payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مستعمراتی در کانادا، فلوریدا و کاراییب بود. جمعیت مستعمرات با کوچ و جابجایی سرخ‌پوستان از ۲۰۰۰ به ۲٬۴ میلیون نفر بین سال‌های ۱۶۲۵ تا ۱۷۷۵ افزایش یافت. این جمعیت شامل جمعیت برده‌داری در مستعمرات ایالات متحده که در تمامی مستعمرات تا جنگ انقلاب آمریکا قانونی به‌شمار می‌رفت بودند. در قرن ۱۸، دولت بریتانیا مستعمرات خود را بر پایهٔ مرکانتیلیسم اداره می‌کرد که در آن دولت مرکزی دارایی‌های خود را بر مبنای منافع اقتصادی‌اش به کار می‌برد. سیزده مستعمره دارای اختیارات ادارهٔ مستقل خود بوده و انتخابات محلی فعالی داشتند
مستقل خود بوده و انتخابات محلی فعالی داشتند و در برابر خواست لندن برای کنترل بیشتر مقاومت می‌کردند. جنگ فرانسویان و سرخپوستان (۱۷۵۴–۶۳) علیه فرانسه و متحدان سرخ‌پوست آن‌ها تنش‌ها بین بریتانیا و سیزده مستعمره را افزایش داد. در طی دههٔ ۱۷۵۰، مستعمرات به جای اطاعت از بریتانیا آغاز به همکاری با یکدیگر کردند. این همکاری میان مستعمرات حس مشترک آمریکایی بودن را که منجر به حقوق انگلیشمن، به ویژه اصل «نه به مالیات بدون داشتن نماینده» منجر شد. ناراحتی از بریتانیا منجر به انقلاب آمریکا شده که به تشکیل کنگرهٔ قاره‌ای
به انقلاب آمریکا شده که به تشکیل کنگرهٔ قاره‌ای انجامید. در سال‌های (۱۷۷۵–۸۳) مستعمرات با کمک پادشاهی فرانسه و به کمک‌های اندکی از جمهوری هلند و پادشاهی اسپانیا جنگ‌های انقلاب آمریکا را پیش بردند. مستعمرات سیزده‌گانه تا پیش از استقلال ایالات متحدهٔ آمریکا شامل مناطق زیر بود:
پالان چیزی شبیه به زین است که روی کمر ستور یا شتر قرار داده می‌شود. پالان از جنس پارچه و گونی ساخته می‌شود و داخل آن را با کاه پر می‌کنند. پس از نهادن پالان بر پشت ستور، گاله را روی آن می‌آویزند، وجود پالان سبب می‌شود که هم صاحب ستور بتواند روی حیوان بنشیند و هم گاله بر آن استوار بماند و با تعادل و توازن از دو طرف آویخته گردد. پالان را جُل و پشم‌آکند هم گفته‌اند. پالان کوچک‌تر و ظریف‌تر از پالان باری که به‌جای زین بکار برود را پالان سواری یا پالان قجری می‌گویند. به عمل ساخت پالان، پالان‌دوزی یا پالان‌گری
به عمل ساخت پالان، پالان‌دوزی یا پالان‌گری گفته می‌شود.کسی که پالان می دوزد راپالان دوزمی گویند.پالان دوزی از شغلهایی است که امروزه در شهرهای بزرگ از بین رفته است و احتمالاً در روستاها هنوز وجود دارد. پالان خر و پالان اسب با هم متفاوت است در قدیم پالان خر دو نوع بوده پالان بار بری و پالان مسافری پالان مسافری که بیشتر هنگام مسافرت و در کاروانها بکار می رفت یک پتو یا قالیچه بر روی پالان نصب می شد تا پا و بدن خانمهایی که در کاروان راههای طولانی مانند رفتن به کربلا و مکه سوار می شدند تاول نزنند. آسیب نبینند.
کربلا و مکه سوار می شدند تاول نزنند. آسیب نبینند. اصطلاحاً به اسبی که اصیل نباشد و کندرو و لایق پالان باشد، پالانی می‌گویند. و در مقابل به اسب‌های تندرو و اصیل زینی یا سواری گفته می‌شود.
کاه ساقه و پوسته‌ای است که اطراف دانه‌های غلات مانند گندم و جو را می‌پوشاند و هنگام خرمن‌کوبی، خرد شده، از دانه جدا می‌شود. کاه از محصولات جانبی کشاورزی است. کاه و یونجه خوراک‌های اصلیِ چارپایانند. به محلی که کاه در آن ذخیره و نگه‌داری می‌شود "کاهدان" می‌گویند. کاه را در روستاها با گِل می‌آمیزند و با آن ماده‌ای ساختمانی به نام کاه‌گل درست می‌کنند. کاه در کاه‌گل نقش استحکام‌بخشی و چسبانندگی را به عهده دارد. در زمین‌هایی که با ماشین کمباین درو می‌شود، حجم زیاد کاه مشکل‌ساز است. کاه در ادبیات فارسی. در ادبیات
کاه مشکل‌ساز است. کاه در ادبیات فارسی. در ادبیات فارسی، کاه نمادی از کوچکی، خواری، بی‌ارزشی است. اصطلاحات ساخته‌شده با کاه:
خر یا الاغ یا درازگوش ("Equus africanus asinus") جانوری اهلی از خانوادهٔ اسبان است. خر وحشی آفریقایی جد وحشی خرهای اهلی است. این حیوان حدود ۷ هزار سال پیش توسط دامداران در کنیا و شاخ آفریقا اهلی شد. انسان‌ها از این جانور بیشتر برای بارکشی استفاده می‌کنند. در گذشته در روستاهای ایران پرورش خر زیاد بود. اما هم اکنون جمعیت خرها در ایران در حال کم شدن است. جمعیت خران دنیا به بیش از ۴۰ میلیون رأس می‌رسد. خر در فرهنگ عامیانه بسیاری از کشورها نماد حماقت و لجاجت است. یک خر میانه اندام تا ناحیهٔ شانه، حدود یک متر
یک خر میانه اندام تا ناحیهٔ شانه، حدود یک متر بلندی دارد. اما نژادهای گوناگون آن اندازه‌های متفاوتی دارند. خر سیسیلی تنها ۶۱ سانتیمتر قد می‌کشند. در حالی که خر آمریکایی با بلندای ۱۶۷ سانتیمتر هم دیده شده‌اند. رنگ خر از سفید تا خاکستری یا سیاه گوناگون است. هرچند خر از اسب کندروتر هستند اما گام‌های استواری دارد و می‌تواند بارهای سنگین را در راه‌های دشوار با خود بکشد. قاطر حیوان دورگه‌ای است که از جفتگیری خر نر و اسب ماده (مادیان) زاده می‌شود و قدرت بارکشی آن بسیار بیشتر از خر و اسب است. از جفتگیری نریان و
بسیار بیشتر از خر و اسب است. از جفتگیری نریان و ماده خر نیز یابو زاده می‌شود که در انگلیس به آن hinny می‌گویند. واژه‌نامه لانگمن در تعریف خر این حیوان را خاکستری یا قهوه‌ای، شبیه اسب با گوش‌هایی بلند تعریف می‌کند. انواع. معروف‌ترین نژادهای خرهای اهلی: خر امروزه به گونه وحشی فقط در شمال آفریقا، از سومالی گرفته تا حدود رود نیل زندگی می‌کند. حال آنکه در زمان‌های قدیم گروه‌های وحشی آن در شرق و مرکز آفریقا و در آسیای صغیر به حد وفور وجود داشت. درازگوش‌ها به صورت دسته‌های ۱۰۰ تا ۱۵۰ نفری به سر می‌برند و بیش‌تر
دسته‌های ۱۰۰ تا ۱۵۰ نفری به سر می‌برند و بیش‌تر در مناطق بی‌آب‌وعلف زندگی می‌کنند و خوراک آنها علف، بوته، و برگ درختان است. آن‌ها بسیار قانع، بردبار، و زحمت‌کش هستند و به همین دلیل مورد سوءاستفاده بشر قرار گرفته‌اند. قد خرها در نواحی مختلف جهان فرق می‌کند. برای نمونه، قد خرهای هند و سومالی خیلی کوتاه است. رنگ آن‌ها هم در جاهای مختلف دنیا فرق می‌کند. پیشینه. خر حدود ۷ هزار سال پیش توسط دامداران در کنیا و شاخ آفریقا اهلی شد و به عنوان یک حیوان باربر مورد استفاده قرار گرفت. خاستگاه همه خرهای امروزی احتمالا به
قرار گرفت. خاستگاه همه خرهای امروزی احتمالا به دوره اهلی سازی باز می‌گردد. همزمان در یمن هم تلاش‌هایی برای اهلی کردن خر انجام شده است. این اهلی‌سازی با خشک شدن صحرای بزرگ آفریقا همزمان بود. این تغییرات آب‌وهوایی و نیاز به جابجایی، اهلی‌سازی و استفاده از خرها را لازم کرد. نماد کم‌هوشی. در مصر باستان خر نماد کودنی بود و افراد کم‌هوش را به صورت یک خر نقاشی می‌کردند. رومیان هم برخورد با خر را بدیُمن می‌دانستند. تاثیر بر تمدن انسانی. در طول تاریخ از خرها برای جابجایی مصالح ساختمانی برای ساخت بناها، خوراک، و
جابجایی مصالح ساختمانی برای ساخت بناها، خوراک، و نیازهای بشری استفاده زیادی شده است. در جنگ‌ها از خرها و سایر اسب‌سانان برای جابجایی وسایل نقلیه چرخدار و رساندن تجهیزات و آذوقه به نیروهای نظامی استفاده می‌شد. ارزش خرها در مصر و بین‌النهرین به اندازه‌ای بود که در برخی موارد با پادشاهان به خاک سپرده می‌شدند. البته نمونه خرهایی که به تنهایی دفن شده‌اند نیز وجود دارد. همچنین در هزاره دوم پیش از میلاد عنوان بخشی از مراسم با امضای پیمان‌ها خرها را قربانی می‌کردند. خرها در مقایسه با اسب‌ها سازگاری بیشتری برای
خرها در مقایسه با اسب‌ها سازگاری بیشتری برای زندگی با انسان داشتند. تغذیه. خرها دستگاه گوارش نیرومندی دارند که قادر به هضم موارد خوراکی زبر است. گوارش خرها از اسب‌ها کارامدتر است. یک خر نسبت به یک اسب با وزن و قد برابر به غذای کمتری نیاز دارد. میزان غذای مورد نیاز یک خر حدوداً ۱٫۵ درصد وزن بدن او است. در مورد تغذیه مناسب برای خرها اختلاف نظر است. بعضی معتقدند که تنها کاه (به ویژه کاه جو) همراه با چریدن در تابستان و یونجه خشک در زمستان برای تغذیه خرها کافی است و همه مواد غذایی مورد نیاز ایشان از این طریق
است و همه مواد غذایی مورد نیاز ایشان از این طریق تأمین می‌شود. اما برخی دیگر افزودن دانه‌های غلات به غذای خر را توصیه می‌کنند و برخی نیز تغذیه خر با کاه را اشتباه می‌دانند. کاربردها. اقتصادی. خر برای دستکم ۵۰۰۰ سال به عنوان حیوان کاری برای خدمت به انسان استفاده شده‌است. از بیش از ۴۰ میلیون خر در جهان، حدود ۹۶ درصد در کشورهای در حال توسعه هستند که از آنها به عنوان حیوانات باری یا برای کارهای کشیدنی در جابجایی یا کشاورزی استفاده می‌شود. بعد از انسان، خر ارزانترین نیروی کار در کشاورزی است. طب سنتی چینی.
ارزانترین نیروی کار در کشاورزی است. طب سنتی چینی. ژلاتین پوست خر حاصل از جوشیدن پوست خر در آب، یک محصول دارویی سنتی چینی برای افزایش هموگلوبین و گلبول‌های سرخ است. آلت نری، استخوان، خون، معده و دل و روده، چربی، و شیر خر کاربرد دارویی دارند. میدان جنگ. در طول جنگ جهانی اول جان سیمپسون کرکپاتریک، یک برانکاردبر بریتانیایی که برای سپاه ارتش استرالیا و نیوزلند خدمت می‌کرد و ریچارد الکساندر «دیک» هندرسون از لشکر بهداری نیوزیلند از خرها برای نجات سربازان آسیب دیده از میدان نبرد گالیپولی استفاده کردند. به گفتهٔ
از میدان نبرد گالیپولی استفاده کردند. به گفتهٔ نویسندهٔ غذایی، متیو فورت، در ارتش ایتالیا از خر استفاده می‌شد. تفنگداران چخماقی کوهستان هر یک، یک خر برای حمل ادوات جنگی خود داشتند که در شرایط اضطراری می‌توانست خود حیوان نیز خورده شود. همچنین خرها برای حمل مواد منفجره در شامل جنگ در افغانستان و غیره استفاده شده‌اند. ادبیات. ایرج میرزا شعری طنز دربارهٔ مناظرهٔ انسان با خر دانا سروده‌است. همچنین مولوی و فردوسی، هر یک در شعری، دربارهٔ انسان‌هایی که کارهای تقلیدیِ ندانسته انجام می‌دهند، داستانی مشترک از شخصی که
ندانسته انجام می‌دهند، داستانی مشترک از شخصی که رابطهٔ جنسی با خر را بدون کدو از دیگری تقلید کرده مثال زده‌اند. سیاست. اندرو جکسون یکی از اولین رهبران برجستهٔ حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا بود. دشمنان او نام او را به «جک‌اس» به عنوان یک اصطلاح مضحک از یک حیوان نفهم تعریف کردند. اما دموکرات‌های آمریکا از پیامدهای آن استقبال کرده و آن را به عنوان نماد خود برگزیدند. از این رو خر به یک نشان ماندگار و نیمه رسمی برای حزب دموکرات تبدیل شد. بیشترین تأثیر ماندگار آن از کارتون‌های ۱۸۷۰ توماس نَست در "مجلهٔ هفتگی
آن از کارتون‌های ۱۸۷۰ توماس نَست در "مجلهٔ هفتگی هارپر" می‌آید. آشپزی. در شرق آسیا از گوشت، پوست و تقریباً همه اعضای خر در آشپزی استفاده می‌شود. یک ضرب‌المثل قدیمی چینی می‌گوید: «خوراک اژدها در آسمان (بهشت) و خوراک خر روی زمین». از آلت تناسلی این حیوان در پخت غذا استفاده می‌شود و برخی رستوران‌ها چون رستوران‌های به عرضهٔ این غذا می‌پردازند. رستوران‌های گوا لی ژوانگ متخصص در ارائه خوراک از آلات تناسلی و دنبلان گونه‌های مختلف حیوانات است. چینی‌ها معتقدند که خوردن آلت نری می‌تواند قوای جنسی را تقویت کند. از
خوردن آلت نری می‌تواند قوای جنسی را تقویت کند. از دیگر غذاهایی که با گوشت خر تهیه می‌شود می‌توان به خربرگر اشاره کرد. شیر خر. خر نه تنها به عنوان بارکش مفید است بلکه شیر آن هم سودمند است. چون کازئین آن کمتر از شیر گاو و شیرینی آن بیشتر است. بنابراین برای افرادی که سوءهاضمه دارند و آن‌هایی که مبتلا به بیماری سل هستند بسیار سودمند است. آلت تناسلی. آلت تناسلی این جانور در آشپزیِ کشورهای خاور دور به کار می‌رود. اندازهٔ آلت تناسلی خر نر در حالت برانگیختگی (نعوظ) به چهل تا شصت سانتی‌متر می‌رسد که گرچه در مقایسه
به چهل تا شصت سانتی‌متر می‌رسد که گرچه در مقایسه با انسان بسیار بزرگ است، اما در مقایسه با سایر جانوران (بدون توجه به جثهٔ جانور) رکورددار نیست. آلت نهنگ دو و نیم متر، آلت فیل یک و نیم متر، و آلت گاومیش آمریکایی ۹۰ سانتی‌متر طول دارد. روز جهانی خر. به منظور عدم فراموشی و توجه به خدمات چند هزار ساله اين چارپای زحمت‌کش به انسان، روز هشتم ماه می به عنوان روز جهانی خر نامگذاری شده است.
سریشم یا سریش چسبی طبیعی‌ست که از عناصر گیاهی یا جانوری استخراج می‌گردد. سریشم‌های جانوری به ژلاتین هم معروف هستند. سریشم گیاهی از گیاهان خانواده سریش گرفته می‌شود. سریشم جانوری یا حیوانی نوعی چسب می‌باشد که از ضایعات پوست حیوانات تهیه می‌شود. این چسب در صنایع گوناگون ازجمله ساز سازی "کبریت سازی، رنگ سازی، مهمات‌سازی و صحافی کتاب و غیره کاربرد دارد. در ایران مرکز اصلی تهیه این سریشم حیوانی شهرستان مهریز واقع در استان یزد می‌باشد. این محصول در ۵۰ ساله اخیر به صورت نیمه صنعتی در مهریز و محله بغداد آباد
به صورت نیمه صنعتی در مهریز و محله بغداد آباد ودربعضی از روستاهای آن تولید می‌شود. از سال ۱۳۷۶ شمسی به صورت صنعتی در شهرک صنعتی سریشم در سریزد مهریز تولید می‌شود. منابع. جهاد کشاورزی استان یزد. علی افروز نسب مهریزی
سریش نام یک سرده از گیاهان گلدار است. ریشهٔ این گیاه ضخیم و لعاب‌دار است. سیستم ریشه‌ای این جنس شامل یک ریزوم کوتاه ضخیم و راست چسبیده به تعدادی ریشه‌های کلفت شبیه به بازوان یک ستارهٔ دریایی است که از مشخصات بارز شناسایی این گیاه‌است. همهٔ برگ‌های دراز و باریک گیاهان این جنس نیز به صورت مجتمع بزرگ برگ‌های قاعده ای نمایان می‌شوند. گل‌ها به رنگ‌های صورتی، سفید، زرد، مایل به سبز تا سبز متمایل به قهوه‌ای در طول یک خوشهٔ خیلی بلند و در روی یک ساقهٔ بی‌برگ قرار گرفته‌اند. میوه کپسول این گیاهان مدور و بعضی مواقع
میوه کپسول این گیاهان مدور و بعضی مواقع دراز است که در هنگام رسیدن با سه شکاف شکفته می‌گردد. داخل کپسول دانه‌های سه وجهی است که در بسیاری از گونه‌ها دارای پره‌های غشایی واضح است. جنس سریش در حدود ۴۵ گونه دارد که قسمت اعظم آن‌ها در افغانستان و تاجیکستان می‌رویند در ایران تقریباً ۸ گونه از آن وجود دارد. گونه‌های چندی از جنس سریش جزو گیاهان پرورشی باغی محسوب می‌گردند. در بهار یا اوایل تابستان گونه‌های متعددی از آن‌ها به عنوان گل‌های زینتی در گل‌فروشی‌های تهران به معرض فروش گذارده می‌شوند. ریشهٔ گونه‌های مختلف
به معرض فروش گذارده می‌شوند. ریشهٔ گونه‌های مختلف سریش در سابق و شاید در حال حاضر نیز در ایران برای ساختن چسب مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است. گفته می‌شود که برگ‌های جوان آن نیز به عنوان سبزی استفاده‌های خوراکی داشته و از ریشه آن که به میزان قابل ملاحظه‌ای نشاسته دارد نوعی سوپ یا آش تهیه می‌گردد. اما به علل نامعلومی هیچ‌یک از گونه‌های سریش مورد چرای احشام قرار نگرفته و روی همین اصل در مراتعی که بیش از اندازه مورد چرا واقع شده و گیاهان خوش‌خوراک آن کم شده یا از بین رفته‌اند، بوته‌های پرپشتی از این گیاه دیده
از بین رفته‌اند، بوته‌های پرپشتی از این گیاه دیده می‌شود.
سبوس عبارت است از پوستهٔ گندم، جو یا برنج که سرشار از ویتامین ب، ویتامین ئی، پانتوتنیک اسید، آهن، منیزیم، فسفر، پتاسیم، روی، مس، منگنز، و سلنیوم است. و به همین دلیل دارای ارزش غذایی بسیار بالایی است. همین‌طور، مصرف نان، آرد، و برنج سبوس‌دار می‌تواند بسیاری از نیازهای تغذیه‌ای انسان را برطرف نماید. در کشور ایران استفاده از آرد سفید (بدون سبوس) در پخت نان رایج تر بوده و دارای طرفداران بیشتری نیز هست. سبوس برنج. سبوس برنج عبارت است از پوسته خارجی، جنین، لایه آلرون و سلول‌های خارجی چسبیده به آندوسپرم نشاسته‌ای
و سلول‌های خارجی چسبیده به آندوسپرم نشاسته‌ای دانه برنج، اوریزا ساتیوا از خانواده گندمیان است. اوریزا در زبان یونانی به معنای برنج و ساتیوا در لاتین به معنای کشت شده‌است. برنج یکی از غذاهای اصلی مردم آسیاست و به مقادیر زیاد در ایران، چین، هندوستان، ژاپن، تایلند و فیلیپین کشت می‌گردد. پوست برنج را به وسیله آسیاب‌های سنگی جدا می‌کنند و سپس برنج به دست آمده را که برنج قهوه‌ای نامیده می‌شود، پوست میکَنند و برنج سفید شده را به دست می‌آورند که مصرف غذایی دارد و سبوس محصول فرعی آن است. سبوس برنج فواید بی شماری از
محصول فرعی آن است. سبوس برنج فواید بی شماری از قبیل جلوگیری از ریزش مو، جلوگیری از سفیدی مو، تقویت دهنده پوست، لاغری اندام، آرام بخش اعصاب و ضد روماتیسم می باشد. عصاره سبوس برنج. عصاره سبوس برنج عبارت است از عصاره آبی الکلی سبوس برنج که هر میلی لیتر از این عصاره نباید کمتر از ۶۰ میکروگرم ویتامین ب۱ که معادل ۵/۱۴ گرم سبوس برنج است، باشد. از سبوس برنج، روغنی به دست می‌آید که به روغن سبوس برنج موسوم است و استخراج آن از سبوس، معمولاً با استفاده از حلال‌ها صورت می‌گیرد. ضمناً باید در نظر داشت که در سبوس برنج
می‌گیرد. ضمناً باید در نظر داشت که در سبوس برنج نوعی لیپاز فعال وجود دارد که باعث می‌گردد مقدار درصد اسیدهای چرب آزاد را در آن افزایش دهد. روغن سبوس برنج دارای ۱۵ تا ۲۰ درصد از اسیدهای چرب اشباع شده و ۸۰ تا ۸۵ درصد از نوع اشباع نشده به شرح زیر است: ۰٫۴ تا یک درصد میریستیک اسید، ۱۲ تا ۱۸ درصد پالمیتیک اسید، ۱ تا ۳ درصد اسید استئاریک، ۴۰ تا ۴۵ درصد اسید لینولئیک، به مقدار یک درصد اسید لینولنیک و ۰٫۲ تا ۰٫۴ درصد اسید پالمیتولئیک است. روغن سبوس برنج. روغن سبوس برنج، به رنگ زرد طلایی است و به سختی، رنگ سفید و
برنج، به رنگ زرد طلایی است و به سختی، رنگ سفید و روشن پیدا می‌کند و از مشخصات این روغن آن است که تحت اثر گرما تا حرارت ۱۶۰ درجه، فاسد نمی‌شود. روغن سبوس برنج حاوی ویتامین‌های ب و ئی است که باعث تقویت موی سر می‌گردد و رطوبت پوست و موی سر را حفظ می‌کند. روغن سبوس برنج دارای مواد آنتی‌اکسیدان مانند توکوفرول است که در هگزان و حلال‌های دیگر مواد روغنی، حل می‌شود. روغن سبوس برنج، در تهیه صابون، شامپو و فراورده‌های آرایشی و بهداشتی مورد استفاده قرار می‌گیرد مشروط بر آن‌که مقدار اسیدهای چرب آزاد آن کم باشد یعنی
بر آن‌که مقدار اسیدهای چرب آزاد آن کم باشد یعنی لیپاز فعال و موجود در آن، کاملاً به صورتی غیرفعال درآمده باشد. عصاره سبوس برنج با تشکیل یک لایه بر روی پوست بعد از شستشو از خشک شدن پوست، جلوگیری کرده و از پوست محافظت می‌کند. خواص. در ژاپن، مدت‌ها از سبوس برنج برای اعمال آرایشی و بهداشتی استفاده می‌شد. چون سبوس برنج، رطوبت را در خود حفظ می‌کند و پوست را روشن کرده و از اثر صاف‌کنندگی پوست برخوردار است. از عصاره طبیعی سبوس برنج در ساخت کرم‌های پوستی استفاده می‌کنند تا خشکی پوست و ترک‌خوردگی سر آرنج، زانوها،
تا خشکی پوست و ترک‌خوردگی سر آرنج، زانوها، پاشنه پا، دست‌ها و نقاط دیگر بدن را رفع نماید. استفاده از عصاره سبوس برنج تأثیرات مختلفی روی پوست بدن دارد که از آن جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: فرآوری سبوس. به‌دلیل وجود ترکیبات ضد تغذیه‌ای نظیر انواع آنزیم و فیتات، رنگ، ظاهر نامطلوب و مشکلات تکنولوژیکی، کاربرد مادهٔ ارزشمند سبوس در نان با مشکل مواجه است بنابراین اصلاح خصوصیات آن برای دستیابی به نان با ویژگی مطلوب، ضروری است. از اکستروژن می‌توان به منظور تثبیت سبوس، بهبود خصوصیات تغذیه‌ای، عمل‌کنندگی
تثبیت سبوس، بهبود خصوصیات تغذیه‌ای، عمل‌کنندگی استفاده کرد. حذف ترکیبات ضد تغذیه‌ای نظیر انواع آنزیم و اسید فیتیک در سبوس اکسترود شده و افزایش میزان فیبر محلول و افزایش جذب آب سبوس اکسترود شده از مزایای اکستروژن است. تفاوت سبوس برنج با شلتوک برنج. به‌طور عادی در برنجکوبی‌ها ابتدا شالی یا همان برنج کامل با پوسته در دستگاه تمیز کن ریخته و تمیز می‌شود و پوسته بیرونی شالی که همان شلتوک است جدا می‌گردد و بعد از آن برنج در دستگاه سفید کن ریخته می‌شود و پوسته دیگر آن که سبوس نام دارد از برنج جدا می‌شود؛ یعنی
دیگر آن که سبوس نام دارد از برنج جدا می‌شود؛ یعنی پوسته بیرونی برنج شلتوک نام دارد و پوسته درونی برنج سبوس نامیده می‌شود. شلتوک و سبوس سرشار از ویتامین بی هستند. منابع. فواید سبوس برنج آئینه چی، یعقوب- مفردات پزشکی و گیاهان دارویی ایران- چاپ دوم انتشارات دانشگاه تهران ۱۳۷۰. زرگری، علی- گیاهان دارویی (جلد چهارم)- چاپ چهارم انتشارات دانشگاه تهران ۱۳۶۹. مجله اینترنتی مارینا
اَنگُم یا رزین یا صمغ به شیره درختان گفته می‌شود که اغلب در فصل بهار از شاخه‌ها و تنه درختان خارج می‌شود. در زبان‌های نقاط مختلف ایران این نوع صمغ با اصطلاحات مختلفی بیان می‌شود؛ مثلاً در زبان کُردی به آن جَوی/Jewi، منطقه جیرنده (گیلان) به این نوع صمغ «هُنگُف» و در زبان آذری «جیه» و «کیتیرگه» گفته می‌شود. در استان چهارمحال و بختیاری و به خصوص روستای خوی به آن "زیدی"، در استان فارس به آن «زودو/زیدی»، در پارسی دری «ژد»، و در اوستایی آن را چتره می‌گویند که در پارسی امروز «کتیرا» از آن گرفته شده. گمان می‌رود که
امروز «کتیرا» از آن گرفته شده. گمان می‌رود که واژه رزین با واژه ریزین (از ریزش) و رس /ریس شیره ای که از برخی چیزها ریخته می‌شود. در قدیم از این صمغ در این منطقه برای ساختن چسب و غیره استفاده می‌گردید. رزین اصطلاحی است که برای پلیمرهای طبیعی و مصنوعی به کار می‌رود. منابع طبیعی رزین‌ها، گیاهان، جانوران و مواد معدنی می‌باشند. این بسپارها به سادگی شکل‌پذیر بوده لیکن دوام کمی دارند. رزین‌های رایج عبارتند از روزین، آسفالت، قیر، کهربا، سندروس، لیگنپین و لاک شیشه‌ای. رزین‌های طبیعی اصلاح شده شامل سلولز و پروتئین
رزین‌های طبیعی اصلاح شده شامل سلولز و پروتئین می‌باشند. صمغ‌های دارویی ترکیبات هیدروکلوئیدی گیاهی هستند که بی‌شکل و نیمه شفاف بوده و به وسیله خراش دادن گیاهان عالی به وجود می‌آیند. بعضی از هیدروکلوئیدهای مفید نیز در جنین دانه یا قسمت‌های دیگر گیاه به حالت پکتین وجود دارند که آگار و کاراگینان نمونه‌هایی از این نوع می‌باشند. انواع رزین عبارت است از: رزین تبادل یونی. یکی از انواع رزین، رزین‌های تبادل یونی نام دارند این مواد در فرایند سختی گیر آب، یون‌های سختی آور آب (کلسیم و منیزیم) را حذف می‌کنند و به جای آن
آب (کلسیم و منیزیم) را حذف می‌کنند و به جای آن سدیم آزاد می‌کنند. این رزین‌ها به ۳ دسته، رزین کاتیونی، رزین آنیونی و رزین میکس بد تقسیم می‌شوند. رزین وینیل استر. رزین وینیل استر رزینی از نوع ترموست، حاصل شده از واکنش شیمیایی رزین اپوکسی با اسیدهای کربوکسیلیک غیر اشباع اتیلنی که دارای خاصیت مکانیکی و شیمیایی مناسب و مقاوم در مقابل خوردگی و هیدرولیز است. دقت نمایید که زمانی که انعطاف‌پذیری سطح رنگ شده در اولویت باشد از رزین وینیل بهره می‌برند. رزین پلی استر. رزین پلی استر مادّه‌ای است که در مجسمه‌سازی و
رزین پلی استر مادّه‌ای است که در مجسمه‌سازی و کارهای صنعتی و تولید سنگ مصنوعی مورد استفاده قرار می‌گیرد. رزین پلی استر وقتی با هاردنر (خشک کن) مخلوط می‌گردد پس از مدتی حرارت آن بالا می‌رود و به حالت ژله در می‌آید و سپس سخت و محکم می‌گردد. این رزین تشکیل شده از رنگ و هاردنر می‌باشد. دارای رنگ شفاف و تقریباً بی‌رنگ است که همراه با تینر فوری بسیار سریع حل می‌گردد. رزین پلی استر در برابر حرارت، الکل، رطوبت و اسید نسبتاً مقاوم است. به هنگام سفت شدن پلی استر، مولکول‌ها به هم نزدیک شده و مقداری از محلول نیز تبخیر
به هم نزدیک شده و مقداری از محلول نیز تبخیر می‌گردد، در نتیجه، حجم پلی استر بعد از بستن، اندکی کاهش می‌یابد. پلی استر سخت شده را دیگر نمی‌توان به حالت مایع برگرداند و مناسب‌ترین درجه برای کار با پلی استر، حرارت بیست درجه می‌باشد. پلی استر مایع، بوی زننده ای دارد و اگر روزانه مقدار پنج کیلوگرم از آن مصرف شود بی‌ضرر است، ولی بیش تر از این مقدار را باید در اتاقی که تهویه می‌شود، انجام داد. رزین پلی استر به بعضی اجسام مانند چوب می‌چسبد. برای جلوگیری از این امر می‌توان از پارافین یا فیلم نیز استفاده کرد. فیلم،
می‌توان از پارافین یا فیلم نیز استفاده کرد. فیلم، مایعی است که با قلم مو بر سطح قالب می‌زنند و پس از خشک شدن، یک لایه نایلون مانند نازک ایجاد می‌کند. رزین پلی استر باید در جای خنک و تاریک نگهداری شود. عمر رزین در صورتی که مرغوب باشد، به دوازده ماه می‌رسد. پلی استر بعد از بستن، محکم، غیر سمّی و غیر متخلخل می‌گردد و می‌توان آن را سوهان زد یا با مته سوراخ نمود. انواع رنگ‌های پودری را می‌توان با رزین پلی استر مخلوط نمود تا به صورت رنگین درآید. رزین پلی استر در مقابل نور تغییر رنگ نمی‌دهد. هاردنرهای مورد
در مقابل نور تغییر رنگ نمی‌دهد. هاردنرهای مورد استفاده در پلی استر، به دو صورت مایع و خمیری وجود دارند که کار کردن با نوع خمیری ساده‌تر است، هاردنر مایع به رنگ آب است و بوی تندی دارد. رزین اپوکسی. رزین "اپوکسی" از تکپارها که مولکول‌های واحدی هستند و از به هم پیوستن آن‌ها بسپارها یا همان پلیمرها که مولکول‌های بزرگ را تشکیل می‌دهند، با زنجیر کوتاه که در انتهایشان یک گروه اپوکساید قرار دارد تشکیل می‌شود. رزین اپوکسی در ابتدا به صورت بی‌رنگ و کاملاً شفاف بوده که با اضافه نمودن پیگمنت‌های رنگی در انواع رنگ‌ها
که با اضافه نمودن پیگمنت‌های رنگی در انواع رنگ‌ها تولید می‌گردد. رزین اپوکسی بر اساس نوع هاردنر (سخت‌کننده) به اپوکسی‌های پلی آمین و پلی آمید دسته‌بندی می‌گردد. سخت‌کننده‌های آمینی را معمولاً برای اپوکسی‌های بدون حلال با کاربری چسب و کفپوش یا برای کاربری‌هایی که ضخامت بالایی از مواد مد نظر است مورد استفاده قرار می‌دهند. اما پلی آمیدها را نمی‌توان در ضخامت‌های بالا مورد استفاده قرار داد و از آن‌ها برای ضخامت‌های کمتر از ۲۰۰ میکرون به عنوان رنگ و پوشش‌های محافظتی استفاده می‌گردد. به عبارت کلی تر می‌توان گفت
استفاده می‌گردد. به عبارت کلی تر می‌توان گفت اپوکسی‌های پلی آمینی به عنوان چسب و کفپوش یا در صنایع قالب‌سازی و زیورآلات و اپوکسی‌های پلی‌آمیدی به عنوان رنگ‌های صنعتی مورد استفاده قرار می‌گیرند. پوشش‌های اپوکسی به دلیل ویژگی‌های خاصشان در صنایع مختلف به عنوان رنگ‌های صنعتی ضد خورندگی، کف‌پوش‌ها، چسب، کامپوزیت‌ها و … مورد استفاده قرار می‌گیرند. رزین اکریلیک. نوعی از معمول‌ترین رزین‌های استفاده شده در رنگ‌های محلول در آب می‌باشد. این نوع رزین لایه نازک و ضدآب را بر روی چوب به وجود می‌آورد. یک نوع رزین اکریلیک
بر روی چوب به وجود می‌آورد. یک نوع رزین اکریلیک مشتق‌شده به نام رنگ لیتکس دارای دو ویژگی می‌باشد که مواد مناسبی برای چوب است. نکته جالب در مورد این نوع رزین این است که با لایه نازک آن بر سطح چوب مانع نفوذ آب و رطوبت می‌گردد و همین نوع را هنگامی که بخواهید تمیز نمایید مقاومت بالایی ندارد. رزین اکریلیک به دو نوع تقسیم می‌شود: ترموست: با حرارت دیدن سخت می‌شود. ترموپلاست: با حرارت دیدن نرم می‌شود. رزین اکریلیک ترموست حفظ براقیت نسبتاً مناسبی دارد. همچنین در محلول قابل اسپری از درصد جامد خوبی برخوردار است و
محلول قابل اسپری از درصد جامد خوبی برخوردار است و مقاومت شیمیایی بیشتری از نوع ترموپلاست دارد. رزین اکریلیک ترمو پلاست فاقد هر قسمت فعال است و دارای وزن مولکولی به نسبت بالا می‌باشد. رزین اکریلیک بسیار الاستیک شکل می‌گیرد به صورتی که بدون ایجاد ترک در لایه نازک رزین امکان همکشیدگی (چوب در اثر از دست دادن رطوبت ابعادش کم می‌شود) و واکشیدگی (چوب در اثر جذب رطوبت ابادش زیاد می‌شود) چوب موجود باشد. رزین آلکیدی. بیشترین استفاده از این نوع رزین را در رنگ‌های روغنی موجود در بازار می‌توان مشاهده نمود. همچنین آلکید
موجود در بازار می‌توان مشاهده نمود. همچنین آلکید را می‌شود با رزین اکلریک مخلوط کرد و استفاده نمود. رزین آلکیدی روغنی یک سطح مقاوم و پر دوام بر روی چوب تشکیل می‌دهد که در برابر رطوبت و آب مقاومت دارند. می‌توان نتیجه گرفت که از این نوع رنگ برای چوب‌هایی که در معرض رطوبت و هوا هستند استفاده نمود. این نوع رنگ‌ها خصلت هوا پذیری ممکن را ندارند. پس زمانی که چوب خیس باشد اگر از آنها استفاده شود بعد از خشک شدن آن و از دست دادن رطوبت رنگ تاول می‌زند. یکی دیگر از کاربردهای این نوع رزین بازسازی چوب‌های قدیمی است که
این نوع رزین بازسازی چوب‌های قدیمی است که رنگ شده‌اند. رزین پلی یورتان. رزین پلی یورتان به شکل دو جزئی و بر اساس پایه رزین تهیه گشته، معمولاً در زمان کوتاهی خشک می‌شود. به دلیل مقاومت بالا در برابر محصولاتی که در مقابل نور مستقیم خورشید قرار می‌گیرند. پلی یورتان‌ها معمولاً از واکنش افزایشی میان گروه‌های ایزوسیانات و عامل هیدروکسیل شکل می‌گیرند. رزین اپوکسی. رزین اپوکسی متشکل از دو جزء، شامل اپوکسی و سخت‌کننده اپوکسی که به اسم هاردنراپوکسی معروف است، می‌باشد. رزین‌های اپوکسی کارایی بسیاری دارند که به صورت