payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تأمین توان با تنظیم خودکار اجازه می‌دهد که NVD بتواند به هرگونه نوسان در شرایط نوری پاسخ دهد. این توانایی پیشرفت عظیمی در تجهیزات دید در شب ایجاد کرده‌است. چرا که به کاربران NVD اجازه می‌دهد به سرعت و بدون هیچ تأثیرات جانبی از شرایط پرنور به شرایط کم‌نور برود. از جمله ویژگی‌های نسل چهارم می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: گرچه اکثر NVDهای موجود در بازار از نسل صفر و یک می‌باشند؛ این نسل همچنین به رکورد جدید در بازار تجهیزات دید در شب دست یافت. نسل چهارم تجهیزات دید درشب، اثربخشی عملیات شبانه را برای نیروهای
دید درشب، اثربخشی عملیات شبانه را برای نیروهای نظامی استفاده‌کننده از این تجهیزات، به‌طور قابل توجهی افزایش داده‌است. منابع. ۱-وب‌گاه American Technologies Network Corporation ۲-ماهنامه جنگ‌افزار / شماره ۲۴ / عینک و دوربین دید در شب چگونه کار می‌کند. 3- وب گاه eco shafaqna پیوند به بیرون. طرز کار دوربین دید درشب فناوری IVS دوربین دید در شب
کاهولاوی کوچک‌ترین از هشت جزیره اصلی هاوایی است که در جنوب شرقی مائوئی واقع شده است. این جزیرهٔ خشک و بدون سکنه با مساحتی حدود ۱۱۵٫۵ کیلومتر مربع، تاریخچه‌ای طولانی و پرفراز و نشیب دارد. در گذشته، کاهولاوی محل زندگی بومیان هاوایی بود که از منابع آن برای کشاورزی و ماهیگیری استفاده می‌کردند. اما در طول قرن‌ها، استفاده بیش از حد از زمین و خشکسالی‌های متعدد باعث فرسایش شدید خاک و نابودی پوشش گیاهی جزیره شد. در طول تاریخ، به دلیل کمبود آب شیرین، جمعیت کمی در کاهولاوی زندگی می‌کردند. در طول جنگ جهانی دوم و
کاهولاوی زندگی می‌کردند. در طول جنگ جهانی دوم و دهه‌های بعد، این جزیره به عنوان میدان آموزش نظامی و بمباران توسط نیروهای مسلح ایالات متحده استفاده می‌شد. پس از دهه‌ها اعتراض، نیروی دریایی ایالات متحده تمرینات نظامی خود را در کاهولاوی در سال ۱۹۹۰ متوقف کرد و کل جزیره در سال ۱۹۹۴ به ایالت هاوایی واگذار شد. امروزه، کاهولاوی به عنوان منطقه حفاظت‌شده تحت نظارت «کمیسیون ذخیره کاهولاوی» قرار دارد و فقط برای مقاصد فرهنگی، معنوی و معیشتی بومیان هاوایی قابل استفاده است و هیچ سکنه دائمی ندارد. تلاش‌های زیادی برای
است و هیچ سکنه دائمی ندارد. تلاش‌های زیادی برای احیای محیط زیست جزیره و بازگرداندن پوشش گیاهی بومی آن در حال انجام است. همچنین، برنامه‌هایی برای تبدیل کاهولاوی به یک مرکز آموزشی و فرهنگی برای مردم هاوایی و سایر بازدیدکنندگان در دست اجرا است. با این حال، به دلیل وجود مهمات منفجر نشده و خطرات زیست‌محیطی، دسترسی به کاهولاوی محدود است و بازدیدکنندگان فقط با مجوز ویژه می‌توانند به این جزیره سفر کنند. جغرافیا. جزیرهٔ کاهولاوی حدود ۱۱ کیلومتر جنوب غربی مائوئی قرار دارد. درازای جزیرهٔ کاهولاوی ۱۸ کیلومتر و پهنای
دارد. درازای جزیرهٔ کاهولاوی ۱۸ کیلومتر و پهنای آن ۹٫۷ کیلومتر است و مساحت کل آن ۱۱۶٫۴۷ کیلومتر مربع می‌باشد. بلندترین نقطه آن دهانه آتشفشانی لوآ ماکیکا در قله پو او مائولانویی است که حدود ۴۵۰ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد. کاهولاوی جزیره‌ای نسبتاً خشک است و به دلیل کم‌ارتفاع بودن و قرار گرفتن در سایه باران آتشفشان هالئاکالا در مائوئی، میزان بارندگی سالانه آن کمتر از ۶۶ سانتی‌متر است. بیش از یک چهارم کاهولاوی دچار فرسایش شده و خاک آن به سختی قابل کشت است. کاهولاوی یک آتشفشان سپری خاموش است که در دوره
کاهولاوی یک آتشفشان سپری خاموش است که در دوره پلیستوسن (یکی از دوران زمین‌شناسی) تشکیل شده است. این جزیره زمانی به جزیره مائوئی نویی متصل بود، اما حدود ۳۰۰ هزار سال پیش از آن جدا شد. بیشتر سطح جزیره با گدازه‌های بازالتی پوشیده شده است و یک کاسه آتشفشانی در قسمت شرقی آن وجود دارد. آخرین فعالیت آتشفشانی تأیید شده در این جزیره حدود یک میلیون سال پیش رخ داده است، اگرچه ممکن است فوران‌هایی حدود ۱۰ هزار سال پیش نیز اتفاق افتاده باشد. برنامه‌های احیاء جزیره. در سال ۱۹۹۳، مجلس قانونگذاری ایالت هاوایی، «منطقه
در سال ۱۹۹۳، مجلس قانونگذاری ایالت هاوایی، «منطقه حفاظت‌شده جزیره کاهولاوی» را تأسیس کرد که شامل کل جزیره و آب‌های اطراف آن تا شعاع سه کیلومتری از ساحل می‌شود. طبق قانون ایالتی، کاهولاوی و آب‌های اطراف آن فقط برای مقاصد فرهنگی، معنوی و معیشتی بومیان هاوایی، ماهیگیری، احیای محیط زیست، حفظ آثار تاریخی و آموزش قابل استفاده هستند و هرگونه استفاده تجاری از آن ممنوع است. همچنین، «کمیسیون منطقه حفاظت‌شده جزیره کاهولاوی» برای مدیریت این منطقه ایجاد شد. احیای کاهولاوی نیازمند راهبردی برای کنترل فرسایش، احیای پوشش
نیازمند راهبردی برای کنترل فرسایش، احیای پوشش گیاهی، تغذیه سفره‌های آب زیرزمینی و جایگزینی تدریجی گیاهان مهاجم با گونه‌های بومی است. این برنامه‌ها شامل روش‌هایی برای احداث سد در دره‌ها و کاهش رواناب سطحی ناشی از باران هستند. در برخی مناطق، گیاهان غیربومی به‌طور موقت برای تثبیت خاک قبل از کاشت گونه‌های بومی دائمی استفاده می‌شوند. در ژوئیه ۲۰۱۵، طرحی برای احیای پرندگان و اکوسیستم بومی هاوایی در کاهولاوی پیشنهاد شد. این طرح شامل حذف گربه‌های وحشی، موش‌های پلینزی و موش‌های خانگی از جزیره است. در این سند،
پلینزی و موش‌های خانگی از جزیره است. در این سند، پیامدهای زیستی، فرهنگی، مالی و قانونی مرتبط با ریشه‌کنی این گونه‌های مهاجم بررسی شده است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۷ نوامبر ۲۰۰۶.
دریای اُخُتسک (به روسی: Охо́тское мо́ре، تلفظ: "آخُتسکایه مُریه") بخشی است از اقیانوس آرام غربی. شبه جزیره کامچاتکا در سمت شرق این دریا، جزایر کوریل در جنوب و جزیره ساخالین در غرب آن قرار دارد. کاوشگران روسی ایوان موسکویتین و واسیلی پویارکوف نخستین اروپاییانی بودند که دریای اختسک را در ربع دوم سده هفده میلادی کشف کردند. نام این دریا از واژهٔ اِوِنی «окат» - «رود» گرفته شده‌است. نام نخستین آبادی روسی در خاور دور روسیه - اختسک - از نام این دریا گرفته شده‌است. منابع. Wikipedia contributors, "Sea of Okhotsk,"
منابع. Wikipedia contributors, "Sea of Okhotsk," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Sea_of_Okhotsk&amp;oldid=194385901
شبه‌جزیره کامچاتکا (به روسی: Полуостров Камчатка، تلفظ: "پُلواُسترُوْ کامچاتکا") در خاور دور روسیه قرار دارد و میان دریای اُخُتسک و اقیانوس آرام گسترده شده است. این منطقه به خاطر طبیعت بکر و دست‌نخورده‌اش شهرت دارد و بخش بزرگی از آن پوشیده از کوه‌ها، آتشفشان‌ها و یخچال‌های طبیعی است. وجود بیش از ۱۶۰ آتشفشان، که ۲۹ مورد آن‌ها فعال هستند، باعث شده کامچاتکا را «سرزمین آتش و یخ» بنامند. این آتشفشان‌ها نه‌تنها چشم‌اندازهای دیدنی ایجاد کرده‌اند، بلکه چشمه‌های آب گرم و معدنی متعددی را نیز به وجود آورده‌اند که در
گرم و معدنی متعددی را نیز به وجود آورده‌اند که در تمام سال بخارشان در هوای سرد منطقه دیده می‌شود. آب‌وهوای کامچاتکا متنوع است و از زمستان‌های طولانی و برفی تا تابستان‌های خنک را شامل می‌شود. شرق شبه‌جزیره مرطوب و پرباران است، در حالی که بخش‌های داخلی و غربی خشک‌تر و سردتر هستند. این تنوع اقلیمی، زیستگاه‌های گوناگونی از توندرا تا جنگل‌های سوزنی‌برگ را ایجاد کرده که میزبان گونه‌های جانوری خاصی چون خرس قهوه‌ای کامچاتکا، عقاب دریایی استلر و انواع ماهی آزاد اقیانوس آرام است. رودخانه‌های پرآب این منطقه از بهترین
آرام است. رودخانه‌های پرآب این منطقه از بهترین زیستگاه‌های ماهی آزاد در جهان به‌شمار می‌روند و نقش مهمی در تغذیه حیات دریایی و پرندگان مهاجر دارند. کامچاتکا با وجود وسعت و غنای طبیعی، جمعیت انسانی کمی دارد و بسیاری از مناطق آن فقط با هواپیما یا قایق قابل دسترسی هستند. این ویژگی باعث شده بخش بزرگی از طبیعت آن تقریباً دست‌نخورده باقی بماند و گردشگران ماجراجو را از سراسر جهان جذب کند که برای اسکی روی دامنه آتشفشان‌ها و سگ‌سورتمه‌سواری و مشاهدهٔ حیات وحش و موج‌سواری در سواحل اقیانوس آرام، به این محل می‌آیند.
در سواحل اقیانوس آرام، به این محل می‌آیند. در برخی روزهای صاف، می‌توان از یک نقطه چند آتشفشان فعال را همزمان دید که از دهانه‌شان دود یا بخار بلند می‌شود. آتشفشان‌های کامچاتکا جزوی از میراث جهانی یونسکو و حلقه آتش هستند. دره آب‌فشان‌ها از دیگر نقاط دیدنی این شبه‌جزیره است. شبه جزیره کامچاتکا، جزایر کماندورسکی و جزیره جزیره کاراگینسکی، سرزمین کامچاتاکا روسیه را تشکیل می‌دهند. اکثریت جمعیت ۳۲۲۰۷۹ نفری این جزیره روسی و نزدیک ۱۳۰۰۰ (۲۰۱۴) هزار نفر از مردمان کوریاک هستند. بیشتر از نصف جمعیت در شهر
از مردمان کوریاک هستند. بیشتر از نصف جمعیت در شهر پتروپاولوفسک-کامچاتسکیی با (۱۷۹۵۲۶ در ۲۰۱۴) و یلیزوفو (۳۸۹۸۰) زندگی می‌کنند. تاریخچه. شبه‌جزیرهٔ کامچاتکا حدود چهار تا سه هزار سال پیش از میلاد مسکون شد و پیش از ورود روس‌ها، اقوام بومی چون کوریاک، ایتلمِن، آلیوتور و در جنوب، آینوها در آن زندگی می‌کردند. پیش از ورود روس‌ها به این شبه جزیره تقریباً نیمی از جمعیت آن را قوم کوریاک تشکیل می‌داد. نخستین کازاک‌های روس در اواخر سدهٔ هفدهم به این منطقه رسیدند و کاوش‌هایی به رهبری ولادیمیر آتلاسوف در سال‌های ۱۶۹۷ تا
به رهبری ولادیمیر آتلاسوف در سال‌های ۱۶۹۷ تا ۱۶۹۹ تقریباً سراسر شبه‌جزیره را شناسایی کرد. پس از آن، قلعه‌هایی چون ورخنی‌کامچاتسک و نژنی‌کامچاتسک ساخته شد، اما شورش‌ها و درگیری‌های گسترده با بومیان تا میانهٔ قرن هجدهم ادامه داشت. اپیدمی آبله در سال‌های ۱۷۶۸–۱۷۶۹ جمعیت بومیان را به‌شدت کاهش داد و در پی ازدواج‌های گسترده با روس‌ها، هویت فرهنگی آنان تغییر یافت. در سده‌های هجدهم و نوزدهم، کاوشگرانی چون ویتوس برینگ و کارل فون دیت‌مار به شناسایی منطقه پرداختند و پتروپاولوفسک-کامچاتسکی در ۱۷۴۰ تأسیس شد. در جریان
پتروپاولوفسک-کامچاتسکی در ۱۷۴۰ تأسیس شد. در جریان جنگ کریمه (۱۸۵۴)، این شهر با وجود برتری دشمن، در برابر نیروهای فرانسه و بریتانیا دفاع کرد، اما سال بعد به‌دلیل موقعیت آسیب‌پذیر تخلیه شد. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، جمعیت روسی حدود ۲۵۰۰ نفر و جمعیت بومی حدود ۵۰۰۰ نفر بود. در دوران اتحاد جماهیر شوروی، کامچاتکا از ۱۹۴۵ تا ۱۹۹۱ منطقه‌ای نظامی و بسته برای خارجی‌ها بود. پایگاه زیردریایی ویلیوچینسک در ۱۹۶۸ و میدان آزمایش موشکی کورا در ۱۹۵۵ ایجاد شد. همچنین در سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۹ حدود ۵۰ هزار کارگر
همچنین در سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۹ حدود ۵۰ هزار کارگر کره‌ای شمالی به این منطقه آمدند که بخشی از آنان ماندگار شدند. پس از فروپاشی شوروی، جمعیت کامچاتکا کاهش یافت و گردشگری که از اوایل دههٔ ۱۹۹۰ برای خارجی‌ها آزاد شد، به‌دلیل دوری جغرافیایی محدود ماند. در سال ۲۰۲۰، خلیج آواچا شاهد مرگ‌ومیر گستردهٔ موجودات دریایی بر اثر پدیدهٔ «جزر و مد قرمز» بود که به‌عنوان یک فاجعهٔ زیست‌محیطی شناخته شد. جغرافیا. کامچاتکا شبه‌جزیره‌ای به درازای ۱۲۵۰ کیلومتر در خاور دور روسیه است. مساحت آن ۴۷۲٬۳۰۰ کیلومتر مربع و محل آن در میان
مساحت آن ۴۷۲٬۳۰۰ کیلومتر مربع و محل آن در میان دریای برینگ در اقیانوس آرام در شرق و دریای اُخُتسک در غرب است. درست در راستای کرانه این شبه جزیره در کف اقیانوس آرام، درازگودال کوریل-کامچاتکا قرار دارد که عمق آن ۱۰٬۵۰۰ متر اندازه‌گیری شده است. از نظر سیاسی، این شبه‌جزیره بخشی از سرزمین کامچاتکا است. نوک جنوبی آن دماغه لوپاتکا نام دارد (در روسی «لوپاتکا» به معنای بیل است). خلیج دایره‌ای شکل در شمال این دماغه در سوی اقیانوس آرام، خلیج آواچا است که پایتخت، پتروپاولوفسک-کامچاتسکیی، در آن قرار دارد. در امتداد
در آن قرار دارد. در امتداد ساحل اقیانوس آرام به سمت شمال، چهار دماغه به نام‌های شیپونسکی، کرونوستسکی، کامچاتسکی و اوزرنوی قرار دارند. در شمال دماغه اوزرنوی، خلیج کاراگینسکی بزرگ واقع شده که شامل جزیره کاراگینسکی است. شمال‌شرق این منطقه (خارج از نقشهٔ نشان‌داده‌شده) خلیج کورفا و شهر تیلیچیکی قرار دارند. در سوی مقابل شبه‌جزیره، خلیج شلیخف واقع است. رشته‌کوه سردینی یا مرکزی ستون فقرات این شبه‌جزیره را تشکیل می‌دهد. در امتداد ساحل جنوب‌شرقی، رشته‌کوه ووستوچنی قرار دارد. میان این دو رشته‌کوه، درهٔ مرکزی واقع
قرار دارد. میان این دو رشته‌کوه، درهٔ مرکزی واقع شده است. رود کامچاتکا در شمال‌غرب آواچینسکی سرچشمه می‌گیرد و در امتداد درهٔ مرکزی به سمت شمال جریان می‌یابد، سپس در نزدیکی کلیوچی به سمت شرق می‌چرخد و در جنوب دماغه کامچاتسکی در اوست-کامچاتسک به اقیانوس آرام می‌ریزد. در سدهٔ نوزدهم، مسیری از نزدیکی کلیوچی به سمت غرب و گذر از کوه‌ها به رود و شهر تِگیل وجود داشت که مرکز اصلی دادوستد در ساحل غربی بود. شمال تگیل، ناحیه خودگردان کوریاک قرار دارد و جنوب آن رود ایچا جریان دارد. کمی جنوب سرچشمه رود کامچاتکا، رود
جریان دارد. کمی جنوب سرچشمه رود کامچاتکا، رود بولشایا به سوی جنوب‌غربی می‌پیچد و در بولشرتسک به دریای اختسک می‌ریزد؛ بندری که زمانی کامچاتکا را به اختسک متصل می‌کرد. در جنوب رود بیسترایا، رود گولیگینا جریان دارد. پتروپاولوفسک-کامچاتسکی و شهرهای بخش مرکزی شبه‌جزیره با یک بزرگراه به اوست-کامچاتسک متصل هستند. بخش جنوبی این جاده آسفالت و نیمهٔ شمالی آن که جمعیت کمتری دارد شنی است. جادهٔ دیگری پایتخت محلی را به بولشرتسک وصل می‌کند و در هر دو مسیر خدمات اتوبوس‌رانی برقرار است. بیشتر جاده‌های دیگر شنی یا خاکی
برقرار است. بیشتر جاده‌های دیگر شنی یا خاکی هستند و عبور از آن‌ها به خودروهای بیراهه‌نورد نیاز دارد. همچنین ترابری مسافری هوایی به‌طور نیمه‌منظم برقرار است. منطقهٔ دایره‌ای شکل مشخص در درهٔ مرکزی، کلوچفسکایا اسپوکا است؛ یک گروه آتشفشانی منفرد در جنوب‌شرقی پیچ رود کامچاتکا. در غرب دماغهٔ کرونوستسکی، ذخیره‌گاه زیست‌کره کرونوتسکی و دره آب‌فشان‌ها قرار دارند. در نوک جنوبی شبه‌جزیره نیز پناهگاه حیات‌وحش کامچاتکای جنوبی با دریاچه کوریله واقع شده است. چندین منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ دیگر نیز در این شبه‌جزیره وجود دارد.
حفاظت‌شدهٔ دیگر نیز در این شبه‌جزیره وجود دارد. آب‌وهوا. شبه‌جزیره کامچاتکا سالانه تا ۲۷۰۰ میلی‌متر بارش دریافت می‌کند که بسیار بیشتر از دیگر نقاط شرق روسیه است. این رطوبت عمدتاً به دلیل وزش بادهای غربی از روی دریای ژاپن و برخورد آن‌ها با کوهستان ایجاد می‌شود. تابستان‌ها نسبتاً خنک و زمستان‌ها طوفانی‌اند، هرچند آذرخش نادر است. با وجود عرض جغرافیایی مشابه اسکاتلند، وزش بادهای سرد سیبری و جریان سرد اویاشیو باعث می‌شود از اکتبر تا اواخر مه پوشش برفی برقرار باشد. بر اساس سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن، بیشتر
باشد. بر اساس سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن، بیشتر کامچاتکا دارای اقلیم جنب‌شمالگان است و مناطق مرتفع و شمالی‌تر اقلیم قطبی دارند، در حالی که قله‌های بلندترین کوه‌ها دارای اقلیم کلاهک‌های یخی هستند. شرق شبه‌جزیره مرطوب‌تر و ملایم‌تر از شرق سیبری است و بین اقلیم قاره‌ای سیبری و اقلیم اقیانوسی جزایر آلیوتی قرار می‌گیرد. تفاوت‌های محلی قابل‌توجه‌اند: شرق ساحلی و یخچالی، مانند شبه‌جزیره کرونوتسکی، تا ۲۵۰۰ میلی‌متر بارش دارد، در حالی که جنوب‌شرقی پتروپاولوفسک-کامچاتسکی حدود ۱۱۶۶ میلی‌متر دریافت می‌کند. در این
حدود ۱۱۶۶ میلی‌متر دریافت می‌کند. در این مناطق، تابستان‌ها حدود ۱۶ درجه و زمستان‌ها حدود منفی ۸ درجه‌اند و تغییرات دمای روزانه معمولاً بیش از ۵ درجه نیست. جنوب مدار ۵۷ درجهٔ شمالی فاقد پایایخبندان است، اما در شمال آن وجود دارد. ساحل غربی سردتر و خشک‌تر است و بارش آن از ۸۸۰ میلی‌متر در جنوب تا ۴۳۰ میلی‌متر در شمال متغیر است؛ دمای زمستان در شمال به حدود منفی ۲۰ درجه می‌رسد. در درهٔ مرکزی رود کامچاتکا، مانند کلیوچی، بارش ۴۵۰ تا ۶۵۰ میلی‌متر و دما قاره‌ای‌تر است؛ تابستان‌ها تا ۱۹ درجه و زمستان‌ها گاه تا منفی
تابستان‌ها تا ۱۹ درجه و زمستان‌ها گاه تا منفی ۴۱ درجه سرد می‌شود. ماه‌های تابستان (۱۵ تا ۲۰ درجه) پرطرفدارترین زمان برای گردشگری هستند، اما رشد ورزش‌های زمستانی باعث رونق گردشگری در تمام سال شده است. آتشفشان‌ها، یخچال‌ها و چشمه‌های آب گرم نقش مهمی در شکل‌گیری اقلیم و حفظ گونه‌های بازمانده از یخبندان کواترنری دارند. زمین‌شناسی، زمین‌لرزه‌ها و آتشفشان‌ها. رود کامچاتکا و درهٔ مرکزی پیرامون آن، میان دو کمربند آتشفشانی بزرگ قرار دارد که در مجموع حدود ۱۶۰ آتشفشان را در بر می‌گیرد و ۲۹ تای آن‌ها هنوز فعال هستند.
را در بر می‌گیرد و ۲۹ تای آن‌ها هنوز فعال هستند. این شبه‌جزیره دارای تراکم بالای آتشفشان‌ها و پدیده‌های آتشفشانی مرتبط است و ۱۹ آتشفشان فعال آن در قالب شش سایت میراث جهانی یونسکو در مجموعهٔ «آتشفشان‌های کامچاتکا» ثبت شده‌اند. این منطقه فعال‌ترین ناحیه آتشفشانی در قارهٔ اوراسیا به‌شمار می‌رود و به دلیل همزیستی آتش و یخ، به «سرزمین آتش و یخ» نیز شهرت دارد. بلندترین آتشفشان این منطقه، کلوچفسکایا اسپوکا با ارتفاع ۴٬۷۵۰ متر است که بزرگ‌ترین آتشفشان فعال نیم‌کرهٔ شمالی محسوب می‌شود. بسیاری از این آتشفشان‌ها
شمالی محسوب می‌شود. بسیاری از این آتشفشان‌ها مخروط‌های بسیار متقارن دارند و کرونوتسکی به‌گفتهٔ آتشفشان‌شناسان رابرت و باربارا دکر، یکی از زیباترین آتشفشان‌های جهان است. سه آتشفشان کوریاکسکی، آواچینسکی و کوزلسکی که از پتروپاولوفسک-کامچاتسکیی دیده می‌شوند، دسترسی آسان‌تری دارند. در مرکز کامچاتکا، دره آب‌فشان‌ها قرار دارد که بخشی از آن در ژوئن ۲۰۰۷ بر اثر رانش عظیم گل‌ولای تخریب شد. وجود درازگودال کوریل–کامچاتکا باعث بروز زمین‌لرزه‌های عمیق و سونامی‌های نسبتاً رایج می‌شود. دو زمین‌لرزه کلان‌راندگی مهم در ۱۷
رایج می‌شود. دو زمین‌لرزه کلان‌راندگی مهم در ۱۷ اکتبر ۱۷۳۷ (بزرگی حدود ۹٫۳) و ۵ نوامبر ۱۹۵۲ (بزرگی حدود ۹٫۰) در سواحل این منطقه رخ داد. زمین‌لرزه ۲۰۰۶ کامچاتکا در آوریل ۲۰۰۶ ثبت شد. همچنین زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۷٫۷ در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۷ در اقیانوس آرام، ۲۰۲ کیلومتری شرق-جنوب‌شرقی نیکلْسکوی رخ داد. در ۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵ نیز زمین‌لرزه ۲۰۲۵ کامچاتکا با بزرگی ۸٫۸ و عمق ۲۱ کیلومتر در ۱۱۹ کیلومتری شرق-جنوب‌شرقی پتروپاولوفسک-کامچاتسکیی به وقوع پیوست. جانوران و گیاهان. کامچاتکا دارای پوشش گیاهی غنی است. تنوع اقلیمی، نواحی
دارای پوشش گیاهی غنی است. تنوع اقلیمی، نواحی گیاهی متفاوتی را ایجاد کرده که در آن‌ها توندرا و موسکگ غالب‌اند و پس از آن علفزارها، بوته‌های گلدار و جنگل‌های کاج، توس، توسکا و بید قرار دارند. این گوناگونی پوشش گیاهی، تنوع مشابهی را در گونه‌های جانوری که از آن تغذیه می‌کنند، پدیدآورده است. هرچند بخش عمده‌ای از کامچاتکا توندراست، درختان برگ‌ریز و سوزنی‌برگ به‌وفور یافت می‌شوند و جنگل‌ها در سراسر شبه‌جزیره پراکنده‌اند. تنوع و فراوانی حیات وحش کامچاتکا حاصل عوامل گوناگونی است، از جمله گسترهٔ وسیع اقلیم‌ها،
عوامل گوناگونی است، از جمله گسترهٔ وسیع اقلیم‌ها، ناهمواری‌ها و جغرافیای متنوع، رودخانه‌های آزاد، نزدیکی به آب‌های پربازده شمال‌غرب اقیانوس آرام، دریای برینگ و دریای اختسک، جمعیت انسانی اندک و توسعهٔ محدود. این منطقه جنوبی‌ترین گسترهٔ توندرای قطبی در جهان را نیز در خود جای داده است. با این حال، بهره‌برداری تجاری از منابع دریایی و پیشینهٔ شکار خز، به برخی گونه‌ها آسیب رسانده است. کامچاتکا به وفور و اندازهٔ بزرگ خرس‌های قهوه‌ای‌اش مشهور است. در ذخیره‌گاه طبیعی کرونوتسکی، تراکم خرس‌ها سه تا چهار قلاده در هر
کرونوتسکی، تراکم خرس‌ها سه تا چهار قلاده در هر ۱۰۰ کیلومتر مربع برآورد شده است. دیگر گوشت‌خواران مهم شامل گرگ توندرا، روباه قطبی، روباه سرخ، سیاه‌گوش اوراسیایی، دله، سمور سیبری، شنگ اوراسیایی، قاقم و راسوی کوچک هستند. از میان علف‌خواران بزرگ می‌توان به گوسفند برفی، گوزن شمالی و موس اشاره کرد که یکی از بزرگ‌ترین گوزن‌های جهان و بزرگ‌ترین در اوراسیاست. همچنین گونه‌های مختلف جوندگان و خرگوشان مانند خرگوش کوهستان، مارموت و چندین گونهٔ موش قطبی و سنجاب در اینجا زیست می‌کنند. این شبه‌جزیره زیستگاه عقاب دریایی
زیست می‌کنند. این شبه‌جزیره زیستگاه عقاب دریایی اشتلر، عقاب طلایی و شنقار نیز هست. کامچاتکا احتمالاً بیشترین تنوع آزادماهیان جهان را دارد، از جمله شش گونهٔ رودکوچ مانند آزادماهی جویبار، ماهی آزاد کوهو، آزادماهی سگی، آزادماهی ماسو، آزادماهی صورتی و آزادماهی سرخ. برآورد می‌شود که یک‌پنجم کل آزادماهی اقیانوس آرام از این منطقه سرچشمه بگیرد. دریاچه کوریله بزرگ‌ترین محل تخم‌ریزی آزادماهی سرخ در اوراسیاست. برای حفاظت از ذخایر آزادماهی، حدود ۲۴٬۰۰۰ کیلومتر مربع در امتداد ۹ رودخانهٔ پربازده به‌عنوان منطقهٔ
مربع در امتداد ۹ رودخانهٔ پربازده به‌عنوان منطقهٔ حفاظت‌شده تعیین شده است. آب‌های پربازده شمال‌غرب اقیانوس آرام و دریای اختسک محل زیست نهنگ قاتل، گرازماهی پهلوسفید، گرازماهی بندری، نهنگ گوژپشت، نهنگ عنبر، نهنگ تیغ‌باله و گاه نهنگ خاکستری، نهنگ صاف آرام شمالی در معرض انقراض، نهنگ قطبی و گونه‌های مختلف نهنگ منقاردار و نهنگ بزرگ‌باله کوچک است. نهنگ آبی نیز در تابستان در فلات جنوب‌شرقی تغذیه می‌کند. میان فک‌ها، شیر دریایی اشتلر، فک خزپوش شمالی، فک خالدار و فک بندرگاه در بیشتر سواحل فراوان‌اند و در شمال، گراز
بندرگاه در بیشتر سواحل فراوان‌اند و در شمال، گراز دریایی و فک ریشدار در سمت اقیانوس آرام و فک نواری روی یخ‌های خلیج کاراگینسکی زادآوری می‌کنند. سمور دریایی بیشتر در جنوب شبه‌جزیره متمرکز است. پرندگان دریایی این منطقه شامل ماهی‌گیرک، بدبومرغ شمالی، گونه‌های مختلف سینه‌سفید، کاکایی صخره‌نشین، طوطی دریایی، و گونه‌های گوناگون باکلان است. حیات دریایی نیز غنی است و گونه‌های با ارزش تجاری مانند شاه‌خرچنگ قرمز، شانه‌گونان، ماهی مرکب، زغال‌ماهی، ماهی روغن، شاه‌ماهی، لوزی‌ماهی و انواع کفشک‌ماهی در این آب‌ها یافت
لوزی‌ماهی و انواع کفشک‌ماهی در این آب‌ها یافت می‌شوند. گردشگری. از جاذبه‌های شبه‌جزیرهٔ کامچاتکا می‌توان به چشمه‌های آب گرم و معدنی، آتشفشان‌ها، یخچال‌های طبیعی، تنوع گیاهی و جانوری و دیگر ویژگی‌های طبیعی که تا حد زیادی دست‌نخورده باقی مانده‌اند، اشاره کرد. فعالیت‌های گردشگری در این منطقه شامل ماهیگیری تفریحی، گردشگری کوهستانی، اسکی هلی‌کوپتری، اسنوبردسواری، سگ‌سورتمه و موج‌سواری است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۷ نوامبر ۲۰۰۶.
درازگودال کوریل–کامچاتکا نام درازگودالی است در اقیانوس آرام و در راستای جزایر کوریل و شبه‌جزیره کامچاتکا که عمیق‌ترین نقطه آن ۱۰٬۵۴۲ متر ژرفا دارد. پدید آمدن این درازگودال نتیجه فرورانش صفحه اقیانوس آرام به زیر صفحه اختسک است که فعالیت‌های آتشفشانی زیادی را هم در بر داشته‌است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۷ نوامبر ۲۰۰۶.
فرورانش در زمین‌شناسی به لغزیدن یک پوسته زیر پوسته دیگر فرورانش می‌گویند. پوسته پایین‌رونده در گوشته زمین فرومی‌رود و ذوب می‌شود. به منطقه‌ای در زمین که دو پوسته از سطح کره زمین به سمت هم حرکت کرده و یکی از پوسته‌ها زیر پوسته دیگر می‌لغزد، پهنه فرورانش می‌گویند. وقتی پوسته اقیانوسی نسبت به پوسته قاره‌ای حرکت همگرا داشته باشد، بعد از برخورد پوسته اقیانوسی زیر پوسته قاره نفوذ می‌کند و آرام آرام زیر آن می‌رود. این نفوذ می‌تواند حدوداً تا عمق ۷۰۰ کیلومتری (مرکز گوشته بالایی و گوشته پایینی) ادامه پیدا کند. هنگام
بالایی و گوشته پایینی) ادامه پیدا کند. هنگام فرورانش مقداری از پوسته قاره‌ای به زیر کشیده می‌شود و درازگودال را تشکیل می‌دهد. زمین‌لرزه‌های نیرومند و زلزله‌های عمیق از ویژگی‌های مناطق فرورانش هستند. گاهی به موازات برخورد دوپوسته قاره‌ای و اقیانوسی، رشته کوه‌ها و کوه‌های آتشفشانی به وجود می‌آیند.
ویشتاسپ (یونانی: Ὑστάσπης)، ویشتاسپا (پارسی باستان:𐎻𐏁𐎫𐎠𐎿𐎱 "Vištāspa") (۵۵۰ پیش از میلاد)، ساتراپ هخامنشی پارت، هیرکانی، باختر و پارس بود. او پدر داریوش بزرگ، پادشاه شاهنشاهی هخامنشی، آرتافرنه یکم ساتراپ لیدی و اردوان سردار پارسی و آرتان بود که اردوان مشاور معتبری برای برادرش داریوش و همچنین پسر و جانشین او، خشایارشا یکم بود. ویشتاسپ پسر آرشام، عضوی از خاندان سلطنتی پارسیان هخامنشی بود. او در دوران کمبوجیه و احتمالاً در دوران کوروش بزرگ نیز ساتراپ پارس بود. وی کوروش بزرگ را در سفرش علیه ماساگت‌ها همراهی کرد.
کوروش بزرگ را در سفرش علیه ماساگت‌ها همراهی کرد. با این حال، او را دوباره به پارس فرستادند تا مراقب پسر بزرگ خود، داریوش، که کوروش پس از یک خواب، مظنون به خیانت او بود، باشد. علاوه بر داریوش، ویشتاسپ سه پسر دیگر نیز داشت: اردوان، آرتافرنه، و آرتان، و همچنین دختری که با نیزه‌دار داریوش، گئوبروه ازدواج کرد. آمیانوس مارسلینوس او را رئیس مغ‌ها می‌کند و داستان تحصیل در هند تحت برهمن‌ها را تعریف می‌کند، رویدادی که مطابق با فتح دره سند به دست هخامنشیان می‌باشد: در منابع باستان، ویشتاسپ گاهی با گشتاسپ (نام اوستایی
منابع باستان، ویشتاسپ گاهی با گشتاسپ (نام اوستایی ویشتاسپ)، حامی اولیه زرتشت یکسان تلقی می‌شود. نام ویشتاسپ در کتیبه‌های موجود در تخت جمشید و در سنگ‌نوشته بیستون وجود دارد، جایی که نسب کامل داریوش بزرگ آورده شده‌است:
جگری بخشی از طیف رنگ سرخ (قرمز) است که تیره می‌باشد و از ترکیب سرخ و قهوه‌ای یا سرخ و سیاه به دست می‌آید. نام آن از رنگ جگر گرفته شده است. اولین استفاده ثبت شده از کارمین به عنوان یک نام رنگ در انگلیسی در سال ۱۵۲۳ بود.
شَنْگَرفی رنگ سرخ (بقچه‌ای) مایل به نارنجی روشن و مات یا به عبارتی سرخ مخملی شفاف است. این رنگ اصولاً از شنگرف (Cinnabar ,Mercury sulfide) که یک نوع کانی است گرفته می‌شد، هرچند امروزه بیشتر از ترکیب مواد دیگر ساخته می‌شود. همچنین نیاز به یادآوری است که واژۀ شنگرفی یک واژۀ فارسی احتمالا از ریشۀ سانسکریت است. بخش نخست واژۀ فارسی یعنی «شِن»، با بخش نخست واژۀ انگلیسی یعنی «Cin» نیز از دیدگاه آوایی بسیار نزدیک هستند. منابع. فرهنگ معاصر فارسی یک‌جلدی (شابک )
چرخه شبانه‌روزی یا چرخه زیست‌شناختی یا چرخه بیولوژیکی یک چرخهٔ تقریباً ۲۴ ساعته در فرایندهای زیست‌شیمیایی، فیزیولوژیکی، یا رفتاری جانداران زنده، شامل گیاهان، جانوران، قارچ‌ها و سیانوباکتریها است. اختلال در چرخهٔ زیست‌شناختی انسان می‌تواند زمینه‌ساز بیماری‌های بسیاری شود. تنوع چرخهٔ زیستی. تنوع دوره‌های فعالیت‌های زیستی در موجودات زنده برای فرایندهای بسیار ضروری انجام می‌گیرد. فرایندهایی که در جانوران شامل خوردن، خوابیدن، جفتگیری کردن، مهاجرت، خواب زمستانی و تقسیم یا باززایی سلول‌ها است و در گیاهان شامل
و تقسیم یا باززایی سلول‌ها است و در گیاهان شامل جنبش‌های جوانه‌زنی، واکنش‌های فوتوسنتزی است. در میان دوره‌های گوناگون مهم‌ترین دوره، دوره‌های شبانه‌روزی است که با نام ریتم شبانه‌روزی هم معروف است. اهمیت. هر انسانی جزئی از پیوستار طبیعت است. طبیعت رفتار دوره‌ای دارد که این دوره‌ها روی فیزیولوژی انسان‌ها اثرات تعیین‌کننده‌ای دارند. اخیراً فیزیولوژی جدید به ریتم‌های چرخهٔ بیولوژیکی بدن، که هر کدام عملکرد ویژه‌ای از بدن را تنظیم می‌کند، پی برده است. مهم‌ترین ریتم درونی ما همان چرخه ۲۴ ساعته‌ای است که بسیاری از
درونی ما همان چرخه ۲۴ ساعته‌ای است که بسیاری از فرایندهای مهم و از جمله درجه حرارت بدن، تولید هورمون و دیگر مواد زیست شیمیایی و عملکرد نظام عصبی مانند گرسنگی، خوابیدن، بیدار شدن، دفع کردن را مشخص می‌سازد. در ضمن ضرب آهنگ‌های زیست‌شناختی (ریتم‌ها) ماهانه و فصلی هم داریم؛ که عادات ماهیانه زنان و عارضه بدخلقی مردانه نمونه ایی از آنهاست. ضمن اینکه برخی از این چرخه‌ها با جزر و مد دریاها و حتی فراتر از جهان، با کیهان در ارتباط است که عامل فراز و نشیب‌های جسمانی و عاطفی ما می‌باشند؛ که همه این‌ها، ابزار حوزه واحد
عاطفی ما می‌باشند؛ که همه این‌ها، ابزار حوزه واحد شعور هستند. به لحاظ زیست‌شناختی، زمان در حکم همه چیز است. فعالیتی که در زمان مشخصی انجام می‌گیرد، می‌تواند تعادل و انرژی را افزایش دهد و در عین حال اگر همین فعالیت در ساعت دیگری انجام شود، سبب بی‌تعادلی و خستگی می‌شود. به عنوان مثال بهترین ساعت جذب مواد غذایی در بدن ساعت ۸ شب تا ۴ صبح و بهترین ساعت دفع از ساعت ۴ صبح تا ۱۲ ظهر است. چرخه‌های شبانه‌روزی. هر ۲۴ ساعت شبانه روز به دو نیمه تقسیم می‌شود یعنی روز – شب؛ که هر کدام شامل سه دروه چهار ساعته برای خوردن،