payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به مدرسه روستائی در زادگاه‌اش می‌رفت، و استعداد قابل توجهی در یادگیری زبان از خود نشان داد. او که به دلیل یک نارسائی مادر زادی مجبور به استفاده از عصای زیر بغل بود و لنگان راه می‌رفت، سرانجام به دلیل شرایط سخت مالی وادار به ترک مدرسه گردید. او پس از آن که آموزش پسر صاحب مسافرخانه روستا را به عهده گرفت، با کمک دوستان‌اش توانست به سوتی یور وارد شود. وامبری در سن ۱۶ سالگی، به خوبی با زبان‌های مجاری، لاتین، فرانسه، و آلمانی آشنا شده بود. او همچنین به سرعت انگلیسی، زبان‌های اسکاندیناویایی، روسی، صربی و دیگر
زبان‌های اسکاندیناویایی، روسی، صربی و دیگر زبان‌های اسلاو را فرا می‌گرفت. او در سال ۱۸۴۶ به پِرِس‌بورگ (براتیسلاوای امروزی) رفت و سه سال در آن جا ماند و سپس در وین و بوداپست به تحصیلات خود ادامه داد. جایگاه علمی. وامبری به عنوان زبان‌شناس و چندزبانه شناخته می‌شود، با این حال او زبان‌شناسی و آواشناسی را عمیقاً نمی‌شناخت. این را می‌توان از ترجمه‌های اشتباه او از مکان‌های جغرافیایی و اشعاری که نقل کرده، بررسی کرد. همکاران او در زمان خودش و در دورهٔ معاصر انتقادهای بسیار جدی مبنی بر اینکه اعتبار علمی فرهنگستان
بسیار جدی مبنی بر اینکه اعتبار علمی فرهنگستان مجارستان را خدشه‌دار کرده، مطرح کرده‌اند. شرح سفرها. روزنامه سفرهایی که او از مردم و فرهنگ‌های مختلف نقل می‌کند بی‌تردید محبوبیت زیادی برای او کسب کرده است. وامبری در تمامی دوران مسافرت چند ساله خود از نام‌های مستعار چون "رشید افندی" یا "حاجی رشید" استفاده کرد و خود را در لباس مبدل: "درویش بغدادی"، "روحانی سنی"، "فرستاده سلطان"، "درویش جهانگرد"، "جهانگرد استامبولی" یا "ایرانی سیاح" معرفی کرد. این نخستین سفر از این دست، توسط یک فرد از اروپای غربی بود. وامبری
این دست، توسط یک فرد از اروپای غربی بود. وامبری به‌طور اخص مجذوب ادبیات و فرهنگ امپراتوری عثمانی شده بود. وامبری در سن بیست سالگی، آن قدر به زبان ترکی عثمانی آشنایی داشت، که او را قادر ساخت به عنوان دستیار بارون یوژف اوتووش، به قسطنطنیه رفته، و خود را به عنوان آموزگار خصوصی زبان‌های اروپائی جا بیندازد. پس از صرف یک سال در قسطنطنیه، در سال ۱۸۵۸ یک فرهنگ لغت ترکی - آلمانی را در کنار دیگر آثار زبان‌شناسی منتشر نمود. او همچنین بیست زبان و گویش دیگر را که در سرزمین‌های امپراتوری عثمانی صحبت می‌شدند، فرا گرفت.
امپراتوری عثمانی صحبت می‌شدند، فرا گرفت. او در بازگشت به بوداپست در ۱۸۶۱، هزار فلورن از فرهنگستان علوم مجارستان پاداش گرفت و در پاییز همان سال در چهره یک درویش سنی و تحت نام "رشید افندی" روانه قسطنطنیه شد. او از طریق ترابوزان در کنار دریای سیاه به تهران رفت، در طول راه با گروهی از زائران که از سفر حج بازمی‌گشتند چندین ماه را در شهرهای مرکزی و شمالی ایران (تبریز، زنجان، آمل، رشت و قزوین) گذراند و سپس از طریق اصفهان به شیراز رفت و در ژوئن ۱۸۶۳ به شهر خیوه در آسیای میانه رسید. او که تا این زمان توانسته بود
آسیای میانه رسید. او که تا این زمان توانسته بود شخصیت جعلی خود را با نام رشید افندی حفظ نماید، در ملاقات با خان خیوه هم ظاهر خود را نگه داشت. سپس به همراه گروه هم‌سفرهایش از طریق بخارا به سمرقند رسید. آن جا سوء ظن حاکم را برانگیخت اما توانست حاکم را قانع نماید و او را با کوله باری پر از هدایا ترک گفت. او از طریق هرات و مشهد به تهران و از آن جا با گذر از ارز روم و ترابوزان در مارس ۱۸۶۴ دوباره به قسطنطنیه بازگشت. وامبری پس از آن به لندن رفت که در آن جا به دلیل سفرهای متهورانه و دانشش در زمینه زبان‌شناسی،
دلیل سفرهای متهورانه و دانشش در زمینه زبان‌شناسی، همچون یک ستاره استقبال شد. همان سال سفرنامه خود تحت عنوان "سفرهایی در آسیای مرکزی" را منتشر کرد و در بازگشت از لندن، در سال ۱۸۶۵ به عنوان استاد زبان‌های شرقی در دانشگاه سلطنتی پِشت منصوب شد و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۰۵ در آن شغل ماند. وامبری و پان‌ترکیسم. اندیشه پان‌ترکیسم یعنی یکی کردن همه سرزمین‌هایی که ساکنان آن به یکی از زبان‌هایی که ریشه آن‌ها به زبان‌های آلتایی می‌رسد نخستین بار از سوی آرمینیوس وامبری در دهه ۱۸۶۰ ساخته و مطرح گشت. وامبری رایزن
وامبری در دهه ۱۸۶۰ ساخته و مطرح گشت. وامبری رایزن سلطان عثمانی شده بود ولی در نهان برای لرد پالمرستون و دفتر امور خارجه بریتانیا کار می‌کرد. ساختن و مطرح کردن این اندیشه از سوی وامبری و بریتانیا در اصل به منظور ایجاد یک کمربند از آلتایی زبان‌ها در جنوب روسیه بود تا مانعی شود برای گسترش و رخنه روس‌ها به مستعمرات انگلیس در هندوستان. بعدها نویسندگان دیگری کار وامبری را ادامه دادند، از آن جمله نویسنده فرانسوی بنام لئون کوهن در کتاب خود مقدمه‌ای بر تاریخ آسیا به شکل‌دهی و تبلیغ پان‌ترکیسم پرداخت. آرتور لوملی
به شکل‌دهی و تبلیغ پان‌ترکیسم پرداخت. آرتور لوملی دیوید، یکی دیگر از شرق‌شناسانی بود که نوشته‌های وی دربارهٔ شکوه و عظمت تاریخ باستانی ترکان و ویژگی‌های زبان ترکی، فکر برپایی ملت بزرگ ترک را در ذهن روشنفکران عثمانی پروراند و مواد و مصالح لازم موردنظر را برای شکل‌گیری اندیشه پان‌ترکیسم را فراهم ساخت. وامبری و دراکولا. وامبری در سال ۱۸۹۰ با برام استوکر نویسندهٔ ایرلندی آشنا گشته و او را با افسانه‌هایی دربارهٔ شاهزاده اهل رومانی «ولاد سوم دراکولا» آشنا کرد. این امر زمینه برای نوشتن کتاب داستان دراکولا به قلم
امر زمینه برای نوشتن کتاب داستان دراکولا به قلم برام استوکر گشت که در سال ۱۸۹۷ منتشر شد. آثار. "فرهنگ جیبی آلمانی-ترکی" (قسطنطنیه، ۱۸۵۸) "فرهنگ لغت ترکی-جغتایی" (بوداپست، ۱۸۶۱) "سفر در آسیای مرکزی" (لایپزیگ، ۱۸۶۵) "مطالعات زبان جغتایی" (لایپزیگ، ۱۸۶۷) (شامل رئوس مطالب دستوری، کرستوماتی و فرهنگ لغت) "سرگردانی‌ها و تجربیات من در ایران" (۱۸۶۷)، ترجمهٔ خسرو سینایی "طرح‌های آسیای میانه" (۱۸۶۸) "بناهای یادبود زبان اویغوری و کوداتکو-بیلیک" (اینسبروک، ۱۸۷۰) "مقایسه کلمات اویغوری-ترکی" (بوداپست، ۱۸۷۰) "تاریخ بخارا"
کلمات اویغوری-ترکی" (بوداپست، ۱۸۷۰) "تاریخ بخارا" (۲ جلد، اشتوتگارت، ۱۸۷۲) "اسلام در قرن نوزدهم" (لایپزیگ، ۱۸۷۵) "آداب و رسوم در کشورهای شرقی" (برلین، ۱۸۷۶) "فرهنگ ریشه‌شناسی زبانهای ترکو-تاتار" (لایپزیگ، ۱۸۷۸) "تمدن بدوی مردم تورکو-تاتار" (۱۸۷۹) "خاستگاه مجارها" (۱۸۸۲) "مردم ترک" (۱۸۸۵) "یک شعر قهرمانانه ازبکی" (بوداپست، ۱۸۸۵) "داستان مجارستان" (لندن، ۱۸۸۷) "منشأ و رشد مجارها" (بوداپست، ۱۸۹۵) "سفرها و ماجراهای دریاسالار ترک سید علی رئیس در هند، افغانستان، آسیای میانه و ایران" "مطالعات زبان عثمانی قدیم"
آسیای میانه و ایران" "مطالعات زبان عثمانی قدیم" (لیدن، ۱۹۰۱) "فرهنگ غربی در سرزمین‌های شرقی" (۱۹۰۶) "موقعیت قدرت روسیه در آسیا" (لایپزیگ، ۱۸۷۱) "آسیای میانه و مسیله مرزی انگلیس و روسیه" (۱۸۷۳) "مبارزه آینده برای هند" (لندن، ۱۸۸۵) "زندگی و ماجراهای آرمین وامبری" (۱۸۸۳) "چالش‌های زندگی من" (۱۹۰۴)
شرف الدین حسن بن محمد رامی (درگذشتهٔ ۷۹۵ ه‍.ق)، دانشمند، سخنور و شاعر سده هشتم هجری ایرانی است. محمدعلی تربیت، رامی را در صنایع شعری، ماهر و استاد شمرده و گفته‌است وی در مقابل حدائق‌السحر وطواط کتابی بعنوان «حدائق‌الحقایق» بنام سلطان اویس تالیف کرده‌است و «انیس‌العشاق» نیز یکی دیگر از تألیفات اوست که مجموعهٔ مترادفات جوارح و اعضا یا سفینه اوصاف سراپای محبوبه‌هاست و بدین سبک و شیوه کتابی بی‌نظیر به زبان پارسی است. وی در عهد شاه منصور آخرین پادشاه آل مظفر ملک‌الشعرای عراق بود، و با سلمان ساوجی و خواجه
ملک‌الشعرای عراق بود، و با سلمان ساوجی و خواجه عبدالقادر مراغه‌ای هم‌عصر بود.
هُمام تبریزی (۶۱۷ ه‍.خ – ۶۹۳ ه‍.خ) شاعر صوفی عصر ایلخانان بود که آثاری به زبان‌های فارسی، عربی، آذری باستان و تاتی سروده است. او به واسطه اشعار، آموزه‌ها، پرهیزکاری و معنویت صوفیانه‌اش از ممتازترین شخصیت‌های زمان خود شمرده می‌شد. همام بیشتر عمر خود را در شهر تبریز گذراند و در آنجا به شخصیتی صاحب نفوذ تبدیل شد. او به خاندان جوینی نزدیک شد و با حمایت سیاسی و فرهنگی آنها توانست در تبریز خانقاه (لژ صوفیانه) تأسیس کند. پس از اعدام حامی جوینی خود شمس‌الدین جوینی در سال ۶۶۲، همام توانست در کنار دیگر شخصیت‌های
در سال ۶۶۲، همام توانست در کنار دیگر شخصیت‌های سیاسی هم‌عصر خود مانند رشیدالدین همدانی مورد حمایت حکمرانان ایلخانی قرار گیرد. همام در ۷۸ سالگی درگذشت و در منطقه سرخاب تبریز به خاک سپرده شد. بیشتر اشعار دیوان او در قالب غزل است و از همان سبک و لحن سعدی شیرازی پیروی می‌کند. او همچنین دو مثنوی به نام‌های "صحبت‌نامه" و "کتاب مثنویات" سروده است. همام دوستدار سعدی شیرازی بوده و با او مکاتبه داشته، بنا بر برخی یادداشت‌ها، هنگامی که سعدی به آذربایجان سفر کرده، با همام نیز دیدار داشته است. شماری از غزلیات او بر
همام نیز دیدار داشته است. شماری از غزلیات او بر مبنای غزل‌هایی از سعدی، بر همان وزن و قافیه و ردیف سروده شده‌اند. زندگی‌نامه. همام تبریزی شاعر صوفی پارسی‌زبان بود. جزئیات مربوط به دوران اولیه زندگی، محل تولد و تحصیلات او مبهم است. دیوان همام — که اندکی پس از مرگش گردآوری شد — نشان می‌دهد او در سن ۷۸ سالگی درگذشته است. بر اساس این منبع، او در سال ۶۱۷ هجری خورشیدی متولد شد و در ۶۹۳ خورشیدی درگذشته است. همام بیشتر عمر خود را در تبریز، شهری در آذربایجان که بین سال‌های ۶۴۳ تا ۶۸۵ پایتخت ایلخانان مغول بود، زندگی
۶۴۳ تا ۶۸۵ پایتخت ایلخانان مغول بود، زندگی می‌کرد. او گاهی نیز به شهرهای دیگر سفر می‌کرد؛ مانند سفرش به بغداد و زیارت مکه. بیشتر منابع، روایت دولتشاه سمرقندی که مدعی است همام شاگرد نصیرالدین طوسی بوده را معتبر می‌دانند. همام همچنین از شاگردان قطب‌الدین شیرازی بود و اثر توسط شیرازی به او تقدیم شده است. این اثر شرحی بود بر مفتاح‌العلوم، کتاب درسی که سراج‌الدین سکاکی تألیف کرده بود و بر بلاغت، نحو و سبک عربی تمرکز داشت. همام بعدها با گردآوری یک کتاب مدح به استاد خویش قطب‌الدین شیرازی ادای احترام کرد. همام یک
خویش قطب‌الدین شیرازی ادای احترام کرد. همام یک مسلمان سنی بود، او در شعری که در آن چهار خلیفه خلافت راشدین را می‌ستاید، بر این موضوع صحه گذاشته است. مداحی عربی او از دو مرشد سلسله صوفی کبرویه، سعدالدین حموی و پسرش صدرالدین ابراهیم حموی، نشان می‌دهد که همام احتمالاً با این قطعه شعر مرتبط بوده است. حافظ حسین بن کربلایی معتقد است که حسن بلغاری مرشد صوفی همام تبریزی بوده است؛ در حالی که تذکره ابراهیم ادعا می‌کند که مرشد همام در واقع شخصی به نام سعیدالدین فرقانی بوده است. با این حال، نام هیچ‌یک از این افراد در
بوده است. با این حال، نام هیچ‌یک از این افراد در نوشته‌های همام ذکر نشده است. در تبریز، همام تبدیل به یک شخصیت سیاسی و فکری متمایز شد. وی از نزدیکان خاندان جوینی بود و به همین واسطه از حمایت سیاسی و فرهنگی آنان برخوردار شد. همام برای تأسیس یک خانقاه (لژ صوفیانه) در تبریز توسط شرف‌الدین هارون جوینی تأمین مالی شد و از همین روی اثر «صحبت‌نامه» خود را به وی تقدیم کرده است. شمس‌الدین جوینی، پدر شرف‌الدین هارون جوینی — که وزیر اعظم ایلخانان بود — سالانه هزار دینار از خزانه دربار به خانقاه کمک مالی می‌کرد. او از
از خزانه دربار به خانقاه کمک مالی می‌کرد. او از همام با عناوینی مثل «نمونه‌ای برای همه انسان‌ها، سرمشق دوران … مردی بی‌نظیر در عصر خود، کامل‌ترین انسان در کل نوع بشر» یاد کرده است. از طریق همین خانقاه بود که همام توانست وارد حلقه معنوی و ادبی نخبگان سیاسی فارسی‌زبان شود. همام در دورانی که حاکمان ایلخانی در حال اسلامی شدن بودند، نقش مهمی در فضای فرهنگی و سیاسی تبریز ایفا می‌کرد. او به‌طور مرتب غزلیاتی در مورد تلفیق مذهبی این دوره می‌سرود؛ به‌ویژه در زمان حاکم ایلخانی اباقاخان (دوره حکومت: ۶۴۳–۶۶۰). همام
حاکم ایلخانی اباقاخان (دوره حکومت: ۶۴۳–۶۶۰). همام بعداً افتخار همراهی شمس‌الدین جوینی را در مأموریت وی در آناتولی در کنار مشاور وزیر سلطنت روم، معین‌الدین پروانه، به‌دست‌آورد. همام با دعوت از شمس‌الدین جوینی به یک مجلس باشکوه که غذاها در چهارصد بشقاب چینی سرو می‌شدند، به لطف او پاسخ داد. شمس‌الدین جوینی به اتهام اختلاس مالی در ۱۷ مهر ۶۶۲ اعدام شد. او نامه خداحافظی از خود به‌جای گذاشت که خطاب آن به روحانیون تبریز است و در آن به‌طور خاص به همام اشاره کرده است. اگرچه همام به خانواده جوینی نزدیک بود اما اعدام
اگرچه همام به خانواده جوینی نزدیک بود اما اعدام شمس‌الدین جوینی به پیشه سیاسی او لطمه‌ای وارد نکرد. او توانست خود را به وزیر اعظم سعدالدین ساواجی و سپس رشیدالدین همدانی جانشین وزیر اعظم نزدیک کند. همام بیشتر اوقات خود را وقف رسیدگی به امورات رشیدالدین همدانی کرد. همام همچنین در بین سلاطین ایلخانی محبوب بود و توسط احمد تگودار (۶۶۲–۶۶۰)، غازان (۶۷۳–۶۸۲) و اولجایتو (۶۸۲–۶۹۴) حمایت می‌شد. همام در سال ۶۹۲ در سن ۷۸ سالگی درگذشت و در ناحیه سرخاب تبریز به خاک سپرده شد. رشیدالدین همدانی اندکی پس از مرگش دیوان او را
شد. رشیدالدین همدانی اندکی پس از مرگش دیوان او را که شامل اشعار فارسی و عربی بود، گردآوری کرد. طبق گزارش دولتشاه، خانقاه همام در سال ۸۶۵ همچنان فعال بود. آثار. سبک شعر همام تحت تأثیر شاعرانی چون سنایی، انوری و سعدی شیرازی بوده است. بیشتر اشعار دیوان او در قالب غزل است و از همان سبک و لحن سعدی شیرازی پیروی می‌کنند. همام دوستدار سعدی شیرازی بوده و با او مکاتبه داشته. بنا بر برخی یادداشت‌ها، هنگامی که سعدی به آذربایجان سفر کرده، با همام نیز دیدار داشته است. شماری از غزلیات او بر مبنای غزل‌هایی از سعدی، بر
شماری از غزلیات او بر مبنای غزل‌هایی از سعدی، بر همان وزن و قافیه و ردیف سروده شده‌اند. همام سعدی را در زمره بزرگ‌ترین غزل‌سرایان عاشقانه دانسته و از سبک و لحن او تقلید می‌کرد. اشعار همام همانند سعدی بیشتر بر موضوع عشق تمرکز دارند: مجاز (عشق رمانتیک انسانی) و به‌ویژه حقیقی (عشق الهی). همام بر بیشتر غزلیات و قصیده‌های سعدی پاسخی سروده است. به همین دلیل است که بعدها از همام با عنوان «سعدی آذربایجان» یاد شده است. در سال ۱۳۵۰ مورخی به نام رشید ، یک تصحیح متون بر دیوان همام نوشت که شامل ۲۲۰ غزل و در نتیجه حدود
دیوان همام نوشت که شامل ۲۲۰ غزل و در نتیجه حدود ۳۹۴۴ دوبیتی است که ۱۶۵ بیت آن به زبان عربی است. دیوان با پنج غزل شروع می‌شود، سپس قصیده، و سپس شعری در مدح پیامبر اسلام محمد و سپس با اشعار مختلفی در مدح سیاستمداران و حاکمان برجسته قلمرو ایلخانی، مانند شمس‌الدین جوینی، رشیدالدین همدانی، سلطان تگودار و سلطان اولجایتو ادامه می‌یابد. همام همچنین قصیده‌های بسیاری را به افتخار چندین تن از مرشدان صوفی سروده است. همام دو مثنوی سروده است. اولین مثنوی به نام "صحبت‌نامه"، رساله‌ای در مورد عشق بود که در اواسط دهه ۴۰
رساله‌ای در مورد عشق بود که در اواسط دهه ۴۰ زندگی‌اش سرودن آن به پایان رسید. دومی "کتاب مثنویات" نام دارد که در سال‌های پایانی عمرش آن را به پایان رساند. دومی بر همان وزن منظومه تأثیرگذار حدیقةالحقیقه (الهی‌نامه) سنایی غزنوی سروده شده است. یکی از غزلیات همام به دو زبان درهم‌آمیخته سروده شده است که به گفته ایران‌شناس معاصر، احسان یارشاطر، آمیخته‌ای از زبان فارسی و زبان آذری قدیم، یکی از زبان‌های ایرانی بومی خطه آذربایجان بوده است. میراث. ریچارد فرای، ایران‌شناس و تاریخ‌نگار آمریکایی، همام را در زمره «بهترین
و تاریخ‌نگار آمریکایی، همام را در زمره «بهترین نویسندگان و شاعران فارسی کلاسیک فارسی» قرار داد که خطه آذربایجان بیرون داده است. لئونارد لویسون او را به واسطه اشعار، آموزه‌ها، پرهیزکاری و معنویت صوفیانه‌اش یکی از برجسته‌ترین شخصیت‌های زمانه خود می‌نامد. به گفته مورخ معاصر ذبیح‌الله صفا، همام علیرغم تأثیرپذیری شدید از غزلیات سعدی، سبک اصیل و شیرین خود را دارد؛ ابداع موضوعی او جذاب و با طراوت است و در هنر شعر به درجات بالایی رسیده است. در مثنوی عشاق‌نامه اثر عبید زاکانی، همام تبریزی یکی از بزرگ‌ترین استادان
عبید زاکانی، همام تبریزی یکی از بزرگ‌ترین استادان نامیده شده است. شاعران دیگری مانند حافظ شیرازی و کمال خجندی نیز با استناد به اشعار همام او را ستودند و محمد شیرین مغربی تبریزی در هفت غزل از سبک او تقلید کرد. امیرخسرو دهلوی همام را در کنار سعدی «تنها استادان تمام‌عیار غزل فارسی» می‌دانست.
شرف‌الدین رضای سبزواری (درگذشتهٔ ۸۵۶ هجری) شاعر ایرانی در سدهٔ نهم هجری است. او از سادات سبزوار یا اصفهان بود. شعرهایش بیشتر در قالب غزل است. به نقل محمود بیهقی از کتاب گلزار جاویدان: مردی صاحب حسب و نسب بوده، طبعی لطیف و افعال و اشعاری دلپذیر داشته است و به عهد سربداران و آخرین پادشاه رسمی آن خاندان (خواجه علی مؤید) آباء و اجداد او، وزراء بوده‌اند و به عهد خاقان کبیر، شاهرخ منصب مقدمی و پیشوایی (حکومت و کلانتری) ناحیت سبزوار را که از اعاظم نواحی خراسان می‌باشد. همچنین وی ادامه می‌دهد: و کلاً از مطالعه این
همچنین وی ادامه می‌دهد: و کلاً از مطالعه این کتاب و سایر منابع، چنین برداشت می‌شود که سیدی شریف از سادات خاندان عریضی که از خاندان‌های بزرگ سبزواری بوده‌اند، می‌باشد و سرانجام در عهد حکمرانی امیر بابا حسین یا (امیر بابا حسن) قوچین که نتوانست مبلغ تحمیلی وی را بپردازد در ۸۵۶ ه.ق کشته شده است. دیوان وی را سهند آقایی تصحیح کرده است و بر آن مقدمه نوشته است.
اسب-بخار و که به‌اختصار با hp نشان داده می‌شود، یکای توان است که میزان کار انجام‌شده در واحد زمان را بیان می‌کند. این واژه در اواخر قرن هجدهم توسط مخترع اسکاتلندی، جیمز وات برای مقایسهٔ بازده موتور بخار با قدرت اسب‌های کاری به تصویب رسید. بعد از آن برای سنجش بازده موتورهای پیستونی و الکتریکی و توربین‌ها کاربرد آن بیشتر گسترش یافت، اما امروزه این اصطلاح به‌خاطر تعریف‌های مختلفی که از آن موجود بوده، در علوم چندان به‌کار نمی‌رود. اسب بخار به‌عنوان مقیاسی از توان موتورهای درون‌سوز بیشتر در صنعت خودروسازی
از توان موتورهای درون‌سوز بیشتر در صنعت خودروسازی اصطلاحی رایج است. واحد توان در دستگاه SI وات است. یک اسب بخار، بنابر تعاریف مشهور، بین ۷۳۵٫۵ تا ۷۵۰ وات است. در منابع و محاسبات مهندسی برق، یک اسب بخار برابر با ۷۴۶ وات است. تصویر اسب بخار متریک (اسب بخار). یک اسب بخار قدرت مورد نیاز برای بلند کردن وزن ۷۵ کیلوگرم (میانگین وزن یک نفر) به یک متری (۳٫۲۸ فوت) در عرض یک ثانیه است. اسب بخار متریک معادل تقریبی ۷۳۵٫۵ وات است. تاریخچه. توسعه موتور بخار دلیلی برای مقایسه میزان تولید اسب با موتورهایی بود که می‌توانند
میزان تولید اسب با موتورهایی بود که می‌توانند جایگزین آنها شوند. در سال ۱۷۰۲، توماس ساوری در کتاب «دوست معدنچی» نوشت: بعداً این ایده توسط جیمز وات برای کمک به بازاریابی پیشرانه بخار خود مورد استفاده قرار گرفت. وی قبلاً توافق کرده بود که یک سوم پس‌انداز زغال‌سنگ را از موتورهای بخار قدیمی نیوکامن دریافت کند. این طرح حق امتیاز با مشتریانی که موتور بخار فعلی ندارند اما در عوض از اسب استفاده می‌کردند، کارساز نبود. در سال ۱۹۹۳، استیونسون و Wassersug مقاله‌ای را در خلاصه اندازه‌گیری‌ها و محاسبات میزان کار اوج و
در خلاصه اندازه‌گیری‌ها و محاسبات میزان کار اوج و پایدار یک اسب در مجله Nature منتشر کردند. با استناد به اندازه‌گیری‌های انجام شده در نمایشگاه ایالتی آیووا در سال ۱۹۲۶، آنها گزارش دادند که حداکثر توان طی چند ثانیه تا ۱۴٫۹ اسب بخار (۱۱٫۱ کیلووات) اندازه‌گیری شده‌است و همچنین مشاهده کردند که برای فعالیت‌های پایدار، میزان کار در حدود ۱ اسب بخار (۰٫۷۵ کیلووات) به ازای هر اسب با توصیه‌های کشاورزی از قرن ۱۹ و ۲۰ مطابقت دارد و همچنین با سرعت کار حدود ۴ برابر میزان پایه مصرف شده توسط سایر مهره‌داران برای فعالیت
پایه مصرف شده توسط سایر مهره‌داران برای فعالیت پایدار سازگار است. محاسبه. اگر گشتاور و سرعت چرخش در واحدهای منسجم SI بیان شوند، قدرت به صورت زیر محاسبه می‌شود که در آن P بر حسب وات و formula_2 بر حسب نیوتن متر گشتاور است، و formula_3 (اُمگا) سرعت زاویه‌ای بر حسب رادیان بر ثانیه است. اگر به جای این واحدها از واحدهای دیگری استفاده شود، یک فاکتور تبدیل باید در آن لحاظ شود. تعاریف. تعاریف زیر به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار گرفته یا استفاده می‌شود: در شرایط خاص لازم است بین تعاریف مختلف اسب بخار تفکیک شود و
لازم است بین تعاریف مختلف اسب بخار تفکیک شود و بنابراین یک پسوند اضافه می‌شود: hp (I) برای اسب بخار مکانیکی، hp (M) برای اسب بخار متریک، hp (S) برای اسب بخار در دیگ‌های بخار و نهایتاً hp(E) برای اسب بخار الکتریکی. اسب بخار الکتریکی. پلاک‌های نام بر روی موتورهای الکتریکی، توان خروجی آنها را نشان می‌دهد، نه توان ورودی (یعنی قدرت تحویل داده شده در شفت، و نه توان مصرفی برای حرکت موتور). این توان خروجی به‌طور معمول با وات یا کیلووات بیان می‌شود. در ایالات متحده، توان خروجی بر حسب اسب بخار بیان می‌شود که برای
توان خروجی بر حسب اسب بخار بیان می‌شود که برای این منظور هر اسب بخار دقیقاً ۷۴۶ وات تعریف می‌شود. اسب بخار ترمز. اسب بخار ترمز و به اختصار (bhp) توانی است که با استفاده از دینامومتر نوع ترمز (بار) در یک مکان مشخص مانند میل لنگ، شافت خروجی گیربکس، محور عقب یا چرخ‌های عقب اندازه‌گیری می‌شود. در اروپا، استاندارد DIN 70020 موتور مجهز به تمام لوازم جانبی و سیستم اگزوز را که در خودرو استفاده می شود، آزمایش می‌کند. استاندارد قدیمی‌تر آمریکا (اسب بخار ناخالص SAE، به نام bhp) از موتور بدون دینام، پمپ آب و سایر
به نام bhp) از موتور بدون دینام، پمپ آب و سایر اجزای کمکی مانند پمپ فرمان، سیستم اگزوز خفه‌شده و غیره استفاده می‌کرد، بنابراین ارقام بالاتر از ارقام اروپایی بود. همان موتور استاندارد جدیدتر آمریکایی (به نام SAE net powerpower) یک موتور را با تمام اجزای کمکی آزمایش می‌کند (به "استانداردهای تست قدرت موتور" در زیر مراجعه کنید). "ترمز" به وسیله‌ای اطلاق می شود که برای ایجاد نیروی ترمز برابر، بار برای تعادل یا برابری با نیروی خروجی موتور و نگه داشتن آن در سرعت چرخشی مطلوب استفاده می شود. در طول تست، گشتاور
چرخشی مطلوب استفاده می شود. در طول تست، گشتاور خروجی و سرعت چرخش برای تعیین اسب بخار ترمز اندازه‌گیری می شود. اسب بخار در ابتدا با استفاده از "نمودار نشانگر" (اختراع جیمز وات در اواخر قرن ۱۸) و بعداً با استفاده از ترمز Prony که به شفت خروجی موتور متصل شده بود اندازه‌گیری و محاسبه شد. دینامومترهای مدرن از هر یک از چندین روش ترمز برای اندازه‌گیری اسب بخار ترمز موتور، خروجی واقعی خود موتور، قبل از تلفات به پیشرانه استفاده می‌کنند.
سراج الدین بساطی سمرقندی شاعر ایرانی است که در نیمه دوم سده هشتم و نیم اول سده نهم هجری می‌زیست.
نیوتن با نماد N یکای نیرو در دستگاه بین‌المللی یکاها است. formula_1 معادل formula_2 است که به معنی نیرویی است که به یک جسم یک کیلوگرمی شتابی معادل ۱ متر/مجذور ثانیه (formula_3) وارد می کند. این یکا به پاس قدردانی از ایزاک نیوتن و به رسمیت شناختن کارهای او در زمینهٔ مکانیک کلاسیک، و به ویژه قانون دوم حرکت نیوتن نامگذاری شده‌است. در سطح زمین هر کیلوگرم برابر ۹/۸ یا تقریباً ۱۰ نیوتن است. تعریف. نیوتن واحد اندازه‌گیری نیرو بر اساس متر و کیلوگرم است. یک نیوتن مقدار نیرویی است که اگر پیوسته به جسمی با جرم یک
مقدار نیرویی است که اگر پیوسته به جسمی با جرم یک کیلوگرم وارد شود، آن جسم شتاب یک متر بر مجذور ثانیه را حفظ می‌کند. به عبارتی دیگر: ۱ نیوتن مقدار نیرویی است که؛ برای ایجاد یک شتاب ۱ متر در مجذور ثانیه‌ای، در یک جرم ۱ کیلوگرمی، در جهت نیروی اعمال شده، مورد نیاز است. از رابطه F=ma، این یکا تعریف شده است. formula_4
صادق خان سردار معتمد (۱۲۵۲ رشت - دی ۱۳۱۱) که با لقب محتشم الملک نیز شناخته می‌شد و نام خانوادگی اکبر را برگزید. صادق خان از مالکان بزرگ گیلان و حاکم، وکیل و وزیر دوره قاجار و پهلوی بود. زندگی. در سال ۱۲۹۰ (قمری) در رشت به دنیا آمد و پدرش حاجی میرزا مهدی خان امشه‌ای بود. پس از تحصیلات رایج در آن زمان، همچون پسر عمویش فتح‌الله اکبر (سپهدار اعظم و رئیس الوزرای دوره قاجار)، وارد تشکیلات عموی خود اکبر خان بیگلربیگی مالک معروف و اجاره دار گمرکات شمال ایران در عصر ناصری شد. اندکی بعد به افتخار دامادی وی نایل آمد و
شد. اندکی بعد به افتخار دامادی وی نایل آمد و پس از درگذشتش، یکی از دو وارث ثروت افسانه‌ای اکبر خان شد. از این تاریخ، صادق خان ابتدا با لقب مجیب السفرا و سپس محتشم الملک به یکی از اعیان طراز اول گیلان بدل شد و به واسطه مردم‌داری و حسن سلوک بسیار مورد توجه اهالی بود. در سلطنت محمدعلی شاه قاجار چندین بار تا آمدن حاکم جدید، اداره امور حکومتی گیلان را عهده‌دار و ملقب به سردار معتمد شد. صادق خان پس از اعاده مشروطیت و فتح تهران در سال ۱۲۸۸ خورشیدی که صحنه گردانان اصلی آن، پسر عموهایش میرزا کریم‌خان رشتی،
گردانان اصلی آن، پسر عموهایش میرزا کریم‌خان رشتی، عبدالحسین خان سردار محیی، حسن خان عمید السلطان و… بودند، با فرمان عضدالملک نایب السلطنه رسماً به حکمرانی گیلان منصوب شد. در سال ۱۲۹۳ از رشت به نمایندگی دوره سوم مجلس شورای ملی برگزیده و در آبان ۱۲۹۹ در کابینه پسرعمویش فتح‌الله خان سپهدار اعظم رشتی به وزارت پست و تلگراف منصوب شد و تا کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ در این منصب یود. سردار معتمد در روزگار برآمدن رضا خان سردارسپه تا به سلطنت رسیدن او، به ترتیب در سالهای ۱۳۰۱، ۱۳۰۲ و ۱۳۰۹ از رشت به نمایندگی ادوار چهارم،
۱۳۰۱، ۱۳۰۲ و ۱۳۰۹ از رشت به نمایندگی ادوار چهارم، پنجم و هشتم مجلس شورای ملی برگزیده شد و در اواخر دوره هشتم بدرود حیات گفت. حسین دادگر رئیس مجلس شورای ملی هنگام اعلام خبر درگذشت صادق خان اکبر در مجلس گفت: «این مرد شریف که عفاف و نجابت خانوادگی در طرز رفتارش دیده می‌شد، میان ما مطبوع و در جرگه ما محترم و محبوب بود. مهربانی، مهمان‌نوازی، مکارم اخلاق ایشان را همه روزه دیده و به قدری تکرار شده بود که ما به آن عادت کرده و یک کار جاری و عادی گمان می‌کردیم. طوری که در رفتار خودش ملایم و موقر بود که به همه رغبت و
در رفتار خودش ملایم و موقر بود که به همه رغبت و اشتیاق تقلید و بیرون به آن رفتار القا می‌کرد. در زندگانی خویشتن معتقد به مبادی و اصولی بود که از آن منحرف نمی‌گردید. خداپرست و پرعاطفه بود. میان خانواده خودش، بین رفقا و دوستانش متساویاً جنبه پدری و شفقت داشت. در رنج و خوشی دوستانش شرکت می‌کرد و برای افسردگان با آن رویه نجیب خودش، تسلی و مرهم بود». منابع. ۱- با اختصار به نقل از «نمایندگان گیلان در مجالس قانونگزاری»، با همکاری هومن یوسفدهی، نشریه گیله وا، شماره ۶۵، ص ۴۰ و ۴۱.
آنا لیسبت کریستینا پالمه (نام دوشیزگی: بک فریس) (زاده ۱۴ مارس ۱۹۳۱ – درگذشته ۱۸ اکتبر ۲۰۱۸) رئیس یونیسف میان سال‌های ۲۰۰۰–۲۰۰۱ و همسر نخست‌وزیر سوئد، اولاف پالمه، بود. آن‌ها در ۹ ژوئن ۱۹۵۶ ازدواج کردند. وقتی در تاریخ ۲۸ فوریه ۱۹۸۶ اولوف پالمه همسر لیسبت ترور شد و به قتل رسید لیسبت همراه او بود و در اثر تیراندازی مجروح گردید. پالمه پس از مدتی رنج بردن از بیماری نامشخص، در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۸ درگذشت. او ۸۷ ساله بود. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخه ۲ اکتبر ۲۰۰۶.
حزب کمونیست کوبا (، سرواژه PCC؛ تلفظ در اسپانیایی: پارتیدو کومنیستا ده کوبا)؛ حزب حاکم در کشور کوبا است. سازمان تشکیلاتی آن بر مدل مارکسیست لنینیستی بنیان شده‌است. این حزب تنها حزب قانونی کشور کوباست. پس از پیروزی انقلاب کوبا، افراد دیگری به جنبش ۲۶ ژوئیه پیوستند و حزب متحد انقلاب سوسیالیستی کوبا را تشکیل دادند که نهایتاً در سال ۱۹۶۵ تبدیل به حزب کمونیست کوبا شد.
رائول مودستو کاسترو روز (, ؛ (زادهٔ در بیرن) سیاستمدار و انقلابی کوبایی است که دبیر اول حزب کمونیست کوبا و در بین سال‌های ۲۰۰۸ و ٢٠١٨ رئیس‌جمهور کوبا بود. رائول برادر جوان‌تر فیدل کاسترو است. هشتمین کنگره حزب کمونیست کوبا در ۱۶ آوریل ۲۰۲۱ برگزار شد. رائول کاسترو طی این کنگره استعفای خود را به عنوان دبیر اول حزب کمونیست کوبا اعلام کرد. در رای‌گیری که در ۱۹ آوریل ۲۰۲۱ برگزار گردید، میگل دایاز-کانل جانشین وی شد. آغاز زندگی. رائول کاسترو در ۳ ژوئن ۱۹۳۱ در بیرن در شرق کوبا زاده شد. پدر او یک مهاجر اسپانیایی و