payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد و شامل برخورد با سه جزء ارتش - ارتش منظم، گارد ملی ارتش و نیروی ذخیره ارتش به عنوان یک نیروی واحد بود. درهم تنیدگی سه جزء ارتش توسط ژنرال آبرامز، عملیات گسترده را بدون مشارکت گارد ملی ارتش و نیروی ذخیره ارتش در نقش پشتیبانی عمدتاً رزمی غیرممکن ساخت. نیروی زمینی با تأکید بیشتر بر آموزش مطابق با استانداردهای عملکرد خاص، که توسط اصلاحات ژنرال ویلیام ای. دیپوی، اولین فرماندهی آموزش و دکترین نیروی زمینی ایالات متحده، هدایت می‌شد، به یک نیروی کاملاً داوطلبانه تبدیل شد. پس از پیمان کمپ دیوید که توسط مصر و
تبدیل شد. پس از پیمان کمپ دیوید که توسط مصر و اسرائیل امضا شد و در سال ۱۹۷۸ با میانجیگری رئیس‌جمهور جیمی کارتر به دست آمد، به عنوان بخشی از این توافق، ایالات متحده و مصر توافق کردند که یک آموزش نظامی مشترک به رهبری هر دو کشور وجود داشته باشد که معمولاً هر ۲ سال یکبار برگزار می‌شود و این رزمایش با نام رزمایش ستاره درخشان شناخته می‌شود. دهه ۱۹۸۰ عمدتاً دهه سازماندهی مجدد بود. قانون گلدواتر-نیکولز در سال ۱۹۸۶، فرماندهی‌های رزمی یکپارچه‌ای را ایجاد کرد که نیروی زمینی را به همراه چهار سرویس نظامی دیگر تحت
نیروی زمینی را به همراه چهار سرویس نظامی دیگر تحت ساختارهای فرماندهی یکپارچه و از نظر جغرافیایی سازماندهی شده گرد هم آورد. نیروی زمینی همچنین در تهاجم به گرنادا در سال ۱۹۸۳ (عملیات خشم فوری) و پاناما در سال ۱۹۸۹ (عملیات آرمان عادلانه) نقش داشت. تا سال ۱۹۸۹، آلمان به اتحاد مجدد نزدیک می‌شد و جنگ سرد به پایان خود نزدیک می‌شد. رهبری نیروی زمینی با شروع برنامه‌ریزی برای کاهش نیرو واکنش نشان داد. تا نوامبر ۱۹۸۹، گزارشگران پنتاگون در حال تدوین برنامه‌هایی برای کاهش ۲۳ درصدی قدرت نهایی نیروی زمینی از ۷۵۰۰۰۰ به
کاهش ۲۳ درصدی قدرت نهایی نیروی زمینی از ۷۵۰۰۰۰ به ۵۸۰۰۰۰ نفر بودند. در این طرح، از تعدادی مشوق مانند بازنشستگی زودهنگام استفاده شد. دهه ۱۹۹۰. در سال ۱۹۹۰، عراق به همسایه کوچک‌تر خود، کویت، حمله کرد و نیروهای زمینی ایالات متحده به سرعت برای تضمین حفاظت از عربستان سعودی مستقر شدند. در ژانویه ۱۹۹۱ عملیات طوفان صحرا آغاز شد، ائتلافی به رهبری ایالات متحده که بیش از ۵۰۰۰۰۰ سرباز، که بخش عمده آنها از واحدهای نیروی زمینی ایالات متحده بودند، را برای بیرون راندن نیروهای عراقی مستقر کرد. این لشکرکشی با پیروزی کامل به
عراقی مستقر کرد. این لشکرکشی با پیروزی کامل به پایان رسید، زیرا نیروهای ائتلاف غربی ارتش عراق را شکست دادند. برخی از بزرگ‌ترین نبردهای تانک در تاریخ در طول جنگ خلیج فارس رخ داد. نبرد مدینا ریج، نبرد نورفولک و نبرد ۷۳ ایستینگ، نبردهای تانک با اهمیت تاریخی بودند. پس از عملیات طوفان صحرا، نیروی زمینی در ادامه دهه ۱۹۹۰ شاهد عملیات رزمی عمده‌ای نبود، اما در تعدادی از فعالیت‌های حفظ صلح شرکت کرد. در سال ۱۹۹۰، وزارت دفاع پس از بررسی سیاست کل نیروها، راهنمایی‌هایی برای «تجدید توازن» صادر کرد، اما در سال ۲۰۰۴،
برای «تجدید توازن» صادر کرد، اما در سال ۲۰۰۴، محققان کالج جنگ هوایی نیروی هوایی ایالات متحده به این نتیجه رسیدند که این راهنمایی‌ها، سیاست کل نیروها را که «عنصری اساسی برای کاربرد موفقیت‌آمیز نیروی نظامی» است، معکوس می‌کند. جنگ افغانستان و عراق. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، شمار ۵۳ غیرنظامی نیروی زمینی (۴۷ کارمند و ۶ پیمانکار) و ۲۲ سرباز در میان ۱۲۵ قربانی کشته شده در پنتاگون در یک حمله تروریستی بودند، که در آن پرواز ۷۷ خطوط هوایی آمریکا که توسط پنج هواپیماربای القاعده هدایت می‌شد، به ضلع غربی ساختمان برخورد کرد و
هدایت می‌شد، به ضلع غربی ساختمان برخورد کرد و بخشی از حملات ۱۱ سپتامبر بود. در پاسخ به حملات ۱۱ سپتامبر و به عنوان بخشی از جنگ علیه تروریسم، نیروهای ایالات متحده و ناتو در اکتبر ۲۰۰۱ به افغانستان حمله کردند و دولت طالبان را سرنگون کردند. نیروی زمینی ایالات متحده همچنین رهبری حمله مشترک ایالات متحده و متحدانش به عراق را در سال ۲۰۰۳ برعهده داشت. این نیرو با توانایی خود در حفظ عملیات استقرار کوتاه مدت و بلند مدت، به عنوان منبع اصلی نیروهای زمینی عمل کرد. در سال‌های بعد، مأموریت از درگیری بین ارتش‌های منظم به
بعد، مأموریت از درگیری بین ارتش‌های منظم به ضد شورش تغییر یافت و منجر به کشته شدن بیش از ۴۰۰۰ نفر از اعضای نیروهای مسلح ایالات متحده (تا مارس ۲۰۰۸) و زخمی شدن هزاران نفر دیگر شد. بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱، شمار ۲۳۸۱۳ شورشی در عراق کشته شدند. طرح نوسازی. تا سال ۲۰۰۹ طرح اصلی نوسازی نیروی زمینی، که بلندپروازانه‌ترین طرح آن از زمان جنگ جهانی دوم بود، برنامه سیستم‌های رزمی آینده بود. در سال ۲۰۰۹، بسیاری از سیستم‌ها لغو شدند و بقیه در برنامه نوساز ادغام شدند. تا سال ۲۰۱۷، پروژه نوسازی تیپ تکمیل شد و ستاد آن،
تا سال ۲۰۱۷، پروژه نوسازی تیپ تکمیل شد و ستاد آن، فرماندهی نوسازی تیپ، به فرماندهی نوسازی مشترک تغییر نام داد. در پاسخ به کاهش بودجه در سال ۲۰۱۳، قرار بود برنامه‌های نیروی زمینی به سطح سال ۱۹۴۰ کاهش یابد، اگرچه پیش‌بینی می‌شد که قدرت نهایی ارتش فعال تا پایان سال مالی ۲۰۱۷ به حدود ۴۵۰۰۰۰ سرباز کاهش یابد. از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷، ارتش صدها هلیکوپتر نظارتی کیووا را بازنشسته کرد، در حالی که بالگردهای تهاجمی آپاچی خود را حفظ نمود. هزینه‌های تحقیق، توسعه و خرید نیروی زمینی در سال ۲۰۱۵ از ۳۲ میلیارد دلار پیش‌بینی شده
زمینی در سال ۲۰۱۵ از ۳۲ میلیارد دلار پیش‌بینی شده در سال ۲۰۱۲ برای سال مالی ۲۰۱۵ به ۲۱ میلیارد دلار پیش‌بینی شده برای سال مالی ۲۰۱۵ در سال ۲۰۱۴ تغییر کرد. سازمان. نیروی زمینی آمریکا از ۵ بخش اصلی تشکیل شده است: (۱) فرماندهی‌ها (۲) اجزای خدماتی (۳) واحدهای گزارش‌دهی مستقیم (۴) ارتش‌های میدانی (۵) شاخه‌ها چهار فرماندهی اصلی: اجزای خدماتی: واحدهای گزارش‌دهی مستقیم: ارتش‌های میدانی: شاخه‌های فرعی: فرماندهان. ارشدترین جایگاه در نیروی زمینی آمریکا، رئیس ستاد نیروی زمینی است و نفر دوم جانشین (یا معاون) رئیس ستاد
زمینی است و نفر دوم جانشین (یا معاون) رئیس ستاد می‌باشد. از سال ۱۹۰۳ و تعریف جایگاهی به‌عنوان رئیس ستاد نیروی زمینی، فهرست افسران و طول سالهایی که در این سمت فعالیت کرده‌اند، به صورت زیر است.
نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا یکی از شاخه‌های اصلی نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا است که در ابتدا در سال ۱۹۰۷ میلادی به‌عنوان بخشی از نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا شکل گرفت، سپس با تصویب قانون امنیت ملی ۱۹۴۷ توسط شورای امنیت ملی ایالات متحده آمریکا به‌عنوان شاخه مستقلی از نیروهای مسلح در ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۷ میلادی تأسیس شد. در سال ۱۹۴۹ نیز نیروی هوایی در کنار نیروهای دیگر، زیر فرماندهی وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا قرار گرفت. نیروی هوایی آمریکا با داشتن بیش از ۵٬۰۴۷ فروند هواپیما و بالگرد در حال خدمت،
بیش از ۵٬۰۴۷ فروند هواپیما و بالگرد در حال خدمت، بزرگ‌ترین نیروی هوایی در جهان می‌باشد. تاریخچه. ریشه‌های تأسیس نیروی هوایی ایالات متحده را می‌توان در شکل‌گیری سپاه بالون در ارتش اتحادیه در خلال جنگ داخلی آمریکا ردیابی کرد. سپاه بالون اتحادیه که توسط تادئوس لو تأسیس شد، شناسایی هوایی را برای ارتش اتحادیه فراهم می‌کرد. این استفاده اولیه از بالون‌ها برای اهداف نظامی، آغاز جنگ هوایی مدرن را رقم زد و زمینه را برای توسعه نیروی هوایی ایالات متحده فراهم کرد. وزارت جنگ ایالات متحده اولین سابقه نیروی هوایی ایالات
جنگ ایالات متحده اولین سابقه نیروی هوایی ایالات متحده را به عنوان بخشی از ارتش ایالات متحده، در ۱ اوت ۱۹۰۷ ایجاد کرد که از طریق تغییرات متوالی در سازمان، عناوین و مأموریت‌ها، ۴۰ سال بعد به سمت استقلال نهایی پیش رفت. در جنگ جهانی دوم، تقریباً ۶۸۰۰۰ نفر از نیروهای هوایی ایالات متحده در کمک به پیروزی در جنگ جان باختند و تنها یگان پیاده‌نظام نیروهای آمریکایی تلفات بیشتری از نیروی هوایی متحمل شد. در عمل، نیروهای هوایی ارتش ایالات متحده در طول جنگ جهانی دوم عملاً مستقل از ارتش بودند و تقریباً از هر نظر به‌عنوان
مستقل از ارتش بودند و تقریباً از هر نظر به‌عنوان یک شاخه خدماتی مستقل عمل می‌کردند، اما نیروهای هوایی همچنان برای استقلال رسمی تلاش می‌کردند. قانون امنیت ملی ۱۹۴۷ در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۷ امضا شد که وزارت نیروی هوایی را تأسیس کرد، اما تا ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۷، زمانی که اولین وزیر نیروی هوایی؛ استوارت سیمینگتون، سوگند یاد کرد، نیروی هوایی رسماً به عنوان یک شاخه خدماتی مستقل تشکیل نشد. این قانون، تشکیلات نظامی ملی (که در سال ۱۹۴۹ به وزارت دفاع تغییر نام داد) را ایجاد کرد که از سه دپارتمان نظامی تابعه، یعنی وزارت ارتش،
که از سه دپارتمان نظامی تابعه، یعنی وزارت ارتش، وزارت نیروی دریایی و دپارتمان تازه تأسیس وزارت نیروی هوایی تشکیل شده بود. پیش از سال ۱۹۴۷ مسئولیت هوانوردی نظامی بین نیروهای هوایی ارتش و سازمان‌های پیشین آن (برای عملیات زمینی)، نیروی دریایی (برای عملیات دریایی از طریق ناوهای هواپیمابر و هواپیماهای آبی-خاکی) و سپاه تفنگداران دریایی (برای پشتیبانی نزدیک هوایی از عملیات سپاه تفنگداران دریایی) به اشتراک گذاشته می‌شد. دهه ۱۹۴۰ از جهات دیگری نیز برای هوانوردی نظامی مهم بود. در سال ۱۹۴۷ کاپیتان نیروی هوایی چاک
مهم بود. در سال ۱۹۴۷ کاپیتان نیروی هوایی چاک ییگر با هواپیمای راکتی اکس-۱ خود دیوار صوتی را شکست و دوران جدیدی از هوانوردی را در آمریکا آغاز کرد. پیشینه‌ها. سازمان‌های پیشین در نیروی هوایی امروزی عبارتند از: قرن بیست و یکم. در اوایل دهه ۲۰۰۰، دو پروژه تدارکاتی هواپیماهای نیروی هوایی ایالات متحده، برنامه‌های کی‌سی-اکس و اف-۳۵، بیش از حد انتظار طول کشید. در نتیجه، نیروی هوایی ایالات متحده رکوردهای جدیدی را برای میانگین سن هواپیماها ثبت کرد. از سال ۲۰۰۵ نیروی هوایی ایالات متحده تمرکز زیادی بر بهبود آموزش‌های
هوایی ایالات متحده تمرکز زیادی بر بهبود آموزش‌های نظامی پایه (بی‌ام‌تی) برای پرسنل وظیفه داشته است. در حالی که آموزش‌های فشرده طولانی‌تر شده‌اند، این آموزش‌ها شامل یک مرحله استقرار نیز شده‌اند. این مرحله استقرار که اکنون BEAST نامیده می‌شود، کارآموزان را در یک محیط جنگی شبیه‌سازی شده قرار می‌دهد که ممکن است پس از استقرار آنها را تجربه کنند. در حالی که کارآموزان به همراه BEAST با موانع عظیم مقابله می‌کنند، بخش‌های دیگر شامل دفاع و محافظت از پایگاه عملیاتی خود، تشکیل ساختار رهبری، هدایت جستجو و بازیابی و
خود، تشکیل ساختار رهبری، هدایت جستجو و بازیابی و مراقبت از دوستان خودیاری اولیه است. در طول این رویداد، مربیان آموزش نظامی به‌عنوان مربی و نیروهای مخالف در یک تمرین استقرار عمل می‌کنند. در نوامبر ۲۰۲۲ نیروی هوایی ایالات متحده اعلام کرد که BEAST را متوقف کرده و آن را با یک برنامه آموزشی استقرار دیگر به نام PACER FORGE جایگزین خواهد کرد. در سال ۲۰۰۷ نیروی هوایی ایالات متحده طرح کاهش نیرو را اجرا کرد. به دلیل محدودیت‌های بودجه، نیروی هوایی ایالات متحده قصد داشت تعداد پرسنل فعال خود را از ۳۶۰ هزار نفر به ۳۱۶
تعداد پرسنل فعال خود را از ۳۶۰ هزار نفر به ۳۱۶ هزار نفر کاهش دهد. تعداد پرسنل فعال در سال ۲۰۰۷ تقریباً ۶۴٪ از تعداد پرسنل نیروی هوایی ایالات متحده در پایان جنگ اول خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ بود. با این حال، این کاهش در سال ۲۰۰۸ با حدود ۳۳۰ هزار پرسنل به پایان رسید تا بتواند تقاضای فرماندهان جنگی و الزامات ماموریت‌های مرتبط را برآورده کند. همین محدودیت‌ها از سال ۲۰۰۵ شاهد کاهش شدید ساعات پرواز برای آموزش خدمه بوده است و معاون نیروی انسانی و پرسنل رئیس ستاد نیروی هوایی، ارزیابی زمان خلبانان را هدایت می‌کند. در ۵
هوایی، ارزیابی زمان خلبانان را هدایت می‌کند. در ۵ ژوئن ۲۰۰۸ رابرت گیتس، وزیر دفاع، استعفای مایکل وین؛ وزیر نیروی هوایی و ژنرال تی. مایکل موزلی، رئیس ستاد نیروی هوایی را پذیرفت. گیتس در تصمیم خود برای اخراج هر دو نفر، «مسائل سیستماتیک مرتبط با کاهش تمرکز و عملکرد مأموریت هسته‌ای نیروی هوایی» را ذکر کرد. نکته‌ای که گیتس به آن اشاره نکرد این بود که او بارها با وین و موزلی بر سر سایر مسائل مهم غیر هسته‌ای مربوط به این نیرو درگیر شده بود. این اتفاق پس از تحقیق در مورد دو حادثه مربوط به سوء استفاده از سلاح‌های
در مورد دو حادثه مربوط به سوء استفاده از سلاح‌های هسته‌ای رخ داد: به‌طور خاص یک حادثه سلاح‌های هسته‌ای در یک پرواز بی-۵۲ بین پایگاه هوایی مینوت و پایگاه هوایی بارکسدیل و یک حمل تصادفی قطعات سلاح‌های هسته‌ای به تایوان. برای تأکید بیشتر بر دارایی‌های هسته‌ای، نیروی هوایی ایالات متحده در ۲۴ اکتبر ۲۰۰۸ فرماندهی تهاجم جهانی نیروی هوایی با تمرکز بر سلاح‌های هسته‌ای را تأسیس کرد که بعداً کنترل کلیه هواپیماهای بمب‌افکن نیروی هوایی ایالات متحده را برعهده گرفت. در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹ نیروی هوایی ایالات متحده طرحی از ساختار
ژوئن ۲۰۰۹ نیروی هوایی ایالات متحده طرحی از ساختار نیرو منتشر کرد که در آن هواپیماهای جنگنده کاهش یافته و منابع به پشتیبانی بهتر از جنگ هسته‌ای، نامنظم و اطلاعاتی اختصاص داده شده بود. در ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۹ نیروی هوایی ایالات متحده طرح پرواز سامانه هوایی بدون سرنشین خود را منتشر کرد، که جزئیات برنامه‌های یوای‌اس نیروی هوایی تا سال ۲۰۴۷ را شرح می‌داد. در این طرح، یک سوم هواپیماهایی که نیروی هوایی ایالات متحده قصد خرید آنها را در آینده داشت، قرار بود بدون سرنشین باشند. به گفته گرگ زاخاریاس، دانشمند ارشد نیروی
باشند. به گفته گرگ زاخاریاس، دانشمند ارشد نیروی هوایی، نیروی هوایی ایالات متحده پیش‌بینی می‌کند که تا دهه ۲۰۲۰ سلاح‌های مافوق صوت، تا دهه ۲۰۳۰ وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین مافوق صوت (که به عنوان وسایل نقلیه با خلبان از راه دور نیز شناخته می‌شوند) و تا دهه ۲۰۴۰ هواپیماهای مافوق صوت قابل بازیابی داشته باشد. نیروی هوایی ایالات متحده قصد دارد تا اواسط دهه ۲۰۳۰ یک جنگنده جت نسل ششم را به کار گیرد. در ۲۲ اکتبر ۲۰۲۳ نیروی هوایی ایالات متحده اولین رزمایش سه جانبه خود را با نیروی هوایی جمهوری کره و نیروی هوایی
خود را با نیروی هوایی جمهوری کره و نیروی هوایی دفاع‌ازخود ژاپن در نزدیکی شبه جزیره کره انجام داد. در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۳ یک فروند هواپیمای وی-۲۲ نیروی هوایی ایالات متحده در جزیره یاکوشیما ژاپن سقوط کرد و ۱ خلبان کشته شد. ژنرال دیوید آلوین، فرمانده نیروی هوایی ایالات متحده، پیش از این در سال ۲۰۲۴ اظهار داشت که ایالات متحده نمی‌تواند برای مدت طولانی به برتری هوایی خود تکیه کند. درگیری‌ها. نیروی هوایی ایالات متحده با استفاده از عملیات هوایی نظامی در بسیاری از جنگ‌ها، درگیری‌ها و عملیات‌ها درگیر بوده است. نیروی
درگیری‌ها و عملیات‌ها درگیر بوده است. نیروی هوایی ایالات متحده دارای میراث سازمان‌های پیشین خود است که از سال ۱۹۰۷ نقش محوری در عملیات نظامی ایالات متحده ایفا کرده‌اند: علاوه بر این، از آنجایی که نیروی هوایی ایالات متحده سایر اجزای هوایی ایالات متحده و متحدانش را تحت الشعاع قرار می‌دهد، اغلب از نیروهای متحد در درگیری‌هایی که ایالات متحده در آنها درگیر نیست، مانند لشکرکشی فرانسه در مالی در سال ۲۰۱۳، پشتیبانی می‌کند. مأموریت. به‌طور کلی، نیروی هوایی ایالات متحده شامل نیروهای هوایی، چه رزمی و چه خدماتی است.
شامل نیروهای هوایی، چه رزمی و چه خدماتی است. این نیرو در درجه اول برای عملیات هوایی تهاجمی و دفاعی سریع و پایدار سازماندهی، آموزش و تجهیز خواهد شد. نیروی هوایی مسئول آماده‌سازی نیروهای هوایی لازم برای ادامه مؤثر جنگ، مگر در مواردی که به گونه دیگری به آنها محول شده باشد و مطابق با طرح‌های بسیج مشترک یکپارچه، برای گسترش اجزای نیروی هوایی در زمان صلح به منظور برآوردن نیازهای جنگ خواهد بود. بخش ۹۰۶۲ از عنوان ۱۰ قانون ایالات متحده، هدف نیروی هوایی ایالات متحده را اینگونه تعریف می‌کند: برای حفظ صلح و امنیت و
را اینگونه تعریف می‌کند: برای حفظ صلح و امنیت و تأمین دفاع از ایالات متحده، سرزمین‌ها، کشورهای مشترک‌المنافع و متصرفات و هر منطقه‌ای که توسط ایالات متحده اشغال شده است؛ برای حمایت از سیاست ملی؛ برای اجرای اهداف ملی؛ برای غلبه بر هر کشوری که مسئول اقدامات تهاجمی است و صلح و امنیت ایالات متحده را به خطر می‌اندازد. پنج مأموریت اصلی نیروی هوایی از زمان استقلال نیروی هوایی از ارتش، در سال ۱۹۴۷ تغییر چشمگیری نداشته‌اند، اما اکنون تکامل یافته‌اند و به‌عنوان برتری هوایی، اطلاعات، نظارت و شناسایی یکپارچه جهانی،
هوایی، اطلاعات، نظارت و شناسایی یکپارچه جهانی، تحرک سریع جهانی، تهاجم جهانی و فرماندهی و کنترل بیان می‌شوند. هدف همه این مأموریت‌های اصلی، ارائه چیزی است که نیروی هوایی آن را هوشیاری جهانی، دسترسی جهانی و قدرت جهانی می‌نامد. برتری هوایی. برتری هوایی «میزان تسلط یک نیرو بر نیروی دیگر در نبرد هوایی است که انجام عملیات توسط نیروی اول و نیروهای عملیات ویژه زمینی، دریایی، هوایی و مرتبط با آن را در زمان و مکان معین بدون دخالت بازدارنده نیروی مقابل امکان‌پذیر می‌سازد. عملیات ضد هوایی تهاجمی به عنوان «عملیات
می‌سازد. عملیات ضد هوایی تهاجمی به عنوان «عملیات تهاجمی برای نابودی، مختل کردن یا خنثی کردن هواپیماها، موشک‌ها، سکوهای پرتاب و سازه‌ها و سیستم‌های پشتیبانی دشمن قبل و بعد از پرتاب، اما تا حد امکان نزدیک به منبع آنها» تعریف می‌شود. عملیات ضدهوایی تهاجمی روش ترجیحی برای مقابله با تهدیدات هوایی و موشکی است زیرا تلاش می‌کند دشمن را در نزدیکی منبع آن شکست دهد و معمولاً ابتکار عمل را در دست دارد. این عملیات شامل عملیات حمله، پاکسازی، اسکورت و سرکوب/نابودی پدافند هوایی دشمن است. پدافند هوایی به عنوان «تمام
هوایی دشمن است. پدافند هوایی به عنوان «تمام اقدامات دفاعی طراحی شده برای شناسایی، رهگیری و نابودی یا خنثی کردن نیروهای دشمن که سعی در نفوذ یا حمله از طریق حریم هوایی خودی دارند» تعریف می‌شود. در هماهنگی با عملیات‌های ضد هوایی، هدف اصلی عملیات‌های پدافندی، فراهم کردن منطقه‌ای است که نیروها بتوانند از آنجا عملیات انجام دهند و از تهدیدات هوایی و موشکی در امان باشند، که شامل پدافند فعال و غیرفعال می‌شود. پدافند فعال «به کارگیری اقدامات تهاجمی محدود و ضدحمله‌ها برای جلوگیری از ورود دشمن به یک منطقه یا موقعیت
برای جلوگیری از ورود دشمن به یک منطقه یا موقعیت مورد مناقشه است». این شامل دفاع موشکی بالستیک و دفاع در برابر تهدیدات هوایی است و شامل دفاع نقطه‌ای، دفاع منطقه‌ای و دفاع از دارایی‌های هوایی با ارزش بالا می‌شود. پدافند غیرفعال «اقداماتی است که برای کاهش احتمال و به حداقل رساندن اثرات خسارت ناشی از اقدام خصمانه بدون قصد ابتکار عمل انجام می‌شود». این عملیات شامل تشخیص و هشدار؛ دفاع شیمیایی، بیولوژیکی، رادیولوژیکی و هسته‌ای؛ استتار، اختفا و فریب؛ مقاوم‌سازی؛ بازسازی؛ پراکندگی؛ افزونگی؛ و تحرک، اقدامات متقابل و
پراکندگی؛ افزونگی؛ و تحرک، اقدامات متقابل و پنهان‌کاری می‌باشد. کنترل حریم هوایی «فرآیندی است که برای افزایش اثربخشی عملیاتی با ترویج استفاده ایمن، کارآمد و انعطاف‌پذیر از حریم هوایی استفاده می‌شود». این امر استفاده ایمن، کارآمد و انعطاف‌پذیر از حریم هوایی را ترویج می‌دهد، خطر خودزنی را کاهش می‌دهد، عملیات تهاجمی و دفاعی را تقویت می‌کند و چابکی بیشتری را در عملیات هوایی به‌طور کلی ممکن می‌سازد. این امر هم تضادها را از بین می‌برد و هم ادغام عملیات هوایی مشترک را تسهیل می‌کند. اطلاعات، نظارت و شناسایی
مشترک را تسهیل می‌کند. اطلاعات، نظارت و شناسایی یکپارچه جهانی. اطلاعات، نظارت و شناسایی یکپارچه جهانی (ISR) هماهنگ‌سازی و یکپارچه‌سازی برنامه‌ریزی و بهره‌برداری از حسگرها، دارایی‌ها و سیستم‌های پردازش، بهره‌برداری و انتشار در سراسر جهان برای انجام عملیات فعلی و آینده است. برنامه‌ریزی و هدایت عبارت است از «تعیین نیازهای اطلاعاتی، توسعه معماری اطلاعاتی مناسب، تهیه طرح جمع‌آوری و صدور دستورات و درخواست‌ها به آژانس‌های جمع‌آوری اطلاعات»، پشتیبانی مشترک و ملی اطلاعات از عملیات نظامی که شامل فعالیت‌ها،
و ملی اطلاعات از عملیات نظامی که شامل فعالیت‌ها، هماهنگ‌سازی و ادغام فعالیت‌ها/منابع جمع‌آوری، پردازش، بهره‌برداری، تجزیه و تحلیل و انتشار را برای برآورده کردن نیازهای اطلاعاتی تصمیم‌گیرندگان ملی و نظامی امکان‌پذیر می‌سازد. جمع‌آوری اطلاعات عبارت است از «کسب اطلاعات و ارائه این اطلاعات به عناصر پردازش». این امر امکان دستیابی به اطلاعات مورد نیاز برای برآوردن نیازهای اطلاعاتی (از طریق استفاده از منابع و روش‌ها در همه حوزه‌ها) را فراهم می‌کند. فعالیت‌های جمع‌آوری، طیف وسیعی از عملیات نظامی را در بر می‌گیرد.
طیف وسیعی از عملیات نظامی را در بر می‌گیرد. پردازش و بهره‌برداری «تبدیل اطلاعات جمع‌آوری‌شده به اشکال مناسب برای تولید اطلاعات» است. این قابلیت، تبدیل، استخراج و در دسترس قرار دادن اطلاعات جمع‌آوری‌شده مناسب برای تجزیه و تحلیل یا اقدام بیشتر را فراهم می‌کند. تحلیل و تولید عبارت است از «تبدیل اطلاعات پردازش‌شده به اطلاعات هوشمند از طریق ادغام، ارزیابی، تحلیل و تفسیر تمام داده‌های منبع و تهیه محصولات اطلاعاتی در پشتیبانی از نیازهای شناخته‌شده یا پیش‌بینی‌شده کاربر». این امر امکان ادغام، ارزیابی و تفسیر
کاربر». این امر امکان ادغام، ارزیابی و تفسیر اطلاعات از منابع موجود را برای ایجاد یک محصول اطلاعاتی نهایی برای ارائه یا انتشار فراهم می‌کند تا آگاهی موقعیتی بیشتری را فراهم آورد. انتشار و یکپارچه‌سازی «ارائه اطلاعات به کاربران در قالبی مناسب و به‌کارگیری این اطلاعات در ماموریت‌ها، وظایف و کارکردهای مناسب» است. این امر امکان ارائه اطلاعات و محصولات اطلاعاتی را فراهم می‌کند و درک محیط عملیاتی را برای تصمیم‌گیرندگان نظامی و ملی امکان‌پذیر می‌سازد. تحرک سریع جهانی. تحرک سریع جهانی، استقرار، به‌کارگیری،
سریع جهانی. تحرک سریع جهانی، استقرار، به‌کارگیری، پشتیبانی، تقویت و بازآرایی به موقع نیروها و قابلیت‌های نظامی در سراسر منطقه عملیاتی است. این امر به نیروهای نظامی مشترک این قابلیت را می‌دهد که از مکانی به مکان دیگر حرکت کنند و در عین حال توانایی انجام مأموریت اصلی خود را حفظ کنند. تحرک سریع جهانی تقریباً برای هر عملیات نظامی ضروری است و به نیروها اجازه می‌دهد تا به سرعت به مقاصد خارجی یا داخلی برسند و در نتیجه ابتکار عمل را از طریق سرعت و غافلگیری به دست گیرند. ترابری هوایی «عملیاتی برای حمل و نقل و تحویل
ترابری هوایی «عملیاتی برای حمل و نقل و تحویل نیروها و تجهیزات از طریق هوا در پشتیبانی از اهداف استراتژیک، عملیاتی یا تاکتیکی است». گزینه‌های سریع و انعطاف‌پذیری که ترابری هوایی ارائه می‌دهد، به نیروهای نظامی و رهبران ملی این امکان را می‌دهد که در موقعیت‌ها و بازه‌های زمانی مختلف واکنش نشان دهند و عمل کنند. قابلیت دسترسی جهانی ترابری هوایی، امکان اعمال قدرت ایالات متحده در سراسر جهان را با تحویل نیروها به مکان‌های بحرانی فراهم می‌کند. سوخت‌گیری هوایی «سوخت‌رسانی به یک هواپیمای در حال پرواز توسط هواپیمای
به یک هواپیمای در حال پرواز توسط هواپیمای دیگر» است. سوخت‌گیری هوایی، حضور را گسترش می‌دهد، برد را افزایش می‌دهد و به عنوان یک عامل افزایش‌دهنده نیرو عمل می‌کند. این امر به دارایی‌های هوایی اجازه می‌دهد تا با وابستگی کمتر به پایگاه‌های مقدم یا مجوزهای پرواز/فرود، سریع‌تر به هر نقطه مشکل‌دار در سراسر جهان برسند. سوخت‌گیری هوایی با افزایش برد، بار مفید، پایداری و انعطاف‌پذیری هواپیماهای گیرنده، گزینه‌های موجود برای فرمانده را به طور قابل توجهی گسترش می‌دهد. تخلیه هوایی پزشکی «جابجایی بیماران تحت نظارت پزشکی
هوایی پزشکی «جابجایی بیماران تحت نظارت پزشکی به مراکز درمانی و بین آنها از طریق حمل و نقل هوایی» است. پشتیبانی خدمات درمانی، تخلیه هوایی پزشکی را به‌عنوان «جابجایی بال ثابت مصدومان تحت نظارت به مراکز درمانی و بین آنها، با استفاده از هواپیماهای متحرک، با خدمه هوایی که به طور خاص برای این مأموریت آموزش دیده‌اند» تعریف می‌کند. نیروهای تخلیه هوایی پزشکی می‌توانند تا جایی که هواپیماهای بال ثابت قادر به انجام عملیات هوایی هستند، در جلو عمل کنند. تهاجم سراسری. حمله دقیق سراسری، توانایی در معرض خطر قرار دادن یا
دقیق سراسری، توانایی در معرض خطر قرار دادن یا حمله سریع و مداوم، با طیف گسترده‌ای از مهمات، به هر هدفی و ایجاد اثرات سریع، قاطع و دقیق در حوزه‌های مختلف است. حمله استراتژیک به عنوان «اقدام تهاجمی که به طور خاص برای دستیابی به اهداف استراتژیک ملی انتخاب شده است، تعریف می‌شود. این حملات به دنبال تضعیف توانایی یا اراده دشمن برای درگیری هستند و ممکن است بدون نیاز به دستیابی به اهداف عملیاتی به عنوان پیش‌شرط، به اهداف استراتژیک دست یابند». ممانعت هوایی به عنوان «عملیات هوایی انجام شده برای منحرف کردن، مختل
«عملیات هوایی انجام شده برای منحرف کردن، مختل کردن، به تأخیر انداختن یا از بین بردن پتانسیل نظامی دشمن قبل از اینکه بتواند به طور مؤثر علیه نیروهای خودی به کار گرفته شود، یا برای دستیابی به اهداف فرماندهی مشترک انجام می‌شود» تعریف می‌گردد. ممانعت هوایی در چنان فاصله‌ای از نیروهای خودی انجام می‌شود که ادغام دقیق هر مأموریت هوایی با آتش و حرکت نیروهای خودی لازم نیست. پشتیبانی هوایی نزدیک به عنوان «اقدام هوایی توسط هواپیماهای بال ثابت و چرخان علیه اهداف دشمن که در نزدیکی نیروهای خودی قرار دارند و نیاز به
که در نزدیکی نیروهای خودی قرار دارند و نیاز به ادغام دقیق هر ماموریت هوایی با آتش و حرکت آن نیروها دارند» تعریف می‌شود. این پشتیبانی می‌تواند به عنوان یک رویداد از پیش برنامه‌ریزی شده یا بنا به درخواست از حالت آماده‌باش (زمینی یا هوایی) باشد. هدف از عملیات بازدارندگی هسته‌ای، عملیاتی کردن، نگهداری و ایمن‌سازی نیروهای هسته‌ای برای دستیابی به توانایی مطمئن برای جلوگیری از اقدام دشمن علیه منافع حیاتی ایالات متحده است. در صورت شکست بازدارندگی، ایالات متحده باید بتواند به طور مناسب با گزینه‌های هسته‌ای پاسخ
بتواند به طور مناسب با گزینه‌های هسته‌ای پاسخ دهد. فرماندهی و کنترل. فرماندهی و کنترل عبارت است از اعمال اقتدار و هدایت توسط یک فرمانده به درستی تعیین شده بر نیروهای تعیین شده و وابسته در انجام مأموریت. وظایف فرماندهی و کنترل از طریق ترتیبی از پرسنل، تجهیزات، ارتباطات، امکانات و رویه‌هایی که توسط یک فرمانده در برنامه‌ریزی، هدایت، هماهنگی و کنترل نیروها و عملیات در انجام مأموریت به کار گرفته می‌شود، انجام می‌شود. این وظیفه اصلی شامل تمام قابلیت‌ها و فعالیت‌های مرتبط با فرماندهی و کنترل مرتبط با عملیات‌های
مرتبط با فرماندهی و کنترل مرتبط با عملیات‌های پشتیبانی رزمی هوایی، فضای مجازی، هسته‌ای و چابک برای دستیابی به اهداف استراتژیک، عملیاتی و تاکتیکی است. در سطح فرماندهی و کنترل استراتژیک، ایالات متحده اهداف و راهنمایی‌های امنیتی ملی یا چندملیتی را تعیین می‌کند و منابع ملی را برای دستیابی به این اهداف توسعه داده و از آنها استفاده می‌کند. این اهداف ملی به نوبه خود جهت توسعه اهداف کلی نظامی را فراهم می‌کنند که برای توسعه اهداف و استراتژی برای هر صحنه نبرد استفاده می‌شوند. در سطح فرماندهی و کنترل عملیاتی،
استفاده می‌شوند. در سطح فرماندهی و کنترل عملیاتی، کمپین‌ها و عملیات‌های اصلی برای دستیابی به اهداف استراتژیک در صحنه‌های نبرد یا مناطق عملیاتی برنامه‌ریزی، اجرا، پشتیبانی و ارزیابی می‌شوند. این فعالیت‌ها در مقایسه با تاکتیک‌ها، بُعد وسیع‌تری از زمان یا مکان را در بر می‌گیرند، آن‌ها ابزاری را فراهم می‌کنند که از طریق آن موفقیت‌های تاکتیکی برای دستیابی به اهداف استراتژیک و عملیاتی مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرند. فرماندهی و کنترل سطح تاکتیکی جایی است که نبردها و درگیری‌های انفرادی انجام می‌شود. سطح تاکتیکی
و درگیری‌های انفرادی انجام می‌شود. سطح تاکتیکی جنگ به نحوه به کارگیری نیروها و جزئیات نحوه انجام درگیری‌ها و حمله به اهداف می‌پردازد. هدف سطح تاکتیکی، دستیابی به نیت و اثرات مطلوب فرمانده با کسب و حفظ ابتکار عمل تهاجمی است. ساختار. وزارت نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا یکی از ۳ بخش نظامی وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا است و توسط وزیر نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا که یک فرد غیرنظامی است و زیر نظارت، هدایت و کنترل وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا، اداره می‌شود. دبیر نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا از سوی