payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جلوگیری از بیماری آلزایمر در مدل موش را دارا می‌باشد. خواص آرایشی: به عنوان رنگ موی طبیعی استفاده می‌شود و به موها رنگ قهوه‌ای روشن می‌دهد. سایر: بعضی مطالعات علمی نشان دهنده اثرات ضد ویروسی دارچین است. بررسی‌های علمی نشان‌دهندهٔ کاهش تکثیر ویروس اچ‌آی‌وی در شرایط آزمایشگاهی در حضور عصارهٔ دارچین است. مسمومیت. بررسی‌های منسجم در زمینهٔ عوارض جانبی مصرف دارچین، بیانگر اختلالات گوارشی و واکنش‌های آلرژیک به عنوان شایع‌ترین علائم است. در سال ۲۰۰۸ میلادی، سازمان ایمنی غذایی اروپا، ایجاد مسمویت کومارین بر پایهٔ
ایمنی غذایی اروپا، ایجاد مسمویت کومارین بر پایهٔ مصرف دارچین را در نظر گرفته و حداکثر مصرف روزانهٔ قابل تحمل از دارچین را ۰٫۱ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن را تأیید کرده‌است. کومارین، در غلظت‌های بالا، می‌تواند باعث آسیب کبد و کلیه و اثر متابولیکی در انسان به وسیلهٔ CYP2A6 چندریختی گردد. بر اساس این ارزیابی، اتحادیه اروپا میزان مصرف مجاز دارچین در غذاهای پخته‌شده را ۱۵ میلی‌گرم به ازای هر ۱ کیلوگرم اعلام نموده‌است.
سرعت گریز در فیزیک و ستاره‌شناسی به حداقل سرعتی گفته می‌شود که یک جسم باید داشته باشد تا بتواند از چنگ نیروی گرانشی جسم دیگر بگریزد. سرعت گریز حدی است که بنا بر آن، اگر جرمی با سرعت اولیۀ بیش از سرعت گریز جرمی که می‌خواهد از آن بیرون برود به سوی بیرون حرکت کند موفق به فرار از آن خواهد شد، اما اگر سرعت آن جرم کم‌تر از سرعت گریز آن جرم دیگر باشد موفق به این کار نخواهد شد. مثلاً سرعت گریز از سیارهٔ زمین ۱۱٫۲ کیلو متر بر ثانیه است یعنی اگر جرمی باسرعتی بیش از حدود ۱۱٫۲ کیلومتر بر ثانیه مستقیماً به سوی بیرون
حدود ۱۱٫۲ کیلومتر بر ثانیه مستقیماً به سوی بیرون حرکت کند موفق به فرار از آن خواهد شد اما اگر سرعت آن جرم از این حد کم‌تر باشد ابتدا به سوی بالا رفته و سپس دوباره به پایین بازمی‌گردد. یک موشک، که به‌طور مداوم با استفاده از سوخت خود در حال شتاب است، نیازی به رسیدن به سرعت فرار بالستیک ندارد و با هر سرعتی که دارد می‌تواند به راه خود ادامه دهد زیرا با بیرون راندن جرم و واکنش آن انرژی جنبشی اضافی تأمین می‌شود. با داشتن حالت مناسب پیشراننده و سوخت کافی برای فرار با نیروی شتاب‌دهندۀ موشک می‌تواند با هر سرعت فرار
با نیروی شتاب‌دهندۀ موشک می‌تواند با هر سرعت فرار را بدست آورد. برای جسمی بزرگ و از نظر کروی بودن متقارن؛ مانند یک ستاره یا سیاره، سرعت گریز برای آن جسم در یک فاصلهٔ معین با این فرمول ۳ محاسبه می‌شود: که G ثابت گرانش؛ (), و "M" جرم سیاره مورد نظر، و "r" فاصلۀ میان مرکز ثقل جسم است.
رُخ‌گردی (به انگلیسی: libration). حرکات نوسانی اجرام فضایی نسبت به هم است. در مورد کره ماه رخ‌گردی باعث پدیدار شدن ۹ درصد از گوشه‌های نیمه ناآشکار ماه به صورت متناوب در زمان‌بندی گردش ماهانه ماه برای مشاهده‌کنندگان زمینی می‌شود. این پدیده از چشم زمینیان در مشاهده ماه آشکار است. سمت پیدای ماه یعنی سمتی از کرهٔ ماه که رو به زمین است در نمایاندن سطح خود به زمین نوساناتی دارد که در نتیجه رخ‌گردی، رصدکننده علاوه بر «چهره» ماه «گونه‌هایش» را هم می‌تواند مشاهده کند. رخ‌گردی باعث می‌شود که بیننده از زمین بتواند
کند. رخ‌گردی باعث می‌شود که بیننده از زمین بتواند مجموعاً ۵۹ درصد از سطح ماه را ببیند. سه گونه رخ‌گردی وجود دارد: ماهانه طولی و عرضی و روزانه. بر اثر رخ‌گردی عرضی رأس «پیشانی» و زیر «چانه» ماه متناوباً آشکار می‌شود. رخ‌گردی‌های روزانه به مکان بیننده بر روی زمین بستگی دارد. رخگردی ماهانه طولی حدوداً در هنگام رسیدن ماه به فاصله متوسط کره زمین -تقریباً مابین نقاط اوج و حضیض- دو بار در یکماه سی‌روزه حداکثر ۷ونیم درجه از استوای ماه (۲۲۵ کیلومتر) را متناوباً باز می‌نمایاند. در رخگردی ماهانه عرضی بعلت تغییرات
می‌نمایاند. در رخگردی ماهانه عرضی بعلت تغییرات انحراف میل عرضی ماه نسبت به زمین در نقاط میل شمالی و جنوبی ماه هرماه سی‌روزه دو بار حداکثر تا ۶ونیم درجه از نواحی قطبین آن متناوباً پدیدار می‌شود؛ و در رخگردی روزانه بر اساس جابجایی روزانه ناظر زمینی نسبت به ماه اختلاف منظر طولی حدود ۱ درجه برای یک ناظر ثابت ایجاد می‌کند.
خودروی شاسی‌بلند یا اس‌یووی (به انگلیسی: Sport Utility Vehicle یا به‌طور مخفف SUV) یک طبقه‌بندی خودرویی است که عناصر خودروهای سواری جاده‌ای را با ویژگی‌های وسایل نقلیه خارج از جاده مانند افزایش فاصله از زمین و چهار چرخ متحرک ترکیب می‌کند یا به گونه‌ای از خودروها می‌گویند که برای کاربرد بیابانی و پیمودن مسیرهای ناهموار طراحی شده‌اند. این خودروها به‌طور معمول دو دیفرانسیل هستند و فاصلهٔ محور آنها تا سطح زمین بیشتر از خودروهای عادی است. از نخستین نمونه‌های اس‌یووی یا شاسی بلند می‌توان به جیپ ویلیز دهه ۱۹۴۰
یا شاسی بلند می‌توان به جیپ ویلیز دهه ۱۹۴۰ میلادی، لندروور دهه ۱۹۵۰ میلادی ۱۹۵۱ نیسان پاترول و تویوتا لندکروزر دهه ۱۹۶۰ میلادی اشاره کرد که همگی با استفاده از شاسی (Chassis) وانت بارها یا کامیونت ساخته شده بودند و با توجه به نیروی موتور بالا و فاصله زیاد از سطح زمین، قابلیت مانور بر روی سطوح ناصاف و خاکی را داشتند. در دهه ۱۹۷۰ میلادی، محبوبیت این نمونه‌ها بیشتر از پیش شد و خودروسازان تصمیم به مدرن کردن این کلاس بدنه از خودرو گرفتند. جیپ واگونیر (که پیش از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران با نام سیمرغ و جیپ آهو و
از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران با نام سیمرغ و جیپ آهو و همزمان با کشور آمریکا در شرکت پارس خودروی فعلی تولید می‌شد)، رِنج‌روور و شورولت بلیزر را می‌توان نخستین نسل از خودروهای شاسی بلند دانست که با ترکیب سیستم چهار چرخ متحرک و امکانات مدرن و لوکس به بازار عرضه می‌شدند. از شاسی بلندهای مدرنِ بازار فعلی، که مانند خودروهای سواری بر اساس ابعاد به بخشهای کوچک، متوسط و بزرگ تقسیم می‌شوند، می‌توان از مواردی مانند مدل تویوتا لندکروزر، دیسکاوری شرکت لندروور، ب‌ام‌و ایکس۵، مرسدس-بنز کلاس-جی و کادیلاک اسکالید نام برد.
مرسدس-بنز کلاس-جی و کادیلاک اسکالید نام برد. امنیت. خودروهای شاسی‌بلند ارتفاع‌شان از زمین بالاتر از خودروهای دیگر است و به این دلیل مرکز ثقل بالاتری دارند. این باعث افزایش خطر واژگونی ماشین‌های شاسی بلند می‌شود. با خودروهای شاسی‌بلند امکان کشته شدن کودکان پس از تصادف هشت برابر ماشینهای دیگر است. تخریب محیط زیست. ماشین‌های شاسی‌بلند اغلب مصرف سوخت بالاتری دارند و نسبت به خودروهای کوچک‌تر بیشتر منجر به تغییرات اقلیمی و تخریب طبیعت می‌شوند. ماشین‌های شاسی بلند به تنهایی مسئول افزایش بیش از ۳٫۳ میلیون بشکه نفت
به تنهایی مسئول افزایش بیش از ۳٫۳ میلیون بشکه نفت در روز برای سوخت خودروها بین سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۸ بودند. اگر چه ماشین‌های شاسی‌بلند هم می‌توانند برقی باشند ولی به هر حال در پروسه تولیدشان گازهای گلخانه‌ای بیشتری ایجاد می‌شود و به‌طور کل هم نسبت به خودروهای کوچک‌تر۲۵ ٪ سوخت بیشتری مصرف می‌کنند. طبقه‌بندی خودروهای شاسی‌بلند. همان‌طور که اشاره شد، اتومبیل‌های شاسی‌بلند نیز مانند خودروهای سواری به چند دسته مختلف تقسیم می‌شوند. تمامی این خودروها توانایی مانورهای بیرون از جاده را داشته و اتومبیل‌هایی آفرود به
بیرون از جاده را داشته و اتومبیل‌هایی آفرود به حساب می‌آیند. این طبقه‌بندی‌ها به‌طور کلی عبارتند از: شاسی‌بلند اندازه متوسط (Mid-Size SUV). این اصطلاح بیشتر در آمریکای شمالی کاربرد داشته و در سایر نقاط جهان هم رده با نمونه‌های اندازه بزرگ در نظر گرفته می‌شود. از شاسی بلندهای اندازه متوسط می‌توان به نمونه‌های فهرست زیر اشاره کرد: شاسی‌بلند اندازه بزرگ (Full Size SUV). شاسی‌بلندهای اندازه بزرگ فضای بیشتری در بخش‌های فضای درونی و محفظه بار را در اختیار سرنشینی قرار می‌دهد. نمونه‌هایی از خودروهای شاسی بلند
قرار می‌دهد. نمونه‌هایی از خودروهای شاسی بلند اندازه بزرگ عبارتند از: نمونه‌هایی از شاسی بلندهای اندازه بزرگ را می‌توان در فیلم‌های سینمایی آمریکایی مشاهده کرد که بیشتر در اختیار نیروی پلیس ویژه این کشور قرار دارند.
تولدی دیگر نام مجموعه‌شعری فروغ فرخزاد است تولدی دیگر همچنین در معانی زیر استفاده شده‌است:
تولدی دیگر مجموعۀ تلویزیونی ایرانی به کارگردانی داریوش فرهنگ و تهیه‌کنندگی مسعود رسام و بیژن بیرنگ است. این مجموعه محصول سال ۱۳۷۸ و ۱۳۷۷ شبکه پنج صدا و سیمای جمهوری اسلامی است. خلاصۀ داستان. این مجموعه داستان زن و شوهری مرفه را روایت می‌کند که در آستانه کشمکش طلاق با وجود سه فرزند هستند. ماجرای داستان از آنجا آغاز می‌شود که این زن و شوهر موقع رفتن به یک میهمانی در لواسان در حین مشاجره دچار حادثه شده و ماشین آنها به دره سقوط می‌کند و آتش می‌گیرد. شوهر در آخرین لحظات از اتومبیل بیرون می‌پرد و به کمک نیروهای
لحظات از اتومبیل بیرون می‌پرد و به کمک نیروهای امداد نجات پیدا می‌کند، اما در این تصادف اثری از زن وجود ندارد. زن که چهره‌اش سوخته، توسط یک دکتر جراح پلاستیک پیدا می‌شود و پس از تغییر چهره به صورت پرستاری ناشناس به منزل سابق خود بر می‌گردد و این بار به نوعی دیگر برخورد می‌کند. به طوری که فرزندان، همسر و مادر شوهر خود را به شدت مجذوب می‌کند تا جایی که آن‌ها به شخصیت اصلی او پی برده و همسرش مجدداً از او تقاضای ازدواج می‌کند.
ذُوٱلْفَقَارِ نام شمشیر علی ابن ابی طالب بود. این شمشیر دو سر یا دو لبه داشته‌است و برجسته‌ترین نماد علی بن ابی‌طالب و نماد شجاعت و قدرت اوست. ذوالفقار در فرهنگ اسلامی (بالأخص در شمایل‌نگاری‌ها) حضور پررنگی دارد. حدیث «لا سیف الا ذوالفقار» (شمشیری نیست جز ذوالفقار) در وصف آن صادر شده‌است. ذوالفقار پیش از علی بن ابی‌طالب به پیامبر اسلام تعلق داشت و پس از علی ابن ابی‌طالب گویا چند بار میان آل علی و عباسیان دست‌به‌دست شد و (به عقیدهٔ شیعیان امامی) امروزه نزد «امام زمان» قرار دارد روایاتی وجود دارند که از انجام
زمان» قرار دارد روایاتی وجود دارند که از انجام اعمال خارق‌العاده‌ای به‌وسیله ذوالفقار توسط علی بن ابی‌طالب خبر می‌دهند. این شمشیر در شمایل‌نگاری‌های اسلامی و ادبیات کلاسیک فارسی و ترکی (شامل مقتل‌نامه‌ها و سایر اشعار اهل تسنن و تشیع و تصوف) حضور پررنگی دارد و بر روی اعلام و نشان‌های نظامی کاربرد داشته‌است و حتی برخی از شاهان سلسلهٔ صفوی ادعای تملک آن را داشته‌اند. همچنین نام «ذوالفقار» به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان نام کوچک و لقب در کشورهای اسلامی بکار می‌رود. در این کشورها معمولاً روی شمشیرهای باکیفیت عبارت
در این کشورها معمولاً روی شمشیرهای باکیفیت عبارت «لا سیف الا ذوالفقار» را حک می‌کنند. وجه تسمیه. «» جمع مکسر «» است؛ و فقره یعنی خراش؛ لذا «ذوالفقار» یعنی دارنده و صاحب خراش‌ها. وجه تسمیه «ذوالفقار» را اینطور توضیح داده‌اند که پشت آن خراش‌ها یا شیارهای ریزی وجود داشته‌است. شیخ صدوق در "علل الشرایع" شباهت شیارهای پشت ذوالفقار با ستون فقرات انسان را وجه تسمیه ذوالفقار گزارش کرده‌است. روایتی از جعفر صادق (ششمین امام شیعیان دوازده امامی) وجود دارد که وجه تسمیه ذوالفقار را اینطور توضیح می‌دهد: «چون امیرالمؤمنین
را اینطور توضیح می‌دهد: «چون امیرالمؤمنین با ذوالفقار ضربه‌ای به کسی نزد، مگر این که آن شخص در این دنیا از زندگی و در آخرت از بهشت افتقار (یعنی محرومیت) پیدا کرد». توصیف. طبق روایت مقریزی در "امتاع الاسماع"، ذوالفقار از جنس آهنی ساخته شده که کنار کعبه مدفون بوده‌است. دستهٔ ذوالفقار از جنس نقره بوده و دو حلقهٔ نقره‌ای نیز روی آن نصب شده بود. ظاهراً طول ذوالفقار هفت وجب بوده و بر پشت آن هفده-هجده خراش ریز موجود بوده‌است. ظاهراً روی ذوالفقار عبارت «» (هیچ مسلمانی به‌دست کافر[ان] کشته نمی‌شود) یا چند عبارت که
به‌دست کافر[ان] کشته نمی‌شود) یا چند عبارت که با این جمله ختم شوند، حک شده بود. اویگن میتووخ می‌گوید ظاهراً این عبارت یا عبارات، به کشته شدن منبة بن حجاج به دست علی اشاره داشته‌اند. ذوالفقار شمشیری با دو لبه، یا دو زبانه بوده؛ و با فرض دو زبانه داشتنش، این خصوصیت احتمالاً برای کور کردن دشمن یا درآوردن چشمان وی از حدقه، مفید واقع می‌شده‌است. البته مصطفی زروانی در "دانشنامهٔ جهان اسلام" دو زبانه بودن ذوالفقار را رد می‌کند و آن را «نگاهی عامیانه» می‌داند.. تاریخچه. پیدایش. در مورد صاحب اولیه ذوالفقار
تاریخچه. پیدایش. در مورد صاحب اولیه ذوالفقار روایت‌های مختلفی وجود دارد. این فرضیه‌ها به شرح ذیل‌اند: نقطه اشتراک روایت‌های مختلف این است که ذوالفقار پیش از علی بن ابی‌طالب به محمد بن عبدالله، پیامبر اسلام، تعلق داشت. مالکیت علی. ظاهرا در جنگ احد شمشیر علی در اثر اصابت به کلاهخود یکی از کفار شکست؛ علی نزد محمد رفت و شمشیری دیگری خواست و محمد ذوالفقار را به او داد. علی به میدان جنگ بازگشت و وقتی محمد جنگاوری علی با ذوالفقار را دید، گفت: «». (هیچ شمشیری جز ذوالفقار نیست و هیچ جوانمردی جز علی نیست).
جز ذوالفقار نیست و هیچ جوانمردی جز علی نیست). روایت‌هایی وجود دارد که علی با ذوالفقار اقدامات خارق‌العادهٔ نظامی انجام داد. مثلا در جنگ صفین پانصد نفر را سر برید یا نصف کرد. پس از علی. پس از علی بن ابی‌طالب، ذوالفقار به حسن مجتبی رسید. واعظ کاشفی، نویسندهٔ رمانِ تاریخی روضة الشهدا، در رمانش نوشته‌است حسین بن علی با ذوالفقار در نبرد کربلا جنگید؛ اما بنا به گزارش ابن طاووس، شمشیری که پس از نبرد کربلا به دست امویان افتاد ذوالفقار نبوده‌است. ذوالفقار بعدتر به دست محمد نفس‌زکیه رسید تا اینکه او در جنگ با منصور
محمد نفس‌زکیه رسید تا اینکه او در جنگ با منصور (خلیفه‌ی عباسی وقت) کشته شد. او قبل از وفات ذوالفقار را به تاجری امانت داد تا به شخصی از خاندان ابوطالب برساند. بعدتر وقتی مهدی عباسی به خلافت رسید، ذوالفقار به دست وی افتاد. بعد به هادی عباسی، و بعدتر به هارون الرشید رسید. هارون الرشید ذوالفقار را به یزید بن مزید شیبانی سپرد تا به نبرد ولید بن طریف شیبانی برود. گفته می‌شود مقتدر عباسی نیز در سال ۳۲۰ هجری برای جنگ با مؤنس خادم آن را حمل می‌کرده‌است. به روایت شیخ کلینی ذوالفقار مدتی نزد جعفر صادق بود بعدتر به
کلینی ذوالفقار مدتی نزد جعفر صادق بود بعدتر به علی بن موسی الرضا رسید و سپس مجدداً به دست عباسیان افتاد.طبق روایات شیعیان امامی، ذوالفقار امروزه نزد حجت بن الحسن (امام زمان) قرار دارد. در قرآن و حدیث. علامه مجلسی به نقل از المناقب می‌گوید آیهٔ «» در شأن ذوالفقار نازل شده‌است. پیامبر اسلام وقتی جنگاوری علی بن ابی‌طالب با ذوالفقار را دید گفت: «لا سیف الا ذوالفقار و لا فتی الا علی.» اما در این مورد اقوال دیگری نیز وجود دارد. برای مثال طبری، مورخ اهل تسنن، روایت می‌کند که این جمله را «ندایی از آسمان» سر
روایت می‌کند که این جمله را «ندایی از آسمان» سر می‌داد. بنا بر روایت شیخ مفید در "الإرشاد" و روایت شیخ طوسی در "الأمالی" این ندا را فرشته‌ای به اسم «رضوان» سر داده بود. سمعانی در "فضایل الصحابه" و ابن بطّه در "الابنیه" نیز روایت مشابهی دارند با این تفاوت که این دو جنگ بدر را به جای جنگ احد ذکر کرده‌اند. در فرهنگ. ذوالفقار که برجسته‌ترین نماد علی بن ابی‌طالب است نزد بسیاری از مسلمانان (بالأخص شیعیان) به‌عنوان نمادی از شجاعت و قدرت علی بن ابی‌طالب درنظر گرفته می‌شود. هرچقدر که علی بیشتر به عنوان یک قهرمان
می‌شود. هرچقدر که علی بیشتر به عنوان یک قهرمان شهرت یافت، اهمیت ذوالفقار نیز بیشتر و بیشتر شد. در شمایل‌نگاری‌ها. نظر به اینکه علی و خانواده‌اش نزد اکثر مسلمانان مورد احترام هستند، تمثال ذوالفقار چه در شمایل‌نگاری‌های رسمی و چه شمایل‌نگاری‌های عامیانه متداول است. نظر به اینکه دربارهٔ دو سر بودن یا نبودن تردید وجود دارد، علت اینکه در شمایل‌نگاری‌های اسلامی ذوالفقار با دو سر تصویر شده است، می‌تواند این باشد که تصویرگران قصد داشته‌اند آن را سحرآمیزتر جلوه بدهند. در شمایل‌نگاری‌های اسلامی، علی معمولاً در حالی
در شمایل‌نگاری‌های اسلامی، علی معمولاً در حالی تصویر می‌شده است که ذوالفقار را به همراه دارد. بعضاً ذوالفقار را در دستان قنبر (نوکر علی) و در حالی که آن را برای اربابش حمل می‌کرده است تصویر کرده‌اند. در شمایل‌نگاری‌های ترکی، امتداد دادن حرف «ی» در کلمهٔ «علی» و درآوردن آن به شکل شمشیر دوزبانه متداول است؛ این شیوه نزد قبایل عرب جنوب غربی ایران در عصر قاجار نیز رایج بوده و روی پرچم‌های آنها نمود داشته است. ذوالفقار در نقاشی‌های مینیاتوری قرن هفدهمی امپراتوری گورکانی نیز حضور پررنگی دارد. صوفیان نیز عبارت
گورکانی نیز حضور پررنگی دارد. صوفیان نیز عبارت «لا» را با چند وسیله من‌جمله ذوالفقار مقایسه می‌کرده‌اند. در ادبیات، نمادشناسی و سایر. این شمشیر در مقتل‌نامه‌های ترکی و فارسی نیز حضور دارد؛ برای نمونه در "روضةالشهداء" (اثر حسین واعظ کاشفی) روایت می‌کند که حسین بن علی در واقعهٔ کربلا ذوالفقار را در دست دارد و بعدتر منتقم او، محمد حنفیه نیز از ذوالفقار استفاده می‌کند. در ادبیات کلاسیک فارسی نیز معمولاً علی بن ابی‌طالب و ذوالفقار تحسین و تجلیل می‌شوند؛ اشعار اهل سنت و تشیع و بالأخص اشعار مدحی صوفیان. از
اهل سنت و تشیع و بالأخص اشعار مدحی صوفیان. از شاعرانی که چنین کرده‌اند می‌توان به فرخی، خاقانی، شهید بلخی، منوچهری، ناصرخسرو و … اشاره کرد. مولوی نیز از این دسته شاعران است، او ذوالفقار را به‌عنوان «» توصیف کرده است. در جهان اسلام، از قرون وسطی تابحال به‌طور سنتی متداول بوده است که روی شمشیرهای باکیفیت عبارت «لَا سَیْفَ إِلَّا ذُو ٱلْفَقَارِ» را حک می‌کنند. بنا به نوشتهٔ "دائرةالمعارف بریتانیکا،" «معمولاً» عبارت «لَا فَتَیٰ إِلَّا عَلِیٌّ» نیز در کنار عبارت «لَا سَیْفَ إِلَّا ذُو ٱلْفَقَارِ» روی شمشیرها
«لَا سَیْفَ إِلَّا ذُو ٱلْفَقَارِ» روی شمشیرها درج می‌شود؛ اما اویگن میتووخ در "دانشنامهٔ اسلام" اعتقاد دارد که کاربرد عبارت «لا فتی الّا علی» نسبت به عبارت «لا سیف الا ذوالفقار» کمتر است؛ او علت این قضیه را در اختلافات خلافت عباسی با شیعیان می‌جوید: نماد ذوالفقار از نمادهای علویان شیعه محسوب می‌شد؛ اما خودِ ذوالفقار نزد عباسیان بود. نقش ذوالفقار در اعصار صفوی و قاجار برای ترسیم روی نشان‌ها، علم‌ها و پرچم‌ها کاربرد داشت. مع‌الوصف، میزان استعمال نشان ذوالفقار در امپراتوری عثمانی و امپراتوری گورکانی نسبت به
در امپراتوری عثمانی و امپراتوری گورکانی نسبت به ایران بیشتر بوده است؛ علت این مسئله می‌تواند این باشد که ایرانی‌ها از نشان شیر و خورشید استفاده می‌کردند که در آن، نقش شیر، نماد علی است، اما شمشیر در آن نشان دوزبانه نیست. با این حال، نشان شمشیر دو سر روی مسکوکات ایرانیان یافت می‌شود. شاه اسماعیل اول در دیوان ترکی آذری خود، مدعی شده است ذوالفقار را به‌عنوان نشانه‌ای حمل می‌کند. بعدتر وقتی شاه عباس اول صفوی شعری را به‌عنوان فخریه برای اکبر کبیر گورکانی می‌فرستد، در شعر خود می‌نویسد: «اکبر به خزینهٔ پر از زر
در شعر خود می‌نویسد: «اکبر به خزینهٔ پر از زر نازد، عباس به ذوالفقار حیدر نازد».
زنجیرزنی یا خود-تازیانه زدن نوعی عمل تأدیبی و عبادی است که باید خود را با زنجیر یا ابزار دیگری که موجب ایجاد درد می‌شود، شلاق بزند. ادیان اصلی که خود شلاق زنی می‌کنند شامل مسیحیت و یهودیت است. این آیین همچنین در میان اعضای چندین فرقه مدیترانه ای، مانند مصری و رومی، انجام شده‌است مراسم عزاداری به ویژه در ماه محرم که در آن عزاداران به صورت گروهی در دسته‌های عموماً منظم و بعضاً نامنظم با زنجیر به کتف و پشت خود می‌کوبند. زنجبر زنى بيشتر در شهر اردبيل - ايران از دوران صفويان رواج داشته و در كشور خاستگاه اصلى اين
صفويان رواج داشته و در كشور خاستگاه اصلى اين آيين در اردبيل است زنجير زنى منظم در معيت بزرگان محله هاى ششگانه اردبيل همراه با آيين و مداحى هاى قديمى و سنتى به صورت دلنشين و زيبا و منظم صورت ميگيرد . زنجير زنى و طشت گذارى اردبيل در جهان شهرت دارد زنجیرزنی یکی از مراسم شیعیان به هنگام عزاداری دوران محرم یا در دهه آخر ماه صفر است. در این مراسم مردان با زنجیر بر پشت خود می‌کوبند. زنجیر زنی در حالت‌های مختلف انجام می‌گیرد مثلاً تک ضرب-سه ضرب-چهار ضرب-پنج ضرب وبیشتر-که با خواندن اشعار و مدیحه سرایی همراه است
وبیشتر-که با خواندن اشعار و مدیحه سرایی همراه است همچنین با طبل و سنج ریتم خواصی به آن داده می‌شود؛ در یکی از روستاهای شهرستان جرقویه اصفهان به نام آذرخواران زنجیرزنی زیبایی به عمل می‌آورند که به سه صورت به ترتیب شش ضرب و پنج ضرب و تک ضرب همراه مداحی انجام می‌شود. معمولاً زنجیر زنان پیشکسوت در جلو و به ترتیب جوانان و نوجوانان و کودکان در پشت سَر آن‌ها زنجیر می‌زنند
تَسبیح ابزاری‌ست برای نشانه‌گذاری یا به‌یاد سپردن «شمار» واژگان گفته‌شده در ستایش خداوند. این ابزار نوعی مهره‌های نیایش متشکل از مجموعهٔ مهره‌های گِلی سنگی، سفالی، صدفی، استخوانی، چوبی، پلیمری، پلاستیکی و جز آنهاست که به رشته می‌کشند تا به کمک آن شمار نیایش‌ها و ذکرها و وردها را نگاه دارند. در قدیم تعداد مهره‌های تسبیح، صد یا کمتر و بیشتر بود، و تسبیح‌های با هزار دانه که «تسبیح هزاردانه» نام داشت نیز ساخته می‌شد. تسبیح‌های از جنس گل معمولاً از خاک‌های متبرک ساخته می‌شوند (خاک حرم امامان شیعه) تسبیح از
ساخته می‌شوند (خاک حرم امامان شیعه) تسبیح از تراشیدن و شکل‌دادن مواد گوناگونی درست می‌شود. از آن جمله است سنگ‌های کهربا، فیروزه، عقیق، سندلوس و خُماهان، و نیز گل پخته که گاه مانند خرمهره لعاب داده‌شده است. همچنین برخی از تسبیح‌ها را از تراشیدن و تیله‌وار نمودن چوب سخت و تیره‌رنگ درخت بان یا یُسر می‌سازند که گاه آن را نقره‌کوب نیز می‌نمایند. مهره بلندتر و دانه‌بزرگ تسبیح که هر دو انتهای نخ تسبیح را از آن بیرون کرده به هم گره می‌زنند شیخک نام دارد. به هر یک دیگر مهره‌های تسبیح آخوندک هم می‌گویند. به تسبیحی
دیگر مهره‌های تسبیح آخوندک هم می‌گویند. به تسبیحی که مهره‌های آن خال‌های گرد نزدیک به هم و غیر از رنگ خود مهره داشته باشد تسبیح چشم‌بلبلی گفته می‌شود. تسبیح، گردنبند یا دستبندی از مهره‌ها است که برای دعا، ذکر و شمارش استفاده می‌شود. تسبیح‌ها در فرهنگ‌ها و مذاهب مختلف از جمله اسلام، مسیحیت، بودیسم و هندوئیسم مورد استفاده قرار می‌گیرند. تسبیح یکی از اشیاء مهم در فرهنگ و دین اسلام است که به عنوان ادا کننده ذکر و سپاس‌گزاری به کار می‌رود. این اشیاء از مواد گوناگونی ساخته می‌شوند و می‌توانند تأثیرات زیادی در
ساخته می‌شوند و می‌توانند تأثیرات زیادی در افراد داشته باشند. در این مقاله، به خرید تسبیح لوکس پرداخته و راهنمایی جامع برای انتخاب و تهیه تسبیح خاص مناسب ارائه خواهیم داد. واژه‌شناسی. تسبیح به معنی ستایش کردن است این واژه از ریشهٔ عربی "سَبَحَ" گرفته شده است. در زبان عربی به تسبیح مسبحه گفته می‌شود. تسبیح به تعبیری «سُبْحَانَ ٱللَّٰهِ» یا «سُبْحَانَ ٱللَّٰهِ گفتن» است، چون تکبیر که «ٱللَّٰهُ أَکْبَرُ»، و «تحمید» که «ٱلْحَمْدُ لِلَّٰهِ»، و تهلیل که «لَا إِلٰهَ إِلَّا ٱللَّٰهُ گفتن» است؛ و آنچه اکنون به
إِلٰهَ إِلَّا ٱللَّٰهُ گفتن» است؛ و آنچه اکنون به تسبیح مشهور شده، «سُبْحه» است که منظور از آن مهره‌هایی است که عددِ تسبیح (سبحان‌الله گفتن) را با آن می‌شمارند؛ و کاربرد واژهٔ تسبیح در معنی مهره‌های به‌رشته‌کشیده برای شمارش عدد تسبیحات و تحمیدات و تکبیرات، از غلط‌های مصطلح در زبان فارسی به‌حساب می‌آید که بر اثر رواج و کاربرد زیاد، استعمال آن به‌معنی سُبْحه مجاز گشته است؛ چنان‌که در ابیات زیر از شاعران ایرانی و عرب، از تسبیح معنای امروزی استنباط می‌شود. قائم‌مقام ثانی گوید: صائب تبریزی گوید: حافظ گوید:
قائم‌مقام ثانی گوید: صائب تبریزی گوید: حافظ گوید: ابونُواسِ اهوازی، شاعر معروف عرب‌زبان، گوید: «التّسابیحُ فی ذِراعی و المصحف….»، و در این بیت، کلمهٔ «تسابیح» جمعِ «تسبیح» به همین معنی استعمال شده است. در شعر زیر از قدسی مشهدی البته سبحه در معنای اصلی خویش به کار رفته است: معصیت را خنده می‌آید ز استغفار ما افسانه پیدایش تسبیح و پیشینه آن. قطع نظر از اینکه تسبیح را بشر آغازین به صورت طوق و به منظور زینت از مهره‌های مختلف بکار می‌برده، به‌طور کلی تسبیح از دوران مسیحیت پیدا شده و مسیحیان تسبیح‌های طویلی را که
مسیحیت پیدا شده و مسیحیان تسبیح‌های طویلی را که از انتهای آن صلیب می‌آویختند به گردن می‌آویختند. استفاده تسبیح در ابتدا حکم زینت را داشته و برای جنس دانه‌های این تسبیح از همه چیز استفاده می‌کرده‌اند که اغلب آن‌ها شیشه‌ای بوده بعدها کشیش‌های نستورین که در شرق می‌زیستند از آن برای ذکر اوراد استفاده کردند و بعضی از کاتولیکها نیز به همین منظور آن را بکار می‌بردند. اما پروتستانها هیچ‌وقت بدین شکل از تسبیح استفاده نکردند و حتی استعمال آن را بدان منظور منفور می‌دانند زیرا می‌گویند در کتاب خدا راجع به آن اشاره‌ای
زیرا می‌گویند در کتاب خدا راجع به آن اشاره‌ای نرفته و به‌طور کلی کسانی را که از تسبیح به منظور دینی استفاده می‌کردند نکوهیده و به اوهام‌پرستی و خرافات متهم کرده‌اند؛ زیرا بر این باورند که عیسی تقلید و اوهام‌پرستی را منع می‌کند و کاربرد تسبیح و امثالهم را از احکام مردم حساب می‌کند نه از احکام خدا. «آنگاه که کاتبان و فریسیان اورشلیم نزد عیسی آمده گفتند، چرا شاگردان تو از تقلید مشایخ تجاوز می‌نمایند، او در جواب گفت، شما نیز به تقلید خویش از حکم خدا چرا تجاوز می‌کنید سپس عبادت را عبث می‌کنند زیرا که احکام مردم
سپس عبادت را عبث می‌کنند زیرا که احکام مردم را به منزلهٔ فرائض تعلیم می‌دهند.» تسبیحات فاطمه الزهراء. تسبیحات فاطمةالزهراء از جملهٔ اذکاری می‌باشد که در بین مسلمانان بخصوص شیعیان سفارش شده است؛ که بعد از نمازهای واجب، ابتدای زیارت بزرگان و پیشوایان دین، هنگام وقت خواب، بر مداومت این ذکر اصرار شده است. این تسبیحات شامل: تعداد ۳۴ مرتبه الله اکبر، ۳۳ مرتبه الحمدلله و ۳۳ مرتبه سبحان الله است، و محمد بن عبدالله این ذکر را به دخترش (فاطمه الزهراء) آموخت.
شلاق‌زنی یا زدن تازیانه به عمل اصابت دادن یک تازیانه یا شلاق به بدن انسان یا یک جانور به منظور وارد آوردن درد و شکنجه دادن گفته می‌شود. شلاق‌زنی نوعی تنبیه است که به‌طور معمول به خواست حاکمان اجرا می‌شود. در ادیان و خصوصاً دین اسلام نیز مواردی وجود دارد که شلاق زدن به عنوان جزای فرد خاطی و گناهکار اجرا می‌شود که به آن حد زدن گویند. به‌طور معمول، شلاق زدن پس از تکرر جرم انجام می‌شود و مجازاتی بازدارنده است. استفاده به عنوان مجازات در دوران معاصر. شلاق‌زنی به عنوان مجازات در اکثر کشورهای غربی ملغی شده است اما
مجازات در اکثر کشورهای غربی ملغی شده است اما در بعضی از مناطق جهان، خصوصاً کشورهایی با قانون اسلامی و همچنین مناطقی که سابقاً تحت تسلط امپراتوری بریتانیا بوده‌اند مورد استفاده قرار می‌گیرد. ضربه زدن با ترکه تحت نظارت پزشکی به عنوان مجازات برای برخی انواع جرائم در کشورهایی چون سنگاپور، مالزی، اندونزی، تانزانیا، زیمبابوه و… استفاده می‌شود. در شریعت اسلامی شلاق‌زنی یک نوع مجازات (حد) برای تخلف از قوانین دینی محسوب می‌شود و در مواردی چون مجازات زنا، شرب خمر، افترا کاربرد دارد. همچنین به‌طور گسترده از شلاق‌زنی
کاربرد دارد. همچنین به‌طور گسترده از شلاق‌زنی به عنوان مجازات تحت اختیار قاضی (تعزیر) استفاده می‌شود. این مجازات معمولاً در ملأ عام صورت می‌گیرد، با این حال برخی از علمای اسلامی این را برخلاف آموزه‌های اسلامی می‌دانند.
منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ اُرس سیستان یک منطقهٔ حفاظت‌شده با مساحت ۱۴۴۰۰۸ هکتار است که در استان خراسان رضوی در ایران قرار دارد. این منطقهٔ حفاظت‌شده طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۶۵۹ در تاریخ ۱۳۷۸/۱۰/۱۵ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت. این منطقه در رشته‌کوه هزارمسجد در راستای رشته‌کوه البرز قرار دارد. ارتفاع بلندترین کوه این منطقه به‌نام هزارمسجد ۳۱۰۰ متر است. وسعت این منطقه ۹۲ هزار هکتار بوده است ولی به علت قطع بی‌رویه از درختان این جنگل، اکنون به چهار هزار هکتار رسیده است. نزدیک‌ترین روستا به این
هزار هکتار رسیده است. نزدیک‌ترین روستا به این جنگل، روستای لایین از توابع شهر کلات می‌باشد. منطقه حفاظت شده ارس سیستان، پوشیده از درختان جنگلی ارس است. وسعت آن ۱۱۲۷۱۴ هکتار بوده و گونه‌های جانوری آن شامل پلنگ ایرانی، کل و بز وحشی، قوچ و میش اوریال، گراز، گرگ و پرندگانی چون کبک دری، کبک معمولی، تیهو، انواع سهره و انواع پرندگان شکاری می‌باشند. حفاظت از آن به عهده اداره حفاظت محیط زیست شهرستان کلات نادری می‌باشد. ارس سیستان از سال ۱۳۷۶ منطقه شکار ممنوع اعلام گردید و در سال ۱۳۷۸ به منطقه حفاظت‌شده ارتقاء یافت.