payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داده خودرویش از ترافیک عبور کند ، سرزنش نمود. این گونه بحث می شود که مردم بومی در اشاره به عمر دوم خلیفه اموی، وی را «ابوعمر» نام گذاری می نمایند و حکومت جنابی را مشابه می دانند. او همچنین جان یک مرد شیعه را که در استان با ایران همکاری می نمود و خود را به نیروهای امنیتی عراق تسلیم کرده بود، نجات داد. در سال ۱۹۹۴ جنابی از سوی خود برکنار گردید و به جای آن برای صدام در بغداد کار نمود. بسیاری از مقام های بعثی هم صدام و هم جنابی را به دلیل مذهبی بودنشان مورد انتقاد قرار دادند و به صدام این گونه گفتند که جنابی
قرار دادند و به صدام این گونه گفتند که جنابی عنصر ستون پنجم رژیم می باشد. با این حال، صدام این ادعاها را به سود خود رد نمود و ظاهراً جنابی خود به صدام وفادار بود. پس از ۲۰۰۳. فرماندار کنونی علی دوّای لازم از طرفداران مقتدی صدر می باشد. از سال ۲۰۱۳، وی تنها فرماندار استانی در عراق متعلق به جنبش صدر می باشد . گر چه او شیعه است، ولی غیر فرقه ای می باشد و گفته است: سنی یا شیعه یا مسیحی فرقی نمی کند. من میان هیچکس فرقی قائل نیستم." وی را دلبرترین سیاستمدار عراق می نامند. در سال ۲۰۱۳، "نیویورک تایمز" از مدیریت
می نامند. در سال ۲۰۱۳، "نیویورک تایمز" از مدیریت دوّای ستایش نمود و این گونه گفت که "جاده ها در حال آسفالت می باشند، سیستم های فاضلاب نوین نصب گردیده اند و ساکنان اکنون تا ۲۲ ساعت در روز از برق برخوردار هستند، بسیار بیشتر از بغداد ." جمعیت شناسی. میسان دارای اکثریت جمعیت شیعه عرب جمعیت کمی از مردم کرد شیعه. مندائیان و مسیحیان می باشد. در جنوب توسط برخی از باتلاق های بین النهرین پوشیده گردیده است و به شکل سنتی خانه بسیاری از عرب‌های هور بوده است. در سال ۲۰۰۷، نرخ بیکاری ۱۷ درصد بود.
حَکّاری (به ترکی: Hakkâri؛ به سریانی: ܗܟܐܪܝ؛ به کردی: Colemêrg؛ تلفظ: جوله‌مِرگ) شهری است در منتهی‌الیه جنوب شرقی ترکیه و در نزدیکی مرز ایران. این شهر مرکز استان حکاری است. جمعیت این شهر ۵۸٬۱۴۵ نفر است. (سرشماری ۲۰۰۰). نام حکاری از واژه اکّاره (ܐܟܪ̈ܐ) آشوری گرفته‌شده که به معنی «برزگران» است. بیشتر مردم این شهر کُرد هستند. اقلیتی از آشوری‌ها نیز در این شهر سکونت دارند.
ولایت فَراه یکی از ۳۴ ولایت افغانستان به مرکزیت شهر فراه است. فراه ‌چهارمین ولایت پهناور و بیست و یکمین ولایت پرجمعیت افغانستان است. پهناوری آن ۴۹،۳۳۹ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۵۸۱،۲۹۳ نفر است. از شمال به ولایت هرات و غور، از شرق به هلمند، از جنوب به نیمروز و از غرب به ایران محدود است. زبان بومی این ولایت دری و سپس زبان میانجی پشتو می باشد. میانگین ارتفاع آن ۴۶۹ متر و بلندترین نقطه آن قله بچ‌وسپ با ۳۸۹۰ متر بلندی است. فراه از ولایت‌های تاریخی و صحرایی افغانستان است اما دره‌های حاصلخیز داشته که توسط فراه رود،
است اما دره‌های حاصلخیز داشته که توسط فراه رود، خاش رود و هاروت رود آبیاری می‌شود. ولایت فراه از جمله مناطق خشک و نیمه بیابانی افغانستان است که هوای آن، در فصل تابستان بسیار گرم می‌شود. هوای آن‌جا در فصل زمستان، معتدل و گاهی مواقع سرد است. یکی از بزرگ‌ترین محصولات این ولایت، عناب (یا عَناپ به لهجهٔ محلی) می‌باشد. ولایت فراه از حاصلخیزترین ولایات افغانستان به حساب می‌آید و از میوه‌های مشهور آن می‌توان به هندوانه (تربوز)، انار، انگور و عناب نام برد. پیشینه. از جمله اقدامات مهم و اساسی اسکندر در کشورهای تحت
از جمله اقدامات مهم و اساسی اسکندر در کشورهای تحت استیلا و تسلط خود می‌توان به موضوع دِژسازی اشاره کرد. مقدونی‌ها در قوسی بزرگ از هرات در غرب تا قندهار در جنوب و تا آمودریا (یونانی: Oxus) در شمال برپا کرد. یکی از آن اسکندریه‌ها، اسکندریه فراه می‌باشد که به‌نام پروفتازیا (Alexandria in Prophtasia) یاد می‌شد و پایتخت سرزمین باستانی زرنگ یا همان سیستان امروزی بود. اسکندر مقدونی پروفتازیا را در اکتبر، ۳۳۰ ق.م. بنا کرد. جمعیت‌شناسی. براساس برآوردهای صورت‌گرفته از تنوع جمعیتی این ولایت توسط دانشگاه عالی نیروی
از تنوع جمعیتی این ولایت توسط دانشگاه عالی نیروی دریایی آمریکا در سال ۲۰۰۹ میلادی، ۷۰ درصد از جمعیت فراه را اقوام پشتون‌ و ۲۵ درصد را تاجیک و بقیه اقوام تشکیل می‌دهند. زبان مادری بیشتر مردم ولایت پشتو است. و در کنار آن هم به زبان رسمی میانجی دری گویش دارند. ولایت فراه ۱۱ ولسوالی دارد. و فراه به دو بخش شرقی و غربی تقسیم می‌شود. بخش شرقی ولسوالی‌های بکولسوالی گلستان، ولسوالی پرچمن ولسوالی بالابلوک، ولسوالی پشت‌رود ، ولسوالی خاک سفید پشتون‌نشین هستند. مرکز ولسوالی فراه را پشتون‌ها تشکیل میدهند. بخش غربی آن که
فراه را پشتون‌ها تشکیل میدهند. بخش غربی آن که با ایران هم مرز است شامل ولسوالی‌های اناردره،ولسوالی لاش و جوین،ولسوالی قلعه کاه،ولسوالی شیب‌کوه اکثراً تاجیک‌نشین هستند. پشتون‌های ولایت از پشتون‌های درانی: چهار قبیلهٔ مهم آن‌ها علیزی، بارکزی، نورزی، و سدوزی مشهور به (تیموری-نسل تیمورشاه پسر احمدشاه بابا ابدالی سدوزی) و یک شاخه از پشتون‌های غلجایی و سوری‌اند. ۹۲ درصد مردم سنی و ۸ درصد مذهب شیعه دارند. خشخاش، گندم، برنج، ذرت و جو کشت‌های رایج در این ولایت هستند. کمتر از ۱۰ درصد مردم به آب لوله‌کشی دسترسی دارند
کمتر از ۱۰ درصد مردم به آب لوله‌کشی دسترسی دارند و برق ولایت هم عمدتاً از ایران وارد می‌شود. بیمارستان مرکزی در ولایت فراه موجود است اما از امکانات کمی برخوردار است و همچنان ۱۲ کلینیک درمانی در آن فعال می‌باشد. ۱۴۹ مدرسهٔ ابتدایی و ۴۹ مدرسهٔ ثانوی در این ولایت دایر است. جغرافیا. فراه ولایتی گرمسیر و صحرایی است که جزو حوضه آبی جنوب غربی افغانستان و هیرمند به شمار می‌رود. فراه رود، خاش رود و هاروت رود از دریاهای مهم این ولایت است. اقتصاد. بر اساس آمار ریاست احصائیهٔ وزارت زراعت، ساحهٔ تحت کشت نخلستان‌های
احصائیهٔ وزارت زراعت، ساحهٔ تحت کشت نخلستان‌های خرما در ولایت فراه ۸۰۰ جریب زمین می‌باشد که از سوی مؤسسهٔ خیریهٔ الغرافه ساخته شده است. سالانه حدود دو هزار کیلو خرما از این نخلستان‌ها به دست می‌آید. جستارهای وابسته. ولایت‌های افغانستان
ولایت نیمروز یکی از ۳۴ ولایت افغانستان به مرکزیت شهر زرنج است. نیمروز ششمین ولایت پهناور و سی‌وسومین ولایت پرجمعیت افغانستان است. پهناوری آن ۴۲٫۴۰۹ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱۶۷٫۴۲۵ نفر است. از شمال به ولایت فراه، از شرق به هلمند، از جنوب به پاکستان و از غرب به ایران محدود است. ساکنان آن بر علاوه زبان‌های پشتو و دری، به زبان بلوچی نیز مسلط هستند. میانگین ارتفاع آن ۴۸۷ متر و بلندترین نقطه آن کوه ملک سیاه با ۱۶۳۵ متر بلندی است. نیمروز از ولایت‌های گرمسیر و صحرایی افغانستان است. دلتای رود هلمند، بند کمال خان و
افغانستان است. دلتای رود هلمند، بند کمال خان و دریاچه هامون در این ولایت قرار دارد. نیمرزو ولایت مرزی است و اقتصاد آن بر گمرک زرنج استوار است. رود هیرمند و دنبال آن خاشرود همراه با شاخه‌های هیرمند به نام‌های رام‌رود و سنارود در این ولایت جریان دارند. دشت مارگو بیشتر مساحت این ولایت را دربر گرفته و گودزره نیز در این ولایت قرار دارد. سه شهر زرنج، چخانسور و چهاربرجک شهرهای اصلی این ولایت هستند و از آبادی‌های مهم آن می‌توان کرودی، میرآباد، قلعهٔ فتح، دشت مارگو، کده، کرکی، قلعه ابراهیم خان سنجرانی و شند را نام
کده، کرکی، قلعه ابراهیم خان سنجرانی و شند را نام برد. پیشینه. شاهنشاهی ساسانی (ایران‌شهر) در نتیجهٔ اصلاحات اداری قباد یکم و خسرو انوشیروان از ۴ کوست (بخش بزرگ) تشکیل شده بود: خوراسان (شرق یا شمال‌شرق: شامل خراسان، قومس، گرگان، ماوراءالنهر، افغانستان)، خوروران (غرب یا جنوب‌غرب: شامل کرمانشاه، کردستان، لرستان، ایلام، بین‌النهرین، آسیای صغیر)، نیمروز یا پارس (جنوب یا جنوب‌شرق: شامل سیستان، کرمان، پارس، خوزستان، اصفهان، بنادر و جزایر خلیج فارس و دریای عمان، سند، مکران) و آدوربادگان (شمال یا شمال‌غرب: شامل
سند، مکران) و آدوربادگان (شمال یا شمال‌غرب: شامل آذربایجان، ارمنستان، گرجستان، اران، دیلم، رویان، تپورستان، ری). کوست‌ها گاهی نام سرزمین عمدهٔ خود را می‌گرفتند؛ از همین‌روی کوست شمالی «آدوربادگان» نام گرفت و کوست نیمروز هم گاهی «پارس» خوانده می‌شد. نیمروز (یا سیستان) همچنان که در دورهٔ اسلامی یکی از نقاط آباد و زرخیز کشور بوده است، در دوران‌های قبل از اسلام نیز از لحاظ اقتصادی و اجتماعی پیشرفته بوده و توان مندی‌های اقتصادی اش همواره توجه کشورگشایان و فاتحان شرق و غرب را به خود معطوف می‌داشته است. چنان‌که
شرق و غرب را به خود معطوف می‌داشته است. چنان‌که کوروش هخامنشی و اسکندر کبیر و دیگر جهانگشایان برای فتح آن اقدام به لشکرکشی نمودند. امروز هرکه از گرشک یا لشکرگاه یا از فراه به قصد زرنج مسافرت کند، در طول بیش از ۳۰۰ کیلومتر خرابه‌های شهرهای چون: بست، درتل، هزار جفت، صفار، رام رود، رام شهرستان، شهر غلغله، قلعه تراقون، زاهدان، طاق، پشاوران، پوست گاو، قلعه نیشک، قلعه امیران، قلعه چگینی، قلعه چخانسورک، سورین کلات، قلعه فتح در پهنای آن را مشاهده می‌کند که نشان دهنده این است که یک زمانی بسیار آباد و معمور بوده،
این است که یک زمانی بسیار آباد و معمور بوده، شهرهای پر جمعیت داشته و سکنه آن غنی و با ثروت بوده‌اند، شکی نیست که بار دیگر به همان اندازه آباد و معمور بگردد. باستان شناسان بن آلمان تحت ریاست پروفسور فیشر طی سالهای ۱۹۷۱–۱۹۷۳ میلادی آثار و بقایای تاریخی نیمروز را در منطقه کده، پوست گا و دشت امیران، مورد مطالعه قرار دادند و سرانجام نوشتند که: طی قرون ۱۲–۱۵ میلادی نیمروز و سراسر سیستان از یک کلتور غنی و مدنیت قابل ملاحظه مبنی بر سیستم منظم شبکه‌های آبیاری و کانالهای متعدد و وسیعی ایکه از هیرمند به هر سو کشیده
متعدد و وسیعی ایکه از هیرمند به هر سو کشیده بودند، برخوردار بوده است. طرز ساختمان منازل با استفاده از خشت خام و به شکل گنبدی و بکاربردن خشت‌های بزرگ پخته در تزئینات ساختمانها، با تکنیک‌های مختلف هنری، نمایانگر طرز و روش هنر معماری عنعنوی دوره‌های قبل از اسلام در خراسان و سیستان می‌باشد. در طول هفتصد (قرن ۷ الی ۱۴ میلادی) سال سیستان یکی از معمورترین نقاط کشور بشمار می‌رفت و از جهت فراوانی تولیدات کشاورزی خود، به «گدام غله آسیا» و از لحاظ عمران و سرسبزی و طراوت نخلستانهایش به «بصرهٔ خراسان» شهرت یافته بود.
نخلستانهایش به «بصرهٔ خراسان» شهرت یافته بود. بدبختانه سیستان نیز در اثر یورش خانمان‌سوز تیمورلنگ در قرن چهاردهم (۱۳۸۳م) و تخریب بیرحمانه شبکه‌های آبیاری و بندهای آب که بر رودخانه هیرمند قرار داشت، آن را به ویرانه مبدل کرد که این ویرانی شبکه‌های آبیاری نیز تکرار شد و در نتیجه یکی از معمورترین و ثروتمندترین مناطق کشور از عمران افتاد و خراب و خراب‌تر گردید. در دوره کمال خان و ابراهیم خان سنجرانی که حاکمان نیمروز بودند آثار و قلعه‌های به جا مانده می‌توان به قلعه ابراهیم خان سنجرانی، قلعه غلام دستگیر سنجرانی
ابراهیم خان سنجرانی، قلعه غلام دستگیر سنجرانی در چخانسور را می‌توان نام برد. جغرافیا. نیمروز ولایتی پهناور است با جمعیت کم و طبیعتی خشن و فقیر که از دشت‌ها و بیابان‌های وسیع و خشک تشکیل شده است. تنها نقاطی از این ولایت مسکونی بوده و جمعیت‌هایی را در خود جای داده است که در مسیر رود هلمند در جنوب و خاشرود در شمال قرار گرفته‌اند. مراکز سه ولسوالی این ولایت یعنی چهار برجک، چخانسور و خاشرود در حقیقت آبادی‌هایی هستند که اولی در مسیر رود هلمند و دوتای دیگر در مسیر خاشرود واقع شده‌اند. شهر زرنج مرکز ولایت نیمروز
خاشرود واقع شده‌اند. شهر زرنج مرکز ولایت نیمروز شهری مرزی است و درست در جایی قرار گرفته که هلمند مرز مشترک ایران و افغانستان محسوب می‌گردد و همچنان نقطهٔ نهایی جریان هلمند یعنی جایی است که ریگستان‌های عظیم، هلمند را در خود می‌بلعد و در فصل‌های خشک آب هلمند حتی به این مناطق هم نمی‌رسد. زرنج مرکز نیمروز است. دومین شهر مهم ولایت نیمروز شهر"چهاربرجک" می‌باشد که کاملاً بلوچ‌نشین است. منطقهٔ دلارام و مسیر شاهراه کابل- هرات و دلارام به زرنج گاهی دچار ناامنی است. ابن حوقل در کتاب صورة الارض نقل می‌کند که مردم
ابن حوقل در کتاب صورة الارض نقل می‌کند که مردم سیستان برای دفع ریگ‌های روان از شهر زرنج گردباد می‌ساختند و ریگ را از یک جای به جای دیگر طوری منتقل می‌کردند که به زمین مجاور آسیبی نمی‌رسید. او می‌نویسد: اقتصاد. تجارت. اقتصاد نیمروز متکی به دادوستدهای مرزی است و در این میان تجارت کالا و ترانزیت آن، قاچاق مواد مخدر و کالا و نیز قاچاق انسان درآمدهای زیادی را به این ولایت وارد می‌کند. مهاجرین اقتصادی افغانستان نیز از طریق نیمروز وارد ایران می‌شوند. زراعت. ریاست زراعت، آبیاری و مالداری ولایت نیمروز، در سال مالی
زراعت، آبیاری و مالداری ولایت نیمروز، در سال مالی ۱۳۹۹، بیست کشمش خانه عصری و ۱۵ ذخیره‌گاه پیاز در مرکز و ولسوالی‌های چهاربرجک، چخانسور و خاش‌رود از طریق برنامه مدیریت محصولات زراعتی با ده درصد سهم دهقانان ساخته است که کار ۳۵ زیربنای متذکره تکمیل شده و به بهره‌برداری سپرده شده است. آمریت امور زراعتی نیمروز نیز ۳۰ هکتار باغ میوه و ۵۰ هکتار باغ کهنه را احیای مجدد کرده است و پنج هکتار باغ تجارتی خرما در زرنج مرکز ولایت و ولسوالی چهاربرجک احداث نموده است. همچنان قرار است این ریاست ۵۰۰۰ هزار نهال مثمر و غیر
قرار است این ریاست ۵۰۰۰ هزار نهال مثمر و غیر مثمر را در ساحه بند کمال خان ۵۰۰۰ نهال در پارک زرنج و ۱۰۰۰ نهال در اطراف فرودگاه این ولایت غرس نماید. ولایت نیمروز در سال ۱۳۹۹ از ۴۰ هزارهکتار زمین بالغ بر ۱ میلیون تُن تربوز و ۵۰۰ هزارتُن خربوزه برداشت کرده است که در تاریخ کشاورزی آن به عنوان رکورد ثبت گردیده و به پیمانه وسیع به دیگر ولایات و کشورهای همسایه صادر گردیده است. صنایع دستی از جمله صنایع دستی در ولایت نیمروز به فرش بلوچی و سوزن دوزی بلوچی که توسط بلوچ‌های افغانستان عرضه می‌شود می‌توان نام برد. مردم.
افغانستان عرضه می‌شود می‌توان نام برد. مردم. NSIA جمعیت استان نیمروز را تقریباً ۱۸۶۹۶۳ نفر اعلام کرده است. این تخمین شامل شمار زیادی عشایر کوچی است که به صورت فصلی در استان سکونت دارند و ساکنان بومی. این تنها استان افغانستان است که گروه قومی بلوچ در آن اکثریت را تشکیل می‌دهند. پس از بلوچ‌ها پشتون‌ها، براهویی‌ها، تاجیک‌ها، ازبک‌ها و هزاره‌ها قرار دارند. اقوام پشتون بیشتر بارکزی و نورزی هستند. تقریباً همه ساکنان به جز هزاره‌ها از اسلام سنی پیروی می‌کنند. زبان‌های رایج در این ولایت بلوچی، پشتو، دری است. از
رایج در این ولایت بلوچی، پشتو، دری است. از زمان تقسیم سیستان (نیمروز) تا یکصد سال بعد افغانستان به سبب اختلافات خود با ایران بر سر استفاده از آب رودخانه هیرمند، هیچگونه پروژه زراعتی در این ساحه روی دست نگرفت و بالنتیجه بخش‌های بیشتری از زمین‌های زراعتی خاره گردید و عده زیادی از مردم از نیمروز مجبور به مهاجرت به ایران در منطقه ترکمن صحرا (استان گلستان ایران) شدند و با عرضه نیروی کار خود صحراها و باتلاق‌های شمال ایران را به کشتزارهای سرسبز و پنبه زارهای شگفتی آور مبدل کرده‌اند. تعدادی از بلوچ‌ها در دوران جنگ
آور مبدل کرده‌اند. تعدادی از بلوچ‌ها در دوران جنگ شوروی در افغانستان از منطقه چخانسور واقع در استان نیمروز افغانستان به ترکمنستان مهاجرت کردند. فرهنگ. فعالیت‌های فرهنگی نیز در این ولایت دیده می‌شود، با آنکه هیچ روزنامه‌ای در ولایت نیمروز وجود ندارد، اما رسانه‌های دیگری فعال هستند. رادیو تلویزیون ملی در این ولایت فعالیت دارد و علاوه بر آن برنامه‌های تعدادی رسانه‌های دیگر شنیده می‌شود. تلویزیون ملی نیز در این ولایت دیده می‌شود. همچنان برنامه‌های رادیوی آرمان، آریانا و نوا در این ولایت قابل شنیدن است و یک
آریانا و نوا در این ولایت قابل شنیدن است و یک رادیو محلی به نام صدای دوست در این ولایت فعال است. یک تعداد نهادهای اجتماعی نیز در این ولایت فعالیت دارد که نشست‌های فرهنگی دارد. از این جمله به نام‌های اتحادیهٔ شعرا و نویسندگان جوان نیمروز و انجمن فرهنگی خانه بلوچ، می‌باشد. مراسم میلاد النبی، مشاعره‌های مناسبتی در این ولایت تجلیل می‌شود. همچنان تعدادی رسانه‌های چاپی چون صدای نیمروز، نیمروز و مجلهٔ مذهبی موسوم به علم و بیان نیز چاپ می‌شود. آموزش. به اساس معلومات (آمار) ریاست معارف (آموزش و پرورش) نیمروز، دراین
(آمار) ریاست معارف (آموزش و پرورش) نیمروز، دراین ولایت ۸۶ هزار تن شاگرد در ۲۵۰ مکتب درس می‌خوانند. افزون بر مکتب‌های این ولایت، ۵ لیسهٔ زراعتی (کارودانش کشاورزی) و تخنیکی (فنی و حرفه ای) نیز در مرکز و ولسوالی‌های نیمروز فعالیت دارند. شمار مدارس دینی خصوصی این ولایت به ۲۰ باب می‌رسد که شاگردان دختر و پسر مشغول فراگیری آموزش‌های دینی در آن می‌باشند. مشاهیر. یعقوب لیث صفاری، ابراهیم خان سنجرانی، وکیل دوست محمد خان، حاجی شیرجان ارباب، حاجی علیم خان شورو، حاجی کریم براهویی، حاجی غفور زوری، عبدالجبار پردلی، حاجی
براهویی، حاجی غفور زوری، عبدالجبار پردلی، حاجی ملنگ رسولی، حاجی دکتر دستگیر آزاد، حاجی نبی براهوی، عبدالرحمن پهوال، حاجی محمدعظیم ازبگزهی، حاجی رئیس غلام رسول ایوبی، دکتر غلام محمد لعلزاد بلوچ، رئیس جمعه خان غلجایی فرخی سیستانی، ابوداوود سجستانی، کاندید اکادمیسن محمداعظم سیستانی، عبدالبصیر بلوچ، استاد غلام دستگیری (پیام)، استاد عبدالقادر بها، استاد نظام الدین شمس، عبدالقدیر انوری، وحید الله خیرزاد، شرف الدین شمس و عبدالغفور مراد در جمله مشاهیر و شعرا معاصر این ولایت شمرده می‌شود.
بایِریشه موتورِن وِرکه آگِ که به‌اختصار با نام بِ‌اِم‌وِ () و در ایران گاهی با نام‌های بی‌ام‌دبلیو و بی‌ام‌وی نیز شناخته شده، یک خودروساز چندملیتی آلمانی است که یک شرکت نامدار در زمینه طراحی، توسعهٔ فناوری و تولید انواع خودروهای لوکس و موتورسیکلت در جهان به‌شمار می‌آید. دفتر مرکزی این شرکت در شهر مونیخ قرار دارد. ب‌ام‌و در سال ۱۹۱۶ توسط اوبیوی پدی برای تولید موتورهای هواگرد تأسیس شد و تا پایان جنگ جهانی دوم یعنی سال ۱۹۴۵، در این زمینه فعال بود. شرکت ب‌ام‌و مالک شرکت‌های رولز-رویس موتور کارز و مینی است. در
مالک شرکت‌های رولز-رویس موتور کارز و مینی است. در سال ۲۰۱۵ ب‌ام‌و با ۲٬۲۷۹٬۵۰۳ دستگاه وسیلهٔ نقلیه دوازدهمین تولیدکننده بزرگ خودرو در جهان بود. این شرکت اکنون در کشورهای آلمان، برزیل، چین، هند، آفریقای جنوبی، انگستان و ایالات متحده آمریکا کارخانه تولید خودرو دارد. امروزه بیشتر سهام این کورپوریشن در اختیار خانوادهٔ کوانْدْت قرار دارد (اشتفان کواندت ۲۹٪، و سوزان کوانْدْت کلاتن ۲۱٪). حدود نیمی از سهام این شرکت نیز در بازار بورس فرانکفورت در دسترس عموم سهامداران است. تاریخچه. ۱۹۱۶–۱۹۲۳: دوران تولید موتور
است. تاریخچه. ۱۹۱۶–۱۹۲۳: دوران تولید موتور هواپیما. تاریخچه ب‌ام‌و با شرکت آغاز می‌شود. در آوریل سال ۱۹۱۷ وقتی کارل رپ شرکت را ترک کرد، اسم آن به بایریشه موتورن ورکه تغییر یافت. نخستین محصول کارخانه، موتور هواپیمای ب‌ام‌و ۳آ بود. این موتور به مصرف کم سوخت و کارکرد مناسب در ارتفاعات بالا معروف بود. در نتیجهٔ سفارش‌های بسیاری که ارتش آلمان برای موتور ب‌ام‌و ۳آ داشت، شرکت به سرعت توسعه یافت. در سال ۱۹۱۸ و با پایان جنگ جهانی اول، کارخانه به دلیل پیمان ورسای مجبور شد، تولید موتور هواپیما را متوقف کند. برای
مجبور شد، تولید موتور هواپیما را متوقف کند. برای ادامه فعالیت، شرکت به ساخت تجهیزات کشاورزی، لوازم خانگی و ترمز قطار روی آورد. در سال ۱۹۲۲، ب‌ام‌و و کلیه حقوق مربوط به این نام را خریداری کرد. کاستیلیونی، مالک شرکت دیگری به نام بایریشه فلوگنزه نیز بود که آن هم در زمینه قطعات هواپیما فعالیت می‌کرد. کاستیلیونی نام کارخانه پیشین ب‌ام‌و را به Süddeutsche Bremse AG تغییر داد و بایریش فلوگنزه را ب‌ام‌و نام نهاد. کارخانه پیشین بایریش فلوگنزه با نام جدید ب‌ام‌و بازگشایی شد و به ساخت موتور برای اتوبوس، کامیون،
بازگشایی شد و به ساخت موتور برای اتوبوس، کامیون، تجهیزات کشاورزی و پمپ با نام تجاری ب‌ام‌و پرداخت. تاریخچه رسمی شرکت ب‌ام‌و، تاریخ تأسیس شرکت را همان تاریخ افتتاح کارخانه بایریش فلوگنزه (۷ مارس ۱۹۱۶) می‌داند. ۱۹۲۳–۱۹۳۹: دوران تولید موتور سیکلت و خودرو. با کمرنگ شدن محدودیت‌های قطع‌نامه ورسای در سال ۱۹۲۳، ب‌ام‌و شروع به تولید موتورسیکلت مدل کرد. ب‌ام‌و در سال ۱۹۲۸ با خرید کارخانه Automobilwerk Eisenach وارد عرصه خودروسازی شد. شرکت از سال ۱۹۲۷ خودروی دیکسی ۳/۱۵ را تحت لیسانس شرکت انگلیسی آستین می‌ساخت. بدین
را تحت لیسانس شرکت انگلیسی آستین می‌ساخت. بدین ترتیب دیکسی ۳/۱۵ نخستین خودروی تولیدی ب‌ام‌و لقب گرفت. در سال ۱۹۳۲ ب‌ام‌و مدل ۳/۲۰ را تولید کرد که نخستین خودرویی بود که توسط خود ب‌ام‌و طراحی شد. موتور چهار سیلندر این خودرو بر اساس موتور آستین ۷ توسعه یافته بود. نخستین موتور شش سیلندر خطی ب‌ام‌و در سال ۱۹۳۳ با مدل ۳۰۳ به بازار عرضه شد. در دهه ۱۹۳۰ ب‌ام‌و مدل‌های مختلف سدان، کوپه و کانورتیبل تولید می‌کرد. ۱۹۳۹–۱۹۴۵: دوران جنگ جهانی دوم. با شروع جنگ جهانی دوم، ب‌ام‌و دوباره به تولید موتور هواپیما برای لوفت
ب‌ام‌و دوباره به تولید موتور هواپیما برای لوفت وافه (نیروی هوایی آلمان) روی آورد. در این دوران، کارخانه از نیروی کار اجباری مانند اسیران جنگی و زندانیان اردوگاه داخائو نیز استفاده می‌کرد. ۱۹۴۵–۱۹۵۹: دوران بازسازی پس جنگ. در دوران جنگ اکثر تأسیسات ب‌ام‌و بمباران و نابود شده بود، همچنین تأسیسات شرکت در آلمان شرقی نیز به تصرف شوروی درآمده بود و متفقین شرکت را از تولید موتور هواپیما و موتورسیکلت بازداشتند. در این دوران ممنوعیت، کارخانه با استفاده از تجهیزات باقی‌مانده به تولید قابلمه، ماهی‌تابه و پاتیل پرداخت
به تولید قابلمه، ماهی‌تابه و پاتیل پرداخت و سپس دیگر تجهیزات آشپرخانه و دوچرخه نیز تولید کرد. در سال ۱۹۴۷ ب‌ام‌و اجازه یافت تولید موتور سیکلت را از سر گیرد. نخستین موتورسیکلت پس از جنگ ب‌ام‌و با نام R24 در سال ۱۹۴۸ به بازار عرضه شد. در حالی که هنوز تولید خودرو برای ب‌ام‌و ممنوع بود، کارخانه انگلیسی BAC با استفاده از نقشه‌های به دست آمده از دفاتر ب‌ام‌و در هنگام جنگ، خودروهای پیش از جنگ ب‌ام‌و را در انگلستان تولید می‌کرد. تولید خودرو در سال ۱۹۵۲ با تولید سدان بزرگ ۵۰۱ بالاخره آغاز گشت. در دهه ۵۰ ب‌ام‌و
سدان بزرگ ۵۰۱ بالاخره آغاز گشت. در دهه ۵۰ ب‌ام‌و مدل‌های سدان، کوپه و کانورتیبل در خط تولید داشت. در سال ۱۹۵۵ با هدف نفوذ به بازار خودروهای ارزان‌قیمت، خودروی کوچک را به بازار عرضه کرد. ۱۹۵۹–۱۹۶۸ دوران سخت و کلاس جدید. در سال ۱۹۵۹ ب‌ام‌و به شدت مقروض بود و روز به روز نیز ضرر می‌کرد. گرچه فروش مدل Isetta قابل قبول بود ولی سود بسیار کمی برای شرکت داشت. مدل ۵۰۱ نیز به‌شمار کمی فروش می‌رفت و زیان آور بود. همچنین در میانه دهه ۵۰ آلمانی‌ها از خرید موتورسیکلت به سمت خودرو روی آوردند که باعث افت شدید فروش
به سمت خودرو روی آوردند که باعث افت شدید فروش موتورسیکلت‌های ب‌ام‌و شد. در این شرایط و گروه روتس به دنبال خرید ب‌ام‌و بودند. در مجمع عمومی سالانه ب‌ام‌و که در دسامبر ۱۹۵۹ برگزار شد، هاینس فیت (ریاست هیئت ناظر بر مدیریت شرکت) پیشنهاد ادغام با دایملر-بنز را مطرح کرد. سهامداران با این پیشنهاد مخالفت کرده و با سرپرستی فردریک ماترن به دنبال تأمین سرمایه کافی برای جلوگیری از ادغام گشتند. در همان زمان برداران کواندت ( و ) با خریدن بخش عمده‌ای از سهام شرکت به سهامداران اصلی بدل گشتند و سرمایه لازم برای توسعه یک
اصلی بدل گشتند و سرمایه لازم برای توسعه یک سری مدل‌های جدید را فراهم آوردند. در سال ۱۹۶۰ پروژه‌ای که با نام کلاس جدید تعریف شد، که هدفش توسعه چند خودرو در کلاس سدان چهاردر بود. محصولات این پروژه در سال ۱۹۶۲ به بازار عرضه شدند و ب‌ام‌و به عنوان یکی از برترین سازندگان خودروهای سدان اسپرت مطرح شد و شرکت را از بحران مالی نجات یافت. ۱۹۶۸–۱۹۷۸ دوران تولد سری‌های ۳، ۵ و ۷. در سال ۱۹۶۸ ب‌ام‌و نخستین موتور شش سیلندر خطی خود را پس از جنگ جهانی دوم توسعه داد. این موتور بر روی مدل‌های سدان «سری شش جدید» (که سپس سری ۷
بر روی مدل‌های سدان «سری شش جدید» (که سپس سری ۷ نام گرفت) و کوپه «» (که سپس سری ۶ خوانده شد) نصب گردید. در سال ۱۹۷۲ نخستین سری ۵ به بازار عرضه شد تا جایگزین «کلاس جدید» شود. در سال ۱۹۷۶ با استفاده از همین پلتفرم، سری ۶ به بازار عرضه شد. سری ۳ که سدان کوچک ب‌ام‌و بود نیز در سال ۱۹۷۵ معرفی گشت. با معرفی سدان بزرگ سری ۷ در سال ۱۹۷۸ محصولات ب‌ام‌و کامل شد. ۱۹۷۸–۱۹۸۹ دوران تولد بخش ام. در سال ۱۹۷۸ ب‌ام‌و ام۱ با همکاری لامبورگینی به عنوان نخستین خودروی موتور وسط ب‌ام‌و توسعه یافت. این نخستین خودروی تولید شده
ب‌ام‌و توسعه یافت. این نخستین خودروی تولید شده توسط بخش ام شرکت بود. در سال ۱۹۸۰ بخش ام با تولید ب‌ام‌و ۵۳۵ براساس اتاق سری پنج، نخستین مدل خود را براساس یک خودروی عادی توسعه یافته بود، به بازار عرضه کرد. ب‌ام‌و ام۵ نیز که بر اساس اتاق E28 ساخته شده بود، در سال ۱۹۸۵ به بازار عرضه شد. در همین سال ب‌ام‌و ام۳ نیز معرفی شد. در این دوران نخستین موتور دیزل ب‌ام‌و با نام M21، نخستین خودروی چهارچرخ محرک ب‌ام‌و با نام E30 325iX و نخستین استیشن واگن ب ام نیز به بازار عرضه گشتند. همچنین در سال ۱۹۸۶ اولین موتور وی ۱۲
عرضه گشتند. همچنین در سال ۱۹۸۶ اولین موتور وی ۱۲ خود را در ب‌ام‌و سری ۷ معرفی کرد. ۱۹۹۰-تاکنون دوران کنونی. در سال ۱۹۹۴ ب ام و شرکت روور انگلستان را خریداری کرد. هر چند این خریداری از نظر مالی شکست خورد و ب ام و زیان مالی هنگفتی را متحمل شد به‌طوری‌که تا سال ۲۰۰۰ بخش‌های اعظم روور به شرکت‌های مختلف فروخته شدند و تنها مینی در مالکیت ب‌ام‌و باقی ماند. همچنین در سال ۱۹۹۸ ب‌ام‌و شرکت صاحب‌نام رولز-رویس موتور کارز را خریداری کرد که تاکنون نیز آن را در اختیار دارد. نام و نشان ب‌ام‌و. نشان این کارخانه از شکل
دارد. نام و نشان ب‌ام‌و. نشان این کارخانه از شکل پره‌های ملخ در حال چرخش هواپیما الهام گرفته شده‌است. این نشان در سال ۱۹۲۹ مورد تأیید این کارخانه قرار گرفت. عوامل بسیاری در طراحی چنین نشانی تأثیر داشتند که در این میان می‌توان به پرچم ایالت بایرن که به رنگ آبی و سفید است و همچنین کارخانهٔ موتورسازی راپ که آن هم در باواریا بود و رنگ‌های آبی و سفید را در نشان خود به کار برده بود؛ اشاره کرد. نخستین موفقیت این شرکت تولید هواپیماهای IIa inline-six بود که در زمان پیکارهای جنگی ایجاد شد. در هنگامهٔ جنگ جهانی دوم
پیکارهای جنگی ایجاد شد. در هنگامهٔ جنگ جهانی دوم نیز ب‌ام‌و دوباره دست به تولید هواپیما و موتورهای آن برای نیروی هوایی آلمان زد. پس از جنگ دوم جهانی و مواجهه بخش خودروسازی کارخانه در سال ۱۹۵۹ با دشواری‌های مالی جدی، سهامداران باید تصمیم می‌گرفتند که تولید خودرو را ادامه دهند یا کارخانه را معلق کنند. آن‌ها پس از بررسی‌ها، تصمیم گرفتند به کار خود ادامه دهند. ب‌ام‌و حق تولید خودرویی ایتالیایی به نام ایزو ایستا را خریداری نمود. تولید این خودروی کوچک با نیروی محرکهٔ موتورسیکلت‌های ب‌ام‌و باعث سود دهی و موفقیت
موتورسیکلت‌های ب‌ام‌و باعث سود دهی و موفقیت نسبی دوبارهٔ کارخانه شد و آن را از ورشکستگی نجات داد. در همان سال بود که ۴۵٪ سهام این شرکت توسط خانواده کوانت خریداری شد و بقیه نیز به صورت عمومی به مردم واگذار شد. بی اِم وی در سال ۱۹۶۶ کارخانهٔ هانس گلس واقع در دینگل فینگ آلمان را خریداری نمود. چنین رایج است که دلیل اصلی خریداری این کارخانه، دستیابی به دانش تولید تسمه تایم برای موتورهایی با میل سوپاپ در بالا، بوده‌است. از آن پس خودروهای گلس با آرم ب‌ام‌و عرضه می‌شد. در سال ۱۹۹۲ ب‌ام‌و شروع به خریداری یک تأسیسات
در سال ۱۹۹۲ ب‌ام‌و شروع به خریداری یک تأسیسات عظیم طراحی در کالیفرنیای آمریکا کرد که پیش از این متعلق به استودیو DesignworksUSA بود. تملک کامل این تأسیسات تا ۱۹۹۵ به طول انجامید. بی اِم وی در سال ۱۹۹۴ گروه انگلیسی روور، شامل برندهای تولیدی روور، لندروور و ام جی را خریداری کرد. پس از شش سال زیاندهی شدید در سال ۲۰۰۰ ب‌ام‌و تصمیم به فروش روور گرفت. ام جی و روور به کنسرسیوم فینیکس و لندروور به شرکت فورد فروخته شد؛ ولی ب‌ام‌و در مقابل، حقوق مربوط به مینی و رولز-رویس را به دست آورد. در سال ۲۰۰۲ طراحی خودروهای