payamvha/North_RAG huggingface dataset:
روشن‌تر در ساختار پرهای ویژه استفاده می‌شود. پرندگان به خودی خود نمی‌توانند کاروتنوئید تولید کنند. برای داشتن پرهایی با رنگ روشن، پرندگان باید مواد غذایی مصرف کنند که حاوی این رنگدانه باشد، بدین ترتیب کاروتنوئید در جریان خون به گردش درمی‌آید تا به فولیکول‌های پر برسد. بدن پرندگان دارای کنترل سلولی مستقیم بر ترکیب و ذخیره‌سازی کاروتنوئید نیست؛ همچنین هیچ کنترلی بر ساختار پرهای ویژه ندارد. پرهای ویژه در واکنش به کاروتنوئید مصرفی با سازوکاری که توسط سلول‌های ویژه تنظیم نمی‌شود، تولید می‌شوند. از سوی دیگر،
ویژه تنظیم نمی‌شود، تولید می‌شوند. از سوی دیگر، ملانین در بدن پرنده و در سلول‌های خاصی به نام ملانوسیت ترکیب می‌شود. ملانوسیت‌ها با فولیکول‌های پر همکاری می‌کنند تا رنگدانه‌ها را به خوبی تحت کنترل داشته باشند. رنگدانه‌ها و ساختارهای متفاوت منجر به تولید رنگ‌های مختلف در پر می‌شود. اکثر این طرح‌های پیچیده توسط ملانین تولید شده‌است.
خلبان یا هوانورد فردی است که به‌خاطر شغلش یا برای تفریح به هدایت هواپیما یا دیگر وسایل پروازی می‌پردازد. خَلَبان (خله‌بان) در واژه به‌معنای سکاندار است. خلبان را پیشتر در فارسی «پایلت» می‌گفتند. داشتن شغل خلبانی نیازمند آموزش‌های منظم و داشتن گواهینامه خلبانی است. بسیاری به خلبانی به‌صورت آماتور و غیر حرفه‌ای می‌پردازند. خلبانی و هدایت کلیهٔ وسایل پروازی حتی هواپیمای فوق سبک نیز نیازمند دریافت گواهینامه خلبانی و مجوز پرواز است. خلبان یا هوانورد، فردی است که با استفاده از کنترل‌های هدایت‌کننده، پرواز یک
که با استفاده از کنترل‌های هدایت‌کننده، پرواز یک هواپیما را کنترل می‌کند. سایر خدمه پرواز، مانند ناوبران و مهندسان پرواز نیز هوانورد محسوب می‌شوند، زیرا آنها در عملیات سیستم‌های ناوبری و موتور هواپیما کمک می‌کنند. با این حال، اعضای خدمه زمینی مانند اپراتورهای پهپاد، مهمانداران، مکانیک‌ها و خدمه زمینی، در دسته‌بندی هوانوردان قرار نمی‌گیرند. برای به رسمیت شناختن صلاحیت‌ها و مسئولیت‌های خلبانان، اکثر ارتش‌ها و بسیاری از خطوط هوایی در سراسر جهان، نشان هوانوردی را به خلبانان خود اعطا می‌کنند. اولین کاربرد
را به خلبانان خود اعطا می‌کنند. اولین کاربرد ثبت‌شده از اصطلاح هوانورد (aviateur در فرانسوی) در سال ۱۸۸۷ بود، به عنوان شکلی از هوانوردی (aviation)، که از کلمه لاتین avis (به معنی پرنده) گرفته شده است. این اصطلاح در سال ۱۸۶۳ توسط G. J. G. de La Landelle در کتاب Aviation Ou Navigation Aérienne ("هوانوردی یا ناوبری هوایی") ابداع شد. اصطلاح هوانورد زن (aviatrix در انگلیسی و aviatrice در فرانسوی)، که اکنون منسوخ شده است، قبلاً برای خلبان زن به کار می‌رفت. اصطلاح هوانورد مرد (aviator در انگلیسی و aviateur در
هوانورد مرد (aviator در انگلیسی و aviateur در فرانسوی)، که اکنون منسوخ شده است، قبلاً برای خلبان مرد استفاده می‌شد. افرادی که هواپیما را به پرواز درمی‌آورند، گواهینامه خلبانی دریافت می‌کنند. این اصطلاحات بیشتر در روزهای اولیه هوانوردی به کار می‌رفت، زمانی که هواپیماها بسیار نادر بودند و شجاعت و ماجراجویی را تداعی می‌کردند. برای اطمینان از ایمنی افراد در هوا و روی زمین، هوانوردی اولیه به زودی نیاز پیدا کرد که هواپیماها همیشه تحت کنترل عملیاتی یک خلبان آموزش‌دیده و دارای گواهینامه باشند که مسئولیت تکمیل ایمن
و دارای گواهینامه باشند که مسئولیت تکمیل ایمن و قانونی پرواز را بر عهده دارد. باشگاه هوانوردی فرانسه اولین گواهینامه را در سال ۱۹۰۸ به لویی بلریو اعطا کرد – پس از او گلن کرتیس، لئون دلاگرانژ و رابرت اسنو-پلتری. باشگاه سلطنتی هوانوردی بریتانیا در سال ۱۹۱۰ و باشگاه هوانوردی آمریکا در سال ۱۹۱۱ (گلن کرتیس اولین نفر دریافت‌کننده) از این روند پیروی کردند. انواع خلبانان. خلبانان غیرنظامی. هواپیماهای گوناگونی را به منظور تفریح، امور خیریه، یا اهداف تجاری پرواز می‌دهند. این پروازها می‌توانند شامل پروازهای
می‌دهند. این پروازها می‌توانند شامل پروازهای غیربرنامه‌ریزی‌شده (چارتر)، حمل و نقل مسافر و بار برای خطوط هوایی، هوانوردی شرکتی، کشاورزی (سمپاشی محصولات)، کنترل آتش‌سوزی جنگل‌ها، اجرای قانون و غیره باشند. هنگامی که خلبانان برای یک شرکت هواپیمایی پرواز می‌کنند، معمولاً به آنها خلبان خطوط هوایی گفته می‌شود و خلبان فرمانده اغلب با عنوان کاپیتان شناخته می‌شود. در سال ۲۰۱۷، ۲۹۰٬۰۰۰ خلبان خطوط هوایی در جهان وجود داشت و شرکت تولیدکننده شبیه‌ساز هواپیما CAE Inc. پیش‌بینی می‌کند که تا سال ۲۰۲۷ به ۲۵۵٬۰۰۰ خلبان جدید
می‌کند که تا سال ۲۰۲۷ به ۲۵۵٬۰۰۰ خلبان جدید برای جمعیت ۴۴۰٬۰۰۰ نفری نیاز خواهد بود. از این تعداد، ۱۵۰٬۰۰۰ نفر برای رشد و ۱۰۵٬۰۰۰ نفر برای جبران بازنشستگی و فرسایش نیرو مورد نیاز خواهند بود: ۹۰٬۰۰۰ نفر در آسیا-اقیانوسیه، ۸۵٬۰۰۰ نفر در قاره آمریکا، ۵۰٬۰۰۰ نفر در اروپا و ۳۰٬۰۰۰ نفر در خاورمیانه و آفریقا. شرکت بوئینگ نیز پیش‌بینی می‌کند که ۷۹۰٬۰۰۰ خلبان جدید در ۲۰ سال آینده از سال ۲۰۱۸ مورد نیاز خواهند بود، که عمدتاً برای هوانوردی تجاری، تجاری و هلیکوپترها خواهد بود. این کمبود خلبانان ماهر، باعث شده برخی
خواهد بود. این کمبود خلبانان ماهر، باعث شده برخی خلبانان از هوانوردی شرکتی به خطوط هوایی بازگردند، با وجود درآمد بالای قبلی. با پیشرفت اتوماسیون، تعداد خلبانان خطوط هوایی ممکن است کاهش یابد، زیرا سیستم‌های خودکار می‌توانند جایگزین کمک‌خلبانان و در نهایت خود خلبانان شوند. برخی کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند که پروازهای کاملاً خودمختار و خلبان‌نشین در دهه‌های آینده به واقعیت تبدیل خواهند شد، به ویژه برای هواپیماهای باری. این امر می‌تواند منجر به کاهش تقاضا برای خلبانان و فشار نزولی بر دستمزدها شود. شرکت‌های مالی
و فشار نزولی بر دستمزدها شود. شرکت‌های مالی نیز پیش‌بینی می‌کنند که هواپیماهای بدون خلبان از نظر فنی امکان‌پذیر هستند و می‌توانند تا سال ۲۰۲۵ ظاهر شوند که صرفه‌جویی عظیمی در هزینه‌ها، عمدتاً هزینه‌های خلبان، به همراه خواهند داشت. با این حال، قوانین و پذیرش عمومی باید با این تغییرات سازگار شوند. بسیاری از خلبانان در کشورهای مختلف از جمله ایالات متحده و اروپای غربی، غیرنظامی هستند و آموزش‌های نظامی لزوماً پیش‌نیاز ورود به این حرفه نیست. قوانین هوانوردی در هر کشور، مانند قانون هوانوردی کانادا و مقررات
در هر کشور، مانند قانون هوانوردی کانادا و مقررات هوانوردی کانادا، الزامات صدور مجوز خلبانی را تعیین می‌کنند. در ایالات متحده، در سال ۲۰۲۰، ۶۹۱٬۶۹۱ گواهینامه خلبانی فعال وجود داشت، که این رقم از اوج خود در سال ۱۹۸۰ (بیش از ۸۰۰٬۰۰۰ خلبان فعال) کاهش یافته است. خلبانان خطوط هوایی تجاری در ایالات متحده سن بازنشستگی اجباری ۶۵ سال دارند، که این سن در سال ۲۰۰۷ از ۶۰ سال افزایش یافته است. خلبانان نظامی. خلبانان نظامی با نیروهای مسلح، عمدتاً نیروی هوایی، یک دولت یا کشور پرواز می‌کنند. وظایف آنها شامل عملیات جنگی و
کشور پرواز می‌کنند. وظایف آنها شامل عملیات جنگی و غیرجنگی است، از جمله درگیری‌های مستقیم خصمانه و عملیات پشتیبانی. خلبانان نظامی آموزش‌های تخصصی، اغلب با سلاح، را پشت سر می‌گذارند. نمونه‌هایی از خلبانان نظامی شامل خلبانان جنگنده، خلبانان بمب‌افکن، خلبانان ترابری، خلبانان آزمایش‌گر و فضانوردان می‌شوند. خلبانان نظامی با برنامه درسی متفاوتی نسبت به خلبانان غیرنظامی آموزش می‌بینند که توسط مربیان نظامی ارائه می‌شود. این تفاوت به دلیل نوع هواپیماها، اهداف پرواز، موقعیت‌های پروازی و سلسله مراتب مسئولیت‌ها است.
موقعیت‌های پروازی و سلسله مراتب مسئولیت‌ها است. بسیاری از خلبانان نظامی پس از ترک خدمت، به سمت صلاحیت خلبانی غیرنظامی تغییر مسیر می‌دهند و معمولاً تجربه نظامی آنها مبنایی برای دریافت گواهینامه خلبانی غیرنظامی فراهم می‌کند. اولین گروه بمباران جهان در ۲۳ نوامبر ۱۹۱۴ در فرانسه ایجاد شد. هواپیماهای Voisin III تنها هواپیماهای موجود برای این مأموریت بودند. این هواپیماها تنها می‌توانستند بارهای بسیار سبک (بین ۵۵ تا ۱۶۰ کیلوگرم بمب) را حمل کنند، بمب‌ها ابتدایی بودند و سیستم‌های هدف‌گیری هنوز باید توسعه می‌یافتند.
و سیستم‌های هدف‌گیری هنوز باید توسعه می‌یافتند. در ابتدا، بمب‌ها به سادگی توسط خدمه به بیرون پرتاب می‌شدند که دقت بسیار محدودی داشت. با این وجود، آغاز بمباران‌های تاکتیکی و استراتژیک در روزهای اول جنگ جهانی اول انجام شد. به این ترتیب، سرویس هوایی نیروی دریایی سلطنتی مأموریت‌های بمباران آشیانه‌های فرودگاه‌های دوسلدورف، کلن و فریدریش‌هافن را در پاییز ۱۹۱۴ انجام داد. تشکیل «واحد کبوتر پیام‌رسان اوستنده»، نام رمز اولین واحدهای بمباران آلمان، مأموریت‌های بمباران بر فراز کانال انگلیسی را در دسامبر ۱۹۱۴ انجام
بر فراز کانال انگلیسی را در دسامبر ۱۹۱۴ انجام داد. تاریخچهٔ گواهینامه. برای اطمینان از ایمنی افراد در هوا و روی زمین، هوانوردی اولیه به زودی نیاز داشت که هواپیما همیشه تحت کنترل عملیاتی یک خلبان کاملاً آموزش دیده و دارای گواهینامه باشد که مسئولیت تکمیل ایمن و قانونی پرواز را بر عهده دارد. باشگاه Aéro-Club de France اولین گواهینامه را در سال ۱۹۰۸ به لویی بلریو تحویل داد و پس از آن گلن کورتیس، لئون دلاگرانژ و رابرت اسنو پلتری. پس از آن، کلوپ هوایی بریتانیا در سال ۱۹۱۰ و باشگاه هوانوردی آمریکا در سال ۱۹۱۱
در سال ۱۹۱۰ و باشگاه هوانوردی آمریکا در سال ۱۹۱۱ گواهینامه‌هایی را دریافت کردند. روز جهانی خلبان. ۲۶ آوریل ،روز خلبان برای تجلیل از خلبانان به رسمیت شناخته شده است.
۲ تیر/سرطان نود و پنجمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۷۰ روز (۲۷۱ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۵ تیر/سرطان نود و هشتمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۶۷ روز (۲۶۸ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۹ تیر/سرطان صد و دومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۶۳ روز (۲۶۴ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۱ تیر/سرطان صد و چهارمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۶۱ روز (۲۶۲ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۳ تیر/سرطان صد و ششمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۵۹ روز (۲۶۰ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۶ تیر/سرطان - صد و نهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. تا پایان آن ۲۵۶ روز (۲۵۷ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۷ تیر صد و دهمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۵۵ روز (۲۵۶ روز در سال کبیسه) باقی‌است. منابع. تولد آمیار
۲۲ تیر صد و پانزدهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۵۰ روز (۲۵۱ روز در سال کبیسه) باقی‌است. مناسبت ها. روز فن آوري
۲۴ تیر/سرطان صد و هفدهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۴۸ روز (۲۴۹ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۶ تیر/سرطان صد و نوزدهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. ۲۴۶ روز ( ۲۴۷ روز در سال‌های کبیسه) باقی‌است.
۲۸ تیر صد و بیست و یکمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۴۴ روز (۲۴۵ روز در سال کبیسه) باقی‌است. مناسبت‌ها. در سرزمین طبرستان در این روز جشن مردگان برپا می‌شود و در بعضی از شهرها کشتی لوچو می‌گیرند.
۲ مرداد/اسد صد و بیست و ششمین روز از سال در گاه شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۳۹ روز (۲۴۰ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۳ مرداد صد و بیست و هفتمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۳۸ روز (۲۳۹ روز در سال کبیسه) مانده است.
۴ مرداد/اسد - صد و بیست و هشتمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. تا پایان سال ۲۳۷ روز (۲۳۸ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۹ مرداد/اسد صد و سی و سومین روز از سال در گاه شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۳۲ روز (۲۳۳ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۰ مرداد/اسد صد و سی و چهارمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۳۱ روز (۲۳۲ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۱ مرداد/اسد صد و سی و پنجمین روز از سال در گاه شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۳۰ روز (۲۳۱ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۲ مرداد صد و سی و ششمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۲۹ روز (۲۳۰ روز در سال کبیسه) باقی‌ است.
۱۴ مرداد/اسد صد و سی و هشتمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۲۷ روز (۲۲۸ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۷ مرداد/اسد صد و چهل و یکمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۲۴ روز (۲۲۵ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۲ مرداد/اسد صد و چهل و ششمین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۱۹ روز (۲۲۰ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۴ مرداد/اسد صد و چهل و هشتمین روز از سال در گاه شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۱۷ روز (۲۱۸ روز در سال کبیسه) مانده‌است.
۲۸ مرداد/اسد صد و پنجاه و دومین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۱۳ روز (۲۱۴ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۲۹ مرداد صد و پنجاه و سومین روز از سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۱۲ روز (۲۱۳ روز در سال کبیسه) باقی‌است. تولد دانشمند دکتر حامد صفایی.
در زبان پارسی میانه به پادگانی که محل انبار اسلحه نیز بود زینستان می‌گفتند. زین که امروزه معنی مرکب نهاده بر چارپایان را پیدا کرده در زبان پهلوی در اصل به معنی جنگ‌افزار بود و معنای واژگانی زینستان، «اسلحه‌خانه» است. واژه زندان در فارسی نیز از همین ریشه است و در اصل زیندان و به معنی اتاق سلاح‌ها بوده‌است. در زمان ساسانیان، ایران زینستان‌های نیرومند و بزرگی در مرزها به ویژه در مرزهای غربی داشت. استان ساسانی انبار (استان انبار امروزی در عراق) مرکز انبار آذوقه و مهمات برای زینستان‌های دورتر بود. در محل کنونی
و مهمات برای زینستان‌های دورتر بود. در محل کنونی بصره زینستانی به نام بهشت‌آباد قرار داشت. از مرزبانان (رئیس پادگان‌ها) ی ایرانی که نامشان به ما رسیده هامرز و گرابزین را می‌توان نام برد که رئیس زینستان‌های حاشیه صحرا بودند. منابع. محمدی ملایری، محمد:" تاریخ و فرهنگ ایران در دوران انتقال از عصر ساسانی به عصر اسلامی، جلد یکم،" انتشارات یزدان، تهران ۱۳۷۲، صص۳۸۱–۳.
۳۰ مرداد/اسد صد و پنجاه و چهارمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۱۱ روز (۲۱۲ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
قانون اُهم که به نام کاشف آن جرج سیمون اهم نام‌گذاری شده‌است، بیان می‌دارد که نسبت اختلاف پتانسیل (یا اُفت ولتاژ) بین دوسَر یک جسم (مقاومت) به جریان عبوری از آن به شرطی که دما ثابت بماند، مقدار ثابتی است: formula_1 که در آن V ولتاژ و I جریان است. این معادله منجر به یک ثابت نسبی R می‌شود که مقاومت الکتریکی آن جسم (ماده) نامیده می‌شود. البته این قانون تنها برای مقاومت‌هایی صادق است که مقاومت‌شان به ولتاژ اعمالی دوسَرشان وابسته نباشد که به این مقاومت‌ها مقاومت‌های اهمی یا ایدئال یا وسیله‌های اهمی گفته می‌شود.
اهمی یا ایدئال یا وسیله‌های اهمی گفته می‌شود. خوشبختانه شرایطی که در آن قانون اهم صادق است، بسیار عمومی است. (قانون اهم هیچگاه برای اجسام در دنیای واقعی کاملاً دقیق نیست چرا که هیچ جسم واقعی وجود ندارد که یک جسم اهمی باشد). معادله formula_2 حتی برای اجسام غیراُهمی هم صادق است، اما در آن صورت دیگر مقاومت formula_3 یک مقدار ثابت نیست و به مقدار formula_4 وابسته‌ است. برای این‌که بررسی کنیم که آیا جسمی اهمی است یا نه، می‌توان formula_4 را بر حسب formula_6 رسم کرد و نمودار بدست آمده را با خط مستقیمی که از مبدأ
و نمودار بدست آمده را با خط مستقیمی که از مبدأ می‌گذرد مقایسه کرد. قانون اهم اغلب به‌صورت: formula_7 بیان می‌شود چرا که این معادله صورتی است که اکثر اوقات همراه مقاومت‌ها بکار برده می‌شود. فیزیکدانان اغلب فرم میکروسکوپیک قانون اهم را استفاده می‌کنند: formula_8 که در آن j چگالی جریان (جریان عبوری از واحد حجم)، σ ضریب هدایت الکتریکی و E میدان الکتریکی است؛ و در واقع فرمی است که اهم قانونش را بیان کرد. فرم عمومی formula_9 که در طراحی مدارات بکار می‌رود، نسخه ماکروسکوپیک متوسط‌گیری شده فرم اصلی است. دانستن این
متوسط‌گیری شده فرم اصلی است. دانستن این مطلب مهم است که قانون اهم یک قانون گرفته شده از ریاضیات نیست ولی به‌خوبی توسط شواهد تجربی تأیید می‌شود. گاهی هم قانون اهم به هم می‌خورد چرا که این قانون بسیار ساده‌سازی شده‌است. منشأ اصلی به وجود آمدن مقاومت در مواد در برابر جریان الکتریکی را می‌توان عیب‌ها، ناخالصی‌های مواد و این واقعیت که الکترون‌ها خودشان اتم‌ها را به این طرف و آن طرف می‌زنند، دانست. وقتی که دمای فلز افزایش می‌یابد، عامل سوم نیز افزایش می‌یابد بنابراین، وقتی که یک جسم به علت عبور جریان الکتریکی از
وقتی که یک جسم به علت عبور جریان الکتریکی از آن گرم می‌شود، مانند رشته داخل حباب لامپ، مقاومتش افزایش می‌یابد. مقاومت یک جسم از معادله زیر بدست می‌آید: (formula_10 که در آن formula_11 مقاومت ویژه، Lطول جسم هادی، A مساحت سطح مقطع آن، formula_12 دمای جسم، formula_13 یک دمای مرجع (معمولاً دمای اتاق) و formula_14 ثابت ویژه ماده جسم هادی‌اند. رابطه با هدایت گرما. معادله انتشار الکتریسیته که بر اساس اصول اهم بیان شده‌است، مشابه معادله ژوزف فوریه برای انتشار گرما است و اگر ما در روش حل فوریه یک مسئله هدایت گرمایی
و اگر ما در روش حل فوریه یک مسئله هدایت گرمایی واژه دما را به پتانسیل الکتریکی تغییر داده و جریان الکتریکی را به جای شار گرمایی بکار ببریم، در آن صورت ما دارای روش حل فوریه مسئله مشابه برای هدایت الکتریکی خواهیم بود. پایه کار فوریه ایده و تعریف واضح او از هدایت بود. اما امر این شامل فرضی است که بی تردید برای گرادیان‌های دمای کوچک درست است. فرض در نظر گرفته شده این است که اگر تمامی متغیرها ثابت باشند، شار آزمایش‌های مربوط به گرما به شدت متناسب با گرادیان دما است. فرض کاملاً مشابهی هم در بیان قانون اهم
دما است. فرض کاملاً مشابهی هم در بیان قانون اهم گذاشته شده که اگر مابقی متغیرها یکسان در نظر گرفته شوند، قدرت جریان در هر نقطه متناسب با گرادیان پتانسیل الکتریکی است. با روش‌های پیشرفته موجود، بررسی دقت این فرض در الکتریسته از آزمایش‌های مربوط به گرما بسیار آسان‌تر است. منابع. کلاس درس. دانشنامه رشد. Electrodynamics: an introduction including quantum effects , H. J. W. Müller-Kirsten, World Scientific, 2004.
رامسَر از شهرهای استان مازندران در شمال ایران است. رامسر از سمت شرق به شیرود، از غرب به شهر چابکسر و دهستان اوشیان استان گیلان، از جنوب به کوه‌های البرز و از شمال به دریای مازندران محدود است. شهر رامسر در غرب مازندران قرار دارد. وجه تسمیه. نام قدیم رامسر، سخت‌سر بوده‌است. سخت‌سر یکی از بلوکات ۹ گانه ولایت تنکابن به مرکزیت خرم‌آباد بود. در سبب نام گذاری این مکان به سخت سر آرای مختلفی وجود دارد که مشهورترین آنها این است که مردم این ناحیه در برابر حاکمان ستمگر سرسخت و مقاوم بودند. همچنین برخی وجود گِلهای
سرسخت و مقاوم بودند. همچنین برخی وجود گِلهای چسبنده (به گویش محلی سَختِه) را که موجب دشواری عبور و مرور می‌شد، علت این نام گذاری دانسته‌اند. به استناد مصوبه هیئت وزیران در تاریخ ۱۳۱۴/۳/۸ براساس تصویب نامهٔ شماره ۳۱۸/۶۵۰۲ سخت سر به نام به رام سر یا رامسر تغییر یافت که وجود تسمیه آن یعنی شهر آرام شده‌است. پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، رامسر چند وقتی سخت سر خوانده شد که با اعتراض ساکنان شهر بار دیگر رامسر نام گرفت. پیشینه. سختسر قبل از دوره میلاد تابع حاکمانی بود که بر گیلان و مازندران حکومت می‌کردند. در
بود که بر گیلان و مازندران حکومت می‌کردند. در اواسط قرن هشتم هجری قمری سخت سر دارای حکومت مستقل شد و «سید رکابزن کیا حسنی» بر آن حکومت می‌کرد و «سفید تمشک» حد غربی آن بود. در زمامداری زندیان سخت سر و تنکابن برای مدتی از خاک مازندران جدا گردید و به امرای گیلان سپرده شد. با ظهور قاجاریه و اقدامات مهدی خان خلابر، سخت سر و تنکابن از گیلان آزاد گشتند، و ولایت مجاور آن شامل گرجیان، کلاج کوه و تنهیجان توسعه یافت و نسا رود مرز شرقی و قزوین مرز جنوبی آن شد. تقسیمات کشوری. رامسر سابقاً جزئی از شهرستان تنکابن بوده که
رامسر سابقاً جزئی از شهرستان تنکابن بوده که در سال ۱۳۶۴ طبق تقسیمات جدید کشوری از این شهرستان جدا شده‌است. در سال ۱۳۱۱ شمسی رامسر وسعت چندانی نداشت و یکی از بلوک‌های تنکابن بود، در آن موقع ۴۴ روستا و مساحت کل آن یک فرسنگ و نیم و جمعیت آن ۷۴۱۳ نفر بود. از سال ۱۳۶۴ رامسر از تنکابن جدا گردیده و به صورت شهرستان ارتقا یافت و دارای دو بخش، دو شهر، چهار دهستان و ۲۰۰ روستا و آبادی می‌باشد. شهرهای آن عبارتند از: رامسر، کتالم و سادات‌شهر؛ دهستانهای آن عبارتند از: جنت رودبار با ۶۳ آبادی و روستا، چهل شهید با ۴۳ آبادی
رودبار با ۶۳ آبادی و روستا، چهل شهید با ۴۳ آبادی و روستا، سخت سر با ۹۴ آبادی و روستا، و اشکور با ۱۱ روستا و آبادی. حدود مازندران. بر سر این که مازندران از ابتدا همین سرزمین کنونی بوده باشد، اختلاف نظر وجود دارد. تا قرن‌ها نام ناحیه‌ای، که بخش اصلی آن را استان مازندران کنونی تشکیل می‌داده، «تپوری» یا «تپورستان» یا «طبرستان» بوده‌است که برگرفته از نام قوم باستانی تپورها می‌باشد که در مازندران سکونت داشتند و پس از اسلام طبری نامیده شدند. این قوم پیش از ورود آریایی‌ها در کنار آماردها قومیت اصلی منطقه بوده‌است.
در کنار آماردها قومیت اصلی منطقه بوده‌است. بعدها عبارت مازندران به نواحی جلگهای جنوب دریای مازندران اطلاق شد و در کنار طبرستان (برای نواحی کوهپایه‌ای) استفاده می‌شود. متأخر بودن نام مازندران برای این ناحیه این تردید را به وجود آورده‌است که مازندران در شاهنامه فردوسی به سرزمینی که اکنون مازندران نامیده می‌شود، اطلاق نمی‌گردد. صادق کیا مطابق با نظر ظهیرالدین مرعشی مازندران را بخشی از طبرستان می‌داند و به گفته وی طبرستان شامل دو ولایت مازندران و گرگان می‌شد و از دیناره جاری تا ملاط لنگرود بخشی از طبرستان بود
از دیناره جاری تا ملاط لنگرود بخشی از طبرستان بود و طبرستان به دو ولایت کوچک‌تر به نام مازندران و گرگان تقسیم می‌شد و از بیشه انجدان تا ملاط لنگرود بخشی از مازندران بود و از بیشه انجدان تا دیناره جاری بخشی از گرگان بود. ظهیرالدین مرعشی در کتاب تاریخ طبرستان و رویان و مازندران می‌نویسد: حد طبرستان از طرف شرقی دیناره‌جاری و از طرف غربی ملاط که آن قریه شهر هوسم که اکنون به فرضه روده‌سر اشتهارد دارد. حد مازندران از طرف شرقی بیشه انجدان می‌باشد و از طرف غربی ملاط می‌باشد. حد گرگان حالیا که به استرآباد مشهور است
می‌باشد. حد گرگان حالیا که به استرآباد مشهور است و اصلاً دهستان می‌گفتند شرقی دیناره جاری است که حد شرقی تمام طبرستان است و غربی انجدان که حد شرقی مازندران است. به گفتهٔ ظهیرالدین مرعشی مازندران بخشی از طبرستان است و سرزمین طبرستان، گرگان و مازندران هر دو را در بر می‌گرفت. یاقوت حموی در معجم البلدان ذیل کلمه مازندران و طبرستان می‌نویسد: «طبرستان معروف به مازندران است و نمی‌دانم از کی به مازندران نامیده شده‌است و آن نامی است که ما آن را در کتاب‌های قدیم نیافتیم، و همانا از زبان اهل آن بلاد شنیده شده‌است و
و همانا از زبان اهل آن بلاد شنیده شده‌است و بی‌شک مازندران و طبرستان یکی است.» در حقیقت این دو اسم یعنی طبرستان و مازندران به یک معنی بوده‌اند اما در همان حال که اسم طبرستان بر تمامی نواحی کوهستانی و اراضی پست ساحلی اطلاق می‌شد کلمهٔ مازندران بر منطقهٔ ارضی پست جلگه‌ای از دلتای سپیدرود تا جنوب شرقی بحر خزر امتداد دارد اطلاق می‌گردید. به مازندران موزاندرون می‌گفتند به سبب آنکه موز نام کوهیست از حد گیلان کشیده تا بلار و قصران که موز کوه گویندهمچنین تا به جاجرم یعنی این ولایت درون کوه موز است اما آنچه منسوب
یعنی این ولایت درون کوه موز است اما آنچه منسوب به طبرستان منسوب است از دینار جاری شرقی تا به ملاط که دهی است ورای هوسم می‌گویند که در قدیم بیشه بوده‌است. حدود طبرستان. سرزمین تپورستان در دوران باستان میان دو سرزمین هیرکانی و کادوسی قرار داشت به گونه‌ای که کتزیاس مورخ یونانی عصر هخامنشی به سرزمین تپوری بین دو سرزمین هیرکانی و کادوسی اشاره می‌نماید. پولیبیوس مورخ یونانی نیز به کوه‌های تپوری بین دروازه کاسپین (گرمسار) و دریای هیرکانی اشاره می‌کند. و استرابون به سرزمین تپوری در نزدیکی ری و دروازه کاسپین
به سرزمین تپوری در نزدیکی ری و دروازه کاسپین (گرمسار) اشاره می‌کند و آریان و کوینت کورس در شرح جنگ‌های اسکندر مقدونی و هخامنشیان به یک ساتراپ به نام ساتراپ تپوری در حاشیه دریای مازندران اشاره می‌کنند که سرزمین آمارد نیز به آن ضمیمه شده بود و این ساتراپ تا رود آماردوس امتداد داشت. مورخین ارمنی عصر ساسانی همچون موسی خورنی و سبئوس از تپرستان به عنوان سرزمینی در شمال ایران یاد کرده‌اند و به شهرهای آمل، رویان و زریچان در آن اشاره نمودند. سرزمین طبرستان در عصر اسلامی از سمت غرب با دیلم و از سمت شرق با جرجان
اسلامی از سمت غرب با دیلم و از سمت شرق با جرجان همسایه بود و شامل شهرهای «آمل، ساریه، مامطیر، ترنجه، ربست، میلا، هزارگریب، مهروان، تمیش، تمار، ناتیل، چالس، رویان و کلار» می‌شد؛ هرچند طبرستان در اوج قدرت گرگان و دیلمان را شامل می‌شده‌است به گونه‌ای که مورخان اسلامی همچون زکریای قزوینی در "آثار البلاد و اخبار العباد" و ابن عبدالحق بغدادی طبرستان را ناحیه‌ای بین عراق و خراسان توصیف نموده‌اند، که در کنار دریای خزر واقع شده‌است و شهرها و دهات بسیار دارد و محمد بن محمود بن احمد طوسی طبرستان را اقلیمی دانست که حد
محمود بن احمد طوسی طبرستان را اقلیمی دانست که حد آن از بلاد اران تا جرجان و حدی تا دریای خزر تا طالقان و حمزه اصفهانی، مورخ قرن سوم، دیلم را بخشی از طبرستان ذکر نموده‌است. یوزف مارکوارت طبرستان را همان پتشخوارگر می‌داند و ابن فقیه همدانی پتشخوارگر را بخشی از طبرستان و از شهرهای رویان می‌داند. طبق نظر ابن فقیه همدانی رویان از کوره‌های طبرستان است و از شهرهای رویان: چالوس، لارز، شرز و بذشوارجر است. نام تاریخی سرزمین شمالی ایران در دوران باستان بصورت تپوش‌آری و تپوری و تپورستان بوده‌است که ریشه در نام قوم
و تپوری و تپورستان بوده‌است که ریشه در نام قوم تپور دارد. به گفته اسدالله عمادی نخستین بار نام این سرزمین در کتیبه‌های آشوری بصورت تپوش‌آری ذکر شده‌است. کتزیاس مورخ عصر هخامنشیان در شرح لشکرکشی‌های آشوریان، به سرزمین تپوری بین دو سرزمین هیرکانی و کادوسی اشاره می‌نماید و پولیبیوس به کوه‌های تپوری در حد فاصل دروازه کاسپین (گرمسار) و دریای هیرکانی اشاره می‌نماید و استرابون به سرزمین تپوری در نزدیکی ری و دروازه کاسپین اشاره می‌کند و آریان و کوینت کورس در شرح جنگ‌های اسکندر مقدونی و هخامنشیان به یک ساتراپ به
جنگ‌های اسکندر مقدونی و هخامنشیان به یک ساتراپ به نام ساتراپ تپوری در حاشیه دریای مازندران اشاره می‌کنند که سرزمین آمارد نیز به آن ضمیمه شده بود. مورخین ارمنی عصر ساسانی همچون موسی خورنی و سبئوس به این سرزمین با عنوان تپرستان یاد کرده‌اند. نام این سرزمین در سکه اسپهبدان طبرستان بصورت تپورستان ذکر شده‌است. حدود رویان. منطقه رویان کهن از نواحی غربی طبرستان بوده‌است که شامل شهرستان‌های نور، نوشهر، چالوس، کلاردشت (کلار)، عباس‌آباد (لنگا)، تنکابن و رامسر (سختسر) می‌شده‌است و گاهی مرز غربی آن تا رودسر (هوسم)
می‌شده‌است و گاهی مرز غربی آن تا رودسر (هوسم) ادامه می‌یافت. مردم رویان کهن به زبان طبری و گویش طبری رویانی که زبان اسپهبدان طبرستان نیز بود سخن می‌گفتند. به گفته ابن فقیه همدانی، رویان از کوره‌های طبرستان است و از شهرهای رویان: چالوس، لارز، شرز و بذشوارجر است. در حدودالعالم؛ ناتل، چالوس و کلار از کورهٔ رویان و جزئی از خاک طبرستان معرفی شده‌است. رویان به سرزمینی آباد در غرب مازندران گفته می‌شد که شامل کجور، کلارستاق، لنگا، تنکابن، سختسر، هوسم، الموت، طالقان، لورا، ارنگه، رودبار قصران و لارقصران می‌شد. حدود
لورا، ارنگه، رودبار قصران و لارقصران می‌شد. حدود رستمدار. از قرن هفتم تا دوره صفویه منطقهٔ رویان عمدتاً با نام رویان و رستمدار شناخته می‌شد و ه مرزهای ولایت رستمدار شامل مناطق کلارستاق، کجور، نور، طالقان، لاریجان، لواسانات، شمیرانات و مناطق پشت کوه البرز مرکزی می‌شد. سابقاً طبرستان شامل گرگان، استرآباد، مازندران و رستمدار می‌شد یعنی سرتاسر ناحیه‌ای که بین دینار جاری در مشرق و ملاط لنگرود (واقع در گیلان) در غرب بود را شامل می‌گشت. سرحدهای قدیمی رستمدار عبارت بود از: سیسنگان یا رودخانه مانهیر در شرق و ملاط