payamvha/North_RAG huggingface dataset:
استان جِرِش یا گراسا نام استانی در کشور پادشاهی اردن است. نام این شهر در زمانهای دور آنتیوک بر کریسورهوس (Antioch-on-the-Chrysorhoas) بود و بخشی از ده‌شهر (دکاپولیس) یونانی-رومی بشمار می‌آمد. آثار باستانی. ویرانه‌های آن شهر باستانی در منطقه گیلیاد در شمال غربی کشور اردن قرار گرفته‌است. استان جرش در ۴۵ کیلومتری شمال شهر عمان پایتخت کشور اردن واقع شده‌است. جمعیت. جمعیت استان جرش در حدود ۱۲۰٬۰۰۰ نفر می‌باشد. اکثر ساکنان آن مسلمان سنی مذهب هستند ارتفاع استان جرش از سطح دریا ما بین (۳۰۰ تا ۱۱۰۰) متر می‌باشد.
اریکِ سُرخ (به نروژی باستان: Eiríkr rauði، به ایسلندی: Eiríkur rauði، به نروژی:Eirik Raude؛ زادهٔ ۹۵۰ میلادی – درگذشتهٔ ۱۰۰۰ میلادی) بنیادگذار نخستین مستعمره نورس‌نشین در گرینلند بود. او در بخش یرن در روگالاند نروژ زاده‌شد و پسر توروالد آسوالدسون بود. رانده‌شدن اریک. برپایه حماسه‌های اسکاندیناوی اریک به دنبال کشتن کسانی به ایسلند تبعید شده‌است. در ایسلند همسایه‌اش تورگِست از او پارویش را قرض می‌گیرد ولی آن را بازپس نمی‌دهد. به‌ناچار اریک آن را از تورگست می‌دزدد. پس از دزدی در راه بازگشت با دو پسر تورگست
پس از دزدی در راه بازگشت با دو پسر تورگست درگیر می‌شود و آنها را می‌کشد. در دومین بزه اریک به خونخواهی کشته شدن برده‌اش کسی را کشته بود. اینچنین او را از ایسلند هم بیرون راندند و او اینچنین با پیروانش بر کشتی نشستند و نزدیک به پانصد مایل (۸۰۴٫۶۷۲ کیلومتر) به سوی غرب ایسلند راند. جاگیرشدن در گرینلند. برخی بر این باورند که گرینلند صد سال پیش از اریک به دست مردان شمالی دیگری به رهبری گونبیورن اولفسون یافته شده‌است. پس از گونبیورن کسی به نام استبیورن گالتی کوشید در گرینلند آبادی‌ای پدید آورد ولی ناکام ماند. به
در گرینلند آبادی‌ای پدید آورد ولی ناکام ماند. به هر روی در نزدیک به سال ۹۸۲ میلادی اریک سرخ به سوی سرزمینی رازآمیز و کم‌شناخته پیش راند. اریک در آغاز در جنوب گرینلند دماغه فِیروِل را دورزد و به سوی بخش باختری آن راند و سرانجام به بخشی رسید که یخ کمتری داشت و برای جاگیر شدن درخور می‌نمود. برپایه حماسه او سه سال را برای گردش در آن سامان گذراند. او به این دلیل نام این آبخوست را گرینلند گذارد تا بتواند کسانی را بدانجا بکشاند. پس از سه سال که او از تبعید به ایسلند بازگشت توانست گروهی را به‌ویژه وایکینگهای
ایسلند بازگشت توانست گروهی را به‌ویژه وایکینگهای بی‌چیز جزیره‌های ایسلند را متقاعد کند که گرینلند بختی برای زندگی بهتر است و آنان را بدانجا بکوچاند. در ۹۸۵ میلادی اریک با گروهی بزرگ از کوچندگان به گرینلند بازگشت و دو مهاجرنشین در جنوب غربی آنجا پدید آورد. اینان در هنگامی که هوا مناسب می‌شد از مدار قطبی شمال می‌گذشتند و به شکار خوک آبی و والهای به گل‌نشسته می‌رفتند و دست به بازرگانی دندان‌های آن جانوران می‌زدند. اریک سرخ در آن سامان دولتی پدید آورد و اکنون که هم دارای ارجمندی هم دارایی بود به خود لقب سرکرده
هم دارای ارجمندی هم دارایی بود به خود لقب سرکرده برتر را داد. در حماسه آمده‌است که پسر اریک سرخ(لیف اریکسون)در اندیشه یافتن سرزمین‌های بیشتر بود و قرار بود با اریک به این کار بروند که اریک از اسب به زمین خورد و پایش شکست. اریک این را به فال بد گرفت و پسرش لیف اریکسون را همراهی نکرد و اورا به تنهایی فرستاد. اریک در نخستین زمستان پس از راهی‌شدن پسرش مرد. لیف اریکسون را نخستین وایکینگی می‌دانند که به وینلند در آمریکای شمالی رسید.(از پیش بیارنی از یاران اریک آن سرزمین ها را دیده و به لیف گفته بود که ۳ جزیره در
سرزمین ها را دیده و به لیف گفته بود که ۳ جزیره در آنجا قرار دارد اما خود از کشتی پیاده نشده و به انجا نرفته بود)
ماهی بزرگ فیلمی در ژانر خیال‌پردازی و کمدی-درام از تیم برتون است که بر اساس رُمانی به همین نام از دانیل والاس (Big Fish: A Novel of Mythic Proportions) توسط کمپانی کلمبیا پیکچرز ساخته شده‌است که ایده ساخت این فیلم اندکی پس از انتشار این رمان مطرح شد. خلاصۀ داستان. ویل بلوم که سال‌ها با پدر خود، ادوارد بلوم قطع رابطه کرده‌است، خبردار می‌شود که پدر از یک بیماری ناعلاج رنج می‌برد. ویل به زادگاه خود آلاباما بر‌می‌گردد و پس از ارتباط با کسانی که زمانی به پدرش نزدیک بوده‌اند با زوایای جدیدی از زندگی پدر خود آشنا
بوده‌اند با زوایای جدیدی از زندگی پدر خود آشنا می‌شود. ادوارد بلوم که وقایع اتفاق افتاده زندگی خود را به صورت داستان‌های تخیلی برای اطرافیان خود تعریف می‌کند باعث می‌شود ویل بلوم پدر خود را یک دروغگو بداند و برای اثبات حرف خود و آشنا شدن با زندگی واقعی پدر خود شروع به جستجو در اسناد گذشته و دوستان قدیمی پدر می‌کند. بازیگران. بازیگران فیلم شامل دو برنده اسکار هستند: ماریون کوتیار و جسیکا لانگ؛ و همچنین سه نامزد اسکار: آلبرت فینی، هلنا بونهام کارتر و دنی دیویتو نقش‌ها. این فیلم اولین فیلم سینمایی بازیگر
دیویتو نقش‌ها. این فیلم اولین فیلم سینمایی بازیگر فرانسوی ماریون کوتیار در آمریکا بود. همتای وی هلنا بونهام کارتر هنگام بازی در نقش جنی هیل، باردار بود. بونهم دو نقش در فیلم بازی کرده‌است. گریم او برای نقش جادوگر تقریباً پنج ساعت زمان می‌برد. همچنین متیو مک گروری (کارل غول پیکر) از کفشهایی که دپارتمان تولید کفش و البسه برایش تهیه کرده بود قدردانی کرد. در حالی که تا زمانی که زنده بود، رکورد جهانی گینس را با بزرگ‌ترین پا به نام خود ثبت کرده بود اندازه کفشهای او ۲۹٫۵ با سایز ایالات متحده بود. متیو در سال
او ۲۹٫۵ با سایز ایالات متحده بود. متیو در سال "۲۰۰۵" به دلیل مشکل نارسایی قلبی درگذشت. پخش. در فیلم می‌بینیم که ادوارد در حین انجام خدمت به مأموریت شرق آسیا اعزام می‌شود؛ در این عملیات او به یک جشن نظامی وارد می‌شود که گویندگان آن با لهجه‌های گوناگون شرقی صحبت می‌کنند؛ فرد عروسک چرخان و عروسک او به زبان تاگالوگ (زبان فیلیپین) صحبت می‌کنند در حالی که دوقلوها به زبان کانتونی (یک لهجه چینی) صحبت می‌کنند. سربازانی که در داخل خیمه حضور دارند به زبان چینی ماندارین (زبان سرزمین اصلی چین و تایوان) صحبت می‌کنند در
(زبان سرزمین اصلی چین و تایوان) صحبت می‌کنند در حالی که سایر سربازان به زبان کره ای صحبت می‌کنند. همچنین در فیلم می‌بینیم که وقتی نورتر وینسلو شعر نیمه تمام خود را که سالها برای سرودن آن وقت صرف کرده بود را به ادوارد نشان می‌دهد، که در واقع آن متن، دست‌نویسی از کارگردان فیلم، تیم برتون است. اعداد. زمان برجسته‌ای است که در چندین نوبت در فیلم تکرار می‌شود. از نمونه‌های آن ویل و پدرش ادوارد هستند که به مدت سه سال با یکدیگر صحبت نمی‌کردند؛ همچنین ادوارد خاطرنشان کرد که وی مجبور بود سه سال در رختخواب خود بماند،
کرد که وی مجبور بود سه سال در رختخواب خود بماند، یا ادوارد به مدت سه سال در سیرک کالووی کار کرد و همچنین او گفت که مجبور است سه سال در ارتش بماند. فیلم‌برداری. تنها ایالتی که فیلم‌برداری در آن انجام گرفت، ایالت آلاباما بود. اما یک صحنه شامل فیلم‌برداری در فرانسه بود، جایی که ویل و ژوزفین در آن زمان در آنجا زندگی می‌کردند. واقعیت. در حالی که اسپکتر یک شهر داستانی است، کد پستی که در مورد خانه جنی نشان داده می‌شود واقعی است. "۳۶۱۰۴" یکی از کدهای ZIP مونتگومری در آلاباما است. با این حال، می‌توانید در گوگل مپ
در آلاباما است. با این حال، می‌توانید در گوگل مپ "شهر اسپکتر" و جزیره خصوصی آن را ببینید، که این مجموعه در حال حاضر متروکه می‌باشد.
پارسا پیروزفر (زادهٔ ۲۲ شهریور ۱۳۵۱) بازیگر، کارگردان تئاتر و نمایش‌نامه‌نویس ایرانی است. او فعالیتش را در اوایل دههٔ ۱۳۷۰ با نقشی کوتاه در "پری" (۱۳۷۳) ساختهٔ داریوش مهرجویی آغاز کرد. او در سال ۱۳۸۲ نقش سربازی را در "اشک سرما" ایفا کرد و برای بازی در نقش یک معتاد در "مهمان مامان" ساختهٔ مهرجویی، نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد جشنواره فیلم فجر شد. او نقش اصلی مجموعهٔ تاریخی "در چشم باد" (۱۳۸۸–۱۳۸۹) و مجموعهٔ درام "یاغی" (۱۴۰۱) را بازی کرده است و برای بازی در مجموعهٔ "در انتهای شب"
کرده است و برای بازی در مجموعهٔ "در انتهای شب" (۱۴۰۳) برنده جایزه حافظ بهترین بازیگر مرد درام شد. پیروزفر مولوی را در فیلم زندگی‌نامه‌ای پرفروشِ "مست عشق" (۱۴۰۳) به تصویر کشید. زندگی. پارسا پیروزفر در ۲۲ شهریور ۱۳۵۱ در تهران زاده شد. او دارای مدرک کارشناسی نقاشی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران و دانش‌آموخته رشته بازیگری از آکادمی هنرهای نمایشی حمید سمندریان است. علاقه‌مندی اش به نقاشی سبب شد تا در طی سال‌های ۱۳۶۳ تا ۱۳۶۹، هنگامی که او در مقطع تحصیلی دبیرستان و در رشته ریاضی و فیزیک مشغول به تحصیل
دبیرستان و در رشته ریاضی و فیزیک مشغول به تحصیل بود، به خلق داستان‌های مصور بپردازد. بعد از اتمام مقطع تحصیلی دبیرستان در رشته ریاضی و فیزیک در سال ۱۳۶۹، پیروزفر تحصیلات خود را در رشته نقاشی در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران ادامه داد، منزلی که نخستین تجربه‌های بازیگری تئاتر خود را نیز از صحنه نمایش آنجا آغاز نمود. از دغدغه‌های او همچنین همواره صدا بوده است و زمانی را نیز از سال ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۵ به صداپیشگی پرداخته است. نخستین حضور او در سینما در سال ۱۳۷۳ در نقشی کوتاه (شیخ سالک) در فیلم پری به کارگردانی
در نقشی کوتاه (شیخ سالک) در فیلم پری به کارگردانی داریوش مهرجویی بود. همان سال، همزمان به تحصیل در رشته نقاشی، متد استانیسلاوسکی را نزد مهین اسکویی، کارگردان و مدرس تئاتر و مترجم آثار نمایشی آموخت؛ و در سال ۱۳۷۴ مشغول به آموختن بازیگری در آکادمی هنرهای نمایشی سمندریان نزد حمید سمندریان شد. نخستین حضور رسمی اش در تئاتر در مقام بازیگر در سال ۱۳۷۴ در نقش ماریوس در نمایش "بینوایان" اثر ویکتور هوگو به کارگردانی بهروز غریب پور بود. او در سال ۱۳۷۶ با اتمام رشته نقاشی در مقطع لیسانس از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه
در مقطع لیسانس از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد. همان سال با بازی در نقش هیکارو در نمایش "بانو آئویی" اثر یوکیو میشیما به کارگردانی بهرام بیضایی دومین حضور رسمی اش در تئاتر در مقام بازیگر رقم خورد. پیروزفر نمایشنامه "هنر" اثر یاسمینا رضا را در سال ۱۳۸۰ کارگردانی کرد و به روی صحنه برد. "هنر" نخستین کارگردانی او بود. در سال‌های ۱۳۸۴ و ۱۳۸۵ به تدریس بازیگری در مؤسسه فرهنگی و هنری کارنامه و همچنین تدریس کلاس‌های فوق‌العاده بازیگری در دانشگاه علامه طباطبایی پرداخت. او همچنین در سال‌های
علامه طباطبایی پرداخت. او همچنین در سال‌های ۱۳۸۶، ۱۳۸۹ و ۱۳۹۰ در مدرسه فیلمسازی و پژوهش‌های سینمایی هیلاج به تدریس بازیگری پرداخته است. از دیگر فعالیت‌های هنری وی پس از اتمام مقطع تحصیلی دبیرستان که در مقاطع زمانی متفاوتی به آنها پرداخته است می‌توان از فعالیت در زمینه طراحی گرافیک، ساختن تیزر و مجسمه‌سازی نام برد. در حال حاضر نیز او همزمان با پرداختن به بازیگری سینما و بازیگری و کارگردانی تئاتر، در مقاطع زمانی متفاوتی به نقاشی، ترجمه آثار نمایشی اش و طراحی صحنه و لباس بعضی از این آثار نمایشی نیز می‌پردازد.
و لباس بعضی از این آثار نمایشی نیز می‌پردازد. پیروزفر در مقام بازیگر و کارگردان، نمایش‌های "گلن گری گلن راس" اثر دیوید ممت به ترجمه امید روشن ضمیر را در سال ۱۳۹۰، نمایش نامه خوانی "خدای کشتار" اثر یاسمینا رضا را در سال ۱۳۹۱، نمایش "سنگ‌ها در جیب‌هایش" اثر مری جونز به ترجمه خود را در سال ۱۳۹۲، نمایش "بر پهنه دریا" اثر اسلاومیر مروژک را در سال ۱۳۹۳، نمایش "ماتریوشکا" به نویسندگی، کارگردانی و بازیگری خود را در سال‌های ۱۳۹۵ و ۱۳۹۶، نمایش "یک روز تابستانی" اثر اسلاومیر مروژک به ترجمه خود و سپیده خسروجاه را در
اسلاومیر مروژک به ترجمه خود و سپیده خسروجاه را در سال ۱۳۹۷ و نمایش "ملاقات" به ترجمه و کارگردانی خود را زمستان ۱۳۹۷ و بهار ۱۳۹۸ به روی صحنه برده است. پارسا پیروزفر در نمایش "ملاقات" نیز مانند "ماتریوشکا" خود طراح صحنه نمایشش بود. ماتریوشکا (نمایش‌نامه). در سال ۱۳۹۴ پارسا پیروزفر نمایش ۸ اپیزودی "ماتریوشکا" را که خود بر اساس داستان‌های کوتاه آنتون چخوف ترجمه کرده و نوشته بود به صورت نمایش‌های کوتاه، مرتبط و به هم پیوند خورده به صورت تک نفره (وان من شو) به اجرا درآورد. "ماتریوشکا" پنجمین کارگردانی او بود.
اجرا درآورد. "ماتریوشکا" پنجمین کارگردانی او بود. کمدی درام‌هایی چند پرسوناژی که روی صحنه به صورت مونودرام به اجرا درمی‌آمدند. از نقاط قوت بازیگری پارسا پیروزفر می‌توان به سولو پرفرمنس اشاره کرد. دانش عمیق او در اجرای تک نفره و همچنین متد استانیسلاوسکی به او این قدرت شگفت را می‌دهد که کاملاً و همزمان چندین نقش را زیست کند و همه آن‌ها را به تنهایی به اجرا بگذارد. پیروزفر در اثر نمایشی "ماتریوشکا" خود به تنهایی ایفاگر بیش از ۳۰ نقش بود. او قبل تر نیز در سال ۱۳۹۲ در نمایش "سنگ‌ها در جیب هایش" بالغ بر ۱۰ نقش
۱۳۹۲ در نمایش "سنگ‌ها در جیب هایش" بالغ بر ۱۰ نقش را، در کنار رضا بهبودی، خود به تنهایی اجرا کرده بود. طراحی مینیمالیستی صحنه "ماتریوشکا" با یک صندلی، یک میز و یک چراغ رومیزی آنتیک روسی و طراحی لباس این اثر نیز ایده خود او بود. "ماتریوشکا" به مدت دو سال در شهرهای مختلف آمریکا و کانادا نظیر لس آنجلس، سن دیگو، برکلی، مونترآل و ونکوور اجرا شد و مورد استقبال کم‌نظیر تماشاچیان قرار گرفت؛ و پس از پشت سر گذاشتن اجراهای متعددی به دلیل استقبال کم‌نظیر تماشاگران در ایران در شهر تهران، سرانجام در زمستان ۱۳۹۶ به پایان
در شهر تهران، سرانجام در زمستان ۱۳۹۶ به پایان رسید. پارسا پیروزفر برای بازی در نمایش "ماتریوشکا" موفق به دریافت تندیس زرین بهترین بازیگر مرد در بخش بین‌الملل در سی و پنجمین جشنواره تئاتر فجر در سال ۱۳۹۵ شد. منابع. https://www.irna.ir/news/84862495/چهره-پارسا-پیروزفر-ماندگار-در-پناه-انتخاب-هایی-درست
داستان عامه‌پسند یا پالپ فیکشن فیلم جنایی آمریکایی محصول ۱۹۹۴ به نویسندگی و کارگردانی کوئنتین تارانتینو است. فیلم‌نامهٔ آن از داستانی بود که تارانتینو به‌همراه راجر اوری خلق کرد. این فیلم چهار حکایت درهم‌تنیده از جنایت و خشونت در لس آنجلس، کالیفرنیا را روایت می‌کند. گروه بازیگران فیلم را جان تراولتا، ساموئل ال. جکسون، بروس ویلیس، تیم راث، وینگ ریمز و اوما تورمن تشکیل می‌دهند. عنوان فیلم به مجله‌های زرد و رمان‌های جنایی هاردبویلدِ اشاره دارد که در میانهٔ قرن بیستم انتشار می‌یافتند و به‌خاطر خشونت دارای
قرن بیستم انتشار می‌یافتند و به‌خاطر خشونت دارای جزئیات بصری و گفت‌وگوهای بُرنده‌شان شهرت داشتند. تارانتینو "پالپ فیکشن" را در ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ نوشت و صحنه‌هایی که اوری در ابتدا برای "داستان عاشقانه واقعی" (۱۹۹۳) نوشته بود را در آن گنجاند. "پالپ فیکشن" روایت‌گر ماجراهایی با خطوط داستانی متقاطع از گانگسترهای لس‌آنجلسی، بازیکن بوکس، سارقان مسلح خرده‌پا و یک کیف اسرارآمیز است. بیشتر زمان فیلم از تک‌گویی و گفت‌وگوهایی با درون‌مایهٔ نگاه به زندگی و با چاشنی بذله‌گویی تشکیل شده‌است که بین شخصیت‌های فیلم ردوبدل
تشکیل شده‌است که بین شخصیت‌های فیلم ردوبدل می‌گردد. فیلم با متنی حاوی دو معنی از عبارت «مبتذل» (pulp) در لغت‌نامه آغاز می‌شود و همانند بسیاری دیگر از آثار تارانتینو، داستانی با روایت غیرخطی دارد. طبق گزارش‌ها، ترایستار پیکچرز فیلم‌نامه را به دلیل اینکه «بیش از حد دیوانه‌وار» بود، رد کرد. با این حال، هاروی واینستین، رئیس مشترک میرامکس، مجذوب آن بود و "پالپ فیکشن" نخستین فیلمی شد که میرامکس به‌طور کامل از آن پشتیبانی مالی کرد. مراسم افتتاحیهٔ "پالپ فیکشن" در ۲۱ مهٔ ۱۹۹۴ در جشنواره فیلم کن برگزار شد و نخل
در ۲۱ مهٔ ۱۹۹۴ در جشنواره فیلم کن برگزار شد و نخل طلای جشنواره را از آنِ تارانتینو کرد. این فیلم در ۱۴ اکتبر همان سال در ایالات متحده اکران شد و با موفقیت تجاری و هنری مواجه شد. "پالپ فیکشن" نامزد دریافت هفت جایزهٔ اسکار، شامل بهترین فیلم شد که تارانتینو و اوری، فیلم‌نامه‌نویسان فیلم، توانستند جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی را از آنِ خود کنند. نامزدی بهترین کارگردانی برای تارانتینو و نامزدی جایزه اسکار بازیگری برای تراولتا، جکسون و تورمن از دیگر دستاوردهای این فیلم در مراسم جایزهٔ اسکار بودند.
دستاوردهای این فیلم در مراسم جایزهٔ اسکار بودند. "پالپ فیکشن" به مرور زمان به‌عنوان شاهکار تارانتینو شناخته شد و فیلم‌نامهٔ آن مورد تحسین گسترده قرار گرفت. در رده‌بندی‌های مختلف، این فیلم معمولاً در بین بهترین‌های تاریخ قرار داشته و اکثر منتقدان آن را ستایش کرده‌اند. "انترتینمنت ویکلی" آن را بهترین فیلم از زمان آغاز سال ۱۹۸۳ نامید و نوشت که یافتن صحنه‌ای در این فیلم که به نمادی تبدیل نشده باشد بسیار سخت است. منتقد راجر ایبرت، فیلم را به‌عنوان تأثیرگذارترین فیلم دههٔ ۱۹۹۰ معرفی کرده‌است. در سال ۲۰۱۳، "پالپ
فیلم دههٔ ۱۹۹۰ معرفی کرده‌است. در سال ۲۰۱۳، "پالپ فیکشن" از سوی کتابخانه کنگره به‌منظور قرار گرفتن در فهرست ملی ثبت فیلم ایالات متحده انتخاب شد. ساختار روایت. مطابق با سبک کوئنتین تارانتینو در روایات داستان به‌صورت غیرخطی، داستان این فیلم نیز به شکل غیرخطی روایت می‌شود. ساختار پالپ فیکشن براساس سه داستان متمایز بنا شده‌است که در خط سیر روایت اشتراکاتی نیز با یکدیگر دارند. آدمکش حرفه‌ای، وینسنت وگا (با بازی جان تراولتا) شخصیت اصلی داستان نخست، بوکسور حرفه‌ای، بوچ کولیج (با بازی بروس ویلیس) شخصیت اصلی داستان
بوچ کولیج (با بازی بروس ویلیس) شخصیت اصلی داستان دوم و همکار آدمکش وینسنت، جولز وینفلد (با بازی ساموئل ال. جکسون) شخصیت اصلی داستان سوم است. با آن‌که هر داستان به مجموعه‌ای از رویدادهای متمایز با دو داستان دیگر می‌پردازد ولی با آن‌ها دارای ارتباط و نقاط اشتراک نیز هست. فیلم با سرقت مسلحانهٔ «پامپ‌کین» و «هانی‌بانی» (القاب عاشقانه‌ای که زوج سارق در صحنهٔ آغازین یکدیگر را با آن خطاب می‌کنند) از رستوران آغاز می‌شود. سپس داستان وینسنت، جولز، بوچ و چند شخصیت دیگر از جمله مارسلوس والاس سردستهٔ گانگسترها، همسرش
از جمله مارسلوس والاس سردستهٔ گانگسترها، همسرش میا و مشکل‌گشای امور غیرقانونی وینستون ولف را پیش می‌کشد. در نهایت نیز به نقطهٔ آغازین فیلم بازمی‌گردد، در رستوران: وینسنت و جولز که برای استراحت کوتاهی به آن‌جا آمده‌اند، خود را درگیر سرقت مسلحانه‌ای می‌یابند. به‌طورکلی، ۷ قسمت روایت در فیلم موجود است. عنوان سه روایت اصلی به‌صورت متنی بر صفحهٔ سیاه در بین فیلم و به مدت چند ثانیه نمایش داده می‌شود: اگر بنا بر حفظ توالی زمانی در روایت‌ها باشد، ترتیب آن‌ها به این‌صورت خواهد بود: ۴-الف، ۲، ۶، ۱، ۷، ۳، ۴-ب، ۵.
این‌صورت خواهد بود: ۴-الف، ۲، ۶، ۱، ۷، ۳، ۴-ب، ۵. روایت‌های ۱ و ۷ بر یکدیگر هم‌پوشانی دارند و از دو دیدگاه متفاوت نمایش داده می‌شوند. برای روایت‌های ۲ و ۶ نیز وضعیت مشابهی برقرار است. از این شیوه روایت با عنوان «روایت دوار» نام برده شده‌است. داستان. قسمت‌هایی قبل از شروع فیلم. در ابتدای فیلم و قبل از تیتراژ، با دو دزد به نام‌های رینگو و یولاندا آشنا می‌شویم که قصد دستبرد زدن به کافی شاپی را دارند. سپس تیتراژ پخش می‌شود. بعد از تیتراژ و بین تیتراژ و داستان اول، با دو آدمکش حرفه‌ای به نام‌های وینسنت و جولز
اول، با دو آدمکش حرفه‌ای به نام‌های وینسنت و جولز آشنا می‌شویم که برای به‌دست‌آوردن یک کیف مرموز به یک آپارتمان می‌روند. در آن‌جا با برت و دوستش و خدمتکارش، ماروین (که یک سیاه‌پوست است)، آشنا می‌شویم. گویی آن‌ها به مارسلوس والاس (رئیس وینسنت و جولز) خیانت کرده‌اند و بعد از تحویل‌دادن کیف باید مجازات شوند. جولز دوست برت را می‌کشد، اما قبل از کشتن، خود برت برای او آیاتی از "کتاب مقدس" را می‌خوانَد و با قبول‌کردن این فرضیه که خود او مردی درستکار است و باید برت را که شیطان است بکشد. (البته این آیات از کتاب
برت را که شیطان است بکشد. (البته این آیات از کتاب مقدس نیستند و فقط دو جمله آخر آن مال کتاب است) او و وینسنت برت را به قتل می‌رسانند و فیلم این صحنه را قطع می‌کند و داستان اول آغاز می‌شود. داستان اول: وینسنت وگا و همسر مارسلوس والاس. داستان با نمایی از بوچ (بروس ویلیس) شروع می‌شود که پیش رئیس، مارسلوس والاس نشسته‌است و در ازای گرفتن مبلغی پول حاضر می‌شود به خواست رئیس در مسابقه بعدی‌اش شکست بخورد. سپس فیلم دوباره ادامه داستان وینسنت را می‌گیرد. مارسلوس از وینسنت می‌خواهد که همسر او، میا را شب به بیرون ببرد
می‌خواهد که همسر او، میا را شب به بیرون ببرد تا تفریح کند. وینسنت قبل از بردن میا به بیرون از دوستش لنس مقداری هروئین می‌گیرد. سپس به دنبال میا می‌رود و او را به رستورانی می‌برد. آن‌ها در رستوران با هم می‌رقصند و جایزه‌ای دریافت می‌کنند و وینسنت میا را به خانه می‌رساند. (در داخل خانه رادیو مطلبی دربارهٔ سرقت یک جایزه از یک رستوران اعلام می‌کند که احتمالاً به این معنی است که وینست و میا جایزه را نبرده‌اند بلکه آن را دزدیده‌اند) وینسنت که مجذوب میا شده‌است، به توالت می‌رود و در آن‌جا با خودش عهد می‌کند که
به توالت می‌رود و در آن‌جا با خودش عهد می‌کند که دیگر ادامه ندهد. هنگامی که از دستشویی بیرون می‌آید، میا را می‌بیند که بر اثر استفاده از کوکائین، اُوِردوز کرده‌است. او میا را پیش لنس می‌برد و با کمک او به قلب میا آدرنالین تزریق کرده و او را نجات می‌دهد. سپس میا را به خانه می‌رساند و از او قول می‌گیرد که این ماجرا را برای کسی بازگو نکند. داستان دوم: ساعت طلا. بوچ بعد از مسابقه به خانه می‌گریزد و به همسرش فابین می‌گوید که فردا اول صبح باید شهر را ترک کنند. آن‌ها چمدان‌هایشان را جمع می‌کنند ولی بوچ می‌فهمد که
چمدان‌هایشان را جمع می‌کنند ولی بوچ می‌فهمد که فابین ساعت طلای او را در آپارتمان جا گذاشته‌است. بوچ به آپارتمانش بازمی‌گردد و وینسنت را می‌بیند که از طرف مارسلوس برای کشتن او گماشته شده‌است. او وینسنت را می‌کشد و سریعاً خانه را ترک می‌کند ولی در بین راه خود مارسلوس را می‌بیند. در درگیری که بین آن‌ها رخ می‌دهد، آن‌ها تصادفاً در دام دو بیمار جنسی به نام‌های «مِینارد» و «زِد» که خود را یک پلیس جا زده‌است، می‌افتند. بوچ فرار می‌کند ولی برای نجات مارسلوس دوباره برمی‌گردد و او را نجات می‌دهد. مارسلوس نیز او را
برمی‌گردد و او را نجات می‌دهد. مارسلوس نیز او را نمی‌کشد و از او قول می‌گیرد که این ماجرا را برای کسی بازگو نکند. سپس بوچ و فابین شهر را ترک می‌کنند. داستان سوم: وضعیت بانی. با یک برش به گذشته به سکانس قبل از شروع داستان اول بازمی‌گردیم؛ یعنی همان جایی که وینسنت و جولز در آپارتمانی برت و دوستش را به قتل می‌رسانند. تماشاگر می‌فهمد که نفر سومی هم در آن آپارتمان بود و با یک رولور بزرگ مگنوم در دستشویی پنهان شده بود. نفر سوم ناگهان بیرون می‌پرد و وینسنت و جولز را تیرباران می‌کند. اما هیچ‌یک از گلوله‌ها به آن
را تیرباران می‌کند. اما هیچ‌یک از گلوله‌ها به آن دو نمی‌خورد و آن‌ها نفر سوم را می‌کشند. جولز این اتفاق را معجزه خداوند می‌خواند و می‌گوید که اراده خدا بود که گلوله‌ها آن‌ها را نکشند ولی وینسنت مخالفت می‌کند و آن را فقط یک اتفاق عجیب می‌خواند. وینسنت تصادفاً ماروین (خدمتکار سیاهپوست) را در اتومبیلشان می‌کشد و سرتاپای او و جولز خونی می‌شود. آن‌ها به خانه دوست جولز یعنی جیمی (تارانتینو) می‌روند تا خود را پاک کنند. همسر جیمی، بانی، تا یک ساعت دیگر به خانه بازمی‌گردد و آن‌ها باید ظرف ۴۰ دقیقه منزل جیمی را ترک
و آن‌ها باید ظرف ۴۰ دقیقه منزل جیمی را ترک کنند. آن‌ها دست به دامان یکی از دوستان مارسلوس به نام وینستون وولف می‌شوند و به کمک او به‌راحتی ماجرا را تمام می‌کنند. هنگامی که آن‌ها برای صرف صبحانه به یک کافی‌شاپ می‌روند، با دو دزد (که قبل از تیتراژ فیلم آن‌ها را دیدیم) به نام‌های رینگو و یولاندا مواجه می‌شوند. دزدها جیب تمام افراد داخل رستوران را خالی می‌کنند تا این‌که نوبت به جولز می‌رسد. جولز به‌راحتی آن‌ها را خلع سلاح می‌کند و به طرف رینگو اسلحه می‌کشد اما او را نمی‌کشد. او پول‌های خود را به رینگو می‌دهد و
را نمی‌کشد. او پول‌های خود را به رینگو می‌دهد و بعد از خواندن آیه‌ای از کتاب مقدس به او می‌گوید که می‌خواهد مثل شبانی راهنما باشد و دست از کارهایش بردارد. رینگو و یولاندا رستوران را ترک می‌کنند در حالی که راهنمایی شده‌اند. جولز و وینسنت نیز کافی شاپ را ترک می‌کنند. حواشی فیلم. فیلم‌نامه. یکی از نقاط قوت این اثر فیلم‌نامه آن است؛ داستانی به ظاهر ساده و در عین حال بدیع و سرشار از تعمق به همراه شخصیت پردازی قوی و دیالوگ‌هایی کنایه‌آمیز و به یاد ماندنی. تارانتینو همواره گفته‌است که در ابتدای نوشتن فیلم‌نامه کل
همواره گفته‌است که در ابتدای نوشتن فیلم‌نامه کل داستان را در ذهن ندارد، او شخصیت‌ها را در ذهن خلق می‌کند و بعد از آن خود شخصیت‌ها هستند که داستان را جلو می‌برند و او آن را می‌نویسد. بازیگران. قرار بود نقش وینسنت به مایکل مدسن داده شود ولی او بازی در فیلم دیگری را انتخاب کرد (و هنوز افسوس می‌خورد) و سرانجام نقش به جان تراولتا رسید. همه و حتی خود تراولتا اعتقاد دارند که بازی در این فیلم دوران بازیگری او را دگرگون کرد و از او بازیگری مطرح ساخت. اگرچه پالپ فیکشن تراولتا را ستاره کرد ولی باید پذیرفت که تراولتا
تراولتا را ستاره کرد ولی باید پذیرفت که تراولتا هم در بزرگ کردن فیلم بی‌اثر نبوده‌است. همچنین در این فیلم با تقلید شخصیت‌های هالیوودی همچون مریلین مونرو، جری لوئیس، جیمز دین، میمی ون دورن و حتی اشاره زبانی به جین منسفیلد همگی باعث جذابیت بیش از اندازه فیلم در بین مخاطبان شده‌است. موسیقی. برای این فیلم هیچ موسیقی جدیدی ساخته نشد و تارانتینو خود آهنگ‌های مختلفی از سال‌های گذشته موسیقی مبتذل آمریکا را انتخاب کرد. موسیقی تیتراژ ابتدایی فیلم Misirlou، آهنگی یونانی است که با اجرای دهه شصت“Dick Dale” پخش می‌شود،
است که با اجرای دهه شصت“Dick Dale” پخش می‌شود، اما ناگهان با صدای چرخاندن موج رادیو به آهنگ "Jungle Boogie" تبدیل می‌شود. آهنگ صحنه معروف رقص وینسنت و میا به نام "You Never Can Tell" کاری از ستاره موسیقی راک اند رول “Chuck Berry” است. یکی از آهنگ‌های زیبای فیلم جایی است که وینسنت در حال تزریق هروئین و سپس گشت و گذار در خیابان‌های لس انجلس است. آهنگی به نام “Bullwinkle-part2” از گروه راک Centurions در دهه شصت. موسیقی زیبای تیتراژ پایانی فیلم یعنی “Surf Rider” کاری از “The Lively Ones” باز هم از آهنگ‌های راک
کاری از “The Lively Ones” باز هم از آهنگ‌های راک دهه شصت است. نقش‌ها. جان تراولتا در این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد. هر چند که به تام هنکس در فیلم فارست گامپ ساخته رابرت زمه کیس باخت. و نقش‌های دیگر عبارتند از: برخی نسخه‌های فرعی. در امارات متحده عربی و عربستان سعودی نسخه‌ای کاملاً متفاوت از فیلم اصلی در سینماها اکران شد. داستان‌های فیلم به صورتی جابه‌جا و مونتاژ شدند تا وقایع از لحاظ زمانی به صورت درست کنار هم قرار بگیرند.
کشتار نباتیه حادثه‌ای در ۱۸ آوریل ۱۹۹۶ بود که در این حمله هوایی نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) به خانه‌ای در نباتیه در جنوب لبنان حمله کردند، یازده نفر به قتل رسیدند و ۱۰ نفر زخمی شدند هشت نفر از آنان که کشته شدند اعضای یک خانواده بودند: مادر و هفت فرزندش که یک کودک ۴ ماهه هم در میان آنها بود. شرح حادثه. حدود ۶:۳۰ صبح، بالگردهای نیروهای دفاعی اسرائیل موشک‌هایی را به سه ساختمان در روستا شلیک کردند و یک خانه را به‌طور کامل و دو خانهٔ دیگر را تخریب کردند. خانواده‌های لبنانی در آن ساختمان‌ها زندگی می‌کردند را قتل
لبنانی در آن ساختمان‌ها زندگی می‌کردند را قتل عام کردند. سخنگوی نیروهای دفاعی اسرائیل ادعا کرد که بالگردها به این علت ساختمانی که یازده نفر در آن کشته شدند را زدند که نیروهای حزب‌الله لبنان پس از شلیک خمپاره در آنجا مخفی شده بودند. تحقیقات عفو بین‌الملل و دیدبان حقوق بشر این درگیری را تأیید نکرد.
محمدرضا عارف (زادهٔ ۲۷ آذر ۱۳۳۰) سیاستمدار ایرانی است که از ۷ مرداد ۱۴۰۳ معاون اول رئیس‌جمهور در دورهٔ ریاست‌جمهوری مسعود پزشکیان است. او همچنین عضو حقیقی مجمع تشخیص مصلحت نظام، عضو پیوسته و رئیس گروه علوم مهندسی فرهنگستان علوم ایران، رئیس بنیاد امید ایرانیان و رئیس هیئت مدیره بنیاد باران است. عارف پیش‌تر نمایندهٔ تهران، ری، شمیرانات، اسلامشهر و پردیس و رئیس فراکسیون امید در دوره دهم مجلس شورای اسلامی و از سال ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۴ نیز معاون اول رئیس‌جمهور محمد خاتمی بود. عارف پس از تحصیل مهندسی برق در دانشگاه تهران