payamvha/North_RAG huggingface dataset:
أخله روستایی از توابع استان عَمران در کشور یمن و در شبه جزیره عربستان واقع می‌باشد. روستای آبادی درناحیهٔ (یریم) ودرپایه کوه (یافع السُفلی) واقع شده‌است. وجه تسمیت. وجه تسمیت روستا به نام أخله نسبتاً به اخله بن شرحبیل بن الحارث بن زید بن یریم است، ذکر نام این روستا درکتابهای حمیر نیز آمده‌است. همچنین اسماعیل بن احمد بن محمد المخلی نیز به این روستا نسبت می‌دهند. روستایی است بسیار قدیمی ودارای آثار گوناگونی می‌باشد.
أذمور دهکده‌ای از توابع استان رَیمه در کشور یمن و در شبه جزیره عربستان واقع می‌باشد. دهکده‌ای است در ناحیهٔ (الصُلو) و در قصبهٔ الحُجریَة واقع شده‌است. جمعیت. دارای ۵۵ خانوار و ۸۴۵ نفر جمعیت می‌باشد. همچنین (أذمور) بلده‌ای است درناحیهٔ (حِذرا) در التَعزیَة در قصبهٔ تعز جمعیتش در حدود ۶۶ نفر می‌باشد.
اِریاب دهستان بزرگی از توابع استان لَحِج در کشور یمن و در شبه جزیره عربستان واقع می‌باشد. دهستان بزرگی است در عزلهٔ (واسعة) در بلاد یریم که شامل ۴۲ روستا می‌باشد. جمعیت. دارای ۱۵۰ خانوار و ۱۷۷۹۷ نفر جمعیت می‌باشد. قصر تاریخی (اِریاب) در این روستا واقع بوده‌است. دروصف این قصر زیبا شاعر جاهلی میمون بن قیس (الأعشی) می‌گوبد: جایی بسیار زیبا ودیدنی.
أزال دهستانی از توابع استان عَمران در کشور یمن و در شبه جزیره عربستان واقع می‌باشد. دهستانی در ناحیهٔ (الرُظمَة) در قصبهٔ یریم واقع شده‌است. مؤرخ الحُجری می‌گوید: همچنین آثار قلعهٔ بزرگی در ضلع شمالی روستا وجود دارد که به (قلعهٔ أزال) مشهور است. آثار وبقایا سنگ نبشته‌ای دوران ملوک حمیر در روستا یده می‌شود. جمعیت. در حدود ۴۸۹۴ نفر جمعیت دارد. أزال نام قدین شهر صنعاء بوده‌است در دوران قدیم، نسبتاً به أزال بن یقطن بن عامر بن شالخ بن ارفخشد. دور تا درو روستا جنگلهایی اطاحه نموده‌است و آب وهوای خوب ولطیفی دارد.
منطقهٔ باد افشان (رودان) واقع در بخش مرکزی از توابع شهرستان رودان در استان هرمزگان و یکی از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است. «منطقه تاریخی باد افشان» یکی از آثارهای تمدن و باستای شهرستان رودان (دِهبارز) است، سنگ نبشته‌های باد افشان، درمنطقه‌ای به همین نام و در فاصله ۱۵کیلومتری شمال شهرستان رودان بر روی سنگ‌های ستبر کلماتی با خط میخی و نقاشی‌های بدیع وجلوه‌گری نگاشته شده که به عقیده کارشناسان، بازگشتی به دوران تمدن ایلامی دارد. این منطقه در قلمرو گردشگری شهرستان رودان به‌شمار می‌آید.
بَلاش یکم یا وَلَگش یکم (اشک بیست و دوم) بیست و دومین شاه ایران از خاندان اشکانی است. او در سال ۵۱ میلادی پس از مرگ پدرش بر تخت شاهی نشست و تا سال ۷۸ میلادی سلطنت کرد. وی در دوران زمامداری خود با مشکلات و نابسامانی‌های بسیاری مواجه شد. در تاریخ از او به عنوان آخرین شاه بزرگ اشکانی یاد می‌کنند. پس از وی دولت اشکانی رو به ضعف نهاد و سرانجام به دست ساسانیان ساقط شد. در سال ۵۱ میلادی بلاش یکم به ارمنستان حمله می‌کند. مشکلات داخلی. همزمان با روی کار آمدن بلاش یکم، ایران دچار بلایای طبیعی گسترده و بیماری‌های
یکم، ایران دچار بلایای طبیعی گسترده و بیماری‌های گوناگون از جمله طاعون و وبا و قحطی ناشی از خشکسالی شد. بلاش در صدد بود تا ارمنستان را که در دوران شاهی اردوان دوم به خاطر نبردهای داخلی بر سر قدرت میان اشکانیان به رومیان واگذار شده بود، بازپس گیرد، ولی به دلایلی که نام برده شد و همچنین به خاطر شورش‌های بسیاری که با آن‌ها مواجه گردید، ناگزیر از میدان نبرد با رومیان بازگشت. از جملهٔ شورش‌ها، شورش حاکم آدیابن بود که دست نشاندهٔ شاهنشاهی اشکانی بود. افزون بر این قوم داهه و پاره‌ای اقوام بیابان‌نشین از مشکلات
قوم داهه و پاره‌ای اقوام بیابان‌نشین از مشکلات داخل ایران سود جستند و به مرزهای کشور تجاوز کردند. بلاش برای مقابله با آن‌ها روانهٔ گرگان شد و آن‌ها را وادار به عقب‌نشینی کرد. وی در بازگشت به موضوع آدیابن نیز خاتمه داد و شخصی به نام بازوس را به حکومت آن گماشت. بلاش یکم توانست به این ترتیب در سال‌های نخستین زمامداری‌اش بر بسیاری از مشکلات کشور چیره شود. بازپس‌گیری ارمنستان. بلاش پس از از میان برداشتن مشکلات داخلی کشور دوباره موضوع ارمنستان را به خاطر آورد و با سپاهی بزرگ و مجهز عازم آن دیار شد. فرمانروای
و با سپاهی بزرگ و مجهز عازم آن دیار شد. فرمانروای ارمنستان که از حمایت رومیان برخوردار بود، پس از ورود سپاه ایران گریخت و بلاش برادر خود تیرداد را بر تخت شاهی ارمنستان نشاند. رومیان از این کار او خشمگین شدند و نرون قیصر وقت روم کروبلو سپهسالار خود را برای پاسخگویی به این اهانت ایرانیان به ارمنستان فرستاد. در این اثنا بلاش دوباره دچار مشکلات داخلی شد که مهمترین آن‌ها شورش اردوان یکی از پسران بلاش و همچنین شورش مردم گرگان بودند. بلاش به سر و سامان دادن اوضاع کشور پرداخت و تیرداد که زمام امور ارمنستان را در
کشور پرداخت و تیرداد که زمام امور ارمنستان را در دست داشت، به امید بهره‌مندی از پشتیبانی برادر با رومیان وارد پیکار شد، ولی شکست خورد و ارمنستان دوباره به دست رومیان افتاد. بلاش یکم پس از برگرداندن آرامش در داخل کشور، برای رومیان پیامی فرستاد و به آن‌ها گفت که ارمنستان به ایران تعلق دارد و اشکانیان از آن نخواهند گذشت. او دوباره سپاهی فراهم آورد و روانهٔ ارمنستان شد. رومیان مذاکره با ایرانیان را تنها راه حل یافتند و با ایرانیان به تفاهم رسیدند که هر دو سپاه ارمنستان را ترک کنند و از راه گفتگو بین دو دولت،
ارمنستان را ترک کنند و از راه گفتگو بین دو دولت، به این مسئله پایان داده شود. نمایندهٔ ایران که برای مذاکره به روم رفته بود، ناخشنود و بی هیچ دستاورد مثبتی بازگشت و نبرد میان ایران و روم ناگزیر شد. رومیان سپاهی را روانهٔ منطقه کردند. آن‌ها در ساحل رود فرات اردو زدند و چون ارمنستان را بی دفاع دیدند به آنجا رفتند و بی هیچ مقاومتی به چپاول آن سرزمین پرداختند. سپاه روم که با مقاومتی روبرو نشده بود و سپاه ایرانیان را نیز ندیده بود، این را نشانه روگردانی ایرانیان از ارمنستان دانست و بازگشت. همزمان سپاه بلاش در
از ارمنستان دانست و بازگشت. همزمان سپاه بلاش در سوی دیگر رود فرات سرگرم پاسداری بود. بلاش از این فرصت استفاده کرد و ناگهان به قلب سپاه رومیان زد و شکستی سهمگین بر رومیان وارد کرد. لوسیوس پتوس سردار رومی راهی جز پذیرفتن شرایط ایرانیان نداشت و ارمنستان را از سربازان رومی خالی کرد، ولی کربولو دیگر سردار رومی که از او نام برده شد، با سپاهی دیگر رهسپار میدان نبرد شد تا انتقام شکست همکارش را از ایرانیان بگیرد. در این زمان گفتگوی دوباره میان ایران و روم آغاز شد و دو دولت به تفاهم رسیدند که تیرداد برادر بلاش
شد و دو دولت به تفاهم رسیدند که تیرداد برادر بلاش همچنان زمامدار امور ارمنستان بماند، ولی تاج شاهی ارمنستان را در روم از دست قیصر بگیرد. تاریخ این رویداد را سال ۶۹ میلادی گزارش کرده‌اند. تیرداد سه سال پس از این توافق به همراه سه هزار سوار پارتی در سفری طولانی به روم رفت و تاج شاهی ارمنستان را از دست نرون قیصر روم گرفت. معروف است که تیرداد برای پرهیز از اهانت به آب، تن به سفر زمینی داده‌است؛ به گمان این برداشت نمی‌تواند درست بوده باشد؛ به خصوص که اشکانیان به رواداری و آسانگیری دربارهٔ ارزشهای دینی نامدارند؛
رواداری و آسانگیری دربارهٔ ارزشهای دینی نامدارند؛ برای چنین پرهیزی هیچ نوع سابقهٔ تاریخی در دست نیست. شاید این پرهیز برای به تأخیر انداختن حضور در روم بوده باشد. دیدار با نرون در ناپل روی داد. چون تیرداد به هنگام دیدار با امپراتور حاضر به بازکردن شمشیر خود نشد، آن را با سوزن بر لباس او دوختند. تیرداد پس از گرفتن تاج شاهی در مراسمی بسیار باشکوه از راه آسیای صغیر به ارمنستان بازگشت. در روم تصمیم گرفته شد که تیرداد شهر آرتاکساتا را پس از بازسازی پایتخت خود کند. او حتی برای این منظور کارگران ماهری را از روم به
او حتی برای این منظور کارگران ماهری را از روم به ارمنستان آورد. پس از بسته شدن این پیمان به مدت پنجاه سال هیچ نبردی میان ایران و روم درنگرفت. یورش آلانها. پس از حل مسئلهٔ ارمنستان، قوم آلان که قومی سکایی و با اصالت آریایی بودند و سرزمین‌های پهناوری از کرانهٔ دریای مازندران تا سرچشمهٔ رود ولگا را در تسخیر داشتند، با همدستی گرجی‌ها به ارمنستان و آذربایجان یورش بردند. بلاش یکم برای دفع این یورش به ناچار از وسپاسیان قیصر وقت روم درخواست نیرو و پشتیبانی کرد، ولی وسپاسیان خودداری کرد و این یورشگران توانستند بدون
وسپاسیان خودداری کرد و این یورشگران توانستند بدون روبرو شدن با مقاومتی جدی به تاخت و تاز گسترده‌ای بپردازند و بدین نحو غنایم فراوانی با خود بردند. آلانها و گرجیان در سال ۷۵ میلادی، خود ایران را ترک کردند. اقدامات فرهنگی بلاش یکم. بلاش یکم به آیین و روش‌های ایرانی بسیار علاقه‌مند بود. وی در احیای فرهنگ و آیین‌های ایرانی تلاش بسیاری کرد و بازماندهٔ گرایش‌های یونانی را در ایران از میان برد. در این زمان الفبای ایرانی که از خط آرامی منشعب شده بود، جای الفبای یونانی را گرفت و برای اولین بار بر روی سکه‌های بلاش
را گرفت و برای اولین بار بر روی سکه‌های بلاش یکم پدیدار گشت. بر یک روی این سکه‌ها نقش شاه و بر روی دیگر آن تصویر آتشدانی نقش شد. این سنت تا زمان انحطاط ساسانیان کم و بیش حفظ شد. بنا به روایات زرتشتی در زمان بلاش، متون کهن اوستایی از نو گردآوری شد و نام یونانی شدهٔ شهرها نیز دوباره نام ایرانی خود را بازیافت. مرگ بلاش یکم. بلاش یکم مدتی پس از بیرون رفتن آلانها از ایران در سال ۷۷ میلادی درگذشت. پس از مرگ او نبردهای خانگی برای نشستن بر تخت شاهی اشکانی میان اشکانیان آغاز شد و سه تن خود را شاهنشاه خواندند. این
آغاز شد و سه تن خود را شاهنشاه خواندند. این سه مدعی به نامهای پاکور دوم، اردوان سوم و بلاش دوم بودند. پیشینهٔ دودمانی و مدت پادشاهی آن‌ها به درستی روشن نیست و هر کدام از آن‌ها در بخشی از ایران زمام امور را در دست داشتند. نفش برجسته بلاش در بیستون. در دامنه کوه بیستون نقش برجسته بلاش بر روی تخته سنگی نقش بسته‌است. در دامنه کوه بیستون و در ۴۰۰ متری شمال شرقی نقش برجسته گودرز، تخته سنگ چهار ضلعی نامنظمی به بلندی ۲٫۵ متر دیده می‌شود که در سه روی آن سه نقش برجسته با برجستگی کم قرار دارد. نقش میانی، بلاش شاه
با برجستگی کم قرار دارد. نقش میانی، بلاش شاه اشکانی را به حالت تمام رخ به طول ۱۸۰ سانتیمتر نشان می‌دهد. او گردنبندی بر گردن و کمربندی به کمر داشته، و نیم تنه ساده‌ای که از کمر به پایین چسبان است و هم‌چنین دامنی گشاد بر تن دارد. بلاش ریشی توپی و سبیل تاب داده و گیسوانی بلند دارد که سربندی این موهای بلند را تزیین کرده‌است. بلاش در دست چپ خویش پیاله‌ای دارد و دست راستش را به طرف آتشدانی دراز کرده و ظاهراً چیزی به داخل آن می‌ریزد. بر بدنه آتشدان کتیبه در ۹ خط به خط پهلوی اشکانی کنده شده و متن آن بدین صورت است:
پاکور دوم (به زبان ) اشک بیست و سوم و یکی از کسانی است که پس از مرگ بلاش یکم در بخشی از ایران فرمانروایی می‌کرد. به نقل از دانشنامه ایرانیکا او در سال ۸۰ میلادی به تخت سلطنت نشست. به‌طور دقیق روشن نیست که پس از بلاش یکم چه کسی به قدرت رسیده‌است. چنین به نظر می‌رسد که منازعاتی بر سر قدرت وجود داشته و چند نفر هم‌زمان ادعای حکومت داشته‌اند و هر یک زمام امور بخشی از ایران را در دست داشته‌اند. به جز پاکور دو مدعی دیگر پادشاهی به نام‌های اردوان سوم و بلاش دوم نیز بوده‌اند که این خود باعث بروز جنگهای خانگی بسیاری
بوده‌اند که این خود باعث بروز جنگهای خانگی بسیاری شد. پیشینهٔ دودمانی و تعلق آنها به خاندان اشکانی و طول زمان پادشاهی آنها روشن نیست، ولی احتمال داده می‌شود که پاکور از سال ۷۸ تا ۱۰۸ یا ۱۱۰ میلادی فرمانروایی کرده باشد. برخی پاکور را پسر بلاش یکم دانسته‌اند. از دورهٔ فرمانروایی پاکور اطلاعات زیادی در دست نیست. گفته شده‌است که او تیسفون پایتخت اشکانیان را توسعه داد. در زمان پاکور شخصی در روم قیام نمود و خود را نرون نامید، ولی موفقیتی به دست نیاورد و به ایران گریخت و پاکور او را به درخواست رومیان به آنها
گریخت و پاکور او را به درخواست رومیان به آنها تحویل داد. منابع. خدادادیان، اردشیر، اشکانیان، نشر به‌دید،۱۳۸۰
بندر اَروَندکِنار شهری در شهرستان آبادان از توابع استان خوزستان است. این شهر در انتهای جزیره آبادان واقع شده و واپسین بندر ایران در کرانه اروندرود است که در مرز عراق قرار دارد. براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن (۱۳۹۵)، جمعیت آن ۱۱۱۷۳ نفر (۳۱۵۶ خانوار) بوده‌است. اروندکنار شامل دو بخش قدیمیتر شمالی (قصبة نصار) و جدیدتر جنوبی (قصبة معمره) می‌باشد. از سال ۱۲۸۱ تا سال ۱۳۰۴ شمسی قصبة نصار بوسیله ی شیخ سهر بن فیصل نصاري و قصبة معمره توسط حاج سلطان کارگزار شیخ خزعل، اداره میشدند. قسمت‌های مختلف این شهر با نهر‌هایی
اداره میشدند. قسمت‌های مختلف این شهر با نهر‌هایی که از رودخانه ی مرزی اروند منشعب شده است،از هم جدا شده اند.نهر‌های حوزه ی شهری از شمال به جنوب عبارتند از دایر، بوچمبه، بودگل، بوطرف، دراچه، خلیفه، مخزوم، قصر(مرکزی)، حد،مچری، معاتیج.در این شهر مساجد و حسینیه‌های فراوانی وجود دارد که از مهمترین آنها می‌توان از حسینیه عطاشه (عطشانیها) و حسینیه سیدالشهداء (سلطانیها) وحسینیه تابع الحجه ومسجد امیرالمؤمنین را نام برد. در زمان جنگ ایران و عراق، عملیات والفجر ۸ در منطقه اروندکنار انجام شد که اکنون در نهر سعدونی،
منطقه اروندکنار انجام شد که اکنون در نهر سعدونی، یادمانی برای این نبرد ساخته شده است و این بنا در جوار اروندرود و در مقابل شهر فاو عراق ساخته شده است.همچنین در جنوب شهر بازمانده‌های پل بعثت که رزمندگان ایرانی از روی آن به شهر فاو تردد می کردند، قرار دارد. و در نهر عوج آلبوصید( نهر شیخ فیصل) نیز کمیته‌ای به فرماندهی شهید شیخ احمد بوصیدی دایر شده بود. بزرگ‌ترین بندر صیادی ایران در اروندکنار قرار دارد که در سال ۱۳۸۷ به بهره‌برداری رسید. این بندر اسکله پهلوگیری به طول ۱۱۶ متر، اسکله خدماتی به طول ۳۲ متر و بیش
به طول ۱۱۶ متر، اسکله خدماتی به طول ۳۲ متر و بیش از ۶۰ متر اسکله پلکانی پهلوگیری دارد. این بندر قابلیت پهلوگیری بیش از ۱۶۰ فروند موتور لنج و افزون بر ۳۳۰ قایق موتوری صیادی را دارد. این بخش دارای سه دهستان به نام‌های منیوحی و نصار و نوآباد است منیوحی مهمترین دهستان اروندکنار است که دارای روستاهای مهمی همچون:ابوغزلان، نهرکوت خزعل آباد، ابوعقاب، کوت، ابوشکر، کوت شنوف، ابوخضراوی، ابودیره، سلیم، عفادله و آلبوحمید می‌باشد. مهمترین محصول کشاورزی آن خرما است و دارای انواع سبزیجات و صیفی جات نیز می‌باشد مردم این
انواع سبزیجات و صیفی جات نیز می‌باشد مردم این دهستان علاوه بر کشاورزی به کار صیادی نیز مشغولند و از مهمترین انواع ماهی قابل صید آن می‌توان به صبور، بیاح، چندال و… اشاره کرد. قابل توجه است که دمای شهر در فصل تابستان به پیش از ۵۰ درجه بالای صفر می‌رسد. ازجمله فعالیت‌های ورزشی مورد علاقه در اروندکنار، هندبال می‌باشد که به همت هیئت هندبال اروندکنار از سال ۸۶ در این شهر آغاز گردیده و توانسته علاقه‌مندان بسیاری را به سمت این رشته سوق دهد. اسامی نهرهای بخش اروندکنار بخش اروندکنار شامل ۶۸نهر منشعب شده از اروندرود
بخش اروندکنار شامل ۶۸نهر منشعب شده از اروندرود می‌باشد که ۱۴نهر آن در قسمت شهری اروندکنار ومابقی در دهستان‌های منیوحی نصار و نواباد می‌باشد ۱-نهر خزعل آباد ۲-نهر ابوعقاب ۳-نهر کوت ۴-نهر ابوشکر ۵-نهر ابوغزلان ۶-نهر ابوخضراوی ۷-نهر دیوان شلیشات ۸-نهر ابودیره ۹-نهر کوت ناصر ۱۰-نهر سلیم ۱۱-نهر عفادله ۱۲-نهر آل بوحمید ۱۳-نهر عراضه ۱۴-نهر نقشه ۱۵-نهر حوزه ۱۶-نهر اعقیبات ۱۷-نهر مساعدی ۱۸-نهر ابودهن ۱۹-نهر سیدیوسف ۲۰-نهر کریم ۲۱-نهر ناصر ۲۲-نهر عوج ابوصید ۲۳-نهر عوج بوحیه ۲۴-نهر مسجد ۲۵-نهر حمیسه ۲۶-نهر ابوشانگ
عوج بوحیه ۲۴-نهر مسجد ۲۵-نهر حمیسه ۲۶-نهر ابوشانگ ۲۷-نهر اعرازه ۲۸-نهر کوت نصار ۲۹-نهر ابوعبود ۳۰-نهر ابوصدرین ۳۱-نهر مچری نصار ۳۲-نهر ابوفلفل ۳۳-نهر حمید ۳۴-نهر سن ۳۵-نهر رفیع ۳۶-نهر سعدونی ۳۷-نهر ازرق ۳۸-نهر طلیب ۳۹-نهر ابوعظم ۴۰-نهر عریض ۴۱-نهر دایر ۴۲-نهر ابوچمبه ۴۳-نهر ابودگل ۴۴-نهر ابوطرف ۴۵-نهر خلیفه ۴۶-نهر دراچه ۴۷-نهر مخزوم ۴۸-نهر قصر ۴۹-نهر حد ۵۰-نهر مچری معمره ۵۱-نهر بلامه ۵۲-نهر علیشیر ۵۳-نهر معاتیج ۵۴-نهر نشمی ۵۵-نهر شنوف ۵۶-نهر ابوعلم ۵۷-نهر ناهی ۵۸-نهر عوفی ۵۹-نهر حاج محمد ۶۰-نهر ابتر ۶۱-نهر
۵۸-نهر عوفی ۵۹-نهر حاج محمد ۶۰-نهر ابتر ۶۱-نهر مچری جنوبی ۶۲-نهر حاج علی ۶۳-نهر بچاچره ۶۴-نهر ابوفلوس ۶۵-نهر قاسمیه ۶۶-نهر قمیجه ۶۷-نهر عوجه(ام انگریز) ۶۸-نهر صلبه شعرا و ادباء عرب زبان اروندکنار منطقه اروندکنار از دیرباز دارای مردمی فرهیخته و مومن آشنا با شعر و ادب بوده است که قبل از جنگ تحمیلی پذیرای مهاجرین زیادی از مردم شهرهای دیگر خوزستان بوشهر عراق بحرین و دیگرکشورهای عربی به جهت آبادانی رونق اقتصادی و کشاورزی گسترده به‌دلیل وجود رودخانه اروندرود بوده است اما چیزی که بیشتر آنها را مجذوب این منطقه می
است اما چیزی که بیشتر آنها را مجذوب این منطقه می کرد فرهنگ بالای مردم این دیار که در دل خود شعراء ادباء وعلماي زيادي نظیر علامه شیخ عبدالعظیم ربیعی علامه میرزا احمد جمالدین سیدصاحب ریحانی و بسیاری دیگر بوده است. اروندرود اروندرود رودی پهناور در مرز ایران و عراق است، که از پیوستن رودهای دجله(تیگره)، فرات و سپس کارون پدید آمده‌است. ودر بین شهرهای خرمشهر آبادان و اروندکنار در ایران و شهرهای بصره ابوالخصیب و فاو در عراق قرار دارد. دجله و فرات پیش از پیوستن به کارون در شهر قرنه در ۳۷۵ کیلومتری جنوب بغداد به هم
در شهر قرنه در ۳۷۵ کیلومتری جنوب بغداد به هم می‌پیوندند. درازای اروندرود از قرنه تا ریزشگاه آن در خلیج فارس ۱۹۰ کیلومتر است. ریزشگاه اروندرود در میان شهر ایرانی اروندکنار و شهر عراقی فاو است. بصره، خرمشهر، آبادان، خسروآباد و فاو ازجمله بندرهای مهم این آبراه هستند که نقش چشمگیری در رونق بازرگانی منطقه دارند. اروند واژه‌ای پارسی میانه است به معنی بزرگ و شکوه و در دوره باستان به همه طول رود دجله و اروندرود امروزی گفته می‌شد. اگر اروند را با تلفظ اوروند بخوانیم معنی آب رونده یا رودخانه معنی می‌دهد. نام دجله
معنی آب رونده یا رودخانه معنی می‌دهد. نام دجله نیز عربی‌شده تیگره پارسی باستان است که تیگره نیز صورت کهن همان واژه تیز است. هم‌اکنون ۸۱ کیلومتر از ۱۷۵ کیلومتر طول اروندرود – از محل پیوستن نهر خین به این رودخانه تا مصب آن در خلیج فارس – مرز مشترک ایران و عراق به‌شمار می‌آید. عرض اروند رود بین ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ متر و عمق آن بین نه تا پانزده متر در نوسان است و هنگام جزر و مد آب، تغییر می‌یابد و در عین حال برای کشتیرانی مناسب است. اروند عرضی متغیر بین ۴۰۰ متر تا ۱۰۰۰ متر و عمقی تا حدود ۱۸ متر دارد. جریان آب رودخانه
متر و عمقی تا حدود ۱۸ متر دارد. جریان آب رودخانه اروند از دو رودخانه دجله و فرات در خاک عراق سرچشمه گرفته و رودخانه کارون نیز بداخل آن می‌ریزد. حرکت آب از شمال به طرف جنوب است که به خلیج فارس منتهی می‌گردد. آب رودخانه اروند که از دریا تأثیر می‌پذیرد، عمدتاً دارای دو حرکت جزر (کاهش ارتفاع آب و حرکت آن به طرف خلیج) و مد (افزایش ارتفاع آب و حرکت آن از دریا به سمت رودخانه) می‌باشد که مجموعاً در طول شبانه روز، چهار بار تکرار می‌گردد. ارتفاع آب در عمیق‌ترین قسمت رودخانه به ۲۵ متر می‌رسد و اختلاف ارتفاع آب در
رودخانه به ۲۵ متر می‌رسد و اختلاف ارتفاع آب در پایین‌ترین حالت جزر و بالاترین حالت مد به ۵/۳ متر می‌رسید. وضعیت کرانه‌های ایران و عراق در اروند به‌دلیل رسوبات حاصل از جریان آب متغیر است چنانچه در سال ۴۸ منجر به تغییر حدود مرزی ایران و عراق شد. این تغییرات در ساحل رودخانه وضعیتی مخالف همه به‌وجود آورده‌است. بدین معنا که در آنجایی که ساحل ایران محکم است ساحل عراق سست می‌باشد و متقابلاً آنجایی که ساحل ایران سست است، ساحل عراق محکم است. در بخشی از قسمت‌های منطقه، زمین آن باتلاقی است چنانچه بیشترین قسمت آن در
زمین آن باتلاقی است چنانچه بیشترین قسمت آن در حاشیه جنوبی جاده ام‌القصر از جزایر حجام تا رأس‌البیشه و منطقه جنوبی آن به سمت خلیج فارس به همین وضع می‌باشد که عرض منطقه باتلاقی آن در بعضی مناطق به ۴ کیلومتر می‌رسد. بنادر ایرانی خرمشهر و آبادان و اروندکنار همچنین بزرگترین بندر عراق یعنی بصره در کناره‌های رودخانه واقع شده‌اند. چون این رودخانه بین دو کشور مشترک است از این‌رو بر پایه قوانین بین‌المللی هر دو کشور دارای حقوق یکسان بر رودخانه بوده و شیوه تعیین خط مرز بر رودخانه‌های مرزی یا به روش خط فرض مقسم المیاه
بر رودخانه‌های مرزی یا به روش خط فرض مقسم المیاه (خط فرض منصف وسط رودخانه) یا اگر قابل کشتیرانی باشد مرز مشترک به روش تالوِگ می‌باشد که به معنای خط‌القعر قابل کشتیرانی درحالت جزر کامل می‌باشد. قدمگاه علی ظاهر این قدمگاه در روستای نهر مقام منیوحی از توابع اروندکنار قرار دارد که نزد مردم این دیار مقدس و دارای احترام زیادی می‌باشد. آیت الله عبدالعظیم ربیعی آیت الله عبدالعظیم ربیعی در۸ذالحجه سال ۱۳۲۳ هجری قمری(۱۲۸۴شمسی)در روستای نهر علم اروندکنار به دنیا آمد. مرحوم آیت الله الشیخ عبدالعظیم الربیعی از شاگردان
مرحوم آیت الله الشیخ عبدالعظیم الربیعی از شاگردان مرحوم آیت الله سید ابو الحسن اصفهانی (قدس سره) و آیت الله سید ابوالقاسم خوئی (قدس) و آیت الله سید محسن حکیم (قدس )بود . ایشان نماینده ی آیت الله سید ابو الحسن اصفهانی و علامه شیخ آقا ضیاء الدین عراقی و آیت الله شیخ عبد النبی عراقی و آیت الله سید ابو القاسم خوئی در آبادان و اروند کنار بود ، مرحوم آیت الله ربیعی در اروند کنار مدرسه علمیه بنا کرد و در آن به مدت 25 سال تدریس میکرد ، کتابها و تألیفات زیادی علاوه بر حواشی و تعلیقات بر کتب سطوح از خود بجای گذاشت..
حواشی و تعلیقات بر کتب سطوح از خود بجای گذاشت.. کتاب‌های علامه ربیعی: 1- کتاب سیاسه الحسین (ع)در شرح واقعه ی کربلا 2- رباعیات ربیعی در موعظه و حکم و امثال 3- دیوان ربیعی در مراثی الحسین (ع) 4- الفیه ربیعی در علم نحو 5- منظومه در منطق 6- منظومه در بلاغه 7- منظومه در عقاید آیت الله ربیعی درسال ۱۳۹۹ هجری قمری(۱۳۵۸شمسی)در محل زادگاهش وفات یافت مقبره ایشان در نهر علم اروندکنار می‌باشد. سید عبدالصاحب ریحانی سیدعبدالصاحب ریحانی عارف وشاعر عرب زبان درسال ۱۳۱۷ در روستای نهر سیدیوسف اروندکنار دیده به جهان گشود.
روستای نهر سیدیوسف اروندکنار دیده به جهان گشود. ایشان دروس دینی وعربی در نوجوانی و در محضر علماء واساتيد منطقه آغاز کرد و در اوایل جوانی توان خطابه ومنبر یافت و مدتی از عمر پربرکتشان را جهت کسب علوم دینی در نجف اشرف سپری کرد. عرب زبانان خوزستان ، عراق و کویت و …. با اشعار عاشورایی ، اهل بیتی و اخلاقیش آشنا هستند و اورا تکریم می کنند . جز شاعری ایشان خطیبی توانابود و در شهرها و کشورهای بسیار منبر اهلبیت پیامبر را برپا می کرد. باشروع جنگ تحمیلی به ماهشهر شهرک طالقانی مهاجرت وپس از سالها خدمت به اهلبیت ع در
طالقانی مهاجرت وپس از سالها خدمت به اهلبیت ع در همانجا وفات یافت کتاب ها و تالیفات سیدعبدالصاحب ریحانی ریحانی بیش از ۱۹ کتاب به زبان عربی تالیف وچاپ کرده است . کتاب‌های وی بیشتر اشعار ایشان است اما کتاب‌هایی در زندگی نامه برخی فقها ، تاریخ بنای برخی مساجد و ..است . کتاب‌های شعری مانند : الف الریحانی موسوعه الریحانیه ، دمعه الحبیب فی مصاب الغریب ، العبرات المنبریه ، الدموع الساکبات ، شعاع المنبر ، الابوذیات الریحانی ، لوعه الاسی ، بهجه الابرار ، سلوه المحبین ، مناهل الواردین و……
الوان یا عبدالخان شهری در استان خوزستان و مرکز شهرستان کرخه است. شهر الوان جمعیتی بالغ بر ۶،۸۶۰ نفر دارد. این شهر از جنوب به رودخانه کرخه، و از شرق به اهواز و از غرب به شوش محدود شده‌است. سابقه تأسیس شهرداری و انجام خدمات شهری به سال ۱۳۷۶ برمی گردد. گویش و زبان محلی شهروندان عربی می‌باشد که اکثراً درزمینه‌های حمل ونقل، کشاورزی و دامداری فعالیت می‌نمایند. جمعیت. جمعیت شهر الوان بنابر سرشماری نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ برابر با ۶،۸۶۰ نفر بوده‌است. هنرمندان. علوان الشویع خوانندهٔ اهل علوان که بعدها به اهواز سفر کرد
خوانندهٔ اهل علوان که بعدها به اهواز سفر کرد و مبدع سبک آواز عربی علوانیه است که به نام او معروف شد. سبک علوانیه از مرزهای خوزستان و ایران فراتر رفت و در عراق، بحرین و کویت نیز رواج یافت.
بستان شهری در استان خوزستان ایران است. این شهر یکی از شهرها و بخش‌های شهرستان دشت آزادگان در مرز غربی خوزستان، واقع در ۸۵ کیلومتری اهواز و در مجاورت استان میسان، عراق است. بستان در آغاز جنگ ایران و عراق، دو بار به تصرف ارتش بعث عراق در آمد و سرانجام با اجرای موفق عملیات طریق القدس در ۸ آذر ۱۳۶۰،برای همیشه آزاد شد
هُوِیزه یکی از شهرهای استان خوزستان و مرکز شهرستان هویزه است که در غرب این استان و در نزدیکی مرز با کشور عراق قرار دارد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳۸۸۸۶ نفر (در ۴٬۹۰۴ خانوار ) بوده‌است. تاریخچه. هویزه یا هوزگان بخاطر جنگ ایران و عراق شهرت دارد. این شهر در ۱۵ دی ۱۳۵۹ و در پی شکست عملیات نصر با یورش نیروهای عراقی تصرف شد و توسط آنان به‌طور صد درصد تخریب گردید. هویزه در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۶۱ بدست نیروهای ایرانی آزادشد‌. امروزه تنها آثار باقی‌مانده از شهر، قدم‌گاه عباس و
تنها آثار باقی‌مانده از شهر، قدم‌گاه عباس و خرابه‌های چند ساختمان است. مردم. امروزه اکثریت مردم هویزه عرب هستند و به همراه زبان عربی، از زبان فارسی نیز استفاده می کنند. هویزه در دوره جنگ ایران و عراق تقریبا به‌طور کامل توسط ارتش عراق تخریب شد و برای مدتی خالی از سکنه شد. ابن بطوطه جهانگرد مراکشی در سده هشتم هجری به هویزه سفر کرده است. ابن بطوطه در کتاب سفرنامه ابن بطوطه که به زبان عربی است، این شهر را حویزاء نامیده و نوشته است: «حویزاء شهری کوچک است و سکنه آن از عجم است.» هویزه در جنگ ایران و عراق. با شروع
از عجم است.» هویزه در جنگ ایران و عراق. با شروع جنگ ایران و عراق، در ۲۷ دی ۱۳۵۹ ارتش بعث عراق به هویزه حمله کرد و این شهر را به اشغال درآورد. عراقی‌ها ابتدا شهر را غارت کردند و افراد اغلب بیمار و ناتوانی که در هویزه مانده بودند را اسیر کرده و به بصره فرستادند. عرا‌قی‌ها مانند داعش با بولدوزر و ماشین آلات سنگین، شهر را ویران و خانه‌ها، مدارس، مغازه‌ها، ساختمان‌های عمومی، باغ و نخلستان‌ها، بیمارستان و به خصوص اماکن مذهبی و آثار باستانی را منهدم کردند و جز یکی دو ساختمان از شهر هیچ باقی نگذاشتند. گزارشهایی از
دو ساختمان از شهر هیچ باقی نگذاشتند. گزارشهایی از زنده به گور کردن مردم با دستان بسته، تجاوز و سوزاندن بعضی مردمی که در شهر مانده‌ بودند، توسط نظامیان عراقی در دوره اشغال هویزه وجود دارد. افزون بر آن، بنا به گزارش روزنامه‌های سال ۶۱ ارتش بعث عراق حدود چندین هزار مین در زمینهای کشاورزی اطراف هویزه کاشته بود. در تاریخ ۱۸ اردیبهشت سال ۶۱، در عملیات الی بیت المقدس هویزه پس از ۱۶ ماه، در مرحله دوم از اشغال آزاد شد و ارتش بعث عراق از هویزه فرار کرد. خاستگاه نامگذاری. به گفته راجر سیوری، خوزستان سرزمین مردمان
به گفته راجر سیوری، خوزستان سرزمین مردمان هوزی یا حوزی (که استرابون و پلینیوس از آن به اسم اوزی ذکر کرده‌اند) است. این استان با ایلامیان باستان و شوش کم و بیش مرتبط است. نام اهواز، شوش و حویزه منعکس‌کننده شهروندان این منطقه در زمان ایلامیان بوده‌ است. واژهٔ اوز در عربی به صورت هوز و گاه به صورت حوز در آمده است. کلمه اهواز نیز در عربی جمع هوز است و اهواز به معنای هوزی‌ها که در متون اسلامی به اسم مدینة الاهواز به معنای شهر هوزی‌ها آمده‌ است و واژه هویزه هم بر وزن فُعیله به معنای هوز کوچک نیز از همین ریشه
بر وزن فُعیله به معنای هوز کوچک نیز از همین ریشه گرفته شده‌ است. ابن بطوطه جهانگرد مراکشی در سده هشتم هجری به هویزه سفر کرده است. ابن بطوطه در کتاب سفرنامه ابن بطوطه (که به زبان عربی است) این شهر را حویزاء نامیده و نوشته است: «حویزاء شهری کوچک است و سکنه آن از عجم است.» این شهر در دوره قاجار حویزه و در دوره پهلوی هوزگان نامیده میشد. این نام در سال ۱۳۶۲ خورشیدی از هوزگان به به هویزه تغییر یافت. تاریخ. هویزه در دوره ساسانی توسط شاپور دوم ساخته شده است. در سده چهارم هجری، در زمان خلیفه طائی ۳۸۱–۳۶۳ ه‍.ق /
سده چهارم هجری، در زمان خلیفه طائی ۳۸۱–۳۶۳ ه‍.ق / ۹۷۴–۹۹۱ م توسط دبیس بن عفیف اسدی بازسازی شد. ابن بطوطه جهانگرد مراکشی در سده هشتم هجری به هویزه سفر کرده است. ابن بطوطه در کتاب سفرنامه ابن بطوطه می‌نویسد: «حویزاء شهری کوچک است و سکنه آن از عجم است.»