payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فشار قرار گرفتن، قبول کرد به لندن بازگردد و در یک پخش زنده تلویزیونی، در ۵ سپتامبر یک روز قبل از خاکسپاری دایانا، سخنرانی کند. ملکه در آن سخنرانی، از دایانا ستایش کرد و از احساسات خودش به عنوان «یک مادر بزرگ» برای دو نوه‌اش گفت. نتیجتاً از واکنش‌های منفی کاسته شد. در نوامبر ۱۹۹۷، الیزابت و فیلیپ مراسمی در بانکتینگ هاوسِ وایت‌هال به مناسبت سالگرد طلایی ازدواجشان (۵۰امین) ترتیب دادند. ملکه در آن مراسم سخنرانی کرد و فیلیپ را به خاطر نقشش به عنوان یک همسر ستود و او را «توان و عصای من» توصیف کرد. جوبیلی طلایی.
و او را «توان و عصای من» توصیف کرد. جوبیلی طلایی. در ۲۰۰۲، الیزابت جوبیلی طلایی (۵۰امین سال سلطنت) خود را در سطح ممالک مشترک‌المنافع جشن گرفت. او در فوریه و مارس خواهر و مادرش را از دست داده بود و رسانه‌ها گمانه‌زنی می‌کردند که جوبیلی با موفقیت انجام خواهد شد یا به شکست می‌انجامد. جوبیلی با بازدید از جامائیکا در فوریه آغاز کرد؛ جایی که در مراسم خداحافظی برق قطع شد و کینگزهاوس، محل اقامت فرماندار کل جامائیکا در تاریکی فرورفت. الیزابت این اتفاق را «خاطره‌انگیز» توصیف کرد. مانند ۱۹۷۷، جشن‌های خیابانی و
توصیف کرد. مانند ۱۹۷۷، جشن‌های خیابانی و مراسم‌های یادبود برگزار شد و بناهایی را به نام او نامگذاری کردند. ۱ میلیون نفر در هر ۳ روزی که جشن‌های اصلی جوبیلی در لندن برگزار شد، در مراسم شرکت کردند و اشتیاقی که مردم نسبت به او نشان دادند از پیش‌بینی‌های رسانه‌ها بیشتر بود. الیزابت در همه جشن‌های برنامه‌ریزی شده به همراه همسرش شرکت کرد و آن دو در طول ۱۲ ماه، ۶۴٬۰۰۰ کیلومتر را در ممالک مشترک‌المنافع طی کردند. الیزابت که در طول زندگی خود معمولاً در سلامتی کامل بود، در سال ۲۰۰۳ مجبور به انجام لاپاراسکوپی بر روی
در سال ۲۰۰۳ مجبور به انجام لاپاراسکوپی بر روی هر دو زانو شد. در اکتبر ۲۰۰۶، او مراسم افتتاح ورزشگاه امارات لندن را از دست داد زیرا از تابستان با کشیدگی ماهیچه دست و پنجه نرم می‌کرد. در مه ۲۰۰۷، روزنامه "دیلی تلگراف" به نقل منابع ناشناس گزارش داد که ملکه به خاطر سیاست‌های نخست‌وزیر بریتانیا تونی بلر «خشمگین و عصبانی» است. او نگران بود که نیروهای مسلح بریتانیا بیش از اندازه در جنگ‌های عراق و افغانستان درگیر شده‌اند. همچنین نگرانی خود از مشکلات مناطق روستایی و حومه شهرها را با بلر در میان گذاشته بود. با این
و حومه شهرها را با بلر در میان گذاشته بود. با این حال، از تلاش‌های بلر جهت دستیابی به صلح در ایرلند شمالی راضی بود. در نوامبر ۲۰۰۷، او اولین حاکم بریتانیایی تبدیل شد که توانست سالگرد الماسی (۶۰امین سال) ازدواجش را جشن بگیرد. در ۲۰ مارس ۲۰۰۸، ملکه مراسم فرمان سلطنتی (مراسمی مذهبی در روز پنج‌شنبه فرمان) را در کلیسای جامع سنت پاتریک ایرلند به جا آورد که این اولین بار بود این اتفاق در بیرون از انگلیس و ولز رخ می‌دهد. جوبیلی الماسی و یاقوت کبود. الیزابت در سال ۲۰۱۰ برای دومین بار در سازمان ملل سخنرانی کرد؛
۲۰۱۰ برای دومین بار در سازمان ملل سخنرانی کرد؛ مانند بار اول، این سخنرانی به عنوان ملکه همه ممالک مشترک‌المنافع و رئیس اتحادیه بود. دبیرکل سازمان ملل بان کی‌مون او را «تکیه‌گاهی برای عصر ما» توصیف کرد. در جریان بازدیدش از نیویورک که پس از تور کانادا اتفاق افتاد، او باغچه یادبودی برای قربانیان بریتانیایی حملات یازدهم سپتامبر افتتاح کرد. سفر یازده روزه الیزابت به استرالیا در اکتبر ۲۰۱۱، شانزدهمین حضور او در آن کشور از سال ۱۹۵۴ بود. در مه ۲۰۱۱، با دعوت رئیس‌جمهور ایرلند، مری مک‌آلیس، او وارد آن کشور شد و به
ایرلند، مری مک‌آلیس، او وارد آن کشور شد و به اولین پادشاه یا ملکه بریتانیایی بدل گردید که از جمهوری ایرلند بازدید می‌کند. جوبیلی الماسی (۶۰امین سال حکومت) ملکه در سال ۲۰۱۲ جشن گرفته شد و برنامه‌هایی در سراسر ممالک مشترک‌المنافع ترتیب داده شد. الیزابت در سالروز به سلطنت رسیدن خود پیامی منتشر ساخت:در این سال خاص، حال که مجدداً خود را وقف خدمت به شما می‌کنم، امیدوارم قدرت با هم بودن و نیروی متحد کننده خانواده، دوستی و خوشرویی به همه ما یادآوری شود… همچنین امیدوارم جوبیلی امسال زمانی باشد که برای همه
امیدوارم جوبیلی امسال زمانی باشد که برای همه پیشرفت‌هایی که از ۱۹۵۲ اتفاق افتاده، شکرگزار باشیم و با ذهنی پاک و قلبی گرم به آینده چشم بدوزیم. الیزابت و همسرش از سراسر بریتانیا بازدید کردند، درحالی که فرزندان و نوه‌هایش به جای او در تور سایر ممالک مشترک‌المنافع شرکت جستند. در ۴ ژوئن، مشعل‌های جوبیلی در سراسر جهان روشن شدند. در نوامبر، ملکه و همسرش سالگرد یاقوت کبود آبی (۶۵امین) ازدواجش را جشن گرفتند. در ۱۸ دسامبر، او به اولین پادشاه یا ملکه بریتانیایی تبدیل شد که از زمان جرج سوم (۱۷۸۱) در زمان صلح در یک
شد که از زمان جرج سوم (۱۷۸۱) در زمان صلح در یک نشست کابینه بریتانیا شرکت جسته است. الیزابت که پیش مسابقات المپیک تابستانی ۱۹۷۶ مونترآل را افتتاح کرده بود، در ۲۰۱۲ نیز مسابقات المپیک و پارالمپیک تابستانی لندن را افتتاح کرد؛ نتیجتاً به اولین رئیس کشوری تبدیل شد که ۲ المپیک را در ۲ کشور مختلف افتتاح می‌کند. برای افتتاحیه مسابقات المپیک لندن، او در نقش خودش فیلمی به نام "خوشحال و شکوهمند" در کنار دنیل گریک که نقش جیمز باند را داشت، ایفای نقش کرد. در ۴ آوریل ۲۰۱۳، او جایزه افتخاری بفتا را به خاطر حمایت از صنعت
او جایزه افتخاری بفتا را به خاطر حمایت از صنعت فیلم دریافت کرد و در مراسم او را با عنوان «به یادماندنی‌ترین باند گرل» توصیف کردند. در ۳ مارس ۲۰۱۳، الیزابت پس از بروز نشانه‌های گاستروانتریت جهت معاینه راهی بیمارستان شاه ادوارد هفتم شد. او روز بعد به کاخ باکینگهام بازگشت. یک هفته بعد، او منشور جدید اتحادیه ممالک مشترک‌المنافع را به امضا رساند. به دلیل کهولت سن و محدودیت سفر، او در ۲۰۱۳ برای اولین بار در ۴۰ سال گذشته در مراسم دوسالانه دیدار سران کشورهای مشترک‌المنافع شرکت نکرد و در عوض شاهزاده چارلز به
مشترک‌المنافع شرکت نکرد و در عوض شاهزاده چارلز به نمایندگی از او در سری لانکا حضور یافت. وی در ماه مه ۲۰۱۸ یک عمل جراحی کاتاراکت را پشت سر گذاشت. در مارس ۲۰۱۹، دو ماه پس از تصادف همسرش، تصمیم گرفت دیگر در خیابان‌های عمومی رانندگی نکند. در ۲۱ دسامبر ۲۰۰۷، ملکه الیزابت دوم از مادر پدر پدربزرگش، ملکه ویکتوریا، پیشی گرفت و پیرترین حاکم سلطنتی بریتانیایی شد. همچنین در ۹ سپتامبر ۲۰۱۵، مدت زمان حکومت او از همه پادشاهان و ملکه‌های بریتانیا، از همه ملکه‌های حاکم دنیا و همه رؤسای کشورهای دنیا گذر کرد. او از همه
دنیا و همه رؤسای کشورهای دنیا گذر کرد. او از همه حاکمان سلطنتی کانادا در دوران امروزی (لوئی چهاردهم، پادشاه فرانسه، مدت بیشتری بر کانادا که آن زمان یک مستعمره بود، حکومت کرده است) مدت بیشتری حاکم آن کشور بوده است. با مرگ عبدالله بن عبدالعزیز آل سعود در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۵، الیزابت پیرترین حاکم سلطنتی فعلی جهان شد. پس از مرگ بومیپول آدولیاده، پادشاه تایلند، در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۶، ملکه الیزابت به پادشاه یا ملکه کنونی دنیا با بیشترین مدت حکومت تبدیل شد. استعفای رابرت موگابه در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۷ باعث شد او به پیرترین رئیس
در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۷ باعث شد او به پیرترین رئیس کشور فعلی دنیا بدل گردد. وی در ۶ فوریه ۲۰۱۷، اولین پادشاه یا ملکه بریتانیایی شد که موفق به جشن گرفتن جوبیلی یاقوت کبود (۶۵امین) خود می‌شود، هرچند برنامه‌هایی برای آن ترتیب داده نشد. در ۲۰ نوامبر همان سال، سالگرد ازدواج پلاتینی (۷۰امین) خود را جشن گرفت. در اوت ۲۰۱۷، فیلیپ از وظایف رسمی خود به عنوان همسر ملکه استعفا داد و در ۹ آوریل ۲۰۲۱ در لندن درگذشت. در ۲۳ آوریل ۲۰۱۹، الیزابت با مرگ ژان، دوک اعظم لوکزامبورگ، به پیرترین پادشاه یا ملکه زنده دنیا (شامل آنان که
به پیرترین پادشاه یا ملکه زنده دنیا (شامل آنان که برکنار شده‌اند یا استعفا داده‌اند) تبدیل شد. ملکه تصمیمی برای کناره‌گیری نداشت، هرچند شاهزاده چارلز قرار بود با افزایش سن او که در ۲۰۲۰ نود و چهار ساله شد، وظایف سلطنتی بیشتری را برعهده بگیرد. در ۲۰ آوریل ۲۰۱۸، رؤسای اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع رسماً اعلام کردند که چارلز پس از ملکه به رهبر اتحادیه تبدیل خواهد شد. ملکه اعلام کرد که این آرزوی قلبی‌اش است که چارلز پس از او این نقش را برعهده بگیرد. از دهه ۱۹۶۰، دولت بریتانیا و سازمان‌های رسانه‌ای برنامه‌های
دولت بریتانیا و سازمان‌های رسانه‌ای برنامه‌های لازم برای مرگ و خاکسپاری ملکه را تدارک دیده بودند. درگذشت. کاخ باکینگهام در ۸ سپتامبر ۲۰۲۲ پس از نگرانی پزشکان اعلام کرد که ملکه در قلعه بالمورال تحت نظارت پزشکی است: «پس از بررسی‌های بیشتر در صبح امروز، پزشکان ملکه نگران سلامت علیاحضرت بودند و توصیه کردند که او تحت نظارت پزشکی بماند.» چهار فرزند ملکه به همراه عروس‌ها و نوه‌هایش شاهزاده ویلیام و شاهزاده هری به بالمورال رفتند. خبر درگذشت ملکه عصر همان روز تأیید شد. رئیس کل ثبت احوال اسکاتلند با انتشار گواهی فوت
رئیس کل ثبت احوال اسکاتلند با انتشار گواهی فوت ملکه در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۲ علت مرگ وی را کهولت سن اعلام کرد. طبق گفته بوریس جانسون، نخست‌وزیر سابقش، و گایلز براندرت، نویسنده زندگینامه‌اش، او به نوعی سرطان مغز استخوان مبتلا بود که براندرت آن را مولتیپل میلوما عنوان کرده است. چهره عمومی و شخصیت. از آنجا که الیزابت زیاد مصاحبه نمی‌کرد، اطلاعات کمی دربارهٔ احساسات شخصی‌اش وجود دارد. به عنوان یک حاکم مشروطه، او نظرات سیاسی خود را در ملاقات‌های عمومی ابراز نمی‌کرد. او فردی عمیقاً مذهبی بود، به وظایف مدنی‌اش اهمیت
او فردی عمیقاً مذهبی بود، به وظایف مدنی‌اش اهمیت می‌داد و عهدنامه تاج‌گذاری خود را زیرپا نمی‌گذاشت. جدا از نقش دینی رسمی‌اش به عنوان رئیس عالی کلیسای انگلستان، او یکی از اعضای آن کلیسا بود و همین‌طور یکی از اعضای کلیسای اسکاتلند. او از پشتیبانی خود نسبت به روابط میان دینی سخن گفته است و ملاقات‌هایی با رهبران سایر کلیساها و ادیان داشته است، از جمله دیدار با پنج پاپ: پیوس دوازدهم، ژان بیست‌وسوم، ژان پل دوم، بندیکت شانزدهم و پاپ فرانسیس. اشاره‌ای به ایمان او معمولاً در پیام کریسمس او خطاب به ممالک
ایمان او معمولاً در پیام کریسمس او خطاب به ممالک مشترک‌المنافع وجود دارد. در سال ۲۰۰۰ او گفت: برای بسیاری از ما، اعتقاداتمان اهمیتی اساسی دارد. برای من، آموزه‌های مسیح و مسئولیت شخصی‌ام برابر خدا چارچوبی فراهم می‌کند که تلاش می‌کنم مطابق آن زندگی‌ام را پیش ببرم. من، مانند بسیاری از شما، از سخنان و اعمال مسیح در لحظات سخت آرامش گرفته‌ام. الیزابت پشتیبان ۶۰۰ سازمان و خیریه بود. تفریح او برای اوقات فراغت، سوارکاری و وقت‌گذاری با سگ‌هاست، به خصوص با ولش کورگی پمبروکها. علاقه او به این نوع سگ‌ها به سال ۱۹۳۳
پمبروکها. علاقه او به این نوع سگ‌ها به سال ۱۹۳۳ بازمی‌گردد، زمانی که دوکی به اولین کورگی خانواده سلطنتی تبدیل شد. به دفعات تصاویری از زندگی خصوصی و غیررسمی او پخش شده است که او و خانواده‌اش را درحال خوردن غدا و سپس شستن ظرف‌ها نشان می‌دهد. در دهه ۵۰، به عنوان یک زن جوان در آغاز سلطنتش، الیزابت چون ملکه‌های «محسور کننده داستان‌ها» به تصویر کشیده می‌شد. پس از جنگ جهانی دوم، آن زمان یک دوره امید، پیشرفت و دستاورد بود که آن را «عصر الیزابتی جدید» نام دادند. آن زمان منتقدانی مانند لرد آلترینکهام که سخنرانی‌های
زمان منتقدانی مانند لرد آلترینکهام که سخنرانی‌های او را متعلق به یک «دختر مدرسه‌ای خودنما» توصیف کرده بود، اندک‌شمار بودند. در اواخر ۱۹۶۰، تلاش شد با مستندهایی نظیر "خانواده سلطنتی" که تفویض چارلز به عنوان شاهزاده ولز را نشان می‌داد از نظام سلطنت چهره‌ای مدرن‌تر به تصویر کشیده شود. در انظار عمومی، او معمولاً با پالتوهایی با رنگ‌های سنگین و کلاه‌های زینتی ظاهر می‌شود تا در میان جمعیت قابل تمایز باشد. در جوبیلی نقره‌ایش در ۱۹۷۷، جمعیت به واقع برای دیدار او مشتاق بود اما در دهه ۱۹۸۰ با زیر ذره‌بین رسانه‌ها
مشتاق بود اما در دهه ۱۹۸۰ با زیر ذره‌بین رسانه‌ها قرار گرفتن مشاغل فرزندانش انتقادات از خانواده سلطنتی افزایش پیدا کرد. در دهه ۱۹۹۰، محبوبیت او به پایین‌ترین حد خود رسید. تحت فشار عمومی، او برای اولین بار مجبور شد مالیات پرداخت کند و کاخ باکینگهام برای بازدید در معرض عموم قرار گرفت. نارضایتی از سلطنت با مرگ عروس سابقش دایانا به اوج خودش رسید. با این حال محبوبیت شخصی الیزابت و حمایت‌ها از سلطنت پس از سخنرانی تلویزیونی او، ۵ روز پس از مرگ دایانا، افزایش یافت. در نوامبر ۱۹۹۹، رفراندومی در استرالیا برگزار شد
در نوامبر ۱۹۹۹، رفراندومی در استرالیا برگزار شد که هدف آن تصمیم‌گیری دربارهٔ لغو یا ادامه پادشاهی استرالیا بود که نتیجه آن ادامه پادشاهی بود. نظرسنجی‌هایی در بریتانیا در ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ نشان داد که الیزابت از حمایت زیادی برخوردار است و در ۲۰۱۲، سال جوبیلی الماسی او، محبوبیتش به ۹۰ درصد رسید. در تووالو (۲۰۰۸) و سنت وینسنت و گرنادین‌ها (۲۰۰۹) هم همه‌پرسی‌هایی برگزار شد که شرکت‌کنندگان به لغو سلطنت و برقراری جمهوری رای منفی دادند. پرتره برداری از الیزابت توسط هنرمندان مشهوری در زمینه‌های مختلفی در طول زندگی‌اش
مشهوری در زمینه‌های مختلفی در طول زندگی‌اش انجام شده است که این شامل نقاشی توسط پیترو آنیگونی، پیتر بلیک، چینوه چوکوگو-روی، ترنس کونئو، لوسین فروید، رولف هریس، دیمین هرست، ژولیت پانت و تای-شان اشیرندبرگ می‌شود. مهم‌ترین عکاسان الیزابت سیسیل بیتون، یوسف کارش، آنی لیبویتز، لرد لیچفیلد، تری اونیل، جان سوانل و دروتی ویلدینگ بوده‌اند. نخستین پرتره الیزابت در سال ۱۹۲۶ توسط مارکوس آدامز تهیه شد. پرتره الیزابت بر روی اسکناس‌های ۳۳ کشور مختلف نقش بسته و از این لحاظ ملکه الیزابت رکورددار است. ثروت. املاک سلطنتی، نام
الیزابت رکورددار است. ثروت. املاک سلطنتی، نام بنیادی است که برای ملکه درآمدزایی می‌کند. این بنیاد بیش از ۵۰۰ میلیون پوند املاک شخصی، سرمایه‌گذاری و درآمد ملکه بریتانیا را اداره می‌کند. در مورد میزان ثروت شخصی الیزابت دوم، ملکه بریتانیا، سال‌ها حدس و گمان زده شده است. در سال ۲۰۱۱، ملکهٔ بریتانیا با ۳۰۰ میلیون پوند دارایی اثبات‌شده، در رده ۲۵۷ «فهرست ثروتمندترین‌های بریتانیا» قرار گرفت. مجله اقتصادی "فوربز"، در سال ۲۰۱۰، میزان ثروت شخصی الیزابت دوم را در حدود ۴۵۰ میلیون دلار آمریکا تخمین زده بود. در سال
حدود ۴۵۰ میلیون دلار آمریکا تخمین زده بود. در سال ۱۹۹۳، دفتر مخصوص ملکهٔ بریتانیا، در واکنش به اخبار و شایعاتی مبنی بر میزان دارایی‌های شخصی ملکه به میزان ۱۰۰ میلیون پوند استرلینگ، آن را «به شدت اغراق‌آمیز» توصیف کرد. کلکسیون سلطنتی، که شامل جواهرات سلطنتی امپراتوری بریتانیا و آثار هنری برجسته‌ای است، جزو اموال شخصی ملکهٔ بریتانیا محسوب نمی‌شود و تنها در اختیار ملکه قرار دارند. همچنین کاخ‌های سلطنتی باکینگهام و قلعه وینزر، تنها در اختیار خانواده سلطنتی قرار دارند و مالکیت آن‌ها در اختیار خانواده سلطنتی و
دارند و مالکیت آن‌ها در اختیار خانواده سلطنتی و ملکه بریتانیا نیست. از دیگر اموال منقولی که تنها در اختیار خانواده سلطنتی قرار دارد، قلمرو دوک لنکستر است که در سال ۲۰۱۰، ارزش آن در حدود ۳۴۸ میلیون پوند استرلینگ تخمین زده شده‌بود. گفته می‌شود که الیزابت دوم به اقامت در کاخ باکینگهام که اقامت‌گاه رسمی خانواده سلطنتی در شهر لندن است، چنان رغبتی ندارد و اقامت در قلعه وینزر را به مراتب ترجیح می‌دهد. کاخ ساندرینگهام و دژ بالمورال اقامت‌گاه‌های خصوصی و از اموال خانوادگی ملکه بریتانیا هستند. ملکه الیزابت دوم، مالک
ملکه بریتانیا هستند. ملکه الیزابت دوم، مالک شخصی این دو کاخ است. درآمدهای حاصل از املاکی به ارزش بیش از ۶٫۶ میلیارد پوند استرلینگ، تحت قیومیت خانواده سلطنتی بریتانیا است، که در انگلستان به اصطلاح «املاک سلطنتی» نامیده می‌شود. ملکه بریتانیا حق فروش هیچ‌یک از آن املاک و مستغلات را ندارد و درآمد حاصل از آن‌ها نیز به خزانه بریتانیا جهت پرداخت حقوق کارمندان دولت، واریز می‌شود. عناوین و لقب‌ها. الیزابت عناوین و مناصب نظامی افتخاری زیادی را در کشورهای مشترک‌المنافع در اختیار دارد، اعطاکننده تعداد زیادی نشان در
در اختیار دارد، اعطاکننده تعداد زیادی نشان در کشورهایش است و از سایر نقاط جهان افتخارات و جوایزی را دریافت کرده است. او در هر کدام از کشورهایش با یک عنوان خطاب می‌شود که از فرمول خاصی پیروی می‌کند: به عنوان مثال در جامایکا او را ملکه جامایکا و سایر ممالک و قلمروهایش خطاب می‌کنند. در جزایر مانش و جزیره من که وابسته به تاج‌وتخت هستند و نه کشورهای جداگانه، او را دوک نورماندی و لرد من خطاب می‌کنند. عناوین دیگر شامل مدافع ایمان، و دوک لنکستر است. رسم است که در آغاز گفتگو او را «علیاحضرت» و در ادامه «خانم» خطاب
گفتگو او را «علیاحضرت» و در ادامه «خانم» خطاب می‌کنند. فرزندان. تاریخچه نام خانوادگی نسل بعد از الیزابت دوم: مونتباتن وینزر
ویلیام آلن شاتنر زادهٔ ۲۲ مارس ۱۹۳۱ مونترال، کبک بازیگر، نویسنده و نوازنده کانادایی است. وی بیش از هر چیز بخاطر ایفای نقش کاپیتان جیمز کرک در مجموعهٔ تلویزیونی پیشتازان فضا مشهور است. او ابتدا از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۹ و در مجموعهٔ تلویزیونی این نقش را ایفا کرد و سپس در هفت فیلم سینمایی. شاتنر تا به‌حال سه کتاب دربارهٔ تجربیاتش در ایفای نقش جیمز کرک نوشته‌است. او اکنون بازیگر بوستون لیگال است. شاتنر به عنوان نویسنده، تهیه‌کننده، کارگردان و نوازنده نیز فعالیت کرده‌است. وی حتی با رسیدن به سن هفتاد سالگی نیز موفق است و
وی حتی با رسیدن به سن هفتاد سالگی نیز موفق است و در ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ برای دو سال پیاپی برندهٔ جایزهٔ امی شد. از دیگر فیلم‌هایی که او در آن بازی کرده می‌توان به "اسلحه پر ۱"، باران شیطان، سلول قهرمان، ، ، و دل‌آتش اشاره کرد.
حزب پیشتاز خلق حزبی کمونیست در کاستاریکا است. این حزب در ۱۹۳۱ و با نام «حزب کمونیست کاستاریکا» تأسیس شد و بعدها به نام کنونی تغییر نام داد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
حزب بازسازی میهنی حزبی دست چپی در هندوراس بود که در ۱۹۹۰ و با ادغام گروه‌های کمونیست و چپ‌گرای مختلف تشکیل شد. از تشکیل‌دهندگان آن می توان به نیروهای خلقی انقلابی لورنزو زلایا، بعضی از اعضای حزب کمونیست هندوراس و بعضی سوسیال دموکرات‌ها اشاره کرد. این حزب بیشتر از ۲ سال دوام نیاورد و نهایتاً در ۱۹۹۲ با سه گروه دیگر حزب اتحاد دموکرات را تشکیل داد. منابع. Wikipedia contributors, "Patriotic Renewal Party," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
Renewal Party," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Patriotic_Renewal_Party&amp;oldid=60828643 (accessed March 6, 2008).
حزب کمونیست هندوراس (به اسپانیایی: Partido Comunista de Honduras) از احزاب کمونیست این کشور بود. این حزب در ۱۰ اکتبر ۱۹۵۴ تأسیس شد اما ریشه‌های آن به گذشته‌تر و به حزب دموکرات انقلابی هندوراس برمی‌گشت. با این‌که فعالیت این حزب غیرقانونی بود اما حضوری قوی در جنبش اتحادیه‌ای و برای مثال بین کشاورزان موز داشت. در ۱۹۹۰ این حزب منحل شد و بعضی اعضای آن به حزب بازسازی میهنی پیوستند. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
حزب کارگران جامائیکا از احزاب کمونیست این کشور بود. این حزب در ۱۷ دسامبر ۱۹۷۸ توسط تروور مونرو تأسیس شد. مونرو که فارغ‌التحصیل دانشگاه آکسفورد بود به عنوان اولین دبیر کل این حزب فعالیت می‌کرد. این حزب به نوعی جانشین اتحادیه آزادی‌بخش کارگران بود. حزب کارگران جامائیکا با حزب ملی خلق متحد بود. دولت حزب ملی خلق با پشتیبانی حزب کارگران روابط بهتری با کوبا برقرار کرد که باعث ناخشنودی ایالات متحده شد. پس از این‌که حزب کار جامائیکا با پشتیبانی ایالات متحده در انتخابات برنده شد، شورش‌های مسلحی از سوی حزب کارگران در
برنده شد، شورش‌های مسلحی از سوی حزب کارگران در مناطقی درگرفت. این شورش‌ها پس از تقاضای رهبر حزب ملی خلق پایان یافت. این حزب در ضمن سازمان جوانانی نیز داشت که عضو فدراسیون جهانی جوانان دموکرات بود. امروز این حزب از بین رفته‌است و مونرو نیز مارکسیسم را کنار گذاشته است.
حزب پیشروی کار نامی بود که حزب کمونیست کبک از ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۶ با آن در انتخابات شرکت می‌کرد (این به علت ممنوع شدن حزب کمونیست کانادا در ۱۹۴۱ بود). همتای انگلیسی آن حزب کارگر-پیشرو بود که نامزد آن برای سوار شدن بر کارتیه در سال 1943 به مجلس عوام کانادا انتخاب شد. این حزب در ۱۹۶۰ نام خود را به حزب کمونیست کبک تغییر داد و هنوز نیز به همین نام فعالیت می‌کند.
حزب پرچم سرخ حزبی کمونیست در ونزوئلا است. این حزب در ۱۹۷۱ توسط به عنوان انشعابی آنتی رویزیونیستی از «جنبش چپ انقلابی» تأسیس شد. در آن هنگام حزب پرچم سرخ طرفدار انور خوجه و حزب کار آلبانی بود. رهبر کنونی این حزب گابریل رافائل پوئرتا آپونته است. این حزب با هوگو چاوز مخالف بود و پس از پیروزی چاوز در انتخابات ۱۹۹۸ این حزب به گروه‌های دست راستی و سوسیال دموکرات (که مخالف چاوز بودند) نزدیک شد. این نزدیکی باعث جدایی بسیاری از اعضا شد. شاخهٔ جوانان این حزب «اتحادیه جوانان انقلابی» نام دارد. منابع. ویکی‌پدیای
جوانان انقلابی» نام دارد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی a short account of left-wing parties، by: Nisha Tara Loshani
آلفورد اواندو کاندیا (زاده ۶ آوریل ۱۹۱۸ – درگذشته ۲۴ ژانویه ۱۹۸۲) سیاست‌مدار، دیکتاتور و ژنرال بولیویایی بود. زندگینامه. او در ۱۹۶۴ ویکتور پاس استنسورو را سرنگون کرد اما قدرت به رنه بارینتوس رسید. بعدها او از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۰ مدتی را به عنوان رئیس جمهور بولیوی فعالیت کرد و سپس خود نیز سرنگون شد.
حزب خلق کاستاریکا حزبی کمونیست در این کشور است. این حزب در آوریل ۱۹۸۵ به عنوان انشعابی از حزب پیشتاز خلق تأسیس شد. بنیان‌گذار آن ادواردو مورا والورده بود. رهبر کنونی این حزب، پابلو مورالس ریورا است.
حزب کمونیست (مارکسیست-لنینیست) پاناما حزبی مائوئیست در پاناما است. این حزب در ۹ ژانویه ۱۹۸۰ و به عنوان انشعابی از جبههٔ کارگران سوسیالیست (مارکسیست-لنینیست) تشکیل شد. این حزب از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۱ نشریهٔ «دموکراسی نوین» را منتشر می‌کرد. این حزب در کنفرانس بین‌المللی احزاب و سازمان‌های مارکسیست لنینیست (نشریه بین‌الملل) شرکت می‌کند.
جبههٔ کارگران سوسیالیست (مارکسیست لنینیست) از احزاب کمونیست پاناما بود. این حزب در ۱۹۷۳ و به عنوان انشعابی از حزب خلق پاناما تأسیس شد. اعضای بنیان‌گذار این جبهه ریشه در "شاخهٔ پرولتاریاًی حزب خلق داشتند و پروچین بودند. روز اول ماه می۱۹۷۳ اولین روز اعلام عمومی تشکیل جبهه بود. این جبهه بیشتر در جنبش دانشجویی فعال بود و از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۰ نشریه «پرچم سرخ» را منتشر می‌کرد. دبیر کل این جبهه انریکو کاستیلرو بود. در سال ۱۹۸۰ این جبهه به علت مشکلات داخلی متلاشی شد. یکی از انشعابات آن حزب کمونیست (مارکسیست لنینیست)
یکی از انشعابات آن حزب کمونیست (مارکسیست لنینیست) پاناما بود که هنوز هم به کار خود ادامه می‌دهد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی (http://en.wikipedia.org/wiki/Socialist_Workers_Front_(marxist-leninist)) a short account of left-wing parties، by: Nisha Tara Loshani
محمدعلی رجایی (۲۵ خرداد ۱۳۱۲ – ۸ شهریور ۱۳۶۰) سیاستمدار و معلّم ایرانی بود که از ۱۱ مرداد تا زمان ترورش در ۸ شهریور ۱۳۶۰، به عنوان دومین رئیس‌جمهور اسلامی ایران فعالیت کرد. او پیش از این از مرداد ۱۳۵۹ تا مرداد ۱۳۶۰ به عنوان چهل و دومین نخست‌وزیر ایران فعالیت داشت. محمدعلی رجایی دارای درجهٔ کارشناسی ریاضیات از دانش سرای عالی و کارشناسی ارشد آمار بود و پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، به دبیری ریاضیات اشتغال داشت. پس از انقلاب در کابینه مهدی بازرگان، وزیر آموزش و پرورش بود و با انتخاب سید ابوالحسن بنی‌صدر به عنوان
بود و با انتخاب سید ابوالحسن بنی‌صدر به عنوان رئیس‌جمهور، رجایی به عنوان نخست‌وزیر معرفی شد. پس از عزل بنی‌صدر و دومین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری، وی از ۱۱ مرداد ۱۳۶۰ تا ۸ شهریور همان سال، یعنی به مدّت ۲۸ روز، رئیس‌جمهور منتخب مردم بود. رجایی در هشتم شهریور ۱۳۶۰ در حادثهٔ انفجار در دفتر نخست‌وزیری ترور شد. دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی به نام او نام‌گذاری شده است. زندگی. تولد و خانواده. محمدعلی رجایی ۲۵ خرداد ۱۳۱۲ در قزوین متولد شد. پدرش عبدالصمد نام داشت و پیشه‌ور بود و در بازار قزوین به کسب خرازی اشتغال
پیشه‌ور بود و در بازار قزوین به کسب خرازی اشتغال داشت. ۴ سال بعد از تولدش پدرش درگذشت و برادرش که ۱۰ سال بزرگتر از او بود، بیرون از خانه کار می‌کرد و مادرش پنبه پاک می‌کرد و فندق و گردو و بادام می‌شکست تا هزینه‌های زندگی را تأمین کند. مهاجرت به تهران. ۱۳ ساله بود که کلاس ششم ابتدایی را تمام کرد و راهی تهران شد. برادرش از مدّتی پیش به تهران نقل مکان کرده بود. ابتدا در بازار آهن‌فروشان مشغول به کار شد و به دلیل سنگینی کار چندی بعد به دستفروشی روی آورد. محمدعلی بعد از دستفروشی دوباره به بازار تهران برگشت و در
بعد از دستفروشی دوباره به بازار تهران برگشت و در چند حجره به شاگردی پرداخت. نیروی هوایی. در سال ۱۳۳۰ نیروی هوایی شاهنشاهی ایران جوانانی را که مدرک ششم ابتدایی داشتند، با درجهٔ گروهبانی استخدام می‌کرد. رجایی داوطلب خدمت در این نیرو شد. سه ماه از دورهٔ آموزشی گروهبانی را گذرانده بود که گروه فدائیان اسلام را شناخت و در جلسات این گروه شرکت کرد. آموزگاری. رجایی پس از طی دورهٔ آموزشی و دریافت درجه گروهبانی در کنار کار به تحصیل ادامه داد و در سال ۱۳۳۲ دیپلم گرفت. او چون در شهریورماه دیپلم گرفته بود، نمی‌توانست در
چون در شهریورماه دیپلم گرفته بود، نمی‌توانست در آزمون ورودی دانشگاه شرکت کند. لذا راهی بیجار شد و در دبیرستانی مشغول تدریس زبان انگلیسی شد. با تمام شدن سال تحصیلی، به تهران بازگشت و در دانشسرای عالی تربیت معلّم به تحصیل پرداخت و سپس به دانشسرای عالی رفت. پس از ۲ سال، مدرک کارشناسی ریاضی گرفت و به استخدام آموزش و پرورش درآمد. ابتدا به ملایر رفت، امّا با رئیس آموزش و پرورش اختلاف پیدا کرد و بعد به خوانسار رفت و مشغول تدریس شد و یک سال را با موفقیت گذراند. سال تحصیلی که به پایان رسید رجایی به تهران برگشت و در
تحصیلی که به پایان رسید رجایی به تهران برگشت و در دوره کارشناسی ارشد در رشته آمار مشغول به تحصیل شد و هم‌زمان در مدرسه کمال تدریس کرد. ازدواج. در سال ۱۳۴۱ با عاتقه صدیقی، دختر یکی از بستگانش ازدواج کرد. فعالیت‌های سیاسی. فعالیت‌های سیاسی پیش از انقلاب ۱۳۵۷. ارتباط با نهضت آزادی ایران. رجایی بعد از انتخاب به ریاست‌جمهوری طی سخنانی به سوابق سیاسی خود اشاره کرده و می‌گوید: «(در سال ۱۳۴۰) مهدی بازرگان در ماه رمضان ما را دعوت کرد به افطار و نهضت آزادی ایران را اعلام کرد که ما جزء نفرات اوّلی بودیم که در نهضت
اعلام کرد که ما جزء نفرات اوّلی بودیم که در نهضت ثبت‌نام کردیم. سپس کم‌کم به عنوان عضو نهضت آزادی در دبیرستان کمال مشغول تدریس بودم.» ارتباط با سازمان مجاهدین خلق ایران. او دربارهٔ ارتباط با سازمان مجاهدین خلق ایران نیز می‌گوید: «با اکثر بنیان‌گذاران سازمان مجاهدین خلق ایران از دورهٔ دانشگاه و بعدها هم در جلسات مسجد هدایت که پای تفسیر آقای طالقانی بودیم، آشنا شده بودم. در سال ۱۳۴۷ یک بار سعید محسن برای عضوگیری به من مراجعه کرد، ولی به علّت اختلافاتی که در برداشتمان نسبت به مبارزه داشتیم، من موافقت نکردم به
نسبت به مبارزه داشتیم، من موافقت نکردم به عضویت این سازمان درآیم، منتهی شرعاً تعهد کرده بودم که تماس را به هیچ‌کس نگویم.» دورهٔ زندان. محمدعلی رجایی اردیبهشت‌ماه ۱۳۴۲ توسط ساواک بازداشت و پس از ۵۰ روز آزاد شد. همچنین وی در سال ۱۳۵۳ به دلیل ارتباط نزدیک با سازمان مجاهدین خلق ایران برای بار دوم بازداشت و به زندان منتقل شد. وی ادعا کرد که هفته‌ها تحت شکنجه قرار گرفته است. سرانجام در روز عید غدیر خم در آبان ۱۳۵۷ پس از چهارسال از زندان آزاد شد. رجایی بلافاصله با تأسیس انجمن اسلامی معلمان به مبارزه علیه دودمان
تأسیس انجمن اسلامی معلمان به مبارزه علیه دودمان پهلوی پرداخت. او عضو «کمیته استقبال» شد و در کنار دیگر انقلابیون مهیای ورود خمینی شد. فعالیت‌های سیاسی همسر رجایی. همسر رجایی (عاتقه صدیقی) نیز در فعالیت‌های سیاسی او همراه بود و برنامه‌ریزی و زمان‌بندی این اقدامات با او بود. جلسات بحث و تحلیل با فعالان ملّی-مذهبی. لطف‌اللّه میثمی از دوستان رجایی در جایی گفته است: «آقای رجایی در دوران نخست‌وزیری به منزل ما می‌آمد… در اوّلین سخنرانی ریاست‌جمهوری نیز به نام من اشاره کرد و گفت این آقای میثمی که چشم‌هایش را در