. این ساختار قیف‌مانند در روایت تاریخ آغازین بنی‌اسرائیل منجر می‌شود به این که دستورات اخلاقی‌ای که بعداً به بنی‌اسرائیلیان امر می‌شود عمق بیشتری پیدا کنند، زیرا که همهٔ این دستورات نهایتاً ریشه در تاریخ پیدایش تمام عالم دارند، نه صرفاً قوم
در تاریخ پیدایش تمام عالم دارند، نه صرفاً قوم بنی‌اسرائیل. سفر پیدایش بر محور عبارت تکرارشوندهٔ «اِلِه تولِدوت» ()، گاهی به معنی «این است داستانِ پیدایشِ…» و گاهی به معنی «این است نسل‌های…» پیش می‌رود. اولین بار این عبارت در جملهٔ «این است پیدایشِ آسمان‌ها و زمین» به کار برده شده و در باقی موارد اشارهٔ آن به پیدایش نسل‌ها از انسان‌هاست. هربار تکرار تولدوت، که در سرتاسر سفر پیدایش یازده بار تکرار می‌شود، نشانگر گذاری است به موضوعی جدید. تولدوت پیدایش را به بخش‌های زیر تقسیم می‌کند: اما به هر روی، به‌طور
بخش‌های زیر تقسیم می‌کند: اما به هر روی، به‌طور دقیق واضح نیست که این عبارات به چه منظور توسط نویسندگان اصلی به کار برده شده‌اند. اغلب مفسرین مدرن کتاب مقدس، سفر پیدایش را بر اساس موضوع، به دو بخش تقسیم می‌کنند، یک تاریخ آغازین (بخش‌های ۱ الی ۱۱) و یک تاریخ شه‌پدرانه (بخش‌های ۱۲ الی ۵۰). با اینکه اولین بخش بسیار کوتاه‌تر از دومی است، ولی درون‌مایه‌های اساسی و کلیدی پیدایش را پی‌ریزی کرده و برای فهم کلیت کتاب نقش حیاتی‌ای ایفا می‌کند. تاریخ آغازین ساختاری قرینه‌ای به مرکزیت روایت طوفان (بخش‌های ۶ الی ۹)
قرینه‌ای به مرکزیت روایت طوفان (بخش‌های ۶ الی ۹) دارد به این معنا که اتفاقاتی که پیش از طوفان رخ داده‌اند، یک بار دیگر پس از طوفان تکرار می‌شوند. تاریخ شه‌پدران حول محور روایت سه شه‌پدر یعنی ابراهیم، یعقوب و یوسف بیان می‌شود. روایات اسحاق، بیان‌گر روایت منسجمی نیستند و بیشتر پلی هستند برای متصل کردن روایات مربوط به ابراهیم به روایات مربوط به یعقوب. چکیده. تاریخ آغازین. خداوند در شش روز هستی را آفرید و در روز هفتم به استراحت پرداخت. سپس آدم و حوا و حیوانات را خلق نمود و در باغ عدن سکونت داد، اما به آن‌ها
را خلق نمود و در باغ عدن سکونت داد، اما به آن‌ها دستور داد که از میوه درخت ممنوعه نباید بخورند. مار آن‌ها را فریب داد و از میوه خوردند؛ پس به فرمان خداوند، بر روزی زمین هبوط کردند. در زمین، حوا هابیل و قائن را زایید، اما قائن که در اسلام قابیل نام دارد هابیل را کشت و حوا برای جایگزینی وی شیث را زایید. از این پس نوع بشر بر روی زمین بسیار شد و دنیا را پر از گناه بشری و نفیلیم نمودند و خداوند برای پاک نمودن زمین از نوح که اینک پیامبر بود، خواست تا کشتی سازد و بندگان خداپرست را بر آن قرار دهد و در همین هنگام
بندگان خداپرست را بر آن قرار دهد و در همین هنگام سیلاب بزرگ واقع شد تا دنیا را از گناهکاران پاک نماید؛ اما پس از این واقعه نیز نوع بشر دست از گناه برنداشت و بدین سبب خداوند پس از ماجرای برج بابل، انسان‌ها را بر روی زمین پراکنده‌ساخت و در زبان آن‌ها تفاوت نهاد تا نتوانند به راحتی با هم سخن گفته و در کنار هم زندگی کنند. عصر پدرسالاری. سپس به ابراهیم دستور داد تا از میان‌رودان به کنعان مهاجرت کند و در آنجا با ابراهیم پیمان بست که خاندان وی را همچون ستارگان آسمان بیشمار کند و برای نشانه‌ای از این پیمان، تمامی
بیشمار کند و برای نشانه‌ای از این پیمان، تمامی فرزندان ذکور ابراهیم ختنه شوند. سپس خداوند لوط را از عذابی که برای قومش در نظر گرفته بود، رهاند. در پایان، داستان یعقوب و فروشِ فرزند دلبندش یوسف به بردگی در سرزمین فرعون و آرزوی وی برای رفتن از مصر روایت می‌شود. تاریخچه متنی. نسخه‌های خطی اصلی سفر پیدایش همگی در تاریخ گمشده‌اند و نسخه‌های باقی‌مانده از آن با یکدیگر تفاوت‌هایی دارند. این نسخه‌های باقی‌مانده در چهار گروه عمده طبقه‌بندی می‌شوند: متن ماسورتی، تورات سامری (به خط سامری)، ترجمه هفتادگانی (ترجمهٔ
سامری (به خط سامری)، ترجمه هفتادگانی (ترجمهٔ یونانی کتاب مقدس)، و تکه‌پاره‌هایی از سفر پیدایش که در طومارهای دریای مرده کشف شده‌اند؛ این طومارها قدیمی‌ترین نسخه‌های موجود هستند، اما بخش‌های کوچکی از سفر پیدایش را دربردارند. عبری. قدیمی‌ترین نسخهٔ پیدایش در میان طومارهای دریای مرده، قطعهٔ 6QpaleoGen است که به خط عبری باستان نوشته شده و نوشتار آن به حدود ۲۵۰ تا ۱۵۰ پیش از میلاد تخمین زده می‌شود. آرمین لانگه نسخ خطی پیدایش را به این صورت دسته‌بندی می‌کند: علاوه بر این، متون مستقل، قطعات غیرقابل طبقه‌بندی (از
بر این، متون مستقل، قطعات غیرقابل طبقه‌بندی (از جمله، برای مثال، نسخهٔ خطی بسیار قدیمی 6QpaleoGen) و قطعاتی وجود دارند که احتمالاً متعلق به یک طومار کامل تورات یا سفر پیدایش نبوده‌اند، بلکه به نسخه‌های خطی‌ای تعلق داشته‌اند که صرفاً حاوی گزیده‌هایی از متون کتاب مقدس بوده‌اند. مجموعهٔ گنیزهٔ تیلور-شِختِر کتابخانهٔ دانشگاه کمبریج دارای دو قطعه از یک طومار کتاب مربوط به اواخر دوران باستان یا اوایل قرون وسطی است که تاریخ‌گذاری آن مورد اختلاف است (قرن پنجم/ششم یا هشتم/نهم). این طومار احتمالاً فقط شامل کتاب
یا هشتم/نهم). این طومار احتمالاً فقط شامل کتاب پیدایش به زبان عبری بدون اعراب‌گذاری بوده است؛ متن آن عملاً با متن ماسوره‌ایِ کدکس لنینگرادنسیس یکسان است. یک ویژگی مهم متمایزکنندهٔ متن ماسوره‌ای از سایر خانواده‌های متنی (متن سامری و پیش‌نویس عبریِ ترجمهٔ هفتادگانی) سنین متفاوتی است که آن به شه‌پدران قبل از وقوع طوفان (پیدایش ۵:۱ الی ۳۲) نسبت می‌دهد. ظاهراً در پس هر سه نسخه، تلاشی برای ایجاد یک دوره‌بندی معنادار در تاریخ ازلی یا در کل تاریخ جهان وجود دارد. گاه‌شماری سامری در پیدایش ۱:۵ الی۳۲ از نظر داخلی
گاه‌شماری سامری در پیدایش ۱:۵ الی۳۲ از نظر داخلی منطقی است: بر اساس آن، همهٔ شه‌پدرانی که قبل از خنوخ به دنیا آمدند، شاهد تولد خنوخ بودند؛ همهٔ پدرانی که پس از خنوخ زنده ماندند، هم‌زمان با یکدیگر — در طوفان — مردند. گاه‌شماری متن ماسوره‌ای از این امر منحرف می‌شود. بر اساس آن، خروج از مصر در سال ۲۶۶۶ پس از آفرینش جهان رخ داد؛ این‌گونه محاسبه شده است که بازگشایی مجدد معبد اورشلیم توسط یهودا مکابی (۱۶۴ قبل از میلاد) به سال ۴۰۰۰ پس از آفرینش جهان تاریخ‌گذاری شود. ترجمهٔ هفتادگانی در پیدایش ۵ سن پدران را در
شود. ترجمهٔ هفتادگانی در پیدایش ۵ سن پدران را در هنگام تولد اولین پسرشان ۱۰۰ سال دیرتر از متن ماسوره‌ای قرار می‌دهد و طول عمر نسل بعدی آن‌ها را ۱۰۰ سال کاهش می‌دهد. به این ترتیب، طول عمر پدران با داده‌های متن ماسوره‌ای مطابقت دارد، اما گاه‌شماری مطلق ۴۰۰ سال طولانی‌تر می‌شود (متوشالح، پیدایش ۵:۲۱ الی ۲۷، طبق گاه‌شماری ترجمه هفتادگانی، ۱۴ سال پس از طوفان زنده ماند، بدون اینکه در کشتی نوح بوده باشد). تورات سامری به‌طور کلی براساس یکی از ویژگی‌های شاخصش شناخته می‌شود: هماهنگ‌سازی‌هایی که خوانایی آسان‌تر متن
می‌شود: هماهنگ‌سازی‌هایی که خوانایی آسان‌تر متن را ممکن می‌کنند؛ این امر در مورد کتاب پیدایش نیز صادق است. علیرغم این ویژگی‌های ثانویه، گاهی اوقات تورات سامری نسخهٔ متنی قدیمی‌تری را نسبت به متن ماسوره‌ای درون خود حفظ کرده است، به‌ویژه در مواردی که با هفتادگانی و کتاب یوبیل مطابقت دارد. در متن ماسوره‌ای سفر پیدایش، اشتباهات معمول کاتبان یافت می‌شود، این موضوع در مقایسه با تورات سامری و هفتادگانی خود را نشان می‌دهد؛ یک مثال، حذف‌شدگی در پیدایش ۴:۸ است: «و قائن به برادرش هابیل گفت: بیایید به صحرا برویم! و
قائن به برادرش هابیل گفت: بیایید به صحرا برویم! و چنین شد که وقتی در صحرا بودند…» (سامری و هفتادگانی) «و قائن به برادرش هابیل گفت. و چنین شد که وقتی در صحرا بودند…» (متن ماسوره‌ای) رونالد هندل اشاره می‌کند که ویراستارانی که متن ماسوره‌ای را تهیه کردند، به روان بودن روایت نیز اهمیت بیشتری می‌دادند: در متن قدیمی‌ترِ پیدایش ۴۵:۵ الی ۱۱، که در متن هفتادگانی حفظ شده است، فرعون دو بار با یوسف صحبت می‌کند که ورود خانوادهٔ یعقوب سخنان او را قطع می‌کند. ویراستاران متن ماسوره‌ای با تغییر ترتیب متن، این بخش را به یک
ماسوره‌ای با تغییر ترتیب متن، این بخش را به یک سخنرانی طولانی‌تر از فرعون تبدیل کردند. یونانی. در قرن سوم پیش از میلاد، سفر پیدایش به عنوان اولین کتاب اسفار پنج‌گانه توسط یک محقق یهودی که احتمالاً ساکن در اسکندریه بوده است، به زبان یونانی ترجمه شد. این یک دستاورد برجسته و پیشگامانه تلقی می‌شود، زیرا او هیچ الگوی ازپیش‌موجودی برای کار خود نداشت؛ برعکس، این ترجمهٔ سفر پیدایش به عنوان مدلی برای مترجمان بعدی کتب کتاب مقدس به زبان یونانی مورد استفاده قرار گرفت و بنابراین بر کل ترجمهٔ نسخهٔ هفتادگانی تأثیر
و بنابراین بر کل ترجمهٔ نسخهٔ هفتادگانی تأثیر بسزایی گذاشت. نسخهٔ عبری مورد استفاده توسط این مترجم، در برخی نقاط هم با متن ماسورتی و هم با تورات سامری تفاوت دارد؛ برای مثال: «و خدا در روز ششم کارهای خود را که انجام داده بود، تمام کرد، و در روز هفتم آرام گرفت…» (پیدایش ۲:۲، مطابق با نسخهٔ سامری در مقابل متن ماسورتی) «و در سال ششصد و یکم از زندگی نوح بود که… آب از روی زمین فروکش کرد.» (پیدایش ۸:۳، در مقابل هر دو نسخهٔ سامری و متن ماسورتی) در میان متون عبری سفر پیدایش در طومارهای دریای مرده، هیچ دست‌نوشته‌ای