payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌تواند به بیش از سه متر هم برسد. مثل کارده سرماری و گل شیپوری اتیوپیایی دارای گل‌آذین قاشقی (اسپات) می‌باشد که در آن گل‌ها به هم فشرده شده و برگکی دور گل‌آذین را فرا گرفته و شبیه یک گلبرگ بزرگ است. در مورد تیتان‌آروم بیرون برگ سبز تیره و درون آن کبود تیره با بافت عمیقاً شیاردار است. اسپات توخالی بوده و شبیه یک قرص بزرگ نان باگت است. گل دادن. تیتان‌آروم یا گیاه جسد معمولاً قبل از اینکه برای اولین بار شکوفه دهد به ۷ تا ۱۰ سال رشد نیاز دارد. بعد از اولین شکوفایی تفاوت‌های قابل توجهی در دورهٔ شکوفایی آن وجود
تفاوت‌های قابل توجهی در دورهٔ شکوفایی آن وجود دارد. بعضی‌ها ممکن است بین ۷ تا ۱۰ سال گل ندهند درحالی‌که بعضی‌ها ممکن است هر دو یا سه سال یک بار گل دهند. مواردی هم ثبت شده که گیاه چند سال پشت سرهم گل داده‌است. و در روی بدنه (ساقه پیازمانند گیاه) هم‌زمان یک یا دو برگ و گل‌آذین رشد کرده‌است. موردی هم بوده که چند گل هم‌زمان روی بدنه رشد کرده‌است.
مایکل آکینو (Michael Aquino) متولد ۱۸ اکتبر ۱۹۴۶ یکی از بنیانگذاران «معبد سِت» (سازمان جدا شده از کلیسای شیطان) است. همچنین او در ارتش و سازمان سیا (CIA) مشغول فعالیت بوده است. وی به خاطر اختلافات عقیدتی اش با انتان لاوی، معبد ست را در ۱۹۷۵ تأسیس کرد.
برخلاف اغلب گروه‌های ذی نفوذ اقتصادی در ایالات متحده آمریکا، گروه‌های ذی نفوذ اجتماعی در پی منافع اقتصادی نیستند و وزنه و جایگاه آنان در افکار عمومی نیز به دلیل طرح موضوعات انسانی و اخلاقی است و به همین دلیل این گروه‌ها توانسته‌اند حمایت‌های گسترده مردمی را بویژه درمیان اقلیت‌های نژادی و زبانی به سوی خود جلب نمایند. گروه‌های خواهان برابری. گروه‌های ذی‌نفوذ خواهان برابری در ایالات متحده آمریکا به دو دسته عمده تقسیم می‌شوند. یک دسته از برابری حقوق زنان حمایت می‌کنند و دسته بعدی به‌دنبال کسب برابری برای رنگین
و دسته بعدی به‌دنبال کسب برابری برای رنگین پوستان بویژه آمریکائیان آفریقایی‌تبار هستند. از میان گروه‌های متعدد طرفداری برابری رنگین پوستان، مجمع ملی برای بهبود وضع زندگی رنگین‌پوستان به عنوان گروه مادر عمل می‌کند و تلاش دارد وحدت نظر میان تمام گروه‌ها ایجاد نماید. سازمان دیگری که در این زمینه فعالیت گسترده‌ای دارد کنگره برابری نژادی برای ملت اسلام است. گروه‌های ذی نفوذ با موضوعات خاص. تعداد زیادی از گروه‌های ذی نفوذ در ایالات متحده آمریکا تنها یک موضوع خاص را دنبال می‌کنند. یکی از قدرتمندترین این گروه‌ها،
را دنبال می‌کنند. یکی از قدرتمندترین این گروه‌ها، انجمن ملی اسلحه آمریکا است. انجمن‌های علمی ـ تخصص نیز هر یک به نوبه خود دارای پایگاه و نفوذ در میان افکار عمومی هستند. انجمن پزشکی آمریکا، انجمن ملی آموزش و انجمن دانشگاه‌های آمریکا نقش بسیار تعیین کننده‌ای در ترسیم برنامه‌های آموزشی، درمانی و رفاه اجتماعی دولت دارند. بویژه انجمن پزشکی آمریکا که تقریباً بدون جلب موافق آن، هیچ‌یک از برنامه‌های کاخ سفید و یا کنگره در خصوص بهداشت و رفاه اجتماعی به تصویب نمی‌رسد. از جمله گروه‌های ذی نفوذ با موضوعات خاص در
از جمله گروه‌های ذی نفوذ با موضوعات خاص در آمریکا عبارتند از: کلوپ فدراسیون ملی زنان متخصص، شورای ملی کلیساهای مسیحی، کنفرانس ملی رفاه کاتولیک، کمیته امور عمومی آمریکا ـ اسرائیل (ایپک)، لژیون آمریکایی سربازان بازگشته از جنگ‌های خارجی، انجمن وکلای آمریکا، انجمن بیمه بهداشتی آمریکا، آمریکائیان برای اقدام دموکراتیک، مردم برای راه و روش آمریکایی، صدای مسیحیت، اتحادیه آزادی‌های مدنی، کمیته ملی حقوق زندگی، بنیاد عمومی شهروندان، انجمن ملی فروشگاه‌های خرده فروشی، گروه‌های زیست‌محیطی. گروه‌های ذی نفوذ محیط زیست از
زیست‌محیطی. گروه‌های ذی نفوذ محیط زیست از جدیدترین گروه‌های ذی نفوذ در ایالات متحده به حساب می‌آیند که به دلیل افزایش آلودگی محیط زیست و رشد سریع جمعیت، تعداد آنان رو به افزایش گذاشته است. این گروه‌ها حفاظت از محیط زیست، حمایت از حیوانات، کاهش رشد جمعیت و مبازره با آلودگی محیط زیست را دنبال می‌کنند. از این لحاظ منافع این گروه‌ها با منافع گروه‌های تولید انرژی از جمله نفت، زغال سنگ و انرژی اتمی در تضاد قرار می‌گیرد. همچنین آنان اقدامات عملی گسترده‌ای علیه صنایع بزرگ و گروه‌های حامی آنان به راه انداخته‌اند که
بزرگ و گروه‌های حامی آنان به راه انداخته‌اند که با سر و صداهای فراوانی همراه است. انجمن دوستاران زمین از جمله سازمان‌های است که در موضوعاتی نظیر حفاظت حیات وحش و مبارزه با آلودگی‌های محیط زیست فعالیت می‌کند. صلح سبز اگر چه به عنوان یک حزب سیاسی نیز شناخته می‌شود، لیکن در بسیاری از موضوعات زیست‌محیطی از شیوه‌های گروه‌های فشار برای تأثیر گذاری بر رفتار سیاست‌مداران استفاده می‌کند و درعین حال طرفداران زیادی را نیز به سوی خود جلب کرده است. این گروه در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ که با آزمایش‌های اتمی یا
۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ که با آزمایش‌های اتمی یا استقرار موشکی‌های اتمی به مخالفت پرداخت، شهرت جهانی یافت. از آن زمان به بعد، گروه‌های ذی نفوذ محیط زیست از اهمیت فراوانی در واشینگتن پیدا کردند.
سیاه‌پوستان آمریکا یا آمریکایی هایی آفریقایی‌تبار ، سومین گروه قومی و نژادی بزرگ در آمریکا (پس از آمریکایی‌های سفیدپوست و آمریکایی‌های هیسپانیک و لاتین) هستند. به تعریف اداره سرشماری ایالات متحده آمریکا آمریکایی های آفریقایی تبار، شامل گروهی از آمریکایی ها هستند که پیشینه و تبار شان به طور‌‌ جزئی یا کامل به یکی‌ از قومیت های سیاه‌پوست آفریقا باز می‌گردد. بیشتر سیاهپوستان آمریکایی به بردگی گرفته شده درون مرزهای آمریکای کنونی هستند. در دوران استعمار اروپاییان پس از کشف قاره آمریکا سیاه پوستان را به اجبار برای
از کشف قاره آمریکا سیاه پوستان را به اجبار برای کار در مزارع کشاورزی و معادن می دزدیدند و با خود می بردند و امروزه نصف جمعیت آمریکای شمالی و جنوبی را سیاهپوستان تشکیل می دهند به‌طور میانگین، سیاه‌پوستان آمریکایی دارای‌تبار آفریقای غربی/مرکزی و اروپایی‌اند و برخی‌تبار سرخ‌پوستی نیز دارند. بنا بر داده‌های اداره سرشماری آمریکا، مهاجران آفریقایی عموماً خود را در زمره سیاه‌پوستان آمریکایی نمی‌شناسند. اکثریت قاطع مهاجران آفریقایی در عوض خود را با قومیت‌های خود می‌شناسند. مهاجران از برخی کشورهای کارائیب، آمریکای
مهاجران از برخی کشورهای کارائیب، آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی و اخلافشان ممکن است از این لفظ برای خود استفاده بکنند یا نکنند. متمم چهاردهم قانون اساسی ایالات متحده مصوب سال ۱۸۶۸ میلادی، برای نخستین‌بار رسماً سیاه‌پوستان آمریکا را به عنوان «شهروندان آمریکا» شناخت. قوانین نژادی. براساس قوانین مصوب دولت آمریکا، تا سال ۱۹۴۸ ممنوع‌کردن سیاه‌پوستان از خریدن یا زندگی‌کردن در یک خانه یا محله، کاملاً قانونی بود. درود قدرت سیاه در المپیک. درود قدرت سیاه در المپیک ۱۹۶۸ اشاره به واقعه‌ای تاریخی در المپیک ۱۹۶۸ دارد که
اشاره به واقعه‌ای تاریخی در المپیک ۱۹۶۸ دارد که در آن دو ورزشکار سیاه‌پوست آمریکایی به نژادپرستی در آمریکا اعتراض نمودند. تامی اسمیت و جان کارلوس که به ترتیب موفق به کسب مدال طلا و برنز در رشته دوی ۲۰۰ متر شدند، در حالی روی سکو رفتند که در هنگام پخش سرود ملی آمریکا، روی خود را از پرچم این کشور برگردانده و با مشت گره‌کرده‌ای برافراشته در بالای سر سکوت کردند.
اتین ژیلسون (متولد ۱۳ ژوئن ۱۸۸۴ در پاریس – درگذشته ۱۹ سپتامبر ۱۹۷۸ در اوسر) مورخ و فیلسوف فرانسوی و از پیروان فلسفهٔ تومیسم نو بود. آثار و تحصیلات. وی در سال ۱۹۱۳ موفق به اخذ دکترا شد و در همین سال دو رسالهٔ خود با نام «فهرست مدرسی-دکارتی» و «آزادی در نظر دکارت و نسبت آن با الهیات» را منتشر کرد. از جمله آثار او کتاب «فلسفه قرون وسطی» است که در سال ۱۹۲۲ تحریر نموده و کتاب دیگر او «روح فلسفهٔ قرون وسطی» نام دارد که به سال ۱۹۳۲ نگاشته شده و توسط علی‌مراد داودی ترجمه و از سوی شرکت انتشارات علمی فرهنگی منتشر
ترجمه و از سوی شرکت انتشارات علمی فرهنگی منتشر شده‌است. کتاب دیگر او، «وحدت تجربه فلسفی» است که احمد احمدی آن را تحت عنوان «نقد تفکر فلسفی غرب» ترجمه کرده‌است.
معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا شخص دوم در دستگاه اجرایی کشور ایالات متحده آمریکا و بر اساس قانون اساسی، رئیس رسمی مجلس سنای ایالات متحده آمریکا است. معاون رئیس‌جمهور پس از رئیس‌جمهور دومین مقام ارشد قوه مجریه دولت فدرال ایالات متحده است و در خط جانشینی ریاست جمهوری رتبه اول را دارد. معاون رئیس‌جمهور همچنین به عنوان رئیس مجلس سنا یک مقام ارشد در قوه مقننه هم هست. در این سمت، معاون رئیس‌جمهور اختیار ریاست در جلسات مجلس سنا را دارد، اما حق رأی ندارد، مگر برای رأی دادن به شکست تساوی ۵۰–۵۰ میان سناتورها.
برای رأی دادن به شکست تساوی ۵۰–۵۰ میان سناتورها. معاون رئیس‌جمهور به همراه رئیس‌جمهور برای یک دوره چهار ساله به‌طور غیرمستقیم توسط مردم از طریق مجمع گزینندگان انتخاب می‌شود. مقام معاون ریاست‌جمهوری در دوران معاصر دارای قدرت قابل توجهی است و به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از دولت رئیس‌جمهور دیده می‌شود. در حالی که ماهیت دقیق نقش در دوره هر رئیس‌جمهور متفاوت است، بیشتر معاونین در دوره معاصر به عنوان مشاور اصلی ریاست جمهوری، شریک حاکم و نماینده رئیس‌جمهور خدمت می‌کنند. معاون رئیس‌جمهور همچنین عضو قانونی شورای
می‌کنند. معاون رئیس‌جمهور همچنین عضو قانونی شورای امنیت ملی است و بنابراین نقش مهمی در امور امنیت ملی دارد. با گسترش نقش معاون رئیس‌جمهور در قوه مجریه، نقش او در قوه مقننه کمتر شده است. به عنوان مثال، معاونان رئیس‌جمهور اکنون به ندرت برای ریاست جلسات در سنا حاضر می‌شوند. نقش معاونت ریاست جمهوری از زمان ایجاد منصب در طول کنوانسیون قانون اساسی ۱۷۸۷ به‌طور چشمگیری تغییر کرده است. معاون ریاست جمهوری، برای بسیاری از تاریخ کشور یک منصب تشریفاتی محسوب می‌شد، به ویژه پس از متمم دوازدهم قانون اساسی ایالات متحده
ویژه پس از متمم دوازدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا که اعلام می‌کرد معاونین رئیس‌جمهور دیگر نفر دوم انتخابات ریاست جمهوری نیستند. نقش معاون رئیس‌جمهور با ایجاد دفتر معاون رئیس‌جمهور در قوه مجریه در سال ۱۹۳۹، از اهمیت بیشتری برخوردار شد و از آن زمان تا حالا بسیار بیشتر شده است. معاون ریاست جمهوری به دلیل قدرت و اعتبار بالا، اکنون مانند پله‌ای برای ریاست جمهوری قلمداد می‌شود. از دهه ۱۹۷۰، اقامتگاه رسمی معاون رئیس‌جمهور در شماره یک میدان رصدخانه قرار دارد. قانون اساسی صریحاً معاون ریاست جمهوری را به
دارد. قانون اساسی صریحاً معاون ریاست جمهوری را به هیچ‌یک از شاخه‌ها اختصاص نداده و باعث ایجاد اختلاف بین حقوقدانان در مورد این که این دفتر به کدام شاخه دولت تعلق دارد: ۱) قوه مجریه، ۲) قوه مقننه، ۳) هر دو یا ۴) هیچ‌کدام. دیدگاه معاصر به معاون رئیس‌جمهور به عنوان یک مقام قوه مجریه - تقریباً جدا از قوه مقننه - ناشی از انتصاب اختیارات اجرایی به معاون رئیس‌جمهور توسط رئیس‌جمهور یا کنگره است. با این وجود، معاونین رئیس‌جمهور معاصر اغلب قبلاً در کنگره خدمت کرده‌اند و معمولاً وظیفه کمک به پیشبرد سیاست‌های دولت در
و معمولاً وظیفه کمک به پیشبرد سیاست‌های دولت در کنگره را دارند. جی‌دی ونس هم‌اکنون به عنوان پنجاهمین معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده خدمت می‌کند تاریخچه. قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم. در ابتدای تأسیس ایالات متحده مقام معاون رئیس‌جمهور به فردی که در انتخابات ریاست جمهوری نفر دوم می‌شد، اعطا می‌شد. این باعث اختلاف نظر زیاد میان رئیس‌جمهور و معاونش می‌شد و در نهایت باعث می‌شد که معاون رئیس‌جمهور بیشتر به مقامی تشریفاتی تبدیل شود و بیشتر از قوه مجریه به عنوان رئیس جلسات مجلس سنا به امور قوه مقننه بپردازد. دو
رئیس جلسات مجلس سنا به امور قوه مقننه بپردازد. دو معاون اول رئیس‌جمهور، جان آدامز و توماس جفرسون، که هر دو به دلیل دوم شدن در رقابت‌های ریاست جمهوری معاونت را بدست آوردند، به‌طور منظم ریاست سنا را بر عهده داشتند و کارهای زیادی را برای شکل‌دادن به نقش رئیس سنا انجام دادند. ظهور احزاب سیاسی و مبارزات انتخاباتی با هماهنگی ملی در طول دهه ۱۷۹۰ (که طراحان قانون اساسی آن را پیش‌بینی نمی‌کردند) به سرعت برنامه انتخابات را در قانون اساسی اصلی ناکام گذاشت. در انتخابات سال ۱۷۹۶، جان آدامز از حزب فدرالیست، مقام ریاست
سال ۱۷۹۶، جان آدامز از حزب فدرالیست، مقام ریاست جمهوری را به دست آورد، اما رقیب سرسخت او، توماس جفرسون، از حزب دموکرات-جمهوری‌خواه، دوم شد و معاون رئیس‌جمهور شد؛ بنابراین، رئیس‌جمهور و معاون رئیس‌جمهور از احزاب مخالف یکدیگر بودند و جفرسون از معاونت ریاست جمهوری برای ناکام گذاشتن سیاست‌های رئیس‌جمهور استفاده می‌کرد. پس از آن، این سیستم از طریق متمم دوازدهم قانون اساسی اصلاح شد تا در انتخابات ۱۸۰۴ مورد استفاده قرار گیرد. در این متمم مقرر شد که معاون رئیس‌جمهور در هنگام انتخابات به عنوان کسی که خود رئیس‌جمهور
در هنگام انتخابات به عنوان کسی که خود رئیس‌جمهور انتخاب کرده به همراه او برگه رأی‌گیری حضور یابد. دفتر معاون رئیس‌جمهور در بیشتر دوران، چیزی بیش از یک موقعیت جزئی تلقی نمی‌شد. جان آدامز، اولین معاون، اولین کسی بود که از مقام به علت "بی اهمیت بودن کامل" ناامید شد. وی برای همسرش ابیگل آدامز نوشت: "کشور من در ذهن خود بی اهمیت‌ترین مقامی را که تاکنون اختراع انسان بوده است برای من ساخته است … ". هری ترومن، که در اواخر دوران فرانکلین روزولت به عنوان معاون رئیس‌جمهور خدمت می‌کرد، گفت که مقام به اندازه" پنجمین
خدمت می‌کرد، گفت که مقام به اندازه" پنجمین پستان گاو مفید است ". توماس آر. مارشال، بیست و هشتمین معاون رئیس‌جمهور، گفته: "یک بار دو برادر بودند. یکی به دریا فرار کرد و دیگری به عنوان معاون رئیس جمهور ایالات متحده انتخاب شد. و دیگر چیزی از هیچ یک از آنها شنیده نشد."" تا سال ۱۹۱۹، معاونان رئیس‌جمهور حتی در جلسات کابینه هم حضور نداشتند. وقتی رئیس‌جمهور وودرو ویلسون در فرانسه مشغول مذاکرات بر سر پیمان ورسای بود از معاونش توماس آر. مارشال خواست که ریاست جلسات هیئت دولت را بر عهده گیرد و سنت‌شکنی کرد. احساس نیاز
دولت را بر عهده گیرد و سنت‌شکنی کرد. احساس نیاز به معاونی قدرتمند. در سال ۱۹۳۳، فرانکلین روزولت با دعوت مستمر معاون رئیس‌جمهور به جلسات کابینه، که هر رئیس‌جمهور از آن زمان تا کنون آن را حفظ کرده است، اهمیت مقام را بالا برد. در آغاز دوره دوم روزولت، در ۲۰ ژانویه ۱۹۳۷، گارنر اولین معاون رئیس‌جمهور بود که در مراسم تحلیف همراه با رئیس‌جمهور، بر روی پله‌های ساختمان کپیتول سوگند یاد کرد. سنتی که تاکنون ادامه دارد. پیش از آن زمان، معاونان رئیس‌جمهور در مراسمی جداگانه در تالار سنا تحلیف می‌شدند. هنری والاس، معاون
در تالار سنا تحلیف می‌شدند. هنری والاس، معاون رئیس‌جمهور دوره سوم روزولت (۱۹۴۱–۱۹۴۵)، مسئولیت‌های عمده ای را در طول جنگ جهانی دوم به عهده گرفت. با این حال، پس از اختلافات سیاسی متعدد بین والاس و سایر مقامات دولت روزولت و مقامات حزب دموکرات، حزب وی را در انتخابات ۱۹۴۴ به عنوان نامزد معاونت ریاست جمهوری معرفی نکرد. به جای او هری ترومن انتخاب شد. در طول معاونت ۸۲ روزه خود، ترومن بر خلاف والاس در مورد هیچ برنامه جنگی یا پس از جنگ، از جمله پروژه منهتن، قرار داده نشد و باعث شد ترومن با عصبانیت اظهار کند که کار
نشد و باعث شد ترومن با عصبانیت اظهار کند که کار معاون رئیس‌جمهور «رفتن به عروسی و تشییع جنازه» است. در نتیجه این تجربه، ترومن پس از مرگ روزولت و رسیدن به ریاست جمهوری، به اهمیت اطلاع‌رسانی به معاون رئیس‌جمهور در مورد مسائل امنیت ملی پی برد. کنگره معاون رئیس‌جمهور را در سال ۱۹۴۹ یکی از چهار عضو قانونی شورای امنیت ملی قرار داد. اهمیت معاونت ریاست جمهوری در حالی که ریچارد نیکسون در کار بود (۱۹۵۳–۱۹۶۱) به رشد خود ادامه داد. هنگامی که رئیس‌جمهور دوایت آیزنهاور به او اجازه داد در غیاب او در جلسات کابینه را ریاست
او اجازه داد در غیاب او در جلسات کابینه را ریاست کند. دفاتر معاونان رئیس‌جمهور تا سال ۱۹۶۱ در ساختمان کپیتول (مقر کنگره)، قرار داشت. لیندون بی. جانسون اولین معاون رئیس‌جمهور بود که در مجموعه کاخ سفید، در ساختمان دفتر اجرایی قدیمی، دفتری دریافت کرد. این دفتر از آن زمان به عنوان «دفتر تشریفات معاون رئیس‌جمهور» تعیین شده است و امروزه برای رویدادهای رسمی و مصاحبه‌های مطبوعاتی مورد استفاده قرار می‌گیرد. رئیس‌جمهور جیمی کارتر اولین رئیس‌جمهوری بود که به معاون خود، والتر ماندیل، دفتر کار در بال غربی کاخ سفید داد،
والتر ماندیل، دفتر کار در بال غربی کاخ سفید داد، که پس از آن همه معاونان رئیس‌جمهور آن را حفظ کرده‌اند. معاونان رئیس‌جمهور به دلیل وظیفه خود به عنوان رئیس مجلس سنا، هنوز علاوه بر دو دفتر در کاخ سفید، دفاتر و کارمندان خود در ساختمان کپیتول را هم حفظ کرده‌اند. دوران تصدی دیک چینی (۲۰۰۱–۲۰۰۹) شاهد افزایشی شدید در قدرت دفتر معاون رئیس‌جمهور بود. معاون رئیس‌جمهور چینی از قدرت فوق‌العاده ای برخوردار بود و اغلب بدون اطلاع رئیس‌جمهور جورج دبلیو بوش، به تنهایی تصمیمات سیاسی را اتخاذ می‌کرد. در زمان مبارزات
تصمیمات سیاسی را اتخاذ می‌کرد. در زمان مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری سال ۲۰۰۸، هر دو نامزد معاونت ریاست جمهوری، سارا پیلین و جو بایدن، اظهار داشتند که مقام تحت تصدی چینی بیش از حد گسترش یافته است. هر دو گفتند که نقش را در حد مشاور رئیس‌جمهوری کاهش می‌دهند. وظایف معاون رئیس‌جمهور. ریاست مجلس سنا. ماده ۱، بخش ۳، بند ۴ قانون اساسی ایالات متحده آمریکا عنوان معاون رئیس مجلس سنا را به معاون رئیس‌جمهور اعطا می‌کند و او را مجاز به ریاست جلسات سنا می‌کند. در این سمت، معاون رئیس‌جمهور مسئول برقراری نظم و تصمیم،
سمت، معاون رئیس‌جمهور مسئول برقراری نظم و تصمیم، اجازه به اعضا برای صحبت و انجام اقدامات مورد نیاز است. با این‌که رئیس سنا در رأی‌گیری‌های معمولی شرکت نمی‌کند اما دارای حق برای شکستن تساوی میان رأی سناتورهاست. در سنای کنونی ایالات متحده ۱۰۰ سناتور حضور دارند. در صورت تساوی ۵۰–۵۰ میان رأی سناتورها در، رئیس سنا وارد عمل می‌شود و با رأی تساوی‌شکن خود نتیجه نهایی رأی‌گیری را مشخص می‌کند. در عمل، تعداد دفعات استفاده معاونین رئیس‌جمهور از این حق بسیار متفاوت بوده است. جان سی. کلهون با ۳۱ رأی رکورددار است و پس از
است. جان سی. کلهون با ۳۱ رأی رکورددار است و پس از او جان آدامز با ۲۹ رأی قرار دارد. مایک پنس در طول چهار سال ریاست خود (۲۰۱۷–۲۰۲۱) ۱۳ رأی تساوی‌شکن داد. در حالی که رئیس پیش از او جو بایدن، در طول هشت سال ریاست خود (۲۰۰۹–۲۰۱۷) هیچگاه نتوانست از رأی تساوی‌شکن استفاده کند. رئیس جلسات استیضاح. معاون رئیس‌جمهور ممکن است در مقام ریاست مجلس سنا، ریاست اکثر دادرسی‌های استیضاح مسئولان فدرال را بر عهده داشته باشد، هرچند قانون اساسی به‌طور خاص آن را لازم نمی‌داند. در این مورد استثنایی هم وجود دارد. هر زمان رئیس‌جمهور
مورد استثنایی هم وجود دارد. هر زمان رئیس‌جمهور ایالات متحده مورد استیضاح قرار گیرد، قانون اساسی قاضی ارشد ایالات متحده را رئیس جلسه محاکمه وی تعیین کرده است. رئیس جلسه شمارش آرای الکترال. اصلاحیه دوازدهم تعیین می‌کند که معاون رئیس‌جمهور، به عنوان رئیس سنا، آرای الکترال کالج را دریافت می‌کند، و سپس، با حضور سناتورها و نمایندگان مجلس نمایندگان، آرا مهر و موم شده که آرای الکترال هر ایالت که گزینندگان آن ایالت به نامزد برنده در آن ایالت داده‌اند و آرا توسط فرماندار آن ایالت هم تأیید شده را، باز می‌کند و با
آن ایالت هم تأیید شده را، باز می‌کند و با شمارش آرا رئیس‌جمهور و معاون رئیس‌جمهور منتخب به صورت رسمی اعلام می‌شوند. در این مقام، چهار معاون رئیس‌جمهور توانسته‌اند انتخاب خود برای ریاست جمهوری را اعلام کنند: جان آدامز، توماس جفرسون، مارتین ون بورن و جرج اچ. دابلیو بوش. برعکس، جان سی. برکینریج در سال ۱۸۶۱، ریچارد نیکسون در سال ۱۹۶۱، و ال گور در سال ۲۰۰۱، همگی به دنبال نتایج انتخابات، رقیبان خود در انتخابات ریاست جمهوری را به عنوان پیروز رسمی انتخابات اعلام کرده‌اند. جانشین رئیس‌جمهور. ماده ۲، بخش ۱، بند ۶
کرده‌اند. جانشین رئیس‌جمهور. ماده ۲، بخش ۱، بند ۶ تصریح می‌کند که معاون رئیس‌جمهور «اختیارات و وظایف» ریاست جمهوری را در صورت برکناری، مرگ، استعفا یا ناتوانی رئیس‌جمهور به عهده می‌گیرد. با این حال، به وضوح بیان نمی‌کند که آیا معاون رئیس‌جمهور، با عنوان رسمی رئیس‌جمهور تا آخر دوره رئیس‌جمهور می‌ماند یا تا زمان انجام یک انتخابات زودهنگام به عنوان کفیل ریاست جمهوری عمل می‌کند. سوابق بحث از کنوانسیون قانون اساسی در سال ۱۷۸۷، همراه با نوشته‌های بعدی شرکت کنندگان مختلف در این زمینه، نشان می‌دهد که نویسندگان
مختلف در این زمینه، نشان می‌دهد که نویسندگان قانون اساسی قصد داشتند معاون رئیس‌جمهور به‌طور موقت از اختیارات ریاست جمهوری استفاده کند، نه این‌که به‌طور رسمی تا انتهای دوره به عنوان رئیس‌جمهور عمل کند. این مسئله برای اولین بار در سال ۱۸۴۱، پس از مرگ رئیس‌جمهور ویلیام هنری هریسون، آزمایش شد. جان تایلر، معاون رئیس‌جمهور هریسون، ادعا کرد که وی رئیس‌جمهور رسمی ایالات متحده شده، نه این‌که فقط اختیارات رئیس‌جمهور را به‌صورت موقت بدست گرفته است. او به عنوان رئیس‌جمهور رسمی ایالات متحده سوگند یاد کرد و از تأیید
رسمی ایالات متحده سوگند یاد کرد و از تأیید اسنادی که وی را «کفیل ریاست جمهوری» می‌نامیدند، خودداری کرد. اگرچه برخی در کنگره ادعای تایلر را به عنوان نقض قانون اساسی محکوم کردند، وی به موضع خود پایبند بود. نظر تایلر سرانجام هنگامی که سنا و مجلس نمایندگان به تأیید وی به عنوان رئیس‌جمهور رأی دادند، غالب شد. این اتفاق سابقه ای مهم برای انتقال منظم قدرت ریاست جمهوری به معاونش تا پایان دوره، پس از مرگ رئیس‌جمهور شد، اما تا سال ۱۹۶۷ که این مهم در متمم بیست و پنجم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا به صراحت بیان شد،
قانون اساسی ایالات متحده آمریکا به صراحت بیان شد، به‌طور صریحی در قانون اساسی وجود نداشت. در مجموع، ۹ معاون رئیس‌جمهور در میانه دوره رئیس‌جمهور به جانشینی او رسیده‌اند. علاوه بر تایلر، به ترتیب میلارد فیلمور، اندرو جانسون، چستر آلن آرتور، تئودور روزولت، جان کالوین کولیج، هری اس ترومن، لیندون بی. جانسون و جرالد فورد. انتخاب معاون رئیس‌جمهور. به علت این‌که ممکن است معاون رئیس‌جمهور به ریاست جمهوری برسد باید شرایطی عیناً شبیه او داشته باشد. در جریان انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا، معرفی نامزد معاون
جمهوری ایالات متحده آمریکا، معرفی نامزد معاون رئیس‌جمهور موجب توازن میان جناح‌های مختلف حزب شده و به افزایش مشارکت عمومی در انتخابات کمک می‌کند. به عنوان مثال، اگر حزبی در یک انتخابات ریاست جمهوری یک نامزد جوان و لیبرال مسلک را از منطقه شمال شرقی کشور برای ریاست جمهوری معرفی کند، سعی می‌شود نامزد معاونت ریاست جمهوری با سن بالا از جنوب و با گرایش‌های میانه‌رو تر انتخاب شود تا در نهایت میان تمایلات متعدد داخل حزب نوعی توازن برقرار گردد. رای‌دهندگان نیز با در نظر گرفتن مجموع امتیازات نامزد ریاست جمهوری و
در نظر گرفتن مجموع امتیازات نامزد ریاست جمهوری و نامزد معاونت ریاست جمهوری در انتخابات شرکت می‌کنند. براساس متمم بیست و پنجم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا در صورتی که پست معاونت ریاست جمهوری به هر دلیلی-مرگ، استیضاح، استعفا یا رسیدن به ریاست جمهوری-خالی شود، رئیس‌جمهور موظف است فردی را به کنگره ایالات متحده آمریکا معرفی کند و با تصویب اکثریت آراء هر دو مجلس، وی به عنوان معاون رئیس‌جمهور برگزیده می‌شود. نخستین فردی که بر اساس این اصلاحیه به عنوان معاون رئیس‌جمهور انتخاب شد، جرالد فورد بود. اسپیرو اگنیو به
انتخاب شد، جرالد فورد بود. اسپیرو اگنیو به دلیل اتهامات فساد مالی در ۱۹۷۳ استعفا کرد و نیکسون، فورد را به عنوان جانشین وی برگزید. معاونان رؤسای جمهور در گذر زمان. درطول بیش از ۲۰۰ سال گذشته، ۱۶ تن از ۵۰ معاون رئیس‌جمهور توانستند بر صندلی ریاست جمهوری تکیه زنند. این افراد عبارت‌اند از: جان آدامز، توماس جفرسون، مارتین ون بورن، جان تایلر، میلارد فیلمور، اندرو جانسون، چستر آلن آرتور، تئودور روزولت، وارن گامالیل هاردینگ، هری ترومن، ریچارد نیکسون، لیندون بی. جانسون، جرالد فورد، جرج اچ. دابلیو. بوش و جو بایدن.
حقوق ایالات متحده آمریکا در خانوادهٔ نظام حقوقی کامن لا قرار می‌گیرد که ریشه در تاریخ تسلط انگلیسی‌ها و نظام حقوقی آنان بر مستعمرات سیزده‌گانه دارد. این مستعمره‌ها در قرن شانزدهم و هفدهم بر مبنای اصول سیاسی و حقوقی حاکم بر بریتانیا تأسیس شدند و حتی پس از کسب استقلال نیز به پیروی از نظام حقوقی کامن لا ادامه دادند. مبنای اصلی نظام حقوقی کامن لا بر آراء قضایی استوار است و قضات با آراء و احکام خود، رویه قضایی را شکل می‌دهند. در حقیقت، رویه قضایی یا قواعد حقوقی هنگامی جزو نظام حقوقی آمریکا قلمداد می‌شوند که
هنگامی جزو نظام حقوقی آمریکا قلمداد می‌شوند که دادگاه‌ها آن‌ها را تفسیر و اجرا کنند و اگر سابقه‌ای وجود نداشته باشد، قضات باید خود از ادله حقوقی، احکام مورد نظر را استخراج نمایند. از زمانی که مکتشفان اولیه از مرزهای جایی که امروزه ایالات متحده نامیده می‌شود عبور کردند نمونه‌هایی وجود داشته است که مردم برای اعمال خلاف یا رفع اتهامات علیه خویش به دنبال عدالت بودند. چنین چیزی آمریکای قدیم وجود نداشت از این­رو در سال 1774 در فیلادلفیا مستعمره‌نشینان جلسه تشکیل دادند و اولین کنگره قاره‌ای که نقطه شروعی برای
دادند و اولین کنگره قاره‌ای که نقطه شروعی برای رسمی سازی عدالت (رفع ظلم) بود را تشکیل دادند. علیرغم اشتراکات فراوان نظام کامن لا انگلستان با نظام کامن لا ایالات متحده، آنچه نظام حقوقی آمریکا را منحصربه‌فرد کرده‌است، تفکیک بین حقوق دولت فدرال و حقوق دولت‌های ایالتی ست که موجب شده عملاً دو سازمان قضایی موازی در ایالات متحده به‌وجود بیاید. برمبنای این تفکیک، اختیارات و صلاحیت‌های قضات فدرال و ایالت‌ها نیز از یکدیگر جدا می‌شود. هر ایالت یک نوع سیستم حقوقی جداگانه با سلسله مراتب حقوقی خاص خود دارد. به همین دلیل
با سلسله مراتب حقوقی خاص خود دارد. به همین دلیل نمی‌توان یک سیستم واحد حقوقی با ساختار و تشکیلات و منسجم و یگانه در ایالات متحده شناسایی کرد. برای درک واقعی نظام حقوقی آمریکا باید به سیستم حقوقی تک‌تک ایالت‌ها در کنار نظام حقوقی فدرال توجه داشت. با تصویب قانون دادرسی Judiciary Act در سال ۱۷۸۹ تلاش شد یک قانون کامن لا واحد به عنوان کامن لا فدرال تدوین شود. در اعلامیه استقلال آمریکا، مستعمره‌ها استقلال خویش را از انگلستان اعلام کردند. توماس جفرسون خطیب معروف، نخستین نویسنده اعلامیه استقلال بود. این سند طرح
نخستین نویسنده اعلامیه استقلال بود. این سند طرح کلی شکایات مستعمره‌نشینان در برابر پادشاه انگلستان را تدوین نمود که با انحلال روابط بین مستعمرات ایالات متحده و امپراتوری بریتانیا توجیه شده بود. بر اساس قانون دادرسی، تنها در زمانی که قانون کامن لا فدرال وجود داشته باشد، قضات باید به آن استناد نمایند، درغیر این صورت، قوانین فدرال لازم‌الاجرا نخواهند بود. علی‌رغم این تلاش، هنوز صلاحیت قوانین ایالتی بر قوانین فدرال ارجحیت دارد و چندگانگی حقوقی در ایالات متحده از بین نرفته‌است. در حال حاضر در اجرای بسیاری از
از بین نرفته‌است. در حال حاضر در اجرای بسیاری از قوانین مدنی و کیفری میان ایالت‌ها تفاوت وجود دارد. در ایالتی ممکن است مجازات اعدام قانونی باشد و در ایالت دیگر ممنوع یا حتی قوانین رانندگی، ازدواج، ارث و مالیات با یکدیگر تفاوت دارند. این تفاوت‌ها در حقوق شهروندی میان ایالت‌ها خود را بیشتر نشان می‌دهد چرا که کامن لا فدرال بیشتر جنبه عام و عمومی دارد اما قوانین مدنی و آئین دادرسی و مجازات‌ها در ایالت‌ها بر اساس شرایط فرهنگی و ریشه‌های تاریخی آن ایالت‌ها متفاوت است. با توجه به تنوع حقوقی و قوانین در ایالات
است. با توجه به تنوع حقوقی و قوانین در ایالات متحده، وجود یک دیوان عالی فدرال ایالات متحده آمریکا به منظور هماهنگی حقوقی ضرورت پیدا کرده‌است. این نهاد وظیفه دارد علاوه بر صدور احکام نهایی که از دادگاه‌های تجدید نظر صادر می‌شوند، در نظام کامن لا فدرال وحدت نظر به‌وجود آورد و به شکایاتی رسیدگی نماید که برمبنای قوانین ایالت‌های مختلف مطرح شده‌اند. اصول قانون اساسی. قانون اساسی «حقوق مربوط به سرزمین» است. حقوق و آزادی‌های اعطا شده به شهروندان را بیان می‌کند و قواعدی که حکومت باید از آن پیروی کند را ذکر می‌کند.