payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قَصرقَند یکی از شهرهای استان سیستان و بلوچستان، ایران و مرکز شهرستان قصرقند است که به شهر انبه انباگ شهرت دارد . این شهر از دو شهرک و بافت جدا از هم شامل قصرقند و کورسر تشکیل می شود. قصرقند در جنوب سیستان و بلوچستان با بیش از ۴۴۰ مكان طبیعی، تاریخی، و سنگ نگاره ها ، قنوات، رودهای پر آب،میوهای چهار فصل و استوایی این شهر است نخلستان ها و شالیزارها مكانی شگفت انگیز برای مسافران نوروزی است. سوغات. غذاهای سنتی. انباگ ، در گویش این منطقه به آن اَمباگ نیز می گویند. پیشینه. لغتنامهٔ دهخدا به نقل از جلد ۸ فرهنگ
پیشینه. لغتنامهٔ دهخدا به نقل از جلد ۸ فرهنگ جغرافیایی ایران می‌نویسد: قصرقند، قصبه مرکز بخش قصرقند شهرستان چاه بهار در ۱۱۰ هزار گزی چاه بهار و ۵۶ هزار گزی خاور نیک‌شهر، کنار رودخانه کاجو. موقعیت جغرافیایی آن کوهستانی و گرمسیر مالاریائی است. سکنه آن ۴۰۰۰ تن است. آب آن از قنات و رودخانه و محصول آن غلات، خرما، لبنیات، برنج و شغل اهالی زراعت و گله داری است. راه فرعی و پاسگاه ژاندارمری و دبستان دارد. قلعه خرابه قصرقند از ابنیه بسیار قدیم است. با نامداران قصرقندی (کسرکندی) شی محمد درفشان (شاعر) فیض محمد
قصرقندی (کسرکندی) شی محمد درفشان (شاعر) فیض محمد (خواننده) و... جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱۱٬۶۰۵ نفر (۲٬۶۴۹ خانوار) بوده‌است.
کَهیر واکنش آلرژیک به شکل ورم‌دانه‌های گرد سرخ بر روی پوست که با خارش زیاد همراه است. کهیر آماس و ورمی است در پوست بدن که شبیه به آماسی که از برخورد گزنه پدید می‌آید. ممکن است این بثورات پوستی با برآمدگی‌های قرمز خارش‌دار، سوزش نیز داشته باشند و در قسمت‌های گوناگون بدن پدیدار شوند. مدت آن از چند دقیقه تا چند روز متغیر است و هیچ تغییر طولانی‌مدتی در پوست ایجاد نمی‌کند. کمتر از ۵ درصد موارد بیش از شش هفته طول می‌کشد. کهیر بیماری کوتاه‌مدتی است که با سرخی پوست و خارش بسیار در تمام بدن همراه است. این عارضه
و خارش بسیار در تمام بدن همراه است. این عارضه پوستی به صورت دانه‌های کوچک صورتی رنگ یا به شکل برجستگی‌های وسیع‌تر و گاهی به صورت تاول دیده می‌شود و با خارش شدید همراه است. کهیر معمولاً بر اثر واکنش بدن در برابر آزاد شدن مواد هیستامینی یا ترکیباتی نزدیک به هیستامین پدید می‌آید. عوامل. موادی از قبیل آجیل، شکلات، ماهی، گوجه فرنگی، تخم مرغ، توت فرنگی، شیر و افزودنی‌های غذایی و میوه‌های تازه به‌ویژه مرکبات و داروهایی از قبیل پادزیستها (آنتی‌بیوتیک‌ها) مانند پنی‌سیلین، مسکن‌ها مثل آسپیرین، کدئین، ایندومتاسین،
مسکن‌ها مثل آسپیرین، کدئین، ایندومتاسین، خواب‌آورها، ویتامینها و تقریباً هر نوع دارویی می‌تواند ایجاد کهیر کند. مصرف مداوم آسپیرین می‌تواند ایجاد کهیر مزمن کند. حلزون، ماهی، آجیل، تخم مرغ و شیر از شایع‌ترین حساسیت‌زاها هستند که خوردن آن‌ها می‌تواند باعث پدید آمدن کهیر بشود. در یک سوم موارد کهیر علت مشخصی یافت نمی‌شود (ایدیوپاتیک). تراوش مایع پلاسمای خون از درون رگ‌ها به فضای میان‌بافتی در پوست باعث کهیر زدن می‌شود. یک عامل شیمیایی که هیستامین نامیده می‌شود از یاختههای ویژه‌ای در پوست به نام ماستوسیت‌ها که
از یاختههای ویژه‌ای در پوست به نام ماستوسیت‌ها که در پیرامون رگ‌ها قرار دارند ترشّح می‌شود و باعث گشادشدن رگ‌ها و بازشدن فضاهای میان‌یاخته‌ای در آن‌ها و به‌دنبال آن خروج مایع از درون رگ‌ها می‌شود. در بیشتر بیماران، کهیر بی‌ضرر بوده و هیچ نشانه پایداری بر جای نمی‌گذارد. کهیر حاد می‌تواند کمتر از یک تا ۶ هفته به طول بینجامد، در حالی که کهیر مزمن بیش از ۶ هفته طول می‌کشد و گاهی نیز ماه‌ها و سال‌ها ادامه می‌یابد. بیماری کهیر در تمام سنین مشاهده می‌شود و مردان و زنان به‌طور تقریبی به نسبت برابر به این بیماری
و زنان به‌طور تقریبی به نسبت برابر به این بیماری دچار می‌شوند. مصرف داروهای ضدهیستامین می‌تواند در درمان کهیر سودمند باشد. علائم شایع کهیر جوش‌های خارش‌دار است که این جوش‌ها متورم شده و تبدیل به ضایعات صورتی یا قرمز رنگ می‌شوند. این ضایعات کهیری حاشیه کاملاً مشخص دارند و مسطح هستند. قطر آن‌ها یک تا ۵ سانتیمتر است. ضایعات کهیری سریعاً به یکدیگر می‌پیوندند و پلاک‌های بزرگ و مسطح به رنگ پوست تشکیل می‌دهند. این ضایعات کهیری یا پلاک‌ها مرتباً تغییر شکل می‌دهند و ممکن است در عرض چند دقیقه یا چند ساعت ناپدید شده
ممکن است در عرض چند دقیقه یا چند ساعت ناپدید شده و دوباره ظاهر شوند. تغییراتی به این سرعت مشخص کهیر است. در واقع کهیر بیماری شایعی است که ۱۰ تا ۲۰ درصد مردم در طول زندگی خود دستکم یک بار دچار آن می‌شوند. کهیر در اطراف چشم، لب و دستگاه تناسلی ورم شدید ایجاد می‌کند که در این حال، ظاهر ضایعات ناراحت‌کننده است ولی با درمان معمولاً ظرف ۲۴ ساعت برطرف می‌شود. معمولاً هر حمله کهیر در عرض چند روز تا چند هفته خود به خود فروکش می‌کند اما ممکن است این بیماری سال‌ها طول بکشد. انواع کهیر. کهیر حاد، کهیری است که کمتر از
بکشد. انواع کهیر. کهیر حاد، کهیری است که کمتر از ۶ هفته طول کشیده باشد. در اکثر موارد تعیین علت این نوع کهیر آسان بوده و با رفع این علت کهیر بهبود می‌یابد. از اصلی‌ترین علت‌های ایجاد کهیر می‌توان به مواد غذایی مانند آجیل، شکلات، ماهی، گوجه فرنگی، تخم مرغ، توت فرنگی، شیر و افزودنی‌های غذایی و میوه‌های تازه بخصوص مرکبات و داروها از قبیل: آنتی‌بیوتیک‌ها مثل پنی‌سیلین، مسکن‌ها مثل آسپیرین، کدئین، ایندومتاسین، خواب‌آورها، ویتامین‌ها، ملین‌ها و عفونت‌ها شامل نیش حشرات؛ گاه بیماری‌های داخلی مثل بیماری تیروئید،
حشرات؛ گاه بیماری‌های داخلی مثل بیماری تیروئید، محرک‌های فیزیکی مثل فشار، سرما و نور خورشید نیز از عوامل دیگر ایجاد کهیر هستند. کهیر مزمن، کهیری است که بیش از ۶ هفته طول بکشد. تشخیص علت این نوع کهیر بسیار مشکل است و فقط در تعداد خیلی کمی از بیماران می‌توان به علت آن پی برد. هیچ آزمایش تشخیصی اختصاصی برای این نوع کهیر وجود ندارد. اما در کهیر فیزیکی؛ حملات مکرر کهیر در افراد می‌تواند ناشی از تماس عوامل فیزیکی مثل نور آفتاب، سرما، گرما، آب، تعریق و فشار موضعی باشد. معمولاً در این حالت بیماران خود متوجه عامل
باشد. معمولاً در این حالت بیماران خود متوجه عامل ایجادکننده می‌شوند. کهیر گرمایی (کولینرژیک). کهبر کولینرژیک نوعی از کهیر است که به دلیل افزایش دمای بدن ، عرق یا قرار گرفتن در معرض گرما ایجاد می شود. ارتباط استرس با کهیر. استرس‌های روحی و افسردگی باعث تشدید بیماری کهیر مبتلایان می‌شود و موجب افزایش خارش و گسترش آن می‌شود. تشخیص کهیر. بعضی از کهیرها بر اساس دلایل ثانویه ایجاد می‌شوند؛ کهیر ناشی از عوامل محیطی مانند سرما، آب سرد و آفتاب جزو این گروه هستند. نشانه‌های این کهیر عبارتند از: قرمزی پوست، تورم و
نشانه‌های این کهیر عبارتند از: قرمزی پوست، تورم و خارش دار شدن سطح پوست. روش ساده‌ای برای تشخیص این نوع کهیرها وجود دارد؛ معمولاً با فشار ملایم توسط نوک انگشتان قرمزی پوست برطرف می‌شود و سفتی قابل لمس حس نمی‌شود. همچنین به محض کاهش فشار، دوباره قرمزی ظاهر می‌شود. معمولاً ضایعه‌های کهیر پس از ۴۸ ساعت برطرف می‌شوند و کمتر کهیری وجود دارد که در یک نقطه ثابت بیش از چند روز باقی بماند. نوع دیگری از کهیرها در اثر فشارها به وجود می‌آیند؛ برای مثال فشار کش جوراب موجب ایجاد کهیر در زیر آن می‌شود. اگر کهیر در اثر
موجب ایجاد کهیر در زیر آن می‌شود. اگر کهیر در اثر فشار ایجاد شده است از پوشیدن لباس‌های تنگ خودداری کنید کهیر ناشی از سرما نیز آزمایش آسان و ساده‌ای دارد. تکه‌ای یخ را برای مدتی روی پوست قرار دهید، سپس آن را بردارید. اگر نشانه‌های کهیر ظاهر شد به کهیر مبتلا شده‌اید. به‌طور کلی درمان این کهیرها جلوگیری از رویارویی با عامل ایجادکننده است؛ یعنی باید کاملاً در برابر سرما از خود محافظت کنید. درمان. بهترین درمان کهیر شناسایی عامل مسوول و دوری از تماس دوباره با آن است. تغییر محل زندگی برای یک تا ۲ هفته گاهی باعث
است. تغییر محل زندگی برای یک تا ۲ هفته گاهی باعث بهبود کهیر می‌شود. افرادی که مبتلا به کهیر هستند بایستی مواردی را رعایت کنند، مثلاً حذف برخی از مواد غذایی مثل آجیل، موز، توت فرنگی، پیاز، گوجه فرنگی، بادمجان، تخم مرغ، مرکبات، شیر، ماهی، پنیر، ادویه، مواد رنگی (نوشابه ژله آدامس بستنی)، غذاهای حاوی مواد محافظ (کنسرو، سوسیس و کالباس، مربا، ترشی، مایونز) قطع مصرف داروهایی که لزومی به مصرف آن نیست مانند مسکن‌ها، ویتامین‌ها و ملین‌ها نیز در درمان آن مؤثر است. خنک کردن پوست معمولاً باعث تخفیف و گرما باعث بدتر شدن
کردن پوست معمولاً باعث تخفیف و گرما باعث بدتر شدن خارش می‌شود لذا از گرمای زیاد و حمام داغ پرهیز شود. داروهای موضعی مثل کرم‌ها و لوسیون‌ها تأثیری در درمان کهیر ندارند؛ معمولاً برای کنترل کهیر داروهای آنتی‌هیستامین و کورتون خوراکی یا تزریقی تجویز می‌شود. آنتی هیستامینها ممکن است خواب‌آور باشند. همچنین در صورت بروز مشکل تنفسی سریعاً به پزشک مراجعه شود.
نِگور، شهری در بخش مرکزی شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. این شهر، مرکز شهرستان دشتیاری است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر نگور برابر با ۵٬۶۷۰ نفر (۱٬۳۲۰ خانوار) بوده‌است.
نیکشهر، مرکز شهرستان نیکشهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است. زیست‌محیطی. شهرستان نیکشهر به لحاظ اقلیمی، دارای اقلیم گرم بوده، از رودخانه‌های مهم آن می‌توان به رودخانه کاجو، تنگ سرحه، بنت، نیکشهر ـ کشیگ و کوچینک و بلپیر و گنگ اشاره نمود. این شهرستان جزو نواحی کوهستانی استان به‌شمار می‌رود و کوه‌های آهوران مهم‌ترین ارتفاعات این شهرستان را تشکیل می‌دهند. بیشتریت محصولات کشاورزی این شهرستان خرما، برنج و مرکبات می‌باشد مردم‌شناسی. مردم این شهرستان از قوم بلوچ هستند و به زبان بلوچی تکلم می‌کنند و پیرو دین
هستند و به زبان بلوچی تکلم می‌کنند و پیرو دین اسلام و مذهب سنی هستند. اشعار و نویسندگان. ایوب ایوبی (زاده 4 فروردین 1351 در حمیری) نویسنده ، شاعر ، ادیب ، لغت شناس ، زبان شناس ،استاد و مدرس ،ابداع کننده ی رسم الخط بلوچی و از مهم‌ترین شاعران و نویسندگان معاصر ایران در زبان بلوچی است ،که کتب و اشعارش به زبان‌های فارسی و بلوچی نوشته شده‌اند. پیشینه تاریخی. نام قدیم شهرستان نیکشهر «گِه» به معنی گِهتر و بهتر بوده‌است که در سال ۱۳۲۰ هجری شمسی در زمان رضا شاه به نیک‌شهر تغییر نام یافت و در خردادماه سال ۱۳۶۹ از
نیک‌شهر تغییر نام یافت و در خردادماه سال ۱۳۶۹ از شهرستان چابهار منفک و به شهرستان تبدیل شد. شهرستان نیک‌شهر با داشتن سابقه تاریخی درخشان در برگیرنده آثار تاریخی و باستانی ارزشمندی است که از دیدگاه باستان‌شناسی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. سفالینه‌های بدست آمده در بررسی‌های باستان‌شناسی در گمانه زنی‌ها قدمت این شهرستان را بالای پنج هزار سال تخمین می‌زند شهرستان نیک‌شهر با بیش از ۳۰۰ اثر تاریخی و آثار دورهٔ اسلامی یکی از کانون‌های آثار باستانی در سطح استان است. خوراک. از انواع معروفترین خوراک‌های محلی
است. خوراک. از انواع معروفترین خوراک‌های محلی شهرستان نیک‌شهر می‌توان به موارد ذیل اشاره نمود: بهداشت و درمان. این شهر دارای دو بیمارستان است. بیمارستان ۲۲ بهمن که در سال ۱۳۶۹ افتتاح شد و بیمارستان محمد رسول‌الله که در سال ۹۴ افتتاح شده است. جمعیت. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۳٬۳۹۹ خانوار) ۱۵٬۸۸۹ نفر بوده‌است. رتبه جمعیت. نیک شهر از نظر جمعیتی در حد متوسط قرار دارد و در استان سیستان و بلوچستان هفتمین شهر پرجمعیت این استان می‌باشد. همچنین نیک شهر ۳۶۵ اُمین شهر پرجمعیت در بین تمامی شهرهای ایران است و
اُمین شهر پرجمعیت در بین تمامی شهرهای ایران است و از شهرهایی مانند بیله سوار، فریدون‌شهر، بشرویه، مهران، منوجان و بندر جاسک بزرگتر و پرجمعیت تر است. دیدنی‌ها. از جاذبه‌های گردشگری این شهر می‌توان به درخت مکرزن (انجیر معابد انبه) رودخانه تنگ سرحه، سد خیرآباد، قلعه وقبرستان چهل دختران &lt;روستای تخت ملک، روستای بلپیر و رودخانه کوچینک اشاره کرد. چند قلعه تاریخی نیز در اطراف شهر دیده می‌شوند. راه‌های ارتباطی. نیک شهر از طریق راه‌های اصلی آسفالته به شهرهای مهمی مانند چابهار، کنارک و ایرانشهر متصل است. همچنین
مانند چابهار، کنارک و ایرانشهر متصل است. همچنین راه‌آهن مهم چابهار - کرمان که در آینده به بهره‌برداری می‌رسد از این شهر عبور می‌کند. نیک شهر بعد از کنارک، نزدیکترین شهر به بندرچابهار است. محصولات کشاورزی. کشت برنج در سطح ۳ هزار هکتار و برداشت دو بار در سال و نخیلات در ۶ هزار هکتار و ۹۰۰ هکتار یونجه با برداشت ۱۸ چین در سال و انبه محصولات کشاورزی این شهرستان هستند؛ و به علت اینکه بین دو رودخانه گنگ و کشیک وپائین دست سد خیرآباد رودخانه کشیک قرار دارد دارای آب کافی برای کشاورزی می‌باشد.
هدار، روستایی در دهستان جکیگور بخش مرکزی شهرستان راسک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲٬۴۶۸ نفر (۴۹۵ خانوار) بوده‌است.
کَهَک، مرکز شهرستان کهک و یکی از شهرهای استان قم در ایران است. یکی از کسب و کارهای مردم این شهر کشاورزی است و تبحر خاصی نیز در خیاطی دارند. جمعیت. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵، برابر با ۴٬۸۳۷ نفر (۱٬۴۸۰ خانوار) بوده‌است. پیشینه. نام شهر کهک مدتی نوفل لوشاتو بود که برگرفته از روستای نوفل‌لوشاتو در نزدیکی پاریس بوده که اقامگاه سید روح‌الله خمینی برای چند ماه بوده‌است. در تاریخ ۹۷/۱۲/۲۶ با تصویب هیئت دولت دوباره اسم این شهر از نوفل لوشاتو به کهک بازگشت. آب و هوا و اقلیم. اقلیم شهر کهک معتدل و خشک است
آب و هوا و اقلیم. اقلیم شهر کهک معتدل و خشک است و تابستان‌هایی معتدل و نسبتاً خنک و زمستان‌هایی سرد دارد. جاذبه‌های گردشگری. خانه ملاصدرا، اقامت‌گاه ملاصدرای شیرازی فیلسوف و حکیم اسلامی بوده‌است و وی به دلیل آزار متعصبان به‌ویژه حاج ابوالفضل خان حاج اسماعیلی از سرمایه داران خاموش کهک قرار گرفت و درس خود در شیراز را رها کرد و ۱۵ سال در کهک به گوشه‌نشینی، عبادت، و تفکر پرداخت.
قلعهٔ نو مرکز ولایت بادغیس در شمال‌غرب افغانستان است. این شهر از لحاظ جغرافیایی در نزدیکی مرز افغانستان با ترکمنستان واقع شده و دارای اهمیت اداری، فرهنگی و اقتصادی در منطقه غرب افغانستان می‌باشد. قلعه نو در دشتی وسیع قرار دارد و به‌عنوان یکی از مراکز تاریخی هزاره‌های اهل سنت شناخته می‌شود. شهر قلعه نو در دوران حکومت امان‌الله خان به‌طور رسمی به‌عنوان مرکز ولایت بادغیس شناخته شد، اما سابقه سکونت در این منطقه به قرون گذشته بازمی‌گردد. در گذشته، این شهر توسط دوریش علی‌خان هزاره، یکی از فرماندهان محلی، ساخته
دوریش علی‌خان هزاره، یکی از فرماندهان محلی، ساخته شده بود که در توسعه و سازماندهی شهری نقش داشته است. امروزه قلعه نو به‌عنوان یکی از مناطق نسبتاً آرام‌تر نسبت به ولایت‌های همجوار شناخته می‌شود، هرچند گه‌گاه با تهدیدات امنیتی مواجه بوده است. پیشینه تاریخی. شهر قلعه نو دارای پیشینه‌ای تاریخی در شمال‌غرب افغانستان است و به‌عنوان مرکز ولایت بادغیس از دوره سلطنت امان‌الله خان تاکنون دارای نقش اداری و نظامی بوده است. با این حال، نام و ساختار اولیه شهر به دوریش علی‌خان هزاره نسبت داده می‌شود که در قرن نوزدهم
علی‌خان هزاره نسبت داده می‌شود که در قرن نوزدهم به‌عنوان یکی از سرداران محلی، دستور ساخت قلعه‌ای دفاعی در این محل را داد. این قلعه بعدها به‌عنوان هسته نخستین شهر "قلعه نو" شناخته شد و نام شهر نیز از همین سازه تاریخی گرفته شد. در قرن‌های گذشته، منطقه بادغیس به‌طور کلی بخشی از قلمرو هزاره‌های اهل سنت بوده که در اطراف قلعه نو ساکن بوده‌اند. در دوره حاکمیت عبدالرحمن‌خان، بخشی از اقوام کوچ‌داده‌شده نیز در این منطقه اسکان یافتند. در دوران جنگ‌های داخلی و حاکمیت طالبان، قلعه نو بارها دست‌به‌دست شد، اما به دلیل
طالبان، قلعه نو بارها دست‌به‌دست شد، اما به دلیل موقعیت جغرافیایی‌اش نسبت به ولایات غربی (مانند هرات) همواره اهمیت راهبردی خود را حفظ کرده است. با سقوط طالبان در سال ۲۰۰۱، این شهر به یکی از مراکز کمک‌رسانی بین‌المللی تبدیل شد. جمعیت. بر اساس برآوردهای اداره ملی احصائیه افغانستان (CSO) و منابع محلی، جمعیت شهر قلعه نو در حدود ۵۰٬۰۰۰ تا ۶۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود، اما به‌دلیل مهاجرت‌های داخلی و ناامنی در اطراف، این رقم متغیر است. ترکیب قومی در قلعه نو تنوعی خاص دارد و شامل گروه‌های زیر است: قلعه نو از معدود
دارد و شامل گروه‌های زیر است: قلعه نو از معدود شهرهای افغانستان است که هزاره‌های اهل سنت در آن حضور تاریخی و فرهنگی مستند دارند. این گروه اغلب به زبان دری صحبت می‌کنند. جغرافیا. شهر قلعه نو در شمال‌غرب افغانستان و در مرکز ولایت بادغیس واقع شده است. این شهر در دشتی نسبتاً هموار و در نزدیکی کوه‌های کم‌ارتفاع قرار دارد و از طریق جاده با شهرهای هرات، میمنه و قندهار ارتباط دارد.قلعه نو در عرض جغرافیایی ۳۴٫۹۸ شمالی و طول جغرافیایی ۶۳٫۱۲ شرقی واقع شده و ارتفاع آن از سطح دریا حدود ۹۰۰ تا ۱۰۰۰ متر است. رودخانه‌هایی
سطح دریا حدود ۹۰۰ تا ۱۰۰۰ متر است. رودخانه‌هایی مانند مورچاق و برخی جوی‌های فصلی در نزدیکی شهر جریان دارند که برای کشاورزی اهمیت دارند. آب و هوا. قلعه نو دارای اقلیم نیمه‌خشک و قاره‌ای (BSh یا BSk) است به‌دلیل خشکی و وزش بادهای موسمی، فرسایش خاک و کم‌آبی از مشکلات زیست‌محیطی مهم در این منطقه به‌شمار می‌رود.
لوتک، روستایی در دهستان لوتک بخش مرکزی شهرستان هامون در استان سیستان و بلوچستان ایران است. این روستا. مرکز دهستان لوتک است. این روستا در ۳۱ کیلومتری جنوب شرقی شهر زابل و در ۱۴ کیلومتری جنوب غربی محمدآباد و در مسیر جاده زابل- زاهدان قرار دارد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۷۷ نفر (۲۴۸ خانوار) بوده است.
میرجاوه، مرکز شهرستان میرجاوه در استان سیستان و بلوچستان است که در منطقه سرحد بلوچستان و ۷۵ کیلومتری جنوب شرقی شهر زاهدان واقع است. گذرگاه مرزی میرجاوه شرقی‌ترین دروازهٔ ورودیِ ایران و یکی از مرزهای قانونی در جنوب شرق کشور است که رفت و آمد گردشگران خارجی و داخلی از این معبر صورت می‌گیرد و از طریق راه‌آهن، ایران را به شبه‌قاره هند متصل می‌کند. یکی از قدیمی‌ترین گمرکات کشور، گمرک میرجاوه با قدمتِ بیش از صد سال است که در آن صادرات و واردات صورت می‌گیرد. میرجاوه گذرگاه اصلی جاده بین ایران و پاکستان است. پاسگاه
گذرگاه اصلی جاده بین ایران و پاکستان است. پاسگاه مرزی پاکستان در تفتان است. میرجاوه همچنین نقطه‌ای است که خط راه‌آهن پاکستان در مسیر کویته به زاهدان از مرز عبور می‌کند. از زمان ساخت این خط ریلی در سال ۱۹۲۱، این خط ریلی منزوی بود و از طریق راه‌آهن دیگری به شبکه راه‌آهن ایران متصل نشده‌بود. در حدود سال ۲۰۰۷، اقداماتی برای پیوند دادن این خط با بقیه شبکه راه‌آهن ایران از طریق بم انجام شد. این امر اکنون به انجام رسیده‌است. از آنجایی که ابعاد ریلی راه‌آهن ایران و پاکستان متفاوت است، به‌ترتیب با اندازه استاندارد
پاکستان متفاوت است، به‌ترتیب با اندازه استاندارد و اندازه ۵ فوت ۶ اینچ (۱۶۷۶ میلی‌متر) در زاهدان یک ایستگاه تغییر شاسی قطار و مرکز بارگیری ساخته شده‌است. گورستان هفتاد ملا و غار لادیز و باغات تمین از جاذبه‌های تاریخی و گردشگری منطقه میرجاوه هستند. جمعیت. بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۹٬۳۵۹ نفر بوده‌است. پیشینه. میرجاوه محل اسکان طوایف بلوچ، به ویژه طایفه ریگی، میربلوچزهی، گمشادزهی، تمندانی و ترشابی است. منطقه میرجاوه را نادرشاه افشار به میر بولان ریگی، یکی از اجداد طایفه ریگی، اهدا کرد. علت این اقدام
یکی از اجداد طایفه ریگی، اهدا کرد. علت این اقدام نادرشاه افشار، همراهی میربولان به او در نبرد با هند خدمت کرده بود و در اصل یکی از فرماندهان نادر شاه بوده که بخاطر زیرکی خدمت بسیار به او لقب میر بولان داده شده.نام میرجاوه در زبان بلوچی به معنی «جایگاه میر» (سکونتگاه امیر) است و به همین موضوع تاریخی اشاره دارد. بارزترین چشم‌انداز میرجاوه، رودخانه آنجاست که از کچه‌کوه سرچشمه می‌گیرد و از وسط دره‌ای وسیع عبور می‌کند. این رود در مرز مکران و کلات (ایران و پاکستان) تلخ‌آب (تهلاپ: در زبان بلوچی) نامیده می‌شود و
تلخ‌آب (تهلاپ: در زبان بلوچی) نامیده می‌شود و سپس در ریگزارهای هامون ماشکید فرومی‌رود. در زمان احداث راه‌آهن، با ایجاد منبع و لوله‌کشی، قسمتی از این رودخانه به ایستگاه راه‌آهن میرجاوه آورده شد و با واگن‌های ویژه، از میرجاوه به تمام ایستگاه‌های بین راه حمل می‌شد. هوای میرجاوه گرم و محیط طبیعی آن محیطی خشک است. در آنجا ریزش باران به صورت رگبار است که به علت پستی و بلندی زمین، باعث وقوع سیل می‌شود. میانگین بارندگی سالانه میرجاوه در خلال سال‌های ۱۳۵۳ تا ۱۳۶۶ خورشیدی، ۷/۹ میلی‌متر بوده که از متوسط بارندگی
خورشیدی، ۷/۹ میلی‌متر بوده که از متوسط بارندگی سالانه در ایران بسیار کمتر بوده‌است. در قدیم در میرجاوه دو چاه آب وجود داشت: یکی چاه شهرداری که آب لوله‌کشی میرجاوه را تأمین می‌کرد و دیگری چاه راه‌آهن که آب هر دو شور بود و کمتر برای آشامیدن استفاده می‌شد. عمق هر دو چاه حدود ۱۷۰ متر بود. آب کشاورزی و آب آشامیدنی مردم از آبی بود که از لادیز و از فاصله ۲۰ کیلومتری میرجاوه می‌آمد. این آب از چهار قنات که به فواصل مختلف از یکدیگر قرار داشتند، سرچشمه می‌گرفت. در سرشماری عمومی نفوس و مسکن آبان ۱۹۷۶/۱۳۵۵م میرجاوه
سرشماری عمومی نفوس و مسکن آبان ۱۹۷۶/۱۳۵۵م میرجاوه دهستان نامیده شد و در آن زمان ۲هزار و ۱۹۰ نفر جمعیت داشت. مردم و فرهنگ. مردم شهرستان میرجاوه از قومیت بلوچ و اهل سنت حنفی می‌باشند. زبان مردم شهرستان میرجاوه بلوچی است. بیشتر ازدواج‌ها درون‌گروهی و قومی است و مردم برای ریش‌سفیدان و بزرگان طوایف احترام قائل می‌شوند. درصد طلاق به دلیل نکوهیده دانستن آن بسیار ناچیز است و معمولاً بسیار به ندرت اتفاق می‌افتد. مردم پایبند سنت‌های قومی‌قبیله‌ای‌اند و لباس محلی می‌پوشند و به زبان بلوچی با لهجه سرحدی تکلم می‌نمایند
و به زبان بلوچی با لهجه سرحدی تکلم می‌نمایند و تفاوت‌های ناچیزی بین لهجه‌ها موجود است. همچنین مردم پایبند سنن مذهبی هستند و حضور پررنگی در آیین‌های مذهبی و قومی دارند. کشاورزی. فرآورده‌های شهرستان میرجاوه با توجه به تفاوت‌های اقلیمی در سه بخش آن متنوع هستند. در بخش ریگ ملک و مرکزی کِشته‌ها بیشتر گندم، جو، ذرت، یونجه و نخل خرما است. ولی در بخش لادیز با توجه به لطافت هوا در این بخش و وجود منابع آبی در کوهستان‌ها فرآورده‌های کشاورزی بیشتر و عبارت است از گندم، جو، ذرت، یونجه، کلزا، پیاز، گوجه فرنگی، نخود، عدس،
ذرت، یونجه، کلزا، پیاز، گوجه فرنگی، نخود، عدس، لوبیا و محصولات جالیزی. در بحث باغداری تمام میوه‌های سردسیری و حتی خرما در بخش لادیز بعمل می‌آید که مواردی از آن عبارتند از: زردآلو، آلو، هلو، شلیل، گردو، بادام، آلبالو، گیلاس، زرشک و انواع و اقسام میوه‌های دیگری مثل توت، شاه‌توت و … بعمل می‌آید.
میرآباد روستایی در دهستان لادیز بخش لادیز شهرستان میرجاوه استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۸۴ نفر (۶۹خانوار) بوده‌است.
میلَک، روستایی است از توابع شهرستان هیرمند، بخش مرکزی شهرستان هیرمند در استان سیستان و بلوچستان است. این روستا هم‌مرز کشور افغانستان است. پایانه مرزی میلک و پل بزرگ ابریشم بر روی رودخانه هیرمند در مجاورت این روستا قرار دارد که محل بازارچه و گذرگاه مرزی میلک در مرز افغانستان و ایران است. بنیانگذار این روستا میرزا نورمحمد یارمحمدی می باشد. جمعیت. میلک در دهستان جهان‌آباد قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۴۴۴ خانوار) ۲٬۳۸۵ نفر است. اطلاعات. میلک بزرگ‌ترین روستای شهرستان هیرمند است که ۲۱ کیلومتر از
روستای شهرستان هیرمند است که ۲۱ کیلومتر از مرکز این شهرستان فاصله دارد و در ۴۰ کیلومتری شهرستان زابل واقع گردیده با ۳۰۰۰ تن سکنه که ساکنان این روستا ، یارمحمدی، میری، نارویی، براهویی، دهمرده، میر، میربلوچ زهی، بامری، میربزرگ و... هستند.
جمعیت. این روستا در دهستان زهک قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن 4909نفر (929خانوار) بوده‌است.
نوک‌آباد، شهری در بخش مرکزی شهرستان تفتان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. این شهر، مرکز شهرستان تفتان است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر نوک‌آباد برابر با ۵٬۲۶۱ نفر (۱٬۳۷۰ خانوار) بوده‌است.
کوپچ، روستایی در دهستان لاشار جنوبی بخش پیپ شهرستان لاشار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. این روستا، مرکز دهستان لاشار جنوبی است. کوپچ از قطب‌های سوزن‌دوزی در بلوچستان است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۷۵۷ نفر (۵۱۴ خانوار) بوده‌است.
قُرقُری، شهری در بخش قرقری شهرستان هیرمند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. این شهر، مرکز بخش قرقری است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر قرقری برابر با ۱٬۳۲۹ نفر (۳۲۴ خانوار) بوده‌است.
طایفه کیخا یکی از طوایف سیستانی در استان سیستان و بلوچستان به‌شمار می‌آید و به مفهوم «کی خواه» تعبیر می‌شود و دارای هفت تیره می‌باشد. از تلفظ‌های دیگر کی خواه می توان به کهخا هم اشاره کرد که برخی افراد در روستای روستای ژاله ای بر پسوند فامیل خود دارند. شاید لغت کهخا و کیخا از نظر شنوایی شباهتی به یکدیگر داشته باشد ولی معنایی بس متفاوت دارد، کلمهٔ کیخا به دو بخش "کی + خواه" بوده‌است، "کی " به معنای "پادشاه پادشاهان" و "خواه" به معنای "خواستن"است پس معنای کلی آن به صورت "پادشاه خواه یا پادشاه طلب " است، که
آن به صورت "پادشاه خواه یا پادشاه طلب " است، که پیشینهٔ آن به دوران پادشاهان پیشدادی و کیانی بر می‌گردد مانند کیخسرو ،کیقباد و.. ولی کلمه کهخا خرد شدهٔ کلمهٔ "کدخدا" به معنی صاحب خانه، بزرگ منطقه یا فرماندار است،البته نظر دوم و نظر قویتر هم نیز وجود دارد و آن اینکه در منطقه سیستان فامیل کیخا را در محاوره گاهی اوقات به صورت شکسته کخا و کهخا صدا می نمایند، که در انتساب این دو فامیل به هم بسیار مهم است. توجه کنید که در لغت‌نامهٔ دهخدا واژهٔ کیخا را در "قوم کرد و لر" و زبان و لهجهٔ آن‌ها خرد شده کدخدا می‌داند،
و لر" و زبان و لهجهٔ آن‌ها خرد شده کدخدا می‌داند، که به علت نبود شباهتی بین فرهنگ و زبان و حتی نبود همسایگی بین سیستان و لرستان یا سیستان و کردستان این معنی برای طایفه کیخا در سیستان قابل استناد نیست.البته بر اساس بررسی‌های اولیه حاکم فارس از حاکم سیستان تقاضای نیرو می نمایند که در بین این افراد آقا یا آقایان کیخا نیز بوده‌اند که بعداً به دلیل طولانی بودن بعد مسافت در آن دیار باقی مانده و با افرادی از ایل قشقایی ازدواج می نمایند و نسل آن‌ها در مرکز و غرب کشور منتشر می‌شود و این داستان مستندا قابل ارائه
کشور منتشر می‌شود و این داستان مستندا قابل ارائه می‌باشد. افراد طایفه کیخا به همراه طوایفی همچون کیانی، پهلوان، اربابزائی و کمالی از باقی‌ماندگان جمعیت اصیل ایرانی فارسی‌زبان سیستان هستند. تیره های طایفه کیخا کیخای پلاسی. براساس نوشته ملک شاه حسین در کتاب احیا الملوک، از کیخای پلاسی به عنوان تیره معتبر کیخا یاد شده، که در منطقه پشت منطقه زره(سیستان)سکونت اختیار کرده‌اند. در حقیقت تیره کیخای پلاسی ملاها و عالمان قرآنی طایفه کیخا بوده اند. یک سند تاریخی موجود که در سال ۱۱۵۳ هجری به رشته تحریر درآمده‌است محل
که در سال ۱۱۵۳ هجری به رشته تحریر درآمده‌است محل این قریه را در جنوب اله آباد که به میرزایی مشهور بوده ذکر می‌کند طایفه کیخا از وابستگان به طایفه کیانی که از شاهان سیستان بوده‌اند و از صاحب منصبان بزرگ سیستان می باشند معنی طایفه کیخا کی+خواه یعنی پادشاه خواهی یا سلطنت طلب است وزیران و سیاستمداران سیستان از این طایفه انتخاب می‌شده‌اند. از طایفه مذکور فامیل‌های شریعتی، شریفی، خزاعی، عرفانی، شاکری، قائمی، خالصی، امامی، امام جمعه، توکلی، افشاری کاظمی پدید آمده‌اند؛ که مهم‌ترین آن کاظمی است.کاظمی‌ها که به عنوان
که مهم‌ترین آن کاظمی است.کاظمی‌ها که به عنوان مهم‌ترین تیره کهخا یاد می‌شود از نسل علی کاظم در بالاخانه سکونت دارند و در اصل کاظمی‌های محله کاظمی شهر زابل و حسین آباد از یک تیره می‌باشند که در کتاب زاد سروان سیستان شرح داده شده‌است. همچنین طوایف اولیه روستای ژاله ای مانند رضایی کهخا, اویسی کهخا نیز از تیره کیخاهای پلاسی هستند. کیخای عسکری. این تیره به صورت پراکنده در گوشه و کنار سیستان روزگار می‌گذرانند. اینان خود را وابسته به سیستان می‌دانند و وظیفه سرلشکری ارتش سیستان را بر عهده داشتند احیاالملوک از آنان