payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌گیرد. یک پوشش محافظ پلاستیکی سخت لایه بیرونی را تشکیل می‌دهد. این لایه کل کابل را در خود نگه می‌دارد، که می‌تواند صدها فیبر نوری مختلف را در بر بگیرد. قطر یک کابل نمونه کمتر از یک اینچ است . از لحاظ کلی، دو نوع فیبر وجود دارد: طراحان فیبرهای نسل سوم، فیبرهایی را مد نظر داشتند که دارای کمترین تلفات و پاشندگی باشند. برای تولید این نوع از فیبرها، محققین از حداقل تلفات در طول موج ۱٫۵۵ میکرون و از حداقل پاشندگی در طول موج ۱٫۳ میکرون بهره جستند و فیبری را طراحی کردند که دارای ساختار نسبتاً پیچیده‌تری بود. در
کردند که دارای ساختار نسبتاً پیچیده‌تری بود. در عمل با تغییراتی در پروفایل ضریب شکست فیبرهای تک مد از نسل دوم، که حداقل پاشندگی آن در محدوده ۱٫۳ میکرون قرار داشت، به محدوده ۱٫۵۵ میکرون انتقال داده شد و بدین ترتیب فیبر نوری جدیدی با ماهیتی متفاوت، موسوم به فیبر دی.اس.اف ساخته شد.
لایه شبکه سومین لایه از لایه‌های هفت‌گانهٔ مدل اتصال متقابل سامانه‌های باز (OSI) در شبکه رایانه‌ای است. لایه شبکه مسئولیت ارسال بسته شامل مسیریابی از طریق روترهای متوسط را بر عهده دارد. = شرح = لایه شبکه (لایه بسته هم میگوبند) سرویس مزایای خاصی را برای باز پخش داده در اتصالات switching و خدمات بسته محور فراهم می کند. در هر دو مورد انتقال داده ها در تمام ارتباطات شبکه خواهد رفت و مسیر بین گره های شبکه را جست و جو می کند. چون همیشه یک ارتباط مستقیم بین ارسال کننده و دریافت کننده ممکن نیست و بسته باید مسیری را
و دریافت کننده ممکن نیست و بسته باید مسیری را از گره های مختلف دنبال کند. یک بسته ی میانی به لایه ی بالاتر نمی رود بلکه به یک هدف حد واسط فرستاده شده و سپس به گره بعدی می رود. یکی از وظایف لایه شبکه تهیه ادرس بین شبکه ای، مسیریابی، ساختن و بروز رسانی جدول های بروز رسانی و بخش بخش کردن بسته برای ارسال است. = پروتکل های رایج لایه شبکه = = پروتکل اینترنت = مهمترین و معروفترین پروتکل لایه ی شبکه، پروتکل اینترنت یا همان IP است. پروتکل اینترنت استانداردی برای مسیریابی(routing) بسته در بین شبکه های به هم وصل شده
بسته در بین شبکه های به هم وصل شده است -به همین دلیل اینترنت"درون شبکه" نام گرفت-. این پروتکل یک پروتکل کپسوله‌سازی است درست مانند روش اترنت در لایه دو که نوعی پروتکل کپسوله سازی است -یعنی کسی خارج از دو دستگاه مرتبط نمی تواند متوجه اطلاعات شود. در sniff کردن هم شما نمی توانید مستقیما این پروتکل را شنود کنید بلکه بین دو دستگاه متصل اطلاعات دستگاه مسیر گذار "router" شنود میشود نه خود پروتکل-.
تن‌تن در آمریکا (به زبان فرانسوی: Tintin en Amérique) سومین کتاب از مجموعهٔ کتابهای مصور ماجراهای تن‌تن و میلو است. این کتاب نخستین بار در سال ۱۹۳۲ میلادی توسط کارتونیست بلژیکی هرژه نوشته و طراحی شد و به چاپ رسید و در سال ۱۹۴۵ نسخهٔ رنگی آن چاپ شد. این کتاب تا سال ۱۹۷۳ در آمریکا به چاپ نرسید. در این داستان تن‌تن برای پیدا کردن کار به شیکاگو می‌رود اما طی وقایعی به مبارزه در برابر بابی اسمایلز برمی‌خیزد. این داستان به سفارش روزنامه محافظه‌کار بلژیکی لو ونتیم سیکل برای ضمیمه کودکان آن یعنی لو پتی ونتیم نوشته
سیکل برای ضمیمه کودکان آن یعنی لو پتی ونتیم نوشته شد و از سپتامبر ۱۹۳۱ تا اکتبر ۱۹۳۲ به صورت هفتگی منتشر شد و سپس در سال ۱۹۳۲ توسط انتشارات Éditions du Petit Vingtième در یک جلد جمع‌آوری شد. داستان ماجراهای خبرنگار جوان بلژیکی، تن‌تن، و سگش میلو را دنبال می‌کند که به ایالات متحده سفر می‌کنند و تن‌تن در آنجا گزارشی از جرم و جنایت سازمان‌یافته در شیکاگو تهیه می‌کند. او در تعقیب یک گانگستر در سراسر کشور، با قبیله‌ای از سرخپوستان بلک‌فوت ملاقات می‌کند و قبل از شکست دادن سندیکای جنایت شیکاگو، با آنها
و قبل از شکست دادن سندیکای جنایت شیکاگو، با آنها ماجراجویی‌هایی را تجربه می‌کند. انعکاس دغدغه‌های اجتماعی. هرژه پس از انتشار تن‌تن در کنگو، به دنبال داستانی در ایالات متحده بود و می‌خواست نگرانی‌های خود را در مورد رفتار دولت آمریکا با جوامع سرخ‌پوستان ایالات متحده آمریکا منعکس کند. تن‌تن در آمریکا با حمایت یک ترفند تبلیغاتی، در بلژیک به موفقیت تجاری دست یافت و به زودی در فرانسه نیز تجدید چاپ شد. هرژه ماجراهای تن‌تن را با سیگارهای فرعون ادامه داد و این مجموعه به بخش جدایی‌ناپذیر از مصورنگاری فرانسوی-بلژیکی
به بخش جدایی‌ناپذیر از مصورنگاری فرانسوی-بلژیکی تبدیل شد. اصلاحات و بازنشر. در سال ۱۹۴۵، تن‌تن در آمریکا به سبک لینیه کلر هرژه دوباره طراحی و رنگی شد تا توسط انتشارات کسترمن منتشر شود. با درخواست ناشر آمریکایی هرژه، تغییراتی بیشتر برای چاپ ۱۹۷۳ اعمال شد. استقبال از این اثر متفاوت بوده‌است. مفسران ماجراهای تن‌تن استدلال می‌کنند که اگرچه این داستان نسبت به دو جلد قبلی پیشرفت‌هایی داشته، اما هنوز هم بسیاری از مشکلات آنها را در خود دارد. اقتباس‌ها. این داستان برای تئاتر وست اند ۱۹۷۶–۷۷ با نام ماجراجویی بزرگ
برای تئاتر وست اند ۱۹۷۶–۷۷ با نام ماجراجویی بزرگ آمریکایی تن‌تن و همچنین مجموعه پویانمایی ۱۹۹۱ Ellipse Programmé/Nelvana با نام ماجراهای تن‌تن که به عنوان قسمت پایانی سریال پخش شد، اقتباس شده‌است.
لومه (به فرانسوی: Lomé) پایتخت کشور توگو در غرب آفریقا و از شهرهای گردشگری است. تاریخچه. لومه در سده هیجدهم میلادی توسط مردم قوم اِوِه بنیاد شد و تا سال ۱۸۹۷ روستایی کوچک بود، چندی به پایتختی مستعمره آلمان برگزیده شد. تا اینکه در ۱۹۱۹ لومه به زیر فرمان فرانسه درآمد. با استقلال یافتن توگو در سال ۱۹۶۰ از این پس لومه به صورت یک بندر گسترش یافته درآمد. هتل‌های جدید و دانشگاه توگو در آن ساخته شد. جغرافیا. شهر لومه بر کرانه خلیج گینه قرار دارد. جمعیت. لومه ۸۳۷ هزار نفر جمعیت دارد ورزش. بیشتر افراد معروف این شهر
نفر جمعیت دارد ورزش. بیشتر افراد معروف این شهر فوتبالیست هستند. ارتباطات. این شهر فرودگاه بین‌المللی، بزرگراه‌ها و راه‌آهن دارد که شهر را با شهرهای عمدهٔ ساحلی و داخلی متصل کرده‌است. اقتصاد. فراورده‌های عمده این شهر کاکائو، قهوه، روغن نخل است و دارای پالایشگاه می‌باشد.
نِصفُالنَّهار مَبدأ گرینویچ یا نیمروزان گرینویچ به آن نصف‌النهار (خط طولی زمین) گفته می‌شود که از رصدخانهٔ سلطنتی گرینویچ لندن در انگلستان گذر می‌کند. طول جغرافیایی نصف‌النهار مبدأ به عنوان طول جغرافیایی صفر تعریف شده است. این خط فرضی که شرق و غرب را از هم جدا می‌کند، به عنوان نقطهٔ مبدأ در جهت‌یابی بر روی کرهٔ زمین به‌شمار می‌رود و پایه‌ای برای اندازه‌گیری زمان محسوب می‌شود و تمام مناطق زمانی بر اساس نقطهٔ صفر طول جغرافیایی بنیان گذاشته شده‌اند. این نصف‌النهار از قطب شمال آغاز و با عبور از کشورهای زیر به
از قطب شمال آغاز و با عبور از کشورهای زیر به قطب جنوب پایان می‌یابد: علت قرارگیری به عنوان مبدأ. تا پیش از سال ۱۸۸۴ آشفتگی زیادی در ساعت مورد استفاده در سطح جهان وجود داشت و هر کشوری پایتخت خود را مبدأ قرار داده و آن را ملاک اندازه‌گیری زمان می‌دانست. این موضوع باعث می‌شد که ساعت‌های دو کشتی که در اقیانوس در کنار هم قرار داشتند زمان‌های متفاوتی را نشان دهند؛ بنابراین در نشست بین‌المللی نصف‌النهار بین ۱۳ تا ۲۲ اکتبر سال ۱۸۸۴، تصمیم گرفته شد که نصف النهار کشوری که دارای امکانات و تجهیزات و منابع علمی بیشتری
که دارای امکانات و تجهیزات و منابع علمی بیشتری نسبت به دیگر کشورها داشته باشد به عنوان نصف النهار مبدأ انتخاب شود. بر این اساس، مشخص شد که بریتانیا از دیگر کشورها پیشروتر است و گرینویچ به عنوان نصف النهار مبدأ انتخاب شد. هیچگونه دلیل جغرافیایی در انتخاب نصف النهار گرینویچ برای مبدأ وجود ندارد. اروپایی‌ها تا اواخر قرن هفده نصف‌النهار خالدات را به عنوان آغاز نیمروزی می‌شناختند ولی بعد نصف‌النهار پاریس مبدأ شناخته شد و سرانجام در سال ۱۹۱۲ نصف‌النهار گرینویچ که از لندن می‌گذرد نصف‌النهار مبدأ انتخاب گردید.
که از لندن می‌گذرد نصف‌النهار مبدأ انتخاب گردید. ایرانی‌ها در سال ۱۷۶۸ با توجه به موقعیت سیستان که چون زمانی آفتاب در نصف النهار آن قرار می‌گرفت همه مناطق را روشن می‌ساخت آن را آغاز نیمروزی می‌دانستند و سیستان را نیمروز می‌شناختند. انحراف. در اوت ۲۰۱۵ دانشمندان اعلام کردند که در تعیین نصف‌النهار مبدأ واقع در گرینویچ لندن اشتباه صورت گرفته است. جی‌پی‌اس‌ها مشخص کرده‌اند که این محور ۱۰۲ متر به طرف شرق متمایل است و بر روی نقطهٔ صفر قرار ندارد. آژانس ملی اطلاعات مکانی دلیل این اشتباه را تأثیر توده‌های درون
مکانی دلیل این اشتباه را تأثیر توده‌های درون هسته زمین بر روی روش‌های اندازه‌گیری قدیمی معرفی کرد. در قرن نوزدهم طول جغرافیایی از روی موقعیت ستارگان و با بهره‌گیری از جیوه مشخص شده بود ولی توده سنگ‌های سنگین در هسته زمین جیوه را جذب و از خط افقی منحرف می‌کرده‌اند.
کِن‌دو (به ژاپنی: 剣道 - به روماجی: "kendō" به معنای "راه شمشیر") یک هنر رزمی مدرن ژاپنی است که از هنر شمشیرزنی سنتی سامورایی «کن‌جوتسو» در ژاپن سرچشمه می‌گیرد. شمشیر مورد استفاده در کن‌دو از چوب خیزران ساخته می‌شود و کن‌دوکاران گونه‌ای زره به نام «بوگُو» می‌پوشند. با ترکیب فنون و ارزش‌های هنرهای رزمی از یک سو، و تحرّک بدنی شدید ورزش‌های مدرن از سوی دیگر، کن‌دو توانایی‌های بدنی رزمی‌کار را به چالش می‌کشد. به هنرجویان کن‌دو «کن‌دوکا» یا گاهی «کِنشی» (به ژاپنی به معنای "شمشیرزن") گفته می‌شود. واژه قدیمی
ژاپنی به معنای "شمشیرزن") گفته می‌شود. واژه قدیمی "کن‌دوئیست" هنوز به ندرت در زبان انگلیسی به‌کار می‌رود. بر اساس آمار فدراسیون سراسری کن‌دوی ژاپن، تا سپتامبر ۲۰۰۷ تعداد ۱٫۴۸ میلیون نفر کن‌دوکای دارای مدارج «دان» در ژاپن به ثبت رسیده بودند. این فدراسیون تخمین می‌زند که بیش از ۶ میلیون نفر کن‌دوکای فعال در سراسر جهان وجود داشته باشند. پیشینه. پیشینه کن‌دو به دوران شکل‌گیری سبک‌های گوناگون کن‌جوتسو یا تکنیک شمشیرزنی سامورایی بازمی‌گردد. این تکنیک‌ها که در طول سده‌های پیاپی تکامل یافتند، اساس هنر رزمی کن‌دو
سده‌های پیاپی تکامل یافتند، اساس هنر رزمی کن‌دو را تشکیل می‌دهند. تمرین‌های کاتا که امروزه بخشی از رژیم تمرینی کن‌دو هستند، در طول چندین سده به عنوان مشق تمرین جنگجویان کن‌جوتسو شکل گرفته بوده‌اند. همان تمرین‌ها امروزه به گونه‌ای تکامل یافته‌تر اجرا می‌شوند. تکامل هنر شمشیرزنی. هنر رزمی شمشیرزنی از زمان دوره کاماکورا (۱۱۸۵ تا ۱۲۳۳ میلادی) تا اواخر قرن نوزده میلادی توسط سامورایی‌ها فراگرفته می‌شد. آغاز استفاده از چوب خیزران در ساخت شمشیر شینای به شخصی به نام "ناگانوما شیروزائِمون کونیساتو" نسبت داده می‌شود
"ناگانوما شیروزائِمون کونیساتو" نسبت داده می‌شود که در دوران شوتوکو (۱۷۱۱ تا ۱۷۱۵ میلادی) در ژاپن می‌زیسته‌است. ناگانوما پیشگام استفاده از شینای و زره بوگو در تمرینات شمشیرزنی شناخته می‌شود. همچنین "هیزائِمون میتسونوری"، سومین پسر ناگانوما (۱۶۳۸ تا ۱۷۱۸ میلادی)، که سرپرست یکی از باستانی‌ترین هنرستان‌های شمشیرزنی ژاپن بود، با افزودن محافظ فلزی جلوی کلاهخود مِن و استفاده از لایه محافظ پنبه‌ای ضخیم در دستکش‌های کوته، در تکامل ساز و برگ کن‌جوتسو نقش مهمی بازی کرد. محبوبیت شمشیرزنی در دوره ادو با تکامل دوئل‌های
محبوبیت شمشیرزنی در دوره ادو با تکامل دوئل‌های دونفره (گکیکن) با شینای و بوگو توسط "چیبا شوساکو ناریماسا"، استاد و بنیانگذار هنرستان شمشیرزنی هوکوشین ایتو-ریو، افزایش پیدا کرد. پس از دوره اصلاحات میجی، ساکاکیبارا کنکیچی، از زرمی‌کاران مهم دوران خود و استاد بزرگ هنر شمشیرزنی، در هنرستان خود در شهر کاشیما به تمرین‌های گکیکن حالت تجاری بخشید و در گسترش بیش از پیش هنرهای کن‌جوتسو و کن‌دو در ژاپن کمک کرد. انجمن سراسری فضیلت رزمی ژاپن (دای نیپون بوتوکوکای) در سال ۱۹۲۰ رسماً نام هنر رزمی شمشیرزنی را از گکیکن به
۱۹۲۰ رسماً نام هنر رزمی شمشیرزنی را از گکیکن به «کن‌دو» تغییر داد. پس از جنگ جهانی دوم. پس از جنگ جهانی دوم، کن‌دو در کنار سایر هنرهای رزمی توسط نیروهای متفقین در ژاپن ممنوع شد. بهانه این ممنوعیت «حذف افراد نظامی و ملی‌گراهای افراطی از صحنه عمومی» در ژاپن، و عکس‌العملی در مقابل نظامی شدن هنرهای رزمی در طول جنگ جهانی در این کشور بود. در پی این اقدام، انجمن سراسری فضیلت رزمی ژاپن (دای نیپون بوتوکو کای) نیز منحل شد. این ممنوعیت تا سال ۱۹۵۰ ادامه داشت تا اینکه در این سال «رقابت با شینای» آزاد شد و در نهایت در
در این سال «رقابت با شینای» آزاد شد و در نهایت در سال ۱۹۵۲ هنر رزمی‌کند و به‌طور رسمی به صحنه بازگشت. فدراسیون سراسری کن‌دوی ژاپن در سال ۱۹۵۲ و بلافاصله پس از استقلال دولت ژاپن و لغو ممنوعیت هنرهای رزمی در این کشور بنیان نهاده شد. این فدراسیون هدف خود را ترویج کن‌دو به عنوان یک ورزش آموزشی، و نه یک هنر رزمی، اعلام کرد و تا به امروز به آن پایبند مانده‌است. فدراسیون بین‌المللی کن‌دو به عنوان فدراسیونی متشکل از فدراسیون‌های ملی و محلی کن‌دو و سازمان اصلی حاکم بر هنر رزمی‌کند و در سال ۱۹۷۰ بنیان گذارده شد. این
هنر رزمی‌کند و در سال ۱۹۷۰ بنیان گذارده شد. این فدراسیون سازمانی غیردولتی است و وظیفه‌اش گسترش هنرهای رزمی کن‌دو، ایی‌آی‌دو و جودو است. فدراسیون بین‌المللی هنرهای رزمی که در سال ۱۹۵۲ در شهر کیوتو بنیان گذارده شد، نخستین سازمان بین‌المللی بود که پس از جنگ جهانی دوم به کار ترویج و گسترش هنرهای رزمی در جهان پرداخت. در رده‌بندی این فدراسیون، کن‌دو به عنوان یکی از هنرهای رزمی ژاپن شناخته شده‌است. مفهوم و هدف کن‌دو. فدراسیون سراسری کن‌دوی ژاپن در سال ۱۹۷۵ کتابی با عنوان «مفهوم و هدف کن‌دو» منتشر کرد که در آن
با عنوان «مفهوم و هدف کن‌دو» منتشر کرد که در آن مفهوم و اهداف کن‌دو به شرح زیر نوشته شده‌اند: مفهوم. تربیت شخصیت انسانی با به‌کارگیری اصول و قواعد کاتانا پوشش و ساز و برگ. کن‌دو با پوشیدن لباس سنتی ژاپنی، زره محافظت‌کننده ویژه‌ای به نام «بوگو» و یک (یا در مواردی خاص دو) شمشیر «شینای» انجام می‌گیرد. ساز و برگ. شینای که به جای شمشیر کاتانا به کار می‌رود، از چهار توفال باریک چوب خیزران درست شده که توسط قطعات چرمی به هم متصل و بسته شده‌اند. گونه جدیدتری از شینای که با الیاف کربن تقویت شده با رزین ساخته می‌شود،
که با الیاف کربن تقویت شده با رزین ساخته می‌شود، نسبت به گونه چوبی آن مقاوم‌تر است. برای تمرینات کاتا شمشیر چوبی یکپارچه‌ای بنام «بوکِن» یا «بوکوتو» استفاده می‌شود. در کن‌دو، ضربه‌هایی دارای اهمیت هستند که با یک لبه شینای یا بوکن (نمایانگر لبه تیز کاتانا) یا نوک شمشیر زده می‌شوند. بوگو یا زره کن‌دو برای محافظت از سر، ساعد و تنه –که در این ورزش «هدف» شمرده می‌شوند– پوشیده می‌شود. لباس. زیر زره بوگو نوعی لباس سنتی ژاپنی پوشیده می‌شود که شامل پیراهنی به نام «کن‌دوگی» (剣道着) و شلواری به نام «هاکاما» (袴) است.
«کن‌دوگی» (剣道着) و شلواری به نام «هاکاما» (袴) است. برای سهولت بیشتر در پوشیدن کلاهخود «مِن» و همچنین جذب عرق سر در هنگام تمرین، یک دستمال (عرقچین) پارچه‌ای به نام «تِنوگویی» (手拭い) دور سر بسته می‌شود. تمرینات کن‌دو. تمرینات کن‌دو در مقایسه با ورزش‌های رزمی دیگر پُر سر و صدا است، زیرا "کن‌دوکا" در هنگام تمرین از فریادهایی با نام «کیای» هم برای ارتقای روحیه مبارزه و هم در هنگام اجرای تکنیک بهره می‌برد. همچنین، کن‌دوکا در برخی موارد هنگام فرود آوردن ضرب شمشیر، پای جلوی خود را به زمین می‌کوبد. به این تکنیک
پای جلوی خود را به زمین می‌کوبد. به این تکنیک «فومیکومی-آشی» () گفته می‌شود. مانند بسیاری از ورزش‌های رزمی دیگر، کن‌دو با پای برهنه انجام می‌گیرد. در بهترین حالت، تمرینات کن‌دو در ورزشگاه‌های ویژه‌ای به نام دوجو انجام می‌شود، اما در بسیاری از موارد هنرجویان از سالن‌های ورزشی معمولی برای تمرین کن‌دو استفاده می‌کنند. ورزشگاه کن‌دو باید علاوه بر تمیزی، دارای کف چوبی مناسب برای انجام تکنیک «فومیکومی-آشی» نیز باشد. تکنیکهای کن‌دو شامل ضربه زدن با لبه تیز شمشیر و فروکردن (سخمه زدن) نوک شمشیر بر روی اهداف مشخصی
و فروکردن (سخمه زدن) نوک شمشیر بر روی اهداف مشخصی روی سر، تنه و دست حریف است. همه این اهداف بوسیله زره بوگو محافظت می‌شوند. این اهداف عبارتند از: فروکردن نوک شمشیر (سخمه زدن) تنها روی گلوگاه مجاز است، اما از آنجایی که ضربه اشتباه می‌تواند به جراحات خطرناک منجر شود، انجام فن ضربه روی گلوگاه برای همه به غیر از کن‌دوکاهای دارای مدارج «دان» بالا ممنوع است. پس از تمرینات و آشنایی اولیه، کن‌دوکا تمرینات خود را با پوشیدن زره بوگو ادامه می‌دهد. این تمرینات شامل موارد زیرند: در ایران. استاد بزرگ سلیمان مهدیزاده
موارد زیرند: در ایران. استاد بزرگ سلیمان مهدیزاده بنیان‌گذار کن‌دو در ایران و اولین استاد ایرانی این هنر رزمی است. او نخستین مربی رسمی و مسئول هماهنگی فدراسیون سراسری کندوی ژاپن (AJKF) و فدراسیون بین‌المللی کندو (IKF) در ایران است.
اصطلاح کُنِشِ گفتاری از اصطلاحات زبان‌شناسی و فلسفه زبان است. کنش گفتاری به عملی گفته می‌شود که در نتیجه یک گفته عمدی رخ می‌دهد. زمانی که گفته‌ای تحریک‌آمیز و عمدی بیان می‌شود به قصد اینکه جریان یا کنشی به راه بیفتد هم صحبت از کنش گفتاری می‌کنیم. از نمونه‌های دیگر کنش گفتاری می‌توان سلام کردن، پوزش‌خواهی، توصیف یک چیز، پرسیدن، دستور دادن، قول دادن و غیره را نام برد. کنش گفتاری، بیشتر به بررسی اَشکال و قاعده‌های کنش غیربیانی می‌پردازد. منابع. ویکی‌پدیاهای هلندی و انگلیسی، نسخهٔ ۲۶ اکتبر ۲۰۰۶.
فضل احمد زکریا مشهور به نینواز (زاده ۱۹۳۵ در کابل) (درگذشت ۱۹۷۹ در کابل) خواننده، شاعر، آهنگساز و موسیقی‌دان اهل افغانستان بود. وی خالق ماندگارترین آثار موسیقی افغانستان است. زندگی‌نامه. نینواز در سال ۱۹۳۵ در محله یکه‌توت کابل به دنیا آمد. وی پسر فیض محمد خان زکریا وزیر معارف و وزیر خارجه دوران شاهی بود. بعد از اتمام تحصیل در دانشکده حقوق دانشگاه کابل به حیث کارمند در وزارت امور خارجه ایفای وظیفه می‌کرد. پس از آن در سال ۱۹۷۴ به استخدام وزارت اطلاعات در آمد. نینواز یک پسر بنام امیرخسرو و یک دختر بنام سحر
نینواز یک پسر بنام امیرخسرو و یک دختر بنام سحر دارد که در سال ۱۹۸۵ با احسان امان خواننده اهل افغانستان ازدواج کرده است. آهنگسازی. نینواز کمپوزهای ماندگاری برای هنرمندان مشهور افغانستان مثل احمد ظاهر، عبدالرحیم ساربان، مهوش، حسیب دلنواز و دیگران ساخته که تا حال پرشنونده‌ترین آهنگهای افغانستانی می‌باشند. می‌توان گفت که شهرت جهانی این هنرمندان مدیون استعداد بی‌نظیر نینواز است. آثار ماندگار. و غیره... از کمپوز‌های ساخته نینواز می‌باشند. شاگردان. استاد نینواز شاگردانی چون غلام سخی حسیب مشهور به دلنواز، اکبر
شاگردانی چون غلام سخی حسیب مشهور به دلنواز، اکبر رامش، احمد ولی، هنگامه، سلما جهانی، سیما ترانه و غیره داشته که هرکدام به نوبه خود شهرت فراوانی کسب کرده‌اند. مرگ. نینواز در کنار موسیقی شیفته کشورش بود و هنرش را در خدمت مردم و ملتش می‌دانست. بعد از کودتای ۷ ثور ۱۳۵۷ و حاکم شدن رژیم وابسته به روسها، وی به سازمان رهایی افغانستان پیوست و در قیام بالاحصار کابل در ۱۴ اسد ۱۳۵۸ شرکت جست. نینواز از جمله صدها روشنفکر آزادیخواه افغانستان بود که به ‌وسیله دولت وقت دستگیر و ناپدید شدند. به احتمال قوی در زندان پلچرخی در
و ناپدید شدند. به احتمال قوی در زندان پلچرخی در کنار هزاران مبارز دیگر تیرباران گردیده ‌است.
سپتامبر سیاه سازمان فلسطینی بود که اعضای آن خود را طرف‌دار گروه فتح (به رهبری یاسر عرفات) معرفی می‌کردند. در جریان بازی‌های المپیک سال ۱۹۷۲ در مونیخ، اعضای این گروه با حمله شبانه به خوابگاه دهکده المپیک مونیخ، ورزشکاران تیم ملی اسرائیل را به گروگان گرفتند. سرانجام در جریان درگیری مهاجمان با پلیس آلمان هشت گروگان ورزشکار اسرائیلی به همراه یک افسر پلیس آلمان غربی کشته شدند. پیش زمینه. نام این گروه از درگیری سپتامبر سیاه گرفته شده است که در ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۰ آغاز شد، زمانی که ملک حسین پادشاه اردن در واکنش به
شد، زمانی که ملک حسین پادشاه اردن در واکنش به تلاش فدائیان برای تصرف پادشاهی او حکومت نظامی اعلام کرد که منجر به مرگ و اخراج هزاران رزمنده فلسطینی از اردن شد. سازمان سپتامبر سیاه به عنوان یک هسته کوچک از مردان فتح که مصمم به انتقام از ملک حسین و نیروهای مسلح اردن بودند، آغاز به کار کرد. افرادی از جبهه مردمی برای آزادی فلسطین، الصاعقه و سایر گروه‌ها نیز به آن پیوستند. در ابتدا، بیشتر اعض ای آن مخالفانی در درون فتح بودند که به ابو علی ایاد نزدیک بودند. ایاد فرمانده نیروهای فتح در شمال اردن بود، که پس از خروج
نیروهای فتح در شمال اردن بود، که پس از خروج رهبری جبهه مردمی برای آزادی فلسطین به جنگ با ارتش اردن ادامه داد. او در ۲۳ ژوئیه ۱۹۷۱ توسط نیروهای اردنی کشته شد که ادعا می‌شود از طریق اعدام بوده است. آنها ادعا کردند که نخست وزیر اردن در آن زمان، وصفی تل، شخصاً مسئول شکنجه و مرگ او بوده است. ساختار سازمان. در میان مورخان، روزنامه‌نگاران و منابع اولیه درباره ماهیت سازمان سپتامبر سیاه و میزان کنترل فتح، جناح سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) که در آن زمان تحت کنترل یاسر عرفات بود، بر آن اختلاف نظر وجود دارد. صلاح خلف
عرفات بود، بر آن اختلاف نظر وجود دارد. صلاح خلف (ابو ایاد)، رئیس امنیت عرفات و یکی از اعضای بنیان‌گذار فتح، در کتاب خود به نام «"بدون وطن (Stateless)»" نوشت: «سپتامبر سیاه یک سازمان تروریستی نبود، بلکه یک واحد کمکی جنبش مقاومت بود، در زمانی که جنبش قادر به تحقق کامل پتانسیل نظامی و سیاسی خود نبود. اعضای سازمان همیشه هرگونه ارتباط بین سازمان خود و فتح یا ساف را انکار می‌کردند». انکاری که در ادعای ابو ایاد توصیف شده، متقابل بود: طبق مقاله‌ای در سال ۱۹۷۲ در روزنامه اردنی «"الدستور"»، محمد داود عوده، معروف به
اردنی «"الدستور"»، محمد داود عوده، معروف به ابو داود، یکی از عوامل سازمان سپتامبر سیاه و عضو ارشد سابق ساف، به پلیس اردن گفت: «سازمانی به نام سپتامبر سیاه وجود ندارد. فتح عملیات خود را تحت این نام اعلام می‌کند تا فتح به عنوان مجری مستقیم عملیات ظاهر نشود». سندی که در مارس ۱۹۷۳ توسط وزارت امور خارجه آمریکا منتشر شد و در سال ۱۹۸۱ افشا گردید، به نظر می‌رسید تأیید می‌کند که فتح سازمان مادر سپتامبر سیاه بوده است. به گفته جان کی. کولی، روزنامه‌نگار آمریکایی، سازمان سپتامبر سیاه نشان‌دهنده «گسست کامل با روش‌های
سپتامبر سیاه نشان‌دهنده «گسست کامل با روش‌های عملیاتی و سازمانی قدیمی فدائیان بود. اعضای آن در سلول‌های کاملاً مخفی متشکل از چهار یا بیشتر مرد و زن فعالیت می‌کردند. اعضای هر سلول عمداً از سلول‌های دیگر بی‌اطلاع نگه داشته می‌شدند. رهبری از خارج توسط واسطه‌ها و 'قطع‌کننده‌ها' اعمال می‌شد»، هرچند رهبری متمرکزی وجود نداشت. کولی می‌نویسد که بسیاری از سلول‌ها در اروپا و سراسر جهان متشکل از فلسطینی‌ها و سایر اعراب بودند که سال‌ها به عنوان دانشجو، معلم، تاجر و دیپلمات در کشورهای محل اقامت خود زندگی کرده بودند. این
در کشورهای محل اقامت خود زندگی کرده بودند. این سازمان بدون رهبری مرکزی فعالیت می‌کرد و یک «هدایت حقیقی جمعی» بود. ساختار سلولی و فلسفه عملیاتی نیاز-به-دانستن، از عوامل محافظت می‌کرد و اطمینان می‌داد که دستگیری یا نظارت بر یک سلول بر دیگران تأثیر نمی‌گذارد. این ساختار امکان انکار منطقی را برای رهبری فتح فراهم می‌کرد که مراقب بود خود را از عملیات سازمان سپتامبر سیاه دور نگه دارد. به گفته بنی موریس، مورخ، فتح به سپتامبر سیاه نیاز داشت. او می‌نویسد که «مشکل انسجام داخلی ساف یا فتح وجود داشت، با افراطیون که
انسجام داخلی ساف یا فتح وجود داشت، با افراطیون که مدام خواستار نظامی‌گری بیشتر بودند. ظاهراً میانه‌روها برای بقا با ایجاد سپتامبر سیاه موافقت کردند». موریس می‌نویسد که در نتیجه فشار شبه‌نظامیان، کنگره فتح در دمشق در اوت-سپتامبر ۱۹۷۱ با تأسیس سپتامبر سیاه موافقت کرد. سازمان جدید بر اساس دستگاه اطلاعاتی و امنیتی ویژه موجود فتح و دفاتر و نمایندگان ساف در پایتخت‌های مختلف اروپایی بنا شد و از همان ابتدا، همکاری بین سپتامبر سیاه و جبهه مردمی برای آزادی فلسطین برای آزادی فلسطین وجود داشت. ساف در سپتامبر ۱۹۷۳، در
آزادی فلسطین وجود داشت. ساف در سپتامبر ۱۹۷۳، در سالگرد تأسیس سپتامبر سیاه، این سازمان را منحل کرد. به گفته موریس، این تصمیم بر اساس «محاسبه سیاسی که دیگر خیری از تروریسم در خارج از کشور حاصل نمی‌شود» گرفته شد. در سال ۱۹۷۴، عرفات به ساف دستور داد تا از اقدامهای خشونت‌آمیز خارج از کرانه باختری، نوار غزه و اسرائیل دست بکشد. کشتار المپیک مونیخ. کشتار مونیخ یک حمله تروریستی در جریان بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ در مونیخ، آلمان غربی بود که توسط هشت عضو سازمان شبه‌نظامی فلسطینی سپتامبر سیاه انجام شد. این
شبه‌نظامی فلسطینی سپتامبر سیاه انجام شد. این شبه‌نظامیان به دهکده المپیک نفوذ کردند، دو عضو تیم المپیک اسرائیل را کشتند و نه نفر دیگر را به گروگان گرفتند. نئونازی‌های آلمان غربی کمک‌های لجستیکی به این گروه ارائه دادند. کمی پس از گروگان‌گیری، لطیف عفیف، فرمانده و مذاکره‌کننده سپتامبر سیاه، خواستار آزادی تعداد قابل توجهی از زندانیان فلسطینی و غیر عرب محبوس در اسرائیل شد، همچنین خواستار آزادی بنیانگذاران فراکسیون ارتش سرخ که در آلمان غربی زندانی بودند، یعنی آندریاس بادر و اولریکه ماینهوف، گردید. این فهرست
آندریاس بادر و اولریکه ماینهوف، گردید. این فهرست شامل ۳۲۸ بازداشتی بود. در جریان عملیات ناموفق پلیس آلمان برای آزادسازی ورزشکاران اسرائیلی، تمام ۱۱ ورزشکار اسرائیلی و یک افسر پلیس آلمانی کشته شدند. پنج نفر از هشت نفر گروگان‌گیران فلسطینی نیز توسط پلیس مونیخ کشته شدند و سه نفر دیگر دستگیر شدند اما چند هفته بعد در جریان ربوده شدن هواپیمای خطوط هوایی لوفت‌هانزا توسط دیگر فلسطینی‌ها از زندان آلمان آزاد شده و به لیبی تحویل داده شدند. پس از این کشتار، دولت اسرائیل به رهبری گلدا مئیر، نخست‌وزیر وقت، یک کمپین ترور
به رهبری گلدا مئیر، نخست‌وزیر وقت، یک کمپین ترور را آغاز کرد و به موساد دستور داد تا افرادی را که مشخص شده بود در کشتار مونیخ دست داشته‌اند، ترور کند. تا سال ۱۹۷۹، دست‌کم یک واحد موساد، هشت عضو سپتامبر سیاه و سازمان آزادی‌بخش فلسطین را ترور کرده بود، از جمله علی حسن سلامه که رئیس سازمان بود. بمب‌گذاری کنیسه آنتورپ. در ۲۰ اکتبر ۱۹۸۱، یک بمب کامیونی در خارج از یک کنیسه یهودیان پرتغالی در مرکز آنتورپ، بلژیک، منفجر شد. انفجار کمی بعد از ساعت ۹:۰۰ صبح در یک صبح سه‌شنبه رخ داد، چند دقیقه قبل از شروع مراسم مذهبی
سه‌شنبه رخ داد، چند دقیقه قبل از شروع مراسم مذهبی سیمحاط تورا. در این بمب‌گذاری سه نفر کشته و ۱۰۶ نفر زخمی‌شدند. گروه فلسطینی سپتامبر سیاه مسئولیت حمله رر عهدا به گرفت. حملات دیگر. اقدامهای دیگری که به سازمان سپتامبر سیاه نسبت داده می‌شود شامل موارد زیر است: فیلم و سریال. در سال ۲۰۰۵ کارگردان و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی، استیون اسپیلبرگ فیلمی را با نام «مونیخ» در مورد واقعه و چگونگی انتقام سازمان امنیت ملی اسرائیل (موساد) از فلسطینی‌های وابسته به سازمان سپتامبر سیاه ساخت که باعث جنجال بسیاری در اسرائیل شد.
صفرمراد عطایِویچ نیازُف (به ترکمنی:Saparmyrat Ataýewiç Nyýazow، صاپارمراد نیازوف) (۱۹ فوریه ۱۹۴۰ – ۲۱ دسامبر ۲۰۰۶)، رئیس‌جمهور پیشین ترکمنستان بود. وی از سال ۱۹۹۰ تا سال مرگش ۲۰۰۶ بر مسند ریاست جمهوری باقی‌ماند. پیشینه. صفرمراد ۱۹ فوریهٔ ۱۹۴۰ در روستای قبچاق، ترکمنستان زاده شد. پدرش عطامراد نیازف در بحبوحهٔ جنگ جهانی دوم در ۲۴ دسامبر ۱۹۴۲ در جنگ‌های قفقاز در روستای دیگوریان چیکولا، منطقهٔ اوستیای شمالی اسیر گشته و بلافاصله توسط نیروهای آلمان به ضرب گلوله کشته و بقیه افراد خانواده را در حادثهٔ زمین‌لرزهٔ سال
و بقیه افراد خانواده را در حادثهٔ زمین‌لرزهٔ سال ۱۹۴۸ عشق آباد از دست داد. او در سال ۱۹۶۲ به عضویت حزب کمونیست درآمد و در سال ۱۹۶۷ در رشتهٔ مهندسی نیرو از دانشگاه پلی‌تکنیک لنینگراد فارغ‌التحصیل شد. عنوان «ترکمن باشی» (ترجمهٔ تحت‌اللفظی: رئیس ترکمن‌های جهان)، پس از «ترکمن باشی بزرگ» به صفرمراد نیازف رسماً اختصاص داده شد. پیش از تصویب رئیس‌جمهور مادام‌العمر نیازف کوشش داشت ترکمنستان را به حکومت پادشاهی تغییر بدهد و از لقب و عنوانی مانند شاه یا سردار در خطابه‌ها استفاده کند ولی با مخالفت‌های از سوی گروه‌ها و