payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در تئاتر، تئوری درام مدرن، بازنگری در بازیگری و… تجلیل‌ها. قطب‌الدین صادقی در جشنواره تئاتر سلیمانیه عراق با برگزاری سمینارهای آموزشی و تحلیل آثارش تجلیل گردید. فعالیت‌های نمایشی. صادقی با آثارش در چندین دوره جشنواره تئاتر فجر حضور داشته که از این میان می‌توان به جشنواره فجر سال اشاره کرد. صادقی در این دوره "حقه‌های اسکاپن" نوشته مولیر را در کنار آثاری نظیر "سیرک" به نویسندگی و کارگردانی حسین نوری و "یادگار سال‌های شن" به نویسندگی و کارگردانی علی رفیعی به روی صحنه برد. همچنین او در چهاردهمین جشنواره تئاتر
صحنه برد. همچنین او در چهاردهمین جشنواره تئاتر فجر در سال "مویه جم" را در کنار رقبایی نظیر سیاوش تهمورث با نمایش "صورت به صورت"، چیستا یثربی با نمایش "سرخ سوزان"، حسین نوری با نمایش "شهود" و کوروش تهامی با نمایش "فردا" عرضه کرد. کارگردانی صحنه: تله تئاتر: فیلم کوتاه: بازیگری در سینما و تلویزیون و تئاتر. بازیگری تئاتر: بازیگری سینما: بازیگری تلویزیون: شاگردان. میکائیل شهرستانی مهران مدیری رضا عطاران مصطفی عبداللهی نصراله رادش یوسف صیادی کورش سلیمانی مهدی زمین‌پرداز الهام پاوه‌نژاد
دروغ بزرگ ، یا دروغ گوبلزی اصطلاح و تکنیکی است در پروپاگاندا، که اولین بار توسط آدولف هیتلر از آن استفاده شد و نمایندهٔ تکنیکی تبلیغاتی در دنیای سیاست است. آدولف هیتلر در کتاب "نبرد من"، می‌گوید مردم شکست آلمان در جنگ جهانی اول را به این دلیل پذیرفتند که یهودی‌های دارای نفوذ در مطبوعات از این تکنیک استفاده کردند. از نظر او این روش مستلزم آن است که دروغ چنان عظیم باشد که هیچ‌کس باور نکند که «کسی آنقدر گستاخ باشد که چنین بی‌شرمانه حقیقت را تحریف کند». اولین مورد استفادهٔ دروغ بزرگ در این جملهٔ معروف او مستند
استفادهٔ دروغ بزرگ در این جملهٔ معروف او مستند شده‌است: «در دروغ بزرگ همواره نیروی قابل باور بودن موجود است.» بعدها یوزف گوبلز که وزیر تبلیغات هیتلر بود این تئوری را با کمی تغییر بدین گونه بیان کرد که دروغ بزرگ یکی از روش‌های تبلیغاتی مورد استفادهٔ انگلستان است که دروغ بزرگی می‌گویند و در ضمن تحت هر شرایطی بر صحت آن پافشاری می‌کنند. شایع است که گوبلز روایت خود از روش دروغ بزرگ را بدون نسبت دادن آن به یهودی‌ها یا متفقین مورد استفاده قرار می‌داد. این روایت بدون منبع شایع‌ترین نمونهٔ استفاده از دروغ بزرگ است
منبع شایع‌ترین نمونهٔ استفاده از دروغ بزرگ است و بر اساس آن معمولاً فرض گرفته می‌شود که گوبلز خود مبدع تکنیک دروغ بزرگ بوده‌است. در صفحهٔ ۵۱ گزارشی که از طرف دفتر خدمات استراتژیک ایالات متحده در مورد شرح حال روحی هیتلر منتشر شده بود چنین آمده‌است:«اولین قانون او این است که هیچ‌وقت نگذارید مردم دلسرد شوند، هیچ‌وقت خطا و تقصیری را نپذیرید، هیچ‌وقت تصدیق نکنید که دشمن ممکن است صفت خوبی داشته باشد، هیچ‌وقت جایی برای جایگزین باقی نگذارید، در آن واحد روی یک دشمن متمرکز شوید و تقصیر هر اتفاق بدی را بر گردن او
متمرکز شوید و تقصیر هر اتفاق بدی را بر گردن او بیندازید. مردم دروغ بزرگ را زودتر از دروغ کوچک باور می‌کنند و اگر دروغی را مکرراً تکرار کنید، دیر یا زود آن را باور خواهند کرد. منابع. Wikipedia contributors, "Big Lie," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Big_Lie&amp;oldid=77579324 (accessed November 3, 2006).
شهرستان چَرداوُل () یکی از شهرستان‌های کردنشین استان ایلام است. مرکز این شهرستان، شهر سرابله می‌باشد. نام پیشین این شهرستان، شیروان و چرداول بود که در تاریخ ۴ تیر ۱۳۵۹ از شهرستان ایلام جدا شد و مستقل گردید. سپس با جدا شدن بخش شیروان از این شهرستان، شیروان به شهرستان سیروان و بقیه شهرستان پیشین با نام چرداول نام‌گذاری شد. موقعیت جغرافیایی. شهرستان چرداول از شمال شرقی با شهرستان اسلام‌آباد غرب و از شمال با شهرستان گیلانغرب استان کرمانشاه، از شمال غرب با شهرستان ایوان، از شرق با شهرستان هلیلان، از جنوب تا غرب
ایوان، از شرق با شهرستان هلیلان، از جنوب تا غرب با شهرستان سیروان و از جنوب شرقی با شهرستان کوهدشت استان لرستان همسایه است. تقسیمات کشوری. شهرستان چرداول دارای ۴ بخش، ۷ دهستان و ۴ شهر به شرح زیر است: جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان چرداول برابر با ۶۲٬۱۰۵ نفر بوده‌است.
آنتونیو لوچو ویوالدی (به ) آهنگساز و ویولونیست چیره‌دست دوره باروک بود. او به‌همراه یوهان سباستین باخ و جرج فردریک هندل از پیشتازان سبک موسیقی باروک بودند. آثار او در طول عمرش در سرتاسر اروپا به مقلدان و ستایشگران‌اش الهام بسیاری می‌بخشیدند. او پیشرفت‌های بسیاری در ارکستراسیون، تکنیک‌های ویولن و موسیقی برنامه‌ای پدید آورد. زندگی. جوانی. آنتونیو لوچو ویوالدی (4 مارس 1678 - 28 ژوئیه 1741) آهنگساز ایتالیایی، ویولن نواز و امپرساریو موسیقی باروک بود. ویوالدی همراه با یوهان سباستین باخ و جورج فریدریک هندل در زمره
با یوهان سباستین باخ و جورج فریدریک هندل در زمره بزرگترین آهنگسازان باروک قرار می گیرد و تأثیر او در طول زندگی او در سراسر اروپا گسترده بود و منشأ بسیاری از مقلدان و ستایشگران شد. او پیشگام بسیاری از پیشرفت ها در ارکستراسیون، تکنیک ویولن و موسیقی برنامه ای بود.او فرم نوظهور کنسرتو را به یک اصطلاح کاملاً پذیرفته شده و پیرو آن تثبیت کرد. ویوالدی کنسرتوهای دستگاهی بسیاری را برای ویولن و انواع دیگر آلات موسیقی و همچنین آثار کرال مقدس و بیش از پنجاه اپرا ساخت. معروف ترین اثر او مجموعه ای از کنسرتوهای ویولن است
ترین اثر او مجموعه ای از کنسرتوهای ویولن است که به نام چهار فصل شناخته می شود. بسیاری از ساخته های او برای گروه موسیقی زنانه Ospedale della Pietà، خانه ای برای کودکان رها شده، نوشته شده است. ویوالدی در سن 15 سالگی شروع به تحصیل برای کشیشی کرد و در 25 سالگی منصوب شد، اما به دلیل یک مشکل بهداشتی دیگر از برگزاری مراسم عمومی محروم شد. او به دلیل آسم و نفس تنگی از کشیشی دست کشید. روزی ویوالدی در یکی از مراسم کلیسا قطعه ای به ذهنش رسید و صبر نکرد و از آن مراسم خارج شد تا آن قطعه را بنویسد. ویوالدی همچنین با
خارج شد تا آن قطعه را بنویسد. ویوالدی همچنین با اجرای گران قیمت اپرای خود در ونیز، مانتوآ و وین موفقیت هایی کسب کرد. پس از ملاقات با امپراتور چارلز ششم، ویوالدی به امید حمایت سلطنتی به وین نقل مکان کرد. با این حال، امپراتور بلافاصله پس از ورود ویوالدی درگذشت و خود ویوالدی کمتر از یک سال بعد در فقر درگذشت. پس از تقریباً دو قرن افول، شهرت موسیقایی ویوالدی در اوایل قرن بیستم با تحقیقات علمی زیادی که به آثار وی اختصاص یافته بود، احیا شد. بسیاری از ساخته‌های ویوالدی، که زمانی گمان می‌رفت گم‌شده بودند، دوباره
که زمانی گمان می‌رفت گم‌شده بودند، دوباره کشف شده‌اند - برخی به تازگی در سال 2015. موسیقی او در حال حاضر به طور گسترده ای محبوب است و به طور منظم در سراسر جهان پخش می شود. در پرورشگاه اوسپداله دلا پیتا. ویوالدی در ۱ دسامبر ۱۷۰۳ به سمت استادی ویولن پرورشگاهی در ونیز به نام اوسپداله دلا پیِتا برگزیده شد. هدف این مؤسسه دادن سرپناه و تعلیم و تربیت به کودکان یتیم و بی‌سرپرست بود. پسران در این یتیم‌خانه پیشه‌ای می‌آموختند و در ۱۵ سالگی مجبور به ترک آنجا بودند. دختران تحت آموزش‌های موسیقایی قرار می‌گرفتند که
دختران تحت آموزش‌های موسیقایی قرار می‌گرفتند که مستعدترین آن‌ها به عضویت ارکستر و گروه کر مشهور این پرورشگاه درمی‌آمدند. ویوالدی بسیاری از کنسرتوها، کانتاتها و قطعات مذهبی خود را برای کودکان این پرورشگاه تصنیف کرده‌است. او در ۱۷۰۱ علاوه بر آموزش ویولن وظیفهٔ آموختن را نیز عهده‌دار شد. روابط ویوالدی با هیئت مدیره اوسپداله اغلب تیره و تار بود. این هیئت مدیره وظیفه داشت هر سال یک رای‌گیری جهت مشخص شدن باقی‌ماندن یا نماندن یک معلم در سمت خود، برگزار می‌کرد. به ندرت اتفاق می‌افتاد که هیئت مدیره به‌طور
به ندرت اتفاق می‌افتاد که هیئت مدیره به‌طور متفق‌القول رای مثبت به ویوالدی بدهد که سرانجام او در ۱۷۰۹ شغل خود را به خاطر ۷ رای مخالف در برابر ۶ رای موافق از دست داد. اما پس از یک سال دوباره فراخوانده شد؛ هیئت مدیره اوسپداله در این مدت به ارزش ویوالدی پی برده بود. او در ۱۷۱۳ مسئول فعالیت‌های موسیقایی مؤسسه شد. در خلال این سال‌ها بود که ویوالدی بسیاری از قطعات خود را که شامل بسیاری از اپراها و کنسرتوهای او می‌شود، نوشت. در ۱۷۰۵ اولین مجموعه کارهایش را منتشر ساخت: اپوس ۱ او که متشکل است از ۱۲ سونات برای ۲
ساخت: اپوس ۱ او که متشکل است از ۱۲ سونات برای ۲ ویولن و فیگور باس. در ۱۷۰۹ مجموعه دوم او (اپوس ۲) که ۱۲ سونات برای ویولن و فیگور باس بود منتشر گشت. مجموعه ۱۲ کنسرتو برای یک، دو و چهار ویولن و زهی‌هایش (اپوس ۳) را که با نام «لسترو آرمونیکو» در آمستردام در ۱۷۱۱ انتشار داد، موفقیتی در کل اروپا برای او محسوب می‌شد و در ۱۷۱۴ بود که کلکسیون کنسرتوهای ویلن سولو و زهی‌ها (اپوس ۴) که «لا استراواگانتزا» نام داشت، چاپ شد. ویوالدی در فوریه ۱۷۱۱ همراه با پدرش به برشا، جایی که مجموعه استابات ماتر او اجرا شد، عزیمت کرد.
که مجموعه استابات ماتر او اجرا شد، عزیمت کرد. به نظر می‌رسد که این قطعه با عجله نوشته شده باشد: بخش زهی قطعه ساده است، موسیقی سه بخش اول در سه بخش بعدی تکرار شده‌است؛ با این حال این اثر از محتوای موسیقایی خوبی برخوردار بوده و از اولین شاهکارهای ویوالدی محسوب می‌شود. او در ۱۷۱۸ شروع به مسافرت کرد. با وجود مسافرت‌های متعدد ویوالدی، پیتا از وی درخواست کرد که هر ماه دو کنسرتو برای ارکستر پرورشگاه بسازد و با آن‌ها تمرین کند. اسناد پیتا نشان می‌دهد که بین سال‌های ۱۷۲۳ تا ۱۷۲۹، وی ۱۴۰ کنسرتو تصنیف نموده‌است.
۱۷۲۳ تا ۱۷۲۹، وی ۱۴۰ کنسرتو تصنیف نموده‌است. مدیریت اپرا. اپرا در ونیز در اوایل قرن هجدهم عام‌ترین نوع موسیقی و سودآورترین آن‌ها برای آهنگسازان بود. در این شهر سالن‌های اپرای زیادی برای نمایش عمومی وجود داشت. ویوالدی فعالیت خود را در زمینه اپرا این‌گونه شروع کرد: اپرای نخست او با عنوان «اوتونه این ویلا» در ونیز اجرا نشد بلکه در ۱۷۱۳ در ویچنزا به نمایش گذاشته شد. در آن سال ویوالدی به ونیز رفت و مدیر اپرای تئاتر سنت آنجلو شد، همان جایی که اپرای «اورلاندو فینتو پاتزو» را به اجرا گذاشت؛ هرچند که این اپرا مورد
پاتزو» را به اجرا گذاشت؛ هرچند که این اپرا مورد استقبال عمومی قرار نگرفت تا آنجا که ویوالدی مجبور شد پس از دو هفته اجرای آن را متوقف کند و به جای آن، یکی دیگر از اپراهایش را که در گذشته اجرا شده بود به نمایش بگذارد. او در ۱۷۱۵ «نِرونه فاتا چِزاره» که گم شده‌است، را عرضه کرد. موسیقی آن را هفت آهنگساز تنظیم کرده بودند که ویوالدی با تصنیف یازده آریا این گروه را رهبری می‌کرد؛ در آن زمان این اپرا موفقیت زیادی برای او به همراه آورد. ویوالدی در فصل بعدی تصمیم گرفت اپرای «آرسیلدا، رجینا دی پونتو» را که به‌طور کامل
اپرای «آرسیلدا، رجینا دی پونتو» را که به‌طور کامل خودش نوشته بود را اجرا کند. کمال. در ۱۷۱۷ یا ۱۷۱۸ کار خوب دیگری به ویوالدی پیشنهاد شد که مقام مایسترو دی کاپلایی در کاخ شاهزاده ، فرمانروای منتووا بود. او سه سال در آن جا ماند و اپراهای بسیاری همانند تیتو مانلیو (RV ۷۳۸) را ساخت. او در ۱۷۲۱ به میلان، جایی که درام روستایی "لا سیلیویاً (RV ۷۳۴، گم شده) را آفرید، رفت و دوباره در سال پس از آن اوراتوریوی دیگری را نوشت. گام بزرگ دیگر او حرکت به رم در سال ۱۷۲۲ بود یعنی جایی که اپراهای او در سبکی نو مطرح شد و همان
یعنی جایی که اپراهای او در سبکی نو مطرح شد و همان جایی که پاپ تازه بندیکت سیزدهم، ویوالدی را جهت نواختن موسیقی فراخواند. در همین زمان‌ها بود که او کنسرتوهای آشنای چهار فصل را نوشت. بن‌مایه الهام آن‌ها شاید ییلاق پیرامون منتووا بوده باشد. این کنسرتوها جنبش نویی در ادراک موسیقی به وجود آوردند: در آن‌ها او نهرهای روان، آواز پرندگان، واق واق سگ‌ها، وزوز حشره‌ها، چوپان‌های جار زننده، تندبادها، رقاص‌های مست، شب‌های خاموش، چشم‌اندازهای یخ زده، اسکی بازی کودکان بر روی یخ، و آتش روشن کردن را به نمایش گذاشته‌است.
روی یخ، و آتش روشن کردن را به نمایش گذاشته‌است. درگذشت. شب ۲۷/۲۸ ژوئیه ۱۷۴۱ در سن ۶۳ سالگی بر اثر عفونت داخلی درگذشت و در شهر وين در محلی كه امروز محل دانشگاه فني اين شهر است به خاك سپرده شد.
سِمیرامیس، ملکه‌ٔ افسانه‌ای سرزمین آشور است که از او و زندگی‌اش داستان‌های بسیاری نقل شده‌است. در یونان باستان، سمیرامیس یا شامیران به عنوان یکی از ملکه‌های افسانه‌ای آشور شناخته می‌شود و بنا به برخی روایات کسی است که باغ‌های معلق بابل برای او ساخته شد. افسانه‌های زیادی در مورد شخصیت شجاع وی نقل شده و تلاش‌های گوناگونی صورت گرفته تا او را به عنوان یکی از شخصیت‌های تاریخی شناسایی کنند. برخی سمیرامیس را همان «شامورامات» یا «شمور-آمات» یا «شمو-رامات»، همسر شمشی-ادد پنجم، پادشاه آشور در فاصله سال‌های ۸۲۴ تا ۸۱۱
پنجم، پادشاه آشور در فاصله سال‌های ۸۲۴ تا ۸۱۱ پیش از میلاد مسیح می‌دانند. افسانه‌هایی که از سوی دیودور سیسیلی و ژوستین و دیگران روایت شده‌اند، تصویری از زندگی او و رابطه‌اش با نینوس به دست می‌دهند. سرگذشت سمیرامیس بر اساس نوشته‌های دیودوروس سیکولوس. آن طور که در افسانه آمده‌است، والدین سمیرامیس نجیب‌زاده بوده‌اند. مادر او «درکتو» یک الهه در هیبت پری دریایی و پدرش انسان بوده‌است. درکتو پس از تولد سمیرامیس، او را رها و خود را در دریا غرق می‌کند. سمیرامیس کوچک توسط کبوترها تغذیه می‌شود تا اینکه «سیماس»، چوپان
توسط کبوترها تغذیه می‌شود تا اینکه «سیماس»، چوپان دربار او را می‌یابد و با خود به قصر می‌برد. بعدها سمیرامیس با اونس یا «مینونس» یکی از ژنرال‌های نینوس، ازدواج می‌کند. نینوس در هنگام تسخیر بلخ به شدت تحت تأثیر شجاعت سمیرامیس قرار می‌گیرد و پس از مجبور کردن اونس به خودکشی، با سمیرامیس ازدواج می‌کند. آن‌ها صاحب پسری به نام نینیاس می‌شوند. در هنگام فتح آسیا، نینوس با اصابت یک تیر به شدت زخمی می‌شود و سمیرامیس تغییر لباس می‌دهد و خود را به شکل پسرش درمی‌آورد و فرماندهی سپاه نینوس را به عهده می‌گیرد. پس از مرگ
فرماندهی سپاه نینوس را به عهده می‌گیرد. پس از مرگ نینوس، او به عنوان ملکه بر تخت می‌نشیند و مناطق بیشتری از آسیا را فتح می‌کند. سمیرامیس به احتمال زیاد ملکه بیوه سامورامات است که بعد از مرگ همسرش (شمشی-ادد) در حکومت پسرش (ادد مزاری) نقش مهمی را ایفا کرد. در زمان حکومت پسرش تحت نظر او او در صدد فتح مادها برآمد و طبق اطلاعات کتزیاس با اینکه معتبر نیست تا حوالی بلخ رسیده‌است. (تاریخ ایران دوره ماد از مجموعه تاریخ کمبریج ایلیا گرشویچ ص۱۳۴) طبق گفته افسانه، او مقتدرانه حکومت نمود و اتیوپی را به قلمرو امپراتوری
حکومت نمود و اتیوپی را به قلمرو امپراتوری خود اضافه کرد و همچنین شهر بابل را بازسازی نمود و دستور ساخت یک دیوار بلند آجری برای حفاظت از شهر را صادر کرد. اگرچه تمامی اطلاعاتی که از سمیرامیس در دسترس است، به صورت افسانه است، اما برخی معتقدند که او همان «شمّور-آمات» ملکه آشور و همسر شمشی-ادد پنجم است. شمّور-آمات پس از مرگ همسرش چندین سال به عنوان نایب‌السلطنه پسرش حکومت کرد. برخی ادعا کرده‌اند افسانه‌هایی که در مورد شمّور-آمات ساخته شده، برای پذیرش و پرستش او به عنوان یک الهه و جهت تحکیم قدرت و سلطنت او
او به عنوان یک الهه و جهت تحکیم قدرت و سلطنت او بوده‌است، ولی در اسناد و مدارک آشوری چنین چیزی مشاهده نمی‌شود. سمیرامیس (نام). برخی همچنین عقیده دارند که سمیرامیس شکل یونانی‌شده نام اکدی «شمّور-آمات» است که معنی "هدیه دریا" می‌دهد. در منابع لاتین، سمیرامیس Semiramis بالاترین آسمان و مرتفع‌ترین بهشت معنی شده است. برخی از ایرانیان نام سمیرا را مخفف و شکل کوتاه‌شده اسم سمیرامیس می دانند اگرچه تلفظ متفاوتی دارند. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۵ نوامبر ۲۰۰۶
نَبوکَدنَصَر دوم یا نِبوکَدْنِصَّر ‏دوم یا بُخت‌النَصّر دومین پادشاه امپراتوری بابلی نو بود که از مرگ پدرش نَبوپُلاسَّر در سال ۶۰۵ پیش از میلاد تا مرگ خود در سال ۵۶۲ پیش از میلاد سلطنت کرد. از نظر تاریخی به عنوان نِبوکَدْنِصَّر کبیر و امپراتور جهان و مردوخ کبیر نیز شناخته می‌شود. نخستین یورشگر و ویرانگر هیکل سلیمانِ یهودیان در اورشلیم نِبوکَدْنِصَّر ‏بوده است و اسارت قوم یهود به او نسبت داده می‌شود. همچنین گفته می‌شود دانیال نبی نیز در دوران وی به اسیری برده شده است. بلندترین برج بابل در زمان نِبوکَدْنِصَّر
شده است. بلندترین برج بابل در زمان نِبوکَدْنِصَّر ‏ساخته شد که برخی آن را بلندترین برج دنیای باستان می‌دانند. در افسانه ها آمده است که نِبوکَدْنِصَّر ‏ چنان به خود مغرور گردید که ادعای خدا بودن خود را مطرح نمود و برای نشان دادن اینکه خدایی جز خود او در زمین نیست به بالاترین قسمت برج بابل رفته و تیری به سمت آسمان پرتاب نمود با این توجیه که من خدای نادیده را کشته ام و اکنون خدای واقعی و آشکار من می‌باشم، چقدر این سخن واقعیت دارد هنوز معلوم نیست اما میان مردمان ساکن میان‌رودان، این افسانه به‌طور سینه به سینه
ساکن میان‌رودان، این افسانه به‌طور سینه به سینه به نسل‌های بعدی منتقل شده و هنوز عده‌ای از ساکنین خاورمیانۀ امروزی نِبوکَدْنِصَّر ‏را پادشاهی می‌دانند که به سوی خدا تیر پرتاب کرد. به قدرت رسیدن. دو قدرت بین النهرین آن زمان یعنی آشوریان و بابلیان به‌طور متمادی در جنگ و نزاع با یکدیگر بودند و همواره به سبب برتری آشوریان نسبت به بابلیان عملاً بخشی از سرزمین بابلیان تحت سلطه آشوریان قرار داشت. در زمان نَبوپُلاسَّر، بابلیان و مادها و چندین قوم دیگر با یکدیگر متحد شده و به سرزمین آشور (سرزمین مقدس خدای آشور)
متحد شده و به سرزمین آشور (سرزمین مقدس خدای آشور) حمله و پشت دیوارهای بلند نینوا متوقف شدند و پس از چندین ماه محاصره به سبب وقوع سیل در یکی از رودخانه‌های اصلی نینوا بخشی از دیوار پیرامون شهر تخریب شد و نیروهای بابل و ماد وارد شهر شدند. پس از تسخیر شهر، مصری‌ها که متحد آشوریان محسوب می‌شدند برای کمک به آشوریان به سمت آشور حرکت کردند. ولی نَبوپُلاسَّر ‏به همراه پسر خود نِبوکَدْنِصَّر به مقابله با آنها پرداخت. با توجه به کهولت سن نَبوپُلاسَّر ‏پسر او نِبوکَدْنِصَّر ‏فرماندهی لشکر را بر عهده گرفت و توانست
‏فرماندهی لشکر را بر عهده گرفت و توانست لشکر مصری‌ها را در نبرد کرکمیش شکست و آنها را فراری دهد. درست در همین زمان به نِبوکَدْنِصَّر ‏خبر رسید که پدرش فوت کرده نِبوکَدْنِصَّر ‏که می‌ترسید کسی جای پدرش را در فرمانروایی بگیرد. به تعقیب مصری‌ها پایان داده و به بابل برای تاجگذاری بازگشت. ازدواج با آمیتیس. پس از پیروزی بابلیان و مادها بر آشوریان، پادشاه ماد هووخشتره به منظور تحکیم روابط خود با بابلی‌ها، دخترش آمیتیس را به همسری نبوکدنزر برگزید. در تاریخ آمده‌است که آمیتیس که در سرزمین‌های شمالی و سرسبز زندگی
که آمیتیس که در سرزمین‌های شمالی و سرسبز زندگی می‌کرد به سبب ورود به سرزمین‌های خشک جنوب به شدت بیمار شده بود؛ لذا نبوکدنزر که به شدت به آمیتیس علاقه داشت. دستور ساخت باغ‌های معلق بابل را داد که به سبب پیچیدگی این باغ‌ها در آبیاری جزء یکی از عجایب هفت‌گانه جهان محسوب می‌شود. حمله به اورشلیم. نِبوکَدْنِصَّر ‏در مجموع سه بار به اورشلیم حمله کرد. نخستین بار پس از پیروزی بر آشوریان، او به همراه لشکر خود به منظور فتح اورشلیم لشکرکشی کرد. یوشیا پادشاه اورشلیم که توان مقابله با لشکر بابلیان را نداشت فوراً تسلیم
توان مقابله با لشکر بابلیان را نداشت فوراً تسلیم شد و شهر بدون هیچ گونه خشونتی در اختیار لشگریان نِبوکَدْنِصَّر ‏قرار گرفت. نبوکدنزر نیز بدون هیچ گونه آسیب به شهر و معابد آن، پادشاه پیشین شهر را به عنوان فرمانروای شهر ابقا کرد و صرفاً ۴ نفر از فرزندان بزرگان شهر را به عنوان گروگان به همراه خود به بابل برد. گفته می‌شود یکی از این افراد دانیال نبی بوده‌است. چند سال پس از فتح اورشلیم، نِبوکَدْنِصَّر ‏برای فتح مصر به آن کشور حمله کرد ولی موفق به تصرف کشور مصر نشد. او که در جنگ با مصر تصرفاتی به دست نیاورده بود
او که در جنگ با مصر تصرفاتی به دست نیاورده بود راهی یمن برای فتح آنجا شد که در یمن نیز موفقیتی کسب نکرد. پس از دو شکست متوالی یهویاقیم فرمانروای اورشلیم که گمان می‌کرد بابلیان ضعیف شده‌اند، به تمرد از بابلیان پرداخت و حاضر به پرداخت مالیات نشد. پس از رسیدن خبر شورش در اورشلیم به نِبوکَدْنِصَّر او همراه سپاه خود به اورشلیم لشکرکشی کرد. نِبوکَدْنِصَّر ‏که اصلاً تمایل به نابودی شهر و مقبره‌های آن نداشت ۷۰ تن از بزرگان قوم یهود فراخواند و از آنها خواست تا فرمانروای شهر را تسلیم کنند تا او به شهر آسیبی نرساند.
شهر را تسلیم کنند تا او به شهر آسیبی نرساند. بزرگان یهود که می‌دانستند توانایی مقابله با لشگریان بابلیان را ندارند این فرمان را اطاعت کرده و فرمانروای شهر را تسلیم کردند. نبوکدنزر پس از اعدام فرمانروای شهر، پسرش را به عنوان حاکم شهر برگزید ولی این بار ۳ هزار نفر از مردان شهر را به عنوان گروگان به بابل و شهرهای اطراف فرستاد. در دومین حمله نِبوکَدْنِصَّر ‏به هیچگونه آسیبی به شهر و معابد آنها نرسید. درست ۱۸ ماه پس از حمله دوم، آپریس پادشاه مصر پیشنهاد هم پیمانی با اورشلیم را به صدقیا فرمانروای اورشلیم داد. پس
با اورشلیم را به صدقیا فرمانروای اورشلیم داد. پس از این هم پیمانی یهودیان بار دیگر علیه بابل شورش کردند. پس از رسیدن خبر دومین شورش اورشلیم به نِبوکَدْنِصَّر ، او که به شدت عصبانی شده بود. دستور حمله به اورشلیم را صادر کرد. پس از رسیدن به دیوارهای شهر اورشلیم و محاصره شهر خبر از حرکت لشگریان مصر به نِبوکَدْنِصَّر ‏رسید و او نیز به محاصره شهر پایان داد و به منظور نبرد با مصریان به سمت مصر راهی شد. یهودیان اورشلیم که گمان می‌کردند بابلیان به جنگ پایان داده و فرار کرده‌اند به جشن پرداختند. ولی این درحالی بود
فرار کرده‌اند به جشن پرداختند. ولی این درحالی بود که پس از رسیدن خبر حرکت لشکر نِبوکَدْنِصَّر ‏به مصر، فرعون مصر فوراً دستور عقب‌نشینی صادر کرد. نِبوکَدْنِصَّر ‏هم که تمایلی به ریختن خون سربازان خود در جنگ با مصریان نمی‌دید به اورشلیم بازگشت و شهر را دوباره محاصره کرد. پس از ۱۸ ماه محاصره، لشکر بابل موفق به ورود به شهر شدند. نِبوکَدْنِصَّر ‏که از چندین بار شورش یهودیان و محاصره ۱۸ ماهه به شدت عصبانی بود، دستور نابودی کامل شهر را صادر کرد و معبد سلیمان و سایر معابد شهر که در دو حمله پیشین نِبوکَدْنِصَّر
سایر معابد شهر که در دو حمله پیشین نِبوکَدْنِصَّر ‏دست نخورده باقی مانده بودند. این بار به‌طور کامل نابود شدند. او همچنین دستور اعدام فرمانروای اورشلیم و تمامی فرزندان و خاندان او را صادر کرد. در نهایت نِبوکَدْنِصَّر ‏فرد دیگری را به عنوان حاکم اورشلیم برگزید و در بازگشت از شهر، ۱۰ هزار یهودی را به عنوان گروگان با غل و زنجیر به شهرهای مختلف تحت حکومت خود تبعید کرد. گفته می‌شود اکثر این گروگان‌ها به سبب سختی و طولانی بودن مسیر جان خود را از دست دادند. به روایت ابن بلخی در کتاب "فارسنامه"، بخت النصر بن گیو
ابن بلخی در کتاب "فارسنامه"، بخت النصر بن گیو بن گودرز اصفهبد لهراسپ بود از عراق تا روم. اصل نام او (بخت ترسی) است و او بود که قصد بیت المقدس کرد و جهودان را مستاصل گردانید به‌سبب آنکه پیغمبری را بکشتند. واژه‌شناسی. در نوشته‌های پهلوی، به صورت «بخت خسرو» آمده‌است. این کلمه به صورت بخت‌النّصر صحیح نیست؛ که بخت‌نصّر کلمه‌ای عربی نیست، و بخت (در اصل بُوخَت) در عبری به معنای فرزند یا بنده است، و نَصَّر نام بت و صنمی است؛ و طبق نظر برخی منابع اسلامی دلیل این نام‌گذاری آن است که او را در نوزادی نزد بتی یافتند و
آن است که او را در نوزادی نزد بتی یافتند و پدرش را نمی‌شناختند، از این رو او را به آن بت منسوب کردند. برخی هم معتقدند که این نام در اصلِ بابلی، با تلفظ «نبوکودوری اوصَّر Nabu - Kudurri - Ussur» متشکل از سه بخش «نبو: الهه حکمت بابلی»، «کودورو: جانشین یامرز» و «اوصّر: حمایت کن» است. این نام در زبان فارسی و عربی به صورت برگردان آوایی «نبوکدنزر» هم آمده‌است. نام او در منابع به شکل‌های زیر نیز آمده‌است: نبوکد نصّر، نبوکد ناصر، نبودکد نزر[و]، نبوکذ نصّر، نِبُوخَذنِصَّر، نبوخدنصر، نبوخدناصر، نبوخدراصر
نِبُوخَذنِصَّر، نبوخدنصر، نبوخدناصر، نبوخدراصر (Nebuchadrezzer)، بوخت نرسی و بخت‌نسر.
کام ایر یک شرکت هواپیمایی است؛ که مقر اصلی آن در کابل، افغانستان است. این سرویس مسافران داخلی برنامه ریزی شده و خدمات بین المللی منطقه‌ای را اجرا می کند. فرودگاه بین‌المللی کابل به عنوان قطب آن عمل می‌کند. تاریخچه. این شرکت هواپیمایی در ٣١ اوت ٢۰۰٣ توسط زمری کامگار تاسیس شد. این اولین شرکت هواپیمایی مسافربری خصوصی در افغانستان بود. اولین پرواز آن در ٨ نوامبر ٢۰۰٣ در مسیری از کابل به هرات و مزار شریف با استفاده از بوئینگ ٧٢٧ انجام شد. اولین هواپیمای کام ایر از سوی ژنرال عبدالرشید دوستم به‌خاطر تامین پشتیبانی
سوی ژنرال عبدالرشید دوستم به‌خاطر تامین پشتیبانی و تدارکات شبه نظامیان خصوصی دوستم تأمین شد. مرکز فعالیت شرکت هواپیمایی کام ایر در فرودگاه بین المللی کابلپیش بند C و "دفتر بلیط فروشی آن در مرکز تجاری کابل طبقه همکف چهارراهی حاجی یعقوب کابل، افغانستان" است. زمانی در مرکز تجارت کابل در شهرنو، کابل واقع شده بود، جایی که دفتر فروش بلیط از سال ٢۰١٢ فعالیت می کند. زمری کامگار رئیس و رئیس اجرایی، فرید پیکار معاون ارشد رئیس، تیمور شهاب معاون رئیس و رئیس عملیات پرواز و پرویز کامگر مدیر امور مالی آن هستند. کام ایر
و پرویز کامگر مدیر امور مالی آن هستند. کام ایر اعلام کرده بود که عملیات سفر به اروپا در اوت ٢۰١۰ آغاز می‌شود، وین برای دریافت خدمات و پس از آن لندن (گاتویک) دریافت می کند. با این حال، طبق گزارش رویترز، ظاهراً هر دو مسیر توسط مقامات انگلیس و اتریش به دلیل مسائل ایمنی هواپیما لغو شده اند. از تاریخ ٢۴ نوامبر ٢۰١۰، به دلیل سابقه ضعیف ایمنی هواپیمایی غیرنظامی این کشور، پرواز همه حامل‌های افغان از پرواز به اتحادیه اروپا ممنوع شد. در سال ٢۰١٧، این شرکت یک هواپیمای مسافربری ٧٣٧ را با یک خدمه ٣۰ عضوی از اسلواکی
مسافربری ٧٣٧ را با یک خدمه ٣۰ عضوی از اسلواکی اجاره کرد، اما بعد از اینکه شرکت لیزینگ مسائل مربوط به ایمنی در افغانستان را مطرح کرد، قرارداد فسخ شد. از ژانویه ٢۰١٨، کام ایر ٩۰ درصد پروازهای داخلی را در افغانستان انجام داد و یکی از بزرگترین مودیان این کشور بود. از آوریل ٢۰١٧ ، این شرکت هواپیمایی قصد داشت شبکه مسیرهای خود را به تورنتو، وین، مادرید، مونیخ، لس آنجلس، شانگهای، بمبئی، کیپ تاون، هانگژو، هت یای، کوالالامپور، واشنگتن دی سی، جده، جاکارتا , کیف, سانفرانسیسکو، مسکو و فرانکفورت گسترش دهد. با این حال از
مسکو و فرانکفورت گسترش دهد. با این حال از ١٧ اوت ٢۰١٧ جزئیات این گسترش برنامه‌ریزی شده از وب سایت آنها حذف شده است. موافقت نامه های اشتراک کد. کام ایر با کد خطوط هوایی زیر دارای کدخبر است: ناوگان. از اگوست سال 2021، کام ایر هواپیمای های زیر را در ناوگان خود دارد: ناوگان قبلی. این شرکت هواپیمایی قبلاً با هواپیما های زیر کار می کرد: تصادفات و حوادث. در تاریخ ٣ فوریه ٢۰۰٥، پرواز هوایی ٩۰۴ کام ایر، بوئینگ ٧٣٧-٢۰۰ که توسط هواپیمایی فینکس انجام می شد و از فرودگاه بین المللی هرات در غرب افغانستان پرواز می کرد، در
بین المللی هرات در غرب افغانستان پرواز می کرد، در نزدیکی فرودگاه بین المللی کابل در هوای نامناسب از صفحه رادار محو شد. ناپدید شدن این هواپیما یک عملیات گسترده جستجو نیروی هوایی افغانستان را برای ٩۶ مسافر و ٨ خدمه در پی داشت. لاشه هواپیما در ٥ فوریه ٢۰۰٥ در کوههای شرق کابل پیدا شد. همه ١۰۴ سرنشین آن کشته شدند. در تاریخ ٩ اوت ٢۰۰٩، یک هواپیمای کام ایر به مقصد فرودگاه بین المللی اورومچی دیوپو، از چین اجازه فرود نگرفت و به فرودگاه بین المللی قندهار، در جنوب افغانستان منتقل شد، زیرا پیش از این تهدید به بمب شده
منتقل شد، زیرا پیش از این تهدید به بمب شده بود. در ١١ اوت ٢۰١۰، داگلاس دی سی-٨-۶٣اف وای اِ-وی آی سی هنگام برخاستن از فرودگاه مانستون، انگلستان دچار حمله شد و چراغ نزدیک را از بین برد. این هواپیما از طریق جزایر کیپ ورد پرواز بین المللی باری را به بوینس آیرس آرژانتین انجام می داد. این حادثه به دلیل اضافه وزن ٢٥,٧۰۰ پوندی (١١٧۰۰ کیلوگرمی) هواپیما به دلیل بار اضافی سوخت و تخمین غلظت محموله رخ داده است. پس از اطلاع از این اتفاق ناخوشایند، خدمه به کیپ ورد ادامه دادند. بازرس آنجا حمله را تأیید کرد، اگرچه تجزیه و