payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حرکت دوردست و دور حبت صهیون آگاه بود. آموزش‌های فلسفی هرتسل نقاط ضعف و آسیب‌پذیری‌ها را برجسته می‌کرد. برای هرتسل هر دیکتاتور یا رهبری یک هویت ملی گرایانه داشت، حتی ایرلندی‌ها از زمان وُلف تون به بعد. او به نرمش و ملایمت یهودیت که به شکل متمایزی به عنوان آلمانی ارائه می‌شد، جذب شده بود. اما او همچنان معتقد بود که آلمان مرکز ("Hauptsitz") ضدیهودیت بیشتر از فرانسه بود. در یک جمله بسیار نقل قول شده، او یادداشت کرد «اگر چیزی باشد که دوستش دارم، عضویت به اشراف‌زادگان پروسی قدیمی است.» هرتسل رو آورد به اشراف
پروسی قدیمی است.» هرتسل رو آورد به اشراف یهودی انگلستان - روتچیلدها، سر ساموئل مونتاگو که بعدها وزیر کابینه شد، ربایهای اعظم فرانسه و وین، تاجر مالی آلمانی موریس د هیرش که در ۱۸۹۱ انجمن استعماری یهود را برای تشویق مهاجرت گسترده یهودیان روسیه به آمریکای شمالی و جنوبی ایجاد کرده بود و بعدها به عنوان انجمن استعماری یهود فلسطین در ۱۹۲۴ بازسازی شد، و به ویژه ادموند جیمز د روتچیلد، خیر و مجموعه دار هنری فرانسوی که به‌طور مستقل از قبل در حال تأمین مالی تأسیس مستعمرات یهودی در فلسطین عثمانی بود، و هرتزل در سال
یهودی در فلسطین عثمانی بود، و هرتزل در سال ۱۸۹۵ یک تقاضای ۶۵ صفحه ای برای او نوشت. او با اسرائیل زنگویل و ماکس نوردائو، که نویسندگان معروفی بودند، موفقیت بیشتری داشت، زیرا آنها «مردان ادبیات» و دارای تخیل و درک بودند. مکاتبات او با هیرش که در ۱۸۹۶ درگذشته بود، بی‌نتیجه ماند. بارون آلبرت روتچیلد نیز ارتباط چندانی با یهودیان نداشت. بانکداران یهودی "(Finanzjuden)" از هرتسل متنفر بودند و او نیز از آنها متنفر بود. او علیه اقتدار اجتماعی آنها سرکشی می‌کرد. او همچون "پینسکر" باور داشت که یهودیان در اروپا آینده‌ای
"پینسکر" باور داشت که یهودیان در اروپا آینده‌ای ندارند؛ زیرا ضدیهودیت در آنجا آنقدر زیاد بود که تحمل آنها دشوار می‌شد. هرتسل از خروج انبوه یهودیان از اروپا به سوی «یهودستان» حمایت می‌کرد. بیانیه پینسکر فریاد درخواست کمک و هشدار به دیگران بود. اما چشم‌انداز هرتسل کمتر دربارهٔ وضعیت روانی یهودیان بود و بیشتر به ارائه راه حل‌های عملی در مورد سرزمین می‌پرداخت. هرتس ایده احیای «دولت یهود» را یک ایده بسیار قدیمی می‌دانست که نسخه ضعیف‌تری از آن را پینسکر در "فریاد هشدار به هم قبیله‌ای‌هایش از سوی یک یهودی دچار
هشدار به هم قبیله‌ای‌هایش از سوی یک یهودی دچار رنج" مطرح کرده بود. صهیونیسم و سرزمین مقدس. هرتسل در اکتبر ۱۸۹۸ برای اولین بار از اورشلیم دیدار کرد. او از قبل زمان سفر خود را با سفر ویلهلم دوم هماهنگ کرده بود تا آنچه را که با کمک کشیش ویلیام هچلر از قبل ترتیب داده بود، یعنی به رسمیت شناخته شدن جهانی خودش و صهیونیسم را تأمین کند. هرتس و ویلهلم دوم اولین بار در ۲۹ اکتبر در میکوه یسرائل، نزدیک حولون امروزی در اسرائیل، به صورت علنی با هم دیدار کردند. این یک دیدار کوتاه اما تاریخی بود. او دومین ملاقات رسمی و
کوتاه اما تاریخی بود. او دومین ملاقات رسمی و علنی را با امپراتور در اردوگاه چادری وی در خیابان انبیاء در اورشلیم در ۲ نوامبر ۱۸۹۸ داشت. فدراسیون صهیونیست انگلیسی، شاخه محلی سازمان جهانی صهیونیست، در ۱۸۹۹ پس از آنکه هرتزل در ۱۸۹۷ در اتریش آن را تأسیس کرده بود، راه اندازی شد. در سال‌های ۱۹۰۲–۱۹۰۳، از هرتسل دعوت شد تا در برابر کمیسیون سلطنتی بریتانیا در مورد مهاجرت بیگانگان مدرک ارائه بدهد و صحبت بکند. حضور او باعث شد که او از نزدیک با اعضای دولت بریتانیا ارتباط برقرار کند. به ویژه جوزف چمبرلین، وزیر
ارتباط برقرار کند. به ویژه جوزف چمبرلین، وزیر مستعمرات، که از طریق او با دولت مصر برای گرفتن امتیازی جهت اسکان یهودیان در العریش در شبه جزیره سینا، همجوار جنوب فلسطین مذاکره کرد، این طرح توسط لرد کرومر، سر کنسول بریتانیا در مصر، به دلیل غیرعملی بودن متوقف شد. در سال ۱۹۰۳، هرتسل تلاش کرد تا از پاپ پیوس دهم برای تأسیس میهن یهودیان حمایت بگیرد، ایده ای که در کنگره ششم صهیونیستی مطرح شده بود. فلسطین می‌توانست پناهگاه امنی برای کسانی که از آزار و اذیت در روسیه می‌گریختند، باشد. کاردینال رافائل مری دل وال اعلام
باشد. کاردینال رافائل مری دل وال اعلام کرد که سیاست کلیسا در چنین مسائلی این است: «ما نمی‌توانیم»، و حکم داد تا زمانی که یهودیان الوهیت مسیح را انکار می‌کنند، کاتولیک‌ها نمی‌توانند اظهارنظری به نفع آنها داشته باشند. در سال ۱۹۰۳، پس از کشتار دسته جمعی یهودیان در کیشینف، هرتسل به سن پترزبورگ سفر کرد و از سوی سرگئی ویته، در آن زمان وزیر امور مالی، و ویاچسلاو پلهوه، وزیر کشور پذیرفته شد. پلهوه در آن دیدار موضع دولت خود را در قبال جنبش صهیونیستی ثبت کرد. در آن مناسبت، هرتزل پیشنهادهایی برای بهبود وضعیت یهودیان
هرتزل پیشنهادهایی برای بهبود وضعیت یهودیان در روسیه ارائه داد. در همان زمان، جوزف چمبرلین ایده تشکیل یک مستعمره یهودی در آنچه اکنون کنیا نامیده می‌شود را مطرح کرد. این طرح با عنوان «پروژه اوگاندا» شناخته شد و هرتسل آن را در کنگره ششم صهیونیستی (در بازل - سویس، اوت ۱۹۰۳) ارائه داد، جایی که اکثریت (۲۹۵ در برابر ۱۷۸، با ۹۸ رای ممتنع) با بررسی این پیشنهاد موافقت کردند. این پیشنهاد با مخالفت شدید، به ویژه از سوی هیئت نمایندگی روسیه که از جلسه بیرون رفتند، روبرو شد. در سال ۱۹۰۵ کنگره هفتم صهیونیستی، پس از
روبرو شد. در سال ۱۹۰۵ کنگره هفتم صهیونیستی، پس از بررسی‌ها، تصمیم گرفت پیشنهاد بریتانیا را رد کند و خود را متعهد به ایجاد یک میهن یهودی در فلسطین کند. یک "Heimstatte" - یک میهن برای مردم یهود در فلسطین که به موجب قانون عمومی تضمین شده باشد. در ۲۶ ژانویه ۱۹۰۴، هرتسل در واتیکان در رم از سوی پاپ پیوس دهم پذیرفته شد، به امید متقاعد کردن واتیکان برای حمایت از جنبش صهیونیستی. پاپ پیوس دهم با احترام با هرتسل رفتار کرد، اما به‌طور قاطع از حمایت به هر شکلی از صهیونیسم خودداری ورزید. مرگ وخاکسپاری. هرتسل شاهد رد طرح
خودداری ورزید. مرگ وخاکسپاری. هرتسل شاهد رد طرح اوگاندا نشد. در ساعت ۵ بعد از ظهر روز ۳ ژوئیه ۱۹۰۴، در ادلاخ، روستایی در رایشناو آن در راکس، نیدراستریش، تئودور هرتسل، که اوایل همان سال مشکلات قلبیش تشخیص داده شده بود، به علت سکته عروق کرونری درگذشت. یک روز قبل از مرگش، به کشیش ویلیام اچ. هکلر گفت: "درود مرا به فلسطین برسان، من خون قلبم را برای مردمم دادم." هرتسل در وصیت‌نامه‌اش درخواست کرد که مراسم خاکسپاری او مانند خاکسپاری مستضعفین انجام بگیرد، بدون سخنرانی‌ها یا گل‌ها برگزار شود و او افزود: "می‌خواهم
یا گل‌ها برگزار شود و او افزود: "می‌خواهم کنار پدرم دفن شوم و تا زمانی که مردم یهودی جسد من را به اسرائیل ببرند، در آنجا بمانم." با این حال، حدود شش هزار نفر جنازه هرتسل را تشییع کردند و مراسم خاکسپاری طولانی و پر هرج و مرج بود. با وجود درخواست هرتسل برای عدم برگزاری سخنرانی، دیوید ولفسون مقدمه‌ای کوتاه ارائه کرد. پسر او، هانس هرتسل، که در آن زمان سیزده ساله بود و بر اساس انتخاب پدرش هنگام تولد ختنه نشده بود، و تنها بعد از درخواست رهبران صهیونیست، بعداً ختنه شد، قدیش، نیایش سوگواری، را خواند. هرتسل نخست در
شد، قدیش، نیایش سوگواری، را خواند. هرتسل نخست در قبرستان وین در منطقه دوبلینگ دفن شد، بقایای او در سال ۱۹۴۹ به اسرائیل منتقل و در تپه هرتسل در اورشلیم، که به نام او نامگذاری شده بود، دفن شد. تابوت او با یک پالایش آبی و سفید پوشیده شده بود که با یک ستاره داوود محاط شده بود که یک شیر از سبط یهودا را در خود داشت و هفت ستاره طلایی که یادآور پیشنهاد اصلی هرتسل برای پرچم دولت یهودی بودند. میراث و بزرگداشت. روز هرتزل (عبری: יום הרצל) یک تعطیلات ملی سالانه در اسرائیل است که در دهم ماه عبری ایار برگزار می‌شود تا به
است که در دهم ماه عبری ایار برگزار می‌شود تا به زندگی و چشم‌انداز تئودور هرتسل، رهبر جنبش صهیونیستی ادای احترام شود. خانواده. هر دو پدربزرگ‌های هرتسل که او آنها را می‌شناخت، به یهودیت سنتی نزدیک تر از والدینش بودند. در زیمونی (زملین)، پدربزرگش سیمون لوب هرتزل یکی از اولین نسخه‌های کتاب یهودا الکالای در سال ۱۸۵۷ را که بازگشت یهودیان به سرزمین مقدس و احیای شکوه اورشلیم را تجویز می‌کرد، در اختیار داشت. محققان معاصر نتیجه گرفته‌اند که اجرای صهیونیسم مدرن توسط هرتسل قطعاً تحت تأثیر این ارتباط خانوادگی بوده است.
قطعاً تحت تأثیر این ارتباط خانوادگی بوده است. قبرهای پدربزرگ و مادربزرگ هرتسل در سملین هنوز قابل بازدید است. الکالای خود شاهد تولد دوباره صربستان از حکومت عثمانی در اوایل و اواسط قرن ۱۹ بود و از شورش صربها و بازسازی بعدی صربستان الهام گرفت. در ۲۵ ژوئن ۱۸۸۹، هرتزل با ژولی ناشاوئر، دختر ۲۱ ساله یک تاجر یهودی ثروتمند در وین ازدواج کرد. این ازدواج ناخوشایند بود، اگرچه از آن سه فرزند به نام‌های پائولینا، هانس و مارگاریتا (تروده) متولد شدند. یکی از زندگی‌نامه نویسان هرتزل پیشنهاد می‌کند که او همسرش را به بیماری
هرتزل پیشنهاد می‌کند که او همسرش را به بیماری آمیزشی سوزاک که در سال ۱۸۸۰ به آن مبتلا شده بود، آلوده کرد. هرتسل به مادرش بسیار وابسته بود، که با همسرش کنار نمی‌آمد. این مشکلات با فعالیت‌های سیاسی او در سال‌های بعد، که همسرش در آن علاقه چندانی نداشت، تشدید شد. ژولی در سال ۱۹۰۷، ۳ سال پس از هرتسل، در سن ۳۹ سالگی درگذشت. هرتسل خود را یک سیاستمدار بزرگ می‌دید که یک سلسله حکومتی برای خانواده‌اش درکشور نو بنیان ایجاد می‌کرد، به طوری که پدرش سناتور بنیانگذار و پسرش «دوجه» (دادسر ارشد) آن کشور باشند. دخترش
و پسرش «دوجه» (دادسر ارشد) آن کشور باشند. دخترش پائولینا از بیماری روانی و اعتیاد به مواد مخدر رنج می‌برد. او در سال ۱۹۳۰ در سن ۴۰ سالگی بر اثر مصرف بیش از حد هروئین درگذشت. تنها پسرش، هانس، تربیت غیرمذهبی دید و هرتسل‌ و مادرش از انجام ختنه بر روی او خودداری کردند. در زمان مرگ زودهنگام هرتسل، پس از آنکه گزارش شده بود که متصدیان صهیونیست بر او فشار آورده بودند، هانس که آن زمان تحت سرپرستی قرار داشت، در ۲۹ مه ۱۹۰۵ تن به ختنه داد؛[ او سپس دین خود را تغییر داد، و از شیوه‌ای که برای متقاعد کردنش به ختنه استفاده
و از شیوه‌ای که برای متقاعد کردنش به ختنه استفاده شده بود، دلگیر بود، و به ترتیب بپتیست، سپس کاتولیک شد، و با فرقه‌های پروتستان دیگر نیز رابطه داشت. او همانند پدرش، به دنبال رستگاری شخصی برای نیازهای مذهبی خود و راه‌حلی جهانی برای رنج یهودیان ناشی از یهودستیزی بود. هانس در روز تشییع جنازه خواهرش پائولینا، خودکشی کرد؛ او ۳۹ساله بود. هانس یادداشت خودکشی نوشته بود که در آن دلایل اقدام به خودکشی خود را توضیح داد: «یک یهودی، یهودی باقی می‌ماند، هر چقدر هم که با شور و اشتیاق خود را تسلیم انضباط مذهب جدیدش کند،
شور و اشتیاق خود را تسلیم انضباط مذهب جدیدش کند، هر چقدر هم که با فروتنی صلیب رهایی‌بخش را بر دوش خود بگذارد تا هم‌کیشان پیشین خود را از دوزخ ابدی نجات دهد: یک یهودی، یهودی باقی می‌ماند… نمی‌توانم ادامه زندگی دهم. همه اعتماد خود را به خدا از دست داده‌ام. تمام عمرم را تلاش کردم به حقیقت برسم، و امروز در پایان این راه باید اعتراف کنم که جز ناامیدی چیزی نیست. امشب قدیش را برای والدینم و برای خودم که آخرین فرزند این خانواده خواندم. کسی نیست که برای من قدیش بخواند، من که به دنبال صلح رفتم - و شاید به زودی به
من که به دنبال صلح رفتم - و شاید به زودی به صلح برسم… اخیراً غریزه‌ام به کلی اشتباه بوده، و من یکی از آن اشتباهات جبران ناپذیری را مرتکب شدم که زندگی کاملی را با شکست مهر می‌زند. پس بهتر است آن را دور بیندازم.» در سال ۲۰۰۶، باقی مانده اجساد پائولینا و هانس از بوردو فرانسه به تپه هرتسل در اسرائیل منتقل و در نزدیکی مزار پدرشان دفن شدند. پائولینا و هانس تماس چندانی با خواهر کوچکتر خود «تروده» (مارگارت، ۱۸۹۳–۱۹۴۳) نداشتند. تروده با ریچارد نیومن که ۱۷ سال از او بزرگتر بود ازدواج کرد. نیومن در رکود بزرگ اقتصادی
بزرگتر بود ازدواج کرد. نیومن در رکود بزرگ اقتصادی ثروت خود را از دست داد. با توجه به هزینه‌های سنگین بستری کردن تروده که از دوره‌های شدید بیماری افسردگی رنج می‌برد، وضعیت مالی خانواده نیومن بسیار بحرانی بود. نازی‌ها تروده و ریچارد را به اردوگاه ترزین‌اشتات فرستادند جایی که آنها جان باختند. جسد تروده سوزانده شد. خاکستر جسد مادرش، ژولی، که در ۱۹۰۷ درگذشته بود، را اتفاقی گم کردند. بنا به درخواست پدرش ریچارد نیومن، تروده پسرش را در سال ۱۹۳۵ برای ایمنی به انگلستان نزد صهیونیست‌های وینی و دفتر اجرایی صهیونیست در
نزد صهیونیست‌های وینی و دفتر اجرایی صهیونیست در آنجا فرستاد. خانواده نیومن به شدت نگران ایمنی تنها فرزندشان در برابر گسترش یهودستیزی خشونت‌آمیز در اتریش بودند. در انگلستان، استفان دربارهٔ پدربزرگش هرتسل مطالعات گسترده‌ای انجام داد. صهیونیسم بخش مهمی از پیشینه او در اتریش نبود، اما استفان یک صهیونیست سرسخت شد و تنها فرزند هرتسل بود که صهیونیست شد. او در جنگ جهانی دوم با نام انگلیسی استفان نورمن به ارتش بریتانیا پیوست و به درجه سرهنگی در توپخانه سلطنتی رسید. در اواخر ۱۹۴۵ و اوایل ۱۹۴۶، او فرصت دید تا از
در اواخر ۱۹۴۵ و اوایل ۱۹۴۶، او فرصت دید تا از فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا دیدن کند «تا ببیند پدربزرگش چه کاری را آغاز کرده است.» او دیدارش از اسرائیل را در دفترچه خاطراتش به‌طور گسترده نوشت. چیزی که بیشتر از همه او را تحت تأثیر قرار داد «نگاه آزادی» بر چهره کودکان بود که شبیه نگاه رنگ پریده کودکان اردوگاه‌های کار اجباری اروپا نبود. او هنگام ترک اسرائیل نوشت: «بازدید من از اسرائیل تمام شد… گفته می‌شود که رفتن کمی مردن است. و من می‌دانم که وقتی از سرزمین اسرائیل رفتم، کمی مردم. اما مطمئناً، بازگشتن به نوعی
رفتم، کمی مردم. اما مطمئناً، بازگشتن به نوعی تولد دوباره است. و من باز خواهم گشت.»
رامسس دوم یا رامسس کبیر (Riʕmīsisu؛ معنا:"زادهٔ رع") (زاده ۱۳۰۲ پ.م.، پادشاهی ۱۲۸۰–۱۲۱۳ پ.م.) فرعون مصر باستان از دودمان نوزدهم فراعنه سرزمین بود. بسیاری او را نیرومندترین فرعون تاریخ مصر باستان می‌دانند. رامسس دوم بزرگ‌ترین فرعون عصر پادشاهی نوین (حدود ۱۲۸۰–۱۲۱۳ پ.م.) حدود هفتاد سال مقتدرانه حکومت کرد و ثبات و رونق را به مصر آورد. او مانند دولتمردان بین‌المللی امروزی، ماهرانه دیپلماسی، راهبردهای نظامی و تبلیغات را برای اعتلای مصر و حفظ امپراتوری خود به کار گرفت. به این ترتیب بود که او به شخصیتی مهم در
کار گرفت. به این ترتیب بود که او به شخصیتی مهم در سیاست خاورمیانه باستان بدل شد. کسی که بعدها رامسس دوم شد درست پیش از آغاز دودمان نوزدهم (حدود ۱۲۹۵ تا ۱۱۸۷ پ.م.) به دنیا آمد و سومین فرعون این سلسله شد. رامسس از پدرش، ستی یکم امپراتوری قوام‌یافته‌ای را به ارث برد که از سوریهٔ امروزی در شمال تا سودان (نوبهٔ آن روزگار) در جنوب کشیده شده بود. او هم مانند پدرش سودای سرزمین سوریه را در سر داشت، اما باید با تهدید امپراتوری هیتی‌ها در آناتولی در شمال مقابله می‌کرد. معروف‌ترین رویارویی او با هیتی‌ها حدود ۱۲۷۵
معروف‌ترین رویارویی او با هیتی‌ها حدود ۱۲۷۵ پ.م.، در نبرد کادش (یا قادش) در سوریه اتفاق افتاد. رامسس ادعا کرده‌است که یک‌تنه در این نبرد پیروز شده‌است. اما منابع دیگر نقل می‌کنند که هیتی‌ها پیروز آشکار میدان بوده‌اند. حقیقت احتمالاً چیزی میان این دو است و هیچ طرفی به پیروزی آشکار یا دستاورد مهمی نرسیده‌است. ستی یکم پدر رامسس هنگامی که او چهارده‌ساله بود وی را به جانشینی برگزید. او از همین سن همراه پدرش در جنگ علیه اقوام نوبیایی و لیبیایی شرکت می‌کرد. رامسس در آغاز دهه سوم زندگی به پادشاهی رسید. او ۶۶ سال و
آغاز دهه سوم زندگی به پادشاهی رسید. او ۶۶ سال و دو ماه پادشاهی نمود و نزدیک به ۹۶ سال زیست. او مؤثرترین فرعون در پاک کردن دورهٔ عمارنه از تاریخ مصر است. او پایتخت را از شهر تبس به رامسس برد. رامسس دوم سومین فرعون از دودمان نوزدهم بود. وی در جنگ با امپراتوری هیتی توانست بر سرزمین‌های خاوری مدیترانه دست یابد. برخی او را فرعون هم دوره موسی و سفر خروج او می‌دانند. اما هچ مدرک باستان‌شناسی وجود ندارد که چنین ادعایی را تایید کند. او دارای ۴۴–۵۶ پسر و ۴۰–۴۴ دختر بود. رامسس علاقه زیادی به بناهای تاریخی داشت. در
بود. رامسس علاقه زیادی به بناهای تاریخی داشت. در زمان رامسس دوم بیشترین ساختمان‌ها و بناهای معماری مطرح مصر باستان ساخته شدند که بسیاری از آنها هنوز هم در مصر در دسترس هستند. رامسس به دلیل داشتن قدرت نظامی و آبادانی که در مصر ایجاد کرد به عنوان یکی از بزرگترین فرمانروایان مصر باستان شناخته می‌شود. او در حدود ۹۲ سالگی و پس از شصت‌وهفت سال حکومت بر مصر در حالی که بیش از صد فرزند از خود به جای گذاشت، درگذشت. سیاست. رامسس دوم در نخستین سال‌های تاجگذاری، با هدف پس گرفتن قلمروهای قدیم مصر که تحت سلطهٔ نوبی‌ها و
پس گرفتن قلمروهای قدیم مصر که تحت سلطهٔ نوبی‌ها و هیتی‌ها بود و همچنین حفاظت از مرزهای مصر عازم میدان‌ها جنگ شد. چند نبرد در لیبی و خاموش کردن شورش‌های نوبی‌ها هم در کارنامهٔ جنگی او نوشته شده‌اند. اما هیچ‌کدام به اندازهٔ نبرد کادش بزرگ و از لحاظ تاریخی بااهمیت نبوده‌اند. در این نبرد ۵٫۰۰۰ ارّابه و بیش از ۹٫۰۰۰ سرباز پیاده‌نظام شرکت داشتند. حدود ۱۲۵۸ پ.م. پس از درگیری‌های پراکندهٔ قبلی، هیتی‌ها و مصری‌ها پیمانی تاریخ‌ساز تنظیم کردند که در عمل به دشمنی میان آن‌ها پایان داد. رامسس که متوجه نقش خود به‌عنوان
آن‌ها پایان داد. رامسس که متوجه نقش خود به‌عنوان سیاستمداری در خدمت منافع وسیع‌تر مصر بود، بعدتر با به همسری گرفتنِ دست‌کم یک شاهزادهٔ هیتی این پیمان تازه را تحکیم کرد. رابطهٔ تازه و دوستانه میان این دو قدرت در نامه‌های کشف‌شده در بایگانی‌های خاتوشا پایتخت هیتی‌ها هم آشکار است. مانند نامه‌های عمارنه که به دوره‌های حکومت آمنهوتپ چهارم (آخناتون) مربوط می‌شوند، این نامه‌نگاری‌ها هم به خط میخی اکدی (زبان دیپلماسی) روی لوح‌هایی گلی نوشته شده‌اند و از وجود مبادلاتی میان مجموعه‌ای از قدرت‌ها و شخصیت‌های
مبادلاتی میان مجموعه‌ای از قدرت‌ها و شخصیت‌های خاورمیانه‌ای حکایت می‌کنند. این نامه‌ها قدیمی‌ترین شواهد مهم دیپلماسی بین‌المللی هستند و تصویری واضح از بازرگانی با دوردست‌ها، توافق‌نامه‌های سیاسی و مسائل دیپلماتیک و روزمره ترسیم می‌کنند. نامه‌های بین مصر و هیتی‌ها و مخصوصا رامسس دوم و هاتوسیلی سوم، پادشاه هیتی‌ها که طرف معاهدهٔ سال ۱۲۵۸ پ.م. هم بود، دربارهٔ موضوعاتی گوناگون، از سیاست بین‌الملل گرفته تا مشکلات پزشکی و برنامه‌ریزی جشن عروسی بحث می‌کنند. تنفر از عمارنه. رامسس دوم مؤثرترین فرعون در پاک کردن
از عمارنه. رامسس دوم مؤثرترین فرعون در پاک کردن دوره عمارنه از تاریخ مصر است. عمارنه یکی از نخستین حرکت‌های سیاسی یکتاپرستانه یا تک‌ایزدی بود. آخناتون فرعون مسئول این حرکت، معتقد به توحید آتون بود که مسبب ویران کردن بسیاری از معابد دیگر خدایان از جمله معابد آمون بود. تلاش رامسس دوم بر این بود که آنچه را که در زمان آخناتون از دست رفته بود، بازیابد. جشن سد. پس از سی سال پادشاهی، رامسس دوم به معدود فراعنه‌ای پیوست که به دورهٔ نیمه خدا شدن وارد می‌شوند. طبق سنت، هر فرعونی که سی سال سلطنت بکند، مصر برای نیمه
هر فرعونی که سی سال سلطنت بکند، مصر برای نیمه خدا شدن وی جشنی بر پا می‌کند که هِب سِد (جشن سد) نام دارد. تنها در میان راهی که شصت و شش سال طول می‌کشد، رامسس دوم به یکی از بزرگترین پادشاهان تاریخ بشر تبدیل شده بود. مصر در صلح بود، مرزهای مصر حفاظت شده و معابد و یادواره‌های بیشماری در سرتاسر مصر ساخته شده بودند. در سی سال نخست پادشاهی رامسس دوم، مصر از دو سده پیش از خود موفقیت‌های بیشتری کسب کرده بود. رامسسیوم معبدی بود که رامسس دوم در نزدیکی روستای کرنا ساخت. ابوسمبل و معبد نفرتاری (همسر رامسس دوم) از جمله
ابوسمبل و معبد نفرتاری (همسر رامسس دوم) از جمله دیگر بناها و یادواره‌هایی هستند که از رامسس دوم به جای مانده‌اند. آزادی‌های هنری. یکی از ویژگی‌های برجستهٔ دورهٔ حکومت رامسس دوم ساختمان‌های آن بود. در سراسر مصر بناهای یادبودی علم کردند یا به ساختمان‌های قدیمی افزودند. مجسمه‌های غول‌آسا و نقاشی‌های فرعون به‌سرعت همه جا ظاهر شدند و صنعتگران، روی هر سطحی که بود، کتیبه‌ای در وصف او می‌نوشتند. او شهر جدید پر–رامسس را در دلتای نیل، نزدیک قاهرهٔ امروزی تأسیس کرد. پر–رامسس شهری زیبا و مناسب برای لشکرکشی‌های نظامی
پر–رامسس شهری زیبا و مناسب برای لشکرکشی‌های نظامی به آسیا بود. او معبدهای معروف ابوسمبل، نزدیک مرز امروزی مصر و سودان را هم به نام خود و همسر محبوب خود، نفرتاری ساخت. چهار مجسمهٔ عظیم رامسس در ابوسمبل از بزرگ‌ترین دستاوردهای هنر مصری هستند. سبک مصری‌ها سبک ظریفی نبود. اما مانند دورهٔ پدرش، رهبری خلاقانهٔ رامسس موجب شکوفایی هنر شد. یکی از شگفتی‌های ساخته شده به فرمان رامسس دوم، معبد ابوسمبل است که برای همسر زیبایش نفرتاری ساخت. شگفتی این معبد در آن است که هر ساله در روز تولد (۲۲ نوامبر) و تاج‌گذاری (۲۲
هر ساله در روز تولد (۲۲ نوامبر) و تاج‌گذاری (۲۲ فوریه) رامسس دوم، خورشید از بیرون معبد به مجسمه او و خانواده‌اش در داخل معبد از ساعت ۰۵:۵۸ صبح به مدت ۲۰ دقیقه می‌تابد. کار ساخت این چهار مجسمه ۲۰ سال به طول انجامید. طراحی زیبا و زیرکانه ابوسمبل گردشگران زیادی را به مصر کشاند. دیگر بنای مهم، معبد یادبود بزرگ رامسس به نام معبد رامسیوم بود. او این معبد را در کرانهٔ غربی نیل در تبس، پایتخت جنوبی ساخت که رامسس ساخت‌وسازهای بسیاری در آن انجام داده بود. رامسیوم که هم کاخ و هم مرکزی مذهبی و سیاسی و هم مکانی برای
هم کاخ و هم مرکزی مذهبی و سیاسی و هم مکانی برای یادگیری بود، در سال ۱۸۱۷ الهام‌بخش شعر پرآوازه اُزیماندیاس نوشته پرسی بیش شلی شاعر رمانتیک انگلیسی شد. حکومت بر مردم. رامسس دوم سیطره‌ای سخت بر سرزمین‌ها و مردم خود داشت. اسناد دولتی باقی‌مانده از دورهٔ حکومت او تصویری از رهبری بسیار سازمان‌گرا با توجه جدی به قانون‌گذاری و نظم نمایش می‌دهند. او به واسطهٔ دو مقر مهم خود در پر–رامسس و تبس از سطلهٔ قوی بر مصر سفلی و علیا مطمئن شد. رامسس شبکهٔ محکمی از مقامات توانمند، از جمله بسیاری از دوستان قدیمی و فرزندان
توانمند، از جمله بسیاری از دوستان قدیمی و فرزندان پرشمار خود (بیش از صد فرزند) را به کار گمارد. گرچه رامسس دوم مهارتی مسلم در تبلیغ برای خود داشت، به نظر می‌رسد تردیدی نیست که شخصیتی مهم در تاریخ خاورمیانه بوده‌است. دورهٔ حکومت او آخرین دوران شکوه امپراتوری مصر باستان بود و حوزهٔ نفوذ او تا ترکیهٔ امروزی هم رسید. رامسس دوم کارنامهٔ هنری و تاریخی شگفت‌انگیز و تصویری واقعی از قدرت و شکوه فراعنه بر جای گذاشت. بر پایه پژوهش‌های دانشمندان معاصر، رامسس دوم معروف به کبیر، قدرتمندترین فرعون مصر باستان بود. او مصر
به کبیر، قدرتمندترین فرعون مصر باستان بود. او مصر را در وضعیتی ثروتمند و کامیاب ترک کرد. در حالی که بیشتر از بسیاری از فرزندان و همسرانش از جمله نفرتاری عمر کرده بود. کمتر از صد و پنجاه سال پس از او پادشاهی مصر سقوط کرد و پادشاهی نوین مصر به پایان رسید. مومیایی. رامسس دوم ابتدا در مقبره کی‌وی۷ و در دره پادشاهان دفن شد. اما به دلیل غارت مقبره، کاهنان مصری جسد پادشاه را در منطقه‌ای محفوظ نگه داشتند. آنها سپس نوارهای کتانی مومیایی را از نو پیچیدند و درون مقبره ملکه احمس انحابی قرار دادند. ۷۲ ساعت بعد جسد
ملکه احمس انحابی قرار دادند. ۷۲ ساعت بعد جسد رامسس دوم دوباره منتقل و به مقبره دی‌بی ۳۲۰، کاهن اعظم آمون پاینجم دوم منتقل شد. همه این سلسله مراتب به صورت نوشتاری بر روی کتانی که تابوت رامسس دوم را پوشانده بود ثبت‌شده‌است. سرانجام مومیایی وی در دی‌بی ۳۲۰ و درون یک تابوت چوبی معمولی کشف شد و امروزه در موزه مصر قرار دارد. در سال ۱۹۷۵ موریس بوکای ضمن بررسی مومیایی گفت که جسد رامسس دوم در وضعیت نامناسبی است. والری ژیسکار دستن، رئیس‌جمهور فرانسه مقامات مصری را قانع کرد که مومیایی را برای بررسی بیشتر، به فرانسه
کرد که مومیایی را برای بررسی بیشتر، به فرانسه انتقال دهند. در سپتامبر ۱۹۷۶ و در فرودگاه پاری – لو بورژه، جسد مومیایی‌شدهٔ رامسس دوم با تشریفات کامل نظامی، همچون تشریفات مرسوم برای پادشاهان و افراد برجسته مورد استقبال قرار گرفت و به لابراتوار می‌یوزه‌دولوهم منتقل شد. گزارش‌های متعدد می‌گویند که رامسس دوم با یک گذرنامهٔ مصری برای این جابجایی و سفر استفاده کرد و در قسمت کار او عنوان "پادشاه درگذشته" ذکرشده بود. هدف از این تمهیدات، اعطای شهروندی مصری به وی برای اطمینان از بازگشت ایمن او به مصر و جلوگیری از
اطمینان از بازگشت ایمن او به مصر و جلوگیری از نگهداری و ضبط غیرقانونی مومیایی توسط پژوهشگران فرانسوی عنوان شد.
شلمنسر یکم(Shulmanu-asharidu) پادشاه آشور (۱۲۶۳–۱۲۳۳ پ. م) از دودمان امپراتوری آشور میانه بود. او جانشین پدرش ادد-نیراری یکم بود. او چندین بار به جنگ با آرامی‌ها در شمال میانرودان پرداخت و بخش‌هایی از کیلیکیه را به امپراتوری آشور افزود. او همچنین در مرزهای کاپادوکیه آبادی‌های آشوری پدید آورد. زندگی‌نامه. برپایه رخدادنگاری آشور او در نخستین سال پادشاهی‌اش هشت کشور را در شمال‌غربی آشور به دست آورد. دژ آرینو را ویران نمود و خاکش را به توبره کشید و با خود به آشور آورد. در دومین سال پادشاهی‌اش شات‌توارا پادشاه
آورد. در دومین سال پادشاهی‌اش شات‌توارا پادشاه هانیگالبات (میتانی) را به همراه همپیمانان هیتی و اهلامویی‌اش شکست داد. او بازمانده پادشاهی میتانی را به مانند بخشی از خاک آشور درآورد. او همچنین ادعا کرده‌است که ۱۴٬۴۰۰ دشمن دربند خود را از یک چشم کور نموده‌است. او از نخستین پادشاهان آشوری است که دشمنانش را بیشتر تبعید می‌کرد تا آنکه بکشد. خود شلمنسر یکم در کتیبه‌ای می‌گوید: او همچنین همچون پدرش، به کارکمیش واقع در سوریه حمله برد. این فتوحات و فتوحات بعدی آشور، تهدیدی تقریباً دائمی، نه تنها برای قدرت‌های بزرگی
تهدیدی تقریباً دائمی، نه تنها برای قدرت‌های بزرگی چون مصر و هیتی، بلکه برای پایداری و ثبات بسیاری از پادشاهی‌های کوچک منطقه، از جمله اسرائیل و یهودیه نیز بود. او سراسر سرزمین‌های میان تایته تا اریدو را به دست آورد. او کاخ‌های آشور و نینوا را ساخت و نیایشگاه جهانی آشور را بازسازی نمود. او همچنین شهر کالح (نمرود) را ساخت. پس از او پسرش توکولتی-نینورتای یکم به جانشینی‌اش رسید.
ماه مهر (در فارسی افغانستان: میزان) هفتمین ماه سال در گاه‌شماری هجری خورشیدی است و ۳۰ روز دارد و از روز ۱۸۷م سال آغاز شده و در روز ۲۱۶م سال پایان می‌یابد و نخستین ماه فصل پاییز است. برج فلکی مهرماه برج میزان است. در گاه‌شماری رسمی ایران نام این ماه از نام ماه هفتم گاه‌شماری اوستایی نو که در اوستایی "میثرَ" و در پهلوی "میتْرْ" نام دارد، برگرفته شده است. مهر نام یکی از ایزدان است. در گاه‌شماری زرتشتی شانزدهمین روز هرماه نیز به این ایزد تعلق دارد و روز شانزدهم مهرماه زرتشتی (معادل دهم مهر هجری خورشیدی)، جشن
مهرماه زرتشتی (معادل دهم مهر هجری خورشیدی)، جشن مهرگان برگزار می‌شود. ریشه. واژهٔ مهر به واژهٔ هندوایرانی miθra برمی‌گردد که نام ایزدی ودایی، ایرانی و زرتشتی است. این نام در ودا هم به صورت mitra (اسم خنثی) و Mitra (اسم مذکر) به کار رفته است. در اوستا صورت miθra (اسم مذکر) کاربرد دارد. آنتوان میه این واژه را «پیمان» معنا کرد. ولفگانگ لنتس معنی «احترام، دین داری» را در ارتباط با اجرای مراسم آیینی و دینی و رعایت حقوق همسایه مطرح کرد. دلیل او بیشتر واژهٔ فارسی «مهر» در معنی امروزی آن «محبت و دوستی» است که با
«مهر» در معنی امروزی آن «محبت و دوستی» است که با معنای سنتی آن در هندی کهن به معنی «دوست» مطابق است. هرمان لومل به جنبهٔ دینی و انسان انگارانهٔ میترا تأکید دارد که به عنوان «داور»، «ایزد نور» و «جنگجو» ستایش می‌شود و از همین رو، «پیمان» جنبهٔ اخلاقی این شخصیت شده است. زادروزها. ۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶ ۷ ۸ ۹ ۱۰ ۱۱ ۱۲ ۱۳ ۱۴ ۱۵ ۱۶ ۱۷ ۱۸ ۱۹ ۲۰ ۲۱ ۲۲ ۲۳ ۲۴ ۲۵ ۲۶ ۲۷ ۲۸ ۲۹ ۳۰
قمری خاوری گونه‌ای پرنده از تیرهٔ کبوتران و راستهٔ کبوترسانان که ۳۳ سانتیمتر طول دارد و شبیه قمری معمولی اما اندکی بزرگ‌تر و تیره‌تر است. خال‌های روتنه بزرگتر و پیشانی و تاج خاکستری کمرنگ تر است که در تضاد با رنگ قهوه‌ای‌تر سر است. لکهٔ گردن بزرگتر از قمری معمولی و خطوط آن سیاه و آبی رنگ است. این پرنده در جنگل‌های باز نزدیک کشتزارها به سر برده و تا حدودی نقاط مرطوب را می پسندد. در ایران، زمستان‌ها به‌طور اتفاقی در شرق و جنوب شرقی دیده شده‌است. قمری خاوری کمی از قمری معمولی بزرگ‌تر و پر رنگتر است. گردن این