payamvha/North_RAG huggingface dataset:
الن در ۱۵ آوریل ۱۸۷۳ با کشتی "المپوس" به همراه دوستشان چارلز الیوت نورتون به ایالات متحده بازگشتند. بازگشت امرسون به کنکورد توسط شهر جشن گرفته شد و مدرسه در آن روز تعطیل شد. در اواخر سال ۱۸۷۴، امرسون مجموعه‌ای از شعر با عنوان "پارناسوس" منتشر کرد که شامل اشعاری از آنا لتیتیا باربولد، جولیا کارولین دور، جین اینجلو، لوسی لارکام، جونز وری، و همچنین ثورو و چندین نفر دیگر بود. در اصل، این مجموعه در اوایل پاییز ۱۸۷۱ آماده شده بود، اما زمانی که ناشران خواستار تجدید نظر شدند، به تعویق افتاد. مشکلات حافظه برای
تجدید نظر شدند، به تعویق افتاد. مشکلات حافظه برای امرسون شرم‌آور شده بود و او تا سال ۱۸۷۹ از حضور در انظار عمومی دست کشید. در پاسخ به دعوتی برای جشن بازنشستگی اکتاویوس بی. فراتینگهام، او نوشت: «من در شرایطی نیستم که ملاقات کنم یا در هیچ گفتگویی شرکت کنم. پیری در سال گذشته به من هجوم آورده و زبانم را بسته و حافظه‌ام را پنهان کرده و بنابراین ماندن در خانه را وظیفه کرده است.» "نیویورک تایمز" پاسخ او را نقل کرد و خاطرنشان کرد که ابراز تأسف او در جشن با صدای بلند خوانده شد. هلمز در مورد این مشکل نوشت: «امرسون
خوانده شد. هلمز در مورد این مشکل نوشت: «امرسون از اعتماد به نفس خود در جامعه به دلیل ضعف حافظه و مشکل بزرگی که در یافتن کلمات مورد نظر خود دارد، می‌ترسد. مشاهده خجالت او در مواقعی دردناک است.» مرگ و خاکسپاری. در ۲۱ آوریل ۱۸۸۲، مشخص شد که امرسون از ذات‌الریه رنج می‌برد. او شش روز بعد درگذشت. امرسون در قبرستان اسلیپی هالو، کنکورد، ماساچوست به خاک سپرده شده است. او در تابوت خود با ردای سفیدی که توسط مجسمه‌ساز آمریکایی دانیل چستر فرنچ اهدا شده بود، قرار گرفت. سبک زندگی و باورها. دیدگاه‌های دینی امرسون در آن
سبک زندگی و باورها. دیدگاه‌های دینی امرسون در آن زمان اغلب رادیکال تلقی می‌شد. او معتقد بود که همه چیز به خدا متصل است و بنابراین همه چیز الهی است. منتقدان معتقد بودند که امرسون در حال حذف شخصیت اصلی خدا است؛ همانطور که هنری ویر جونیور گفت، امرسون در خطر حذف «پدر جهان» و رها کردن «گروهی از کودکان در یک یتیم‌خانه» بود. امرسون تا حدی تحت تأثیر فلسفه آلمان و نقد کتاب مقدس بود. دیدگاه‌های او، که اساس تعالی‌گرایی را تشکیل می‌داد، نشان می‌داد که خدا مجبور نیست حقیقت را آشکار کند، بلکه حقیقت را می‌توان به طور
حقیقت را آشکار کند، بلکه حقیقت را می‌توان به طور شهودی مستقیماً از طبیعت تجربه کرد. وقتی از او در مورد اعتقاد دینی‌اش سؤال شد، امرسون اظهار داشت: «من بیشتر یک کوئیکر هستم تا هر چیز دیگری. من به «صدای آرام و کوچک» اعتقاد دارم و آن صدا مسیح در درون ماست.» امرسون از حامیان گسترش کتابخانه‌های عمومی در قرن نوزدهم بود و در این باره می‌گفت: «در نظر بگیرید که در کوچکترین کتابخانه منتخب چه چیزی دارید. گروهی از خردمندترین و شوخ‌ترین مردانی که می‌توان از تمام کشورهای متمدن در هزار سال انتخاب کرد، نتایج دانش و خرد خود
در هزار سال انتخاب کرد، نتایج دانش و خرد خود را به بهترین ترتیب قرار داده‌اند.» امرسون در طول زندگی خود به زنان مختلفی از جمله آنا بارکر و کارولین استرجیس علاقه عاشقانه داشت. او در زمینهٔ تغییر و تحول در تاریخ هم عقیده با توماس کارلایل بود مبنی بر اینکه تغییر در تاریخ و اجتماع توسط اشخاص بزرگ ایجاد می‌شود نه تودهٔ مردم. او می‌گوید شما شخصیت‌های بزرگی را مثل محمد پیامبر اسلام به من بشناسانید تا تأثیر آنها را در تحول در تاریخ برای شما بازگو کنم. علاقه به شعر فارسی. امرسون به سعدی علاقه زیادی داشت، تا جایی که
امرسون به سعدی علاقه زیادی داشت، تا جایی که نوشته‌های وی را با انجیل متی مقایسه نمود. امرسون در مدح حافظ شیرازی نیز مقالاتی نوشت. دیدگاه‌ها دربارهٔ نژاد و برده‌داری. مواضع الغاگرایانه و فعالیت‌های عمومی. امرسون تا سال ۱۸۴۴ به یک الغاگر سرسخت تبدیل نشد، اگرچه مجلات او نشان می‌دهد که او از جوانی نگران برده‌داری بود . در ژوئن ۱۸۵۶، اندکی پس از اینکه چارلز سامنر، یک سناتور ایالات متحده، به دلیل دیدگاه‌های سرسخت الغاگرایانه‌اش مورد ضرب و شتم قرار گرفت، امرسون از اینکه خودش به اندازه کافی به این آرمان متعهد
از اینکه خودش به اندازه کافی به این آرمان متعهد نیست، ابراز تأسف کرد. او نوشت: «مردانی هستند که به محض تولد، مستقیماً به سمت تبر تفتیش عقاید می‌روند. ... شگفت‌انگیز است راهی که ما با این عرضه بی‌پایان عنصر اخلاقی نجات می‌یابیم.» پس از حمله به سامنر، امرسون شروع به صحبت علنی در مورد برده‌داری کرد. او در جلسه‌ای در کنکورد در آن تابستان گفت: «فکر می‌کنم باید از شر برده‌داری خلاص شویم، یا باید از شر آزادی خلاص شویم.» در اوایل سال ۱۸۳۸، امرسون که از قتل یک ناشر الغاگر از آلتون، ایلینوی به نام الیاس پریش لاوجوی
الغاگر از آلتون، ایلینوی به نام الیاس پریش لاوجوی خشمگین شده بود، اولین سخنرانی عمومی ضد برده‌داری خود را ایراد کرد. همانطور که او گفت: «همین چند روز پیش بود که لاوجوی شجاع سینه خود را به گلوله‌های یک اوباش برای حقوق آزادی بیان و عقیده داد و زمانی درگذشت که بهتر بود زنده نباشد.» جان کوئینسی آدامز گفت که قتل لاوجوی توسط اوباش «شوک مانند زلزله را در سراسر این قاره فرستاد.» با این حال، امرسون در ابتدا معتقد بود که اصلاحات باید از طریق توافق اخلاقی و نه با اقدام نظامی به دست آید. تا اول اوت ۱۸۴۴، در یک سخنرانی
نظامی به دست آید. تا اول اوت ۱۸۴۴، در یک سخنرانی در کنکورد، او حمایت خود را از جنبش الغاگرایی واضح‌تر بیان کرد: «ما عمدتاً به این جنبش و به ادامه دهندگان آن برای بحث عمومی در مورد هر نکته‌ای از اخلاق عملی مدیون هستیم.» دیدگاه‌های اولیه و سلسله‌مراتب نژادی. با وجود مخالفت با برده‌داری، امرسون در اوایل زندگی با پیامدهای نژاد دست و پنجه نرم می‌کرد. بسیاری از منتقدان معتقدند که دیدگاه‌های او در مورد نژاد، که تحت تأثیر باورهای رایج زمانه‌اش بود، او را از تبدیل شدن به یک فعال تمام‌عیار در اوایل زندگی‌اش باز
شدن به یک فعال تمام‌عیار در اوایل زندگی‌اش باز داشت. در طول اوایل زندگی خود، به نظر می‌رسد امرسون نوعی سلسله مراتب نژادی را بر اساس قوه استدلال پذیرفته بود. در یادداشتی در دفتر خاطرات که در سال ۱۸۲۲ نوشته شده است، امرسون در مورد یک مشاهده شخصی نوشت: «به سختی می‌توان گفت که تفاوت در ویژگی عقل نهفته است. من ده، بیست، صد مرد سیاه‌پوست لب درشت و پیشانی کوتاه را در خیابان‌ها دیدم که جز در صرف موضوع زبان، از هوش فیل فراتر نمی‌رفتند... و در مقایسه با بالاترین مراتب انسان، آفریقایی‌ها آنقدر پایین خواهند ایستاد که
انسان، آفریقایی‌ها آنقدر پایین خواهند ایستاد که تفاوت بین خودشان و حیوانات باهوش ناچیز باشد.» با این حال، این باور به حقارت نژادی، امرسون را به حامی برده‌داری تبدیل نکرد. او بعداً در همان سال نوشت که «هیچ سفسطه مبتکرانه‌ای هرگز نمی‌تواند ذهن منحرف نشده را با بخشش برده‌داری آشتی دهد.» برای امرسون، برده‌داری یک مسئله اخلاقی بود، در حالی که برتری نژادها را مسئله‌ای علمی می‌دانست که سعی می‌کرد آن را بر اساس صفات ارثی تحلیل کند. امرسون خود را مردی از «تبار ساکسون» می‌دید و در یک سخنرانی در سال ۱۸۳۵ با عنوان
می‌دید و در یک سخنرانی در سال ۱۸۳۵ با عنوان «ویژگی‌های دائمی نبوغ ملی انگلیس»، آمریکایی‌های انگلیسی‌تبار را به عنوان یک نژاد برتر معرفی کرد. تحول فکری و نظریه امتزاج. بعدها در زندگی‌اش، با درگیر شدن بیشتر در جنبش الغاگرایی، ایده‌های امرسون در مورد نژاد تغییر کرد. او شروع به تجزیه و تحلیل کامل‌تر پیامدهای فلسفی نژاد و سلسله مراتب نژادی کرد. دیدگاه‌های نژادی او با دیدگاه‌هایش در مورد ناسیونالیسم و برتری ملی ارتباط نزدیکی داشت. امرسون از نظریه‌های معاصر نژاد و علوم طبیعی برای حمایت از نظریه توسعه نژادی
نژاد و علوم طبیعی برای حمایت از نظریه توسعه نژادی استفاده کرد. او معتقد بود که نبرد سیاسی کنونی و بردگی، یک مبارزه نژادی اجتناب‌ناپذیر است که در نهایت منجر به پیشرفت و اتحاد ایالات متحده خواهد شد. در بسیاری از آثار بعدی او، به نظر می‌رسد امرسون این تصور را می‌پذیرد که نژادهای مختلف اروپایی و دیگر نژادها در نهایت در آمریکا با هم مخلوط خواهند شد. از دیدگاه او، این فرآیند هیبریداسیون (امتزاج) منجر به یک نژاد برتر و ترکیبی می‌شود که به نفع آینده ایالات متحده خواهد بود. میراث. امرسون به عنوان یک سخنران و خطیب —
بود. میراث. امرسون به عنوان یک سخنران و خطیب — که به او لقب حکیم کنکورد داده بودند — به صدای پیشرو فرهنگ روشنفکری در ایالات متحده تبدیل شد. جیمز راسل لوول، سردبیر "آتلانتیک ماهانه" و "نورث آمریکن ریویو"، در کتاب خود "پنجره‌های مطالعه من" (۱۸۷۱) اظهار داشت که امرسون نه تنها «جذاب‌ترین سخنران ثابت در آمریکا» بود، بلکه «یکی از پیشگامان سیستم سخنرانی» نیز بود. هرمان ملویل که در سال ۱۸۴۹ با امرسون ملاقات کرده بود، در ابتدا فکر می‌کرد که او «نقصی در ناحیه قلب» و «خودبینی‌ای چنان شدیداً فکری دارد که در ابتدا
و «خودبینی‌ای چنان شدیداً فکری دارد که در ابتدا انسان در نامیدن آن به نام درستش تردید می‌کند»، اگرچه بعداً اعتراف کرد که امرسون «مرد بزرگی» بود. تئودور پارکر، یک کشیش و تعالی‌گرا، به توانایی امرسون در تأثیرگذاری و الهام بخشیدن به دیگران اشاره کرد: «نبوغ درخشان امرسون در شب‌های زمستان طلوع کرد و بر فراز بوستون آویزان شد و چشمان جوانان بااستعداد را به سوی آن ستاره بزرگ جدید، یک زیبایی و یک راز، جلب کرد که برای لحظه‌ای مسحور می‌کرد، در حالی که الهام همیشگی نیز می‌داد، زیرا آنها را در مسیرهای جدید و به سوی
نیز می‌داد، زیرا آنها را در مسیرهای جدید و به سوی امیدهای جدید به پیش می‌برد.» آثار امرسون نه تنها بر معاصرانش مانند والت ویتمن و هنری دیوید ثورو تأثیر گذاشت، بلکه تا به امروز بر متفکران و نویسندگان در ایالات متحده و سراسر جهان تأثیرگذار بوده است. متفکران برجسته‌ای که تأثیر امرسون را به رسمیت می‌شناسند عبارتند از نیچه و ویلیام جیمز، پسرخوانده امرسون. اختلاف نظر کمی وجود دارد که امرسون تأثیرگذارترین نویسنده آمریکای قرن نوزدهم بود، اگرچه این روزها او عمدتاً مورد توجه محققان است. والت ویتمن، هنری دیوید ثورو و
توجه محققان است. والت ویتمن، هنری دیوید ثورو و ویلیام جیمز همگی امرسونی‌های مثبت بودند، در حالی که هرمان ملویل، ناتانیل هاثورن و هنری جیمز امرسونی‌های منکر بودند—در حالی که خود را در تقابل با حکیم قرار می‌دادند، از تأثیر او گریزی نبود. برای تی. اس. الیوت، مقالات امرسون یک «بار اضافی» بود. والدو حکیم از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۶۵ در سایه بود، تا اینکه پس از زنده ماندن در آثار شاعران بزرگ آمریکایی مانند رابرت فراست، والاس استیونز و هارت کرین، دوباره درخشید. هارولد بلوم در کتاب خود "دین آمریکایی"، بارها از امرسون به
در کتاب خود "دین آمریکایی"، بارها از امرسون به عنوان «پیامبر دین آمریکایی» یاد می‌کند که در چارچوب کتاب به ادیان بومی آمریکایی مانند مورمونیسم و علم مسیحی اشاره دارد که عمدتاً در زمان حیات امرسون به وجود آمدند، اما همچنین به کلیساهای پروتستان اصلی که بلوم می‌گوید در ایالات متحده بیشتر از همتایان اروپایی خود گنوستیک شده‌اند، اشاره دارد. بلوم در "قانون غربی"، امرسون را با میشل دو مونتنی مقایسه می‌کند: «تنها تجربه خواندن معادل که من می‌شناسم، خواندن بی‌پایان در دفترچه‌ها و مجلات رالف والدو امرسون، نسخه
در دفترچه‌ها و مجلات رالف والدو امرسون، نسخه آمریکایی مونتنی است.» چندین شعر از امرسون در "بهترین اشعار زبان انگلیسی" بلوم گنجانده شده است، اگرچه او نوشت که هیچ یک از اشعار به اندازه بهترین مقالات امرسون برجسته نیستند، که بلوم آنها را به عنوان «خوداتکایی»، «حلقه‌ها»، «تجربه» و «تقریباً تمام "راهبری زندگی"» فهرست کرده است. شعر امرسون با اعتقاد به اینکه طول خطوط، ریتم‌ها و عبارات توسط نفس تعیین می‌شود، پیشگوی نظریه‌های چارلز اولسون بود. تاثیر امرسون بر ویلیام جیمز و پراگماتیسم آمریکایی. تأثیر رالف والدو
جیمز و پراگماتیسم آمریکایی. تأثیر رالف والدو امرسون بر ویلیام جیمز، فیلسوف و روان‌شناس برجسته آمریکایی، جنبه‌های گوناگون شخصی، فلسفی و روان‌شناختی را شامل می‌شود. این تأثیرپذیری به دلیل روابط خانوادگی نزدیک و میراث فکری مشترک، عمیق و چندلایه بود. رابطه شخصی و میراث معنوی. ارتباط میان این دو شخصیت از ابتدای زندگی ویلیام جیمز شکل گرفت. امرسون به دلیل دوستی عمیق با هنری جیمز پدر، پدر ویلیام، به عنوان پدرخوانده او انتخاب شد و حضوری مستمر و الهام‌بخش در خانواده جیمز داشت. این نزدیکی باعث شد که جیمز از همان
جیمز داشت. این نزدیکی باعث شد که جیمز از همان ابتدا با اندیشه‌های امرسون خو بگیرد. اگرچه جیمز با برخی از جنبه‌های متعالی و خوش‌بینانه فلسفه امرسون مخالف بود و رویکردی علمی‌تر و تجربی‌تر به جهان داشت، اما همواره برای او احترام عمیقی قائل بود. او در یک سخنرانی در سال ۱۹۰۳ به مناسبت صدمین سالگرد تولد امرسون، او را یکی از «راهگشایان مسیرهای فکری ما» نامید و تأکید کرد که امرسون به نسل او آموخت که چگونه به تجربیات درونی و فردی خود اعتماد کنند. تأثیر بر فلسفه پراگماتیسم. مهم‌ترین تأثیر فکری امرسون بر جیمز را
پراگماتیسم. مهم‌ترین تأثیر فکری امرسون بر جیمز را می‌توان در شکل‌گیری فلسفه پراگماتیسم مشاهده کرد. هرچند امرسون یک پراگماتیست به معنای دقیق کلمه نبود، اما هسته اصلی اندیشه‌های او راه را برای این مکتب هموار ساخت. تأکید امرسون بر اهمیت تجربه فردی، عمل و نتایج ملموس ایده‌ها، اساس دیدگاه پراگماتیستی جیمز را تشکیل می‌دهد. بر اساس این دیدگاه، «ارزش نقدی» (Cash-value) یا سودمندی یک ایده، معیار حقیقت آن است؛ به عبارت دیگر، یک ایده تا زمانی حقیقی است که در عمل کارایی داشته باشد. همچنین، اصرار امرسون بر خوداتکایی
داشته باشد. همچنین، اصرار امرسون بر خوداتکایی (Self-Reliance) و توانایی فرد در ساختن مسیر زندگی خود، در فلسفه جیمز به مفهوم «اراده معطوف به باور» (Will to Believe) تکامل یافت. جیمز معتقد بود در شرایطی که شواهد کافی برای تصمیم‌گیری وجود ندارد، انسان حق دارد با اراده خود باوری را برگزیند که از نظر عملی برای زندگی‌اش مفیدتر است. این ایده ریشه در فردگرایی و اختیارگرایی امرسونی دارد. تأثیر بر روان‌شناسی و دیدگاه‌های دینی. امرسون به جیمز آموخت که چگونه به پیچیدگی‌های ذهن و تجربیات درونی انسان توجه کند. این تأثیر
ذهن و تجربیات درونی انسان توجه کند. این تأثیر در دو حوزه برجسته است: به طور خلاصه، ویلیام جیمز بسیاری از مفاهیم کلیدی امرسون را در قالبی علمی‌تر، روان‌شناختی‌تر و نظام‌مندتر ارائه داد و به این ترتیب، پلی میان تعالی‌گرایی قرن نوزدهم و پراگماتیسم قرن بیستم بنا نهاد. سبک ادبی و نثر. سبک نگارش رالف والدو امرسون به اندازه محتوای فلسفی او اهمیت دارد و یکی از مشخصه‌های اصلی آثار او به شمار می‌رود. نثر او که اغلب از سخنرانی‌های عمومی و یادداشت‌های روزانه‌اش نشأت می‌گرفت، دارای ویژگی‌های منحصر به فردی است که آن را
دارای ویژگی‌های منحصر به فردی است که آن را از دیگر نویسندگان هم‌عصرش متمایز می‌کند. سبک گزین‌گویانه و جملات قصار (Aphoristic Style). یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های نثر امرسون، ساختار گزین‌گویانه (Aphoristic) آن است. او به جای ارائه یک استدلال خطی و گام به گام، مقالات خود را حول محور جملات قصار و عباراتی مستقل و کوبنده بنا می‌کرد. هر یک از این جملات، مانند «تقلید، خودکشی است» (imitation is suicide) یا «یک ثبات احمقانه، اسباب‌بازی ذهن‌های کوچک است» (A foolish consistency is the hobgoblin of little minds)، به
consistency is the hobgoblin of little minds)، به تنهایی حامل یک ایده کامل است و برای ایجاد یک جرقه فکری ناگهانی در ذهن خواننده طراحی شده است. این سبک باعث می‌شود که مقالات او گاهی برای خواننده امروزی پراکنده یا فاقد انسجام منطقی به نظر برسند. در واقع، امرسون به دنبال اثبات یک گزاره از طریق منطق نبود؛ بلکه قصد داشت تا با ارائه مجموعه‌ای از بینش‌های درخشان، خواننده را به یک درک شهودی و شخصی از حقیقت برساند. استفاده از سخنرانی‌ها و خطابه‌ها. بسیاری از مقالات مشهور امرسون، از جمله «خوداتکایی» و «روح متعال»،
مشهور امرسون، از جمله «خوداتکایی» و «روح متعال»، در ابتدا به عنوان سخنرانی‌های عمومی در قالب لیسئوم (Lyceum) ارائه می‌شدند. این ریشه در هنر خطابه، تأثیر عمیقی بر سبک نوشتاری او گذاشت. نثر او دارای لحنی قدرتمند، مستقیم و اغلب پیامبرگونه است که برای مجاب کردن و الهام بخشیدن به یک مخاطب زنده نوشته شده است. او از ابزارهای بلاغی مانند تکرار، پرسش‌های خطابی و مخاطب قرار دادن مستقیم خواننده («به خود اعتماد کن: هر قلبی با آن ریسمان آهنین به لرزه در می‌آید») به وفور استفاده می‌کرد. این ساختار مبتنی بر سخنرانی
وفور استفاده می‌کرد. این ساختار مبتنی بر سخنرانی همچنین توضیح می‌دهد که چرا در مقالات او یک ایده مرکزی بارها از زوایای مختلف تکرار و بازگو می‌شود؛ این تکنیکی برای تثبیت مفاهیم کلیدی در ذهن مخاطبان حاضر در یک سالن سخنرانی بوده است. اهمیت به یادداشت‌های روزانه. امرسون در تمام طول زندگی بزرگسالی خود، یادداشت‌های روزانه (Journals) مفصلی می‌نوشت که به گفته خودش «بانک پس‌انداز» فکری او بودند. این یادداشت‌ها صرفاً ثبت وقایع روزانه نبودند، بلکه کارگاهی برای پرورش ایده‌ها، آزمایش جملات و ثبت مشاهدات و افکار پراکنده
آزمایش جملات و ثبت مشاهدات و افکار پراکنده به شمار می‌رفتند. هنگامی که امرسون قصد نوشتن یک مقاله یا سخنرانی جدید را داشت، به سراغ این یادداشت‌ها می‌رفت و جملات و پاراگراف‌های درخشانی را که طی سال‌ها نوشته بود، استخراج می‌کرد و آن‌ها را مانند قطعات یک موزاییک در کنار هم قرار می‌داد. این روشِ «استخراج و مونتاژ»، دلیل دیگری بر ساختار غیرخطی و گزین‌گویانه آثار اوست. در واقع، مقالات او محصول نهایی فرآیندی طولانی از تفکر و نگارش است که در صفحات یادداشت‌های روزانه‌اش ثبت شده بود. یادبودها. موارد زیر به نام یا به
ثبت شده بود. یادبودها. موارد زیر به نام یا به افتخار امرسون نامگذاری شده‌اند: آثار منتخب. مجموعه‌ها مقالات فردی اشعار نامه‌ها ترجمه‌ی فارسی. از امرسون آثار پراکنده‌ای به فارسی منتشر شده است. جدول زیر مهم‌ترین کتاب‌های منتشر شده از او به زبان فارسی را نشان می‌دهد: پیوند به بیرون. ترجمه شعر «سعدی» اثر رالف والدو امرسون در مجله ادبی ماندگار
هربرت اسپنسر یکی از بزرگ‌ترین فیلسوفان سده نوزدهم به‌شمار می‌رود. او در سال ۱۸۲۰ میلادی زاده شد. پدر و جدش آموزگار بودند و خود وی نیز هنگام تحصیل به ریاضیات و علوم فنی علاقه‌مند بود و مهندسی آموخت ولی از آموزش منظم و روشمندی برخوردار نبود و معلومات فراوان و پراکندهٔ خود را از راه تجربه و تتبعات شخصی به دست آورد. اسپنسر در زمان خود با کارل مارکس دمساز بود. او به تفکیک اجتماعی نیز باور داشت. اوایل زندگی. هربرت اسپنسر در ۲۷ آوریل ۱۸۲۰ در شهر صنعتی داربی، انگلستان زاده شد. پس از تحصیلات مقدماتی در سال ۱۸۳۶ به
زاده شد. پس از تحصیلات مقدماتی در سال ۱۸۳۶ به استخدام شرکت راه‌آهن درآمد. او در هنگام بیکاری به نگارش و خودآموزی می‌پرداخت و بر اساس همین استعداد و سفارش عمویش، توماس اسپنسر، در نشریه «اکونومیست» به کار مشغول شد. مرگ عموی هربرت اسپنسر در سال ۱۸۵۱ و ارثیه‌ای که برای او به جا گذاشت، به آرزوی او جامهٔ عمل پوشاند. او مشاغل خود را رها کرد و به عنوان نویسنده و پژوهشگری آزاد به پژوهش در زمینهٔ علوم رایج زمان همت گماشت. او با شیفتگی و درایت خویش به آموختن مطالب و دستاوردهای دانشمندان زیست‌شناس مانند لامارک و
و دستاوردهای دانشمندان زیست‌شناس مانند لامارک و کارپنتر پرداخت و دریافت‌های خود را در زمینهٔ جامعه‌شناسی به کار گرفت. او هیچ‌گاه ازدواج نکرد و پس از مرگش بنا به وصیت او، جسدش سوزانده شد. روحیات و خلقیات. هربرت اسپنسر شخصیتی کمابیش گوشه‌گیر، درون‌نگر و تقریباً فردگرا و آرام بود؛ لذا همکارانش در اداره راه‌آهن لندن و برمینگهم چندان توجهی به او نداشتند. او تمایل داشت دشمنی کارکنان مافوقش را برانگیزد و هرگاه احساس می‌کرد که حق با اوست، با آنان به جروبحث می‌پرداخت. از همین رو، فردی چندان دوست داشتنی نبود؛ با این
از همین رو، فردی چندان دوست داشتنی نبود؛ با این حال، به او احترام بسیار می‌گذاشتند. در طی نگارش "ایستایی اجتماعی" بی‌خوابی‌های اسپنسر آغاز و به قدری عذاب‌آور شد که برای تحمل آن، به استعمال تریاک روی آورد. با گذر سال‌ها، بیماری‌های جسمی و روانی او شدّت یافتند. به‌طوری که فقط می‌توانست ساعات اندکی در روز کار کند. او تا آخر عمر از اختلالات عصبی رنج برد. اندکی پس از انتشار "اصول روان‌شناسی"، اسپنسر دچار نوعی بیماری عصبی ناشناخته شد. گاهی پیش می‌آمد که او ساعت‌ها بی‌هدف در شهر قدم می‌زد و زمان‌هایی اصلاً
ساعت‌ها بی‌هدف در شهر قدم می‌زد و زمان‌هایی اصلاً نمی‌توانست بخواند یا بنویسد. غالباً از معاشرت‌های اجتماعی کناره می‌گرفت و در اواخر عمر، حتی تصور اینکه در برابر جمع سخنرانی کند، برایش طاقت‌فرسا بود. اسپنسر نه‌تنها تا آخر عمر مجرد بود، بلکه احتمالاً هیچ‌گاه با زنی رابطه جنسی برقرار نکرد. زندگی علمی و تحقیقی. در آغاز به صورت پراکنده به تحصیل ریاضیات و شیمی و فیزیک و دانش تشریح پرداخت و سپس به دانش‌های طبیعی روی آورد. پس از خواندن کتاب داروین در دیدگاه ابداعی خود دربارهٔ دگرگشت و تکامل موجودات استوارتر شد؛
خود دربارهٔ دگرگشت و تکامل موجودات استوارتر شد؛ البته پیش از خواندن آثار داروین از نگرش‌های لامارک طبیعی‌دان نیز سود جسته بود. فلسفهٔ او که دیدگاهش، روشن ساختن پدیده‌های زندگی و ذهن و جامعه در چهارچوب اصطلاح مادّه، حرکت و نیرو بود، کتابی هیجده جلدی شد. شالوده فلسفه او در روشن ساختن همهٔ جهان هستی به مانند حرکتی پیشرو از یک مرحله به مرحله کامل‌تر، بر اساس «قوانین تکامل» نهاده شده بود. مهم‌ترین علاقهٔ اسپنسر مطالعهٔ دگرگونی در ساختارهای اجتماعی است. از نظر اسپنسر تکامل از یک وضعیت نامعین، نامنسجم و یک‌دست به
تکامل از یک وضعیت نامعین، نامنسجم و یک‌دست به وضعیت منسجم، ناهمگون و چند دست (متکثر) حرکت می‌کند. هرچه تمایز بیشتر باشد، انسجام بیشتر خواهد شد و وابستگی تقویت می‌شود. از آغاز عمر به بحث دربارهٔ مسائل سیاسی، دینی و فلسفی علاقه داشت و از طریق مطالعه و تحقیق در علوم طبیعی به نظریاتی متحول و پیشرو دست یافت. در این مقصود رنج برد و ضعف پیری مانع کارش نشد. وقتی که به این کار همت گماشت، کتاب معروف داروین هنوز نوشته نشده بود و چون این کتاب منتشر شد، اسپنسر در فلسفه و عقیده خود استوارتر گردید و از تحقیقات داروین نیز
عقیده خود استوارتر گردید و از تحقیقات داروین نیز استفاده کرد. اسپنسر مانند سن سیمون، آگوست کنت و کارل مارکس به دنبال تفسیر جامعه و تغییر آن کوشش داشت. او در سال ۱۸۶۰ میلادی شاهکار زندگی خود را به نام «تکامل» آغاز کرد. اسپنسر اعتقاد داشت که تکوین اجسام به اهتمام اجزای متشکل در درون خود صورت می‌گیرد. مبدأ چنین تفکری که تکامل به‌طور مستقل و خارج از مشیت الهی یا قدرت دیگری انجام می‌گیرد، در عهد خود فرضیه‌ای انقلابی بود. اسپنسر علاوه‌بر زیست‌شناسی، به قلمرو جامعه‌شناسی و سپس «اخلاق» که احتمالاً در آن دوره به
و سپس «اخلاق» که احتمالاً در آن دوره به عنوان درجات مترتب در نظم پدیده‌ها محسوب می‌شد، روی آورد. اسپنسر موفق شد با ارائه اصولی که از فرضیه تکامل برگرفته بود، فلسفه عمومی را بارور سازد. او معتقد بود که کهکشان به صورت مجموعه‌ای عظیم حرکت می‌کند و پیوسته در جهت کسب ویژگی‌ها و تفکیک و تنظیم عناصر، تکمیل می‌شود و در این مسیر به هم‌آهنگی بیشتر بین عناصر تشکیل‌دهنده می‌پردازد. در مجموعه رسالات زیست‌شناسی (۱۸۶۷–۱۸۶۴)، اسپنسر از نظرات چارلز داروین و آلفرد راسل والس دربارهٔ تقسیم کار بین سازواره‌ها سود جسته است.
دربارهٔ تقسیم کار بین سازواره‌ها سود جسته است. فعالیت در نشریه اکونومیست. اسپنسر در سال ۱۸۴۸ به لندن نقل مکان کرد و در مقام ویراستار، در نشریه اکونومیست مشغول به کار شد. با مرگ عمویش (تامس اسپنسر) در سال ۱۸۵۳ ثروت هنگفتی به او به ارث رسید. اسپنسر پس از به دست آوردن این ثروت، کارش را در نشریه اکونومیست رها کرد و به مثابه دانشمندی مستقل، بدون داشتن شغل ثابت و ارتباط با دانشگاه به زندگی ادامه داد. اندیشه. هربرت اسپنسر از بزرگ‌ترین فیلسوفان قرن نوزدهم بود که دستاوردهای زیست‌شناسان را در زمینهٔ جامعه‌شناسی به
زیست‌شناسان را در زمینهٔ جامعه‌شناسی به کار می‌برد. او تکامل را نه‌تنها یک علم، بلکه شیوه‌ای از زندگی، از جمله زندگی اخلاقی، می‌دانست. وی می‌گفت که تکامل خوب است و ما انسان‌ها باید نیروهای تکاملی را تقویت کنیم یا دست‌کم در برابر پیامدهایش مقاومت نکنیم. او نمونهٔ بارز یک فایده‌گرا بود. اسپنسر و طرفدارانش بر این عقیده بودند که باید فلسفهٔ اقتصاد آزاد را در زندگی ترویج داد تا مداخلهٔ دولت در اجرای امور روزانه به حداقل برسد. به عقیدهٔ او تنها با پیروی از قواعد تکاملی می‌توان امید به پیشرفت زیستی و اجتماعی
تکاملی می‌توان امید به پیشرفت زیستی و اجتماعی داشت. اسپنسر بر این باور بود که واقعیت و مسیر تکامل از سادگی به پیچیدگی بسط می‌یابد و از همگنی به ناهمگنی رشد می‌کند. در واقع اسپنسر تکامل را گذار از سادگی و همگنی به پیچیدگی و ناهمگنی می‌دانست. نزد او پیشرفت نه‌تنها پدیده‌ای زیستی، بلکه اجتماعی بود؛ چنان‌که می‌گفت قانون پیشرفت موجودات زنده، قانون پیشرفت همه چیز است. در بسط زمین، حیات در سطح زمین، جامعه، تولید، تجارت، زبان، ادبیات و علم این تکامل از سادگی به پیچیدگی است که تماماً حفظ می‌شود. از اوّلین تغییرات
است که تماماً حفظ می‌شود. از اوّلین تغییرات کیهانی تا آخرین نتایج تمدن‌ها گذار از یکنواختی به پیچیدگی را می‌یابیم و این همان پیشرفت است. اسپنسر فرایند تکامل را فرایندی غایی و جهت‌دار می‌دید و جایگاه انسان را در انتهای مسیر پیش‌روندهٔ تکاملی در نظر می‌گرفت. اسپنسر به قیاس جامعه با ارگانیسم زیست‌شناختی مبتنی بر تشبیه جامعه به اندام موجود زنده باورمند بود. او نقش متغیرهای محیطی را در سازمان‌دهی اجتماعی قبول داشت و بر این باور بود که اَبَرارگانیک (جامعه) و ارگانیسم (اندام موجود زنده) از شش جنبه مشابه یکدیگرند:
(اندام موجود زنده) از شش جنبه مشابه یکدیگرند: با این همه، اسپنسر احساس می‌کرد بین ارگانیسم با جامعه تفاوت‌هایی نیز وجود دارد: اسپنسر باور دارد که همهٔ نیروهای یک موجود زنده را می‌توان به دو بخش تقسیم کرد: نظریهٔ بقای اصلح. اسپنسر اصطلاح "بقای اصلح" را نخستین بار در کتاب "اصول زیست‌شناسی"، در سال ۱۸۶۴ به کار برد. مهم‌ترین کمک اسپنسر به رشد تفکر اجتماعی را باید طرح همین مفهوم دانست. بسیاری به اشتباه طرح مفهوم بقای اصلح را به داروین نسبت می‌دهند؛ در حالی که اسپنسر این مفهوم را حدوداً ده سال پیش از انتشار
اسپنسر این مفهوم را حدوداً ده سال پیش از انتشار اندیشه‌های داروین دربارهٔ انتخاب طبیعی مطرح کرد. داروین بعدها گفت که اساساً اصطلاح بقای اصلح اسپنسر را بر اصطلاح انتخاب طبیعی خود ترجیح می‌دهد. کارِنیرو بعدها توضیح داد که علّت این ترجیح احتمالی داروین آن بود که در ایده انتخاب طبیعی، این‌گونه استنباط می‌شود که عاملی هوشمند (در اینجا طبیعت) امر انتخاب را به نفع انسان انجام می‌دهد، در حالی که بر مبنای اصطلاح بقای اصلح اسپنسر، طبیعت بیش از اینکه انتخاب کند، موارد «نامناسب» گونه‌ها را حذف می‌کند. نظریهٔ بقای اصلح
«نامناسب» گونه‌ها را حذف می‌کند. نظریهٔ بقای اصلح اسپنسر قابل فهم‌تر از انتخاب طبیعی داروین است. داروین فقط به فرایند تغییر گونه‌های زیست‌شناسی توجه داشت، در حالی که اسپنسر علاوه‌بر آن، به فرایندهای اجتماعی و نتیجهٔ نهایی (بقای اصلح) پرداخت. از نظر اسپنسر تکامل گونه‌های زیست‌شناختی و گونه‌های اجتماعی اساساً مربوط به بقای اصلح است. بر این اساس، فرایندهای تکاملی، گونه‌های نامناسب (ناصالح) را تصفیه می‌کنند و پیامد نهایی این تصفیه شکل‌گیری جامعه‌ای کامل‌تر خواهد بود. اسپنسر این پیامد را ناشی از فرایندهای طبیعی
بود. اسپنسر این پیامد را ناشی از فرایندهای طبیعی می‌دانست و طرفدار پروپاقرص اقتصاد آزاد یا سیاست عدم مداخله بود. کلید این فرایند «سازگاری» است و در این تفکر افراد باید با تغییرات جامعه (و محیط) تغییر کنند. این ایدهٔ بنیادی، که طبق آن نباید در فرایند سازگاری مداخله‌ای صورت گیرد، نشان می‌دهد که «افراد فاقد صلاحیت» (افراد ناصالح) (فقیران، ضعیفان، جاهلان، یا بیماران) «غربال» می‌شوند. اسپنسر فرایند طبیعی تنازع بقا را نوعی فرایند تصفیه زیست‌شناختی می‌دانست. وی در کتاب "ایستایی اجتماعی" می‌گوید:ظاهراً مشکل است که