payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از سقوط شاه صورت گرفت و تنها کسانی که مخالفت خود را در همان زمان اعلام کرده بودند مراجع و مبلغان مذهبی بودند. تغییر دوبارهٔ مبدأ گاه‌شماری. گفته شده است که عده‌ای از مردم با تاریخ شاهنشاهی که دولت در اسناد رسمی استفاده می‌کرد ارتباط برقرار نمی‌کردند و مردم عادی نمی‌توانستند محاسبه‌های این تقویم را انجام بدهند (برای نمونه، سال ۱۳۵۶ خورشیدی برابر با کدام سال شاهنشاهی می‌شود). سرانجام در ۵ شهریور ۱۳۵۷ خورشیدی، جعفر شریف‌امامی در راستای تشکیل «دولت آشتی ملی» در نخستین روز نخست‌وزیری‌اش طی بخشنامه‌ای، دوباره
در نخستین روز نخست‌وزیری‌اش طی بخشنامه‌ای، دوباره تقویم ایران را از شاهنشاهی به هجری خورشیدی تغییر داد. سکه‌شناسی. سکه‌های ضرب‌شده برای توزیع در سال ۱۹۷۶ به دو دسته تقسیم می‌شوند: سکه‌های رایج (مس-نیکل) با تاریخ شاهنشاهی و سکه‌های طلا (سکه‌های پهلوی) با تاریخ هجری خورشیدی. تنها سکه طلا در این سال که با تاریخ ۲۵۳۵ شاهنشاهی ضرب شده، سکه ده پهلوی یادبود «پنجاهمین سال شاهنشاهی پهلوی» است. همچنین نشان‌های یادبودی به همین مناسبت ضرب شده‌اند که برخی دارای تاریخ هجری خورشیدی و برخی دارای تاریخ شاهنشاهی هستند.
هجری خورشیدی و برخی دارای تاریخ شاهنشاهی هستند. البته نشان‌های یادبود حامل تاریخ هجری خورشیدی نسبت به نشان‌ها با تاریخ شاهنشاهی از فراوانی بسیار کمتری برخوردار هستند. اما تمامی سکه‌های رایج دارای تاریخ شاهنشاهی هستند. با توجه به تغییر مبدأ تاریخ در اسفند ۲۵۳۵ و عدم وجود سکه طلا با تاریخ ۲۵۳۵، مشخص می‌شود که تمامی سکه‌های طلا برای توزیع در این سال، در سال قبل تهیه و ضرب شده‌اند. ضرب سکه با تاریخ شاهنشاهی توسط حکومت پهلوی تنها تا سال ۲۵۳۷ ادامه یافت و در همین سال (۱۳۵۷) سکه‌های رایجی با تاریخ ضرب هجری
همین سال (۱۳۵۷) سکه‌های رایجی با تاریخ ضرب هجری خورشیدی توزیع شد. حتی نشان‌های یادبود مربوط به این سال با تاریخ هجری خورشیدی ضرب شده‌اند؛ اما سکه‌های طلا با تاریخ ۱۳۵۷ دیده نشده‌اند که باز هم نشانگر این است که تمامی سکه‌های طلا در سال ۱۳۵۶ و با تاریخ شاهنشاهی ضرب شده‌اند اما بخشی از سکه‌های رایج، قبل از تغییر مبدأ تقویم و برخی بعد از این تغییر تهیه شده‌اند. همچنین سکه‌های طلای پهلوی ضرب‌شده برای سال ۲۵۳۸ دارای تاریخ ضرب ۱۳۵۸ هستند؛ بطوریکه سکه‌ای با تاریخ شاهنشاهی برای توزیع در این سال دیده نشده است. این
شاهنشاهی برای توزیع در این سال دیده نشده است. این امر نشانگر تغییر رویکرد حکومت پهلوی در انتخاب گاه‌شماری شاهنشاهی و بازگرداندن آن به هجری خورشیدی پس از گذشت حدود سه سال از تاریخ اجرایی‌شدن آن است.
بلوار کریم‌خان زند یا بلوار زند، یکی از بلوارهای شهر شیراز و از قدیمی ترین خیابان‌های شهر می‌باشد که از میدان نمازی آغاز و در میدان ولیعصر به پایان می‌رسد. این خیابان یکی از مهم‌ترین خیابان و شاهراه‌های اقتصادی و تاریخی شهر شیراز است. تاریخچه. اولین سنگ بنای ایجاد بلوار زند به دوران حکومت امام‌قلی‌خان بر فارس می‌رسد. اما قلی‌خان می‌خواست به تقلید از چهارباغ اصفهان و معماری صفویان در اصفهان دو خیابان در شیراز ایجاد کند که یکی از آن‌ها خیابان زند و دیگری تنگ الله‌اکبر بود. امام‌قلی خان که در سال ۱۰۲۲ قمری
الله‌اکبر بود. امام‌قلی خان که در سال ۱۰۲۲ قمری جانشین پدرش الله‌وردی خان در حکومت فارس شد، سعی داشت توسعه مد نظر پدرش را در این شهر ادامه دهد. در دوره صفویه، خیابان اول اهمیت بیشتری داشت، موضوعی که در دوره‌های زندیه و قاجاریه هم استمرار داشت و در زمان امام‌قلی‌خان چندین باغ در این مسیر سامان یافت و در دوره‌های زندیه و قاجاریه هم باغ‌هایی مانند باغ‌نو و باغ جهان‌نما، احداث و ایجاد شد. به‌هرحال عمر امام‌قلی‌خان کفاف نداد که چهارباغ را ایجاد کند. در دوران زندیه، توجه به خیابان دوم با احداث باغ‌های مختلفی
زندیه، توجه به خیابان دوم با احداث باغ‌های مختلفی نمود داشت، بطوریکه کریمخان، باغی را برای پسرش در این محدوده ایجاد کرد که به باغ ابوالفتح‌خانی معروف شد، باغی در ضلع شرقی باغ ارم. با ایجاد و گسترش باغ‌ها، که باغ صفا هم یکی از آنها بود،‌ خیابان زند به تدریج شکل گرفت و در شرق این خیابان و نقطه‌ای که اکنون به چهارراه زند مشهور است، زمین چوگانی احداث شد. در دوران قاجار، این خیابان بیشتر مورد توجه قرار داشت و بر تعداد باغ‌ها افزوده شد و آمدن سفارت انگلیس به این خیابان،‌ بر اهمیت آن افزود. در همان دوران
به این خیابان،‌ بر اهمیت آن افزود. در همان دوران زردشتی‌ها باغ عضدالدوله را خریداری و به آتشکده تبدیل کردند. مکانی که در کنار خانه فرهنگ فعلی و حدفاصل خیابان‌های خیام و انوری قرار دارد. با استقرار و فعال شدن سفارت انگلیس به‌عنوان یکی از ارکان توسعه سیاسی در حوزه بین‌الملل، در اواخر قاجار، زیرسازی خیابان زند آغاز شد و از دروازه شاه (میدان شهداء) تا میدان امام حسین(ع) که آن موقع به فلکه حوض معروف بود، مسیر زیرسازی شد و احمدشاه هم به شکل رسمی از این خیابان عبور کرد. در دوران پهلوی اول، مسیر مجددا شن‌ریزی شد و
کرد. در دوران پهلوی اول، مسیر مجددا شن‌ریزی شد و وسط آن هم یک باغچه ایجاد کردند و تقریبا به شکل کنونی در آمد و از سال ۱۳۱۰ به بعد آرام آرام واحدها و اماکن تجاری، دو طرف خیابان شکل گرفت و توسعه یافت و بافت پشت مغازه‌ها به‌عنوان بخش تجاری، انشعاب‌های مسکونی جدید ایجاد شد. دسترسی. اتوبوس. در این بلوار چندین ایستگاه اتوبوس واحد وجود دارد که پایانه اتوبوس شهری نمازی، کریم‌خان زند غربی، ستاد، کریم‌خان زند شرقی، چهارراه زند، میدان شهدا (شهرداری) و خیابان زند توقف دارند. خطوط ۷۰، ۷۱، ۱، ۲، ۳۵، ۱۴۸ و ۷۸ این بلوار
دارند. خطوط ۷۰، ۷۱، ۱، ۲، ۳۵، ۱۴۸ و ۷۸ این بلوار را به دیگر نقاط مهم شهر از جمله پایانه اتوبوس شهری ولیعصر، پایانه قصردشت، شهرک‌های شمال غربی، ابیوردی، پایانه دستغیب و پایانه لشکری متصل می‌کند. این بولوار دارای خط ویژه مخصوص اتوبوس‌های واحد می‌باشد. مترو. این بلوار به دلیل اهمیت و همچنین شلوغی و پر رفت و آمدی دارای ۴ ایستگاه مترو است که عبارت‌اند از: مراکز مهم. این خیابان یا بلوار همچنان اهمیت خود را حفظ کرده‌است، بطوریکه مهم‌ترین مراکز اداری، سیاسی، اقتصادی و همچنین مراکز بهداشتی و پزشکی شیراز در این
و همچنین مراکز بهداشتی و پزشکی شیراز در این خیابان مستقر هستند. مهمترین اماکن واقع شده در این خیابان شامل این لیست می‌شوند: منابع.
روزت قادری (زاده ۱۳۴۸ در تهران) فیلم‌بردار و مستندساز ایرانی است. زندگی. روزت قادری که در تهران به‌دنیا آمد در ۱۳۷۳ از دانشکده سینما تآتر، دانش‌گاه هنر با اخذ مدرک کارشناسی سینما گرایش فیلم‌برداری فارغ‌التحصیل شد. او به هم‌راه امیرشهاب رضویان شرکت فیلم‌سازی و پژوهش‌های سینمایی هیلاج را در ۱۳۷۲ تأسیس کرد که هدف اصلی آن تهیه و توزیع فیلم کوتاه بود. روزت قادری صاحب امتیاز و مدیر مدرسهٔ فیلم‌سازی هیلاج است. او هم‌چنین جزو معدود فیلم‌برداران زن ایران است که فیلم‌برداری بیش از ۳۰۰ فیلم مستند را به عهده داشته است.
بیش از ۳۰۰ فیلم مستند را به عهده داشته است. با روزت قادری در کتاب "زنان پشت دوربین" گفتگو شده است. او هم‌چنین به عنوان بهترین تصویربردار در مسابقه چهارمین جشنواره سیما از میان آثار پخش شده از تلویزیون در سال‌های ۱۳۸۰ و ۱۳۸۱ انتخاب شد. آثار. هر چند حرفهٔ اصلی روزت قادری فیلم‌برداری است اما به عنوان کارگردان، طراح لباس، تدوین‌گر، هم فعالیت داشته است.
محمد انور السادات (۲۵ دسامبر ۱۹۱۸ – ۶ اکتبر ۱۹۸۱) سیاستمدار و نظامی مصری بود. او سومین رئیس‌جمهور مصر بود و این سمت را از ۱۵ اکتبر ۱۹۷۰ تا روز ترورش توسط جهاد اسلامی مصر در ۶ اکتبر ۱۹۸۱ به عهده داشت. وی اولین حاکم یک کشور عرب بود که پیمان صلح با دولت اسرائیل امضاء نمود و این کشور را به رسمیت شناخت؛ در نتیجه به دلیل همین تلاش‌ها برای برقراری صلح، جایزه صلح نوبل توسط بنیاد نوبل در سال ۱۹۷۸ به او اعطا گردید. هرچند این پیمان در افکار عمومی غرب و اسرائیل یک موفقیت جدی برای اسرائیل محسوب و انور سادات به عنوان
جدی برای اسرائیل محسوب و انور سادات به عنوان فردی صلح طلب معرفی می‌شد اما افکار عمومی اغلب اعراب مسلمان مخالف این قرارداد بود. در سپتامبر ۱۹۸۱، سادات اقدام به سرکوب و دستگیری گروه‌های چپ سیاسی در جهت آرام کردن و کنترل کامل اوضاع مصر نمود که موج دستگیری‌ها، در خارج از مصر با محکومیت‌هایی مواجه شد. دوران اولیه زندگی و فعالیت‌های انقلابی. انور سادات در ۲۵ دسامبر ۱۹۱۸ در مت ابو الکوم، بخشی از استان منوفیه که در آن زمان تحت حاکمیت سلطنت مصر بود، در خانواده‌ای فقیر به دنیا آمد و ۱۴ خواهر و برادر داشت. یکی از
فقیر به دنیا آمد و ۱۴ خواهر و برادر داشت. یکی از برادرانش، عاطف سادات، بعدها خلبان شد و در جریان جنگ یوم کیپور در سال ۱۹۷۳ در نبرد کشته شد. پدرش، انور محمد السادات، اهل مصر علیا بود و مادرش، سیت البرین، از مادری مصری و پدری سودانی زاده شده بود. او در سال ۱۹۳۸ از آکادمی نظامی سلطنتی در قاهره، پایتخت آن زمان پادشاهی مصر، فارغ‌التحصیل شد و به واحد مخابرات ارتش منصوب شد. او با درجه ستوان دومی به ارتش پیوست و به سودان تحت حاکمیت مشترک انگلیس و مصر منتقل شد (در آن زمان سودان یک حکومت مشترک تحت سلطه بریتانیا و
آن زمان سودان یک حکومت مشترک تحت سلطه بریتانیا و مصر بود). در آنجا با جمال عبدالناصر آشنا شد و به همراه چند افسر جوان دیگر، جنبش افسران آزاد را تشکیل دادند، سازمانی که متعهد به سرنگونی سلطه بریتانیا در مصر و از بین بردن فساد دولتی بود. در جریان جنگ جهانی دوم، سادات که عضو حزب فاشیستی و فوق‌ملی‌گرای مصر جوان بود، در چارچوب عملیات سلام با جاسوسان آلمان نازی در مصر همکاری کرد. پس از کشف این موضوع توسط بریتانیا، او دستگیر و بخش زیادی از جنگ را در زندان سپری کرد. تا پایان جنگ، او با انجمن مخفی که تصمیم به ترور
تا پایان جنگ، او با انجمن مخفی که تصمیم به ترور امین عثمان، وزیر دارایی دولت حزب وفد و رئیس انجمن دوستی مصر و بریتانیا، گرفته بود، ملاقات کرده بود. عثمان به دلیل تمایلات شدیدش به بریتانیا، هدف این ترور قرار گرفت و در ژانویه ۱۹۴۶ کشته شد. پس از این ترور، سادات دوباره و این بار برای مدتی طولانی به زندان بازگشت. در زندان ارمیدان، سادات با سخت‌ترین شرایط حبس روبه‌رو شد و در سلول انفرادی نگهداری می‌شد. اما متهم اصلی پرونده حسین توفیق فرار کرد و با نبود مدارک مجرمانه، همه اتهامات لغو شد و سادات آزاد شد. در آن
همه اتهامات لغو شد و سادات آزاد شد. در آن زمان، صلاح ذوالفقار که یک افسر پلیس جوان بود، مسئولیت نظارت بر زندان را بر عهده داشت. او در دل خود به قهرمانی سادات ایمان داشت و معتقد بود که سادات به دلیل میهن‌پرستی‌اش محکوم و زندانی شده است. ذوالفقار برای او غذا، روزنامه و سیگار می‌آورد و کمک زیادی به خانواده‌اش برای دریافت مجوز ملاقات می‌کرد. انور سادات در بسیاری از جنبش‌های سیاسی فعال بود، از جمله اخوان‌المسلمین، حزب فاشیستی مصر جوان، گروه گارد آهنین مصر که طرفدار محور و سلطنت بود، و همچنین گروه نظامی مخفی
طرفدار محور و سلطنت بود، و همچنین گروه نظامی مخفی افسران آزاد. او همراه با سایر افسران آزاد در کودتای نظامی که منجر به انقلاب مصر (۱۹۵۲) شد و در ۲۳ ژوئیه همان سال ملک فاروق اول را سرنگون کرد، شرکت داشت. سادات اولین بیانیه انقلاب را از طریق رادیو به مردم مصر اعلام کرد. پیش زمینه. پس از امضای قرارداد صلح میان مصر و اسرائیل، انتقادات فراوانی از سوی کشورهای عربی و مخالفان سیاسی سادات در داخل و خارج مصر به دلایل مختلف مخصوصاً امضای قرارداد صلح با اسرائیل باعث ایجاد جو سیاسی خشن و برخوردهایی میان گروه‌های مختلف
جو سیاسی خشن و برخوردهایی میان گروه‌های مختلف مصری و دولت وقت شده بود. در سپتامبر سال ۱۹۸۱ میلادی، سادات اقدام به سرکوب گروه‌های چپ سیاسی در جهت آرام کردن و کنترل کامل اوضاع مصر را نمود و دستور دستگیری اعضای حزب کمونیست مصر، ناصریست (ملی‌گراهای عرب)، فمینیست، اسلام‌گراها و همچنین گروه‌هایی از دانشجویان فعال سیاسی را صادر کرد. آمار کاملی از تعداد دستگیرشدگان سپتامبر ۱۹۸۱ وجود ندارد اما آگاهان تعداد آنان را کمتر از ۱۶۰۰ نفر تخمین می‌زنند. موج دستگیری‌ها در خارج از مصر با محکومیت‌های بین‌المللی مواجه شد.
خارج از مصر با محکومیت‌های بین‌المللی مواجه شد. قرارداد کمپ دیوید و صلح با اسرائیل. انور سادات اولین رئیس وقت یک کشور عربی در حال جنگ با اسرائیل بود که در توافقی که بعدها به «قرارداد کمپ دیوید» مشهور شد به صلح و به رسمیت شناختن کشور اسرائیل توسط مصر اقدام کرد. این قرارداد تاریخی که با میانجگری ایالات متحده آمریکا دقیقاً یک سال پیش از انقلاب ایران میان انور سادات و مناخیم بگین نخست‌وزیر اسرائیل به امضا رسید. توافقنامه کمپ دیوید ۳ موضوع عمده را در بر می‌گرفت؛ جایزه صلح نوبل. امضای توافقتنامه کمپ دیوید در
جایزه صلح نوبل. امضای توافقتنامه کمپ دیوید در افکار عمومی غرب و اسراییل باعث به وجود آمدن امید برای صلحی پایدار در منطقه خاورمیانه شد، از همین روی بنیاد نوبل جایزه صلح خود موسوم به جایزه صلح نوبل را در سال ۱۹۷۸ به‌طور مشترک به انور سادات از مصر و مناخیم بگین از اسرائیل تقدیم کرد. ترور. با این پیش زمینه در روز ۶ اکتبر ۱۹۸۱ میلادی، یعنی کمتر از یک ماه از آغاز دستگیری مخالفان، انور سادات مورد سوءقصد قرار گرفت. در سال روز رژه پیروزی ۶ اکتبر در قاهره، انور سادات در جایگاه ویژه به دست تنی چند از سربازان ارتش مصر
در جایگاه ویژه به دست تنی چند از سربازان ارتش مصر که وابسته به گروه جهاد اسلامی مصر بودند به قتل رسید. گروه جهاد اسلامی مصر معترض به صلح کشورهای مصر و اسرائیل و به رسمیت شناخته شدن کشور اسرائیل توسط مصر بود. همچنین عمر عبدالرحمان که یک روحانی بلندپایه مصری بود (که بعدها در آمریکا به اتهام دستور بمب‌گذاری در مرکز تجارت جهانی در نیویورک به زندان ابد محکوم شد) با صدور فتوایی فرمان قتل انور سادات را صادر کرد. در روز رژه، انور سادات توسط چهار لایه از محافظان حفاظت می‌شد. بر طبق قوانین نظامی می‌بایست در طول رژه
می‌شد. بر طبق قوانین نظامی می‌بایست در طول رژه تمام سلاح‌های مورد استفاده بدون گلوله و عاری از مواد انفجاری و گلوله بودند، اما در آن روز مسئولان کنترل این امر در مراسم حج و در عربستان سعودی به‌سر می‌بردند. درست در زمانی که هواپیماهای داسو میراژ اف۱ از بالای میدان رژه با ارتفاعی پائین و به‌طور هماهنگ پرواز می‌کردند و تا حدی باعث پرت شدن حواس محافظان می‌شدند، جیپ نظامی ای در روبروی جایگاه مخصوص که انور سادات در مقابل آن سان نظامی می‌دید در حال عبور بود که ناگهان افراد مستقر در داخل جیپ با پرتاب نارنجک و شلیک
افراد مستقر در داخل جیپ با پرتاب نارنجک و شلیک مسلسل اقدام به حمله به سوی جایگاه و به سوی شخص انور سادات را کردند. انور سادات که در آن لحظه ایستاده بود مستقیماً و از ناحیه سر مورد هدف تیر مسلسل قرار گرفت و درجا به قتل رسید. انور سادات پس از اصابت تیر مسلسل به سرش، با سقوط به داخل جایگاه نقش بر زمین شد. اما مهاجمان به خیال اینکه وی خود را به داخل زمین جایگاه انداخته است تا مانع از قرار گرفتن در معرض تیر شود، اقدام به جلو آمدن تا مقابل جایگاه ویژه کردند. اطرافیان سادات که همگی غیر مسلح بودند در تلاشی ناکام
سادات که همگی غیر مسلح بودند در تلاشی ناکام برای نجات جان انور سادات و جلوگیری از جلو آمدن مهاجمان به داخل جایگاه اقدام به پرتاب صندلی به سوی آن‌ها می‌کردند. یکی از افراد به نام خالد اسلامبولی موفق به قرار گرفتن در مقابل جایگاه ویژه شد و با فریاد «مرگ بر فرعون» اقدام به بستن رگبار به سوی جسد انور سادات نمود. نهایتاً وی و یکی از همدستانش مضروب و دستگیر و دو نفر دیگر از افراد مستقر در جیپ نظامی توسط محافظان انور سادات کشته شدند.خالد اسلامبولی در دادگاه رسیدگی به ترور انور سادات، به جرم شرکت مستقیم در ترور
به ترور انور سادات، به جرم شرکت مستقیم در ترور رئیس‌جمهور مصر به اعدام محکوم شد. حکم وی در آوریل ۱۹۸۲ به اجرا گذاشته شد. به غیر از انور سادات که در جریان ترور به قتل رسید، مدعوین و مهمانان حاضر از جمله جیمز تولی وزیر دفاع وقت ایرلند و تنی چند از مشاوران آمریکایی حاضر در جایگاه ویژه مورد اصابت تیر قرار گرفتند. در طول ترور انور سادات که جمعاً ۲ دقیقه به طول انجامید هفت نفر از جمله سفیر کوبا در مصر کشته شدند و ۲۸ نفر نیز مجروح شدند. انور سادات سریعاً به بیمارستانی که در نزدیکی محل رژه قرار داشت فرستاده شد اما
که در نزدیکی محل رژه قرار داشت فرستاده شد اما ساعاتی بعد به‌طور رسمی مرگ وی اعلام شد. حسنی مبارک معاون رئیس‌جمهور وقت مصر نیز که در حادثه ترور از ناحیه دست مورد اصابت تیر قرار گرفته بود، بر طبق قانون زمام امور را به دست گرفت. ترور انور سادات، اولین ترور رئیس دولت مصر در طول تاریخ این کشور بود که توسط عوامل مصری صورت می‌گرفت. روابط با ایران. در دوران پادشاهی محمدرضا شاه پهلوی و پیش از انقلاب ۵۷ رابطه تهران و قاهره رابطه‌ای بسیار گرم و دوستانه بود چنان‌که پادشاه ایران، انور سادات را "برادر محبوب" خود
پادشاه ایران، انور سادات را "برادر محبوب" خود می‌نامید. پس از خروج شاه از ایران و وقوع انقلاب اسلامی، وی مدتی را به دعوت دوست قدیمی و وفادار خود در کشور مصر گذراند و پس از بازگشت از چند سفر دوباره به مصر بازگشت و واپسین روزهای عمر خود را در این کشور سپری کرد. پس از مرگ محمدرضا شاه پهلوی، انور سادات با دعوت از مردم مصر برای ادای احترام به پادشاه ایران، پیکر وی را با تشریفات کامل نظامی و رسمی در مسجد الرفاعی که از مهم‌ترین مسجدهای کشور مصر به‌شمار می‌آید، دفن کرد. انور سادات، خمینی را یک دیوانه روانی
دفن کرد. انور سادات، خمینی را یک دیوانه روانی نامسلمان و دشمن مصالح ایران خواند و مخالفت خود را حکومت تازه تأسیس جمهوری اسلامی به روشنی بیان ساخت. سید روح‌الله خمینی نیز انور سادات را خائن به اسلام و مسلمین و آرمان فلسطین دانست. صلح بین مصر و اسرائیل از رویدادهای مهم تاریخی بود که در کارنامه جیمی کارتر برای دریافت جایزه صلح نوبل در سال ۲۰۰۲ نیز مطرح شد هر چند سیاست وی پیش از سال ۱۳۵۷ دربارهٔ ایران که به سقوط شاه و به قدرت رسیدن روح‌الله خمینی کمک کرد و موجب جنگ سرد جدید با شوروی و تهاجم شوروی به افغانستان
جنگ سرد جدید با شوروی و تهاجم شوروی به افغانستان شد به عنوان انتقاد از کارتر مطرح شد. پناه دادن به محمدرضا شاه پهلوی در کنار صلح مصر و اسرائیل باعث قطع کامل روابط سیاسی تهران و قاهره پس از به قدرت رسیدن نظام جمهوری اسلامی ایران شد. بدری آتابای که از نزدیک انور سادات را می‌شناخته او را فردی عاشق ادبیات ایران معرفی می‌کند که در جلسات شعرخوانی بدری آتابای به‌ویژه خوانش گلستان سعدی شرکت می‌کرده است. انور سادات مقداری زبان فارسی می‌دانسته و قصد داشته است در کاخ ریاست جمهوری مصر هم کلاس آموزش زبان فارسی بگذارد
ریاست جمهوری مصر هم کلاس آموزش زبان فارسی بگذارد چون منطقش این بوده کسی که ادبیات فارسی را نداند انسانیت هم نمی‌داند. خاکسپاری. با پخش شدن خبر مرگ انور سادات، بسیاری از کشورهای جهان با ابراز تاسف شدید از مرگ وی و با فرستادن نمایندگانی بلندپایه همچون پادشاهان، رؤسای جمهور و نخست وزیران خود در مراسم تدفین انور سادات حضور یافتند. مراسم تدفین وی با تشریفات کامل نظامی و با شرکت بی‌سابقه‌ای از سران کشورهای مختلف جهان که در مراسم تدفین و خاکسپاری محمد انور سادات شرکت جستند از موارد نادری در تاریخ بین‌الملل محسوب
جستند از موارد نادری در تاریخ بین‌الملل محسوب می‌شود. از آن‌جمله می‌توان به سه رئیس‌جمهور پی در پی آمریکا از جمله جرالد فورد، جیمی کارتر و ریچارد نیکسون اشاره کرد که در مراسم تدفین وی در صف یکم عزاداران حضور داشتند. همچنین رضا پهلوی و فرح پهلوی در این مراسم شرکت کردند. پیکر انور سادات را در قطعه سرباز گمنام در شهر قاهره و در جنب مسجد الرفاعی مصر دفن کردند. دادگاه قاتلان انور سادات. در پی قتل رئیس‌جمهور فقید مصر توسط جهاد اسلامی مصر، نیروهای امنیتی مصر در چند رشته عملیات امنیتی بیش از سیصد تن از افراد
در چند رشته عملیات امنیتی بیش از سیصد تن از افراد وابسته به سازمان جهاد اسلامی مصر را به جرم کمکهای مستقیم یا غیر مستقیم در قتل رئیس‌جمهور مصر، دستگیر و در دادگاهی جمعی و با حضور رسانه‌های بین‌المللی به محاکمه نشاند. از آن جمله می‌توان به خالد اسلامبولی، شیخ عمر عبدالرحمان و ایمن الظواهری که بعدها رهبر گروه تروریستی القاعده شد اشاره کرد. در دادگاه از آنجا که ایمن الظواهری مسلط به زبان انگلیسی بود به عنوان سخنگوی زندانیان جهاد اسلامی مصر انتخاب شد. سخنرانی‌های آتشین وی در دادگاه باعث مشهور شدن وی در نزد
آتشین وی در دادگاه باعث مشهور شدن وی در نزد افکار عمومی شد. نهایتاً پس از اعلام حکم دادگاه، خالد اسلامبولی به اعدام و ایمن الظواهری و شیخ عمر عبدالرحمان هر کدام به زندان محکوم شدند. خانواده. انور سادات در طول دوران زندگی‌اش دو بار ازدواج کرد. همسر اول وی احسان مدی نام داشت که وی را پس از ازدواج با همسر دومش، جهان رئوف (که بعدها به جهان سادات) مشهور شد، طلاق داد. جهان سادات که دارای پدری مصری و مادری انگلیسی بود، در زمان ازدواج ۱۶ سال داشت. حاصل زندگی مشترک انور سادات و جهان سادات سه فرزند دختر و یک پسر
انور سادات و جهان سادات سه فرزند دختر و یک پسر است. کتاب‌های نوشته شده توسط انور سادات. انور سادات کتب بسیاری را در طول زندگی‌اش به رشته تحریر درآورد که از آن جمله می‌توان به کتب ذیل اشاره کرد:
.tw دامنه اینترنتی تایوان است. منابع. Wikipedia contributors, ".tw," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=.tw&amp;oldid=194657602
.tt دامنه اینترنتی کشور ترینیداد و توباگو است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۷ ژانویه ۲۰۰۷
.tr دامنه اینترنتی کشور ترکیه است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۷ ژانویه ۲۰۰۷
.tz دامنه اینترنتی کشور تانزانیا است. منابع. Wikipedia contributors، ".tz،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=.tz&amp;oldid=183619613 (accessed January 18، 2008).
.tv دامنه اینترنتی کشور کوچک تووالو در اقیانوس آرام است. با توجه به اینکه TV مخفف کلمه تلویزیون نیز هست، دولت این کشور (با دریافت وجه معینی) اجازه استفاده از این دامنه را به همه داده‌است و از این دامنه به عنوان یکی از منابع درآمدی خود استفاده می‌کند. دامنه‌های مشابه. دامنه‌های مشابه‌ای که علاوه بر نشان دادن یک کشور از آن‌ها به دلایلی استفاده دیگر هم می‌شود به شرح زیرند: منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۷ ژانویه ۲۰۰۷
مائوئیسم برداشت سیاستمدار انقلابی و تئوریسین حزب کمونیست چین مائو تسه تونگ (زادهٔ ۱۸۹۳ – درگذشتهٔ ۱۹۷۶) از مارکسیسم بود که جمهوری خلق چین را در سال ۱۹۴۹ با شکست دادن نیروهای چیانگ کای شک رئیس‌جمهور وقت چین بنیان گذاشت. مائوئیسم به نقش برجسته دهقانان و روستائیان در انقلاب کارگری و بر اهمیت فرهنگ به‌عنوان عنصری که می‌تواند بر اقتصاد سوسیالیستی تأثیر بگذارد تأکید می‌کرد. با وجود آنکه حزب کمونیست چین در سال ۱۹۲۱ تأسیس شد، عقاید سوسیالیستی در چین قبل آن هم رایج بوده‌است. عقاید سوسیالیستی در اواخر قرن ۱۹ وارد چین
عقاید سوسیالیستی در اواخر قرن ۱۹ وارد چین شدند و در سال ۱۹۰۷، کمونیسم آنارشیستی شکل غالب عقاید سوسیالیستی در چین بود. پس از مرگ استالین در سال ۱۹۵۳، رهبر جدید شوروی نیکیتا خروشچف جنایات استالین و کیش شخصیت وی را محکوم کرد. او بر لزوم بازگشت به تفکرات لنین و ایجاد تغییرات در روش‌های کمونیستی تأکید کرد. با این وجود، اصلاحات خروشچف بر تفاوت‌های ایدئولوژیکی میان جمهوری خلق چین و شوروی دامن زد که این امر دهه ۱۹۶۰ کاملاً آشکار شد. اختلاف چین و شوروی در جنبش کمونیسم بین‌المللی، به خصومت آشکار مبدل شد و چین خود را
بین‌المللی، به خصومت آشکار مبدل شد و چین خود را رهبر جهان در حال توسعه معرفی کرد که در برابر او دو ابرقدرت یعنی شوروی و آمریکا ایستادگی می‌کند. احزاب و گروه‌هایی که از حزب کمونیست چین حمایت می‌کردند در انتقاد از رهبری شوروی خود را ضد تجدید گراً معرفی کرده و حزب کمونیست شوروی و احزاب متحد با آن را» سرمایه داران تجدید گرا خواندند. اختلاف چین و شوروی باعث ایجاد اختلاف و تفرقه میان احزاب کمونیستی سراسر جهان گردید. به خصوص، حزب کار آلبانی از جمهوری خلق چین حمایت کرد. حزب کمونیست چین تحت رهبری مائو به نیروی
کرد. حزب کمونیست چین تحت رهبری مائو به نیروی کمونیسم بین‌المللی تبدیل شد. ایدئولوژی حزب کمونیست چین، اندیشه مائو (یا همان «مائوئیسم») توسط بسیاری از گروه‌ها و احزاب مورد پذیرش قرار گرفت. یکی از مثال‌های بارز دیگاه مائوئیستی انقلاب تساوی طلب که در لوای مفهوم دموکراسی جدید مائو مطرح شد کامبوج دموکراتیک بود که توسط خمرهای سرخ و تا حدی پول پوت اداره می‌شد. چین و کره شمالی تنها دول کمونیستی بودند که دولت خمرهای سرخ با آن‌ها در ارتباط مستقیم بود. خمرهای سرخ در حمله ویتنامی‌ها سرنگون شدند و چین شورشیان خمرهای سرخ
ویتنامی‌ها سرنگون شدند و چین شورشیان خمرهای سرخ را مسلح کرد. پس از مرگ مائو و به قدرت رسیدن تنگ شیائوپنگ، جنبش بین‌المللی مائوئیسم دچار آشفتگی شد. گروهی رهبری جدید چین را پذیرفت و گروه دیگری با رد این پذیرش تعهد خود را نسبت به مائو ثابت کرد و گروه سوم هم مائوئیسم را رد کرد و با حزب کار آلبانی متحد شد. نظریه مائوئیسم. بر خلاف گونه‌های قبلی مارکسیسم - لنینیسم که طبقه کارگر (پرولتاریا) شهری به عنوان اصلی‌ترین منبع انقلاب تلقی می‌شد و ده‌های اطراف نادیده گرفته می‌شدند، مائو، جامعه روستایی را به عنوان اصلی‌ترین
مائو، جامعه روستایی را به عنوان اصلی‌ترین نیروی انقلابی شناخت و گفت می‌تواند توسط پرولتاریا و پیشتازانش، حزب کمونیست چین رهبری شود. یک مدل موفق جنگ ممتد مردم روستایی کمونیست در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ بود که نهایتاً حزب کمونیست چین را به قدرت رساند. علاوه بر این، بر خلاف دیگر گونه‌های مارکسیسم و لنینیسم که رشد صنعتی در مقیاس بزرگ، به عنوان یک نیروی مثبت انگاشته می‌شد، مائوئیسم رشد و توسعه روستایی را به عنوان اولویت خود برگزید. مائو احساس می‌کرد این راهکار در جامعه‌ای که بیشتر مردمش روستایی هستند، حداقل در
جامعه‌ای که بیشتر مردمش روستایی هستند، حداقل در مراحل اولیه سوسیالیسم موفق خواهد بود. بر خلاف بسیاری از ایدئولوژی‌های سیاسی دیگر که شامل دیگر سوسیالیست‌ها و مارکسیست‌ها هم می‌شود، مائوئیسم شامل یک نظریه نظامی اساسی (ضروری) است و به‌طور واضح ایدئولوژی سیاسی اش را با استراتژی نظامی پیوند می‌دهد. در تفکر مائوئیسم، «نیروی سیاسی از لولهٔ اسلحه می‌آید» (یکی از گفته‌های مائو) و مردم روستایی را می‌توان بسیج کرد تا «جنگی مردمی» را در یک نبرد مسلحانه که شیوهٔ جنگ چریکی را در سه مرحله به کار می‌گیرد، شروع کنند.
چریکی را در سه مرحله به کار می‌گیرد، شروع کنند. دکترین نظامی مائوئیست جنگجویان چریکی را به تمامی تشبیه می‌کند که در دریایی از روستاییان (که پشتیبانی لجستیکی را تأمین می‌کنند) شنا می‌کنند. مائوئیسم بر «بسیج عمومی انقلابی» (بسیج فیزیکی اکثریت گسترده‌ای از یک جمعیت در تلاش برای سوسیالیسم)، مفهوم دموکراسی جدید و تئوری نیروهای تولیدکننده که در مورد صنایع کوچک روستایی و مستقل از دنیای بیرون است (به یک پوشش رو به جلو مراجعه کنید)، تأکید می‌کند. در مائوئیسم، سازماندهی نیروی مردمی نظامی و اقتصادی برای دفاع از منطقه
نیروی مردمی نظامی و اقتصادی برای دفاع از منطقه انقلابی در مقابل تهدیدات خارجی ضروری است، در حالی که تمرکز گرایی با انقلابیون هنرها و علوم آن منطقه، فساد را تحت یک مفهوم کلیدی که مائوئیسم را از دیگر ایدئولوژی‌های چپ‌گرا (به جز مارکسیسم – لنینیسم) جدا می‌کند، این عقیده‌است که کشمکش طبقاتی در طول هر دورهٔ سوسیالیست (اجتماعی) به دنبل تضاد خصمانه بنیادی موجود بین سرمایه‌داری و کمونیسم، ادامه می‌یابد. حتی هنگامی که پرولتاریا (طبقه کارگر) از طریق یک انقلاب سوسیالیستی قدرت حکومت را به دست گرفته‌است، نیروی بالقوه
قدرت حکومت را به دست گرفته‌است، نیروی بالقوه برای حفظ کاپیتالیسم در دست طبقه بورژوا است. در واقع، جمله مشهوری دارد که: «حق با بورژوازی (در یک کشور سوسیالیست) است، اما فقط درون خود حزب کمونیست»، یعنی اینکه اگر جلو سران فاسد این حزب گرفته نشود، سوسیالیسم را دگرگون و وارونه خواهند کرد. دلیل اصلی انقلاب بزرگ فرهنگی پروتالیا نیز همین بود که در آن مائو مردم را مجبور کرد تا «ادارات مرکزی این حزب را بمباران کنند!» و کنترل حکومت را به زور از بروکرات‌هایی مانند لیو شائوکی و دنگ ژیائوپینگ که تصور می‌شد در مسیر