payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هم بخواند همه ناشی از ناآگاهی در مورد این صفت و کاربرد آن است سپید یعنی بی‌قید» تاریخچه و شاعران معروف. در مسیر شعر نو نیمایی در سال ۱۳۲۶ نخستین مجموعه شعر احمد شاملو به نام آهنگ‌های فراموش شده به چاپ رسید. به جهت آن که این مجموعه حاوی نخستین نمونه‌های «شعر سپید» در زبان فارسی است نشر آن در این سال سزاوار توجه‌است (برای دیدن نقد و نظرهای چند در مورد این کتاب، رک :شمس لنگرودی، تاریخ تحلیلی شعر نو، ۱/۳۵۴ به بعد) قطعنامه نام مجموعهٔ دیگر شعر احمد شاملو بود که نخستین بار در سال ۱۳۳۰ منتشر شد. این مجموعه حاوی
نخستین بار در سال ۱۳۳۰ منتشر شد. این مجموعه حاوی چهار شعر بلند بود که نشان می‌داد شاملو با عبور از شیوهٔ نیمایی برای خود راه تازه‌ای می‌جوید (جعفر یاحقی، جویبار لحظه‌ها:۶۱). در دهه هشتاد شمسی گروهی از شاعران جوان در تداوم شعر نو به تعادل خوبی در فرم و محتوای شعر دست یافتند. اسامی برخی از شاعران نامی این سبک در زیر آمده‌است: منابع. تعداد صفحات: ۲۶۶ پیوند به بیرون. گفتاری در شعر سپید و موسیقی درونی آن
هاشم خسروشاهی: (آذر ماه ۱۳۲۷، تبریز) شاعر، نویسنده، مترجم و پزشک ایرانی است. او رمان، قصه کوتاه، شعر، نمایشنامه و مقالات ادبی متعددی را از زبان فارسی به زبان ترکی استانبولی برگردانده است. دیوان فروغ فرخزاد، احمد شاملو و رضا براهنی از مهم‌ترین ترجمه‌های شعری او محسوب می‌شود. او اکنون در کشور ترکیه زندگی می‌کند. خسروشاهی همچنین به زبان ترکی دو رمان و دو کتاب مجموعه اشعار خود را نوشته و منتشر کرده‌است.
‌بهرام مرادی‌ (زادهٔ ۴ مهر ۱۳۳۹) نویسنده ایرانی است که از سالِ ۱۹۸۸ در برلین، آلمان زندگی می‌کند. کانونِ مرکزی آثارِ او زندگی انسانِ ایرانی پس از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران و مهاجرت است. زندگی‌. کودکی بهرام مرادی در بروجرد، شهری در غربِ مرکزی ایران، گذشت. اوایلِ دههٔ ۱۳۵۰ خورشیدی خانواده به مشهد مهاجرت کرد. او در نوجوانی فعالیتِ تئاتری خود را آغاز کرد. در هنگامهٔ انقلابِ ۱۳۵۷ به فعالیتِ سیاسی/ تشکیلاتی در یکی از سازمان‌های چپِ آن‌زمان پرداخت و هم‌چنان به بازیگری، نمایش‌نامه‌نویسی وکارگردانی صحنه‌ای و خیابانی
نمایش‌نامه‌نویسی وکارگردانی صحنه‌ای و خیابانی ادامه داد. وی در سالِ ۱۳۶۴ از ایران خارج شد و در کنارِ به صحنه بردنِ نمایش‌نامه، آغاز به نوشتنِ داستان کوتاه کرد. درونمایه‌های آثار. "در شکارِ لحظه‌ها" اولین مجموعه‌داستان بهرام مرادی است که در سالِ ۱۹۹۳ میلادی به‌زبانِ فارسی در آلمان منتشر شد. صحنهٔ بیشترینهٔ داستان‌های این مجموعه در ایران می‌گذرد و به تأثیراتِ انقلاب در زندگی مردمانِ ساده و طبقاتِ فقیر و متوسطِ شهری می‌پردازد. تنها سه داستان از این کتاب به زیستِ مهاجرِ ایرانی و حاشیه‌های آن در آلمان می‌گذرد.
مهاجرِ ایرانی و حاشیه‌های آن در آلمان می‌گذرد. مجموعه‌داستانِ دومِ او "یک بغل رُز برای اسبِ کَهر" در سالِ ۲۰۰۰ به‌زبانِ فارسی در سوئد منتشر شد. بیشترینهٔ داستان‌های این کتاب به زندگی مهاجرینِ ایرانی در آلمان می‌پردازد. دو کتابِ بعدی او "خنده در خانهٔ تنهایی" (نشرِ اختران/ ۱۳۸۱) و "مردی آن‌ورِ خیابان، زیرِ درخت" (نشرِ کاروان/ ۱۳۸۴) در تهران منتشر شد. داستان‌های این دو مجموعه‌داستان به زندگی مهاجرینِ ایرانی می‌پردازد چشم‌به‌راه تحولاتِ سیاسی در ایران و بازگشت هستند. این دو کتاب موردِ توجه منتقدین و
و بازگشت هستند. این دو کتاب موردِ توجه منتقدین و خواننده‌ها قرار گرفت و کاندید و برندهٔ جوایزی در ایران شد. پنجمین کتابِ بهرام مرادی، رُمانِ "خودسَر"، با موضوعی متفاوت نسبت به آثارِ پیشینِ او در سالِ ۲۰۱۹ در انگلیس منتشر شد. این رُمان به زندگی مردی می‌پردازد که پس از انقلابِ ۵۷ به باندهای اقتصادی حکومتِ جدید می‌پیوندد، ثروتی به‌هم می‌زند و سرانجام در جنگِ باندهای گوناگون ناچار می/ شود از ایران به آلمان برود؛ اما روابطش را با همکارانِ سابق حفظ می‌کند و برای آزادشدنِ اموالش در ایران نقشی کوچک در ترورِ
برای آزادشدنِ اموالش در ایران نقشی کوچک در ترورِ رستورانِ میکونوس برلین بازی می‌کند و به خبرچینی از ایرانیانِ تبعیدی برای حکومتِ ایران روی می‌آورد. "سنگینی دیگران" رُمانِ دومِ بهرام مرادی است که در سالِ ۲۰۲۱ منتشر شد. این رُمان زندگی مردی است که در سالِ ۱۳۶۰ خورشیدی، زمانی که تنها چهارده سال داشته، به‌جای برادرِ بزرگ‌ترش که فعالیتِ تشکیلاتی در یکی از سازمان‌های چپِ مخالفِ رژیم داشته دستگیر می‌شود به ده سال زندان محکوم می‌شود. این شخصیت با موضعی بی‌طرف راوی زندگی انسان‌هایی است که با شور و شوق در انقلاب
زندگی انسان‌هایی است که با شور و شوق در انقلاب شرکت کردند و بعدها توسطِ حکومتِ جدید دستگیر، محاکم، زندان و اعدام شدند. منابع. به صحنه آوردن ضد قهرمان‌ها/ نگاهی به رُمان خودسَر/ فریبا صدیقیم نُت‌هایی برای مفیستو ایرانی/ نگاهی به رمان خودسَر/ امیرحسین تیکنی نگاهی به رُمان خودسر نوشته‌ی بهرام مرادی/ فرزان مقصودی بهرام مرادی، نویسنده‌ی «خودسَر»/ جلال سرفراز حذف شود/ بهرام مرادی · نقد و بررسی رُمانِ «خودسَر» نوشته‌ی بهرام مرادی/ راویون · رُمانِ «خودسَر»/ گفت‌وگوی آتفه خیرآبادی با بهرام مرادی ولی خونهٔ کدخدا
آتفه خیرآبادی با بهرام مرادی ولی خونهٔ کدخدا کجاست؟ / گفت‌وگویی با بهرام مرادی/ پدرام رضایی‌زاده/ روزنامهٔ شرق/ تهران/ ۲۸ خرداد ۱۳۸۵ "بهرامی دیگر در آن ور خیابان/" محمدحسن شهسواری مروری بر چند اثر داستانی چاپ‌شده در سال ۱۳۸۴/ بازخوانی پرونده جاری (این زیرنویس‌ها)/ "محمدحسن شهسواری/" روزنامهٔ شرق/ ۷ اسفند ۱۳۸۴ خنده در خانهٔ تنهایی و بهرام مرادی/ جهانی در ناکجاآباد/ پیمان اسماعیلی/ روزنامهٔ شرق/ ۲ آذر ۱۳۸۲ "جایزهٔ بنیاد گلشیری/" فصل‌نامهٔ باران/ سوئد/ شماره سوم/ پاییز ۱۳۸۲ نگاهی به مجموعه قصه «خنده در خانهٔ
پاییز ۱۳۸۲ نگاهی به مجموعه قصه «خنده در خانهٔ تنهایی» / "به گفت‌وگو نشستن با خود/" حسن محمودی/ "روزنامهٔ همشهری/ ۲۵ اسفند ۱۳۸۱"
جواد مجابی (۲۲ مهر ۱۳۱۸ در شهر قزوین) شاعر، نویسنده، منتقد ادبی و هنرهای تجسمی، نقاش، طنزپرداز و روزنامه‌نگار ایرانی است. از او آثار متعددی به چاپ رسیده است. همچنین برای مدت کوتاهی سردبیر مجله "دنیای سخن" بود. وی یکی از شناخته شده‌ترین روشنفکران و هنرمندان معاصر ایران است که نامش همیشه در میان بزرگان آمده است. از او تا به حال ده‌ها کتاب تأثیرگذار و پرطرفدار در زمینهٔ داستان منتشر شده است و عموماً کتاب‌های او با اقبال خوبی از سمت خوانندگان، علی‌الخصوص خوانندگان حرفه‌ای، مواجه می‌شود. مجابی بارها از سوی مجامع
حرفه‌ای، مواجه می‌شود. مجابی بارها از سوی مجامع اروپایی و آمریکایی برای سخنرانی دربارهٔ هنر و ادبیات ایران دعوت شده است و یکی از نمایندگان شاخص ادبیات معاصر ایران محسوب می‌شود. جواد مجابی از کودکی و نوجوانی به همراه برادرش حسین نقاشی می‌کشید و هنوز هم در خلوت خود نقاشی می‌کند. او هر چند خود را نقاش نمی‌داند، اما به عنوان یکی از چهره‌های شاخص و پیشگام در حوزه نقد نقاشی و هنرهای تجسمی شناخته شده است. زندگی. اوایل دههٔ ۱۳۴۰ لیسانس حقوق و دکتری اقتصاد را از دانشگاه تهران گرفت. کارمند دادگستری و بعد کارشناس
دانشگاه تهران گرفت. کارمند دادگستری و بعد کارشناس فرهنگی وزارت فرهنگ و هنر بود. هم‌زمان روزنامه‌نگاری حرفه‌ای را در فاصلهٔ بین سال‌های ۱۳۴۷–۱۳۵۸ در روزنامهٔ اطلاعات با عنوان دبیر فرهنگی روزنامه ادامه داد. بعدها با مجلات ادبی ایران از جمله فردوسی، جهان نو، خوشه، آدینه و دنیای سخن همکاری داشت که مدتی نیز سردبیری مجلهٔ اخیر را به عهده داشت. ۴۰ سال از فعالیت ادبی او می‌گذرد که ۲۰ سال اخیر را به‌طور حرفه‌ای و فارغ از دغدغه‌های شغلی، صرف نوشتن رمان و شعرها و تحقیقاتش کرده است. نوشته‌های او بیش از هفتاد اثر چاپ
کرده است. نوشته‌های او بیش از هفتاد اثر چاپ شده است که عمدتاً شامل هشت مجموعه شعر، چهار مجموعه داستان کوتاه، نه رمان، چندین نمایش‌نامه و فیلم نامه و داستان کودکان و آثار طنز و طرح‌های هجایی و چند مجموعه مقالات و چند شناخت نامهٔ ادبی دربارهٔ نویسندگان و شاعران ایران است. علاوه بر انتشار شعرها و رمان‌ها و داستان‌ها، کار عمدهٔ او در این سال‌ها، تحقیق دربارهٔ نوپردازان هنرهای تجسمی ایران است که بالغ بر شش جلد می‌شود، که تاریخ تحلیلی زندگی و آثار نقاشان و مجسمه سازان پنجاه سال اخیر است. همچنین پژوهش مفصلی در
سازان پنجاه سال اخیر است. همچنین پژوهش مفصلی در زمینهٔ تاریخ طنز در متون ادبی ایران را ادامه می‌دهد که سیر شوخی‌های ادبی را در کتاب‌های نظم و نثر ایران طی هزار و اندی سال بر پایهٔ تحولات اجتماعی ترسیم می‌کند. او همسر و دو فرزند دارد و اکنون در کوی نویسندگان زندگی می‌کند و اوقاتِ به خواندن و نوشتن می‌گذرد. به عنوان طنز پرداز مدرن شهرت دارد و طنز را در شکل‌های مختلف کلامی و تصویری تجربه کرده است. نقاشی مدرن را به تفنن تجربه و چند نمایشگاه از کارهای خود عرضه کرده است. کتاب «نود سال نوآوری در هنر تجسمی ایران»
است. کتاب «نود سال نوآوری در هنر تجسمی ایران» به قلم جواد مجابی در دو جلد و حدود هشتصد صفحه نخستین کتاب از نوع خود است که در اردیبهشت ۱۳۹۵ منتشر شد و تاریخ هنرهای تجسمی معاصر ایران از سال ۱۳۰۰ تا ۱۳۹۰ را به شیوه‌ای تاریخی – تحلیلی بررسی کرده است. بعد از تصویب طرح کاشی ماندگار در سازمان میراث فرهنگی، دومین کاشی ماندگار بر سر در خانه جواد مجابی نصب شد. ماجرای اتوبوس ارمنستان. وی در ماجرای اتوبوس ارمنستان در سال ۱۳۷۵ و در جریان قتل‌های زنجیره‌ای در لیست چهره‌های فرهنگی اعزامی بود که قرار بود در اتوبوس توسط
فرهنگی اعزامی بود که قرار بود در اتوبوس توسط دولت جمهوری اسلامی به قتل برسند. نظر جواد مجابی در مورد کپی رایت. بی‌گمان مسئله مالکیت فکری در این مملکت به هیچ وجه مورد استفاده نیست و اعتباری ندارد. بسیاری از آثار خارجی در زمینه موسیقی، سینما و ادبیات مورد تعرض و تجاوز قرار می‌گیرد و کسانی هستند که منافع آن‌ها اقتضا می‌کند که در برابر مصلحت کشور و مصلحت فرهنگی واعتبار و آبروی مملکت جبهه بگیرند. در صنعت نشر ما ترجمه حرف اول را می‌زند و بعد از آن کتاب‌های مردگان که ناشران با آن‌ها جان می‌گیرند و بعد آثار مؤلفان
که ناشران با آن‌ها جان می‌گیرند و بعد آثار مؤلفان که این نیز طبیعی است. اما در کشورهای دیگر نویسندگان و پژوهشگران آثار خود را عرضه می‌کنند و بعد از آن است که ترجمه اهمیت دارد. نباید نشر مملکت‌مان را به سمت ترجمه ببریم، تنها به این دلیل که ارزان و سودآور است و کمتر دچار سانسور می‌شود. این کار با موعظه و اخلاق درست نمی‌شود، بلکه باید پایه قانونی داشته باشد. بالاخره یک روز باید به این قرارداد بین‌المللی بپیوندیم که بیش از این ما را دزد و خاطی نپندارند. (گوشه ای از صحبتهای جواد مجابی در همایش مالکیت فکری در
ای از صحبتهای جواد مجابی در همایش مالکیت فکری در کاشان در تاریخ ۹ شهریور 1397) نوشته‌ها. طنز. کتاب‌های یادداشت‌های آدم پرمدعا، آقای ذوزنقه، یادداشت‌های بدون تاریخ و شب نگاره‌ها در مجموعه «نیشخند ایرانی» یک جا آمده است. این چهار کتاب در سال ۱۳۹۶ به صورت جدا توسط انتشارات به نگار چاپ شده است. پژوهش‌ها. بعضی از مقدمه‌ها که بر مجموعه آثار نقاشی نوشته شده عبارتند از: مجموعه نقاشی‌های: حجت‌الله شکیبا، قاسم حاجی زاده، پروانه اعتمادی، پرویز تناولی، محمدرضا آتش زاد، احمد وثوق احمدی، ژازه طباطبایی، ایران درودی،
زاد، احمد وثوق احمدی، ژازه طباطبایی، ایران درودی، بهزاد شیشه گران، علی اکبر صادقی، علیرضا اسپهبد، امین‌الله رضائی، کامبیز درم بخش، احمد وند، نورالدین زرین کلک، اردشیرنامه، صادق بریرانی، میشا شهبازیان و . . . یکی و آن دیگری داستان کوتاه. بسیاری از این داستان‌های کوتاه یک بار در مجموعه داستان " از دل به کاغذ " چاپ شده است. رمان. به دلائلی بعضی رمان‌ها درچاپ بعدی نام متفاوتی یافته‌اند.
حسین سناپور (زاده ۱۳۳۹) نویسنده‌ی ایرانی است. داستان‌نویسی را از اوایل دهه‌ی شصت، به‌صورت خودآموز، آغاز کرد. از سال ۱۳۶۸ با حضور در کلاس‌های هوشنگ گلشیری دوره‌ی تازه‌ای در داستان‌نویسی او آغاز شد. رمان او با عنوان "نیمه‌ی غایب" از جمله پرفروش‌ترین رمان‌های معاصر فارسی است که به چاپ بیست‌ودوم رسیده‌ است. زندگی. سناپور در سال ۱۳۳۹ در تهران به‌دنیا آمد. (شناسنامه اش صادره از کرج است). درس‌خواندهٔ رشتهٔ منابع طبیعی از دانشگاه تهران است.از اوائل دهه‌ی هفتاد به روزنامه‌نگاری روی آورد. اولین کتاب‌هایی که از او
روزنامه‌نگاری روی آورد. اولین کتاب‌هایی که از او منتشر شد، دو رمان برای نوجوانان بود: "پسران دهکده" (۱۳۶۹) و "افسانه و شب طولانی (۱۳۷۱").سپس به روزنامه‌نگاری روی آورد و در روزنامه همشهری و زن و حیات‌نو و صدای عدالت شروع به همکاری کرد. مدتی هم بر کار گردآوری و چاپ داستان‌های مجله‌ی گردون نظارت داشت. اولین رمان‌اش "نیمهٔ غایب" را در ۱۳۷۸ منتشر کرد. این رمان برای او جوایز مختلفی را به ارمغان آورد. جایزه‌ی مهرگان در سال ۱۳۷۹ و جایزه‌ی یلدا( به‌طور مشترک) در سال ۱۳۸۰. در سال ۱۳۸۰ کتابی در شناخت زندگی و آثار
سال ۱۳۸۰. در سال ۱۳۸۰ کتابی در شناخت زندگی و آثار هوشنگ گلشیری به نام "همخوانی کاتبان" تألیف و منتشر کرد. او از سال ۱۳۷۹ تاکنون مشغول تدریس داستان‌نویسی است. دیدگاه‌ها. سناپور از جمله ۱۴۰ هنرمند ایرانی بود که با امضاء طوماری در مورخ ۲۲ خرداد ۱۳۹۲، همراه با سایر اصلاح‌طلبان و اعتدالگرایان، ضمن قدردانی انصراف عارف به نفع روحانی، از نامزدی حسن روحانی در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۲ حمایت علنی کرد.
داریوش شایگان (۴ بهمن ۱۳۱۳ – ۲ فروردین ۱۳۹۷) فیلسوف، هندشناس، نویسنده و شاعر ایرانی بود. بیشتر نوشته‌های شایگان به زبان فرانسوی و در حوزهٔ فلسفه تطبیقی است. نوشته‌های فرانسوی وی در کتاب‌های درسی فرانسه چاپ می‌شود. شایگان از مهم‌ترین نظریه‌پردازانِ تطابق‌پذیری فرهنگی جهان شرق و غرب بود و در آثار خود تلاش می‌کرد زمینه‌های مشترک تاریخی، اجتماعی و فرهنگی میان تمدن ایرانی و تمدن اروپایی را بازیابی کند. اوایل زندگی و خانواده. داریوش شایگان در ۴ بهمن ۱۳۱۳ در تبریز زاده شد. پدرش بازرگان شیعه تبریزی متمول و مادرش
زاده شد. پدرش بازرگان شیعه تبریزی متمول و مادرش سنی مذهب و از اهالی گرجستان بود. مادر و خاله شایگان به زبان گرجی و پدر و مادر شایگان به ترکی آذربایجانی با یکدیگر صحبت می‌کردند. دایه شایگان نیز روس بود و با او به زبان روسی حرف می‌زد. از این‌رو فرزندانِ این خانواده از همان کودکی زبان‌های ترکی، روسی و فارسی را فراگرفتند. افزون بر این‌ها شایگان دوره دبستان و اول دبیرستان خود را در مدرسه سن‌لویی تبریز، زبان فرانسوی نیز آموخت. وی در این مدرسه با ارمنی‌ها، آشوری‌ها و یهودیان هم آشنا شد. این مدرسه از سوی کشیشان
و یهودیان هم آشنا شد. این مدرسه از سوی کشیشان لازاری اداره می‌شد. وی در سال ۱۳۲۹ در نخستین سفر خود، به ایتالیا و سپس سوئیس رفت و سرانجام رهسپار پاریس شد. پس از این سفر، شایگان، بدون به پایان رساندن دبیرستان در ایران، و در پانزده سالگی رهسپار انگلستان شد و مدرک دیپلم خود را در آن‌جا گرفت. پس از چهار سال به ژنو رفت تا پزشکی بخواند. با این حال این نویسنده که مهاجرت از زادگاه و حضور در اروپا را برای خود نوعی گسستن از بند ناف خویش عنوان کرده بود، برخلاف میل پدر، بعد از یک سال رشته پزشکی را کنار گذاشت و به تحصیل
بعد از یک سال رشته پزشکی را کنار گذاشت و به تحصیل هم‌زمان در رشته‌های علوم سیاسی، فلسفه، زبان‌شناسی، هنر و ادبیات پرداخت. وی در سال‌های تحصیل در غرب به مطالعه آثار ادیبانی همچون پل والری، مارسل پروست، کارل گوستاو یونگ، شارل بودلر و راینر ماریا ریلکه علاقه‌مند شد و به شناختی عمیق از فرهنگ و ادبیات اروپا در قرن بیستم رسید. داریوش شایگان در دانشگاه ژنو از طریق استاد خود ژان هربر با اساطیر و حماسه در هند آشنا و چنان به آن علاقه‌مند شد که به مدت دو سال، به کلاس‌های زبان سانسکریت هنری فرای هندشناس مشهور رفت.
زبان سانسکریت هنری فرای هندشناس مشهور رفت. داریوش شایگان در سن ۲۵ سالگی و بعد از پایان تحصیلات خود در دانشگاه ژنو به ایران برگشت. شایگان سپس در دوره‌ای شش‌ساله، خود را وقف یادگیری و تأمل در عرفان و متون کلاسیک فارسی کرد و به پروهش در آثار الهیاتی و عرفانی پرداخت. پای شایگان در این دهه که دوره‌ی اوج‌گیری فعالیت‌های روشنفکری و ادبی نویسندگان ایران بود، به محافل روشنفکری باز شد. این نویسنده که در این دوره در دانشگاه تهران به تدریس زبان سانسکریت می‌پرداخت، با سید حسین نصر همکار بود و از طریق او با هانری کربن،
حسین نصر همکار بود و از طریق او با هانری کربن، اسلام‌شناس مشهور فرانسوی نیز آشنا شد. شایگان در تهران با برهمن ایندوشکر، استاد زبان سانسکریت دانشگاه تهران، آشنا شد. او دو سال و نیم نزد او زبان سانسکریت و ادبیات هند خواند. با تلاش برهمن ایندوشکر، زمانی که می‌خواست ایران را ترک کند، شایگان تدریس زبان سانسکریت در دانشگاه تهران را در ۲۵ سالگی آغاز کرد. خواهر وی یگانه شایگان، زاده ۱۳۱۶ استاد فلسفه بود که در ۱۷ خرداد ۱۳۸۶ درگذشت. شایگان در زمان حضور در دانشگاه ژنو با "فریده زندیه" که هم‌دانشگاهی او بود، ازدواج
با "فریده زندیه" که هم‌دانشگاهی او بود، ازدواج کرد و این زوج صاحب سه فرزند به نام‌های رکسانا، ترانه و رحیم شدند که رحیم شایگان، فارغ‌التحصیل دکترا از دانشگاه هاروارد، ایران‌شناس و تاریخدان است. و هم‌اکنون رئیس گروه ایران‌شناسی در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس و همچنین مدیر مرکز پورداود برای پژوهش دربارهٔ تاریخ ایران باستان است. نویسندگی. داریوش شایگان در سال‌های پایانی دهه ۱۳۳۰ خورشیدی، نخستین کتاب خود را با عنوان "بهاگاوادگیتا" از زبان سانسکریت به فارسی ترجمه کرد؛ هرچند این اثر عرفانی هرگز به چاپ نرسید. او
کرد؛ هرچند این اثر عرفانی هرگز به چاپ نرسید. او سپس به‌عنوان اولین مترجم ایرانی به سراغ دیگر اثر مشهور عرفانِ هند به نام "اوپانیشادها" رفت و این اثر کهن آئین هندو را به زبان فارسی ترجمه کرد. او یک دوره «استغراق و مراقبه» را پس از اقامت در ژنو در ایران گذرانده بود. شایگان از سال ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۵ پژوهش‌های خود را دربارهٔ فلسفه هندی آغاز و با پژوهش تطبیقی دربارهٔ اسلام و هند به پایان رساند که در سال ۱۳۴۶ در قالب کتابی دوجلدی با عنوان "ادیان و مکتب‌های فلسفی هند" منتشر شد. شایگان در سال ۱۳۴۶ برای ادامه تحصیل به
منتشر شد. شایگان در سال ۱۳۴۶ برای ادامه تحصیل به کشور فرانسه رفت و مدرک دکترای خود را از دانشگاه سوربن و با رساله‌ای در موضوع هندوئیسم و تصوف دریافت کرد. پس از آن این نویسنده به ایران برگشت و به‌عنوان استاد دانشگاه تهران به تدریس فلسفه تطبیقی پرداخت. داریوش شایگان در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ خورشیدی، تحت تأثیر فضای روشنفکری آن روزگار، کتاب‌های "آسیا در برابر غرب" و "بت‌های ذهنی و خاطره ازلی" را منتشر کرد. این نویسنده سپس کتاب تصوف "هندوئیسم، قرائتی از تلاقی دو اقیانوس" را در سال ۱۳۵۷ به زبان فرانسوی منتشر کرد و
را در سال ۱۳۵۷ به زبان فرانسوی منتشر کرد و سه سال بعد از وقوع انقلاب ۱۳۵۷ در ایران، کتاب "انقلاب دینی چیست؟" را در توضیح آنچه در ایرانِ آن روز می‌گذشت، به چاپ رساند. او پس از انقلاب، در ایران و فرانسه زندگی می‌کرد. شایگان در طول سال‌های پژوهش خود با روحانیون سرشناسی همچون سید محمدحسین طباطبایی، سید ابوالحسن رفیعی قزوینی، مهدی الهی قمشه‌ای و سید جلال‌الدین آشتیانی مراوده داشته‌است. اما انقلاب ۱۳۵۷ باعث تغییر اساسی در اندیشه‌اش شد. پیش از انقلاب نزدیکی او به بزرگانِ اسلام سنتی باعث شده بود که او بیشتر با
به بزرگانِ اسلام سنتی باعث شده بود که او بیشتر با سویهٔ غیرسیاسی و آرام اسلام آشنا شود و هیچ‌گاه پایبند مرامی سیاسی نبود. پس از انقلاب او به پژوهش گسترده در آثار هواداران اسلام سیاسی پرداخت و متوجه تفاوت بنیادین آرای آن‌ها با مانندان آشتیانی و طباطبایی شد. همچنین رابطه نزدیکی با اندیشمندان دیگر مانند امیرحسین جهانبگلو و سید احمد فردید داشت. داریوش شایگان در سال ۱۹۹۰ میلادی کتاب "هانری کربن، آفاق تفکر معنوی اسلام ایرانی" را در تشریح اندیشه‌های این فیلسوف فرانسوی منتشر کرد. این نویسنده سپس در سال ۱۹۹۲
فرانسوی منتشر کرد. این نویسنده سپس در سال ۱۹۹۲ میلادی، سه کتاب با عنوان‌های "نگاه مثله‌شده، اسکیزوفرنی فرهنگی: کشورهای سنتی با مدرنیته"، "زیر آسمان‌های جهان" و "توهمات هویت" را به چاپ رساند. داریوش شایگان با شروع هزاره جدید میلادی بار دیگر به سراغ نوشتن آثاری در زمینه عرفان و تصوف رفت و کتاب‌های "نور از غرب می‌آید، طلسم دوباره‌ی جهان و اندیشه‌ی عشایری"، "فراتر از آینه، تنوع فرهنگی و وحدت ارزش‌ها" و "سرزمین سراب‌ها" را در دهه ۲۰۰۰ میلادی و به زبان فرانسوی منتشر کرد. او سپس چهار کتاب "بینش اساطیری"، "پنج
منتشر کرد. او سپس چهار کتاب "بینش اساطیری"، "پنج اقلیم حضور"، "در جستجوی فضاهای گمشده" و "فانوس جادویی زمان" را به زبان فارسی به چاپ رساند. داریوش شایگان که از زمان دانشجویی شیفته شعرهای شارل بودلر بود و کتاب "جنون هوشیاری" را در نقد و تحلیل کارنامه این شاعر بزرگ فرانسه نیز نوشته بود، در اواخر عمر، ترجمه مجموعه‌ای از شعرهای خود به زبان فرانسوی را در کتابی با عنوان "از کران تا کران از دریا تا دریا" به چاپ رساند. شایگان در سال‌های پایانی عمر به شناساندن شاعران ایرانی به فرانسوی‌زبانان و شاعران و نویسندگان
ایرانی به فرانسوی‌زبانان و شاعران و نویسندگان فرانسوی پرداخت. آخرین کتابی که از او در فرانسه منتشر شد، کتاب "پنج اقلیم حضور" بود که شاعرانگی ایرانی را در شعر پنج شاعر بزرگ ایرانی، فردوسی، مولوی، سعدی، خیام و حافظ بررسی کرده‌است. آخرین کتاب‌های شایگان که به فارسی نیز موجودند، دربارهٔ شارل بودلر، شاعر بزرگ قرن نوزدهم فرانسه و مارسل پروست، نویسندهٔ بزرگ اوایل سده بیستم فرانسه هستند. اندیشه‌ها. غرب‌زدگی. جریان تحت تأثیر شایگان، از ۱۹۶۰ میلادی یک جریان مسلط و چیره بوده‌است. او در کتاب "آسیا در برابر غرب" به
چیره بوده‌است. او در کتاب "آسیا در برابر غرب" به تلاشی جدی در برابر چالش فلسفی و فرهنگی به مقابله با غرب می‌پردازد. در این اثر وی مفهوم غرب‌زدگی را گسترش داد و فهمی عمیق از مسائلی را ارائه کرد که مواجههٔ انسان‌های جهان سوم با هژمونی فرهنگ غربی را در بر می‌گرفت. او می‌گفت: «غرب‌زدگی، نه فقط جهل نسبت به غرب و ناآگاهی به تقدیر تاریخی خودمان است، بلکه همراه با بیگانگی از خودمان نیز هست.» بنا به گفته داریوش بوربور (دوست دوران نوجوانی شایگان)، مطالعات شرق‌شناسی گسترده او باعث شده بود که ضمن آگاهی از وجوه مختلف
گسترده او باعث شده بود که ضمن آگاهی از وجوه مختلف فرهنگ غرب، غرب‌زده نباشد. عبدالله نصری در کتابش "رویارویی با تجدد" می‌نویسد: نصری در جای دیگر می‌نویسد: از نظر شایگان، مدرنیته ما را دچار اسکیزوفرنی یا روان‌گسیختگی کرده‌است، چرا که مدرنیته نظام ارزشی خود را بر ما تحمیل کرده و ما در میان دو جهان بیگانه از یکدیگر به سر می‌بریم. ما در مواجههٔ با غرب شیفتهٔ نظام‌های سیاسی و حقوق آن شده‌ایم و مفاهیم مدرن چون حق و آزادی را پذیرفته‌ایم، بدون آنکه نسبت به الگوی معرفتی که مبنای این مفاهیم بوده توجه داشته باشیم.
معرفتی که مبنای این مفاهیم بوده توجه داشته باشیم. همان چیزی که سروش هم به آن توجه دارد. محمّد مصدق. شایگان در فصل نخست کتاب "زیر آسمان‌های جهان" و در گفتگو با رامین جهانبگلو، پس از بازگویی سرخوردگی ناشی از شکست دولت ملی، از خود می‌پرسد: «… آیا بخش مهمی از مسئولیت این بدبختی بر عهدهٔ مصدق نبود؟ آیا او خود مسبب و محرک سقوطش نبود؟ او که خود را در بن‌بستی نهاده بود که برون‌شدی از آن وجود نداشت، به یک معنا سرنوشت شهید سیاسی را برای خود رقم زده بود.» او در ادامهٔ انتقاد از محمد مصدق، تن ندادن وی به مصالحه، به
انتقاد از محمد مصدق، تن ندادن وی به مصالحه، به افتادن در دام گفتهٔ خود پرداخته و گم کردن واقعیت‌انگاری مصدق را در عدم توانایی و شجاعت در تسلیم شدن به واقعیت می‌بیند. شایگان می‌افزاید: «مصدق مردی حقوق‌دان بود که هرگز نتوانست بازی کارتل‌های نفتی و نقش خردکننده آمریکا را در عرصهٔ شطرنج بین‌المللی دریابد.» نقد ایدئولوژی. یکی از مهم‌ترین نظرات وی، دربارهٔ تحلیل و شناساندن مفهوم ایدئولوژی است. وی در کتاب "انقلاب مذهبی چیست" نشان می‌دهد که نمی‌توان دین و فلسفه را اموری ایدئولوژیک دانست. شایگان به جد معتقد بود که
اموری ایدئولوژیک دانست. شایگان به جد معتقد بود که فلسفه و دین، دو هماورد جدی ایدئولوژی هستند و در جامعه‌ای که سنت‌هایِ تقدیس‌یافته ضعیف شوند و استدلال‌های فلسفی نابود گردند، ایدئولوژی فرصت ظهور پیدا می‌کند. وی ایدئولوژی را همانند اسطوره می‌دانست؛ چراکه هم دارای بار عاطفی است و هم دارای دستگاهی منطقی–عقلانی است. اعتراف به خطای روشنفکران دهه پنجاه. داریوش شایگان از معدود روشنفکران برجسته‌ای است که از شجاعت داوری دربارهٔ کارنامه فکری‌اش برخوردار و از آن ابراز ندامت کرده بود. او در آخرین سال‌های عمرش با صراحت
ندامت کرده بود. او در آخرین سال‌های عمرش با صراحت گفت: پاره‌ای از اندیشه‌ها و گفتارهای داریوش شایگان در ویکی‌گفتاورد وی موجود می‌باشد. درگذشت. داریوش شایگان ساعت ۴ عصر پنجشنبه ۵ بهمن ۱۳۹۶ دچار سکته مغزی شدید شد. او صبح پنجشنبه، ۲ فروردین ۱۳۹۷ در بخش مراقبت‌های ویژهٔ بیمارستان فیروزگر تهران در ۸۳ سالگی درگذشت. مراسم تشییع پیکر داریوش شایگان در سرسرای مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی صبح دوشنبه ۶ فروردین ماه، آغاز شد و در پایان این مراسم پس از اقامه نماز میت توسط سید مصطفی محقق داماد، در قطعه هنرمندان بهشت زهرا
سید مصطفی محقق داماد، در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد. در مراسم تشییع شایگان، عباس آخوندی وزیر راه و شهرسازی، اشرف بروجردی رئیس سازمان اسناد و كتابخانهٔ ملی، علی یونسی مشاور ویژهٔ رئیس جمهور در امور اقلیت‌های قومی و مذهبی، بهرام قاسمی سخنگوی وزارت خارجه، جمعی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی، سوراب کومار سفیر هند در تهران، غلامحسین كرباسچی، آیدین آغداشلو، بهمن فرمان آرا، جواد مجابی و جمعی از دیگر شخصیت‌های فرهنگی و ادبی و شمار زیادی از شاگردان و علاقه‌مندان به وی حضور داشتند. آثار. داریوش شایگان
به وی حضور داشتند. آثار. داریوش شایگان در طول دوران فعالیت خود کتاب‌های بسیاری را تألیف و ترجمه کرد که بیشتر آنها در ایران نیز چاپ شده‌اند:
محمّد بهارلو (زاده ۱۳۳۴ در آبادان) نویسنده و روزنامه‌نگار ایرانی است. وی نخستین داستان خود را در سال ۱۳۵۲ با عنوان "گاومیش" نوشت. او مدت‌ها با نشریاتی نظیر "آدینه"، "دنیای سخن" و "چیستا" همکاری داشت. او سال‌ها مدرس کارگاه داستان‌نویسی بوده است و در مراکز و نهادهای فرهنگی از جمله خانۀ هنرمندان ایران و مؤسسۀ پرسش، جلسات آموزشی برگزار می‌کرده است. مقالات بسیاری از بهارلو در زمینۀ داستان‌نویسی و فرهنگ عامیانه و قصه‌های هزارویک شب منتشر شده‌است.
دستجرد (جرقویه) روستایی از توابع بخش جرقویه علیا شهرستان جرقویه استان اصفهان ایران است. فاصله این روستا تا شهرستان ورزنه ۳۰ کیلومتر می‌باشد. موقعیت روستا دستجرد. این روستا در طول جغرافیایی ۳۲ درجه و ۱۶ دقیقه شمالی و عرض جغرافیایی ۵۲ درجه و ۶۲ دقیقه شرقی واقع شده‌است. از شمال به شهرستان ورزنه از جنوب و جنوب شرق به شهر حسن‌آباد از غرب به بخش جرقویه سفلی و از شرق به روستای کمال‌آباد محدود است. فاصله این روستا تا اصفهان تقریباً ۱۱۰ کیلومتر است. مرکز بهداشتی. این روستا دارای یک مرکز بهداشتی درمانی است که در سال
روستا دارای یک مرکز بهداشتی درمانی است که در سال ۱۳۴۸ به بهره‌برداری رسیده‌است. آزمایشگاه این مرکز نیز در سال ۱۳۷۲ ایجاد شد. محصولات کشاورزی. گندم مهم‌ترین محصول کشاورزی این روستا به‌شمار می‌رود. در چند سال اخیر گرایش مردم به کشت محصولات سازگار با اقلیم منطقه از قبیل زعفران و دانه‌های روغنی از قبیل کلزا و نیز زیتون افزوده شده‌است. کاشت درخت پسته نیز که در قدیم جزء محصولات خاص این روستا بوده و باغ‌های قدیمی پسته در روستا حاکی از این گفته‌است روبه افزایش است. زبان و گویش. محلی ولاتی و باز مانده ازگویش
است. زبان و گویش. محلی ولاتی و باز مانده ازگویش ساسانیان میباشد .
لِو داویدوویچ لاندائو زاده ۲۲ ژانویه ۱۹۰۸ در باکو – درگذشته ۱ آوریل ۱۹۶۸ در مسکو)، فیزیکدان یهودی‌تبار شوروی و برنده جایزه نوبل فیزیک بود که خدمات با ارزشی در مباحث مختلف فیزیک نظری انجام داد. از جمله کارهای او می‌توان به تئوری کوانتومی دیامغناطیس، نظریه ابرمیعان و نظریه گذار فاز درجه دو، نظریه گینزبورگ-لانداو در ابررسانایی، اصطکاک لانداو در نظریه پلاسما و همچنین قطب لانداو در الکترودینامیک کوانتوم اشاره کرد. از لِو لانداو به خاطر پژوهش‌های با ارزشش در مورد ابرمیعان، در سال ۱۹۶۲ با جایزه نوبل فیزیک قدردانی