payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از سوی شمال وارد این منطقه و دیگر مناطق جنوبی‌تر آفریقا شدند. هرچند بیشتر بانتوها به راه خود به سوی جنوب ادامه دادند، گروه‌هایی از آن‌ها در مالاوی مانده و گروه‌های قومی مختلفی را با نیای مشترک در این منطقه تشکیل دادند. در سال ۱۵۰۰ میلادی قبایل این ناحیه مملکتی به نام پادشاهی «ماراوی» تشکیل دادند که از سوی شمال از انخوتاکوتای امروزی شروع می‌شد و تا رودخانه زامبزی ادامه می‌یافت و از جهت دیگر از دریاچهٔ مالاوی تا رود لوآنگوا، در زامبیای امروزی، ادامه داشت. کمی پس از سال ۱۶۰۰، یعنی زمانی که بیشتر این منطقه تحت
پس از سال ۱۶۰۰، یعنی زمانی که بیشتر این منطقه تحت فرمان یک حاکم محلی درآمده بود، افراد قبایل محل با بازرگانان پرتغالی مواجه شده و به دادوستد و ایجاد ائتلاف با آن‌ها پرداختند. در سال ۱۷۰۰ میلادی اما، پادشاهی مستقر در محدوده مالاوی از هم پاشید و قبایل گوناگون هر یک کنترل بخشی از این محدوده را به‌دست گرفتند. از اواسط دههٔ ۱۸۰۰ میلادی، فروشندگان عرب و سواحل برده، به اوج فعالیت خود در این منطقه رسیدند و هر ساله در حدود ۲۰ هزار نفر از مردم مالاوی را به بردگی کشیده و در انخوتاکوتا و کیلوه به فروش رساندند. مالاوی،
و در انخوتاکوتا و کیلوه به فروش رساندند. مالاوی، در ادامهٔ تاریخ خود، از جمله مستعمرات بریتانیا بوده‌است، این کشور در سال ۱۸۹۱ به صورت مستعمرهٔ بریتانیا درآمد و در سال ۱۹۰۷ به سبب قرار داشتن در کنار دریاچهٔ نیاسا، نیاسالند خوانده شد. از سال ۱۹۵۳ تا سال ۱۹۶۴ این کشور به رودزیای شمالی و جنوبی پیوست و فدراسیون رودزیا و نیاسالند را تشکیل داد. مالاوی در ۶ ژوئیه ۱۹۶۴ از این فدراسیون جدا و به عنوان کشوری مستقل رسماً از بریتانیا اعلام استقلال کرد. سیاست. پایه‌های دموکراسی در کشوری که از زمان استقلال در سال ۱۳۴۳ تا
در کشوری که از زمان استقلال در سال ۱۳۴۳ تا سال ۱۳۷۲ فقط با وجود یک حزب اداره می‌شد، هنوز چندان محکم نشده‌است. در چنین شرایطی، بیش از ۷۵۰ هزار آواره موزامبیکی در این کشور نیز زمینه ایجاد مشکلات فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی را بیش از پیش فراهم می‌کند. در سال ۱۹۶۴ دکتر هاستینگز کاموزو باندا رئیس‌جمهور مالاوی شد و تنها حزب سیاسی تا سال ۱۹۹۳ حزب کنگرهٔ مالاوی بود. برای اولین بار انتخابات به صورت چند حزبی در سال ۱۹۹۴ برگزار شد. باکیلی مولوزی از حزب اتحاد دموکراتیک پیشرو به عنوان رئیس‌جمهور برگزیده شد. در سال ۲۰۰۴
پیشرو به عنوان رئیس‌جمهور برگزیده شد. در سال ۲۰۰۴ میلادی نیز بینگو وا موتاریکا به سمت رئیس‌جمهور مالاوی انتخاب شد. برداشت دولت از ذخایر ارزی در خردادماه سال ۹۰، بر بحران کمبود سوخت در این کشور دامن زد و اعتراض‌های ضد دولتی را سبب شد. در حالی که به دلیل کشته و زخمی شدن برخی معترضان به سیاست‌های دولتی، به موتاریکا پیشنهاد شده بود از قدرت کناره‌گیری کند اما وی سی ام تیرماه با رد خواسته مخالفان تأکید کرد 'کمبود ذخایر ارزی با کمبود سوخت نباید به عنوان نشانه‌ای از زمامداری بد یا شکست حکومت تلقی شود'. موتاریکا،
از زمامداری بد یا شکست حکومت تلقی شود'. موتاریکا، مخالفان و رهبران سازمان‌های جامعه مدنی مالاوی را به اجیر کردن آشوب‌طلبان برای غارت اموال در شهرها به منظور دامن زدن به این آشوب‌ها متهم کرد و یک روز بعد گزارش شد که در خونبارترین تظاهرات دولتی در سال‌های اخیر، ۱۸ نفر به دلیل شلیک تیرهای واقعی از سوی پلیس کشته شدند و ۲۷۵ نفر نیز به زندان افتادند. ناآرامی‌ها که بیش از یک ماه به طول انجامید، سرانجام با میانجیگری سازمان ملل متحد و برخی سران اتحادیه آفریقا خاتمه یافت. اما همین امر، سبب افزایش نارضایتی‌های مردم و
اما همین امر، سبب افزایش نارضایتی‌های مردم و گروه‌های سیاسی مخالف از دولت موتاریکا شده بود. از سوی دیگر، تعلیق فعالیت‌های کمیسیون ملی انتخابات از سوی موتاریکا در سیزدهم آذرماه ۱۳۸۹ به دلیل مفقود شدن ۹ میلیون دلار هزینه انتخابات منطقه‌ای که قرار بود در فروردین ماه برگزار شود، نشان از ضعف سیستم مالی و نظارتی در این کشور دارد. رئیس‌جمهوری پیش از موتاریکا نیز برای رسیدگی به پرونده اختلاس ۱۲ میلیون دلاری و فساد مالی خود به دادگاه می‌رود. در سال ۲۰۱۲ انتقال قدرت به جویس باندا در مالاوی به دلیل درگذشت موتاریکا،
به جویس باندا در مالاوی به دلیل درگذشت موتاریکا، رئیس‌جمهوری پیشین، سرنوشت این کشور فقیر را در دستان نخستین رئیس دولت زن در جنوب آفریقا قرار داد. بینگو وا موتاریکا، رئیس‌جمهوری ۷۸ ساله مالاوی، هفدهم فروردین ماه ۹۱، ۵ آوریل ۲۰۱۲، به دلیل عارضه قلبی درگذشت و بر اساس قانون اساسی این کشور، معاون او باید ریاست دولت را بر عهده بگیرد. جویس باندا دختر یک افسر پلیس بوده و به علت تلاش‌های خود در زمینه آموزش دختران محروم در سطح بین‌المللی شناخته شده‌است. انتقادهای سال ۱۳۸۹ باندا دربارهٔ مسئله جانشینی، سبب اخراج او از
۱۳۸۹ باندا دربارهٔ مسئله جانشینی، سبب اخراج او از حزب ترقی‌خواه دموکراتیک موتاریکا شد. روی کار آمدن باندا به عنوان یکی از فعالان حقوق بشری و مسائل زنان که از حمایت کشورهای غربی نیز برخوردار است، راه دریافت کمک‌های مالی بیشتر را برای این کشور فراهم می‌کند. در سال ۱۳۵۰ روابط ایران و کشور مالاوی در جنوب آفریقا آغاز و سفیر ایران در کنیا در مالاوی نیز آکرودیته شد. پس از انقلاب ۵۷ در ایران، به دلیل نوع رابطه مالاوی با اسرائیل، دولت جمهوری اسلامی ایران از معرفی سفیر خود در نایروبی به عنوان آکرودیته در مالاوی
سفیر خود در نایروبی به عنوان آکرودیته در مالاوی خودداری کرد. اما به دنبال تغییر رئیس‌جمهور و شروع به کار خانم باندا رئیس‌جمهور مالاوی و دگرگونی سیاست خارجی این کشور، روابط دوکشور مجدداً برقرار و این کشور به صورت آکرودیته سفارت جمهوری اسلامی ایران در تانزانیا - دارالسلام می‌باشد. جغرافیا. مالاوی کشوری است محصور به خشکی در جنوب شرق قاره آفریقا. پایتخت این کشور شهر لیلونگوه (Lilongwe) با ۶۴۶ هزار نفر می‌باشد. مساحت مالاوی ۱۱۸٫۴۸۴ کیلومتر مربع و جمعیت آن حدود ۱۹ میلیون نفر می‌باشد. مالاوی از کوچک‌ترین کشورهای
میلیون نفر می‌باشد. مالاوی از کوچک‌ترین کشورهای آفریقا است. شهر بلانتایر پایتخت تجاری مالاوی است که در حدود ۳۵۰ کیلومتری جنوب شهر لیلنگوه پایتخت سیاسی این کشور قرار دارد. دره بزرگ آفریقا از شمال به جنوب از خاک مالاوی می‌گذرد و در شرق این دره، دریاچه مالاوی واقع شده‌است. دریاچه مالاوی (نام دیگر: دریاچه نیاسا) حدود یک‌سوم از مساحت این کشور را پوشانده‌است. رودخانه شایر از انتهای جنوبی این دریاچه جریان می‌یابد و ۴۰۰ کیلومتر جلوتر، در خاک موزامبیک، به رودخانه زامبزی می‌پیوندد. دریاچه مالاوی، دوازدهمین دریاچه
زامبزی می‌پیوندد. دریاچه مالاوی، دوازدهمین دریاچه بزرگ آب شیرین در جهان است. آب‌وهوای مالاوی در مناطق پست جنوب کشور بسیار گرم و در بلندی‌های شمالی معتدل است. دمای هوا بین ماه‌های نوامبر و آوریل بالا است و بین این ماه‌ها باران‌های استوایی می‌بارد و رعد و برق زیادی رخ می‌دهد. بارش زیاد در اواخر ماه مارس به اوج خود می‌رسد. شهرهای مهم. از شهرهای مهم مالاوی را می‌توان شهرهای زیر را ذکر کرد: تقسیمات کشوری. کشور مالاوی سه منطقه دارد که به ۲۸ استان تقسیم شده‌اند: اقتصاد. مالاوی در میان کم‌توسعه‌یافته‌ترین و
اقتصاد. مالاوی در میان کم‌توسعه‌یافته‌ترین و متراکم‌ترین کشورها از نظر جمعیت است. حدود ۸۲ درصد از جمعیت این کشور در روستاها زندگی می‌کنند و اقتصاد مالاوی بر کشاورزی استوار شده‌است و فراورده‌های کشاورزی ۹۰ درصد از صادرات آن را تشکیل می‌دهند. واحد پول مالاوی، کواچا، با واحد جزء (تامبالا) نام دارد. صادرات مالاوی را، تنباکو، چای و شکر تشکیل می‌دهند. مالاوی از اعضای کشورهای همسود و اتحادیهٔ آفریقاست. بر اساس گزارش سازمان ملل متحد و برنامه جهانی غذا، طی سال‌های ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۵، حدود ۲۹ درصد جمعیت حدود ۱۳ میلیونی
۱۳۸۳ تا ۱۳۸۵، حدود ۲۹ درصد جمعیت حدود ۱۳ میلیونی مالاوی، دچار سوء تغذیه بودند که این کشور را در رتبه بیست و یکم جهانی قرار می‌داد. از سوی دیگر، سرانه تولید ناخالص داخلی مالاوی بر اساس گزارش سال ۱۳۸۹ صندوق بین‌المللی پول ۳۲۲ دلار بود (یکصد و هشتادم جهان). گزارش سال ۱۳۸۸ بانک جهانی این رقم را ۳۱۰ ذکر کرد (یکصد و هفتاد و هشتم جهان). به نوشته وبگاه سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا)، 'از سال ۱۳۸۵ مالاوی در برنامه تسهیل برای کشورهای مقروض گنجانده شد و از اواخر سال ۱۳۸۷ نیز آمریکا، این کشور را واجد شرایط دریافت
۱۳۸۷ نیز آمریکا، این کشور را واجد شرایط دریافت حمایت‌های مالی در برنامه ابتکار چالش هزاره دانست. مشکلات اقتصادی مالاوی از سال ۲۰۱۱ پس از اینکه نهادهای بین‌المللی که معمولاً ۴۰ درصد از بودجه این کشور را پشتیبانی می‌کردند، کمک خود را به دلیل نگرانی‌های مربوط به حقوق بشر در این کشور متوقف کردند، وخیم‌تر شد. صندوق بین‌المللی پول برنامه ۷۹ میلیون دلاری خود برای مالاوی را بر سر سیاست اقتصادی رئیس‌جمهوری پیشین این کشور متوقف کرده بود. توقف کمک موجب کمبود شدید دلار شد که به دلیل کاهش چشمگیر فروش دخانیات که منبع
شد که به دلیل کاهش چشمگیر فروش دخانیات که منبع اصلی درآمد خارجی مالاوی است، به وجود آمد. با روی کار آمدن یک رئیس‌جمهوری جدید در این کشور و اقدامات وی برای ترمیم روابط مالاوی با حامیان بین‌المللی‌اش، صندوق بین‌المللی پول در سال ۲۰۱۲ اعلام کرد سرگرم مذاکره با مالاوی در مورد یک برنامه اقتصادی جدید است که با یک وام از سوی این سازمان مورد پشتیبانی قرار می‌گیرد. مردم. زبان رسمی مالاوی زبان انگلیسی است و زبان چیوا نیز به عنوان زبان محلی رسمیت دارد. اقوام اصلی مالاوی عبارتند از چیوا (۳۲٫۶۷ درصد جمعیت کشور)، یائو
عبارتند از چیوا (۳۲٫۶۷ درصد جمعیت کشور)، یائو (۲۰٫۵ درصد)، و لوموه (۱۷٫۶ درصد). در مورد دین مردم مالاوی آمار دقیقی در دست نیست اما پژوهش‌ها نشان می‌دهد که حدود ۶۸ درصد از مردم این کشور مسیحی، ۲۵ درصد مسلمان هستند و ۵ درصد نیز پیرو ادیان دیگر می‌باشند. قبایل ناراضی مسیحی که اکثریت آن‌ها در شمال کشور اقامت داشتند از نتایج انتخابات که رئیس‌جمهوری مسلمان از جنوب را سرکار آورده بود راضی نبوده و در نتیجه ستادی خشونت‌آمیز علیه مسلمانان به راه انداختند. در سال ۱۹۹۹ شورشی‌های مسیحی حدود ۲۰۰ مسجد را در مالاوی به آتش
شورشی‌های مسیحی حدود ۲۰۰ مسجد را در مالاوی به آتش کشیده شده بودند که هشت سال پس از آن، بینگو وا موتاریکه رئیس‌جمهور این کشور که پیرو مذهب کاتولیک مسیحیت است ستادی برای بازسازی و مرمت مساجد به آتش کشیده شده راه‌اندازی کرد. فرهنگ. سنت پاکسازی جنسی. در برخی مناطق این کشور سنت پاکسازی جنسی اجرا می‌شود؛ که در آن دختران پس از نخستین قاعدگی خود به عنوان نشان بلوغ خود باید با مردی رابطه جنسی انجام دهند. برخی از این دختران تنها ۱۲ ساله دارند .سنت‌های مربوط به "پاکسازی جنسی " کوساسا فومبی: «پاکسازی جنسی» دختران تازه
جنسی " کوساسا فومبی: «پاکسازی جنسی» دختران تازه بالغ درست پس از اولین عادت ماهانه. کولووا کوف: «پاکسازی جنسی» زنان و مردان تازه بیوه پس از مرگ همسرشان. فیسی یا هینئا: به مردی گفته می‌شود که در مواردی که یک زوج برای بچه دار شدن مشکل دارند به جای شوهر با زن همبستر می‌شود. در سال‌های اخیر این لقب برای همه مردانی که در اجرای سنت‌های جنسی مشارکت می‌کنند به کار برده می‌شود. ارگان‌های بین‌المللی در مالاوی. مالاوی یکی از فقیرترین کشورهای جهان است و نیروهای سازمان ملل متحد و دیگر نهادهای بشردوستانه بین‌المللی برای
متحد و دیگر نهادهای بشردوستانه بین‌المللی برای کمک به معیشت مردم در آن حضور فعال دارند. خروج نیروهای سازمان ملل از دو منطقه. به گزارش رسانه‌ها در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۷ سازمان ملل متحد بدنبال شایعه حضور خون‌آشامها در مالاوی و قتل پنج شهروند عادی نیروهای خود را از دو منطقه در جنوب این کشور خارج کرد. در گزارش‌های امنیتی اداره امنیت و سلامت سازمان ملل متحد آمده‌است: «مردم این مناطق به شدت تحت تأثیر داستان‌های مربوط به خون‌آشامی و وجود خون‌آشام‌ها در منطقه هستند… و این شایعات از موزامبیک، کشور همسایه مالاوی آغاز
و این شایعات از موزامبیک، کشور همسایه مالاوی آغاز شده‌است». خبرگزاری رویترز گزارش داد که شماری از شهروندان بومی به دلیل اعتقاد به پدیدار شدن این موجودات خون‌آشام ۵ نفر را کشته‌اند. در سال ۲۰۰۲ نیز در پی پخش شایعه حضور خون‌آشام‌ها در این کشور، خشونت‌های مشابهی به وقوع پیوست. رئیس‌جمهوری مالاوی پیتر موتاریکا، در واکنش به این وقایع آن را «دلهره‌آور و تکان‌دهنده» خوانده‌است. خروج سایر نیروها. به جز سازمان ملل متحد، برخی دیگر از سازمان‌های غیرانتفاعی نیز فعالان خود از این منطقه تخلیه و اعلام کردند فعالیت‌های
خود از این منطقه تخلیه و اعلام کردند فعالیت‌های این گروه‌ها تا زمان عادی شدن وضعیت به حالت تعلیق درآمده‌است.
لیتوانی با نام رسمی جمهوری لیتوانی کشوری در منطقه بالتیک در اروپا است. لیتوانی یکی از سه کشور بالتیک، در کرانهٔ خاوری دریای بالتیک است و از شمال با لتونی، از جنوب و شرق با بلاروس، از جنوب با لهستان و از جنوب‌غربی با منطقهٔ برون‌بوم‌مانندِ روسیه، استان کالینینگراد هم‌مرز است. لیتوانی همچنین از غرب با سوئد مرز آبی دارد. لیتوانی حدود مساحت و ۲٬۹ میلیون نفر جمعیت دارد. پایتخت و بزرگ‌ترین شهر آن ویلنیوس است. شهرهای اصلی دیگر، شامل کاوناس، کلایپدا، شولی و پانه‌وژیس می‌شوند. لیتوانیایی‌ها که مردم اصلیِ کشور و
می‌شوند. لیتوانیایی‌ها که مردم اصلیِ کشور و اکثریت آن هستند، متعلق به گروه قومی-زبانی بالت‌ها هستند و به زبان لیتوانیایی سخن می‌گویند. برای هزاران سال، کرانه‌های جنوب‌شرقی دریای بالتیک سکونتگاه قبیله‌های گوناگون بالتیک بود. در دههٔ ۱۲۳۰ میلادی، سرزمین‌های لیتوانی برای نخستین بار توسط میندائوگاس متحد شد که در تاریخ ۶ ژوئیه ۱۲۵۳ پادشاهی لیتوانی را تشکیل داد. گسترش و تثبیت پسین، منجر به ایجاد دوک‌نشین بزرگ لیتوانی شد که در سدهٔ چهاردهم، بزرگ‌ترین کشور اروپا شد. در سال ۱۳۸۶ میلادی، دوک‌نشین بزرگ وارد یک اتحاد
در سال ۱۳۸۶ میلادی، دوک‌نشین بزرگ وارد یک اتحاد شخصی دفاکتو با تاج پادشاهی لهستان شد. دو کشور در سال ۱۵۶۹ با یکدیگر متحد شدند و کنفدراسیونِ مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی را تشکیل دادند که یکی از بزرگ‌ترین و مرفه‌ترین کشورهای اروپا شد. مشترک‌المنافع، نزدیک دو سده دوام آورد تا زمانی که کشورهای همسایه به مرور آن را میان سال‌های ۱۷۷۲ و ۱۷۹۵ تجزیه کردند و امپراتوری روسیه بیشتر قلمروی لیتوانی را ضمیمه کرد. به دنبال جنگ جهانی اول، لیتوانی در سال ۱۹۱۸ اعلام استقلال کرد و جمهوری مدرن لیتوانی بنیان‌گذاری شد. در جنگ
کرد و جمهوری مدرن لیتوانی بنیان‌گذاری شد. در جنگ جهانی دوم، لیتوانی توسط شوروی در سال ۱۹۴۰، سپس آلمان نازی و دوباره در سال ۱۹۴۴ توسط شوروی اشغال شد. مقاومت مسلحانه ضد اشغال شوروی تا دههٔ ۱۹۵۰ ادامه داشت. در ۱۱ مارس ۱۹۹۰، یک سال پیش از فروپاشی رسمی اتحاد جماهیر شوروی، لیتوانی نخستین جمهوری شوروی بود که با اعلام بازگرداندن استقلال خود از آن جدا شد. لیتوانی یک کشور توسعه‌یافته با درآمد بالا و اقتصاد پیشرفته است و رتبهٔ بالایی در &lt;bdi&gt;شاخص توسعه انسانی&lt;/bdi&gt; &lt;bdi&gt;دارد. لیتوانی در زیرساخت
&lt;bdi&gt;دارد. لیتوانی در زیرساخت دیجیتال، آزادی رسانه و رضایت رتبه‌های بالایی دارد. لیتوانی عضو سازمان ملل، اتحادیه اروپا، شورای اروپا، شورای کشورهای دریای بالتیک، منطقه یورو، بانک سرمایه‌گذاری نوردیک، صندوق بین‌المللی پول، توافق‌نامه شنگن، ناتو، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی و سازمان تجارت جهانی است. لیتوانی همچنین در قالب همکاری منطقه‌ای نوردیک-بالتیک هشت شرکت می‌کند.&lt;/bdi&gt; تاریخ. تاریخ نخستین و قبیله‌های بالتیک. تاریخ لیتوانی به سکونت‌گاه‌هایی بازمی‌گردد که حدود ۱۰٬۰۰۰ سال پیش پایه‌گذاری
بازمی‌گردد که حدود ۱۰٬۰۰۰ سال پیش پایه‌گذاری شده‌اند. نخستین انسان‌ها پس از آخرین عصر یخبندان در سرزمین لیتوانی ساکن شدند، از جمله فرهنگ‌های کوندا، نمان و ناروا. آن‌ها شکارچیانی کوچ‌رو بودند. در هزاره هشتم پیش از میلاد، آب‌ و هوا گرم‌تر شد و جنگل‌ها پدید آمدند. ساکنان سرزمین امروزی لیتوانی کمتر سفر می‌کردند و به شکار محلی و گردآوری خوراک و همچنین ماهی‌گیری در آب‌های شیرین روی آوردند. هندواروپاییان، که در هزاره سوم تا دوم پیش از میلاد به این منطقه رسیدند، با جمعیت بومی درآمیختند و قبایل گوناگون بالتیک را
با جمعیت بومی درآمیختند و قبایل گوناگون بالتیک را شکل دادند. بالت‌ها با امپراتوری روم روابط فرهنگی و سیاسی نزدیکی نداشتند اما از طریق جاده کهربا روابط تجاری خود را حفظ کرده بودند. از سدهٔ نهم تا یازدهم میلادی، بالت‌های ساکن در کرانه‌ها، تحت تهاجم‌های وایکینگ‌ها قرار داشتند. لیتوانی بیشتر از دو بخش فرهنگی گوناگون ساخته شده بود: ژمایتیا، که به‌خاطر خاک‌سپاری‌های اسکلت‌دارِ آغاز دوره میانه شناخته می‌شود، و در خاور، اوکشتایتیا یا لیتوانی مرکزی، که به خاک‌سپاری با سوزاندن پیکر در همان زمان نام‌آور است. این
با سوزاندن پیکر در همان زمان نام‌آور است. این سرزمین دورافتاده بود و برای بیگانگان، از جمله بازرگانان، دل‌چسب نبود؛ همین جدایی باعث شد تا زبان، فرهنگ و باورهای بومی‌اش شکل ویژه‌ای پیدا کند و پیوستن آن به روندهای همگانی اروپا دیرتر رخ دهد. سنت‌ها و اسطوره‌های پاگان لیتوانیایی در کنار عناصر باستانی تا زمانی طولانی حفظ شدند. پیکر پادشاهان تا پیش از گرویدن به مسیحیت، سوزانده می‌شد. پادشاهی لیتوانی، دوک‌نشین بزرگ لیتوانی و مشترک‌المنافع لهستان-لیتوانی. نخستین سابقه نوشتاری که به نام کشور لیتوانی اشاره می‌کند،
نوشتاری که به نام کشور لیتوانی اشاره می‌کند، به سال ۱۰۰۹ میلادی بر می‌گردد. میندائوگاس در برابر تهدید آلمانی‌ها در جریان جنگ صلیبی لیوونی، در میانهٔ سدهٔ سیزدهم بخش زیادی از قبایل بالیتک را یکپارچه نمود و دولت لیتوانی را بنیان نهاد. او در سال ۱۲۵۳ به عنوان پادشاه کاتولیک لیتوانی تاج‌گذاری کرد. افزون بر این، میندوگاس با به‌کارگیری قلمروی ناتوان‌شدهٔ روس کی‌یف به دلیل حملهٔ مغولان، روتنیای سیاه را به قلمروی لیتوانی افزود. پس از ترور میندوگاس در ۱۲۶۳، لیتوانی که دین و آیین پاگان داشت، هدف جنگ صلیبی توسط
که دین و آیین پاگان داشت، هدف جنگ صلیبی توسط شوالیه‌های تتونیک و شوالیه‌های لیوونی قرار گرفت. ترایدنیس در طول فرمانروایی خود از ۱۲۶۹ تا ۱۲۸۲ تمام سرزمین‌های لیتوانی را دوباره یکپارچه کرد و در کنار دیگر قبیله‌های بالتیک علیه صلیبیان به موفقیت نظامی دست یافت اما موفق نشد به پروسی‌ها در خیزش بزرگ یاری‌رسانی کند. اقامتگاه اصلی ترایدنیس در کرناوه بود. از اواخر سدهٔ سیزدهم، اعضای دودمان گدیمینید بر لیتوانی فرمان راندند. دوک بزرگ گدیمیناس یک پادشاهی موروثی را تثبیت کرد و در نامه‌هایش شهر ویلنیوس را به عنوان
تثبیت کرد و در نامه‌هایش شهر ویلنیوس را به عنوان پایتخت برگزید. لیتوانی مسیحی شد و سرزمین‌های اسلاوهای شرقی — مانند شاهزاده‌نشین‌های مینسک، کی‌یف، پولوتسک، ویتبسک، اسمولنسک و دیگر مناطق — را به قلمروی خود افزود و به این ترتیب دوک‌نشین بزرگ لیتوانی را به‌طور چشمگیری گسترش داد، به‌طوری که در نیمهٔ نخست سدهٔ چهاردهم مساحت آن به حدود ۶۵۰ هزار کیلومتر مربع رسید. تا پایان سدهٔ چهاردهم میلادی، لیتوانی بزرگ‌ترین کشور در اروپا بود. در سال ۱۳۸۵ میلادی، لیتوانی با لهستان از طریق اتحاد کروو یک اتحادیه دودمانی تشکیل
از طریق اتحاد کروو یک اتحادیه دودمانی تشکیل داد. تا سدهٔ پانزدهم، اعضای پدرتباری از دودمان حاکم گدیمینیدهای لیتوانی، بر لیتوانی و لهستان و همچنین بر مجارستان، کرواسی، بوهم و مولداویا حکومت می‌کردند. جنگ‌ها با دولت شوالیه‌های تتونیک در ۱۴۰۹-۱۴۱۱ و ۱۴۲۲ با پیمان ملنو به پایان رسیدند. در سدهٔ پانزدهم میلادی، شاهزاده‌نشین بزرگ مسکو که نیرومند شده بود، جنگ‌های مسکو-لیتوانی را برای سرزمین‌های ارتدکس شرقی تحت چیرگی لیتوانی از سر گرفت. به دلیل آغاز نافرجام جنگ لیوونی، از دست دادن زمین به روسیه تزاری و همچنین فشار
از دست دادن زمین به روسیه تزاری و همچنین فشار سیگیسموند دوم آگوستوس (که طرفدار اتحاد نزدیک لهستان و لیتوانی بود)، اشراف لیتوانی پذیرفتند در سال ۱۵۶۹ «اتحاد لوبلین» را با تاج پادشاهی لهستان منعقد کنند. این اتحاد «مشترک‌المنافع لهستان-لیتوانی» را با پادشاهی واحد پدید آورد، هرچند لیتوانی استقلال سیاسی خود را همچنان حفظ کرد. پس از انعقاد اتحاد حقیقی، لیتوانی و لهستان به شماری از موفقیت‌های نظامی دست یافتند، از جمله در جنگ لیوونی، اشغال مسکو (۱۶۱۰)، جنگ با سوئد (۱۶۱۱–۱۶۰۰) و جنگ اسمولنسک با روسیه (۱۶۳۲-۱۶۳۴).
(۱۶۱۱–۱۶۰۰) و جنگ اسمولنسک با روسیه (۱۶۳۲-۱۶۳۴). در سال ۱۵۸۸، زیگیسموند سوم واسا شخصاً اساسنامه سوم لیتوانی را تأیید کرد که در آن بیان شده بود لهستان و لیتوانی در مشترک‌المنافع از حقوق مشترک برخوردارند و تفکیک قوا را تضمین کرد. اتحاد حقیقی، لهستانی‌سازی لیتوانی و اشراف لیتوانیایی را به شدت تشدید کرد. میانه‌ی سده‌ی هفدهم با شکست‌های نظامی فاجعه‌بار برای لیتوانی همراه بود؛ زیرا در جریان «سیل» بیشتر سرزمین‌های لیتوانی به روسیه‌ی تزاری ضمیمه شد و ویلنیوس در سال ۱۶۵۵ برای نخستین بار به دست ارتشی خارجی افتاد و
۱۶۵۵ برای نخستین بار به دست ارتشی خارجی افتاد و ویران گردید. در سال ۱۶۵۵، لیتوانی به‌طور یک‌جانبه از لهستان جدا شد‌، کارل دهم گوستاو، پادشاه سوئد را به‌عنوان دوک بزرگ لیتوانی اعلام کرد و تحت حمایت امپراتوری سوئد قرار گرفت. با این حال، در سال ۱۶۵۷ پس از شورش لیتوانیایی‌ها علیه سوئدی‌ها، لیتوانی بار دیگر بخشی از مشترک‌المنافع لهستان-لیتوانی شد. در سال ۱۶۶۱ نیز ویلنیوس از روس‌ها بازپس‌گرفته شد. در نیمهٔ دوم سدهٔ هجدهم، مشترک‌المنافع لهستان-لیتوانی سه بار توسط سه کشور همسایه تجزیه شد و سرانجام پس از خیزش
توسط سه کشور همسایه تجزیه شد و سرانجام پس از خیزش نافرجام کوشچیوشکو و بازپس‌گیری کوتاه‌مدت ویلنیوس در سال ۱۷۹۴، هر دو کشور لیتوانی و لهستان در سال ۱۷۹۵ به‌طور کامل از نقشه‌ی سیاسی محو شدند. بیشتر سرزمین‌های لیتوانی ضمیمه امپراتوری روسیه شد در حالی که سوالکیا ضمیمه پادشاهی پروس شد. تلاش برای احیای استقلال کشور. به دنبال ضمیمه شدن به روسیه، مقامات تزاری روسیه در لیتوانی سیاست‌های روسی‌سازی اجرا کردند که در آن زمان بخشی از منطقهٔ اداری جدید به نام کرای شمال‌غربی شد. در سال ۱۸۱۲، ناپلئون بناپارت در جریان تهاجم
شد. در سال ۱۸۱۲، ناپلئون بناپارت در جریان تهاجم فرانسه به روسیه، کمیسیون موقت حکومتی لیتوانی را به‌عنوان یک دولت دست‌نشانده برای پشتیبانی از تلاش‌های جنگی خود تشکیل داد. پس از شکست ناپلئون، حاکمیت روسیه دوباره در لیتوانی برقرار شد. در جریان شورش نوامبر (۱۸۳۰-۱۸۳۱) لیتوانیایی‌ها و لهستانی‌ها به‌طور مشترک تلاش کردند تا حکومت‌های خود را بازگردانند، اما پیروزی روسیه به اجرای سیاست‌های سختگیرانه‌تر روسی‌سازی انجامید: زبان روسی در تمام نهادهای حکومتی رواج یافت، دانشگاه ویلنیوس در سال ۱۸۳۲ بسته شد، و این نظریه
دانشگاه ویلنیوس در سال ۱۸۳۲ بسته شد، و این نظریه تبلیغ شد که لیتوانی از آغاز بنیان‌گذاری، «یک دولت روسیِ غربی» بوده است. در پی آن، لیتوانیایی‌ها بار دیگر با شرکت در قیام ژانویه (۱۸۶۳–۱۸۶۴) کوشیدند حاکمیت خود را بازگردانند، اما پیروی دوبارهٔ روسیه باعث اجرای سیاست‌های شدیدتر روسی‌سازی شد؛ از جمله ممنوعیت مطبوعات لیتوانیایی، فشار بر کلیسای کاتولیک در لیتوانی و سرکوب‌های میخائیل مورایوف-ویلنسکی. لیتوانیایی‌ها از راه شبکه گستردهٔ قاچاقچیان کتاب لیتوانیایی، انتشارات مخفی و آموزش‌های خانگی، در برابر روسی‌سازی
مخفی و آموزش‌های خانگی، در برابر روسی‌سازی مقاومت کردند. افزون بر این، بیداری ملی لیتوانی که از تاریخ، زبان و فرهنگ لیتوانی الهام گرفته بود، پایه‌های بنیان‌گذاری دوبارهٔ یک لیتوانی مستقل را بنا نهاد. در سال ۱۹۰۵، سیماس بزرگ ویلنیوس برگزار شد و شرکت‌کنندگان آن قطعنامه‌هایی تصویب کردند که خواستار خودمختاری گسترده برای لیتوانی بود. دولت مستقل و اشغال کشور. در جریان جنگ جهانی اول، امپراتوری آلمان سرزمین‌های لیتوانی را از امپراتوری روسیه ضمیمه کرد و این مناطق بخشی از "اوبر اوست" شدند. در سال ۱۹۱۷، لیتوانیایی‌ها
از "اوبر اوست" شدند. در سال ۱۹۱۷، لیتوانیایی‌ها کنفرانس ویلنیوس را سازماندهی کردند که قطعنامه‌ای را تصویب کرد که شامل آرمان احیای حاکمیت لیتوانی و اتحاد نظامی با آلمان بود و شورای لیتوانی انتخاب شد. در سال ۱۹۱۸، پادشاهی کوتاه‌مدت لیتوانی اعلام موجودیت کرد؛ با این حال، در ۱۶ فوریه ۱۹۱۸، شورای لیتوانی قانون استقلال لیتوانی را تصویب کرد که لیتوانی را به عنوان یک جمهوری دموکراتیک با ویلنیوس به عنوان پایتخت و بدون هیچ گونه پیوند سیاسی که در گذشته با سایر ملت‌ها وجود داشت، احیا کرد. در سال‌های ۱۹۱۸-۱۹۲۰ در جریان
داشت، احیا کرد. در سال‌های ۱۹۱۸-۱۹۲۰ در جریان جنگ استقلال لیتوانی، لیتوانیایی‌ها از استقلال خود در برابر بلشویک‌ها، برمونتیان‌ها و لهستانی‌ها دفاع کرد. اهداف دولت نوپای لیتوانی با نقشهٔ یوزف پیلسودسکی برای ایجاد یک فدراسیون (اینترماریوم یا میان دریاها) در سرزمین‌های تحت فرمانروایی پیشین دودمان یاگیلون در تضاد بود. مقامات لیتوانیایی در سال ۱۹۱۹ از کودتای لهستانی جلوگیری کردند و در سال ۱۹۲۰ در جریان شورش ژیلگفسکی، نیروهای لهستانی سرزمین ویلنیوس را اشغال کردند و دولت دست‌نشاندهٔ جمهوری لیتوانی مرکزی بنیان
و دولت دست‌نشاندهٔ جمهوری لیتوانی مرکزی بنیان نهاده شد که در سال ۱۹۲۲ به لهستان پیوست. در نتیجه، کاوناس به پایتخت موقت لیتوانی تبدیل شد و در آنجا مجلس موسسان لیتوانی برگزار شد و تا سال ۱۹۴۰ نهادهای دیگر لیتوانیایی در آنجا فعالیت خود را ادامه دادند. در سال ۱۹۲۳، شورش کلایپدا ساماندهی شد که منطقه کلایپدا را با لیتوانی متحد کرد. کودتای ۱۹۲۶ لیتوانی، دولت و رئیس‌جمهور منتخب دموکراتیک (کازیس گرینیوس) را با حکومتی اقتدارگرا به رهبری آنتاناس اسمتونا جایگزین کرد. در اواخر دههٔ ۱۹۳۰، لیتوانی اولتیماتوم لهستان در
در اواخر دههٔ ۱۹۳۰، لیتوانی اولتیماتوم لهستان در ۱۹۳۸ و اولتیماتوم آلمان در ۱۹۳۹ را پذیرفت و منطقه کلایپدا را به آلمان نازی منتقل کرد. پیمان کمک متقابل شوروی و لیتوانی در سال ۱۹۳۹، اجازهٔ حضور سربازان شوروی در لیتوانی را فراهم کرد. در سال ۱۹۴۰، لیتوانی اولتیماتوم شوروی را پذیرفت و کنترل پایتخت تاریخی خود یعنی ویلنیوس را بازیافت، اما پذیرش این اولتیماتوم منجر به اشغال شوروی و تبدیل لیتوانی به جمهوری شوروی سوسیالیستی لیتوانی شد. در سال ۱۹۴۱ هنگام قیام ژوئن در لیتوانی تلاش شد تا استقلال لیتوانی دوباره برقرار
لیتوانی تلاش شد تا استقلال لیتوانی دوباره برقرار شود و ارتش سرخ از خاک این کشور اخراج شد، اما در چند روز بعد، لیتوانی توسط آلمان نازی اشغال شد. در سال ۱۹۴۴، لیتوانی دوباره توسط شوروی اشغال شد و سرکوب‌های سیاسی و اخراج‌های شوروی از لیتوانی از سر گرفته شد. هزاران پارتیزان لیتوانیایی و هواداران آن‌ها تلاش کردند به‌صورت نظامی استقلال کشور را بازگردانند اما مقاومت آن‌ها نهایتاً در سال ۱۹۵۳ توسط مقامات شوروی و همکارانشان سرکوب شد. یوناس ژمایتیس رئیس اتحادیه مبارزان آزادی لیتوانی در سال ۱۹۵۴ دستگیر و اعدام شد و
آزادی لیتوانی در سال ۱۹۵۴ دستگیر و اعدام شد و جانشین او، آدولفاس رامانائوسکاس در سال ۱۹۵۷ به‌شدت شکنجه شد و اعدام گردید. از اواخر دههٔ ۱۹۸۰، جنبش سایودیس برای بازگرداندن استقلال لیتوانی تلاش می‌کرد و در سال ۱۹۸۹، راه بالتیک برگزار شد. ۱۹۹۰-تاکنون. در ۱۱ مارس ۱۹۹۰، شورای عالی اعلام احیای استقلال لیتوانی را صادر کرد. لیتوانی نخستین کشور تحت اشغال شوروی بود که اعلام استقلال کرد. در ۲۰ آوریل ‍۱۹۹۰، شوروی با قطع ارسال مواد خام به لیتوانی، این کشور را محاصره اقتصادی کرد. صنایع داخلی و مردم، کمبود سوخت، کالاهای
کرد. صنایع داخلی و مردم، کمبود سوخت، کالاهای اساسی و حتی آب گرم را احساس کردند. اگرچه محاصره ۷۴ روز طول کشید، لیتوانی از اعلام استقلال خود صرف نظر نکرد. روابط اقتصادی به مرور از سر گرفته شد. با وجود این، تنش‌ها در ژانویه ۱۹۹۱ دوباره اوج گرفتند. تلاش‌هایی برای انجام کودتا با استفاده از نیروهای مسلح شوروی، ارتش داخلی وزارت امور داخلی و کمیته امنیت دولتی اتحاد جماهیر شوروی (کاگ‌ب) صورت گرفت. به دلیل وضعیت اقتصادی ضعیف در لیتوانی، نیروهای مستقر در مسکو تصور می‌کردند که کودتا از حمایت عمومی بالایی برخوردار