payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عاشق اشلی است، به رت می‌گوید که نمی‌خواهد با رت رابطه زناشویی داشته باشد و این آخرین فرزندشان خواهد بود. روزی در کارخانه فرانک، خواهر اشلی، ایندیا، اسکارلت و اشلی را در آغوش هم می‌بیند. ایندیا که از اسکارلت متنفر است، مشتاقانه شایعاتی را پخش می‌کند. عصر همان روز، رت، با شنیدن شایعات، اسکارلت را مجبور می‌کند تا در جشن تولد اشلی شرکت کند. با این حال، ملانی از اسکارلت حمایت می‌کند. پس از بازگشت به خانه، اسکارلت، رت را مست در طبقه پایین می‌یابد و آنها در مورد اشلی بحث می‌کنند. پس از بازگشت به خانه رت قسم
اشلی بحث می‌کنند. پس از بازگشت به خانه رت قسم می‌خورد که اشلی را برای همیشه از ذهن اسکارلت بیرون کند و اسکارلت را به زور به طبقه بالا و اتاق خوابشان می‌برد. روز بعد، رت از رفتارش عذرخواهی می‌کند و به اسکارلت پیشنهاد طلاق می‌دهد، که اسکارلت آن را رد می‌کند و می‌گوید این یک مایه آبروریزی خواهد بود. وقتی رت از یک سفر طولانی به لندن، انگلستان، برمی‌گردد، اسکارلت به او اطلاع می‌دهد که باردار است، اما مشاجره‌ای رخ می‌دهد که منجر به افتادن او از پله‌ها و سقط خودبه‌خودی می‌شود. در حالی که او در حال بهبودی است،
می‌شود. در حالی که او در حال بهبودی است، تراژدی دوباره رخ می‌دهد، زمانی که بانی هنگام تلاش برای پریدن از مانع با اسب کوچکش می‌میرد. رت از غم دیوانه می‌شود و این ملانی که بالاخره او را با حرف‌هایش آرام می‌کند. این اتفاقات برای ملانی که از قبل به دلیل خستگی و بارداری دوم ضعیف شده بود، بیش از حد طاقت‌فرسا بود و او را از پا می‌اندازد. اسکارلت و رت در بستر مرگ به ملاقات ملانی می‌روند. قبل از مرگ، او از اسکارلت می‌خواهد که از اشلی و فرزندشان، بو، مراقبت کند و با رت مهربان باشد. وقتی اسکارلت می‌بیند که اشلی چقدر
رت مهربان باشد. وقتی اسکارلت می‌بیند که اشلی چقدر آسیب دیده است، متوجه می‌شود که او و اشلی هرگز با هم نخواهند بود و با عجله به خانه می‌رود تا به رت بگوید که واقعاً او را دوست دارد نه اشلی را، اما وقتی می‌رسد، می‌بیند که رت این بار برای همیشه قصد رفتن دارد و آماده بازگشت به زادگاهش چارلستون است. اسکارلت از رت التماس می‌کند که بماند و می‌پرسد که بدون او چطور می‌تواند زندگی کند، که رت در پاسخ می‌گوید: «راستش، عزیزم، برام مهم نیست» اسکارلت تصمیم می‌گیرد به تارا برود تا راهی برای بازگرداندن او پیدا کند و به
برود تا راهی برای بازگرداندن او پیدا کند و به خودش یادآوری می‌کند که «فردا روز دیگری است». بازیگران. مزرعه اوهارا در جورجیا دختران او: دوستان پسر اسکارلت: خدمتکاران خانه: در مزرعه‌ها: مزرعه ویلکس در نزدیکی تارا و یک مهمان از چارلستون تولید. قبل از انتشار این رمان، چندین مدیر و استودیو هالیوود، از جمله لویی بی. میر و اروینگ تالبرگ در مترو گلدوین میر، پندورا اس. برمن در آرکی‌او پیکچرز و دیوید او. سلزنیک از سلزنیک اینترنشنال پیکچرز از ساخت فیلمی بر اساس آن امتناع کردند. جک وارنر از برادران وارنر پس از خواندن
کردند. جک وارنر از برادران وارنر پس از خواندن خلاصه به فکر خرید حقوق افتاد، اما بزرگ‌ترین ستاره او بتی دیویس در آن زمان به این رمان علاقه‌ای نداشت و داریل اف. زانوک از استودیوهای قرن بیستم به اندازه کافی پول برای خرید حقوق کتاب پیشنهاد نکرده بود. با این حال، دیوید او. سلزنیک پس از اینکه ویرایشگر داستان، کی بی. برت و شریک تجاریش جان هی ویتنی، او را به خرید حقوق فیلم تشویق کردند، نظرش را تغییر داد. در ژوئیه ۱۹۳۶، یک ماه پس از انتشار، سلزنیک حقوق را از مارگارت میچل به قیمت ۵۰٬۰۰۰ دلار خرید. انتخاب بازیگر.
میچل به قیمت ۵۰٬۰۰۰ دلار خرید. انتخاب بازیگر. انتخاب دو نقش اصلی به یک تلاش پیچیده و دو ساله تبدیل شد. سلزنیک از ابتدا برای نقش رت باتلر کلارک گیبل را می‌خواست، اما گیبل با مترو گلدوین میر قرارداد داشت و هرگز او را به استودیوهای دیگر قرض نمی‌داد. گزینهٔ بعدی گری کوپر بود، اما ساموئل گلدوین — که کوپر با او قرارداد داشت — نیز از قرض دادن او خودداری کرد. وارنر در ازای حق پخش، مجموعه‌ای از بت دیویس، ارول فلین و اولیویا دی هاویلند را برای نقش‌های اصلی پیشنهاد داد. در این زمان، سلزنیک مصمم بود که گیبل را به خدمت
در این زمان، سلزنیک مصمم بود که گیبل را به خدمت بگیرد و در اوت ۱۹۳۸ سرانجام با پدرزنش، رئیس مترو گلدوین میر، لوئیس بی. مایر، به توافق رسید: مترو گلدوین میر، پذیرفت گیبل در این فیلم شرکت کند، همچنین مبلغ ۱٬۲۵۰٬۰۰۰ دلار برای نیمی از بودجه تولید را پرداخت می‌کرد و فیلم را توزیع می‌کرد؛ در عوض، سلزنیک باید حقوق هفتگی گیبل را پرداخت می‌کرد و نیمی از سود فیلم نیز به مترو گلدوین میر می‌رسید. توافق برای انتشار از طریق مترو گلدوین میر به معنای به تأخیر انداختن شروع تولید تا پایان سال ۱۹۳۸ بود، زمانی که قرارداد
تولید تا پایان سال ۱۹۳۸ بود، زمانی که قرارداد توزیع فعلی سلزنیک با یونایتد آرتیستس به پایان می‌رسید. سلزنیک از این تأخیر برای اصلاح فیلمنامه و مهم‌تر از آن، ایجاد تبلیغات برای فیلم از طریق تلاش‌هایشان برای انتخاب بازیگر اسکارلت اوهارا استفاده کرد. سلزنیک مصاحبه‌ای سراسری را با ۱۴۰۰ فرد ناشناس آغاز کرد. این تلاش حدود ۱۰۰٬۰۰۰ دلار هزینه داشت و برای هدف اصلی انتخاب بازیگر نقش بی‌فایده بود، اما تبلیغات «بی‌نقصی» ایجاد کرد. نامزدهای اولیه شامل میریام هاپکینز و تلولا بنکهد بودند که قبل از خرید حقوق فیلم توسط
و تلولا بنکهد بودند که قبل از خرید حقوق فیلم توسط سلزنیک به عنوان گزینه‌های احتمالی در نظر گرفته می‌شدند. جوآن کراوفورد که با مترو گلدوین میر قرارداد بسته بود، نیز به عنوان یک زوج بالقوه با گیبل در نظر گرفته می‌شد. پس از عقد قرارداد با مترو گلدوین میر، سلزنیک با نورما شیرر — که در آن زمان یکی از ستاره‌های زن برتر مترو گلدوین میر بود — مذاکراتی انجام داد، اما او پس از بازخورد منفی طرفداران فیلم، از این پیشنهاد صرف نظر کرد. کاترین هپبورن با حمایت دوستش، جورج کیوکر، که برای کارگردانی استخدام شده بود، برای این
که برای کارگردانی استخدام شده بود، برای این نقش لابی سختی کرد، اما سلزنیک که احساس می‌کرد او برای این نقش مناسب نیست، او را رد کرد. بازیگران زن زیادی، چه شناخته شده و چه ناشناخته، در نظر گرفته شدند، اما علاوه بر انتخاب نهایی، ویوین لی، تنها سی نفر برای این نقش آزمایش بازیگری شدند، از جمله برندا مارشال، جین آرتور، تلولا بنکهد، دایانا بریمور، جون بنت، نانسی کولمن، فرنسیس دی، الن درو، پائولت گودارد، ادیث مارنر (سوزان هیوارد)، آنیتا لوئیس، هایلا استودارد، مارگارت تالیچت، لانا ترنر و لیندا واتکینس.اگرچه مارگارت
تالیچت، لانا ترنر و لیندا واتکینس.اگرچه مارگارت میچل از اعلام عمومی نام گزینه خود خودداری کرد، اما بازیگری که به جلب رضایت او نزدیک‌تر بود، میریام هاپکینز بود که میچل احساس می‌کرد دقیقاً همان بازیگر مناسب و مطابق با نقش اسکارلت در کتاب است. با این حال، هاپکینز در آن زمان در اواسط سی سالگی خود بود و برای این نقش خیلی پیر در نظر گرفته می‌شد. چهار بازیگر زن، از جمله جین آرتور و جوآن بنت، تا دسامبر ۱۹۳۸ هنوز در دست بررسی بودند. با این حال، تنها دو نامزد نهایی، پائولت گدارد و ویوین لی، در تکنی‌کالر، هر دو در ۲۰
گدارد و ویوین لی، در تکنی‌کالر، هر دو در ۲۰ دسامبر، مورد آزمایش قرار گرفتند. گودارد تقریباً نقش را برنده شد، اما جنجال بر سر ازدواج او با چارلی چاپلین باعث شد سلزنیک نظرش را تغییر دهد. سلزنیک از فوریه ۱۹۳۸، زمانی که ویوین لی، بازیگر جوان انگلیسی که هنوز در آمریکا چندان شناخته شده نبود، را در فیلم‌های "انگلستان در آتش" و "یک یانکی در آکسفورد" دید، بی‌سروصدا او را برای نقش اسکارلت در نظر گرفته بود. نماینده آژانس استعدادیابی در لندن، برادر دیوید مایرون سلزنیک، بود و در ماه فوریه او درخواست کرده بود که نامش
بود و در ماه فوریه او درخواست کرده بود که نامش برای پیدا کردن نقش اسکارلت ارائه شود. تا تابستان ۱۹۳۸، سلزنیک‌ها در حال مذاکره با الکساندر کوردا، که لی با او قرارداد داشت، برای خدماتش در اواخر همان سال بودند. برادر سلزنیک ترتیبی داد تا آنها برای اولین بار در شب ۱۰ دسامبر ۱۹۳۸، زمانی که سوختن آتلانتا فیلمبرداری می‌شد، یکدیگر را ملاقات کنند. دو روز بعد، سلزنیک در نامه‌ای به همسرش اعتراف کرد که لی «اسب سیاه اسکارلت» است و پس از یک سری آزمون بازیگری، انتخاب او در ۱۳ ژانویه ۱۹۳۹ اعلام شد. درست قبل از فیلمبرداری
۱۳ ژانویه ۱۹۳۹ اعلام شد. درست قبل از فیلمبرداری فیلم، سلزنیک به ستون‌نویس روزنامه اد سالیوان اطلاع داد: «والدین اسکارلت اوهارا فرانسوی و ایرلندی بودند. مانند او، والدین خانم لی هم فرانسوی و ایرلندی هستند.» یک مسئلهٔ مهم برای سلزنیک در طول انتخاب بازیگر، ناتوانی مداوم هالیوود در به تصویر کشیدن دقیق لهجهٔ جنوب آمریکا بود. استودیو معتقد بود که اگر لهجه به درستی به تصویر کشیده نشود، می‌تواند به موفقیت فیلم لطمه بزند. سلزنیک، سوزان مایریک (متخصص گفتار، آداب و رسوم جنوبی که میچل به او توصیه کرده بود) و ویل ای.
جنوبی که میچل به او توصیه کرده بود) و ویل ای. پرایس را استخدام کرد تا به بازیگران آموزش دهند که چگونه با لهجهٔ کشیدهٔ جنوبی صحبت کنند. میچل از کار صداپیشگی بازیگران خوشش آمد و به عدم انتقاد هنگام اکران فیلم اشاره کرد. فیلمنامه. جوآن یک، مورخ سینما، در مورد نویسنده فیلمنامهٔ اصلی، سیدنی هاوارد می‌نویسد: «کاهش پیچیدگی‌های ابعاد حماسی "بربادرفته" کاری بسیار دشوار بود… و اولین فیلم ارسالی هاوارد بسیار طولانی بود و حداقل به شش ساعت فیلم نیاز داشت؛ [تهیه‌کننده] سلزنیک می‌خواست هاوارد برای انجام اصلاحات در صحنه
سلزنیک می‌خواست هاوارد برای انجام اصلاحات در صحنه بماند… اما هاوارد از ترک نیوانگلند خودداری کرد [و] در نتیجه، اصلاحات توسط جمعی از نویسندگان محلی انجام شد.» سلزنیک سه هفته پس از شروع فیلمبرداری، کارگردان جورج کیوکر را اخراج کرد و به سراغ ویکتور فلمینگ رفت که در آن زمان کارگردانی فیلم جادوگر شهر اوز را بر عهده داشت. کارگردان فیلم فلمینگ از فیلمنامه ناراضی بود، بنابراین سلزنیک فیلمنامه‌نویس بن هکت را برای بازنویسی کل فیلمنامه در عرض پنج روز به کار گرفت. هکت به پیش‌نویس اولیه هاوارد بازگشت و تا پایان هفته
به پیش‌نویس اولیه هاوارد بازگشت و تا پایان هفته موفق شد کل نیمه اول فیلمنامه را اصلاح کند. سلزنیک متعهد شد که نیمه دوم را خودش بازنویسی کند اما از برنامه عقب افتاد، بنابراین هاوارد به مدت یک هفته به کار روی فیلمنامه بازگشت و چندین صحنه کلیدی را در بخش دوم بازنویسی کرد. جوآن یک می‌نویسد: «تا زمان اکران فیلم در سال ۱۹۳۹، این پرسش مطرح بود که چه کسی باید نامش در فهرست بازیگران فیلم قرار گیرد.» «اما با وجود تعداد نویسندگان و تغییرات، فیلمنامهٔ نهایی به طرز چشمگیری به نسخه هاوارد نزدیک بود. این واقعیت که نام
به نسخه هاوارد نزدیک بود. این واقعیت که نام هاوارد به تنهایی در تیتراژ ظاهر می‌شود، ممکن است به همان اندازه که به نوشته‌اش اشاره دارد، یادآور خاطرات او نیز باشد، زیرا در سال ۱۹۳۹، سیدنی هاوارد در سن ۴۸ سالگی در یک تصادف تراکتور کشاورزی و قبل از نمایش فیلم درگذشت.» سلزنیک، در یادداشتی که در اکتبر ۱۹۳۹ نوشته شده است، در مورد عوامل سازندهٔ فیلم می‌گوید: «می‌توانید رک و پوست‌کنده بگویید که از مقدار نسبتاً کمی از مطالب موجود در فیلم که از کتاب نیست، بیشتر آن نوشته‌های شخصی من است و تنها خطوط دیالوگ اصلی که مال
شخصی من است و تنها خطوط دیالوگ اصلی که مال من نیستند، چند تا از سیدنی هاوارد و چند تا از بن هکت و چند تای دیگر از جان فن دروتن هستند. به‌طور مختصر، شک دارم که ده کلمه اصلی از الیور گرت در کل فیلمنامه وجود داشته باشد. در مورد ساخت فیلک، حدود هشتاد درصد کار خودم است، و بقیه‌اش بین جو سوئرلینگ و سیدنی هاوارد تقسیم شده، و هکت هم در ساخت یکی از سکانس‌ها نقش اساسی داشته است.» به گفته ویلیام مک‌آدامز، زندگینامه‌نویس هِکت: مک‌آدامز می‌نویسد: «تعیین دقیق اینکه هکت چقدر از فیلمنامه را نوشته غیرممکن است… در فهرست
چقدر از فیلمنامه را نوشته غیرممکن است… در فهرست رسمی نویسندگان فیلم که در انجمن نویسندگان فیلمنامه ثبت شده است، سیدنی هاوارد به عنوان نویسنده فیلمنامه قرار گرفت، اما چهار نویسنده دیگر نیز به این فهرست اضافه شدند… جو سورلینگ برای مشارکت در نگارش فیلمنامه، الیور اچ.پی. گرت و باربارا کیون برای نگارش فیلمنامه و هکت برای دیالوگ‌ها.» فیلمبرداری. تصویربرداری اصلی در ۲۶ ژانویه ۱۹۳۹ آغاز شد و در ۱ ژوئیه به پایان رسید و کارهای پس از تولید تا ۱۱ نوامبر ۱۹۳۹ ادامه یافت. کارگردان جرج کیوکر، که سلزنیک با او رابطه کاری
کارگردان جرج کیوکر، که سلزنیک با او رابطه کاری طولانی داشت و تقریباً دو سال را در پیش‌تولید "بربادرفته" با او گذرانده بود، پس از کمتر از سه هفته فیلمبرداری جایگزین شد. سلزنیک و کیوکر پیش از این بر سر سرعت فیلمبرداری و فیلمنامه اختلاف نظر داشتند، اما توضیحات دیگر خروج کیوکر را به نارضایتی گیبل در کار با او نشان می‌دهد. ویوین لی و اولیویا دی هاویلند در روزی که صحنه بازار آتلانتا فیلمبرداری می‌شد، از اخراج کیوکر مطلع شدند و این دو با همان لباس فیلم به دفتر سلزنیک رفتند و به او التماس کردند که نظرش را عوض کند.
رفتند و به او التماس کردند که نظرش را عوض کند. ویکتور فلمینگ، که کارگردانی "جادوگر شهر اُز" را بر عهده داشت، از مترو گلدوین میر فراخوانده شد تا فیلم را تکمیل کند. با این حال، کیوکر به‌طور خصوصی به آموزش لی و دی هاویلند ادامه داد. یکی دیگر از کارگردانان مترو گلدوین میر، سم وود، در ماه مه به مدت دو هفته کار کرد، زمانی که فلمینگ به دلیل خستگی موقتاً از تولید کناره‌گیری کرد. اگرچه برخی از صحنه‌های کیوکر بعداً دوباره فیلمبرداری شدند، سلزنیک تخمین زد که سه حلقهٔ کامل از کار او در نسخه نهایی باقی مانده است. در
کامل از کار او در نسخه نهایی باقی مانده است. در پایان فیلمبرداری اصلی، کیوکر هجده روز، فلمینگ نود و سه روز و وود بیست و چهار روز فیلمبرداری کرده بودند. فیلمبردار لی گارمس تولید را آغاز کرد، اما در ۱۱ مارس ۱۹۳۹ — پس از یک ماه فیلمبرداری صحنه‌هایی که سلزنیک و همکارانش آنها را «خیلی تاریک» می‌دانستند — جای خود را به ارنست هالر داد که با فیلمبردار تکنی‌کالر ری رناهان همکاری می‌کرد. گارمس یک سوم اول فیلم — تقریباً همه چیز را قبل از بچه‌دار شدن ملانی — را تکمیل کرد، اما نامی از او برده نشد. بیشتر فیلمبرداری زمین
اما نامی از او برده نشد. بیشتر فیلمبرداری زمین پشتی استودیوی آرکی‌او فورتی اکرس سلزنیک اینترنشنال انجام شد و همه صحنه‌های لوکیشن در کالیفرنیا، بیشتر در شهرستان لی آنجلس یا شهر همسایه شهرستان ولچورا فیلمبرداری شدند. تارا، خانهٔ مزرعهٔ خیالیِ جنوبی، تنها به عنوان یک نمای تخته سه‌لا و نمای پاپیه ماشه (ساخته شده از خمیر کاغذی) وجود داشت که در زمین استودیوی سلزنیک ساخته شده بود. برای سوزاندن آتلانتا، نماهای جدیدی در مقابل صحنه‌های قدیمی و متروکهٔ پشت صحنهٔ سلزنیک ساخته شد و خود سلزنیک کنترل مواد منفجره‌ای را که
ساخته شد و خود سلزنیک کنترل مواد منفجره‌ای را که آنها را سوزاند، به دست گرفت. منابع در آن زمان هزینهٔ تولید را ۳٫۸۵ میلیون دلار تخمین زدند که آن را به دومین فیلم گران‌قیمت ساخته شده تا آن زمان تبدیل کرد، و تنها فیلم "بن هور" (۱۹۲۵) هزینهٔ بیشتری داشت. اگرچه افسانه‌ای همچنان ادامه دارد که نظام‌نامه تولید تصویر متحرک سلزنیک را به دلیل استفاده از کلمه «لعنتی» در راستش، عزیزم، برام مهم نیست ۵۰۰۰ دلار جریمه کرد، در واقع، هیئت انجمن سینمایی آمریکا اصلاحیه‌ای را در کد تولید در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۳۹ تصویب کرد، به
در کد تولید در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۳۹ تصویب کرد، به استثنای زمانی که آنها از «لعنت» استفاده کردند. استفاده از «برای به تصویر کشیدن هر صحنه یا گفت وگویی که بر اساس واقعیت تاریخی یا فولکلور … یا نقل قولی از یک اثر ادبی است، در بافت تاریخی مناسب، ضروری و لازم است، مشروط بر اینکه چنین استفاده‌ای که ذاتاً ایراد برانگیز باشد یا به حسن سلیقه توهین کند مجاز نیست». با آن اصلاحیه، انجمن سینمایی آمریکا مخالفت بیشتری با خط پایانی رت نداشت. موسیقی. سلزنیک ماکس اشتاینر را برای آهنگسازی موسیقی متن انتخاب کرد، کسی که در
را برای آهنگسازی موسیقی متن انتخاب کرد، کسی که در اوایل دهه ۱۹۳۰ با او در تصویر آرکی‌او کار کرده بود. برادران وارنر که در سال ۱۹۳۶ با اشتاینر قرارداد بسته بودند، موافقت کردند که او را به سلزنیک قرض دهند. اشتاینر دوازده هفته روی موسیقی متن کار کرد، طولانی‌ترین زمانی که تا به حال صرف نوشتن موسیقی متن کرده بود، همچنین دو ساعت و سی و شش دقیقه، طولانی‌ترین زمانی بود که تا به حال موسیقی برای متن فیلم نوشته بود. این موسیقی با دو تم عاشقانه مشخص می‌شود، یکی برای عشق شیرین اشلی و ملانی و دیگری که شور و اشتیاق
عشق شیرین اشلی و ملانی و دیگری که شور و اشتیاق اسکارلت به اشلی را تداعی می‌کند، هرچند نکته قابل توجه این است که هیچ تم عاشقانه‌ای بین اسکارلت و رت وجود ندارد. به دلیل فشار برای تکمیل به موقع، ماکس اشتاینر در آهنگسازی از هوگو فریدهوفر، آدولف دوویچ و هاینتس اریک رومهلد کمک گرفت. اکران. پیش‌نمایش، نمایش اولیه و اکران اولیه. در ۹ سپتامبر ۱۹۳۹، سلزنیک، همسرش، ایرنه، سرمایه‌گذار جان «جاک» ویتنی، و تدوینگر فیلم هال سی. کرن برای پیش‌نمایش فیلم در تئاتر فاکس به ریورساید، کالیفرنیا رفتند. فیلم در این مرحله هنوز یک
کالیفرنیا رفتند. فیلم در این مرحله هنوز یک راف‌کات بود، عناوین کامل را نداشت و به جلوه‌های ویژه نوری نیاز داشت. مدت زمان فیلم چهار ساعت و بیست و پنج دقیقه بود که بعداً برای اکران مناسب به کمتر از چهار ساعت کاهش یافت. در آن شب با روش دو فیلم با خرید یک بلیت دو فیلم "شب‌های هاوایی" و "بو ژست" (۱۹۳۹) در حال نمایش بود، اما پس از اولین فیلم بلند اعلام شد که به جای فیلم بلند دوم، سینما پیش‌نمایشی از یک فیلم آینده بدون نام را نمایش خواهد داد؛ به تماشاگران اطلاع داده شد که می‌توانند سالن را ترک کنند، اما پس از
داده شد که می‌توانند سالن را ترک کنند، اما پس از شروع فیلم دیگر اجازه ورود نخواهند داشت و پس از بسته شدن در سالن سینما، تماس تلفنی نیز مجاز نخواهد بود. وقتی عنوان فیلم روی پرده سینما ظاهر شد، تماشاگران تشویق کردند و پس از پایان فیلم، تماشاگران ایستاده فیلم را تشویق کردند. دیوید تامسون در زندگینامه‌اش از سلزنیک نوشت که واکنش تماشاگران قبل از شروع فیلم «بزرگ‌ترین لحظه زندگی [سلزنیک]، بزرگ‌ترین پیروزی و رستگاری تمام شکست‌هایش» بود. سلزنیک در کارت‌های پیش‌نمایش فیلم را «احتمالاً شگفت‌انگیزترین فیلمی که تا به
فیلم را «احتمالاً شگفت‌انگیزترین فیلمی که تا به حال دیده‌ام» توصیف کرد. وقتی اوایل سپتامبر مطبوعات از سلزنیک پرسیدند که چه احساسی نسبت به فیلم دارد، گفت: «ظهر فکر می‌کنم فوق‌العاده است، نیمه‌شب فکر می‌کنم افتضاح است. گاهی فکر می‌کنم بهترین فیلمی است که تا به حال ساخته شده. اما اگر فقط یک فیلم عالی باشد، باز هم راضی خواهم بود.» حدود ۳۰۰٬۰۰۰ نفر در ۱۵ دسامبر ۱۹۳۹ برای اولین نمایش فیلم در تئاتر بزرگ لووز در آتلانتا به سینما آمدند. این اوج سه روز جشن به میزبانی شهردار ویلیام بی. هارتسفیلد بود که شامل رژه
شهردار ویلیام بی. هارتسفیلد بود که شامل رژه لیموزین‌ها با حضور ستاره‌های فیلم، پذیرایی، هزاران نفر پرچم‌های ایالت جورجیا و یک جشن لباس بود. یوریث دی. ریورز، فرماندار جورجیا، ۱۵ دسامبر را تعطیل رسمی اعلام کرد. تخمین زده می‌شود ۳۰۰٬۰۰۰ نفر از ساکنان و بازدیدکنندگان آتلانتا به مسافت هفت مایل در خیابان‌ها صف کشیدند تا صف لیموزین‌هایی را که ستاره‌ها را از فرودگاه می‌آوردند، تماشا کنند. فقط لسلی هاوارد و ویکتور فلمینگ تصمیم گرفتند در این مراسم شرکت نکنند: هاوارد به دلیل شیوع جنگ جهانی دوم به انگلستان بازگشته بود
دلیل شیوع جنگ جهانی دوم به انگلستان بازگشته بود و فلمینگ با سلزنیک اختلاف پیدا کرده بود و از شرکت در تمامی مراسم‌های افتتاحیه خودداری کرده بود. هتی مک‌دنیل نیز غایب بود، زیرا او و دیگر بازیگران سیاه‌پوست به دلیل قوانین جیم کرو جورجیا، که مانع از نشستن آنها در کنار همکاران سفیدپوستشان می‌شد، از حضور در مراسم افتتاحیه منع شدند. کلارک گیبل پس از اطلاع از اینکه مک‌دنیل از حضور در مراسم افتتاحیه منع شده است، تهدید کرد که این رویداد را تحریم خواهد کرد، اما مک‌دنیل او را متقاعد کرد که در مراسم شرکت کند.
مک‌دنیل او را متقاعد کرد که در مراسم شرکت کند. رئیس‌جمهور جیمی کارتر بعداً از آن به عنوان «بزرگ‌ترین رویدادی که در طول زندگی من در جنوب اتفاق افتاده است» یاد کرد. پس از آن، نمایش‌های افتتاحیه در نیویورک و لس‌آنجلس برگزار شد؛ در لس‌آنجلس برخی از بازیگران زن که برای نقش اسکارلت در نظر گرفته شده بودند، از جمله پائولت گادرد، نورما شیرر و جوآن کرافورد، حضور داشتند. از دسامبر ۱۹۳۹ تا ژوئیه ۱۹۴۰، این فیلم فقط با بلیت‌های پیش‌خرید در تعداد محدودی از سینماها با قیمت‌های بالای ۱ دلار — بیش از دو برابر قیمت یک فیلم
بالای ۱ دلار — بیش از دو برابر قیمت یک فیلم سینمایی معمولی در اولین اکران — به نمایش درآمد و مترو گلدوین میر به‌طور بی‌سابقه‌ای ۷۰ درصد از درآمد گیشه را به دست آورد، در حالی که این رقم معمولاً ۳۰ تا ۳۵ درصد بود. پس از رسیدن به اشباع به عنوان یک نمایش خیابانی، مترو گلدوین میر شرایط خود را به ۵۰ درصد کاهش داد و قیمت‌ها را قبل از اینکه سرانجام در سال ۱۹۴۱ با قیمت‌های «عامه پسند» وارد اکران عمومی شود، به نصف کاهش داد. با احتساب هزینه‌های توزیع و تبلیغات، کل هزینه‌های فیلم به ۷ میلیون دلار رسید. نسخه‌های بعدی.
فیلم به ۷ میلیون دلار رسید. نسخه‌های بعدی. در سال ۱۹۴۲، سلزنیک به دلایل مالیاتی شرکت خود را منحل کرد و سهم خود از "بربادرفته" را به شریک تجاری‌اش، جان ویتنی، به قیمت ۵۰۰٬۰۰۰ دلار فروخت. در عوض، ویتنی آن را به قیمت ۲٫۸ میلیون دلار به مترو گلدوین میر فروخت؛ بنابراین، استودیو مالک کامل فیلم شد. مترو گلدوین میر بلافاصله فیلم را در بهار ۱۹۴۲، و دوباره در سال‌های ۱۹۴۷ و ۱۹۵۴ اکران کرد. در نسخهٔ مجدد سال ۱۹۵۴، اولین باری بود که فیلم در صفحهٔ عریض نمایش داده شد. اکران فیلم در سال ۱۹۶۱ به مناسبت صدمین سالگرد آغاز
فیلم در سال ۱۹۶۱ به مناسبت صدمین سالگرد آغاز جنگ داخلی آمریکا انجام شد و همچنین شامل یک مراسم باشکوه «افتتاحیه» در تئاتر بزرگ لووز بود. سلزنیک و بسیاری دیگر از ستارگان فیلم، از جمله ویوین لی و اولیویا دی هاویلند، در این مراسم حضور داشتند. کلارک گیبل سال قبل فوت کرده بود. این فیلم برای اکران مجدد در سال ۱۹۶۷ تا فیلم ۷۰ میلی‌متری ارتقا پیدا کرد، و با پوستری به‌روز شده منتشر شد که گیبل را با پیراهن سفید پاره در حالی که لی را در پس زمینه‌ای از شعله‌های نارنجی نگه داشته است، نشان می‌دهد. در سال‌های ۱۹۷۱، ۱۹۷۴ و
داشته است، نشان می‌دهد. در سال‌های ۱۹۷۱، ۱۹۷۴ و ۱۹۸۹ نیز نسخه‌های مجددی از آن منتشر شد؛ برای اکران مجدد پنجاهمین سالگرد در سال ۱۹۸۹، نسخه‌های صوتی و تصویری آن به‌طور کامل بازسازی شد. این فیلم یک بار دیگر در سال ۱۹۹۸ توسط وارنر مدیا متعلق به نیو لاین سینما در سینماهای ایالات متحده اکران شد. در سال ۲۰۱۳، یک نسخه سینمای دیجیتال با وضوح ۴کی همزمان با صدمین سالگرد ویوین لی در بریتانیا منتشر شد. در سال ۲۰۱۴، نمایش‌های ویژه‌ای به مدت دو روز در سینماهای سراسر ایالات متحده برنامه‌ریزی شد تا با هفتاد و پنجمین سالگرد
متحده برنامه‌ریزی شد تا با هفتاد و پنجمین سالگرد و دوباره طی سه روز در سال ۲۰۲۴، برای جشن هشتاد و پنجمین سالگرد آن همزمان اکران شود. تلویزیون. این فیلم اولین نمایش تلویزیونی خود را در آمریکا در شبکه کابلی اچ‌بی‌او در ۱۱ ژوئن ۱۹۷۶ تجربه کرد و چهارده بار در طول بقیه ماه از این کانال پخش شد. سایر کانال‌های کابلی نیز این فیلم را در طول ماه ژوئن پخش کردند. اولین نمایش در شبکهٔ تلویزیونی در نوامبر همان سال انجام شد. ان‌بی‌سی برای پخش یکباره ۵ میلیون دلار پرداخت کرد و دو قسمت در شب‌های متوالی پخش شد. در آن زمان،
و دو قسمت در شب‌های متوالی پخش شد. در آن زمان، این برنامه به پربیننده‌ترین برنامه تلویزیونی که تاکنون از یک شبکه واحد پخش شده بود، تبدیل شد و ۴۷٫۵ درصد از خانوارهای نمونه‌گیری شده در آمریکا و ۶۵ درصد از بینندگان تلویزیون آن را تماشا کردند، که هنوز هم رکورددار پربیننده‌ترین فیلم پخش شده از تلویزیون است. در سال ۱۹۷۸، سی‌بی‌اس قراردادی به ارزش ۳۵ میلیون دلار برای پخش فیلم در بیست سال متوالی امضا کرد. ترنر اینترتینمنت در سال ۱۹۸۶ کتابخانه فیلم مترو گلدوین میر را خریداری کرد، اما این قرارداد شامل حقوق تلویزیونی
خریداری کرد، اما این قرارداد شامل حقوق تلویزیونی "بربادرفته" نمی‌شد، که هنوز در اختیار سی‌بی‌اس بود. توافقی حاصل شد که در آن حقوق به سرگرمی ترنر بازگردانده شد و حقوق پخش سی‌بی‌اس برای "جادوگر شهر اُز" تمدید شد. از این فیلم برای راه‌اندازی دو کانال کابلی متعلق به سامانه پخش ترنر استفاده شد: ترنر نتورک (۱۹۸۸) و تی‌سی‌ام (۱۹۹۴). رسانه خانگی. این فیلم در مارس ۱۹۸۵ در نوار ویدئویی عرضه شد، جایی که در رتبه دوم جدول فروش قرار گرفت، و پس از آن در قالب‌های دی‌وی‌دی و دیسک بلوری منتشر شد. بازخورد. پاسخ انتقادی. پس
و دیسک بلوری منتشر شد. بازخورد. پاسخ انتقادی. پس از انتشار فیلم، مجلات و روزنامه‌های جلب مشتری عموماً نقدهای بسیار خوبی دربارهٔ "بربادرفته" نوشتند؛ با این حال، در حالی که ارزش‌های تولید، دستاوردهای فنی و مقیاس جاه‌طلبی آن به‌طور جهانی شناخته شده بود، برخی از منتقدان آن موقع، فیلم را بیش از حد طولانی و از نظر دراماتیک غیرقابل باور دانستند. فرانک اس. نوجنت از "نیویورک تایمز" ادعا کرد که اگرچه این فیلم جاه‌طلبانه‌ترین فیلم ساخته شده تا آن زمان بود، اما احتمالاً بزرگ‌ترین فیلم ساخته شده تا آن زمان نبود، اما با
بزرگ‌ترین فیلم ساخته شده تا آن زمان نبود، اما با این وجود او آن را «داستانی جالب که به زیبایی روایت شده» دانست. فرانتس هولرینگ از مجله "نیشن" نیز همین نظر را داشت: «نتیجه فیلمی است که رویدادی بزرگ در تاریخ این صنعت است اما تنها دستاوردی کوچک در هنر سینما محسوب می‌شود. لحظاتی وجود دارد که این دو مقوله با هم تلاقی خوبی دارند، اما فواصل طولانی بین آنها سرشار از کاراییِ صرفاً تماشایی است.» اگرچه این فیلم به خاطر وفاداری‌اش به رمان مورد تحسین قرار گرفت، این جنبه همچنین به عنوان عامل اصلی مؤثر در طولانی بودن
همچنین به عنوان عامل اصلی مؤثر در طولانی بودن زمان نمایش مشخص شد. جان سی. فلین در "ورایتی" نوشت که سلزنیک «بیش از حد جزئیات را داخل فیلم گنجانده است» و اگر صحنه‌ها و دیالوگ‌های تکراری از بخش پایانی داستان حذف می‌شدند، فیلم به عنوان یک اثر سرگرم‌کننده مفیدتر می‌بود. "گاردین" احساس می‌کرد که یکی از نقاط ضعف جدی فیلم این است که داستان فاقد کیفیت حماسی لازم برای توجیه زمان صرف شده است و نیمه دوم را که بر «ازدواج‌های بی‌ربط» اسکارلت و «دعواهای خانگی» او تمرکز دارد، عمدتاً زائد دانست و تنها دلیل گنجاندن آنها را
عمدتاً زائد دانست و تنها دلیل گنجاندن آنها را «صرفاً به این دلیل که مارگارت میچل آن را به این شکل نوشته است» دانست. "گاردین" معتقد بود که اگر «داستان در نقطه‌ای که با این فاصله مشخص شده است، کوتاه و مرتب می‌شد، و اگر درام شخصی در خدمت پرداخت سینمایی به مضمون اصلی — فروپاشی و ویرانی جنوب قدیم — قرار می‌گرفت، آنگاه "بربادرفته" می‌توانست یک فیلم واقعاً عالی باشد». به همین ترتیب، هولرینگ نیز نیمه دوم فیلم را ضعیف‌تر از نیمه اول دانست و با اشاره به جنگ داخلی به عنوان نیروی محرکه بخش اول در حالی که شخصیت‌ها در
عنوان نیروی محرکه بخش اول در حالی که شخصیت‌ها در بخش دوم غالب هستند، نتیجه گرفت که تقصیر اصلی فیلم در همین‌جا نهفته است و اظهار داشت که «شخصیت‌ها به تنهایی کافی نیستند». با وجود صحنه‌های عالی فراوان، او درام را غیرقابل باور دانست و گفت که «رشد روانشناختی» نادیده گرفته شده است. بخش زیادی از ستایش‌ها به خاطر انتخاب بازیگران بود، و به ویژه ویوین لی به خاطر بازی‌اش در نقش اسکارلت مورد توجه قرار گرفت. نیوجنت او را «محور اصلی تصویر» توصیف کرد و معتقد بود که او «به قدری بی‌نقص برای این نقش توسط هنر و طبیعت طراحی
قدری بی‌نقص برای این نقش توسط هنر و طبیعت طراحی شده است که تصور هر بازیگر دیگری در این نقش غیرممکن است». به همین ترتیب، هولرینگ او را در «ظاهر و حرکات»، «بی‌نقص» یافت؛ او بهترین بازی لی را زمانی احساس کرد که به او اجازه داده می‌شد «شخصیت دوگانه‌ای را که به تصویر می‌کشد، برجسته کند» و معتقد بود که او به ویژه در لحظات شخصیت‌پردازی مانند صبح روز بعد از صحنه تجاوز زناشویی خوب نقش را ایفا کرده است. فلین همچنین لی را از نظر فیزیکی مناسب این نقش دانست و احساس کرد که او در صحنه‌هایی که شجاعت و عزم راسخ خود را نشان