payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پرویز مشکاتیان را در بهت و اندوهی سخت شنیدم. هنوز باور ندارم که ما را تنها گذاشته است. پرویز مشکاتیان برای روزگار ما نغمه‌های بسیار پرداخت و یاد آن سال‌ها را با هنر خود در حافظهٔ ما ثبت کرد. موسیقی او در فراز و نشیب روزگار همراه ما بود، با محنت ما گریست، با شادی‌های ما شادی و با شور و امید ما همدلی کرد. در آثار او صدای قلبی را می‌توان شنید که برای وطن و آزادی می‌تپد. کمتر هنرمندی را توان آن است که رنج‌ها و آرزوهای مردمش را در هنر خویش بازتاباند و ترجمهٔ صادق و راستین زمانهٔ خود باشد. پرویز یکی از این اندک
و راستین زمانهٔ خود باشد. پرویز یکی از این اندک شماران است، موسیقی‌دانی که ذوق تصنیف‌سازیش، مهارت گروه‌نوازیش، لطافت شاعرانه‌اش و تعهدش به آرمان‌های مردم، خاطرهٔ او را در هنر ایران‌زمین ماندگار خواهد ساخت. من مرگ هنرمندی چنین را باور ندارم. پرویز مشکاتیان در قلب و ذهن ما زنده است. سید محمد خاتمی در پیامی درگذشت پرویز مشکاتیان را تسلیت گفت. در بخشی از این پیام آمده است: «دستان‌سرای توانا اینک به تاریخ پیوسته است، ولی یاد و نام او و آثار گران‌سنگش سرمایهٔ بزرگی برای همهٔ فرهنگ‌دوستان و هنرشناسان و خداپرستان
برای همهٔ فرهنگ‌دوستان و هنرشناسان و خداپرستان انسان‌دوست است.» هوشنگ ابتهاج در محفل نکوداشت مشکاتیان گفت: «پرویز مشکاتیان همان‌گونه که مدارج عالی را در موسیقی و فرهنگ و توسعهٔ هنر واقعیِ سنتی در کشور در کم‌ترین زمان و به‌سرعت برق و باد پیمود و در این عرصه شتابان و رونده بود، در سفر به دیار باقی و آن‌جهانی نیز شتاب و سرعت داشت و خیلی زود به مقصد و مقصود رسید.» در نگاه دیگران. محمدرضا شجریان در رابطه با مشکاتیان می‌گوید: «در آثار او صدای قلبی را می‌توان شنید که برای وطن و آزادی می‌تپد. کمتر هنرمندی را توان
که برای وطن و آزادی می‌تپد. کمتر هنرمندی را توان آن است که رنج‌ها و آرزوهای مردمش را در هنر خویش بازتاباند و ترجمهٔ صادق و راستین زمانهٔ خود باشد.» بیژن کامکار در آیین اختتامیهٔ دومین جشنوارهٔ موسیقی صبا در آذر ۱۳۹۸ در بزرگداشت مشکاتیان گفت: «پرویز خیلی خوش‌تیپ بود. شیک زندگی می‌کرد و قطعات شیکی هم می‌ساخت. در جشن هنر بیشتر با پرویز مشکاتیان آشنا شدم. در آهنگ «آمدهای پر آتش» با صدای شهرام ناظری با پرویز همکاری کردم. برای این قطعه پرویز به من گفت: «دف‌خور این آهنگ خوب است و در زمان ساخت اثر همیشه صدای دفِ
آهنگ خوب است و در زمان ساخت اثر همیشه صدای دفِ تو توی گوشم بوده است». به پرویز گفتم «چگونه این آثار را خلق می‌کنی؟» به من گفت: «این آهنگ‌ها از بچگی درون من بود؛ نمی‌دانستم چگونه این آثار را خلق کنم اما حالا این علم را پیدا کرده‌ام». یکی از نقاط قوت پرویز تسلطش به ادبیات ایران بود.» حسین علیزاده در برنامهٔ نیستان رادیو فرهنگ گفت: «مشکاتیان به این دلیل که در خانواده‌ای فرهنگی و اهل موسیقی بزرگ شده بود، موسیقی را روان می‌ساخت. از کودکی موسیقی در درونش شکل گرفته بود. آثار وی به سنت‌ها پایبند است ولی طراوت و
بود. آثار وی به سنت‌ها پایبند است ولی طراوت و تازگی خاصی دارد. هر کسی با طبیعت خودش اثری را به‌وجود می‌آورد، آثار مشکاتیان نیز به ریشه‌ها وصل است ولی سنتش تکراری نیست. وی بنیان موسیقی را تغییر نداده ولی حس خودش را در کارهایش گذاشته است. مشکاتیان اواخر عمر گوشه‌گیر شده بود ولی همچنان طناز بود. کسی که موسیقی او را گوش می‌کند غمگین نمی‌شود. این نوازنده بزرگ نگاه طنز به زندگی داشت، حتی می‌توان گفت اگر هم آثارش غم داشت غمی سازنده بود. وی در آخرین روزهای زندگی‌اش به کنسرت من آمد و در پشت صحنهٔ اجرا به من گفت حال
به کنسرت من آمد و در پشت صحنهٔ اجرا به من گفت حال روحی‌ام خوب است و تصمیم دارم دوباره با هم کار کنیم. من مدت‌ها منتظر شنیدن این جملهٔ امیدوارکننده از او بودم اما این امید فقط در حد حرف باقی ماند و او خیلی زود از بین ما رفت.» پژمان طاهری نوازندهٔ سنتور و آهنگ‌ساز معتقد است که تنها یکی از آلبوم‌های مشکاتیان، به‌عنوان مثال آستان جانان، برای ماندگار شدن کافیست. اما با این وجود مشکاتیان به‌طرز عجیبی، غریب‌مانده و مظلوم واقع شده بود. در نظر علیرضا جواهری یکی از نکات بارز و برجسته در آثار و افکار پرویز مشکاتیان
نکات بارز و برجسته در آثار و افکار پرویز مشکاتیان تسلط او بر ادبیات کهن و معاصر ایران بود. مطالعهٔ بسیار در مورد سبک‌های ادبی و هنری به‌خصوص فلسفهٔ هنر باعث شده‌بود دیدگاهی متفاوت و برجسته را در افکار و آثار او شاهد باشیم. توجه ویژه به درون‌مایهٔ اشعار و تطابق آنها با حال‌وهوای اجرایی هر گوشه و دستگاه و آواز، باعث ایجاد مجموعه‌هایی منظم و منسجم هم در بخشِ سازی و آوازی و هم طراحی ساختاری آثار بر همین اساس بود. مجید درخشانی می‌گوید: «ساز مشکاتیان نه تنها بر سنتورنوازان که بر همهٔ هم‌نسلانش تأثیرگذار بود و
سنتورنوازان که بر همهٔ هم‌نسلانش تأثیرگذار بود و هنوز زمان می‌خواهد تا کسی این ردپاها را کشف کند و آثار او را بشناسد. اما در این میان خوشحالم که مشکاتیان در زمان حیاتش مورد لطف همگان و به‌خصوص مردم قرار گرفت و آثارش به‌خوبی شنیده شد.» کیوان ساکت نوازندهٔ تار و آهنگ‌ساز در اظهارنظری عنوان کرده که: «مشکاتیان نابغهٔ ریتم بود و از زیرِ پنجه‌هایش ریتم فوران می‌کرد. هیچ‌کدام از هم قطارهایش به پای او نمی‌رسیدند و بارها به او گفتم که به او حسودی می‌کنم. مشکاتیان بسیار زیبا ملودی و ریتم را هدایت می‌کرد و باید او را
زیبا ملودی و ریتم را هدایت می‌کرد و باید او را «شاعر سنتور» نامید زیرا بر تاریخ و فرهنگ ایران مسلط بود.» دیدگاه‌ها. سنت و نوآوری. مشکاتیان می‌گوید: «نخستین سنت‌گذار، نخستین نوآور نیز بوده است وگرنه سنت به وجود نمی‌آمد. پس اگر بخواهیم سنت را از این دیدگاه تعریف کنیم، سنت نتیجهٔ آداب و رسوم و عادات و خلقیات و تپش‌های دوره‌ای است که بازگوکنندهٔ خصوصیات گذشته و حال است. از این رو، سنت از آنجا قابل‌تحلیل و بررسی و بازشکافت و بازشناخت است که سابقهٔ پیدایش آن به جمع بازمی‌گردد نه به یک نفر. در واقع، برای هر حرکتی
بازمی‌گردد نه به یک نفر. در واقع، برای هر حرکتی وجود سنت ضروری است. برای شناخت حال هم، شناخت گذشته روشنگر حرکت خواهد بود؛ بنابراین، نوآور مقبول و موفق کسی خواهد بود که نه تنها به سنت احترام بگذارد بلکه کاملاً آن را شناخته، در نور دیده، و از آن گذشته باشد. نوآوری که بتواند حرکت کند و زبان و ضربان اجتماع و مردمش و پیرامونش باشد نمی‌تواند از سنت جدا باشد. پس، اولین سنت‌گذار حتماً یک نوآور بوده است وگرنه آفریده‌اش سنت نمی‌شد و در اجتماع رواج پیدا نمی‌کرد.» استفاده از سازهای بین‌المللی. مشکاتیان در مصاحبه ای در
از سازهای بین‌المللی. مشکاتیان در مصاحبه ای در سال ۱۳۷۲ گفته است: «ساز یک وسیله است و هدف نیست. شما اگر پیام یا احساسی را که دارید به‌وسیلهٔ مثلاً ترومبون بتوانید راحت‌تر بیان کنید، در استفاده از آن اصلاً مسئله‌ای پیش نمی‌آید و به جایی برنمی‌خورد. فقط باید نتیجهٔ کار زیبا باشد. اشکال کار در این است که بعضی از بچه‌ها برای آن که فقط نوآوری کرده باشند، شکل را به هم می‌ریزند و به محتوا کاری ندارند. ولی اگر محتوائی غنی در کار باشد، با همان شکل دل‌پذیری که مورد نظر شماست، همان چیزی می‌شود که همه به دنبالش
مورد نظر شماست، همان چیزی می‌شود که همه به دنبالش هستیم.» تهاجم فرهنگی. به‌باور مشکاتیان پس از انقلاب ۱۳۵۷ به موسیقی به‌عنوان هنر پرداخته نشده است و حتی ساز را که متعلق به فرهنگ چندین‌هزارسالهٔ ایرانی است در رسانهٔ ملی نشان نمی‌دهند و برای جهانی کردن موسیقی ایرانی همت نمی‌گمارند؛ کسی که در زمان انقلاب کودک بوده تا به امروز ساز ایرانی را از رسانهٔ ملی ندیده و نسبت به آن شناختی ندارد، بدیهی است که همین امر موجب تهاجم فرهنگی می‌شود. پایان همکاری با شجریان. مشکاتیان در مصاحبه‌ای عنوان می‌کند: «اگر من تغییر
مشکاتیان در مصاحبه‌ای عنوان می‌کند: «اگر من تغییر کرده‌ام، شجریان هم تغییر کرده است؛ یعنی نمی‌شود گفت که این وسط فقط یک نفر تغییر کرده است. اگر صادقانه بین دهه‌های پنجاه، شصت، هفتاد، اتفاقاتی بین مشکاتیان و شجریان افتاده که کارهایشان تأثیرگذار بوده، باید آن را در ریشه‌های اجتماعی و تاریخی جست‌وجو کرد. باز هم تأکید می‌کنم که مسائل شخصی در آن زمان که شما با یک جامعهٔ هنری سروکار دارید، نمی‌تواند به‌گونه‌ای جدی و پررنگ باشد که اساس مولفه‌ها را تغییر دهد. به‌قولی که می‌گویند: خاکی بیخته / نم آبی بر آن ریخته /
که می‌گویند: خاکی بیخته / نم آبی بر آن ریخته / نه کف پای را از آن دردی / نه پشت پای را از آن گردی.» تصنیف خطهٔ ایران و ایرج بسطامی. مشکاتیان دربارهٔ تصنیف خطهٔ ایران که با شعری از ملک‌الشعرای بهار ساخته، گفته است: «یک چیزی در نهان‌خانهٔ ذهن هر ایرانی هست و آن ایران است که برای آن جان‌فشانی می‌کنند، آهنگ‌سازی می‌کنند، اشک می‌ریزند و به‌موقع هم شمشیر می‌کشند. زمانی که ایرج وطن من را خواند اشک مرا درآورد. از آن زیباتر نمی‌شد این اثر را خواند؛ به‌خاطر اینکه تا از ایران صحبت می‌شد اشکش درمی‌آمد. او ای خطهٔ
تا از ایران صحبت می‌شد اشکش درمی‌آمد. او ای خطهٔ ایران مهین ای وطن من را حس می‌کرد که یعنی چه، برای همین با آن شکوه و عظمت و البته توانایی اجرایش توانست کار را اجرا کند. من افتخار می‌کنم یا تنها افتخارم این است که این اثر از طرف سازمان ملی یونسکو به‌عنوان سرودی رسمی انتخاب شد. من به یونسکو کاری ندارم ولی به ایرج، ملک‌الشعرا و ایران خیلی کار دارم.» همسایگی با بزرگان موسیقی ایران. مشکاتیان دربارهٔ چگونگی ساخت آلبوم‌های دود عود، جان عشاق و گنبد مینا گفته است: «اوایل دههٔ ۶۰ در خانهٔ مصفایی ساکن بودم. عصر یکی
«اوایل دههٔ ۶۰ در خانهٔ مصفایی ساکن بودم. عصر یکی از روزهای سال ۶۳ کامبیز روشن‌روان، به خانهٔ ما آمد و وقتی گل‌ها را دید گفت: من همیشه فکر می‌کردم این ملودی‌های زیبا را از کجا می‌آوری که با دیدن این فضا و گل‌ها دانستم. از طرف دیگر همسایه روزی پیش من آمد و گفت: عازم کانادا هستم و می‌خواهم خانه را اجاره بدهم و شما اگر آشنایی دارید معرفی کنید، من هم به آقای روشن‌روان زنگ زدم و گفتم: «کامبیز! می‌خواهم کاری کنم که زیباترین ملودی‌ها رو بسازی! عصر همان روز قرارداد بسته شد و دو هفته بعد از آن روشن‌روان همسایهٔ ما
بسته شد و دو هفته بعد از آن روشن‌روان همسایهٔ ما شد و دود عود حاصل دو سال همسایگی ما بود. بعد هم به محلهٔ دیگری رفتم و خانه‌ای ساختم. حسین علیزاده، محمدرضا درویشی و بیژن کامکار آمدند و از آن محله خوششان آمد و کم‌کم ساکن همان محله شدند. کارهایی مانند جان عشاق و گنبد مینا حاصل همسایگی با درویشی بود. اگر می‌بینید با علیزاده کار مشترکی نداشتیم، به این علت بود که همان‌سال‌ها ایشان دعوت شدند برای تدریس در دانشگاه برکلی آمریکا. ایشان وقتی هم رفتند خانه را به کیهان کلهر دادند.» موسیقی کلاسیک غرب. مشکاتیان خود را
کلهر دادند.» موسیقی کلاسیک غرب. مشکاتیان خود را کاملاً مؤمن و معتقد به گفتهٔ نیجه می‌داند که «برای پدیدآوردن اثری ماندگار، کاری تمام‌وقت لازم است.» به همین جهت کمتر مجال موسیقی گوش کردن داشته است. اما انتخابش برای شنیدن، موسیقی کلاسیک غربی بوده است. می‌گوید: «من آرشیو موسیقی کلاسیکم از موسیقی ایرانیم بیشتر است و هرکدام از آنها برای من جاذبهٔ خاص خودش را دارد؛ مثلاً مالر را از نظر ارکستراسیون می‌پسندم و آثار بلا بارتوک، گریگ و البته باخ را دوست دارم.» آثار. آثار چاپ‌شده. برخی از مهم‌ترین قطعات ساخته‌شده
آثار چاپ‌شده. برخی از مهم‌ترین قطعات ساخته‌شده توسط استاد پرویز مشکاتیان از سوی علیرضا جواهری نت‌نویسی و به بازار موسیقی عرضه شده است.
دودمان بوربون از خانواده‌های مهم پادشاهی اروپا و کشور فرانسه و اسپانیا است. بوربون‌های سلطنتی در سال ۱۲۷۲ به وجود آمدند، زمانی که روبر، کنت کلرمون کوچکترین پسر پادشاه لوئی نهم، پادشاه فرانسه با وارث ارباب بوربون یعنی بئاتریس بورگوندی ازدواج کرد. این خاندان به مدت سه قرن به عنوان یک شاخه فرعی از خاندان‌های پادشاهی فرانسه ادامه یافت و به عنوان اشراف فرانسوی تحت فرمانروایی پادشاهان کاپتی و والوا خدمت کرد. سلسله ارشد خاندان بوربون در سال ۱۵۲۷ با مرگ شارل سوم، دوک بوربون منقرض شد. این باعث شد که شاخه
سوم، دوک بوربون منقرض شد. این باعث شد که شاخه بوربون-واندوم از نظر تبارشناسی به شاخه ارشد خانه بوربون تبدیل شود. در سال ۱۵۸۹، با مرگ آنری سوم، پادشاه فرانسه، دودمان والوآ منقرض شد. بر اساس قانون سالیک، رئیس خاندان بوربون، به عنوان نماینده ارشد شاخه بازمانده از دودمان کاپتی، به عنوان آنری چهارم پادشاه فرانسه شد. سپس پادشاهان بوربون بخشی از پادشاهی ناوار در شمال پیرنه را که پدر آنری (آنتوان) با ازدواج در سال ۱۵۵۵ به دست آورده بود، به فرانسه ملحق و تا زمان سرنگونی در سال ۱۷۹۲ بر هر دو حکومت کردند. در سدهٔ ۱۸،
در سال ۱۷۹۲ بر هر دو حکومت کردند. در سدهٔ ۱۸، افرادی از این خاندان بر اسپانیا و جنوب ایتالیا (سیسیل و پارما) چیره شدند و افرادی دیگر از بوربون‌ها دوک‌نشین‌های مهمی مانند دوک اعظم لوکزامبورگ و دوک‌نشین پارما را در دست گرفتند. شاخه اصلی بوربون‌ها در طول انقلاب فرانسه و با اعدام لوئی شانزدهم به‌طور موقت سقوط کرد. اما در سال ۱۸۱۴ به مدت کوتاهی و به‌طور قطعی در ۱۸۱۵ پس از سقوط اولین امپراتوری فرانسه، به پادشاهی بازگشتند. سلسله ارشد بوربون‌ها سرانجام طی انقلاب ژوئیه ۱۸۳۰ سرنگون شد. شاخه فرعی بوربون، یعنی خاندان
۱۸۳۰ سرنگون شد. شاخه فرعی بوربون، یعنی خاندان اورلئان، به مدت ۱۸ سال (۱۸۳۰–۱۸۴۸) حکومت کرد که از این دوران با عنوان سلطنت ژوئیه یاد می‌شود، تا اینکه آن نیز طی انقلاب فوریه ۱۸۴۸ سرنگون شد و لوئی فیلیپ از سلطنت برکنار و از فرانسه تبعید شد. امروزه دودمان پادشاهی اسپانیا و دوک‌های اعظم لوکزامبورگ، از دودمان بوربون و از نسل فیلیپ، دوک آنژو فرزند لوئی، گراند دوفن و نوه لوئی چهاردهم، پادشاه فرانسه هستند. در سال ۱۷۰۰، با مرگ کارلوس دوم، پادشاه اسپانیا، هابسبورگ‌های اسپانیایی در نسل مردان منقرض شدند. بر اساس وصیت
اسپانیایی در نسل مردان منقرض شدند. بر اساس وصیت کارلوس دوم بدون فرزند، نوه دوم لوئی چهاردهم فرانسه با شرط عدم اتحاد تاج و تخت فرانسه و اسپانیا به عنوان جانشین وی معرفی شد. این موضوع با مخالفت قدرت‌های آن روز اروپا مانند هابسبورگ اتریش و بریتانیای کبیر مواجه شد. این مخالفت باعث بروز جنگ‌های جانشینی اسپانیا شد. در نهایت شاهزاده فیلیپ، دوک آنژو، با عنوان فلیپه پنجم، پادشاه اسپانیا شد. جدایی دایمی تاج و تخت فرانسه و اسپانیا زمانی حاصل شد که فرانسه و اسپانیا در قرارداد اوترخت در سال ۱۷۱۴، فیلیپ انصراف خود از
قرارداد اوترخت در سال ۱۷۱۴، فیلیپ انصراف خود از امتیازاتش نسبت به تاج و تخت فرانسه و تمامی القاب و عنوان‌ها و دارایی‌ها را برای خود و فرزندانش تأیید کرد و ترتیبات مشابه بعداً تاج و تخت اسپانیا را باعث شد این دو از هم جدا نگه داشته شوند. شاخه اسپانیایی بوربون (به اسپانیایی به عنوان Borbón [boɾˈβon] ترجمه شده‌است) چندین بار سرنگون شده و بازسازی شده‌است، در ۱۷۰۰–۱۸۰۸، ۱۸۱۳–۱۸۶۸، ۱۸۷۵–۱۹۳۱، و از سال ۱۹۷۵. بوربون‌ها از ۱۷۳۴ تا ۱۸۰۶ در پادشاهی ناپل و از ۱۷۳۵ تا ۱۸۱۶ در سیسیل و از ۱۸۱۶ تا ۱۸۶۰ در پادشاهی متحد دو
در سیسیل و از ۱۸۱۶ تا ۱۸۶۰ در پادشاهی متحد دو سیسیل حکومت کردند. آنها همچنین در پارما از ۱۷۳۱ تا ۱۷۳۵، ۱۷۴۸–۱۸۰۲ و ۱۸۴۷–۱۸۵۹ حاکم بودند. پیشینه. نام بوربون از نام دژی قدیمی گرفته شده که امروزه به نام بوربون لارشامبو (Bourbon l'Archambault) معروف است. این دژ در استان قدیمی بوربون در مرکز فرانسه قرار داشت. سر دودمان خاندان بوربون، آدمار (Adhémar) نام داشت. یکی از اخلاف آدمار به نام بئاتریس بورگوندی در سال ۱۲۶۸ با روبر، کنت کلرمون، ششمین پسر شاه لوئی نهم ازدواج کرد. پسر این دو به نام لوئی، در سال ۱۳۲۷ دوک
کرد. پسر این دو به نام لوئی، در سال ۱۳۲۷ دوک بوربون شد. به قدرت رسیدن. در تاریخ بیست و پنجم مارس ۱۵۸۹ میلادی و همزمان با به قدرت رسیدن آنری چهارم، حکومت سلسله بوربون‌ها در کشور فرانسه آغاز شد. بوربون‌ها یکی از خاندان‌های مقتدر و نیرومند اروپایی بود که در برخی از کشورهای اروپا نظیر اسپانیا، فرانسه و… حکمرانی کردند. نام این خاندان از قلعه بوربون در فرانسه اخذ شده‌است. مؤسس این خاندان، روبر، کنت کلرمونت، پسر لوئی نهم بود. دو قرن پس از وی، این خاندان در نیمه قرن شانزدهم میلادی بار دیگر احیا شد و آنری چهارم به
شانزدهم میلادی بار دیگر احیا شد و آنری چهارم به تخت پادشاهی نشست. آنری چهارم، خود، پروتستان مذهب بود، ولی برای سلطنت بر کشوری که اکثریت مردم آن کاتولیک بودند، مذهب کاتولیک را پذیرفت و در سال ۱۵۹۴ میلادی تاج‌گذاری کرد. دوران سلطنت برخی از سلاطین بوربون، بسیار طولانی بود به طوری که تنها نوه آنری چهارم با عنوان لوئی چهاردهم و پس از وی، لوئی پانزدهم، مجموعاً بیش از ۱۳۰ سال از طول دوران دویست ساله حکومت بوربون‌ها را به خود اختصاص دادند. آخرین پادشاه این سلسله لوئی شانزدهم بود که در جریان انقلاب فرانسه در ۲۱
لوئی شانزدهم بود که در جریان انقلاب فرانسه در ۲۱ ژانویه سال ۱۷۹۳ میلادی، اعدام شد. با اعدام لوئی شانزدهم، پادشاهی بوربون‌ها در فرانسه خاتمه یافت و جمهوری اول فرانسه شکل گرفت. بازگشت به قدرت. از آن زمان تا ۱۸۱۴ میلادی، سلطنت فرانسه به‌دست ژنرال‌های ارتش خصوصاً ژنرال برجسته فرانسوی – ناپلئون بناپارت – افتاد. در ۱۸۱۴ با سقوط ناپلئون، متفقین (اتریش، بریتانیا، روسیه و پروس) از خاندان بوربون خواستند که به فرانسه بازگردند و قدرت را به‌دست گیرند. لوئی هجدهم – برادر لوئی شانزدهم و نوه لوئی پانزدهم که به مدت ۲۰ سال
لوئی شانزدهم و نوه لوئی پانزدهم که به مدت ۲۰ سال در گوشه و کنار اروپا در تبعید به سر می‌برد – به پاریس آمد و آخرین مرحله سلطنت بوربون‌های فرانسه آغاز شد. بوربون‌ها تا ۱۸۳۰ میلادی در فرانسه بر سر کار بودند تا این که طی انقلاب ۱۸۳۰، شارل دهم – برادر لوئی شانزدهم و لوئی هیجدهم- توسط انقلابیون فرانسوی سرنگون شد. فهرست فرمانروایان بوربون. تاریخ‌ها نمایانگر زمان فرمانروایی است (نه زندگی): منابع. https://web.archive.org/web/20161012234236/http://tarikh1.com/house-of-bourbon/
پاوربیلدر مجموعه ابزار مجتمعی برای توسعهٔ برنامه‌های رایانه‌ای، است. این ابزار بر روی سیستم‌عامل ویندوز اجرا می‌شود. پاوربیلدر شامل زبانی اسکریپتی و شیءگرا به نام پاورسکریپت می‌شود.
لوئی شانزدهم (۲۳ اوت ۱۷۵۴ میلادی – ۲۱ ژانویه ۱۷۹۳ میلادی) پادشاه فرانسه و ناوار از ۱۵ می ۱۷۷۴ میلادی تا ۶ نوامبر ۱۷۸۹ میلادی و سپس تا ۲۱ سپتامبر ۱۷۹۲ یعنی انحلال سلطنت در این کشور، پادشاه فرانسه بود. او واپسین پادشاه این کشور در دوره موسوم به رژیم باستان و پیش از وقوع انقلاب فرانسه به حساب می‌آید. زندگی. او پسر لوئی فردیناند، ولیعهد لوئی پانزدهم، و ماریا ژوزفا فن زاکسن، دختر آگوست سوم، بود. با مرگ پدر در سال ۱۷۶۵ میلادی ولیعهد فرانسه گشت. در سال ۱۷۷۰ میلادی با ماری آنتوانت، شاهزاده اتریشی و دختر فرانتس یکم،
ماری آنتوانت، شاهزاده اتریشی و دختر فرانتس یکم، امپراتور مقدس روم و ماریا ترزا، ازدواج کرد. سلطنت. نهایتاً سال ۱۷۷۴ میلادی در بیست سالگی با مرگ پدربزرگش، لوئی پانزدهم، بر تخت پادشاهی تکیه زد. اصلاحات. او سلطنتی را به ارث برد که در آستانه ورشکستگی و ناکامی مطلق قرار داشت. از این رو پس از رسیدن به قدرت، با دیکتاتوری منور دست به مجموعه‌ای از اصلاحات مالی زد و سعی کرد رعیت‌داری را لغو کند. این اقدامات با فرمان او و به دست وزرایی نظیر تورگو، دوکالن و نکر هدایت شدند؛ اما تمامی آن‌ها در مواجهه با اشراف با شکست رو
اما تمامی آن‌ها در مواجهه با اشراف با شکست رو به رو شد. استقلال ایالات متحده. لوئی شانزدهم با حمایت فعال از استقلال‌طلبان آمریکایی، یک پیروزی بزرگ نظامی در مقابل بریتانیای کبیر کسب کرد. به هر صورت مداخله فرانسه در این جنگ به قیمت ویرانی پادشاهی تمام شد. انقلاب فرانسه. انقلاب فرانسه، در پی فراخوان نمایندگان طبقات سه‌گانه شامل اشراف، روحانیون و رعایا توسط لوئی شانزدهم به منظور مقابله با کسری بودجه و تأمین مالی دولت، عملاً کلید خورد. نمایندگان طبقه رعایا که برخلاف اشراف و روحانیون از پشتیبانی ملت برخوردار
برخلاف اشراف و روحانیون از پشتیبانی ملت برخوردار بودند، رسماً خود را مجمع ملی نامیدند و به شکلی عملی به پادشاهی مطلقه موروثی که مبتنی بر حق الهی دانسته می‌شد، پایان بخشیدند. در همان ابتدای کار، لوئی شانزدهم مجبور به ترک کاخ ورسای شد- اینگونه به آخرین فرمانروای ساکن در آن تبدیل شد- و به پاریس و کاخ تویلری رفت و ظاهراً پذیرفت که پادشاهی مشروط گردد. اما پیش از اعلام رسمی قانون اساسی ۱۷۹۱ (این قانون اساس پادشاهی مشروطه فرانسه را تبیین می‌کرد)، در ۲۰ ژوئن ۱۷۹۱ خانواده سلطنتی از پایتخت به شکل مخفیانه ای فرار
خانواده سلطنتی از پایتخت به شکل مخفیانه ای فرار می‌کنند. آنها قبل از اینکه موفق به ترک خاک فرانسه شوند در وارن دستگیر می‌شوند. این اقدام بعدها تأثیری مهمی در آینده پادشاهی مشروطه می‌گذارد و انقلابیون را در برقراری نظام جمهوری مصمم تر از پیش می‌سازد. شکست در این فرار تأثیر بسیار مهمی در ذهنیت عموم بر جای می‌گذارد که تا آن زمان برای پادشاه هنوز احترام قائل بودند و نسبت به او چندان خشونتی نشان نمی‌دادند. این اقدام همچنین منجر به ایجاد شکاف در درون کنوانسیون ملی فرانسه می‌گردد. بعد از تبدیل شدن به پادشاهی
ملی فرانسه می‌گردد. بعد از تبدیل شدن به پادشاهی مشروط، لوئی شانزدهم با چندین وزیر از حزب فویان و سپس ژیروندن، همچنان به حکومت می‌پرداخت. لوئی که بعد از شکست در فرار به همراه خانواده خویش، ابتدا از مقام خود خلع شده بود، کمی بعد دوباره جایگاه خویش را به دست می‌آورد. اما او بعد از انقلاب به شکلی فعال در برانگیختن آتش جنگ میان سلاطین اروپایی (که از انقلاب فرانسه و تأثیرات آن بر کشور خود واهمه داشتند) و انقلابیون فرانسوی مشارکت کرده بود و اقدام به فرار نیز حکم تأییدی بر این ادعا محسوب می‌شد. در نتیجه با پیشروی
بر این ادعا محسوب می‌شد. در نتیجه با پیشروی سپاهیان خارجی سلطنت طلب به سوی پاریس، در روز ۱۰ اوت ۱۷۹۲ جمهوری خواهان تصمیم نهایی خود را گرفتند و به‌طور کامل او را از مقام و عناوینش خلع نمودند. سپس در ماه بعد سلطنت را به شکل کامل ملغی کردند. لوئی شانزدهم که از او در میان انقلابیون با عنوان تحقیر آمیز «لوئی کاپه» یاد می‌شد، بعد از زندانی شدن به همراه تمام اعضای خانواده اش در زندان تامپل، به جرم همدستی با دشمن محاکمه و محکوم به اعدام می‌گردد. در نهایت در میدان انقلاب پاریس و چند ماه زودتر از اعدام همسرش
میدان انقلاب پاریس و چند ماه زودتر از اعدام همسرش ماری-آنتوانت اتریش، انقلابیون فرانسه گردن پادشاه مخلوع را به تیغ تیز گیوتین می‌سپارند. علی‌رغم مرگ او، سلطنت به‌طور کامل ناپدید نمی‌شود. بعدها دو برادر کوچکتر او که بعد از انقلاب از کشور فرار کرده بودند، تحت عنوان‌ها لوئی هجدهم و شارل دهم بین سالهای ۱۸۱۴ تا ۱۸۳۰، بر فرانسه حکم می‌رانند. همچنین پسر کوچکتر لوئی شانزدهم، که در زندان تامپل محبوس بود، بعد از مرگ پدرش توسط سلطنت‌طلبان تحت عنوان لوئی هفدهم به رسمیت شناخته می‌شود. البته این پسر خردسال عمر چندانی
شناخته می‌شود. البته این پسر خردسال عمر چندانی نمی‌کند و به دلیل بیماری در سال ۱۷۹۵، دو سال بعد از اعدام والدینش، در زندان از دنیا می‌رود، بی آنکه حکومتی کرده باشد. بعدها صرف نظر از اینکه لوئی شانزدهم یا به عنوان یک خائن یا به عنوان یک ستم دیده و بی گناه در نظر گرفته می‌شد، تاریخ دانان فرانسوی روی هم رفته در مورد ایده ای دقیق و موشکافانه به توافق رسیدند؛ آنها پذیرفتند که شخصیت و نقش لوئی شانزدهم در حد و اندازه ای نبود که بتواند از پس شرایط استثنائی حاکم بر دوره انقلاب فرانسه برآید. انقلاب فرانسه. یورش به
دوره انقلاب فرانسه برآید. انقلاب فرانسه. یورش به باستیل در ۱۴ ژوئیه ۱۷۸۹ میلادی، که مظهر قدرت مطلق لوئی شانزدهم بود، آغازی برای پایانِ سلطنت لوئی شانزدهم شد. پس از انقلاب، لوئی به همراه خانواده‌اش سعی در فرار از فرانسه داشت چرا که خود را اسیر می‌دانست اما در آغاز که شاهزادگان پابه فرار گذاشتند و به او گفتند تا او هم این کار را کند او قبول نکرد و گفت آن جا و در کنار مردم باقی خواهد ماند اما احساس اسارت او را در راه تغییر عقیده انداخت و با زحمت از تویلری فرار کردند اما دیری نپایید که او به پاریس برگردانده شد
کردند اما دیری نپایید که او به پاریس برگردانده شد و متهم به خیانت گشت. ۳۸۷ نماینده پارلمان فرانسه به مجازات اعدام پادشاه رای دادند. در ۲۱ ژانویه ۱۷۹۳، لوئی شانزدهم در میدان کنکورد، پاریس به‌وسیله گیوتین گردن زده شد. تعداد زیادی از کسانی که به تماشای سر زدن لوئی شانزدهم رفته بودند، دستمال‌های خود را به خون وی آغشته کردند. ماری آنتوانت، ملکه فرانسه و همسر لوئی شانزدهم نیز نه ماه بعد در خلال دوران وحشت، که رهبری این دوران به دست کسانی چون روبسپیر و دوسن ژوست بود، به‌وسیله گیوتین گردن زده شد. با بازگشت
ژوست بود، به‌وسیله گیوتین گردن زده شد. با بازگشت بوربون‌ها به سلطنت فرانسه و به قدرت رسیدن لوئی هجدهم (برادر لوئی شانزدهم)، جسد لوئی شانزدهم و همسرش ماری آنتوانت به کلیسای سلطنتی سن‌دنُی منتقل و پس از طی مراسم تشریفاتی، در آن‌جا دفن شد.
ژان رنوآر (؛ ؛ زادهٔ ۱۵ سپتامبر ۱۸۹۴ – درگذشتهٔ ۱۲ فوریه ۱۹۷۹) کارگردان و فیلمنامه نویس پرآوازهٔ فرانسوی بود. زندگی‌نامه. ژان رنوار، فرزند دوم آلین ویکتورین شاریگو و پیر اگوست رنوآر نقاش امپرسیونیست پرآوازهٔ فرانسوی، در محلۀ مون‌مارتر در پاریس به دنیا آمد. او در کودکی همراه با خانوادهٔ خود راهی جنوب فرانسه شد. اعضای خانوادهٔ رنوار موضوع بسیاری از نقاشی‌های پدر ژان بودند. ژان در جنگ جهانی اول به ارتش سواره نظام رفت و در آنجا پایش تیر خورد. سپس به عنوان خلبان شناسایی خدمت کرد. او با دیدن فیلم‌های چارلی چاپلین
خدمت کرد. او با دیدن فیلم‌های چارلی چاپلین به سینما علاقه پیدا کرد. دههٔ سی میلادی که به عنوان نقطهٔ اوج سینمای کلاسیک فرانسه محسوب می‌شود، مملو از فیلم‌های درخشان ژان رنوآر است. او هنگام جنگ جهانی دوم به ایالات متحدۀ آمریکا رفت و در هالیوود به فیلم‌سازی پرداخت. رنوآر در سال ۱۹۴۶ به تابعیت آمریکا درآمد. در سال ۱۹۴۹ سفری به هند داشت و در آنجا فیلم تحسین‌برانگیز "رودخانه" را ساخت و بعد از آن شروع به فیلم‌سازی در اروپا کرد. آخرین فیلم رنوار در سال ۱۹۶۹ به نمایش آمد و او بعد از آن بیشتر به نوشتن رمان و خاطرات
آمد و او بعد از آن بیشتر به نوشتن رمان و خاطرات خود پرداخت. در آن زمان او در بورلی هیلز کالیفرنیا زندگی می‌کرد و در همان‌جا نیز از دنیا رفت و جسد او به گورستان خانوادگی‌اش در فرانسه منتقل شد. گزیدهٔ فیلم‌شناسی. ژان رنوار در حدود ۴۰ فیلم کارگردانی کرد. اولین فیلم او "گرداب سرنوشت" که صامت بود، در سال ۱۹۲۵ به نمایش درآمد. او همچنین در ۱۰ فیلم بازی کرد و تهیه‌کنندگی چند فیلم اول خود را بر عهده داشت.
دودمان کاپت ( ; ) یا کاپسین‌ها, همچنین به عنوان خاندان فرانسه شناخته می‌شود ()، این دودمان با ریشه فرانکی و شاخه‌ای از روبرتیان از نسب پدری، و کارولنژی‌ها از طریق نسب مادری است. این سلسله از بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین خاندان‌های سلطنتی در اروپا و جهان است و شامل اوگ کاپه، بنیان‌گذار سلسله، و نوادگان پسری او می‌شود که بدون وقفه از سال ۹۸۷ تا ۱۷۹۲ و دوباره از ۱۸۱۴ تا ۱۸۴۸ در فرانسه حکومت کردند. سلسله ارشد خاندان کاپت از زمان انتخاب اوگ کاپه در سال ۹۸۷ تا مرگ شارل چهارم در سال ۱۳۲۸ در فرانسه حکومت کردند. پس از این
در سال ۱۳۲۸ در فرانسه حکومت کردند. پس از این سلسله، شاخه فرعی، ابتدا خاندان والوآ، و پس از آنها دودمان بوربون، حکومت کردند که تا زمان لغو رژیم پیشین توسط انقلاب فرانسه در سال ۱۷۹۲ و محاکمه و اعدام لوئی شانزدهم در سال ۱۷۹۳، حکومت کردند. بوربون‌ها در سال ۱۸۱۴ پس از شکست ناپلئون، دوباره به قدرت بازگشتند، اما مجبور شدند در پی انقلاب ۱۸۳۰ فرانسه دوباره تاج و تخت را به نفع آخرین پادشاه کاپتی، لوئی فیلیپ، که متعلق به خاندان اورلئان، شاخه‌ای از بوربون‌ها بود، واگذار کنند. شاخه‌های فرعی خاندان کاپتی بوربون هنوز بر
کنند. شاخه‌های فرعی خاندان کاپتی بوربون هنوز بر اسپانیا و لوکزامبورگ حکومت می‌کنند. این سلسله نقش حیاتی در شکل‌گیری دولت فرانسه داشت. پادشاهان کاپتی از پایگاه قدرتی که در ابتدا محدود به ملک اربابی خودشان، ایل-دو-فرانس، بود، به آرامی اما پیوسته قدرت و نفوذ خود را افزایش دادند تا اینکه این قدرت تمام قلمرو آنها را دربر گرفت. اعضای این سلسله به‌طور سنتی کاتولیک و کاپتی‌های اولیه با کلیسای کاتولیک متحد بودند. فرانسوی‌ها همچنین فعال‌ترین شرکت‌کنندگان در جنگ‌های صلیبی بودند، که در یک سری از پنج پادشاه صلیبی به