payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لیسار یکی از شهرهای استان گیلان در شمال ایران و مرکز بخش کرگان‌رود در شهرستان تالش است. این شهر با جمعیت ۳،۶۴۷ نفر (برآورد ۱۳۹۵) در بخش کرگان‌رود شهرستان تالش قرار دارد. این شهر بر سر راه ترانزیت تهران - رشت - آستارا قرار داشته و به واسطه قلعه تاریخی صلصال شهرت دارد. فاصله این شهر از تهران در حدود ۴۴۱ کیلومتر می‌باشد. مردم لیسار و بخش کرگان‌رود به زبان ترکی آذربایجانی و زبان تالشی سخن می‌گویند. علت نامگذاری. وجه تسمیه این شهر را که در ریشه در زبان تالشی دارد، به دلیل وجود درختان نارون در آن می‌دانند. نارون
به دلیل وجود درختان نارون در آن می‌دانند. نارون در زبان تالشی لی گفته می‌شود و نام لیسار از وجود فراوان این درختان در این محل بوده‌است. در لغت نامه دهخدا از لیسار به دهستانی یاد می‌شود که در شهرستان طوالش واقع شده و در ۱۸ هزار گزی شمال هشتپر بین شوسه انزلی به آستارا قرار دارد. موقعیت و آب و هوا. شهر لیسار به‌دلیل حضور قلعه تاریخی صلصال و به‌دلیل واقع شدن در میان شالیزارهای برنج و باغ‌های گیلاس و نزدیکی به دریای خزر، دارای آب و هوای خاص با قابلیت بالای جذب گردشگر است. اجرای یک طرح گردشگری - اقامتی در این
گردشگر است. اجرای یک طرح گردشگری - اقامتی در این منطقه، بخشی از نوار ساحلی دریای خزر واقع در شهر لیسار، قلعه تاریخی صلصال، منطقه ییلاقی سوباتان (سووتن) و روستای قدیمی اگری‌بوجاق به‌عنوان طرح جامع ملی گردشگری صلصال لیسار به تصویب دولت رسیده‌است.
جمعه بازار یا تولم‌شهر یا مرجِقَل شهری از توابع و مركز بخش تولم، در استان گیلان و در شمال ایران است. تولم‌شهر در گذشته بازارجمعه نام داشت. این شهر با جمعیت ۶٬۴۷۱ نفر (برآورد ۱۳۹۰خ) مرکز بخش تولم است. شهرداری این شهر در سال ۱۳۷۲ تأسیس شده‌ است. بازار هفتگی. تولم شهر كه در گذشته به بازارجمعه نيز معروف بوده و محل تشكيل بازارهفتگي بزرگي است كه يك بار در هفته، روز هاي پنجشنبه در اين شهر تشكيل مي شود. این بازار تقریبا تا مرکز شهر ادامه دارد و شامل ميوه و سبزيجات ، برنج و جو ، انواع لباس ،کیف ، کفش و وسایل دیگر
، برنج و جو ، انواع لباس ،کیف ، کفش و وسایل دیگر است. پرندگانی از جمله مرغ، اردک، غاز محلی و پرندگان شکاری از جمله مهم‌ترین و شناخته شده ترین جنس معامله شده در پنج شنبه بازار هستند که کشاورزان و محلی ها از همه نقاط گیلان برای فروش به این بازار می‌آیند، در کنار آن شکارچی‌ها هم برای فروش در کوچه ها و معابر بازار دیده می‌شوند. دام‌ها و طیور و ماهی سه محصول اصلی و مهم بازار هستند که بیشتر از هر محصولی در اين بازار به فروش می‌رسند و جمعیت زیادی از مردم هم از همه نقاط گیلان برای خرید به این شهر و این بازار
همه نقاط گیلان برای خرید به این شهر و این بازار مراجعه می‌کنند. در قدیم. لغت‌نامه دهخدا به قول فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۲ می‌نویسد: مرجغل دهی است از دهستان تولم بخش مرکزی شهرستان فومن، در ۷هزارگزی شمال فومن بر کنار راه صومعه سرا به رشت، در جلگه مرطوب معتدل هوائی واقع و دارای ۲۷۸ تن سکنه‌است. آبش از رودخانه شفت و استخر و محصولش برنج، توتون، سیگار و شغل مردمش زراعت است.
واجارگاه (به گیلکی: وَجَئرگِه) یکی از شهرهای شرقی استان گیلان در شمال ایران است. این شهر در منتهی‌الیه شرق گیلان با جمعیت ۴٬۵۲۲ نفر (برآورد ۱۳۹۰خ) در بخش کلاچای شهرستان رودسر قرار دارد. واجارگاه دارای باغهای بسیار چای و مرکبات می‌باشد. در سال ۱۳۹۱ دانشکده فنی و مهندسی شرق گیلان به واجارگاه اختصاص یافت و ساختمان کنونی دانشگاه در شیدا واجارگاه قرار دارد. مردم واجارگاه گیلک هستند و به زبان گیلکی سخن می‌گویند. معنی کلمه واجارگاه. دربارهٔ معنی کلمه واجارگاه و منشأ آن نقل قول‌های زیادی شده‌است. مثلاً اگر واجارگاه
آن نقل قول‌های زیادی شده‌است. مثلاً اگر واجارگاه را به صورت وا+جار+گاه در نظر بگیریم: «وا» یعنی دوباره از هم جدا شدن و بازکردن، «جار» یعنی دوباره گویا کردن موضوع و آواز دادن، تکرار کردن، «گاه» یعنی وقت، مکان؛ که در مجموع می‌شود بازگو کردن صدا در مکانی بنابراین واجارگاه یعنی بازتاب صدا و بازتاب صدا به منشأ اولیه. اما به گونه دیگر هم معنای آن را نقل کرده‌اند به این صورت که: واج یعنی کلمه، سخن، گفتار، واجار به معنی بازار- سوق، گاه هم به معنی زمان- وقت- مکان، در مجموع به معنی بازار- جای بازار تاریخچه. واجارگاه
مجموع به معنی بازار- جای بازار تاریخچه. واجارگاه در گذشته روستایی بوده‌است از توابع سیاهکل و دیلمان و امروزه از توابع اتاق ور لنگرود، بالاتر از روستای لیل و روستای خرما با جمعیتی بالغ بر ۱۰ الی ۲۰ خانوار که در درون جنگل‌های سرسبز این خطه زندگی می‌کردند. شغل اصلی آن‌ها دامداری بوده و از این طریق مایحتاج خود را تأمین می‌کردند. پس از مدتی چند خانواده از آن‌ها کمی پایین‌تر از محل اولیه خود به منظور کار کشاورزی سکنی گزیدند و واجارگاه به دو بخش جور واجارگاه (بالا واجارگاه) و جیر واجارگاه (پایین واجارگاه) تقسیم
واجارگاه) و جیر واجارگاه (پایین واجارگاه) تقسیم شد که ساکنان جور واجارگاه دامداری و ساکنان جیر واجارگاه به کشاورزی مشغول بودند. جور واجارگاه از ۱۰الی ۲۰ خانوار و جیر واجارگاه از ۲الی ۷ خانوار تشکیل شده بودند. پس از مدتی افراد یکی از خانواده‌ها که شامل ۴برادر ویک خواهر بودند از این محل کوچ کرده و جهت پیدا کردن زمین‌های جدید و نزدیکتر به‌آبادی و شهر، به قسمت‌های شرقی تر استان گیلان مهاجرت کردند. این خانواده در بخش کلاچای زمین‌هایی خریداری کرده و در این زمین‌های جدید ساکن شدند. آن‌ها نام محل جدید خود را هم به
جدید ساکن شدند. آن‌ها نام محل جدید خود را هم به یاد سرزمین اصلی خود واجارگاه نهادند که برگه خرید زمین به عنوان اولین سند به نام واجارگاه ثبت شده‌است. این ۴برادر و یک خواهر هرکدام در قسمتی از زمین‌های خریداری شده ساکن شدند که به رسم خود آن‌ها را به ۵ محل نامگذاری کردند. نام این ۵ محل شامل: ۱- جور سره ۲- مین سره ۳- جیر سره ۴- اون دیم سره ۵- امیرعلی سره می‌باشد. این خانواده اولین ساکنان واجارگاه جدید بودند که به مرور زمان به دلیل خاک حاصلخیز این منطقه «واجارگاه» به مکان جدید برای کشت و کار و فعالیت‌های
به مکان جدید برای کشت و کار و فعالیت‌های کشاورزی تبدیل شد و روز به روز بر جمعیت آن افزوده گردید و کم‌کم به صورت یک جمعیت متمرکز و شهر مانند تبدیل شد. ساکنان قسمت‌های جدید که در زمین‌های وسیع واجارگاه پراکنده شده بودند تشکیل محله‌هایی برای خود دادند که این محله‌ها امروزه با نام‌های بندبن – سلیم سرا- باغدشت- گاوماست و… شناخته می‌شوند. در سال ۱۳۴۴ ه‍.ش شهرداری واجارگاه تأسیس شد. اولین کارخانه چای در ۱۳۳۱ تأسیس شد. اولین مدرسه شهر واجارگاه در سال ۱۳۲۸ در ساختمان مرحوم حاج علی اکبرپورامیرواجارگاه تأسیس شد.
مرحوم حاج علی اکبرپورامیرواجارگاه تأسیس شد. هم‌اکنون واجارگاه تقریباً ۱٬۵۶۳ خانوار و بالغ بر ۴٬۵۳۷ نفر جمعیت دارد. کارخانه‌های چای‌سازی. واجارگاه یکی از بزرگترین مراکز اشتغال و اقتصادی در بخش کلاچای و شرق گیلان بوده و بزرگترین مرکز کارخانه‌های چای به حساب می‌آید. کارخانه‌های چای‌سازی واجارگاه از سال‌های ۱۳۳۱تا ۱۳۳۳ تأسیس شده‌اند. در زمانی که تجار بزرگ چای برای اخذ مجوز واردات چای خارجی به دولت وقت مراجعه نمودند، دولت شرط واردات را تولید چای داخلی معادل حجم واردات اعلام کرد که این امر زمینه ساز ساخت
حجم واردات اعلام کرد که این امر زمینه ساز ساخت کارخانجات چای بنام همان تجار معروف کردید. بجز خانواده کهنسال سایر کارخانجات توسط تجار غیر بومی تاسیس گردیده است که عبارت اند از منابع. وبلاگ آقای فرید رضایی بندبنی
بَرِبَست روستای کوچکی از توابع بخش مرکزی شهرستان خمیر در شهرستان خمیر در استان هرمزگان ایران است. محدوده بَرِبَست. از شمال کونه، از جنوب تهر، از مغرب لدخی، و از سمت مشرق به هرا محدود می‌گردد. جمعیت. دارای ۳۸ نفر (۹ خانوار) است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار (برکه) و درمانگاه است. شغل. پیشهٔ بیشتر مردم کشاورزی، دامداری، و تجارت است. دارای ۲۵۰ اصله نخل دیم و ۱۰۰ من زمین زیر کشت است.
بَرکُو روستای کوچکی از توابع بخش مرکزی شهرستان خمیر در شهرستان خمیر در استان هرمزگان ایران است. محدوده بَرکُو. از شمال هیر، از جنوب هرا، از مغرب پدل، و از سمت مشرق به کوه محدود می‌گردد. جمعیت. دارای ۵۵ نفر (۱۳ خانوار) جمعیت است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار (برکه) و درمانگاه است. پیشه. پیشهٔ اهالی دامداری و کشاورزی است. حدود ۶۰۰ اصله نخل دیم و ۷۰ من زمین زیر کشت دیم دارد.
تونهِ مُصَلی نام کشتزاری است در جنوب دهستان کوخرد از توابع بخش کوخرد شهرستان بستک و در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران. این کشتزار در کوه زیر واقع می‌باشد. این کشتزار زمین پهناوری دارد که در حدود ۳۰ من بذر افکن دیم دارد، در مواسم باران و در دوران گذشته و در قدیم‌الزمان در زمینهایش جو و گندم می‌کاشته‌اند. محدوده تونهِ مُصَلی. محدوده تونهِ مُصَلی از شمال دره تونه مصلی، از جنوب (چُک) ةتونهِ مُصَلی و پر (تَوُه)، از مغرب (پشتخه دیوونی)، و از سمت مشرق به گری امبرو محدود می‌گردد. پرندگان در تونهِ مُصَلی. تونهِ
محدود می‌گردد. پرندگان در تونهِ مُصَلی. تونهِ مُصَلی زیستگاه پرندگان گوناگونی است. بعلت وجود درختهای گوناگون و تنومند مانند سمر و کنار و نزدیک بودن به چشمه‌های آب شیرین که در نهرهای کوچک (آودون)های گری امبرو وجود دارد، در فصل‌های گوناگون پرندگان روی شاخه‌های آن درختها لانه می‌سازند، از انواع پرندگان که در کشتزار تونهِ مُصَلی زندگی می‌کنند می‌توان از کبک، قُمری، بادخور، تیهو، خضیری (کراشکین)، بوکلو و «مرغ سلیمان» یا هدهد، بلبل وصدها انواع پرنده کوچک وکوهستانی نام برد که به‌ویژه در فصل زمستان و بهار با آواز
نام برد که به‌ویژه در فصل زمستان و بهار با آواز دلنشین خود این منطقه کوهستانی را شاد می‌کنند. فصل زمستان و بهار. در فصل زمستان و بعد از باریدن باران گل‌های زیبائی در تونهِ مُصَلی می‌روید، و در فصل بهار بعد از اینکه گل‌ها شکوفه‌های خود را باز می‌کنند جلوه و زیبایی دیگری به کشتزار می‌دهند. گل‌های «هلول» بارنگ بنفشه‌ای اش سرتاسر تونهِ مُصَلی را نیلگون می‌سازد و یک منظره‌ای دل‌انگیز و شاعرانه به وجود می‌آورد. همچنین دمبل (خیر) و اَکال نیز یافت می‌شود. در فصل زمستان و بهار در آنجا خوردنی‌هایی مانند تُرُشُه و
زمستان و بهار در آنجا خوردنی‌هایی مانند تُرُشُه و کُمپُر و مِیَل به گونه‌ای بسیار لذیذ درست می‌شود. گیاهان دارویی. همچنین گیاهان دارویی و مفید نیز در تونهِ مُصَلی بعد از باریدن باران می‌روید مانند: استقدوس، بَرزو، پوده، خارشتر، خاکشیر، آویشن دریمه، زرو، سره برزه، شربتو، گنیس، کریشکو، کمو، گل عالی عمر، و همچنین گل‌های دیگری نیز مانند گُل زَرد و شَبنَبُو نیز وجود دارد.
رودلف کرویتزر (به آلمانی و فرانسوی: Rodolphe Kreutzer) (زادهٔ ۱۶ نوامبر ۱۷۶۶ – درگذشتهٔ ۶ ژانویهٔ ۱۸۳۱) ویولنیست، معلم موسیقی، آهنگساز و رهبر ارکستر اهل فرانسه با تبار آلمانی بود. کرویتزر در ورسای به دنیا آمد. اولین معلم موسیقی او پدرش بود که از ویلنیست‌های رویال باند محسوب می‌شد و پس از پدرش نزد آنتون استامیتز به یادگیری موسیقی پرداخت.وی در سيزده سالگي اولین کنسرتو ویلن خود را تصنيف کرد و به دنبال نوشتن كنسرتوهای بعدی دست به كار آفرینش قطعات ديگري زد. در شانزده سالگی (سال 1782) به عنوان نوازندة اولِ ویلن
سالگی (سال 1782) به عنوان نوازندة اولِ ویلن در "رويال اركستر" جایی که پدرش در آن می‌نواخت انتخاب شد. او از مشهورترین ویولنیست‌های زمان خودش بود و تا ۱۸۱۰ به‌عنوان تک‌نواز فعالیت می‌کرد. پس از کنسرت‌هایی که او در وین اجرا کرد، بتهوون سونات ویولن شماره ۹ (۱۸۰۳) برای ویولن و پیانوی خود را در زمان بازگشت کرویتزر به پاریس به او تقدیم و کرد و نام آن را "سونات کرویتزر" گذاشت. کرویتزر از ۱۸۱۷ به‌عنوان رهبر اپرای پاریس فعالیت می‌کرد. او از سال ۱۷۹۵ تا ۱۸۲۶ یکی از معلمان ویولن در کنسرواتوار پاریس بود. کرویتزر،
از معلمان ویولن در کنسرواتوار پاریس بود. کرویتزر، جووانی باتیستا ویوتی، پی‌یر رُد و پی‌یر بایلوت از سردمداران مكتب پاريس هستند. او در سال ۱۸۳۱ در ژنو درگذشت و در گورستان پر-لاشز پاریس به خاک سپرده شد. آثار. او به خاطر شیوهٔ گرفتن آرشه و شفافیت صداها به‌خوبی شناخته شده بود. آثار کرویتزر شامل ۱۹ کنسرتو ویولن و نزدیک به چهل اپرای فرانسوی است، اما مشهورترین اثر او ۴۲ اتود (کاپریس) برای ویولن است. كتاب مشهور اتود و كاپريس‌هاي کرویتزر براي ویلن، از دروس آكادميك موسيقي و جزو كتاب‌‌هاي مطرح در مكتب ویلن نوازي در
موسيقي و جزو كتاب‌‌هاي مطرح در مكتب ویلن نوازي در جهان است. منابع. مقاله رودولف کریتزر - بهمن مه‌آبادی
بیخه کلمهٔ «بیخه» در لهجهٔ محلی بمعنای: دره‌ای دره‌ای وسیع را که از کوههای اطراف محاصره شده‌است. این دره وسیع وبا این شکل جفرافیایی در گویش محلی هرمزگان بیخه می‌نامند. بیخه جات هرمزگان عبارت‌اند از:
تاوَه روستای کوچکی از توابع بخش مرکزی شهرستان خمیر در شهرستان خمیر در استان هرمزگان ایران است. این روستا در سمت مِهران و قبل از رسیدن به گردنه کتل چیسک حدود ۲ کیلومتر به سمت جنوب در امتداد رودخانه مهران قرار دارد. محدوده تاوَه. از شمال لمزان، از جنوب گرسور، از مغرب کنارزرد، و از سمت مشرق به تهر محدود می‌گردد. جمعیت. دارای ۲۷ نفر (۱۰ خانوار) جمعیت است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار (برکه) است. پیشه. پیشهٔ بیشتر مردم روستا کشاورزی،
(برکه) است. پیشه. پیشهٔ بیشتر مردم روستا کشاورزی، دامداری، و تجارت است. دارای ۲۵۰ اصله نخل دیم و ۱۰۰ من زمین زیر کشت است.
تَهر روستای کوچکی از توابع بخش مرکزی شهرستان خمیر در شهرستان خمیر در استان هرمزگان ایران است. محدوده تَهر. از شمال لدخی، از جنوب انجیره، از مغرب گرسور، و از سمت مشرق به کوردان محدود می‌گردد. جمعیت. دارای ۶۵ نفر (۱۸ خانوار) جمعیت است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار (برکه) و درمانگاه است. کشاورزی و دامداری. مردم این روستا به کشاورزی دامداری اشتغال دارند. و همچنین از کوه‌های اطراف هیزم می‌آورند و در روستاهای اطراف می‌فروشند، و از این
می‌آورند و در روستاهای اطراف می‌فروشند، و از این راه گذران زندگی می‌کنند.
دُم هرهرائی روستای کوچکی از توابع بخش مرکزی شهرستان خمیر در شهرستان خمیر در استان هرمزگان ایران است. روستای دم هرهرائی از شمال به هیر، از جنوب به پدل، از مغرب به هرا، و از سمت مشرق به بربست محدود می‌گردد. جمعیت. این روستا دارای ۵۱ نفر (۱۵ خانوار) جمعیت است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دم هرهرائی دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار (برکه) و درمانگاه است. شغل مردم روستا. شغل اهالی کشاورزی، دامداری، و تجارت است. دارای ۱۵۰ اصله نخل دیم و ۲۰۰ من زمین زیر کشت دیم دارد.
۱۵۰ اصله نخل دیم و ۲۰۰ من زمین زیر کشت دیم دارد. .
گَردَنه کُتَل چیسک در راه دهستان لمزان از توابع بخش مرکزی شهرستان خمیر در شهرستان خمیر در استان هرمزگان ایران واقع شده‌است. در ۹ کیلومتری غرب لمزان گَردَنه‌ای است خاکی باشیب ملایم که به نام گَردَنه کُتَل چیسک معروف است. این گَردَنه درجاده شوسه مِهران به دهستان لمزان واقع شده‌است.
گَرسُور، روستایی در دهستان مهران بخش مهران شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان ایران است. این روستا در ۱۲ کیلومتری جنوب غربی لمزان واقع می‌باشد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۸ نفر (۳۰ خانوار) بوده است.
کناردان شرقی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان پارسیان در استان هرمزگان ایران است. این روستا در ۶ کیلومتری دهستان بهده واقع می‌باشد. محدوده کناردان. از شمال لامرد، از جنوب مقام، از مغرب شهرپارسیان، و از سمت مشرق به بهده محدود می‌گردد. جمعیت. این روستا در دهستان مهرگان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن۱۵۰۰نفر (۲۵۰)خانوار بوده مردم. اهالی این روستا از اهل سنت و از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند وبزبان فارسی به گویش محلی تکلم می‌کنند. دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار (برکه) و
می‌کنند. دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار (برکه) و خانه بهداشت می‌باشد. مردم این روستا به کشاورزی و دامداری اشتغال دارند، باضافه صید مروارید و ماهی‌گیری است. تعداد۴۰۰۰اصله نخل دیم در روستا وجود دارد.
کُوردان روستای کوچکی از توابع بخش مرکزی شهرستان خمیر در شهرستان خمیر در استان هرمزگان ایران است. محدوده کُوردان. از شمال هیر، از جنوب لدخی، از مغرب کونه، و از سمت مشرق به پدل محدود می‌گردد. جمعیت. دارای ۵۹۵ نفر (۶۲ خانوار) جمعیت است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار (برکه) و درمانگاهو پارک وزمین ورزشی است. شغل مردم روستا. شغل اهالی روستا دامداری و کشاورزی است. در حدود۱۵۰من زمین زیر کشت دیم دارد. در کوه‌های اطراف این روستا گیاهان
کشت دیم دارد. در کوه‌های اطراف این روستا گیاهان داروئی متعددی وجود دارد. بیشتر جوانان روستا فرهنکی هستند.
کوشک روستای کوچکی از توابع بخش مرکزی شهرستان خمیر در شهرستان خمیر در استان هرمزگان ایران است. محدوده کوشک. از شمال لدخی، از جنوب انجیره، از مغرب گرسور، و از سمت مشرق به کوردان محدود می‌گردد جمعیت. دارای ۴۵ نفر (۱۸ خانوار) جمعیت است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار (برکه) و درمانگاه است. پیشه. پیشهٔ اهالی دامداری و کشاورزی است. حدود ۶۰۰ اصله نخل دیم و ۷۰ من زمین زیر کشت دیم دارد.
کَونَه روستای کوچکی از توابع بخش مرکزی شهرستان خمیر در شهرستان خمیر در استان هرمزگان ایران است. محدوده کَونَه. از شمال کوه، از جنوب پدل، از مغرب لمزان، و از سمت مشرق به هیر محدود می‌گردد. جمعیت. دارای ۴۵۰ نفر (۹۰ خانوار) جمعیت است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار (برکه) و درمانگاه است. شغل اهالی. شغل اهالی دامداری و کشاورزی است. حدود ۶۰۰ اصله نخل دیم و ۱۰۰ من زمین زیر کشت دیم دارد.
لدخی روستای کوچکی از توابع بخش مرکزی شهرستان خمیر در شهرستان خمیر در استان هرمزگان ایران است. محدوده لدخی. از شمال کونه، از جنوب تهر، از مغرب لمزان، و از سمت مشرق به کوردان محدود می‌گردد. جمعیت. دارای ۴۵ نفر (۱۵ خانوار) نفر جمعیت است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار (برکه) است. پیشه. پیشهٔ بیشتر مردم کشاورزی، دامداری، و تجارت است. دارای ۲۵۰ اصله نخل دیم و ۱۰۰ من زمین زیر کشت است.
مخدان روستای کوچکی از توابع بخش مرکزی شهرستان خمیر در شهرستان خمیر در استان هرمزگان ایران است. محدوده مخدان. از شمال کوه، از جنوب لمزان، از مغرب راه ارتباطی، و از سمت مشرق به کونه محدود می‌گردد. جمعیت. این روستا زیر ۳ نفر جمعیت دارد که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار (برکه) است. پیشه. پیشهٔ بیشتر مردم کشاورزی، دامداری، و تجارت است. دارای ۲۵۰ اصله نخل دیم و ۱۰۰ من زمین زیر کشت است.
هَرا روستای کوچکی از توابع بخش مهران بندرلنگه در شهرستان لنگه در استان هرمزگان ایران است. محدوده هَرا. از شمال پدل و کوه ببیان، از جنوب کوه بفرست، از مغرب کوه، و از سمت مشرق به دژگان محدود می‌گردد. جمعیت. دارای ۸۶۰ نفر (۱۰۸خانوار) جمعیت است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای مسجد، دبستان،بانک،سه ردیف قنات آب‌انبار (برکه) و درمانگاه است. شغل مردم روستا. شغل اهالی روستا دامداری است. در حدود ۵۰ من زمین زیر کشت دیم دارد. . در کوه‌های اطراف این روستا گیاهان
کشت دیم دارد. . در کوه‌های اطراف این روستا گیاهان داروئی متعددی وجود دارد. اهالی روستا از کوه‌های اطراف خود هیزم آورده و در مناطق اطراف می‌فروشند و از این راه گذران زندگی می‌کنند. دارای چشمه‌ای است که آبش بسیار شیرین است. می‌تواند حدود ۲۰۰۰ من (۸۰۰۰کیلوم گرم) گندم زراعت وآبیاری نماید. در حدود ۳۰۰۰ اصله نخل آبی وجود دارد. در ۵۰ متری شمال «هرا» قناتی در جریان است که بنام «اِشخَدَک» معروف است که حدود ۱۰۰ من (۴۰۰ کیلوگرم) جو و گندم می‌توان زراعت نمود.
شهرستان ابوموسی یکی از شهرستان‌های استان هرمزگان ایران است. مرکز این شهرستان، شهر ابوموسی است. این شهرستان در تاریخ ۹ مرداد ۱۳۶۱ از شهرستان قشم جدا شد و مستقل گردید. شهرستان ابوموسی دارای شش جزیره ابوموسی، تنب بزرگ، تنب کوچک، سیری، فارور بزرگ و فارور کوچک است. پیشینه نام. پیشینه نام این منطقه به بوموسی که به معنای بو و رایحه سرسبزی یا بوم سُوْ که به معنای بوم سبز در گویش محلی است، بازمی‌گردد. از دیگر نام‌های پیشین این منطقه می‌توان به بوموسی، باباموسی، بوموف و گپ سبزو اشاره کرد. تقسیمات کشوری. شهرستان
بوموف و گپ سبزو اشاره کرد. تقسیمات کشوری. شهرستان ابوموسی دارای ۲ بخش، ۲ دهستان و ۲ شهر به شرح زیر است: جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان ابوموسی برابر با ۷٬۴۰۲ نفر بوده‌است.
شهرستان جاسک یکی از شهرستان‌های استان هرمزگان در جنوب ایران است. مرکز این شهرستان، شهر بندر جاسک است. این شهرستان در تاریخ ۲ اردیبهشت ۱۳۶۶ از شهرستان بندرعباس جدا شد و مستقل گردید. پیشینه. نام بندر جاسک به صورت‌های جاشک، چاشک، جک، رأس‌الجاسک و چاسک نیز ثبت شده‌است. در دوران بسیار قدیم بندر جاسک یکی از کانون‌های معتبر آئین میترا بود. معبدی به نام آناهیتا در جاسک باقی مانده‌است. تهمتن بن توران شاه ملقب به سلطان قطب‌الدین در سال ۱۳۳۰ میلادی به بعد در جاسک حکومت داشته‌است. جاشک و گیاوان از از قدیمی‌ترین
حکومت داشته‌است. جاشک و گیاوان از از قدیمی‌ترین سکونتگاه‌های بلوچها بشمار می‌رود که بارها با هجوم عضدوالدوله دیلمی و متأخرین مقاله نمودند در سال هزار و ششصد و چهارده میلادی انگلیسی‌ها بندر جاسک را به عنوان بندر تجاری خود در همسایگی خلیج فارس انتخاب کردند. اولین محموله انگلیسی‌ها در سال ۱۶۱۶ با کشتی از هند در جاسک پهلو گرفت و در سال ۱۶۱۹ میلادی، تجار مذکور اولین تجارتخانه شرکت هند شرقی در جاسک را تأسیس کردند. این بندر تا زمانی که بندرعباس به تجارت انگلیسی‌ها اختصاص داده شد، مرکز تجارت و معاملات کمپانی هند
اختصاص داده شد، مرکز تجارت و معاملات کمپانی هند شرقی با مرکز ایران بود. در اواخر سال ۱۶۲۰ میلادی هلندی‌ها از ورود دو کشتی کمپانی هند شرقی به بندر جاسک جلوگیری کردند. این کار که منجر به نبرد سختی بین انگلیسی‌ها و هلندی‌ها در حوالی این بندر شد، به شکست و اخراج هلندی‌ها از بندر جاسک انجامید. کشور انگلیس برای بسط نفوذ خود در سال ۱۸۶۴ میلادی اقدام به استحکام مواضع خود در خلیج‌فارس نمود. از جمله این اقدامات، ایجاد خطوط تلگراف و کابل زیر دریایی بود که ایران و هند را از طریق گواتر- جاسک- بندرعباس مرتبط می‌ساخت.
را از طریق گواتر- جاسک- بندرعباس مرتبط می‌ساخت. دولت انگلیس استحکامات نظامی چندی در جاسک به وجود آورد. در سال ۱۹۰۱ میلادی خطوط تلگرافی (سیم دریایی) دیگری از بندر جاسک به مسقط (عمان) دایر شد که مرکز آن در جاسک قرار داشت. در سال ۱۹۳۲ از سوی دولت ایران عبور بدون اجازه هواپیماهای انگلیسی و هلندی که از خاور دور به خاور میانه می‌آمدند، ممنوع اعلام شد؛ زیرا از بدو تأسیس خطوط هوایی، این دو کشور بدون کسب اجازه در فرودگاه‌های جاسک- بندرعباس- لنگه فرود می‌آمدند. در نتیجه این ممنوعیت، مسیر پروازهای فوق تغییر کرد. بندر
این ممنوعیت، مسیر پروازهای فوق تغییر کرد. بندر جاسک امروزه از شهرهای نسبتاً آباد استان هرمزگان است که سه طرف آن را آب‌های ساحلی احاطه کرده و آن را به صورت یک شبه‌جزیره درآورده‌است. شهر از دو سوی شرق و غرب به خلیج جاسک می‌پیوندد و از سوی دیگر (شمال شرقی)، به مناطق نظامی متصل است. این موقعیت، شکل ظاهری شهر را به حالت طولی درآورده و عرض آن را بسیار محدود کرده‌است. از بین رفتن ثروت ملی. ورشکستگی تولیدکنندگان داخلی بخصوص شغل‌هایی که با دریا سر و کار دارند از ضررهایی است که به جامعه می‌زند چندین سال است که قاچاق
است که به جامعه می‌زند چندین سال است که قاچاق سوخت رواج دارد و هیچ نیرویی نتوانسته به‌طور جدی با آن مقابله کند و آن را به‌طور کلی ریشه کن کند. موقعیت جغرافیایی. شهرستان جاسک از شمال با شهرستان بشاگرد، از شرق با شهرستان زرآباد استان سیستان و بلوچستان، از غرب با شهرستان سیریک و از جنوب با دریای مکران همسایه است. مردم‌شناسی. دین مردم شهرستان جاسک، اسلام و پیرو مذهب اهل سنت و از فقه حنفی هستند؛ همچنین مردم این شهرستان بلوچ هستند، به زبان بلوچی سخن می‌گویند و پوششان لباس بلوچی است. مردم این شهرستان، به مهمان
پوششان لباس بلوچی است. مردم این شهرستان، به مهمان نوازی و خون‌گرمی شهرت دارند؛ کار و پیشه مردم، ماهیگیری و صیادی است و از این طریق، امرار معاش می‌کنند. تقسیمات کشوری. شهرستان جاسک دارای ۲ بخش، ۵ دهستان و ۲ شهر به شرح زیر است: جاذبه‌های طبیعی ودیدنی. جاذبه‌های طبیعی، گردشگری وتاریخی شهرستان جاسک سیاه‌کوه، برج سیا و سفید، تنگ بهمدی، ساحل سنگی زیبای گتان، گل فشان یا پوراف گتان، ساحل مقسا، قلعه کوه مبارک، قله پرتغالی‌ها وروستای تاریخی شیراهن تلگرافخانه جاسک اولین تلگرافخانه‌ای هست که در کشور ساخته شده‌است.
اولین تلگرافخانه‌ای هست که در کشور ساخته شده‌است. رودخانه جگین. این رودخانه از کوه‌های بشاگرد سرچشمه می‌گیرد و با پیوستن چند رودخانه دیگر از جمله رودخانه انگهران به آن، به دریای مکران می‌ریزد. آب این رودخانه شیرین است. در هنگام بارندگی یا رگبارهای کوتاه، مقدار قابل توجهی از آب شیرین این رودخانه به دریا سرازیر می‌شود. هم‌اکنون سدی بر روی این رودخانه بسته شده به همین نام و هنگام سرریز شدن سد مردمان کشاورز دشت جگین از این آب برای آبیاری مزارع هندوانه خود بهره می‌برند. قرار است آب سد جگین بعد از آبرسانی به
می‌برند. قرار است آب سد جگین بعد از آبرسانی به جاسک به بندرعباس مرکز استان منتقل شود. اقتصاد. اساس اقتصاد شهرستان جاسک بر ماهیگیری استوار است هرچند که کشاورزی و دامداری نیز وجود دارد. به علت کمبود آب اراضی زراعتی، کشاورزی رونق چندانی ندارد، ولی با انجام طرح‌های اصلاحی از قبیل حفر چاه‌های عمیق و تأمین آب کشاورزی، می‌توان محصولات باارزشی از آنجا به دست آورد. تره‌بار، مرکبات، توتون، تنباکو، صیفی‌جات، جو، گندم، خرما و موز از محصولات کشاورزی جاسک است. هندوانه وتنباکو جاسک در سطح کشور شهرت خاصی دارد جمعیت. بر
وتنباکو جاسک در سطح کشور شهرت خاصی دارد جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان جاسک برابر با ۵۸٬۸۸۴ نفر بوده‌است.
بخش مرکزی، یکی از بخش‌های شهرستان بشاگرد در استان هرمزگان ایران است. مرکز این بخش، شهر سردشت است. تقسیمات کشوری. شهر: سردشت جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان بشاگرد برابر با ۱۳،۶۷۶ نفر بوده‌است.
شهرستان حاجی‌آباد یکی از شهرستان‌های استان هرمزگان در ایران است. مرکز این شهرستان، شهر حاجی‌آباد است. اقلیم. حاجی‌آباد تابستان‌های گرم و خشک و زمستان‌های نسبتاً سردی دارد. البته دوره گرما در حاجی‌آباد به دلیل نزدیکی به استان کرمان نسبت به بقیه شهرهای هرمزگان کمتر است. اطراف شهر حاجی‌آباد را کوه احاطه کرده‌است. شهر حاجی‌آباد نسبت به بقیه مراکز شهرستان‌های هرمزگان از ارتفاع بیشتری از سطح دریا برخوردار است. ارتفاع شهر حاجی‌آباد طبق منابع سازمان هواشناسی کشور ۹۳۱٬۲ متر از سطح دریاست. فرهنگ. شهر حاجی‌آباد به
۹۳۱٬۲ متر از سطح دریاست. فرهنگ. شهر حاجی‌آباد به لحاظ فرهنگی از چندین فرهنگ متفاوت تشکیل شده‌است. گویش و پوشش خاص هرمزگانی دارند در این‌میان با نزدیک شدن به روستاهای حاشیه استان فارس و استان کرمان گویش‌ها و فرهنگ مردم به سمت گویش و فرهنگ مردم این استان‌ها نزدیک شده‌است؛ که این موارد خود از ظرفیت‌های بالای فرهنگی این شهرستان حکایت دارد. با نگاهی به پوشش جنوب شهرستان حاجی‌آباد گویش (فارغانی) و پوشش هرمزگان بیشتر نمایان است. سوغات. سوغات شهر حاجی‌آباد شامل خرما پیارم و مرکبات است. موقعیت ارتباطی. شهر