payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ها و دموکرات ها، شمالی ها و جنوبی ها، متحدان و مخالفان رهبران ملی مانند پولک و هنری کلی، جلب شد.در اواخر سال 1846، مخالفت تیلور با نامزدی ریاست جمهوری تضعیف شد و مشخص شد که اصول او شبیه به ارتدوکس ویگ است.تیلور هم پولک و هم سیاست‌های او را تحقیر می‌کرد، در حالی که ویگ‌ها پس از موفقیت نامزد برنده قبلی آن، ویلیام هنری هریسون، در سال 1840، در نظر داشتند که قهرمان جنگ دیگری را برای ریاست جمهوری معرفی کنند. با افزایش حمایت از نامزدی تیلور، او همچنان از هر دو حزب فاصله گرفت، اما روشن کرد که اگر رای می‌داد، در
فاصله گرفت، اما روشن کرد که اگر رای می‌داد، در سال 1844 به ویگ هنری کلی رای می‌داد.تیلور در نامه‌ای که در سپتامبر 1847 منتشر شد، مواضع خود را در مورد چندین موضوع بیان کرد.او طرفدار اجاره یک بانک ملی دیگر نبود، طرفدار تعرفه پایین بود و معتقد بود که رئیس جمهور نباید در وضع قوانین نقشی ایفا کند.تیلور معتقد بود که رئیس جمهور می تواند قوانین را وتو کند، اما تنها زمانی که آنها آشکارا خلاف قانون اساسی باشند. بسیاری از جنوبی‌ها بر این باور بودند که تیلور از برده‌داری و گسترش آن به قلمرو جدید جذب شده از مکزیک حمایت
و گسترش آن به قلمرو جدید جذب شده از مکزیک حمایت می‌کند، و عده‌ای خشمگین شدند که تیلور پیشنهاد کرد که در صورت انتخاب رئیس‌جمهور، وی پیشنهاد ویلموت را که علیه چنین گسترشی پیشنهاد می‌کرد، وتو نخواهد کرد.این موضع حمایت او را از سوی عناصر فعال ضد برده داری در شمال ایالات متحده افزایش نداد، زیرا آنها می خواستند تیلور به شدت در حمایت از شرط صحبت کند، نه اینکه به سادگی آن را وتو کند.بسیاری از طرفداران الغا از تیلور حمایت نکردند، زیرا او برده‌دار بود. در فوریه 1848، تیلور بار دیگر اعلام کرد که نامزدی هیچ یک از
تیلور بار دیگر اعلام کرد که نامزدی هیچ یک از طرفین برای ریاست جمهوری را نخواهد پذیرفت.عدم تمایل او به معرفی خود به عنوان ویگ تقریباً به قیمت نامزدی ریاست جمهوری حزب تمام شد، اما سناتور جان جی. کریتندن از کنتاکی و سایر حامیان در نهایت تیلور را متقاعد کردند که خود را ویگ معرفی کند.اگرچه کلی پیروان زیادی در میان ویگ‌ها داشت، رهبران ویگ مانند ویلیام اچ. سیوارد و آبراهام لینکلن مشتاق بودند از قهرمان جنگی حمایت کنند که بتواند موفقیت تنها نامزد ریاست جمهوری موفق دیگر حزب، ویلیام هنری هریسون را تکرار کند. در
دیگر حزب، ویلیام هنری هریسون را تکرار کند. در کنوانسیون ملی ویگ در سال 1848، تیلور برای نامزدی ریاست جمهوری کلی و وینفیلد اسکات را شکست داد.کنوانسیون برای نامزد معاونت ریاست جمهوری، میلارد فیلمور، ویگ برجسته نیویورکی را که ریاست کمیته راه و روش مجلس نمایندگان را بر عهده داشت و یکی از رقبای نامزد معاونت ریاست جمهوری در انتخابات 1844 بود، انتخاب کرد.انتخاب فیلمور عمدتاً تلاشی برای آشتی با ویگ‌های شمالی بود که از نامزدی یک برده‌دار جنوبی خشمگین بودند.هیچ جناحی از حزب به بلیط نهایی راضی نبود.در ابتدا مشخص نبود
از حزب به بلیط نهایی راضی نبود.در ابتدا مشخص نبود که آیا تیلور این نامزدی را خواهد پذیرفت، زیرا او به نامه‌هایی که نتیجه کنوانسیون را به او اطلاع می‌داد پاسخ نداد، زیرا او به اداره پست محلی خود دستور داده بود که نامه‌های او را برای اجتناب از هزینه پست تحویل ندهد.تیلور همچنان نقش خود را در کمپین به حداقل رساند و ترجیح داد مستقیماً با رأی دهندگان ملاقات نکند یا در مورد دیدگاه های سیاسی خود مکاتبه کند.او کمپین فعال کمی انجام داد و ممکن است رأی نیاورد.کمپین او به طرز ماهرانه ای توسط کریتندن هدایت شد و با تایید
طرز ماهرانه ای توسط کریتندن هدایت شد و با تایید دیرهنگام سناتور دنیل وبستر از ماساچوست تقویت شد. دموکرات‌ها حتی کمتر از ویگ‌ها متحد بودند، زیرا مارتین ون بیورن، رئیس‌جمهور سابق دموکرات، از حزب جدا شد و حزب ضد برده‌داری خاک آزاد را رهبری کرد.ون بورن حمایت بسیاری از دموکرات‌ها و ویگ‌ها را که مخالف گسترش برده‌داری در قلمروها بودند، به دست آورد، اما او آرای بیشتری را از نامزد دموکرات لوئیس کاس در ایالت حیاتی نیویورک گرفت. در سطح ملی، تیلور کاس و ون بیورن را شکست داد و 163 رای از 290 رای الکترال را به دست
شکست داد و 163 رای از 290 رای الکترال را به دست آورد.در آرای عمومی، او 47.3 درصد را به خود اختصاص داد، کاس 42.5 درصد و ون بورن 10.1 درصد.تیلور آخرین ویگ بود که به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد و آخرین فردی بود که نه از حزب دموکرات و نه از حزب جمهوری خواه به ریاست جمهوری برگزیده شد، و همچنین آخرین فردی بود که تا زمان انتخاب وودرو ویلسون در سال 1912 در انتخابات ریاست جمهوری پیروز شد. همانطور که مورخ مایکل اف. هولت توضیح می دهد، تیلور سکوی ویگ را نادیده گرفت: «تیلور به همان اندازه نسبت به برنامه‌هایی که ویگ برای
به همان اندازه نسبت به برنامه‌هایی که ویگ برای مدت‌ها حیاتی می‌دانست بی‌تفاوت بود.علناً، او هنرمندانه مبهم بود و از پاسخ دادن به سؤالات در مورد دیدگاه های خود در مورد بانکداری، تعرفه ها و بهبودهای داخلی خودداری می کرد.در خصوصی، او صریح تر بود. ایده بانک ملی "مرده است و در زمان من احیا نخواهد شد."در آینده تعرفه "فقط برای درآمد افزایش خواهد یافت"؛به عبارت دیگر، امیدهای ویگ برای بازگرداندن تعرفه حفاظتی 1842 بیهوده بود.دیگر هرگز بودجه فدرال مازاد از فروش زمین های عمومی برای توزیع به ایالت ها وجود نخواهد داشت و
عمومی برای توزیع به ایالت ها وجود نخواهد داشت و بهبودهای داخلی "علیرغم وتوهای ریاست جمهوری ادامه خواهد داشت."در چند کلمه، یعنی تیلور یک سنگ نوشته برای کل برنامه اقتصادی ویگ تلفظ کرد.» ریاست جمهوری (1849–1850). انتقال. به عنوان رئیس جمهور منتخب، تیلور فاصله خود را با واشینگتن حفظ کرد و تا اواخر ژانویه 1849 از فرماندهی بخش غربی خود استعفا نداد.او در مورد تصمیماتش عمدی و ساکت بود که باعث ناامیدی هموطنان ویگ شد.در حالی که او حمایت و بازی‌های سیاسی را تحقیر می‌کرد، انبوهی از پیشرفت‌های جویندگان مناصب را که به
انبوهی از پیشرفت‌های جویندگان مناصب را که به دنبال ایفای نقش در دولت او بودند، تحمل کرد. در حالی که او هیچ دموکراتی را منصوب نمی کرد، تیلور می خواست که کابینه اش منعکس کننده منافع مختلف کشور باشد و بنابراین کرسی ها را از نظر جغرافیایی تقسیم کرد.او همچنین از انتخاب ویگ‌های برجسته اجتناب کرد و از انتخاب‌های آشکاری مانند کلی کنار زد.او کریتندن را به عنوان سنگ بنای دولت خود می دید و به او کرسی حیاتی وزیر امور خارجه را پیشنهاد می کرد، اما کریتندن اصرار داشت که به فرمانداری کنتاکی که به تازگی برای آن انتخاب شده
فرمانداری کنتاکی که به تازگی برای آن انتخاب شده بود، خدمت کند.تیلور با سناتور جان ام. کلیتون از دلاور، یکی از همکاران نزدیک کریتندن، موافقت کرد. با کمک کلیتون، تیلور شش عضو باقی مانده از کابینه خود را انتخاب کرد.یکی از اولین اقدامات کنگره آینده ایجاد وزارت کشور خواهد بود، بنابراین تیلور منشی افتتاحیه آن وزارت را منصوب خواهد کرد.توماس اوینگ، که پیش از این به عنوان سناتور از اوهایو و به عنوان وزیر خزانه داری تحت رهبری ویلیام هنری هریسون خدمت کرده بود، پست وزیر کشور را پذیرفت.تیلور برای پست رئیس کل پست، که
کشور را پذیرفت.تیلور برای پست رئیس کل پست، که مرکز حمایت نیز بود، نماینده کنگره، جیکوب کولمار از ورمانت را انتخاب کرد. پس از اینکه هوراس بینی از انتصاب به عنوان وزیر خزانه داری امتناع کرد، تیلور یکی دیگر از برجسته ترین فیلادلفیایی ها، ویلیام ام. مردیت را انتخاب کرد.جورج دبلیو کرافورد، فرماندار سابق جورجیا، سمت وزیر جنگ را پذیرفت، در حالی که نماینده کنگره، ویلیام بی پرستون از ویرجینیا، وزیر نیروی دریایی شد.سناتور روردی جانسون از مریلند انتصاب به عنوان دادستان کل را پذیرفت و به یکی از تأثیرگذارترین اعضای
کل را پذیرفت و به یکی از تأثیرگذارترین اعضای کابینه تیلور تبدیل شد.فیلمور طرفدار تیلور نبود و تا حد زیادی در طول دوران ریاست جمهوری تیلور کنار گذاشته شد. تیلور سفر خود را به واشینگتن در اواخر ژانویه آغاز کرد، سفری مملو از آب و هوای بد، تاخیرها، جراحات، بیماری و ربوده شدن توسط یک دوست خانوادگی.تیلور سرانجام در 24 فوریه وارد پایتخت کشور شد و به زودی با رئیس جمهور مستعفی پولک ملاقات کرد.پولک نظر کمی نسبت به تیلور داشت و به طور خصوصی او را "بدون اطلاعات سیاسی" و "کاملاً فاقد صلاحیت برای پست ریاست جمهوری" می
و "کاملاً فاقد صلاحیت برای پست ریاست جمهوری" می دانست.تیلور هفته بعد را با نخبگان سیاسی ملاقات کرد که برخی از آنها تحت تأثیر ظاهر و رفتار او قرار نگرفتند.کمتر از دو هفته تا مراسم تحلیف او باقی مانده بود، او با کلیتون ملاقات کرد و با عجله کابینه خود را نهایی کرد. تحلیف. دوره ریاست‌جمهوری تیلور در روز یکشنبه 4 مارس آغاز شد، اما مراسم تحلیف او به دلیل نگرانی‌های مذهبی تا روز بعد برگزار نشد.سخنرانی او همچنین بر اهمیت پیروی از پیشینه رئیس جمهور واشنگتن در اجتناب از ائتلاف های درهم تنیده تأکید کرد. در طول دوره
از ائتلاف های درهم تنیده تأکید کرد. در طول دوره پس از تحلیف، تیلور زمانی را برای ملاقات با بسیاری از جویندگان دفتر و سایر شهروندان عادی که خواهان توجه او بودند، اختصاص داد.او همچنین در تعداد زیادی مراسم تشییع جنازه از جمله خدمات پولک و دالی مدیسون شرکت کرد.به گفته آیزنهاور، تیلور عبارت «بانوی اول» را در مداحی خود برای مدیسون ابداع کرد.در تابستان 1849، تیلور به شمال شرقی ایالات متحده سفر کرد تا با منطقه ای که کمتر دیده بود آشنا شود.او بخش اعظم سفر را درگیر بیماری های گوارشی گذراند و تا سپتامبر به واشینگتن
بیماری های گوارشی گذراند و تا سپتامبر به واشینگتن بازگشت. بحران مقطعی. با روی کار آمدن تیلور، کنگره با مجموعه ای از سوالات مربوط به واگذاری مکزیک مواجه شد که پس از جنگ مکزیک توسط ایالات متحده به دست آمد و به مناطق نظامی تقسیم شد.مشخص نبود که کدام ناحیه به ایالت ها تبدیل می شود و کدام منطقه به قلمرو فدرال تبدیل می شود، در حالی که مسئله برده داری آنها کنگره را به شدت تهدید می کرد.جنوبی ها با پذیرش منطقه کالیفرنیا، قلمرو نیومکزیکو و قلمرو یوتا در اتحادیه به عنوان ایالت های آزاد با وجود رشد جمعیتی و اقتصادی
عنوان ایالت های آزاد با وجود رشد جمعیتی و اقتصادی کالیفرنیا مخالفت کردند.علاوه بر این، پس از اینکه پریگ علیه پنسیلوانیا به برده داران اجازه داد تا برده های فراری را در ایالت های آزاد دستگیر کنند، جنوبی ها به طور فزاینده ای نسبت به کمک هایی که شمالی ها به بردگان فراری داده بودند، خشمگین شده بودند و مقامات شمالی اغلب از اجرای قانون برده های فراری در سال 1793 خودداری می کردند.در همان زمان، شمالی‌ها خواستار لغو تجارت برده‌های داخلی در واشینگتن دی سی شدند. در نهایت، تگزاس مدعی بخش‌هایی از شرق نیومکزیکو شد و
نهایت، تگزاس مدعی بخش‌هایی از شرق نیومکزیکو شد و تهدید کرد که شبه‌نظامیان ایالتی خود را برای اجرای نظامی ادعاهای ارضی خود اعزام خواهد کرد. تیلور در حالی که خود یک برده‌دار جنوبی بود، معتقد بود که برده‌داری از نظر اقتصادی در واگذاری مکزیک غیرممکن است، و بنابراین با برده‌داری در آن سرزمین‌ها به‌عنوان منبع بی‌ضروری برای بحث مخالفت می‌کرد.هدف اصلی او صلح مقطعی، حفظ اتحادیه از طریق سازش قانونی بود.با افزایش خطر جدایی جنوب، او به طور فزاینده ای در کنار شمالی های ضد برده داری مانند سناتور ویلیام اچ سیوارد از
های ضد برده داری مانند سناتور ویلیام اچ سیوارد از نیویورک قرار گرفت، حتی پیشنهاد کرد که در صورت رسیدن چنین لایحه ای به میز کارش، شرط ویلموت را برای ممنوعیت برده داری در مناطق فدرال امضا خواهد کرد. از نظر تیلور، بهترین راه رو به جلو پذیرش کالیفرنیا به عنوان یک ایالت و نه یک قلمرو فدرال بود، زیرا این امر مسئله برده داری را از دست کنگره خارج می کرد.زمان ایالتی شدن به نفع تیلور بود، زیرا در زمان تحلیف او، تب طلا در کالیفرنیا به خوبی در جریان بود و جمعیت کالیفرنیا در حال انفجار بود.دولت، نماینده توماس باتلر
در حال انفجار بود.دولت، نماینده توماس باتلر کینگ را به کالیفرنیا اعزام کرد تا آب را آزمایش کند و از ایالت حمایت کند، زیرا می دانست که کالیفرنیایی ها مطمئناً قانون اساسی ضد برده داری را تصویب می کنند.کینگ دریافت که یک کنوانسیون قانون اساسی در حال حاضر در جریان است، و تا اکتبر 1849، کنوانسیون به اتفاق آرا با پیوستن به اتحادیه موافقت کرد - و برده داری را در داخل مرزهای خود ممنوع کرد. مسئله مرز نیومکزیکو-تگزاس در زمان تحلیف تیلور حل نشده بود.قلمروی که به تازگی از مکزیک به دست آمده بود، تحت صلاحیت فدرال بود،
از مکزیک به دست آمده بود، تحت صلاحیت فدرال بود، اما تگزاسی‌ها مدعی یک بخش از زمین در شمال سانتافه بودند و مصمم بودند آن را در داخل مرزهای خود بگنجانند، علیرغم اینکه حضور چشمگیری در آنجا نداشتند.تیلور با ادعای نیومکزیکی ها طرف شد و در ابتدا برای حفظ آن به عنوان یک قلمرو فدرال تلاش کرد، اما در نهایت از ایالت حمایت کرد تا بحث برده داری در کنگره را کاهش دهد.دولت تگزاس، تحت حاکمیت فرماندار جدید پی. هانسبورو بل، تلاش کرد تا اقدامات نظامی را برای دفاع از قلمرو علیه دولت فدرال افزایش دهد، اما ناموفق بود. ساکنان
دولت فدرال افزایش دهد، اما ناموفق بود. ساکنان سنت روز آخر (مورمون) در یوتای امروزی، ایالت موقت دزرت را ایجاد کرده بودند، محدوده وسیعی از قلمرو که امید چندانی به شناسایی توسط کنگره نداشت.دولت تیلور ترکیب قلمروهای کالیفرنیا و یوتا را در نظر گرفت اما در عوض سازماندهی قلمرو یوتا را انتخاب کرد.برای کاهش نگرانی مورمون ها در مورد آزادی مذهبی، تیلور قول داد که با وجود اینکه یک قلمرو فدرال هستند، از کنگره استقلال نسبی خواهند داشت. تیلور تنها گزارش وضعیت اتحادیه خود را در دسامبر 1849 به کنگره ارسال کرد. او رویدادهای
در دسامبر 1849 به کنگره ارسال کرد. او رویدادهای بین‌المللی را مرور کرد و تغییرات متعددی را برای سیاست تعرفه‌ها و سازمان اجرایی پیشنهاد کرد، اما بحران بخشی که کنگره با آن مواجه بود بر چنین موضوعاتی سایه انداخت.او در مورد درخواست‌های کالیفرنیا و نیومکزیکو برای ایالتی شدن گزارش داد و توصیه کرد که کنگره آنها را به صورت مکتوب تأیید کند و «باید از معرفی آن موضوعات هیجان‌انگیز با شخصیت مقطعی خودداری کند».این گزارش سیاستی غیرعادی و غیر عاطفی بود، اما با محکومیت شدید جدایی طلبان به پایان رسید.این امر بر قانونگذاران
جدایی طلبان به پایان رسید.این امر بر قانونگذاران جنوبی که پذیرش دو ایالت آزاد را یک تهدید وجودی می‌دانستند، تأثیری نداشت و کنگره در بن بست باقی ماند. امور خارجه. تیلور و وزیر امور خارجه‌اش، جان ام. کلیتون، هر دو فاقد تجربه دیپلماتیک بودند و در زمانی نسبتاً بدون حادثه در سیاست بین‌الملل آمریکا به قدرت رسیدند.ناسیونالیسم مشترک آنها به تیلور اجازه داد تا مسائل سیاست خارجی را با حداقل نظارت به کلیتون واگذار کند، اگرچه هیچ سیاست خارجی تعیین کننده ای تحت مدیریت آنها ایجاد نشد.به عنوان مخالفان نظم استبدادی اروپا،
ایجاد نشد.به عنوان مخالفان نظم استبدادی اروپا، آنها صریحاً از لیبرال های آلمانی و مجارستانی در انقلاب های 1848 حمایت کردند، اگرچه آنها هیچ کمکی در راه ارائه نکردند. توهین گیوم تل پوسین، وزیر فرانسه، تقریباً منجر به قطع روابط دیپلماتیک شد تا اینکه پوسین جایگزین شد و اختلافات جبران خسارت با پرتغال منجر به سخنان تند دولت تیلور شد.در تلاشی مثبت تر، دولت ترتیبی داد تا دو کشتی به جستجوی بریتانیا برای یافتن تیمی از کاشفان بریتانیایی به رهبری جان فرانکلین که در قطب شمال گم شده بودند کمک کنند.در حالی که دولت های
شمال گم شده بودند کمک کنند.در حالی که دولت های قبلی ویگ بر تجارت اقیانوس آرام به عنوان یک ضرورت اقتصادی تاکید کرده بودند، دولت تیلور هیچ ابتکار عمده ای در خاور دور انجام نداد. در طول سال‌های 1849 و 1850، آن‌ها با نارسیسو لوپز، رادیکال ونزوئلایی که در تلاش برای فتح کاپیتانی ژنرال اسپانیایی کوبا، اکسپدیشن‌های مکرر فیلیباستر را رهبری می‌کرد، مبارزه کردند.الحاق کوبا موضوع شیفتگی بسیاری در جنوب بود، که در کوبا یک دولت برده جدید بالقوه می دیدند، و لوپز چندین حامی برجسته جنوبی داشت.لوپز پیشنهادهای سخاوتمندانه ای
برجسته جنوبی داشت.لوپز پیشنهادهای سخاوتمندانه ای به رهبران نیروهای مسلح ایالات متحده داد تا از او حمایت کنند، اما تیلور و کلیتون این شرکت را غیرقانونی می دانستند.آنها محاصره کردند و بعداً مجوز دستگیری دسته جمعی لوپز و یارانش را صادر کردند، اگرچه این گروه در نهایت تبرئه شدند.آنها همچنین با اسپانیا که چندین آمریکایی را به اتهام دزدی دریایی دستگیر کرده بود، مقابله کردند، اما اسپانیایی ها در نهایت آنها را تسلیم کردند تا روابط خوبی با ایالات متحده برقرار کنند. مسلماً دستاورد قطعی دولت تیلور در سیاست خارجی،
مسلماً دستاورد قطعی دولت تیلور در سیاست خارجی، معاهده کلیتون-بولور در سال 1850 بود که در مورد یک کانال بین اقیانوسی پیشنهادی از طریق آمریکای مرکزی بود.در حالی که ایالات متحده و بریتانیا روابط دوستانه ای داشتند و ساخت چنین کانالی ده ها سال از واقعیت فاصله داشت، این احتمال صرف دو کشور را در موقعیت ناآرامی قرار داد.برای چندین سال، بریتانیا نقاط استراتژیک، به ویژه ساحل پشه ها در سواحل شرقی نیکاراگوئه کنونی را تصرف کرده بود.مذاکراتی با بریتانیا انجام شد که منجر به امضای معاهده کلیتون-بولور شد.هر دو کشور توافق
به امضای معاهده کلیتون-بولور شد.هر دو کشور توافق کردند که ادعای کنترل هیچ کانالی را که ممکن است در نیکاراگوئه ساخته شود، نکنند.این معاهده توسعه یک اتحاد انگلیسی-آمریکایی را ترویج کرد.تکمیل آن آخرین اقدام تیلور به عنوان رئیس جمهور بود. تلاش های سازش و روزهای پایانی. زمانی که کنگره در مورد برده داری بحث می کرد، کلی نقش اصلی را ایفا کرد.در حالی که مواضع او تا حدودی با تیلور همپوشانی داشت، رئیس جمهور همیشه فاصله خود را با کلی حفظ می کرد.مورخان در مورد انگیزه او از انجام این کار اختلاف نظر دارند.این باعث شد که
از انجام این کار اختلاف نظر دارند.این باعث شد که تیلور از نظر سیاسی منزوی شود زیرا جنوبی‌ها ترجیح او را برای تعیین سرزمین‌های مکزیک به عنوان ایالت‌های آزاد قبول نداشتند، در حالی که شمالی‌ها مخالفت او با دستور کار قانون‌گذاری کلی را تایید نکردند.در نتیجه، کنگره به طور فزاینده ای تیلور را در حین تهیه پیش نویس مصالحه نادیده گرفت.با کمک دنیل وبستر، کلی پیشنهاد مهم خود را، مصالحه ۱۸۵۰، ارائه کرد. این پیشنهاد به کالیفرنیا اجازه داد تا ایالتی شود و به آن استقلال در مورد مسئله برده داری بدهد، در حالی که سایر مناطق
مورد مسئله برده داری بدهد، در حالی که سایر مناطق تحت صلاحیت فدرال باقی خواهند ماند.این شامل بخش‌های مورد مناقشه نیومکزیکو نیز می‌شود، اگرچه تگزاس برای قلمرو بازپرداخت می‌شود. برده داری در ناحیه کلمبیا حفظ می شود، اما تجارت برده ممنوع می شود.در همین حال، قانون سختگیرانه‌ای برای برده‌های فراری وضع می‌شد که قوانین شمالی را که جنوبی‌ها را از بازیابی برده‌های فراری محدود می‌کرد، دور می‌زد. تنش ها با مذاکره کنگره و افزایش مذاکرات جدایی بالا گرفت، که با تهدید تیلور برای اعزام نیرو به نیومکزیکو برای محافظت از
تیلور برای اعزام نیرو به نیومکزیکو برای محافظت از مرزهایش در برابر تگزاس به اوج رسید و خود او ارتش را رهبری می کرد.بحران پس از آن تشدید شد که نمایندگان در نیومکزیکو قانون اساسی ایالتی جدیدی را پیشنهاد کردند که برده‌داری را ممنوع می‌کرد و پیتر هانسبورو بل در انتخابات فرمانداری تگزاس در سال 1849 برنده شد و متعهد شد دستور حمله شبه‌نظامیان به نیومکزیکو را صادر کند.سناتورهای جنوبی تیلور را به فرستادن مخفیانه ارتش ایالات متحده به نیومکزیکو متهم کردند.تیلور این اتهامات را رد کرد اما تاکید کرد که مایل است. او
اتهامات را رد کرد اما تاکید کرد که مایل است. او همچنین گفت که "هرکسی را که "علیه اتحادیه عصیان کند، با اکراهی کمتر از آویزان کردن فراریان و جاسوسان در مکزیک به دار آویخته می شود." قانون همه‌پرسی گام بزرگی در این زمینه بود، اما در نهایت به دلیل رادیکال‌های هر دو طرف و مخالفت تیلور نتوانست تصویب شود.در این مرحله، تیلور شروع به دریافت نارضایتی حتی از متحدان سیاسی خود کرد.وزیر جنگ کرافورد به تیلور هشدار داد که استقرار نظامی در نیومکزیکو را تایید نخواهد کرد، اگرچه تیلور گفت که این دستور را خودش خواهد
کرد، اگرچه تیلور گفت که این دستور را خودش خواهد داد.مشاوران نزدیک تیلور، رابرت تومبز و الکساندر استیونز، هر دو ویگ جنوبی که بعداً به عنوان مقامات در دولت کنفدراسیون خدمت کردند، به او هشدار دادند که لفاظی های او در مورد نیومکزیکو، جنوبی ها را از حزب بیرون خواهد کرد. در دوران ریاست جمهوری تیلور هیچ سازش بزرگی روی میز او نرسید.در عوض، آخرین روزهای او تحت الشعاع ماجرای گالفین قرار گرفت.کرافورد قبل از پیوستن به کابینه تیلور به عنوان وکیل مشغول به کار بود.او در یک پرونده 15 ساله به نمایندگی از نوادگان یک تاجر
یک پرونده 15 ساله به نمایندگی از نوادگان یک تاجر استعماری که خدماتش به ولیعهد بریتانیا در زمان انقلاب آمریکا بازپرداخت نشده بود، درگیر بود.بدهی بریتانیا به جورج گالفین باید توسط دولت فدرال تقبل می‌شد، اما وارثان گالفین تنها پس از سال‌ها دعوای حقوقی، اصل بدهی را دریافت کردند و نتوانستند سودی را از دولت پولک دریافت کنند. مردیت وزیر خزانه داری، با حمایت دادستان کل جانسون، سرانجام در آوریل 1850 این پرداخت را امضا کرد. با شرمندگی تیلور، این پرداخت شامل غرامت قانونی نزدیک به 100,000 دلار به کرافورد بود.دو عضو
نزدیک به 100,000 دلار به کرافورد بود.دو عضو کابینه عملاً بخش عظیمی از خزانه عمومی را به دیگری تقدیم کرده بودند.تحقیقات مجلس نمایندگان کرافورد را از هرگونه تخلف قانونی تبرئه کرد، اما با این وجود مخالفت خود را با پذیرش پرداخت اعلام کرد.تیلور، که قبلاً در حال طراحی سازماندهی مجدد کابینه خود بود، اکنون رسوایی آشکاری برای پیچیده تر کردن وضعیت داشت.مجلس نمایندگان به محکوم کردن تیلور رأی داد و روزنامه‌های هر دو حزب شروع به استیضاح او کردند. مرگ. در 4 ژوئیه 1850، گزارش شده است که تیلور در هنگام شرکت در جشن های
گزارش شده است که تیلور در هنگام شرکت در جشن های تعطیلات در طول یک رویداد جمع آوری کمک مالی در بنای یادبود واشنگتن، که در آن زمان در حال ساخت بود، مقادیر زیادی گیلاس و شیر یخ مصرف کرد.در طی چند روز، او با یک بیماری گوارشی ناشناخته که در ابتدا شبیه گاستروانتریت حاد بود، به شدت بیمار شد.این بیماری در ابتدا خفیف به نظر می رسید و در روز اول تیلور به اندازه کافی خوب بود که به کار خود ادامه داد.پس از آن وضعیت او بدتر شد. پزشک ارتش او الکساندر اس. وترسپون "این بیماری را به عنوان وبا مربوس تشخیص داد، یک اصطلاح
بیماری را به عنوان وبا مربوس تشخیص داد، یک اصطلاح انعطاف پذیر در اواسط قرن نوزدهم برای بیماری های روده ای به گونه ای متنوع مانند اسهال و اسهال خونی، اما به وبا آسیایی مرتبط نیست"هویت و منبع بیماری تیلور موضوع گمانه‌زنی‌های تاریخی است، اگرچه مشخص است که چند تن از اعضای کابینه وی با بیماری مشابهی به دنیا آمده بودند. تب شروع شد و شانس تیلور برای بهبودی اندک بود. در 8 ژوئیه، تیلور به یکی از پزشکان متذکر شد: «من نباید تعجب کنم اگر این موضوع با مرگ من خاتمه یابد.من انتظار نداشتم با چیزی که از زمان ارتقاء من به
انتظار نداشتم با چیزی که از زمان ارتقاء من به ریاست جمهوری من را درگیر کرده است روبرو شوم.خدا می داند که من تلاش کرده ام تا آنچه را که به عنوان یک وظیفه صادقانه تصور می کردم، انجام دهم.اما من اشتباه کرده ام.انگیزه های من اشتباه تعبیر شده است، و احساسات من به شدت خشمگین شده است.» تیلور در ساعت 10:35 شب درگذشت.در 9 ژوئیه 1850. او 65 ساله بود.پس از مرگ وی، معاون رئیس جمهور فیلمور ریاست جمهوری را بر عهده گرفت و دوره تیلور را به پایان رساند که در 4 مارس 1853 به پایان رسید. فیلمور بلافاصله پس از تصدی مسئولیت،
پایان رسید. فیلمور بلافاصله پس از تصدی مسئولیت، مصالحه 1850 را با هدف حل و فصل بسیاری از مسائلی که دولت تیلور با آن مواجه بود امضا کرد. کمیته ویژه مشترکی توسط شورای مشترک شهر نیویورک منصوب شد تا مقدمات تشییع جنازه تیلور را که در 23 ژوئیه 1850 در شهر نیویورک برگزار شد، انجام دهد. دسته ای از پارک حرکت کردند و از برادوی به سمت چاتم حرکت کردند.این راهپیمایی شامل شلیک سه رگبار توسط هنگ هفتم گارد ملی بود.تعداد 30 ایالت در آن زمان در اتحادیه وجود داشت.تیلور در یک محفظه دفن فلزی فیسک محفوظ با صفحه شیشه ای برای
یک محفظه دفن فلزی فیسک محفوظ با صفحه شیشه ای برای مشاهده صورت متوفی دفن شد.او از 13 ژوئیه تا 25 اکتبر 1850 در طاق عمومی قبرستان کنگره در واشینگتن دی سی دفن شد. جسد او به قطعه خانواده تیلور، جایی که والدینش در مزرعه قدیمی مزرعه تیلور دفن شده بودند، منتقل شد. تئوری های ترور. تقریباً بلافاصله پس از مرگ او، شایعاتی مبنی بر مسموم شدن تیلور توسط جنوبی‌ها یا کاتولیک‌های طرفدار برده‌داری آغاز شد و نظریه‌های مشابه تا قرن بیست و یکم ادامه یافت.چند هفته پس از مرگ تیلور، رئیس‌جمهور فیلمور نامه‌ای دریافت کرد که در آن
رئیس‌جمهور فیلمور نامه‌ای دریافت کرد که در آن ادعا می‌شد تیلور توسط یک مقام مذهبی یسوعی مسموم شده است.در سال 1978، همیلتون اسمیت نظریه ترور خود را بر اساس زمان مصرف مواد مخدر، عدم شیوع تایید شده وبا، و سایر مطالب استوار کرد.تئوری هایی مبنی بر اینکه تیلور به قتل رسیده است پس از ترور آبراهام لینکلن در سال 1865 افزایش یافت. در سال 1881، جان بینگهام، که به عنوان وکیل دادگستری در دادگاه ترور لینکلن شناخته شده بود، سرمقاله ای در نیویورک تایمز نوشت و ادعا کرد که جفرسون دیویس به عنوان وکیل عمومی در دادگاه ترور
جفرسون دیویس به عنوان وکیل عمومی در دادگاه ترور لینکلن شناخته شده است.تیلور را مسموم کرد. در اواخر دهه 1980، کلارا رایزینگ، استاد سابق دانشگاه فلوریدا، نزدیکترین خویشاوند تیلور را متقاعد کرد که با نبش قبر موافقت کند تا بقایای او مورد آزمایش قرار گیرد.بقایای بدن در 17 ژوئن 1991 نبش قبر و به دفتر بازرس ارشد پزشکی کنتاکی منتقل شد. نمونه هایی از مو، ناخن و سایر بافت ها برداشته شد و مطالعات رادیولوژیکی انجام شد.بقایای جسد به قبرستان بازگردانده شد و مجدداً با افتخارات مناسب در مقبره دفن شد. تجزیه و تحلیل
با افتخارات مناسب در مقبره دفن شد. تجزیه و تحلیل فعال‌سازی نوترون که در آزمایشگاه ملی اوک ریج انجام شد، هیچ شواهدی دال بر مسمومیت نشان نداد، زیرا سطوح آرسنیک بسیار پایین بود.این تجزیه و تحلیل به این نتیجه رسید که تیلور به «موربوس وبا یا گاستروانتریت حاد» مبتلا شده بود، زیرا واشینگتن فاضلاب‌های باز داشت و ممکن است غذا یا نوشیدنی‌اش آلوده شده باشد.پزشکان او با 40 دانه در هر دوز (تقریباً 2.6 گرم) او را با "ایپکاک، کلمیل، تریاک و کینین" تحت درمان قرار دادند و "او را نیز خونریزی کردند و تاول زدند." مایکل
و "او را نیز خونریزی کردند و تاول زدند." مایکل پارنتی، دانشمند علوم سیاسی، توضیح سنتی مرگ تیلور را زیر سوال می برد.با تکیه بر مصاحبه‌ها و گزارش‌های آسیب‌شناسان پزشکی قانونی، او استدلال می‌کند که روش مورد استفاده برای آزمایش مسمومیت با آرسنیک ناقص بود.یک بررسی در سال 2010 نتیجه می گیرد: "هیچ مدرک قطعی دال بر ترور تیلور وجود ندارد، و همچنین به نظر نمی رسد که شواهد قطعی وجود داشته باشد که او ترور نشده است."
میلارد فیلمور (۷ ژانویه ۱۸۰۰ – ۸ مارس ۱۸۷۴) سیزدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا و آخرین شخص از حزب ویگ بود که توانست به ریاست جمهوری آمریکا برسد.او تا سال های پایانی زندگی،مشغول فعالیت بود.او سازنده دانشگاه ایالتی نیویورک در بوفالو است. زندگی. میلارد فیلمور، سیزدهمین رئیس جمهوری آمریکا. میلارد فیلمورفردی بود که نشان داد چگونه در آمریکا از زندگی در کلبه‌ای ساده می‌توان به ثروت و مقام در کاخ سفید رسید. میلارد فیلمور سال ۱۸۰۰ در فینگر لیک نیویورک متولد شد. در جوانی محدودیت‌های زندگی در سرحدات را تجربه کرد.
جوانی محدودیت‌های زندگی در سرحدات را تجربه کرد. او در نوجوانی در مزرعه پدرش کار می‌کرد و در سن ۱۵ سالگی شاگرد خیاط شد. میلارد در مدرسه‌ای درس خواند که یک کلاس درس بیشتر نداشت و همان‌جا به معلم سرخ مویش، ابیگل پاورز، دل بست، آن دو بعدها با هم ازدواج کردند. ورود به دنیای سیاست. سال ۱۸۲۳ میلارد امتحان کسب پروانه وکالت را با موفقیت گذراند، هفت سال بعد دفتر وکالتش را به شهر بوفالو منتقل کرد. ابتدا دستیار ترلو وید، یکی از سیاستمداران عضو حزب ویگ بود، پس از آن هشت سال عضو مجلس نمایندگان بود. فیلمور ریاست جلسات