payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان بهشهر، روستای آسیاب‌سر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۴۰۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در جنوب غرب شهرستان بهشهر و در بالای ارتفاعات منتهی به دشت قرار دارد. این کاخ به دستور شاه عباس بزرگ ساخته شد و در زمان شاه صفی یکم گسترش پیدا کرده است. این کاخ در میان باغی زیبا به صورت بنایی مربع شکل که دارای ابعاد ۲۵ × ۲۵ متر بوده و در دو طبقه ساخته شد. ورودی کاخ در سمت شمالی قرار داشته که با عبور از پنج پله امکان دسترسی به داخل طبقه اول کاخ
عبور از پنج پله امکان دسترسی به داخل طبقه اول کاخ وجود دارد. طبقه اول دارای اتاق‌های متعدد بوده که از طریق راهرو و هشتی امکان دسترسی به داخل آن وجود دارد. طبقه دوم نیز دارای راهرو و اتاق‌های زیبا است. از کاخ صفی‌آباد و تا کاخ شاه بهشهر که به کاخ چهل‌ستون بهشهر مشهور است، یک راه زیر زمینی احداث شده بود که در مواقع ضروری مورد استفاده عبور و مرور یا سایر جریان‌های دیگر می‌گردید. یکی از محوطه‌های بزرگ پیش از تاریخ شمال ایران در استان مازندران شهرستان بهشهر ۲ کیلومتری شمال غربی شهر رستمکلا یا کیلومتر ۱۰ جاده
کیلومتری شمال غربی شهر رستمکلا یا کیلومتر ۱۰ جاده بهشهر - ساری قرار گرفته است. انسان‌هایی که در غارهای باستانی مازندران چون غار گمیشان، غار هوتو و غار کمربند زندگی می‌کردند پس از خروج از غار به مرور باعث پیدایش گوهرتپه شدند، این تپه انسان‌ساز است؛ یعنی با گذشت زمان، مردم ساکن با از بین رفتن مکان‌های قبلی به مکان‌های بالاتر آمده‌اند. در عصر نوسنگی شکل زندگی روستا نشینی داشته و در دوره برنز و مفرغ مورد توجه قرار گرفته و حالت شهرنشینی پیدا کرده است. احتمالاً تا دوره برنز میانی فضای مسکونی و محل دفن در یک مکان
دوره برنز میانی فضای مسکونی و محل دفن در یک مکان بود. اما در دوره برنز متأخر (۴۰۰۰ سال قبل) هم از وسعت شهر کاسته شد و هم قبرستان را به خارج از فضای مسکونی انتقال داده‌اند. در بین دوره برنز و آهن حدود ۲۰۰ سال این منطقه خالی از سکنه شد و در عصر آهن قبرستان را به خارج از مکان مسکونی بردند و مکان دارای سراشیبی را برگزیدند تا شاهد نفوذ آب نباشند. اقوام این منطقه پس از فروپاشی شهر و کوچ به مناطق کوهستانی اجساد نیاکان خود را برای تدفین در زادگاه‌شان به گوهر تپه حمل کرده و همراه با مراسم آیینی در این منطقه به خاک
کرده و همراه با مراسم آیینی در این منطقه به خاک می‌سپردند. مشهور به اسپه‌چاه مربوط به ۱۰٫۰۰۰ سال پیش از میلاد است و در شهرستان بهشهر، بخش یانه سر، روستای سفید چاه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۷۸۴۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در روستای سفیدچاه رسم بوده است که سنگ قبر مردگان را بر اساس شغل آن‌ها حکاکی می‌کردند، اما بعد از مرگ آخرین بازمانده سنگ‌تراشان و حکاکان مصیب محله، عمر حکاکی روی سنگ‌ها هم به پایان رسیده و درگذشتگان جدید روستا، با سنگ‌های امروزی دفن می‌شوند. مربوط به
روستا، با سنگ‌های امروزی دفن می‌شوند. مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان بهشهر، بخش قره طغان، روستای قره تپه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۴۱۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. عمارت افغان نژاد در روستای قره‌تپه بر بالای تپه‌ای به همین نام واقع است. این مجموعه شامل سه عمارت و یک حمام زیبا بود که از یادگارهای کم‌نظیر عصر قاجاریه در مازندران است. این بنای سه طبقه دارای پنجره‌های زیبای ارسی در شرق بنا و درهای زیبا با تزیینات شیشه‌ای و تراس طبقه اول دارای طاق‌های قوسی شکل است.
و تراس طبقه اول دارای طاق‌های قوسی شکل است. علاوه بر عمارت مسکونی، حمام مجموعه نیز در ضلع جنوبی قرار گرفته و دارای تزیینات آهک بری زیبایی است. این حمام دارای سربینه، راهروی ورودی بینه و سرویس‌های بهداشتی بود. در دیوارهٔ بینه و سربینه گچ بری‌های زیبا با طرح گل و گیاه به شکل طوماری مشاهده می‌شود. مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان است و در شهرستان بهشهر، روستای شهید آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۴۳۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. مربوط به دوره پهلوی است و در بهشهر،
رسیده است. مربوط به دوره پهلوی است و در بهشهر، خیابان شهید هاشمی نژاد، جنب باغ شاه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۱۷۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. آب و هوا. شهر بهشهر به دلیل قرار گرفتن میان کوه و دریا، آب و هوای معتدل و مرطوب دارد و میزان بارش زیاد باران و رطوبت بالا و قسمت‌های جنوبی شهرستان به دلیل دارا بودن پوشش کوهپایه‌ای و ارتفاع زیاد آب و هوای سردتر و کوهستانی و زمستان‌های بارانی و برفی دارد. اقتصاد. انار شیرین و ترش یکی از محصولات مهم و ارزشمند برای بهشهر است که دارای
از محصولات مهم و ارزشمند برای بهشهر است که دارای شهرت جهانی می‌باشد کشاورزان از فروش آن سود خوبی می‌برند. نارنگی، پرتقال، برنج، پنبه، دانه‌های روغنی آفتابگردان، کلزای بهشهر معروف بوده بهشهر از مراکز تولید تخمه، روغن نباتی و صابون در ایران است و کارخانه چیت‌سازی آن قدمت زیادی دارد. همچنین وجود کارخانه بهپاک بهشهر که یکی از بزرگ‌ترین تولیدکننده روغن نباتی و سویا در خاورمیانه است به این شهر زیبا وجهه خاصی داده است. قابل توجه است که این کارخانه محصولاتی مانند روغن نباتی لادن و بهار و سویای سبحان را تولید
روغن نباتی لادن و بهار و سویای سبحان را تولید می‌کند. پالایشگاه نفت بهشهر، منطقهٔ ویژهٔ اقتصادی بندر امیرآباد، سکوی نفتی بهشهر، کشتی‌سازی صدرا، شرکت تایدواتر خاورمیانه و گروه تولیدی ساوانا تنها بخش دیگری از اقتصاد اثرگذار بین‌المللی بهشهر می‌باشد. قابل ذکر است که بندر امیرآباد بهشهر یکی از بزرگ‌ترین بندرهای شمال کشور بوده و هم‌اکنون نیز تنها بندر متصل به خط راه‌آهن در شمال کشور است. ورزش. ورزش کشتی به ویژه کشتی‌های محلی مازندرانی همچون کشتی لوچو و کشتی باشال در بهشهر رایج است. کشتی لوچو از ورزش‌های بومی
در بهشهر رایج است. کشتی لوچو از ورزش‌های بومی مازندران است که می‌توان آن را مادر کشتی آزاد آن منطقه دانست. کشتی لوچو در همه کرانه‌ها استان مازندران رایج می‌باشد. کشتی لوچو از ورزش‌های پهلوانی و سنتی مازندران می‌باشد. همه ساله، مردم زیادی همزمان با ۲۶ عیدماه تبری (۲۸ تیرماه خورشیدی) در آیینی که به جشن مردگان مشهور است، با تهیهٔ گونه‌های خوراک و خوراکی‌های بومی، در مزار اهل قبور به شادمانی و سرور می‌پردازند. هنگام برگزاری این جشن، مسابقات کشتی سنتی لوچو هم برای شناسایی پهلوان‌ترین فرد منطقه، اجرا می‌شود.
برای شناسایی پهلوان‌ترین فرد منطقه، اجرا می‌شود. «پلوون» فرنامی است که مازنی‌ها به لوچوکاران مازندران می‌دهند. پهلوان کشتی‌گیری است که در آبادی و ناحیه خود حریف و هماوردی ندارد. این فرد در روستای خود از مقام معنوی والا برخوردار است و هر زمان که لازم باشد به داوری و قضاوت در مسائل کار یا زندگی افراد پرداخته و مشاوره می‌دهد. دو سمت فرمان و رای او را ناگزیر می‌دانند. «کشتی با شال» یا «شال کشتی» یا «کشتی میاوند» یک کشتی مازندرانی می‌باشد که در برخی از جاهای شمال ایران رایج است. در این کشتی شرکت کنندگان یک شال
ایران رایج است. در این کشتی شرکت کنندگان یک شال را به دور کمر خود می‌بندند. دست‌ها را در کمر یکدیگر قفل کرده، با اشارهٔ داور کشتی را آغاز می‌کنند. کشتی‌گیری که بتواند حریف را خاک کند، برندهٔ بازی است. شهرسازی. رفت‌وآمد. فاصله این شهر تا تهران ۲۹۵، تا ساری ۴۵، تا گرگان ۷۷، تا بابل ۸۵ و تا رشت ۴۱۰ کیلومتر است. محله‌ها. از محله‌های این شهر می‌توان گرجی‌محله، فراش‌محله، نقاش‌محله، بازارمحله، گراییل‌محله، زیروان، سنگ زغال، قائم، قنبرآباد، کشتارگاه، تروجن (شهیدآباد)، فرهنگیان، مهدیه، فرودگاه، گلستان، گلشهر، ۱۷
فرهنگیان، مهدیه، فرودگاه، گلستان، گلشهر، ۱۷ شهریور، نواب صفوی، کوهی‌خِیل، عبدالحق، [شهید سازگار (بمبئی محله)] اشاره کرد. حمل و نقل. جاده ۲۲ از شهر بهشهر می‌گذرد. به علاوه، این شهر دارای یک پایانه مسافربری بین شهری است که هم‌اکنون حدود ۶۰۰ دستگاه خودرو و ۱۰ ون در این شهر مشغول به کار اند و با توجه به جمعیت شهر این تعداد ناکافی ست. تاکنون برای بهشهر سه طرح آزادراه مطرح شده است: آزادراه گرگان-بهشهر، آزادراه بهشهر-ساری (این دو برای پروژه آزادراه گرگان-ساری-رشت است) و آزادراه بهشهر-دامغان که هر سه طرح در انتظار
و آزادراه بهشهر-دامغان که هر سه طرح در انتظار تصویب توسط هیئت دولت هستند. خیابان‌ها و راه‌ها. راه‌آهن. راه‌آهن سراسری در شمال، از این شهر رد شده و سپس تا گرگان ادامه می‌یابد. نخستین خط راه‌آهن نوین ایران در دوران رضاشاه پس از عبور از بهشهر تا بندر شاه (بندر ترکمن امروزی) کشیده گشت، پس از پایان ساخت پل گردن در ساری نخستین قطار در مهرماه ۱۳۰۸ خورشیدی به دستور رضاشاه عازم بندر شاه گردید. پس از آن هم‌زمان با احداث راه‌آهن خوزستان، کارها در رشته کوه‌های البرز آغاز گردید، کارگران مازندرانی، ترک و … درکنار سایرین
گردید، کارگران مازندرانی، ترک و … درکنار سایرین و مهندسین و پیمانکاران به ویژه آلمانی‌ها، کار ساخت تونل‌ها و پل‌ها را پیگیری کردند. خدمات شهری و امکانات. بیمارستان‌ها. بهشهر دارای سه بیمارستان دولتی و دو بیمارستان خصوصی است. ره‌آوردها. ره‌آوردهای بهشهر شامل خوراک‌های سنتی، میوه‌ها و صنایع دستی این شهر می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: خوراک‌های سنتی. خوراک‌های سنتی بهشهر شامل: ناز خاتون (که یک خوراکِ مختص بهشهر و اطراف آن می‌باشد)، آش گزنه (گزنه آش) ،آش کدو ،آش ترش(تِرش آش)، آش دوغ، ته چین، فسنجان، انار تیم
ترش(تِرش آش)، آش دوغ، ته چین، فسنجان، انار تیم خِرِش، خورش مرغ ترش، باقالا پلو، امرغ شکم پر، کدو پلو (کهی پِلا)، اکبر جوجه، ماهی شکم پر، و… می‌شود؛ لازم است ذکر شود که خورشت فسنجان آن به دلیل استفاده از رب انار شیرین مزه مَلَس دارد. نان و شیرینی: تندیر نون (نان محلی)، حلوای گردو (اَغوز حِلوا)، سوهان کنجد (پِشتِ زیک) ،برنجک (بهاردانه)، پیس گندله، قَتِلمِه (قَتِلمِه) کوماج، نصیری و… لازم است ذکر شود (قَتِلمِه)بیشتر در ایام ماه مبارک رمضان و در سفره افطاری مورد استفاده قرار می‌گیرد. ترشی: بادمجان ترشی، سیر
استفاده قرار می‌گیرد. ترشی: بادمجان ترشی، سیر ترشی، هفت بیجار، ترشی یِرآلماسی، ناز خاتون، وینگوم زالک، هلی ترشی، آبغوره، آب نارنج و… مربا: آلبالو، بِه، تمشک، گلابی، سیب، پرتقال، انجیر، هویج، بهارنارنج و… شربت: بهارنارنج، آلبالو، انار و … میوه‌ها: انواع مرکباتی مانند انار یکی از محصولاتی مهم برای بهشهر که شهرت جهانی دارد، انجیر، ازگیل جنگلی (کِنِس)، گلابی وحشی، تمشک وحشی جنگلی، زرد کیجا (نوعی قارچ‌خوراکی)، گزنه و ولیک، غوره، کنجد، خرمالو وحشی، برنج، سویا، کُلزا ،تره بار، گوجه سبز، توتون، و… صنایع دستی.
کُلزا ،تره بار، گوجه سبز، توتون، و… صنایع دستی. صنایع‌چوبی، مبل سازی، نساجی، حصیربافی، گلیم‌بافی، جاجیم‌بافی، جوراب‌بافی، پارچه‌بافی، سفال‌گری و…
دانسفهان از شهرهای استان قزوین و از توابع شهرستان بوئین زهرا است. دانسفهان در دامنه رشته کوه رامند در تقاطع شاهراه حیاتی کشور در کیلومتر ۱۵۰ جاده تهران به همدان و کیلومتر ۴۶۰ جاده اصفهان به تبریز واقع گردیده است. دانسفهان تا قبل از سال ۱۳۴۱ روستایی با بافت سنتی بود، این شهر در زمین‌لرزه ۱۳۴۱ بوئین‌زهرا به‌طور کلی ویران شد، پس از زمین‌لرزه دانسفهان نو در نزدیکی روستای ویران شده به صورت مدرن و شطرنجی ساخته شد و در سال ۱۳۴۳ به مردم دانسفهان تحویل داده شد. مردم دانسفهان به زبان تاتی سخن می‌گویند. زبان تاتی از
دانسفهان به زبان تاتی سخن می‌گویند. زبان تاتی از خانواده زبان‌های ایرانی شاخه زبان‌های شمال غربی است که با زبان‌های تالشی، طبری، فارسی، گیلکی و لری شباهت‌های بسیار دارد. برخی از پژوهشگران ایرانی و خارجی معتقدند زبان تاتی باقیمانده زبان پهلوی، زبان رسمی حکومت ساسانیان است. برخی محققان می‌گویند که زبان قوم تات ریشه در زبان زرتشتیان و کتاب اوستا دارد که قدمتی بیش از یازده هزارسال دارد دانسفهان امروزه مرکزیت تجاری مهمی بین شهرهای منطقه دارد. زبان. مردم شهر دانسفهان به زبان تاتی صحبت می‌کنند.
عمادشهر شهری که مرکز بخش صحرای باغ شهرستان لارستان در جنوب استان فارس ایران می‌باشد. موقعیت جغرافیایی. شهر عمادشهر با مساحت ۲۴۴ هکتاری در قسمت جنوبی شهرستان لار واقع شده است. عمادده که در بهمن ۱۳۹۰ به شهر تبدیل شده است مرکز بخش صحرای باغ از بخش‌های شهرستان لار واقع در استان فارس از لحاظ موقعیت در ۰۶ ۲۷ ۲۷ درجه عرض شمالی و ۳۱ ۵۳ ۵۳ درجه طول شرقی واقع شده است. از لحاظ موقعیت عمومی در جنوب غربی دشت صحرای باغ و در مجاورت دامنه شمالی ارتفاعات گاوبست از رشته کوه‌های زاگرس جنوبی قرار دارد. این رشته کوه مرز میان
زاگرس جنوبی قرار دارد. این رشته کوه مرز میان استان فارس و استان هرمزگان می‌باشد. بخش عمادده مرکز بخش می‌باشد که در سال ۱۳۸۴ بانتزاع دهستان عمادده از بخش بیرم، دهستان باغ از بخش مرکزی لار و روستای دیده‌بان از بخش گراش و تلفیق آنها، بخش فوق تأسیس گردید. فاصله آن تا مرکز شهرستان (لار) قریب به ۹۵ کیلومتر و تا مرکز استان (شیراز) ۴۳۱ کیلومتر می‌باشد. حوزه نفوذ عمادشهر. بر اساس نقشه تقسیمات سیاسی، روستاهای تحت حوزه نفوذ عمادشهر در فاصله‌های نزدیک از شهر قرار دارد. بر اساس تقسیمات سیاسی سرشماری نفوس و مسکن سال
بر اساس تقسیمات سیاسی سرشماری نفوس و مسکن سال ۱۳۹۰، روستاهای آب گویی، استاس، تل کشی، چاه ریگی، دیده‌بان، کرده شیخ و گاوبست در دهستان عمادده واقع شده‌اند. جمعیت. جمعیت این شهر بر پایه سرشماری سال ۱۳۹۵ برابر با ۴٬۲۳۵ تن و شامل ۱۰۱۶ خانوار است. اقلیم و بستر طبیعی. دشت صحرای باغ که در ۵ کیلومتری جنوب غربی لار واقع شده، جزو حوضه آبریز مندسفلی و دارای ۱۴۷۲ کیلومتر مربع وسعت می‌باشد که از این مقدار ۵۴۹ کیلومتر مربع دشت و بقیه را ارتفاعات تشکیل می‌دهند.. میانگین بارندگی سالانه آن ۱۵۰ میلی‌متر و حداکثر دما ۵۱ درجه
سالانه آن ۱۵۰ میلی‌متر و حداکثر دما ۵۱ درجه سانتی گراد و حداقل آن -۱ درجه سانتی گراد است. عمق برخورد به آب زیرزمینی، از غرب به شرق زیاد شده و شیب عمومی دشت، شرقی- غربی است و با جریانات فرعی جنوبی - شمالی دشت به هم پیوسته و مسیل اصلی را در انتهای دشت تشکیل می‌دهند. این مسیل در جنوب دیده‌بان، از آخرین نقطه دشت عبور کرده و به مسیل فداغ می‌پیوندد. اب‌های زیر زمینی از همین حالت تبعیت کرده و شیب عمومی آن‌ها نیز شرقی - غربی می‌باشد. پیشینهٔ تاریخی. در دوران بسیار دور نام این شهر «آستاس» یا «استاس» بودهاست بوده
دور نام این شهر «آستاس» یا «استاس» بودهاست بوده است. در قرن هفتم هجری قمری یکی از علماء شریعت بنام «شیخ عمادالدین انصاری» ملقب به (عماد الدین) در معیت شاه سیف‌الله قتال از عرفای بنام در این روستا «استاس» سکنا می‌گزیند و چونعمده رونق و آبادانی این روستا به جهت تلاش‌ها و کوشش‌های وی بوده است کم کمک نام "ده عمادالدین " یا ده عماد یا "عمادده" جایگزین نام "استاس" می‌شود. عماد القریه "معرب"عمادده"از نام‌های دیگر این محل بوده است. در روایتی دیگر آن را بدین جهت عمادده گفته‌اند، چون این روستا از روستاهای دیگر بزرگ
گفته‌اند، چون این روستا از روستاهای دیگر بزرگ تر بوده است. در گویش محلی این شهر «مَیدِه»Maideh نامیده می‌شود. اکنون در نزدیکی این شهر، روستای کوچکی با همین نام استاس وجود دارد که البته با محل استاس باستانی کیلومترها فاصله دارد. مراحل و روند گسترش بر اساس برداشت میدانی و مصاحبه با شورا، عمادشهر دارای یک هسته اولیه و پنج مرحله گسترش می‌باشد. هسته اولیه شهر در شمال غرب شهر شکل گرفته است. مرحله اول :شمال شرق، شرق و جنوب شرق هسته اولیه شکل گرفته است. مرحله دوم: در شرق، جنوب شرق و جنوب مرحله اول شکل گرفته است.
در شرق، جنوب شرق و جنوب مرحله اول شکل گرفته است. مرحله سوم: در مرکز و شمال غرب شهر شکل گرفته است. مرحله چهارم: در شمال، شرق و مرکز شهر شکل گرفته است. مرحله پنجم: گشترش در شمال شرق، جنوب شرق و جنوب شهر شکل گرفته است. بناهای تاریخی و طبیعی. از بناهای تاریخی که در شهر عمادشهر بر جای مانده است، می‌توان از بارگاه سید ابوالفضل شاه سیف‌الله قتّال از بزرگان قرن هفتم هجری قمری نام برد. آرامگاه سید محمد عمر سیف‌الله القتال در این روستا واقع است. غار بن وو در نزدیکی عمادشهر غاری کهن با عجایب بسیار وجود دارد، این غار
غاری کهن با عجایب بسیار وجود دارد، این غار به نام «بن وو» دارای کتبیه‌هایی به زبان سانسکریت است و چهارطاقی‌هایی مربوط به دوران ساسانیان در نزدیکی آن قرار دارد این غار از لحاظ اکوتوریسم و ژئوتوریسم یکی از مناطق بی‌نظیر ایران و با وسعتی قریب به ۳۰۰۰ متر مربع و با ارتفاعی نزدیک به ۵۰ متر در دل کوه گاوبست از رشته کوه‌های زاگرس جنوبی واقع شده است. این غار از شگفتی‌های طبیعت در این قسمت از کشور پهناور ایران است. دربارهٔ نام این غار شگفت‌انگیز اقوال مختلفی وجود دارد از آن جمله عده‌ای بر این عقیده‌اند که نام اصلی
از آن جمله عده‌ای بر این عقیده‌اند که نام اصلی آن داد بنیاد (محلی که برای دادخواهی) است و گروهی دیگر نیز نام آن را بن وو که ریشه لغوی آن در زبان محلی تقریباً شیبه داد بنیاد است، می‌دانند. آثار به جای مانده در این محل حکایت از آن دارد که این غار قرن‌ها پیش از ورود اسلام، محل سکونت قبایلی بوده است که با آمدن اسلام به جاهای دیگر خارج از ایران کوچ کرده‌اند. در این غار بیش از ۲۴ حوض جهت جمع‌آوری آبی که در طول سال از سقف غار به صورت قطره‌های ممتد می‌چکد، توسط ساکنان اولیه آن ساخته شده است که در حال حاضر تقریباً
اولیه آن ساخته شده است که در حال حاضر تقریباً ۱۵ عدد آن سالم مانده و به روال گذشته عشایر ساکن در این محل از آبهای جمع‌آوری شده استفاده‌های فراوان می‌برند. کناره‌های دیوار غار ۱۲ حوضچه آب تقریباً به ابعاد۵ در ۳ و در راستای جنوبی ۷ حوضچه به ابعاد ۵ در ۴ متر وجود دارد که در ضلع غربی آن ۴ پلکان با خیز ۳۰ سانتی‌متر ساخته شده است. از عجایب دیگر این غار این است که چشمه آب شیرین آن در تمام فصول سال چه در سال‌های پرباران و چه در خشکسالی جاری است. در بخش‌هایی از دیواره‌های اطراف غار نیز نوشته‌هایی به خط عبری دیده
اطراف غار نیز نوشته‌هایی به خط عبری دیده می‌شود. درون غار هوای خنک و مرطوب جریان دارد. کف غار ناهموار است و شیب آن به سمت دهانه غار است. پیمایش این غار نیاز به ابزار فنی ندارد و بهترین زمان بازدید از آن فصل بهار است. غار بنوو با شماره ۳۰۱۱۹ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید. قلعه قلات قلعه قلات و همچنین سنگ نوشته‌هایی که گویا از مقابر قدیمی به دست آمده است. عمادشهری‌های خارج از کشور. تعداد عمادشهری‌های خارج از کشور در حدود "۸۰۰۰/ هشت هزار" نفر می‌باشد که با خانواده در آنجا زندگی می‌کنند. بیشتر این افراد
با خانواده در آنجا زندگی می‌کنند. بیشتر این افراد در کشورهای حوزه خلیج فارس اسکان یافته‌اند و تعدادی نیز در کشورهای، دانمارک انگلستان، استرالیا، آمریکا و سایر کشورها اقامت دارند.
حزب سیاسی به جمعیتی خاص و دارای اهدافی ویژه گفته می‌شود که متأثر از شرایط عینی و ذهنی ساختار نظام جامعه خویش باشد. وجود حزب سیاسی در ایران پیشینه چندان قدرتمندی ندارد و به بعد از دوران مشروطه برمی‌گردد. در آن زمان هم احزاب به صورت جدا و ناپیوسته فعالیت می‌کردند. به طوری که هرگاه بحران سیاسی به وجود می‌آمد، این احزاب متلاشی یا دچار تفرقه می‌شدند. مانند حزب دموکرات، سوسیالیستی و غیره... احزاب دولتی، گروه‌هایی هستند که علت وجودی‌شان با دولت پیوند خورده و به صورت فرمایشی شکل می‌گیرند. احزاب دولتی به معنای واقعی
فرمایشی شکل می‌گیرند. احزاب دولتی به معنای واقعی کلمه مفهوم حزب را برآورده نمی‌کنند بلکه عموماً دولت‌مردان آن‌ها را در تقابل با احزاب سیاسی حاضر در کشور ایجاد می‌کنند. در حقیقت کارکرد اصلی این احزاب فرمایشی در جوامع استبدادی «ضد حزب» بودن آن‌هاست؛ به‌صورتی که با مهار پتانسیل‌های سیاسی سایر احزاب، جلوی کارکرد واقعی احزاب سیاسی را گرفته و به مطالبات سیاسی مردم، جهت‌دهی مورد‌نیاز حاکمیت را بدهند. فاکتورهایی مانند فرمایشی بودن، سودجویی و منفعت‌طلبی اعضا، وابستگی به بیگانگان، ایجاد شده توسط حاکمیت و رهبران
به بیگانگان، ایجاد شده توسط حاکمیت و رهبران کشور، فقدان مبانی فکری و ایدئولوژی خاص و عضویت بخاطر دریافت مناصب حکومتی از ویژگی‌های اصلی احزاب دولتی به‌شمار می‌آیند. این احزاب در پی از بین رفتن یا کناره‌گیری شخصیت‌های فعال در حکومت یا در صورت درگیری قدرت بین حاکمان یا دستیابی حزب به اهداف خاص سیاسی و حذف سایر رقبا و گسترش دیکتاتوری دلیل فعالیت خود را از دست داده و و اکثراً منحل شده‌اند. دوره پهلوی اول. در این دوره سید محمد تدین حزب تجدد را به عنوان یکی از احزاب دولتی راه اندازی کرد که در تلاش برای ایجاد نوعی
دولتی راه اندازی کرد که در تلاش برای ایجاد نوعی سیستم حزبی شبیه به ترکیه بود، اما با دستور و پس از به سلطنت رسیدن وی این حزب تعطیل شد. دوره پهلوی دوم. فکر ایجاد حزب دولتی در عصر پهلوی دوم، پس از کودتای ۲۸ مرداد و ایجاد دولت محمدرضا پهلوی در ایران شکل گرفت. قصد حکومت از تشکیل چنین احزابی، در دست گرفتن نبض فعالیت‌های سیاسی جامعه بود. اما این ایده تا سال ۱۳۳۵ش عملی نشد تا اینکه به دستور شاه، اسدالله علم مسئول تأسیس حزب مردم شد. حزب مردم. حزب مردم در اردیبهشت ۱۳۳۶ش موجودیت خود را اعلام کرد. سران این حزب غالباً
موجودیت خود را اعلام کرد. سران این حزب غالباً چهره‌های علمی و دانشگاهی و شخصیت‌های سیاسی و حکومتی بودند. رهبر عملی این حزب تا پایان حیات سیاسی آن اسدالله علم بود. از دیگر بنیان‌گذاران این حزب می‌توان از یحیی عدل، پرویز ناتل خانلری، موسی عمید، حسن ستوده تهرانی و احمد فرهاد نام برد. حزب ملیون. یک سال بعد دومین حزب دولتی را نخست‌وزیر وقت منوچهر اقبال تأسیس کرد (۱۳۳۷ش). اعضای این حزب بیشتر از میان وزرا، نمایندگان مجلس، مقامات وقت و رجال سیاسی اداری بودند. هیئت مؤسسه حزب از محمود جم، عزالممالک اردلان، سید
هیئت مؤسسه حزب از محمود جم، عزالممالک اردلان، سید اسدالله موسوی، ، حسام دولت‌آبادی، محمد حجازی و محمد شاهکار تشکیل شده بود. این هیئت ریاست و دبیرکلی حزب میلیون را به نخست‌وزیر وقت و مؤسس حزب منوچهر اقبال واگذار کردند. اقبال در اولین جلسه حزبی خود عنوان کرد که: «در دنیای امروز حکومت دموکراسی! بدون احزاب و تشکیلات اجتماعی معنی ندارد. شاهنشاه دستور فرموده‌اند که سیستم دو حزب در مملکت برقرار شود. پس حزب میلیون در مقابل حزب مردم تأسیس می‌گردد». اوج فعالیت حزبی احزاب مردم و ملیون در سال ۱۳۳۹ش هزمان با انتخابات
احزاب مردم و ملیون در سال ۱۳۳۹ش هزمان با انتخابات دوره بیستم مجلس شورای ملی اتفاق افتاد. در این دوره از انتخابات تقلبات فراوان، تباین و زد و بند بسیاری صورت گرفت. با آشکار شدن اسناد تقلبات انتخاباتی و تباین و زد و بند حزب مردم به عنوان اقلیت و حزب ملیون به عنوان حزب اکثریت انتخابات باطل اعلام شد و هر دو حزب اعتبار خود را از دست دادند. بدین ترتیب منوچهر اقبال نخست‌وزیر وقت از سویی و اسدالله علم از سویی دیگر از دبیرکلی حزب ملیون و مردم استعفا دادند و حزب ملیون عملاً با برکناری نخست‌وزیر از میان رفت. اما حزب
عملاً با برکناری نخست‌وزیر از میان رفت. اما حزب مردم به صورتی کمرنگ با رهبری یحیی عدل و سپس علینقی کنی، ناصر عاملی و محمد فضائلی تا سال۱۳۵۳ در صحنه بود. این حزب در انتخابات‌های مجلس دوره بیست و یکم در سال۱۳۴۲ و دوره بیست و دوم در سال ۱۳۴۶ و دوره بیست و سوم در سال۱۳۵۰ در رقابت با حزب ایران نوین همچنان به ایفای نقش اقلیت پرداخت. حزب مردم در دوران حیات خود با جناح‌بندی‌ها و اختلافات بسیاری روبه‌رو بود و سرانجام در سال ۱۳۵۳ با برقراری نظام تک حزبی از میان رفت. کانون مترقی. این تشکیلات نه به عنوان حزب بلکه به
کانون مترقی. این تشکیلات نه به عنوان حزب بلکه به صورت جمعیت در سال (۱۳۴۰ش) توسط گروهی از جوانان تحصیل کرده در آمریکا (طرفدار سیستم آمریکایی و غربی) و تعدادی از وزرا و رجال دولتی چون حسنعلی منصور و امیرعباس هویدا تشکیل شد و با از میان رفتن حزب میلیون در مقابل حزب مردم ظاهر شد. حزب ایران نوین. این حزب در واقع با تغییر نام کانون مترقی در آذر سال ۱۳۴۲ش به وجود آمد. حزب ایران نوین بزرگ‌ترین و ماندگارترین حزب دولتی در عصر پهلوی بود که همواره تا تأسیس نظام تک حزبی، اکثریت را در دست داشت و بیش از یک دهه در فضای
اکثریت را در دست داشت و بیش از یک دهه در فضای خالی از فعالیت‌های حزبی به حیات خود ادامه داد. نخستین دبیرکل این حزب حسنعلی منصور بود که در اسفند ۱۳۴۲ش به نخست‌وزیری رسید. با قتل منصور معاون دبیرکل حزب ایران نوین، امیرعباس هویدا نخست‌وزیر و دبیرکل حزب شد. حزب ایران نوین در انتخابات دوره ۲۲ و ۲۳ مجلس شورای ملی در سالهای ۱۳۴۶ش و ۱۳۵۰ش اکثریت را در مجلس داشت و در سال ۱۳۵۳ بزرگ‌ترین و پرطرفدارترین حزبی بود که در حزب رستاخیز ادغام شد. فعالیت حزب ایران نوین بسیار وسیع بود و کمیته‌های متعددی را علاوه بر کمیته مرکزی
بود و کمیته‌های متعددی را علاوه بر کمیته مرکزی دربرمی‌گرفت. این کمیته‌ها شامل: کمیته اجرایی و دفتر سیاسی، سازمان جوانان، زنان، کشاورزان، کارگران، بازرگانان، سندیکاهای کارگری، اتحادیه‌های اصناف و تشکیلات وابسته دیگر بود. حزب نشریاتی نیز در سراسر کشور منتشر می‌ساخت و روزنامه ندای ایران نوین ارگان آن محسوب می‌شد. حزب ایران نوین برای آموزش کادر خود اقدام به تأسیس مدرسه عالی علوم سیاسی و امور حزبی نمود که پس از ادغام آن در حزب رستاخیز، به آن حزب متعلق گشت. ایجاد نظام تک حزبی. فکر ایجاد حزب واحد و فراگیر از سوی
نظام تک حزبی. فکر ایجاد حزب واحد و فراگیر از سوی ایرانیان تحصیل‌کرده در خارج کشور به ویژه طرفداران ساموئل هانتینگتون (استاد علوم سیاسی دانشگاه هاروارد) مطرح شد. هدف از ایجاد چنین حزبی جلوگیری از بی‌تفاوتی سیاسی اکثریت مردم کشور بود تا از طریق علاقمند کردن آنان به امور سیاسی مطلوب و عاملی مؤثر در جهت پیوند دولت و مردم ایجاد گردد. بدین ترتیب تلاش‌هایی در جهت کسب موافقت محمدرضا صورت گرفت و او را با این عنوان که از این پس با اجرای طرح نظام حزب واحد شاه رهبری کل فعالیت‌های سیاسی را برعهده خواهد گرفت، با خود
کل فعالیت‌های سیاسی را برعهده خواهد گرفت، با خود هم‌آهنگ نمود. شاه در کتاب خود (پاسخ به تاریخ) در این مورد می‌گوید: “ما معتقد هستیم همه مردم ایران باید برای رسیده به هدف‌های ملی که سعادت و آسایش فرد فرد ما را تأمین خواهد کرد متحد باشند و در یک جهت حرکت کنند، همه کوشش‌ها باید در راه پیشرفت کشور باشد. نه خنثی کردن تلاش‌های یکدیگر. در نظام چند حزبی امکان تفرقه و تشتت بسیار است. هر گروه که در حزبی هستند با دیگران بر سر کسب قدرت و به دست گرفتن حکومت ستیز و دعوا دارند. هر گروه می‌خواهد حرف‌های خودش را به کرسی
دارند. هر گروه می‌خواهد حرف‌های خودش را به کرسی بنشاند و در نتیجه اختلافات به وجود می‌آید. در حالی که در حزب رستاخیز از جنگ گروهی خبری نیست“ بنابر این حزب رستاخیز ملی ایران به دستور شاه در یازده اسفند ۱۳۵۳ش تشکیل شد و کلیه احزاب منجمله حزب ایران نوین، حزب مردم، پان ایرانیست و ایرانیان در آن ادغام شدند. اندکی بعد کار به جایی رسید که شرکت در این حزب سیاسی، اجباری اعلام شد و شاه در سخنان خود گفت: “ هر کسی باید جزو این حزب بشود و تکلیف خود را روشن بکند. اگر نشد از ایران خارج شود. اگر نخواستند خارج شوند، جایشان
از ایران خارج شود. اگر نخواستند خارج شوند، جایشان در زندان است، و دولت اعلام نمود برای هر ایرانی که خواستار شرکت در حزب نیست پاسپورت صادر و به خارج فرستاده خواهد شد. “ دبیرکلی حزب جدید در ابتدا به عهده امیرعباس هویدا نخست‌وزیر وقت و رئیس حزب ایران نوین نهاده شد و البته قصد شاه این بود که فعالیت‌های سیاسی نخست وزیرش را نیز تحت اختیار خود بگیرد. بعدها رهبری این حزب به عهده جمشید آموزگار گذارده شد و اندکی بعد به نخست‌وزیری برگزیده شد. اما عملکرد جمشید آموزگار در حزب که به ایجاد جناح پیشرو انجامید خود از موانع
حزب که به ایجاد جناح پیشرو انجامید خود از موانع ضعف حزب گشت و به جای آنکه حزب باعث اتحاد و یکرنگی و ثبات در جامعه گردد، خود از عوامل اصلی تشتت آرا و ایجاد اختلاف بین رجال دولتی و دولتمردان سیاسی گشت. در این بین درگیری جناح‌های پیشرو، سازنده و لیبرال بر شدت این جریان افزود. حزب رستاخیز ملت ایران سه سال بعد از تشکیل به عنوان یکی از پایه‌های رژیم مورد حملات مخالفان رژیم قرار گرفت و عملکرد آن باعث تشدید نارضایتی‌ها شد. به طوری که در اهداف خود از جمله تحکیم رژیم و نهادی کردن سلطنت و تثبیت دولت موفق نشد و به جای