payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یافت و برخی از رسانه‌های خارج از ایران گزارش‌هایی منتشر کردند که صدا و سیما، به اندازهٔ ۱۰ یا ۲۰ استان ایران، بودجهٔ مستقیم دریافت می‌کند. چیزی که از سوی رسانه‌های داخلی ایران، رد شد. اما بخش‌های این سازمان نیز، ممکن است جداگانه بودجه بگیرند؛ در سال ۱۴۰۰، پس از مصوبه مجلس شورای اسلامی و دادن ۱۵۰۰ میلیارد تومان بودجه به فعالان فضای مجازی صداوسیما، وزیر ارتباطات جمهوری اسلامی نیز آغاز به انتقاد کرد و اعلام شد که «کل بودجه تخصیص‌یافته به وزارت ارتباطات در سال ۱۳۹۹، ۱۵۰۰ میلیارد تومان بوده و کل توسعه اقتصاد
۱۳۹۹، ۱۵۰۰ میلیارد تومان بوده و کل توسعه اقتصاد دیجیتال ۱۴۰ میلیارد تومان است» در حالی که بخش فضای مجازی این سازمان، به تنهایی چنین بودجه‌ای داشت. وضعیت حقوقی. اصل ۱۷۵ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران به سازمان صدا و سیما اختصاص یافته است. اساسنامه سازمان صداو سیما در ۲۷ مهر ۱۳۶۲ به تصویب مجلس رسید. یکی از مقررات این اساسنامه ماده ۷ آن است که این سازمان را رادیو و تلویزیون انحصاری ایران ساخته است: ذکر چنین اصلی با عرف اساسنامه‌های سازمان‌های رسانه‌ای سازگار نیست و چنین انحصارهایی فقط در اساسنامه سازمان‌های
نیست و چنین انحصارهایی فقط در اساسنامه سازمان‌های امنیتی و نظامی به چشم می‌خورد. محدودیت‌ها و حقوق رسانه‌ای صدا و سیما نیز نامشخص است. در مطبوعات مسئولیت مطالب منتشر شده با مدیر مسئول است و در حوزه کتاب، فیلم و دیگر کالاهای صوتی و تصویری نیز با دولت است که مجوز انتشار آن‌ها را صادر می‌کند؛ امّا به وضعیت حقوق و حدود اختیارات صدا و سیما نه در قانون اساسی و نه در اساسنامه سازمان اشاره نشده است. شاید به همین دلیل این سازمان هیچگاه به دادگاه کشیده نشده است. مجلس ششم در همین زمینه برای تغییر اساسنامه صدا و سیما
ششم در همین زمینه برای تغییر اساسنامه صدا و سیما تلاش ناموفقی داشت. مصوبه این مجلس صدا و سیما را ملزم می‌کرد که در صورت توهین، افتراء و پخش مطالب غیرواقع، پاسخ شخص ذی‌نفع را پخش کند (مشابه قاعده‌ای که در مطبوعات رعایت می‌شود). اما این قانون با مخالفت شورای نگهبان روبرو شد. مجمع تشخیص مصلحت نظام در ۲۳ خرداد ۱۳۸۸ یک روز پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم این تغییر را در اساسنامه صدا و سیما ایجاد کرد و مراحلی را نیز برای شکایت از سازمان در صورت استنکاف از پخش جوابیه پیش‌بینی کرد.
مصطفی عزیزی (زاده ۲۹ شهریور ۱۳۴۱ در اراک) فیلم‌نامه‌نویس، نویسنده، تهیه‌کنندهٔ و برنامه‌ساز تلویزیونی ایرانی است. او هم‌اکنون ساکن کانادا است. وی در دههٔ ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰ "مسابقه تلاش" و "مجموعه تلویزیونی مسافر" را که هر دو از برنامه‌های پربیننده تلویزیون بودند تهیه کرد. عزیزی در سال ۱۳۹۳ دستگیر و به هشت سال زندان محکوم شد که در نهایت پس از ۱۵ ماه از زندان آزاد شد. زندگی. در شهریور ۱۳۴۱ در اراک به‌دنیا آمد و دوساله بود که پدرش که تازه در راه‌اهن استخدام شده بود به تهران منتقل شد و این آغاز مهاجرت‌های پی‌درپی
به تهران منتقل شد و این آغاز مهاجرت‌های پی‌درپی آنان بود. نخستین فیلم‌های خود را در نوجوانی در روستاهای لرستان ساخت و پس از انقلاب هنگامی که دیپلم گرفت به دلیل بسته بودن دانشگاه‌ها و جنگ بین ایران و عراق به سربازی رفت در جبهه ترکش خورد و مدتی بستری بود پس از پایان سربازی در کنکور سال ۱۳۶۵ در دانشگاه تهران در رشتهٔ اقتصاد نظری پذیرفته شد و همان سال ازدواج کرد و کار در رادیو را به عنوان نویسنده مطالب علمی و فرهنگی آغاز کرد. از سال ۱۳۶۶ سردبیر برنامه‌های علمی و آموزشی شبکه سراسری رادیو ایران شد و مسابقهٔ
و آموزشی شبکه سراسری رادیو ایران شد و مسابقهٔ «دانش و هوش» که مسابقه‌ای علمی برای نوجوانان دبیرستانی بود را آغاز کرد. از سال ۱۳۶۹ طرحی برای ساخت انیمیشن کامپیوتری تلویزیون ارائه داد که مورد پذیرش قرار گرفت و خودش به عنوان مدیر انیمیشن کامپیوتری انتخاب شد. در عین حال مدیریت گروه مهندسی نرم‌افزار صدا و سیما نیز بعهده وی بود. تولید برنامه‌های تلویزیونی را در همین سال‌ها آغاز کرد و به عنوان تهیه‌کننده با تلویزیون هم‌کاری دارد. با استعفاء از تلویزیون در سال ۱۳۷۳، شرکت کلک خیال را تأسیس کرد. عزیزی عضو آسیفای
شرکت کلک خیال را تأسیس کرد. عزیزی عضو آسیفای بین‌المللی است و چهار سال مدیرعامل آسیفای ایران بود. در سال‌های ۱۳۸۵–۱۳۸۶ "مجموعه تلویزیونی راه بی‌پایان" را تهیه کرد که در جلب نظر مخاطبان و منتقدان تلویزیون بسیار موفق بود. تهیه‌کنندگی. در سال ۱۳۷۶ تا ۱۳۷۹ طراحی و تهیه مسابقهٔ تلاش که با ۷۲ درصد بیننده برنامهٔ پربیننده‌ای بود و توسط خوانندگان مجله سروش بهترین مسابقهٔ تلویزیونی سال ۱۳۷۷ و خوانندگان هفته‌نامهٔ سینما به عنوان بهترین برنامه تلویزیونی سال ۱۳۷۸ شناخته شد. اولین مجموعه تلویزیونی خود را در سال ۱۳۷۹ به
شد. اولین مجموعه تلویزیونی خود را در سال ۱۳۷۹ به نام "مسافر" برای شبکهٔ تهران تهیه کرد. این مجموعه با ۷۳ درصد بیننده، و مطلوبیت، ۸۸ درصد در حد زیاد و خیلی زیاد. عزیزی را به عنوان فیلمنامه‌نویس و تهیه‌کنندهٔ مجموعهٔ تلویزیونی موفق مطرح کرد. او علاوه بر تهیه برنامه‌های تلویزیونی و فیلم در شرکت فیلم‌سازی و تبلیغاتی کلک خیال به تهیه فیلم‌های تبلیغاتی هم اشتغال داشت. بازداشت. عزیزی که ساکن کشور کانادا است، برای دیدار با خانوادهٔ خود و مهیا کردن شرایط بازگشت و اقامت مجددش در ایران، به ایران سفر کرده بوده که یک
مجددش در ایران، به ایران سفر کرده بوده که یک ماه پس از بازگشت، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. وی در ۱۲ بهمن سال ۹۳ بازداشت و به انفرادی‌های بند ۲ الف زندان اوین منتقل شد و پس از تحمل حدود چهل روز انفرادی در بند ۲ الف تحت مدیریت سپاه پاسداران، اواسط اسفندماه به بند ۸ سالن ۷ زندان اوین منتقل شد. عزیزی به توهین به رهبری، توهین به بنیانگذار جمهوری اسلامی، تبلیغ علیه نظام و اجتماع و تبانی متهم شد. در زندان اوین به دلیل شرایط بد زندان بیماری آسم‌اش عود کرد و به بیماری زونا هم دچار شد. باقیماندهٔ حبس او در
و به بیماری زونا هم دچار شد. باقیماندهٔ حبس او در فروردین ۹۵ شامل عفو عمومی سالانهٔ رهبری شد و در تاریخ ۲۱ فروردین آزاد شد. پس از آزادی. پس از آزادی مدتی ممنوع الخروج بود اما سرانجام به کانادا بازگشت و در کانادا ضمن نوشتن مقالات متعدد و بیان خاطرات‌اش از بند ۲ الف و زندان اوین و راه‌اندازی و شرکت در کمپین‌های گوناگون برای آزادی زندانیان سیاسی که با او هم‌بند بودند تلاش کرد. به‌ویژه برای آزادی سعید ملک‌پور که مانند او مقیم کانادا بود و دراویش گنابادی و اسماعیل عبدی و سایر معلمان کانون صنفی معلمان. مقالات.
عبدی و سایر معلمان کانون صنفی معلمان. مقالات. از او مقالات متعددی در مجلات و روزنامه‌های فارسی‌زبان منتشر شده‌است. از جمله در شهروند تورنتو، شهروند بی‌سی (شهرگان)، خط صلح، رادیو زمانه، ایران وایر، مجله تیتر مصاحبه‌ها. مصاحبه‌های متعددی در رسانه‌های گوناگون صورت گرفته‌است که برخی از آن‌ها عبارتند از:
قمیش یا زبانه قطعه‌ای که در بعضی از سازهای بادی مانند سرنا، کَرنا، ابوا، فاگوت، کلارینت و ساکسوفون بکار می‌رود و آلت اصلی تولید صدا در این‌گونه سازها است. در سرنا قمیش از دو تیغه متکی به هم تشکیل شده و انتهای آن دو در حلقه‌ای مسطح محصور شده‌است. این قطعه از ساقهٔ گیاه قمیش یا مواد مصنوعی ساخته می‌شود و زبانه سازهای قابل کوک نیز فلزی است.
قمیش (Arundo donax L) گیاهی است از خانواده نی‌ها و تیره گندمیان. قمیش گونه‌ای علف دراز و بزرگ است (نباید آن را با خیزران اشتباه گرفت) «قمیش» واژه‌ای ترکی و به معنای «نی» است. گیاهی است پایا، روینده در تمام نقاط مرطوب، دارای ریزوم متورم و رونده، دارای ساقه ضخیم بدون کرک، گل آذین پانیکول بزرگ، گل‌ها سبزفام کوچک و ریز، تحقیقات نشان داده که از آن می‌توان در ساخت خمیر کاغذ بهره گرفت.
شَرق یا خاوَر یکی از چهار جهت اصلی است که در نقشه‌ها به‌طور قراردادی معمولاً به سوی راست است. خاور، نقطه روبروی باختر است و °۹۰ با شمال و جنوب اختلاف زاویه دارد و خود در زاویه °۹۰ جای دارد. این سو، سویِ برآمدن خورشید است. ریشه‌شناسی. «شرق» ریشه در زبان عربی دارد و برابرِ فارسیِ آن «خاور» است. گرچه در ابیات رودکی و شاهنامه، باختر به‌عنوان شرق و خاور به‌عنوان غرب نام برده شده‌است ولی در دیگر نوشته‌های سده‌های میانه خاور به معنای شرق و غرب معرفی گشته‌است. رودکی می‌گوید مِهر (خورشید) به سوی خاور می‌شتابد و
می‌گوید مِهر (خورشید) به سوی خاور می‌شتابد و پنهان می‌شود که می‌نمایاند او خاور را در معنای غرب دانسته: فخرالدین اسعد گرگانی ریشهٔ واژهٔ خراسان را مرتبط با «جایی که خور (خورشید) از آنجا می‌آید» می‌داند که شرق است: در نوشته‌های امروزی نیز خاور در معنای شرق به کار می‌رود و باختر در معنای غرب. جهت‌یابی. برپایۀ قرارداد، "سمت راست" نقشه، شرق است. این قرارداد با این معیار است که شمال را در بالا باشد. برای رفتن به شرق با استفاده از قطب‌نما برای ناوبری، یک یاتاقان یا آزیموت باید روی ۹۰ درجه تنظیم شود.
غَرب یا باختَر یکی از چهار جهت اصلی است و در نقشه‌هایی که جهت شمال در بالایشان باشد، در سمت چپ است. باختر نقطه روبروی خاور است و °۹۰ با شمال (هودر) و جنوب (دشتر) اختلاف زاویه دارد و خود در زاویه °۲۷۰ جای دارد. این سو، سویِ فرورفتنِ (غروب) خورشید است. ریشه‌شناسی. «غرب» یک واژهٔ عربی است و برابر فارسی آن «باختر» است. باختر ریشه در «اپاختر» دارد که در زبان اوستایی به معنای شمال بوده‌است. این واژه همچنین نام یک منطقه در نزدیکی «بلخ» امروزی بوده‌است. در گذشته باختر در معنای خاور نیز به کار می‌رفته اما برای
باختر در معنای خاور نیز به کار می‌رفته اما برای فرهنگ‌نویسان کنونی و در نوشته‌های امروزی در معنای غرب به کار می‌رود. جهت‌یابی. برای رفتن به غرب با استفاده از قطب‌نما برای ناوبری (در مکانی که شمال مغناطیسی، همان جهت شمال واقعی باشد) باید یک یاتاقان یا آزیموت را روی ۲۷۰ درجه تنظیم کرد. غرب، سمتی است که خورشید به سویش می‌رود. در نقشه‌ای با شمال در بالا، غرب، در سمت چپ است. آب و هوا. با توجه به جهت چرخش زمین، بیشتر بادها در بسیاری از نقاط در عرض‌های جغرافیایی میانی (یعنی میان ۳۵ تا ۶۵ درجه عرض جغرافیایی) از
میانی (یعنی میان ۳۵ تا ۶۵ درجه عرض جغرافیایی) از سمت غرب می‌وزند که به غرب‌وزان‌ها معروف اند. فرهنگ. در ایران و بسیاری از نقاط جهان، واژهٔ «غرب» بیشتر برای اشاره به جهان غرب به کار می‌رود که شامل اتحادیه اروپا، کشورهای EFTA، قاره آمریکا و کشورهای متأثر از ایشان و متحد با ایشان مانند استرالیا و نیوزیلند است. مفهومِ «بخش غربی زمین» را می‌توان در امپراتوری روم غربی و مسیحیت غربی نیز دید. در طول جنگ سرد، «غرب» بیشتر برای اشاره به اردوگاه ناتو در برابر پیمان ورشو و کشورهای غیرمتعهد بکار برده می‌شد. این واژه به
و کشورهای غیرمتعهد بکار برده می‌شد. این واژه به جز در کاربرد جغرافیایی (نقشه، ناوبری و مانندشان) در کاربردهای فرهنگی-سیاسی، تعریفِ دقیقی ندارد. معانی نمادین. در بودیسم چینی، غرب، نشان‌دهندهٔ حرکت به سوی بودا یا روشنگری است. (بنگرید به سیر باختر). آزتک‌های باستانی باور داشتند که غرب، قلمرو الهه بزرگ آب، غبار و ذرت است. در مصر باستان، غرب به عنوان دریچه‌ای برای ورود به جهان پایین در نظر گرفته می‌شد و جهت اصلی در ارتباط با مرگ در نظر گرفته می‌شد. البته همیشه هم بار معنایی منفی نداشت. مصریان باستان همچنین باور
بار معنایی منفی نداشت. مصریان باستان همچنین باور داشتند که الهه آمنت، مظهر غرب است. سلت‌ها بر این باور بودند که فراتر از دریای غربی، در لبه‌های همهٔ نقشه‌ها، جهانِ پس از مرگ قرار دارد. در یهودیت، غرب، سوی شکینای خدا است. در تاریخ یهودیان، میشکان و معبد اورشلیم رو به شرق بوده‌اند. برپایۀ کتاب مقدس، بنی‌اسرائیل از رود اردن به سمت غرب به سرزمین موعود رفتند. در اسلام، کعبه برای هندیان و در خود شهر مکه، رو به غرب است. در ادبیات آمریکایی (مانند در "گتسبی بزرگ") حرکت غرب گاهی نمادی از دستیابی به آزادی است که شاید
غرب گاهی نمادی از دستیابی به آزادی است که شاید برداشتی معنایی و استعاری از غرب وحشی است (همچنین بنگرید به مانیفست سرنوشت).
خاورشهر نام شهرکی است واقع در بزرگراه امام رضا و در فاصله ۱۱ کیلومتری از جنوب شرقی شهر تهران. این شهرک از چهار فاز تشکیل شده و جمعیت آن هم طی آخرین آمار ۱۶۱۷۶ نفر اعلام شده‌است که اکثر آن‌ها را شاغلین و بازنشستگان ارتش و وزارت دفاع تشکیل می‌دهند. این ناحیه از شمال به جاده خاوران، از جنوب به کانال آب ورامین، از غرب به جاده محمودآباد و از شرق به جاده قاسم‌آباد منتهی می‌گردد. مساحت آن حدود ۷۳۳ هکتار و فقط شامل شهرک خاورشهر است. خاورشهر دارای دو باشگاه بدنسازی و مجموعه ورزشی، یک زمین چمن مصنوعی، درمانگاه
و مجموعه ورزشی، یک زمین چمن مصنوعی، درمانگاه شبانه‌روزی و مرکز دیالیز می‌باشد. سابقه پیدایش خاورشهر. ابتدا کارمندان ارتش وزارت دفاع در زمان پیش از انقلاب در شهرک‌ها و خانه‌های سازمانی نوبنیاد زندگی می‌کردند. سپس در سال ۵۴ این شهرک را برای کارمندان ارتش و نیروهای مسلح ساخت و به هر خانواده یک خانه اختصاص داد که در آن زمان خاورشهر یک فاز داشت، بعد از انقلاب سه فاز دیگر که آپارتمانی (فاز ۲ و ۳) هستند به فاز اول خاورشهر که خانه‌های ویلایی بودند اضافه شد. منابع.
خاورشهر که خانه‌های ویلایی بودند اضافه شد. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Khavar_Shahr#cite_ref-2
مردمان باستانی پوئبلو مردمان سرخ‌پوستان آمریکایی بودند که از قدیم در خانه‌های خشتی به نام پوئبلو در قاره آمریکای شمالی ساکن بودند. پیشینه. سرخ‌پوستان پوئبلو در نواحی مرتفع و بی آب و علف جنوب غربی قاره آمریکای شمالی، زندگی می‌کردند. بین سال‌های ۱۰۵۰ و ۱۳۰۰ میلادی، آن‌ها روستاهایی با خانه‌های چند طبقه به نام پوئبلو ساختند. بعضی از پوئبلوها دارای ۲۰۰ اتاق بودند. مردان آناسازی در اتاق‌های زیرزمینی به نام کیوا مراسم مذهبی خود را برگزار می‌کردند. آناسازی‌ها مردمی کشاورز بودند و هنرهای دستی تخصص داشتند. سرخ‌پوستان
بودند و هنرهای دستی تخصص داشتند. سرخ‌پوستان پوئبلوی ساکن ایالتهای آریزونا و نیومکزیکو، از اعقاب آنان هستند. گاهشمار مردم پوئبلو. گاهشمار تاریخ زندیگ مردم پوئبلونشین: در حدود ۱۰۰ تا ۵۰۰ میلادی. مردمی به نام سبدبافان، اجداد «آناسازی‌ها»، در روستاها سکنی می‌گزینند. آنان به استفاده از ملاط گل رس و تنه درختان خانه‌هایی می‌سازند که نیمی از آن پایین‌تر از سطح زمین قرار داشت. پیرامون ۵۰۰ تا ۷۰۰ میلادی. در این دوره، سبدبافان خانه‌هاشان را روی زمین احداث می‌کردند. خانه‌های زیر زمینی قدیمی بتدریج به صورت کیوا (اتاق
زیر زمینی قدیمی بتدریج به صورت کیوا (اتاق زیرزمینی مخصوص نیایش و گرد همایی) مورد استفاده قرار گرفتند. پیرامون ۱۰۵۰ تا ۱۳۰۰ میلادی. پوئبلوهای (روستاهایی با خانه‌های چند طبقه) بسیار بزرگ که ساخت آن مستلزم تلاش و زحمت فراوان بود، به دست سرخ‌پوستان آناسازی بنا گردید. دیوارهای بلند، برج‌های دیده‌بانی، و مواضع دفاعی که روی صخره‌ها تعبیه شده بود، نشان می‌دهد که این روستاها به‌طور متناوب مورد هجوم قرار می‌گرفتند. احتمالاً مهاجمان نیاکان سرخ‌پوستان آپاچی و ناواهوا بودند. ۹۹–۱۲۷۶. خشکسالی شدید باعث از بین رفتن غلات
۹۹–۱۲۷۶. خشکسالی شدید باعث از بین رفتن غلات و کمیاب شدن گیاهان و حیوانات گردید. ساکنان پوئبلوها دچار خشکسالی و کمیابی شدند. ۱۳۰۰. پوئبلوهای بزرگ سرخ‌پوستان آناسازی در شمال نیومکزیکو، متروک شدند. کسانی که از قحطی ناشی از خشکسالی و تهاجم قبایل رقیب جان سالم بدر برده بودند، به نواحی مرکزی آریزونا مهاجرت کردند. ۱۵۳۹. نخستین کاشفان اسپانیایی وارد سرزمین پوئبلو شدند. سفرهای اکتشافی آن‌ها شیوهٔ زندگی تیره پوئبلو را تحت تأثیر قرار نداد. ۱۵۹۸. اسپانیایی‌ها مستعمره نیومکزیکو را بنیاد گذاشتند و «سانتافه» را به عنوان
را بنیاد گذاشتند و «سانتافه» را به عنوان پایتخت آن قرار دادند. مبلغان مسیحی سعی کردند تا اعتقادات قوم پوئبلو را تغییر دهند. اسپانیایی‌ها همراه خود، خوردنی‌های جدیدی، مانند گندم و هلو، و نیز حرفه‌های جدیدی، مثل پشم ریسی و بافندگی، به ارمغان آوردند. ۱۶۸۰. قوم پوئبلو علیه حاکمان اسپانیایی خود خیزش کردند. در جریان این خیزش آن‌ها به اسب دست پیدا کردند. ۱۶۹۲. اسپانیایی‌ها از نو بر قوم پوئبلو مسلط شدند؛ ولیکن، قوم صلح طلب پوئبلو از طریق مقاومت منفی، شیوه زندگی خود را ادامه دادند. (فرهنگ پوئبلو در جوامع جدیدی که
را ادامه دادند. (فرهنگ پوئبلو در جوامع جدیدی که سرخ‌پوستان آمریکایی در آریزونا به وجود آوردند، شکوفا شد) واژه اسپانیایی پوئبلو به معنی «روستا» می‌باشد. این واژه برای توصیف شیوه زندگی قبایل سرخ‌پوست آمریکای شمالی به کار می‌رود. مردم آناسازی بزرگ‌ترین پوئبلوها را بنا کردند. آن‌ها در ناحیه‌ای که امروزه به نام چهارکُنج («فورکورنرز») شناخته می‌شود و محل تلاقی مرزهای چهار ایالت یوتا، کلرادو، آریزونا و نیومکزیکو می‌باشد، زندگی می‌کردند. آناسازی‌ها نوادگان کشاورزان اولیه‌ای به نام سبدبافان بودند. سبدبافان.
اولیه‌ای به نام سبدبافان بودند. سبدبافان. سرخ‌پوستان سبدساز در خانه‌هایی که نیمی از آن پایین‌تر از سطح زمین قرار داشت و با بهره‌گیری از تنه درختان و ملاط گل ساخته می‌شد، زندگی می‌کردند. کیواهای مقدس قوم آناسازی احتمالاً از روی شکل و طرح آن‌ها ساخته شده‌اند. سبدبافان مردمی کشاورز بودند اما به گردآوری گیاهان و شکار گوزن و خرگوش نیز می‌پرداختند. آن‌ها به استفاده از الیاف بدست آمده از ساقه‌های نی و جگن و درختان یوکا و عود آمریکایی انواع مختلف ظروف بسته‌بندی را از قبیل سبدهای حصیری و زنبیل‌های انعطاف‌پذیر، و
از قبیل سبدهای حصیری و زنبیل‌های انعطاف‌پذیر، و حتی پارچه کفن و انواع صندل (دمپایی) را می‌بافتند. سبدباف‌ها به یک میزان از ذرت، لوبیا و انواع کدو تغذیه می‌کردند. آن‌ها بوقلمون را برای استفاده از گوشت و پر آن که در درست کردن لباس‌های پر به کار می‌رفت، پرورش می‌دادند. سبدبافان را همچنین به کشت پنبه و تنباکو و سفالگری می‌پرداختند. آناسازی‌ها با تکامل بخشیدن به این موارد، فرهنگی غنی به وجود آوردند. کشاورزی. هر دو گروه مردان و زنان آناسازی در کشتزارهای خود که به اندازه یک باغ بود، کار می‌کردند. آن‌ها نیز مانند
اندازه یک باغ بود، کار می‌کردند. آن‌ها نیز مانند سبدبافان به کشت ذرت، لوبیا و کدو می‌پرداختند. آن‌ها با استفاده از یک شبکه آبرسانی پیچیده، متشکل از حوضچه‌های مخروطی شکل مخصوص جمع‌آوری آب باران، کانال‌ها و سدها، مزارع ذرت خود را آبیاری می‌کردند. سفالگری. آناسازی‌ها ظروف سفالی بسیار متنوعی می‌ساختند. آن‌ها ظرفهایی به شکل اردک یا پرنده، بطریهایی با سر خمیده و نازک یا دارای دو سر و کوزه‌هایی با بدنه گرد و دستگیره‌های رکابی می‌ساختند. آن‌ها این ظروف سفالی را با نقش‌های زنده و روشن رنگ آمیزی می‌کردند و ترکیب
با نقش‌های زنده و روشن رنگ آمیزی می‌کردند و ترکیب سیاه در زمینه سفید، ترکیب رنگ رایج بود. در حالیکه کار سفالگری به‌وسیله زنان انجام می‌شد، مردها به کار بافندگی اشتغال داشتند بازرگانی. هر چند آناسازی‌های روستانشین مردمانی موفق و خود کفا بودند، شواهدی از تجارت آنان با مکزیک و احتمالاً با مردم دره می‌سی سی پی، به دست آمده‌است. گروه‌های مختلف قوم پوئبلو برای فیروزه و پرهای رنگارنگ و زیبای پرندگان غیر بومی، مانند طوطی، ارزش فراوانی قائل بودند. در یک روستای بزرگ متعلق به مردم آناسازی، مانند پوئبلو بونیتو، که
متعلق به مردم آناسازی، مانند پوئبلو بونیتو، که احتمالاً بازاری تجملی بوده مواد غذایی را که از جنوب و شرق می‌آوردند، معامله می‌کردند. حقایق ثبت شده. در پایان سده هفدهم، قوم پوئبلو اسب‌های استعمارگران اسپانیایی را به چنگ آوردند. آن‌ها تعدادی از این حیوانات را به قبایل شمالی، مثل قبیله یوت، فروختند و تعدادی دیگر را در جنگ‌ها از دست دادند. اسب‌ها به تدریج روش زندگی بومیان آمریکا را عوض می‌کردند. در حدود سال ۱۷۴۰ م قبایل شکارچی بوفالو در دشت‌های بزرگ، به سرعت و قدرت اسبهای خود متکی بودند.
گل گندم گیاه یک‌ساله یا چندساله‌ای از تیرهٔ کاسنیان است. این گیاه از گیاهان دارویی یک یا دوساله است که دارای ساقه منشعب و به ارتفاع ۲۵ تا ۸۰ سانتیمتر است. ساقه این گیاه سبز مایل به سفید است، گل‌های این گیاه اغلب آبی پر رنگ هستند. بیشتر در مزارع گندم و غلات می‌روید و به همین علت به گل گندم معروف است. ترکیب شیمیایی. گل‌های این گیاه دارای لیزاب، مواد مومی و تانن می‌باشد. همچنین در این گیاه مقداری پتاس، اسید فسفریک و منگنز وجود دارد. خواص درمانی. گل‌های این گیاه دارای اثر مدر(ادرارآور) است و برای سرماخوردگی،
دارای اثر مدر(ادرارآور) است و برای سرماخوردگی، رفع سرفه و بیماری‌های سینه استفاده می‌شود. محل رویش. محل رویش این گیاه در آسیا و اروپا می‌باشد و همچنین در نواحی شمالی ایران، منطقه البرز، اطراف تهران، بلوچستان، خراسان، کردستان، کرمانشاه می‌روید. در آذربایجان هم در هر زمین بایری می‌توان دید.
گل مینا نام یک سرده از تیره کاسنیان از راسته میناسانان است. این گل در شمال ایران رویش فراوانی دارد.ولی در شهر تاریخی کهریزسنگ که از قدمت چند هزار ساله برخوردار است این گل به عنوان نماد کشاورزی شهر بوده و این شهر معروف به شهر گل مینا است. طول گیاه ۳ تا ۶ اینچ، با گل‌های زرد لیمویی که میوه‌ای با روپوش مودار می‌باشد. کاربردهای دارویی. این گیاه دارای خاصیت دارویی است و در درمان سردردهای میگرنی بسیار مؤثر است. از دانهٔ این گیاه روغن گل مینا یا EPO تهیه کرده در کشورهای اروپایی در داروخانه بنام کپسول اپو به فروش
اروپایی در داروخانه بنام کپسول اپو به فروش می‌رسد. اپوکپسول حاوی ۲۵۰ میلی‌گرم یا ۵۰۰ میلی‌گرم روغن گل مینا است. علاوه بر این مخلوط روغن گل مینا + ویتامین E به نام Efamol و نیز مخلوط روغن گل مینا + روغن ماهی را به نام Marin cap به فروش می‌رسانند. روغن گل مینا حاوی اسیدهای چرب ضروری از نوع اسید لینولئیک (۷۰ درصد) و اسید گامالینوئیک (۹ درصد) می‌باشد. اسیدهای چرب ضروری برای رشد و تکثیر سلول‌های بدن ضروری هستند. این داروها در موارد زیر کاربرد دارند:
کاسنی معمولی (نام علمی: Cichorium intybus L) یک گیاه علفی و تا حدودی چوبی و چندساله از خانوادهٔ کاسنیان (Asteracese) و سردهٔ کاسنی است که معمولاً دارای گل‌های آبی روشن، به ندرت سفید یا صورتی است. این گیاه، بومی مناطقی گسترده از دنیای قدیم است و به قارهٔ آمریکا و استرالیا نیز معرفی شده است. رقم‌های زیادی از کاسنی برای کاربردهای مختلفی از جمله به‌عنوان سبزی برگی برای تهیهٔ سالاد و خوراک‌های گوناگون و همچنین به‌عنوان جایگزین قهوه و افزودنی غذا استفاده می‌شوند. در سدهٔ ۲۱، اینولین، که از عصارهٔ ریشهٔ کاسنی تهیه
سدهٔ ۲۱، اینولین، که از عصارهٔ ریشهٔ کاسنی تهیه می‌شود، در تولید مواد غذایی به‌عنوان شیرین‌کننده و منبع فیبر رژیمی استفاده شده است. کاسنی همچنین به‌عنوان محصول علوفه‌ای برای مصرف دام‌ها کشت می‌شود. توصیف. کاسنی هنگام گلدهی ساقه‌ای سخت، شیاردار و کم و بیش کُرک‌دار دارد. این گیاه می‌تواند تا ۱٫۵ متر ارتفاع بگیرد. برگ‌ها شبیه ساقه، نیزه‌مانند و بدون لوب هستند و ۷٫۵ تا ۳۲ سانتی‌متر طول و ۲ تا ۸ سانتی‌متر پهنا دارند. گل‌ها ۳ تا ۵ سانتی‌متر پهنا داشته و معمولاً آبی روشن و به ندرت سفید یا صورتی هستند. دانه‌های
آبی روشن و به ندرت سفید یا صورتی هستند. دانه‌های کاسنی دارای فلس‌های کوچک در نوک است. شیمی. مواد شیمیایی که باعث تشدید طعم تلخ این گیاه می‌شوند، در درجهٔ نخست، دو لاکتون سِسکیتِرپِن شامل لاکتوسین و لاکتوکوپیکرین هستند. سایر ترکیبات کاسنی شامل اسکولتین، اسکولین، سیکوریین، یومبلیفرون، اسکوپولتین، ۶٬۷-دی هیدرو کومارین و سایر لاکتون‌های سسکیترپن و گلیکوزیدهای آن‌ها هستند. در حدود سال ۱۹۷۰، کشف شد که ریشهٔ کاسنی حاوی ۲۰٪ اینولین است، پلی‌ساکاریدی مشابه نشاسته . پراکندگی و زیستگاه. کاسنی بومی غرب آسیا، شمال
. پراکندگی و زیستگاه. کاسنی بومی غرب آسیا، شمال آفریقا و اروپا است. این گیاه توسط استعمارگران اولیهٔ اروپایی به آمریکای شمالی برده شد. در چین و استرالیا نیز این گیاه رایج است و به‌طور گسترده طبیعی شده است. کاسنی در مناطقی با بارندگی فراوان، بیشتر دیده می‌شود. بوم‌شناسی. کاسنی هم یک گیاه زراعی و هم یک علف هرز با پراکنش جهانی است. تجزیه و تحلیل جمعیت علف‌های هرز معرفی‌شده به طبیعت در آمریکای شمالی نشان داد که منشأ کاسنی‌های رشدیافته به‌صورت علف هرز، تا حدی از ارقام اهلی‌شدهٔ کاسنی است. کاسنی در محل‌های مختلف
ارقام اهلی‌شدهٔ کاسنی است. کاسنی در محل‌های مختلف از جمله در کنار جاده‌ها و محل‌های دفع زباله رشد می‌کند. این گیاه، بیشتر خاک‌های آهکی را ترجیح می‌دهد، اما شرایط مختلفی را تحمل می‌کند. زنبورها، پروانه‌ها و مگس‌ها از این گیاه استفاده می‌کنند. کاسنی در گروه گیاهان مقاوم به خشکی دسته‌بندی می‌شود. ارزش غذایی. کل بخش‌های گیاه کاسنی خوراکی است. برگ‌های کاسنی حاوی ۹۲ درصد آب، ۵ درصد کربوهیدرات، ۲ درصد پروتئین و مقدار ناچیزی چربی است (جدول). کاسنی منبعی مناسب از ویتامین کا، ویتامین آ، ویتامین ث، برخی از
از ویتامین کا، ویتامین آ، ویتامین ث، برخی از ویتامین‌های گروه ب، منگنز، ویتامین ئی و کلسیم است. کاسنی فرنگی خام، حاوی ۹۴ درصد آب است و محتوای مواد مغذی کمی دارد. کاربردها. ریشه. ریشهٔ کاسنی ("Cichorium intybus" var. "sativum") از دیرباز در اروپا به عنوان جایگزین قهوه کشت می‌شده است. ریشه‌ها را می‌پزند، برشته می‌کنند، آسیاب می‌کنند و به‌عنوان افزودنی به‌ویژه در منطقهٔ مدیترانه (که گیاه بومی آنجاست) استفاده می‌شود. به عنوان یک افزودنی قهوه، در قهوهٔ فیلتری هندی و در بخش‌هایی از جنوب شرق آسیا، آفریقای جنوبی و
و در بخش‌هایی از جنوب شرق آسیا، آفریقای جنوبی و جنوب ایالات متحده، به‌ویژه در نیواورلئان، مخلوط می‌شود. در فرانسه مخلوطی از ۶۰ درصد کاسنی و ۴۰ درصد قهوه با نام تجاری ریکوره به فروش می‌رسد. کاسنی در طول بحران‌های اقتصادی مانند رکود بزرگ در دههٔ ۱۹۳۰ و در طول جنگ جهانی دوم در اروپای قاره‌ای بیشتر مورد استفاده قرار گرفت. کاسنی با چغندر قند و چاودار به‌عنوان مادهٔ تشکیل‌دهندهٔ "Mischkaffee" (قهوهٔ مخلوط) در آلمان شرقی در طول " بحران قهوهٔ آلمان شرقی " در سال‌های ۱۹۷۶–۱۹۷۹ استفاده می‌شد. همچنین به قهوه در
۱۹۷۶–۱۹۷۹ استفاده می‌شد. همچنین به قهوه در فرمول‌های قهوهٔ اسپانیایی، یونانی، ترکی، سوری، لبنانی و فلسطینی اضافه می‌شود. اینولین. اینولین عمدتاً در خانوادهٔ گیاهی کاسنیان به‌عنوان یک کربوهیدرات ذخیره‌سازی یافت می‌شود (برای مثال کنگرفرنگی اورشلیم، کوکب، یاکون و غیره). این ماده به‌عنوان یک شیرین‌کننده در صنایع غذایی با ۱۰ درصد از قدرت شیرین‌کنندگی شکر استفاده می‌شود و گاهی به‌عنوان " پری‌بیوتیک " به ماست‌ها اضافه می‌شود. ریشهٔ کاسنی تازه ممکن است حاوی ۱۳ تا ۲۳ درصد اینولین به‌عنوان درصدی از کل محتوای
۱۳ تا ۲۳ درصد اینولین به‌عنوان درصدی از کل محتوای کربوهیدرات باشد. اثرات بر سلامتی. بر پایهٔ یک پژوهش، مصرف همزمان مکمل کاسنی به همراه ورزش هوازی می‌تواند باعث کمک به کاهش آنزیم‌های آلانین آمینوترانسفراز و آسپارتات ترانس‌آمیناز در زنان مبتلا به کبد چرب و در نتیجه بهبود بیماری در آن‌ها شود. طب سنتی. ریشهٔ کاسنی حاوی اسانس‌هایی مشابه روغن‌های موجود در گیاهان در سردهٔ "مینا" است. در پزشکی جایگزین، کاسنی به‌عنوان یکی از ۳۸ گیاهی است که برای تهیهٔ داروهای گل باخ استفاده می‌شود، ذکر شده است.
اویارسلام یا آبیارسلام گیاهی است یکساله از خانواده جگنیان که بیشتر در کشتزارهای آبی به‌ویژه در شالیزارها یافت می‌شود. ارتفاع گیاه به ۷۰ سانتی‌متر می‌رسد. ساقه اویارسلام مقطع سه‌گوش شکل دارد و کلفتی آن نزدیک به ۴ میلی‌متر است. میوه اویارسلام گندمه بیضی‌شکل و به رنگ قهوه‌ای است. اویارسلام با بذر تکثیر می‌شود. اویارسلام به جنس اویارسلام ارغوانی cyperus rotundus و اویارسلام زرد cyperus esculanthus اویارسلام از خانواده cyperaceae هستند. اویارسلام ارغوانی :ریشه تولید اندام هوایی و ریزوم می‌کند. گل آذین خوشه‌ای -
اندام هوایی و ریزوم می‌کند. گل آذین خوشه‌ای - دم گل باریک و طویل و غیر یکسان، بذر سه گوش و به رنگ قهوهای تا سیاه با اویارسلام زرد: ریزوم در نوک ریشه ظاهر می‌شود. گل زرد یا زرد مایل به قهوه‌ای، دانه قهوه ای مایل به زرد مبارزه با این علف هرز بسیار مشکل است استفاده از سموم سیستماتیک مثل گلیفوزیت که در هنگام گل دادن گیاه استفاده می‌گردد مفید است البته یک سم غیر انتخابی است و در موقع استفاده به این نکته باید توجه داشت. این علف هرز در مزارع برنج گسترش زیادی دارد و در این مزارع با علف کش بازاگران تا حدودی قابل