payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ولی نگاهداری سپاهی بی‌دین سخت دشوار است.» او الگوی خاصی در تدوین اندیشه سیاسی مدنظر ندارد و در ببان اندیش سیاسی خود را از نظر اجتماعی و روانی زندانی و اسیر فرهنگ رومی کرده بود. برخلاف اکثر اندیشمندان عصر رنسانس، ماکیاولی کمتر تحت تأثیر اندیشه‌های یونانی مخصوصاً تفکرات افلاطونی قرار گرفت. ماکیاولی سیاستمداری کار آزموده، وارد به پیچ و خم سیاست و نیز یک انسان‌گرای رنسانسی بود؛ اعتقاد او به اومانیسم بیشتر موجب شد که سیاست را امری سکولار به‌شمار آورد نه مذهبی، و سرانجام او دانشمند بود و میل داشت به مطالب از
و سرانجام او دانشمند بود و میل داشت به مطالب از دریچه تجربی و تحلیلی بنگرد. بر اساس دانش دریافته بود که «تمام امور بشری پیوسته در حال دگرگونی اند و هرگز سکون و قرار ندارند، دولت‌ها نیز طبیعتاً یا برپا می‌شوند یا به نیستی می‌گرایند» وی پدر نظریه سیاسی نو به‌شمار می‌رود. از جمله ویژگی‌های برجسته اندیشه سیاسی او، موجبیت اقتصادی بود. مطرح کرد که انسان‌ها عمیقاً تحت تأثیر انگیزه‌های اقتصادی عمل می‌کنند. شاید مهم‌ترین ضعف فلسفه سیاسی ماکیاولی واقع گرایی مطلق و مفرط اوست. ماکیاولی نیروی اندیشه‌ها و آرمان‌ها را که
اوست. ماکیاولی نیروی اندیشه‌ها و آرمان‌ها را که می‌تواند زمین و زمان را تکان دهد، فراموش کرد یا نادیده گرفت. آثار. گفتارها و شهریار. پژوهندگان زندگی و آثار ماکیاولی برآنند که درک کامل عقاید او بدون خواندن دو کتاب وی، "گفتارهایی در باب ده کتاب نخست تیتوس لیویوس" و "شهریار"، امکان‌پذیر نیست. می‌گویند که تفاوت عمدهٔ این دو کتاب در اینست که ماکیاولی در "گفتارها" «آنچه باید باشد» را و در "شهریار" «آنچه هست» را بیان می‌کند. "گفتارها" اصولی را بیان می‌کند که جمهوری‌ها باید سرمشق قرار دهند، "شهریار" با
که جمهوری‌ها باید سرمشق قرار دهند، "شهریار" با شاهزاده‌نشین‌ها (ایالاتی که یک دوک آنان را اداره می‌کند) سروکار دارد. با وجود مسلم بودن اهمیت کتاب "گفتارها"، شهرت این اثر نتوانسته است با شهرت جهانی کتاب "شهریار" برابری کند، و برای همین کتاب "گفتارها" کمتر مورد بررسی قرار گرفته است و هرجا نام «ماکیاولی» به‌میان می‌آید، کتاب "شهریار" به‌خاطر می‌آید. افزون بر این، گفتنی است که ماکیاولی کتاب "شهریار" را با شتابزدگی نوشته است ولی "گفتارها" را پس از سه سال کار منظم و جدی نوشته و کوشیده است تا در این کتاب به
منظم و جدی نوشته و کوشیده است تا در این کتاب به پرسش‌هایی که در کتاب "شهریار" مطرح کرده بود پاسخ بدهد. با این وصف، کتاب "گفتارها" در مرکز تعلیمات سیاسی ماکیاولی قرار دارد و "شهریار" در مرتبه‌ای پایین‌تر از کتاب "گفتارها"ست. از مقایسهٔ این دو کتاب خواننده بدین نتیجه می‌رسد که ماکیاولی جمهوری‌خواهی مؤمن بوده و علاقه‌ای به استبداد نداشته و نوع مختلط حکومت سلطنتی و توده‌ای را بهترین نوع حکومت می‌دانسته و ایمان داشته که هیچ حکمرانی بدون پشتیبانی ملت خود در امان نیست. به‌عقیدهٔ وی باثبات‌ترین دولت‌ها آن‌هایی
نیست. به‌عقیدهٔ وی باثبات‌ترین دولت‌ها آن‌هایی هستند که به‌دست شهریارانی اداره می‌شوند که محدودیت‌های قانون اساسی بر کارشان حکومت می‌کند. به‌نظر ماکیاولی قضاوت مردم صحیح است. حکومت کمال مطلوب او جمهوری روم باستان بود که در این کتاب مکرر از آن یاد می‌کند. پس چگونه بود که ماکیاولی، که حکومت جمهوری را برای هر ملت آزادی مافوق هرچیز می‌دانست، "شهریار" را نگاشت؟ پاسخ اینست که "شهریار" برای شرایط خاصی نوشته شده بود و بی‌گمان ماکیاولی تشخیص داده بود که تأسیس یک حکومت جمهوری موفق در ایتالیای قرن شانزدهمی غیرممکن
جمهوری موفق در ایتالیای قرن شانزدهمی غیرممکن است؛ یعنی "شهریار" تنها بدین خاطر نوشته شد که به‌کمک شخص مقتدری (شهریار) ملت ایتالیا را از وضع ناامیدانه و شرایط فاسد سیاسی‌اش نجات بخشد. در دوران ماکیاولی، ایتالیا دچار چنان بحران حادی شده بود که مهلت نداشت در انتخاب سلاحی که به‌وسیلهٔ آن خویشتن را نجات دهد سلیقه و خوش‌ذوقی به‌خرج دهد.
سرو خُمره‌ای، نوج (Platycladus)، سرده‌ای از درختان همیشه‌سبز، از دسته مخروطیان (Pinophyta) رده ناژویان (Pinopsida)، راسته کاجیان (Pinales) و تیره سروها (Cupressaceae) است. تنها گونه موجود در سرده «سرو خمره‌ای» خود سرو خمره‌ای (با نام دوجمله‌ای "Platycladus orientalis") است که با نام سرو طَبَری هم شناخته می‌شود. سرو خمره‌ای بومی شمال غربی چین، کره و مناطق همجوار روسیه است اما انسان آن را وارد طبیعت نقاط دیگر دنیا از جمله ژاپن، هند و ایران کرده است. برگ‌های سرو خمره‌ای فلس‌مانند به صورت توده‌های مسطح عمودی
سرو خمره‌ای فلس‌مانند به صورت توده‌های مسطح عمودی است که در انتهای شاخه‌ها واقع شده‌اند. سرو خمره‌ای درخت یا درختچه‌ای است کوتاه و بوته‌ای با تاج متراکم، باریک و هرمی‌شکل، دارای شاخه‌های گسترده و بالارونده. پوست تنه آن نازک و به رنگ آجری است. کاربردها. سرو خمره‌ای را بیشتر به عنوان درختی تزئینی بکار می‌برند. در شمال چین آن را درخت زندگی می‌نامند و گفته شده که بازمانده‌های سروهای خمره‌ای که در پیرامون نیایشگاه‌های بودایی کاشته می‌شده در شمال چین دیده شده. چوب آن امروزه هم در نیایشگاه‌های بودایی هم برای
ژئوسنتتیک از دو بخش «ژئو» (Geo) و «سنتتیک» (Synthetic) ساخته شده‌است. از کلمه «ژئو» در مواردی استفاده می‌شود که مربوط به زمین باشد و قسمت دوم، «سنتتیک»، در مورد موادی استفاده می‌شود که ساخته دست بشر باشند یا به عبارت دیگر موادی که مصنوعی‌اند و به صورت آزاد در طبیعت یافت نمی‌شوند. کلمه ژئوسنتتیک برای دسته‌ای از محصولات به کار می‌رود که عموماً جهت بر طرف‌سازی مشکلات ژئوتکنیک به کار می‌روند. این کلمه به‌طورکلی برای هشت محصول: ژئوتکستایل، ژئوگرید، ژئوممبران، ژئونت، ژئوسنتتیک کلی لاینر، ژئوفوم، ژئوسل و
ژئونت، ژئوسنتتیک کلی لاینر، ژئوفوم، ژئوسل و ژئوکامپوزیت‌ها استفاده می‌شود. طبیعت پلیمری آن‌ها به گونه‌ای است که سبب می‌شود برای استفاده در زمین، جایی که دوام زیادی از آن انتظار می‌رود مورد استفاده قرار گیرد. ژئوسنتتیک‌ها در اشکال و با مواد مختلفی تولید می‌شوند که هر کدام برای مصارف نهایی تقریباً مشابه به کار می‌روند. این محصولات گستره وسیعی از کاربردها را دارند و در حال حاضر در بسیاری از کاربردهای عمرانی، ژئوتکنیک، حمل و نقل، زیست‌محیطی، هیدرولیک، و کاربردهای توسعه‌ای خصوصی مانند جادهها، فرودگاه‌ها، خطوط
توسعه‌ای خصوصی مانند جادهها، فرودگاه‌ها، خطوط راه آهن، سدهای خاکی، دیوار حائل، استخرهای ذخیره آب، سدها، کانال‌ها، کنترل فرسایش، کنترل رسوب، بستر لندفیل‌ها، پوشش لندفیل‌ها، معادن، پرورش آبزیان و کشاورزی استفاده می‌شوند. تاریخچه. انواع مختلف مرکب با خاک آن‌ها هزاران سال است که مورد استفاده قرار می‌گیرد. آن‌ها در زمان رومیان باستان در ساخت جاده‌ها وتثبیت لبهٔ آن‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفتند. این ژئوتکستایل‌های ابتدایی از فیبرهای طبیعی، پارچه یا گیاهانی ساخته شده بودند که با خاک مخلوط شده و برای بالا بردن
شده بودند که با خاک مخلوط شده و برای بالا بردن کیفیت جاده‌ها خصوصاً وقتی جاده روی خاک ناپایدار قرار داشت استفاده می‌شدند. با اینکه ژئوسنتتیک‌های امروزی شباهت‌های کمی با پیشینیان خود دارند اما از یک اصل پیروی می‌کنند. توسعهٔ ژئو سنتتیک‌ها کند بوده، عمدتاً به دلیل محدودیت‌هایی که در استفاده در مواد سازندهٔ آن‌ها وجود داشته‌است. در پی پیشرفت‌ها ی اخیر در صنعت پلیمر، توسعهٔ ژئوسنتتیک‌ها نیز روند بسیار سریعتری به خود گرفت. بارزترین نشان پیشرفت و پذیرش این محصول از سوی صنایع مختلف را می‌توان در تشکیل انجمن
از سوی صنایع مختلف را می‌توان در تشکیل انجمن بین‌المللی ژئوسنتتیک (IGS) در سال ۱۹۸۳ در پاریس دانست. اولین تلاش‌ها برای تقویت خاک، در زمان‌های بسیار دور، با فروکردن شاخ و برگ درختان در باتلاق‌ها و شنزارها آغاز شد. بدین صورت که با اضافه کردن این‌ها، پس از گذشت مدتی جرمی در اطراف آن‌ها شکل می‌گیرد و قدرت تحمل خاک افزایش می‌یابد؛ که در نتیجه این محل‌ها قابل عبور و مرور می‌شدند. اولین بار در اواخر دهه ۴۰ و اوایل دهه ۵۰ میلادی در آمریکا از ژئوسنتتیک‌ها استفاده نمودند و در دهه ۷۰ در اروپا رواج فراوان یافت. اخیراً
و در دهه ۷۰ در اروپا رواج فراوان یافت. اخیراً در کشورهای آسیایی استفاده از این مصالح رایج شده‌است. اولین استفاده از ژئوسنتتیک در ساواناریورسایت در ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۲۶ میلادی انجام شد. انجمن مهندسی ژئوسنتتیک ایران. انجمن مهندسی ژئوسنتتیک ایران با هدف گسترش این محصولات در کاربردهای فنی و مهندسی و معرفی آن‌ها به شرکت‌ها و سازمان‌های دولتی و خصوصی در تاریخ ۱/۱۰/۱۳۸۹ در وزارت کار و امور اجتماعی به عنوان یک انجمن صنفی تأسیس و برای مدت سه سال با ده عضو شامل پنج عضو اصلی هیئت مدیره، دو عضو علی‌البدل
شامل پنج عضو اصلی هیئت مدیره، دو عضو علی‌البدل هیئت مدیره، دو بازرس اصلی و یک بازرس علی‌البدل فعالیت خود را آغاز کرد. پس از گذشت بیش از یک دهه از فعالیت گسترده جمع زیادی از مهندسین در قالب شرکت‌های پیمانکاری، مهندسین مشاور، شرکت‌های تجاری و شخصیتهای حقیقی؛ جهت توسعه مهندسی ژئوسنتتیک در ایران و در راستای اقداماتی که پیش از این برای راه اندازی تشکیلاتی عمومی (مردم نهاد و بدون وابستگی تجاری) صورت گرفته بود، انجمن مهندسی ژئوسنتتیک ایران در قالب کنونی، از پاییز سال ۱۳۸۶ پایه‌گذاری شد. این تشکیلات در ابتدا با
سال ۱۳۸۶ پایه‌گذاری شد. این تشکیلات در ابتدا با برگزاری جلسات منظم با حضور افراد از طیف نسبتاً وسیعی از دست اندرکاران در امور مهندسی ژئوسنتتیک شروع به فعالیت نموده و به تدریج با تعیین اهداف کوتاه مدت و بلند مدت برای انجمن و اتخاذ راهبردهای عملی جهت دستیابی به این اهداف به کار خود ادامه داد. اهداف و راهبردهائی که در نسخه اولیه اساسنامه انجمن مهندسی ژئوسنتتیک مورد اشاره قرار گرفته بود، عبارتند از ماده ۵- اهداف انجمن: گسترش کاربرد محصولات ژئوسینتتیک در جامعه مهندسی کشور به شرح زیر: ۱- محصولات ژئوسینتتیک به
مهندسی کشور به شرح زیر: ۱- محصولات ژئوسینتتیک به صورت مؤثر در پروژه‌ها به کار گرفته شوند. بکارگیری مؤثر عبارت است از استفاده به جا و اجرای صحیح به‌طوری‌که اعتماد کارفرمایان در پروژه‌ها به عملکرد مناسب این مصالح جلب شود ۲- ایجاد رابطه‌ای عادلانه بین تأمین کنندگان، کارفرمایان و دیگر عوامل ارائه‌کننده خدمات در این صنعت مانند طراحان، کارشناسان مستقل، نصابان و … ۳- حفظ و تقویت رقابت سالم و غیر تخریبی بین فروشندگان و دیگر عوامل دست اندرکار ۴- شناساندن محصولات ژئوسینتتیکی به عنوان محصولاتی عام در جامعه مهندسی که
به عنوان محصولاتی عام در جامعه مهندسی که به‌طور معمول مورد استفاده قرار گیرند. ۵- انسجام بخشیدن و و ارتقاء سطح علمی و آکادمیک این صنعت در ایران تبصره ۱: هیئت مدیره انجمن جهت نیل به اهداف فوق، آیین‌نامه‌ها و مقررات داخلی لازم را تهیه و اجرا خواهد کرد. ماده ۶- راهبردهای تعیین شده برای نیل به اهداف انجمن راهبردهای زیر را برای برای رسیدن به اهداف تعیین شده در ماده ۵ اساسنامه تعیین می‌نماید: ۱- ایجاد ساختاری با جنبه‌های علمی و صنفی و فعال در هر دو بخش ۲- ایجاد یک مرجع فنی قابل اعتماد ۳- همکاری با مراجع ذی‌صلاح
مرجع فنی قابل اعتماد ۳- همکاری با مراجع ذی‌صلاح در دستورالعمل‌های طراحی، انتخاب و اجرا محصولات ژئوسینتتیک و انتشار آن‌ها برای استفاده عموم ۴- همکاری با مراجع ذی‌صلاح در تدوین ردیف‌های قیمتی شفاف و به روز در فهارس بها و بخشنامه‌ها برای خدمات طراحی، تأمین و اجرای محصولات ژئوسینتتیک ۵- ایجاد تعامل سازنده بین کارفرمایان، مشاورین، تولیدکنندگان، پیمانکاران، تأمین کنندگان، مراکز دانشگاهی و تحقیقاتی، سایر انجمن‌ها و مراجع ذی‌ربط در راستای تقویت صنعت ژئوسینتتیک و حفظ منافع فعالین ۶- ارائه منشور حرفه ای- اخلاقی ناظر
منافع فعالین ۶- ارائه منشور حرفه ای- اخلاقی ناظر بر عملکرد منسجم فعالین در صنعت ژئوسینتتیک انجمن مهندسی ژئوسنتتیک ایران، همچنانکه از بدو تأسیس تعلق به گروه یا بخش خاصی از دست اندرکاران در این زمینه وسیع مهندسی نبوده‌است، همواره از پذیرش اعضای جدید که در سطوح مختلف و در حوزه‌های دانشگاهی، مهندسین مشاور، پیمانکاران و واحدهای تولیدی و شرکت‌های تجاری استقبال می‌نماید. هم اکنون دکتر کاظم فخاریان رئیس هیئت مدیره انجمن و مهندس محمدرضا اشکبوسی دبیر انجمن ژئوسنتتیک ایران می‌باشند. آدرس وب سایت انجمن www.iranigs.com
می‌باشند. آدرس وب سایت انجمن www.iranigs.com می‌باشد. انجمن از سال ۹۲ بعنوانشاخه انجمن بین‌المللی شناخته شده‌است. ژئوسنتتیک‌ها. ژئوسنتتیک‌ها به چند گروه کلی تقسیم می‌شوند: تهیه و تنظیم سولماز صدری شرکت بهسازان محک عملکردها. در میان کاربردهای دیگر، ژئوسنتتیک می‌تواند برای جداسازی، فیلتر کردن، حفاظت، زهکشی، مسلح‌سازی و ممانعت از سرایت رطوبت و … به کار رود:
جستارهای وابسته. فهرست گیاهان
سیمین‌تاج دانشور (۸ اردیبهشت ۱۳۰۰ – ۱۸ اسفند ۱۳۹۰) نویسنده و مترجم ایرانی بود. او نخستین زن ایرانی بود که به صورت حرفه‌ای در زبان فارسی داستان نوشت. مهم‌ترین اثر او نخستین رمانش "سووشون" است که نثری سهل و ممتنع دارد و به ۱۷ زبان ترجمه شده است. "سووشون" از جمله پرفروش‌ترین آثار ادبیات داستانی در ایران به‌شمار می‌رود. دانشور، همراهِ همسرش جلال آل احمد، عضو کانون نویسندگان ایران بود و در نخستین انتخابات (فروردین ۱۳۴۷) به عنوان رئیس کانون نویسندگان ایران برگزیده شد. زندگی. کودکی و جوانی. سیمین دانشور در ۸
شد. زندگی. کودکی و جوانی. سیمین دانشور در ۸ اردیبهشتِ ۱۳۰۰ خورشیدی در شیراز زاده شد. او سومین فرزند محمدعلی دانشور (پزشک) و قمرالسلطنه حکمت (مدیر هنرستان دخترانه، نقاش؛ دخترعموی علی اصغر حکمت و سردار فاخر حکمت) بود. او سه برادر به نام‌های منوچهر، هوشنگ و خسرو و دو خواهر به نام‌های هما و ویکتوریا داشت. دورهٔ ابتدایی را در مدرسه انگلیسی‌زبان مهرآیین گذراند. او از کودکی با اشعار حافظ و سعدی و آثار نویسندگان ادبیات کلاسیک ایران نظیر ناصر خسرو و بیهقی آشنا شد. در کتابخانهٔ پدرش هم آثار نویسندگان ایرانی و هم
در کتابخانهٔ پدرش هم آثار نویسندگان ایرانی و هم آثار نویسندگان روز دنیا موجود بود. دو کتاب‌فروشی معرفت و احمدی که از کتابفروشی‌های معتبر شیراز بودند، با پدر او دوستی داشتند و کتاب‌های تازه چاپ‌شده‌شان را به پدرش هدیه می‌دادند. سیمین اشتیاق فراوانی به کتابخوانی داشت و به زبان انگلیسی هم مسلط بود. به این ترتیب، خیلی زود با ادبیات جهان نیز آشنا شد. دبیرستان را در همان مدرسه مهرآیین گذراند. در سال ۱۳۱۶ اولین مقاله‌اش را با نام "زمستان بی‌شباهت به زندگی ما نیست" در نشریه‌ای محلی چاپ کرد. در امتحان نهایی دیپلم
در نشریه‌ای محلی چاپ کرد. در امتحان نهایی دیپلم شاگرد اول کل کشور شد. در سال ۱۳۱۷، به همراه هما و منوچهر به تهران آمد. هما در رشته پزشکی و منوچهر در رشته باستان‌شناسی مشغول تحصیل شدند. سیمین مدتی در شبانه‌روزی آمریکایی تهران ساکن شد و آموزش زبان انگلیسی را پی گرفت. بعد در رشته زبان و ادبیات فارسی در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران مشغول به تحصیل شد. سیمین دانشور ۲۰ ساله بود که پدرش، محمدعلی دانشور، درگذشت. پس از مرگ پدر، مادرش هم به تهران آمد و در خیابان ایرانشهر ساکن شدند. با این‌که از نظر مالی مشکلی
ایرانشهر ساکن شدند. با این‌که از نظر مالی مشکلی نداشتند، سیمین تصمیم گرفت کار کند. در سال ۱۳۲۰، به عنوان معاون اداره تبلیغات خارجی در رادیو تهران استخدام شد. علی اکبر کسمایی و احمد شاملو از همکاران او در رادیو بودند. دو سال بعد، در سال ۱۳۲۲، از کار رادیو کناره‌گیری کرد و در روزنامه ایران مشغول به کار شد. از این زمان به بعد، او با نام مستعار شیرازی بی‌نام برای نشریات مختلف مقاله می‌نوشت و ترجمه هم می‌کرد. مرتضی کیوان او را تشویق کرد داستان‌های پراکنده‌اش را جمع‌آوری و منتشر کند.در ۱۳۲۷، اولین کتاب خود را با
و منتشر کند.در ۱۳۲۷، اولین کتاب خود را با نام "آتش خاموش" (شامل ۱۶ داستان کوتاه) منتشر کرد. "آتش خاموش" نخستین مجموعه داستانی است که به قلم زنی ایرانی چاپ شده است. داستان‌های این مجموعه با نقدهای منفی بسیاری مواجه شد. یک سال بعد به اخذ درجهٔ دکترای ادبیات فارسی نایل شد و باز یک سال بعد با جلال آل احمد، نویسنده و مبارز اجتماعی مطرح آن سال‌ها ازدواج کرد. آشنایی و ازدواج با جلال آل احمد. سیمین دانشور در سال ۱۳۲۷ در حالی که در اتوبوس از تهران راهی شیراز بود، با جلال آل‌احمد، نویسنده و روشنفکر ایرانی، آشنا شد
جلال آل‌احمد، نویسنده و روشنفکر ایرانی، آشنا شد این آشنایی دو سال بعد به ازدواج انجامید. خواهر سیمین دانشور (ویکتوریا) ماجرای آشنایی سیمین و جلال را این‌طور نقل می‌کند: ما عید رفته بودیم اصفهان و در اتوبوسی که می‌خواستیم به تهران برگردیم، آقایی صندلی کنارش را به خانم سیمین تعارف کرد. آن دو کنار هم نشستند. بعد آمدیم خانه. صبح دیدم خانم سیمین دارند آماده می‌شوند که بروند بیرون. من هم می‌خواستم بروم خرید. وقتی در را باز کردم، دیدم آقای آل احمد مقابل در ایستاده است. نگو این‌ها روز قبل قرار مدارشان را
ایستاده است. نگو این‌ها روز قبل قرار مدارشان را گذاشته‌اند. روز نهم آشنایی‌شان هم قرار عقد گذاشتند. بعد همه را دعوت کردیم و در مراسمشان فامیل و همهٔ نویسندگان بودند. صادق هدایت هم بود. بعد آن‌ها خانه‌ای اجاره کردند و رفتند سر زندگی‌شان. خانواده دانشور مرفّه و تحصیل‌کرده بودند؛ و پدرِ جلال، که راضی به این ازدواج نبود، در روز عقد جلال و سیمین به قم رفت و در مراسم حاضر نشد. او تا ده سال بعد هم پا به خانه آن‌ها نگذاشت. شمس آل احمد، برادر جلال، در کتاب "سیر و سلوک" خاطره‌ای از مراسم عروسی تعریف می‌کند. به گفتهٔ
خاطره‌ای از مراسم عروسی تعریف می‌کند. به گفتهٔ او، صادق هدایت، از مهمانان عروسی بود و یک قاشق چای‌خوری یک بار مصرف به عروس و داماد هدیه داد. گویا این ماجرا باعث تفریح حضار شده بود. این ازدواج تا مرگ نابه‌هنگام آل احمد در سال ۱۳۴۸، به مدت ۲۰ سال دوام داشت. دانشور در گفت‌وگو با ناصر حریری گفته است که آن‌ها هر چه می‌نوشتند، به هم نشان می‌دادند اما او هرگز اجازه نمی‌داده جلال در نوشته‌هایش دست ببرد. همچنین دانشور هیچ‌گاه از نثر آل احمد که دست کم سه دهه یکه‌تاز میدان نویسندگی بود، تأثیر نپذیرفت و زندگی مشترک در
نویسندگی بود، تأثیر نپذیرفت و زندگی مشترک در شیوهٔ نگارش او اثر نگذاشت و استقلال خود را حفظ کرد. فارغ‌التحصیلی از دانشگاه. در ۱۳۲۸ با مدرک دکترای ادبیات فارسی از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد. عنوان رسالهٔ وی «علم‌الجمال و جمال در ادبیات فارسی تا قرن هفتم» بود. راهنمای این رساله در ابتدا فاطمه سیاح بود اما با مرگ نابه‌هنگام او کار ناتمام ماند و دانشور ادامهٔ کار را با راهنمایی بدیع‌الزمان فروزانفر پی گرفت. بخش اول این رساله که در زمان حیات سیاح و با راهنمایی او نوشته شده است، به «علم‌الجمال در غرب»
راهنمایی او نوشته شده است، به «علم‌الجمال در غرب» می‌پردازد. موضوع بخش دوم که زیر نظر فروزانفر نوشته شده است، «علم‌الجمال در ایران» است. از استادان او در دانشکدهٔ ادبیات می‌توان به عباس اقبال، بدیع‌الزمان فروزانفر، ملک‌الشعرای بهار، علی اصغر حکمت، نصرالله فلسفی، لطفعلی صورتگر و احمد بهمنیار اشاره کرد. در همین سال "سرباز شکلاتی" جرج برنارد شاو را ترجمه و منتشر کرد و مقاله‌ها و داستان‌های کوتاهی نیز در "روزنامه کیهان"، "مجله بانو" و "امید" چاپ کرد. تحصیل در آمریکا. دانشور در شهریور ۱۳۳۱ با دریافت بورس تحصیلی
دانشور در شهریور ۱۳۳۱ با دریافت بورس تحصیلی از مؤسسه فولبرایت به دانشگاه استنفورد آمریکا رفت و در رشتهٔ زیبایی‌شناسی تحصیل کرد. در این سفر همسرش آل احمد را همراهی نکرد. نامه‌هایی که بین این دو در این مدت رد و بدل شد، بعدها در کتابی به نام "نامه‌های سیمین دانشور و جلال آل احمد" از سوی انتشارات نیلوفر منتشر شد. دانشور در استنفورد نزد والاس استگنر داستان‌نویسی و نزد فیل پریک نمایش‌نامه‌نویسی آموخت. او در مصاحبه‌هایش همواره به تأثیر استگنر بر داستان‌نویسی‌اش اشاره می‌کند: «تکنیک نویسندگی خود را مدیون والاس
اشاره می‌کند: «تکنیک نویسندگی خود را مدیون والاس استگنر هستم. این که روایت نمی‌کنم و نشان می‌دهم که قید و صفت به کار می‌برم و این که از فعل و اسم بیشترین استفاده را می‌کنم.»در مدت زندگی و تحصیل در آمریکا دو داستان کوتاه به زبان انگلیسی نوشت که در نشریه دانشگاه استنفورد به نام "پسیفیک اسپکتیتر" چاپ شد. در مدت تحصیل در آمریکا "باغ آلبالو" و "دشمنان" چخوف، رمان "بئاتریس" آرتور شنیتسلر و "رمز موفق زیستن" دیل کارنگی را هم ترجمه و منتشر کرد. تدریس. سیمین دانشور هرچند بیست سال به تدریس در دانشگاه تهران پرداخت و
هرچند بیست سال به تدریس در دانشگاه تهران پرداخت و بسیار محبوب دانشجویان و استادان بود، هرگز به رتبهٔ استادی ارتقا نیافت، چون ظاهراً ساواک اجازهٔ چنین کاری را نمی‌داد. بازگشت به ایران و ادامه کار نویسندگی. دانشور در سال ۱۳۳۴ به ایران بازگشت و در هنرستان هنرهای زیبای دختران و پسران مشغول تدریس شد. مدیریت مجلهٔ "نقش و نگار" را پذیرفت. "کمدی انسانی" سارویان و "داغ ننگ" ناتانیل هاتورن را ترجمه کرد. در سال ۱۳۳۶ به همراه جلال آل احمد سفری به اروپا رفت. در ۱۳۳۷ کتاب "همراه آفتاب"، نوشتهٔ هارولد کورلندر را ترجمه و
"همراه آفتاب"، نوشتهٔ هارولد کورلندر را ترجمه و منتشر کرد. تا این‌که در سال ۱۳۳۸، به عنوان دانشیار کلنل علینقی وزیری در رشتهٔ باستان‌شناسی و تاریخ هنر دانشگاه تهران مشغول به کار شد. کار تدریس او در دانشگاه تهران تا بیست سال بعد، یعنی سال ۱۳۵۸ که از دانشگاه تهران بازنشسته شد، ادامه یافت. در سال ۱۳۴۰، دومین مجموعه داستان خود با نام "شهری چون بهشت" را منتشر کرد. این مجموعه شامل ده داستان کوتاه بود. در سال ۱۳۴۳، بار دیگر سفری به آمریکا رفت تا در سمیناری در دانشگاه هاروارد شرکت کند. در تیرماه ۱۳۴۸ رمان سَووشون
هاروارد شرکت کند. در تیرماه ۱۳۴۸ رمان سَووشون را منتشر کرد که مشهورترین رمان او و از جملهٔ پرفروش‌ترین رمان‌های معاصر است. تاکنون بیش از پانصد هزار نسخه از این کتاب در ایران به فروش رفته و به هفده زبان ترجمه شده است. بسیاری از منتقدان این اثر را یکی از ماندگارترین آثار ادبی فارسی می‌دانند. دو ماه بعد از انتشار "سووشون"، در ۱۸ شهریور ۱۳۴۸، جلال آل احمد درگذشت. در سال ۱۳۵۱، کتاب "چهل طوطی" را منتشر کرد. این کتاب ترجمه‌ای است از مجموعه‌ای از حکایت‌های هندی که لین یوتانک، نویسندهٔ چینی، در کتابی به نام "The
لین یوتانک، نویسندهٔ چینی، در کتابی به نام "The Wisdom of India" جمع‌آوری کرده است. این کتاب که تنها همکاری آل احمد و دانشور به حساب می‌آید، در سال ۱۳۵۱ با عنوان "چهل طوطی اصل" از سوی انتشارات موج به چاپ رسید. ۱۸ مهرِ ۱۳۵۶ دانشور نخستین سخنرانِ واپسین دورهٔ شب‌های شعرِ گوته در باغِ انجمنِ فرهنگیِ روابطِ ایران-آلمان بود و گفتارِ خود را با آیه‌ای از "قرآن" (ربِّ اشْرَحْ لِی صَدرِی و یسر لی امری و احلل عقده من لسانی یَفقَهُوا قَوْلِی)؛ موسی از خدا می‌خواهد که «گره از زبانش» بگشاید، یعنی موانع فهم سخن او را بر
از زبانش» بگشاید، یعنی موانع فهم سخن او را بر طرف سازد تا بتواند آن چنان فصیح و بلیغ سخن بگوید که هر شنونده‌ای به راحتی آن گفته‌ها را درک کند، آغاز کرد. موضوعِ سخنرانیِ او «مسائل هنر معاصر در جهان و در کشورهای جهان سوم» بود. در سال ۱۳۶۱ کتابی را منتشر کرد به نام "غروب جلال". این کتاب از دو بخش تشکیل شده است. بخش اول کتاب، با نام "شوهرم، جلال" در سال ۱۳۴۱ و در زمان حیات آل احمد نوشته شده است. دانشور این کتاب را با وصف آل احمدِ نویسنده آغاز می‌کند، افکار و ویژگی‌های اخلاقی او را از منظر خود توصیف می‌کند و به
اخلاقی او را از منظر خود توصیف می‌کند و به جنبه‌های فردی، اجتماعی و سیاسی زندگی او می‌پردازد. بخش دوم کتاب، تقریباً بیست و یک سال بعد نوشته شده است. در این بخش، دانشور خاطرهٔ روز درگذشت آل احمد را روایت می‌کند. نام کتاب، از همین بخش دوم گرفته شده است. در سال ۱۳۶۳، کتاب "جدال نقش با نقاش" هوشنگ گلشیری منتشر شد که یکی از جدی‌ترین نقدها دربارهٔ آثار سیمین دانشور، به‌ویژه "سووشون" تا آن زمان بود. در سال ۱۳۷۲، اولین کتاب از سه‌گانهٔ سیمین دانشور، به نام "جزیره سرگردانی" منتشر شد که به دغدغه‌های روشنفکران ایران
منتشر شد که به دغدغه‌های روشنفکران ایران در دههٔ ۴۰ و ۵۰ می‌پرداخت. ۱۳۷۶، مجموعه داستان "از پرنده‌های مهاجر بپرس" با همکاری نشر نو و نشر کانون چاپ شد. در سال ۱۳۷۸ "یادنامه جلال آل احمد" توسط علی دهباشی منتشر شد که گفت‌وگویی مفصل با دانشور را شامل می‌شد. جلد دوم تریلوژی دانشور، "ساربان سرگردان"، در سال ۱۳۸۰ را چاپ کرد که به بازنگری وقایع پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران می‌پردازد. کتاب سوم این مجموعه "کوه سرگردان" است. گفته می‌شود دانشور این کتاب را در سال ۱۳۸۶ برای چاپ به انتشارات خوارزمی سپرد. دو سال بعد ناشر
چاپ به انتشارات خوارزمی سپرد. دو سال بعد ناشر اعلام کرد که آخرین رمان دانشور مفقود شده است. از سال ۱۳۸۶، بیماری سبب شد دیگر نتواند به کار نوشتن ادامه دهد. آخرین اثر چاپ شدهٔ او مجموعه داستانی است به نام "انتخاب" شامل ده داستانی که پیش‌تر در کتاب "از پرنده مهاجر بپرس" آمده بود، به اضافه شش داستان جدید. داستان‌های این مجموعه از نظر فرم و مضمون متفاوت‌اند و در نگارش آن‌ها از تکنیک‌های پست‌مدرن استفاده شده است. دیدار با سید روح‌الله خمینی. غلامحسین ساعدی می‌گوید: با وجود این‌ها، تقی‌زاده معتقد است که دانشور از
با وجود این‌ها، تقی‌زاده معتقد است که دانشور از لحاظ مشرب فکری، آزاده و آزاده‌اندیش بود و پای‌بند هیچ ایدئولوژی خاصی نشده و به دسته و گروه و حزبی وابسته نبوده است. نیز بینش مسلط او را اعتدال، درون‌مایه مسلّط داستان‌هایش را آزادی‌های بنیادی زن و جهان‌بینی مسلّط او را امید به آینده می‌داند. همچنین در مستند "سیمین، ساکن جزیره سرگردانی" ساخته حسن صلح جو که اسفند ۱۳۹۴ از تلویزیون بی‌بی‌سی پخش شد، ابعاد جدیدی از زندگی سیمین دانشور را روایت کرد. در این مستند ابراهیم گلستان، عطاء الله مهاجرانی، اسماعیل خویی، عباس
گلستان، عطاء الله مهاجرانی، اسماعیل خویی، عباس میلانی، ناصر پاکدامن، شهرنوش پارسی‌پور، پرتو نوری علا، عباس معروفی، احمد کریمی، محسن مخملباف و ناصر زراعتی تجربه و پندارهای خود دربارهٔ سیمین دانشور را بازگفتند. درگذشت. ۳۰ تیر ۱۳۸۶ خورشیدی دانشور به علت مشکلات حاد تنفسی در بیمارستان پارس تهران بستری شد، نیز شایع شد که وی درگذشته است اما این خبر تکذیب شد. او در ۲۲ مرداد ۱۳۸۶ با تشخیص تیم پزشکی از بیمارستان پارس مرخص شد. سیمین دانشور پس از یک دوره بیماری آنفلوآنزا، عصر روز ۱۸ اسفند ۱۳۹۰ برابر با ۸ مارس ۲۰۱۲ در
عصر روز ۱۸ اسفند ۱۳۹۰ برابر با ۸ مارس ۲۰۱۲ در ۹۰ سالگی در خانه‌اش در تهران درگذشت. خبرگزاری مهر آدرس محل دفن او را قطعه ۸۸ (هنرمندان)، ردیف ۱۵۰، شماره ۳۱ ذکر کرده است. کتاب‌ها. مجموعه داستان. آتش خاموش. "آتش خاموش" (اردیبهشت ۱۳۲۷) اولین مجموعه داستان دانشور و اولین مجموعه داستان از نویسندگان زن ایرانی است. این مجموعه شامل ۱۶ داستان کوتاه است که بین سال‌های ۱۳۲۱ تا ۱۳۲۶ نوشته شده‌اند.قهرمان داستان‌ها اغلب دختری تحصیل‌کرده از خانواده‌ای مرفه است که با عقب‌ماندگی‌های ایران سنتی سر ناسازگاری دارد. این مجموعه
ایران سنتی سر ناسازگاری دارد. این مجموعه داستان را اغلب منتقدان ضعیف ارزیابی کرده‌اند و نشانهٔ بی‌تجربگی نویسنده دانسته‌اند اما احساسات زنانه‌ای که در داستان‌ها دیده می‌شود، در فضای داستان‌نویسی ایران تازگی دارد. هوشنگ گلشیری داستان‌های این مجموعه را سیاه‌مشقی بیش نمی‌داند. از نظر او «کلاغ کور» بهترین داستان این مجموعه است. شهری چون بهشت. "شهری چون بهشت" دومین مجموعه داستان دانشور با فاصله‌ای ۱۳ ساله نسبت به کتاب اول، در دی ماه ۱۳۴۰ منتشر شد. این مجموعه شامل ده داستان است. در دوره‌ای که بسیاری از نویسندگان
ده داستان است. در دوره‌ای که بسیاری از نویسندگان ایرانی نوشتن از نظرگاه کودکان را امتحان می‌کنند (و از آن جمله‌اند میرصادقی، تنکابنی، قریب، پاینده، پرویزی، بابامقدم، آل احمد و گلستان)، دانشور نیز تلاش می‌کند از دید قهرمانان نوجوانش بنویسد. شکست در عشق و زندگی و در عین حال تسلیم ناامیدی نشدن از مضامین عمده داستان‌های این مجموعه است. دنیای ذهنی و عینی زنان، شوربختی‌ها و امیدهایشان در هر ده داستان مجموعه حضور دارد. هوشنگ گلشیری معتقد است دانشور از کتاب قبلی تا این کتاب راه درازی را طی کرده و به قدرت نسبی