payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد. جان تصمیم گرفت خودش روباز نشست کنه تا به کار مدیتیشن در هند بپردازه، جایی که قبلاً چند سالی رو هم درش زندگی کرده بود. این کار اون، گروه رو در معرض متلاشی شدن قرار داد اما در نهایت "آکی هاکالا - Aki Hakala" که قبلاً برای گروه کالاهایی اعم از تی شرت رو به فروش میرسوند درخواست عضویت در گروه رو کرد به عنوان درامر جدید. آنها به همراه گروه‌های "killer" و "kwan" انجمن "Dynasty" رو به راه انداختند. یک رکورد لیبل کوچک و مستقل برای حمایت از گروه‌های فنلاندی جدید. کار با کمپانی Playground Music (سال ۲۰۰۰). در سال
کار با کمپانی Playground Music (سال ۲۰۰۰). در سال ۲۰۰۰ گروه نام "rasmus" به "THE rasmus" تغییر داد تا با یک DJ به همین نام اشتباه گرفته نشود. همچنین یک هنرمند دیگر به نام "British Rasmus Gardell" هم از همین نام استفاده می‌کرد. در اواخر سال ۱۹۹۹، مدیر گروه The Cardigans (یک گروه راک سوندی) پیشنهاد کار با the rasmus رو به "لارس تنگروت - Lars Tengroth" مدیر یک کمپانی سوئدی مستقل تازه تأسیس به نام "Playground Music" رو داد. تنگروت به دیدن اجرای گروه در هلینسکی رفت. اون بعداً در گفتگو با "HitQuarters" (یک
رفت. اون بعداً در گفتگو با "HitQuarters" (یک انتشاراتی بین‌المللی موسیقی) گفت: " در همون لحظه عاشق کارشون شدم " گروه در آن زمان سه آلبوم رسمی منتشر کرده و به موفقیت‌های نسبی ای رسیده بود اما آن‌ها برای توسعهٔ کارشان به خارج از کشور تلاش می‌کردند و کمپانی Playground موافقت کرد تا کمکشان کند این هدف دست پیدا کنند. در اواخر سال ۲۰۰۰ گروه با دو تهیه‌کننده با نام‌های "Martin Hansen" و "Micke Nord" در سوئد شروع به همکاری کردند برای انتشار آلبوم بعدیشان و تغییر استایل‌های قدیمی گروه به یک PopRock قوی و رو به جلو.
قدیمی گروه به یک PopRock قوی و رو به جلو. بلافاصله بعد از امضای قراردادی با Playground، گروه شروع کرد به توسعه کارش برای بین‌المللی شدن. به نقل از تنگروت: " مثل شروع کردن از هیچ بود، ما در حال حلق گروه جدیدی بودیم." گروه کارهای زیادی انجام داد که برایشان تازگی داشتند، آنها زمان زیادی را می‌گذاشتند صرف کار کردن بر روی آهنگ‌ها قبل از شروع ضبط. آنها برای اولین بار با تهیه‌کننده‌های موسیقی همکاری می‌کردند و همچنین برای اولین بار خارج از فنلاند کار ضبط انجام می‌دادند. آنها قدرت نمایش زیادی بر روی استیج داشتند
آنها قدرت نمایش زیادی بر روی استیج داشتند اما همیشه از ایده‌های نو جهت بیشتر کردن این قدرت استقبال می‌کردند. آلبوم‌های "INTO" و "HELL OF A COLLECTION" (سال‌های ۲۰۰۱–۲۰۰۲). در اکتبر سال ۲۰۰۱، راسموس آلبوم INTO را منتشر کرد. چهارمین آلبوم استدیویی آنها و اولین آلبوم با همکاری Playground. این اولین بار بود که تحت نام "THE Rasmus" آلبومی در کشورهای دیگر اروپایی اعم از فرانسه و اسپانیا منتشر می‌شد. آلبوم به جایگاه شمارهٔ ۱ در چارت آلبوم‌های فنلاند رسید.
پِنتاگون مرکز و مقر فرماندهی وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا است. این بنا در ۴۸. Rotary Road, Arlington, Virginia ۲۲۲۱۱ قرار دارد و نماد نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا است. کلمه پنتاگون معمولاً بیشتر به عنوان وزارت دفاع استفاده می‌شود. این ساختمان توسط معمار آمریکایی جورج برگ استورم (۱۸۷۶–۱۹۵۵) طراحی و توسط جان مک شین پیمانکار فیلادلفیایی ساخته شده و در تاریخ ۱۵ ژانویه ۱۹۴۳ کامل شده است. این ساختمان دارای بالاترین ظرفیت در بین ساختمان‌های اداری در دنیا است و یکی از بزرگ‌ترین ساختمان‌های دنیا از نظر مساحت
و یکی از بزرگ‌ترین ساختمان‌های دنیا از نظر مساحت طبقات است. پنتاگون تقریباً ۲۸۰۰۰ نفر نظامی و کارمند و حدود ۳۰۰۰ نفر برای خدمات دارد. این ساختمان دارای پنج وجه است و شامل ۵ طبقه بالای زمین و نیز ۲طبقه زیر زمین می‌باشد. پنتاگون، در هر طبقه ۵ راهرو دارد و مجموعاً ۷۸ کیلومتر راهرو داراست. پنتاگون در زبان یونانی معنای پنج‌ضلعی می‌دهد. در واقع پنج ساختمان به هم چسبیده است و این ساختمان‌ها شامل ستاد نیروی زمینی، ستاد نیروی هوایی، ستاد نیروی دریایی، ستاد کل ارتش و وزارت دفاع می‌باشد. پارکینگ. فضای پارکینگ:۲۷۰۰۰۰
وزارت دفاع می‌باشد. پارکینگ. فضای پارکینگ:۲۷۰۰۰۰ متر مربع گنجایش ۸٬۷۸۰ ماشین حمله ۱۱ سپتامبر. در حادثه ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ یک هواپیمای بوئینگ ۷۵۷ شرکت امریکن ایرلاینز به پنتاگون برخورد کرد. پنتاگون در بازی‌های ویدیویی. در بازی در مرحله‌ای از بازی شخصیت اصلی بازی الکس میسون برای بازدید با رئیس‌جمهور دهه ۶۰ آمریکا جان اف. کندی به این مکان می‌رود. همچنین در بخش زامبی این بازی در حضور شخصیت‌هایی مانند جان اف. کندی و فیدل کاسترو در پنتاگون به مبارزه با زامبی‌ها پرداخته می‌شود.
کاراکال با نام فارسی سیاه‌گوش یا منگوله‌گوش گربه‌سانی کوچک است که در خاورمیانه و آفریقا زندگی میکند. کاراکال یکی از سنگین‌ترین و سریع‌ترین انواع گربه‌سان در زیرخانواده گربه‌ایان کوچک است و مطالعات ژنتیکی نشان می‌دهد که گربه طلایی آفریقایی و یوزگربه نزدیک‌ترین خویشاوندان این گربه‌سان‌اند. نام. به دلیل قدمت "سیاه‌گوش " در ایران از گذشته، کویری با همین نام در یزد وجود دارد. (کویر کاراکال) "سیاه‌گوش (Caracal)" را نباید با گربه‌سان دیگری با نام وشق با نام علمی لینک "( lynx)" اشتباه گرفت. این دو جانور شباهت ظاهری
"( lynx)" اشتباه گرفت. این دو جانور شباهت ظاهری زیادی به هم دارند و از جمله در داشتن گوش‌هایی سیاه اشتراک دارند. تا مدت‌ها در طبقه‌بندی‌های علمی جانورشناختی نیز "سیاه‌گوش" را در سردهٔ Lynx قرار داده بودند و در زبان‌های اروپایی از وی با نام‌هایی چون "لینکس ایرانی" یا "صحرایی" یا "آفریقایی" یاد می‌کردند. اما امروزه این جاندار را در سردهٔ خاص خود در زیرتیرهٔ "گربه‌سان‌های کوچک" قرار می‌دهند. ویژگی‌های ظاهری. "سیاه‌گوش" یا کاراکال از نظر ظاهری به وشق اورآسیایی شباهت دارد ولی کوچک‌تر است و جثهٔ لاغرتر و ظریف‌تر
دارد ولی کوچک‌تر است و جثهٔ لاغرتر و ظریف‌تر و دست و پای کشیده‌تری دارد. جنس نر کمی از ماده بزرگ‌تر است. وزن بدن بین ۱۶ تا ۲۲ کیلوگرم، طول بدنش ۵۵ تا ۹۰ سانتی‌متر به اضافه ۲۲ تا ۳۴ سانتی‌متر دم است و ارتفاع آن در ناحیه شانه به ۴۰ تا ۴۵ سانتی‌متر می‌رسد. رنگ پوست بین قرمز شرابی، خاکستری، خاکی و گاه سیاه متغیر است. بچه‌ها خال‌های قرمزرنگ در ناحیه زیرین بدن دارند و رنگ بدنشان تیره‌تر از بزرگسالان است. پوزه، گردن و قسمت‌های زیرین بدن "سیاه‌گوش" سفید است و خطِ اشکِ سیاه‌رنگی دارند که از گوشهٔ چشم تا دماغ امتداد
سیاه‌رنگی دارند که از گوشهٔ چشم تا دماغ امتداد می‌یابد. صورتی کوچک با گوش‌های بلند دارند که موهایی سیاه‌رنگ به ارتفاع ۵ سانتیمتر بر آن روییده‌اند. گوش‌های "سیاه‌گوش کاراکال" از گوش همه گربه‌سانان دیگر بزرگ‌تر است. گوش‌ها توسط ۲۰ عضله مختلف کنترل می‌شوند. این دستگاه حساس شنوایی امتیاز بزرگی در یافتن شکار برای "سیاه‌گوش یا کاراکال" به‌شمار می‌رود. زیستگاه. این جانور در آفریقا (به‌ویژه در نواحی جنوبی) و آسیا از شبه جزیره عربستان تا غرب هندوستان زندگی می‌کند. زیستگاه "سیاه‌گوش" استپ‌های خشک، نواحی
می‌کند. زیستگاه "سیاه‌گوش" استپ‌های خشک، نواحی نیمه‌بیابانی، بوته‌زارها، ساوانا و جنگل‌های کم‌درخت است و به‌ندرت در نواحی همیشه‌سبز و جنگل‌های کوهستانی دیده می‌شود. زیستگاه "سیاه‌گوش یا کاراکال" در ایران مناطق بیابانی و نیمه‌بیابانی به‌ویژه حاشیه کویر مرکزی است.در مرکز ایران شهرستان مهریز منطقه حفاظت شده کالمند در استان یزد است. درجنوبی‌ترین مرز پراکنش این گونه در شهرستان‌های استهبان، نی‌ریز و منطقه بهرام گور و شمالی‌ترین آن در استان خراسان شمالی است. غربی‌ترین گزارش‌ها از "سیاه‌گوش " در استان ایلام و
گزارش‌ها از "سیاه‌گوش " در استان ایلام و لرستان و شرقی‌ترین آن‌ها در خراسان جنوبی بوده‌اند. منطقه حفاظت‌شده عباس‌آباد نائین از بهترین زیستگاه‌ها برای "سیاه‌گوش یا کاراکال" است که هر سال گزارش‌هایی از مشاهده یا کشتار این جانور در آن‌جا ارسال می‌شود؛ و همچنین اخیراً دراستان چهارمحال و بختیاری بخش ناغان این گونه جانور یافت شد. طعمه. "سیاه‌گوش یا کاراکال" اغلب جانورانی با وزن کمتر از ۵ کیلوگرم را طعمه خود می‌کنند؛ جانورانی چون خرگوش صحرایی، هیراکس، جربیلها و موشها و پرندگان. گاهی به جانوران بزرگ‌تر از خود
و موشها و پرندگان. گاهی به جانوران بزرگ‌تر از خود همچون آهو، آنتیلوپها، بزهای کوهی کوچک و بچه‌های شترمرغ هم حمله می‌کند و از کوچک‌ترین گربه‌سانانی است که توانایی شکار جانوران بزرگ‌تر از خود را دارند. وی برای شکار جانوران بزرگ پس از پریدن بر پشت آن‌ها و گرفتن گردن با آرواره، گلوی آن‌ها را می‌درد. در هنگام شکار جانوران بزرگ (بزرگ‌تر از خرگوش صحرایی) به خوردن امعا و احشای داخلی بدن و بخش‌های مرغوب‌تر گوشت اکتفا می‌کنند. مهارت آن‌ها در شکار پرندگان ستودنی است. سیاه‌گوش می‌تواند با پریدن در هوا یک یا حتی چند
سیاه‌گوش می‌تواند با پریدن در هوا یک یا حتی چند پرنده را بقاپد. سیاه‌گوش‌ها می‌توانند به مدت طولانی بدون آب زندگی کنند و آب بدن خود را از تا حد زیادی از بدن شکار تأمین می‌کنند. رفتار. "سیاه‌گوش" تک‌زی و به‌شدت قلمروطلب است. عمدتاً شب‌گرد هستند ولی گاهی، به‌ویژه در نواحی خنک‌تر، در روز هم دیده می‌شوند. "سیاه‌گوش یا کاراکال" در مناطق خشک قلمرو وسیعی دارند. در مراتع نامیبیا قلمرو سه "سیاه‌گوش" نر به‌طور میانگین ۳۱۶ کیلومتر مربع و در عربستان قلمرو یک "سیاه‌گوش " ۲۷۰ تا ۱۱۱۶ کیلومتر مربع (در فصل‌های مختلف)
" ۲۷۰ تا ۱۱۱۶ کیلومتر مربع (در فصل‌های مختلف) اندازه‌گیری شده‌است. در یک منطقه کشاورزی در صحرای نگو اسرائیل هم قلمرو نرها به‌طور میانگین ۲۰۰ کیلومتر مربع بوده‌است. وسعت قلمرو ارتباط مستقیمی با وزن بدن جانور و ارتباط معکوسی با فراوانی طعمه‌ها دارد. قلمرو نرها تا ۵۰ درصد با یکدیگر هم‌پوشانی پیدا می‌کند و می‌تواند شامل قلمرو چندین ماده بشود. در مناطق پرآب آفریقای جنوبی قلمروها بسیار کوچک‌تر است و قلمرو دو "سیاه‌گوش " نر به‌طور میانگین ۲۶٫۹ کیلومتر مربع و سه ماده به‌طور میانگین ۷٫۴ کیلومتر مربع بوده‌است. قلمرو
به‌طور میانگین ۷٫۴ کیلومتر مربع بوده‌است. قلمرو ماده‌ها به‌طور کامل در داخل قلمرو نرها قرار می‌گرفت اما هم‌پوشانی قلمرو ماده‌ها با یکدیگر بین صفر تا ۱۹ درصد بود. تولیدمثل. "سیاه‌گوش یا کاراکال" ماده در زمان فحل معمولاً با چندین جنس نر جفت‌گیری می‌کند. جفت‌گیری "سیاه‌گوش" در تمام طول سال امکان‌پذیر است اما در زمانی که تغذیه مناسب‌تر باشد احتمال آن بیشتر است، چون تغذیه مناسب به باروری جنس ماده کمک می‌کند. دوره‌های فحلی ماده‌ها ۱۴ روزه است و ماده حدود ۱٫۸ روز فحل می‌ماند و با چندین نر به نوبت جفت‌گیری می‌کند.
می‌ماند و با چندین نر به نوبت جفت‌گیری می‌کند. دورهٔ بارداری ۶۸ تا ۸۱ روز و تعداد توله‌ها بین ۱ تا ۶ است. البته سیاه‌گوش‌هایی که در طبیعت زندگی می‌کنند حداکثر ۳ توله به دنیا می‌آورند اما دربارهٔ جانوران در اسارت که تغذیه مناسبی دارند این رقم می‌تواند بالاتر رود. بچه‌ها بعد از ده روز چشم می‌گشایند. آن‌ها از ۴ تا ۶ هفتگی گوشت می‌خورند و مادر آنان را در ۴ تا ۶ ماهگی از شیر می‌گیرد. توله‌ها در ۹ یا ۱۰ ماهگی مستقل می‌شوند ولی معمولاً تا ۱۴ یا ۱۵ ماهگی بالغ نمی‌شوند. طول عمر "سیاه‌گوش " در طبیعت به‌طور میانگین
طول عمر "سیاه‌گوش " در طبیعت به‌طور میانگین شش سال است اما در اسارت عمر ۱۹ سال هم دیده شده‌است. رابطه با شیر. این جانور را در قدیم پروانه، پروانک، فَرانَک و شاطر شیر هم می‌گفتند؛ که این نام‌ها به ارتباط بوم‌شناختی این جانور با شیر اشاره دارد. در مناطقی که این دو جاندار در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند، ارتباط نزدیکی میان آن دو دیده می‌شود و سیاه‌گوش بسیاری از زمان‌ها از شکار شیر تغذیه می‌کند. وابستگی متقابل شیر و "سیاه‌گوش " در آفریقا را بوفون، طبیعت‌دان قرن هجدهمی فرانسوی، توضیح داده‌است؛ در نواحی حاره آفریقا
فرانسوی، توضیح داده‌است؛ در نواحی حاره آفریقا "کاراکال" در کنار شکارچیان بزرگی مثل شیر، کفتار و پلنگ زندگی می‌کند و به دلیل جثهٔ کوچک و ضعیف‌تر خود برای یافتن طعمه مشکلات زیادی دارد، از همین رو معمولأ ناچار می‌شود به باقی‌ماندهٔ غذای همنوعان قدرتمند خود اکتفا کند ولی به دلایل امنیتی معمولأ ترجیح می‌دهد از غذای شیرها استفاده کند، چرا که شیر وقتی سیر می‌شود به هیچ جانوری آسیب نمی‌زند، حتی در زمان برانگیخته شدن عصبانیت شیر هم با توجه به چابکی خود می‌تواند به سرعت خود را به نزدیک‌ترین درخت رسانده و از درخت
سرعت خود را به نزدیک‌ترین درخت رسانده و از درخت بالا برود و شیر برخلاف پلنگ نمی‌تواند به‌خوبی او را تعقیب کرده و بالای درخت برود. به همین دلیل حتی گاهی دیده‌می‌شود که "سیاه‌گوش کاراکال" برای تغذیه کاملأ در کنار شیر قرار می‌گیرد. از سوی دیگر "سیاه‌گوش " گاهی ناخواسته راهنمای شیر در پیدا کردن شکار می‌شود؛ قوهٔ بویایی "کاراکال" بسیار قوی‌تر است و شیر با کمک شامهٔ تیز "سیاه‌گوش " می‌تواند جانوران شکارشونده را از فرسنگ‌ها دورتر پیدا کند. در ادبیات فارسی کلاسیک تفسیرهای دیگری از این ارتباط متقابل شده‌است، برای
تفسیرهای دیگری از این ارتباط متقابل شده‌است، برای مثال در آنندراج آمده‌است: «... و به شاطر شیر مشهور است که زیادتی صید شیر قسمت اوست و… جانور مسطور پیشاپیش شیر رود و بانگ دهد تا جانوران دیگر از آمدن شیر آگاه شوند و احتیاط نمایند.» و خاقانی در این دو بیت تفسیر صحیح‌تری از این رابطه دارد: سیاه‌گوش و انسان. سیاه‌گوش در برخورد با انسان و وسایل نقلیه، جانور بسیار ترسویی است و گاهی هنگام مواجه با اتومبیل کاملاً متوحش و بی حرکت می‌شود به‌طوری‌که می‌توان آن را با دست گرفت (تاکنون محیط‌بانان زیادی به تصور اینکه
دست گرفت (تاکنون محیط‌بانان زیادی به تصور اینکه جانور مریض است، آن را دستگیر و جهت مداوا منتقل کرده‌اند). طبیعت رام‌شونده و مهارت شکارگری بالای این جانور موجب شده تا آن را از روزگاران باستان به عنوان جانور شکاری اهلی کنند. البته "سیاه‌گوش یا کاراکال" در مقایسه با خویشاوند گربه‌سان خود یوز، جانوری کوچک‌تر، ضعیف‌تر و کندتر است. به همین جهت یوز جانور شکاری بسیار مرغوب‌تر و محبوب‌تری از "کاراکال" بود و "کاراکال" بیشتر برای شکار جانوران کوچک مثل خرگوشها و آهوهای جوان پرورش داده می‌شد. علی نسوی که متخصص نگهداری
جوان پرورش داده می‌شد. علی نسوی که متخصص نگهداری از جانوران شکاری بود در بازنامه خود می‌نویسد که "کاراکال" فقط برای شکار خرگوش صحرایی مناسب است با این حال از یک استاد دیگر این فن، ابوالقاسم اصفهانی، نقل می‌کند که "سیاه‌گوش کاراکال" توانایی شکار مرغابی، هوبره و درنا را هم دارد. "سیاه‌گوش " امروزه نیز گاهی به عنوان حیوان خانگی نگهداری می‌شود و به‌خوبی با زندگی در کنار انسان خو می‌گیرد. شکار این جانور برای استفاده از پوستش به‌ویژه در غرب و مرکز آفریقا تهدیدی برای ادامهٔ حیات اوست. بسیاری از کشاورزان این جانور
ادامهٔ حیات اوست. بسیاری از کشاورزان این جانور را آفت می‌دانند چون ممکن است به حیوانات خانگی همچون ماکیان یا گوسفند و بز حمله کند. دیدن "سیاه‌گوش " در حیات وحش حتی در مناطقی که فراوانی زیادی دارند، به‌ندرت اتفاق می‌افتد چراکه این جانور خود را به‌خوبی پنهان می‌کند.
مهدی سمسار (۲۵ اسفند ۱۳۰۷–۲۵ دی ۱۳۸۱)، مترجم و روزنامه‌نگار پیشکسوت ایرانی بود. زندگی. مهدی سمسار در شهر بوشهر زاده شد ولی در کودکی پس از مرگ پدرش همراه خانواده به شیراز رفت. او پس از تحصیل در رشته داروسازی در دانشگاه تهران (۱۳۴۵) به تحصیل در رشته روزنامه‌نگاری در دانشگاه تهران پرداخت و در سال ۱۳۴۸ برای ادامه تحصیل در همین رشته به انیستیتو «فرانس دوپرس» دانشگاه پاریس رفت و کارشناسی ارشد گرفت. بعدها در نیمه اول دهه ۵۰ نیز از همین دانشگاه دکترای روزنامه‌نگاری گرفت. رساله وی دربارهٔ «روزنامه‌نگاری در ایران بین
رساله وی دربارهٔ «روزنامه‌نگاری در ایران بین سالهای ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۲» و «روزنامه‌های ایران در دوره جنگ دوم جهانی» بود. مهدی سمسار در دهه ۱۳۳۰ در حوزه پارلمانی روزنامه کیهان فعالیت کرد و سپس مسئول سرویس خارجی آن و معاون سردبیر کیهان شد. در همین زمان به تدریس رشته داروسازی در دانشگاه تهران نیز می‌پرداخت که در سال ۱۳۵۳ خود را با رتبه هشت دانشیاری از دانشگاه بازنشسته کرد. از سوی دیگر نیز به دلیل فشارهای سیاسی، به وی اجازه ادامه کار در روزنامه کیهان داده نشد اما سردبیر روزنامه رستاخیز شد. حدود ۴۰ اثر ترجمه چاپ شده
روزنامه رستاخیز شد. حدود ۴۰ اثر ترجمه چاپ شده و در حال چاپ از مهدی سمسار باقی مانده‌است. مهدی سمسار در ساعت ۱۱ صبح روز چهارشنبه ۲۵ دی ماه ۱۳۸۳ در بیمارستان تیه حومه پاریس درگذشت و در گورستان مون‌پارناس فرانسه به خاک سپرده شد. بزرگداشت و جایزهٔ روزنامه‌نگاری امید. مهدی سمسار را از پیشگامان روزنامه‌نگاریِ نوین در ایران می‌دانند. از این رو جایزه امید (یادبود مهدی سمسار) به تلاش گیتی الهی (همسر مهدی سمسار) و دو فرزندشان به نام‌های شهرزاد و شیرین شکل گرفت. خانوادهٔ سمسار از سال ۱۳۸۵ اقدام به اهدای جایزهٔ امید
سمسار از سال ۱۳۸۵ اقدام به اهدای جایزهٔ امید به روزنامه‌نگاران جوان ایرانی نموده، تا راه او که همیشه حامیِ خوبی برای جوانان روزنامه‌نگار بود ادامه یابد. کتاب‌شناسی. ترجمه‌هایی منتشر شده:
تی. اِس. اِلیوت با نام کامل توماس استرنز الیوت (زادهٔ ۲۶ سپتامبر ۱۸۸۸ – درگذشتهٔ ۴ ژانویهٔ ۱۹۶۵) شاعر، نمایشنامه‌نویس، منتقد ادبی و ویراستار آمریکایی-بریتانیایی بود. او با آثاری چون «خراب آباد» (۱۹۲۲) که به فارسی به نام‌های سرزمین هرز، بیابان برهوت و سرزمین بی‌حاصل نیر ترجمه شده است، و «چهار کوارتت» (۱۹۴۳)، از پیشتازان بزرگ جنبش نوسازی و مدرنیسم شعر غربی به‌شمار می‌رود. سبک بیان، سرایش و قافیه‌پردازی وی، زندگی دوباره‌ای به شعر انگلیسی بخشید. انتشار «چهار کوارتت» الیوت، او را به عنوان برترین شاعر
«چهار کوارتت» الیوت، او را به عنوان برترین شاعر انگلیسی‌زبان در قید حیات در زمان خود، به دنیا شناساند و در سال ۱۹۴۸، نشان «مِریت» و جایزهٔ نوبل ادبیات را از آن خود کرد. زندگی. الیوت در «سنت لویی» ایالت «میزوری» آمریکا و در خانوادهٔ صاحب نامی که اصالتاً اهل نیوانگلند بودند، به دنیا آمد. پدرش هنری ور الیوت یک تاجر موفّق بود و مادرش شارلوت چامپ استرنز شاعری بود که در خدمات اجتماعی نیز فعالیت می‌کرد. توماس آخرین فرزند از ۶ فرزند پدر و مادرش بود. چهار خواهر او بین یازده تا نوزده سال از او مسن‌تر بودند و تنها
بین یازده تا نوزده سال از او مسن‌تر بودند و تنها برادرش نیز هشت سال از او بزرگ‌تر بود. الیوت از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۵ در آکادمی اسمیت (Smith Academy) که مدرسه‌ای پیش دانشگاهی برای دانشگاه واشینگتن بود درس خواند. او در این آکادمی زبان‌های لاتین، یونانی، فرانسوی و آلمانی را فرا گرفت. وقتی از آنجا فارغ‌التحصیل گردید، می‌توانست تحصیلات خود را مستقیماً در دانشگاه هاروارد ادامه بدهد ولی پدر و مادرش او را برای یک سال آمادگی بیشتر به آکادمی میلتون واقع در میلتون، ماساچوست در نزدیکی بوستن فرستادند. او در دانشگاه، تحت
در نزدیکی بوستن فرستادند. او در دانشگاه، تحت تأثیر تفکرات ضد رمانتیسمی اروینگ ببیت قرار گرفت و رساله خود را در مورد کارهای اف. اچ. بردلی نوشت. او از سال ۱۹۰۶ به مدت سه سال در دانشگاه هاروارد درس خواند و در سال ۱۹۰۹ با درجهٔ لیسانس از آنجا فارغ‌التحصیل گردید و سال بعد دورهٔ فوق لیسانس را در همان دانشگاه بپایان رساند. الیوت درفاصلهٔ سال‌های ۱۹۱۰ و ۱۹۱۱ در پاریس زندگی کرد و هم‌زمان با ادامه تحصیلات در دانشگاه سوربن به شهرهای مختلف اروپا نیز سفر می‌کرد. در سال ۱۹۱۱ به دانشگاه هاروارد بازگشت تا دورهٔ دکترای
۱۹۱۱ به دانشگاه هاروارد بازگشت تا دورهٔ دکترای فلسفه را در آنجا بگذراند. الیوت در سال ۱۹۱۴ وقتی ۲۵ سال داشت به بریتانیا مهاجرت کرد و در همان سال، یک بورس تحصیلی در کالج مرتن در آکسفورد انگستان به او اهدا شد. وقتی جنگ جهانی اول آغاز گردید الیوت ابتدا به لندن و سپس به آکسفورد رفت. الیوت در سال ۱۹۱۵ وقتی ۲۶ سال داشت با ویویان های-وود که ۲۷ ساله بود ازدواج کرد. وقتی این زوج که به تازگی ازدواج کرده بودند در آپارتمان برتراند راسل اقامت داشتند، برتراند به ویویان دلبستگی پیدا کرد و حتی نقل شده است که آن دو مخفیانه
پیدا کرد و حتی نقل شده است که آن دو مخفیانه روابط عاشقانه نیز با هم برقرار کرده بودند. اما صحت این شایعات هرگز مورد تأیید قرار نگرفته‌اند. ویویان اغلب بیمار بود و از یک بیماری مزمن ناشناخته رنج می‌برد که باعث شد الیوت به کار معلمی روی آورد تا بتواند مخارج سنگین درمان و تأمین معاش را در دوران سخت جنگ جهانی بپردازد. خانواده او در آمریکا با این ازدواج مخالف بودند. الیوت بعد از ترک کالج مرتن به‌عنوان معلم مدرسه مشغول به کار شد و در سال ۱۹۱۷ در بانک لوید لندن استخدام گردید. در سال ۱۹۲۷ بانک لوید را ترک کرد و
استخدام گردید. در سال ۱۹۲۷ بانک لوید را ترک کرد و مدیریت مؤسسه انتشاراتی فابر و گویر (بعدها فابر و فابر) را به عهده گرفت و تا آخر عمر در این سمت باقی‌ماند. در سال ۱۹۲۷ "الیوت" قدم بزرگی در زندگی اش برداشت. او بعد از آنکه در ژوئن آن سال تغییر مذهب داد، چند ماه بعد در ماه نوامبر به تابعیت آمریکایی خود نیز پایان داده و به تابعیت انگلستان درآمد. در سال ۱۹۳۲ وقتی که مدتها بود در فکر جدا شدن از همسرش بود از طرف دانشگاه هاروارد به وی پیشنهاد شد در سال تحصیلی ۱۹۳۳–۱۹۳۲ با سمت استادی در آن دانشگاه مشغول به کار شود.
با سمت استادی در آن دانشگاه مشغول به کار شود. او این پیشنهاد را قبول کرد و ویویان را در انگلستان باقی گذاشت و خود به آمریکا رفت. وقتی در سال ۱۹۳۳ به انگلستان بازگشت به‌طور رسمی از ویویان جدا شد. ویویان چند سال بعد در ۱۹۴۷ در یک بیمارستان روانی در شمال لندن چشم از جهان فروبست. ازدواج دوم الیوت ازدواجی موفق ولی کوتاه بود. در ۱۰ ژانویه ۱۹۵۷ با اسمه والری فلچیر که در شرکت فابر و فابر منشی خود او و ۳۸ سال از وی جوانتر بود، پیوند زناشویی بست. الیوت که سال‌ها بود به دلیل آب و هوای لندن و سیگار کشیدن‌های مکرر خود
به دلیل آب و هوای لندن و سیگار کشیدن‌های مکرر خود از سلامتی کامل برخوردار نبود بالاخره در ۴ زانویه ۱۹۶۵ بر اثر بیماری "امفیزما" (بزرگ شدن و اتساع عضوی از بدن) در لندن درگذشت. جسد وی سوزانده شده و خاکستر آن بنا بر وصیت خود او به کلیسای سنت میشل در دهکده‌ای که اجداد او از آنجا به آمریکا مهاجرت کرده بودن منتقل گردید. در دومین سالگرد درگذشت او و برای بزرگداشت خاطره وی، در کف قسمتی از وست مینستر ابی که به «گوشه شاعران» معروف است، سنگ بزرگی به نام و به یاد او تخصیص داده شد. شعر. ام سی بردبروک M. C. Bradbrook در
داده شد. شعر. ام سی بردبروک M. C. Bradbrook در باره سبک تی‌اس الیوت می‌نویسد: «شعار نخستین الیوت که در دوران جنگ جهانی اول منتشر شد، با ایجاز و طنز و طعنه، نگرانی‌های ناچیز و تشویش‌های بیهوده اجتماعی و تهی مغزی پنهان جامعه رفیع لندن و باستون را تصویر می‌کند. دنیایی که وی به نمایش می‌گذارد دنیای رمان‌های هنری جیمز است: دنیایی که در آن بانوان سترون محترمه رد و قبولشان را تنها با یک پرده اختلاف خفیف بیان می‌کنند؛ دنیایی که در آن سرمایه‌داران فاسد و اشراف منحط به دنبال بده‌بستان‌های اجتماعی‌شان هستند؛ و دنیایی
دنبال بده‌بستان‌های اجتماعی‌شان هستند؛ و دنیایی که در آن حسابرسی نهایی صرفا آشکار می‌کند که «زندگی‌ام را با قاشق جایخوری پیمانه کرده‌ام» ای.ام.فورستر در مقاله «تی.اس.الیوت» (هرمن ابینجر، 1936) لذتی را که از کشف کتاب کوچکی از الیوت در دوره نقاهتش در قاهره به وی دست داده است چنین وصف می‌کند: زیرا در آن دنیای وحشت عظیم چه چیزی جز ایما و اشاره‌های کوچک دال بر ناهمرایی می‌توانست قابل تحمل باشد؟ آنکه توانش را در برابر جنگ آزمود و قامت برافراشت و به هیولای سخت جان جنگ گفت: «گورت را گم کن» بر زمین افتاد و به ناگه
جنگ گفت: «گورت را گم کن» بر زمین افتاد و به ناگه مشتی غبار شد. اما آنکه توانست کناره گیرد و از با نوان محترمه و اتاق‌های پذیرایی‌شان شکوه کند ذره‌ای از حرمت نفس ما را حفظ کرد همو بودکه میراث انسانی را تداوم بخشید...» علی‌رغم قدر و مقامی که الیوت در شعر و شاعری دارد، تعداد شعرهایی که او سروده است آنچنان زیاد نیست. وی شعرهایش را ابتدا در نشریات ادبی یا کتاب‌ها و جزوه‌های کوچک که معمولاً فقط حاوی یک شعر بودند منتشر می‌کرد. سپس آن شعرها را در مجموعه‌هایی گرد می‌آورد و به دست چاپ می‌سپرد. اولین مجموعه‌شعری که
و به دست چاپ می‌سپرد. اولین مجموعه‌شعری که از او به چاپ رسید "پرافراک و دیگر ملاحظات" نام داشت که در سال ۱۹۱۷ منتشر شد. الیوت بیشر شعر معروفش: "ترانهٔ عاشقانهٔ جی. آلفرد پرافراک" را، که در آن جی. آلفرد پرافراک مردی میان‌سال است، وقتی که تنها ۲۲ سال داشت، سرود. همچنین، ترانه‌های وی برای اثر موزیکال معروفِ "گربه‌ها" استفاده شد. نمایشنامه. هفت نمایشنامه از جمله "قتل در کلیسای جامع" نقد نویسی. تی.اس. الیوت علاوه بر شاعری، در زمینه نقد نویسی مدرن نیز فعالیت داشت و یکی از بزرگ‌ترین نقد نویسان ادبی قرن بیستم
داشت و یکی از بزرگ‌ترین نقد نویسان ادبی قرن بیستم به‌شمار می‌آید. هوش منتقدانه بالا، تعلیمات علمی عالی در فلسفه و تجربه سختیهای زندگی، همه باعث شد او نگاهی منتقدانه و منحصر به فرد به ادبیات پیدا کند. بسیاری از عقیده‌های او خیلی زود پس از انتشار، تبدیل به اصول اعتقادی معاصرانش می‌شدند. در نهایت، نظریه‌های او به همراه مقالات آی.ای. ریچاردز، اساس نقد نوین را پایه‌ریزی نمود که از مهم‌ترین مکاتب فکری ادبی در قرن بیستم به‌شمار می‌آید. همچنین، مقاله‌هایی که او نوشت در احیاء علاقه و توجه به شاعرانی که شعرهای
نوشت در احیاء علاقه و توجه به شاعرانی که شعرهای ماوراءالطبیعی می‌سرودند نقش عمده‌ای داشته‌اند. الیوت در "نقد نویسی" و "نویسندگی نظری" مدافع "بهم پیوستگی عینی" بوده است. "بهم پیوستگی عینی" به این معنی است که هنر باید نه از طریق بیان احساسات شخصی بلکه از راه استفاده عینی از نمادهای جامع و فراگیر خلق گردد.
مورچه‌خوار جانوری است پستاندار که از بالاراستهٔ شگفت‌بندان (Xenarthra)، از راستهٔ کرک‌دارسانان (Pilosa)، از زیرراسته کرم‌زبانان (Vermilingua). این حیوان در علف‌زارهای باتلاقی، سواحل رودخانه‌ها و جنگل‌های مرطوب آمریکای جنوبی و مرکزی زندگی می‌کند. نام شگفت‌بندان برای آن‌ها به این علت برای بالاراستهٔ این جانوران برگزیده شده که بندهای مفاصل بدن ایشان با دیگر گروه‌ها تفاوت بسیار دارد. مورچه‌ها و موریانه‌ها در صورت احساس خطر، تقلا می‌کنند و گاز می‌گیرند، با وجود این آنها آن قدر ریز و کوچک‌اند که پستانداران
وجود این آنها آن قدر ریز و کوچک‌اند که پستانداران مورچه‌خواری مانند پانگولین و آرمادیلو ترسی از آنها ندارند. آنها در یک لحظه با زبان دراز و چسبناکشان ده‌ها مورچه یا موریانه را می‌مکند و می‌خورند.
ریابروستایی در دهستان حومه واقع در بخش مرکزی از شهرستان گناباد، استان خراسان رضوی است. بر اساس سرشماری نفوس و مسکن ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۸۷۴ نفر برابر با ۲۵۱ خانوار بوده است.
جدامانده یک فیلم جنایی به کارگردانی مارتین اسکورسیزی و با بازی لئوناردو دی‌کاپریو، مت دیمون، مارک والبرگ و جک نیکلسون است که برندهٔ چهار جایزه اسکار بهترین فیلم سال ۲۰۰۶ از هفتاد و نهمین دوره جوایز اسکار شده است: بهترین کارگردانی، بهترین فیلم، بهترین تدوین (تلما شونمیکر) و بهترین فیلمنامه اقتباسی (ویلیام موناهان). به علاوه مارک والبرگ نیز نامزد بهترین بازیگر نقش مکمل مرد بود. فیلمنامهٔ بیست‌ونهمین فیلم اسکورسیزی بر اساس فیلم "امور دوزخی" محصول هنگ کنگ ساختهٔ اندرو لائو و آلن مک تنظیم شده است که ۴ سال پیش از
اندرو لائو و آلن مک تنظیم شده است که ۴ سال پیش از آن ساخته شده بود. نویسندهٔ "جدامانده"، ویلیام موناهان است که نوشتهٔ او اقتباسی است از فیلمنامهٔ فیلم "امور دوزخی" نوشتهٔ فلیکس چونگ و سو فای ماک می‌باشد. فروش این فیلم در اولین آخر هفته‌ای که فیلم در آمریکا به نمایش درآمد بالغ بر ۲۷ میلیون دلار شد و تنها فیلم اسکورسیزی بود که در هفته اول نمایش در رده اول فیلم‌های روز قرار گرفت و در حالی که ۹۰ میلیون دلار بودجه آن بود در نهایت در اکران سینمایی‌اش به فروشی معادل ۲۹۱ میلیون دلار دست یافت. این فیلم با استقبال
۲۹۱ میلیون دلار دست یافت. این فیلم با استقبال بسیار خوبی از سوی منتقدان مواجه شد؛ به طوری که تبدیل به اولین فیلم اسکورسیزی شد که توانست برای او جایزه اسکار کارگردانی و فیلم را بیاورد و همچنین به موفقیت خوبی در گیشه دست یافت و فروش خوبی را تجربه کرد و از سوی مردم نیز با استقبال مواجه شد. داستان. در دهه ۱۹۸۰ در شهر بوستون، فرانک کاستلو، رئیس مافیای ایرلندی، با کالین سالیوان جوان آشنا می‌شود. سال‌ها بعد، سالیوان که به عنوان جاسوس در داخل پلیس ایالتی ماساچوست (MSP) پرورش یافته، به واحد تحقیقات ویژه این اداره