payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یاد می‌شود. از سوی دیگر، کرتیر فردی روحانی توصیف می‌شود که آرزومند حقیقتی دینی است که می‌بایست بر همگان آشکار شود. از بین منابع غیر ایرانی، نیسنر از «اشتیاق حکومت [ساسانی] به برنامه‌های کرتیر» صحبت می‌کند و می‌گوید «از نظر کرتیر، یهودیان بسیار پریشان شده‌اند». منبع‌شناسی. آثار اصلی دربارهٔ توضیحات و تفاسیر کتیبه‌های کرتیر توسط مکنزی (۱۹۸۹)، و ژینیو (۱۹۹۱) و (۱۹۸۹) انجام شده‌اند. همچنین ژینیو در جلد سوم (قسمت دوم) "تاریخ ایران کمبریج" (۱۹۸۳) دربارهٔ زندگی کرتیر بحث کرده‌است. به طور خاص دربارهٔ زبان
زندگی کرتیر بحث کرده‌است. به طور خاص دربارهٔ زبان کتیبه‌ها، شروو (۱۹۸۳)، (۱۹۸۹) و (۱۹۹۷) مهم‌ترین کارها را انجام داده‌است. در زبان فارسی پژوهش‌های مختلفی دربارهٔ کرتیر و کتیبه‌های او انجام شده‌است. برای نمونه، احمد تفضلی به سیاست‌های دینی کرتیر پرداخته و نقش او در سیاست‌های اجرایی دین زردشتی را برجسته می‌داند و دلیل فراموشی نام او در منابع نوشتاری پهلوی، ارمنی و سریانی را ناشی از این می‌داند که به‌دلیل توجه بیش از حد کرتیر به سیاست، نام او از نوشته‌های دینی زدوده‌شد. پرویز رجبی برای نخستین بار سنگ‌نوشتهٔ
زدوده‌شد. پرویز رجبی برای نخستین بار سنگ‌نوشتهٔ کرتیر در کعبهٔ زردشت را مستقیماً از فارسی میانه به فارسی ترجمه کرد و مقدمه‌ای مفصل دربارهٔ کرتیر و بنای کعبهٔ زردشت و پیشینهٔ پژوهشی آن انتشار داد. داریوش اکبرزاده در کتابش علاوه بر پرداختن به زندگی کرتیر و سنگ‌نگاره‌ها و سنگ‌نوشته‌های او، ترجمهٔ فارسی همهٔ سنگ‌نوشته‌های کرتیر را نیز برای نخستین بار به زبان فارسی به‌صورت منسجم منتشر کرد ولی از آن‌جایی که این ترجمه‌ها براساس کارهای فیلیپ ژینیو و دیوید نیل مکنزی بوده و نگارنده مستقیماً از اصل پهلوی استفاده
بوده و نگارنده مستقیماً از اصل پهلوی استفاده نکرده، دارای نارسایی‌هایی نیز هست. پیشینهٔ تاریخی. کرتیر از سنگ‌نوشته‌هایش در فارس شناخته می‌شود: در نقش رجب (KNRb)، نقش رستم (KNRm)، سرمشهد (KSM)، و بر کعبهٔ زردشت (KKZ). سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم و سنگ‌نوشتهٔ مشابه‌اش در سرمشهد، محتوای سنگ‌نوشتهٔ کعبهٔ زردشت را نیز شامل می‌شوند. کعبهٔ زردشت روایت معراج را در بَر ندارد، در حالی که سنگ‌نوشتهٔ نقش رجب خلاصه‌ای از مفاهیم اصلی یک سنگ‌نوشتهٔ طولانی‌تر است. همچنین از کرتیر در سنگ‌نوشتهٔ شاپور یکم بر کعبهٔ زردشت و
از کرتیر در سنگ‌نوشتهٔ شاپور یکم بر کعبهٔ زردشت و سنگ‌نوشتهٔ نرسه در پایکولی (NPi؛ بین قصر شیرین و سلیمانیه) یاد شده‌است و در متن‌های مانوی به‌زبان‌های فارسی میانه، پارتی و قبطی نیز ذکر او رفته‌است. نام وی در هیچ‌جای دیگری ذکر نشده‌است، هرچند که ریچارد نلسون فرای عقیده دارد نام وی احتمالاً در "تاریخ طبری" تحت عنوان قاهِر، موبدان موبد اردشیر بابکان ثبت شده‌است. همچنین اینکه کرتیر همان شخصی است که مانویان آن را کَردِل می‌گفتند برای نخستین بار توسط هانس یاکوب پولوتسکی مطرح شد، حال آن‌که ارنست هرتسفلد وی را با
مطرح شد، حال آن‌که ارنست هرتسفلد وی را با تَنسر، روحانی افسانه‌ای بلندپایهٔ اردشیر یکم یکی می‌دانست. تصویر کرتیر در چندین سنگ‌نگاره بازنمایی شده‌است که اکثر آن‌ها متعلق به بهرام دوم بوده‌اند. کرتیر همیشه در نیم‌رُخ راست، همراه با کلاهی دایره‌ای با نشانی قیچی‌مانند، یک گردن‌بند با دانه‌های درشت مروارید و دستی بالا رفته که به نشانهٔ احترام با انگشتش اشاره می‌کند دیده می‌شود. کرتیر بدون ریش است و احتمالاً خواجه بوده‌است. سنگ‌نوشته‌های کرتیر قدیمی‌ترین شواهد مکتوب بومی دربارهٔ اصول اساسی مزدیسنا از زمان
مکتوب بومی دربارهٔ اصول اساسی مزدیسنا از زمان سنگ‌نوشته‌های هخامنشی هستند و ششصد سال با ادبیات مکتوب پهلوی (و هزار سال با قدیمی‌ترین نسخه‌های خطی) فاصلهٔ زمانی دارند؛ بنابراین، این سنگ‌نوشته‌ها برای مطالعهٔ سنت مزدیسنایی اوایل دورهٔ ساسانی حائز اهمیت بسیارند. تمرکز این سنگ‌نوشته‌ها بر روی اخلاق (رفتار خوب یا بد) است و همانند دیگر ادیان بزرگ با اشاره به آنچه پس از مرگ انتظارِ روح را می‌کشد، وعده‌هایی داده می‌شود: پاداش برای نیکوکاران، مجازات برای ستمگران. سنگ‌نوشته‌های کرتیر به‌دلیل اندازه و زبان متنوع‌شان،
کرتیر به‌دلیل اندازه و زبان متنوع‌شان، مهم‌ترین اسناد برای فهم نظام نوشتاری، دستور زبان، و واژگان فارسی میانهٔ اولیه است و از این لحاظ فقط با سنگ‌نوشتهٔ نرسه در پایکولی و کتاب "نیایش" پهلوی قابل مقایسه است. نام و القاب. نام. نام کرتیر در سنگ‌نوشته‌ها به صورت‌های مختلفی هجی شده‌است: در فارسی میانه &lt;kltyl, kltyly, krtyr, kltyr&gt;، در پارتی &lt;krtyr&gt;، در یونانی Karteir، و در قبطی Kardel. صورت فارسی میانهٔ مانوی این اسم &lt;kyrdyr&gt;، پارتی &lt;kyrdyr, qyrdyr&gt; و نگارش پارتی آن به خط سُغدی
qyrdyr&gt; و نگارش پارتی آن به خط سُغدی &lt;kyyrʾδyyr&gt; است. هجی‌های مختلف (یونانی و قبطی &lt;-ar-&gt;، یونانی &lt;-ir-&gt;، سنگ‌نوشته‌ها &lt;‑r‑&gt;، مانوی &lt;‑yr‑&gt;) به یک شکل ابتدایی همراه با &lt;r&gt; واکه‌ای اشاره دارند و بنابراین ممکن است آوانویسی صحیح این نام "kerd-" (یا "kird") باشد. والتر برونو هنینگ آن را به‌صورت Kerdēr آوانویسی کرده است، اما هجای آخر احتمالاً دارای "–īr" کشیده‌است و در یونانی به صورت "-eir" هجی شده‌است. در حالی که "-ē-" کشیده اصولاً با حرف اِتا هجی می‌شود. اختلاف بین شکل
اصولاً با حرف اِتا هجی می‌شود. اختلاف بین شکل مانوی و اَشکال یونانی و قبطی حاکی از آن است که کرتیر ممکن است بر یک شکل قدیمی از نام خویش که دیگر با تلفظ این نام در آن زمان مطابقت نداشت تأثیر گذاشته باشد. از جمله اشخاص دیگر با این نام، کردیر پسر اردوان است که در یک متن مانوی نیز به او تحت عنوان «کردیرِ اردوانان، دوست صمیمی پادشاه» اشاره شده‌است. به گفتهٔ آندره ماریک، یک سکهٔ منتشرنشده در موزهٔ کلکته دارای نوشتهٔ &lt;kltylyy&gt; است. این نام در شمال شرق ایران نیز یافت شده‌است: به زبان سغدی &lt;krtʾyr&gt; و به
یافت شده‌است: به زبان سغدی &lt;krtʾyr&gt; و به زبان باختری و خط براهمی &lt;kirdira&gt;. این نام در اسم‌های مرکب نیز دیده می‌شود؛ مانند ترکیب کِردیر-شابوهر بر روی مُهری که پیش‌تر در گنجهٔ گراند-دوکال در فلورانس بود، و اکنون در موزهٔ هنرهای متروپولیتن نیویورک است، و ترکیب کِردیر-گُشنَسپ. در زبان باختری Kirdiro-ouarauran را برای *Kirdīr-warahrān، و خط براهمی که از پل شاتیال به‌دست آمده، Śrī-kirdira-piroysasya را برای *Kerdīr-pērōz دارد. معنای نام. این نام به صورت‌های مختلفی معنا شده‌است. ادوارد توماس آنچه را
مختلفی معنا شده‌است. ادوارد توماس آنچه را که در سطر ۲۷ سنگ‌نوشتهٔ نقش رجب به‌صورت &lt;kytroum&gt; خوانده، با &lt;ktr&gt; در زبان عبری مقایسه و سپس آن را «تاج» معنی کرد که این معنا را ادوارد وِست نیز پذیرفت. مارتین هاوگ به این معنی و مقایسه استناد کرد و «تاج» در یونانی، "کیداریس"، را افزود. در عین حال پنداشت که این واژه به «تاج گُل» اشاره دارد؛ دیهیمی که اورمزد در سنگ‌نگاره‌های تحلیف آن را به‌سوی پادشاهان نگه می‌دارد. با این حال، تئودور نولدکه در مقدمه‌ای که بر کتاب "آندرئاس و اشتولتسه" نوشت، در فرضیه‌ای
که بر کتاب "آندرئاس و اشتولتسه" نوشت، در فرضیه‌ای احتمالی پیشنهاد داد که این نام می‌بایست معنای «دوست یا حامی» داشته‌باشد. با کشف سنگ‌نوشته‌های شاپور یکم و کرتیر بر کعبهٔ زردشت، روشن شد این واژه یک نامِ خاص است؛ بنابراین معنی‌های قدیمی کنار گذاشته شدند. فردیناند یوستی قبلاً این واژه را در نامِ کردیر-شابوهر به آلمانی به‌معنای «دارای قدرت مؤثر» ترجمه کرده بود. این واژه در پارتی مانوی پیدا شده و در ابتدا تصور می‌شد معنای «تَرکِش» یا «اسب جنگی» دارد. هنینگ این واژه را به‌صورت «قدرت‌مند» ترجمه کرد و آن را با
واژه را به‌صورت «قدرت‌مند» ترجمه کرد و آن را با اسم خاص موجود در سنگ‌نوشته‌ها برابر گرفت، وی ادعا کرد که این واژه از ریشهٔ *kṛtibara- گرفته شده‌است اما توضیحی دربارهٔ آن نداد. هنینگ همچنین متوجه این واژه در یک سرود مذهبی شد که در آن مانی (مسیح؟) تحت عنوان wahīgār wxad kerdīr خطاب شده است و همچون یوستی پیشنهاد می‌دهد که این واژه به‌معنای «مؤثر، فعال» است. با این حال ترجمهٔ او به‌عنوان «قدرت‌مند» نیز به‌وسیلهٔ سرودهٔ M4590r5 (پارتی) تأیید شد، متنی که در آن "روح زنده" به‌عنوان «نیکوکار، شجاع، نیرومند» خطاب
"روح زنده" به‌عنوان «نیکوکار، شجاع، نیرومند» خطاب شده‌است. باید در نظر داشت که کِردیر-گُشنسپ از روی آتشِ گشنسپ نام‌گذاری شده‌است، که به جنگجویان و سپاهیان اختصاص داشت و «پیروز گر» نامیده می‌شد. اخیراً معناهای مختلفی برای این نام پیشنهاد شده‌است. همچون هنینگ، والتر هینتس نیز یک اشتقاق از *kṛti-bara ارائه داد و براساس نقش قیچی که به‌عنوان نشانهٔ کرتیر بر روی کلاهش در سنگ‌نگاره‌ها بازنمایی شده‌است، آن را به‌صورت «حامل قیچی» ترجمه و ادعا کرد این نشانه نمادی از نقش کرتیر به‌عنوان تصویب‌کنندهٔ تصمیمات است. این
نقش کرتیر به‌عنوان تصویب‌کنندهٔ تصمیمات است. این نظر توسط ویلهلم آیلرز مورد انتقاد قرار گرفت. او در عین حال که ریشهٔ کرتیر را *kṛti-bara به معنی «ستایش، آوازه» می‌دانست، باور داشت که بخش اول این واژه از صورت اوستایی *kərəti- گرفته شده که به نوبهٔ خود به معنای «مشهور» است. اگر این نام شامل «قیچی» باشد، می‌تواند اشاره‌ای به خواجه بودن کرتیر داشته‌باشد. می‌دانیم خواجه‌ها، حتی به‌عنوان روحانی، دارای سمت‌های بالایی بودند و کرتیر ممکن است لقبش را جایگزین نام واقعی‌اش کرده باشد. با این حال اگر نظر آندره ماریک
کرده باشد. با این حال اگر نظر آندره ماریک درست باشد که این نام بر «استوانه‌ای هخامنشی» به خط آرامی تحت عنوان &lt;krty(?)r&gt; آمده‌است، این ریشه‌شناسی به‌سختی می‌تواند قابل اعتماد باشد و یک اشتقاق در -īra- یا مشابه آن نیز می‌تواند در نظر گرفته شود. القاب. نام کرتیر برای نخستین بار در بند ۴۹ سنگ‌نوشتهٔ شاپور یکم بر کعبهٔ زردشت ظاهر شد، که وی در آنجا تنها دارندهٔ مقام مذهبی است که در میان بزرگان دورهٔ شاپور نامش ذکر شده. پس از شاپور، او همانگونه که در سنگ‌نوشته‌هایش شرح داده شده، دو بار ارتقا یافت. کرتیر در
شرح داده شده، دو بار ارتقا یافت. کرتیر در این سنگ‌نوشته‌ها القابش را همان‌طور که در اسناد رسمی دوران فرمانروایی چهار شاهنشاه ثبت شده بود فهرست کرد؛ هم در توصیف منصبش در بخش اول سنگ‌نوشته‌های طولانی‌تر و هم در خلاصه‌ای که در پایان سنگ‌نوشته‌هایش آورده‌است، از جمله در سنگ‌نوشتهٔ نقش رجب: بند ۴: در دورهٔ شاپور یکم: کرتیر هیربد. بند ۶: در دورهٔ هرمزد یکم: کرتیر موبدِ هرمزد، به نام هرمزد بغ. بند ۸: در دورهٔ بهرام یکم: کرتیر موبدِ هرمزد. بند ۱۰: در دورهٔ بهرام دوم: کرتیر موبد نیک‌بختِ بهرام و هرمزد. کرتیر در
دوم: کرتیر موبد نیک‌بختِ بهرام و هرمزد. کرتیر در پایان دوره‌ای که مقام و منصب داشت، نامش در سنگ‌نوشتهٔ پایکولی به‌عنوان کرتیر مُغ[بد] هرمزد ذکر شده‌است. لقبِ موبد هرمزد در زبان پهلوی نیز شناخته شده‌است؛ در "دینکرد چهارم" آمده‌است: «ما هرمزد را موبدان موبد می‌خوانیم همانگونه که شایستهٔ اوست، زیرا که بصیرت و درک مینو را در ما ایجاد کرد». منصب‌ها و ترفیع‌ها. در سنگ‌نوشتهٔ کعبهٔ زردشت، کرتیر گزارش خود را با بیان وفاداری‌اش به شاپور آغاز می‌کند که سنگ‌نوشتهٔ بالای آن متعلق به اوست و جملات آغازین سنگ‌نوشتهٔ
بالای آن متعلق به اوست و جملات آغازین سنگ‌نوشتهٔ کرتیر احتمالاً به همین سنگ‌نوشته اشاره دارد. در سنگ‌نوشته‌های نقش رستم و سرمشهد نمی‌توان مطمئن بود آیا عبارت با «و» آغاز می‌شود یا نه، اما در اینجا نام اردشیر پیش از شاپور افزوده شده‌است. نمی‌توان اثبات کرد آیا این یک شاهد است یا ادعایی است که کرتیر از آن مطمئن بوده؛ ادعایی که در زمان حکاکی‌شدن سنگ‌نوشته‌ها مورد شک قرار نمی‌گرفت و کسی متوجهٔ آن نمی‌شد. او سپس نحوهٔ انجام وظایفش و چگونگی پاداش‌گرفتن توسط پادشاهان را شرح می‌دهد. در حالی که کرتیر هنوز هیربد
را شرح می‌دهد. در حالی که کرتیر هنوز هیربد بود، شاپور یکم افتخارات بالای روحانی مختلفی به وی اعطا کرد و او را pad mowestān kāmgār ud pādixšā کرد، که یعنی به او بالاترین حد قدرت و اختیار برای عمل براساس اجتماع روحانیت را داد. او همچنین یک «بُن‌خانگ» را به وی اختصاص داد. کرتیر می‌بایست مراسم‌های مذهبی مختلفی برای ایزدان برگزار می‌کرد، آتش‌های ورهران را برپا می‌داشت و به امور روحانیون رسیدگی می‌کرد؛ فرمان‌های آتشکده‌ها و مغان را مهر و موم می‌کرد؛ و روحانیون را «شاد و بهره‌مند» می‌گرداند. هرمزد یکم حتی اقتدار
«شاد و بهره‌مند» می‌گرداند. هرمزد یکم حتی اقتدار بیش‌تر و همچنین نشان رسمی بالاتری به وی داد: کلاه و کمر؛ بنابراین موقعیت و افتخار او را بالاتر برد. این کلاه به‌طور بارزی در سنگ‌نگاره‌ها به تصویر کشیده شده‌است، حال آن که کمربند او به ندرت دیده می‌شود؛ پس احتمالاً کمر در اینجا اشاره به گردن‌بند او دارد که به‌صورت قابل توجهی به تصویر کشیده شده‌است. هینتس گمان کرد یک «شمشیر بلند و کشیده» به این کمربند متصل بوده‌است. بهرام یکم نیز وی را شایسته و ارجمند و مفتخر و در قدرت نگه داشت. بهرام دوم، با جزئیاتی بیش‌تر
و در قدرت نگه داشت. بهرام دوم، با جزئیاتی بیش‌تر توصیف می‌شود: «بخشنده و راست و مهربان و خیرخواه و نیکوکار» و شاهنشاه جهت خشنودی اورمزد و ایزدان و نیز برای روان خویش مقام کرتیر را ارتقا داد، وی را در زمرهٔ بزرگان جای داد و قدرت و اختیار او را بیش از پیش افزایش داد. او اکنون موبد و داور «سراسر کشور» و نیز آیین‌بد در آتشکده‌های آناهید-اردشیر و ایزدبانو آناهید در اصطخر شده‌بود. سنگ‌نوشته‌ها. سنگ‌نوشته‌های کرتیر شامل چهار سنگ‌نوشته‌است که عبارتند از سنگ‌نوشتهٔ کرتیر در نقش رجب (KNRb)، سنگ‌نوشتهٔ کرتیر در نقش
کرتیر در نقش رجب (KNRb)، سنگ‌نوشتهٔ کرتیر در نقش رستم (KNRm)، سنگ‌نوشتهٔ کرتیر در سرمشهد (KSM) و سنگ‌نوشتهٔ کرتیر در کعبه زردشت (KKZ). سنگ‌نوشتهٔ کعبهٔ زردشت روایت معراج را در بَر ندارد، در حالی که سنگ‌نوشتهٔ نقش رجب خلاصه‌ای از مفاهیم اصلی یک سنگ‌نوشتهٔ طولانی‌تر است. سنگ‌نوشته‌های طولانی به چهار بخش تقسیم شده‌اند: بندهای ۱–۱۳: توصیف منصب کرتیر در دورهٔ فرمانروایی چهار شاه که با ذکر خلاصه‌ای از القاب او پایان می‌یابد؛ بندهای ۱۴–۲۴: ادامهٔ گزارش دستاوردهایش در دورهٔ بهرام دوم، تأملاتی بر دستاوردهای
در دورهٔ بهرام دوم، تأملاتی بر دستاوردهای زندگی‌اش به‌عنوان مقدمه‌ای بر گزارشش از معراج؛ بندهای ۲۵–۳۴: روایت معراج (فقط در سنگ‌نوشته‌های نقش رستم و سرمشهد)؛ و بندهای ۳۵–۳۸: نتایج معراج مؤخره. تاریخ‌گذاری سنگ‌نوشته‌ها. فیلیپ ژینیو نخستین کسی بود که دربارهٔ تاریخ تقریبی سنگ‌نوشته‌ها بحث کرد. او در ترجمه‌اش از سنگ‌نوشتهٔ سرمشهد، اظهار کرد که سنگ‌نوشتهٔ سرمشهد، از آنجا که محتوای سه سنگ‌نوشتهٔ دیگر در آن تکرار شده، می‌بایست نخستین سنگ‌نوشتهٔ حکاکی‌شده باشد که به فرمان خودِ کرتیر یا پیروانش در مکانی جدا از
که به فرمان خودِ کرتیر یا پیروانش در مکانی جدا از سنگ‌نوشته‌های شاهی نوشته شده‌است. به‌دلیل محتویات مهم سنگ‌نوشته و دسترسی دشوار به آن، جانشینان کرتیر بخش‌های مهم سنگ‌نوشته را در جاهای دیگری نیز حکاکی کردند. ژینیو پس از تحقیق والتر هینتس بر روی سنگ‌نگاره‌هایی که کرتیر در آن‌ها ظاهر شده‌است، این ادعاها را در ترجمه‌اش از سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم اصلاح کرد. اینجا، ژینیو همچنان تصور می‌کرد سنگ‌نوشتهٔ سرمشهد در زمانی که کرتیر هنوز زنده‌بود نوشته‌شده و سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم که یک بازتولید غیرماهرانه از متن است، آخرین
رستم که یک بازتولید غیرماهرانه از متن است، آخرین سنگ‌نوشته محسوب می‌شود. او نتیجه می‌گیرد که سنگ‌نوشتهٔ کعبهٔ زردشت، سنگ‌نوشتهٔ نقش رجب، و سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم در سال ۲۹۳، احتمالاً پیش از بر تخت نشستن نرسه «که رفتار آنچنان دوستانه‌ای با کرتیر نداشت» حکاکی شده‌اند. با این حال، ژینیو در مطالعه‌اش در زمینهٔ گونه‌های متنی، این گاه‌نگاری را کوتاه کرد و ادعا کرد که سنگ‌نوشتهٔ سرمشهد می‌بایست در اواخر دورهٔ پادشاهی بهرام دوم، در حدود سال ۲۹۰ نوشته شده‌باشد، اما به‌صورت تلویحی معتقد بود که نگارش سنگ‌نوشته حداکثر تا
تلویحی معتقد بود که نگارش سنگ‌نوشته حداکثر تا سال ۲۹۳ به‌طول انجامید. ولادیمیر گریگوریویچ لوکونین که تاریخ‌های سنگ‌نگاره‌ها و سنگ‌نوشته‌ها را عمدتاً بر اساس پُرتره‌ها مورد بحث قرار داده‌بود، می‌پنداشت که پرترهٔ سرمشهد قدیمی‌ترین است و سنگ‌نوشتهٔ سرمشهد را بین سال‌های ۲۷۶ و ۲۸۳ و سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم و سنگ‌نوشتهٔ نقش رجب را بعد از ۲۸۳ تاریخ‌گذاری کرد. دیوید نیل مکنزی این گاه‌نگاری‌ها را مورد انتقاد قرار دارد و مدعی شد که سنگ‌نوشتهٔ نقش رجب «کوتاه‌ترین» سنگ‌نوشته‌است و همچون سنگ‌نوشته‌های کعبهٔ زردشت و نقش
و همچون سنگ‌نوشته‌های کعبهٔ زردشت و نقش رستم به سنگ‌نگاره یا سنگ‌نوشته‌ای شاهانه افزوده نشده، در نتیجه می‌بایست نخستین سنگ‌نوشته باشد. با این حال، سنگ‌نوشتهٔ نقش رجب به سمت چپ سنگ‌نگارهٔ تاج‌ستانی اردشیر بابکان افزوده‌شده‌است. با توجه به تعداد بیشتر ردپساگ‌ها و وجود فهرست استان‌ها در سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم که در سنگ‌نوشتهٔ کعبهٔ زردشت وجود ندارند، شاید به‌دلیل اینکه این موارد را درست بالای سنگ‌نوشتهٔ کرتیر در کعبهٔ زردشت و در سنگ‌نوشتهٔ شاپور بر کعبهٔ زردشت می‌توان خواند، و نیز وجود نام اردشیر در جملهٔ نخست
خواند، و نیز وجود نام اردشیر در جملهٔ نخست سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم می‌توان گفت این سنگ‌نوشته پس از سنگ‌نوشتهٔ کعبهٔ زردشت حکاکی شده باشد. سنگ‌نوشتهٔ سرمشهد می‌بایست آخرین سنگ‌نوشته باشد، مشخصاً به‌خاطر عدم اشاره به هزوارش &lt;bwny BYTA&gt;. این واژه در صورت ارجاع به کعبهٔ زردشت، در این مکان نامناسب خواهد بود. ژینیو به نوبهٔ خود گاه‌نگاری مکنزی را مورد انتقاد قرار داد و عمدتاً دیدگاه خود را حفظ کرد. مشخص نیست که آیا متن سنگ‌نوشته‌ها فقط به‌صورت سنگ‌نوشته وجود داشتند یا خیر، اما ممکن است به قالب‌های دیگری نیز
داشتند یا خیر، اما ممکن است به قالب‌های دیگری نیز تبدیل شده‌باشند. به‌ویژه که در سروده‌های مانوی آمده است که زردشتی‌ها «طومارهایی» علیه مانی می‌نوشتند و چه بسا همین طومارها رونوشتی از سنگ‌نوشته‌های کرتیر بوده‌باشند. تاریخچهٔ رمزگشایی سنگ‌نوشته‌ها. چندین تن از نخستین سیاحانی که به ایران سفر کردند، گزارش‌هایی دربارهٔ سنگ‌نوشته‌های نقش رستم ارائه دادند و در انتهای سدهٔ هفدهم، تلاش‌هایی برای رمزگشایی سنگ‌نوشته‌های فارسی میانه و پارتی آغاز شد. در نوامبر ۱۶۶۷ ساموئل فلاور از چندین سنگ‌نگاره و نوشته‌های موجود در
فلاور از چندین سنگ‌نگاره و نوشته‌های موجود در تخت جمشید و نقش رستم طرح‌هایی کشید که این طرح‌ها اساس کار برای تلاش‌های توماس هاید در رمزگشایی را فراهم آوردند. تنها با رونوشت‌های دقیق از سنگ‌نوشته‌های هخامنشی و ساسانی در تخت جمشید و نقش رستم که جهانگرد و محقق دانمارکی، کارستن نیبور تهیه کرده بود، این چرخه به سرانجام رسید؛ نیبور که در یک گروه اعزامی دانمارکی در سال ۱۷۶۱–۱۷۶۷ به ایران سفر کرده بود طراحی‌هایی در سال ۱۷۷۸ در گزارش‌هایش از این مأموریت منتشر کرد که شامل سطرهای ۱–۱۸ و ۳۰–۳۴ در قسمت بالا و سمت چپ
که شامل سطرهای ۱–۱۸ و ۳۰–۳۴ در قسمت بالا و سمت چپ سنگ‌نوشتهٔ کرتیر در نقش رستم می‌شود. در اوایل سدهٔ ۱۹ ویلیام اوزلی که در سال‌های ۱۸۱۰–۱۸۱۵ در ایران بود، طراحی‌های بخش‌هایی از سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم را منتشر کرد؛ به همین ترتیب اوژن فلاندن و پاسکال کوست که در ۱۸۴۰–۱۸۴۱ به ایران سفر کردند، طراحی‌هایشان را انتشار دادند؛ رابرت کر پورتر که در سال‌های ۱۸۱۸–۱۸۲۰ به خاورمیانه سفر کرده بود نیز این کار را انجام داد. یک رونوشت از اکثر قسمت‌های خوانای این سنگ‌نوشته توسط نیلز لودویگ وسترگارد که در سال‌های ۱۸۴۱–۱۸۴۴ در
نیلز لودویگ وسترگارد که در سال‌های ۱۸۴۱–۱۸۴۴ در ایران به سر می‌برد، تهیه شد. در سال ۱۸۶۸، ادوارد توماس سنگ‌نوشتهٔ نقش رجب و بخش آغازین سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم را به خط عربی آوانویسی و حرف‌نویسی کرد که واژگان بسیاری در آن به‌درستی آوانویسی شدند، اما فاقد تفسیر و یادداشت بودند. او این واژگان را از روی یکسانی‌شان با واژگان فارسی یا تمایزشان با لغات عبری و عربی دریافته بود. در سال ۱۸۸۱، ادوارد وِست رونوشت وسترگارد از سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم را همراه با ترجمه و یادداشت‌هایی دربارهٔ زبان سنگ‌نوشته و محتوای آن منتشر کرد.
دربارهٔ زبان سنگ‌نوشته و محتوای آن منتشر کرد. بر این اساس به عقیدهٔ ژینیو تلاش‌های وست در تاریخ رمزگشایی‌های فقه‌اللغوی و زبان‌شناختی مغفول نمانده‌است. وست نام کرتیر را «تاج» ترجمه‌کرد و همچنین متوجه شد این سنگ‌نوشته ظاهراً جانشینی شش پادشاه نخست ساسانی از جمله بهرام سوم و شاید نرسه را توصیف می‌کند که در مورد بهرام سوم اشتباه کرده بود. تئودور نولدکه در توصیفاتش از سنگ‌نوشتهٔ نقش رجب مشاهدات مهمی را در کتاب آندرئاس و اشتولتسه ارائه کرد. او توانست بند مربوط به بهشت و دوزخ را بخواند و معنایش را بفهمد و نظرات
بهشت و دوزخ را بخواند و معنایش را بفهمد و نظرات متعددی را که قبلاً از روی کتاب‌های مذهبی متأخر پارسیان، همچون "مینوی خرد،" شناخته شده بود تأیید کند؛ او گمان کرد که &lt;krtyr, kltyr, krtyl&gt; به‌معنای «دوست» یا «حامی» است و ترجمه‌ای از فهرست القاب به‌دست داد. در سال ۱۹۲۴، کتاب "پایکولی" ارنست هرتسفلد منتشر شد که متون و ترجمه‌های همهٔ سنگ‌نوشته‌های شناخته‌شده به‌همراه فهرست واژه‌نامه را شامل می‌شد و پیشرفت بزرگی در مطالعات کتیبه‌شناسی پارتی و فارسی میانه به‌شمار می‌آمد. او در واژه‌نامه ذیل واژهٔ
میانه به‌شمار می‌آمد. او در واژه‌نامه ذیل واژهٔ &lt;krtyr&gt; به این واژه از سنگ‌نوشته‌های نقش رجب و نقش رستم (خط ۸) نیز استناد کرد، اما پنداشت KRTYR İ Ohormizde «یک عنوان افتخاری یا نامی همچون bag-šápuhr» و غیره بود. او دربارهٔ تفسیر توماس و وست از واژهٔ «تاج» تردید و به نظر تلویحی نولدکه تکیه کرد. هرتسفلد در کتابش تحت عنوان "تاریخ باستان‌شناختی ایران،" یک بخش کوتاه را به کرتیر اختصاص داد و او را با کرتیر در سنگ‌نوشتهٔ پایکولی یکی دانست، و نیز ادعا کرد که سنگ‌نوشتهٔ سرمشهد را «ده سال پیش» کشف کرده‌است که
سنگ‌نوشتهٔ سرمشهد را «ده سال پیش» کشف کرده‌است که زمانی در حدود سال ۱۹۲۵ می‌شود و در آن زمان می‌بایست دست‌نوشتهٔ خودش از سنگ‌نوشتهٔ سرمشهد را ترتیب داده‌باشد؛ او یک رونوشت از آن را برای هنریک نیبرگ فرستاد که نیبرگ نیز در مقاله‌ای از سال ۱۹۲۹ به آن ارجاع داد. هرتسفلد لقب kardarigan، لقب یک فرمانده که تئوفیلاکت سیموکاتا به آن اشاره کرده‌است را مقایسه کرد و گمان برد که دارندهٔ این لقب کسی نیست جز تنسر. او به بندی دربارهٔ آزار و اذیت ادیان خارجی استناد و به‌درستی هدف نگارش سنگ‌نوشته را تشریح کرد. در نهایت، او
هدف نگارش سنگ‌نوشته را تشریح کرد. در نهایت، او نخستین کسی بود که سنگ‌نگارهٔ سرمشهد را منتشر کرد و پیکره‌ها را به‌صورت شاهی در حال محافظت از شهبانو و ولیعهد پشت سر شهبانو، همچنین وزیر اعظم (=کرتیر) پشت سر شهبانو شناسایی کرد. در سال ۱۹۳۶ مؤسسهٔ خاورشناسی دانشگاه شیکاگو، کعبهٔ زردشت در نقش رستم را مورد کاوش قرار داد و سنگ‌نوشتهٔ سه‌زبانهٔ شاپور یکم به زبان‌های فارسی میانه، پارتی و یونانی، و همچنین سنگ‌نوشتهٔ کرتیر در کعبهٔ زردشت را کشف کرد که همهٔ آن‌ها توسط مارتین اسپرنگلینگ در خلال جنگ جهانی دوم در قالب چند
اسپرنگلینگ در خلال جنگ جهانی دوم در قالب چند مقاله و در سال ۱۹۵۳ در یک مجموعه منتشر شدند. اثر فقه‌اللغوی اسپرنگلینگ تا حدی زیادی فهم سنگ‌نوشته را بهبود بخشید، اگرچه همچنان بخش‌های زیادی از آن برای او قابل فهم نبود. البته بخت نیز با او یار بود؛ چرا که خوانش اصلی او از &lt;ʾwbʾply ʾkylydy&gt; به صورت &lt;ʾwg- (or ʾwbʾ)pl=rš(?)ʾkyl=rydy&gt; به شکل &lt;ʾwʾg pl=ryk ʾkyl=ryd-y&gt; تصحیح و «به‌عنوان یک باور نابود گردید» ترجمه شد.ریچارد نلسون فرای، که در سال ۱۹۴۸ از سرمشهد بازدید کرد، توصیفی از سنگ‌نوشته به همراه
سرمشهد بازدید کرد، توصیفی از سنگ‌نوشته به همراه چند مقاله منتشر کرد. او مدتی بعد نسخه‌ای از سنگ‌نوشتهٔ نقش رجب را نیز چاپ کرد. بعدها تلاش‌های مهم برای روشن‌سازی زبان سنگ‌نوشته‌ها توسط والتر هنینگ انجام شد. کشف چندین صورت از صیغهٔ مجهول ناقص، از جملهٔ این تلاش‌ها است. هنینگ همچنین از همهٔ سنگ‌نوشته‌های کرتیر نقش‌های لاتکسی برداشت و از این لاتکس‌ها عکس‌برداری شد که در "بنیاد کتیبه‌های ایرانی" منتشر گردید. پس از آن، کم‌کم نسخه‌های کامل یا جزئی چاپ شدند. بر پایهٔ نسخه‌های موجود، ژان دو مناش نخستین بررسی از
پایهٔ نسخه‌های موجود، ژان دو مناش نخستین بررسی از «سیاست‌های خارجی زردشتی ایرانی … در خارج از ایران» را ارائه کرد. در این پژوهش ادعا شده‌است مغ‌ها مرکزیت خود را از دست دادند و تحت تأثیر هلنیسم و مسیحیت قرار گرفتند. همچنین او عقیده دارد که اصرار کرتیر برای انجام خویدوده به دو دلیل بوده، یکی سنت دینی، و دیگری تفکیک نژادی. او همچنین دربارهٔ فهرست استان‌ها و سرزمین‌ها هم نظراتی داد. نخستین ویراستهٔ جدید از سنگ‌نوشتهٔ کعبهٔ زردشت توسط ماری لوئیس شومون ارائه شد که پیش‌تر دربارهٔ ارتباط کرتیر با معبد آناهید در
که پیش‌تر دربارهٔ ارتباط کرتیر با معبد آناهید در اصطخر، مباحثی با جزئیات بیشتر را مطرح کرده بود. فیلیپ ژینیو در سال ۱۹۶۸ سنگ‌نوشتهٔ سرمشهد را منتشر کرد. او متوجه شد که راوی گزارش معراج به‌صورت اول شخص صحبت می‌کند، اما پنداشت که این خودِ کرتیر است که سخن می‌گوید و «وحی» را تعریف می‌کند. او همچنین رویارویی با دین، واقعهٔ پل چینود و همچنین مقیاس‌ها و شرح دوزخ را شناسایی کرد. یادداشت‌های او شامل مشاهدات مهم فراوانی بودند. ولادیمیر لوکونین ترجمه‌ای روسی همراه با یادداشت‌هایی بر سنگ‌نوشته‌های نقش رستم و سرمشهد
یادداشت‌هایی بر سنگ‌نوشته‌های نقش رستم و سرمشهد در سال ۱۹۶۹ به‌دست داد که البته روایت معراج را شامل نمی‌شد. والتر هینتس یک نسخهٔ ویرایش‌شده (ترجمه و آوانویسی) از سنگ‌نوشتهٔ کعبهٔ زردشت را در سال ۱۹۷۰ همراه با یادداشت‌های کوتاه اما مفید منتشر کرد. مخاطبان اصلی او، تاریخ‌نگاران و باستان‌شناسان بودند. گزارش نهایی کاوش‌های مؤسسهٔ خاورشناسی دانشگاه شیکاگو در سال ۱۹۷۰، همراه با تصاویری نفیس از همهٔ سنگ‌نوشته‌های نقش رستم و نقش رجب منتشر شد. از جملهٔ این گزارش‌ها، بررسی روان و سلیس سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم بود که دو
بررسی روان و سلیس سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم بود که دو نسخهٔ دیگر از آن به‌زودی منتشر شد: یکی توسط کریستوفر یوزف برونر در سال ۱۹۷۴ و دیگری توسط فیلیپ ژینیو که یک واژه‌نامه از همهٔ سنگ‌نوشته‌های فارسی میانه و پارتی شناخته‌شده نیز تهیه کرد. ویراستهٔ جدید ژینیو شامل چندین مورد اصلاحیه بر متن سنگ‌نوشتهٔ بزرگ بود. این مقاله همچنین چکیده‌ای از مقدمهٔ روایت معراج را شامل می‌شد. متعاقباً، او گوناگونی‌های متنی میان سنگ‌نوشته‌ها را مورد مطالعه قرار داد و نتیجه گرفت که سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم در مقایسه با سنگ‌نوشتهٔ سرمشهد
نقش رستم در مقایسه با سنگ‌نوشتهٔ سرمشهد مکرراً خلاصه شده‌است. این دیدگاه توسط پیر لوکوک مورد انتقاد قرار گرفت. او در یادداشتی کوتاه تأکید کرد که سنگ‌نوشته‌های نقش رستم و سرمشهد با درنظر گرفتن تعداد بندهای یکسان، به احتمال فراوان یک متن واحد هستند. لوکوک همچنین خوانش‌های جدیدی ارائه داد. ژینیو تعدادی مقاله به بحث روایت معراج اختصاص داد و در سال ۱۹۸۱ ترجمه و متنی کامل و بازسازی‌شده ارائه کرد. او در سال ۱۹۸۴ نسخه‌ای آلمانی از این ترجمه را منتشر کرد. چند خوانش بجا که ژینیو ارائه داد، درک محتوای سنگ‌نوشته‌ها را
که ژینیو ارائه داد، درک محتوای سنگ‌نوشته‌ها را پیچیده کرد. نکتهٔ قابل ذکر این است که یکی از دشواری‌های خواندن سنگ‌نوشتهٔ سرمشهد، حالت اریب و کشیدهٔ حروف است که گاه ظاهر آن‌ها را به‌طرز گمراه‌کننده‌ای تغییر می‌دهد. ژان کلنز جزئیات مختلف روایت معراج (فَرَوَشی، دین، خوشامدگویی‌ها، اورنگ‌ها، جشن‌ها، مقیاس‌ها و دوزخ) را مطالعه کرد و میشل باک نیز در سال ۱۹۷۸ تمام سنگ‌نوشته‌های کرتیر را در نسخه‌هایی مختصر و کلی به‌همراه واژه‌نامه‌ای مشروح و توضیحاتی در بخش یادداشت‌ها منتشر کرد. شروو روایت معراج را از نو بررسی و
منتشر کرد. شروو روایت معراج را از نو بررسی و آن را در سال ۱۹۸۵ منتشر کرد. در این اثر موقعیت تقریبی اجزای سنگ‌نوشته‌های سرمشهد و نقش رستم به‌دقت معین گردید و ثابت شد که این دو نسخه در واقع روایتی یکسان هستند؛ ساختار روایت مورد تحلیل قرار گرفت و تعابیر جدید فراوانی برای واژگان منفرد و دستور زبان پیشنهاد شد. چند پژوهش دستوری دیگر از شروو جزئیات بسیاری در تفسیرها را توضیح داد؛ به‌ویژه نظام حالت اسمی دوگانه، کاربرد افعال و هزوارش‌های فعلی، نمود ناقص و ارزش هزوارش &lt;HWYTN&gt;» به عنوان نمود ناقص فعل ربطی