payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هسته وظیفهٔ این را دارد تا همهٔ این‌ها را تهیه کند، و در انتهای پروسه حافظه و منابع گرفته یا اشغال شده را خالی یا آزاد کند. در سیستم‌عامل‌های شبه‌یونیکس پروسهٔ مادر یا init که در هنگام راه‌اندازی سیستم‌عامل اجرا می‌شود نیز مادر همهٔ پروسه‌هاست؛ یعنی اگر پروسهٔ مادر از بین برود همهٔ پروسه‌های دیگر نیز از بین می‌روند. حافظهٔ مجازی. هستهٔ سیستم‌عامل با قابلیت حافظهٔ مجازی وظیفهٔ تأمین امنیت پروسه‌های اشغال‌شده در مموری را دارد، یعنی باید از دسترسی برنامه‌ها یا پروسه‌ها به منابع و حافظهٔ اشغال‌شده توسط
یا پروسه‌ها به منابع و حافظهٔ اشغال‌شده توسط پروسه‌های دیگر جلوگیری کند. به‌طور کلی اگر سیستم‌عامل قابلیت حافظهٔ مجازی داشته باشد، فضایی برای آدرس‌های پروسه‌ها و برنامه‌های در حال اجرا که آدرس مجازی نامیده می‌شود تا برنامهٔ دیگری نتواند به آن بخش از حافظه دسترسی یابد. هستهٔ سیستم‌عامل وظیفهٔ مدیریت و گرفتن آدرس‌های مجازی را دارد. دسترسی به دیسک. هستهٔ سیستم‌عامل از هرگونه دسترسی به نوشتن یا خواندن در دیسک جلوگیری می‌کند، بنابرین برای نوشتن فایلی (یا خواندن) تنها راه موجود استفاده از فراخوانی سیستم یا
تنها راه موجود استفاده از فراخوانی سیستم یا فراخوانی توابع سیستم هست، این به این معنی است تنها با فراخواندن توابعی که در هستهٔ سیستم‌عامل تعریف شده‌اند می‌توان روی دیسک نوشت یا فایلی را خواند. هرگونه خواندن یا نوشتن فایلی در حلقهٔ ۳ یا فضای کاربری توسط هستهٔ سیستم‌عامل جلوگیری می‌شود، دسترسی به دیسک تنها در حالت کرنل یا هسته ممکن است. سامانهٔ فایل‌بندی. هر سیستم‌عامل سامانه (های) فایل‌بندی پیش‌فرضی دارد، مثلاً ویندوز از سامانهٔ فایل‌بندی NTFS و لینوکس از EXT4 به‌طور پیش‌فرض استفاده می‌کنند. راه‌انداز سیستم
به‌طور پیش‌فرض استفاده می‌کنند. راه‌انداز سیستم (init). در سیستم‌عامل‌های شبه‌یونیکس init یا اولیه‌ساز، پروسه‌ها و سرویس‌هایی که سیستم‌عامل برای راه‌اندازی به آن‌ها نیاز دارد را اجرا می‌کند مثلاً در لینوکس، برای بالا آمدن دسکتاپ گنوم نیازمند اجرای سرویس gdm است، بنابرین در انتها سرویس gdm را اجرا می‌کند. این پروسه به عنوان پروسهٔ مادر یا مادر همهٔ پروسه‌های سیستم نیز شناخته می‌شود که معمولاً شناسهٔ پروسهٔ ۱ را به همراه دارد. همچنین این پروسه تا خاموش‌شدن سیستم همچنان فعال است. در سیستم‌عامل‌های لینوکس
سیستم همچنان فعال است. در سیستم‌عامل‌های لینوکس معمولاً از سیستم راه‌انداز SystemD استفاده می‌شود. امنیت. هستهٔ سیستم‌عامل وظیفهٔ جلوگیری از دسترسی هرگونه برنامه‌ای به سخت‌افزار را دارد. برای همین اصطلاحاً می‌گویند هستهٔ سیستم‌عامل در حلقهٔ ۰ وجود دارد، این امنیت سیستم را تا جایی فراهم می‌کند که برنامهٔ مخربی نتواند به سخت‌افزار صدمه‌ای بزند. تنها راه استفاده از برخی دسترسی‌ها به سخت‌افزار نظیر نوشتن فایل بر هارد دیسک، نیازمند فراخوانی سیستمی یا فراخوانی توابع سیستمی است. رابط کاربری. رابط کاربری یک
توابع سیستمی است. رابط کاربری. رابط کاربری یک سیستم‌عامل می‌تواند به دو صورت رابط کاربری گرافیکی (به انگلیسی: Graphical User Interface) یا رابط خط فرمان (به انگلیسی: Command-line interface) باشد. سیستم‌عامل‌های مدرن از قابلیت رابط کاربری گرافیکی در کنار رابط خط فرمانی پشتیبانی می‌کنند، مانند ویندوز لینوکس، مک او.اس. سیستم‌عامل‌هایی با پشتیبانی GUI یا رابط کاربری گرافیکی یک دسکتاپ یا میزکار دارند، اما سیستم‌عامل‌هایی که تنها رابط خط فرمانی یا CLI دارند، در یک ترمینال با یک پوسته اجرا می‌شوند. رابط کاربری در
ترمینال با یک پوسته اجرا می‌شوند. رابط کاربری در واقع شیوهٔ ارتباط فضای کاربری با سیستم‌عامل است. در سیستم‌عامل‌هایی که تنها CLI دارند، شیوهٔ ارتباط با سیستم، تنها به صورت دستورهایی خاص به صورت متنی (تنها راه ورودی کیبورد هست) است و در سیستم‌عامل‌هایی با قابلیت GUI به صورت گرافیکی و راحت‌تر است. وظایف سیستم‌عامل. سیستم‌عامل دو کار عمده انجام می‌دهد: به‌طور کلی، وظایف سیستم‌عامل شامل موارد زیر است: سیستم‌عامل‌های کنونی. بین رایانه‌های شخصی در سال‌های اخیر رقابت بیشتر بین سیستم‌عامل‌های اندروید، مایکروسافت
بیشتر بین سیستم‌عامل‌های اندروید، مایکروسافت ویندوز، آی اواس، مک اواس و لینوکس جریان دارد که آماری که در ماه سپتامبر ۲۰۱۹ توسط وبگاه W3Counter به ثبت رسیده حاکی از آن است که هم‌اکنون بیش از ۱۵ درصد کاربران اینترنت از سیستم‌عامل ویندوز ۱۰ استفاده می‌کنند. آمار موجود که مربوط به فوریهٔ ۲۰۲۰ می‌باشد به شرح زیر است: از سیستم‌عامل‌های مشهور رایانه‌های شخصی می‌توان به اسامی زیر اشاره کرد: دیگر. همچنین از سیستم‌عامل‌های موجود روی گوشی‌های تلفن همراه نسل جدید می‌توان به نام‌های زیر اشاره کرد:
پردازش رایانه‌ای داده‌ها هر فرایندی است که از برنامه‌ای رایانه‌ای برای واردسازی داده‌ها، خلاصه‌بندی، تحلیل و در غیر این‌صورت تبدیل‌داده به اطلاعات قابل استفاده استفاده می‌کند. علوم و فناوری پردازش داده‌ها دارای وسعت، گوناگونی، و پیچیدگی فراوانی بوده، و این زمینه از دانش به شاخه‌ها و زیر شاخه‌های متعددی تقسیم می‌شود، که برخی از آن‌ها عبارت است از: پردازش علائم. مقالهٔ اصلی: پردازش علائم پردازش علائم (سیگنال‌ها) را باید یکی از شاخه‌های وسیع و پر کاربرد در پردازش داده‌ها به حساب آورد. پردازش تصاویر. مقالهٔ
داده‌ها به حساب آورد. پردازش تصاویر. مقالهٔ اصلی: پردازش تصاویر پردازش تصاویر یکی از زمینه‌های عمده و خاص در پردازش علائم به حساب می‌آید که در آن داده‌های مورد پردازش و عمل‌آوری تصاویر و سیگنال‌های دو بعدی‌ست. پردازش متون. مقالهٔ اصلی: پردازش متون یکی از مسائل عمده در پردازش متون و به طور عمومی‌تر در پردازش زبان‌های طبیعی عملیات و فرایندهای مربوط به مدل‌سازی داده‌ها است.
اَژدَها، اَژدَر، دیومار یا ثُعبان یکی از جانداران افسانه‌ای در فرهنگ‌های جهان است. اژدها در اساطیر جهان جایگاه مثل دارد. توصیف اژدها. اژدها از جمله مشهورترین موجودات افسانه‌ای در میان ملل مختلف محسوب می‌شود. در تعریف رایج جانوری است بسیار تنومند با بدنی خزنده مانند، که در برخی داستان‌ها و افسانه‌ها توانایی‌هایی مانند پروازکردن یا پرتاب آتش را نیز دارد. در فرهنگ غرب اژدها را بیشتر به صورت یک دیو درنده‌خو و بدذات توصیف می‌کنند که نمادی از پلیدی است و قصد آسیب رساندن به انسان‌ها را دارد. بر خلاف فرهنگ غرب، در
رساندن به انسان‌ها را دارد. بر خلاف فرهنگ غرب، در فرهنگ کشورهای شرق و جنوب شرق آسیا، اژدها جانوری مقدس و نیکو است که خرد و دانش فراانسانی دارد. واژه‌شناسی در فارسی. ریشه دو واژه اژدها و اژی دهاک یکی است و صورت‌هایی دیگری چون «اژدر»، «اژدرها» و «اژدهات» دارد اژدها که در اوستایی «اَژی» (aži)، در پهلوی «اَز» (az) و در سانسکریت «اَهی» (ahi) خوانده و نامیده می‌شود، به معنای «مار ترسناک و سهمگین» است. در متن‌های کهن ایرانی، گاه این واژه به گونه عام به کار می‌رود. در اساطیر و ادبیات جهان. اژدها جانوری است که در
در اساطیر و ادبیات جهان. اژدها جانوری است که در کهن‌ترین سنن نماد ویرانگری و نیز آب و آبادانی بوده‌است. روزگاری دراز اساطیر شناسان می‌پنداشتند که اژدها نمایشگر شر و انگیزه پیشرفت بشر است و سرگذشت بشر سراسر کوششی است برای رهایی از قدرت درهم شکننده اژدها. رابطه میان اصل و آغاز جهان و اژدها در کیهان‌شناسی بابلیان آشکار است. در این کیهان‌شناسی، تیامات یا اژدهایی که نماد ظلمت آغازین است غالباً به صورت ماری خشمگین شده و مردوک یا قهرمان خورشیدی بر آن چیره می‌شود. بدینگونه جهان روشن پدرسالاری جهان آغازین مادرشاهی
بدینگونه جهان روشن پدرسالاری جهان آغازین مادرشاهی را تسخیر می‌کند. در مصر باستان اژدها رمز طغیان‌های بزرگ رود نیل بوده‌است و سود و زیان آن طغیان‌ها را که بارورکننده یا ویران‌کننده‌اند نشان می‌داده‌است. از این رو اژدها غالباً هم با خداوند ازیریس و هم با الههٔ هاتور همانند می‌شده و گاه نیز از لحاظ خیر و برکتی که داشته با اُسیریس و به سبب ویرانگری‌اش با «ست» دشمن اُسیریس یکی می‌شده‌است. اژدها همیشه حیوانی نیرومند و سهمگین پنداشته شده و گاه چنان‌که در چین، مقدس بوده و پرستیده می‌شده‌است، زیرا او را بخشندهٔ آب
بوده و پرستیده می‌شده‌است، زیرا او را بخشندهٔ آب و باران می‌دانسته‌اند. در بعضی نقاط اژدها را همان تمساح دانسته (تمساحی بزرگ) و پنداشته‌اند که تمساح آورنده باران است. اقوام بسیار معتقد بودند که اژدها خدای طوفان و هوای بد و سیل و دیگر بلاهای آسمانی است و طوفان بر اژدها سوار شده موجب لغزش زمین و زمین‌لرزه می‌شود. تقریباً همه جا اژدها با شب و تاریکی و بطن مادری و آب کیهانی پیوسته و مربوط بوده‌است. برخی از اژدهایان چند سر مشهورند، چون لادون که نگاهبان سیب‌های زرین هسپریدها بود. بعضی اژدهایان یا مارهای چند سر
زرین هسپریدها بود. بعضی اژدهایان یا مارهای چند سر نیز شاخ‌هایی به اشکال گوناگون داشتند از قبیل اژدهای قرمز هفت سر به نام آپوکالیپس، وانی، اژدهای چینی و ژاپنی نیز چندین شاخ دارد. نزد اقوام سرخ‌پوست پوئبلو مار شاخدار نماد روان و روح آب بوده‌است، و به باور مانی شیطان یا اهریمن درآغاز بر آب‌ها فرمان می‌راند، «او همه چیز را تباه می‌کرد و ویران می‌ساخت». اژدها تنها موجود اسطوره‌ای است که در فرهنگ تمام ملل جایگاهی داشته‌است. عرب‌ها، چین، ژاپن، ایران، مصر، یونان، روم، شمال اروپا در کتب تاریخی از این موجود یاد
روم، شمال اروپا در کتب تاریخی از این موجود یاد شده‌است. فرهاد عسکری محقق و فیلسوف اعتقاد دارد که این موجود در گذشته وجود داشته ولی نه به این شکل که مجسمه و روایات ذکر کرده‌اند، بلکه شاید به صورت موجود (مار عظیم) مانند کنت دراکولا یا ضحاک. در اساطیر و ادبیات ایران. سیمای اژدها در تاریخ اساطیری ایران، در نهایت سهمناکی، زشت‌رویی و پَلَشتی است. آن‌ها از نخستین یاران اهریمن هستند که آفرینش نیکوی اهورامزدا را آشفته می‌نمایند؛ ولی توانایی تباه آن را ندارند. اگر فدیه گران‌بهایی نثار ایزدانی همچون آناهیتا و وایو
فدیه گران‌بهایی نثار ایزدانی همچون آناهیتا و وایو می‌کنند (یشت ۵، بندهای ۲۹–۳۱ و ۴۱–۴۳ و نیز یشت ۱۵، بندهای ۱۹–۲۱). بر اساس ادبیات اوستایی، هنگامی که اهورامزدا نخستین سرزمین نیک خویش را می‌آفریند (ایرانویج)، آنگاه اهرمن همه تن مرگ برای تباهی آن، اژدهایی (اژدهای سرخ) را در رود دائیتی پدیدمی‌آورد (وندیداد ۱، بندهای ۲–۴). از سوی دیگر نیز ایزد هم با رزم‌افزارهای خود به نبرد با اژدهای زرد برمی‌خیزد تا او را نابود سازد (یسنه ۹، بند ۳۰). بر اساس ادبیات ودایی و اوستایی، دو اژدهای ورتره و اپه اوشه (اپوش)، آبها را
دو اژدهای ورتره و اپه اوشه (اپوش)، آبها را در دژ جادویی خود اسیر، ابرهای آسمانی را سترون و زمین را خشک و کویر می‌سازند؛ ولی سرانجام به دست ایزدان ایندره و تیشتر تباه می‌گردند. از دیگر سو نیز اژدهاک و افراسیاب تورانی نشان از اژدهایان اساطیری دارند که با گذشت زمان و به هنگام تغییر ساختار ساده و نخستین (روایت اوستایی) داستان به شکل پیچیده و پویا (روایات پهلوی و "خدای‌نامه")، جامه نوین پادشاه انیرانی (= ناایرانی) را بر تن می‌نشانند. خشکسالی، سترونی، زوال و مرگ، ارمغان دشخدایی آنان بر ایران است. پرداخت شخصیت و
ارمغان دشخدایی آنان بر ایران است. پرداخت شخصیت و ویژگی‌های اژدها در روایات اساطیری چندان کامل و دقیق نیست، زیرا اسطوره تنها به آن بخش از سرگذشت زندگی یک بوده اهریمنی (یا حتی قهرمان) می‌پردازد و آن را آنچنان می‌بالاند و با شکوه و اغراق درمی‌آمیزد که برای نمایش جهان‌بینی ویژه خویش و دیگر اهداف خود نیاز دارد. اما این پرداخت در روایات حماسی (برخلاف نمونه‌های اساطیری شکل کامل‌تر و پویاتری دارد و اژدها در این داستان‌ها چهره‌های گوناگونی دارد که از میان آن‌ها دو گونه بیش از دیگر نمونه‌ها دیده و تکرار می‌شود.
دو گونه بیش از دیگر نمونه‌ها دیده و تکرار می‌شود. اژدها در نخستین چهره، سیمای «فرمانروای بیگانه اژدروشی» را به خود می‌پذیرد که با تازش بر ایرانشهر و چیرگی بر پادشاه این سرزمین، فرمانروایی را در دست می‌گیرد، زندگی مردمان و ستوران آنان را تباه، باران و آب را دربند و خشکی و نیاز را بر سرتاسر زمین حکمفرما می‌سازد. این فرمانروای دژکامه انیرانی با رزم‌افزار جادویی و سپند قهرمان بی‌همتایی از تبار پادشاهان نیکوی ایرانی، تباه می‌شود. آشتی، آرامش و زیبایی ارمغان پادشاهی نیک قهرمان بر ایران زمین است. روایت کارزارهای
نیک قهرمان بر ایران زمین است. روایت کارزارهای «فریدون و ضحاک»، «اسفندیار و ارجاسب تورانی» (هر دو به نقل شاهنامه) و داستان نبرد پادشاهانی همچون «منوچهر، زو و کی خسرو با افراسیاب اژدهاوش» را می‌توان در شمار گونه‌هایی جای داد که اژدها با چهره پادشاه دژکامه انیرانی پدیدار می‌شود. اژدها در نگارگری. از آن جا که نگارگران دورهٔ اسلامی، برای ترسیم جانوران خیالی، از طرح‌های سنتی یکسانی استفاده می‌کرده‌اند و به ندرت، آن جاندار را به خلاف آنچه که گذشتگان کشیده بودند، می‌کشیدند، تصویر اژدها در نگارگری‌های دورهٔ اسلامی،
تصویر اژدها در نگارگری‌های دورهٔ اسلامی، تصویر واحدی است. در این تصویر، اژدها، به شکل ماری بزرگ ترسیم می‌شود که دست و پاهایی همچون شیر دارد. بر روی کتف‌ها و بالای پاهای این جانور، پشم‌هایی دیده می‌شود. پشتش حالتی شبیه پولک دارد و زیر شکمش، خط‌هایی موازی است. اژدها در هیچ‌یک از نگارگری‌های ایرانی، بال ندارد؛ ولی در اسطوره‌ها و داستان‌های عامیانه بالدار هم در نظر گرفته شده‌است، همان‌طور که در فرهنگ دهخدا آمده :جانوری اساطیری به‌شکل سوسماری عظیم دارای دو پر، که آتش از دهان می‌افکنده و پاس گنجهای زیرزمین
پر، که آتش از دهان می‌افکنده و پاس گنجهای زیرزمین می‌داشته‌است. سر اژدها، معمولاً همچون سر گرگ است. پوزه‌ای دراز و دهانی بازدارد که زبان باریکش از آن بیرون است. گاهی نیز شعلهٔ آتشی از آن می‌جهد. با توجه به شباهت زیاد اژدهای نگارگری‌های اسلامی با اژدهای نگارگری چینی و نیز با توجه به این که تصویر کردن اژدها در نگارگری‌های اسلامی، پس از دورهٔ تیموریان و انتقال فرهنگ چینی توسط مغولان به ایران، رواج یافت، می‌توان حدس زد که طرح اژدهای نگارگران اسلامی بعد از مغول، بر گرفته شده از اژدهای چینی است. درخت خون اژدها.
بر گرفته شده از اژدهای چینی است. درخت خون اژدها. نام یکی از درخت‌های جزیره سقطرا (سُقُطری عربان، مجمع‌الجزایر واقع در باختر اقیانوس هند، میان دو قارهٔ آسیا و آفریقا و در دهانهٔ خلیج عدن از آن کشور یمن) خون اژدهاست. این درخت با نگاه از بالا مانند یک بشقاب پرنده گرد است و برگ‌های سوزنی شکلش به سمت بالا کشیده شده و از رو به رو یکسره به قارچ ماند. تنه درخت هیچ شاخ و برگی ندارد و تنها سر درخت پر از برگ‌های سوزنی شکل است. صمغ درخت اژدها را برای رنگ‌کاری و برق اندازی کار گیرند و فزون بر کاربردهای پزشکی صمغ،
اندازی کار گیرند و فزون بر کاربردهای پزشکی صمغ، سال‌های سال کیمیاگران هم برگ‌هایش را به کارهای خود زده‌اند. معبد اژدها. در ده کیلومتری جنوب شرقی گنبد سلطانیه، در نزدیکی روستای ویر، در پهنه‌ای مستطیل شکل در دامنه کوه دو اژدهای بی‌مانند و شگفت‌آور قرار گرفته‌است. این محل به نام معبد اژدها و داش کسن (سنگبر) خوانده می‌شود و مردم محل آن را به نام شیرین و فرهاد می‌نامند. در درون این مجموعه هنری زیبا، سه غارتاق دستکند با اندازه‌هایی مشخص در دل کوه سترگ کنده شده که پیرامون ورودی‌های آن را کنده کاری‌ها و سنگبری‌های
پیرامون ورودی‌های آن را کنده کاری‌ها و سنگبری‌های زیبای و چشم‌نوازی جلوهای ویژه بخشیده‌اند. مهمترین بخش این کنده کاریها، که در نوع خود در ایران منحصر به فرد است، دو تصویر اژدهاست که در روبروی یکدیگر، با طول بیش از ۵ متر، به شکل قرینه در دل سخت سنگ کنده شده‌اند، که در پیچ و خم‌های خود جهانی از اسرار نهفته دارند. پیرامون این نقش برجسته‌های یگانه و بی‌مانند، مهرابه‌ای زیبا و نقش دار، با طرحهای اسلیمی، گل و بوته و مقرنس بر پیکره بیجان سنگ کنده کاری شده‌اند. تقارن در هرجای این نیایشگاه به چشم می‌خورد. در روستای
در هرجای این نیایشگاه به چشم می‌خورد. در روستای خُنگ بیرجند در منطقه ای باستانی به نام شبرنگ غاری دستکند به نام لون اژدها وجود دارد و به زمین‌های بالادست آن سرپشت می‌گویند که به گفته بومی‌های منطقه محل زندگی گبرها بوده‌است. دانشمندان و اندیشمندان ایران‌شناس بر این پندارند که غارهای معبد اژدها، یکی بزرگتر در جنوب و دو تا قرینه در شرق و غرب، نخست نیایشگاه آیین مهر، بوده و کاربرد آن را حتی در دوران پس از اسلام هم نگه داشته بوده‌است. مار در آیین مهر و اژدها در فرهنگ ایرانی، نقشی بنیادین و اثرگذار دارند. اژدها
فرهنگ ایرانی، نقشی بنیادین و اثرگذار دارند. اژدها با جهت‌گیری خود به درون نیایشگاه، گویی خوش آمدگوی تازه واردان است.
تیامات یا تیامت نام یکی از ایزدبانوهای باستانی افسانه‌های بابلی و سومری و یکی از نقش‌آفرینان اصلی در حماسه آفرینش بابلی یعنی داستان انوما الیش است. او ایزدبانوی آب بود و دیگر خدایان را شورانید تا انتقام قتل شوهرش آبزو را بگیرند. بنابر این حماسه، مردوک خدای شهر بابل، تیامات را کشت و بدن او را به دو نیم کرد. از یک تکه برای ساختن آسمان استفاده کرد و مقرر ساخت تا تکهٔ دیگر زمین باشد. اسطوره‌ای‌ است متعلق به تمدن بین النهرین (تاریخ تالیف : نامعلوم) در وصف آفرینش جهان و درباره تیامات&lt;نخستین مادر عالم&gt; و
جهان و درباره تیامات&lt;نخستین مادر عالم&gt; و آپسو (آبزو) &lt;نخستین پدر عالم&gt; که با یکدیگر اولین سلسله خدایان را تشکیل میدهند. این افسانه به بیان جنگ های میان خدایان میپردازد.
آنفلوآنزا () یک بیماری عفونی است که توسط ویروس‌های آنفلوآنزا ایجاد می‌شود. علائم از خفیف تا شدید متغیر است و اغلب شامل تب، آبریزش بینی، گلودرد، درد عضلانی، سردرد، سرفه و خستگی است. این علائم یک تا چهار (معمولاً دو) روز پس از قرار گرفتن در معرض ویروس شروع شده و حدود دو تا هشت روز طول می‌کشد. اسهال و استفراغ به خصوص در کودکان ممکن است رخ دهد. آنفلوآنزا ممکن است به پنومونی (pneumonia) ویروسی یا عفونت باکتریایی بعدی تبدیل شود. سایر عوارض عبارتند از سندرم دیسترس تنفسی حاد، مننژیت، آنسفالیت و بدتر شدن مشکلات
تنفسی حاد، مننژیت، آنسفالیت و بدتر شدن مشکلات سلامتی زمینه‌ای مانند آسم و بیماری‌های قلبی عروقی. چهار نوع ویروس آنفلوآنزا وجود دارد: A, B، C و D. پرندگان آبزی منبع اولیه ویروس آنفلوآنزای A (Influenza A virus; IAV) هستند که در پستانداران مختلف از جمله انسان و خوک نیز گسترده است. ویروس آنفلوآنزای B (Influenza B virus; IBV) و ویروس آنفلوآنزای C (Influenza C virus; ICV) در درجهٔ اول انسان را آلوده می‌کنند و ویروس آنفلوآنزای D (Influenza D virus; IDV) در گاو و خوک یافت می‌شود. IAV و IBV در انسان گردش کرده و
و خوک یافت می‌شود. IAV و IBV در انسان گردش کرده و باعث اپیدمی‌های فصلی می‌شوند و ICV باعث عفونت خفیف، عمدتاً در کودکان می‌شود. IDV می‌تواند انسان را آلوده کند اما مشخص نیست که باعث بیماری شود. در انسان، ویروس آنفلوآنزا در درجه اول از طریق قطرات تنفسی ناشی از سرفه و عطسه منتقل می‌شود. انتقال از طریق ذرات معلق در هوا و سطوح آلوده به ویروس نیز رخ می‌دهد. شستن مکرر دست‌ها و پوشاندن دهان و بینی هنگام سرفه و عطسه باعث کاهش انتقال می‌شود. واکسیناسیون سالانه می‌تواند به محافظت در برابر آنفلوآنزا کمک کند. ویروس‌های
به محافظت در برابر آنفلوآنزا کمک کند. ویروس‌های آنفلوآنزا، به ویژه IAV، به سرعت تکامل می‌یابند، بنابراین واکسن‌های آنفلوآنزا به‌طور منظم به‌روز می‌شوند تا با گونه‌های آنفلوآنزا که در گردش هستند، منطبق شوند. واکسن‌ها در برابر زیرگروه‌های IAV H1N1 و H3N2 و یک یا دو زیرگروه IBV ایمنی ایجاد می‌کنند. عفونت آنفلوآنزا با روش‌های آزمایشگاهی مانند آزمایش آنتی‌بادی یا آنتی‌ژن و واکنش زنجیره‌ای پلیمراز (polymerase chain reaction; PCR) برای شناسایی اسید نوکلئیک ویروسی تشخیص داده می‌شود. این بیماری را می‌توان با
تشخیص داده می‌شود. این بیماری را می‌توان با اقدامات حمایتی و در موارد شدید با داروهای ضد ویروسی مانند اسلتامیویر (oseltamivir) درمان کرد. در افراد سالم، آنفلوآنزا به‌طور معمول خود محدود شونده و به ندرت کشنده است، اما در گروه‌های پرخطر می‌تواند کشنده باشد. در یک سال معمولی، ۵ تا ۱۵ درصد از جمعیت به آنفلوآنزا مبتلا می‌شوند. سالانه سه تا پنج میلیون مورد شدید وجود دارد که سالانه بالغ بر ۶۵۰۰۰۰ مرگ ناشی از تنفس در سراسر جهان رخ می‌دهد. مرگ و میرها بیشتر در گروه‌های پرخطر، از جمله کودکان خردسال، سالمندان و افراد
پرخطر، از جمله کودکان خردسال، سالمندان و افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن رخ می‌دهد. در مناطق معتدل جهان، تعداد موارد آنفلوآنزا در زمستان به اوج خود می‌رسد، در حالی که در مناطق گرمسیری، آنفلوآنزا می‌تواند در تمام طول سال رخ دهد. از اواخر دهه ۱۸۰۰، هر ۱۰ تا ۵۰ سال یکبار شیوع بزرگی از سویه‌های جدید آنفلوآنزا که در سطح جهانی گسترش می‌یابند و به نام پاندمی شناخته می‌شوند، رخ می‌دهد. از سال ۱۹۰۰ پنج پاندمی آنفلوآنزا رخ داده است: آنفلوآنزای اسپانیایی از ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۰، که شدیدترین آنها بود؛ آنفلوآنزای آسیایی در سال
که شدیدترین آنها بود؛ آنفلوآنزای آسیایی در سال ۱۹۵۷؛ آنفلوآنزای هنگ کنگ در سال ۱۹۶۸؛ آنفلوآنزای روسیه در سال ۱۹۷۷؛ و پاندمی آنفلوآنزای خوکی در سال ۲۰۰۹. علائم و نشانه‌ها. علائم آنفلوآنزا شبیه علائم سرماخوردگی است، اگرچه معمولاً شدیدتر است و احتمال آبریزش بینی کمتر است. فاصلهٔ زمانی بین قرار گرفتن در معرض ویروس و بروز علائم (دوره کمون) یک تا چهار روز بوده که معمولاً یک تا دو روز است. بسیاری از عفونت‌ها بدون علامت هستند. شروع علائم ناگهانی است و علائم اولیه عمدتاً غیراختصاصی، شامل تب، لرز، سردرد، درد عضلانی،
غیراختصاصی، شامل تب، لرز، سردرد، درد عضلانی، بی حالی، از دست دادن اشتها، کمبود انرژی و گیجی هستند. این علائم معمولاً با علائم تنفسی مانند سرفه خشک، گلودرد یا خشکی گلو، صدای خشن و گرفتگی یا آبریزش بینی همراه است. سرفه شایع‌ترین علامت است. علائم گوارشی، از جمله تهوع، استفراغ، اسهال، و گاستروانتریت، به ویژه در کودکان نیز ممکن است رخ دهد. علائم استاندارد آنفلوآنزا معمولاً دو تا هشت روز طول می‌کشد. مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۱ نشان می‌دهد که آنفلوآنزا می‌تواند علائم طولانی‌مدتی مشابه کووید طولانی ایجاد کند. عفونت‌های
مشابه کووید طولانی ایجاد کند. عفونت‌های علامت‌دار معمولاً خفیف و محدود به دستگاه تنفسی فوقانی هستند، اما پیشرفت به پنومونی نسبتاً شایع است. پنومونی ممکن است در اثر عفونت ویروسی اولیه یا عفونت باکتریایی ثانویه ایجاد شود. پنومونی اولیه با پیشرفت سریع تب، سرفه، تنفس سخت و سطوح پایین اکسیژن که باعث آبی شدن پوست شده، مشخص می‌شود. این بیماری به ویژه در میان کسانی که یک بیماری قلبی عروقی زمینه‌ای مانند بیماری روماتیسمی قلب دارند، شایع است. پنومونی ثانویه معمولاً یک دوره بهبود علائم را برای یک تا سه هفته دارد و به
دوره بهبود علائم را برای یک تا سه هفته دارد و به دنبال آن تب مکرر، تولید خلط و تجمع مایع در ریه‌ها رخ داده، اما می‌تواند تنها چند روز پس از ظاهر شدن علائم آنفلوآنزا نیز رخ دهد. حدود یک سوم موارد پنومونی اولیه با پنومونی ثانویه همراه می‌شود که اغلب توسط باکتری‌های استرپتوکوکوس پنومونیه و استافیلوکوکوس اورئوس ایجاد می‌شوند. ویروس‌شناسی. انواع ویروس. ویروس‌های آنفلوآنزا از چهار گونه تشکیل شده‌اند که هر کدام تنها عضو جنس خود هستند. چهار جنس آنفلوآنزا شامل چهار جنس از هفت جنس در خانواده Orthomyxoviridae است.
جنس از هفت جنس در خانواده Orthomyxoviridae است. آن‌ها عبارتند از: IAV مسئول اکثر موارد بیماری شدید و همچنین اپیدمی‌های فصلی و پاندمی‌های گاه‌به‌گاه است. این بیماری افراد در هر سنی را مبتلا می‌کند، اما به‌طور نامتناسبی باعث ایجاد بیماری شدید در افراد مسن، افراد بسیار جوان و کسانی که مشکلات سلامتی مزمن دارند، می‌شود. پرندگان مخزن اولیه IAV هستند، به ویژه پرندگان آبزی مانند اردک، غاز، پرندگان ساحلی و مرغ دریایی، اما ویروس در بین پستانداران از جمله خوک، اسب و پستانداران دریایی نیز در گردش است. IAV بر اساس
و پستانداران دریایی نیز در گردش است. IAV بر اساس پروتئین‌های ویروسی هماگلوتینین (H) و نورآمینیداز (N) به زیرگروه‌هایی طبقه‌بندی می‌شود. تا سال ۲۰۱۹، ۱۸ زیرگروه H و ۱۱ زیرگروه N شناسایی شده است. بیشتر ترکیبات بالقوه در پرندگان گزارش شده است، اما H17-18 و N10-11 فقط در خفاش‌ها یافت شده است. تنها زیرگروه‌های H شامل H1-3 و N شامل زیرگروه‌های N1-2 شناخته شده‌اند که در انسان‌ها در گردش هستند. زیرگروه‌های IAV در گردش از سال ۲۰۱۸، H1N1 و H3N2 هستند. IAV را می‌توان به طور خاص بر اساس گونه‌های میزبان طبیعی، منشأ
به طور خاص بر اساس گونه‌های میزبان طبیعی، منشأ جغرافیایی، سال جداسازی و تعداد سویه، مانند H1N1/A/duck/Alberta/35/76 طبقه‌بندی کرد. IBV عمدتاً انسان‌ها را آلوده می‌کند اما در فک‌ها، اسب‌ها، سگ‌ها و خوک‌ها نیز شناسایی شده است. IBV زیرمجموعه‌هایی مانند IAV ندارد، اما دارای دو دودمان متمایز از نظر آنتی‌ژنی است که دودمان‌های شبه B/Victoria/2/1987 و شبه B/Yamagata/16/1988، یا به سادگی شبه (B/)Victoria و شبه (B/)Yamagata نامیده می‌شوند. هر دو دودمان در انسان‌ها در گردش بوده و با نسبت‌های متفاوتی بر کودکان تأثیر
گردش بوده و با نسبت‌های متفاوتی بر کودکان تأثیر می‌گذارند. IBVها در کنار IAVها به همه‌گیری‌های فصلی کمک می‌کنند اما هرگز با یک پاندمی مرتبط نبوده‌اند. ICV، مانند IBV، عمدتاً در انسان یافت می‌شود، اگرچه در خوک‌ها، سگ‌های وحشی، شترهای یک‌کوهانه، گاو و سگ نیز دیده شده است. عفونت ICV در درجه اول کودکان را تحت تأثیر قرار داده و معمولاً بدون علامت است یا علائم خفیف شبیه سرماخوردگی دارد، اگرچه علائم شدیدتری مانند گاستروانتریت و پنومونی ممکن است رخ دهد. برخلاف IAV و IBV, ICV کانون اصلی تحقیقات مربوط به داروهای ضد
و IBV, ICV کانون اصلی تحقیقات مربوط به داروهای ضد ویروسی، واکسن‌ها و سایر اقدامات علیه آنفلوآنزا نبوده است. ICV به شش دودمان ژنتیکی/آنتی‌ژنی طبقه‌بندی می‌شود. IDV از خوک‌ها و گاوها جدا شده که دومی مخزن طبیعی است. همچنین، عفونت در انسان، اسب، شتر یک‌کوهانه و نشخوارکنندگان کوچک مانند بز و گوسفند مشاهده شده است. ارتباط دور با ICV دارد. در حالی که کسانی که با گاوها کار می‌کنند گاهیً آزمایش عفونت قبلی IDV مثبت داشته‌اند، مشخص نیست که این عفونت در انسان ایجاد بیماری کند. ICV و IDV نسبت به IAV و IBV سرعت تکامل
کند. ICV و IDV نسبت به IAV و IBV سرعت تکامل آنتی‌ژنی کمتری را تجربه می‌کنند. به دلیل این ثبات آنتی‌ژنی، دودمان‌های جدید نسبتاً کمی پدیدار می‌شوند. ژنوم و ساختار. ویروس‌های آنفلوآنزا دارای یک ژنوم آران‌ای تک رشته‌ای با سنس منفی هستند که قطعه بندی شده است. سنس منفی ژنوم به این معنی است که می‌توان از آن به عنوان الگویی برای تولید آران‌ای پیام‌رسان (messenger RNA; mRNA) استفاده کرد. IAV و IBV دارای هشت بخش ژنومی هستند که ۱۰ پروتئین اصلی را کد می‌کنند. ICV و IDV دارای هفت بخش ژنومی هستند که نه پروتئین اصلی را
دارای هفت بخش ژنومی هستند که نه پروتئین اصلی را کد می‌کنند. سه بخش، سه زیرواحد از یک کمپلکس آران‌ای پلیمراز وابسته به آران‌ای (RdRp) را رمزگذاری می‌کنند: PB1، یک رونوشت، PB2، که 5' caps را تشخیص می‌دهد، و PA (P3 برای ICV و IDV)، یک اندونوکلئاز. پروتئین ماتریکس (M1) و پروتئین غشایی (M2) مانند پروتئین غیر ساختاری (NS1) و پروتئین صادراتی هسته ای (NEP) یک بخش مشترک دارند. برای IAV و IBV، هماگلوتینین (HA) و نورآمینیداز (NA) هر کدام در یک بخش کدگذاری می‌شوند، در حالی که ICV و IDV یک پروتئین همجوشی هماگلوتینین
حالی که ICV و IDV یک پروتئین همجوشی هماگلوتینین استراز (HEF) را در یک بخش رمزگذاری می‌کنند که عملکردهای HA و NA را ادغام می‌کند. بخش نهایی ژنوم، نوکلئوپروتئین ویروسی (NP) را کد می‌کند. ویروس‌های آنفلوآنزا همچنین پروتئین‌های جانبی مختلفی مانند PB1-F2 و PA-X را کد می‌کنند که از طریق جایگزین فریم‌های خواندن باز (open reading frames) بیان می‌شوند و در سرکوب دفاعی میزبان، ویرولانس و بیماری‌زایی مهم هستند. ذره ویروس که ویریون نامیده می‌شود، پلئومورفیک است و دارای شکل‌های متفاوتی مانند رشته‌ای، میله‌ای یا کروی