payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داریوش صفوت معتقد است که در گذشته در ابوعطا و دشتی از پرده‌گردانی پرهیز می‌شده اما امروزه برای تنوع بخشیدن به این آوازها، از گوشهٔ عشاق استفاده می‌شود. احساس. آواز دشتی را معمولاً غم‌انگیز و سوزناک توصیف کرده‌اند، و برای اجرای تعزیه مناسب دانسته‌اند. داریوش صفوت هم دشتی را سوزناک و دلخراش توصیف می‌کند و معتقد است که این حالت دلخراش در دشتی بیشتر از شور نمود دارد. اما پس از دورهٔ قاجار آهنگ‌سازان مختلفی از آواز دشتی برای ساختن ترانه‌ها و تصنیف‌های مهیج و حماسی نیز استفاده کرده‌اند؛ از جمله علینقی وزیری که
نیز استفاده کرده‌اند؛ از جمله علینقی وزیری که سرود «ای وطن» را در این آواز ساخت و روح‌الله خالقی (از شاگردان وزیری) که سرود مشهور ای ایران را در این آواز آفرید. هدف خالقی از ساختن سرود ای ایران در مایهٔ دشتی مشخصاً اثبات این بود که آواز دشتی لزوماً برای فضاهای غمگین نیست. با این حال، این نظرات مورد توافق همهٔ موسیقی‌دانان ایرانی نیست، چنان‌که برونو نتل در مصاحبه با نوازندگان ایرانی به کسانی برخورده که دشتی را شاد و با نشاط توصیف می‌کرده‌اند. نمونه‌ها. برخی از آثار معروف در آواز دشتی عبارتند از: سرود ای
از آثار معروف در آواز دشتی عبارتند از: سرود ای ایران از روح‌الله خالقی، قطعات کاروان و در قفس از ابوالحسن صبا، تصنیف موسم گل از موسی معروفی، قطعهٔ کاروان از مرتضی محجوبی با صدای غلامحسین بنان، و تصنیف الهه ناز اثر اکبر محسنی با آواز بنان. آلبوم "شب، سکوت، کویر" با آهنگسازی کیهان کلهر و خوانندگی محمدرضا شجریان نیز در آواز دشتی است. تصنیف از خون جوانان وطن لاله دمیده از عارف قزوینی که پس از او توسط خوانندگان مختلف از جمله شجریان اجرا شده نیز در آواز دشتی است. از نمونه‌های گوشهٔ دیلمان می‌توان به موسیقی
است. از نمونه‌های گوشهٔ دیلمان می‌توان به موسیقی تیتراژ مجموعه تلویزیونی پس از باران با صدای فریدون پوررضا اشاره کرد. فرصت شیرازی بحر هَزَج مُسَدَّس (بر وزن "مَفاعیلُن مفاعیلن مفاعیل") را برای آواز دشتی پیشنهاد کرده و در ردیف‌های آوازی برای گوشه‌های مختلف دشتی با اشعاری بر این وزن نمونه‌هایی یافت می‌شود. گنجوی تبریزی نیز در رساله‌ای که در دورهٔ مظفرالدین شاه قاجار نگارش کرده، بحر خفیف مسدس (بر وزن "فاعلاتُن مَفاعلُن فَعَلُن") را برای آواز دشتی مناسب دانسته است. در تعزیه‌خوانی نیز آواز دشتی در کنار آوازهای
است. در تعزیه‌خوانی نیز آواز دشتی در کنار آوازهای بیات ترک و شور بیشترین کاربرد را دارد دلیل این امر هم حس حزن‌انگیز آواز دشتی، و هم کاربرد گستردهٔ دشتی در موسیقی محلی و در نتیجه وجود سابقهٔ ذهنی از دشتی در فرهنگ موسیقی محلی ایران دانسته شده است. در مرثیه‌خوانی‌های منطقه کهگیلویه (که به آن شَروه‌خوانی نیز گفته می‌شود و در منطقهٔ بوشهر و هرمزگان نیز متداول است) هم از آواز دشتی استفادهٔ بسیار می‌شود. در منطقهٔ گیلان نیز از گوشهٔ دیلمان برای اجرای تعزیه‌هایی به زبان گیلکی استفاده می‌شود. همچنین بخش زیادی از
به زبان گیلکی استفاده می‌شود. همچنین بخش زیادی از موسیقی فولکلور ایران در دشتی بوده است. برای نمونه، فریدون پوررضا در بررسی موسیقی محلی گیلان به جز چند قطعهٔ معدود در دستگاه‌های چهارگاه و نوا، بقیهٔ ترانه‌های محلی را در دستگاه شور و به خصوص در آواز دشتی یافت. نوعی از لالایی موسوم به «گاره سری» که در گیلان رایج است نیز در آواز دشتی خوانده می‌شود. در دیگر مناطق ایران هم لالایی‌ها معمولاً در آواز دشتی خوانده می‌شوند. منبع‌شناسی. علی تجویدی مجموعه‌ای از قطعه‌های آواز دشتی را بر اساس روش ابوالحسن صبا برای ساز
آواز دشتی را بر اساس روش ابوالحسن صبا برای ساز ویولن، در قالب کتابی به نام «"آواز دشتی"» گردآوری کرد که بعداً توسط کاوه کشاورز منتشر شد. روح‌الله خالقی نیز در کتاب "تجزیه و تحلیل و شرح ردیف موسیقی ایران" یک فصل را به آواز دشتی اختصاص داده است.
وزارت کشور از وزارت‌خانه‌های ایران است، که به اداره امور درون‌مرزی جمهوری اسلامی ایران می‌پردازد. استانداری‌ها، فرمانداری‌ها و بخشداری‌های ایران زیرمجموعه‌های وزارت کشور محسوب می‌شوند و از مهم‌ترین وظایف این وزارت‌خانه برگزاری انتخابات‌ در ایران می‌باشد. اسکندر مؤمنی از ۳۱ مرداد ۱۴۰۳ وزیر کشور ایران است. تاریخچه. نام این وزارت‌خانه از هنگام تأسیس در عصرِ ناصرالدین‌شاه تا اواخر عصر رضاشاه پهلوی، «وزارت داخله» بود که در سال ۱۳۱۸ با پیشنهاد فرهنگستان ایران به «وزارت کشور» تغییر پیدا کرد. شرح وظایف. فراهم نمودن
کشور» تغییر پیدا کرد. شرح وظایف. فراهم نمودن موجبات حفظ نظم و امنیت در سراسر کشور و تأمین آزادی‌های سیاسی و اجتماعی در چارچوب قانون اساسی و سایر قوانین مملکتی و اجرای سیاست عمومی دولت به‌منظور پیشبرد برنامه‌های اجتماعی، اقتصادی عمرانی و حفظ دستاوردهای انقلاب اسلامی با استفاده از مشارکت‌های عمومی ونظارت بر اداره امور مناطق کشور از طریق استانداران، فرمانداران و بخشداران و همچنین شناسائی و تعیین هویت افراد و رفع بحران‌های ناشی از حوادث و وقایع غیرمترقبه. حوزه وزیر. حوزه وزیر، خود شامل بخش‌های زیر می‌شود:
وزیر. حوزه وزیر، خود شامل بخش‌های زیر می‌شود: معاونت‌ها. وزارت کشور ایران از پنج معاونت تشکیل شده است که اسامی این معاونت‌ها و زیرمجموعه‌هایشان به شرح زیر است: ساختمان وزارت کشور. از پایان سال ۱۳۵۹ وزارت کشور از ساختمان پیشین خود در خیابان بهشت به ساختمان وزارت کشور (ساختمان کنونی) در میدان فاطمی منتقل شد. بیانیه‌ها. در فروردین ۱۴۰۲ وزارت کشور بیانیه‌ای را در حمایت از حجاب اجباری منتشر کرد و در آن، حمایت خود را از «آمران به معروف» اعلام کرد. در بخشی از این بیانیه آمده است: «ضمن اعلام حمایت از همهٔ آمرانِ
بیانیه آمده است: «ضمن اعلام حمایت از همهٔ آمرانِ به معروف و ناهیان از منکر در سراسر کشور، دستگاه محترم قضائی، ضابطان و سایر نهادهای ذی‌ربط، نسبت به مواجهه با معدود هنجارشکان اقدام خواهند نمود.» یک روز پس از این بیانیه، ویدئویی منتشر شد که در آن، شخصی اقدام به «خالی کردن سطل ماست» روی سر یک مادر و دختر می‌کند زیرا حجاب اجباری را رعایت نکرده بودند. انتشار این ویدئو واکنش‌های زیادی را در پی داشت. چندی پس از آن، ویدئوی دیگری نیز منتشر شد که در آن، افرادی با استفاده از تسبیح اقدام به ضرب و شتم چند زن به دلیل
از تسبیح اقدام به ضرب و شتم چند زن به دلیل عدم رعایت حجاب اجباری می‌کنند. یکی از زنان حاضر در ویدئو می‌گوید: «با تسبیح صلوات میفرستن یا بچه مردمو میزنن؟»
هیجان‌نمایی، بیان‌گرایی یا اکسپرسیونیسم نام یک مکتب هنری است. در آغاز قرن بیستم، نهضت بزرگ ضد سمبولیسم و امپرسیونیسم پا گرفت که آرام آرام مکتب «اکسپرسیونیسم» از دل آن بیرون آمد. واژهٔ اکسپرسیونیسم برای اولین بار در تعریف برخی از نقاشی‌های «اگوست پره» معمار معروف به کار رفته است. اکسپرسیونیسم جنبشی در ادبیات بود، که نخست در آلمان شکوفا شد. هدف اصلی این مکتب نمایش درونی بشر مخصوصاً عواطفی چون ترس، نفرت، عشق و اضطراب بود که در آن هنرمند برای القای هیجانات شدید خود از رنگ‌های تند و اشکال کج و معوج و خطوط زمخت
خود از رنگ‌های تند و اشکال کج و معوج و خطوط زمخت بهره می‌گیرد. اکسپرسیونیسم نوعی اغراق در رنگ‌ها و شکل‌هاست، شیوه‌ای عاری از طبیعت‌گرایی که می‌خواست حالات عاطفی را هرچه روشن‌تر و صریح‌تر بیان نماید. دورهٔ شکل‌گیری این مکتب به سال‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۳۵ میلادی بازمی‌گردد ولی در کل این شیوه از گذشته‌های دور با هنرهای تجسمی همراه بوده و در دوره‌های گوناگون به گونه‌هایی نمود یافته است. عنوان «اکسپرسیونیسم» در سال ۱۹۱۱ برای متمایز ساختن گروه بزرگی از نقاشان به کار رفت که در دههٔ اول سدهٔ بیستم بنای کارشان را بر
رفت که در دههٔ اول سدهٔ بیستم بنای کارشان را بر بازنمایی حالات تند عاطفی، و عصیان‌گری علیه قوانین ستمگرانهٔ حکومت‌ها، مقررات غیرانسانی کارخانه‌ها و عفونت‌زدگی شهرها و اجتماعات انسانی نهاده بودند. این هنرمندان برای رسیدن به اهداف خود رنگ‌های تند و مهیج و ضربات مکرر و هیجان زدهٔ قلم مو و شکل‌های اعوجاج یافته و خارج از چارچوب را با ایجاد ژرفانمایی و بدون هیچ‌گونه سامانی ایجاد می‌کردند و هر عنصری را که آرامش‌بخش و چشم‌نواز بود از کار خود خارج می‌کردند. ریشه‌شناسی و تاریخ. در حالی که کلمه اکسپرسیونیست در اوایل
و تاریخ. در حالی که کلمه اکسپرسیونیست در اوایل سال ۱۸۵۰ (میلادی) به معنای امروزی استفاده می‌شد، منشأ آن گاهی به نقاشی‌هایی می‌رسد که در سال ۱۹۰۱ (میلادی) توسط هنرمند مبهم ژولین اوت هروه در پاریس به نمایش گذاشته شد که او آن را "اکسپرسیونیسم" نامید. یک دیدگاه جایگزین این است که این اصطلاح توسط مورخ هنر چک، Antonin Matějček (انتونین ماتجک) در سال ۱۹۱۰ (میلادی، همه تاریخ‌ها به جور میلادی نوشته شدن) به عنوان مخالف امپرسیونیسم ابداع شد: «یک اکسپرسیونیست، بیش از همه، مایل است خود را بیان کند… (یک اکسپرسیونیست رد
مایل است خود را بیان کند… (یک اکسپرسیونیست رد می‌کند) ادراک آنی و پیچیده‌تر را بنا می‌کند. ساختارهای روانی … انطباعات و تصاویر ذهنی که از … روح افراد می‌گذرد مانند فیلتری که آنها را از شر همه انباشته‌های اساسی خلاص می‌کند تا جوهره روشن آنها را تولید کند [...و] به شکل‌های کلی تر و در انواع تراکم می‌شود. که او آن را از طریق فرمول‌ها و نمادهای کوتاه ساده رونویسی می‌کند.» پیشگامان مهم اکسپرسیونیسم، فیلسوف آلمانی فردریش نیچه (۱۸۴۴–۱۹۰۰)، به ویژه رمان فلسفی او "چنین گفت زرتشت" (۱۸۸۳–۱۸۹۲) بود. نمایشنامه‌های بعدی
گفت زرتشت" (۱۸۸۳–۱۸۹۲) بود. نمایشنامه‌های بعدی اوت استریندبرگ درام نویس سوئدی (۱۸۴۹–۱۹۱۲)، از جمله سه‌گانه "به دمشق" (۱۸۹۸–۱۹۰۱)، "نمایشنامه رؤیایی" (۱۹۰۲)، "سونات ارواح" (۱۹۰۷). فرانک ودکیند (۱۸۶۴–۱۹۱۸)، به ویژه «لولو» نقش "Erdgeist" ("روح زمین") (۱۸۹۵) و "Die Büchse der Pandora" ("جعبه پاندورا") (۱۹۰۴) را بازی می‌کند. شاعر آمریکایی والت ویتمن (۱۸۱۹–۱۸۹۲) "برگ‌های علف" (۱۸۵۵–۱۸۹۱); فئودور داستایوسکی (۱۸۲۱–۱۸۸۱) رمان‌نویس روسی. ادوارد مونک نقاش نروژی (۱۸۶۳–۱۹۴۴); نقاش هلندی ونسان ون گوگ (۱۸۵۳–۱۸۹۰)؛ جیمز
نقاش هلندی ونسان ون گوگ (۱۸۵۳–۱۸۹۰)؛ جیمز انسور نقاش بلژیکی (۱۸۶۰–۱۹۴۹)؛ و روانکاو اتریشی پیشگام زیگموند فروید (۱۸۵۶–۱۹۳۹). در سال ۱۹۰۵، گروهی متشکل از چهار هنرمند آلمانی به رهبری ارنست لودویگ کرشنر، Die Brücke (پل) را در شهر درسدن تشکیل دادند. مسلماً این سازمان مؤسس جنبش اکسپرسیونیست آلمان بود، اگرچه آنها از خود کلمه استفاده نکردند. چند سال بعد، در سال ۱۹۱۱، گروهی همفکر از هنرمندان جوان، Der Blaue Reiter (آبی سوار) را در مونیخ تشکیل دادند. این نام برگرفته از نقاشی "Der Blaue Reiter" اثر واسیلی کاندینسکی
از نقاشی "Der Blaue Reiter" اثر واسیلی کاندینسکی در سال ۱۹۰۳ است. از جمله اعضای آنها کاندینسکی، فرانتس مارک، پل کلی و اوت مکه بودند. با این حال، اصطلاح اکسپرسیونیسم تا سال ۱۹۱۳ به‌طور محکم خود را تثبیت نکرد. اگرچه عمدتاً یک جنبش هنری آلمانی در ابتدا و غالب در نقاشی، شعر و تئاتر بین سال‌های ۱۹۱۰و ۱۹۳۰ بود، اما بیشتر پیشگامان این جنبش آلمانی نبودند. علاوه بر این، نویسندگان اکسپرسیونیست داستان‌های منثور و همچنین نویسندگان اکسپرسیونیست غیر آلمانی زبان وجود داشته‌اند، و در حالی که جنبش در آلمان با ظهور آدولف
و در حالی که جنبش در آلمان با ظهور آدولف هیتلر در دهه ۱۹۳۰ کاهش یافت، آثار اکسپرسیونیستی بعدی نیز وجود داشت. تعریف اکسپرسیونیسم بسیار دشوار است، تا حدی به این دلیل که «با دیگر «ایسم‌های» اصلی دوره مدرنیسم همپوشانی داشت: با فوتوریسم، ورتیسیسم، کوبیسم، سوررئالیسم و دادائیسم. ریچارد مورفی همچنین می‌گوید: «جستجو برای یک تعریف جامع تا حدی مشکل‌ساز است که چالش‌برانگیزترین اکسپرسیونیست‌هایی مانند کافکا، گوتفرید بن و دوبلین به‌طور همزمان پر سر و صداترین «ضد اکسپرسیونیست‌ها» بودند.» با این حال، آنچه می‌توان گفت این
بودند.» با این حال، آنچه می‌توان گفت این است که این جنبشی بود که در اوایل قرن بیستم، عمدتاً در آلمان، در واکنش به تأثیر غیرانسانی صنعتی شدن و رشد شهرها شکل گرفت و «یکی از ابزارهای اصلی اکسپرسیونیسم خود را به عنوان یک جنبش آوانگارد معرفی می‌کند و فاصله اش را با سنت‌ها و نهاد فرهنگی به عنوان یک کل از طریق رابطه اش با رئالیسم و قراردادهای غالب بازنمایی مشخص می‌کند. به‌طور واضح تر، اینکه اکسپرسیونیست‌ها ایدئولوژی رئالیسم را رد کردند. این اصطلاح به «سبکی هنری اشاره دارد که در آن هنرمند به دنبال ترسیم واقعیت
اشاره دارد که در آن هنرمند به دنبال ترسیم واقعیت عینی نیست، بلکه احساسات و پاسخ‌های ذهنی است که اشیا و رویدادها در فرد ایجاد می‌کنند». می‌توان بحث کرد که همه هنرمندان بیانگر هستند، اما نمونه‌های زیادی از تولید هنری در اروپا از قرن پانزدهم به بعد وجود دارد که بر احساسات شدید تأکید می‌کند. چنین هنری اغلب در زمان تحولات اجتماعی و جنگ رخ می‌دهد، مانند اصلاحات پروتستان، جنگ دهقانان آلمانی، و جنگ هشتاد ساله بین اسپانیا و هلند، زمانی که خشونت شدید، که بیشتر متوجه غیرنظامیان بود، در چاپ‌های عمومی تبلیغاتی نشان
غیرنظامیان بود، در چاپ‌های عمومی تبلیغاتی نشان داده شد. . اینها اغلب از نظر زیبایی شناختی چشمگیر نبودند، اما ظرفیت برانگیختن احساسات شدید در بیننده را داشتند. منتقدانی مانند مورخ هنر میشل راگون و فیلسوف آلمانی والتر بنیامین، اکسپرسیونیسم را به باروک تشبیه کرده‌اند. به گفته آلبرتو آرباسینو، تفاوت بین این دو در این است که "اکسپرسیونیسم از تأثیر خشونت آمیز ناخوشایند اجتناب نمی‌کند، در حالی که باروک این کار را می‌کند. اکسپرسیونیسم "لعنت به شماً فوق‌العاده ای می‌اندازد، باروک این کار را نمی‌کند. باروک خوش‌اخلاق
باروک این کار را نمی‌کند. باروک خوش‌اخلاق است." اکسپرسیونیست‌های قابل توجه. برخی از هنرمندان اصلی تجسمی این سبک در اوایل قرن بیستم عبارت بودند از: پیکره‌سازی. پیکره‌تراشی هیجان‌نما با به‌کارگیری حفره و برآمدگی، خطوط راست و خمیده، اعوجاج بخشی و برهم‌زدن تناسبات طبیعی، اکسپرسیونیسم را بر ما عرضه می‌دارد. زادکین پیکره‌تراش روسی از جملهٔ این هنرمندان است. هیجان‌نمایی در سینما. سینمای اکسپرسیونیستی در کشور آلمان آغاز شد و به اوج رسید و پس از مدتی سینمای وحشت به عنوان شاخهٔ مورد پسند اکثریت مردم از همین جنبش
به عنوان شاخهٔ مورد پسند اکثریت مردم از همین جنبش منشعب شد. از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۴ که کشور آلمان به دلیل شکست در جنگ جهانی اول، شورش و کودتا، کاهش ارزش پول و گرسنگی در شرایط اقتصادی وحشتناکی به سر می‌برد، غنی‌ترین دوران سینمای آلمان ساخته شد. با به قدرت رسیدن حکومت رایش سوم در سال ۱۹۳۳ عده‌ای از کارگردانان پیشروی سینمای اکسپرسیونیستی که می‌دانستند با شرایط جدید امکان کار در کشور را نخواهند داشت، دست از کار کشیدند. نسخهٔ فیلم دانشجوی پراگ محصول سال ۱۹۱۳ یکی از پیش‌زمینه‌های مهم سینمای اکسپرسیونیستیِ آلمان است.
مهم سینمای اکسپرسیونیستیِ آلمان است. هیجان‌نمایی در موسیقی. از موسیقی‌دانان بنام این سبک می‌توان به آرنولد شونبرگ، بلا بارتوک، چارلز آیوز، جورج گرشوین، آرون کوپلند، آنتون وبرن و آلبان برگ اشاره کرد. هیجان‌نمایی در معماری. کاربرد واژه اکسپرسیونیسم در معماری به سال ۱۹۱۵ برمی گردد. «آدولف بنه» ترکیب معماری اکسپرسیونیست را به کار گرفته و ارتباط متقابل بین تمام هنرها را مطرح ساخت.
ترکیب‌گری یکی از سبک‌های جنبش پسادریافتگری است که در آن فضاهای تصویر شده را با استفاده از رنگ‌های تخت و درخشان می‌آفرینند. این واژه را امیل برنار، پل گوگن و لوئیس آنکتن بین سال‌های ۱۸۸۶ تا ۱۸۹۰ برای جدا کردن سبک خود از دریافتگری مورد استفاده قرار می‌دادند، هرچند بعدها نیز این شیوه به‌صورت خاصی در آثار دیگر نقاشان به‌کار گرفته می‌شد. در اوایل ترکیب‌گری رابطه بسیار نزدیکی با مجزاگری داشت ولی در اواخر به نمادگرایی نزدیک شد. کونو آمیت نیز یکی دیگر از نقاشان ترکیب‌گر بود.
احمد ظاهر (۲۴ جوزا یا خرداد ۱۳۲۵ – ۲۴ جوزا یا خرداد ۱۳۵۸) آواز خوان اهل افغانستان در دهه‌ ۱۳۵۰ بود. از احمد ظاهر با عنوان «بهترین و بزرگترین و محبوب‌ترین خوانندهٔ تاریخ افغانستان» یاد می‌شود. وی در عمر کوتاه خود بیشتر از سی و سه آلبوم منتشر کرد. و در مجموع تعداد آهنگ‌های احمد ظاهر به ۴۳۰ آهنگ می‌رسد. احمدظاهر، به زبان‌های دیگری هم مانند انگلیسی، هندی و پشتو آهنگ می‌خواند. او در سالروز تولد ۳۳ سالگی‌اش در سانحه‌ای «مشکوک» در تونل سالنگ، درگذشت. همچنین وی را در افغانستان «الماس شرق» نامیده‌اند و در خارج از
در افغانستان «الماس شرق» نامیده‌اند و در خارج از مرزهای افغانستان (در اروپا و آمریکا) مشهور به الویس پریسلی افغانستان بود. زندگی. احمد ظاهر در ۲۴ جوزا (خرداد) ۱۳۲۵ در‌ محله ده مزنگ شهر کابل به دنیا آمد. او آوازخوانی را از مکتب آغاز کرد و نخستین آهنگش با این شعر ضیا قاری‌زاده "ای بلبل شوریده شو از تو فغان از من" را در لیسه حبیبیه خواند و لقب بلبل حبیبیه را به دست آورد. وی پس از نشان دادن استعداد در موسیقی در رادیو افغانستان برنامه‌هایی اجرا کرد. احمد ظاهر پس از گذراندن دوره دانشسرا (دارالمعلمین) راهی
پس از گذراندن دوره دانشسرا (دارالمعلمین) راهی هندوستان شد تا در رشتهٔ آموزش و پرورش مدرک کارشناسی ارشد بگیرد. شاید او نخستین کسی بود که آلات موسیقی غربی را با موسیقی شرقی وفق داد و سازهای آکوردئون، ارگ و ترومپت را به موسیقی افغانستان هدیه آورد. آوازه او از طریق موسیقی از شهرت پدرش که صدراعظم وقت افغانستان بود بالاتر رفت. او در سال ۱۳۵۱ خورشیدی، لقب بهترین آوازخوان سال افغانستان را به دست آورد و بسیاری از مردم افغانستان او را بهترین خوانندهٔ تاریخ این کشور می‌دانند. احمد ظاهر سه بار ازدواج کرد و از این سه
می‌دانند. احمد ظاهر سه بار ازدواج کرد و از این سه ازدواج دو فرزند دارد، یکی «شبنم» و دیگر «احمدرشاد» که هر دو خارج از کشور در آمریکا زندگی می‌کنند. احمد ظاهر به خاطر درگیری‌های خانوادگی راهی زندان شد و در این هنگام بود که مادرش درگذشت. روایتی وجود دارد که وی پس از رهایی از زندان، در عروسی دختر زمامدار وقت حفیظ‌الله امین بنابر اصرار دخترش، شرکت کرد و آواز خواند. بسیاری بر این عقیده‌اند که این واقعه باعث شد تا حفیظ‌الله امین به فکر قتل وی گردد و از همین روی، قتل احمد ظاهر را که در سالنگ صورت گرفت، نیز به
قتل احمد ظاهر را که در سالنگ صورت گرفت، نیز به امین نسبت می‌دهند. پیکر او ابتدا در مسجد حاجی مجید در سردخانه نگهداری و سپس در گورستان شهدای صالحین به خاک سپرده شد. احمدظاهر در ۱۴ جون ۱۹۷۹ در شاهراه سالنگ در شمال کابل به طرز مرموزی در یک حادثه رانندگی درگذشت. فخریه ظاهر، همسرش، دراین‌باره به واشینگتن پست گفت: «کسانی که جسد او را دیدند، زخم گلوله را دیدند. او را کشتند. همه این را می‌دانستند و خیلی واضح بود، اما هیچ‌کس نمی‌توانست صحبت کند یا سؤالی بپرسد.» در فرهنگ عامّه. احمد ظاهر نماینده موسیقی کلاسیک
در فرهنگ عامّه. احمد ظاهر نماینده موسیقی کلاسیک افغانستان شمرده می‌شود که آهنگ‌هایی پرمفهوم و جاندار برای شنوندگان عرضه داشت. او نه تنها در افغانستان، که بلکه در تاجیکستان، ایران و پاکستان نیز علاقه‌مندان بی‌شماری دارد. احمد ظاهر بیشتر می‌کوشید تا از بهترین، زیباترین و معتبرترین اشعار در آهنگ‌های خود استفاده کند و از همین روی، علاقهٔ او به مولانا، حافظ، سعدی، بیدل، سیمین بهبهانی، رهی معیری، خلیل‌الله خلیلی، ابوالقاسم لاهوتی، فروغ فرخزاد و دیگر شعرای زبردست زبان فارسی بود ولی به زبان‌های هندی، روسی، پشتو و
زبان فارسی بود ولی به زبان‌های هندی، روسی، پشتو و انگلیسی نیز آواز خوانده است. ازجمله آهنگ‌های مشهور او «"خدا بود یارت"»، «"مادر من"»، «اوبانو جانا»، «لیلی جان» و «چشم سیاه داری» است. از احمد ظاهر آهنگ‌های زیادی به یادگار مانده است که در ۳۳ آلبوم رسمی تدوین گردیده و به شکل صوتی در بازار عرضه شده است. به غیر از دو ویدیو تصویری، سایر موزیک‌ویدیوهای وی مقتبس از همین دو آهنگ یا عکس‌های او هستند. آلبوم‌ها. آلبوم‌های موسیقی افغان آلبوم‌های موسیقی آریانا آلبوم‌های مرکز موسیقی
گیوه نوعی پاپوش تابستانی، سبک، بادوام و مناسب برای راهپیمایی‌های طولانی، دارای قدمت طولانی در میان مردم ایران است و در نقش برجسته‌های دوران هخامنشی همچون تخت جمشید و کاخ اپادانا نیز دیده می‌شود. گیوه در اصل در میان مردم زاگرس نشین به ویژه مردان اقوام کرد و لر رواج دارد و از جمله صنایع دستی استان‌های مرکزی (شهرهای اراک و سنجان)، لرستانچهارمحال و بختیاری، کردستان، کرمانشاه، همدان، ایلام، فارس، همدان، قزوین ،زنجان ایلام کرمانشاه، و آذربایجان غربی است. همه مراحل ساخت این پاپوش، دستی است و عموماً از نخ قالی، نخ
ساخت این پاپوش، دستی است و عموماً از نخ قالی، نخ ابریشم و کف آن از پارچه، چرم یا لاستیک است. کرد به گیوه کلاش و لُرها به گیوه آژیه یا کِلاش می‌گویند. بر اساس شواهد تاریخی، قدمت این پاپوش به دوران هخامنشی بازمی‌گردد و در نقش‌برجسته‌های تخت جمشید نیز دیده می‌شود. در گذشته، گیوه بیشتر توسط روستاییان و کشاورزان استفاده می‌شد، اما امروزه به دلیل زیبایی و کیفیت، به عنوان یک کفش سنتی و هنری مورد توجه گردشگران و علاقه‌مندان به صنایع دستی قرار گرفته است. جنس گیوه. مواد تشکیل داده گیوه نخ پنبه‌ای، نخ قالی و نخ
مواد تشکیل داده گیوه نخ پنبه‌ای، نخ قالی و نخ ابریشم (در شهرستان آباده استان فارس اصطلاحاً تنه نامیده می‌شود) و ضایعات چرم است. رویه گیوه بدست زنان و توسط انواع سوزن‌ها (به جز سوزن خیاطی) و جوالدوز بافته می‌شود و قسمت کف گیوه (زیره) نام دارد که از جنس پارچه، چرم یا لاستیک می‌باشد. کف گیوه (زیره) از نظر جنس سه نوع می‌باشد: یکی از انواع آن پارچه است که جنس پارچه باید از پنبه باشد و به غیر از پنبه، نمی‌توان آن را درست کرد. (تختی که از پارچه تهیه می‌شود، هر چه پارچه کهنه باشد تخت آن مرغوب تر است) تختی که پارچه
کهنه باشد تخت آن مرغوب تر است) تختی که پارچه در ساختمان آن بکار رفته در فرهنگ آباده به آن شیوه می‌گویند. این نوع تخت از نظر کیفیت در سطح بالایی قرار گرفته. دومین نوع آن چرم است که کیفیت آن به مراتب بهتر از پارچه است. سوم استفاده از زیره‌های صنعتی یا پیو که علاوه بر سبکی کیفیت نسبتاً بهتری در مقایسه با پارچه دارد. اهمیت. در مناطق کوهستانی به دلیل وجود گذرگاه‌هایی که عبور از آنها سخت و دشوار است و کم بودن راه‌های ارتباطی ماشین رو، نوع معیشت مبتنی بر دامداری و کشاورزی و ضرورت تحرک فراوان در فصول سه‌گانه بهار
کشاورزی و ضرورت تحرک فراوان در فصول سه‌گانه بهار و تابستان و پائیز (که فصل‌های کار هستند) پاافزاری را می‌طلبد که سبک، راحت، مقاوم، خنک و در عین حال ارزان باشد. خود منطقه عشایری، روستائی و جوامع نیمه شهری با امکانات موجود منطقه قادر به تولید آن باشند، و تا حدی خودکفا بوده و تا حد خود مصرفی بتوانند به تولید آن اقدام کنند. پا افزاری چون گیوه بهترین پاسخگو برای تمامی این نیازها بوده و هنوز هم می‌تواند باشد زیرا: مواد و ابزار تولید. تولید گیوه در روستاهای منطقه بیشتر به نوع خاصی از گیوه مربوط می‌شود که تخت آن
بیشتر به نوع خاصی از گیوه مربوط می‌شود که تخت آن کهنه‌ای است و به نام گیوه «زیره ای» یا «کلاش» شهرت دارد. شهر «نودشه» و روستای «حجیج» در هورامان لهون از مراکز قدیمی و مهم تولید این نوع گیوه بوده است. امروزه روستای دل با جمعیتی حدود ۱۵۰۰ نفر نزدیک به ۲۰۰ کارگاه گیوه بافی دارد. امروزه صدها نفر از زنان منطقه هورامان در شهرهای پاوه ونودشه و نوسود و حتی مریوان و تمام روستاهای هورامان به کار گیوه بافی وگیوه چنی مشغول می‌باشند. آن طور که از قرائن پیدا است، گیوه برای اولین بار در شهر نودشه درست شده است و از آنجا
اولین بار در شهر نودشه درست شده است و از آنجا به طویلهٔ عراق و روستای هجیج رفته است. به‌طوری‌که می‌توان شهر نودشه را زادگاه کلاش دانست. مواد اولیه. مواد محلی (هورمان). بخشی از مواد اولیه مورد مصرف در گیوه کشی در محل تهیه می‌شود و بخشی نیز از نقاط دیگر آورده می‌شود. موادی که در محل تهیه می‌شوند: مواد آماده. پاره‌ای از این مواد را گیوه کشان بدون اینکه کاری روی آن انجام دهند به کار می‌برند مثل پیه، نخ قرقره، چرم دباغی شده گاومیش (که فقط دوربری می‌شود)، رنگ (رنگ شیمیائی آماده شده در کارخانه) کف‌های پلاستیکی که
شیمیائی آماده شده در کارخانه) کف‌های پلاستیکی که در کارخانه‌های تهران تهیه می‌شود، میخ سیاه بنفش، کتیرا (که فقط در آب می‌خیسانند)، چسب و نخ قرقره. روی پاره‌ای دیگر از مواد استادکاران و کنندگان کار فعالیت‌های اولیه‌ای انجام می‌دهند تا در گیوه کشی قابل استفاده باشد که عبارتند از: انواع گیوه. در استان کرمانشاه و کردستان بافت پنج نوع گیوه معمول است که شامل: گیوه زیرپارچه ای، گیوه تخت آجیده، گیوه تخت چرمی، گیوه تخت لاستیکی و گیوه رویه ابریشمی است. گیوه زیرپارچه ای؛ در پاوه و در منطقه اورامانات گیوه کشی و تولید
ای؛ در پاوه و در منطقه اورامانات گیوه کشی و تولید گیوه زیره پارچه‌ای مرسوم است و در روستاهای هجیج و نودشه که از مراکز قدیمی و مهم تولید این نوع گیوه می‌باشد تولید می‌شود. کار گیوه کشی در دو مرحله کارگاهی و خانگی انجام می‌شود اعمال کارگاهی آن درمغازه‌ها و با ابزارهای گوناگون و همیشه بدست مردان انجام می‌گیرد و کلاً مربوط به تخت گیوه است و به علت اینکه ساختن زیر گیوه مستلزم نیروی زیاد و مهارت کافی می‌باشد و یک کار فنی و تخصصی و سنگین است فقط توسط مردان انجام می‌گیرد. عملیات خانگی بر روی رویه توسط زنان و مردان
عملیات خانگی بر روی رویه توسط زنان و مردان انجام می‌گیرد و ابزار آن فقط یک سوزن است. همچنین نوعی گیوه به نام گیوه هورامی اورامانات کرمانشاه توسط گیوه بافان هورامان با تکه‌های پارچه به هم دوخته شده با روده دام به هم بافته می‌شود. گیوه تخت آجیده (ملکی)؛ گیوه‌ای است کف تخت آن با نخ پرک آج خورده است و از استحکام زیادی برخوردار است در زمستان و تابستان و روی یخ و سنگ محکم به زمین می‌چسبد و در شرایط طبیعی منطقه و نوع فعالیت کوهستانی کارایی دارد. زیره این تولید توسط سه کارگر زن تولید می‌گردد. یک نفر دور گیوه را
سه کارگر زن تولید می‌گردد. یک نفر دور گیوه را می‌بافد کارگر دوم رویه گیوه را می‌بافد و کارگر سوم دم گیر یا شیرازه که از قسمت تکمیلی گیوه می‌باشد را می‌بافد. پس از تکمیل زیره، رویه آن توسط زنان و با سوزن چیده می‌شود این گیوه در قدیم در شهرهای تویسرکان و نهاوند که جز استان همدان بودند متدوال تر بود، و یکی از مهم‌ترین منطقه‌های تولید این گیوه در قدیم شهر کرمانشاه بوده که این پایه افزار به گیوه ملکی معروف است. گیوه تخت چرمی؛ این گیوه به‌تدریج جایگزین گیوه تخت آجیده شده و کف آن یک تکه از چرم گاومیش است که به
آجیده شده و کف آن یک تکه از چرم گاومیش است که به اندازه پا در سایزهای مختلف بریده می‌شود و رویه آن همچون گیوه‌های دیگر سوزنی است. گیوه تخت لاستیکی؛ از حدود نزدیک به ۱۵۰ سال قبل به دلیل ارزانی و تخت محکم لاستیک از لاستیک‌های فرسوده ماشین که برش داده می‌شد برای استفاده عشایر رونق پیدا کرد ولی به علت گرم بودن کف آن بافت این گیوه با این زیره کم‌کم از رونق افتاد و بیشترین استفاده آن در فصل زمستان و درمناطق روستایی است. گیوه رویه ابریشمی؛ بیش از ۵۰ سال است که در شهر کرمانشاه معمول شده و در کنار نان برنجی جزء
در شهر کرمانشاه معمول شده و در کنار نان برنجی جزء سوغاتی‌های کرمانشاه محسوب می‌شود، رویه آن از نخ ابریشمی الوان تهیه می‌شود و در حال حاضر به علت عدم ورود نخ ابریشم از خارج از کشور و هزینه بالای تهیه آن ویسکوز، پرلون و نخ پلاستیکی جایگزین شده، این نوع گیوه به عنوان کفش خانگی و بیشتر زنانه است. نقش‌های معروف آن ترمه، برگ بیدی، زربافت، توت فرنگی، پرچمی، نوری، پروانه، کوزه‌ای می‌باشد، رویه آن توسط قلاب بر روی کفه بافته می‌شود. گیوه ملکی و اجزای آن. از انواع گیوه‌ها گیوه ملکی است که هنوز در شهر زرقان تولید
گیوه‌ها گیوه ملکی است که هنوز در شهر زرقان تولید می‌شود و نیز گفته می‌شود تا همین سال‌های اخیر در روستای زفره تولید می‌شده است. گیوه ملکی از سه قسمت تشکیل شده است:
وزارت راه و شهرسازی یکی از وزارت‌خانه‌های دولت ایران است. پیشینه شکل‌گیری این وزارت‌خانه به سال ۱۲۶۰ و تأسیس وزارت فوائد عامه در دوران سلطنت ناصرالدین‌شاه بازمی‌گردد. فرم کنونی این وزارت‌خانه در ۳۱ خرداد ۱۳۹۰ با رأی مجلس و تأیید شورای نگهبان، از ادغام "وزارت راه و ترابری" با "وزارت مسکن و شهرسازی" شکل گرفت. وزارت راه و شهرسازی متولی ادارهٔ امور حمل‌ونقل زمینی، دریایی و هوایی در محدودهٔ داخلی کشور و ارتباطات ترابری میان ایران و دیگر کشورهای جهان، همچنین سیاست‌گذاری در حوزه مسکن و شهرسازی در کشور می‌باشد.