payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او بسیار ظریف و روشن است. پیشانی بلند او باز به نظر می‌رسد، سلیمان از مادر چرکسی خود چشم‌های درشتی به ارث برده که با آنها با حرارت و دوستانه نگاه می‌کند. بینی‌اش ظریف، لبانی پر، ابروانی کم پشت اما صاف و یک ریش رنگ‌کرده نوک‌تیز دارد. آهسته صحبت می‌کند اما دارای صدایی مردانه است. او سر را همیشه بالا نگاه داشته و با وقار راه می‌رود، آهسته اسب می‌راند و اغلب حین اسب‌سواری به اطراف نگاه کرده و مردم را از نظر می‌گذراند. او به زنان بسیار علاقه‌مند است و بسیار شراب می‌نوشد. او با کسانی که مرتکب اشتباه می‌شوند با
می‌نوشد. او با کسانی که مرتکب اشتباه می‌شوند با مهربانی برخورد می‌کند همچنین می‌گوید که شاه فردی فداکار است و هرگز نماز خود را ترک نمی‌کند. او به مجالس و اعیاد مذهبی اهمیت می‌دهد. او صبح زود قبل از طلوع آفتاب به مسجد می‌رود زیرا او یک مسلمان واقعی است. مرگ، جانشینی و آرامگاه. درگذشت. شاه سلیمان هفت سال آخر سلطنت را از اندرون بیرون نیامد و خانه‌نشین شد و اکثر اوقات مشغول به شراب خواری و عیاشی بود، او جمعی از امرا و ارکان دولت را به قتل رساند به این خیال که چون مدتی است که در اندرون است و بیرون نمی‌آید مبادا
مدتی است که در اندرون است و بیرون نمی‌آید مبادا یکی از شاهزاده‌ها را به سلطنت برسانند، افرادی که سال‌ها خدمت کرده بودند و تربیت یافته بودند بی جهت کشته شدند و این باعث شد که در دوران پسرش شاه سلطان حسین امور سلطنت و مملکت به دست افراد جاهل، بی‌تدبیر و بی تجربه افتاد. بعد از فوت شاه سلیمان هیچ‌کس از محرمان، خواجه سرایان و خدمه جرئت نمی‌کردند که نزدیک جنازه بروند تا مشخص شود او فوت شده یا غش کرده است، در آخر بعد از سه روز مریم بیگم عمه‌اش بر سر بالین او رفته و وفات شاه را اعلام کرد. شاه سلیمان به علت بیماری
و وفات شاه را اعلام کرد. شاه سلیمان به علت بیماری نقرس یا نوشیدن زیاد در پنجشنبه ۸ مرداد ۱۰۷۳ هـ. ش (۲۹ ژوئیه ۱۶۹۴، ۶ ذی الحجه ۱۱۰۵) در اصفهان درگذشت و در قم به خاک سپرده شد. او پیش از مرگ به خواجگان حرم‌سرا گفت میان دو پسرش حسین میرزا و عباس میرزا یکی را انتخاب کنند. شاه گفته بود اگر شاهی مهربان می‌خواهید که در صلح و آرامش باشید حسین میرزا و اگر شاهی قدرتمند و جنگجو می‌خواهید عباس میرزا را به سلطنت برسانید. بعد از مرگش خواجگان حسین میرزا را به سلطنت رساندند. آرامگاه. جسد شاه سلیمان در حرم معصومه، در
آرامگاه. جسد شاه سلیمان در حرم معصومه، در آرامگاه مخصوصی که در زمان حیات خود در جنب مقبره شاه عباس دوم بنا کرده بود، دفن شد. نقشه این آرامگاه مستطیل شکل و ازاره‌هایی از جنس مرمر و با طرح گل و بوته و بالای آن یک کمربندی که به خط برجستهٔ ثلث در زمینهٔ لاجوردی گچبری شده به خط ابوطالب خطیب قمی، که شامل سورهٔ حشر بود و تاریخ ۱۱۰۷ قمری در آن ذکر شده بود، قرار داشت. ازاره‌های آرامگاه و کتیبه کمربندی آن امروزه در موزه حرم نگهداری می‌شود. قبر شاه سلیمان در وسط بنا قرار داشت. شاه سلطان حسین نیز پس از اینکه به دستور
داشت. شاه سلطان حسین نیز پس از اینکه به دستور اشرف افغان به قتل رسید در شاه نشین شرقی بنا به خاک سپرده شد. روی قبر هر دو پادشاه صندوقی حاوی صفحات مسی و مزین به کتیبه قرار داشته که هردو صندوق امروزه مفقود شده است. امروزه این آرامگاه در مسجد طباطبایی قرار گرفته و قبر دو پادشاه با سطح مسجد مساوی است. ساخت و سازها. یکی از بناهایی که در زمان شاه سلیمان ساخته شد کاخ هشت‌بهشت که در سال ۱۶۷۹ در باغ بلبل بنا شد. شاردن کاخ و باغ اطرافش را با ویژگی‌های بسیار خوب توصیف کرده است. او معتقد است که این کاخ یکی از
توصیف کرده است. او معتقد است که این کاخ یکی از شاهکارهای زمان خود است. کاخ دارای دو طبقه است و به گفته برخی تاریخ‌دانان این کاخ نشیمن هشت سوگلی حرم شاه سلیمان بوده است، که چهار نفر در طبقه همکف و چهار نفر دیگر در طبقه دوم سکنی گزیده بودند. کاخ داری تزئینات بسیار زیبا و مجلل است و بسیاری از سیاحان این کاخ را زیباتر از کاخ‌های اروپایی توصیف کرده‌اند. شاه همچنین در سال ۱۶۸۰ دستور ساخت مسجد لنبان را صادر کرد. این مسجد روی خرابه‌های مسجد قدیمی که در محله لنبان اصفهان بود ساخته شد. همچنین بعد از مرگ میرزا رفیعا
بود ساخته شد. همچنین بعد از مرگ میرزا رفیعا نائینی در سال ۱۶۸۱ برای وی به فرمان شاه مقبره‌ای ساخته شد و بعد از مرگ آقا حسین خوانساری نیز به فرمان شاه برایش آرامگاه زیبایی ساخته شد جایی که بعداً فرزندان و نوادگان وی نیز در آن دفن شدند مدرسه میرزا حسین از جمله دیگر سازه‌هایی بود که به فرمان شاه سلیمان ساخته شد. کاروانسرای شیخ علی خان زنگنه از دیگر بناهای دوران سلطنت شاه سلیمان است که به فرمان وزیر اعظم او ساخته شد. حرم امام رضا که بر اثر زلزله تخریب شده بود در سال ۱۶۷۶ به فرمان شاه سلیمان بازسازی شد همچنین
در سال ۱۶۷۶ به فرمان شاه سلیمان بازسازی شد همچنین در ضلع غربی تخت فولاد مقبره‌هایی برای اشخاص مهم همچون صائب تبریزی ساخته شد. خانواده. به روایت ابوالحسن قزوینی: گفته شده که شاه سلیمان پسری به نام صفی‌میرزا داشت، روزی که شاه سلیمان از دربار به حرمسرا می‌رفت، صفی‌میرزا برای اینکه هنر و ضرب دست خود را به پدر نشان دهد، تیری در کمان گذاشت و پاشنه کفش شاه را هدف گرفت و از قضا تیر درست بر پاشنه کفش شاه نشست، شاه سلیمان که حیرت‌زده شده بود پس از آنکه معلوم شد که فرزندش این حرکت بی‌جا را کرده است، همان لحظه دستور
این حرکت بی‌جا را کرده است، همان لحظه دستور داد صفی‌میرزا را در حوض خفه کنند. به روایت سانسون: خواجگان حرم به شاه افشا کردند که رابطه ساروخان قورچی باشی با عمه‌اش مریم بیگم به برکنار شدن شاه از تخت سلطنت منتهی می‌شده است زیرا آنها مصمم بودند پسر ارشد شاه را که جوانی بیست و دو ساله است به تخت سلطنت بنشانند. از خصوصیات و جزئیات این توطئه اطلاع صحیحی در دست نیست تنها چیزی که محقق می‌باشد این است که به این شاهزاده جوان مجال داده نشده است که بعد از پدر باقی بماند و جانشین او گردد. به گفته کروسینسکی: شاه سلیمان
و جانشین او گردد. به گفته کروسینسکی: شاه سلیمان که از قتل پسرش پشیمان شده بود پسر دوم را احضار کرد ولی او که از قتل برادر و آن بی‌رحمی پدر متوحش بود، گوشه نشینی اختیار کرد و به حضور پدرش نمی‌آمد. روزی او وارد باغچه خاصه پدر شد و شروع به بریدن درخت میوه‌دار کرد. او می‌خواست پدرش را متوجه نادرستی عملش در کشتن فرزندش کند اما شاه سلیمان این عمل را به گونه‌ای دیگر تفسیر کرد و قورچی باشی را احضار کرد و بی‌درنگ فرمان قتل پسرش را داد که با وساطت قورچی‌باشی از این کار منصرف شد و شاه سلیمان به قورچی‌باشی سپرد که این
منصرف شد و شاه سلیمان به قورچی‌باشی سپرد که این راز را پنهان داشته و با هیچ‌کس این راز را در میان نگذارد ولی قورچی‌باشی مادر شاهزاده را مطلع کرد و گفت از این به بعد پسرش به رضای خاطر پدر رفتار کند، مادر شاهزاده که به شاه سلیمان اعتماد نداشت پسرش را وادار کرد که از دربار فرار کند و شاهزاده از دربار گریخت و ناپدید شد، شاه سلیمان از این اتفاق چنان خشمگین شد که قورچی‌باشی را به قتل رساند و مادر شاهزاده نیز از ترس، خود را از بالای قصر به زمین انداخت و جان باخت. شاه سلیمان بارها ازدواج کرد از جمله ازدواج‌های وی
شاه سلیمان بارها ازدواج کرد از جمله ازدواج‌های وی با فتحیه خانم زنی چرکس تبار و هلن خانم دختر والی مسختی از گرجستان بود. پسران دختران سکه‌ها. نوشته روی سکه‌های دوره اول سلطنت با نام شاه صفی دوم: «از برای صرف زوار امام انس و جان / تازه از نام صفی شد سکه صاحبقرانی» نوشته روی سکه‌های دوره دوم سلطنت با نام شاه سلیمان: «بهر تحصیل رضای مقتدای انس و جان / سکه خیرات بر زر زد سلیمان جهان» و روی سکه‌های دیگر نوشته «بنده شاه ولایت سلیمان» در مرکز آن و دور سکه شعر «سکه مهر علی تا زدم بر نقد جان / گشت از فضل خدا محکوم
مهر علی تا زدم بر نقد جان / گشت از فضل خدا محکوم فرمان جهان» نوشته شده است. پشت سکه‌ها نیز شعار شیعه و نام دوازده امام حک شده است. میراث. دوران پادشاهی شاه سلیمان اغلب به‌عنوان آغازی بر افول نهایی دولت صفوی در نظر گرفته می‌شود. به‌گفته‌ی رودی مته، تاریخ‌نگار معاصر، سلیمان را می‌توان نمونه‌ای از آنچه هیو کندی، تاریخ‌نگار بریتانیایی، «غایب درونی» (internal absentee) می‌نامد، دانست؛ اصطلاحی که نخستین‌بار برای خلیفه عباسی، مقتدر (قرن دهم میلادی) به کار رفت. چنین فرمانروایی نه شناختی از حدود و محدودیت‌های منابع
فرمانروایی نه شناختی از حدود و محدودیت‌های منابع مالی دارد و نه دغدغه‌ای برای واقعیت‌های حکمرانی. سلیمان هیچ‌گاه به «بلوغ سیاسی» نرسید و پادشاهی ضعیف و بی‌رحم تلقی می‌شد که بی‌توجهی و خوش‌گذرانی‌هایش، زوال حکومتش را تسریع کرد. جوناس هنوی، که چند دهه پس از سقوط اصفهان از ایران دیدار کرده بود، سلطنت سلیمان را «فاقد هرگونه ویژگی قابل‌توجه، جز تن‌آسایی برده‌وار و خشونتی وحشیانه و غیرانسانی» توصیف کرده‌است. مورخان امروزی تقریباً به‌اتفاق نظر، او را شاهی شکست‌خورده می‌دانند. تنها جنبه مثبت در شخصیت و سلطنت
می‌دانند. تنها جنبه مثبت در شخصیت و سلطنت سلیمان، به باور هانس روبرت رومر، حمایت او از هنر و هنرمندان بود. سلیمان از اصل سیاست (قدرت تنبیهی حاکم) که یکی از ارکان اصلی کشورداری بود، چشم‌پوشی کرد و عملاً زمام امور را به وزیر اعظم خود سپرد. هرچند پادشاهی منفعل لزوماً به معنای ناکارآمدی کامل نبود، به‌ویژه اگر وزیر توانمندی در کنار او حضور داشت و خود شاه نیز در مواقع بحرانی دخالت مؤثر می‌کرد. سلیمان وزیر قابلی چون شیخ علی‌خان را برگزید، اما به‌جای پشتیبانی کامل، او را مورد سوءرفتار قرار داد و عملاً به حاشیه
او را مورد سوءرفتار قرار داد و عملاً به حاشیه راند. سلیمان نخستین شاه صفوی بود که هیچ‌گاه از پایتخت خارج نشد و فرماندهی ارتشی را بر عهده نگرفت. در چنین شرایطی، قدرت به‌تدریج در دست خواجه‌سرایان دربار، زنان حرم‌سرا و روحانیان بلندپایه شیعه متمرکز شد و امکان سیاست‌گذاری آینده‌نگر مبتنی بر درک واقع‌بینانه از چالش‌ها و فرصت‌ها از میان رفت.
اورشانابی که با نام سورسونابو نیز شناخته می‌شود، شخصیتی در اساطیر بین‌النهرین بود. نام او غیرمعمول و ترجمه آن دشوار است و شامل یک پیشوند رایج در نام‌های سومری و یک عدد به خط میخی است که می‌توان آن را هم و هم ۴۰ خواند. به احتمال زیاد، این یک ساختهٔ دانشورانهٔ مصنوعی بوده است. او از نسخه‌های بابلی باستان و بابلی معیار "حماسه گیلگمش" و همچنین از اقتباس هیتی آن شناخته شده است. او در جایگاه قایقرانی در خدمت قهرمان طوفان اوتنپیشتی توصیف می‌شود و مسئول بردن گیلگمش به قلمرو اوتنپیشتی است. در نسخه معیار بابلی، او
به قلمرو اوتنپیشتی است. در نسخه معیار بابلی، او همچنین در نهایت همراه با گیلگمش به اوروک برمی‌گردد. علاوه بر این، پیشنهاد شده که او ممکن است به عنوان یک بازمانده از طوفان بزرگ در نظر گرفته شود و او به عنوان یک قایقران مردگان مانند حموت-تابل یا خارون یونانی عمل کرده است. نام. نام اورشانابی معمولاً به صورت mur-šanabi به خط میخی نوشته می‌شد، šanabi قرائت عددی است که ۴۰ را نشان می‌دهد و به دلیل آنکه ریاضیات بین‌النهرینی بر یک سیستم دستگاه اعداد پایه ۶۰ تکیه دارد نماد () نیز هست. در بیشتر موارد، قبل از آن یک
نماد () نیز هست. در بیشتر موارد، قبل از آن یک تعیین‌کنندهٔ نام‌های شخصی قرار دارد؛ یک گواهی واحد از "دینگیر"، «معرف الهی» که در تئونیم‌ها به کار می‌رود، وجود دارد، که فرض بر این است که ناشی از اشتباه کاتب است. اولین عنصر، ur-، در نام‌های شخصیِ سومری رایج است و می‌تواند به معنای «خدمتکار» ترجمه شود. با پیروی از الگوی ایجاد شده توسط سایر نام‌ها با ساختاری مشابه، دومی باید یا یک تئونیم یا نام یک شی یا مکان باشد که به عنوان نومن در نظر گرفته می‌شود. این واقعیت که به جای آن یک عدد قرار دارد، غیر معمول است و به
که به جای آن یک عدد قرار دارد، غیر معمول است و به احتمال زیاد نشان می‌دهد که نام به طور ساختگی ابداع شده است. گری بکمن اشاره می‌کند که این موضوع ممکن است نتیجهٔ علاقهٔ مجدد به زبان سومری در نیمهٔ دوم هزارهٔ دوم پیش از دوران مشترک باشد. سباستین فینک اشاره می‌کند که نام اورشانابی ممکن است عمداً مرموز و غیرمعمول بوده باشد تا به خوانندگان باستانی چندین امکان برای تفسیر آن بدهد. فهرستی دوزبانه از نام‌های شخصی، اورشانابی را در اکدی به‌عنوان Amēl-Ea، «مرد ائا»، با تکیه بر استفاده از عدد ۴۰ برای نمایش این خدا
با تکیه بر استفاده از عدد ۴۰ برای نمایش این خدا توضیح می‌دهد، اما به گفتهٔ اندرو آر. جرج اورشانابی را در این بافتار باید ترجمهٔ ساختگی نامی در اصل اکدی به سومری در نظر گرفت. قرارداد استفاده از اعداد برای نشان دادن نام خداییان، به بهترین وجه از دوره آشوری میانه گواهی می‌شود، اگرچه نمونه‌های قدیمی‌تری نیز ذکر شده است. سباستین فینک در مقابل پیشنهاد کرده است که با توجه به اینکه عددی که در نام او وجود دارد، نماد نیز هست، نام اورشانابی ممکن است اشاره‌ای به وضعیت گیلگمش در جایگاه یک سوم انسان و دو-سوم خدا باشد.
گیلگمش در جایگاه یک سوم انسان و دو-سوم خدا باشد. بر این اساس، او ترجمه تحت اللفظی «خدمتکار دو-سوم» را پیشنهاد می‌کند که در قیاس با نام سایر شخصیت‌های جانبی "حماسه گیلگمش" که اشاره‌ای نیز به نقش‌های آن‌ها نیز دارد، کنایه از جایگاه او به عنوان یاور گیلگمش در داستان است. جرج متعاقباً این پیشنهاد را به عنوان یک توضیح قابل قبول دیگر پذیرفته است. با این حال، بکمن پذیرش همه ترجمه‌های پیشنهادی را دشوار می‌داند. در یک قطعه بابلی باستان از نسخهٔ اولیه "حماسه گیلگمش"، احتمالاً از سیپار، اورشانابی، سورسونابو نامیده
احتمالاً از سیپار، اورشانابی، سورسونابو نامیده شده است، اما در نسخه‌های بعدی این نام دیگر دیده نمی‌شود و منشأ آن نامشخص است. در گذشته فرض بر این بود که عنصر ur- به عنوان sur- خوانده می‌شد و از دو نام این شخصیت به عنوان مدرک استفاده می‌شد، اما این نظریه امروزه دیگر پذیرفته نمی‌شود. با این حال، غیرممکن نیست که شکل قدیمی‌تر، تحریفی از صورتی باشد که در منابع بعدی گواهی شده است. نقش در حماسهٔ گیلگمش. اورشانابی در نسخهٔ «بابلی معیار» "حماسهٔ گیلگمش" و همچنین در یک قطعهٔ بابلی باستان و اقتباس هیتی گواهی شده است،
قطعهٔ بابلی باستان و اقتباس هیتی گواهی شده است، اما او در بخش‌های باقیمانده از همه گونه‌های دیگر، از جمله حماسهٔ بابلی میانه، قطعه‌ای اکدی از هاتوسا، و اقتباس هوری غایب است. او در جایگاه قایقرانی در خدمت اوتنپیشتی توصیف شده است. قایق او به عنوان "ماگیلو" توصیف می‌شود که بر اساس سایر متن‌های ادبی قابلیت اقیانوس‌پیمایی را داشت و برای سفرهای دریایی مناسب بود. او مسئول حمل‌ونقل کسانی است که مایل به عبور از اقیانوس کیهانی هستند که انتهای جهان را از قلمرو اربابش جدا می‌کند. در بخش پایانی حماسه، او همراه با
جدا می‌کند. در بخش پایانی حماسه، او همراه با گیلگمش به اوروک بازمی‌گردد. در حماسهٔ معیار بابلی، برای اولین بار شیدوری از اورشانابی نام می‌برد، او این کار را هنگامی انجام می‌دهد که به گیلگمش توضیح می‌دهد چگونه به اوتنپیشتی برسد. شیدوری به گیلگمش می‌گوید اورشانابی را می‌توان در جنگلی پیدا کرد که در آنجا در حال جمع‌آوری چوب است. گیلگمش مسلح به تبر و دشنه به آنجا هجوم می‌برد، پس از مواجهه با اورشانابی با او می‌جنگد و «افراد سنگی» همراه او را در هم می‌کوبد. ماهیت «افراد سنگی» (šūt abni) نامشخص است و آنها را
«افراد سنگی» (šūt abni) نامشخص است و آنها را به‌صورت‌های مختلف به عنوان انواع وسایل مربوط به راندن قایق، طلسم‌ها یا موجودات انسان‌نما تفسیر کرده‌اند. نسخهٔ هیتی حماسه آنها را به عنوان یک جفت مجسمه و خدمهٔ اورشانابی معرفی می‌کند و به گفتهٔ اندرو آر. جرج ، همین امر را می‌توان برای اصل بین‌النهرینی فرض کرد. آن درافکورن کیلمر تلاش کرد تا این فرض را که آنها بخشی از کشتی هستند را با توصیف آنها به عنوان مجسمه‌های ماوراء طبیعی تطبیق دهد و پیشنهاد کرد که آنها ممکن است نوعی سنگ لنگر شناخته شده از مکان‌های
ممکن است نوعی سنگ لنگر شناخته شده از مکان‌های باستان‌شناسی مختلف در سواحل مدیترانه باشند که علاوه بر کاربرد دریایی، می‌توانند به عنوان اشیاء نذری نیز عمل کنند. پس از یک افتادگی، اورشانابی از گیلگمش دربارهٔ وضعیت بد او می‌پرسد و در پاسخ داستان مرگ انکیدو و درک میرایی خود را که به دنبال آن اتفاق افتاد، می‌شنود. این بخش با بازگویی مشابهی از اعمال گیلگمش در هنگام سوگواری برای انکیدو و در طی دیدارهایش با شیدوری و اوتنپیشتی مقایسه شده است. تکرار بخش‌های خاص در طول مواجههٔ او با شخصیت‌های دیگر، بخشی از فرآیند
طول مواجههٔ او با شخصیت‌های دیگر، بخشی از فرآیند همگن‌سازی بود که به منظور پیوند دادن عناصری است که از روایت‌های اصلی متمایز سرچشمه گرفته‌اند تا به یک شعر حماسی منفرد تبدیل شوند. گیلگمش متعاقباً درخواست می‌کند که او را به نزد اوتنپیشتی ببرند، اما اورشانابی به او اطلاع می‌دهد از آنجایی که «افراد سنگی» را در هم شکست، سفر دشوارتر خواهد بود و برای حل این مشکل، گیلگمش باید ۳۰۰ دیرک را قطع کند تا قایق را به پیش برانند؛ گیلگمش بی‌درنگ این کار را انجام می‌دهد. سپس او و اورشانابی به راه افتادند. از آنجایی که قایق
او و اورشانابی به راه افتادند. از آنجایی که قایق خدمهٔ اضافی ندارد، آنها باید خودشان آن را هدایت کنند. هر یک از دیرک‌های رانشی فقط یک بار قابل استفاده است، زیرا این تنها راه تضمین عدم تماس مستقیم گیلگمش با آبِ بالقوه خطرناک است. سرانجام آنان تمام می‌شوند، اما گیلگمش از لباس اورشانابی بادبان می‌سازد و پس از سه روز به مقصد می‌رسند. ممکن است که این بخش از حماسه هدفی سبب‌شناختی داشته باشد و به عنوان توضیح منشأ بادبان‌ها عمل کند. صحنهٔ پهلو گرفتن قایق به طور کامل حفظ نشده، اما قطعهٔ باقی‌مانده نشان می‌دهد که
حفظ نشده، اما قطعهٔ باقی‌مانده نشان می‌دهد که اوتنپیشتی از قبل در ساحل منتظر بوده است و او از اینکه اورشانابی را خدمه‌ای همراهی می‌کند که او نمی‌شناسد، تعجب خود را نشان می‌دهد. از آنجایی که برخورد اولیهٔ اورشانابی و گیلگمش در لوح X از نسخهٔ متأخرِ معیارِ حماسه توصیف شده، قطعهٔ بابلی باستان که همان صحنه را حفظ کرده است، گاهی اوقات به عنوان لوح X نسخهٔ مربوطه نامیده می‌شود، اما به گفتهٔ جرج از این برچسب باید اجتناب شود، زیرا معلوم نیست نسخهٔ قدیمیتر حماسه چند لوح داشته است. نسخهٔ دومی فاقد همتای قسمتی است که
لوح داشته است. نسخهٔ دومی فاقد همتای قسمتی است که در آن گیلگمش اعمال خود را برای قایق‌ران بازگو می‌کند. کولوفون نسخهٔ هیتی نشان می‌دهد که دیدار با اورشانابی در لوح سوم این نسخه قرار گرفته است. اورشانابی دوباره در لوح XI ظاهر می‌شود، پس از اینکه گیلگمش نتوانست درخواست اوتنپیشتی را برای بیدار ماندنِ یک هفته‌ای برآورده کند. اوتنپیشتی او را لعنت می‌کند، احتمالاً به این دلیل که گیلگمش را به خانه‌اش آورده است و او را از وظایفش برکنار می‌کند، احتمالاً برای اینکه دیگر هرگز هیچ انسان فانی‌ای نتواند به ساحل قلمرویش
هرگز هیچ انسان فانی‌ای نتواند به ساحل قلمرویش پا بگذارد. سپس اورشانابی در ساحل منتظر می‌ماند در حالی که گیلگمش تلاش می‌کند تا گیاهِ زندگی را در اعماق به دست آورد. وقتی قهرمان برمی‌گردد، به او اطلاع می‌دهد که آن را با موفقیت به دست آورده است، و پس از بازگشت به اوروک، متوجه خواهد شد که آیا این گیاه دارای نیروی جوان‌کننده‌ای که به آن نسبت داده شده، هست یا خیر. آنها با هم به راه می‌افتند، اما پس از رسیدن به ساحل، گیاه توسط یک مار بلعیده می‌شود، این رویداد باعث می‌‌شود که گیلگمش ناامید شود و به اورشانابی بگوید
می‌‌شود که گیلگمش ناامید شود و به اورشانابی بگوید که تمام ماجراجویی‌هایش بیهوده بوده است. سپس حماسه با بازگشت گیلگمش و اورشانابی به اوروک به پایان می‌رسد، گیلگمش پیشنهاد می‌کند که اورشانابی باید از دیوارهای شهر بالا برود: این بخش، تکرارِ بخشی از اولین لوح حماسه است که به طور مشابه اوروک، دیوارهای آن و مکان‌های مهمِ درون آن را توصیف می‌کند. معمولاً فرض بر این است که هدف این بخش آن است که نشان دهد گیلگمش پذیرفته است دیواری که در اطراف شهر ساخته میراث او باقی بماند، اما به گفتهٔ جورج ممکن است به طور
او باقی بماند، اما به گفتهٔ جورج ممکن است به طور گسترده‌تری خواننده را به تأمل در ماهیت جامعهٔ آن زمان و دستاوردهای آن دعوت کند که نمونه‌ای از آن شهر اوروک است. طبق تعبیر او، اورشانابی در اینجا عملاً به عنوان در جایگاه شنوندگان عمل می‌کند. ارتباط مطرح‌شده با خارج از حماسه. پیرو روایت بروسوس از طوفان، که در آن قهرمان و خانواده‌اش را کشتیرانی در کشتی همراهی می‌کرد، اندرو آر جورج پیشنهاد می‌کند که اورشانابی ممکن است شخصیتی از نسخهٔ قدیمی‌ترِ همان سنت باشد، و به همین ترتیب اعتقاد بر این بوده است که یکی از
و به همین ترتیب اعتقاد بر این بوده است که یکی از قهرمانان افسانه طوفان باشد. از آنجایی که بخشی از اقیانوسی که قلمروی اوتنپیشتی را از جهان جدا می‌کند به عنوان «آب‌های مرگ» توصیف می‌شود، جرج همچنین پیشنهاد می‌کند که ممکن است اورشانابی علاوه بر این به عنوان قایقران مردگان در نظر گرفته می‌شد، که با خارون یونانی قابل مقایسه است. دانیل شومر نیز از این فرضیه حمایت کرده است. با این حال، هر دو نویسنده اذعان دارند که این نقش در جاهای دیگر به طور مستقیم برای موجودی در جهان زیرین با نام حموت-تابل («به سرعت راندن»)
در جهان زیرین با نام حموت-تابل («به سرعت راندن») گواهی شده است. علاوه بر این، در تعدادی از طلسم‌ها، گیلگمش را قایقران مردگان خطاب می‌کنند که مسئول انتقال آن‌ها از طریق رودخانهٔ هوبور است.
نرگال (سومری: d"KIŠ.UNU" یا ؛ ؛ آرامی: ܢܸܪܓܲܠ؛ ) خدایی بین‌النهرینی بود که پرستش او در تمامی دوره‌های تاریخ بین‌النهرین از زمان دوره آغازین دودمانی تا امپراتوری بابل نو رایج بود؛ اسنادی نیز به دست آمده که نشانگر باقی ماندن آیین او در دوره امپراتوری هخامنشی است. اساطیر. "نرگال و ارشکیگال". به گفته آلهنا گادوتی، این ایده که ارشکیگال قرار بوده با همسرش پادشاهی بر جهان مردگان را اشتراک گذارد از قطعه‌ای به بابلی باستان، "بیلگمس و جهان زیرین"، شناخته شده است. در این متن، آنو و انلیل جهان زیرین را «به عنوان
در این متن، آنو و انلیل جهان زیرین را «به عنوان جهیزیه، سهم او از ارث پدری، به او می‌دهند که تا زمان ازدواجش در اختیارش باشد».
توپ مروارید، یک توپ نظامی بزرگی بوده که در میدان ارگ تهران قدیم، روبروی نقاره‌خانه قدیم جای گرفته بود. این توپ بعدها به محوطه ساختمان باشگاه افسران وزارت جنگ (ساختمان کنونی شماره ۷ وزارت خارجه) در شمال میدان مشق تهران جابجا شد. نامگذاری. وجه تسمیه این توپ معلوم نیست اما برخی (کتیرائی، ۱۳۷۸) علت نامگذاری را چند رشته مروارید ذکر کرده‌اند که به دهانه توپ آویزان بوده‌است. نوشته برجسته حک شده در داخل ترنج روی توپ نام سازنده آن را یک ریخته‌گر نامدار اصفهانی به نام استاد اسماعیل ریخته‌گر و سال ساخت آن را ۱۲۳۳ قمری
استاد اسماعیل ریخته‌گر و سال ساخت آن را ۱۲۳۳ قمری به دستور فتحعلی شاه قاجار ذکر کرده‌است. این توپ هم‌اکنون در مدخل ساختمان شماره هفت وزارت امور خارجه قرار دارد. فرهنگ شفاهی. دربارهٔ این این توپ داستان‌های بسیاری روایت شده‌است. از جمله این که شاه عباس آن را از پرتغالی‌ها در جزیره هرمز به غنیمت گرفته یا این که به دستور کریم خان زند در شیراز ساخته شده یا حتی در منابع دیگری آمده است که نادر شاه آن را از هندوستان به ایران آورده است. این توپ در فرهنگ عامه حائز اهمیت بوده‌است به نحوی که در دوران قاجار خرافات
اهمیت بوده‌است به نحوی که در دوران قاجار خرافات بسیاری پیرامون آن شکل گرفت و مردم برای گرفتن حاجتهای خود به آن توسل می‌جستند.رواج خرافاتی از این قبیل، باعث شده بود عده ای از زنان و دختران، به نیت حاجت روایی و بخت گشایی به دورش جمع شوند و به آن دخیل ببندند، بخصوص در شبهای بیست و هفتم ماه رمضان و شبهای قدر، در شب چهارشنبه سوری نیز زنان و دختران پول و شیرینی و کله قند به نگهبانان توپ می دادند تا در اجرای مراسمشان آزاد باشند. به نقل از یک روزنامه آمریکایی، به علت احترامی که ماموران دولت و مردم برای این توپ
علت احترامی که ماموران دولت و مردم برای این توپ قائل بودند، از دستگیری مجرمانی که در سایه این توپ بست می نشستد خودداری می کردند و منتظر می شدند که مجرمین از درد گرسنگی تسلیم شوند. جعفر شهری در کتاب طهران قدیم آورده است: «...دخترها و بیوه زن ها به طرف توپ مروارید که توپی مفرغی بزرگ بر روی دو چرخ و بر بالای سکوئی بود و در جای پیکره فعلی میدان ارک، مقابل وزارت اطلاعات، قرار داشت، رو می آوردند و جهت بخت گشایی از زیر آن رد شده، بر لوله سوار می شدند و سر می خوردند و این کار را مجرب ترین عملی می دانستند که با آن
و این کار را مجرب ترین عملی می دانستند که با آن تا سال دیگر به خانه شوهر می روند و اشعاری از این قبیل داشتند که دو بیتی اول آن را هنگام سوار شدن و سر خوردن و دو بیتی دوم را موقع دخیل بستن می خواندند: » صادق هدایت کتاب "توپ مرواری" را در انتقاد از خرافات رایج میان مردم در باره این توپ باتوجه به اوضاع سیاسی و اجتماعی آن دوره نوشت.
کافه گل رضائیه یکی از قدیمی‌ترین کافه رستوران‌های تهران است که نزدیک به ۸۰ سال از گشایش آن می‌گذرد. این کافه در خیابان سی تیر و بالاتر از موزهٔ آبگینه و سفالینه قرار دارد. گل رضائیه از میکده‌های دهه ۴۰ و ۵۰ تهران بود و دکوراسیون داخلی آن فضای همان دهه‌ها را بازسازی می‌کند. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۶۸۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. منابع. از روزنامهٔ آسیا
تلویزیون آریانا افغانستان شبکه‌ای تلویزیونی‌است که برنامه‌های خود را از شهرستان ارواین، کالیفرنیا برای آمریکا، اروپا و افغانستان پخش می‌کند. نبیل غمین مسکینیار ریاست این تلویزیون را بر عهده دارد. او به گفتهٔ خودش قبلاً معاون کتابخانه عامه کابل بوده‌است. این شبکه تلویزیونی برنامه‌های مختلف از جمله سیاسی، دینی، مذهبی و هنری پخش می کند
فهرست خوش‌نویسان ایرانی دربرگیرندهٔ نام خوش‌نویسانی است که به یک یا چند شیوه می‌نوشته‌اند و در زمانهٔ خود سرآمد بوده‌اند. س. ساسان مهیمی از استان کرمان
ابوالحسن علی بن الحسین بن علی المسعودی (۲۸۰–۳۴۶ ه/ ۸۹۶–۹۵۷ م) همه‌چیزدان، تاریخ‌نویس، نویسنده، جغرافی‌دان و جهان‌گرد عرب مسلمان و از اعضای دارالحکمه بود. از او به عنوان هرودوت اعراب یاد می‌شود. نسب وی به عبدالله بن مسعود یکی از یاران پیامبر اسلام می‌رسد. مذهب. به گفته میکائیل کوپرسن، مسعودی در آثارش مذهبش را اعلام ننموده ولی نحوه برخورد او با تاریخ اسلام مثلاً خلافت علی ابن ابی طالب، و عنوان بعضی از کتاب‌هایش دلالت بر شیعه بودن او دارد. مانند تعداد دیگری از عالمان شیعه معاصر مسعودی، رویکرد او نسبت به فقه،
عالمان شیعه معاصر مسعودی، رویکرد او نسبت به فقه، مکتب «ظاهری» بوده است. البته، به نظر می‌رسد که وی حداقل مکتب یک فقیه شافعی را نیز درک کرده است. به ادعای ابولقاسم پاینده، او شیعه بوده است. شارل پلا دز مقاله «المسعودی» در ویرایش دوم دانشنامه اسلام، شیعی بودن مسعودی را غیرقابل انکار می‌داند. در عین حال، مذهب فقهی او را به احتمال زیاد شافعی معرفی می‌کند. به گفته پلا، نویسندگان شیعه به اتفاق مسعودی را هم-مذهب خود می‌دانند. اما در میان نویسندگان سنّی برخی از جمله تاج الدین السبکی در کتاب طبقات شافعیه وی را سنّی
تاج الدین السبکی در کتاب طبقات شافعیه وی را سنّی معتزلی و برخی وی را شیعه می‌دانند. به گفته جان هیوود، مسعودی به همه مذاهب از جمله هندو، زرتشتی، یهودیت و مسیحیت علاقه نشان داده است ولی در نگارش تاریخ خود به صورت غیر نقادانه آنچه را می‌شنیده، نقل می‌کرده است. عصماء افسر الدین در مقاله ای (عایشه دختر ابوبکر) در ویرایش سوم دانشنامه اسلام، مسعودی را مورخی معرفی می‌کند که طرفدار خاندان علی است. زندگی. متولد بغداد و تعالیم اولیه را در آنجا فرا گرفت. در نوجوانی جهانگردی پیشه کرده از سرزمینهای دور دیدن می‌کند از:
پیشه کرده از سرزمینهای دور دیدن می‌کند از: فلسطین، بلاد فارس، ارمنستان، بلاد قاف، هند، دریای چین، مدغشقر، زنگبار، عمان، در سال ۹۴۳ م به انطاکیه می‌رسد. در سال ۹۴۵ م وارد دمشق می‌شود. ده سال مابین سوریه و مصر می‌گذراند، سرانجام در ۹۵۶ م در شهر فسطاط مصر فوت کرده دفن می‌شود. بیشتر تالیفات وی گم شده است. یکی از مهم‌ترین این تألیفات کتابی بنام "اخبار الزمان ومن آباده الحدثان" در ۳۰ جلد بوده که فقط یک جلد از آن باقی مانده است. توصیف مسعودی از آسی بادهای سیستان. در ۹۴۷ میلادی از سیستان بازدید کرده وجود آسی
در ۹۴۷ میلادی از سیستان بازدید کرده وجود آسی بادهای عمودی برای آرد کردن گندم را توضیح می‌دهد