payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اندام و عضلاتی ورزیده است. گذشته از همه اینها، نامجو جوانی است سخی، فروتن، خوش قلب و مهربان، او قهرمانی است نیرومند و مترقی.» نامجو بعد از این رکوردشکنی، به سوئد سفر کرد و زیر نظر استادان سوئدی به تمرینات خود ادامه داد. در کنار این تمرینها، به ژیمناستیک هم می‌پرداخت. او در ضمن این سفر، می‌گوید: «در سوئد، وقتی به خیابان می‌رفتم، مردم هورا می‌کشیدند و زنده باد می‌گفتند. جزئی از مردم سوئد شده بودم. بعد به کپنهاگ دعوت شدم. از سوئد مستقیم رفتم به دانمارک. دانمارکی‌ها چند نفر قهرمان جهان داشتند. من از آنها هم
چند نفر قهرمان جهان داشتند. من از آنها هم چیزهایی یادگرفتم و رکوردهای دنیا را ترقی دادم». اولین طلای جهانی ایران از افتخارات بزرگ محمود نامجو، کسب اولین نشان طلا از مسابقات رسمی جهانی برای ایران است. «شوینینگس» ییلاق اهالی لاهه است که میزبان مسابقه جهانی سال ۱۹۴۹ بود. این محل تا مرکز لاهه، ۱۵ کیلومتر فاصله دارد و مسابقه جهانی در سالن سیرک آن انجام شد. نامجو که پرچم ایران را در رژه کشورها حمل می‌کرد، بلافاصله پس از پایان مراسم و تشریفات، آماده مسابقه شد. در این مسابقه‌ها، نامجو با حریف آمریکایی، جو-دی
در این مسابقه‌ها، نامجو با حریف آمریکایی، جو-دی پی‌اترو، در مجموع دو حرکت پرس و یکضرب مساوی شد. اما با اراده خلل ناپذیرش، در حرکت دو ضرب ۵/۱۷ کیلوگرم از او جلو افتاد و با مجموع ۵/۳۱۲ کیلوگرم قهرمان جهان و برنده نشان طلا شد. او ۵/۹۷ کیلوگرم را در یک ضرب بلند کرد، که با دو چراغ سفید و یک قرمز همراه بود و همین امر باعث شد حد نصاب جهانی او به ثبت نرسد. در حرکت دو ضرب هم ۵/۱۲۷ کیلوگرم را که حد نصاب جهانی بود. بالا برد، ولی داوران آن را خطا محسوب کردند. مسابقه‌های جهانی ۱۹۵۰ پاریس و دومین نشان طلا. قرار شد برای
جهانی ۱۹۵۰ پاریس و دومین نشان طلا. قرار شد برای شرکت در مسابقه قهرمانی کشور در سال ۱۳۲۹، افراد گزینش شوند. نامجو در حالی که نیازی به شرکت در مسابقه‌های انتخابی نداشت. برای برپایی حد نصاب جهانی، در این مسابقه‌ها حاضر شد. این مسابقه‌ها در حیاط باشگاه نیرو و راستی، با حضور چند هزار تماشاچی انجام شد، که در نتیجه، نامجو در حرکت یکضرب، ۱۰۰ کیلوگرم را با موفقیت بالای سر برد و ۵/۲ کیلوگرم حد نصاب قبلی جهان را ترقی داد. نامجو با برداشتن ۱۲۵ کیلوگرم در دو ضرب، مجموعاً ۳۲۰ کیلوگرم به دست آورد و حد نصاب خود را که در
۳۲۰ کیلوگرم به دست آورد و حد نصاب خود را که در مسابقه‌های جهانی سال قبل از آن (۱۹۴۹) در هلند به دست آورده بود، ترقی داد. اولین دوره بازی‌های آسیایی ۱۹۵۱ روز چهارم بهمن ۱۳۲۹، در سالن باشگاه نیرو و راستی، غوغایی برپا شد. جمعیت مشتاق تمام فضای سالن را پرکرده بود. به طوری که، به قول معروف، جایی برای سوزن انداختن نبود. نامجو در دسته خروس وزن به روی صحنه آمد. او در حرکت پرس ۹۵ کیلوگرم، در یکضرب ۵–۹۲ و در دو ضرب ۱۳۰ کیلوگرم را بالا برد و به مجموع ۵/۳۱۷ کیلوگرم دست یافت که پنج کیلوگرم از حد نصاب جهانی وی که در
دست یافت که پنج کیلوگرم از حد نصاب جهانی وی که در مسابقات جهانی پاریس ۱۹۵۰ از خود به جای گذاشته بود، بیشتر بود و به این ترتیب نامجو به عنوان فرد شاخص تیم ایران در بازی‌های آسیایی شرکت کرد. اولین طلای آسیایی نامجو در دهلی‌نو، در دسته خروس وزن به روی صحنه آمد و هموطن او، علی میرزایی، نیز در همین دسته، در کنار نامجو وزنه‌برداری کرد. نامجو در این مسابقه‌ها با رکورد ۵/۳۱۷ کیلوگرم (۵/۹۲+۵/۹۷+۱۳۰)حد نصاب جهانی خود را تکرار کرد و اولین نشان طلای بازی‌های آسیایی را برای خود و ایران به دست آورد. دراین بازی‌ها، در یک
خود و ایران به دست آورد. دراین بازی‌ها، در یک مسابقه پرورش اندام، که «آقای آسیا» در سال ۱۹۵۱ نامیده شد، یک هندی به نام پاریمال روی اول شد و نامجو با ۵۹۶ امتیاز به مقام دوم آسیا دست یافت. دومین نشان طلای جهانی مسابقات قهرمانی جهان، اواخر اکتبر سال ۱۹۵۱(اوایل آبان ۱۳۳۰)با شرکت ۱۷ کشور در میلان برگزار شد. روس‌ها، که سال قبل نایب قهرمان جهان شده بودند، این بار غایب بزرگ مسابقات بودند. این امر موجب شد نامجو با آرامش خاطر و اعتماد به نفس بیشتری نسبت به سال قبل، که طی آن با حریف قدر روسی به نام چی‌میشکیان رقابت
که طی آن با حریف قدر روسی به نام چی‌میشکیان رقابت تنگاتنگ داشت، در صحنه ظاهر شود. رقیب ایرانی وی، یعنی علی میرزایی، که در اوج قدرت بود، موفق شد در دو حرکت پرس و یکضرب، پا به پای نامجو و مساوی با او به حد نصابی برابر با ۵/۱۸۷ کیلو دست یابد، اما آن ایام نه میرزایی بلکه هیچ وزنه‌برداری در جهان قادر نبود در حرکت دو ضرب با نامجو به رقابت بپردازد. در این حرکت تمام وزنه‌برداران شرکت کننده در مسابقات میلان آزمایش‌های سه‌گانه خود را به اتمام رساندند و صحنه را ترک گفتند و این نامجو بود که یکه و تنها و بدون رقیب، در
و این نامجو بود که یکه و تنها و بدون رقیب، در سه آزمایش پیاپی و بدون استراحت طولانی، هم به نشان طلا دست یافت و هم حد نصاب جهان را به دست آورد. او در آزمایش نهایی در این حرکت، ۱۳۰ کیلو را برداشت و با مجموع ۵/۳۱۷ کیلو(۱۳۰+۵/۹۷+۹۰)یک حد نصاب جدید دیگر برای مسابقات جهانی برپا کرد. اولین نشان المپیک و نخستین نقره المپیک برای ایران در بازی‌های هلسینکی، نامجو در دسته خروس وزن شرکت کرد. او در سال‌های بعد از المپیک لندن در سه مسابقه پی‌درپی جهانی برنده نشان طلا شده و حد نصاب‌های جهانی بسیاری را برپا کرده بود.
شده و حد نصاب‌های جهانی بسیاری را برپا کرده بود. روس‌ها در این بازی‌ها حضور داشتند و یک رقیب تازه‌نفس برای شکست دادن نامجو به صحنه آورده بودند تا هم برنده نشان طلا شوند و هم شکست سال ۱۹۵۰ قهرمان ملی خود، چی میشکیان گرجی، را جبران کند. تمرینات سخت و جانفرسای نامجو برای کسب افتخارات در سال‌های قبل از این بازی‌ها، فشار زیادی را بر ستون فقرات او وارد کرده بود و همین امر موجب شد که حریف تازه‌نفس، به نام ایوان ادودف، از کهولت ورزشی و آسیب دیدگی وی نهایت سود را ببرد. امتیاز دیگر حریف نامجو، این بود که داور وسط
ببرد. امتیاز دیگر حریف نامجو، این بود که داور وسط این مسابقه، بوخارف، از شوروی بود. به هر صورت نامجو در پرس با حریف روسی مساوی کرد. در یکضرب، ۵/۲ و در دوضرب، ۵ کیلوگرم از او عقب ماند و به نشان نقره رضایت داد. این نخستین نشان نقره المپیک بود، که در ۲۵ ژوئیه ۱۹۵۲ برای ایران به دست آمد. ۱-ایوان ادودف (شوروی)۳۱۵ کیلوگرم ۲-محمود نامجو، ۵/۳۰۷ کیلوگرم ۳-علی میرزایی، ۳۰۰ کیلوگرم در بازی‌های هلسینکی، نامجو مرد خارق‌العاده لقب گرفت. او قبل از شرکت در مسابقات وزنه‌برداری، همراه امپل زاتوپک، قهرمان مشهور دوهای استقامت
همراه امپل زاتوپک، قهرمان مشهور دوهای استقامت بازی‌های المپیک ۱۹۴۸ لندن و ۱۹۵۲ هلسینکی و جهان، به حضور رئیس‌جمهور فنلاند، کوکونن، رسید. در این دیدار، رئیس‌جمهور کشور میزبان، برجسته‌ترین نشان ورزش این کشور، به نام «آهن» را بر سینه این دو قهرمان مشهور جهان نصب کرد و پس از مدتی صحبت با آنها، ناهار را به اتفاق صرف کردند. نامجو دربارهٔ این نشان گفت: « «نشان آهن» را در فنلاند به فاتحین جنگ‌های بزرگ می‌دهند. این نشان خیلی پرارزش است و تا آن زمان فقط به چهار نفر داده بودند». نشان المپیک در آستانه چهل سالگی پس از
بودند». نشان المپیک در آستانه چهل سالگی پس از تختی، نصیری و امیرضا خادم، سهم نامجو به همراه چند نفر دیگر، در رده‌بندی بیشتری حضور در بازی‌های المپیک، مرتبه چهارم است. او در سه المپیک پیاپی (لندن، هلسینکی و ملبورن) حضور داشت و در دو المپیک ۱۹۵۲ و ۱۹۵۶ پرچمدار کاروان ورزشی ایران بود. نامجو در فاصله یک سال و اندی با جشن چهلمین سالروز تولدش، در مسابقه‌های وزنه‌برداری بازی‌های ملبورن شرکت کرد و این در شرایط بود که امریکاییان یک هموطن ایتالیایی‌تبار، به نام چارلز وینسی، را آماده کرده بودند تا بر کرسی نخست
چارلز وینسی، را آماده کرده بودند تا بر کرسی نخست بازی‌ها قرار دهند. استوگف روسی که نامجو را در المپیک ۱۹۵۵ مونیخ، با اختلاف ۵/۲۲ کیلوگرم پشت سرگذاشته بود، حریف دیگر او بود. نامجو در ملبورن، به رقابت بااین دو جوان از دو کشور صاحب نام در ورزش پرداخت و با بهره‌گیری از روش سنتی خود، روی سکوی مسابقات رفت. وقتی این مسابقه پایان یافت. نامجو همه را شگفت‌زده کرده بود؛ زیرا چیزی نمانده بود که بر یک یا هر دوی این قهرمانان جهانی فایق آید و برسکوی اول مسابقات قرار گیرد. جزئیات کار این سه نفر به این ترتیب بود: ۱-چارلز
جزئیات کار این سه نفر به این ترتیب بود: ۱-چارلز وینسی: ۱۵۰+۱۰۵+۵/۱۳۲=۵/۳۴۲ کیلوگرم ۲-ولادیمیر استوگف: ۱۰۵+۱۰۵+۵/۱۲۷=۵/۳۳۷ کیلوگرم ۳-محمود نامجو: ۱۰۰+۵/۱۰۲+۱۳۰=۵/۳۳۲ کیلوگرم نامجو در مقابل برداشتن ۱۰۵ کیلوگرم در حرکت پرس، به علت کم لطفی داوران ناکام ماند(۱–۲) وی در صورت توفیق، با نفر دوم مساوی می‌کرد و در مجموع، حد نصاب جدیدی را به دست آورد. نامجو در سال ۱۹۵۷ باز نشان جهانی گرفت و در سال ۱۹۵۸ در بازی‌های آسیایی، دوم شد و در سال ۱۹۶۰ برای شرکت در بازی‌های المپیک رم آزمایش به عمل آورد. شاید اگر در تیم ملی جای
رم آزمایش به عمل آورد. شاید اگر در تیم ملی جای می‌گرفت، به نشان برنز دست می‌یافت؛ نشانی که نصیب اسماعیل علم‌خواه، دیگر وزنه‌بردار دست خروس وزن ایران، شد. محرومیت از نشان. عدم شرکت ایران در مسابقات جهانی ۱۹۵۳ و بازی‌های آسیایی ۱۹۵۴ مانیل، ایران را از نشان‌های طلا، نقره و برنز این بازی‌ها محروم کرد. یکی از بخت‌های مسلم نشان طلای بازی‌ها، محمود نامجو بود. تیم وزنه‌برداری ایران در سال ۱۹۵۴ در مسابقه‌های جهانی وزنه‌برداری در وین شرکت کرد و نامجو با مجموع ۵/۳۰۷ کیلوگرم، صاحب نشان نقره شد. در بازی‌های آسیایی
کیلوگرم، صاحب نشان نقره شد. در بازی‌های آسیایی مانیل، یواین هو با مجموع ۵/۲۸۷ کیلوگرم، برنده نشان طلا شده بود! درنتیجه، نه تنها نامجو، بلکه علی میرزایی هم می‌توانست به راحتی صاحب نشان طلای این بازی‌ها شود. نامجو و میرزایی به این شکل از نشان بازی‌های آسیایی محروم شدند. مسابقات جهانی ۱۹۵۷، تهران و نشانی دیگر برای نامجو تهران، برای نخستین بار در سال ۱۹۵۷، میزبان مسابقات جهانی وزنه‌برداری شد. تیم ملی ایران به کاپیتانی محمود نامجو و رهبری مجید بختیار، در این مسابقه‌ها که برای قاره آسیا هم مسابقات قهرمانی محسوب
که برای قاره آسیا هم مسابقات قهرمانی محسوب می‌شد. شرکت کرد و با کسب دو نشان نقره و سه نشان برنز توسط علی صفا سنبلی، دکتر محمد حسن رهنوردی، محمود نامجو، جلال منصور و فیروز پژهان، با تیم آمریکا در مقام دوم مساوی شد. نامجو و سنبلی در دسته خروس وزن(۵۶ کیلوگرم) با قهرمان شوروی و سایر حریفان به رقابت پرداختند. نامجو درانتخاب وزنه‌ها آزاد عمل کرد؛ اما سنبلی، گوش به فرمان مربی تیم، داوود نصیری سمنانی، بود. در پایان رقابت‌ها، استوگف، از شوروی، گوی سبقت را ربود و با فاصله زیاد به مقام قهرمانی جهان رسید. نامجو در
با فاصله زیاد به مقام قهرمانی جهان رسید. نامجو در رقابت با سنبلی با اختلاف ۵/۷ کیلوگرم و با مجموع ۳۲۰ کیلوگرم به نشان برنز بسنده کرد و برای نخستین بار از یک هموطن شکست خورد. بازی‌های آسیایی ۱۹۵۸ توکیو در توکیو، اندکی بیش از چهل سال از سن نامجو می‌گذشت و با این حال، در رقابت با یک جوان ژاپنی صاحب دومین نشان از بازی‌های آسیایی شد. او در این رقابت، خیلی تلاش کرد، اما در حرکت دو ضرب، ده کیلوگرم از حریف عقب ماند و به نشان نقره بسنده نمود. نامجو در ا ین مسابقه مجبور بود از وزن خود به مقدار قابل توجهی بکاهد، در
بود از وزن خود به مقدار قابل توجهی بکاهد، در نتیجه، استقامت لازم را برای رویارویی با حریفی که حدوداً بیست سال از او جوانتر بود، نداشت. ۱-سیگرو کوگره (ژاپن): ۹۵+۱۱+۱۳۰=۳۲۵ کیلوگرم ۲-محمود نامجو:۱۰۰+۹۵+۱۲۰=۳۱۵ کیلوگرم نبرد در چهل و سه سالگی در مسابقه‌های انتخابی بازی‌های المپیک ۱۹۶۰ رم، نامجو در آستانه چهل و سه سالگی، با اسماعیل علم خواه، به رقابت پرداخت تا با شکست دادن وی، در تیم ملی ایران جای گیرد و برای چهارمین بار در بازی‌های المپیک شرکت کند؛ اما او دیگر نامجوی چهار سال قبل نبود. او میدان را به رقیب جوان
چهار سال قبل نبود. او میدان را به رقیب جوان و شاگرد خود، علم‌خواه؛ واگذار کرد و از این پس نامجو نظاره‌گر مسابقه‌ها بود، نه فرد فعال و پرجنب و جوش و خبرساز. دومین مربی ایرانی در خارج از کشور در سال ۱۹۵۶، ترک‌ها از نامجو دعوت کردند تا به عنوان مربی تیم ملی، وزنه‌برداران آن کشور را آماده نماید، نامجو دراین باره می‌گوید: «در سال ۱۹۵۶،ترکیه از من دعوت کرد در مورد وزنه‌برداری آنجا برنامه‌ریزی کنم، وقتی رفتم به ترکیه، مرا به باشگاه فاتح بردند که آنجا تمرین دهم. گفتم اردو بگذارید و همه وزنه‌برداران خوب کشورتان را
اردو بگذارید و همه وزنه‌برداران خوب کشورتان را جمع کنید تا من برنامه‌ریزی کنم و تمرین دهم. اردو را بردم در یکی از جزایر ترکیه و تمام قهرمانان ترکیه در آنجا جمع شدند. یکی از قهرمانان مرا درست تحویل نگرفت، وقتی متوجه رفتار و صحبت‌هایش شدم، همه را جمع کردم و گفتم من نه به جهت پول اینجا آمده‌ام و نه چیزهای دیگری که شمافکر می‌کنید. بعد هم برای اینکه نشان بدهم کسی هستم و در چهل سالگی می‌توانم وزنه‌برداری و حرکات ورزشی را به راحتی انجام دهم، یک سری عملیات ورزشی زورخانه‌ای و ژیمناستیکی انجام دادم. بدنم که گرم شد،
و ژیمناستیکی انجام دادم. بدنم که گرم شد، وزنه ۱۰۵ کیلوگرمی را گذاشتم و گفتم هر کسی می‌تواند، بیاید آن را یکضرب بالای سرش ببرد. بعد خودم آمدم و آن را بالای سر بردم. بعداً جمال آبی، که از همه وزنه‌بردران ترک بالاتر بود. جلو آمد و به وزنه‌برداران گفت: این مربی ایده ال است و باید به حرف‌هایش گوش کرد: من دو ماه در ترکیه بودم و درهمین مدت، پایه وزنه‌برداری را در ترکیه محکم کردم…» بدین گونه، نامجو پس از سلماسی، دومین مربی بین‌المللی بود که در خارج از کشور مربیگری کرده است. عناوین. عناوین قهرمانی وی از سال ۱۹۴۷
کرده است. عناوین. عناوین قهرمانی وی از سال ۱۹۴۷ قاهره تا ۱۹۵۸ توکیو بدون در نظر گرفتن مدال‌هایش در رویدادهای داخلی و خارجی به شرح زیر می‌باشد:
امیر نادری (زادهٔ ۷ خرداد ۱۳۲۴) فیلم‌ساز و نویسندهٔ ایرانی است. او از کارگردانان تأثیرگذار و مهم سینمای موج نو و معناگرای ایران است. نادری از کودکی در سالن سینما و تئاتر کار می‌کرد و با دیدن فیلم و نمایش، خواندن نقد فیلم و معاشرت با منتقدان، به‌طور خودآموخته وارد دنیای سینما شد. در ابتدا به عنوان عکاس در چند فیلم مهم سینمای ایران کار کرد. در سال ۱۳۵۰ اولین فیلمش "خداحافظ رفیق" را کارگردانی کرد. توجه جشنواره‌های جهانی با فیلم "دونده" و "آب، باد، خاک" به او جلب شد. "دونده" از سوی تعدادی از منتقدان در فهرست
جلب شد. "دونده" از سوی تعدادی از منتقدان در فهرست یکی از تاثیرگذارترین فیلم‌های ربع قرن اخیر معرفی شده‌است. نادری برای فیلم "" نامزد جایزه شیر طلایی از شصت و پنجمین جشنواره فیلم ونیز در سال ۲۰۰۸ شد و همچنین برای فیلم‌های "دونده" و "آب، باد، خاک" در سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۹ برنده جایزه بالن طلایی جشنواره فیلم سه قاره نانت شد. وی از سال ۱۳۶۹ به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و در سال‌های اخیر در ژاپن زندگی می‌کند. زندگی. پدرش پیش از تولد او فوت کرد و مادرش را در شش‌سالگی از دست داد. همراه با برادر بزرگترش تحت
شش‌سالگی از دست داد. همراه با برادر بزرگترش تحت سرپرستی خاله‌اش زندگی کرد. کارهایی مانند تخمه‌فروشی جلوی در سینما، کنترل‌چی سالن سینما و آپارات‌چی سینما را در آبادان تجربه کرد. از ۱۲ سالگی با تماشای فیلم‌های خارجی در سینمای آبادان، به سینما و نمایش علاقه پیدا کرد و بعد در تئاتر حافظ آبادان نقش‌هایی کوتاه از بچه‌ها را بازی می‌کرد. وی دانش‌آموخته دبیرستان رازی آبادان است. با برادرش در تهران و در چند عکاس‌خانه کار کرد. آشنایی‌اش با علیرضا زرین‌دست پای او را به سینما باز کرد. کار در سینما را با عکاسی فیلم
به سینما باز کرد. کار در سینما را با عکاسی فیلم «"قیصر"»، «"حسن کچل"» و «"پنجره"» آغاز کرد. سال ۱۳۵۰ کار فیلمسازی‌اش را با نویسندگی و کارگردانی "خداحافظ رفیق" در ایران شروع کرد. مهاجرت. توقیف فیلم آب، باد، خاک و دو فیلم مستند "جستجو ۱" و "جستجو ۲" در تصمیم نادری به مهاجرت از ایران، بی تأثیر نبوده اما او دلیل اصلی مهاجرتش را هدف همیشگی‌اش در ساخت فیلم، در خارج از ایران عنوان کرده‌است. امیر نادری در پایان دهه شصت خورشیدی از ایران مهاجرت کرد و در ایالات متحده، ژاپن و ایتالیا فیلم ساخته‌است. او بعد از مهاجرت
ژاپن و ایتالیا فیلم ساخته‌است. او بعد از مهاجرت خود خواسته‌اش فیلم‌هایی چون «منهتن از روی شماره» (۱۹۹۳)، «ماراتن» (۲۰۰۲) را ساخت. امیر نادری در مسیر زندگی و فیلمسازی‌اش وفادار به خود، جستجوگر و یک دوست‌دار واقعی سینما باقی مانده‌است. او هرگز به فیلمسازی تجاری روی نیاورد، اما فیلم‌های او در مهم‌ترین جشنواره‌های سینمایی جهان دیده شدند، جایزه گرفتند و به یکی از ارجاع‌های سینمایی سینمادوستان دنیا تبدیل شدند. نادری اکنون سینمای ژاپن را در ژاپن تدریس می‌کند. آثار. فیلم‌ها. عکاس. فیلمنامه‌نویس جوایز. بزرگ‌داشت و
فیلم‌ها. عکاس. فیلمنامه‌نویس جوایز. بزرگ‌داشت و بررسی آثار. فیلم‌های انتظار، دونده و آب، باد، خاک در بزرگ‌داشت نادری نمایش داده شد.
دی‌بی‌فوراو یک سامانه مدیریت پایگاه داده‌های شیءگرا می‌باشد. این نرم‌افزار منبع‌باز و تحت اجازه‌نامهٔ عمومی همگانی گنو (نسخهٔ ۲) است. این کتابخانه را می‌توان به‌صورت جاسازی‌شده یا به‌صورت شبکه‌ای در دو سکوی جاوا و دات‌نت مورد استفاده قرار داد. به صورت کلی از زبان های برنامه نویسی نیز می توان اطلاعاتی یافت.
محمّدجعفر جعفری لنگرودی ( – ) فقیه، مجتهد، فیلسوف، ادیب، شاعر و حقوقدان ایرانی و صاحب نوشته‌هایی در حقوق و ادبیات بود. جعفری لنگرودی در سال ۱۳۸۵ دانشنامه عمومی حقوق موسوم به "الفارق" را که توسّط انتشارات گنج دانش منتشر شد به پایان رساند. "الفارق" نخستین و بزرگ‌ترین دانشنامه حقوقی به زبان فارسی است که بر پایه مبانی استدلالی و اجتهادات عمیق حقوقی همه مذاهب شش‌گانه باطنی، شیعه اثنی عشری، مالکی، حنفی، حنبلی و شافعی و همچنین حقوق روم، یعنی نظام حقوقی فرانسه را در فقه معاملات و عناوین و موضوعات مهم حقوقی مورد
در فقه معاملات و عناوین و موضوعات مهم حقوقی مورد بررسی قرار داده است. جعفری لنگرودی مدتی رئیس دانشکده حقوق دانشگاه تهران و هم چنین مدیر گروه حقوق خصوصی آنجا بود که لقب ذو الریاستین را به او داده بودند. جعفری لنگرودی یکی از اعضای هیئت شش نفره تدوین پیش‌نویس قانون اساسی پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران بود. زندگی و تحصیلات. محمدجعفر جعفری لنگرودی در سال ۱۳۰۲ خورشیدی در لنگرود زاده شد. پدرش روحانی و کاسب بود. جعفری لنگرودی تحصیلات مقدماتی را نزد پدر فرا گرفت و پس از آن برای ادامه تحصیل به دانشسرای رشت رفت. او همزمان
برای ادامه تحصیل به دانشسرای رشت رفت. او همزمان با تحصیل در دانشسرا، پدر و مادرش را از دست داد. به همین دلیل تحصیل در دانشسرا را نیمه‌تمام گذاشت و برای ادامه تحصیل به حوزه علمیه شهرهای قم، همدان، اصفهان، و مشهد رفت و از محمد کاظم مهدوی دامغانی استفاده کرد و در حوزه علمیه خراسان از سوی هاشم قزوینی به درجه اجتهاد نایل شد. جعفری لنگرودی همزمان با تحصیلات حوزوی موفق به گرفتن دیپلم شد و برای ادامه تحصیلات مدرن در دانشکده حقوق دانشگاه تهران ثبت نام نمود. او دکترای حقوق خود را با عنوان "تأثیر اراده در حقوق مدنی"
حقوق خود را با عنوان "تأثیر اراده در حقوق مدنی" در سال ۱۳۳۹ از این دانشگاه دریافت کرد. محمد جعفر جعفری لنگرودی و ناصر کاتوزیان نخستین دانش‌آموختگان دکترای حقوق خود در ایران بودند. آنها در یک سال از رساله دکتری خود دفاع کردند. اعضای هیئت رسیدگی به رساله دکتری سید حسن امامی، موسی عمید، سید محمد مشکات بودند. وی نخستین کسی بود که به اخذ درجه عالی به انضمام تقدیر هیئت رسیدگی برای رساله دکتری خود در دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران نایل گشت. رساله جعفری لنگرودی در سال ۱۳۴۰ به صورت کتاب منتشر گشت. جعفری
لنگرودی در سال ۱۳۴۰ به صورت کتاب منتشر گشت. جعفری لنگرودی در اواخر عمر در ایست‌بورن انگلستان زندگی می‌کرد. کتاب "دانشنامه عمومی حقوق" (الفارق) از نوشته‌های وی در سال ۱۳۸۷ و در بیست و ششمین دوره جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به عنوان برترین کتاب سال رشته حقوق شناخته شد. لنگرودی، مدتی به مسند قضاوت نشست. او به این نتیجه رسید که در بخش حقوقی، جای کتاب‌های فارسی خالی است. حاصل این نتیجه‌گیری ده‌ها کتاب و مقاله بود. او نوشتن دانشنامه حقوقی ۵ جلدی را که در سال ۱۳۳۶ آغاز و در سال ۱۳۵۸ به پایان برد.
که در سال ۱۳۳۶ آغاز و در سال ۱۳۵۸ به پایان برد. دیدگاه‌ها. لنگرودی علاوه بر شهرتی که در ایجاد دائرةالمعارف‌ها و واژه‌شناسی‌های حقوق مانند واژه‌شناسی، مبسوط، الفارق، دائرة المعارف، فرهنگ عناصر شناسی و مانند آنها در میان حقوق خواندگان دانشگاهی دارد قدرت خود در حوزه فلسفه حقوق مدنی و تأثیر فلسفه حقوق مدنی در حوزهٔ موضوعات حقوقی را با کتاب‌هایی چون "فلسفه اعلی"، "فلسفه حقوق مدنی"، و "تئوری موازنه" به اثبات رساند. اگرچه خود او معتقد بود که با نگارش "تأثیر اراده در حقوق مدنی" این قدرت ده‌ها سال پیش به اثبات
در حقوق مدنی" این قدرت ده‌ها سال پیش به اثبات رسیده بود. حقوق ایران برای نگاه علمی، منطقی، و تدقیقی این حقوقدان مدیون او است. واژهٔ عدالت، همواره منجر به بی‌ضابطه بودن در مباحث حقوقی شده است. لنگرودی، با ارائه ملاک‌های ناشی از نظریه‌های ویژه خود، نظم حاکم بر روابط شهروندان را به جامعه حقوقی نشان داد و اثبات کرد که این نظم، قابل کشف است. همچنین در امتداد بررسی روش‌شناسی و اندیشه‌شناسی حقوقی جعفری لنگرودی، کتابی با عنوان (درآمدی بر روش‌شناسی و اندیشه‌شناسی حقوقی استاد جعفری لنگرودی: حقوق قناعت محور: نظریه
حقوقی استاد جعفری لنگرودی: حقوق قناعت محور: نظریه عمومی اطمینان)، توسط علیرضا آبین (حقوقدان و عضو هیئت علمی دانشگاه زاهدان) به نگارش درآمد. این کتاب پس از نگارش، توسط پژوهشکده حقوق و قانون ایران به کشور انگلستان و شهر ایستبورن ارسال و جعفری لنگرودی پس از مطالعه و تأیید محتوای آن، بر این کتاب تقریظ و دیباچه خویش را درج نمود. بزرگداشت. پژوهشکده حقوق و قانون ایران و انجمن حقوق‌شناسی با مشارکت دانشگاه‌ها و انجمن‌های علمی حقوقی، همایش بزرگداشت از محمدجعفر جعفری لنگرودی را در ۲۹ آبان ۱۳۹۸ برگزار کردند. این همایش
را در ۲۹ آبان ۱۳۹۸ برگزار کردند. این همایش در دانشگاه تهران و با سخنرانی سید مصطفی محقق داماد، سید حسین صفایی، حسنعلی درودیان، محمدرضا ضیایی بیگدلی، محمد درویش زاده، محمدحسین ساکت، علیرضا گنج دانش، عباس کریمی، مهدی هداوند و محمدرضا تخشید برگزار شد و از مجموعه مقالات اهدایی به این همایش رونمایی شد. سید علیرضا آوایی، وزیر دادگستری دولت یازدهم جمهوری اسلامی ایران در این همایش گفت: «آثار دکتر محمد جعفر جعفری لنگرودی، معتبرترین و علمی‌ترین مبنای حقوق مدنی ایران است». وی افزود: «ایشان در زمینه حقوق و فقه مرجع
است». وی افزود: «ایشان در زمینه حقوق و فقه مرجع هستند و آثار ایشان در حال حاضر در بسیاری از دانشگاه‌های کشور و جهان در حال تدریس است. کار و فعالیت دکتر جعفری لنگرودی چند وجهی و تخصصی بود. ایشان به ابعاد مختلف علم حقوق اشرافیت داشتند که این سبب شد تا قانون مدنی تألیف ایشان یکی از تاریخی‌ترین، مستدل‌ترین و علمی‌ترین متن قانونگذاری باشد. دکتر جعفری طرحی برای بازنگری قانون ارائه کردند که در این طرح بر پایه نیازمندی‌های زمان حاضر مواد قانونی از یک هزار و ۳۳۵ ماده به سه هزار و ۵۲۰ ماده افزایش یافته است».
روستای خورهه، یک روستای باستانی از توابع شهرستان محلات و واقع در استان مرکزی، ایران است این روستا در ۴۲ کیلومتری شمال شرق محلات قرار گرفته است. روستاهای دودهک، حاجی‌آباد، نینه و طایقان، در همسایگی خورهه قرار دارند (با مختصات جغرافیایی متفاوت) از بُعد مسافت با شهرستان دلیجان نیز ۳۲ کیلومتر فاصله دارد. خورهه روستایی با ویلاهای لوکس متعدد است و دارای دو بافت روستایی و بافت ویلایی لوکس اعیان نشین است. معبد خورهه با قدمت ۲۲۰۰ سال مربوط به دوره سلوکیان در این روستا قرار دارد، این معبد دارای محوطه و ستون‌های
روستا قرار دارد، این معبد دارای محوطه و ستون‌های باستانی با معماری هلنیستی است که در دوره اشکانیان و بعد از آن هم پابرجا بوده است. زبان و مذهب. مردم روستای خورهه به زبان فارسی با لهجه محلی سخن می‌گویند. همچنین افغانی‌های ساکن خورهه به فارسی دری صحبت می‌کنند. در روستای‌های اطراف زبان‌های ترکی و لری رواج دارد. در گویش و محاورات نسل‌های گذشته و افراد مسن تر روستا، وجود کلمات فارسی دَری مشهود است و همچنین با توجه به اینکه در سالیان دور اقوامی از شهر کاشان به روستای خورهه مهاجرت کرده‌اند و همین‌طور نزدیکی
به روستای خورهه مهاجرت کرده‌اند و همین‌طور نزدیکی روستای خورهه به شهر قم، تأثیر گویش این دو شهر بر گویش مردمان خورهه تا حدودی قابل مشاهده است.مردم خورهه مسلمان و شیعه هستند. شغل و پیشهٔ اهالی. مردم روستای خورهه، همانند اغلب روستاییان از راه کشاورزی و دام پروری امرار معاش می‌کنند. کشاورزی:میوه‌هایی نظیر انار، انگور، سیب، بِه، خربزه، هلو، زردآلو، قیصی، گوجه سبز، انجیر، انواع مختلفی از صیفی جات و سبزیجات، و همین‌طور گندم، جو، ذرت و آفتابگردان از محصولات زراعی روستای خورهه هستند. در این میان، اَنار خورهه
روستای خورهه هستند. در این میان، اَنار خورهه زبانزد بوده و نه تنها در منطقه، بلکه در سطح استان از شهرت و محبوبیت خاصی برخوردار است و سالانه مقادیر زیادی از این محصول به شهرها و استان‌های هم جوار صادر می‌شود. دامپروری:اهالی خورهه در کنار کشاورزی، به دامپروری اشتغال داشته و انواع محصولات لبنی، همچنین گوشت گوسفند و گاو نیز از دیگر تولیدات روستا محسوب می‌شوند. جاذبهٔ گردشگری و آثار باستانی. وجه تمایز روستای خورهه، واقع شدن آثار باستانی منسوب به دوره سلوکیان (برگرفته از بازدید ارنست هرتسفلد و علی حاکمی) و با
از بازدید ارنست هرتسفلد و علی حاکمی) و با قدمت تقریبی ۲۲۰۰ سال در آن می‌باشد. معبد خورهه با قدمتی مربوط به دوره سلوکیان و امپراطوری اشکانیان و همین‌طور محوطه‌هایی مربوط به دوران سلجوقیان از جاذبه زیادی برخوردار است. محققین تعداد ستون‌های سنگی بنا شده در این مکان را ۱۲ عدد می‌دانند که با گذر زمان و با تأثیر عوامل محیطی، اکنون تنها دو ستون از آن بر جای مانده است. کاوش. کاوش و حفاری در سایت باستانی خورهه در چند مرحله انجام گرفته است برای اولین بار در زمان ناصرالدین شاه و نه به قصد کاوش علمی، آثار باستانی مورد
شاه و نه به قصد کاوش علمی، آثار باستانی مورد کند و کاو قرار گرفت اما نخستین کاوش حرفه ای، در سال ۱۳۳۵ و توسط مرحوم علی حاکمی انجام شده و حدود ۵ الی ۶ ماه ادامه داشته است دومین مرحله از کاوش علمی، در سال ۱۳۷۵ و به دست دکتر مهدی رهبر و گروه ایشان صورت پذیرفت و ایشان علی‌رغم نوع معماری بنا که سبک سلوکی است، آثار باستانی خورهه را یک خانه اربابی و متعلق به دوره اشکانی دانست. امامزاده حکیمه خاتون خورهه. در مجاورت آثار باستانی، و در فاصلهٔ حدوداً ۱۵۰ متری، امامزاده حکیمه خاتون (س) واقع شده که آرامستان خورهه نیزدر
حکیمه خاتون (س) واقع شده که آرامستان خورهه نیزدر همین محل قرار دارد. این امامزاده در میان اهالی به سه فرزند امام معروف است و منتسب به نوادگان امام موسی کاظم (ع) می‌باشد. در گذشته بنای امامزاده به شکل امروزی نبود و ساختاری قدیمی داشت. اما با توجه به فرسایش و امکان از بین رفتن این بنای قدیمی، با مشارکت ادارهٔ اوقاف و همیاری اهالی روستا، ساختمان امامزاده بازسازی شد و چهره ای شکیل به خود گرفت. چشمهٔ آب شور خورهه. در فاصلهٔ بسیار کمی از سایت باستانی خورهه، یک دریاچهٔ کوچک آب شور قرار دارد که در میان اهالی به
دریاچهٔ کوچک آب شور قرار دارد که در میان اهالی به آبشوره معروف است. منشأ این دریاچهٔ کوچک چشمه ای است که از دل زمین می‌جوشد. آب این چشمه تلخ و شور بوده و برای زراعت و کشاورزی مناسب نیست. البته شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد آب چشمه از ابتدا شور نبوده و در گذشته‌های دور برای مصارف کشاورزی استفاده می‌شده است. خورزن. در جنوب شرقی روستای خورهه، کوهی بسیار زیبا با نام خورزن وجود دارد که چشم هر بینننده ای را مجذوب می‌کند. ارتفاع این کوه از سطح دریا ۲۲۰۰ متر است و شکوهی مثال زدنی دارد نام این کوه از دو قسمت