payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فارسی باستان را در کتیبه‌های یونانی کرانه شمالی دریای سیاه بیابد و نام‌های سرمتی را به کمک هشت معیاری که برای شناسایی آسی در نظر گرفته از آن جدا کند. واسمر بر این اساس سرمتی را از سکایی جدا کرد و دگرگونی آوایی سرمتی را در نوشتارش از دید تاریخنگاری چنین مرتب کرد: آبایف گویش‌های «سرمتی-سکایی» را به صورت یکپارچه بررسی می‌کند، از آنجا که دوگانگی‌هایی را که تا کنون مشخص نشده‌اند برای تقسیم‌بندی گویشی، کافی نمی‌داند. هارماتا کوشیده است سرمتی را با یازده دگرگونی آوایی تاریخی به چهار گویش تقسیم کند به گونه‌ای که
آوایی تاریخی به چهار گویش تقسیم کند به گونه‌ای که دو گویش اصلی را در تقابل با آسی قرار می‌دهد. به هر حال بر اساس تنها -ar-y* ایرانی باستان، نشان‌دهندۀ بازتابی چهار برابر و sp* ایرانی باستان، نشان‌دهندۀ بازتابی سه برابر است. «گویش 1» او به استثنای -fri* ایرانی باستان &gt; fli* دارای وضعیت آوایی ایرانی باستان است. این دگرگونی‌های آوایی مسلم فرض شده، بیشتر به مثال‌های تردید پذیر متکی هستند. آبایف از این راه هشت معیار برای دسته‌بندی گویشی به وضعیت آوایی باستان و جدید به دست آورده است. به همین ترتیب زگوستا نیز
و جدید به دست آورده است. به همین ترتیب زگوستا نیز به دو گروه از نام‌ها در کتیبه‌ها دست یافته که در گذر از وضعیت آوایی ایرانی باستان به میانه، کهن‌ترین مشخصه‌های آوایی («سکایی» در غرب) و جدیدترین آنها («سرمتی» در شرق) را نشان می‌دهد. نام‌هایی با خاستگاه احتمالی مادی-فارسی باستان یا ویژگی ایرانی میانه به گونه‌ای منطقی از هم جدا نشده‌اند. از سوی دیگر اشمید اشاره کرده است که تفکیک ویژگی‌های آوایی کهن‌تر و جدیدتر را باید در درجۀ اول از دید در زمانی و نه در مکانی انجام داد، به ویژه به این دلیل که در خصوص نام‌های
انجام داد، به ویژه به این دلیل که در خصوص نام‌های خاص بتوان نگارش محافظه‌کارانه در پیش گرفت. استدلال مشابهی را نیز آبایف دربارۀ دیدگاه هارماتا و زگوستا مطرح کرده است. بدین‌رو Xοδαιυου (اضافی، تانائیس، 188 پس از میلاد) = xvādaēna اوستایی به معنی «هم‌دین»، با وضعیت آوایی ایرانی باستان نباید غیر منتظره باشد. اما شناخت پیوندهای ریشه‌شناختی‌ای که با دگرگونی‌های آوایی به نسبت جدیدتر در یادمان‌های بیسار کهن دست‌اندرکارند، اصولاً دشوارتر است؛ برای مثال فرض تک‌آوایی شدگی در Γοσων از راه قیاس با -gaoša اوستایی
شدگی در Γοσων از راه قیاس با -gaoša اوستایی (کرسونسوس تاواریکا، سدۀ چهارم پیش از میلاد). اما شواهد متقدم‌تر این نوآوری مرز زمانی مشخص را در این خصوص ایجاد می‌کند. دسته بندی زبان‌شناختی نام‌ها و دیگر دستمایه‌های زبانی برجای مانده سرمتی، آلانی یا آسی کهن و نظم متمایز گویشی آنها در زمان و مکان باید به کمک معیارهای آوایی تاریخی خاص و نیز افزون بر آن تا حد امکان بر پایۀ ویژگی‌های ساخت‌واژی و واژه سازی‌ای صورت گیرد که هم دگرگونی‌های تاریخی زبانی زبان‌های اصلی ایرانی و هم وضعیت‌های زبانی تاریخی و تاریخی خطی را در
و هم وضعیت‌های زبانی تاریخی و تاریخی خطی را در زبان‌های مقصد مد نظر قرار دهد. در این میان استخراج میراث وامی ایرانی غربی و تمایز میان مرحلۀ زبانی ایرانی میانه و نو، دارای اهمیت بسیار است. در سرمتی، آلاننی و آسی، دگرگونی‌های خاصی به موازات ایرانی غربی میانه و نو به چشم می‌خورد از جمله تک‌آوایی شدگی. بدین‌رو برای مثال Γωσακος (تانائیس، سدۀ سوم) را نمی‌توان از دید زبان‌شناختی به درستی دسته‌بندی کرد. با توجه به qusin آسی ایرونی، iγosun دیگوری «شنیدن» و عنوان هخامنشی -gaušaka* معادل gwšk فارسی میانه «مامور
هخامنشی -gaušaka* معادل gwšk فارسی میانه «مامور امنیتی»، gowšak وامواژۀ ارمنی «گزارش‌دهنده، پیشگو»، gušagi گرجی کهن «محافظ، مراقب» می‌توان خاستگاه ایرانی غربی را برای آن تصور کرد. به همین ترتیب می‌توان تا حدی خاستگاه Μαιφαρνον (رایی، اُلبیا) را با قیاس با mai آسی ایرونی، mæiæ دیگوری «ماه، بُرج» و farn آسی را میراث سرمتی به شمار آورد. نام‌های ایرانی غربی با -Mαι شواهد بسیاری دارند. برای مثال نگاه کنید به Mαιφαρυης و Mαιφηρυης در آسیای صغیر. میراث وامی ایرانی غربی در آسی تنها نشان‌دهندۀ farn آسی نیست، بلکه
غربی در آسی تنها نشان‌دهندۀ farn آسی نیست، بلکه نام خانوادگی آسی یعنی Arsæg-tæ برابر با -Aršaka فارسی باستان، Aρσάκης' یونانی و نام فرمانروایی گرجی Aršak'i نیز هست. آشکارا dæstæg آسی «دسته، بسته، گروه» از dastag فارسی میانه «دسته (گروه)» ریشه می‌گیرد. واکدار شدن انسدادی ‌های میان‌مصوتی بدواً بی‌واک، تا حدی با سایشی شدگی، بر پایۀ نگارش‌های تاریخی و دگرگونی‌های خاص در یونانی، نیز به موازات آن در ایرانی میانۀ غربی و شرقی به معیار مناسبی نیست. نشان دادن انسدادی-سایشی‌ها و صفیری‌های سرمتی با الفبای یونانی (نخست
و صفیری‌های سرمتی با الفبای یونانی (نخست τḉ بیزانسی-ایرانی میانه برای /č/ آلانی، برای مثال در تزتزس و در خط زلنچوک) دشوار است. واژگان. میراث واژگانی که شامل اسم عام‌های نادر است، با توجه به آنچه در روایات مستقیم از جمله در آسی آمده است، به دلیل مربوط بودن آن با نوعی «راهنمای زبانی» کوچک که «دربر دارندۀ عبارت سلام و درود، نام خوراکی‌ها و نوشیدنی‌ها، نام اشیائی که برای پختن غذا لازم‌اند، نام جانوران خوراکی است» با ارزش است. در روایات غیر مستقیم باید اسم عام‌هایی را که (دیگر) در آسی به چشم نمی‌خورد، بیشتر به
را که (دیگر) در آسی به چشم نمی‌خورد، بیشتر به میراث وامی فینی-اوگری (ولگافینی، پرمی، اُبوگری) و زبان‌های قفقازی جستجو کرد. در حالی که در واقع برای ärzū چچنی، ärzij اینگوشی، arc'iv باتسی به معنی «عقاب»، نمی توان معادل گرجی arc'ivi را (-arciwi* پیش‌ارمنی &lt;rg'ipios* و arcowi ارمنی) با وجود معادل‌های فینی-اوگری به عنوان منبعی غیر مستقیم منحصر دانست. در ēla چچنی، äla اینگوشی به معنی «شاهزاده»، ālě باتسی به معنی «آقا» ārya*-&gt; *ālä بی‌تردید منبعی آلانی را باید مبنا دانست. احتمالاً در بیشتر زبان‌های قفقازی
مبنا دانست. احتمالاً در بیشتر زبان‌های قفقازی واژه‌ای که به معنی «بز» است باید وام‌واژه باشد، آن‌گونه که برای مثال در cæu آسی «بز کوهی»، cæuk'a «بزغاله» نهفته است. واژه zoq'al اُدی و احتمالاً c'ol چیناگولی «بز» به گونۀ گسترش یافتۀ ختنی -cau-kala نزدیک هستند. شماری از وام‌گیری‌ها از جمله dauæg آسی ایرونی، idauæg دیگوری «روح محافظ» هم در زبان‌های فینو-اوگری (نک. ideg, idög سریانی کهن به معنی «فرشته (مقرب)»، idögas به معنی «حواری») و هم در زبان‌های قفقازی به چشم می‌خورند. (برای مثال awarag آواری، idbag
به چشم می‌خورند. (برای مثال awarag آواری، idbag دارگینی، idwas لاکی و مانند آن، همه در معنی «پیامبر»، در قفقاز شرقی و در دوران پیش از اسلام، یعنی پیش از سده هفتم میلادی، رواج یافته است).
در هندسه و مثلثات، یک زاویهٔ قائمه یا راست‌گوشه یا زاویه گونیا زاویه‌ای است که زاویهٔ تشکیل شده بوسیلهٔ دو نیمهٔ خط راست را نیمساز می‌کند یعنی آن را دو قسمت برابر می‌کند. سخن دقیق‌تر آن چنین است: اگر یک نیم‌خط به گونه‌ای باشد که نقطهٔ یک انتهای آن بر روی یک خط راست قرار داشته باشد و زاویه‌های مجاور (همسایه) آن با هم برابر باشد، آنگاه می‌توان گفت که این زاویه‌ها زاویهٔ راست‌اند. در چرخش (دوران)، یک زاویهٔ راست برابر است با یک چهارمِ گردش که برابر است با یک چهارم یک دایرهٔ کامل. در هندسه، اگر دو خط بر یکدیگر
یک دایرهٔ کامل. در هندسه، اگر دو خط بر یکدیگر عمود باشند آن‌ها را عمود برهم (متعامد) می‌خوانیم یعنی دو خط در نقطه‌ای که همرس شده‌اند زاویه‌ای ۹۰ درجه ساخته‌اند؛ و تعامد که از ویژگی‌های تشکیل راست‌گوشه است مفهومی است که تنها در فضای برداری و برای بردارها از آن استفاده می‌شود. بودن یک راست‌گوشه در سه‌گوش (مثلث) باعث می‌شود که آن مثلث، یک مثلث راست‌گوشه گردد که این پدیده، پایهٔ مفهوم‌های به کار برده شده در مثلثات (سه‌برسنجی) است. واژه پارسی راست‌گوشه (rāstguše) از واژهٔ انگلیسی "right angle" که خود از واژهٔ
از واژهٔ انگلیسی "right angle" که خود از واژهٔ لاتین "angulus rectus" گرته برداشته شده است. در این جا "rectus" به‌مینوی راست و مستقیم، و angulus به‌معنی گوشه و کنجه است. نماد. در یونیکد نمادهای گوناگونی برای زاویهٔ راست انتخاب شده‌است برای نمونه در U+221F نماد ∟، در U+299C نماد ⦜، در U+299D نماد ⦝ (یک کمان بر روی زاویهٔ راست همراه با یک نقطه در میانهٔ آن) به معنی زاویهٔ اندازه‌گیری شده، و در U+22BE همان نماد ∟ همراه با یک کمان بر روی زاویه (⊾ کمان بدون نقطه) در شکل‌ها، برای اینکه نشان دهند یک زاویه راست
در شکل‌ها، برای اینکه نشان دهند یک زاویه راست است، یک زاویهٔ راست کوچک در راس زاویه قرار می‌دهند تا یک مربع در گوشه تشکیل شود، گاهی به جای آن از یک کمان به همراه یک نقطه در میانهٔ آن استفاده می‌کنند. اقلیدس. در بارهٔ زاویهٔ راست در کتاب اصول اقلیدس، کتاب ۱ تعریف ۱۰ بحث شده‌است همچنین در تعریف‌های ۱۱ و ۱۲ زاویهٔ تند (برای زاویه‌های کوچکتر از زاویهٔ راست) و زاویهٔ باز (برای زاویه‌های بزرگتر از زاویه راست) تعریف شده‌اند. همچنین اگر مجموع دو زاویه تشکیل یک زاویهٔ راست دهد آن‌ها را زاویه‌های متمم می‌نامیم. در
راست دهد آن‌ها را زاویه‌های متمم می‌نامیم. در کتابِ ۱، بُنداشتِ (اصلِ موضوعِ) ۴، پذیرفته شده بود که تمامی زاویه‌های راست با یکدیگر برابرند، اقلیدس از همین مطلب استفاده می‌کند و زاویهٔ راست را به عنوان یکای اندازه‌گیری دیگر زاویه‌ها به کار می‌برد. پروکلوس برای این بنداشتِ (اصل موضوعِ) اقلیدس، با استفاده از پیش‌فرض‌های گذشته اثباتی ارائه می‌کند؛ اما مورد بحث قرار می‌گیرد که در این اثبات از بعضی فرض‌های گفته نشده‌استفاده شده‌است. ساکِری هم اثباتی را ارائه می‌کند اما او هم در اثباتش بعضی فرض‌ها را بدیهی در نظر
اما او هم در اثباتش بعضی فرض‌ها را بدیهی در نظر گرفته و از آن‌ها استفاده کرده بود. دیگر یکاها. یک زاویهٔ راست را می‌توان بوسیلهٔ یکاهای مختلفی تعریف کرد: قانون ۳-۴-۵. اعداد ۳-۴-۵ را اعداد فیثاغورسی می‌نامند که به آن «قانون ۳-۴-۵» نیز می‌گویند. گاهی برای تشخیص آنکه یک زاویه راست است یا نه، یک ضلع آن را تا ۳ واحد (برای نمونه ۳ سانتی‌متر) و دیگری را ۴ واحد امتداد می‌دادند، آنگاه دو سر ضلع‌ها را به هم وصل می‌کردند، در مثلث تشکیل شده ضلع سوم را اندازه می‌گرفتند، اگر ضلع سوم (ضلع بلندتر) دقیقاً ۵ واحد بود، نشان
اگر ضلع سوم (ضلع بلندتر) دقیقاً ۵ واحد بود، نشان می‌داد که زاویه ۹۰ درجه بوده‌است. مفهوم هندسی پشت این روش قضیه فیثاغورس است. («مربع وتر برابر است با مجموع مربعات دو ضلع دیگر») قضیه تالس. قضیه تالس بیان می‌دارد که زاویه‌ای که گوشه اش بر روی کمان دایره و دو انتهای ضلعش بر روی دو سر قطر دایره باشد (زاویه در یک نیم‌دایره تشکیل شده باشد) آن زاویه حتماً زاویهٔ راست است.
داستین لی هافمن (زادهٔ ۸ اوت ۱۹۳۷) هنرپیشه نامدار آمریکایی برندهٔ دو جایزه اسکار است. زندگی. داستین هافمن ۸ اوت ۱۹۳۷ در لس آنجلس زاده شد. وی پسر دوم لیلیان و هری هافمن است. پدرش یهودی روسی تبار بود که در کنار طراحی مبلمان، در کلمبیا پیکچرز خیاطی می‌کرد و مادرش هنرپیشه آماتور تئاتر بود. برادر بزرگترش، رونالد، وکیل و اقتصاددان است. خانواده هافمن نام داستین را از داستین فارنوم، بازیگر فیلم مرد زن صفت ساخته سیسیل بی. دمیل برای فرزند خود برگزیدند. هافمن در آغاز، پزشکی خواند اما آن را رها کرد و به دست‌یاری
آغاز، پزشکی خواند اما آن را رها کرد و به دست‌یاری روان‌پزشکی، پیش‌خدمتی، ظرف‌شستن، تایپیستی و روزنامه‌فروشی پرداخت تااین‌که به هنرستان موسیقی و هنر لس‌آنجلس آمریکا راه یافت. ژانر هنری در بازیگری. او بیش‌تر برای بازی در نقش‌های ناقهرمان و شخصیت‌های آسیب‌پذیر در سینما شناخته می‌شود. دههٔ ۶۰ میلادی. هافمن در ۱۹۶۷ به لطف بازی در «فارغ‌التحصیل» به کارگردانی مایک نیکولز، که یکی از فیلم‌های نمادین سینمای آمریکا است، یک‌شبه ستاره شد و برای اولین بار نامزد اسکار بهترین بازیگر مرد شد. فارغ‌التحصیل، فیلمی پیش‌رو و
بازیگر مرد شد. فارغ‌التحصیل، فیلمی پیش‌رو و اثرگذار بود که هافمن ۳۰ ساله در آن نقش جوانی احساساتی و سربه‌هوا به نام بن برادوک را بازی می‌کرد که پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، به اصرار خانواده متمول و اعیانش وادار به ازدواج می‌شود. تصمیمی که سرانجام به اتفاقی مضحک اما جسورانه و موفقیت‌آمیز ختم می‌شود. فارغ‌التحصیل، پرفروش‌ترین فیلم سال شد و امروز، بیست‌ویکمین فیلم پرفروش تاریخ سینما با در نظر گرفتن نرخ تورم شناخته می‌شود. هافمن در ۱۹۶۹ در «کابوی نیمه‌شب» ساختهٔ ستودهٔ جان شلزینجر بازی کرد. این فیلم داستان
ستودهٔ جان شلزینجر بازی کرد. این فیلم داستان زندگی دو جوان بی‌کس‌وکار را روایت می‌کند که یکی از شهرستان به شهر آمده و دیگری بی‌نوایی است که در همان شهر زندگی می‌کند. نقش هافمن در این فیلم، همین بی‌نوای کارتن‌خواب به نام راتسو ریتسو است. او در این فیلم نیز خوش درخشید و بار دیگر کاندیدای دریافت اسکار بهترین بازیگر مرد شد. پس از دو فیلم موفق فارغ‌التحصیل و کابوی نیمه‌شب، هافمن در جان و ماری ساخته پیتر ییتس بازی کرد. دههٔ ۷۰ میلادی. آغاز دهه هفتاد برای هافمن بسیار طلایی بود و او این روند را تا پایان آن دهه با
طلایی بود و او این روند را تا پایان آن دهه با موفقیت ادامه داد. او که با سه سال سابقه در سینما به همه خواسته‌هایش جز اسکار رسیده بود، در ۱۹۷۰ در «بزرگ‌مرد کوچک» ساختهٔ آرتور پن، نقش جک کراب را با مهارت بازی کرد. این فیلم، هفتمین فیلم پرفروش آن سال شد. هافمن در ۱۹۷۱ در سگ‌های پوشالی ساختهٔ کارگردان برجسته سینمای آمریکا، سام پکینپا بازی کرد که موفقیت چندانی برای وی نیاورد. دو فیلم بعدی‌اش، «هری کلرمن کیست» و آلفردو، آلفردو، در پرونده کاری هافمن ناموفق به حساب می‌آیند. پس از این دو، هافمن در ۱۹۷۳ در فیلم
حساب می‌آیند. پس از این دو، هافمن در ۱۹۷۳ در فیلم محبوب و پرفروش پاپیون در کنار استیو مک‌کوئین بازی کرد. او نقش لوئیس دگا زندانی بینوایی را بازی می‌کند که برخلاف دوست خود پاپیون که به فکر فرار از زندان است، بسیار محافظه کار و خطرناپذیر است؛ و در پایان نیز با نگاهی پرمعنا، آزادی یار دیرین خود را تماشا می‌کند. هافمن در ۱۹۷۴ با بازی در «لنی» ساختهٔ باب فاسی برای سومین بار نامزد اسکار نقش اول مرد شد. او ۱۹۷۶ با بازی در دو فیلم موفق «همه مردان رئیس‌جمهور» و «ماراتن من» به موفقیت‌های سینمایی خود ادامه داد. هافمن
من» به موفقیت‌های سینمایی خود ادامه داد. هافمن در همه مردان رئیس‌جمهور، نقش کارل برنستین گزارش‌گر جوان روزنامه واشینگتن پست را بازی می‌کرد. این فیلم که بعدها یکی از مهم‌ترین فیلم‌های سیاسی تاریخ سینما شد، داستان تقلب انتخاباتی در زمان ریچارد نیکسون که به رسوایی واترگیت مشهور شد، را روایت می‌کند. کارل برنستین با بازی هافمن در کنار باب وودوارد با بازی رابرت ردفورد از محبوب‌ترین قهرمان‌های تاریخ سینما به‌شمار می‌روند. ۱۹۷۹ داستین هافمن با بازی در کریمر علیه کریمر، برنده اولین اسکار بازیگری خود شد. فیلم نیز
کریمر، برنده اولین اسکار بازیگری خود شد. فیلم نیز برنده جوایز مهمی چون اسکار بهترین فیلم و بهترین کارگردانی شد. دههٔ ۸۰ میلادی. دههٔ ۸۰ برای هافمن سرشار از موفقیت بود. وی در ۱۹۸۲ در فیلم پرفروش «توتسی» بازی خاطره‌انگیزی داشت و در کنار نامزدی نقش اول اسکار، برنده دو جایزه معتبر گلدن گلوب و بفتا شد. فروش فوق‌العاده توتسی در کنار نقدهای مثبت فیلم، هافمن را یکی از اندک فاتحان گیشه که محبوب منتقدان سینما نیز بود کرد. «مرد بارانی» ساختهٔ بری لوینسون دیگر فیلم مطرح داستین هافمن در این دهه است که بیش‌تر جوایز
مطرح داستین هافمن در این دهه است که بیش‌تر جوایز معتبر سینمایی از جمله اسکار نقش اول مرد را برای وی به ارمغان آورد. این فیلم نیز همچون فارغ‌التحصیل و کریمر علیه کریمر، پرفروش‌ترین فیلم سال شد. دههٔ ۹۰ میلادی. دهه ۹۰ آغاز میان‌سالی او و کمتر شدن حضور وی در فیلم‌های شاخص بود. با این همه بازی او در «سگ را بجنبان» محصول ۱۹۹۷ در کنار رابرت دنیرو چشم‌گیر بود؛ و برای هفتمین بار نامزد اسکار نقش اول مرد شد. دیک تریسی، هوک، قهرمان، شیوع، خفتگان، شهر دیوانه، بوفالوی آمریکایی و دیگر کارهای وی در دههٔ ۹۰ هستند. هافمن
آمریکایی و دیگر کارهای وی در دههٔ ۹۰ هستند. هافمن در ۱۹۹۷ جایزه افتخاری گلدن گلاب و در ۱۹۹۹ جایزه یک عمر دستاورد بنیاد فیلم آمریکا را دریافت کرد. دههٔ ۲۰۰۰ میلادی. او در دههٔ جدید بر خلاف دهه‌های پیشین در کارهای‌های شاخصی حضور نیافت؛ و بازی در هیئت منصفه فراری، در جستجوی ناکجاآباد، سرگذشت ناگوار، ملاقات با فوکرها، شهر گمشده، آخرین شانس هاروی ،فوکرهای کوچک و صداپیشگی در پاندای کونگ‌فوکار مهم‌ترین کارهای وی در هزاره جدید میلادی است. هافمن در کارگردانی، اولین فیلمش، کوارتت، را در ۲۰۱۲ ساخت؛ که به فروش قابل
فیلمش، کوارتت، را در ۲۰۱۲ ساخت؛ که به فروش قابل توجه ۵۹ میلیون دلار رسید. او در ۲۰۱۳ به دنبال ابتلا به سرطان، عمل جراحی شد و بهبود یافت. امروزه داستین هافمن، در کنار رابرت دنیرو، جک نیکلسون و آل پاچینو، از بزرگان بازیگری در سینمای مدرن شناخته می‌شوند. این بازیگر سرشناس در تازه‌ترین حضورش، در فیلمی به کارگردانی فرانسیس فورد کاپولا بازی می‌کند.
یوجین آلن هکمن (به ؛ – ) بازیگر آمریکایی بود. طی دوران کاری که بیش از چهار دهه به طول انجامید، دو جایزه اسکار، دو جایزه فیلم بفتا و چهار جایزه گلدن گلوب دریافت کرد. دو جایزه اسکار هکمن، یکی در رشتهٔ بهترین بازیگر مرد برای بازی در فیلم مهیج "ارتباط فرانسوی" (۱۹۷۱) و دیگری در رشتهٔ بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای بازی در نقش یک کلانتر شرور در فیلم وسترن "نابخشوده" (۱۹۹۲) بود. او همچنین برای نقش باک بارو در درام جنایی "بانی و کلاید" (۱۹۶۷)، استاد دانشگاه در درام "هیچ‌گاه برای پدرم آواز نخواندم" (۱۹۷۰) و مأمور
"هیچ‌گاه برای پدرم آواز نخواندم" (۱۹۷۰) و مأمور اف‌بی‌آی در درام تاریخی "میسیسیپی می‌سوزد" (۱۹۸۸) نامزد اسکار شد. هکمن با بازی در نقش لکس لوتر در سه فیلم "سوپرمن" از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۷ به شهرت بیشتری دست یافت. او همچنین در فیلم‌های "جهنم زیر و رو" (۱۹۷۲)، "مترسک" (۱۹۷۳)، "مکالمه" (۱۹۷۴)، "حرکت شب" (۱۹۷۵)، "پلی در دوردست" (۱۹۷۷)، "زیر آتش" (۱۹۸۳)، "هوزیرها" (۱۹۸۶)، "قدرت" (۱۹۸۶)، "زنی دیگر" (۱۹۸۸)، "شرکت" (۱۹۹۳)، "سریع و مرده" (۱۹۹۵)، "کوتوله را بگیرید" (۱۹۹۵)، "قفس پرنده" (۱۹۹۶)، "دشمن ملت" (۱۹۹۸)، "خانواده
"قفس پرنده" (۱۹۹۶)، "دشمن ملت" (۱۹۹۸)، "خانواده اشرافی تننبام" (۲۰۰۱) و "هیئت منصفه فراری" (۲۰۰۳) ایفای نقش کرد. او پس از آخرین اجرای خود در فیلم "به موسپورت خوش آمدید" (۲۰۰۴) تقریباً از بازیگری کناره‌گیری کرد و گهگاه تا سال ۲۰۱۷ برای مستندهای تلویزیونی به گویندگی پرداخت. جسد هکمن و همسرش در ۲۶ فوریه ۲۰۲۵ در خانه‌اش پیدا شد. زندگی و کار. اوایل زندگی. یوجین آلن هکمن در ۳۰ ژانویه ۱۹۳۰ در سن برناردینو ایالت کالیفرنیا زاده شد. والدین وی لیدا و یوجین ازرا هکمن نام داشتند. خانواده وی در دنویل ایالت ایلینوی اقامت
داشتند. خانواده وی در دنویل ایالت ایلینوی اقامت گزیدند. پدر هکمن برای یک روزنامهٔ محلی بر روی ماشین چاپ کار می‌کرد. والدین هکمن در سال ۱۹۴۳ از یکدیگر جدا شدند و پدر وی آنها را ترک کرد. هکمن در سن شانزده سالگی به سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا پیوست و مدت چهار سال و نیم در در چین، هاوایی و ژاپن به عنوان گوینده رادیو خدمت کرد و در سال ۱۹۵۱ از ارتش مرخص شد. پس از آن به نیویورک رفت و شغل‌های کوچک مختلفی را تجربه کرد. در سال ۱۹۶۲ مادر وی به دلیل حادثهٔ آتش‌سوزی درگذشت. دههٔ ۱۹۶۰. هکمن در سال ۱۹۵۶ به
آتش‌سوزی درگذشت. دههٔ ۱۹۶۰. هکمن در سال ۱۹۵۶ به بازیگری روی آورد و و به تئاتر پاسادنا در ایالت کالیفرنیا پیوست. در این‌جا بود که با داستین هافمن آشنا شد و مدتی با وی در یک آپارتمان زندگی کرد. مسئولان مدرسه بازیگری احتمال موفقیت این دو را بسیار کم می‌دانستند. هافمن بازیگری را در چند تئاتر خارج از برادوی به صورت حرفه‌ای آغار کرد. در سال ۱۹۶۴ پیشنهاد بازی در کنار سندی دنیس در تئاتر هر چهارشنبه درِ ورود به عالم سینما را بر روی وی گشود. نخستین حضور وی در فیلم "لیلیت" با نقش اولی وارن بیتی همراه بود. دو سال بعد
با نقش اولی وارن بیتی همراه بود. دو سال بعد هکمن در یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌های دههٔ ۱۹۶۰ با نام "هاوایی" حضور یافت؛ اما در سال ۱۹۶۷ با حضور در فیلم "بانی و کلاید" ساختهٔ کم‌نظیر آرتور پن توانست برای نخستین بار نامزدی جایزهٔ اسکار را به‌دست‌آورد. در سال ۱۹۶۹ هکمن نقش مربی اسکی رابرت ردفورد را در فیلم "قهرمان اسکی" ایفا کرد. این فیلم نخستین کار سینمایی مایکل ریچی (کارگردان فیلم "نامزد" ۱۹۷۲) نیز بود. دههٔ ۱۹۷۰. در سال ۱۹۷۰ هکمن بار دیگر نامزد اسکار نقش مکمل مرد برای فیلم "من هرگز برای پدرم آواز نخواندم" شد.
برای فیلم "من هرگز برای پدرم آواز نخواندم" شد. در این فیلم ملوین داگلاس بازیگر صاحب سبک آمریکایی و استل پارسونز نیز حضور داشتند. یک سال بعد هکمن جایگاه نقش اولی در سینما را با بردن جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد در فیلم "ارتباط فرانسوی" ساختهٔ تحسین‌برانگیز ویلیام فریدکین تصاحب نمود. وی در این فیلم نقش یک کاراگاه نیویورکی به نام جیمی دویل را خلاقانه ایفا کرد. پس از این فیلم، نقش‌های اصلی را در فیلم‌های "ماجرای پوزیدون" ۱۹۷۲ (دومین فیلم پرفروش سال پس از فیلم "پدرخوانده")، "مترسک" (۱۹۷۳) در کنار آل
از فیلم "پدرخوانده")، "مترسک" (۱۹۷۳) در کنار آل پاچینو و "مکالمه" (۱۹۷۴) ساختهٔ تحسین‌برانگیز فرانسیس فورد کاپولا ایفا کرد. در همین سال هکمن در کمیک‌ترین شخصیت سینمایی خود در فیلم "فرانکنشتاین جوان" نقش یک مرد نابینای گوشه‌گیر را ایفا نمود. در سال ۱۹۷۵ در قسمت دوم "ارتباط فرانسوی" ساختهٔ جان فرانکن هایمر و فیلم کمتر دیده‌شدهٔ "حرکت شب" ساختهٔ آرتور پن ایفای نقش کرد که برای هر دو فیلم نامزد جایزهٔ بفتا نقش اول مرد شد. در سال ۱۹۷۷ در فیلم پر از ستاره "پلی در دوردست" ساختهٔ ریچارد اتنبرا نیز، نقش یک ژنرال
در دوردست" ساختهٔ ریچارد اتنبرا نیز، نقش یک ژنرال لهستانی را ایفا نمود. در سال ۱۹۷۸ در فیلم "سوپرمن" و همچنین قسمت‌های بعدی آن در سال‌های ۸۰ و ۸۷ نقش لکس لوتر را بازی کرد. دههٔ ۱۹۸۰. در اواخر دههٔ ۸۰ هکمن به صورت تناوبی در فیلم‌ها، نقش‌های اصلی و مکمل را ایفا می‌نمود. نامزدی اسکار نقش اول مرد برای فیلم "می‌سی‌سی‌پی می‌سوزد" ساختهٔ آلن پارکر مهم‌ترین دستاورد وی در این دهه می‌باشد. حضور خاطره انگیز وی در فیلم "هیچ راهی وجود ندارد" که به نقش وزیر دفاعی که بر روی یک مسئلهٔ آدمکشی سرپوش می‌گذارد یکی دیگر از
روی یک مسئلهٔ آدمکشی سرپوش می‌گذارد یکی دیگر از کارهای مهم هکمن در دههٔ ۱۹۸۰ است. در خلال این دهه، هکمن در فیلم‌های "سرخ‌ها" (۱۹۸۱)، "شجاعت غیرمعمول" (۱۹۸۳)، "هوسیرها" (۱۹۸۶) و "قدرت" (۱۹۸۶) بازی کرد. در سال ۲۰۰۸ فیلم "هوزیرها" با بازی وی از سوی بنیاد فیلم آمریکا به عنوان چهارمین فیلم ورزشی تاریخ سینما برگزیده شد. در این فیلم هکمن در نقش نورمن دیل مربی کهنه‌کار و مصمم تیم بسکتبالی در ایالت ایندیانا ظاهر می‌شود. دههٔ ۱۹۹۰. در سال ۱۹۹۰ برای رفع تنگی رگهای خونی خود، هکمن آنژیوپلاستی انجام داد و برای مدت
خونی خود، هکمن آنژیوپلاستی انجام داد و برای مدت کوتاهی از بازیگری دور شد. با این وجود در همان سال در بازسازی فیلم "حاشیهٔ باریک (۱۹۵۲)" حضور پیدا کرد. در سال ۱۹۹۲ در نقش یک کلانتر سادیستی با نام "بیل کوچیکه" در فیلم وسترن موفق "نابخشوده" ساختهٔ کلینت ایستوود بسیار خوش درخشید؛ و توانست دومین اسکار زندگی خود را دریافت کند. فیلم در کنار جایزهٔ اسکار مکمل مردی که هکمن به‌دست‌آورد، جوایز مهم دیگری چون بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را نیز از آن خود کرد. در سال ۱۹۹۳، در فیلم "" در نقش سرتیپ جورج کروک حضور یافت.
در فیلم "" در نقش سرتیپ جورج کروک حضور یافت. هکمن در دو اقتباس از کارهای جان گریشام با نام‌های "شرکت" (۱۹۹۳) در مقابل تام کروز در نقش یک وکیل فاسد و در فیلم "تالار" (۱۹۹۶) در نقش یک محکوم به مرگ نیز حضور یافت. سال ۱۹۹۵، هکمن در فیلم "کوتوله را بگیرید"، نقش یک تهیه‌کنندهٔ هالیوودی نالایق را ایفا کرد و در فیلم "سریع و مرده"، در مقابل بازیگرانی چون شارون استون، لئوناردو دی کاپریو و راسل کرو، در نقش یک هفت تیر کش چابک و خبیث حضور یافت و همچنین در همین سال، در نقش کاپیتان فرانک رمزی در مقابل دنزل واشینگتن در
نقش کاپیتان فرانک رمزی در مقابل دنزل واشینگتن در فیلم "جزر و مد سرخ" ساختهٔ تونی اسکات بازی کرد. از دیگر فیلم‌های مهم وی در اواخر دههٔ نود، می‌توان به "قفس پرنده" در کنار رابین ویلیامز، همراه با ویل اسمیت در فیلم "دشمن کشور" (که کاراکتر وی یادآور فیلم "مکالمه (۱۹۷۴)" بود) و فیلم "قدرت مطلق" ساختهٔ کلینت ایستوود در نقش رئیس‌جمهوری که مرتکب قتل شده است، اشاره کرد. دههٔ ۲۰۰۰. هکمن در سال ۲۰۰۱ در فیلم‌های "سرقت" ساختهٔ دیوید ممت و "خانواده اشرافی تننبام" به کارگردانی وس اندرسون حضور یافت. فیلم "خانواده اشرافی
وس اندرسون حضور یافت. فیلم "خانواده اشرافی تننبام" برای هکمن موفقیت زیادی به همراه داشت و وی جوایز متعددی از جمله جایزه گلدن گلوب نقش اول مرد کمدی را دریافت کرد. "هیئت منصفه فراری" محصول ۲۰۰۳ سومین حضور هکمن در اقتباسی از کارهای جان گریشام بود که با نخستین همکاری هکمن با دوست دیرینش داستین هافمن همراه شد. هکمن برای آخرین بار در سال ۲۰۰۴ در فیلم "به موسپورت خوش آمدید" در نقش رئیس‌جمهور آمریکا حاضر شد و پس از این فیلم، در سن ۷۴ سالگی برای همیشه از سینما به عنوان بازیگر خداحافظی کرد. در سال ۲۰۰۳ جایزه افتخاری
بازیگر خداحافظی کرد. در سال ۲۰۰۳ جایزه افتخاری گلدن گلوب با عنوان جایزهٔ سیسیل ب دمیل به وی اهدا شد. درگذشت. در ۲۶ فوریه ۲۰۲۵ جسد بی‌جان هکمن، همسرش و یکی از سه سگ آنها در خانه‌شان در سانتافه، نیومکزیکو پیدا شدند. اجساد آنها پس از مراجعه مأموران سازمان رفاه اجتماعی و نگاه کردن از پنجره به داخل خانه پیدا شد. جسد هکمن در نزدیکی آشپزخانه افتاده بود و آراکاوا در حمام با قرص‌هایی پراکنده در اطراف جسد پیدا شد. یکی از سگ‌های آنها در حمام نزدیک او مرده بود. همه جسدها علائم پوسیدگی را نشان دادند. دو سگ دیگر این زوج
علائم پوسیدگی را نشان دادند. دو سگ دیگر این زوج زنده پیدا شدند. در ۲۷ فوریه، اداره کلانتر شهرستان سانتافه گفت هیچ نشانه‌ای از اعمال مشکوک وجود ندارد. اما زمان یا علت مرگ را ارائه نکرد. بعداً در همان روز، کلانتر به رسانه‌های خبری گفت که به نظر می‌رسد این زوج «مدتی است که مرده‌اند.» حداقل یک روز پیش از کشف اجساد آنها. آتش‌نشانی شواهدی مبنی بر نشتی گاز یا مونوکسید کربن پیدا نکرد. گزارش کالبدشکافی اولیه در هر دو هیچ نشانه‌ای از ترومای خارجی را نشان نمی‌دهد. مقامات ایالت نیومکزیکو گفتند که بتسی آراکاوا حدود هفت
ایالت نیومکزیکو گفتند که بتسی آراکاوا حدود هفت روز پیش از اینکه هکمن در ۱۸ فوریه در نتیجه بیماری قلبی شدید جان خود را از دست بدهد در اثر ابتلا به سندرم ریوی هانتاویروس درگذشته بود. ادای احترام و میراث. شمار زیادی از اعضای صنعت سینما پس از مرگ هکمن به او ادای احترام کردند. کلینت ایستوود در بیانیه‌ای نوشت: «هیچ بازیگری بهتر از جین وجود نداشت. شدید و غریزی. هرگز یک یادداشت دروغین ندیدم. او همچنین دوست عزیزی بود که دلم برای او بسیار تنگ خواهد شد.» فرانسیس فورد کوپولا نوشت: «جین هکمن بازیگری بزرگ، الهام‌بخش و
کوپولا نوشت: «جین هکمن بازیگری بزرگ، الهام‌بخش و باشکوه در کار و پیچیدگی‌اش بود… من سوگوار از دست دادن او هستم و وجود و مشارکت او را جشن می‌گیرم.» مورگان فریمن، داستین هافمن، گلن کلوز، تام هنکس، وایولا دیویس، بیل موری، مل بروکس، الک بالدوین، گوئینت پالترو، جاش برولین، جان کیوسک، ناتان لین، آنتونیو باندراس، هنک آزاریا، جورج تاکی، و جنیفر لاو هیویت از دیگر افرادی که ادای احترام کردند. پیتر بردشاو منتقد فیلم در مجله "گاردین" نوشت که مرگ هکمن «پایان یکی از بزرگ‌ترین دوره‌های سینمای ایالات متحده است: موج نوی
دوره‌های سینمای ایالات متحده است: موج نوی آمریکا… او بازیگر شخصیتی بود که واقعاً یک ستاره بود؛ در واقع ستاره هر صحنه‌ای بود که در آن حضور داشت – آن چهره سخت، عاقل، باهوش، اما ناخوشایند، که همیشه در آستانهٔ تمسخر قرار داشت. لبخندی دلخراش پدرانه و دردناک داشت.»