payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آن دو در اپراهای زیادی باهم ظاهر شدند؛ از جمله "خوابگرد" اثر وینچنزو بلینی و "فریب" اثر جوزپه وردی. آن دو همچنین صفحات زیادی را نیز باهم پر کردند. از سال ۱۹۷۰ پاواروتی حضور گسترده‌ای در سراسر جهان پیدا کرد. گرچه در ابتدا تخصص وی اجرای نقشهای تند و تیز و سبکی چون الوینو در خوابگرد بود، اما بعدها توانایی اجرای نقشهای سنگین تر مانند ریکاردو در اپرای "یک بالماسکه" اثر وردیا کاوارادوسی در توسکای پوچینی را پیدا کرد. همچنین وی کنسرتها و نمایش‌های بی‌شماری را از جمله در استادیوم‌های چندین هزار نفری اجرا کرد. به
جمله در استادیوم‌های چندین هزار نفری اجرا کرد. به عنوان مثال اجرای نقش دوک مانتوا از اپرای ریگولتوی وردی با حضور ۲۰۰ هزار نفری مردم در پارک مرکزی نیویورک. او امیدوار بود به این وسیله اپرا را به مردمی که تا کنون چیزی از آن نمی‌دانستند، بیشتر معرفی کند و آنها را با این سبک موسیقی آشتی دهد. پاواروتی در گروهی به نام «پاواروتی و دوستان» که در آن خوانندگان بین‌المللی پاپ دنیا از جمله برایان آدامز، آناستازیا، سلین دیون، التون جان، اریک کلاپتون، انریکه ایگلسیاس، ریکی مارتین، استینگ و بسیاری دیگر، به او ملحق شده
ریکی مارتین، استینگ و بسیاری دیگر، به او ملحق شده بودند، کنسرت‌های خیرخواهانهٔ زیادی جهت کمک به کودکان جنگ‌زده اجرا کرد. او در سال ۱۹۹۰ همراه با خوزه کارراس و پلاسیدو دومینگو، دو خوانندهٔ تنور اسپانیایی گروهی را تحت عنوان سه تنور تشکیل دادند و در فینال جام جهانی فوتبال یک کنسرت تلویزیونی در رم اجرا کردند که در سال بعد جایزه گرمی را از آن خود کرد. این تیم سه نفره محبوبیت زیادی یافت و در مناسبتهای زیادی از جمله مراسم فینال جام جهانی لوس آنجلس در ۱۹۹۴، پاریس در ۱۹۹۸ و یوکوهومای ژاپن در ۲۰۰۲ برنامه اجرا کردند.
۱۹۹۸ و یوکوهومای ژاپن در ۲۰۰۲ برنامه اجرا کردند. این سه آلبوم از جمله پرفروشترین آثار کلاسیک جهان به‌شمار می‌آیند. او زندگینامه خود را به نامهای «پاواروتی: داستان خود من» در سال ۱۹۸۱ و «پاواروتی: دنیای من» در سال ۱۹۹۵ منتشر کرد. پاواروتی در ۱۳ مارس ۲۰۰۴ در سالن متروپولین نیویورک با اجرای آخرین برنامه‌اش رسماً از دنیای اپرا خداحافظی کرد. درگذشت. پاواروتی سال ۲۰۰۶ به خاطر ابتلای به بیماری سرطان لوزالمعده تحت درمان قرار گرفت و در ماه اوت سال ۲۰۰۷ نیز دوباره برای مدتی در بیمارستان بستری بود. قرار بود لوچیانو
مدتی در بیمارستان بستری بود. قرار بود لوچیانو پاواروتی در آخرین هفتهٔ زندگی‌اش، به پاس گسترش فرهنگ ایتالیایی، جایزهٔ فرهنگ این کشور را دریافت کند. پاواروتی در ساعت ۵ بامداد روز پنجشنبه، ۶ سپتامبر ۲۰۰۷، در خانه شخصی‌اش در شهر مودنا، در سن ۷۱ سالگی درگذشت. بزرگداشت پاواروتی در تهران. روز سه‌شنبه ۳ مهر ۱۳۸۶ مراسم بزرگداشت پاواروتی در تهران برگزار شد. این نخستین بار بود که در ایران پس از مرگ یک موسیقیدان معاصر خارجی برای او مراسم بزرگداشت برپا می‌شد. از برنامه‌های اجرا شده در این مراسم می‌توان به سخنرانی محمد
اجرا شده در این مراسم می‌توان به سخنرانی محمد سریر (مدیر خانهٔ موسیقی ایران)، سخنرانی روبرتو توسکانو (سفیر ایتالیا در ایران)، و امضای دفتر یادبود پاواروتی از طرف شرکت کنندگان اشاره کرد.
بوشمن‌ها یا سان‌ها قبایل شکارچی-گردآورندهٔ صحرانشینی هستند که در جنوب قاره آفریقا زندگی می‌کنند. این قوم با قوم خوی‌خوی مرتبط هستند و به همراه آن‌ها گروه خویسان را تشکیل می‌دهند. جمعیت سان‌ها حدود ۹۰ هزار نفر برآورد می‌شود که ۵۵ هزار نفر در بوتسوانا، ۲۷ هزار نفر در نامیبیا، ۱۰ هزار نفر در آفریقای جنوبی و تعداد کمتری در آنگولا، زیمبابوه و زامبیا) زندگی می‌کنند. تا همین اواخر، این مردم بوشمن نامیده می‌شدند، نامی که هلندی‌های مستقر در جنوب آفریقا در سدهٔ هفدهم به آنان دادند. اما اکنون خود سفیدپوستان آفریقای
به آنان دادند. اما اکنون خود سفیدپوستان آفریقای جنوبی عنوان سان را ترجیح می‌دهند که به لهجهٔ کیپ هوتنتو «ساکنان اصلی» معنی می‌دهد. گذشته از این عناوین حکومت بوتسوانا نیز آن‌ها را قوم بساروا می‌نامد. آنان به‌طور سنّتی شکارچی-گردآورنده هستند و البته از دههٔ ۱۹۵۰ کشاورزی را هم آغاز کرده‌اند. ۶۰ تا ۸۰ درصد غذای قبیله را زنان قبیله گردآوری می‌کنند که بیشتر منشأ گیاهی دارد (انواع میوه‌ها، دانه‌ها، قارچ‌ها، سبزی‌ها و …) در برخی از مناطق ۹۰ درصد از خوراک قبیله با جمع‌آوری غذا تأمین می‌شود. آن‌ها تخم شترمرغ هم
با جمع‌آوری غذا تأمین می‌شود. آن‌ها تخم شترمرغ هم جمع‌آوری می‌کنند و از پوستهٔ خالی آن به عنوان ظرف آب استفاده می‌کنند. حشرات حدود ۱۰ درصد غذای آن‌ها را تشکیل می‌دهد و بیشتر در فصل خشک به تغذیه از حشرات روی می‌آورند. ملخ، جیرجیرک، هزارپا، بید، پروانه و موریانه از حشراتی هستند که سان‌ها می‌خورند. مردان به شکار می‌روند و با دنبال کردن ردپاها مسیرهای طولانی و دشواری را برای یافتن طعمه‌ها می‌پیمایند. آن‌ها برای شکار از تیروکمان و زوبین‌های سمی استفاده می‌کنند. آن‌ها این سم را که دیامفوتوکسین نامیده می‌شود، از
آن‌ها این سم را که دیامفوتوکسین نامیده می‌شود، از لارو نوعی سوسک درست می‌کنند. قبیلهٔ سان اطلاعات ارزشمندی در رابطه با انسان‌شناسی و ریشه‌شناسی ژنتیکی را دارا هستند. یک مطالعهٔ گسترده در مورد تنوع ژنتیکی در آفریقا که در سال ۲۰۰۹ تکمیل شد نشان داد که مردم سان جزء ۵ گروهی هستند که از تنوع ژنتیکی بسیار بالایی برخوردارند. این قبیله به عنوان یکی از ۱۴ قبیله‌ای شناخته می‌شود که به‌عنوان قبایل اولیه در شکل‌گیری انسان خردمند ("هومو ساپینس") نقش داشته‌اند. هم‌اکنون طیف قابل توجهی از الگوهای ظاهری را که بازتابی از
طیف قابل توجهی از الگوهای ظاهری را که بازتابی از پراکندگی و گوناگونی جمعیت فعلی جهان است در بین مردم این قبیله می‌توان مشاهده کرد.
نژاد مدیترانه‌ای، اصطلاحی است که در سده نوزدهم و آغاز سده بیستم میلادی، به یکی از زیرگروه‌های اروپاییان و به مردمانی گفته می‌شد که در پیرامون دریای مدیترانه زندگی می‌کنند. دیگر زیرگروه‌ها عبارت بودند از: آلپاین و نوردیک. از ویژگیهایی که مردم‌شناسان برای این زیرگروه ذکر کرده بودند، می‌توان به قامت متوسط، چشم و موی تیره رنگ، و پوست گندمگون (و حتی سبزه) اشاره کرد. بیشتر مردم جنوب اروپا (یونان (۳۰٪)، اسپانیا (۲۲٪)، پرتغال (۱۰٪)و جنوب ایتالیا و سیسیل (۴۵٪))، فینیقیه و شمال آفریقا (۷۵٪)، فلات ایران (۱۱٪)و آسیای
و شمال آفریقا (۷۵٪)، فلات ایران (۱۱٪)و آسیای کوچک (ترکیه) (۱۲٪) از این نژاد به شمار آمده‌اند. نظریه‌ها. نظریه‌های نخستین. ارسطو باور داشت که یونانیان بهترین نژادند زیرا رنگ پوست آنان مابین پوست سفید اقوام شمال اروپا و پوست سیاه آفریقایی‌هاست. یونانیان و رومیان باستان (که در طبقه‌بندی مدیترانه‌ای قرار داشتند)، گاهی ژرمن‌ها و سلتی‌ها را "بربرهای وحشی سرخ موی" می‌نامیدند. سده نوزدهم. توماس هاکسلی زیست‌شناس انگلیسی در سده نوزدهم بر این باور بود که مردم اروپا به دو دسته "زانتوکروئید" (Xanthocroi، سفیدپوستان زرد
دو دسته "زانتوکروئید" (Xanthocroi، سفیدپوستان زرد موی و رنگین چشم) در شمال و "ملانوکروئید" (Melanochroi، سبزه‌رویان سیاه موی و سیاه چشم) در جنوب بخش می‌شوند. نیز بر این باور بود که دسته نخست، سفیدپوستان خالص و اصیلند و دسته دوم از آمیزش نژادی سفیدپوستان با مغولان یا استرالیایی‌ها پدید آمده‌اند. برخی دیگر از نظریه‌پردازان عقیده داشتند که مردم جنوب اروپا با سیاهپوستان آفریقایی آمیخته شده‌اند. در پایان سده نوزدهم این پندار که مردم جنوب اروپا با نژادهای غیرسفیدپوست آمیخته شده‌اند، بسیار نیرومند شد و پیامدهای
آمیخته شده‌اند، بسیار نیرومند شد و پیامدهای منفی گسترده‌ای را به دنبال داشت. در کشورهای آلمان، بریتانیا و ایالات متحده آمریکا، نژادپرستان، که سفیدپوستان موبور و رنگین چشم را "نژاد سرور" ("Master Race") می‌نامیدند، اقوام جنوب اروپا را در ردیف غیرسفیدپوستان (که به زعم آنان پست‌تر از سفیدپوستان بودند) به شمار آوردند و شایسته تحقیر دانستند. نمونه آن دیدگاه‌های نازی‌ها بود که مورد اعتراض متحد ایتالیاییشان بنیتو موسولینی، دیکتاتور فاشیست نیز قرار گرفت. نظریه آمیختگی "نژاد مدیترانه‌ای" با "سیاه‌پوستان"، در ایالات
"نژاد مدیترانه‌ای" با "سیاه‌پوستان"، در ایالات متحده آمریکا، مورد پذیرش برخی از مبارزان تبعیض نژادی قرار گرفت، ازجمله ویلیام دوبوآ که با به‌کارگیری این نظریه، اصالت و خلوص نژاد سفیدپوست را زیر پرسش برد. سده بیستم. جوزپه سرجی دیدگاه خود را در کتابش به نام "نژاد مدیترانه‌ای (The mediterranean race)" (چاپ ۱۹۰۱) بیان کرده و بر این باور بوده است که نژاد مدیترانه‌ای ریشه در آفریقا دارد. نیز عقیده داشته که مدیترانه‌ای‌ها، نوردیک‌ها و سیاهان آفریقا از یک اصل و ریشه هستند که وی آن را اورآفریقایی (Eurafrican) نامیده
هستند که وی آن را اورآفریقایی (Eurafrican) نامیده و عقیده داشته که نژاد مدیترانه‌ای برترین نژاد جهان و بازمانده تمدن‌های مصر، یونان، ایران، روم، کارتاژ و هند است. مطابق دیدگاه او، اقوام سامی مانند اعراب و اقوام حامی مانند حبشی‌ها و توتسی‌ها خویشاوند مدیترانه‌ای‌ها هستند. گمان می‌رود که بخش‌بندی اروپاییان به سه دسته آلپی، نوردیک و مدیترانه‌ای و پیش کشیدن مسئله تفاوت مدیترانه‌ای‌ها با دو گروه دیگر ریشه مذهبی داشته و تنها دستمایه‌ای برای ادامه تنش‌های مذهبی میان پروتستان‌ها و کاتولیکها (که بیشینه آنان به
میان پروتستان‌ها و کاتولیکها (که بیشینه آنان به ترتیب ساکن شمال و جنوب اروپا هستند) بوده باشد. منابع. Wikipedia contributors, "Mediterranean race," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Mediterranean_race&amp;oldid=188809912 (accessed February 21, 2008).
تورین (؛ ) شهر، مرکز کلان‌شهر تورین و ناحیهٔ پیمونت و کانون تجاری فرهنگی مهم در شمال ایتالیا می‌باشد. تورین نخستین پایتخت ایتالیا در فاصله سال‌های ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵ بود و از نظر جمعیتی چهارمین و از نظر اقتصادی سومین شهر مهم ایتالیاست. تورین عمدتاً در ساحل غربی رود پو، در پایین‌دست درهٔ سوزا قرار دارد و توسط قوس آلپ غربی و تپهٔ سوپرگا احاطه شده است. جمعیت شهر در محدودهٔ اداری آن در سال ۲۰۲۵ برابر با ۸۵۶٬۷۴۵ نفر بوده است‏، در حالی‌که جمعیت ناحیه شهری آن توسط ادارهٔ آمار اروپا حدود ۱٫۷ میلیون نفر برآورد شده است.
آمار اروپا حدود ۱٫۷ میلیون نفر برآورد شده است. همچنین، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی جمعیت کلان‌شهر تورین را حدود ۲٫۲ میلیون نفر تخمین زده است‏. این شهر در گذشته یکی از مراکز مهم سیاسی اروپا بود. از سال ۱۵۶۳ پایتخت دوک‌نشین ساووی، سپس پادشاهی ساردنی تحت فرمان دودمان ساووی، و از ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵ نخستین پایتخت پادشاهی ایتالیا بود. ‏ تورین گاه «گهوارهٔ آزادی ایتالیا» خوانده می‌شود، زیرا کانون سیاسی و فکری ریسورجیمنتو (جنبش وحدت ایتالیا) بود که به یکپارچگی کشور انجامید و زادگاه چهره‌های برجسته‌ای چون کیامیلو بنسو،
و زادگاه چهره‌های برجسته‌ای چون کیامیلو بنسو، کنت کاوور، که در آن نقش‌آفرین بودند. هرچند تا زمان جنگ جهانی دوم بخش زیادی از نفوذ سیاسی خود را از دست داده بود، در دوران بیست‌سالهٔ فاشیسم () از مراکز جنبش‌های ضدفاشیستی، از جمله جنبش مقاومت ایتالیا، به‌شمار می‌رفت. تورین سپس به گرهگاهی مهم در اروپا برای صنعت، بازرگانی و تجارت بدل شد و به‌همراه میلان و جنوا بخشی از «مثلث صنعتی» را شکل می‌دهد. از نظر قدرت اقتصادی، پس از میلان و رم در رتبهٔ سوم ایتالیا قرار دارد‏. بر پایهٔ رتبه‌بندی شبکه تحقیقاتی جهانی شدن و
بر پایهٔ رتبه‌بندی شبکه تحقیقاتی جهانی شدن و شهرهای جهان (GaWC) در سال ۲۰۱۸، به عنوان یک شهر جهانی در سطح گاما رتبه‌بندی شده است. ‏ تورین همچنین مرکز بخش بزرگی از صنعت خودروسازی ایتالیاست و دفتر مرکزی شرکت‌های فیات، لانچیا و آلفا رومئو را در خود جای داده است.‏ این شهر فرهنگی و تاریخی غنی دارد و به‌سبب شمار فراوان نگارخانه‌ها، رستوران‌ها، کلیساها، کاخ‌ها، تالارهای اپرا، میدان‌ها، پارک‌ها، باغ‌ها، تئاترها، کتابخانه‌ها، موزه‌ها و دیگر مراکز دیدنی شناخته می‌شود. تورین به معماری باروک، روکوکو، نئوکلاسیک و آرت
تورین به معماری باروک، روکوکو، نئوکلاسیک و آرت نوو خود شهرت دارد. بسیاری از میدان‌ها، قلعه‌ها، باغ‌ها و کاخهای مجلل تورین، مانند کاخ ماداما، میان سده‌های شانزدهم تا هجدهم ساخته شده‌اند. بخشی از مرکز تاریخی تورین با نام «اقامتگاه‌های خاندان سلطنتی ساووی» در فهرست میراث جهانی ثبت شده است. افزون بر این، شهر میزبان موزه‌هایی چون موزهٔ مصرشناسی و نیز مول آنتونلیانا، نماد معماری شهر، است که خود موزهٔ ملی سینما را دربردارد. جاذبه‌های تورین آن را به یکی از ۲۵۰ مقصد برتر گردشگری جهان و دهمین شهر پربازدید ایتالیا در
برتر گردشگری جهان و دهمین شهر پربازدید ایتالیا در سال ۲۰۰۸ تبدیل کرده است. تورین همچنین میزبان برخی از برترین دانشگاه‌ها، کالج‌ها، آکادمی‌ها، لیسئوم‌ها و گومنازیوم‌های ایتالیا و اروپا همانند از جمله دانشگاه تورین (بنیان‌گذاری در سدهٔ پانزدهم) و دانشگاه پلی‌تکنیک تورین است. تورین در جهان به نمادهایی چون کفن تورین، جاندویوتو، برند خودروسازی فیات و باشگاه فوتبال یوونتوس—که با رقیبش تورینو در «دربی دلا موله» رویارو می‌شود—شناخته می‌شود‏. این شهر از میزبانان جام جهانی فوتبال ۱۹۳۴‏ و ۱۹۹۰ بوده و بازی‌های المپیک
جهانی فوتبال ۱۹۳۴‏ و ۱۹۹۰ بوده و بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۰۶ را نیز برگزار کرده است؛ همچنین مسابقهٔ آواز یوروویژن ۲۰۲۲ را میزبانی کرد و از ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵ میزبان فینال‌های تنیس ATP است. معنای نام این شهر، واژۀ «Torino» مرکب از دو بخش «Toro» که در زبان ایتالیایی به معنای گاو نر است و پسوند "ino" که در دستور زبان ایتالیایی کارکرد مصغر سازی (کوچک کردن) اسامی مذکر را دارد، می‌باشد؛ بنابراین می‌توان این واژه را به فارسی، «گاو نر کوچک» (و نه گوسالۀ نر) ترجمه کرد. تاریخ. دوران باستان. تاورینی‌ها قومی باستانیِ
تاریخ. دوران باستان. تاورینی‌ها قومی باستانیِ سلت-لیگوری، و آلپی‌تبار بودند که در درهٔ بالادست رود پو، در مرکز پیه‌مونتهٔ امروزی، سکونت داشتند. در ۲۱۸ پیش از میلاد، چون هانیبال با دشمنان دیرینهٔ آنان، یعنی اینسوبْرس‌ها، متحد بود، به آنها حمله کرد. شهر اصلی تاورینی (تاوراسیا) پس از سه روز محاصره به دست نیروهای هانیبال افتاد. از این قوم در تاریخ به ندرت یاد شده است. گمان می‌رود پس از ۲۸ پیش از میلاد، مستعمره‌ای رومی با نام «جولیا آگوستا تاورینوروم» (؛ تورین امروزی) تأسیس شد. هم تیتوس لیویوس و هم استرابون از
تأسیس شد. هم تیتوس لیویوس و هم استرابون از سرزمین تاورینی به عنوان یکی از گذرگاه‌های آلپ یاد می‌کنند که به استفاده گسترده‌تر از این نام در دوران باستان اشاره دارد. دوران رومی. در سدهٔ نخست پیش از میلاد، رومیان «آگوستا تاورینوروم» را بنیان نهادند. «ویا گاریبالدی» (؛ ) دقیقاً مسیر دکومانوس شهر رومی را پی می‌گیرد که از «پورتا دِکومانی» (؛ ) آغاز می‌شد؛ این دروازه بعدها در «کاستلّو» (قلعه) یا «پالاتزو ماداما» ادغام شد. «پورتا پالاتینا» در ضلع شمالی مرکز کنونی شهر همچنان در پارکی نزدیک کلیسای جامع حفظ شده است.
همچنان در پارکی نزدیک کلیسای جامع حفظ شده است. بازمانده‌های تئاتر دورهٔ رومی در محدودهٔ «مانیکا نووآ» پابرجاست. جمعیت تورین در آن زمان حدود ۵۰۰۰ نفر بود و همگی درون دیوارهای بلند شهر زندگی می‌کردند. سده‌های میانه. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، این شهر مانند دیگر بخش‌های شبه‌جزیرهٔ ایتالیا به دست هرول‌ها و اوستروگوت‌ها افتاد و دوباره به دست رومیان بازپس گرفته شد، اما سپس دوباره توسط لمباردها فتح شد؛ قلمرو آنان هم در ۷۷۳ به دست فرانک‌ها تحت فرمان شارلمانی افتاد. کنت‌نشین تورین () در دههٔ ۹۴۰ پدید آمد و تا
کنت‌نشین تورین () در دههٔ ۹۴۰ پدید آمد و تا ۱۰۵۰ در دست دودمان آردوینی بود. با ازدواجِ آدلایدِ سوزا با اوتو، پسر اومبرتو بیانکامانو، خاندان کنت‌های ساووی بر شهر مسلط شدند. در دوره‌هایی که عنوان کنت در دست اسقف تورین بود (۱۰۹۲–۱۱۳۰ و ۱۱۳۶–۱۱۹۱)، شهر به صورت شاهزاده‌ـاسقفی توسط آن‌ها اداره می‌شد. در سال‌های ۱۲۳۰ تا ۱۲۳۵ تورین به شکل لردنشینی تحت فرمان مارکی مونفراتو، ملقب به «ارباب تورین»، اداره شد. در پایان سدهٔ سیزدهم، هنگامی که به دوک‌نشین ساووی ملحق شد، شهر از پیش حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر جمعیت داشت. بسیاری از
شهر از پیش حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر جمعیت داشت. بسیاری از باغ‌ها و کاخ‌ها در سدهٔ پانزدهم، هم‌زمان با بازطراحی شهر، ساخته شد. دانشگاه تورین نیز در همین دوره بنیان گذاشته شد. اوایل دوران مدرن. امانوئل فیلیبرتو که به لقبِ «سرِ آهنین» () نیز شناخته می‌شود، در ۱۵۶۳ تورین را پایتخت دوک‌نشین ساووی کرد. میدان پیاتسا رئاله (که امروزه پیاتسا سان کارلو نام دارد) و خیابان ویا نووآ (امروزه ویا روما) به همراه اولین گسترش دیوارها، در نیمهٔ نخست قرن هفدهم اضافه شدند؛ در همین دوره پالاتزو رئاله (کاخ سلطنتی تورین) نیز ساخته شد. در
پالاتزو رئاله (کاخ سلطنتی تورین) نیز ساخته شد. در نیمهٔ دوم قرن، دومین توسعهٔ دیوارها برنامه‌ریزی و اجرا شد و خیابان «ویا پو» با طاق‌نماهایش ساخته شد که میدان پیاتسا کاستلو را از طریق شبکه خیابانی منظم به پل روی رودخانه پو متصل می‌کرد. در ۱۷۰۶ و در نبرد تورین، فرانسویان ۱۱۷ روز شهر را محاصره کردند، بی‌آنکه آن را فتح کنند. به موجب معاهدهٔ اوترخت، دوک ساووی سیسیل را به دست آورد (که اندکی بعد با ساردینیا معاوضه شد) و بخشی از قلمرو پیشین دوک‌نشین میلان را تصرف کرد و عنوانِ پادشاه ساردنی را گرفت؛ از این رو
کرد و عنوانِ پادشاه ساردنی را گرفت؛ از این رو تورین پایتخت یک پادشاهی اروپایی شد. معمار، فیلیپو یووارا بازطراحی گسترده‌ای را آغاز کرد؛ در آن زمان تورین حدود ۹۰٬۰۰۰ نفر جمعیت داشت. دوران مدرن و معاصر. تورین، همچون سراسر پیه‌مونته، در ۱۸۰۲ به امپراتوری فرانسه ملحق شد و تا سقوط ناپلئون در ۱۸۱۴، مقر فرمانداری دپارتمان پو بود. پس از آن پادشاهی پیه‌مونته–ساردینیا احیا شد و تورین بار دیگر پایتخت آن گشت. در دهه‌های بعد، این پادشاهی رهبری روند یگانگی ایتالیا را بر عهده داشت. در ۱۸۶۱، تورین، شهری که پیش‌تر کانونِ
عهده داشت. در ۱۸۶۱، تورین، شهری که پیش‌تر کانونِ سیاسی و فکری جنبش «ریسورجیمنتو» بود، پایتخت پادشاهی تازه‌اعلام‌شدهٔ ایتالیا شد؛ اما در ۱۸۶۵ پایتخت به فلورانس و سپس پس از تصرف دولت پاپ در ۱۸۷۰ به رم منتقل شد. افتتاح تونل فراژوس در ۱۸۷۱ تورین را به یک گرهٔ ارتباطی مهم بین ایتالیا و فرانسه تبدیل کرد. در آن دوره شهر ۲۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت داشت. پاره‌ای از شاخص‌ترین نمادهای شهر، مانند مول آنتونلیانا، موزهٔ مصرشناسی تورین، کلیسای گران مادره دی دیو و میدان پیاتسا ویتوریو وِنِتو، در همین دوره ساخته شدند. اواخرِ سدهٔ
وِنِتو، در همین دوره ساخته شدند. اواخرِ سدهٔ نوزدهم همچنین دورهٔ صنعتی‌شدنِ سریع، به‌ویژه در صنعت خودروسازی بود: فیات در ۱۸۹۹ و لانچیا در ۱۹۰۶ در تورین تأسیس شدند. نمایشگاه جهانی ۱۹۰۲ در تورین غالباً اوجِ سبک آرت نوو دانسته می‌شود و شهر در ۱۹۱۱ نیز میزبان رویدادی مشابه بود. در این زمان جمعیت تورین به ۴۳۰٬۰۰۰ نفر رسید. پس از جنگ جهانی اول، دشواری‌های اقتصادی موجی از اعتصاب‌ها و اعتراض‌های کارگری را برانگیخت؛ در ۱۹۲۰ کارخانهٔ لینگوتوی فیات به اشغال کارگران درآمد. حکومت فاشیستی ایتالیا این ناآرامی‌ها را با
درآمد. حکومت فاشیستی ایتالیا این ناآرامی‌ها را با ممنوع‌کردن اتحادیه‌های کارگری و زندانی‌کردن رهبران سوسیالیست، از جمله آنتونیو گرامشی، پایان داد. از سوی دیگر، بنیتو موسولینی برای تأمین نیازهای ارتش، یارانه‌های کلانی به صنعت خودرو اختصاص داد. تورین در طول جنگ جهانی دوم هدف بمباران استراتژیک متفقین بود و هم مناطق صنعتی و هم مرکز شهر به‌شدت آسیب دید. همراه با میلان، جنوا و لا اسپتزیا، تورین از معدود شهرهای ایتالیا بود که بمباران منطقه‌ای توسط نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا (RAF) را تجربه کرد؛ سنگین‌ترین حمله در
بریتانیا (RAF) را تجربه کرد؛ سنگین‌ترین حمله در ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ رخ داد، زمانی که ۲۹۵ بمب‌افکن ۷۶۳ تن بمب فرو ریختند و ۷۹۲ نفر را کشتند. در مجموع، این حملات ۲٬۰۶۹ تن از ساکنانِ تورین را کشت و ۵۴٪ از بناهای شهر را نابود یا آسیب‌دیده بر جای گذاشت. کارزار متفقین در ایتالیا از جنوب آغاز شد و طی دو سال بعد آهسته به سوی شمال پیش رفت و مناطقِ شمالی برای چند سال در اشغال آلمانی‌ها و نیروهای همکارشان باقی ماند. تورین تا پایان حملهٔ بهاری ۱۹۴۵ به تصرف متفقین درنیامد. هنگامی که پیشاهنگ یگان‌های شناسایی زرهی نیروی
هنگامی که پیشاهنگ یگان‌های شناسایی زرهی نیروی اعزامی برزیل به شهر رسید، تورین از پیش به دست پارتیزان‌های ایتالیایی آزاد شده بود که از ۲۵ آوریل ۱۹۴۵ علیه آلمانی‌ها و نیروهای جمهوری اجتماعی ایتالیا (RSI) قیام کرده بودند. چند روز بعد، یگان‌هایی از لشکر یکم زرهی و لشکر ۹۲ پیاده‌نظام ارتش ایالات متحده جایگزین برزیلی‌ها شدند. در سال‌های پس از جنگ، تورین به‌سرعت بازسازی شد. صنعت خودروی شهر نقشی محوری در معجزهٔ اقتصادی ایتالیا در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ ایفا کرد و صدها هزار مهاجر را به‌ویژه از مناطق روستایی جنوب
صدها هزار مهاجر را به‌ویژه از مناطق روستایی جنوب ایتالیا به شهر کشاند. شمار مهاجران به‌قدری بود که دربارهٔ تورین گفته می‌شد «سومین شهر جنوبی ایتالیا بعد از ناپل و پالرمو» است. جمعیت شهر در ۱۹۶۰ به ۱ میلیون رسید و در ۱۹۷۱ به نزدیکِ ۱٫۲ میلیون نفر اوج گرفت. رشد استثنایی شهر لقب «پایتخت خودرو» () را برایش به همراه آورد و آن را غالباً با دیترویت، کانون صنعت خودروی آمریکا، مقایسه می‌کردند (این دو شهر از ۱۹۹۸ خواهرخوانده‌اند). در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، بحران نفت و صنعت خودروسازی شهر را به‌شدت تحت فشار گذاشت و
و صنعت خودروسازی شهر را به‌شدت تحت فشار گذاشت و جمعیت آن به شدت کاهش یافت؛ به طوری که در ۳۰ سال بیش از یک چهارم از کل جمعیت خود را از دست داد. کاهش بلندمدت جمعیت تنها در سال‌های اخیر معکوس شده و شمار ساکنان از حدود ۸۶۵٬۰۰۰ نفر به اندکی بیش از ۹۰۰٬۰۰۰ نفر تا پایان قرن افزایش یافته است. در ۲۰۰۶، تورین میزبان بازی‌های المپیک زمستانی بود. جغرافیا. تورین در شمال غربی ایتالیا قرار دارد. این شهر از غرب و شمال توسط رشته کوه‌های آلپ و از شرق توسط تپه‌ای بلند که ادامه طبیعی تپه‌های مونفراتو است، احاطه شده است. شهر
طبیعی تپه‌های مونفراتو است، احاطه شده است. شهر در برخوردگاه دو رود پو و دورا ریپاریا و بر روی دشت پو واقع شده است. علاوه بر پو و دورا ریپاریا، رودهای استورا دی لانزو (Stura di lanzo) و سانگونه (Sangone) نیز در آن جریان دارند. به همین جهت، تورین به «شهر چهار رودخانه» نیز شهرت دارد. اقلیم و آب‌وهوا. تورین که در شمال غربی ایتالیا و در دامنه کوه‌های آلپ واقع شده است، دارای آب و هوای نیمه‌گرمسیری مرطوب (کوپن: Cfa) چهار فصل با عرض جغرافیایی متوسط است، مشابه آب‌وهوای گرنوبل که در فاصله‌ای نه چندان دور در آلپ
گرنوبل که در فاصله‌ای نه چندان دور در آلپ فرانسه قرار دارد. زمستان‌ها نسبتاً سرد و خشک‌اند؛ تابستان‌ها در نواحی تپه‌ای معتدل و در دشت‌ها نسبتاً گرم تا داغ هستند. بارش بیشتر در بهار و پاییز روی می‌دهد؛ در گرم‌ترین ماه‌ها، بارندگی‌ها کم‌تواتر اما سنگین‌تر است (رعدوبرق‌ها رایج‌اند). در ماه‌های پاییز و زمستان، در دشت‌ها توده‌هایی از مه، که گاهی بسیار غلیظ هستند، شکل می‌گیرد، اما به دلیل موقعیت شهر در انتهای درهٔ سوزا، به ندرت خود شهر را می‌پوشاند. بارشِ برف در زمستان غیرمعمول نیست، هرچند انباشت قابل توجه برف
زمستان غیرمعمول نیست، هرچند انباشت قابل توجه برف چندان رایج نیست. موقعیت آن در ضلع شرقی آلپ به دلیل اثر باد فون، هوا را خشک‌تر از ضلع غربی می‌کند. بالاترین دمای ثبت شده تاکنون ۳۷٫۱ سلسیوس (۹۸٫۸ فارنهایت) در ۱۱ اوت ۲۰۰۳ و کمترین آن ۲۱٫۸- سلسیوس (۷٫۲- فارنهایت) در ۱۲ فوریهٔ ۱۹۵۶ بوده است. مدیریت. تورین به ۸ بخش شهری () تقسیم می‌شود؛ این بخش‌ها الزاماً با محله‌های تاریخی شهر که در منابع محلی بیشتر با نام‌های "quartieri", "rioni", "borghi", "borgate" یا "zone" شناخته می‌شوند منطبق نیستند. این سیستم در ابتدا ۱۰
می‌شوند منطبق نیستند. این سیستم در ابتدا ۱۰ بخش داشت که با ادغام بخش ۹ در ۸ و بخش ۱۰ در ۲، به ۸ بخش کنونی کاهش یافت. فهرست بخش‌ها و محله‌های تاریخی واقع در هر یک: شهردارِ تورین با رأی مستقیم و هر پنج سال یک‌بار انتخاب می‌شود. شهردار کنونی شهر استفانو لو روسو (حزب دموکراتیک) است که در ۲۰۲۱ برگزیده شد. نمای شهری. مرکز شهر. معماری تاریخی تورین عمدتاً سبک باروک دارد و در دوران حکومت دودمان ساووی توسعه یافته است. با این وجود، خیابان اصلی مرکز شهر، "ویا روما"، در دوران فاشیسم (از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۷) به عنوان
در دوران فاشیسم (از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۷) به عنوان نمونه‌ای از خردگرایی ایتالیایی ساخته شد و جایگزین ساختمان‌های قبلی موجود در این منطقه گردید. خیابان ویا روما بین میدان کارلو فلیچه و میدان کاستلو امتداد دارد. ساختمان‌های بخش بین میدان کارلو فلیچه و میدان سان کارلو توسط معمار خردگرا، مارچلو پیاچنتینی، طراحی شده‌اند. این بلوک‌ها در یک سیستم مشبک ساخته شده‌اند که از ساختمان‌های ساده به سبک خردگرای واضح، مانند هتل چشمگیر "پرینچیپی دی پیه‌مونته" و هتل سابق "ناتزیوناله" در "میدان CLN،" تشکیل شده است. ایوان‌ها در یک
در "میدان CLN،" تشکیل شده است. ایوان‌ها در یک اسپر پیوسته ساخته شده‌اند و با ستون‌های دوتایی مشخص شده‌اند تا با ایوان‌های میدان سان کارلو سازگار باشند. بخش خیابان بین میدان سان کارلو و میدان کاستلو به سبک التقاطی با طاق‌هایی از نوع سرلیانا (ونیزی) ساخته شده است. تا به امروز، ویا روما خیابانی است که شیک‌ترین بوتیک‌های شهر را در خود جای داده است. خیابان ویا روما از یکی از میدان‌های اصلی شهر عبور می‌کند: میدان سان کارلو که مخصوص پیاده‌روی است و توسط کارلو دی کاستلامونته در قرن هفدهم ساخته شده است. در وسط
دی کاستلامونته در قرن هفدهم ساخته شده است. در وسط میدان، بنای یادبود سوارکاری امانوئل فیلیبرت، که در گویش محلی به "«کاوال اد برونز"» («اسب برنزی») نیز معروف است، قرار دارد. این بنای یادبود، دوک را در حال غلاف کردن شمشیرش پس از نبرد سنت کوئنتین نشان می‌دهد. گذرگاه‌های سرپوشیده میدان سان کارلو میزبان قدیمی‌ترین کافه‌های شهر، مانند "کافه تورینو" و "کافه سان کارلو" هستند. در انتهای شمالی خیابان ویا روما، "میدان کاستلو" قرار دارد که به عنوان قلب شهر شناخته می‌شود. این میدان که نیمی از آن به عابر پیاده اختصاص
این میدان که نیمی از آن به عابر پیاده اختصاص داده شده، میزبان برخی از ساختمان‌های مهم مانند "کاخ رئاله" (خانه سلطنتی سابق ساووی)، "کاخ ماداما" (که قبلاً میزبان سنای ساووی و برای چند سال، سنای ایتالیا پس از اتحاد ایتالیا بود)، تئاتر سابق باروک رجو دی تورینو (که در دهه ۱۹۶۰، پس از تخریب در آتش‌سوزی، به سبک مدرن بازسازی شد)، کتابخانه سلطنتی تورین که میزبان خودنگارهٔ لئوناردو داوینچی است و کلیسای باروک سلطنتی سان لورنزو است. علاوه بر این، میدان کاستلو میزبان یک ساختمان فاشیستی به نام توره لیتوریا، نوعی
یک ساختمان فاشیستی به نام توره لیتوریا، نوعی آسمان‌خراش است که قرار بود به مقر حزب فاشیست تبدیل شود، اگرچه هرگز به این عنوان عمل نکرد. سبک این ساختمان کاملاً با سبک باروک میدان کاستلو متفاوت است. این میدان به‌طور منظم میزبان رویدادهای اصلی فضای باز شهر، از جمله کنسرت‌های زنده است. در قسمت جنوبی خیابان، ویا روما به "میدان کارلو فلیچه" و باغ وسیع و حصارکشی شده‌اش، "جاردینو سامبوی"، درست در وسط میدان ختم می‌شود. روبروی میدان کارلو فلیچه، نمای باشکوه ایستگاه راه‌آهن پورتا نوئوا، ایستگاه مرکزی شهر که بین
راه‌آهن پورتا نوئوا، ایستگاه مرکزی شهر که بین سال‌های ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۸ توسط معمار الساندرو ماتزوکتی ساخته شده است، قرار دارد. ساختمان مسافران برای میزبانی از یک مرکز خرید و دفاتر خدمات مسافرتی کارآمدتر بازسازی شد. با این حال، این ساختمان هنوز هم نمونه‌ای از معماری باشکوه است، با سرسرای باشکوه و برخی از مناظر باروک، مانند "سالا رئاله" (اتاق انتظار سلطنتی سابق). در "میدان کاستلو،" برخی از خیابان‌های اصلی مرکز شهر به هم می‌رسند. در میان آنها، یکی از مهم‌ترین خیابان‌ها، خیابان طاق‌دار "ویا پو" است که توسط آمدئو دی