payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این کتاب را نمی‌توان اثر خاص عطار شمرد و برای آن نشانه‌های سبکی بیان کرد زیرا کار عطار تألیفی از اجزا اقتباس شده کتابهای دیگر است و اگر در چند جا عباراتی از خود آورده باشد، باز هم پیرو کسانی است که مآخذ کار او را پرداخته‌اند و حتی در دیباچه کتاب که از فکر و قلم عطار تراوش کرده‌است باز هم شیوه نگارش همان است که در متن دیده می‌شود و روش نویسندگانی چون هجویری و عثمانی است با این تفاوت که نثر کتاب عطار پخته‌تر و روان تر از نثرهای عرفانی فارسی در قرن‌های پیش است. سبک نثر عطار را می‌توان همان شیوه نثر در دوره
سبک نثر عطار را می‌توان همان شیوه نثر در دوره سامانیان برشمرد با این تفاوت که در به کار بردن حروف اضافه به روش قرن ششم گرایش پیدا کرده‌است حتی اغلب به جای اندر از در استفاده شده‌است. اهمیت کتاب. بنا به نظر محمد قزوینی اهمیت و قدر کتاب "تذکرةالاولیاء" از چند راه است: وضعیت انتشار. تاکنون سه تصحیح از این کتاب انجام شده‌است. تصحیح انتقادیِ "تذکرةالاولیاء" اولین بار توسط رنالد نیکلسن انجام گرفته‌است (چاپ لیدن ۱۹۰۵–۱۹۰۷). از امتیازات تصحیح نیکلسن، یکی بی‌طرفی مذهبی او (از نظر شیعه و سنی)، و دیگر مقدمهٔ محمد
مذهبی او (از نظر شیعه و سنی)، و دیگر مقدمهٔ محمد قزوینی بر آن است که حاوی اطلاعات دقیق و سودمندی است. دومین تصحیح "تذکرةالاولیاء"، تصحیح محمد استعلامی در سال ۱۳۴۷ است.منقح‌ترین چاپ "تذکرةالاولیاء" مجموعهٔ دو جلدی تصحیح «تذکرةالاولیاء» به تصحیح و توضیح محمدرضا شفیعی کدکنی است که انتشارات سخن منتشر کرده‌است.
مجدالدین بغدادی از شاعران و عارفان ایرانی بود که در سال ۵۵۴ هجری متولد و در سال ۶۰۷ به امر علاالدین محمد خوارزم شاه در رود جیحون غرق شد. به اینصورت که مجدالدین که ترکان خاتون مادر محمد خوارزم شاه را پنهانی به عقد خود درآورده بود سبب رنجش سلطان شد و سلطان گفت شیخ را در جیحون غرق کنند اما در منابع بعد از عوفی برای کشته شدن وی سه علت ذکر کرده اند : ۱) به اتهام عشق ورزی به مادر سلطان محمد، به حکم سلطان کشته شد (حمدالله مستوفی ، همانجا)؛ ۲) ازدواج پنهانی او با مادر سلطان محمد علنی شد، و وی را، به دستور سلطان ،
سلطان محمد علنی شد، و وی را، به دستور سلطان ، به دجله انداختند (جامی ، همانجا؛ به گزارش دیگر، خواندمیر، ج ۲، ص ۶۴۷، در جیحون غرق کردند)؛ ۳) مجدالدین بر اثر تهمتی حاکی از رابطه پنهانیش با زنی به نام لیلی ، و به دست همسر او کشته شد (زریاب خویی ، ص ۵۴۶ ـ ۵۴۷). به گزارش ابوالقاسم انصاری کازرونی (ص ۱۵۶ ـ ۱۵۷) وی از مردم خوارزم و از مریدان شیخ نجم‌الدین کبری و از شاعران و نویسندگان خاص زمان خود است. از آثار وی میتوان به موارد زیر اشاره کرد: رضا قلی خان هدایت در "مجمع الفصحاء" مجدالدین بغدادی را مربّی و مرشد
در "مجمع الفصحاء" مجدالدین بغدادی را مربّی و مرشد معنوی عطار نیشابوری معرفی نموده‌است.
محمودآباد نام شهری ساحلی در مجاورت دریای مازندران است. این شهر مرکز شهرستان محمودآباد است. مردم محمودآباد از قومیت طبری هستند و به مازندرانی صحبت می‌کنند. اقتصاد این شهر برپایه گردشگری، ماهیگیری و کشاورزی استوار است. محمودآباد نزدیک‌ترین شهر ساحلی به پایتخت ایران است. موقعیت. محمودآباد بر سر جاده ساحلی و در مجاورت دریای مازندران قرار دارد. همچنین جاده محمودآباد-آمل ارتباط آن را با جاده هراز برقرار می‌کند. مهم‌ترین شهرهای اطراف آن، نور در غرب، آمل در جنوب و فریدون‌کنار و بابلسر در شرق می‌باشد. جمعیت. بر اساس
و بابلسر در شرق می‌باشد. جمعیت. بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن ایران، جمعیت شهر محمودآباد در سال ۱۳۷۵ خورشیدی، ۱۹٬۸۸۳ نفر بوده که در سال ۱۳۸۵ به ۲۷٬۵۶۱ نفر رسیده‌است و در سال ۱۳۹۰ جمعیت این شهر به ۳۱٬۷۷۱ رسید و در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳۷٬۸۴۴ نفر شده‌است. مردم محمودآباد به گویش آملی که گویشی از زبان مازندرانی است صحبت می‌کنند. تاریخچه. دوران باستان. استان مازندران پیش از اسلام تپورستان (به پهلوی: ) نامیده می‌شد که برگرفته از نام قوم تپوری (به یونانی: Τάπυροι) می‌باشد که پس از اسلام قوم طبری نام گرفتند
می‌باشد که پس از اسلام قوم طبری نام گرفتند و سرزمینشان طبرستان نامیده شد. به اعتقاد مورخان آماردها نخستین سکنه باستانی مازندران بودند و آماردها از آمل تا تنکابن و تپورها از آمل تا گرگان سکونت داشتند. در عصر هخامنشی در کرانه جنوبی دریای مازندران اقوام، تپوری، آمارد، آناریاکه و کادوسی سکونت داشتند. مورخان آماردها را به مردمان داهه و سکایی و پارسی پیوند داده‌اند. هرودوت از قبیله مارد (mardes) در کنار دائی‌ها (daens)، دروپیک‌ها (dropiques)، و ساگارتی‌ها (sagarties) به عنوان پارس‌های کوچنشین و صحراگرد یاد
به عنوان پارس‌های کوچنشین و صحراگرد یاد کرده‌است. پلینیوس مورخ یونانی محل آماردها را قسمت شرقی مارگانیا شناسایی کرده‌است. استرابون(۶۳ ق. م) قوم آمارد را در کنار اقوام تپوری، کادوسی و کرتی به عنوان اقوام کوهستان نشین شمال کشور یاد می‌کند. استرابو می‌نویسد: تمام مناطق این کشور به استثنای بخشی به سمت شمال که کوهستانی و ناهموار و سرد است و محل زندگی کوهنشینانی به نام کادوسی (Cadusii) و آماردی (Amardi) و تپوری (Tapyri) و کرتی (Cyrtii) و سایر مردمان دیگراست، حاصلخیز است. به گفته واسیلی بارتلد تپوری‌ها در قسمت
است. به گفته واسیلی بارتلد تپوری‌ها در قسمت جنوب شرقی ولایت سکونت داشتند و در قید اطاعت هخامنشیان درآمده بودند و آماردها مغلوب اسکندر مقدونی و بعد مغلوب اشکانیان شدند و اشکانیان در قرن دوم ق. م. آنها را در حوالی ری سکونت دادند و اراضی سابق آماردها به تپوری‌ها اهدا شد و بطلمیوس در شرح دیلم یعنی قسمت شرقی گیلان در ساحل بحر خزر در آن زمان از تپوری‌ها نام می‌برد.به گفته یحیی ذکا در «کاروند کسروی» آورده‌است: آماردان یا ماردان، در زمان لشکر کشی اسکندر مقدونی به ایران، این تیره در مازندران نشیمن می‌داشتند و آن
ایران، این تیره در مازندران نشیمن می‌داشتند و آن هنگام هنوز قبایل تپوران به آنجا نیامده بودند. به گفته مجتبی مینوی قوم آمارد و قوم تپوری در سرزمین مازندران می‌زیستند و تپوری‌ها در ناحیه کوهستانی مازندران و آماردها در ناحیه جلگه‌ای مازندران سکونت داشتند. در سال ۱۷۶ ق. م فرهاد اول اشکانی قوم آمارد را به ناحیه خوار کوچاند و تپوری‌ها تمام ناحیه مازندران را فرو گرفتند و تمام ولایت به اسم ایشان تپورستان نامیده شد. پیشینه. مورخان از محمود‌آباد با عنوان اهلم یاد کرده‌اند. اهلم یکی از بنادر مهم طبرستان محسوب می‌شده
اهلم یکی از بنادر مهم طبرستان محسوب می‌شده است. اهلم امروزه در شمال غربی محمود‌آباد واقع شده است، چنانکه امروزه به روستاهای غرب محمودآباد اهلم‌رستاق خوانده می‌شوند و همواره نام اهلم به همراه ناتل و رستمدار آمده است. از قرن دوم تا زمان زندیه اهلم برای شهر بزرگ آمل بندری فعال و پر رونق بود. پس از آنکه اهلم به تدریج اهمیت خود را از دست داد، دو منطقه در اطراف محمودآباد جانشین آن شدند؛ یکی تلیکسر، که دستکم از اوایل دوره‌ی قاجار بر چندین روستای اطراف محمودآباد مرکزیت یافته بود، و دیگری منطقه کهن تبرآباد، آبادی
یافته بود، و دیگری منطقه کهن تبرآباد، آبادی تبرآباد بسیار پر رونق بود و محدوده‌ی آن تا دهانه‌ی رودخانه‌ی شهرود کنونی امتداد داشت. پیشینهٔ تاریخی این منطقه، به قدمت تاریخی طبرستان و آمل بستگی دارد، زيرا این منطقه بخشی از منطقهٔ آمل بوده و آمل با قدمت چند هزارساله زمانی پایتخت طبرستان و ایران بود. محمودآباد، وارث و جانشین تمدن منطقه‌ای است که در تاریخ از آن به نام «اهلم» یاد شده است و از قرن دوم هجرت تا دورهٔ قاجاریه و حتی پس از آن در دورهٔ رضاخان نیز این منطقه، پیش بندری برای آمل بوده است. شهر فعلی
این منطقه، پیش بندری برای آمل بوده است. شهر فعلی محمودآباد از قدمت تاریخی زیادی برخوردار نیست. اگرچه تاریخ محمودآباد با روستای تاریخی اهلم در مجاورت آن یکی دانسته می‌شود؛ ولی تا دوره ناصرالدین‌شاه تنها اثر معماری مهم، راه ساحلی شاه عباسی و یک امامزاده بوده‌است. آغاز احداث بنای فعلی شهر محمودآباد به حاج محمدحسن‌خان اصفهانی (پدر محمدحسین امین‌الضرب) در دورهٔ ناصرالدین‌شاه بازمی‌گردد. او اقدام به ساخت مسجد، کاروانسرا (بعدها قلعه)، بندر، حمام، ساختمان تجاری، ابنیهٔ مسکونی و همچنین راه‌آهن کوچکی از بندر تا
ابنیهٔ مسکونی و همچنین راه‌آهن کوچکی از بندر تا دامنه‌های البرز در جنوب شهر نمود. راه‌آهن مزبور مدتی بعد با کارشکنی درباریان و به بهانهٔ به خطر افتادن جان چارپایان منطقه برچیده شد. بقایای ریل آهن در برخی نقاط مسیر محمودآباد به آمل وجود دارد. بافت شهری. از قدیمی‌ترین محله‌های محمودآباد می‌توان به توسکا محله و سوراخ مازو (سوراخ مازو سفلی، سوراخ مازو علیا و سوراخ مازو وسطی) و آهومحله اشاره نمود. همچنين سه‌راه محموداباد در مركز شهر، شهر را به سه قسمت شرقي، غربي و جنوبي تقسيم مي‌كند. اقتصاد. بر خلاف گذشته که
و جنوبي تقسيم مي‌كند. اقتصاد. بر خلاف گذشته که اقتصاد شهر محمودآباد مبتنی بر صنایع کوچک بود، امروزه گردشگری، کشاورزی و ماهیگیری اساس اقتصاد شهر را تشکیل می‌دهد. بازار محمودآباد در بین شهرهای کوچک اطراف مرکزیت داشته و شهرک‌های توریستی فراوانی در اطراف شهر رشد کرده‌اند. شهر محمودآباد دارای چهار پارک به نام‌های ملت، مرکزی، لاله و طاهباز است و طرح سالم‌سازی دریا نیز در آن برقرار می‌باشد. هتلها و امکانات اقامتی زیادی نیز برای گردشگران در محمودآباد و اطراف آن وجود دارد. کشاورزی. محمودآباد از شهرهای جلگه جنوب
وجود دارد. کشاورزی. محمودآباد از شهرهای جلگه جنوب دریای کاسپین دارای زمین‌های شالیزار حاصل‌خیزی است. به جرأت می‌توان گفت محمودآباد یکی از قطب‌های تولید برنج در شمال ایران و به قولی در دنیا می‌باشد. از ارقام معروف برنج‌های زیر کشت مزارع برنج می‌توان به: طارم عطری، ندا، نعمت، فجر، دم سیاه، ب ۱ اشاره نمود.
گونتر ویلهلم گراس (زاده ۱۶ اکتبر ۱۹۲۷ – درگذشته ۱۳ آوریل ۲۰۱۵) نویسنده، مجسمه‌ساز و نقاش آلمانی بود. او عضو برجسته گروه ۴۷ و از نویسندگان بزرگ و معروف آلمان بود. گونتر گراس بازتاب صدای نسلی از آلمانها بود که در زمان سلطه نازیسم بزرگ شده بودند. او خود را روایتگر تاریخ از نگاه پایین‌دستی‌ها می‌دانست. وی با رویکردی معترضانه و هشداردهنده همواره در تمام رویدادهای مهم سیاسی و ادبی آلمان حضور مؤثر داشت. در سال ۱۹۹۹ گراس برنده جایزه نوبل ادبیات شد، فرهنگستان پادشاهی علوم سوئد هنگام اعلام نام او، داستان‌هایش را
علوم سوئد هنگام اعلام نام او، داستان‌هایش را تصویرگر چهرهٔ فراموش شده تاریخ خواند. زندگی. گونتر گراس در ۱۶ اکتبر سال ۱۹۲۷ در دانتسیگ-لاگفور (که امروزه در خاک لهستان است)، از پدری آلمانی و پروتستان به نام «ویلهلم» و مادری کاتولیک به نام «هلنه» که اصالتاً لهستانی بود، زاده شد. گراس تحت تأثیر تربیت کاتولیکی مادر، به خدمت در کلیسا مشغول شد و با نوجوانان خادم در اجرای مراسم نمازگزاری شرکت می‌کرد. در پانزده سالگی برای گریز از محیط تنگ و فقیرانه خانوادگی، خدمت در ارتش هیتلری را با رغبت پذیرفت و در هفده سالگی به
ارتش هیتلری را با رغبت پذیرفت و در هفده سالگی به لشکر دهم توپخانه اس‌اس - فروندبرگ فرا خوانده شد. گونتر گراس پس از مجروح شدن در تاریخ ۲۰ آوریل ۱۹۴۵، در تاریخ ۸ مه ۱۹۴۵ در ماریانسکه لازنی دستگیر و به اسارت نیروهای آمریکایی درآمد و تا ۲۴ آوریل ۱۹۴۶ در بازداشتگاه بود. گراس در بازجوئی‌های مقدماتی افسران آمریکایی، به عضویت خود در شاخه مسلح حزب نازی موسوم به اس‌اس اعتراف کرد، ولی تا سال ۲۰۰۶ افکار عمومی را از آن آگاه نکرد. او سال ۱۹۴۷/۱۹۴۸ در دوسلدورف یک دوره کارآموزی را در کارگاه سنگ‌تراشی به پایان رساند و سپس
را در کارگاه سنگ‌تراشی به پایان رساند و سپس در آکادمی هنر دوسلدورف تا پایان سال ۱۹۵۲ به تحصیل در رشته پیکرتراشی و قلم‌سیاه پرداخت. سال‌های ۱۹۵۳/۱۹۵۶ در دانشکده هنرهای تجسمی در برلین ادامه تحصیل داد. پس از اتمام تحصیلات به پاریس رفت و تا سال ۱۹۵۹ در آن‌جا اقامت کرد. سال ۱۹۶۰ مجدداً به برلین بازگشت و تا سال ۱۹۷۲ آنجا سکونت کرد. گونتر گراس سال‌های ۱۹۷۲/۱۹۸۷ در یکی از شهرهای کوچک استان شلسویگ-هولشتاین زندگی کرد. او سال ۱۹۵۴ با یک دانشجوی سوئیسی ازدواج کرد که این پیوندِ زناشوئی تا سال ۱۹۷۸ دوام داشت و ثمره آن
پیوندِ زناشوئی تا سال ۱۹۷۸ دوام داشت و ثمره آن پنج فرزند بود. گراس سال ۱۹۷۹ مجدداً ازدواج و به اتفاق همسرش راهی هندوستان شد و برای شش ماه در کلکته زندگی کرد. گونتر گراس روز ۱۳ آوریل ۲۰۱۵ (دوشنبه ۲۴ فروردین ۱۳۹۴) در سن ۸۷ سالگی بر اثر عفونت در بیمارستان شهر لوبک در شمال آلمان درگذشت. فعالیت‌های سیاسی. کارهای گونتر گراس جنبه‌های قوی سیاسی دارد و خود او نیز فعال سیاسی و درگذشته، عضو حزب سوسیال دموکرات آلمان بوده است. او سال ۱۹۸۲ رسماً به عضویت این حزب درآمد. ده سال عضو آن بود و سرانجام از حزب استعفاء داد. او
سال عضو آن بود و سرانجام از حزب استعفاء داد. او هنوز طرفدار این حزب است. گراس همچنین اعتراف کرده است در نوجوانی از اعضای بخش مسلح حزب نازی موسوم به اس‌اس بوده است. او همچنین مانند هاینریش بل از قبول نشان صلیب خدمت از دست رئیس‌جمهور آلمان سرباز زده است. روز ۱۶ فروردین ۱۳۹۱(۴ آوریل ۲۰۱۲) در شرایط اوجگیری دوباره التهابات بر سر برنامه هستهٔ ایران و باز سایه انداختن جغد جنگ بر سر ایرانیان، شعر منثوری از گونتر گراس با عنوان «آنچه باید گفته شود» در روزنامه آلمانی زود دویچه تسایتونگ، نیویورک تایمز و روزنامه
زود دویچه تسایتونگ، نیویورک تایمز و روزنامه ایتالیایی لارپوبلیکا منتشر شد که جنجال‌های فراوانی را در میان اصحاب رسانه و سیاست برانگیخت. وی در این شعر با اشاره به بمب‌های هسته‌ای اعلام‌نشده تل‌آویو، آن‌ها را تهدیدی برای صلح جهانی خوانده است. او همچنین با کنایه‌ای طنزگونه به اینکه آلمان قرار است یک زیردریایی جدید به اسرائیل بدهد، نوشته است که این زیردریایی «باید همه کلاهک‌های نابودکننده را به جایی هدایت کند که وجود یک بمب اتمی در آن ثابت نشده است.» او در این شعر به صراحت از اسرائیل نام می‌برد و با انتقاد از
شعر به صراحت از اسرائیل نام می‌برد و با انتقاد از «حمله پیشگیرانه» می‌گوید که اسرائیل به‌عنوان یک قدرت اتمی، صلح جهانی را که خود متزلزل است، به خطر انداخته است. گراس از این «حق ناروا» انتقاد می‌کند که «ملتی منکوب و استبدادزده (ایران) قرار است بمباران شود، تنها با این حدس و گمان که رهبران آن به دنبال ساختن بمب اتمی هستند.» او این را «همدستی در جنایتی می‌داند که غیرقابل بخشش است.» و معتقد است ادامه این سیاست «ریاکاری غرب» است وی امیدوار است، عده بیشتری به وجدان خود گوش کنند و سکوت را بشکنند. او در شعر خود
خود گوش کنند و سکوت را بشکنند. او در شعر خود همچنین به این نکته اشاره کرده که هرگونه انتقادی از اسرائیل به‌عنوان ضدسامی‌گری تلقی می‌شود که در آلمان برای آن مجازات قانونی تعیین شده است. واکنش‌ها. امانوئل ناهشون، سفیر وقت اسرائیل در برلین، شعر گراس را «تحریکات ضدیهودی که قدمت یک قرن دارند» خوانده و گفته است: «این سنت اروپاست که یهودیان را به جنایت متهم کنند.» او با ادعای اینکه اسرائیل می‌خواهد با همسایگان خود در منطقه در صلح زندگی کند، عنوان کرده که اسرائیل چنین نقشی را که گونتر گراس براساس رفتار گذشته مردم
نقشی را که گونتر گراس براساس رفتار گذشته مردم آلمان آن را ترسیم می‌کند، برعهده نمی‌گیرد. دیتر گراومن، مدیر مرکز یهودیان آلمان در اظهار نظری گفته «شوکه» شده است. او شعر گراس را «جزوه نفرت» نامیده و معتقد است: «یک نویسنده برجسته به‌هیچ‌وجه یک کارشناس برجسته سیاسی نیست.» دیدر برگر، مدیر کمیته یهودیان آمریکا، هم در این‌باره اینطور اظهارنظر کرده است: «وقتی گراس سیاست‌های امنیتی ضروری اسرائیل را تبهکاری قلمداد می‌کند و دلایل اصلی تنش منطقه را مورد حمایت قرار می‌دهد، به روابط دوستانه آلمان و اسرائیل صدمه شدیدی
به روابط دوستانه آلمان و اسرائیل صدمه شدیدی وارد می‌کند.» روپرشت پولنتز، رئیس کمیته امور خارجی حزب دمکرات مسیحی آلمان، گفته از این شعر گراس خوشش نیامده است. او گناهکار دانستن اسرائیل را مورد انتقاد قرار داده و مدعی شده است: کشوری که نگرانی ما را برمی‌انگیزد، ایران است و در این مورد شعر گراس به انحراف رفته است. آندرئا نالس، از مسئولان حزب سوسیال دمکرات آلمان، شعر گراس را «تحریک‌کننده و نامناسب» توصیف کرده است. اما چپ‌های آلمان از آخرین اثر گونتر گراس پشتیبانی کرده‌اند. ولفگانگ گرکه، عضو رهبری حزب چپ‌های
کرده‌اند. ولفگانگ گرکه، عضو رهبری حزب چپ‌های آلمان، گفته، گراس جرأت این را داشت که از موضوعی که دربارهٔ آن سکوت می‌شود، حرف بزند. روشنفکر درجه یک آلمان. گونترگراس در سال ۲۰۱۳ از سوی مجله سیسرو به عنوان روشنفکر شماره یک آلمانی‌زبان شناخته شد. کتابشناسی. اما مشهورترین رمان او "طبل حلبی" است که نمونه برجسته سبک رئالیسم جادوئی در اروپا به‌شمار می‌آید. این رمان سال ۱۹۵۹ چاپ و باعث شهرت گراس شد. رمان مشهور دیگر او "سال‌های سگی" نام دارد که سال ۱۹۶۳ منتشر شد و به تلفیق واقعیت با تخیل مشهور است. او سال ۱۹۸۶ پس از
تلفیق واقعیت با تخیل مشهور است. او سال ۱۹۸۶ پس از سال‌ها سکوت، رمان "ماده موش" را منتشر کرد.
چابُکسَر یکی از شهرهای شهرستان رودسر در استان گیلان در شمال ایران است. این شهر در منتهی‌الیه خاوری استان از شمال به دریای مازندران، از شرق به شهرستان رامسر در استان مازندران، از جنوب به رشته کوه البرز و از غرب به بخش کلاچای از شهرستان رودسر محدود است. چابکسر در حد فاصل استان گیلان و استان مازندران در کوتاه‌ترین فاصله بین جنگل کوهستانی و دریا (حداکثر ۱۳۰۰) متر جای گرفته‌است. مردم چابکسر گیلک هستند و به زبان گیلکی با گویش بیه‌پیش سخن می‌گویند. ساحل این شهر شامل ساحل گلسرخ، ساحل اوشیان، ساحل طلائی و ساحل
شامل ساحل گلسرخ، ساحل اوشیان، ساحل طلائی و ساحل قاسم‌آباد ساحل بندبن ساحل چایجان ساحل چایخانسر ساحل خشکلات ساحل سورخانی می‌باشد که در آن‌ها مجتمع‌های توریستی رفاهی و اقامتی بسیاری دائر می‌باشد. وسائل تفریحی دریائی مانند جت اسکی، قایق‌سواری و پاراسل در این سواحل موجود بوده و طرح سالم‌سازی شنا در ساحل گلسرخ اجرا گردیده‌است. پرورش گل‌های تزئینی از دیگر فعالیت مردمان این شهر می‌باشد. سالانه کورس اسب دوانی در سواحل چابکسر و اوشیان بر قرار بوده که مورد توجه دوستداران این وزرش قرار گرفته‌است. سرولات، اوشیان و
این وزرش قرار گرفته‌است. سرولات، اوشیان و چشمه دمکش از جاذبه‌های توریستی این منطقه بوده و سالانه گردشگرهای بسیاری را به خود جذب می‌نماید. در گستره جغرافیایی چابکسر ۴ محصول عمده کشاورزی یعنی برنج، چای، مرکبات و کیوی در کنار یکدیگر به عمل می‌آیند. با توجه به خصوصیات جغرافیایی حاکم بر منطقه، یعنی رشته کوه البرز و دریای مازندران، چابکسر از نظر جاذبه‌های گردشگری از تنوع ویژه‌ای برخوردار است و از مناطق زیبای این منطقه اوشیان سرولات و میانده را می‌توان نام برد. چابکسر از شهرهای شمالی ایران با طبیعتی سبز و
برد. چابکسر از شهرهای شمالی ایران با طبیعتی سبز و دل‌انگیز و تنوعی ویژه در جاذبه‌های گردشگری است. سرزمین آفتاب، ماسه و دریا که همانند تابلویی رنگارنگ و ظریف در دل گیلان می‌درخشد. شهری برخوردار از 1۷کیلومتر ساحل ماسه‌ای و چشم‌اندازهای بکر جنگلی و آثاری تاریخی و فرهنگی که قابلیت بالایی در جذب گردشگر دارد. اقلیم مناسب و منحصر به فرد چابکسر پرورش گل و گیاه را در سطحی گسترده امکان‌پذیر کرده‌است. از جمله آثار تاریخی این شهر آرامگاه الثائر فی اللّه، ابوالفضل (ابوطالب) جعفربن محمد، فرمانروای علوی زیدی هُوسَمْ در
جعفربن محمد، فرمانروای علوی زیدی هُوسَمْ در نیمه اول قرن چهارم واقع در منطقه میانده می‌باشد. او نوه حسین الشاعر (مرعشی: حسین المحدّث)، و برادرحسن اُطْروش، از سادات زیدی و معروف به سید ابیض می‌باشد. از دیگر اماکن مذهبی، بقعه آقا شیخ زاهد، بقعه آقا سید حسین و حسن و امیر احمد، آقا سید رضی، گورستانی قدیمی و قلعه سنگ نو، بقعه‌های سه برادر و محمد امین است که کنار طبیعت سبز اطراف رنگ و بویی تازه گرفته‌است. از جلوه‌های بی نظیر چابکسر چشمه دمکش است با اهمیت علمی و تفریحی می‌باشد. صنایع دستی چابکسر تابعی از استان
تفریحی می‌باشد. صنایع دستی چابکسر تابعی از استان گیلان است و شامل خراطی، منبت کاری، معرق کاری، حصیربافی، بامبو بافی، مروار بافی، سفالگری و سرامیک سازی، نقاشی روی کدو، نمد بافی، شال بافی، ابریشم بافی، جاجیم بافی، گلیم بافی، چادر شب بافی، قالی بافی و قلاب دوزی می‌شود. از گونه‌های گیاهی منطقه مازو، ممرز، توسکا، ون، بلوط، افرا، نعناع و کنگر است. گونه‌های جانوری آن شامل پلنگ، گربه وحشی، گراز، خرس، قوچ، کمیش، قرقاول، کبک، شاهین و انواع ماهی‌های غضروفی می‌شود. محصولات عمدهٔ چابکسر برنج، چای، مرکبات، کیوی و
محصولات عمدهٔ چابکسر برنج، چای، مرکبات، کیوی و تره‌بار می‌باشد. به عنوان مثال مسجد جامع چابکسر توسط مرحوم حاج رضا یوسف‌زاده احداث گردید که حدود ۴ سال پیش پس از آتش‌سوزی مورد احیا و بازسازی مجدد توسط هیئت امنا شهر قرار گرفت. چهارشنبه بازار بازار هفته چابکسر در نیمه دوم سال ۱۳۷۱ دایر گردیده و فروشندگان از مناطق نزدیک گیلان و مازندران به ویژه از رودسر و رامسر به این بازار روی می آورند. گردانندگان بازار هفتگی چابکسر معتقدند که این بازار در آینده فعالتر و پر رونق تر خواهد شد؛ در گذشته شرکت بسیاری از ساکنان
رونق تر خواهد شد؛ در گذشته شرکت بسیاری از ساکنان روستاها و آبادیها و بخشهای دور و نزدیک نظیر اوشیان و سیاهکلرود در بازارهای اطراف به سبب مشکلات راه ها امکان پذیر نبود، ولی اکنون با توسعه و گسترش و تجهیز راهها و استفاده از وسائل نقلیه جدید تعداد قابل توجهی از ساکنان آبادی های مزبور در این بازارها از جمله بازار چابکسر شرکت می نمایند به طوری که بیشترین خریداران بازار هفته چابکسر را ساکنان کوهپایه اوشیان و سیاهکلرود تشکیل می دهند. کالاهائی که به بازار هفته عرضه می شود غیر از محصولات محلی یعنی برنج ، مرکبات ،
می شود غیر از محصولات محلی یعنی برنج ، مرکبات ، چای و مواد اولیه تهیه شده از شیر عبارتند از پوشاک، مواد غذائی حبوبات، لوازم منزل ، وسائل زینتی، پارچه، کفش و غیره. وجه تسمیه. در باب وجه تسمیهٔ آن گفته می‌شود چابکسر متشکل از دو کلمهٔ چاب و کنار به معنای چاب کنار یا کنار دریا است که به‌تدریج به چابکسر تبدیل شده‌است.
سرولات نام روستایی در استان گیلان در فاصله ۳ کیلومتری جنوب چابکسر است. این روستا در کنار رودخانه پرآب آچی رود و رودخانه کورئه در ابتدای دامنه شمالی البرز و کوه سماموس در درون دره احاطه شده از جانب چند کوه (مهران کوه، شاسروس و لیه کلام) قرار گرفته است. روستای سرولات راه ورودی روستاها و مراتع جنگلی کوهستانی از قبیل جنگسرا، لیه کلام، لیمه سرا، منه سئه (میان حصه)، پشتاسران، لمس پشته، قلعه کوتی، شمشادپشته، گرم تو، مرگ واز، تازه آباد، اربه کش چند مرتع و روستای دیگر است. منطقه زرسر از محل‌های قدیمی جاده سرولات در
است. منطقه زرسر از محل‌های قدیمی جاده سرولات در چابکسر ورودی منطقه سرولات است که از قدیم باغات پرتقال آن معروف است، ورودی کوهستانی دره سرولات است. زرسر آب و هوای متفاوت، نسیم خنک شبانه از دره رودخانه آچیرود دارا است. (تماشاکوه، خانم گردان لردی و بخش بزرگی از منطقه حفاظت شده سرولات جواهردشت). زرسر سرولات در تملک قدیمی باغات توت، مرکبات، چای خانواده‌های ملکی، تقی پور کندسر (بلوکباشی)، بابایی، کهنمویی، کهن و تفاوت بوده است که از خانواده‌های مهم قدیمی و متصل این محل بوده‌اند، که به نسل قدیمی ملک غلامرضای
این محل بوده‌اند، که به نسل قدیمی ملک غلامرضای سرولاتی کدخدا و اسدالله آبادگر سرولاتی (متوفی در ۱۲۸۵ قمری) در اواسط دوران قاجار می‌رسند. رودخانه آچیرود از مراتع جنگلی، خشکاسرا، گرازران، ترک و… و مراتع ییلاقی ییلاقهای گرده پشته سر تا طالسرا، جیردشتان و سرچشمه می‌گیرد. با عبور از جاده جنگلی این روستا علاوه بر مشاهده چشم‌اندازهای جنگلی و سکونت گاه‌های انسانی دو طرف جاده ضمن قرارگیری بر فراز این روستا از بالا دست می‌توان کشتزارها و سکونتگاه‌های منطقه جلگه‌ای را مشاهده نمود. تاریخ میانده که در قدیم بلوک میانده
مشاهده نمود. تاریخ میانده که در قدیم بلوک میانده بوده مرکز مذهبی مهمی از پیش از اسلام نیز بوده و سرولات و قرا و مراتع و قصبه های از بین رفته ناحیه آن به احتمال در زیر سایه میانده واقع شده است. میانده مدفن سید ابوجعفر ابیض معروف به ثائر فی الله یا سید ابیض موسس و بانی شهر هوسم یا رودسر قدیم بوده‌ است. هوسم در اواخر قرن سوم هجری‌قمری مرکز حکمرانی علویان زیدی در گیلان (دوران حکومت ناصر کبیر) بود، درجه اعتبار و آبادی برای بلوک میانده در آن زمان بوده است. طبق نوشتار کتاب تاریخ رامسر مرحوم استاد رحیمیان در تاریخ
کتاب تاریخ رامسر مرحوم استاد رحیمیان در تاریخ رامسر، میانده یا همان میندی عبادات گاه قدیمی معبد آناهیتا از پیش از اسلام بوده از این جهت بعد از اسلام در دوره زیدیان هم جایگاه مذهبی خود را بین مردم و حاکمان محلی حفظ کرد. بلوک سرولات متصل به بلوک‌میانده قدیم در رانکوه قدیم و در دوران پسا حکومت کیاییان در محدوده قصبه تنهجان و گرجیان واقع بوده است، میانده و سرولات در غرب نقشه محدوده تقریبی سخت سر واقع بوده اند. ولایت تنهیجان و گرجیان شامل سخت سر، مساحت سخت سر در گذشته بسیار کم بود و به ولایات گُرجیان، کَلاجه
در گذشته بسیار کم بود و به ولایات گُرجیان، کَلاجه کوه(کلیج کوه در رمک امروزی) و تَنهیجان محدود می­شد. در اواخر قرن هشتم قمری مقّر ییلاقی حکومت سید کیای رکابزن کیایی در جورده تنهیجان(جواهرده) و مقر گیلانی(قشلاقی) او در گرمه رود(آبگرم سر پشت هتل های بزرگ) بود. بامسی(تِمی جان کِری) امروزی نیز در گذشته شهر بزرگی بود و مقّر گیلانی حاکمان این دیار بود. مرکز مذهبی حکومت آنها میانده چابکسر امروزی و کهنه میندی بوده است. ییلاقات چون جیردشتان، تماشای کوه و گردپشته و خشکاسرا، آهن پوچان ( آهن پزان ) مناطق آباد و ییلاقی
آهن پوچان ( آهن پزان ) مناطق آباد و ییلاقی و مرتعی جنگلی بلوک میانده و سرولات در قرون هفتم، هشتم و نهم هجری در دوره حكومت کیاییان بوده است. جمعیت سرولات و مراتع اطراف ان در نیمه حکومت قاجار نهایت به ۶۰ نفر جمعیت بصورت متمرکز و در نهایت تجمبع گالش ها و دهقانان به کمتر از ۱۰۰ نفر ۲۰ خانوار می رسید. بخش ییلاقی بلوک سرولات و میانده در دوران تنهجان دو بخش داشت جَواردیه(از اِسبی آبکش روخانه تا فلیک دُم) که به جورده تنهیجان (جود آهینجان) در قرن چهارم هجری نامیده شد، که بیشتر اوشیانی ها و جنگسرایی ها سکونت داشتند.
که بیشتر اوشیانی ها و جنگسرایی ها سکونت داشتند. و ییلاق جیردشتان و تماشاکوه بوده که بیشتز اوشیانی ها و سرولاتی ها ساکن می شدند و تا اواخر قاجار جدا از دامداری به کشت گندم و غلات می پرداختند. در اوایل قرن سیزدهم هجری قمری(دوره کریم خان زند و پسرانش) نیز جوارده و این قریه ها در این ولایت میانده و سرولات دچار جنگهای خونینی بین سید علی کیا با سپاه کیانوپاشا و پسر سیدرکابزن کیا والی گُرجیان و عسگرخان (برادر هدایت اله خان فومنی) و یورش وحشیانه شد. میرزا کوچک خان جنگلی و بخشی از قوای جنگل در دوره دوم جنگ ها نیز
جنگلی و بخشی از قوای جنگل در دوره دوم جنگ ها نیز جهت فرار از قوای حکومتی به کوه های لنگرود، رودسر، رانکوه و تنکابن رفت و زد و خوردهای پراکنده­ای میان مبارزان جنگلی و قوای دولتی در گرفت که منجر به کشته شدن تعدادی از یاران میرزا گردید. بخشی از آن‌ها از اوشیان رانکوه از راه سرولات و گردپشته و تماشاکوه به جواهرده رسیدند و در درگیر آنها با قوای دولتی تعدادی از آنها کشته شدند. این کشته ها (حدود ۲۸ نفر) را در پای ساختمان غسالخانه فعلی در مسجد آدینه جواهرده و تعدادی را در قبرستان امامزاده فضل و فاضل زورِک=زوره
را در قبرستان امامزاده فضل و فاضل زورِک=زوره (زرودک) دفن شدند. گویا میرزا کوچک خان در مسیر عبور از حدود سرولات چند وقتی پیش پهلوان فرج شیرخانزاد اهل لیکلام سرولات بود. در واپسین دهه حکومت قاجار، و در انتهای قرن سیزدهم شمسی (مشخصاً در سال‌های منتهی به ۱۳۰۲ شمسی)، شرق گیلان و به‌ویژه منطقه رانکوه-تنکابن شاهد یک جنبش دهقانی مسلحانه بود. این قیام که پس از سرکوب شورش‌های مشابه در غرب گیلان آغاز شد، توسط سه دهقان به نام‌های قدرت نظامی، ملک و چراغعلی رهبری می‌شد. این رهبران، که گفته می‌شود از بازماندگان نهضت جنگل