payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داشت تا برای اولین بار در تاریخ فاتح بوندسلیگا شود اما با گل به خودی بالاک، آن‌ها شکست خوردند تا باز هم بایرن مونیخ قهرمان شود. با این حال بالاک در بایر لورکوزن به یکی از بهترین هافبک‌های اروپا بدل شد. آخرین فصل او در بایر لورکوزن فصل ۲۰۰۱/۰۲ بود که فصلی به یاد ماندنی به‌شمار می‌آید. او در این سال با لورکوزن مقام نایب قهرمانی بوندسلیگا، جام باشگاه‌های اروپا و جام حذفی آلمان را کسب کرد. چهار بازیکن بایر لورکوزن در آن سال در تیم ملی فوتبال آلمان بودند و نایب قهرمان جهان شدند. بالاک در آخرین فصل خود ۱۷ گل به
قهرمان جهان شدند. بالاک در آخرین فصل خود ۱۷ گل به ثمر رساند و بازی‌های خوبش باعث شد به عنوان بازیکن سال آلمان انتخاب شود. بایرن مونیخ. در سال ۲۰۰۲ بالاک با قراردادی به ارزش نزدیک ۱۳ میلیون یورو به بایرن مونیخ پیوست. بایرن مونیخ با سیستمی دفاعی تر بازی می‌کرد و بالاک باید با آن تطبیق می‌یافت اما به هرحال او در فصل اول ده گل در قهرمانی بایرن مونیخ در بوندسلیگا به ثمر رساند. همچنین در فینال جام حذفی آلمان به میدان آمد و دو گل به کایزرسلاترن زد تا بایرن ۳–۱ پیروز شود و به قهرمانی برسد. در سال بعد بالاک بازهم
شود و به قهرمانی برسد. در سال بعد بالاک بازهم درخشید و با مربی جدید، فلیکس ماگات، نیز رابطه خوبی داشت. می‌توان گفت دوره ای که او در بایرن بازی می‌کرد یکی از درخشان‌ترین دوره‌های میشائل در زمان بازیگری اش بود. بالاک جمعاً چهار فصل برای بایرنی‌ها بازی کرد و سه بار قهرمان بوندسلیگا و سه بار قهرمان جام حذفی آلمان شد و جمعاً در ۱۳۵ بازی به میدان آمد و ۴۷ گل به ثمر رساند. این مجموع گل‌های داخلی بالاک از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ را به ۶۱ می‌رساند. چلسی. بالاک در فصل آخر خود در بایرن از چلسی، فیورنتینا، رئال مادرید،
آخر خود در بایرن از چلسی، فیورنتینا، رئال مادرید، اینترمیلان، بارسلونا ٬منچستر یونایتد، آث میلان پیشنهادهایی دریافت کرد و نهایتاً در ۱۵ مه ۲۰۰۶ با قراردادی سه ساله به چلسی پیوست. مورینیو دربارهٔ او گفته‌است: «برای من او از بهترین بازیکنان جهان است. بسیار باهوش است، از نظر تاکتیکی بسیار قوی است و گل‌های بسیاری به ثمر می‌رساند. برای من در اروپا تنها فرانک لمپارد در این سطح بازی می‌کند. این دو زوجی رؤیایی را تشکیل خواهند داد.» وی در ۴ سال حضور خود در باشگاه چلسی توانست یک قهرمانی در لیگ برتر انگلیس، ۳ قهرمانی
توانست یک قهرمانی در لیگ برتر انگلیس، ۳ قهرمانی در جام حذفی فوتبال انگلیس و یک نایب قهرمانی در جام باشگاه‌های اروپا را جشن بگیرد. بالاک در ۱۰۵ بازی که با پیراهن چلسی به میدان رفته‌است ۱۷ گل به ثمر رسانده‌است. بایر لورکوزن. او در فصل نقل و انتقالات سال ۲۰۱۰ به تیم سابق خود یعنی بایر لورکوزن پیوست. بالاک دومین گل دوران بازیگری خود در مسابقات لیگ اروپا را با پیراهن لورکوزن در مقابل متالیست خارکوف به ثمر رساند. بعد از پیوستن او به لورکوزن شایعاتی در رابطه با جدا شدن ستارهٔ به یاد ماندنی آلمان از تیم محبوبش به
شدن ستارهٔ به یاد ماندنی آلمان از تیم محبوبش به گوش رسید که تکذیب شده و وی تا سال ۲۰۱۲ برای این تیم بازی کرد. بازنشستگی. علیرغم مذاکراتی که بالاک پس از جدایی از لورکوزن با تیم وسترن سیدنی واندررز جهت حضور در لیگ استرالیا داشت، وی در ۲ اکتبر ۲۰۱۲ (۱۱ مهر ۱۳۹۱) بازنشستگی خود را اعلام کرد.
اتحاد دوباره آلمان در ۳ اکتبر ۱۹۹۰ با پیوستن نواحی جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) به جمهوری فدرال آلمان که با نام آلمان غربی شناخته می‌شد، رخ داد. این اتحاد موجب پیدایش آلمان کنونی شد. طی این اتحاد برلین به شهری واحد تبدیل شده و به‌عنوان پایتخت آلمان متحد شناخته شد. با فروریختن دیوار برلین در ۹ نوامبر ۱۹۸۹ و همگرایی دو آلمان شرقی و غربی، در ۳ اکتبر ۱۹۹۰ جمهوری فدرال آلمان پایه‌گذاری شد. از آن پس هر ساله در ۳ اکتبر را به عنوان روز وحدت آلمان جشن می‌گیرند که به چهار دهه جدایی پس از جنگ جهانی دوم و آغاز
که به چهار دهه جدایی پس از جنگ جهانی دوم و آغاز جنگ سرد، پایان داد. بزرگترین مانع در همگرایی دو آلمان، نگرانی اتحاد جماهیر شوروی از پیوستن آلمان شرقی به پیمان آتلانتیک شمالی و کشورهای عضو ناتو بود اما موافقت میخائیل گورباچف با عضویت آلمان متحد در ناتو عملاً آخرین مانع را از سر راه اتحاد آلمان برداشت. پیشینه. در سال ۱۹۴۵ در طی کنفرانس پوتسدام توافقی موسوم به توافق پوتسدام میان متفقین جنگ جهانی دوم به‌عنوان دولت‌های پیروز در جنگ دربارهٔ اشغال آلمان در پایان جنگ جهانی دوم به امضا رسید که طی آن آلمان به اشغال
جهانی دوم به امضا رسید که طی آن آلمان به اشغال این دولت‌ها درآمد. آلمان اشغال شده به چهار منطقه تحت کنترل دولت‌های فرانسه، بریتانیا، ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی تقسیم شد. طی سال‌های بعد سه منطقهٔ اول متحد شده و آلمان غربی را به پایتختی بن ایجاد کردند. در منطقهٔ تحت نفوذ شوروی نیز جمهوری دمکراتیک آلمان به پایتختی برلین شرقی به‌وجود آمد که با بلوک شرق هم‌پیمان بود. دولت آلمان شرقی، تحت فشار مسکو، بخش عمده‌ای از مناطق پومرانی و سیلزی را به لهستان واگذار نمود همچنین پروس شرقی (به مرکزیت
به لهستان واگذار نمود همچنین پروس شرقی (به مرکزیت کونیگسبرگ) نیز با پایان جنگ جهانی دوم میان شوروی و لهستان تقسیم شد که بخش عمده آن اکنون استان کالینینگراد روسیه نامیده می‌شود. آلمان غربی از اعضای ناتو و آلمان شرقی عضو پیمان ورشو بودند. این وضعیت تا پایان جنگ سرد در آلمان حاکم بود. تا ۱۹۶۴ آلمان شرقی و غربی در کنار هم به‌عنوان تیم متحد آلمان در بازی‌های المپیک شرکت می‌کردند. اما ساخت بخش شرقی دیوار برلین، نشانه سرد شدن روابط سیاسی بین دو آلمان بود. تا اینکه با روی کار آمدن اریش هونکر در ۱۹۷۱ به‌عنوان رهبر
با روی کار آمدن اریش هونکر در ۱۹۷۱ به‌عنوان رهبر حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان و رهبر آلمان شرقی، دو کشور به‌طور کامل از یکدیگر جدا شدند.
دریای چین جنوبی دریایی حاشیه‌ای است که بخشی از اقیانوس آرام به‌شمار می‌آید و ناحیه‌ای در حدود ۳ و نیم میلیون کیلومتر مربع از سنگاپور تا تنگهٔ تایوان را دربر می‌گیرد. پس از پنج اقیانوس جهان این دریا بزرگ‌ترین ناحیهٔ دریایی جهان است. جزیره‌های واقع بر دریای چین جنوبی که با هم یک مجمع‌الجزایر را تشکیل می‌دهند بالغ بر صدها عدد هستند. این جزیره‌ها که عمدتاً خالی از سکنه هستند و همچنین خود دریا مورد جدال کشورهای مختلف بوده‌اند. به همین علت حتی نام‌های متفاوتی برای اشاره به این دریا به کار می‌رود که البته «دریای
اشاره به این دریا به کار می‌رود که البته «دریای چین جنوبی» نام پذیرفته شدهٔ بین‌المللی، حداقل در انگلیسی و زبان‌های اروپایی است و سازمان آب‌نگاری بین‌المللی و سازمان‌های بین‌المللی نیز آن را دریای چین جنوبی می‌نامند (Nan Hai)". نام‌های دیگر. ویتنامی‌ها بعضاً این دریا را «دریای شرق» می‌نامند و در فیلیپین بعضاً از اصطلاح «دریای لوزون» (اشاره به جزیرهٔ لوزون در کشور فیلیپین) استفاده می‌شود. در ادبیات فارسی این دریا را آب کبود هم می‌گویند. قلمرو آبی. جمهوری خلق چین تقریباً بر کل دریا و کشورهای ویتنام، فیلیپین،
چین تقریباً بر کل دریا و کشورهای ویتنام، فیلیپین، مالزی، برونئی و تایوان هریک بر بخش‌هایی از آن ادعای مالکیت دارند. همچنین این کشورها بر سر جزایر غنی از نفت و گاز اسپراتلی و پارسل اختلاف دارند. ایالات متحده این دریا را از آب‌های بین‌المللی می‌داند و بر حق قانونی کشتی‌ها و زیردریایی‌هایش دررفت‌وآمد در این دریا تأکید می‌ورزد. جزایر دریای چین جنوبی. در این دریا بیش از ۲۰۰ جزیره موجود است. بعضی از آن‌ها از این قرارند: مناقشه‌های سرزمینی دریای چین جنوبی. ۵ کشور منطقه با هم اختلاف دریایی دارند چین مدعی بزرگ‌ترین
با هم اختلاف دریایی دارند چین مدعی بزرگ‌ترین سهم در دریا است – منطقه‌ای را که با ۹ خط قرمز مشخص کرده از استان جنوبی هینان چین تا صدها کیلومتر در جهت جنوب و شرق ادامه دارد. ویتنام استدلال تاریخی چین را مورد اعتراض قرار داده و می‌گوید که تا پیش از دهه ۱۹۴۰، چین هیچ‌گاه ادعایی دربارهٔ حاکمیت ارضی این منطقه نداشته است. ویتنام ادعا می‌کند که در عمل از قرن هفدهم به این سو، این منطقه تحت فرمانروایی این کشور بوده – و مدارک لازم جهت اثبات این ادعا موجود است. مدعی اصلی دیگر در این منطقه فیلیپین است، که نزدیکی
اصلی دیگر در این منطقه فیلیپین است، که نزدیکی جغرافیایی خود به جزایر اسپراتلی را دلیل اصلی ادعای مالکیت بر بخشی از این مجموعه قرار داده است. فیلیپین و چین هر دو مدعی مالکیت سد ساحلی اسکاربورو (با نام چینی جزیره هوانگ یان) هستند که حدود ۱۶۰ کیلومتر با فیلیپین و ۸۰۰ کیلومتر با چین فاصله دارد.مالزی و برونئی نیز ادعای مالکیت بخش‌هایی از این منطقه را دارند که ادعا می‌کنند، بر اساس کنوانسیون بین‌المللی حقوق دریایی، در منطقه آزاد تجاری آن‌ها قرار گرفته است. برونئی ادعایی دربارهٔ هیچ‌کدام از جزایر مورد مناقشه
ادعایی دربارهٔ هیچ‌کدام از جزایر مورد مناقشه ندارد ولی مالزی مدعی چند جزیره کوچک از مجمع الجزایر اسپراتلی است. باید به خاطر داشت که تضادهای بین این کشورها، علاوه بر اختلافات مرزی، سوابق دیرین تاریخی دارد. دعاوی ژاپن و چین در مجمع الجزایر سنکاکو نیز بسیار جدی است. آمریکا ادعای چین بر حاکمیت دریایی را مطلقاً غیرقانونی می‌داند.
جیانگ جیه شی که معمولاً بر اساس روش لاتین نگاری سابق به صورت چیانگ کای‌شک نوشته می‌شود (زاده ۳۱ اکتبر ۱۸۸۷ – درگذشته ۵ آوریل ۱۹۷۵) رهبر سیاسی و نظامی چینی بود که پس از مرگ سون یات سن در ۱۹۲۵ مدعی رهبری کومینتانگ شد و رهبری حزب را در اختیار گرفت. او «کوچ شمال» را رهبری کرد و چین را علیه رهبران جنگی بسیج کرد و در سال ۱۹۲۸ با پیروزی به عنوان رهبر عملی جمهوری چین شناخته شد. چیانگ در جنگ دوم چین و ژاپن نیروهای چینی را رهبری کرد در این جنگ موقعیت بین‌المللی او بهبود یافت اما موقعیت داخلی‌اش بدتر شد. در طول جنگ
یافت اما موقعیت داخلی‌اش بدتر شد. در طول جنگ داخلی چین از ۱۹۲۶ تا ۱۹۴۹ چیانگ سعی در شکست دادن حزب کمونیست چین به رهبری مائو تسه تونگ داشت اما موفق به این کار نشد او برای شکست دادن مائو او را به صلح دعوت کرد و بدین منظور قرارداد صلحی بین او و مائو امضا شد اما چندی بعد چیانگ کای‌شک مفاد قرارداد صلح را زیر پا نهاد و نهایتاً خود به سختی شکست خورد و رهبری سیاسی چین به دست حزب کمونیست چین افتاد. در نتیجه جمهوری خلق چین در سرزمین اصلی چین تأسیس شد و چیانگ و یارانش مجبور به عقب‌نشینی به تایوان شدند. در آن‌جا او تا
مجبور به عقب‌نشینی به تایوان شدند. در آن‌جا او تا پایان عمر به عنوان رئیس‌جمهور جمهوری چین و فرماندهٔ کومینتانگ فعالیت کرد.
حزب کمونیست مالایا (جناح انقلابی) حزبی سیاسی بود که از حزب کمونیست مالایا منشعب شد. این حزب مانند حزب کمونیست مالایا در مبارزهٔ مسلحانه نقش داشت. این حزب در طول جنگ جهانی دوم تلاش‌های مقاومت را علیه اشغال مالایا و سنگاپور توسط ژاپنی‌ها رهبری کرد و بعداً در زمان اضطرار مالایا به جنگ آزادی‌بخش ملی علیه امپراتوری بریتانیا پرداخت. پس از خروج نیروهای استعماری بریتانیا از فدراسیون مالایا، حزب در سومین کمپین چریکی علیه دولت‌های مالزی و سنگاپور در تلاش برای ایجاد یک کشور کمونیستی در منطقه، پیش از تسلیم و انحلال در
کشور کمونیستی در منطقه، پیش از تسلیم و انحلال در سال ۱۹۸۹، جنگید. با توجه به مفاهیم تاریخی، کمونیسم به عنوان یک ایدئولوژی همچنان یک موضوع سیاسی تابو در هر دو کشور است. تاریخچه. تشکیل. در آوریل ۱۹۳۰ حزب کمونیست دریاهای جنوبی منحل شد و حزب کمونیست مالایا جایگزین آن شد. در حالی که مسئولیت اصلی آن مالایا و سنگاپور بود، این حزب در تایلند و هند شرقی هلند نیز فعال بود، که در آن زمان احزاب کمونیستی خود را نداشتند. رشد. این حزب تحت حاکمیت استعمار بریتانیا به عنوان یک سازمان غیرقانونی عمل می‌کرد. در ۲۹ آوریل ۱۹۳۰،
یک سازمان غیرقانونی عمل می‌کرد. در ۲۹ آوریل ۱۹۳۰، یورش شعبه ویژه سنگاپور به خانه ای خالی در خیابان نسیم ۲۴ در سنگاپور تقریباً به MCP پایان داد زیرا هشت نفر از اعضای اصلی آن قبل از زندانی شدن یا بازگرداندن به چین دستگیر شدند. در ژوئن ۱۹۳۱، پس از رهگیری یک پیک کمینترن توسط پلیس، حدود ۶ حمله از ژوئن تا دسامبر انجام شد که در آن تعدادی از اعضای حزب دستگیر و اسناد ضبط شدند و حزب را به آشفتگی کشاند. اطلاعات استخراج شده از پیک حاکی از آن است که در این مرحله ۱۵۰۰ عضو و ۱۰۰۰۰ هوادار وجود دارد. پس از حمله ژاپن به چین
و ۱۰۰۰۰ هوادار وجود دارد. پس از حمله ژاپن به چین در سال ۱۹۳۷، نزدیکی بین کومینتانگ مالایا و کمونیست‌ها به موازات آن در چین رخ داد. تحت بال کومینتانگ، MCP توانست راحت تر عمل کند. احساسات ضد ژاپنی در میان چینی‌های مالایی به حزب فرصت بزرگی داد تا زیر پرچم دفاع از چین، اعضا را جذب کند و کمک مالی کند. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی نشریه جهانی برای فتح، نسخه فارسی، شماره ۳۱
ویلهلم زایسر (زاده ۲۰ ژوئن ۱۸۹۳- درگذشته ۳ مارس ۱۹۵۸) سیاست‌مدار کمونیست آلمانی بود که از ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳ به‌عنوان اولین صدر وزارت امنیت دولت در جمهوری دموکراتیک آلمان خدمت کرد. زندگینامه. او در شهر گلزن‌کیرشن به دنیا آمد و از ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۳ در رشتهٔ معلمی در شهر اسن تحصیل کرد. با شروع جنگ جهانی اول زایسر (تلفظ دقیقتر: تْزایسِر) به ارتش آلمان پیوست. در ۱۹۱۸ و پس از جدایی از ارتش به حزب سوسیال دموکرات مستقل آلمان پیوست و در ۱۹۱۹ به اسن برگشت و حرفهٔ معلمی را آغاز کرد. او در آن‌جا به فعال کمونیست پرکاری بدل شد و
کرد. او در آن‌جا به فعال کمونیست پرکاری بدل شد و پس از وقوع کودتای «کاپ پوش» در ۱۹۲۰ از رهبران نظامی ارتش روهر سرخ گشت. به علت فعالیت در این ارتش او در ۱۹۲۱ دستگیر شد و از معلمی منع شد. پس از آزادی از زندان او به مبلغان حزب کمونیست آلمان پیوست. از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۲ زایسر سردبیر «آوای روهر» و نشریه‌ای دیگر بود. در سال ۱۹۲۳ زایسر به نیروهای اطلاعاتی حزب کمونیست آلمان پیوست و فعالانه علیه نیروهای اشغال‌گر فرانسوی در روهر به فعالیت پرداخت. به علت کسب شهرت خوب در کار، یک سال بعد برای آموزش‌های نظامی و سیاسی به مسکو
یک سال بعد برای آموزش‌های نظامی و سیاسی به مسکو فرستاده شد. در ۱۹۲۴ زایسر به آلمان برگشت و از بالاترین مقامات اطلاعاتی حزب کمونیست آلمان گشت که مستقیماً برای کمیته مرکزی فعالیت می‌کرد. در طول دههٔ ۲۰ زایسر رهبری سیاسی نظامی مهمی بود که سازمان حزب کمونیست را در مناطقی چون نوردراین-وستفالن و برلین تحکیم کرد. او در ضمن از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۶ در خارج از آلمان و برای نیروهای اطلاعاتی اتحاد شوروی و ارتش سرخ فعالیت می‌کرد و در این سال‌ها در سوریه و آفریقای شمالی به عنوان مشاور نظامی فعالیت داشت. در ۱۹۲۷ زایسر کار
عنوان مشاور نظامی فعالیت داشت. در ۱۹۲۷ زایسر کار خود را در کمیته اجرایی کمینترن متمرکز کرد و از ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۰ مشاور نظامی چین و از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۲ مشاور نظامی ارتش چک بود. به علت فعالیت‌های بسیار او در ۱۹۳۲ عضو حزب کمونیست روسیه شد و در ۱۹۴۰ شهروندی شوروی به او اهدا شد. زایسر در ۱۹۳۶ به اسپانیا رفت و با نام مستعار «گومز» از طرف روسی‌ها به عنوان مشاور نظامی ارتش خلق اسپانیا به کار مشغول شد. او سریعاً به بالاترین مقام‌های نظامی رسید و در ۱۹۳۷ رهبر تمام نیروهای بین‌المللی پیرو جمهوری‌خواهی بود که در اسپانیا
بین‌المللی پیرو جمهوری‌خواهی بود که در اسپانیا فعالیت می‌کردند. پس از پایان جنگ داخلی اسپانیا در ۱۹۳۸ زایسر به مسکو برگشت و به کار در کمینترن ادامه داد. هنگام جنگ جهانی دوم و پس از آن به زندانیان جنگی آلمانی دوره‌های آموزشی ضدفاشیستی را تدریس می‌کرد. زایسر در سال ۱۹۴۷ به آلمان برگشت و به حزب اتحاد سوسیالیستی پیوست. او در آن جا نیز به سرعت راه رشد را در پیش گرفت و در ۱۹۴۸ مقام وزارت داخله و نایب وزارت ریاست جمهوری زاکسن-آنهالت را عهده‌دار شد. از ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۴ زایسر در مجلس قانونگذاری فولکس کامر نماینده بود و
زایسر در مجلس قانونگذاری فولکس کامر نماینده بود و در ۱۹۵۰ به کار بر مسائل تاکتیکی و نظامی در بنیاد مارکس-انگلس-لنین-استالین مشغول شد. در همین سال زایسر به عضویت دفتر سیاسی و کمیته مرکزی حزب اتحاد سوسیالیستی در آلمان شرقی انتخاب شد و از این راه به یکی قدرت‌مندترین شخصیت‌های کشور بدل شد. در همان سال زایسر مدال کارل مارکس را دریافت کرد و به عنوان مدیر وزارت امنیت دولت منصوب شد. زایسر نقش مهمی در وزارت امنیت دولت بازی کرد و آن را به نهاد قدرت‌مندی بدل کرد. او تا ژوئیه ۱۹۵۳ امور را در دست داشت اما در این هنگام
ژوئیه ۱۹۵۳ امور را در دست داشت اما در این هنگام از کار برکنار شد. اخراج زایسر بخاطر مخالفت‌هایش با والتر اولبریخت بود که قصد داشت تمام مخالفان را به نوعی از حزب بیرون کند. علت دیگری که از شتاب‌دهندگان روند اخراج زایسر بود حضور اریش میلکه معاون او بود که شدیداً برای تخریب نقش زایسر و به دست گرفتن امور تلاش می‌کرد . نهایتاً زایسر به همراه سایر اعضای مهم از دفتر سیاسی و کمیته مرکزی حزب اخراج شد. اولبریخت در ضمن زایسر را متهم کرد که از توان لازم وزارت اطلاعات خود برای سرکوب شوش ۱۷ ژوئیه ۱۹۵۳ علیه آلمان شرقی
خود برای سرکوب شوش ۱۷ ژوئیه ۱۹۵۳ علیه آلمان شرقی استفاده نکرده است . به هر حال زایسر از تمامی مقام‌هایش برکنار شد و مدتی بعد به عنوان دشمن حزب معرفی شد. نتیجتاً او سال‌های آخر عمر را به کار به عنوان مترجم می‌گذارند. او به عنوان مترجم خانه انتشار دیتز و سپس به عنوان یکی از فعالان بنیاد مارکسیسم-لنینیسم در برلین به کار مشغول شد. زایسر در سوم مارس ۱۹۵۸ در مرگی نسبتاً مشکوک در برلین جان سپرد.
حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان (آلمانی: Sozialistische Einheitspartei Deutschlands) از تأسیس جمهوری دموکراتیک آلمان در ۱۹۴۹ تا انتخابات سال ۱۹۹۰ حزب مارکسیست-لنینیست حاکم در این کشور بود. این حزب در سال ۱۹۴۶ و تحت نفوذ اتحاد جماهیر شوروی تشکیل شد. در واقع اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان و حزب کمونیست آلمان که در منطقهٔ تحت اشغال شوروی در آلمان و بخش تحت اشغال شوروی در شهر برلین زندگی می‌کردند در هم ادغام شدند و این حزب را بنیان گذاشتند. در سال ۱۹۹۰ این حزب نام خود را به «حزب سوسیالیسم دموکراتیک» تغییر داد و
خود را به «حزب سوسیالیسم دموکراتیک» تغییر داد و بعدها در سال ۲۰۰۵ نام «حزب چپ» را برگزید و امروز حزب چپ نیروی قابل توجهی در آلمان، به‌ویژه در منطقهٔ آلمان شرقی پیشین، بشمار می‌آید.
لاینه (آلمانی: Leine) رودخانه‌ای است در ایالت‌های تورینگن و نیدرزاکسن آلمان. لاینه شاخه‌ای است از رود آلر و ۲۷۱ کیلومتر طول دارد. سرشاخهٔ لاینه نزدیک به شهر لاینه‌فلده قرار دارد. شهرهای مهم مسیر آن عبارت‌اند از گوتینگن، کلاوستال-تسلرفلد آلفلد و گروناو. آلودگی این رود باعث شده که از آن نتوان برای آشامیدن بهره برد ولی ماهی‌ها قادر به زندگی در آن هستند. پیوند به بیرون. ویکی‌پدیای انگلیسی.
چپ که به آن حزب چپ () هم گفته می‌شود (سابقاً: حزب سوسیالیسم دموکراتیک) حزبی سوسیالیست و دست چپی در آلمان است. این حزب خلف قانونی حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان (SED) است که تا ۱۹۹۰ حاکم آلمان شرقی بود. این حزب تا پیش از این‌که تغییر نام دهد و در زمانی که با نام حزب سوسیالیسم دموکراتیک فعالیت می‌کرد تا حدود زیادی به عنوان «حزب شرق» شناخته می‌شد و در غرب آلمان نفوذ اندکی داشت. با این حال معمولاً از ۱۵ تا ۲۵ درصد آرا در شرق آلمان را کسب می‌کرد و دولتی ائتلافی (با حزب سوسیال دموکرات) در بعضی ایالات شرق آلمان تشکیل
سوسیال دموکرات) در بعضی ایالات شرق آلمان تشکیل می‌داد. در ۲۰۰۵ با اتحاد نام «حزب چپ» و شرکت در ائتلافی انتخاباتی با «حزب کارگر و عدالت اجتماعی» (که بیشتر در آلمان غربی پایه داشت) بیش از ۸٫۷ درصد آرا در انتخابات فدرال آلمان را به دست آورد. (این دو برابر آرای حزب سوسیالیسم دموکراتیک در انتخابات ۲۰۰۲ بود) حزب سوسیالیسم دموکراتیک از مؤسسان حزب چپ اروپا بود. امروز، حزب چپ سومین حزب بزرگ در گروه پارلمانی چپ متحد اروپا و چپ سبز نوردیک در مجلس اروپا است.
برلین شرقی یا برلن شرقی نامی بود که از ۱۹۴۹ تا ۱۹۹۰ به بخش شرقی برلین گفته می‌شد و پایتخت جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) به شمار می‌رفت. این شهر که بخش بزرگی از پایتخت کنونی آلمان را شامل می‌شد، تحت اشغال، سلطه و سیطره تام حکومت ابرقدرت منحل شده کمونیستی/سوسیالیستی شوروی بود. در سال ۱۹۹۰ میلادی در حالی که اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در بحبوحه سرنگونی بود، این شهر با برلین غربی ادغام و درکل آلمان شرقی‌غربی به یک کشور مستقل (آلمان امروزی) که به طور کامل جمهوری فدرال آلمان نامیده می‌شود، پیوسته و تشکیل
جمهوری فدرال آلمان نامیده می‌شود، پیوسته و تشکیل گردید. حکومت سکولار فدرالیسم پارلمانی مشروطه نوع نظام حاکم بر آلمان اکنون (۲۰۲۴) است. این منطقه شامل منطقهٔ تحت نفوذ شوروی در شهر برلین پس از پایان جنگ جهانی دوم در ۱۹۴۵ بود. مناطق تحت نفوذ آمریکا، بریتانیا و فرانسه در این شهر به برلین غربی معروف شدند که از نظر دوفاکتو بخشی از آلمان غربی به شمار می‌آمد. تشکیل برلین شرقی. این شهر از تاریخ ۱۳ اوت ۱۹۶۱ تا ۹ نوامبر ۱۹۸۹ با دیواری به نام «دیوار برلین» از برلین غربی جدا شده بود. منابع رسمی آلمان شرقی از اصطلاح
غربی جدا شده بود. منابع رسمی آلمان شرقی از اصطلاح «برلین شرقی» استفاده نمی‌کردند و معمولاً آن را تنها «برلین» یا «برلین، پایتخت جمهوری دموکراتیک آلمان» می‌خواندند. در ضمن تا آغاز و میانه‌ی دههٔ ۶۰ برلین شرقی را «بخش دموکرات» نیز می‌خواندند. متحدان غربی (ایالات متحده، بریتانیای کبیر و فرانسه) هرگز حاکمیت آلمان شرقی بر برلین شرقی را به رسمیت نشناختند. پروتکل رسمی متفقین تنها حاکمیت اتحاد شوروی در برلین شرقی را به رسمیت می‌شناخت. در واقع و در عمل این سه کشور همواره به حضور ارتش ملی خلق (ارتش آلمان شرقی) در
همواره به حضور ارتش ملی خلق (ارتش آلمان شرقی) در برلین شرقی اعتراض داشتند، به خصوص وقتی رژه‌های نظامی در این شهر برگزار می‌شد. با این حال و علی‌رغم همهٔ این‌ها هر سه این کشورها به آرامی و در دههٔ ۷۰ سفارت‌های خود را در برلین شرقی تأسیس کردند. در ۳ اکتبر ۱۹۹۰ آلمان غربی و شرقی متحد شدند و در نتیجه برلین شرقی نیز منحل شد.
ارتش ملی خلق، ارتش رسمی آلمان شرقی (جمهوری دموکراتیک آلمان) بود. این ارتش رسماً در ۱ مارس ۱۹۵۶ بنیان گذاشته شد. این ارتش ابتدا ارتشی رسمی و داوطلبانه بود اما در ۲۴ ژانویه ۱۹۶۲ نظام وظیفه اجباری اعمال شد. دورهٔ خدمت اجباری حداقل ۱۸ ماه بود و مردان بالغ از ۱۸ تا ۲۶ سال مشمول محسوب می‌شدند. در ۱۹۸۷ این ارتش با حدود ۱۷۵۳۰۰ نفر نیروی مسلح در اوج قدرت خود بود. این ارتش دارای سه نیروی نیروی هوایی آلمان شرقی و نیروی زمینی آلمان شرقی و نیروی دریایی آلمان شرقی بود.
دیوار برلین (به آلمانی: Berliner Mauer) نام دیواری به طول ۱۵۵ کیلومتر و به ارتفاع ۳/۶ متر بود که توسط جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) ساخته شد. این دیوار در سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۹ به‌مدت ۲۸ سال شهر برلین را به دو منطقهٔ شرقی و غربی تقسیم کرده بود. این دیوار اصلی‌ترین نماد جنگ سرد بود که به پردهٔ آهنین نیز مشهور شد و سرانجام در سال ۱۹۸۹ فرو ریخت که پایانی بر حکومت جمهوری دموکراتیک آلمان و همچنین جنگ سرد بود. تاریخچه. ۱۹۴۷–۱۹۴۹. پس از پایان جنگ جهانی دوم و در سال ۱۹۴۷ چهار کشور اصلی پیروز در جنگ جهانی دوم
در سال ۱۹۴۷ چهار کشور اصلی پیروز در جنگ جهانی دوم شامل شوروی، آمریکا، انگلیس و فرانسه اقدام به تقسیم کشور شکست خورده آلمان به چهار بخش مجزا کردند. با این که تمام شهر برلین در قسمت تحت نفوذ شوروی قرار گرفته بود و ابتدا تصور می‌شد که تمام این شهر توسط شوروی اداره خواهد شد ولی به دلیل اهمیت و ویژگی‌های خاص برلین این اتفاق رخ نداد و قرار شد که این شهر با آنکه در داخل خاک آلمان شرقی قرار گرفته ولی میان چهار کشور اصلی پیروز در جنگ تقسیم شود. در ماه‌های نخست این شهر توسط کمیسیونی متشکل از هر چهار کشور اداره شد و
توسط کمیسیونی متشکل از هر چهار کشور اداره شد و ریاست این کمیسیون هر ماه و به صورت چرخشی به عهدهٔ یکی از چهار کشور بود. سپس قرار شد قسمت شرقی شهر تحت کنترل نیروهای شوروی باقی بماند و قسمت غربی آن به صورت مشترک توسط سه دولت آمریکا، انگلیس و فرانسه اداره شود. در سال ۱۹۴۸ کشورهای آمریکا، انگلیس و فرانسه بخش‌های تحت حاکمیت خود را یکپارچه کردند و جمهوری فدرال آلمان را که به آلمان غربی مشهور شد شکل دادند. به دنبال آن نواحی غربی شهر برلین زیر نظر آلمان غربی قرار گرفت. در ۷ اکتبر ۱۹۴۹ اتحاد جماهیر شوروی در بخش تحت
در ۷ اکتبر ۱۹۴۹ اتحاد جماهیر شوروی در بخش تحت حاکمیت خود یک دولت کمونیستی روی کار آورد که منجر به شکل‌گیری جمهوری دموکراتیک آلمان یا آلمان شرقی شد و در نتیجه نواحی شرقی برلین که تحت نفوذ شوروی بود زیر نظر آلمان شرقی قرار گرفت. با حاکم شدن کمونیست‌ها در آلمان شرقی شرایط اقتصادی و اجتماعی رو به وخامت گرایید و نارضایتی مردم را در پی داشت. این ناراضیان به ویژه در شهر برلین شرقی برای زندگی بهتر، سبک زندگی مردم برلین غربی را در پیش گرفتند. با آغاز جنگ سرد کشمکش‌ها بین شوروی و دولت‌های غربی بالا گرفت و در نهایت
بین شوروی و دولت‌های غربی بالا گرفت و در نهایت مرز بین آلمان شرقی و آلمان غربی بسته شد. با این حال شهروندان برلین هنوز آزاد بودند تا بین قسمت‌های شرقی و غربی شهر تردد کنند. ۱۹۴۹–۱۹۶۱. براساس آمارهای منتشر شده در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۱ حدود ۵/۲ میلیون نفر از آلمان شرقی به آلمان غربی مهاجرت کردند و راه اصلی آن‌ها ورود به برلین غربی بود. همچنین طی شش ماه اول سال ۱۹۶۱ تعداد ۱۶۰هزار نفر یعنی تقریباً روزانه ۲۰۰۰ نفر از برلین شرقی به برلین غربی پناهنده شدند. بیشتر مهاجرین کارگران متخصص، کارشناسان، استادان
بیشتر مهاجرین کارگران متخصص، کارشناسان، استادان دانشگاه و روشنفکران بودند. این امر موجب نارضایتی دولت آلمان شرقی و اتحاد جماهیر شوروی شد. این مهاجرت‌ها و از دست دادن نیروهای کار، آلمان شرقی را در معرض فروپاشی اقتصادی قرار داد و خسارت‌های زیادی را برای اتحاد جماهیر شوروی و دولت آلمان شرقی تحت رهبری «اریک هونکر» به ارمغان آورد. چرا که اقتصاد و صنعت آلمان شرقی عملاً بر کمک‌های شوروی شکل یافته بود. از این رو آن‌ها دست به عملی محدودکننده زدند و به دستور نیکیتا خروشچف، رهبر اتحاد جماهیر شوروی تمام راه‌های
خروشچف، رهبر اتحاد جماهیر شوروی تمام راه‌های ارتباطی بین برلین شرقی و غربی را مسدود کردند و دیوار برلین را به‌عنوان «دیوار حافظ ضد فاشیست» و با هدف جلوگیری از رفت‌وآمدهای نامطلوب (به تعبیر اروپای شرقی) بنا کردند. در اولین ساعات روز یک شنبه سیزدهم اوت ۱۹۶۱، نیروهای نظامی آلمان شرقی خیابان‌های منتهی به نقاط مرزی را محاصره کردند و کارگران در مرز مشغول ساختن دیوار شدند. با ایجاد این حصار که ارتفاع آن به دو متر می‌رسید، ارتباط بین بخش‌های شرقی و غربی شهر کاملاً قطع شد. احداث این دیوار چنان شتابان انجام گرفت که
قطع شد. احداث این دیوار چنان شتابان انجام گرفت که بسیاری از خانواده‌ها که در مناطق مختلف شهر زندگی می‌کردند برای مدت ۲۸ سال از یکدیگر جدا شدند. گروهی از آن‌ها آن‌قدر زنده نماندند که فروریختن دیوار برلین را شاهد باشند و امکان دیدار دوبارهٔ خانواده‌های خود را پیدا کنند. طول دیواری که به دور برلین غربی کشیده شده بود، ۱۵۵ کیلومتر بود که ۴۵ کیلومتر آن از وسط شهر می‌گذشت. با احداث این دیوار، شهر برلین غربی به صورت یک شهر محصور در خاک آلمان شرقی درآمد. گذرگاه‌های دو طرف در ۱۹۲ مسیر قطع شد. ۹۷ مورد خیابان‌های شهری
طرف در ۱۹۲ مسیر قطع شد. ۹۷ مورد خیابان‌های شهری برلین در جهت شرقی - غربی و ۹۵ مورد مسیرهای بیرون شهری بین برلین غربی و سایر مناطق آلمان شرقی بسته شد. این حصار اندکی در خاک آلمان شرقی نصب شد تا بدین ترتیب از هرگونه تجاوزی توسط آلمان غربی مصون بماند. به‌طوری‌که اگر کسی پشت این حصار می‌ایستاد، در واقع در خاک آلمان شرقی قرار داشت. تانک‌ها در نقاط معینی از شهر مستقر شدند. قسمتی از خیابان‌های شهر کنده شده بود و برای رفت‌وآمد وسائل نقلیه عمومی قوانین تازه‌ای معین شده بود. خطوط راه‌آهن و مترو بین دو طرف هم متوقف و
بود. خطوط راه‌آهن و مترو بین دو طرف هم متوقف و ارتباط تلفن این دو بخش نیز قطع شد. همچنین ساکنان برلین شرقی از ورود به برلین غربی منع شدند. این امر به دلیل این که حدود ۶۰ هزار نفر از ساکنان برلین شرقی در برلین غربی کار می‌کردند مشکلات زیادی به بار آورد. در روزهای بعد مقامات آلمان شرقی در مقابل تمام پنجره‌ها و درهای ساختمان‌هایی که در خط حائل واقع شده بودند دیوار کشیدند. ۱۹۶۱–۱۹۷۵. تا پایان سال ۱۹۶۱ دیوار گسترش یافت و سیم خاردار مجهز به الکتریسیته در فواصل زیاد نصب شد. بر بالای دیوار سیم خاردار نصب شد و