payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را آزاد نساخت. ایالت‌های لوئیزیانا و ایندیانا در زمان او به ایالات متحدهٔ آمریکا پیوستند. سنین جوانی و تحصیل. جیمز مدیسون جونیور در ۱۶ مارس ۱۷۵۱ (۵ مارس ۱۷۵۰، به سبک قدیمی)، در مزارع بلگروو نزدیک پورت کانوی در مستعمره ویرجینیا، در خانوادهٔ جیمز مدیسون پدر و النور مدیسون به دنیا آمد. خانوادهٔ او از اواسط قرن هفدهم در ویرجینیا زندگی می‌کردند. پدربزرگ مادری مدیسون، فرانسیس کانوی، یک کشاورز برجسته و تاجر تنباکو بود. پدرش یک کشاورز توتون و تنباکو بود که در مزرعه‌ای بزرگ شد که در آن زمان مون‌پلیه نام داشت و پس
بزرگ شد که در آن زمان مون‌پلیه نام داشت و پس از رسیدن به سن بلوغ به او به ارث رسید. پدر مدیسون با حدود ۱۰۰ برده و مزرعه‌ای به وسعت ۵۰۰۰ هکتار (۲۰۰۰ هکتار)، یکی از بزرگ‌ترین زمین‌داران در پیمونت ویرجینیا بود. در اوایل دههٔ ۱۷۶۰، خانوادهٔ مدیسون به خانه‌ای تازه ساخته نقل مکان کردند که نام آن را مون‌پلیه گذاشتند. مدیسون به عنوان بزرگ‌ترین فرزند از دوازده فرزند، با هفت برادر و چهار خواهر بزرگ شد، اگرچه تنها شش نفر از آن‌ها تا بزرگسالی زندگی کردند. از میان سه برادر (فرانسیس، آمبروز و ویلیام) و سه خواهر (نلی،
برادر (فرانسیس، آمبروز و ویلیام) و سه خواهر (نلی، سارا و فرانسیس)، این آمبروز بود که در نهایت به مدیریت مون‌پلیه برای پدر و برادر بزرگترش تا زمان مرگش در سال ۱۷۹۳ کمک کرد. پرزیدنت زکری تیلور از نوادگان الدر ویلیام بروستر، رهبر زائران مستعمرهٔ پلیموث، مهاجر "می‌فلاور" و امضاکنندهٔ پیمان می‌فلاور بود. پسر عموی دوم تیلور از طریق آن خط، مدیسون بود. مدیسون از سن ۱۱ تا ۱۶ سالگی زیر نظر دانلد رابرتسون، مربی اسکاتلندی که به عنوان معلم برای چندین خانوادهٔ برجسته در جنوب خدمت می‌کرد، تحصیل کرد. مدیسون ریاضیات،
در جنوب خدمت می‌کرد، تحصیل کرد. مدیسون ریاضیات، جغرافیا و زبان‌های مدرن و کلاسیک را آموخت و در زبان لاتین مهارت فوق‌العاده‌ای پیدا کرد. در سن ۱۶ سالگی، مدیسون به مون‌پلیه بازگشت، جایی که زیر نظر کشیش توماس مارتین تحصیل کرد تا برای کالج آماده شود. برخلاف اکثر ویرجینیایی‌های دوران خود که مقید به کالج بودند، مدیسون در کالج ویلیام اند مری شرکت نکرد، جایی که آب و هوای پست ویلیامزبرگ - که تصور می‌شد احتمال بیشتری برای ابتلا به بیماری‌های عفونی وجود دارد - ممکن است حساسیت‌های او را در مورد سلامتی خود تحت فشار
است حساسیت‌های او را در مورد سلامتی خود تحت فشار قرار داده باشد. در عوض، در سال ۱۷۶۹، در کالج نیوجرسی (که بعداً به دانشگاه پرینستون تغییر نام داد) ثبت نام کرد. تحصیلات دانشگاهی او شامل لاتین، یونانی، الهیات و آثار روشنگری بود. مدیسون یکی از اعضای برجستهٔ انجمن ویگ-کلیوسوفیک آمریکا بود که در محوطهٔ دانشگاه با همتای سیاسی خود، انجمن کلیوسوفیک رقابت می‌کرد. در طول دوران او در پرینستون، نزدیکترین دوست مدیسون، دادستان کل آینده ویلیام بردفورد بود. مدیسون همراه با همکلاسی خود، آرون بر، یک برنامهٔ آموزشی شدید را
همکلاسی خود، آرون بر، یک برنامهٔ آموزشی شدید را انجام داد و مدرک سه سالهٔ لیسانس هنرهای کالج را در دو سال به پایان رساند و در سال ۱۷۷۱ فارغ‌التحصیل شد. مدیسون به این فکر کرده بود که پس از فارغ‌التحصیلی یا وارد جامعهٔ روحانیت شود یا به وکالت بپردازد، اما در عوض در پرینستون ماند تا تحت نظر رئیس کالج، جان ویترسپون، به مطالعهٔ عبری و فلسفهٔ سیاسی بپردازد. او در اوایل ۱۷۷۲ به خانهٔ مون‌پلیه بازگشت. ایده‌های مدیسون در مورد فلسفه و اخلاق به شدت توسط ویترسپون شکل گرفت که او را به فلسفه، ارزش‌ها و شیوه‌های تفکر عصر
که او را به فلسفه، ارزش‌ها و شیوه‌های تفکر عصر روشنگری تبدیل کرد. زندگی‌نامه‌نویس ترنس بال نوشت است که «در پرینستون، مدیسون در لیبرالیسم روشنگری غوطه‌ور شد و به رادیکالیسم سیاسی قرن هجدهم گروید». از آن زمان به بعد نظریه‌های جیمز مدیسون حقوق سعادت انسان را ارتقا می‌بخشد و فعال‌ترین تلاش‌های او در خدمت است. مدیسون پس از بازگشت به مون‌پلیه، بدون شغل انتخابی، به عنوان معلم برای خواهر و برادر کوچکترش خدمت کرد. او در سال ۱۷۷۳ شروع به مطالعهٔ کتاب‌های حقوقی کرد و از دوستش بردفورد که شاگرد حقوق بود، خواست تا
و از دوستش بردفورد که شاگرد حقوق بود، خواست تا برنامه‌ای مکتوب برای مطالعه برای او بفرستد. مدیسون در سال ۱۷۸۳ به شناختی از نشریات حقوقی دست یافته بود. او خود را دانشجوی حقوق می‌دانست اما نه یک وکیل. مدیسون خود نزد یک وکیل شاگردی نکرد و هرگز به وکالت نپیوست. پس از جنگ انقلابی، او مدتی را در مون‌پلیه در ویرجینیا صرف مطالعهٔ دموکراسی‌های باستانی جهان در آماده‌سازی برای کنوانسیون قانون اساسی کرد. مدیسون از دوره‌هایی از فرسودگی ذهنی و بیماری همراه با عصبی بودن رنج می‌برد که اغلب باعث ناتوانی موقتی کوتاه‌مدت پس
می‌برد که اغلب باعث ناتوانی موقتی کوتاه‌مدت پس از دوره‌های استرس می‌شد. با این حال، او تا سال‌های پایانی از سلامت جسمانی برخوردار بود. انقلاب آمریکا و مقالات کنفدراسیون. در طول دهه‌های ۱۷۶۰ و ۱۷۷۰، مستعمره‌نشینان آمریکایی به قوانین سختگیرانهٔ مالیاتی، پولی و نظامی بریتانیا که توسط پارلمان بر آن‌ها تحمیل شده بود اعتراض کردند. در سال ۱۷۶۵، پارلمان بریتانیا قانون تمبر را تصویب کرد که باعث مخالفت شدید استعمارگران شد و درگیری را آغاز کرد که در انقلاب آمریکا به اوج خود رسید. جنگ انقلابی آمریکا در ۱۹ آوریل ۱۷۷۵
اوج خود رسید. جنگ انقلابی آمریکا در ۱۹ آوریل ۱۷۷۵ آغاز شد و با معاهدهٔ پاریس که در ۳ سپتامبر ۱۷۸۳ امضا شد، پایان یافت. استعمارگران سه جناح برجسته را تشکیل دادند: وفادارماندگان، که به حمایت از پادشاه جرج سوم از پادشاهی متحده ادامه دادند. یک جناح بی‌طرف مهم بدون تعهد قاطع به وفاداران یا میهن‌دوستان؛ و میهن‌دوستان، که مدیسون به آن‌ها پیوست، تحت رهبری کنگرهٔ قاره. مدیسون بر این باور بود که پارلمان با تلاش برای مالیات بر مستعمرات آمریکا از محدودهٔ خود فراتر رفته است و با کسانی که در برابر حکومت بریتانیا مقاومت
است و با کسانی که در برابر حکومت بریتانیا مقاومت می‌کردند، همدردی می‌کرد. از نظر تاریخی، بحث در مورد تقدیس اسقف‌ها ادامه داشت و در نهایت قانونی در پارلمان بریتانیا (که متعاقباً قانون وقف اسقف‌های خارج از کشور ۱۷۸۶ نامیده شد) به تصویب رسید تا اجازه دهد اسقف‌ها را برای یک کلیسای آمریکایی تقدیس کنند، خارج از وفاداری به ولیعهد بریتانیا. هم در ایالات متحده و هم در کانادا، کلیساهای جدید آنگلیکن شروع به ترکیب اشکال فعال‌تر سیاست در خودگردانی، تصمیم‌گیری جمعی و تأمین مالی خود کردند. این اقدامات با جداسازی هویت
تأمین مالی خود کردند. این اقدامات با جداسازی هویت دینی و سکولار مطابقت دارد. مدیسون معتقد بود که این اقدامات ناکافی است و همچنین از برچیدن کلیسای انگلیکن در ویرجینیا حمایت کرد. مدیسون معتقد بود که مدارا با یک مذهب تثبیت شده نه تنها برای آزادی مذهب مضر است، بلکه به این دلیل که احترام بیش از حد به هر مرجعی را که ممکن است توسط یک کلیسای مستقر ادعا شود، تشویق می‌کند. پس از بازگشت به مون‌پلیه در سال ۱۷۷۴، مدیسون در کمیتهٔ محلی ایمنی، یک گروه طرفدار انقلاب که بر شبه‌نظامیان محلی میهن‌دوستان نظارت می‌کرد، کرسی
شبه‌نظامیان محلی میهن‌دوستان نظارت می‌کرد، کرسی گرفت. در اکتبر ۱۷۷۵، او به عنوان سرهنگ شبه‌نظامیان شهرستان اورنج منصوب شد و به عنوان فرمانده دوم پدرش خدمت کرد تا اینکه به عنوان نمایندهٔ پنجمین کنوانسیون ویرجینیا انتخاب شد، که مسئول تهیهٔ اولین قانون اساسی ویرجینیا بود. اگرچه مدیسون هرگز در جنگ انقلابی شرکت نکرد، اما در سیاست ویرجینیا به عنوان رهبر زمان جنگ به شهرت رسید. در کنوانسیون قانون اساسی ویرجینیا، او نمایندگان را متقاعد کرد که اعلامیهٔ حقوق ویرجینیا را که در ابتدا در ۲۰ مه ۱۷۷۶ پیش‌نویس شده بود،
را که در ابتدا در ۲۰ مه ۱۷۷۶ پیش‌نویس شده بود، تغییر دهند تا «حق برابر» را به جای «تحمل» صرف، در اعمال دین فراهم کنند. با تصویب قانون اساسی ویرجینیا، مدیسون بخشی از مجلس نمایندگان ویرجینیا شد و متعاقباً به عضویت شورای ایالتی فرماندار ویرجینیا انتخاب شد، جایی که او از متحدان نزدیک فرماندار توماس جفرسون شد. در ۴ ژوئیهٔ ۱۷۷۶، اعلامیهٔ استقلال ایالات متحده به‌طور رسمی چاپ شد و ۱۳ ایالت آمریکا را یک کشور مستقل اعلام کرد. مدیسون در بحث‌های مربوط به اصول کنفدراسیون در نوامبر ۱۷۷۷ شرکت کرد و در بحث آزادی مذهبی
در نوامبر ۱۷۷۷ شرکت کرد و در بحث آزادی مذهبی مؤثر بر تدوین اصول مشارکت داشت، اگرچه امضای او برای تصویب اصول کنفدراسیون لازم نبود. مدیسون آزادسازی مادهٔ آزادی مذهبی را پیشنهاد کرده بود، اما کنوانسیون بزرگ‌تر ویرجینیا قانون اساسی پیشنهادی را از زبان رادیکال‌تر «بیان آزاد» ایمان محروم کرد تا اشارهٔ کمتر بحث‌برانگیزی به برجسته کردن «تساهل» در درون دین شود. اصلاحات دیگر کمیته و کل کنوانسیون شامل افزودن بخشی در مورد حق بر یک دولت متحد بود. مدیسون مجدداً از سال ۱۷۷۷ تا ۱۷۷۹ در شورای ایالتی خدمت کرد، زمانی که او
تا ۱۷۷۹ در شورای ایالتی خدمت کرد، زمانی که او به عنوان دومین کنگرهٔ قاره‌ای، هیئت حاکمهٔ ایالات متحده انتخاب شد. در طول دورهٔ مدیسون در کنگره از سال ۱۷۸۰ تا ۱۷۸۳، ایالات متحده با جنگ سختی علیه بریتانیای کبیر و همچنین تورم، مشکلات مالی و عدم همکاری بین سطوح مختلف دولت مواجه شد. مدیسون که از ناکامی ایالت‌ها در تأمین نیازهای مورد نیاز ناامید شده بود، پیشنهاد داد که اساسنامهٔ کنفدراسیون را اصلاح کند تا به کنگره این اختیار را بدهد که به‌طور مستقل درآمد را از طریق تعرفه‌های واردات افزایش دهد. اگرچه ژنرال جرج
طریق تعرفه‌های واردات افزایش دهد. اگرچه ژنرال جرج واشینگتن، عضو کنگره، الکساندر همیلتون، و دیگر رهبران نیز از اصلاح تعرفه حمایت کردند، اما شکست خورد زیرا نتوانست تصویب تمام سیزده ایالت را به دست آورد. مدیسون در حالی که عضو کنگره بود، از حامیان سرسخت اتحاد نزدیک بین ایالات متحده و فرانسه بود. او به‌عنوان مدافع توسعه به سوی غرب، اصرار داشت که ملت جدید باید حق خود را برای کشتیرانی در رود می‌سی‌سی‌پی و کنترل تمام سرزمین‌های شرق آن در معاهدهٔ پاریس، که به جنگ انقلاب پایان داد، تضمین کند. پس از دورهٔ خود در
انقلاب پایان داد، تضمین کند. پس از دورهٔ خود در کنگره، مدیسون در انتخابات مجلس نمایندگان ویرجینیا در سال ۱۷۸۴ پیروز شد. تصویب قانون اساسی. مدیسون به عنوان عضوی از مجلس نمایندگان ویرجینیا، به دفاع از آزادی مذهبی ادامه داد و به همراه جفرسون، پیش‌نویس اساسنامهٔ ویرجینیا برای آزادی مذهبی را تهیه کرد. این اصلاحیه که آزادی مذهب را تضمین می‌کرد و کلیسای انگلستان را منحل می‌کرد، در سال ۱۷۸۶ تصویب شد. مدیسون همچنین به یک دلال زمین تبدیل شد و زمینی را در امتداد رودخانهٔ موهاوک با مشارکت یکی دیگر از مشمولان جفرسون،
موهاوک با مشارکت یکی دیگر از مشمولان جفرسون، جیمز مونرو، خریداری کرد. در طول دههٔ ۱۷۸۰، مدیسون به‌طور فزاینده‌ای در مورد ازهم‌گسیختگی ایالت‌ها و ضعف دولت مرکزی پس از پایان جنگ انقلابی نگران شد. او معتقد بود که دموکراسی مستقیم باعث انحطاط اجتماعی می‌شود و یک دولت جمهوری‌خواه در برابر حزب‌گرایی و جناح‌گرایی مؤثر خواهد بود. او به‌ویژه با قوانینی که پول کاغذی را قانونی می‌کرد و مصونیت دیپلماتیک را برای سفرای کشورهای دیگر رد می‌کرد، ناراحت بود. مدیسون همچنین نگران نبود توانایی در کنگره برای ایجاد سیاست خارجی،
نبود توانایی در کنگره برای ایجاد سیاست خارجی، حفاظت از تجارت آمریکایی، و ایجاد سکونت در سرزمین‌های بین رشته‌کوه آپالاش و رود می‌سی‌سی‌پی بود. همان‌طور که مدیسون نوشت، «بحرانی فرا رسیده بود که قرار بود تصمیم بگیرد که آیا آزمایش آمریکا موهبتی برای جهان خواهد بود یا امیدهایی را که آرمان جمهوری الهام کرده بود، برای همیشه نابود می‌کرد.» حقوق و نظریهٔ سیاسی و همچنین تحت تأثیر متون روشنگری که جفرسون از فرانسه فرستاده بود. مدیسون به‌ویژه به دنبال آثاری دربارهٔ حقوق بین‌الملل و قوانین اساسی «کنفدراسیون‌های باستانی
بین‌الملل و قوانین اساسی «کنفدراسیون‌های باستانی و مدرن» مانند جمهوری هلند، کنفدراسیون سوئیس و اتحادیهٔ اخائیه بود. او به این باور رسید که ایالات متحده می‌تواند آزمایش‌های جمهوری‌خواهان گذشته را با اندازه‌اش که از لحاظ جغرافیایی ۱۳ مستعمره را ترکیب می‌کرد، بهبود بخشد. مدیسون امیدوار بود که با این همه منافع رقیب، سوءاستفاده از حکومت اکثریت را به حداقل برساند. علاوه بر این، حقوق ناوبری به مسیرهای تجاری اصلی که رود می‌سی‌سی‌پی به آن‌ها دسترسی پیدا می‌کند، مدیسون را بسیار نگران کرده یود. او با پیشنهاد جان جی
را بسیار نگران کرده یود. او با پیشنهاد جان جی مخالفت کرد که ایالات متحده ادعاهای مربوط به رودخانه را به مدت ۲۵ سال بپذیرد و به گفتهٔ مورخ رالف کچام، تمایل مدیسون برای مبارزه با این پیشنهاد، انگیزهٔ اصلی او برای بازگشت به کنگره در سال ۱۷۸۷ بود.
جان کویینسی آدامز (۱۱ ژوئیه ۱۷۶۷ – ۲۳ فوریه ۱۸۴۸)، ششمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بود و از ۱۸۲۵ تا ۱۸۲۹ بر آمریکا ریاست کرد. زندگی اولیه، تحصیلات، و اوایل حرفه. جان کوئینسی آدامز در 11 ژوئیه 1767 از جان و ابیگیل آدامز (نام اسمیت) در بخشی از برینتری، ماساچوست، که اکنون کوینزی است، به دنیا آمد.نام او از پدربزرگ مادرش، سرهنگ جان کویینسی، که کویینسی، ماساچوست نیز به نام او گرفته شده است، میباشد.سرهنگ کویینسی دو روز پس از تولد نوه اش درگذشت.آدامز جوان توسط معلمان خصوصی - پسر عمویش جیمز تاکستر و منشی حقوق
معلمان خصوصی - پسر عمویش جیمز تاکستر و منشی حقوق پدرش، ناتان رایس - آموزش دید.آدامز تا سن ده سالگی در مزرعه خانوادگی در برینتری بزرگ شد که عمدتاً تحت مراقبت مادرش بود.اگرچه جان آدامز به دلیل شرکت در انقلاب آمریکا غالباً غایب بود، اما با پسرش مکاتبه داشت و او را تشویق کرد که آثار نویسندگانی مانند توسیدید و هوگو گروتیوس را بخواند.آدامز با تشویق پدرش نویسندگان کلاسیکی مانند ویرژیل، هوراس، پلوتارک و ارسطو را نیز ترجمه کرد. در سال 1778، آدامز و پدرش به اروپا رفتند، جایی که جان آدامز به عنوان بخشی از مأموریت های
جایی که جان آدامز به عنوان بخشی از مأموریت های دیپلماتیک آمریکا در فرانسه و هلند خدمت می کرد.در این دوره، آدامز قانون، فرانسوی، یونانی و لاتین خواند و در چندین مدرسه از جمله دانشگاه لیدن تحصیل کرد.در سال 1781، آدامز به سنت پترزبورگ، روسیه سفر کرد و در آنجا به عنوان منشی دیپلمات آمریکایی، فرانسیس دانا، خدمت کرد.او در سال 1783 به هلند بازگشت و در سال 1784 به همراه پدرش به بریتانیای کبیر رفت.اگرچه آدامز از اروپا لذت می برد، او و خانواده اش تصمیم گرفتند که برای تکمیل تحصیلات خود به ایالات متحده بازگردد و در
تکمیل تحصیلات خود به ایالات متحده بازگردد و در نهایت یک حرفه سیاسی را آغاز کند. آدامز در سال 1785 به ایالات متحده بازگشت و در سال بعد به عنوان عضوی از کلاس اول کالج هاروارد پذیرفته شد.او به فی بتا کاپا پیوست و از نظر آکادمیک عالی شد و در سال 1787 از کلاس خود فارغ التحصیل شد.پس از فارغ التحصیلی از هاروارد، از سال 1787 تا 1789 نزد تئوفیلوس پارسونز در نیوبوریپورت، ماساچوست، حقوق خواند.آدامز در ابتدا با تصویب قانون اساسی ایالات متحده مخالف بود، اما در نهایت این سند را پذیرفت و در سال 1789 پدرش به عنوان معاون
سند را پذیرفت و در سال 1789 پدرش به عنوان معاون اول رئیس جمهور ایالات متحده انتخاب شد.در سال 1790، آدامز دفتر حقوقی خود را در بوستون افتتاح کرد.با وجود برخی از مبارزات اولیه، او به عنوان یک وکیل موفق بود و استقلال مالی از پدر و مادرش ایجاد کرد. حرفه سیاسی اولیه (1793-1817). اوایل کار دیپلماتیک و ازدواج. آدامز در ابتدا از درگیر شدن در سیاست اجتناب کرد، در عوض بر ایجاد حرفه حقوقی خود تمرکز کرد.در سال 1791، او مجموعه‌ای از مقالات منتشر شده با نام مستعار نوشت که در آن استدلال می‌کرد که بریتانیا الگوی دولتی
که در آن استدلال می‌کرد که بریتانیا الگوی دولتی بهتری نسبت به فرانسه ارائه می‌دهد.دو سال بعد، او مجموعه دیگری از مقالات را در حمله به ادمون-شارل ژونه، دیپلمات فرانسوی که به دنبال تضعیف سیاست بی طرفی رئیس جمهور جرج واشنگتن در جنگ های انقلاب فرانسه بود، منتشر کرد.در سال 1794، واشنگتن آدامز را به عنوان سفیر ایالات متحده در هلند منصوب کرد.آدامز در نظر گرفت که نقش را رد کند، اما در نهایت به توصیه پدرش این سمت را گرفت.در حالی که آدامز در خارج از کشور بود، همچنان به بی طرفی تاکید می کرد و استدلال می کرد که ایالات
بی طرفی تاکید می کرد و استدلال می کرد که ایالات متحده با دور ماندن از جنگ های انقلابی فرانسه در حال انجام از لحاظ اقتصادی سود خواهد برد.وظیفه اصلی او به عنوان سفیر در هلند تأمین و حفظ وام های ضروری برای امور مالی ایالات متحده بود.در راه خود به هلند، او با جان جی، که در آن زمان در حال مذاکره بر سر پیمان جی با بریتانیای کبیر بود، ملاقات کرد.آدامز از پیمان جی حمایت کرد، اما برای بسیاری در ایالات متحده محبوبیت نداشت، و به شکاف حزبی فزاینده بین حزب فدرالیست الکساندر همیلتون و حزب دموکرات-جمهوری خواه توماس
الکساندر همیلتون و حزب دموکرات-جمهوری خواه توماس جفرسون کمک کرد.در سال 1794 او از جان اسکای یوستاس که می خواست از طریق هلند به ایالات متحده بازگردد، حمایت کرد. آدامز زمستان 1795-1796 را در لندن گذراند، جایی که با لوئیزا کاترین جانسون، دختر دوم تاجر آمریکایی جاشوا جانسون آشنا شد.در آوریل 1796، لوئیزا پیشنهاد ازدواج آدامز را پذیرفت.والدین آدامز با تصمیم او برای ازدواج با زنی که در انگلستان بزرگ شده بود مخالفت کردند، اما او به والدین خود اطلاع داد که در تصمیم خود تجدید نظر نخواهد کرد.آدامز در ابتدا می خواست
خود تجدید نظر نخواهد کرد.آدامز در ابتدا می خواست عروسی خود با لوئیزا را تا بازگشت به ایالات متحده به تعویق بیندازد، اما آنها در 26 ژوئیه 1797 در All Hallows-by-the-Tower ازدواج کردند.برای فرار از طلبکارانش، و آدامز مهریه ای را که جانسون به او وعده داده بود دریافت نکرد و باعث شرمساری لوئیزا شد.آدامز در دفتر خاطرات خود خاطرنشان کرد که از تصمیم خود برای ازدواج با لوئیزا پشیمان نیست. در سال 1796، واشنگتن آدامز را به عنوان سفیر ایالات متحده در پرتغال منصوب کرد.در اواخر همان سال، جان آدامز در انتخابات ریاست
اواخر همان سال، جان آدامز در انتخابات ریاست جمهوری 1796 جفرسون را شکست داد.وقتی آدامز بزرگ رئیس جمهور شد، پسرش را به عنوان سفیر ایالات متحده در پروس منصوب کرد.اگرچه آدامز نگران این بود که انتصاب او به عنوان خویشاوندسالاری مورد انتقاد قرار گیرد، اما این سمت را پذیرفت و به همراه همسر و برادر کوچکترش توماس بویلستون آدامز به پایتخت پروس برلین سفر کرد.وزارت امور خارجه آدامز را مأمور توسعه روابط تجاری با پروس و سوئد کرد، اما پرزیدنت آدامز همچنین از پسرش خواست که به طور مکرر در مورد امور اروپا به او نامه
که به طور مکرر در مورد امور اروپا به او نامه بنویسد.توصیه‌های او که مرتباً بر اساس تجربیات خود در اروپا به پدرش می‌داد، در طول شبه جنگ با فرانسه بسیار ارزشمند بود، اگرچه پرزیدنت آدامز نیز برای چنین توصیه‌هایی به کارکنان رسمی خود و نه در درجه اول به پسرش اعتماد داشت.در سال 1799، آدامز یک قرارداد تجاری جدید بین ایالات متحده و پروس مذاکره کرد، اگرچه او هرگز نتوانست توافقنامه ای را با سوئد تکمیل کند.او اغلب به اعضای خانواده در ایالات متحده نامه می نوشت و در سال 1801 نامه های او در مورد منطقه پروس سیلزی در
سال 1801 نامه های او در مورد منطقه پروس سیلزی در کتابی با عنوان نامه هایی در مورد سیلزی منتشر شد.آدامز در دوران اقامت خود در پروس با فردریش فون گنتز، دیپلمات و نویسنده آلمانی دوست شد که اثر او، ریشه ها و اصول انقلاب آمریکا، در مقایسه با خاستگاه ها و اصول انقلاب فرانسه، در سال 1800 به انگلیسی ترجمه شد.در انتخابات ریاست جمهوری سال 1800، جفرسون جان آدامز را شکست داد و آدامز و پسرش در اوایل سال 1801 سمت خود را ترک کردند. سناتور آمریکایی از ماساچوست. در بازگشت به ایالات متحده، آدامز یک روش حقوقی را در بوستون
به ایالات متحده، آدامز یک روش حقوقی را در بوستون مجدداً تأسیس کرد و در آوریل 1802 به مجلس سنای ماساچوست انتخاب شد.در نوامبر همان سال، نامزدی ناموفق برای مجلس نمایندگان ایالات متحده شد.در فوریه 1803، قانونگذار ماساچوست آدامز را به عضویت سنای ایالات متحده انتخاب کرد.اگرچه آدامز تا حدودی تمایلی به وابستگی به هیچ حزب سیاسی نداشت، اما به اقلیت فدرالیست در کنگره پیوست.او نیز مانند همکاران فدرالیست خود، با استیضاح قاضی ساموئل چیس، یکی از حامیان صریح حزب فدرالیست، مخالفت کرد. آدامز به شدت با نامزدی جفرسون در سال
مخالفت کرد. آدامز به شدت با نامزدی جفرسون در سال 1800 برای ریاست جمهوری مخالفت کرده بود، اما او به تدریج از حزب فدرالیست بیگانه شد.نارضایتی او ناشی از کاهش محبوبیت حزب، اختلاف نظر بر سر سیاست خارجی، و خصومت آدامز با تیموتی پیکرینگ، رهبر حزب فدرالیست بود که آدامز او را بیش از حد مطلوب بریتانیا می دانست.برخلاف سایر فدرالیست های نیوانگلند، آدامز از خرید دولت جفرسون در لوئیزیانا و سیاست های توسعه طلبانه حمایت کرد.آدامز تنها فدرالیست کنگره بود که به قانون عدم واردات سال 1806 رای داد که بریتانیا را به دلیل
واردات سال 1806 رای داد که بریتانیا را به دلیل حملاتش به کشتی های آمریکایی در طول جنگ های ناپلئونی در حال انجام مجازات می کرد.آدامز به طور فزاینده ای از عدم تمایل سایر فدرالیست ها برای محکوم کردن اقدامات بریتانیا، از جمله تحت تأثیر قرار گرفتن، ناامید شد و او به دولت جفرسون نزدیک شد.پس از حمایت آدامز از قانون تحریم سال 1807، قانونگذار ماساچوست که تحت کنترل فدرالیست ها بود، جانشین آدامز را چند ماه قبل از پایان دوره او انتخاب کرد و آدامز اندکی پس از آن از سنا استعفا داد. آدامز در حالی که عضو مجلس سنا بود، به
استعفا داد. آدامز در حالی که عضو مجلس سنا بود، به عنوان استاد منطق در دانشگاه براون و به عنوان استاد زبان آوری و خطابه بویلستون در دانشگاه هاروارد خدمت کرد.تعهد آدامز به بلاغت کلاسیک، پاسخ او به مسائل عمومی را شکل داد، و او مدت ها پس از اینکه نئوکلاسیکالیسم و ​​سیاست های احترام آمیز نسل بنیانگذار تحت الشعاع اخلاق تجاری و دموکراسی توده ای دوران جکسونی قرار گرفت، از آن آرمان های بلاغی الهام گرفت.بسیاری از مواضع خاص آدامز ریشه در ارادت همیشگی او به آرمان سیسرونی شهروند سخنور «خوب سخن گفتن» برای ارتقای رفاه
شهروند سخنور «خوب سخن گفتن» برای ارتقای رفاه شهر داشت.او همچنین تحت تأثیر آرمان جمهوری‌خواه کلاسیک فصاحت مدنی بود که فیلسوف بریتانیایی دیوید هیوم از آن حمایت می‌کرد.آدامز این ایده‌آل‌های کلاسیک جمهوری‌خواه در سخنرانی عمومی را با بحث آمریکایی تطبیق داد و ساختار سیاسی چندسطحی آن را آماده «رنسانس فصاحت دموستنی» می‌دانست.سخنرانی‌های او درباره بلاغت و خطابه (1810) به سرنوشت خطابه‌های باستانی، ضرورت آزادی برای شکوفایی آن، و اهمیت آن به‌عنوان عنصری وحدت‌بخش برای ملتی جدید با فرهنگ‌ها و باورهای گوناگون
برای ملتی جدید با فرهنگ‌ها و باورهای گوناگون می‌پردازد.همانطور که فصاحت مدنی نتوانست در بریتانیا محبوبیت پیدا کند، در دهه دوم قرن نوزدهم، منافع ایالات متحده کم رنگ شد، زیرا «حوزه عمومی سخنرانی داغ» به نفع حوزه خصوصی ناپدید شد. وزیر در روسیه. پس از استعفا از سنا، آدامز توسط رهبران فدرالیست ماساچوست طرد شد، اما او درخواست های دموکرات-جمهوری خواهان را برای کسب مقام رد کرد.در سال 1809، او در برابر دیوان عالی ایالات متحده در مورد فلچر علیه پک بحث کرد و دیوان عالی در نهایت با استدلال آدامز موافقت کرد مبنی بر
عالی در نهایت با استدلال آدامز موافقت کرد مبنی بر اینکه بند قرارداد قانون اساسی از ایالت جورجیا از بی اعتبار کردن فروش زمین به شرکت های خارج از ایالت جلوگیری می کند. بعداً در همان سال، رئیس جمهور جیمز مدیسون، آدامز را به عنوان اولین وزیر ایالات متحده در روسیه در سال 1809 منصوب کرد. اگرچه آدامز اخیراً از حزب فدرالیست جدا شده بود، اما حمایت او از سیاست خارجی جفرسون باعث حسن نیت او با دولت مدیسون شده بود.آدامز پس از تجربیاتش در اروپا به طور کلی و روسیه به طور خاص برای این نقش واجد شرایط بود. پس از گذری دشوار
خاص برای این نقش واجد شرایط بود. پس از گذری دشوار از دریای بالتیک، آدامز در اکتبر 1809 به پایتخت روسیه، سنت پترزبورگ رسید. او به سرعت با نیکولای رومیانتسف، مقام روسی، رابطه کاری سازنده برقرار کرد و در نهایت با تزار الکساندر اول روسیه دوست شد.آدامز همچنان از بی طرفی آمریکا بین فرانسه و بریتانیا در طول جنگ ناپلئون حمایت می کرد.لوئیزا در ابتدا از چشم انداز زندگی در روسیه مضطرب بود، اما در دربار روسیه به چهره ای محبوب تبدیل شد.آدامز از سمت دیپلماتیک خود، حمله ناپلئون امپراتور فرانسه به روسیه را مشاهده کرد که
ناپلئون امپراتور فرانسه به روسیه را مشاهده کرد که با شکست فرانسوی ها به پایان رسید.در فوریه 1811، پرزیدنت مدیسون، آدامز را به عنوان معاون قاضی دیوان عالی ایالات متحده معرفی کرد.نامزدی به اتفاق آرا توسط سنا تایید شد، اما آدامز کرسی را رد کرد، و ترجیح داد در سیاست و دیپلماسی فعالیت کند، بنابراین جوزف استوری به جای آن کرسی را گرفت. معاهده خنت و سفیر در بریتانیا. آدامز مدتها نگران بود که ایالات متحده وارد جنگی شود که نتواند در برابر بریتانیا پیروز شود، و در اوایل سال 1812، به دلیل حملات مداوم بریتانیا به
اوایل سال 1812، به دلیل حملات مداوم بریتانیا به کشتیرانی آمریکایی و رویه بریتانیایی تحت تأثیر قرار گرفتن، چنین جنگی را اجتناب ناپذیر می دید.در اواسط سال 1812، ایالات متحده علیه بریتانیا اعلام جنگ کرد و جنگ 1812 آغاز شد. تزار الکساندر تلاش کرد تا در مناقشه بین بریتانیا و ایالات متحده میانجیگری کند و پرزیدنت مدیسون آدامز، آلبرت گالتین وزیر خزانه داری و سناتور فدرالیست جیمز ای. بیرد را منصوب کرد.گالتین و بیرد در ژوئیه 1813 به سنت پترزبورگ رسیدند، اما بریتانیا پیشنهاد میانجیگری تزار الکساندر را رد کرد.آدامز به
میانجیگری تزار الکساندر را رد کرد.آدامز به امید آغاز مذاکرات در محل دیگری، روسیه را در آوریل 1814 ترک کرد.مذاکرات سرانجام در اواسط سال 1814 در خنت آغاز شد، جایی که آدامز، گالتین و بیرد توسط دو نماینده آمریکایی دیگر، جاناتان راسل و رئیس سابق مجلس، هنری کلی، پیوستند.آدامز، رئیس اسمی هیئت، با گالتین، بیرد و راسل به خوبی کنار می آمد، اما گهگاه با کلی درگیر می شد. هیئت بریتانیایی در ابتدا با ایالات متحده به عنوان یک قدرت شکست خورده برخورد کرد و خواستار ایجاد یک کشور حائل سرخپوست از قلمرو آمریکا در نزدیکی دریاچه
حائل سرخپوست از قلمرو آمریکا در نزدیکی دریاچه های بزرگ شد.هیئت آمریکایی به اتفاق آرا این پیشنهاد را رد کرد و موقعیت مذاکره آنها با پیروزی آمریکا در نبرد پلاتسبورگ تقویت شد.در نوامبر 1814، دولت لرد لیورپول تصمیم گرفت تا به دنبال پایان دادن به خصومت‌ها با ایالات متحده بر اساس وضعیت موجود پیش از آن باشد.حتی اگر بازگشت به وضعیت موجود به معنای تداوم رویه بریتانیایی تحت تأثیر قرار گرفتن باشد، آدامز و همکارانش به شرایط مشابه امیدوار بودند.این معاهده در 24 دسامبر 1814 امضا شد. ایالات متحده هیچ امتیازی از این
1814 امضا شد. ایالات متحده هیچ امتیازی از این معاهده به دست نیاورد، اما می توانست به خود ببالد که از جنگ علیه قوی ترین قدرت جهان جان سالم به در برده است.پس از امضای معاهده، آدامز به پاریس سفر کرد و در آنجا از نزدیک شاهد جنگ صدروزه بازسازی ناپلئون بود. در ماه مه 1815، آدامز متوجه شد که پرزیدنت مدیسون او را به عنوان سفیر ایالات متحده در بریتانیا منصوب کرده است.آدامز با کمک کلی و گالتین بر سر یک توافق تجاری محدود با بریتانیا مذاکره کرد.پس از انعقاد قرارداد تجاری، بیشتر وقت آدامز به عنوان سفیر صرف کمک به
تجاری، بیشتر وقت آدامز به عنوان سفیر صرف کمک به ملوانان سرگردان آمریکایی و اسیران جنگی شد.در تعقیب وحدت ملی، رئیس جمهور تازه منتخب جیمز مونرو تصمیم گرفت که یک شمالی برای پست وزیر امور خارجه بهینه باشد و آدامز محترم و با تجربه را برای این نقش انتخاب کرد.آدامز پس از گذراندن چندین سال در اروپا، در اوت 1817 به ایالات متحده بازگشت. وزیر امور خارجه (1817-1825). آدامز در دوران هشت ساله ریاست جمهوری مونرو، از 1817 تا 1825، به عنوان وزیر امور خارجه خدمت کرد.بسیاری از موفقیت های او به عنوان وزیر، مانند کنوانسیون