payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با کمک جنگجویانی از پاهانگ راجا مهدی را شکست داد و در ماه مارس ۱۸۷۳، کوالالامپور را دوباره به تصرف خود درآورد. جنگ و سایر پس‌روی‌ها، همچون افت قیمت قلع به رکود منجر شد. شیوع گسترده وبا، باعث گریختن بسیاری از اینجا شد. رکود تا اواخر سال ۱۸۷۹ ادامه یافت که در این هنگام به علت افزایش قیمت قلع، شهر توانست خود را بازیابی کند. در اواخر سال ۱۸۸۱، بعد از آتش‌سوزی در ماه ژانویه که سراسر شهر را نابود کرد، گرفتار سیل شدیدی شد. شهر چند مرتبه تحت بازسازی قرار گرفت و رونقی دوباره یافت که این امر تا حد زیادی به خاطر
رونقی دوباره یافت که این امر تا حد زیادی به خاطر تلاش‌های یاپ اَ لوی بود. یاپ همراه با فرانک سوئتنهام، که در سال ۱۸۸۲ به عنوان وزیر مقیم منصوب شده بود، دو شخصیت مهم در دوره اولیه شکل‌گیری کوالالامپور بودند ضمن اینکه سوئتنهام نقش بسزایی در رشد و توسعه سریع و تبدیل کوالالامپور به مرکز شهری بزرگ داشت. چینی‌ها و مالایی‌های اولیه، در امتداد کناره رود کلانگ ساکن شدند. چینی‌ها عمدتاً در اطراف مرکز تجاری میدان مارکت (Market Square) سکنی گزیدند. مالایی‌ها و بعد مسلمانان و چتیارهای هندی در ناحیه جاوا استریت، جالان
و چتیارهای هندی در ناحیه جاوا استریت، جالان تون پراک کنونی ساکن شدند. در سال ۱۸۸۰، مدیریت استعماری مرکز ایالت سلانگور را از کلانگ به کوالالامپور که از نظر استراتژیک مفیدتر بود، انتقال داد و ویلیام بلومفیلد داگلاس مقیم بریتانیا تصمیم گرفت تا اداره‌های دولتی و محل‌های سکونت در غرب رودخانه قرار گیرد. دفاتر حکومتی و اداره کل جدید پلیس در بوکیت امان ساخته شد و پادانگ در آغاز برای آموزش پلیس ایجاد شد. پادانگ که اکنون به میدان مردکا معروف است، مدتی بعد هنگامی که دفاتر حکومتی استعماری در سال ۱۸۹۷ به ساختمان سلطان
حکومتی استعماری در سال ۱۸۹۷ به ساختمان سلطان عبدالصمد منتقل شد به مرکز اداره‌های مدیریتی بریتانیا تبدیل شد. فرانک سوئیتنهام با گماشته شدن به عنوان مقیم بریتانیا، با پاکسازی خیابان‌ها مبادرت به اصلاح و بهبود چهره شهر کرد. او همچنین در سال ۱۸۸۴ تصریح کرد که ساختمان‌ها باید از آجر و کاشی ساخته شود تا کمتر قابل اشتعال باشد و شهر با خیابان‌های عریض‌تر مورد نوسازی قرار گیرد تا خطر آتش‌سوزی کاهش یاید. کاپیتان یاپ اَ لوی، یک قطعه زمین بزرگ که اکنون به نام بریکفیلدز خوانده می‌شود، از املاک خریداری کرد تا کارخانه
خوانده می‌شود، از املاک خریداری کرد تا کارخانه تولید آجر را برای نوسازی کوالالامپور راه‌اندازی کند. ساختمانهایی که با "آتاپ" ساخته شده بود تخریب گشت و ساختمانهای ساخته شده با آجر و کاشی جایگزین آن شد و بسیاری از ساختمان‌های آجری جدید دارای یک پیاده‌رو پنج فوتی و درودگری چینی (Chinese carpentry work) بودند. این امر باعث شد این ناحیه دارای معماری متمایز ترکیبی خانه‌مغازه (shop house) گردد. کاپیتان یاپ اَ لوی راه‌های دسترسی را گسترش داد، معادن قلع را توسط مسیرهای شریانی اصلی جاده آمپانگ، جاده پودو و پتالینگ
شریانی اصلی جاده آمپانگ، جاده پودو و پتالینگ استریت کنونی به شهر مرتبط کرد. به عنوان کاپیتان چینی، قدرت زیادی در حد رهبران جامعه مالایی در دست داشت. اصلاحات قانون انجام گرفت و مقررات حقوقی جدید به مجمع ارائه شد. یاپ ریاست دادگاه دعاوی کوچک را بر عهده داشت. با شش نفر نیروی پلیس قادر بود حاکمیت قانون را برقرار کند و زندانی بسازد که شصت زندانی را در خود جای می‌داد. یاپ اَ لوی همچنین اولین مدرسه کوالالامپور و یک آسیاب تاپیوکا (tapioca mill) بزرگ در پتالینگ استریت، جایی که سلطان عبدالصمد به آن علاقه داشت، ساخت.
جایی که سلطان عبدالصمد به آن علاقه داشت، ساخت. ساخت یک خط راه‌آهن میان کوالالامپور و کلانگ توسط سوئیتنهام آغاز شد و در سال ۱۸۸۶ تکمیل گشت. جمعیت از ۴٬۵۰۰ نفر در سال ۱۸۸۴ به ۲۰٬۰۰۰ نفر در سال ۱۸۹۰ افزایش یافت. با روند افزایشی توسعه در دهه ۱۸۸۰، فشار بر بهداشت، دفع زباله و اقدامات سلامتی بیشتر می‌شد. در روز ۱۴ مه ۱۸۹۰، یک هیئت امور بهداشت ایجاد شد که مسئولیت بهداشت، مرمت و نگهداری جاده، روشنایی خیابان و برخی وظایف دیگر را بر عهده داشت. در نهایت در سال ۱۹۴۸، این امور به شورای شهر کوالالامپور تأسیس شده، محول
این امور به شورای شهر کوالالامپور تأسیس شده، محول شد. در سال ۱۸۹۶، کوالالامپور به عنوان پایتخت ایالات فدرال مالایا تازه تأسیس، انتخاب گردید. قرن بیستم_اکنون کوالالامپور در قرن بیستم به‌طور قابل ملاحظه‌ای گسترش پیدا کرد. در حالیکه مساحت آن در سال ۱۸۹۵ بالغ بر ۰٫۶۵ کیلومترمربع (۰٫۲۵ مایل‌مربع) بود ولی در سال ۱۹۰۳ به ۲۰ کیلومترمربع (۷٫۷ مایل‌مربع) و در سال ۱۹۲۴ به ۵۲ کیلومترمربع (۲۰ مایل‌مربع) رسید. هنگامی که در سال ۱۹۴۸ به وضعیت شهری تبدیل شد مساحت آن به ۹۳ کیلومترمربع (۳۶ مایل‌مربع) گسترش پیدا کرده بود و در
(۳۶ مایل‌مربع) گسترش پیدا کرده بود و در سال ۱۹۷۴، هنگامی که به قلمرو فدرال تبدیل شد مساحت آن ۲۴۳ کیلومترمربع (۹۴ مایل مربع) بود. توسعه صنعت کائوچو در سلانگور که به خاطر تقاضا در بخش لاستیک وسایل نقلیه در اوایل قرن بیستم تقویت شده بود منجر به رونق گردید و جمعیت کوالالامپور از ۳۰٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۰۰ به ۸۰٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۲۰ افزایش یافت. فعالیت‌های تجاری در کوالالامپور در حد وسیعی توسط تاجران چینی همچون لو یو (Loke Yew)، ثروتمندترین و با نفوذترین فرد چینی در آن زمان در کوالالامپور، انجام می‌گرفت. رشد صنعت
آن زمان در کوالالامپور، انجام می‌گرفت. رشد صنعت کائوچو منجر به ورود وسیع سرمایه خارجی و مزرعه داران بزرگ شد، ضمن اینکه شرکت‌ها و صنایع جدید در کوالالامپور تأسیس گردید و شرکت‌هایی که از قبل در مکان‌های دیگری مستقر بودند در اینجا حضور پیدا کردند. در روز ۱۱ ژانویه ۱۹۴۲ طی جنگ جهانی دوم، کوالالامپور به اشغال نیروهای نظامی امپراتوری ژاپن درآمد. هر چند در طی نبرد خسارت اندکی به شهر وارد شد ولی اشغال شهر در زمان جنگ باعث تلفات انسانی قابل توجهی شد و تنها طی چند هفته از اشغال شهر توسط نیروهای ژاپنی، ۵٬۰۰۰ چینی در
از اشغال شهر توسط نیروهای ژاپنی، ۵٬۰۰۰ چینی در کوالالامپور کشته شده و هزاران هندی به عنوان بیگاری برای کار در ساخت راه‌آهن برمه فرستاده شدند که بسیاری از آنها در آنجا جان باختند. ژاپنی‌ها تا روز ۱۵ اوت ۱۹۴۵، هنگامی که سیشیرو ایتاگاکی، فرمانده کل ارتش منطقه هفتم در سنگاپور و مالزی، به دنبال بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی تسلیم ژاپن را به زمامداران بریتانیا اعلام کرد، شهر را در اشغال خود داشتند. اولین انتخابات شورای شهر کوالالامپور در روز ۱۶ فوریه ۱۹۵۲ برگزار شد. کاندیداهای یک اتحاد "خلق‌الساعه" (ad hoc)،
شد. کاندیداهای یک اتحاد "خلق‌الساعه" (ad hoc)، که بین حزب مالایی آمنو و حزب چینی انجمن چینی‌های مالزی شکل گرفته بود، اکثریت کرسی‌ها را به دست آورد و همین امر منجر به ایجاد حزب اتحاد (Alliance Party) (بعد باریسان ناسیونال) گردید. در روز ۳۱ اوت ۱۹۵۷، فدراسیون‌مالایا استقلال خود را از حکومت بریتانیا کسب کرد. پرچم بریتانیا به پایین کشیده شد و در نیمه شب ۳۰ اوت ۱۹۵۷، برای اولین بار پرچم مالایا در پادانگ برافراشته شد، در صبح روز ۳۱ اوت، در ورزشگاه مردکا مراسم اعلام استقلال توسط اولین نخست‌وزیر مالایا، تونکو
اعلام استقلال توسط اولین نخست‌وزیر مالایا، تونکو عبدالرحمان برگزار شد. کوالالامپور بعد از تاسیس مالزی در روز ۱۶ سپتامبر ۱۹۶۳، همچنان به عنوان پایتخت باقی ماند. جمعیت کوالالامپور از سال ۱۹۶۰ تا ۲۰۱۸ به‌طور قابل ملاحظه‌ای افزایش یافت به نحوی که هر ۱۳ سال دو برابر شد. کوالالامپور در طول زمان شاهد چند آشوب مدنی بوده است. بدترین آشوب در تاریخ مالزی، در روز ۱۳ مه ۱۹۶۹ هنگامی که آشوب‌های اختلاف نژادی به‌طور ناگهانی در کوالالامپور آغاز شد، اتفاق افتاد. این آشوب که به رخداد ۱۳ مه هم نامیده می‌شود، کشمکش خشونت‌آمیزی
رخداد ۱۳ مه هم نامیده می‌شود، کشمکش خشونت‌آمیزی بین مردم جامعه مالایی و چینی‌ها را دربر گرفت و دلیل آن نارضایتی مالایی‌ها از وضعیت سیاسی اجتماعی خود در آن دوران بود. طبق آمار رسمی، در این آشوب‌ها ۱۹۶ نفر کشته شدند و منجر به تغییرات عمده در سیاست اقتصادی کشور در جهت بهبود و در اولویت قرار دادن توسعه اقتصاد مالایی نسبت به سایر قومیت‌ها شد. شهر، قلمرو فدرال، کوالالامپور بزرگ کوالالامپور در روز ۱ فوریه ۱۹۷۲ وضعیت شهری را کسب کرد، و اولین کوچگاه در مالزی بود که بعد از استقلال این وضعیت به آن اعطاء گردید. مدتی
بعد از استقلال این وضعیت به آن اعطاء گردید. مدتی بعد در روز ۱ فوریه ۱۹۷۴، کوالالامپور به وضعیت قلمرو فدرال تبدیل شد. قلمرو کوالالامپور با افزودن نواحی اطراف به ۹۶ مایل مربع گسترش یافت. سلانگور، کوالالامپور را واگذار کرد تا به صورت مستقیم توسط دولت مالزی اداره شود، و بعد از اینکه شهر شاه عالم در سال ۱۹۷۸ به عنوان مرکز جدید ایالت سلانگور اعلام گردید، کوالالامپور از جایگاه مرکز سلانگور کنار گذاشته شد. در روز ۱۴ مه ۱۹۹۰، کوالالامپور یکصدمین سالگرد شورای محلی را جشن‌گرفت. پرچم کوالالامپور قلمرو فدرال و سرود آن
جشن‌گرفت. پرچم کوالالامپور قلمرو فدرال و سرود آن معرفی شدند. در روز ۱ فوریه ۲۰۰۱، پوتراجایا قلمرو فدرال و نیز مقر دولت فدرال اعلام شد. با این وجود، کوالالامپور همچنان وظایف قانونگذاری را در خود نگه داشت و مکان یانگ دی‌پرتوان آگونگ (پادشاه مشروطه) باقی ماند. از دهه ۱۹۹۰ به بعد، گسترش‌های عمده شهری در کلانگ والی، ناحیه کلان‌شهر کوالالامپور را گسترده کرد. این ناحیه که به کوالالامپور بزرگ شناخته می‌شود از قلمرو فدرال کوالالامپور به سمت غرب تا پورت کلانگ، از سمت شرق تا حاشیه کوه‌های تی‌تی‌وانگسا و همچنین به سمت
شرق تا حاشیه کوه‌های تی‌تی‌وانگسا و همچنین به سمت شمال و جنوب گسترش پیدا کرد. این ناحیه، شهر و شهرک‌های دیگری که از لحاظ امور اجرایی مجزا هستند همچون کلانگ، شاه عالم، پوتراجایا و برخی دیگر را دربر گرفته است و توسط سیستم حمل و نقل یکپارچه کلانگ والی به آن خدمت رسانی می‌شود. طرح‌های قابل توجهی که در خود کوالالامپور انجام گرفت از جمله کوالا لامپور سیتی سنتر در حوالی جالان آمپانگ و برج‌های دوقلوی پتروناس است که در دورانی بلندترین آسمان‌خراش جهان بود. جغرافیا. جغرافیای کوالالامپور با کلانگ والی (دره کلانگ)
جغرافیای کوالالامپور با کلانگ والی (دره کلانگ) بسیار بزرگ مشخص شده است که سرحدات آن کوه‌های تی‌تی‌وانگسا در سمت شرق، تعدادی رشته‌کوه کوچک در سمت شمال و جنوب، و تنگه ملاکا در سمت غرب است. کوالالامپور یک واژه مالایی است که به معنی «دهانه رودخانه گل‌آلود» می‌باشد و در هم‌ریزگاه رودهای کلانگ و گومباک واقع شده است که به رود سلانگور جاری می‌شوند. کوالالامپور که در مرکز ایالت سلانگور واقع شده بود، جزو قلمرو حکمرانی ایالت سلانگور قرار داشت. در سال ۱۹۷۴، کوالالامپور از ایالت سلانگور منفک شد تا به عنوان اولین قلمرو
از ایالت سلانگور منفک شد تا به عنوان اولین قلمرو فدرال تحت حکمرانی مستقیم دولت فدرال مالزی قرار بگیرد. موقعیت آن در توسعه یافته‌ترین ایالت کرانه غربی شبه‌جزیره مالزی که نسبت به کرانه شرقی دارای زمین‌های هموار ممتد وسیعی‌تری است، کمک کرد تا سریعتر از سایر شهرهای مالزی توسعه پیدا کند. مساحت تحت مدیریت شهرداری بالغ بر ۲۴۳ کیلومتر مربع (۹۴ مایل مربع) با میانگین ارتفاع ۸۱٫۹۵ متر (۲۶۸ فوت و ۱۰ اینچ) می‌باشد که مرتفع‌ترین نقطه آن بوکیت ناناس با ۹۴ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد. اقلیم کوالالامپور که از سمت شرق
دریا قرار دارد. اقلیم کوالالامپور که از سمت شرق توسط کوه‌های تی‌تی‌وانگسا و از سمت غرب توسط جزیره سوماترا محافظت شده است از بادهای قوی در امان است و دارای اقلیم جنگل‌های بارانی حاره‌ای (سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن)، داغ، مرطوب و آفتابی به همراه بارندگی فراوان به ویژه در فصل باد موسمی، از ماه اکتبر تا مارس است. تمایل دما بر این است تا ثابت بماند. بیشینه دما ما بین ۳۲ تا ۳۵ درجه سانتی‌گراد (۹۰ تا ۹۵ درجه فارنهایت) و برخی اوقات بالای ۳۸ درجه سانتی‌گراد (۱۰۰٫۴ درجه فارنهایت)، در حالی که کمینه دما ما بین ۲۳٫۴
درجه فارنهایت)، در حالی که کمینه دما ما بین ۲۳٫۴ و ۲۴٫۶ درجه سانتی‌گراد (۷۴٫۱ و ۷۶٫۳ درجه فارنهایت) است و هیچگاه به پایین‌تر از دمای ۱۷٫۸ درجه سانتی‌گراد (۶۴ درجه فارنهایت) نرفته است. به‌طور معمول کوالالامپور سالانه دست‌کم ۲۶۰۰ میلی‌متر (۱۰۰ اینچ) بارش باران دارد، ماه ژوئن تا اوت تا حدودی خشک است ولی حتی در این دوره زمانی بارش باران از ۱۳۱ میلی‌متر (۵٫۲ اینچ) فراتر می‌رود. کوالالامپور به شدت مستعد طوفان تندری و رعد و برق است. حاکمیت. کوالالامپور از روز ۱ آوریل ۱۹۶۱ توسط مؤسسه حقوقی انفرادی به نام رئیس مرکز
۱۹۶۱ توسط مؤسسه حقوقی انفرادی به نام رئیس مرکز فدرال (Federal Capital Commissioner) مدیریت می‌شد تا اینکه در سال ۱۹۷۲ به وضعیت شهر تبدیل گردید و قدرت اجرایی به لرد شهردار (داتوک بندر) منتقل شد. از آن زمان تا حال حاضر، ۱۴ شهردار منصوب شده‌اند. شهردار کنونی قمرالزمان مت صالح است که از روز ۱۷ آوریل ۲۰۲۳ بر مسند قدرت قرار دارد. اقتصاد. کوالالامپور و نواحی شهری اطراف آن، صنعتی‌ترین و از لحاظ اقتصادی، سریعترین ناحیه در حال رشد در مالزی را شکل داده‌اند. با وجود جابجایی دستگاه حکومت فدرال به پوتراجایا، برخی
جابجایی دستگاه حکومت فدرال به پوتراجایا، برخی سازمان‌های دولتی همچون بانک مرکزی مالزی (National Bank of Malaysia)، کمیسیون شرکت‌های مالزی، کمیسیون اوراق‌بهادار و همچنین بیشتر سفارتخانه‌ها و نمایندگی‌های دیپلماتیک در شهر باقی مانده‌اند. کوالالامپور همچنان عنوان قطب اقتصادی و تجارت کشور را در دست دارد. این شهر مرکز امور مالی، بیمه، املاک، رسانه و هنر در مالزی است. بر اساس ارزیابی اندیشکده شبکه تحقیقاتی جهانی شدن و شهرهای جهان، کوالالامپور تنها جهان‌شهر در مالزی است. بورس مالزی در کوالالامپور قرار دارد و یکی
است. بورس مالزی در کوالالامپور قرار دارد و یکی از فعالیت‌های اصلی اقتصادی کشور را شکل داده است. در روز ۵ ژوئیه ۲۰۱۳، مقدار بازار سرمایه آن بالغ بر ۵۰۵٫۶۷ میلیارد دلار آمریکا بود. تولید ناخالص داخلی (GDP) برای کوالالامپور در سال ۲۰۰۸ مقدار ۷۳٬۵۳۶ میلیون رینگیت مالزی با میانگین نرخ رشد سالانه ۵٫۹ درصد برآورد شده بود. در سال ۲۰۱۵، تولید ناخالص داخلی به ۱۶۰٬۳۸۸ میلیون رینگیت مالزی رسید که ۱۵٫۱ درصد از مجموع تولید ناخالص داخلی مالزی را تشکیل داد. در سال ۲۰۱۳، تولید ناخالص داخلی سرانه کوالالامپور ۷۹٬۷۵۲ رینگیت
ناخالص داخلی سرانه کوالالامپور ۷۹٬۷۵۲ رینگیت مالزی با میانگین نرخ رشد سالانه ۵٫۶ درصد، و در سال ۲۰۱۵ بالغ بر ۹۴٬۷۲۲ رینگیت مالزی بود. متوسط درآمد ماهانه خانوار در سال ۲۰۱۶ بالغ بر ۹٬۰۷۳ رینگیت مالزی (در حدود ۲٬۲۰۰ دلار آمریکا) با رشد سالانه حدود ۶ درصد بود. بخش خدمات در بر گیرنده امور مالی، بیمه، املاک، خدمات تجاری، کاسبی عمده و خرده فروشی، رستوران و هتل، حمل و نقل، انبارداری و ارتباطات، خدمات رفاهی، خدمت‌رسانی به افراد و خدمات دولتی بیشترین اجزاء اشتغال را تشکیل داده که ۸۳ درصد از کل اشتغال را باز نمود
را تشکیل داده که ۸۳ درصد از کل اشتغال را باز نمود می‌کنند. ۱۷ درصد باقی مربوط به بخش تولید و ساخت و ساز است. جمعیت‌شناسی. کوالالامپور در سال ۲۰۲۴ با جمعیتی بالغ بر ۲٫۰۷۶ میلیون نفر در محدوده شهری، پرجمعیت‌ترین شهر مالزی است. این شهر دارای تراکم جمعیتی ۸٬۱۵۷ سکنه در هر کیلومتر مربع (۲۱٬۱۳۰ سکنه در مایل مربع) بوده و پرجمعیت‌ترین منطقه اداری در مالزی است. مردم عادی ناهمگون کوالالامپور شامل سه گروه قومی اصلی کشور است: مالایی‌ها، چینی‌ها و هندی‌ها، هر چند شهر همچنین ترکیب مختلفی از فرهنگ‌ها از جمله
چند شهر همچنین ترکیب مختلفی از فرهنگ‌ها از جمله اورآسیایی‌ها، کادازان (Kadazans)، ایبان و سایر نژادهای قومی سرتاسر مالزی را در خود دارد. جمعیت‌شناسی در گذر تاریخ از لحاظ تاریخی، کوالالامپور عمدتاً شهری چینی بود، اگر چه این اواخر ترکیب بومی‌پوترا به طرز قابل توجهی رشد کرد و آنها اکنون گروه غالب هستند. کوالالامپور در سال ۱۸۷۲ در مجاورت رود کلانگ توسط فرانک سوئیتنهام به عنوان دهکده تماماً چینی توصیف شده است، اگر چه در آن زمان یک محوطه مالایی با حصار چوبی از مدتها قبل در بوکیت ناناس وجود داشت. در سال ۱۸۷۵، به
قبل در بوکیت ناناس وجود داشت. در سال ۱۸۷۵، به دنبال مداخله مالایی‌های پاهانگ در جنگ داخلی سلانگور که منجر به خاتمه این جنگ گردید، سوئیتنهام در نقشه‌ای که ترسیم کرده بود اقامتگاه‌های مالایی را در نزدیکی ناحیه چینی نشان داده بود. گفته شده بود که در این دوره زمانی، ۱۰۰۰ چینی و ۷۰۰ مالایی در شهر بودند. بسیاری از مالایی‌ها ممکن است بعد از جنگ در کوالالامپور ساکن شده باشند. جمعیت کوالالامپور در سال ۱۸۸۰، هنگامی که مرکز سلانگور گردیده بود به حدود ۳۰۰۰ نفر افزایش یافته بود. بخش قابل توجهی از جمعیت مالایی
افزایش یافته بود. بخش قابل توجهی از جمعیت مالایی کوالالامپور در این دوره، شامل مالایی‌هایی بود که بیشتر از روستاهای ملاکا، جهت جذب در ایجاد نیروی پلیس ۲–۳۰۰ نفره توسط بریتانیا، به اینجا آمده بودند و بسیاری از آنها خانواده خود را هم آورده بودند. بسیاری از مالایی‌ها در اصل از سایر جزایر مجمع‌الجزایر مالایی یعنی سوماترا و جاوه بودند. ماندایلینگی‌ها، مینانگ‌کابائوئی‌ها، جاوه‌ای‌ها و بوگیسی‌ها در قرن نوزدهم وارد کوالالامپور شدند، در حالی که آچه‌ای‌ها در اواخر قرن بیستم وارد شدند. در دهه‌های بعد که بازسازی شهر
بیستم وارد شدند. در دهه‌های بعد که بازسازی شهر انجام گرفت، جمعیت شهر با ورود تعداد زیادی از مهاجران به‌طور قابل ملاحظه‌ای رشد کرد که بخش بزرگی از آن به خاطر ساخت راه‌آهن کوالالامپور به کلانگ در سال ۱۸۸۶ بود. زبان و دین کوالالامپور دارای تکثر و تنوع مذهبی است. شهر دارای عبادتگاه‌های زیادی است که پذیرای جمعیت چند مذهبی است. عبادت‌های اسلامی بیشتر توسط مالایی‌ها، جوامع مسلمان هندو و تعداد کمی از مسلمانان چینی انجام می‌پذیرد. اعمال مذهبی بودیسم، آیین کنفسیوس و تائوئیسم عمدتاً در بین چینی‌ها انجام می‌گیرد.
و تائوئیسم عمدتاً در بین چینی‌ها انجام می‌گیرد. هندی‌ها طبق معمول به هندوئیسم پایبند هستند. برخی از هندی‌ها و چینی‌ها آیین مسیحیت را پذیرفته‌اند. کوالالامپور یکی از سه منطقه حکومتی است که کمتر از ۵۰ درصد آن مسلمانان خود-شناسی (self-identified) هستند، دو منطقه دیگر پنانگ و ساراواک می‌باشند. طبق سرشماری سال ۲۰۲۰، جمعیت کوالالامپور را ۴۵٫۳ درصد مسلمان، ۳۲٫۳ درصد بودیسم، ۸٫۲ درصد هندو، ۶٫۴ درصد مسیحی، ۱٫۸ درصد سایر مذاهب و ۶ درصد بی‌دین تشکیل می‌داد. آمار سرشماری سال ۲۰۱۰ بیانگر این بود که جمعیت چینی‌ها را
سال ۲۰۱۰ بیانگر این بود که جمعیت چینی‌ها را اکثریت بودایی با ۸۷٫۴ درصد، اقلیت قابل توجهی (۷٫۹ درصد) مسیحی، پیروان دین‌های سنتی چینی (۲٫۷ درصد) و مسلمانان (۰٫۶ درصد) تشکیل می‌دهند. اکثریت جمعیت هندی‌ها با ۸۱٫۱ درصد متعلق به هندو، اقلیت قابل توجه مسیحی (۷٫۸ درصد)، مسلمانان (۴٫۹ درصد) و بودایی‌ها (۲٫۱ درصد) هستند. جمعیت گروه بومی‌پوترا غیر مالایی را اکثریت پیروان مسیحی با ۴۴٫۹ درصد، اقلیت در خور توجه مسلمانان با ۳۱٫۲ درصد و بودایی‌ها (۱۳٫۵ درصد) تشکیل می‌دهند. به خاطر معیار تعریف مالایی در قانون اساسی مالزی
به خاطر معیار تعریف مالایی در قانون اساسی مالزی مبنی بر اینکه بومی‌پوتراهای مالایی باید پایبند به اسلام باشند، تمام آنها مسلمان هستند. زبان اصلی در کوالالامپور، مالایی مالزیایی است. ساکنان کوالالامپور به‌طور کلی قادر به خواندن و نوشتن به زبان انگلیسی هستند، وفق اینکه بخش بزرگی از جمعیت کوالالامپور، به ویژه نسل جوانتر و برخی بزرگسالان، زبان انگلیسی را به عنوان زبان اول خود پذیرفته‌اند. زبان انگلیسی مالزیایی در حد گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد. این زبان به ویژه در بخش تجارت حضور پر رنگی دارد و در مدارس به
ویژه در بخش تجارت حضور پر رنگی دارد و در مدارس به عنوان زبان اجباری آموزش داده می‌شود. علاوه بر این، دسته گویش کانتونی در بین جمعیت محلی چینی بیشترین گویشی است که از آن برای صحبت کردن استفاده می‌شود، گویش‌های هاکین و ماندارین چشمگیر می‌باشند زیرا این گویش‌ها در حد وسیعی در بین جوامع چینی برای گفتگو استفاده می‌گردد. یکی دیگر از گویش‌های اصلی برای صحبت کردن، هاکا است. در حالی که زبان تامیلی زبان غالب در بین جامعه هندی‌ها است سایر زبان‌های هندی که جمعیت کمتری از آنها برای صحبت کردن استفاده می‌کنند زبان‌های
از آنها برای صحبت کردن استفاده می‌کنند زبان‌های تلوگو، مالایالم، پنجابی و هندی است. منظره شهری. معماری معماری در شهر کوالالامپور ترکیبی از تأثیرات استعمار قدیم، سنت‌های آسیایی، الهام‌های اسلامی مالایی، معماری مدرن و پست‌مدرن است. در کوالالامپور که نسبت به سایر پایتخت‌ها در جنوب شرق آسیا همچون بانکوک، جاکارتا و مانیل شهری نسبتاً جوان است، ساختمان‌های شاخص دوره استعمار در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم ساخته شدند. این ساختمان‌ها بر اساس سبک‌های مغولی/احیای موریش، ماک تودور، نو گوتیک، سبک یا معماری
موریش، ماک تودور، نو گوتیک، سبک یا معماری یونانی-اسپانیایی طراحی شده‌اند. بیشتر طراحی بناها در جهت کاربرد منابع محلی و سازگاری با اقلیم محلی که در تمام طول سال دارای آب و هوایی گرم و رطوبتی است اصلاح یافت. یک معمار برجسته از دوره اولیه آرتور بنیسن هاب‌بک (Arthur Benison Hubback) است که برخی از ساختمان‌های دوره استعمار از جمله ایستگاه راه‌آهن کوالالامپور و مسجد جامک را طراحی کرد. قبل از جنگ جهانی دوم، تعداد زیادی خانه‌مغازه که به طور معمول دو طبقه بودند، طبقه همکف کاربرد مغازه داشت و فضای مسکونی مجزا در
طبقه همکف کاربرد مغازه داشت و فضای مسکونی مجزا در طبقه بالا قرار داشت، در اطراف مرکز قدیمی شهر ساخته شده بود. این خانه-مغازه‌ها الهام گرفته از سنت‌های چینی تنگه (Straits Chinese) و اروپایی بود. آموزش. طبق آمار دولتی، نرخ باسوادی در کوالالامپور در سال ۲۰۰۰ برابر با ۹۷٫۵ درصد بود که بالاترین میزان باسوادی در بین ایالت‌ها یا قلمروهای فدرال در مالزی بود. در مالزی زبان مالایی، زبان دستورالعمل برای بیشتر موضوعات است در صورتیکه زبان انگلیسی یک مبحث اجباری است ولی تا سال ۲۰۱۲، در برخی مدارس زبان انگلیسی هنوز زبان
تا سال ۲۰۱۲، در برخی مدارس زبان انگلیسی هنوز زبان دستورالعمل برای ریاضیات و علوم طبیعی بود. بعضی از مدارس برای برخی موضوع‌های مشخص، زبان تامیل و ماندارین را به عنوان زبان دستورالعمل در نظر گرفته بودند. کوالالامپور دارای ۱۴ انستیتو آموزش عالی، ۷۹ دبیرستان، ۱۵۵ دبستان و ۱۳۶ کودکستان است. دانشگاه مالایا در کوالالامپور واقع شده است. این دانشگاه که در سال ۱۹۴۹ تأسیس گردید، قدیمی‌ترین دانشگاه در مالزی و یکی از قدیمی‌ترین دانشگاه‌ها در منطقه است. این دانشگاه رتبه بهترین دانشگاه مالزی، رتبه ۲۲ در آسیا و رتبه سوم
بهترین دانشگاه مالزی، رتبه ۲۲ در آسیا و رتبه سوم در جنوب شرق آسیا را در رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان کیواس ۲۰۱۹ کسب کرد. در سالهای اخیر تعداد دانشجویان بین‌المللی در دانشگاه مالایا، به خاطر افزایش تلاش‌های صورت گرفته برای جذب آنها، سیر صعودی داشته است. سایر دانشگاه‌های واقع شده در کوالالامپور، دانشگاه تونکو عبدالرحمان، دانشگاه مالایا-ولز، دانشگاه بین‌المللی اسلامی مالزی، دانشگاه مدیریت و فناوری تونکو عبدالرحمان، دانشگاه UCSI، کالج تیلورز، دانشگاه بین‌المللی پزشکی کوالالامپور، دانشگاه آزاد مالزی، دانشگاه
پزشکی کوالالامپور، دانشگاه آزاد مالزی، دانشگاه کوالالامپور، دانشگاه پردانا، دانشگاه آزاد واواسان، دانشگاه HELP و شعبه پردیس دانشگاه ملی مالزی و دانشگاه فناوری مالزی هستند. دانشگاه دفاع ملی مالزی در پایگاه ارتش سونگای بسی در بخش جنوبی مرکز کوالالامپور واقع شده است. این دانشگاه به عنوان مرکز اصلی مطالعات فناوری نظامی و دفاعی ایجاد شد. این مؤسسه مطالعات امور نیروی زمینی، نیروی دریایی و نیروی هوایی را دربر گرفته است. فرهنگ. هنر کوالالامپور قطب مرکزی فعالیت‌ها و رویدادهای فرهنگی در مالزی است. از جمله این مراکز،
رویدادهای فرهنگی در مالزی است. از جمله این مراکز، موزه ملی می‌باشد که در امتداد بزرگراه ماهامرو واقع شده است. این موزه شامل اشیاء و آثار هنری دست‌ساخته و تابلوهای نقاشی است که از سراسر کشور جمع‌آوری گردیده است. موزه هنرهای اسلامی مالزی که منزلگاه بیش از هفت هزار دست‌ساخته اسلامی شامل آثار نمایشی کمیاب و کتابخانه کتاب‌های هنر اسلامی است، بزرگ‌ترین مجموعه هنرهای اسلامی در منطقه جنوب‌شرق آسیا می‌باشد. مجموعه موزه نه تنها بر آثاری از منطقه خاورمیانه متمرکز است بلکه همچنین شامل آثاری از مناطق دیگر آسیا همچون
بلکه همچنین شامل آثاری از مناطق دیگر آسیا همچون چین و جنوب‌شرق آسیا می‌باشد. ورزش و تفریح کوالالامپور دارای پارک، بوستان و محوطه‌های روباز متعددی برای تفریح و گردش است. مجموع محوطه‌های روباز به منظور استفاده برای ورزش و تفریح در شهر، با مقدار چشمگیری بالغ بر ۱۶۹٫۶ درصد، از ۵٫۸۶ کیلومتر مربع (۱٬۴۵۰ هکتار) در سال ۱۹۸۴ به ۱۵٫۸ کیلومتر مربع (۳٬۹۰۰ هکتار) در سال ۲۰۰۰ افزایش پیدا کرد. ترابری. همچون بیشتر شهرهای آسیایی، رانندگی انتخاب اول تردد در کوالالامپور است. هر بخش از شهر به‌خوبی با بزرگراه‌ها متصل شده‌است.
هر بخش از شهر به‌خوبی با بزرگراه‌ها متصل شده‌است. کوالالامپور دارای شبکه جاده‌ای جامعی است که برای توسعه بیشتر ترابری طراحی شده‌است. ترابری عمومی، روش‌های ترابری متنوعی همچون اتوبوس، ترابری ریلی و تاکسی را پوشش می‌دهد. باوجود تلاش‌های صورت گرفته در ترویج استفاده از ترابری عمومی، نرخ بهره‌برداری کم است به‌طوری‌که در سال ۲۰۰۶ تنها ۱۶ درصد از جمعیت از این امر بهره بردند.
بوداپـِست یا در زبان مجاری بوداپشت پایتخت، بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهر کشور مجارستان و مرکز سیاسی، فرهنگی، تجاری، صنعتی و ترابری این کشور است. بوداپست از سه بخشِ پشت (سمت خاوری رود دانوب)، بودا (برخلاف پشت تپه‌ای و در کرانهٔ باختری دانوب)، و اُبودا (بودای قدیم) تشکیل شده‌است. جمعیت بوداپست طبق آمار اول ژانویهٔ سال ۲۰۱۹ برابر با ۱٬۷۵۲٬۲۸۶ نفر بوده‌است. مساحت شهر حدود ۵۲۵ کیلومتر مربع و یک واحد مستقل در تقسیمات کشوری مجارستان است. شهر باستانی آکوئینکوم که امروز خرابه‌های آن در شمال بوداپست است، سکونتگاه
امروز خرابه‌های آن در شمال بوداپست است، سکونتگاه سلتها بوده که بعدها تبدیل به مرکز ایالات رومی پانونیای سفلی شد. در قرن نهم میلادی مجارها وارد این سرزمین شدند. در حمله مغول (۱۲۴۱–۱۲۴۲) شهر غارت شد ولی پس از آن مجدداً رونق یافت و به زودی به یکی از اصلی‌ترین مراکز رنسانس در اروپا تبدیل شد. در سال ۱۵۴۱ با محاصرهٔ بودا (۱۵ سال پس از نبرد موهاچ) شهر بمدت ۱۴۵ سال بدست دولت عثمانی افتاد و در این دوره به لحاظ اقتصادی افت شدیدی کرده، جمعیت شهر به شدت کاهش پیدا کرد و قصر سلطنتی به ویرانه‌ای مبدل گشت ولی در سال ۱۶۸۶
قصر سلطنتی به ویرانه‌ای مبدل گشت ولی در سال ۱۶۸۶ آزاد شد. بوداپست (از اتحاد ۳ شهر پست، بودا و اُبودا) از سال ۱۸۷۳ تا سال ۱۹۱۷ به عنوان یکی از مهم‌ترین مراکز اروپایی و پایتخت اتریش-مجارستان به‌شمار می‌رفت، کشوری که پس از جنگ جهانی اول به موجب پیمان تریانون منحل شد. بوداپست هستهٔ اصلی آشوب‌ها و وقایع مهمی چون انقلاب ۱۸۴۸–۱۸۴۹، جنگ جهانی دوم و انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان بوده‌است. بوداپست یکی از زیباترین شهرهای اروپا است، که هر ساله چند میلیون گردشگر از آن دیدن می‌کنند، در سال ۲۰۱۷ این رقم ۳٬۸۲۳٬۹۰۰۰ نفر گزارش
می‌کنند، در سال ۲۰۱۷ این رقم ۳٬۸۲۳٬۹۰۰۰ نفر گزارش شده‌است. بوداپست میزبان تعدادی از میراث ثبت شده در فهرست جهانی یونسکوست، از آن میان می‌توان اشاره کرد به: چشم‌انداز ساحل دانوب در مرکز شهر، قلعه بودا، خیابان آندراشی، میدان قهرمانان، پل زنجیر، پارلمان مجارستان، قلعه ماهیگیر، کلیسای ماتیاش و خط ۱ متروی بوداپست (تأسیس ۱۸۹۶) که دومین متروی قدیمی جهان پس از متروی لندن است. از جنبه گردشگری نیز شهر دارای بناهای مهم و تاریخی است و از آن میان می‌توان به پل‌ها، گرمابه‌ها و حمام‌های متعدد تاریخی، باسیلیکای سنت
گرمابه‌ها و حمام‌های متعدد تاریخی، باسیلیکای سنت ایشتوان، بزرگ‌ترین کنیسه اروپا در خیابان دوهانْی و خیلی دیگر اشاره کرد. نام. بوداپست در زبان مجاری بوداپشت خوانده می‌شود و بوداپستی‌ها به صورت محاوره‌ای شهر را پِشت می‌نامند. از قدیم دو شهر، باهم به نام پِشت-بودا معروف بودند چون غالباً نام شهر بزرگتر اول صدا می‌شد، در عین حال تلفظ بودا-پشت به زبان مجاری سازگاری بیشتری دارد. اولین کسی که شهر را با این ترتیب خواند، کنت ایشتوان سچنی بود. وقتی شهر رسماً در سال ۱۸۷۳ از الحاق بودا، اُبودا و پشت تشکیل شد، طبیعتاً