payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اشراف که برای سوگند وفاداری گرد آمده بودند، نیات خود را اعلام کرد. سخنرانی او نخستین ثبت تاریخی از پذیرش الهیات سیاسی قرون وسطایی «دو پیکر پادشاه» را دربردارد: پیکر طبیعی و پیکر سیاسی: در آستانه مراسم تاج‌گذاری، هنگامی که الیزابت با شکوه در شهر به پیش می‌رفت، مردم با آغوش باز از او استقبال کردند و با سخنرانی‌ها و نمایش‌هایی که اغلب رنگ‌وبوی پروتستانی پررنگی داشتند، به او خوشامد گفتند. پاسخ‌های صریح و مهربانانه الیزابت او را در دل تماشاگران که «به‌طرز شگفت‌آوری مسحور شده بودند» جا داد. روز بعد، ۱۵ ژانویه
مسحور شده بودند» جا داد. روز بعد، ۱۵ ژانویه ۱۵۵۹، تاریخی که ستاره‌شناس او، جان دی، برگزیده بود، الیزابت در کلیسای وست‌مینستر به‌دست اوئن اوگلتورپ، اسقف کاتولیک کارلایل، تاج‌گذاری و مسح شد. سپس او برای پذیرش عمومی مردم معرفی شد، در حالی که غوغایی کرکننده از صدای ارگ‌ها، نی‌ها، شیپورها، طبل‌ها و ناقوس‌ها فضا را پر کرده بود. اگرچه الیزابت به‌عنوان ملکه در انگلستان پذیرفته شد، کشور همچنان در اضطراب ناشی از تهدید ادراک‌شده کاتولیک در داخل و خارج و همچنین پرسش دربارهٔ اینکه او با چه کسی ازدواج خواهد کرد، به سر
اینکه او با چه کسی ازدواج خواهد کرد، به سر می‌برد. استقرار کلیسا. اعتقادات مذهبی شخصی الیزابت موضوع بحث‌های فراوان میان پژوهشگران بوده است. او پروتستان بود، اما نمادهای کاتولیک (مانند صلیب) را حفظ کرد و نقش خطابه‌ها را، برخلاف یکی از باورهای کلیدی پروتستان‌ها، کم‌رنگ نمود. الیزابت و مشاورانش تهدید یک جنگ صلیبی کاتولیک علیه انگلستانِ «بدعت‌گذار» را احساس می‌کردند. از این‌رو، ملکه به دنبال راه‌حلی پروتستانی بود که ضمن پاسخگویی به خواسته‌های پروتستان‌های انگلیسی، کاتولیک‌ها را بیش از حد آزرده نکند، اما او
کاتولیک‌ها را بیش از حد آزرده نکند، اما او پیوریتن‌ها را، که خواستار اصلاحات گسترده‌تر بودند، تحمل نمی‌کرد. در نتیجه، پارلمان ۱۵۵۹ شروع به قانون‌گذاری برای کلیسایی کرد که بر پایه استقرار پروتستانی ادوارد ششم بنا شده بود، با پادشاه به‌عنوان رئیس آن، اما با حفظ عناصر کاتولیک، مانند جامه‌های مذهبی. مجلس عوام از این پیشنهادها به‌شدت حمایت کرد، اما لایحه برتری (Supremacy) در مجلس اعیان، به‌ویژه از سوی اسقف‌ها، با مخالفت روبه‌رو شد. الیزابت خوش‌شانس بود که در آن زمان بسیاری از کرسی‌های اسقفی، از جمله اسقف اعظم
زمان بسیاری از کرسی‌های اسقفی، از جمله اسقف اعظم کانتربری، خالی بودند. این امر به حامیان او در میان اشراف امکان داد تا بر اسقف‌ها و اشراف محافظه‌کار غلبه کنند. با این حال، الیزابت مجبور شد به‌جای عنوان بحث‌برانگیز «رئیس اعظم» (Supreme Head)، که بسیاری آن را برای یک زن غیرقابل‌قبول می‌دانستند، عنوان رئیس عالی کلیسای انگلستان را بپذیرد. قانون جدید برتری در ۸ مه ۱۵۵۹ به اجرا درآمد. همه مقامات عمومی ملزم شدند سوگند وفاداری به پادشاه به‌عنوان حاکم اعظم بگزاردند، در غیر این صورت از مناصب خود محروم می‌شدند.
در غیر این صورت از مناصب خود محروم می‌شدند. قوانین مربوط به بدعت لغو شد تا از تکرار آزار و اذیت مخالفان، مانند دوره مری، جلوگیری شود. همزمان، قانون یکنواختی جدیدی تصویب شد که حضور در کلیسا و استفاده از "کتاب دعای عمومی ۱۵۵۹" (نسخه‌ای اصلاح‌شده از کتاب دعای ۱۵۵۲) را اجباری کرد، هرچند مجازات‌های عدم حضور یا عدم تبعیت (recusancy) چندان سختگیرانه نبود. دستورالعمل‌های ۱۵۵۹ تأکید داشتند که موسیقی کلیسا باید «به‌گونه‌ای باشد که به‌وضوح قابل فهم باشد، گویی بدون آواز خوانده می‌شود»، اما در برخی اوقات روز، قطعات
آواز خوانده می‌شود»، اما در برخی اوقات روز، قطعات موسیقی پیچیده‌تر مجاز بود و سنت آهنگسازی سرود چندصدایی لاتین با متون ساروم در کلیسای سلطنتی ادامه یافت. مسئله ازدواج. از آغاز سلطنت الیزابت اول، انتظار می‌رفت که او ازدواج کند و پرسش اصلی این بود که با چه کسی. با وجود دریافت پیشنهادهای متعدد، او هرگز ازدواج نکرد و بی‌فرزند ماند؛ دلایل این تصمیم همچنان نامشخص است. برخی تاریخ‌نگاران گمان کرده‌اند که تجربهٔ ناخوشایند او با توماس سیمور در دوران نوجوانی، او را از روابط جنسی گریزان کرده بود. الیزابت تا حدود
را از روابط جنسی گریزان کرده بود. الیزابت تا حدود پنجاه‌سالگی خواستگاران مختلفی را بررسی کرد. آخرین خواستگار جدی او فرانسیس، دوک آنژو بود که ۲۲ سال از او جوان‌تر بود. ازدواج، هرچند ممکن بود به کاهش قدرت سیاسی او بینجامد—همان‌گونه که برای خواهرش در ازدواج با فیلیپ دوم اسپانیا رخ داد—اما فرصت داشتن وارث را نیز فراهم می‌کرد. با این حال، انتخاب همسر می‌توانست موجب بی‌ثباتی سیاسی یا حتی شورش شود. رابرت دادلی. در بهار ۱۵۵۹، آشکار شد که الیزابت به دوست دوران کودکی‌اش رابرت دادلی علاقه دارد. گفته می‌شد که همسر
رابرت دادلی علاقه دارد. گفته می‌شد که همسر دادلی، امی، از بیماری‌ای در یکی از سینه‌هایش رنج می‌برد و ملکه در صورت مرگ او، تمایل به ازدواج با رابرت داشت. تا پاییز همان سال، چندین خواستگار خارجی برای ازدواج با الیزابت رقابت می‌کردند، اما گزارش‌هایی از دربار حاکی از آن بود که ازدواج با دادلی در انگلستان خوشایند نیست: «هیچ مردی نیست که با خشم از او و ملکه انتقاد نکند… او جز رابرت محبوبش با هیچ‌کس ازدواج نخواهد کرد.» امی دادلی در سپتامبر ۱۵۶۰ از پله‌ها سقوط کرد و جان باخت. با وجود اعلام رسمی مرگ به‌عنوان حادثه،
جان باخت. با وجود اعلام رسمی مرگ به‌عنوان حادثه، بسیاری گمان کردند که همسرش در این ماجرا نقش داشته تا بتواند با ملکه ازدواج کند. الیزابت مدتی به‌طور جدی به ازدواج با دادلی فکر کرد، اما ویلیام سیسیل، نیکلاس تراک‌مورتون و شماری از اشراف محافظه‌کار مخالفت خود را به‌روشنی ابراز کردند. حتی شایعه شد که در صورت وقوع این ازدواج، اشراف کشور شورش خواهند کرد. با وجود بررسی گزینه‌های دیگر، دادلی تا حدود یک دههٔ دیگر همچنان یکی از نامزدهای احتمالی ازدواج با ملکه باقی ماند. الیزابت نسبت به روابط عاطفی او بسیار حسود بود،
الیزابت نسبت به روابط عاطفی او بسیار حسود بود، حتی زمانی که دیگر قصد ازدواج با او نداشت. در سال ۱۵۶۴، او را به مقام ارل لِیستر ارتقا داد. در سال ۱۵۷۸، دادلی با لتیس نالیس ازدواج کرد؛ اقدامی که با واکنش‌های تند و نفرت مادام‌العمر الیزابت همراه شد. با این حال، دادلی همواره «در مرکز زندگی عاطفی الیزابت» باقی ماند، چنان‌که تاریخ‌نگار سوزان دوران توصیف کرده است. او اندکی پس از شکست ناوگان اسپانیایی آرمادا در سال ۱۵۸۸ درگذشت. پس از مرگ خود الیزابت، یادداشتی از دادلی در میان وسایل شخصی او یافت شد که با دستخط ملکه
در میان وسایل شخصی او یافت شد که با دستخط ملکه با عنوان «آخرین نامهٔ او» علامت‌گذاری شده بود. خواستگاران خارجی. مذاکرات ازدواج، بخش مهمی از سیاست خارجی الیزابت را تشکیل می‌داد. او در سال ۱۵۵۹ پیشنهاد ازدواج فیلیپ دوم—بیوهٔ خواهر ناتنی‌اش—را رد کرد، اما چند سال با پیشنهاد اریک چهاردهم سوئد مذاکره کرد. در دوران جوانی الیزابت، گزینهٔ ازدواج با شاهزادهٔ دانمارکی آدولف، دوک هولشتاین-گوتورپ مطرح شده بود. همچنین، ادوارد سیمور پیشنهاد ازدواج با فردریک دوم، پادشاه دانمارک را مطرح کرد، اما مذاکرات در سال ۱۵۵۱ متوقف
را مطرح کرد، اما مذاکرات در سال ۱۵۵۱ متوقف شد. در سال‌های حوالی ۱۵۵۹، اتحاد پروتستانی دانمارک–انگلستان مورد بررسی قرار گرفت و برای مقابله با پیشنهاد سوئد، شاه فردریک دوم در اواخر همان سال پیشنهاد ازدواج داد. الیزابت چند سال به‌طور جدی دربارهٔ ازدواج با کارل دوم، آرشیدوک اتریش—پسرعموی فیلیپ—مذاکره کرد، اما تا سال ۱۵۶۹ روابط با دودمان هابسبورگ تیره شد. سپس، او به‌طور متوالی دو شاهزادهٔ فرانسوی از خاندان والوا را بررسی کرد: نخست هانری، دوک آنژو و سپس از ۱۵۷۲ تا ۱۵۸۱، فرانسیس، دوک آنژو (پیش‌تر دوک آلنسون). این
۱۵۸۱، فرانسیس، دوک آنژو (پیش‌تر دوک آلنسون). این پیشنهاد آخر با طرح اتحاد علیه سلطهٔ اسپانیا بر هلند جنوبی همراه بود. الیزابت مدتی این خواستگاری را جدی گرفت و گوشواره‌ای به شکل قورباغه که فرانسیس برایش فرستاده بود، به نشانهٔ علاقه به گوش انداخت. در سال ۱۵۶۳، الیزابت به فرستادهٔ امپراتوری گفت: «اگر از سر طبیعت خود رفتار کنم، ترجیح می‌دهم زن گدا و مجرد باشم تا ملکه و متأهل.» در همان سال، پس از ابتلای الیزابت به آبله، مسئلهٔ جانشینی در پارلمان به‌شدت مطرح شد. نمایندگان از ملکه خواستند که ازدواج کند یا وارثی
نمایندگان از ملکه خواستند که ازدواج کند یا وارثی معرفی کند تا از وقوع جنگ داخلی پس از مرگش جلوگیری شود. او از انجام هر دو خواسته خودداری کرد و در آوریل، پارلمان را منحل نمود که تا سال ۱۵۶۶ دوباره تشکیل نشد. الیزابت که پیش‌تر وعدهٔ ازدواج داده بود، در پاسخ به نمایندگان گفت: تا سال ۱۵۷۰، مقامات ارشد دولت به‌طور خصوصی پذیرفته بودند که الیزابت نه ازدواج خواهد کرد و نه جانشینی معرفی خواهد نمود. ویلیام سیسیل از آن زمان به‌دنبال راه‌حل‌هایی برای مسئلهٔ جانشینی بود. الیزابت به‌دلیل ازدواج‌نکردن، گاه به بی‌مسئولیتی
الیزابت به‌دلیل ازدواج‌نکردن، گاه به بی‌مسئولیتی متهم می‌شد. با این حال، سکوت او امنیت سیاسی‌اش را تقویت می‌کرد؛ زیرا می‌دانست که معرفی جانشین، تاج‌وتختش را در معرض کودتا قرار می‌دهد. او به‌خاطر تجربهٔ خود به‌عنوان «فرد دوم» در دوران سلطنت خواهرش، از خطرات چنین موقعیتی آگاه بود. باکرگی. وضعیت مجردی الیزابت الهام‌بخش نوعی فرهنگ باکرگی شد که با تصویر مریم مقدس پیوند داشت. در شعر و نقاشی، او به‌عنوان باکره، الهه یا هر دو تصویر می‌شد—نه به‌عنوان زنی عادی. در آغاز، تنها خود الیزابت باکرگی‌اش را فضیلت می‌دانست؛
تنها خود الیزابت باکرگی‌اش را فضیلت می‌دانست؛ چنان‌که در سال ۱۵۵۹ به مجلس عوام گفت: «در پایان، همین برای من کافی خواهد بود که سنگی مرمرین اعلام کند: ملکه‌ای که چنین زمانی سلطنت کرد، باکره زیست و درگذشت.» در سال‌های بعد، شاعران و نویسندگان این مضمون را گسترش دادند و شمایل‌نگاری خلق کردند که الیزابت را ستایش می‌کرد. ستایش‌های عمومی از باکرگی او در سال ۱۵۷۸، به‌عنوان مخالفت رمزآلود با مذاکرات ازدواجش با دوک آلنسون تلقی شد. در نهایت، الیزابت ادعا کرد که با کشور و مردمش ازدواج کرده و تحت سایه الهی است. در سال
و مردمش ازدواج کرده و تحت سایه الهی است. در سال ۱۵۹۹ گفت: «همهٔ شوهران من، مردم خوب من هستند.» با این حال، ادعای باکرگی او مورد پذیرش همگان نبود. کاتولیک‌ها او را به «شهوت ناپاک» متهم می‌کردند که به‌طور نمادین، هم جسم او و هم ملت را آلوده می‌سازد. هانری چهارم، پادشاه فرانسه گفته بود که یکی از پرسش‌های بزرگ اروپا این بود که «آیا ملکه الیزابت باکره است یا نه». این پرسش، که به‌مرور به یکی از جنبه‌های نمادین سلطنت الیزابت بدل شد، در مرکز گمانه‌زنی‌ها دربارهٔ رابطهٔ او با رابرت دادلی قرار داشت. در سال ۱۵۵۹،
رابطهٔ او با رابرت دادلی قرار داشت. در سال ۱۵۵۹، الیزابت اتاق خواب دادلی را به مجاورت آپارتمان‌های شخصی خود منتقل کرد. در سال ۱۵۶۱، الیزابت به‌طرزی مرموز دچار بیماری شد و بدنش به‌طور غیرعادی ورم کرد؛ رخدادی که بعدها در برخی روایت‌ها به‌عنوان نشانه‌ای از بارداری تعبیر شد. در سال ۱۵۸۷، مرد جوانی که خود را آرتور دادلی می‌نامید، در سواحل اسپانیا به‌اتهام جاسوسی دستگیر شد. او مدعی بود که فرزند نامشروع الیزابت و رابرت دادلی است و سنش با تولد در زمان بیماری سال ۱۵۶۱ مطابقت داشت. آرتور برای بررسی بیشتر به مادرید
مطابقت داشت. آرتور برای بررسی بیشتر به مادرید منتقل شد و توسط فرانسیس انگلفیلد—اشراف‌زادهٔ کاتولیک تبعیدی و دبیر فیلیپ دوم—بازجویی شد. سه نامه از این مصاحبه باقی مانده‌اند که در آن‌ها آرتور داستان زندگی خود را از تولد در کاخ سلطنتی تا ورود به اسپانیا شرح داده است. با این حال، ادعای آرتور نتوانست اسپانیایی‌ها را قانع کند. انگلفیلد به پادشاه گزارش داد که «ادعای او در حال حاضر هیچ اعتباری ندارد»، اما توصیه کرد که «نباید اجازه داد فرار کند، بلکه باید با امنیت کامل نگهداری شود». پادشاه موافقت کرد، و پس از آن،
کامل نگهداری شود». پادشاه موافقت کرد، و پس از آن، هیچ‌گاه خبری از آرتور دادلی منتشر نشد. پژوهش‌های تاریخی مدرن، اساس این داستان را «غیرممکن» می‌دانند و تأکید دارند که زندگی الیزابت به‌قدری تحت نظارت عمومی و درباریان بوده که پنهان‌کردن بارداری برای او ممکن نبوده است. ماری، ملکهٔ اسکاتلند. نخستین سیاست الیزابت در قبال پادشاهی اسکاتلند، مقابله با حضور فرانسه در آن کشور بود. او بیم داشت که فرانسوی‌ها قصد حمله به انگلستان را داشته باشند و بخواهند ماری، ملکهٔ کاتولیک اسکاتلند و دخترخالهٔ الیزابت را بر تخت سلطنت
اسکاتلند و دخترخالهٔ الیزابت را بر تخت سلطنت انگلستان بنشانند. ماری، نوهٔ مارگارت—خواهر بزرگ‌تر هنری هشتم—توسط بسیاری وارث قانونی تاج‌وتخت انگلستان تلقی می‌شد. ماری به خود می‌بالید که «نزدیک‌ترین خویشاوند اوست». الیزابت با توصیهٔ مشاورانش، نیرویی به اسکاتلند فرستاد تا از شورشیان پروتستان حمایت کند. هرچند عملیات نظامی ضعیف بود، اما پیمان ادینبرو در ژوئیهٔ ۱۵۶۰ تهدید فرانسه در شمال را از میان برداشت. زمانی که ماری در سال ۱۵۶۱ از فرانسه به اسکاتلند بازگشت تا زمام امور را به‌دست گیرد، کشور دارای کلیسای
تا زمام امور را به‌دست گیرد، کشور دارای کلیسای پروتستان تثبیت‌شده‌ای بود و توسط شورایی از اشراف پروتستان اداره می‌شد که مورد حمایت الیزابت بودند. ماری از تأیید رسمی پیمان ادینبرو خودداری کرد. در سال ۱۵۶۳، الیزابت بدون مشورت با طرفین، رابرت دادلی—خواستگار خود—را به‌عنوان همسر پیشنهادی برای ماری مطرح کرد. هر دو نفر علاقه‌ای نشان ندادند و در سال ۱۵۶۵، ماری با هنری استوارت، لرد دارنلی ازدواج کرد؛ کسی که خود نیز مدعی تاج‌وتخت انگلستان بود. این ازدواج نخستین اشتباه از سلسلهٔ تصمیمات نادرست ماری بود که به سود
از سلسلهٔ تصمیمات نادرست ماری بود که به سود پروتستان‌های اسکاتلند و الیزابت تمام شد. دارنلی به‌سرعت محبوبیت خود را از دست داد و در فوریهٔ ۱۵۶۷ توسط توطئه‌گرانی که به‌احتمال زیاد تحت رهبری جیمز هپبورن، ارل چهارم بوفول بودند، به قتل رسید. اندکی بعد، در ۱۵ مه ۱۵۶۷، ماری با جیمز هپبورن ازدواج کرد؛ اقدامی که گمان‌ها را دربارهٔ مشارکت او در قتل همسرش برانگیخت. الیزابت در نامه‌ای به ماری، از این ازدواج انتقاد کرد و نوشت: این وقایع به‌سرعت به شکست ماری و زندانی شدن او در قلعهٔ لاک‌لوین انجامید. اشراف اسکاتلند او
او در قلعهٔ لاک‌لوین انجامید. اشراف اسکاتلند او را مجبور به کناره‌گیری از سلطنت و پسر یک‌ساله‌اش جیمز ششم را جانشین او کردند. جیمز به دژ استرلینگ منتقل شد تا به‌عنوان پروتستان تربیت شود. ماری در سال ۱۵۶۸ گریخت، اما پس از شکست در نبرد لنگ‌ساید به انگلستان رفت؛ جایی که پیش‌تر از حمایت الیزابت مطمئن شده بود. گرچه تمایل نخست الیزابت بازگرداندن ماری به قدرت بود، اما او و شورای سلطنتی‌اش تصمیم گرفتند جانب احتیاط را بگیرند. نه بازگرداندن ماری به اسکاتلند با ارتش انگلیسی و نه فرستادن او به فرانسه—که دشمن کاتولیک
انگلیسی و نه فرستادن او به فرانسه—که دشمن کاتولیک انگلستان بود—مطلوب به نظر نمی‌رسید؛ بنابراین، ماری در انگلستان بازداشت شد و به‌مدت نوزده سال در زندان باقی ماند. مسئله کاتولیک. ماری به‌زودی به کانون شورش‌های کاتولیکی تبدیل شد. در سال ۱۵۶۹، شورشی بزرگ در شمال انگلستان رخ داد که هدف آن آزادسازی ماری، ازدواج او با توماس هاوارد، دوک نورفک، و نشاندن او بر تخت سلطنت انگلستان بود. پس از شکست شورش، بیش از ۷۵۰ نفر به دستور الیزابت اعدام شدند. در پی تصور موفقیت شورش، پیوس پنجم در سال ۱۵۷۰ فرمانی به نام "سلطنت از
پیوس پنجم در سال ۱۵۷۰ فرمانی به نام "سلطنت از جایگاه والا" صادر کرد که در آن الیزابت را «ملکهٔ دروغین انگلستان و خدمت‌کار گناه» خواند، او را تکفیر کرد و بدعت‌گذار خواند و تمام زیردستانش را از اطاعت از او معاف دانست. کاتولیک‌هایی که از دستورات الیزابت پیروی می‌کردند، تهدید به تکفیر شدند. این فرمان پاپی موجب شد پارلمان انگلستان قوانینی علیه کاتولیک‌ها تصویب کند، هرچند الیزابت در برخی موارد از شدت آن‌ها کاست. در سال ۱۵۸۱، تلاش برای تبدیل اتباع انگلیسی به کاتولیسیسم با هدف سلب وفاداری آنان به الیزابت، به جرم
با هدف سلب وفاداری آنان به الیزابت، به جرم خیانت تبدیل شد و مجازات مرگ در پی داشت. از دههٔ ۱۵۷۰، کشیشان مبلغ از حوزه‌های علمیهٔ قارهٔ اروپا به‌طور مخفیانه وارد انگلستان شدند تا کشور را به کاتولیسیسم بازگردانند. برخی از آنان به‌دلیل اقدامات خیانت‌آمیز اعدام شدند و این امر به شکل‌گیری نوعی فرهنگ شهادت انجامید. فرمان "سلطنت از جایگاه والا" انگیزه‌ای قوی برای کاتولیک‌های انگلیسی ایجاد کرد تا ماری را فرمانروای قانونی انگلستان بدانند. گرچه ممکن است ماری از همهٔ توطئه‌های کاتولیکی برای نشاندن خود بر تخت انگلستان
کاتولیکی برای نشاندن خود بر تخت انگلستان آگاه نبوده باشد، اما از توطئهٔ ریدولفی در سال ۱۵۷۱—که به اعدام خواستگارش، دوک نورفک، انجامید—تا توطئهٔ بابینگتون در سال ۱۵۸۶، فرانسیس والزیگهام، رئیس جاسوسان الیزابت، و شورای سلطنتی شواهدی علیه او گردآوری کردند. در ابتدا، الیزابت در برابر درخواست‌ها برای اعدام ماری مقاومت کرد. اما در اواخر سال ۱۵۸۶، با استناد به نامه‌هایی که در جریان توطئهٔ بابینگتون نوشته شده بود، به برگزاری دادگاه و صدور حکم اعدام رضایت داد. در اعلامیهٔ الیزابت آمده بود که «ماری، که مدعی تاج‌وتخت
الیزابت آمده بود که «ماری، که مدعی تاج‌وتخت انگلستان بود، در قلمرو ما اقداماتی را طراحی و تصور کرده بود که به آسیب، مرگ و نابودی شخص سلطنتی ما منتهی می‌شد.» در ۸ فوریهٔ ۱۵۸۷، ماری در قلعهٔ فادِرینگ‌هی در نورث‌همپتون‌شر گردن زده شد. پس از اعدام، الیزابت ادعا کرد که قصد نداشت حکم امضاشدهٔ اعدام ارسال شود و ویلیام دیویسون، دبیر سلطنتی، را مسئول اجرای آن بدون اطلاع خود دانست. صداقت الیزابت در ابراز پشیمانی و این‌که آیا واقعاً خواستار تأخیر در اجرای حکم بود یا نه، هم‌زمان توسط معاصرانش و تاریخ‌نگاران بعدی مورد
هم‌زمان توسط معاصرانش و تاریخ‌نگاران بعدی مورد تردید قرار گرفته است. جنگ‌ها. سیاست خارجی الیزابت اول عمدتاً ماهیتی دفاعی داشت. تنها استثنا، اشغال بندر لو آور توسط نیروهای انگلیسی از اکتبر ۱۵۶۲ تا ژوئن ۱۵۶۳ بود که با شکست پایان یافت؛ زیرا متحدان اوگنوی الیزابت با کاتولیک‌ها متحد شدند و بندر را بازپس گرفتند. هدف الیزابت از این اقدام، مبادلهٔ لو آور با کالس بود که در ژانویهٔ ۱۵۵۸ به فرانسه واگذار شده بود. تنها از طریق فعالیت‌های دریایی بود که الیزابت سیاستی تهاجمی در پیش گرفت—رویکردی که در جنگ با اسپانیا
تهاجمی در پیش گرفت—رویکردی که در جنگ با اسپانیا نتیجه داد، چرا که ۸۰٪ این جنگ در دریا رخ داد. او پس از سفر دور دنیای فرانسیس دریک در سال‌های ۱۵۷۷ تا ۱۵۸۰، به او لقب شوالیه داد. دریک با حملات خود به بنادر و ناوگان اسپانیا شهرت یافت. انگیزه‌هایی چون دزدی دریایی و کسب ثروت شخصی، دریانوردان عصر الیزابت را به پیش می‌برد؛ گروهی که ملکه کنترل اندکی بر آنان داشت. هلند. پس از شکست در اشغال لو آور، الیزابت تا سال ۱۵۸۵ از اعزام نیرو به قارهٔ اروپا خودداری کرد. در آن سال، او ارتشی انگلیسی برای حمایت از شورشیان هلندی
سال، او ارتشی انگلیسی برای حمایت از شورشیان هلندی پروتستان علیه فیلیپ دوم اسپانیا اعزام کرد. این اقدام پس از درگذشت متحدان الیزابت—ویلم یکم، شاهزاده اورانژ و دوک آنژو—و تسلیم‌شدن چندین شهر هلندی به الکساندر فارنیزی، دوک پارما، فرماندار اسپانیایی فیلیپ در هلند اسپانیا، صورت گرفت. در دسامبر ۱۵۸۴، اتحاد میان فیلیپ دوم و اتحادیهٔ کاتولیک فرانسه در ژوانویل، توانایی هانری سوم فرانسه—برادر دوک آنژو—را برای مقابله با سلطهٔ امپراتوری اسپانیا بر هلند تضعیف کرد. این اتحاد همچنین نفوذ اسپانیا را در سواحل کانال مانش
اتحاد همچنین نفوذ اسپانیا را در سواحل کانال مانش گسترش داد و انگلستان را در معرض خطر تهاجم قرار داد. محاصرهٔ آنتورپ در تابستان ۱۵۸۵ توسط دوک پارما، واکنش انگلستان و هلند را ضروری ساخت. نتیجهٔ این واکنش، پیمان نانساش در اوت ۱۵۸۵ بود که در آن الیزابت وعدهٔ حمایت نظامی از هلند را داد. این پیمان آغازگر جنگ انگلیس و اسپانیا بود. فرماندهی این عملیات را ارل لِیستر—خواستگار پیشین الیزابت—برعهده داشت. با این‌که الیزابت ظاهراً از این اقدام حمایت می‌کرد، اما از همان ابتدا به‌طور واقعی پشتیبان آن نبود. استراتژی او این
به‌طور واقعی پشتیبان آن نبود. استراتژی او این بود که در ظاهر از هلند با ارتش انگلیسی حمایت کند، در حالی که هم‌زمان مذاکرات محرمانه‌ای برای صلح با اسپانیا را آغاز کرده بود—تنشی آشکار با برنامهٔ لِیستر که در هلند حکومت محافظتی تشکیل داده و انتظار می‌رفت مبارزه‌ای فعال را پیش ببرد. در حالی که لِیستر خواهان اقدام نظامی بود، الیزابت از او خواست «به هر قیمتی از درگیری قاطع با دشمن پرهیز کند». لِیستر با پذیرش مقام فرماندار کل از سوی شورای ایالتی هلند، خشم الیزابت را برانگیخت. الیزابت این اقدام را ترفندی از سوی
را برانگیخت. الیزابت این اقدام را ترفندی از سوی هلندی‌ها برای وادار کردنش به پذیرش حاکمیت بر هلند دانست—درخواستی که تا آن زمان همواره رد کرده بود. در نامه‌ای به لِیستر، الیزابت نوشت: فرمان الیزابت این بود که فرستاده‌اش نامه‌های سرزنش‌آمیز او را به‌صورت علنی در برابر شورای ایالتی هلند قرائت کند، در حالی که لِیستر در کنار او ایستاده باشد. این تحقیر عمومی، همراه با ادامهٔ مذاکرات صلح الیزابت با اسپانیا، جایگاه لِیستر را در میان هلندی‌ها به‌شدت تضعیف کرد. عملیات نظامی نیز به‌دلیل امتناع مکرر الیزابت از ارسال
نظامی نیز به‌دلیل امتناع مکرر الیزابت از ارسال بودجهٔ وعده‌داده‌شده برای سربازان گرسنه‌اش، با مشکل مواجه شد. بی‌میلی الیزابت به تعهد کامل، ضعف‌های سیاسی و نظامی لِیستر، و آشفتگی جناحی در سیاست هلند، همگی به شکست این عملیات انجامیدند. لِیستر در دسامبر ۱۵۸۷ از فرماندهی استعفا داد. اسپانیا همچنان کنترل استان‌های جنوبی هلند را در دست داشت و تهدید تهاجم به انگلستان باقی بود. با این حال، حمایت انگلستان از هلند ادامه یافت. جانشین لِیستر، فرانسیس ویر، در سال ۱۵۸۹ به مقام سرلشکر کل نیروهای انگلیسی در هلند منصوب شد.
مقام سرلشکر کل نیروهای انگلیسی در هلند منصوب شد. او این سمت را در پانزده عملیات نظامی با موفقیت تقریباً کامل حفظ کرد. ویر روابط بسیار خوبی با ماوریتس، شاهزاده اورانژ داشت و با همکاری نزدیک با هلندی‌ها، به تثبیت استقلال کشور کمک کرد. نیروهای ویر افسانهٔ شکست‌ناپذیری اسپانیا را در هم شکستند و احترام و تحسین الیزابت را به‌دست آوردند. حمایت انگلستان از هلند پس از مرگ الیزابت پایان یافت، اما تا آن زمان، هلندی‌ها به‌اندازه‌ای قدرتمند شده بودند که بتوانند به‌تنهایی مقاومت کنند. اسپانیا. با آغاز جنگ میان انگلستان
مقاومت کنند. اسپانیا. با آغاز جنگ میان انگلستان و اسپانیا در سال ۱۵۸۵، فرانسیس درِیک سفری یک‌ساله به دریای کارائیب آغاز کرد و به بندرها و کشتی‌های اسپانیایی حمله برد. در سال ۱۵۸۷، او حمله‌ای موفق به بندر کادیس انجام داد و ناوگان جنگی اسپانیا را که برای عملیات موسوم به «عملیات انگلستان» آماده شده بود، نابود کرد؛ چرا که فیلیپ دوم تصمیم گرفته بود جنگ را به خاک انگلستان بکشاند. در ۱۲ ژوئیهٔ ۱۵۸۸، آرمادای اسپانیا—ناوگانی عظیم از کشتی‌ها—به سوی کانال مانش حرکت کرد تا نیروهای تهاجمی اسپانیا را به فرماندهی دوک
کرد تا نیروهای تهاجمی اسپانیا را به فرماندهی دوک پارما از هلند به سواحل جنوب شرقی انگلستان منتقل کند. برای مقابله با این ناوگان، الیزابت نیروی دریایی خود را به فرماندهی فرانسیس دریک و چارلز هاوارد اعزام کرد. آرمادا در اثر ترکیبی از اشتباهات محاسباتی، بدبیاری، و حملهٔ کشتی‌های آتشین انگلیسی در نیمه‌شب ۲۸–۲۹ ژوئیه (۷–۸ اوت طبق تقویم جدید) در نزدیکی گراولین پراکنده شد و به سمت شمال‌شرق گریخت. بقایای ناوگان اسپانیا پس از تحمل خسارات سنگین در سواحل ایرلند، به‌سختی به اسپانیا بازگشتند. در حالی که انگلستان از
به اسپانیا بازگشتند. در حالی که انگلستان از سرنوشت آرمادا بی‌خبر بود، نیروهای شبه‌نظامی برای دفاع از کشور به فرماندهی ارل لِیستر بسیج شدند. لِیستر از الیزابت دعوت کرد تا در ۸ اوت در تیلبوری واقع در اسکس از نیروهایش بازدید کند. الیزابت با پوشیدن زره نقره‌ای بر فراز لباس مخمل سفید، در سخنرانی معروف خود چنین گفت: با عدم وقوع تهاجم، ملت به شادی پرداخت. مراسم شکرگزاری الیزابت در کلیسای جامع قدیمی سنت پل از نظر شکوه با مراسم تاج‌گذاری او برابری می‌کرد. شکست آرمادا پیروزی بزرگی در عرصهٔ تبلیغات برای الیزابت و
پیروزی بزرگی در عرصهٔ تبلیغات برای الیزابت و انگلستان پروتستان بود. مردم این پیروزی را نشانه‌ای از لطف الهی و مصونیت کشور تحت فرمانروایی ملکهٔ باکره دانستند. با این حال، این پیروزی نقطهٔ پایان جنگ نبود؛ درگیری‌ها تا شانزده سال دیگر ادامه یافت. در سال ۱۵۸۹، یک سال پس از شکست آرمادا، الیزابت ناوگان انگلیسی را با ۱۵۰ کشتی و بیش از ۲۳٬۰۰۰ نفر به اسپانیا فرستاد؛ فرماندهی دریایی با فرانسیس دریک و فرماندهی زمینی با جان نورِیس بود. این عملیات با شکست فاجعه‌بار روبه‌رو شد: بین ۱۱٬۰۰۰ تا ۱۵٬۰۰۰ نفر کشته، زخمی یا بر
شد: بین ۱۱٬۰۰۰ تا ۱۵٬۰۰۰ نفر کشته، زخمی یا بر اثر بیماری جان باختند و ۴۰ کشتی غرق یا تصرف شد. برتری انگلستان پس از شکست آرمادا از دست رفت و پیروزی اسپانیا موجب احیای قدرت دریایی فیلیپ دوم در دههٔ بعد شد. در حالی که نیروی دریایی انگلیس مراقب تهاجم بعدی بود، شکار کشتی‌های گنج اسپانیایی و پرتغالی به عهدهٔ دزدان دریایی مجاز انگلیسی—موسوم به سگ‌های دریایی الیزابتی—سپرده شد. این افراد در عملیات‌های مشترک سهامی شرکت می‌کردند تا به بندرها و کشتی‌ها در اقیانوس اطلس و سواحل اسپانیا حمله کنند. از جملهٔ این افراد
و سواحل اسپانیا حمله کنند. از جملهٔ این افراد می‌توان به دریک، هاوکینز و رالی اشاره کرد. دربار الیزابت و بازرگانان قدرتمند لندن در تجهیز و تأمین مالی این عملیات‌ها نقش داشتند. الیزابت شخصاً حدود یک‌سوم سود را دریافت می‌کرد که خزانهٔ کشور را نیز پر می‌ساخت. یکی از غنیمت‌های مهم، کرک پرتغالی "مادر دِ دئوس" بود که در سال ۱۵۹۲ در نزدیکی آزور تصرف شد. با وجود سرقت گستردهٔ محموله پس از رسیدن به دارتموث—که موجب خشم الیزابت شد—باقی‌ماندهٔ بار کشتی برابر با نیمی از ثروت خزانهٔ انگلستان در آن زمان بود. با وجود
از ثروت خزانهٔ انگلستان در آن زمان بود. با وجود موفقیت‌ها، شکست‌هایی نیز رخ داد؛ از جمله عملیات ناموفق دریک و هاوکینز در کارائیب در سال ۱۵۹۵ که هر دو در آن جان باختند—خبری که الیزابت را شوکه کرد. با این حال، نسل جدیدی از دزدان دریایی ظهور کرد: جیمز لنکستر، ویلیام پارکر و موفق‌ترین آن‌ها کریستوفر نیوپورت. اگرچه هیچ‌یک از کشتی‌های گنج اصلی را تصرف نکردند، اما استراتژی آزار و غارت آن‌ها به‌طور میانگین ۱۵٪ از واردات کشور را در طول جنگ تأمین می‌کرد. در سال ۱۵۹۶، الیزابت دومین ناوگان انگلیسی را به کادیس فرستاد
الیزابت دومین ناوگان انگلیسی را به کادیس فرستاد تا ناوگان گنج اسپانیا را تصرف کند. فرماندهی این عملیات با ارل اسکس، محبوب الیزابت، بود. با حمایت هلند، ناوگان موفق به تصرف کادیس شد و حدود ۳۲ کشتی اسپانیایی همراه با گنجینهٔ آن‌ها نابود شدند. این پیروزی به‌عنوان موفقیتی بزرگ تلقی شد و اسکس به قهرمانی بدل شد که اعتبارش با الیزابت برابری می‌کرد. با این حال، ملکه او را به سرقت گنج اسپانیا متهم کرد و از اعطای نشان‌های شوالیه به‌دست او در کادیس انتقاد کرد، یادآور شد که اختیار انجام چنین کاری را ندارد. در واکنش به
که اختیار انجام چنین کاری را ندارد. در واکنش به حملهٔ کادیس، فیلیپ دوم چند ماه بعد دومین آرمادای اسپانیا را به انگلستان فرستاد، اما طوفان‌ها ناوگان را پیش از رسیدن به خاک انگلستان نابود کردند—۵٬۰۰۰ نفر کشته و ۴۰ کشتی غرق شدند. این شکست، همراه با حملهٔ کادیس، اسپانیا را در همان سال به ورشکستگی کشاند. با این حال، فیلیپ سومین آرمادا را در سال ۱۵۹۷ فرستاد، که باز هم در نزدیکی سواحل انگلستان با طوفان مواجه شد و ۲۸ کشتی دیگر غرق یا تصرف شدند و ۲٬۰۰۰ نفر جان باختند. الیزابت به‌پاس عملکرد چارلز هاوارد در این
باختند. الیزابت به‌پاس عملکرد چارلز هاوارد در این عملیات، لقب ارل ناتینگهام را به او اعطا کرد. اما از ارل اسکس که در آن زمان در عملیات ناموفق آزور حضور داشت، به‌شدت ناراضی بود و او را به بی‌دفاع گذاشتن انگلستان متهم کرد—رابطهٔ آن‌ها بیش‌ازپیش تیره شد. پس از مرگ فیلیپ دوم در سال ۱۵۹۸، جانشین او فیلیپ سوم بار دیگر ناوگان اسپانیا را بازسازی کرد و در سال ۱۶۰۱، چهارمین آرمادای اسپانیا را به ایرلند فرستاد تا از شورشیان حمایت کند. این‌بار نیروهای اسپانیایی موفق به پیاده‌شدن در خاک ایرلند شدند و شهر کینسیل را