payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در مورد درمورد مصرف مواد مخدر و ازدواجش اظهار نظر کرد. وی خطاب به شایعات مداوم مربوط به مواد مخدر اظهار داشت که کراک مصرف نمی‌کند. با این حال، اعتراف کرد که از الکل، ماری جوانا، کوکائین و قرص استفاده کرده است. او همچنین تأیید کرد که مادرش او را ترغیب کرده است تا در مورد مصرف مواد مخدر تجدید نظر کند. هیوستون همچنین اختلال در غذا خوردن و کاهش وزنش را به استفاده از مواد مخدر مرتبط دانست. در دسامبر ۲۰۰۲، هیوستون پنجمین آلبوم استودیویی خود به نام "فقط ویتنی" را منتشر کرد. فقط ویتنی پس از انتشار، انتقادات
را منتشر کرد. فقط ویتنی پس از انتشار، انتقادات متفاوتی دریافت کرد. این آلبوم در اوج خود در شماره ۹ جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت. چهار تک‌آهنگ منتشر شده از آلبوم در ۱۰۰ تک‌آهنگ داغ بیلبورد اصلاً موفق عمل نکردند. "فقط ویتنی" در مجموع در سراسر جهان فقط حدود ۲ میلیون نسخه فروخت، با اختلاف، کمتر از هر آلبوم دیگر هیوستون. در دسامبر ۲۰۰۳، براون به دنبال مشاجره‌ای که شامل تهدید به ضرب و شتم هیوستون بود، بازداشت شد. پلیس گزارش داد که هیوستون از ناحیه صورت آسیب دیده است. پس از سالها جنجال و آشوب، هیوستون در سپتامبر
است. پس از سالها جنجال و آشوب، هیوستون در سپتامبر ۲۰۰۶ از بابی براون جدا شد و ماه بعد تقاضای طلاق کرد. طلاق در ۲۴ آوریل ۲۰۰۷ نهایی شد و حضانت دختر این زوج به هیوستون اعطا شد. ۲۰۰۸–۲۰۱۲: بازگشت دوباره به موسیقی، سینما، تور و آلبوم به تو می‌نگرم. هیوستون در سپتامبر ۲۰۰۹، اولین مصاحبه خود را پس از هفت سال را انجام داد و در برنامه اپرا وینفری حضور یافت. ویتنی در این برنامه اعتراف کرد که در طول ازدواج با بابی براون شوهر سابق خود مواد مخدر مصرف کرده است. او به اپرا گفت که قبل از بازی در بادیگارد مصرف مواد مخدر
گفت که قبل از بازی در بادیگارد مصرف مواد مخدر او کم بود ولی او پس از موفقیت فیلم و تولد دخترش با شدت بیشتری مواد مخدر استفاده کرد و تا سال ۱۹۹۶ استفاده از مواد مخدر برایش تبدیل به یک کار روزمره شده بود. هیوستون به اپرا گفت که او در یک برنامه توان بخشی ۳۰ روزه شرکت کرده است. وقتی وینفری از او پرسید که آیا از مواد مخدر پاک شده، هیوستون پاسخ داد: «بله خانم. [اما] منظورم این است که می‌دانید، فکر نکنید که من تمایلی به آن ندارم.» هوستون آلبوم جدید خود، "من به تو می‌نگرم"، را در اوت ۲۰۰۹ منتشر کرد. این آلبوم پس
می‌نگرم"، را در اوت ۲۰۰۹ منتشر کرد. این آلبوم پس از حدود ۱۶ سال پس از انتشار آلبوم موسیقی متن بادیگارد، هیوستون را به صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ بازگرداند. او همچنین در همان ماه به عنوان داور مهمان در فصل ششم مسابقه ایکس فکتور ظاهر شد. کمی بعد هوستون تور جهانی جدیدش را تحت عنوان تور جهانی هیچ چیز جز عشق آغاز کرد. این اولین تور جهانی وی پس از حدود ده سال بود و به عنوان بازگشت پیروزمندانه اعلام شد. با این حال، برخی از انتقادهای فنی و برنامه‌ریزی مجدد کنسرت‌ها باعث جلب توجه منفی رسانه‌ها شد. هیوستون به دلایلی برخی
جلب توجه منفی رسانه‌ها شد. هیوستون به دلایلی برخی از کنسرت‌ها را لغو کرد و از طرفداران ناامید شده از کیفیت صدا و عملکرد او، نظرات منفی گسترده‌ای دریافت کرد. در مه ۲۰۱۱، هیوستون با توجه به مشکلات مواد مخدر و الکل، مجدداً در یک مرکز توان بخشی ثبت نام کرد. حدود ۴ ماه بعد در سپتامبر ۲۰۱۱، اعلام شد که هیوستون فیلم اسپارکل (en) بازی خواهد کرد. در این فیلم، هیوستون نقش مادر شخصیت اصلی فیلم، را به تصویر می‌کشد. هیوستون همچنین جزو تهیه‌کنندگان این فیلم هم بود. در ۲۱ مه ۲۰۱۲، «جشن گرفتن»، آخرین آهنگ ضبط شده هیوستون
مه ۲۰۱۲، «جشن گرفتن»، آخرین آهنگ ضبط شده هیوستون به عنوان بخشی از آلبوم موسیقی متن فیلم منتشر شد. فیلم در ۱۷ اوت ۲۰۱۲، در ایالات متحده اکران شد. زندگی شخصی. ازدواج وی در سال ۱۹۹۲ با بابی براون، خواننده آمریکایی، نیز با اختلاف‌های بسیاری همراه بود. بابی براون در سال‌های زندگی مشترک اش باهیوستن بارها به دلیل خشونت خانگی، تخلفات رانندگی و مسائل دیگر بازداشت شد. ویتنی هیوستون در نهایت در سال ۲۰۰۷ به زندگی مشترک خود با بابی براون خاتمه داد؛ ازدواجی که ثمره آن یک دختر به نام بابی کریستینا بود که در ۴ مارس ۱۹۹۳
دختر به نام بابی کریستینا بود که در ۴ مارس ۱۹۹۳ به دنیا آمد و در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۵ در سن ۲۲ سالگی درگذشت. مرگ. به گفته پلیس آمریکا، ساعت ۱۵:۴۳ دقیقه روز شنبه مسئولان هتل هیلتون بورلی هیلز تماسی اضطراری گرفته و نسبت به وضعیت سلامتی ویتنی هیوستون ابراز نگرانی کردند و تا رسیدن پلیس نیز پزشکان حاضر در هتل در تلاش بودند تا وی را نجات دهند، اما در نهایت هیوستون روز شنبه ۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۲ و در ساعت ۳:۵۵ بعدازظهر به وقت محلی در اتاق خود در طبقهٔ چهارم هتل هیلتون بورلی هیلز در کالیفرنیا در سن ۴۸ سالگی درگذشت. بنا به گفتهٔ
در کالیفرنیا در سن ۴۸ سالگی درگذشت. بنا به گفتهٔ پلیس بورلی هیلز، در تحقیقات اولیه نشانی از جنایت پیدا نشد. آرتا فرانکلین، خواننده معروف سول و آراندبی و مادرخوانده ویتنی هیوستون پس از شنیدن خبر مرگ وی در بیانیه‌ای گفت: «نمی‌توانم در این مورد صحبت کنم. بسیار تکان دهنده و باورنکردنی است. نمی‌توانم آنچه را روی صفحه تلویزیون می‌بینم باور کنم.» در ۲۲ مارس ۲۰۱۲ دپارتمان پزشک قانونی شهرستان لس آنجلس گزارش کرد که مرگ هیوستون به دلیل حادثه غرق‌شدگی و «اثرات بیماری سرخرگ کرونری قلب و مصرف کوکائین» بوده است. نتایج
سرخرگ کرونری قلب و مصرف کوکائین» بوده است. نتایج سم‌شناسی نیز وجود داروهای دیفن‌هیدرامین، آلپرازولام، ماری‌جوآنا و سیکلوبنزاپرین در سیستم وی را نشان داد.
دیوید اندرو لئو فینچر (؛ زادهٔ ۲۸ اوت ۱۹۶۲) فیلم‌ساز آمریکایی است. از او معمولا به عنوان یکی از بهترین و با استعدادترین فیلم‌سازان نسل خودش نام برده می‌شود. فیلم‌های فینچر که عموماً در ژانر دلهره‌آور روان‌شناختی ساخته شده‌اند جمعاً ۲٫۱ میلیارد دلار در سراسر جهان فروش کرده و چهل بار نامزد دریافت جوایز اسکار در رشته‌های مختلف شده‌اند، از جمله سه بار نامزدی در رشته جایزه اسکار بهترین کارگردانی. فینچر شخصاً تاکنون چهار بار در جوایز امی ساعات پربیننده، دو بار در جوایز گرمی و یک بار هم در جوایز فیلم بفتا و جوایز
جوایز گرمی و یک بار هم در جوایز فیلم بفتا و جوایز گلدن گلوب برنده جایزه شده‌است. فینچر از سن هشت سالگی به فیلم‌سازی علاقه‌مند شد. در سال ۱۹۸۶ و زمانی که تنها ۲۴ سال سن داشت، شرکت پروپاگاندا فیلمز را تأسیس کرد که در زمینه تولید نماهنگ و سپس آثار سینمایی فعالیت می‌کرد. او نماهنگ‌های متعددی را کارگردانی کرد که از معروف‌ترین آن‌ها می‌توان به «خودت را بیان کن» (۱۹۸۹) و «وگ» (۱۹۹۰) اشاره کرد که هردو اثر مدونا هستند. فینچر برای ساخت این دو اثر برنده جایزه ام‌تی‌وی برای بهترین کارگردانی موزیک ویدئو شد. او همچنین
برای بهترین کارگردانی موزیک ویدئو شد. او همچنین برای ساخت دو نماهنگ «عشق قدرتمند است» اثر رولینگ استونز در سال ۱۹۹۴ و «کت‌شلوار و کراوات» اثر جاستین تیمبرلیک و جی-زی در سال ۲۰۱۳ موفق شد جایزه گرمی بهترین نماهنگ را به خود اختصاص دهد. فینچر یک بار هم برای ساخت نماهنگ «آه پدر» از مدونا برای این جایزه نامزد شده بود. فینچر کارگردانی در سینما را با ساخت فیلم "بیگانه ۳" (۱۹۹۲) آغاز کرد. او برای ساخت آثاری همچون "هفت" (۱۹۹۵)، "بازی" (۱۹۹۷)، "باشگاه مشت‌زنی" (۱۹۹۹)، "اتاق وحشت" (۲۰۰۲) و "زودیاک" (۲۰۰۷) مورد توجه
"اتاق وحشت" (۲۰۰۲) و "زودیاک" (۲۰۰۷) مورد توجه منتقدان و تماشاگران قرار گرفت. فینچر برای کارگردانی فیلم "مورد عجیب بنجامین باتن" (۲۰۰۸) برای نخستین‌بار نامزد جایزه اسکار کارگردانی شد و این افتخار را دو بار دیگر و برای فیلم‌های "شبکهٔ اجتماعی" (۲۰۱۰) و "منک" (۲۰۲۰) نیز تکرار کرد. "دختری با خالکوبی اژدها" (۲۰۱۱) و "دختر گم‌شده" (۲۰۱۴) از دیگر آثار او هستند. فینچر در زمینه ساخت آثار تلویزیونی نیز فعالیت قابل توجهی دارد. او تا به حال برای شرکت نتفلیکس چندین سریال تهیه و کارگردانی کرده‌است؛ از جمله مجموعه‌های
تهیه و کارگردانی کرده‌است؛ از جمله مجموعه‌های اینترنتی "خانهٔ پوشالی" (۲۰۱۸–۲۰۱۳) و "شکارچی ذهن" (۲۰۱۹–۲۰۱۷) که هردو مورد تحسین منتقدان قرار گرفتند. فینچر برای کارگردانی نخستین اپیزود از سریال "خانهٔ پوشالی" برنده جایزه امی بهترین کارگردانی شد. او همچنین در کنار تیم میلر یکی از تهیه‌کنندگان و سازندگان مجموعهٔ پویانمایی "عشق، مرگ و ربات‌ها" است که از سال ۲۰۱۹ در حال پخش است. فینچر همچنین مجموعه مستند "تماشا" (۲۰۲۱) را نیز برای نتفلیکس تهیه کرده‌است. کودکی و نوجوانی. دیوید اندرو لئو فینچر در تاریخ ۲۸ اوت
و نوجوانی. دیوید اندرو لئو فینچر در تاریخ ۲۸ اوت ۱۹۶۲ و در شهر دنور ایالت کلرادو به دنیا آمد. مادرش کلر می پرستار سلامت روان در داکوتای جنوبی بود که در زمینه مبارزه با اعتیاد فعالیت می‌کرد. پدرش جک نیز نویسنده‌ای اهل اکلاهما بود که به‌عنوان خبرنگار و رئیس دفتر در مجلهٔ "لایف" کار می‌کرد. زمانی که فینچر دو سال داشت، به‌همراه خانواده به شهر سن آنسلمو مهاجرت کردند، جایی که درست در خانه مقابل آن‌ها، جرج لوکاس زندگی می‌کرد. فینچر از سن هشت سالگی شیفتهٔ فیلم‌سازی شد و در دوران کودکی خود فیلم‌های ۸ میلی‌متری
شد و در دوران کودکی خود فیلم‌های ۸ میلی‌متری می‌ساخت. فینچر در مصاحبه‌ای که سال ۲۰۱۲ انجام داد، دوران آشنایی خود با سینما را اینگونه توصیف کرد: «هشت سال سن داشتم که مستند پشت‌صحنه "بوچ کسیدی و ساندنس کید" (۱۹۶۹) را تماشا کردم. تا آن زمان خبر نداشتم که زمان‌بندی فیلم‌ها با دنیای واقعی متفاوت است. می‌دانستم همه‌چیز الکی است، می‌دانستم بازیگرها دارند نقش بازی می‌کنند؛ اما حتی روحم خبر نداشت که ساخت یک فیلم می‌تواند چهار ماه طول بکشد! در آن مستند دیدم که همهٔ گروه با تعدادی اسب‌های اجاره‌ای و چندین خودرو آن
گروه با تعدادی اسب‌های اجاره‌ای و چندین خودرو آن صحنهٔ بالای قطار را فیلم‌برداری کردند. آن‌ها بدلکاری شبیه رابرت ردفورد آورده بودند که به داخل قطار بپرد. اصلاً خبر نداشتم که بین فیلم‌برداری هر صحنه، ساعت‌ها وقفه وجود دارد. آنچه واقعاً داشت اتفاق می‌افتاد، شبیه به یک سیرک پنهان بود؛ که باید هم همینگونه می‌بود. اینگونه بود که به ایده «چگونگی» خلق این موارد وسواس پیدا کردم. این به نظرم آخرین حقه جادویی بود؛ اینکه چگونه ۲۴ عکس ثابت با نمایش پشت سرهم این توهم را ایجاد می‌کنند که متحرک هستند. شگفت‌زده شدم و با
ایجاد می‌کنند که متحرک هستند. شگفت‌زده شدم و با خودم فکر کردم چیزی جالب‌تر از این در جهان وجود ندارد که بخواهم بقیهٔ عمرم را صرف آن کنم.» فینچر در نوجوانی برای ادامهٔ تحصیل به شهر اشلند رفت و در دبیرستان اشلند درس خواند. او در این دوران چندین تئاتر را کارگردانی کرد و همچنین کارهایی مثل طراحی نور و صحنه را در نمایش‌های مختلف انجام می‌داد. فینچر همچنین مدتی در شبکهٔ تازه‌تأسیس کوبی واقع در مدفود دستیار تولید بود. در کنار فعالیت‌های هنری، فینچر برای کسب درآمد در رستوران و کافه‌های گوناگون پیشخدمتی می‌کرد و
در رستوران و کافه‌های گوناگون پیشخدمتی می‌کرد و کارهایی نظیر ظرف‌شستن و پختن غذا انجام می‌داد. حرفه. ۱۹۸۳–۱۹۹۱: کارهای ابتدایی و موزیک ویدئوها. ورود جدی فینچر به صنعت سینما زمانی آغاز شد که جان کورتی او را در استودیوی فیلم‌سازی خود استخدام کرد تا در گروه تولید کار کند. فینچر خیلی زود رشد کرد و توانست در رأس گروه جلوه‌های ویژه قرار بگیرد. او در کنار جورج لوکاس در ساخت انیمیشن "دوبار در یک زمان" (۱۹۸۳) فعالیت کرد. فینچر در سال ۱۹۸۳ به استخدام آی‌ال‌ام درآمد و در آنجا به‌عنوان دستیار فیلم‌بردار مشغول به کار
و در آنجا به‌عنوان دستیار فیلم‌بردار مشغول به کار شد. او در این دوران در ساخت پروژه‌های مهمی همچون "بازگشت جدای" (۱۹۸۳) و "ایندیانا جونز و معبد مرگ" (۱۹۸۴) همکاری کرد. فینچر پس از یک سال حضور و در سال ۱۹۸۴ از «آی‌ال‌ام» بیرون رفت تا برای نخستین تجربه کارگردانی‌اش، یک تبلیغ کوتاه تلویزیونی برای انجمن سرطان آمریکا بسازد. این تبلیغ که جنینی را در حال سیگار کشیدن نشان می‌دهد به سرعت مورد توجه تهیه‌کنندگان لس‌آنجلسی قرار گرفت و باعث شد فینچر با پیشنهادهای مختلفی مواجه شود. بنابراین در سال ۱۹۸۵، فینچر مستندی را
مواجه شود. بنابراین در سال ۱۹۸۵، فینچر مستندی را از زندگی ریک اسپرینگفیلد با نام "بیت و درام زنده" کارگردانی کرد. فینچر که تجربه بیش‌تری در کارگردانی پیدا کرده بود تصمیم گرفت تا در سال ۱۹۸۶ شرکت پروپاگاندا فیلمز را تأسیس و در زمینه ساخت تبلیغ و موزیک‌ویدئو فعالیت کند. بسیاری از فیلم‌سازان هم نسل فینچر از جمله مایکل بی، آنتوان فوکوآ، میشل گوندری، اسپایک جونز، الکس پرویاس، زک اسنایدر، گور وربینسکی، مارک رومنک و پائول راکمن پیش از آنکه شروع به ساخت فیلم بلند کنند برای شرکت فینچر، تیزر، فیلم تبلیغاتی و موزیک
کنند برای شرکت فینچر، تیزر، فیلم تبلیغاتی و موزیک ویدئو کارگردانی کردند. فینچر برای شرکت‌ها و بِرندهای بسیاری از جمله لیوایز، کانورس، نایکی، پپسی، رولون، سونی، کوکا کولا و شَنِل ویدئوی تبلیغاتی کارگردانی کرد، هرچند به گفته خودش از این کار متنفر بود و ترجیح می‌داد موزیک‌ویدئو بسازد. او از سال ۱۹۸۴ تلاش‌های خود برای ساخت موزیک ویدئو را آغاز کرد و برای افرادی همچون ریک اسپرینگفیلد، دان هنلی، پائولا عبدل، جرمین استوارت و مارتا دیویس ویدئوهای متعددی را کارگردانی کرد. فینچر در دهه نود و در همکاری با جرج مایکل
کرد. فینچر در دهه نود و در همکاری با جرج مایکل موزیک‌ویدئوی "آزادی! ۹۰" را ساخت که بسیار مشهور شد. "او کیست" از مایکل جکسون، "جین یک تفنگ دارد" از ایروسمیث و "گهواره عشق" از بیلی آیدل از جمله موزیک ویدئوهای معروف و موفق فینچر هستند. فینچر همکاری زیادی با مدونا داشته و چهار موزیک ویدئوی "خودت را بیان کن"، "وگ"، "دختر بد" و "آه پدر" را برای او کارگردانی کرده‌است. در حد فاصل سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۳، فینچر در مجموع ۵۳ موزیک ویدئو ساخته و کارگردانی کرد. او روند تولید موزیک‌ویدئوهای خود را «مدرسه فیلم‌سازی» نامید و
موزیک‌ویدئوهای خود را «مدرسه فیلم‌سازی» نامید و معتقد است ساختِ موزیک‌ویدئو به او کمک کرد یاد بگیرد چگونه باید با بودجه و زمان محدود یک اثر را به سرانجام برساند. ۲۰۰۰–۱۹۹۲: ورود به سینما و پیشرفت. در پی شهرت و موفقیت‌های فینچر در دنیای موزیک‌ویدئو و تبلیغات، استودیو فاکس قرن بیستم در سال ۱۹۹۰ فینچر را استخدام کرد تا به جای وینسنت وارد سکان هدایت فیلم علمی-تخیلی "بیگانه ۳" (۱۹۹۲) را به دست گیرد و نخستین تجربه سینمایی خود کارگردانی کند. این فیلم سومین قسمت از مجموعه فیلم بیگانه است و سیگورنی ویور یک بار دیگر
مجموعه فیلم بیگانه است و سیگورنی ویور یک بار دیگر نقش الن ریپلی را تکرار کرد که پس از وقایع دو قسمت قبلی با چالش غیرمنتظره‌ای مواجه شده‌است. "بیگانه ۳" در تاریخ ۲۲ مه ۱۹۹۲ به روی پرده رفت و بازخورد ضد و نقیض منتقدان را در پی داشت که به صورت کلی آن را ضعیف‌تر از دو قسمت قبل می‌دانستند. با این وجود فیلم یک موفقیت اقتصادی بود و توانست ۱۶۰ میلیون دلار فروش کند در حالی که بودجه ساخت آن ۵۰ میلیون دلار بود. "بیگانه ۳" از همان ابتدا درگیر مشکلات تولید بود و دخالت‌های پیاپی استودیو بر روی فیلم‌نامه و بازنویسی مکرر
پیاپی استودیو بر روی فیلم‌نامه و بازنویسی مکرر آن توسط چند نویسنده باعث شده بود پروژه در چند مرحله متوقف شود. پیتر ترورز از رولینگ استون نوشت که به نظر او باوجود دخالت استودیو و تنازع ۹ نویسنده فیلم‌نامه، "بیگانه ۳" فیلمی «جسور و ترسناک» است. فیلم در نهایت توانست در رشته بهترین جلوه‌های ویژه نامزد دریافت جایزه اسکار شود. در سال‌های بعد، فینچر به صورت علنی ناراحتی خود را از وضعیت تولید "بیگانه ۳" رسانه‌ای و اعلام کرد این فیلم را از خود نمی‌داند. او در کتاب "نسخه کارگردان: تصویر هالیوود در قرن ۲۱"
در کتاب "نسخه کارگردان: تصویر هالیوود در قرن ۲۱" تهیه‌کنندگان فیلم را به علت اینکه به او اعتماد نداشته و بودجه بیش‌تری در اختیارش قرار ندادند سرزنش کرد. فینچر در طی مصاحبه‌ای که در سال ۲۰۰۹ با گاردین داشت به وضوح اعلام کرد: «هیچ‌کس بیش‌تر از من از "بیگانه ۳" متنفر نبوده و امروز هم هیچ‌کس بیش‌تر از من از آن بدش نمی‌آید.» پس از این تجربه و عدم موفقیت انتقادی فیلم، فینچر برای مدتی قید سینما را زد و فیلم‌نامه‌هایی که برایش ارسال می‌شد را نمی‌خواند و کارگردانی آن‌ها را رد می‌کرد. او تصمیم گرفت دوباره به دنیای
آن‌ها را رد می‌کرد. او تصمیم گرفت دوباره به دنیای موزیک‌ویدئوها بازگردد و در این راستا برای گروه موسیقی رولینگ استونز، موزیک ویدئوی "عشق قدرت است" را کارگردانی کرد که در سال ۱۹۹۴ منتشر شد و برایش جایزه گرمی بهترین موزیک ویدئوی سال را به همراه داشت. شرکت نیو لاین سینما پس از به نتیجه نرسیدن با افرادی همچون گیرمو دل تورو و فیل ژوانو به فینچر پیشنهاد کارگردانی فیلم "هفت" (۱۹۹۵) را داد که او در ابتدا آن را رد کرد و گفت ترجیح می‌دهد بر اثر سرطان بمیرد تا اینکه فیلم دیگری را کارگردانی کند. فینچر به اصرار
اینکه فیلم دیگری را کارگردانی کند. فینچر به اصرار مدیربرنامه‌اش نسخه اصلی فیلم‌نامه را که اندرو کوین واکر نوشته بود، خواند. استودیو اشتباهی این نسخه از متن را برای فینچر فرستاده بود زیرا فیلم‌نامه اصلاح شده و پایان‌بندی آن تغییر کرده بود اما فینچر از پایان تاریک و بدبینانه اثر بسیار خوشش آمد و استودیو را راضی کرد تا آن را تغییر ندهند و اینگونه شد که او تصمیم گرفت دوباره به دنیای سینما بازگردد. برد پیت، مورگان فریمن، گوئینت پالترو، آر. لی ارمی و در نهایت کوین اسپیسی به عنوان بازیگران این فیلم جنایی نئو-نوآر
اسپیسی به عنوان بازیگران این فیلم جنایی نئو-نوآر انتخاب شدند. داستان "هفت" دربارهٔ دو کارآگاه جنایی است که درگیر پرونده‌ای عجیب در ارتباط با یک آدم‌کش زنجیره‌ای شده‌اند که قربانیان خود را بر اساس هفت گناه کبیره به قتل می‌رساند. "هفت" با استقبال بالای منتقدان همراه بود و در زمینه داستان و پایان‌بندی تاریک، کارگردانی فینچر، فیلم‌برداری و عملکرد بازیگران ستایش شد. فیلم همچنین موفقیتی بزرگ در گیشه بود و توانست ۳۲۷ میلیون دلار فروش کند در حالی که بودجه ساخت آن تنها ۳۴ میلیون دلار بود که آن را تبدیل به هفتمین
تنها ۳۴ میلیون دلار بود که آن را تبدیل به هفتمین فیلم پرفروش سال ۱۹۹۵ می‌کند. راجر ایبرت از شیکاگو سان-تایمز، "هفت" را «یکی از تاریک‌ترین و بی‌رحم‌ترین فیلم‌های جریان اصلی هالیوود» توصیف کرد و جان رفل در سایت اند ساوند نیز دربارهٔ فیلم نوشت: «"هفت" پیچیده‌ترین و دلهره‌آورترین فیلم در ارتباط با آدم‌کش‌های زنجیره‌ای از زمان "شکارچی انسان" (۱۹۸۶) است.» در شصت و هشتمین دوره جوایز اسکار، "هفت" نامزد جایزه اسکار بهترین تدوین بود اما نتوانست آن را کسب کند. پس از موفقیت "هفت"، فینچر دوباره به دنیای موزیک‌ویدئو
موفقیت "هفت"، فینچر دوباره به دنیای موزیک‌ویدئو بازگشت و نماهنگ «درد و دل خیابان ششم» را برای گروه موسیقی «گوشه‌گیرها» ساخت که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد. او سپس به سراغ ساخت سومین فیلم بلند خود با نام "بازی" (۱۹۹۷) رفت. فیلم‌نامه این فیلم را جان برانکاتو و مایکل فریس نوشته بودند. داستان فیلم در مورد بانکداری ثروتمند اما منزوی و تنها است که به مناسبت سالگرد تولد خود هدیه‌ای عجیب از سوی برادرش دریافت می‌کند: یک بازی خطرناک که رویدادهای آن با وقایع زندگی گذشته و حال او ارتباطی تنگاتنگ دارد. مایکل داگلاس، شان پن و
او ارتباطی تنگاتنگ دارد. مایکل داگلاس، شان پن و دبورا کارا آنگر بازیگران اصلی فیلم هستند. فینچر که از طرح کلی داستان خوشش آمده بود، اندرو کوین واکر را برای بازنویسی نهایی استخدام کرد. "بازی" با نظرات مثبت منتقدان همراه بود و به مرور زمان به‌عنوان یک فیلم کالت شناخته شد و طرفداران خاص خود را پیدا کرد. فیلم همچنین یک موفقیت مالی متوسط در گیشه بود و توانست ۱۰۹ میلیون دلار بلیط بفروشد در حالی که بودجه ساخت ۷۰ میلیون دلار بود. منتقد بی‌بی‌سی نسبت به پایان‌بندی فیلم انتقاد داشت اما کارگردانی و سبک بصری آن را
فیلم انتقاد داشت اما کارگردانی و سبک بصری آن را تحسین کرد: «فینچر کار شگفت‌انگیزی انجام داده و مکان‌های معمولی شهر را به پس زمینه‌های ترسناک تبدیل کرده‌است. این فیلمی است که دوربین در هر گوشه‌ای که بچرخد، گام دیگری به سوی ناشناخته‌ها است.» مجموعه کرایتریون هم که ارائه‌کننده مجموعه فیلم‌های کلاسیک و معاصر سینما با بهترین کیفیت ممکن است، "بازی" را به فهرست فیلم‌هایی خود اضافه کرد. بین "بازی" و فیلم بعدی فینچر فاصله کمی وجود داشت و او در اوت همان سال ۱۹۹۷ برای کارگردانی فیلم "باشگاه مشت‌زنی" (۱۹۹۹) قرارداد
کارگردانی فیلم "باشگاه مشت‌زنی" (۱۹۹۹) قرارداد امضا کرد. فیلم‌نامه این تریلر روان‌شناختی توسط جیم اولز بر اساس رمانی با همین نام به قلم چاک پالانیک نوشته شده‌است و ادوارد نورتون، برد پیت و هلنا بونهام کارتر سه بازیگر اصلی آن هستند. داستان این فیلم دربارهٔ جوان بی‌نامی است که از بی‌خوابی شدید رنج می‌برد و زندگی شخصی و کاری او دچار رخوت شده اما آشنایی وی با مردی به نام تایلر دردن همه چیز را تغییر داده و اتفاقات غیرقابل پیش‌بینی را رقم می‌زند. "باشگاه مشت‌زنی" بعد از تجربه تلخ "بیگانه ۳" دومین همکاری مشترک
بعد از تجربه تلخ "بیگانه ۳" دومین همکاری مشترک فینچر با کمپانی فاکس بود. فاکس از شیوه بازاریابی فیلم ناراضی بود و مدیران آن نگران بودند که فیلم در گیشه شکست بخورد. "باشگاه مشت‌زنی" ابتدا در سپتامبر ۱۹۹۹ در جشنواره فیلم ونیز رونمایی شد و از اکتبر همین سال اکران گسترده خود در آمریکا و جهان را آغاز کرد. فیلم یک موفقیت متوسط در گیشه بود و توانست ۱۰۱ میلیون دلار فروش کند در حالی که بودجه ساخت آن ۶۳ میلیون دلار بود. "باشگاه مشت‌زنی" در زمان اکران با واکنش مختلفی از سوی منتقدان همراه شد. خشونت و لحن بسیار انتقادی
سوی منتقدان همراه شد. خشونت و لحن بسیار انتقادی فیلم باعث شد عده‌ای فینچر و فیلمش را به تبلیغ آنارشیسم متهم کنند. تایمز در گزارشی "باشگاه مبارزه" را با فیلم "پرتقال کوکی" (۱۹۷۱) اثر استنلی کوبریک مقایسه کرد و گفت این نگرانی از سوی برخی وجود دارد که مخاطبان جوان بعد از تماشای فیلم به تقلید از رفتارهای شخصیت اصلی دست بزنند. بسیاری از منتقدان نیز "باشگاه مشت‌زنی" را «تصویری دقیقی از مردانگی در دهه نود میلادی» توصیف کردند. "باشگاه مشت‌زنی" به مرور به فیلمی محبوب در میان طرفداران سینما تبدیل شد و مضامین و
محبوب در میان طرفداران سینما تبدیل شد و مضامین و لایه‌های داستانی مختلف آن مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت. انتشار دی‌وی‌دی فیلم در سال ۲۰۰۰ در این روند بسیار تأثیرگذار بود. امروز این فیلم یکی از بهترین آثار تاریخ سینما به‌شمار می‌رود. کلمبیا پیکچرز در سال ۱۹۹۹ نام فینچر را در فهرست نهایی کارگردانانی قرار داد که قصد دارد جهت ساخت فیلم "مرد عنکبوتی" (۲۰۰۲) با آن‌ها مذاکره کند. فینچر چندان علاقه‌ای نسبت به تصویر کشیدن ریشه‌های شخصیت مرد عنکبوتی نداشت. در نسخه او شخصیت پیتر پارکر یک بزرگسال بود که مدتی است
او شخصیت پیتر پارکر یک بزرگسال بود که مدتی است قدرت‌های فراانسانی خود را به دست آورده و به عنوان عکاس در روزنامه کار می‌کند و دائم در حال چالش با هویت و سبک زندگی دوگانه خود است. فینچر قصد داشت یک اثر شخصیت‌محور بسازد تا اثری اکشن. او در این مورد گفته‌است: «من به استودیو نظر خودم دربارهٔ اینکه دوست دارم چه فیلمی از مرد عنکبوتی بسازم را گفتم و آن‌ها از آن ایده متنفر بودند!». در نهایت نیز سم ریمی برای کارگردانی فیلم انتخاب شد. ۲۰۱۰–۲۰۰۱: موفقیت و ورود به ژانرهای متفاوت. در سال ۲۰۰۱، فینچر به‌عنوان تهیه‌کننده
متفاوت. در سال ۲۰۰۱، فینچر به‌عنوان تهیه‌کننده اجرایی در ساخت فصل نخست مجموعه "استخدام" مشارکت کرد. این اثر که از چند فیلم کوتاه تشکیل شده بود به سفارش شرکت ب‌ام‌و ساخت شد و در هر کدام از قسمت‌ها، عملکرد و توانایی‌های یکی از محصولات این شرکت در خلال داستان نشان داده می‌شود. یک سال بعد، فینچر ساخت پنجمین اثر سینمایی خود را آغاز کرد؛ یک فیلم دلهره‌آور دیگر به نام "اتاق وحشت" (۲۰۰۲) که فیلم‌نامه آن را دیوید کپ نوشت و داستان آن دربارهٔ مادری مجرد و دختر خردسالش است که در نخستین شب اقامت خود در یک خانه بزرگ در
است که در نخستین شب اقامت خود در یک خانه بزرگ در نیویورک با هجوم سارقانی مواجه شده‌اند که با هدف سرقتی عجیب وارد خانه آن‌ها شده‌اند. جودی فاستر، کریستن استوارت، فارست ویتاکر و جرد لتو بازیگران این فیلم هستند. "اتاق وحشت" یک موفقیت اقتصادی خوب بود و نزدیک به ۲۰۰ میلیون دلار در گیشه فروش کرد در حالی که بودجه ساخت آن ۴۸ میلیون دلار بود. فیلم همچنین واکنش مثبت منتقدان را به همراه داشت که آن را اثری «پر از تنش و هیجان‌انگیز» دانستند و عنصر تعلیق فیلم را با آثار آلفرد هیچکاک مقایسه کردند. سان فرانسیسکو کرونیکل
آلفرد هیچکاک مقایسه کردند. سان فرانسیسکو کرونیکل در مقاله‌ای "اتاق وحشت" را اثر دارای نبوغ توصیف و از عملکرد جودی فاستر را تحسین کرد. فینچر معتقد است که "اتاق وحشت" بیش‌تر از هر اثر دیگر او به سینمای جریان اصلی هالیوود نزدیک است: «از ابتدا نیز قرار بود یک فیلم پاپ‌کورنی و سرگرم‌کننده باشد. خبری از پیامدهای بزرگ و مهم نیست زیرا این فیلم دربارهٔ بقا است.» پس از "اتاق وحشت"، فینچر به مدت پنج سال از سینما دور بود تا اینکه با فیلم "زودیاک" (۲۰۰۷) به پرده نقره‌ای بازگشت. فیلم‌نامه این فیلم معمایی نئو-نوآر توسط
بازگشت. فیلم‌نامه این فیلم معمایی نئو-نوآر توسط جیمز وندربیلت بر اساس کتاب "زودیاک بی‌نقاب" اثر رابرت گری‌اسمیت نوشته شده و داستان دربارهٔ ماجرای واقعی آدم‌کش زنجیره‌ای با نام مستعار زودیاک قاتل است که در بین سال‌های ۱۹۶۰ تا اوایل ۱۹۷۰ با انجام قتل‌های متعدد، ساکنان منطقه خلیج سان فرانسیسکو را به وحشت انداخته و پوشش رسانه‌ای قابل توجهی را به خود اختصاص داده بود. جیک جیلنهال، مارک رافلو و رابرت داونی جونیور ستارگان فیلم هستند. "زودیاک" نخستین فیلم کارنامه فینچر است که بر اساس داستانی واقعی ساخته شده‌است.
فینچر است که بر اساس داستانی واقعی ساخته شده‌است. فینچر گفته که پس از اطلاع از پروژه به دلایل شخصی خیلی زود به داستان جذب شد. او در زمان وقوع قتل‌های زودیاک بچه مدرسه‌ای بوده و ترس و وحشت آن دوران را تجربه کرده‌است: «به یادم دارم که گشت‌های پلیس، سرویس اتوبوس مدارس از جمله ما را در خیابان همراهی می‌کردند. پدرم برایم تعریف کرده بود که یک آدم‌کش زنجیره‌ای که چهار پنج نفر را کشته تهدید کرده که قصد دارد بچه مدرسه‌ای‌ها را هنگام پیاده شدن از اتوبوس هدف شلیک گلوله قرار دهد.» "زودیاک" نخستین فیلمی است که فینچر آن
قرار دهد.» "زودیاک" نخستین فیلمی است که فینچر آن را به صورت تمام دیجیتال و با دوربین "تامسون وایپر" از شرکت تکنی‌کالر اس‌ای فیلم‌برداری کرد. در آن زمان این روشی غیرمعمول برای ساخت فیلم بود زیرا دوربین‌های دیجیتال به اندازه کافی پیشرفت نکرده بودند اما فینچر به علت سرعت عمل در ضبط نماها تصمیم به این کار گرفت. او صحنه‌های قتل فیلم از جمله صحنه کشته شدن یک زوج در کنار دریاچه را بارها و بارها فیلم‌برداری کرد و حتی برای خلق خون از جلوه‌های ویژه رایانه‌ای بهره گرفت تا پس از هر برداشت نیازی به پاک‌کردن و تمیزکاری
تا پس از هر برداشت نیازی به پاک‌کردن و تمیزکاری صحنه نباشد و گروه بتواند در مدت زمان کوتاه، برداشت‌های زیادی ضبط کند. "زودیاک" با واکنش بسیار مثبت منتقدان همراه شد و اکنون یکی از بهترین آثار جنایی به‌شمار می‌رود که جایگاه بالایی در کارنامه فینچر دارد. فیلم در زمینه کارگردانی، دقت تاریخی و عملکرد بازیگران تحسین شد و نام آن در بیش از دویست فهرست از بهترین فیلم‌های تاریخ سینما به چشم می‌خورد. "زودیاک" به اندازه آثار قبلی فینچر فروش نکرد اما بازهم با گیشه ۸۴ میلیون دلاری یک موفقیت متوسط محسوب می‌شود. علی‌رغم
دلاری یک موفقیت متوسط محسوب می‌شود. علی‌رغم کمپین‌های تبلیغاتی پارامونت پیکچرز، فیلم نتوانست در فصل جوایز نامزد جایزه‌ای شود. پس از "زودیاک"، فینچر مدتی درگیر اقتباس سینمایی از رمان "ملاقات با راما" اثر آرتور سی. کلارک شد اما این پروژه در همان مراحل ابتدایی نوشتن فیلم‌نامه دچار مشکلاتی شد و به سرانجام نرسید. فینچر هفتمین فیلم خود را، که نسبت به آثار قبلی او دارای ژانر و فضایی کاملاً متفاوت بود، در سال ۲۰۰۸ به روی پرده فرستاد: "مورد عجیب بنجامین باتن". فیلم‌نامه این فیلم فانتزی عاشقانه را اریک راث بر پایه