payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فتحعلی شاه به خصوص در اوایل سلطنت حضور داشته و فتوحات نمایانی نموده‌است. دفع توطئه حسینقلی خان. در سال ۱۲۱۶ ه. ق؛ که حسینقلی‌خان قاجار برادر اعیانی فتحعلی شاه برای بار دوم علیه او عصیان ورزیده از کاشان به اصفهان و از آنجا به اراک رفت یکی از سرکردگانی که تا دم آخر مانند سایه او را تعقیب می‌نمود همین اسماعیل‌خان بود و پس از اینکه حسینقلی خان نتوانست که از راه کرمانشاه به خاک عثمانی پناهنده شود، به ناچار به طرف قم فرار کرد. پس از اینکه حسینقلی‌خان در آرامگاه معصومه پناه برد و بست نشست، اسماعیل‌خان نیز آمده
معصومه پناه برد و بست نشست، اسماعیل‌خان نیز آمده پهلوی او قرار گرفت و به او گفت هر جا که تو بخواهی بروی من همراه تو خواهم بود. کمک در فتح قره‌باغ. در سال ۱۲۲۰ ه. ق؛ که فتحعلی شاه برای گرفتن قره‌باغ و جلوگیری از پیشرفت روس‌ها بدان سمت عزیمت نمود، ابراهیم خلیل خان جوانشیر والی قره‌باغ که قبلاً با روس‌ها سازش کرده بود از سیسانوف سردار روس درخواست کمک کرد و او هم عده‌ای سرباز به یاری او فرستاد. افراد روس و سربازان قره‌باغی برای مانع شدن از عبور لشکریان ایران در پل خداآفرین قرار گرفتند. فتحعلی شاه اسماعیل‌خان
پل خداآفرین قرار گرفتند. فتحعلی شاه اسماعیل‌خان را با عده‌ای برای دفع آنان فرستاد و او رفته آنها را متفرق نمود و بعد فتحعلی شاه از رودخانهٔ ارس عبور کرده به نزدیک شوشی (حاکم‌نشین قره‌باغ) فرود آمد. به طوری که در بالا گفته شد ابراهیم خلیل‌خان از سیسانوف سردار روس درخواست کمک کرد و او هم اجابت نموده، عده‌ای هم سرباز را به بهانهٔ محافظت شهر از تعرض لشکر ایران با اجازهٔ ابراهیم خلیل خان وارد شهر کرده، آنجا را مستحکم نمود و همین سال در بادکوبه، ابراهیم خلیل خان از کردهٔ خود که سازش با روس‌ها در راه دادن آنها به
کردهٔ خود که سازش با روس‌ها در راه دادن آنها به شوشی باشد سخت پشیمان شده شرحی به فتحعلی شاه نوشت و اظهار ندامت نمود و ضمناً از او درخواست نمود که اقدامی به عمل آورده، روس‌ها را که باعث زحمتش شده‌اند از شوشی خارج نمایند. فتحعلی شاه سردار اسماعیل‌خان، سردار حسین‌خان قاجار قزوینی و امان‌خان افشار خمسه را به یاری او فرستاد. لکن موفقیتی برای سرداران اعزامی ایران حاصل نشد زیرا پیش از اینکه نامبردگان به شوشی برسند، روس‌ها شبانه ابراهیم خلیل‌خان را با ۳۱ نفر از افراد خانواده‌اش کشته بودند و با این کشتار دسته جمعی
خانواده‌اش کشته بودند و با این کشتار دسته جمعی بساط خوانین قره‌باغ به کلی برچیده شد. سپس در همین سال دولت اسماعیل‌خان و امام‌الله‌خان را برای سرکوب مصطفی‌خان حاکم شیروان که با روس‌ها علیه ایران سازش کرده بود و همچنین کوچانیدن ایلات آن حدود را به نواحی قراچه‌داغ (ارسباران) و مغان مأمور نمود. نیابت والی خراسان. چون در سال ۱۲۲۸ ه. ق. خوانین و بزرگان خراسان علیه محمد ولی میرزا والی خراسان قیام کرده بودند و با اینکه قضیه به مسالمت و مصالحه انجامید، باز آنان دست از ضدیت خود بر نداشته و دنبالهٔ مخالفت خوانین
دست از ضدیت خود بر نداشته و دنبالهٔ مخالفت خوانین خراسان همین‌طور ادامه داشت تا اینکه دولت در سال ۱۲۲۹ ه. ق. اسماعیل خان را به سرداری و نیابت ایالت خراسان تعیین و دو برادر او ذوالفقارخان و مطلب خان را نیز به همراه او برای تنبیه خوانین مأمور نمود و این سه برادر به سمت خراسان روانه شدند. در جنگ سختی که بین برادران و خوانین در نزدیکی مشهد روی داد خوانین شکست خوردند و به محل‌های خود رفتند. نبرد با کامران میرزا. ابراهیم خان هزاره از خوانین و از رؤسای بزرگ طائفه هزاره در سال ۱۲۲۹ ه. ق. فیروزالدین میرزا حاکم هرات
در سال ۱۲۲۹ ه. ق. فیروزالدین میرزا حاکم هرات را وادار به گرفتن غوریان نمود. فیروزالدین میرزا نیز اغواء شده پسر و وزیر خود را با لشکری برای تسخیر غوریان فرستاده و محمدخان پسر اسحاق خان قرآنی حاکم غوریان را محصور نمود. محمدخان که چنین دید، کامران میرزا حاکم قندهار را وادار نمود که برای سرکوبی عموی خود فیروزالدین میرزا به هرات حرکت کند. کامران به طمع اینکه پس از گرفتن هرات ٬ مشهد را هم تسخیر خواهد کرد به سمت هرات رهسپار گردید. فیروزالدین میرزا به واسطهٔ آمدن کامران ترسیده از کردار خود پشیمان شده و سپاه خود را
ترسیده از کردار خود پشیمان شده و سپاه خود را از اطراف غوریان برداشت و از محمدولی میرزا والی خراسان استمداد جست. اسماعیل خان سردار خراسان به همراه برادران خود به یاری او شتافت و در نزدیکی هرات اردوی خود را قرار داد و بعد به جنگ کامران رفت. کامران میرزا چون خود را حریف میدان او ندید بدون جنگ کردن به طرف قندهار معاودت نمود و اسماعیل خان پس از انجام و اتمام کارها و نظم و نسق دادن به آن صفحات به مشهد بازگشت. در سال ۱۲۳۰ ه. ق. باز دوباره خوانین خراسان علم مخالفت را علیه محمدولی میرزا والی خراسان بلند کردند.
را علیه محمدولی میرزا والی خراسان بلند کردند. اسماعیل خان بار دیگر مأمور قلع و قمع آنان گردید و پس از جنگی سخت خوانین در قوچان محصور شدند و سرانجام قوچان مفتوح شد و خوانین مطیع گردیدند. میدان اسماعیل طلایی سنگسر. در ناحیه طالب آباد مهدی شهر (سنگسر) امروزی میدانی به نام این سردار نامگذاری شده‌است و قرار است به پاس خدمات او، نمونه سقاخانه اسماعیل طلایی که به دست او در صحن حرم امام رضا (ع) ساخته شد، در این میدان بنا گردد.
پیش‌نویس قانون اساسی جمهوری اسلامی نام متنی است که توسط شورای انقلاب و به سرپرستی یدالله سحابی بعد از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ و تشکیل مجلس خبرگان قانون اساسی برای بررسی و تصویب نهایی این پیش‌نویس با تغییرات فراوان تهیه و به رفراندم گذاشت که تفاوت‌های قابل ذکری با پیش‌نویس‌های تهیه شده داشت. پیشینه. قبل از انقلاب ایران برخی از نزدیکان سید روح‌الله خمینی متنی را به سرپرستی حسن حبیبی در پاریس و با موافقت سید روح‌الله خمینی تدوین کرد که برگرفته از قانون اساسی وقت ایران و قوانین اساسی برخی دیگر از کشورهای جهان بود.
و قوانین اساسی برخی دیگر از کشورهای جهان بود. تا پس از پیروزی انقلاب به عنوان قانون اساسی ایران بکار رود. خمینی پیش‌نویس تهیه شده توسط حبیبی را با خود به ایران آورد اما گروهی از حقوقدان‌ها را مأمور تهیه پیش‌نویس دیگری کرد. به این منظور ناصر کاتوزیان، عبدالکریم لاهیجی، حسن حبیبی، محمدجعفر جعفری لنگرودی، ناصر میناچی و احمد صدرحاج سیدجوادی با همراهی رضا زواره‌ای و سید علی خامنه‌ای مسئول شدند. (در لیستی که ناصر کاتوزیان از اعضا بدست داده‌است نام احمد صدرحاج سیدجوادی نیامده و از بنی صدر به عنوان یکی از اعضا نام
نیامده و از بنی صدر به عنوان یکی از اعضا نام برده شده‌است که به نظر می‌رسد فتح‌الله بنی‌صدر برادر بزرگتر ابوالحسن باشد) و قرار بر این بود که این گروه در حسینیه ارشاد هر روز جلساتی برگزار کند و در مدت حدود یک ماه این پیش‌نویس آماده شود. آقایان خامنه‌ای و زواره‌ای بیش از یکی دو جلسه در این شورا حاضر نشدند. مفاهیم و متن پیش نویس قانون اساسی مصوب شورای انقلاب. در این پیش‌نویس، نظام حکومتی ایران به صورت جمهوری نیمه‌ریاستی مشابه جمهوری پنجم فرانسه درآمده‌بود؛ یعنی ریاست کشور بر عهده رئیس‌جمهور منتخب مردم بود اما
ریاست کشور بر عهده رئیس‌جمهور منتخب مردم بود اما ریاست دولت را نخست‌وزیری به پیشنهاد رئیس‌جمهور و تأیید مجلس بر عهده داشت. قوه مقننه کشور از یک مجلس به نام مجلس شورای ملی تشکیل می‌شد. شورای نگهبان قانون اساسی نیز در این پیشنویس وجود داشت (اما شکل انتخاب حقوقدانان و فقها کاملاً متفاوت از شرایط فعلی بود و رسیدگی آن‌ها به قوانین در موارد خاصی انجام می‌پذیرفت. اشاره‌ای به ولایت فقیه نیز در این قانون اساسی وجود نداشت. پس از حدود یک ماه که پیشنویس آماده شد. شورای انقلاب آن را به خمینی تحویل داد که وی در چند مورد
انقلاب آن را به خمینی تحویل داد که وی در چند مورد تغییرات اندکی را اعمال کرد. عزت‌الله سحابی از اعضای شورای انقلاب در این مورد می‌گوید: «بهشتی و بنی صدر نسخه‌ای را که دست امام بود آوردند. امام در حاشیه آن شش مورد اشاره کرده بودند. یکی در مورد شرایط رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر بود… مورد دیگر روی پرچم ایران بود که نوشته شده بود پرچم سه رنگ با علامت شیر و خورشید…مورد دیگر مسئله حقوق اقلیت‌ها و برخی نکات آن بود.» سید محمدکاظم شریعتمداری و سیدمحمدرضا گلپایگانی نیز در یکی دو بند آن تغییرات مختصری اعمال کردند.
نیز در یکی دو بند آن تغییرات مختصری اعمال کردند. گلپایگانی مصر بود در قانون حتماً قید شود رئیس‌جمهور مرد و شیعه اثنی عشری باشد. ابراهیم یزدی از طرف خمینی مأمور مذاکره با گلپایگانی در این مورد بود. وی می‌گوید: «در این دیدار مرحوم گلپایگانی گفت اگر این تغییرات در متن پیش نویس قانون اساسی انجام نشود، من شیخ فضل‌الله انقلاب خواهم شد و در مقابل آن می‌ایستم. به هر حال به دستور امام تغییرات فوق را در متن پیشنهادی قانون اساسی انجام دادیم.» روند تصویب بررسی پیش نویس قانون اساسی. ابتدا قرار بر این بود که این پیشنویس
قانون اساسی. ابتدا قرار بر این بود که این پیشنویس به صورت مستقیم به همه‌پرسی گذاشته شود. مهدی بازرگان و یدالله سحابی با این پیشنهاد مخالفت کردند. استدلال آنان این بود که به مردم قول تشکیل مجلس مؤسسان داده شده و باید با تشکیل این مجلس از طرف مردم، آرای عمومی در بند بند قانون لحاظ شود. اما به دلیل کمبود وقت امکان تشکیل این مجلس نیز میسر نشد و قرار بر این شد که مجلسی مختصرتر تشکیل گردد و بر مبنای پیشنویس تدوین شده قانون اساسی را تعیین کند. این مجلس با عنوان «مجلس خبرگان قانون اساسی» تشکیل شده و سید روح‌الله
خبرگان قانون اساسی» تشکیل شده و سید روح‌الله خمینی دو ماه به آن وقت داد تا کار خود را انجام دهد. اعتراضات و تغییرات پیش نویس. در راه تدوین قانون در این مجلس اختلافات و اعتراضاتی صورت گرفت. اولین مشکل از آنجا آغاز شد که این مجلس پیشنویس را به‌طور کامل کنار گذاشته و از اول به تدوین قانون پرداخت. دوم اینکه به جای دو ماه مقرر شده از طرف سید روح‌الله خمینی، کار مجلس بیش از سه ماه به طول انجامید. عده‌ای از اعضا و وزرای دولت موقت، ظاهراً به ابتکار عباس امیرانتظام، با همین دلایل طرحی را برای الغای این مجلس در نظر
با همین دلایل طرحی را برای الغای این مجلس در نظر گرفتند که از طرف خمینی با آن مخالفت شد و در نهایت قانون اساسی را همان مجلس خبرگان تدوین کرد. سوم، انجمن‌های مرتبط با زنان نیز با این پیش‌نویس موافق نبوده‌اند. طرح ولایت‌فقیه نیز برای اولین‌بار توسط «حسن آیت» در این مجلس مطرح شد، نظریه‌ای بر مبنای نظارت عالیترین فقیه مذهب شیعه بر حکومت ایران که حسین‌علی منتظری سال‌ها پیش در حوزه علمیه قم آن را به شاگردان خویش آموخته بود و مورد حمایت سید روح‌الله خمینی نیز قرار داشت. کتاب «بررسی و نقد و تحلیل پیش نویس قانون
داشت. کتاب «بررسی و نقد و تحلیل پیش نویس قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران» نوشته سید محمدعلی موحد ابطحی در ۱۳۵ صفحه در سال ۱۳۵۸ در اصفهان منتشر شد که با توجه به تاریخ انتشار این کتاب، اولین و جامعترین نقد و بررسی پیش‌نویس قانون اساسی ایران می‌باشد.
در زیست‌شناسی، گونه () واحد اصلی طبقه‌بندی و رتبهٔ آرایه‌شناختی و همچنین واحد تنوع زیستی است. گونه اغلب به عنوان بزرگ‌ترین گروه جاندارانی تعریف می‌شود که در آن هر دو فرد از جنسیت‌ها یا تیپ‌های جفت‌گیری مناسب، به‌طور معمول با تولیدمثل جنسی، می‌توانند فرزندان بارور تولید کنند. روش‌های دیگر تعریف گونه‌ها شامل کاریوتیپ، توالی دی‌ان‌ای، ریخت‌شناسی، رفتار یا کنام بوم‌شناختی آن‌هاست. علاوه بر این، دیرینه‌شناسان از مفهوم زمان‌گونه استفاده می‌کنند، زیرا تولیدمثل فسیلی قابل بررسی نیست. تعداد کل گونه‌های منقرض نشده
قابل بررسی نیست. تعداد کل گونه‌های منقرض نشده بین ۸ تا ۸٫۷ میلیون تخمین زده می‌شود. که از این مقدار حدود ۲ میلیون گونه با چشم غیرمسلح دیده می‌شوند که شامل ۱ میلیون جانور و ۳۲۰٬۰۰۰ گیاه و همچنین برخی قارچ‌ها و آغازیان. با این حال کلاً فقط ۱٫۷۵ میلیون گونه شناخته شده و کمتر از ۱۵۰٬۰۰۰ گونه به صورت کامل معرفی و دارای اطلاعات بقا هستند، اکثریت قریب‌به‌اتفاق آن‌ها مطالعه یا مستندسازی نشده‌اند و ممکن است بیش از ۱۰۰۰ سال طول بکشد تا همه آن‌ها فهرست شوند. به همه گونه‌ها (به جز ویروس‌ها) یک نام علمی دوبخشی داده
گونه‌ها (به جز ویروس‌ها) یک نام علمی دوبخشی داده می‌شود. قسمت اول نام علمی، سرده‌ای است که گونه به آن تعلق دارد. به قسمت دوم، نام خاص یا صفت خاص (در نامگذاری گیاه‌شناسی، همچنین گاهی در نامگذاری جانورشناسی) گفته می‌شود. به عنوان مثال، "بوآی کانستریکتور" یکی از چهار گونه از سرده بوآ است. اگرچه تعاریف یادشده ممکن است کافی به نظر برسند، اما وقتی با دقت بیشتری بررسی شوند، مسئلهٔ مفهوم‌گونه نمایان می‌شود. به عنوان مثال، مرزهای بین گونه‌های نزدیک به هم با دورگه‌سازی، در یک گونه مرکب متشکل از صدها ریزگونه مشابه، و
در یک گونه مرکب متشکل از صدها ریزگونه مشابه، و در یک گونه حلقه‌ای مبهم می‌شوند. همچنین، در بین جاندارانی که فقط به صورت غیرجنسی تولیدمثل می‌کنند، مفهوم یک گونه مولد از بین می‌رود و هر کلون به‌طور بالقوه یک ریزگونه است. اگرچه هیچ‌یک از این تعاریف کاملاً رضایت‌بخش نیستند، دانشمندان و متخصصان زیست‌شناسی بقا نیاز به تعریفی از گونه دارند که بتواند بدون در نظر گرفتن مشکلات نظری، به آنها امکان کارکردن بدهد. اگر گونه‌ها ثابت و واضحاً متمایز از یکدیگر بودند، مشکلی ایجاد نمی‌شد، اما فرایندهای تکاملی باعث می‌شوند که
نمی‌شد، اما فرایندهای تکاملی باعث می‌شوند که گونه‌ها به‌طور مداوم تغییر کرده و به تدریج عوض شوند. گونه در تقسیم‌بندی زیست‌شناختی بعد از سرده قرار دارد. گونه خود نیز به زیرگونه، نژاد یا واریته و نوع تقسیم می‌شود. نژادهای پرورش یافته را رقم می‌نامند. در حدود ۱/۷۵ میلیون گونه توصیف و به‌طور علمی نامگذاری شده‌اند. این تعداد مثلاً شامل ۲۵۱ هزار گونه گیاهی، ۴۲ هزار گونه جانوری مهره‌دار و ۷۵۰ هزار گونه حشرات است. بیش از ۹۹٪ از گونه‌های زیستی که تاکنون بر روی کره زمین زندگی کرده‌اند، منقرض شده‌اند. تعریف.
کره زمین زندگی کرده‌اند، منقرض شده‌اند. تعریف. زیست‌شناسان و تاکسونومیست‌ها بسیار تلاش کرده‌اند تا تعریفی از گونه داشته باشند. از ریخت‌شناسی تا ژنتیک. تاکسونومیست‌های اولیه مانند لینه چاره‌ای جز توصیف آنچه می‌دیدند نداشتند؛ که بعداً تحت عنوان مفهوم گونهٔ مونه‌شناختی یا ریخت‌شناختی رسمی شد. ارنست مایر بر جدایی تولیدمثلی تأکید کرد، اما آزمایش این مفهوم، مانند سایر مفهوم گونه‌ها، سخت یا حتی غیرممکن است. زیست‌شناسان بعداً سعی کرده‌اند تعریف مایر را با مفاهیم شناسایی و انسجام، اصلاح کنند. بسیاری از مفاهیم بسیار
و انسجام، اصلاح کنند. بسیاری از مفاهیم بسیار مشابه هستند یا هم‌پوشانی دارند، بنابراین شمارش آنها آسان نیست: زیست‌شناس ر.ل. مایدن حدود ۲۴ مفهوم را ثبت کرد، و فیلسوف علم جان ویلکینز ۲۶ تا را. به علاوه، ویلکینز مفهوم گونه‌ها را در هفت نوع اصلی از مفاهیم گروه‌بندی کرد:
آلفرد برنهارد نوبل‌ (زادهٔ ۲۱ اکتبر ۱۸۳۳ در استکهلم، سوئد – درگذشتهٔ ۱۰ دسامبر ۱۸۹۶ در سانرمو، ایتالیا) شیمی‌دان، مهندس، مبتکر و اسلحه‌ساز سوئدی است که به عنوان مخترع دینامیت شناخته می‌شود. او از سال ۱۸۹۴ تا روز مرگش صاحب اسلحه‌سازی بوفورس بود و در تغییر آن از یک کارخانه ذوب آهن به یک توپخانه‌سازی مدرن و یک کارخانه تولید مواد شیمیایی نقشی اساسی داشت. وی در آخرین وصیت‌نامه خود سرمایه حیرت‌انگیزش را برای تأمین هزینه‌های جایزهٔ نوبل اختصاص داد. عنصر شیمیایی نوبلیم به احترام او نام‌گذاری شده‌است. پیشینهٔ فردی.
به احترام او نام‌گذاری شده‌است. پیشینهٔ فردی. نوبل، نوهٔ یکی از دانشمندان قرن هفدهم میلادی، اولاس رودبک (۱۶۳۰–۱۷۰۸)، فرزند سوم امانوئل نوبل (۱۸۰۱–۱۸۷۲) و آندریته آلسل (۱۸۰۵–۱۸۸۹) بود. او که متولد استکهلم بود، همراه با خانواده‌اش در سال ۱۸۴۲ به سن پترزبورگ مهاجرت کرد. در آن جا پدرش (که نخستین تخته چندلایی را اختراع کرده بود) یک کارخانه تسلیحات‌سازی ایجاد کرده بود و مین‌های آبی می‌ساخت. آلفرد، در آن شهر، زیر نظر نیکلای نیکلایویچ زینین، به مطالعه شیمی پرداخت. در سال ۱۸۵۹، کارخانهٔ خانوادگی آن‌ها به عهده پسر
در سال ۱۸۵۹، کارخانهٔ خانوادگی آن‌ها به عهده پسر دوم، لودویگ نوبل (۱۸۳۱–۱۸۸۸) گذاشته شد که آن را وسعت قابل ملاحظه‌ای بخشید. این شرکت خانوادگی، بعد از مدتی، ورشکسته شد و آلفرد، به همراه خانواده‌اش به آمریکا رفت. وی، تمام وقت خود را به تحقیق دربارهٔ مواد منفجره، مخصوصاً ایمن‌سازی و استفاده بهتر از نیتروگلیسیرین پرداخت. این ماده (نیتروگلیسرین) در سال ۱۸۴۷ توسط آسکانیو سوبررو، یکی از دانشجویان تئوفیل- ژول پلوز در دانشگاه تورین کشف شده بود. در پی آزمایش‌ها گوناگون، چندین انفجار در کارخانه‌ای که خانواده‌اش در
چندین انفجار در کارخانه‌ای که خانواده‌اش در هلنبوری خریده بودند به وقوع پیوست که در پی یکی از آن انفجار ها؛ در سال ۱۸۶۴ برادر کوچک آلفرد و چند نفر از کارگران کشته شدند. سرانجام دینامیت در سال ۱۸۶۶ در کرومل (هامبورگ، آلمان) اختراع و در سال ۱۸۶۷ به ثبت رسید. نوبل همچنین نمایش نامه‌ای به نام «نمسیس» را در قالب نثر به رشته تحریر درآورد که یک تراژدی چهار شخصیتی دربارهٔ نجیب‌زاده‌ای ایتالیایی به نام «بیاتریسه سنسی» است. این نثر که تا حدودی بر گرفته از درام سنسی اثر پرسی بیش شلی است، در سال‌های آخر عمر نوبل به
اثر پرسی بیش شلی است، در سال‌های آخر عمر نوبل به چاپ رسید. به جز سه نسخه، تمامی نسخ دیگر این کتاب به اتهام توهین به مقدسات بلافاصله بعد از فوت وی نابود گردید. یکی از سه نسخهٔ بجا مانده که به دو زبان سوئدی و اسپرانتو است، نخستین بار در سال ۲۰۰۳ در سوئد به چاپ رسید. دینامیت. نوبل دریافت که اگر نیتروگلیسیرین جذب یک ماده خنثی مانند خاک دیاتومه گردد، در هنگام جابجایی به مراتب امن تر خواهد بود و آن مخلوط را در سال ۱۸۶۷ به نام دینامیت ثبت کرد. او برای این کار از ترکیب سه واحد نیتروگلیسیرین و یک واحد دیاتومایت (که
سه واحد نیتروگلیسیرین و یک واحد دیاتومایت (که متشکل از ۸۶٪ سیلیس، ۵٪ سدیم، ۳٪ منیزیم و ۲٪ آهن است) به‌علاوه مقدار کمی سدیم کربنات استفاده کرد و آن را برای نخستین بار در یک مراسم شکار در ردهیل، در ساری انگلستان به نمایش درآورد که مورد استقبال قرار گرفت. امروزه بر روی دینامیت‌ها واژه «شدیداً منفجره» درج می‌شود. مفهوم این عبارت این است که این ماده قدرت تخریب بالایی دارد ولی از دستهٔ مواد منفجرهٔ آتشزا نیست. دینامیت نخستین مادهٔ منفجرهٔ قابل کنترلی به حساب می‌رود که از باروت قدرت بیشتری دارد. این ماده ابتدا با
که از باروت قدرت بیشتری دارد. این ماده ابتدا با نام «گرد منفجرهٔ نوبل» فروخته می‌شد ولی بعد از معرفی شدنش؛ شهرت بسیاری یافت و به عنوان جایگزین مطمئنی برای باروت و نیتروگلیسیرین مطرح شد. نوبل به دقت بر ساخت و ساز دینامیت نظارت می‌کرد و سریعاً باعث تعطیلی تولیدکنندگان غیرمجاز آن می‌شد. هر چند بعضی تجار آمریکایی با ایجاد تغییرات اندکی در ترکیب اصلی؛ او را دور زدند، با این حال دینامیت ثروت قابل توجهی نصیب آلفرد نوبل کرد. محصول بعدی او مخلوط نیتروگلیسیرین با ماده منفجره دیگری یعنی نیتروسلولوز (باروت فتیله) بود
منفجره دیگری یعنی نیتروسلولوز (باروت فتیله) بود که به پیدایش ماده شفاف ژله مانندی منجر شد که از دینامیت نیز قدرتمند تر بود. جلی نیت یا ژل منفجره در سال ۱۸۷۶ به ثبت رسید که به روش مشابهی تولید می‌شد. جوایز نوبل. گفته می‌شود که انتشار مطلب دروغین فوت نوبل در یک روزنامه فرانسوی در سال ۱۸۸۸، در حالی که او را به خاطر اختراع دینامیت گناه کار خوانده بود، او را به فکر ایجاد تصویر بهتری از خود نزد آیندگان واداشت. این نشریه این‌گونه نوشته بود: «فرشته مرگ مرده‌است، دکتر آلفرد نوبل، فردی که برای ایجاد راهی برای کشتن
آلفرد نوبل، فردی که برای ایجاد راهی برای کشتن افراد بیشتر در زمان کمتر ثروتمند شده بود؛ دیروز فوت کرد.» در تاریخ ۲۷ نوامبر ۱۸۹۵ در باشگاه نروژی ها-سوئدی‌ها در پاریس، آلفرد نوبل آخرین وصیت‌نامه خود را امضا کرد و بیشتر دارایی خود را به جایزه‌ای اختصاص داد تا همه ساله بدون توجه به ملیتی خاص، به افراد شایسته اهدا گردد. او بر اثر سکته قلبی در گذشت و مبلغ ۳۱ میلیون کرون سوئد، حدوداً معادل ۴٫۲ میلیون دلار آمریکا به جایزه مذکور تعلق یافت. آلفرد برنهارد نوبل هرگز ازدواج نکرد. مقبرهٔ وی در گورستان شمالی در سولنا
ازدواج نکرد. مقبرهٔ وی در گورستان شمالی در سولنا قرار دارد.
کارلمان یا کارلومان(زاده ۸۶۶ - درگذشت ۱۲ دسامبر ۸۸۴) پادشاه فرانک باختری و جوانترین پسر لوئی دوم از همسرش آنسگارد بورگوندی بود. زندگی‌نامه. با مرگ پدر او همزمان و همپایه با برادرش لوئی سوم در ۸۷۹ بر تخت پادشاهی نشست. و از پشت چهارم فرزندان شارلمانی بود. او در ۸۸۰ همزمان و همراه با برادرش بر تخت نشست و دوک‌نشین‌های آکیتن و بورگوندی را زیر فرمان خود گرفت. هنگامی که بوزوی پرووانسی از وفاداری به آنان دست کشید، این دو برادر به همراه هم به سوی مرزهای او لشکر کشیده و ماکون و بخش‌های شمالی سرزمین او را به دست
کشیده و ماکون و بخش‌های شمالی سرزمین او را به دست آوردند. چندی پس از آن این دو برادر به سرزمین‌های شارل سوم، پادشاه فرانک خاوری که پسرعموی پدرشان بود، لشکر کشیده و از ماه‌های اوت تا نوامبر پایتخت وی را در محاصره داشتند، ولی سرانجام از پس گشایش آن برنیامدند. تنها در ۸۸۲ بود که ریچارد، دوک بورگوندی این شهر را پس از محاصره به دست آورد. در همین سال لوئی سوم درگذشت و کارلمان یگانه پادشاه فرانک باختری گشت. ولی با کوهی از گرفتاری‌ها روبرو گشت. نورمن‌ها به مرزهای کشورش تاخته بودند و نیروی او برای پدافند اندک بود؛
تاخته بودند و نیروی او برای پدافند اندک بود؛ همچنین زمینداران بورگوندی سر به شورش برداشته بودند. سرانجام کارلمان ۱۲ دسامبر ۸۸۴ در هنگام شکار درگذشت. پس از او شارل سوم فرمانروایی سرزمین‌های زیر فرمان او را به چنگ آورد و برای مدت کوتاهی توانست مجدداً امپراتوری فرانک را متحد گرداند. منابع. the Encyclopædia Britannica Eleventh Edition, a publication now in the public domain.
عبدالله گیوی، روستایی از توابع بخش سرولایت شهرستان نیشابور در استان خراسان رضوی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سرولایت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۶۹ نفر (۱۳۵خانوار) بوده‌است.
شارل سوم یا شارل ساده ، پادشاه فرانک باختری از دودمان کارولنژی‌ها بود. اوایل زندگی. او پسر لوئی الکن از همسرش آدلایده بود که پس از مرگ پدر زاده شد. هنگامی که برادر ناتنی‌اش کارلمان فرانسوی در ۸۸۴ مرد، جلوی پادشاهی شارل را گرفته و پادشاهی را به پسرعموی پدرش شارل فربه سپردند. هنگامی که در ۸۸۷ شارل فربه نیز درگذشت، اودوی فرانسه، کنت پاریس به پادشاهی رسید. پادشاهی فرانک باختری. در سال ۸۹۳، در سن ۱۴ سالگی، شارل توسط گروهی از مخالفان حکومت اودو در کلیسای جامع رنس تاجگذاری کرد، اما تنها پس از مرگ اودو در سال ۸۹۸،
تاجگذاری کرد، اما تنها پس از مرگ اودو در سال ۸۹۸، پادشاه فرانک باختری شد. شارل از همان بدو نشستن بر تخت به دنبال دستیابی به نوعی از توافق با مهاجمان وایکینگ بود. از این رو، سال ۸۹۷ میلادی رهبر نورس‌های ناحیه سن علیا را به نزد خود فراخواند و فرزند خوانده خود نامید. به هر صورت شارل از این طرح طرفی نبست. سال ۹۱۱ میلادی، گروهی از وایکینگ‌ها به رهبری رولو، پاریس و شارتر را محاصره کردند. پس از پیروزی در نزدیکی شارتر در ۲۶ اوت، شارل تصمیم گرفت با رولو مذاکره کند که در نتیجه قرارداد سنت کلر سور اپت منعقد شد که
که در نتیجه قرارداد سنت کلر سور اپت منعقد شد که دوک‌نشین نورماندی را ایجاد کرد. بدین شکل نورس‌های ناحیه سن مسئول محافظت از نواحی ساحلی شمالی در برابر حملات دیگر غارت‌گران شدند. در ازای وفاداری وایکینگ‌ها، تمام زمین‌های بین رودخانه یپته و دریا (کانال مانش) و همچنین دوک‌نشین بریتانی، به آن‌ها اعطا شد. رولو همچنین موافقت کرد که غسل تعمید بگیرد و با دختر شارل، گیزلا، ازدواج کند. پادشاهی لوتارنژی. همچنین در سال ۹۱۱، لوئی بچه، آخرین پادشاه کارولنژی فرانک خاوری درگذشت، و اشراف لوتارنژی که به او وفادار بودند، تحت
و اشراف لوتارنژی که به او وفادار بودند، تحت رهبری رگنار، دوک لورن شارل را پادشاه جدید خود اعلام کردند، و از فرانک خاوری جدا شد. فرانک خاوری یک غیر کارولنژی یعنی کنراد یکم را به عنوان پادشاه جدید انتخاب کرده بود. برای مثال، شارل سال‌ها تلاش کرده بود تا با ازدواج در آوریل ۹۰۷ با یک زن لوتارنژیایی به نام فردرونا، حمایت لوتارنژیان را جلب کند. و در سال ۹۰۹ خواهرزاده‌اش کونیگونده با ویگریک لوتارنژی ازدواج کرد. شارل از لوتارنژی در برابر دو حمله کنراد یکم دفاع کرد. اما در نهایت در سال ۹۲۵، لوتارنژی یک بار دیگر
اما در نهایت در سال ۹۲۵، لوتارنژی یک بار دیگر توسط فرانک خاوری تصرف شد. برکناری و مرگ. در ۹۲۲ بزرگان کشور بر او شوریدند و روبر یکم را بر تخت شاهی نشاندند. در سال پس از آن در جنگی که در سواسون درگرفت روبر کشته شد ولی شارل نیز شکست خورد. پس از آن دوک رودولف بورگوندی به شاهی برگزیده شد و شارل به زندان افتاد. سرانجام وی در ۹۲۹ در زندان درگذشت.
سینما ، یک رسانهٔ مهم دیداری و شنیداری مُبتَنی بر فناوری است که افزون بر بعد هنری، یک فعالیت اقتصادی نیز به حساب می‌آید. یک اثر سینمایی - که فیلم سینمایی نامیده می‌شود - از عناصر تصویر (به صورت مجموعه‌ای از فریم‌ها) و صدا (گفت‌وگو، صدا و موسیقی) تشکیل شده است. یک فیلم بر اساس فیلمنامه و با مدیریت هنری توسط کارگردان، با رهبری و مدیریت پروژه توسط تهیه‌کننده و با بهره‌گیری از مجموعه‌ای از بازیگرها، فیلم‌بردار، تدوین گر، موزیسین، صداربردار و صداگذار و برخی عوامل دیگر ساخته می‌شود. تهیه‌کننده یک فیلم سینمایی
دیگر ساخته می‌شود. تهیه‌کننده یک فیلم سینمایی علاوه بر استخدام نویسنده، کارگردان، بازیگران و سایر عوامل کلیدی یک فیلم، وظیفه دارد تا ضمن تأمین مالی پروژه از طریق خود یا سرمایه گذاران فیلم، فیلم را ساخته، برای مخاطبان عرضه کرده و پروژه را به اتمام رساند. سینما، تازه‌ترین شاخهٔ هنر، معروف به هنر هفتم است که امروزه یکی از عمومی‌ترین و محبوب‌ترین تولیدات هنری را ارائه می‌کند. سینما همچنین به محل پخش عمومی فیلم سینمایی نیز گفته می‌شود. ریشه نام‌گذاری. واژه سینما از واژه یونانی κινῆμα, -ατος (کینِما) به معنای
از واژه یونانی κινῆμα, -ατος (کینِما) به معنای "جنبش" گرفته شده است. از معادل‌های فارسی این واژه می‌توان به رخشارگاه، تماشاخانه و سونما اشاره کرد. لومیرها. برادران لومیر (لویی و آگوست) در سال ۱۸۹۵ سینماتوگراف را اختراع کردند؛ اما نمی‌توان این دو برادر فرانسوی را تنها مخترعانی دانست که به پیدایش سینما کمک کردند. پیدایش سینما و فن فیلم‌برداری، خود مرهون پیشرفت‌های بسیار زیادی، هم در عرصهٔ تکامل نگاتیو و هم تکامل دستگاه‌های اولیه عکاسی بود، به طوری که نمی‌توان قاطعانه از یک نفر به عنوان مخترع سینما نام برد.
قاطعانه از یک نفر به عنوان مخترع سینما نام برد. دستگاه‌هایی همچون: کینتوسکوپ (ساخته توماس ادیسون)، ویتاسکوپ و بایوسکوپ همگی در پیدایش دستگاه سینماتوگراف کمک کرده‌اند. برادران لومیر خود ده‌ها فیلم کوتاه ساختند که همهٔ آن‌ها صرفاً از یک نما تشکیل می‌شد و قطع و وصل و تدوین در آن‌ها وجود نداشت؛ از جملهٔ این فیلم‌ها می‌توان به «ورود قطار به ایستگاه» (که به عنوان اولین فیلم ساخته شده به دست بشر محسوب می‌شود)، «خروج قایق از لنگرگاه»، «غذا خوردن کودک» و «خروج کارگران از کارخانه» اشاره کرد. پس از لومیرها، ژرژ
کارگران از کارخانه» اشاره کرد. پس از لومیرها، ژرژ مه‌لیس باعث تکامل (فن سینما) شد. دیدگاه مه‌لیس نسبت به سینما دیدگاهی تئاتری بود. او پرده‌های گوناگونی از نمایش را فیلم‌برداری می‌کرد و سپس این پرده‌ها را به یکدیگر متصل می‌کرد. ژرژ مه‌لیس، همچنین پدیدآورنده فن تروکاژ در سینماست. پس از مه‌لیس، ادوین اس پورتر باعث تکامل بنیادین و ساختاری سینما شد. او با ساختن فیلم‌های «زندگی آتش‌نشان آمریکایی» و «سرقت بزرگ قطار» سینما را به عنوان پدیده‌ای که امروزه می‌شناسیم، معرفی کرد. سینمای پورتر، دیگر ارتباطی به تئاتر
معرفی کرد. سینمای پورتر، دیگر ارتباطی به تئاتر نداشت؛ بلکه به هنری مستقل و جدید تبدیل شده بود. پورتر، پیشگام فن تدوین فیلم نیز می‌باشد. راهی که او در سینما آغاز کرد، در نهایت به سینمای داستان‌گوی هالیوود منجر شد. ساختار سینما. در آغاز، سینما را بیشتر یک پدیده علمی صنعتی می‌دانستند. در سال‌های جنگ جهانی اول، سینما به عنوان یک وسیله نمایشی و سرگرمی، رونق تجاری یافت؛ سپس قابلیت‌های هنری آن توسط فیلم‌سازان اروپایی و آمریکایی کشف شد. در همین سال‌ها ریچیوتو کانودو، منتقد و نظریه‌پرداز ایتالیایی، سینما را «هنر