payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تا فرهنگ موسیقی خود را پربارتر گرداند و نیز به او این امکان را داد تا با موسیقیدانان آن سرزمین آشنا گردد. در این میان او در هنرستان موسیقی به شاگردی گیرو درآمد. آموزگاری که شاگردانش را به اندیشیدن در هنر و تکنیک‌های شخصیشان فرا می‌خواند؛ روشی که مورد ستایش دبوسی بود و این موجب شد که دوستی ژرفی میان او و آموزگارش برقرار گردد. در ۱۸۸۳ با «کانتات گلادیاتور» در مسابقه جایزه رم شرکت جست اما تنها جایزه دوم را از آن خود کرد، اما سال پس از آن با قطعه «کودک نابغه» موفق به دریافت جایزه رم گردید. اندکی بعد واکنش او
موفق به دریافت جایزه رم گردید. اندکی بعد واکنش او به این پیروزی چنین بود: «... که مرا باور کنند یا نه، می‌توانم بگویم که تمام شادی من از بین رفت… گرفتاری‌هایی که یک عنوان رسمی به همراه می‌آورد را به روشنی می‌دیدم و دانستم که دیگر آزاد نیستم.» پس از یک دوره اقامت کوتاه در ویلا مدیسیس-چون سختگیری‌های زندگی در آنجا برایش غیرقابل تحمل بود-ویلا را به قصد پاریس ترک کرد و در آنجا در پیوندی عاشقانه با دختری به نام گابریل دوپون که امور مالی دبوسی را به خوبی اداره می‌کرد و در دیدارهای پیوسته با دوست شاعرش استفان
می‌کرد و در دیدارهای پیوسته با دوست شاعرش استفان مالارمه روزگار را سپری می‌کرد. وی در ۱۸۸۸ برای نخستین بار به بایروت سفر کرد و سال پس از آن به آنجا سفری دوباره کرد، در بازگشت او «دیوانه وار» پیرو ریشارد واگنر شده بود. او سال‌ها بعد با تندی زیادی از واگنر انتقاد می‌کرد. در سال ۱۸۸۹ و در نمایشگاه جهانی پاریس با موسیقی آسیای دور آشنا گردید، در همین سال به مطالعه اپرای بوریس گودونف اثر مودست موسورگسکی که سن سانس از روسیه آورده بود پرداخت که دریچه‌های تازه‌ای در موسیقی را به رویش گشود. او اپرای رودریگ و شیمن را
موسیقی را به رویش گشود. او اپرای رودریگ و شیمن را نیمه کاره رها کرد تا سال‌ها بعد به دست ادیسون دنیسوف تکمیل و در سال ۱۹۹۳ در اپرای لیون اجرا شود. نخستین اجرای «پیش‌درآمد بعد از ظهر یک دیو» در ۲۲ دسامبر ۱۸۹۴ با استقبال بسیار خوبی روبرو می‌شود و این سرآغاز آفرینش اثرهای مهمی می‌گردد و دبوسی هرچه بیشتر به چهره‌ای نامدار و خبر ساز تبدیل می‌شود. از جمله آثاری که او در این دوره نوشته‌است می‌توان از «سه ترانه بیلیتیس» و «نکتورن‌ها (شبانه‌ها)» نام برد. نخستین اجرای اپرای «پلئاس و ملیزاند» در پی اختلافی که میان
اپرای «پلئاس و ملیزاند» در پی اختلافی که میان دبوسی و آهنگسازی به نام ماترلینک بر سر گزینش خواننده نقش ملیزاند و کشیده شدن ماجرا به دادگاه با سر و صدای بسیار همراه می‌شود و موسیقی دوستان را به دو دسته تقسیم می‌کند و این اجرا با دخالت پلیس سرانجام بدون موفقیت انجام می‌گردد ولی اجرای دوم موفقیتی چشمگیر است و تا سه ماه بر روی صحنه اپرا باقی می‌ماند. در حالیکه دبوسی در سال ۱۸۹۹ گابریل دوپون را برای ازدواج با یکی از دوستان گابریل به نام لی لی تکسیه ترک کرده بود و گابریل بر اثر اندوه فراوان دست به خودکشی زده
و گابریل بر اثر اندوه فراوان دست به خودکشی زده بود، بار دیگر در سال ۱۹۰۳ با دختر دیگری به نام اما بارداک که دختری موسیقیدان و بسیار زیبا بود آشنا می‌گردد و یک سال بعد لی لی را برای پیوستن به او ترک می‌کند، لی لی نیز همانند دوست خود گابریل دست به خودکشی می‌زند. ماجرا در روزنامه‌ها که به طرفداری از همسر رها شده می‌پردازند کشیده می‌شود و دبوسی به گوشه تنهایی پناه می‌برد. او در سال ۱۹۰۵ با اما ازدواج می‌کند و در این فرصت تنهایی ناگزیر، به آفرینش «دریا» می‌پردازد. دو هفته پس از نخستین اجرای دریا دخترشان کلود ـ
دو هفته پس از نخستین اجرای دریا دخترشان کلود ـ اما به دنیا می‌آید. دبوسی به زندگی به دور از هیاهوی جامعه ولی در رفاه خود ادامه می‌دهد در حالیکه نام و هنر او در حال گسترش در سراسر دنیا بود و پلئاس و ملیزاند در بروکسل، برلین، رم، میلان و نیویورک اجرا می‌شد. در بین سال‌های ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۸ دبوسی دست به آفرینش بخش بزرگی از اثرهای پیانویی خود می‌زند از جمله دو دفتر «نقشها» و «گوشه بچه‌ها». در سال ۱۹۱۰ دبوسی از طرف دیاگیلف دعوت می‌شود تا در اثری به نام «شهادت سن سباستین» که نقش اصلی آن را ایدا روبنشتاین داشت با او
که نقش اصلی آن را ایدا روبنشتاین داشت با او همکاری کند. دیاگیلف همچنین نوشتن باله‌ای به نام «بازی‌ها» را به دبوسی سفارش می‌دهد. با آغاز جنگ نخست جهانی روحیه میهن‌پرستی دبوسی شدت بسیاری می‌گیرد و می‌توان در آن دلیل دشمنیش با آرنولد شونبرگ را که در جبهه روبرو خدمت می‌کرد و دبوسی او را «خطرناک» می‌خواند، یافت. در این سال‌ها دبوسی اثرهای خود را این‌گونه امضا می‌کرد: «کلود دبوسی، آهنگساز فرانسوی» (برای نمونه سه سونات برای سازهای گوناگون و ۱۲ اتود برای پیانو). او در ۱۹۱۷ در حالیکه بسیار مریض بود برای آخرین بار
در ۱۹۱۷ در حالیکه بسیار مریض بود برای آخرین بار برای اجرای سومین سوناتش بر صحنه عمومی حاضر شد. او در حالیکه هنوز جنگ به پایان نرسیده بود و در بی‌تفاوتی دیگران در ۲۵ مارس ۱۹۱۸ بر اثر ابتلا به سرطان درگذشت و نخست در گورستان پرلاشز به خاک سپرده شد ولی سپس به گورستان دو پاسی انتقال داده شد، دختر و همسر او نیز در همان‌جا در کنارش به خاک سپرده شده‌اند. برخی از آثار. _برای ارکستر: _ برای پیانو: _موسیقی مجلسی:
لوفت‌هانزا شرکت هواپیمایی حامل پرچم آلمان و بزرگ‌ترین شرکت هواپیمایی این کشور است، که دفتر مرکزی آن در شهر کلن قرار دارد و پایگاه اصلی پروازهای آن فرودگاه بین‌المللی فرانکفورت می‌باشد. شرکت هواپیمایی لوفت‌هانزا به‌عنوان دومین شرکت هواپیمای بزرگ جهان از لحاظ شمار مقاصد پروازی، چهارمین هواپیمایی بزرگ جهان بر پایه میزان درآمد، هفتمین شرکت از نظر ترابری بار و مجموع مسافت‌های پروازی و دهمین شرکت بزرگ جهان از لحاظ ترابری مسافر شناخته‌می‌شود. لوفت‌هانزا در سال ۱۹۵۳ فعالیت خود را در شهر کلن، آلمان آغاز کرد و
۱۹۵۳ فعالیت خود را در شهر کلن، آلمان آغاز کرد و هم‌اکنون به‌صورت روزانه از طریق شهرهای مختلف اروپا به ۲۲۰ مقصد در ۷۸ کشور جهان پروازهای مستقیم دارد. شبکه پروازی گسترده، هواپیماهای مدرن، سرویس اینترنت درون کابین هواپیما، کابین فرست کلاس، کارکنان باتجربه و متخصص، از شاخصه‌های متمایز شرکت هواپیمایی لوفت‌هانزا است. شرکت‌های تابعه و زیرمجموعه لوفت‌هانزا عبارتند از: آسترین ایرلاینز، سوئیس اینترنشنال ایرلاینز، بروکسل ایرلاینز، لوکزایر، ژرمن‌وینگز، تیرولین، یورووینگز، لوفت‌هانزا کارگو، لوفت‌هانزا سیتی‌لاین،
لوفت‌هانزا کارگو، لوفت‌هانزا سیتی‌لاین، لوفت‌هانزا رجینال، آمادئوس آی‌تی گروپ و جت‌بلو. نشانه شرکت. «دُرنا»، نشانه شرکت هواپیمایی لوفت‌هانزا است که یک درنای اورآسیایی را به تصویر کشیده‌است. معنای نام شرکت. کلمه لوفت به آلمانی به معنی آسمان است و کلمه هانزا، اشاره به پیمان هانزا دارد که پیمان تجاری بین کشورهای ساحل شمالی اروپا بود. البته «هانزه» به زبان آلمانی کهن به معنای دسته و گروه است. مقصدهای پروازی. بنا بر داده‌های ماه مه ۲۰۱۶ میلادی، شرکت هواپیمایی لوفت‌هانزا به ۱۸ مقصد داخلی و ۱۹۳ مقصد بین‌المللی در
به ۱۸ مقصد داخلی و ۱۹۳ مقصد بین‌المللی در ۸۱ کشور جهان از جمله ایران پرواز انجام می‌دهد. پروازهای این شرکت به ایران در مسیر تهران فرانکفورت و تهران مونیخ انجام‌می‌شود. انتقادها. شکایت از خلبان‌های این شرکت به دلیل سوء استفاده جنسی از مهماندارها به یک مسئله جدی برای این شرکت تبدیل شده‌است که همین امر سبب شده‌است که بسیاری از پروازهای این شرکت لغوشود. این شرکت، در بین سال‌های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ در حدود ۱۸۰۰۰ پرواز بدون مسافر انجام داده تا حقوق نشست و برخاست از فرودگاه‌های اصلی را از دست ندهد. لوفتانزا متهم است که
اصلی را از دست ندهد. لوفتانزا متهم است که در طول جنگ جهانی دوم، اطلاعات مربوط به پروازهایی که برای انتقال نیروی کار اجباری انجام شده‌است را پنهان کرده‌است. در سال ۲۰۱۵ حدود ۲۵ درصد از دیپورت‌های مهاجران دولت آلمان (حدود ۶ هزار نفر)، از طریق این شرکت، انجام گرفته‌است. قرارداد نماد مشترک. لوفت‌هانزا علاوه بر اعضای استار الاینس، با شرکت‌های هواپیمایی زیر قرارداد نماد مشترک دارد (ژانویهٔ ۲۰۱۷): ناوگان هوایی. ناوگان کنونی. ، ناوگان هوایی لوفت‌هانزا به شرح زیر است:
ایران دارای چندین شرکت هواپیمایی خصوصی و دولتی و نظامی است. قدیمی‌ترین شرکت خصوصی کشور، هواپیمائی ایران است که در ۳۰ نوامبر سال ۱۹۴۴ میلادی (۹ آذرماه ۱۳۲۳ شمسی) تأسیس شد. این شرکت در حال‌حاضر دولتی است و با نام هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران یا ایران ایر شناخته می‌شود. تا ژوئن ۲۰۰۹ میلادی ناوگان هوایی ایران در ۴۵ مسیر بین‌المللی پرواز می‌کرد. عمدهٔ ناوگان هوایی شرکت‌های هواپیمایی ایران را هواپیماهای بوئینگ قدیمی، و ایرباس‌های اجاره‌ای و نیز جت‌های منطقه‌ای همچون بی‌ای‌ئی ۱۴۶ و فوکر ۱۰۰ تشکیل می‌دهد. تحریم‌ها
بی‌ای‌ئی ۱۴۶ و فوکر ۱۰۰ تشکیل می‌دهد. تحریم‌ها علیه ایران مانع از خرید هواپیماهای جدید غربی توسط ایران شده‌است. با این حال خرید ایرباس‌ها و ای تی آرهای ماهان و ایران ایر جانی نه چندان به آن بخشیده همچنین مقررات ایمنی ضعیف ایران و سوء مدیریت از سوی مقامات هواپیمایی نیز مورد انتقاد است. این شرایط باعث بروز چند سانحه و حادثه شده‌است که به همین دلیل، در ۲۵ سال گذشته ۱۷ هواپیما ساقط، و حدود ۱۵۰۰ نفر کشته شده‌اند (از سال ۲۰۰۰–۲۰۰۶ میلادی ۱۱ هواپیما سقوط کرده و حدود ۷۰۰ انسان جان خود را در این سوانح باختند).
ایر فرانس (-به‌طور رسمی Société Air France SA) شرکت هواپیمایی حامل پرچم کشور فرانسه است که دفتر مرکزی آن در ترامبله آنفرانس، در شمال شهر پاریس قرار دارد. ایر فرانس-کی‌ال‌ام شرکت مادر این شرکت هواپیمایی محسوب می‌شود که عضو اتحادیهٔ اسکای‌تیم است. ایر فرانس در سال ۲۰۱۱ میلادی به ۳۲ مقصد در داخل فرانسه و همچنین به ۱۶۸ مقصد در ۹۳ کشور جهان (شامل شهرستان‌ها و قلمروهای ماورابحار فرانسه) پروازهای مسافربری تجاری و ارسال بار انجام می‌داد. در سال ۲۰۱۵ میلادی، ایر فرانس جمعاً ۴۶٬۸۰۳٬۰۰۰ تن مسافر را جابه‌جا کرده‌است. و
جمعاً ۴۶٬۸۰۳٬۰۰۰ تن مسافر را جابه‌جا کرده‌است. و همواره سالانه ۶۹ میلیون نفر را جابه جا میکند. قطب اصلی این شرکت، فرودگاه شارل دوگل است و فرودگاه اورلی، فرودگاه لیون-سینت اگزوپری، فرودگاه مارسی پروانس، فرودگاه تولوز-بلانیاک، و فرودگاه نیس کوت دازور نیز به عنوان قطب ثانویه مورد استفاده قرار می‌گیرند. ایر فرانس در ۷ اکتبر سال ۱۹۳۳ از ادغام ایر اورینت، ایر یونیون، شرکت پرتال هوایی عمومی، شرکت بین‌المللی ناوبری فرانسه (CIDNA)، و شرکت ترابری هوایی (SGTA) تشکیل شد. در دوران جنگ سرد از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۹۰، ایر فرانس
در دوران جنگ سرد از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۹۰، ایر فرانس یکی از ۳ خطوط اصلی شرکت‌های هواپیمایی متحدین بود که به فرودگاه‌های برلین غربی، فرودگاه برلین تمپل‌هوف و فرودگاه برلین تگل پروازهای برنامه‌ریزی‌شدهٔ منظم انجام می‌داد. بین آوریل ۲۰۰۱ تا مارس ۲۰۰۲، این شرکت هواپیمایی ۴۳٫۳ میلیون مسافر را جابه‌جا کرد و ۱۲٫۵۳ میلیارد یورو درآمد داشت. ایر فرانس در نوامبر ۲۰۰۴ با انجام ۲۵٫۵٪ پروازهای اروپا، عنوان بزرگترین شرکت هواپیمایی اروپا را از آن خود کرد. ناوگان ایر فرانس را ترکیبی از هواپیماهای جت پهن‌پیکر ایرباس و بوئینگ
ترکیبی از هواپیماهای جت پهن‌پیکر ایرباس و بوئینگ تشکیل می‌دهد که در پروازهای کوتاه‌مدت از هواپیماهای ایرباس ای ۳۲۰ استفاده می‌کند در حالی در پروازهای بلندمدت معمولاً از هواپیماهای ایرباس و بوئینگ پهن‌پیکر استفاده می‌کند. ایر فرانس برای نخستین بار در در ۲۰ نوامبر ۲۰۰۹ از هواپیمای ایرباس ای۳۸۰ که بزرگترین و مجهزترین هواپیماهای مسافربری جهان است در مسیر فرودگاه شارل دوگل پاریس تا فرودگاه جان اف کندی نیویورک استفاده کرد. شرکت هواپیمایی هاپ! شرکت زیرمجموعهٔ ایر فرانس است که پروازهای داخلی در فرانسه و کشورهای
فرانس است که پروازهای داخلی در فرانسه و کشورهای اروپایی را انجام می‌دهد و دارای جت‌های منطقه‌ای در ناوگان خود است. مقصدهای پروازی. ایر فرانس در سال ۲۰۱۱ میلادی به ۳۲ مقصد در داخل فرانسه و همچنین به ۱۶۸ مقصد در ۹۳ کشور جهان (شامل شهرستان‌ها و قلمروهای ماورابحار فرانسه) در ۶ قارهٔ جهان پروازهای مسافربری تجاری و ارسال بار انجام می‌داد. این فهرست شامل مقصدهای حمل بار و مقصدهای شرکت‌های زیرمجموعه مانند کورسیکا ایر، سیتی‌جت و هاپ! نیز می‌شود. اکثر پروازهای بین‌المللی ایر فرانس از فرودگاه شارل دوگل پاریس انجام
ایر فرانس از فرودگاه شارل دوگل پاریس انجام می‌شوند هرچند که در فرودگاه اورلی، فرودگاه لیون-سینت اگزوپری، فرودگاه مارسی پروانس، فرودگاه تولوز-بلانیاک، و فرودگاه نیس کوت دازور نیز حضور پررنگی دارد. قرارداد نماد مشترک. ایر فرانس با شرکت‌های هواپیمایی زیر قرارداد نماد مشترک دارد (اوت ۲۰۱۶): ناوگان هوایی. بنا بر داده‌های آوریل ۲۰۱۶ میلادی، ناوگان هوایی ایر فرانس دارای میانگین سن ۱۱٫۷ سال بوده و فهرست آن به شرح زیر است:
دیگر تفنگ‌ها. تفنگ پینتبال
تفنگ لُبل مدل ۱۸۸۶ نخستین تفنگ گلوله‌زنی بود که از فشنگهایی با باروت بی‌دود استفاده می‌کرد. لبل سلاح سازمانی ارتش فرانسه از ۱۸۸۶ تا ۱۹۱۶ بود. تولید این سلاح زیر نظر سرهنگ نیکولا لبل انجام می‌شد و از آنجا با نام غیر رسمی لبل معروف شد. کالیبر این تفنک ۸ میلیمتر بود و هشت فشنگ در خزانه آن جا می‌گرفت. در عکس‌های دوران مشروطه، تفنگ لبل در دست برخی از مجاهدان مشروطه دیده می‌شود.
یا مرگ یا تجدد کتابی است از ماشاالله آجودانی در مورد شعر و ادبیات دورهٔ مشروطه. نام کتاب برگرفته از قصیده‌ای از محمّدتقی بهار است که در آن می‌گوید: نقد و نظر. جلال متینی: «خوانندهٔ کتاب، نه‌فقط در مقدمهٔ مفصل… ، بلکه در بخش‌های مختلف کتاب نیز، با آراء جدید دربارهٔ شاعران و نویسندگان دوران مشروطه آشنا می‌شود، که با بسیاری از مطالبی که تا به حال دیگران گفته‌اند و تکرار مکررات... است کاملاً متفاوت است. کتاب را باید با دقت و از سرِ فرصت خواند.»
ژاک لوسیه (؛ زادهٔ ۲۶ اکتبر ۱۹۳۴- درگذشته ۵ مارس ۲۰۱۹) آهنگساز و نوازنده فرانسوی پیانوی جاز بود. ژاک لوسیه با اجراهای جاز از آثار باخ به شهرت رسید. وی در دهه ۱۹۶۰ گروه سه‌نفری «نواختن باخ» را تشکیل داد. در این گروه پیر میشلو کنترباس و کریستیان گارو طبل می‌نواختند. از آلبوم‌های این گروه بیش از شش میلیون نسخه به‌فروش رفت. این گروه در ۱۹۷۸ بهم‌خورد. در ۱۹۸۵ ژاک لوسیه گروه سه‌نفری دیگری را با آندره آرپینو و ونسان شاربونیه به همان نام «نواختن باخ» تشکیل داد. این گروه در سال ۱۹۹۷ "کنسرتوهای چهار فصل" اثر ویوالدی
گروه در سال ۱۹۹۷ "کنسرتوهای چهار فصل" اثر ویوالدی را به سبک جاز اجرا و منتشر نمودند. ژاک لوسیه با هنرمندانی مانند التون جان و استینگ و گروه پینک فلوید همکاری کرده است. در سال ۲۰۰۲ او دعوایی حقوقی به مبلغ ۱۰ میلیون دلار علیه امینم خواننده رپ اقامه کرد با این ادعا که ریتم آهنگ «کیل یو» از یکی از آثار او گرفته شده است. از سرنوشت این دعوا خبری در دست نیست.
عبّاس ملک‌زاده میلانی (زاده ۱۳۲۸ در تهران) مورخ، ایران‌شناس، پژوهشگر و نویسنده ایرانی ساکن آمریکا است. میلانی مدیر برنامهٔ مطالعات ایرانی در دانشگاه استنفورد و استاد فراخوانده دانشکدهٔ علوم سیاسی آن دانشگاه است. او همچنین همکار و یکی از سرپرستان پروژهٔ دموکراسی ایران در نهاد هوور است. دوران تحصیل و تدریس. میلانی در ۱۳۴۵ از دبیرستان فنی اوکلند فارغ‌التحصیل شد و مدرک لیسانس خود را در رشته علوم سیاسی و اقتصاد از دانشگاه برکلی، کالیفرنیا دریافت نمود و در ۱۹۷۴ دکترای خود را در رشته علوم سیاسی از دانشگاه هاوایی
خود را در رشته علوم سیاسی از دانشگاه هاوایی گرفت. او پس از اخذ مدرک دکتری، در سال‌های ۱۳۵۴–۱۳۵۶ استاد دانشگاه ملی ایران (دانشگاه شهید بهشتی کنونی) شد. او همچنین از سال ۱۳۵۸ تا سال ۱۳۶۶ استاد دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران بود. پس از آن نیز مدتی استاد تاریخ و علوم سیاسی و رئیس دانشکده در دانشگاه نوتردام دو نامور در کالیفرنیا بود، تا این‌که در سال ۱۳۸۰ به‌عنوان یکی از پژوهشگران مؤسسهٔ هوور انتخاب شد و بدین ترتیب نتردام را به مقصد استنفورد ترک کرد. فعالیت‌های سیاسی در دوران دانشجویی. میلانی به خاطر
سیاسی در دوران دانشجویی. میلانی به خاطر عضویت در «سازمان انقلابی حزب توده» که پس از کودتای ۲۸ مرداد، توسط گروهی از دانشجویان مخالف مواضع حزب توده ایران در کنفدراسیون دانشجویان ایرانی خارج از کشور تشکیل شد، در سال ۱۳۵۵ توسط ساواک دستگیر شد. در دادگاه اول به ۱۲ سال حبس، در دادگاه دوم به پنج سال حبس محکوم شد. اما پس از یک سال زندانی شدن، به دلیل سیاست جدید ایالات متحده (حقوق بشر که جیمی کارتر تئوریسین آن بود) توسط محمدرضا شاه پهلوی عفو گردید. منوچهر گنجی، به استناد گزارش پرویز ثابتی، به عضویت عباس میلانی در
استناد گزارش پرویز ثابتی، به عضویت عباس میلانی در یک گروه چریکی چینی (در زمان محمدرضاشاه پهلوی) اشاره می‌کند. فعالیت‌های نویسندگی. عمده آثار میلانی در زمینه تاریخ سیاسی است. از کارهای نخست او، ترجمه کتاب "مرشد و مارگاریتا" بود. بعدها کتاب "معمای هویدا (ابوالهول ایرانی)" از او در ایران و خارج ایران بحث‌های زیادی برانگیخت، اما مهم‌ترین کتاب او "تجدد و تجددستیزی در ایران" است. در سال ۲۰۰۹، دانشگاه سیراکیوس اقدام به انتشار کتابی در حیطهٔ تاریخ معاصر ایران به قلم عباس میلانی کرد. کتاب "ایرانیان نامدار" عنوان
قلم عباس میلانی کرد. کتاب "ایرانیان نامدار" عنوان کتابی است که به نقش افراد اثرگذار در دوران سلطنت محمدرضاشاه پهلوی می‌پردازد. در ژانویهٔ سال ۲۰۱۱، کتاب میلانی به نام "شاه" (که بعدها نسخهٔ فارسی آن را با نام "نگاهی به شاه" منتشر کرد) دربارهٔ زندگی محمدرضاشاه پهلوی در ایالات متحدهٔ آمریکا به زبان انگلیسی منتشر شد. نسخهٔ فارسی و کامل‌تر و اصلی این کتاب در سال ۲۰۱۳ با نام "نگاهی به شاه" در کانادا، اروپا و ایالات متحدهٔ آمریکا چاپ شد. این کتاب مستند نگاهی بی‌طرفانه به آخرین پادشاه ایران است. همزمان با این
به آخرین پادشاه ایران است. همزمان با این نسخه، چاپ مخدوشی از ترجمهٔ انگلیسی کتاب در ایران به‌طور غیرقانونی انتشار یافته است که مورد تأیید نویسنده (عباس میلانی) نیست. در همین راستا، نسخهٔ فارسی اصلی و مورد تأیید نویسنده، علاوه بر نسخهٔ چاپی آن، به صورت آنلاین (به‌طور رایگان برای ایرانیان داخل ایران) نیز در اختیار خوانندگان قرار گرفته است. صادق زیباکلام کتاب "محمدرضا پهلوی" را بی‌طرفانه، واقع‌بینانه و حاوی ناگفته‌ها و نکات درستی دربارهٔ زندگی محمدرضاشاه می‌داند. نوشتن مقاله دربارهٔ لزوم آزاد شدن فرهاد میثمی.
نوشتن مقاله دربارهٔ لزوم آزاد شدن فرهاد میثمی. در ۵ دسامبر ۲۰۱۸ (چهارشنبه، چهاردهم آذرماه ۱۳۹۷) او به همراه فرانسیس فوکویاما، لَری دایموند و مایکل مک فاول در مقاله‌ای در روزنامهٔ "واشینگتن پست"، خواستار آن شدند که «شهروندان نگران، فعالان و سازمان‌های حقوق بشر و دولت‌های دموکرات جهان» از رهبران ایران بخواهند که «فرهاد میثمی بلافاصله آزاد شود و تحت مراقبت‌های پزشکی مستقل قرار گیرد».
دانشگاه استنفورد یک دانشگاه تحقیقاتی خصوصی در استنفورد واقع در ایالت کالیفرنیا آمریکا است که در سال ۱۸۹۱ میلادی توسط لیلند استنفورد، سناتور وقت این ایالت بنیان‌نهاده شده‌است. شکل‌گیری دره سیلیکون به‌عنوان قلب تپنده فناوری و نوآوری در جهان با حضور دانشگاه استنفورد در این منطقه رخنمون می‌کند. این دانشگاه در سال ۲۰۲۲ بودجه تحقیقاتی هنگفتی بالغ بر ۱٫۸۲ میلیارد دلار را صرف پژوهش‌های خود نمود. دانشگاه استنفورد همچنین با ضریب پذیرش ۴٪ به‌عنوان رقابتی‌ترین دانشگاه جهان شناخته می‌شود. در واقع ورود به استنفورد از هر
شناخته می‌شود. در واقع ورود به استنفورد از هر دانشگاهی در جهان سخت‌تر است. رتبه‌های دوم و سوم به ترتیب به دانشگاه هاروارد و مؤسسه فناوری ماساچوست اختصاص دارند. فارغ‌التحصیلان دانشگاه استنفورد شمار بسیاری از ابرشرکت‌های بسیار موفق بین‌المللی از جمله گوگل، یاهو، اچ‌پی، سیلیکون گرافیکس، سان مایکروسیستمز، لینکدین، اسنپ‌چت، اینستاگرام، نایکی، الکترونیک آرتس، انویدیا، سیسکو سیستمز و غیره را تأسیس کرده‌اند. به‌طوری‌که گردش مالی شرکت‌هایی که توسط فارغ‌التحصیلان این دانشگاه تأسیس شده‌اند سالانه بالغ بر ۲٫۷ تریلیون
دانشگاه تأسیس شده‌اند سالانه بالغ بر ۲٫۷ تریلیون دلار آمریکا، معادل دهمین اقتصاد قدرتمند جهان است. هشتاد و چهار برندهٔ جایزهٔ نوبل و هشت برندهٔ مدال فیلدز از جمله دانشجویان، استادان یا کارکنان دانشگاه استنفورد بوده‌اند. مریم میرزاخانی ریاضی‌دان نامدار ایرانی و برنده مدال فیلدز استادتمام این دانشگاه بود. مدیریت این دانشگاه بزرگ را از سال ۲۰۱۶ مارک تسیر-لاوین‏ ریاست پیشین دانشگاه راکفلر در نیویورک، عصب‌پژوه و عضو هیئت‌مدیره چندین شرکت بزرگ در عرصه‌های فناوری است. نظرات جالب افراد مشهور در مورد استنفورد بر
است. نظرات جالب افراد مشهور در مورد استنفورد بر اساس سایت Niche: استیون هاوکینگ: «استنفورد به‌طور قطع دانشگاهی منحصر به فرد در آمریکا و جهان است.» جاستین ترودو: «استنفورد سال‌ها است که هاروارد و آکسفورد را پشت سر گذاشته و این مسئله عجیبی نیست!» تاریخچه. این دانشگاه در سال ۱۸۸۵ به دست لیلند جونیور استنفورد و همسرش ساخته شد و در سال ۱۸۹۱ فعالیت خود را آغاز کرد. این زوج دانشگاه را به یاد پسرشان که در ۱۶ سالگی بر اثر تیفوئید درگذشته بود، ساختند. لیلند استنفورد زمین‌های کشاورزی خود را برای این کار اختصاص داد تا
کشاورزی خود را برای این کار اختصاص داد تا ایالت کالیفرنیا مرکز دانشگاهی بزرگی داشته باشد. علیرغم اثرات زمین لرزه‌های سال‌های ۱۹۰۶ و ۱۹۸۹، محوطه دانشگاه هر بار دوباره بازسازی شد. مرکز پزشکی استنفورد یک بیمارستان آموزشی بیشتر از ۸۰۰ تختخوابی است که در سال ۱۹۵۹ کامل شد. شمار دانشجویان. جمعیت کل دانشجویان دانشگاه استنفورد ۱۷٬۲۴۶ دانشجو می‌باشد. شمار ۷٬۰۶۲ نفر دانشجوی دوره‌های مقدماتی ثبت‌نام‌شده و حدود ۹٬۳۰۴ دانشجوی تحصیلات تکمیلی از ایالات متحده و دیگر نقاط جهان است. تأثیر در فناوری اطلاعات. دانشگاه استنفورد
است. تأثیر در فناوری اطلاعات. دانشگاه استنفورد در منطقهٔ دره سیلیکون در ایالت کالیفرنیا واقع است و بسیاری از ابرشرکت‌های معتبر در زمینهٔ فناوری اطلاعات توسط فارغ‌التحصیلان این دانشگاه تأسیس شده‌اند. از مشهورترین این شرکت‌ها می‌توان به گوگل، یاهو، اچ‌پی، سیلیکون گرافیکس، سان مایکروسیستمز، لینکدین، اسنپ‌چت، اینستاگرام، نایکی، الکترونیک آرتس، انویدیا و سیسکو سیستمز اشاره کرد. مرکز هنری کانتور. مرکز هنری کانتور یک موزهٔ هنری در پردیس دانشگاه استنفورد است. آثار هنری این موزه در ۲۴ گالری در معرض نمایش عموم قرار
هنری این موزه در ۲۴ گالری در معرض نمایش عموم قرار دارد. این نمایشگاه دارای بزرگ‌ترین مجموعهٔ آثار تجسمی آگوست رودن خارج از شهر پاریس در فرانسه است. مرکز مطالعات ایرانی. از سال ۲۰۰۴ میلادی تحت دانشکدهٔ انسانیات و علوم مرکز مطالعات ایرانی به مدیریت عباس میلانی آغاز به‌کار کرد. اهدای جایزهٔ سالانهٔ بیتا از کارهای این مرکز بوده است.
لوئی هجدهم (۱۷ نوامبر ۱۷۵۵–۱۶ سپتامبر ۱۸۲۴)، از سال ۱۸۱۴ تا هنگام مرگش (به‌جز وقفه‌ای کوتاه در سال ۱۸۱۵ به‌خاطر بازگشت صدروزه ناپلئون)، پادشاه فرانسه بود. پیش از سلطنتش، او از سال ۱۷۹۱، در طول انقلاب فرانسه و امپراتوری اول فرانسه، ۲۳ سال را در تبعید از فرانسه گذراند. او تا زمان رسیدن به پادشاهی فرانسه، در جای برادرِ شاه لوئی شانزدهم عنوان کنت پرووانس را در اختیار داشت. اما کنوانسیون ملی در ۲۱ سپتامبر ۱۷۹۲ سلطنت را منسوخ کرد و لوئی شانزدهم را از پادشاهی فروگرفت، که سپس‌تر هم با گیوتین اعدام شد. هنگامی که
که سپس‌تر هم با گیوتین اعدام شد. هنگامی که برادرزاده جوان شاه پیشین، لوئی هفدهم، در ژوئن ۱۷۹۵ در زندان درگذشت، کنت پرووانس خود را (تیتر) به نام لوئی هجدهم (پادشاه) اعلام کرد. پس از انقلاب فرانسه و در دوران ناپلئونی، لوئی هجدهم در تبعید در پروس، انگلستان و روسیه به سر برد. هنگامی که ائتلاف ششم سرانجام در سال ۱۸۱۴ ناپلئون را شکست داد، لوئی هجدهم در همان جایی قرار گرفت که او و سلطنت‌طلبان فرانسوی جایگاه شایسته او می‌دانستند. با این حال، ناپلئون از تبعید خود در الب گریخت و امپراتوری فرانسه خود را دوباره احیا
الب گریخت و امپراتوری فرانسه خود را دوباره احیا کرد. لوئی هجدهم فرار کرد و ائتلاف هفتم به امپراتوری فرانسه جنگ اعلان کرد، ناپلئون را دوباره شکست داد و دوباره لوئی هجدهم را به سلطنت فرانسه بازگرداند. لوئی هجدهم کمی کم‌تر از یک دهه در جای پادشاه حکومت کرد. دولت ترمیم بوربون برخلاف رژیم گذشته که کاملاً مطلق بود، یک سلطنت مشروطه بود. منشور ۱۸۱۴، قانون اساسی جدید فرانسه، به عنوان یک پادشاه مشروطه، حق سلطنتی لوئی هجدهم به میزان قابل توجهی کاهش یافت. بازگشت وی در سال ۱۸۱۵ منجر به موج دوم ترور سفید به رهبری جناح
سال ۱۸۱۵ منجر به موج دوم ترور سفید به رهبری جناح فوق سلطنت طلبان شد. در سال بعد، لوئی هجدهم پارلمان غیرمردمی را منحل کرد، که به عنوان Chambre غیرقابل حل شناخته می‌شود و باعث ایجاد دکترینرهای لیبرال می‌شود. سلطنت او بیش‌تر با تشکیل اتحاد پنج‌گانه و مداخله نظامی در پادشاهی اسپانیا مشخص شد. لوئی فرزندی نداشت، پس از مرگ او تاج به برادرش، شارل دهم رسید. لوئی هجدهم آخرین پادشاه فرانسه بود که در حالی که هنوز سلطنت می‌کرد، درگذشت، زیرا شارل دهم (۱۸۲۴–۱۸۳۰) از سلطنت کناره‌گیری کرد و هر دو لوئی فیلیپ (۱۸۳۰–۱۸۴۸) و
کناره‌گیری کرد و هر دو لوئی فیلیپ (۱۸۳۰–۱۸۴۸) و ناپلئون سوم (۱۸۵۲–۱۸۷۰) از سلطنت خلع شدند. ازدواج. در ۱۶ آوریل ۱۷۷۱، لوئی استانیسلاس با وکالت پرنسس ماری ژوزفین ساووی ازدواج کرد. مراسم حضوری در ۱۴ مه در کاخ ورسای انجام شد. ماری ژوزفین (همان‌طور که وی را در فرانسه می‌شناختند) دختر ویکتور آمادئوس، دوک ساووی (بعداً پادشاه ویکتور آمادئوس سوم پادشاه ساردنی) و همسرش ماریا آنتونیا فردیناندا از اسپانیا بود. یک توپ مجلل پس از عروسی در ۲۰ مه شلیک شد. لوئی استانیسلاس همسرش را زننده یافت. او زشت، خسته کننده و نادان از
را زننده یافت. او زشت، خسته کننده و نادان از رسوم دربار ورسای قلمداد می‌شد. این ازدواج برای سال‌ها بدون وقفه باقی ماند. زندگینامه نویسان در مورد دلیل اختلاف نظر دارند. رایج‌ترین نظریه‌ها ادعای ناتوانی جنسی لوئی استانیسلاست (طبق گفته آنتونیا فریزر، زندگینامه نویس) یا عدم تمایل او به خوابیدن با همسرش به دلیل بهداشت شخصی وی نیست. او هرگز مسواک نمی‌زد، ابروهای خود را نمی‌گرفت و از عطر استفاده نمی‌کرد. در زمان ازدواج، لوئی استانیسلاس چاق بود و به جای راه رفتن، می‌لنگید. او هرگز ورزش نکرد و به خوردن مقدار زیادی
او هرگز ورزش نکرد و به خوردن مقدار زیادی غذا ادامه داد. علیرغم این واقعیت که لوئی استانیسلاس شیفته همسرش نبود. با این حال، بارداری با سقط جنین به پایان رسید. بارداری دوم در سال ۱۷۸۱ نیز سقط شد و این ازدواج بدون فرزند ماند. در دربار برادرش. در ۲۷ آوریل ۱۷۷۴، لوئی پانزدهم پس از ابتلا به آبله بیمار شد و چند روز بعد در ۱۰ مه در سن ۶۴ سالگی درگذشت. دوفن لوئی آگوست، برادر بزرگتر لوئی استانیسلاس جانشین پدربزرگ آنها به عنوان پادشاه لوئی شانزدهم شد. لوئی استانیسلاس به عنوان برادر بزرگ شاه، عنوان موسیو را دریافت
به عنوان برادر بزرگ شاه، عنوان موسیو را دریافت کرد. لوئی استانیسلااس آرزوی تأثیر سیاسی را داشت. وی در سال ۱۷۷۴ سعی در ورود به شورای شاه را داشت، اما موفق نشد. لوئی استانیسلاس در هاله‌ای از ابهام سیاسی قرار گرفت که وی آن را «۱۲ سال فاصله در زندگی سیاسی من» خواند. لوئی شانزدهم در دسامبر سال ۱۷۷۴ درآمد لوئی استانیسلاس را از دوکی آلنسون اعطا کرد. با این حال، این آپاناژ سالانه فقط ۳۰۰۰۰۰ لیور تولید می‌کرد، مقدار بسیار کمتری از حد اوج خود در قرن چهاردهم. لوئی استانیسلاس بیش از سایر اعضای خانواده سلطنتی، که به
بیش از سایر اعضای خانواده سلطنتی، که به ندرت ایل دو فرانسه را ترک می‌کردند، به فرانسه سفر می‌کرد. در سال ۱۷۷۴، وی خواهر خود کلوتیلد را در سفر به شامبری ملاقات کرد تا با دامادش شارل امانوئل، شاهزاده پیمونت، وارث تاج و تخت ساردینیا دیدار کند. در سال ۱۷۷۵، او از لیون بازدید کرد و همچنین خاله‌های ترشیده‌اش Adélaïde و Victoire هنگامی که در ویشی آب برمی‌داشتند ملاقات کرد. چهار تور استانی که لوئی استانیسلاس قبل از سال ۱۷۹۱ انجام داد، در مجموع سه ماه بود. بازگشت بوربون‌ها. با بازگشت بوربون‌ها به سلطنت فرانسه و به