payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کفن یکی از نمادهای اصلی و جاذبه‌های گردشگری شهر و نمادی از عبادت مذهبی است. علم و فناوری. تورین یک رصدخانهٔ نجومی داشت که توسط جووانی پلانا مورد استفاده قرار می‌گرفت. دانشمند آمدئو آووگادرو به عنوان استاد در تورین کار می‌کرد. گالیله فراری، استاد دانشگاه تورین، اصول کار موتور الکتریکی را در قرن نوزدهم کشف کرد. در دوران مدرن، تورین میزبان آزمایشگاه مخابراتی CSELT بود. رسانه. پس از اسکندریه، مادرید، دهلی نو، آنتورپ و مونترال، تورین توسط یونسکو به عنوان پایتخت جهانی کتاب برای سال ۲۰۰۶ انتخاب شد. نمایشگاه
جهانی کتاب برای سال ۲۰۰۶ انتخاب شد. نمایشگاه بین‌المللی کتاب تورین یکی از مهم‌ترین نمایشگاه‌ها در نوع خود در اروپا است. تورین محل استقرار یکی از روزنامه‌های ملی اصلی ایتالیا، "لا استامپا"، و روزنامهٔ ورزشی "توتو اسپورت" است. شهر همچنین توسط نشریات دیگری همچون نسخه‌های تورینی روزنامه‌های روزنامه‌های "لا رپوبلیکا"، "ایل جورناله"، "لگو"، "سیتی"، "مترو" و "ئه پلیس" پوشش داده می‌شود. رای از سال ۱۹۵۴ یک مرکز تولید در تورین داشته است. ورزش. این شهر به عنوان خانهٔ دو تیم فوتبال تاریخی مهم، میراث ورزشی غنی دارد؛
دو تیم فوتبال تاریخی مهم، میراث ورزشی غنی دارد؛ باشگاه فوتبال یوونتوس (تأسیس شده در سال ۱۸۹۷) و باشگاه فوتبال تورینو (تأسیس شده در سال ۱۹۰۶). یوونتوس به ویژه در سراسر ایتالیا و جهان، هواداران بیشتری دارد، در حالی که تورینو در خود شهر از حمایت بیشتری برخوردار است. این دو باشگاه قدیمی‌ترین دربی ایتالیا، دربی دلا موله، را با هم برگزار می‌کنند. شکل‌گیری سابقه رقابت و حتی دشمنی میان این دو تیم در درجه اول به نحوه شکل‌گیری باشگاه تورینو و در مرحله بعد به طیف طرفداران سنتی آنها بازمی‌گردد: آنجا که هواداران بانوی
سنتی آنها بازمی‌گردد: آنجا که هواداران بانوی پیر (لقب تیم یوونتوس) متعلّق به صاحبان صنایع، از طبقه متوسّط رو به بالای اجتماع، و هوادارن تورو (لقب تیم تورینو) از طبقه متوسّط رو به پایین هستند. از تیم یوونتوس همچنین با عنوان‌های یووه یا بیانکونری (سپید و سیاه‌ها) نیز یاد می‌شود. یوونتوس موفق‌ترین باشگاه فوتبال ایتالیا و یکی از موفق‌ترین باشگاه‌های جهان است. این باشگاه در فهرست باشگاه‌های جهان با بیشترین عناوین رسمی بین‌المللی در رتبهٔ دوازدهم مشترک و در بین باشگاه‌های اروپایی رتبهٔ ششم قرار دارد، و اولین و
باشگاه‌های اروپایی رتبهٔ ششم قرار دارد، و اولین و تنها باشگاه در جهان و تاریخ فوتبال است که تمام مسابقات رسمی قاره‌ای ممکن و عنوان قهرمانی جهان را به دست آورده است (، پس از اولین فینال لیگ کنفرانس اروپا یوفا). ورزشگاه اختصاصی یوونتوس در سال ۲۰۱۱ افتتاح شد و میزبان فینال لیگ اروپا ۲۰۱۴ یوفا، فینال لیگ ملت‌های اروپا ۲۰۲۱ و فینال لیگ قهرمانان زنان ۲۰۲۲ بود. این اولین باری بود که این شهر میزبان فینال تک‌بازی یک رقابت باشگاهی فصلی یوفا بود. تیم زنان یوونتوس از زمان تأسیس خود در سال ۲۰۱۷، پنج عنوان قهرمانی
از زمان تأسیس خود در سال ۲۰۱۷، پنج عنوان قهرمانی متوالی سری آ را کسب کرده و به یکی از پرافتخارترین تیم‌های کشور تبدیل شده است. باشگاه فوتبال تورینو اف‌سی توسط اتحاد یکی از قدیمی‌ترین تیم‌های فوتبال تورین، باشگاه فوتبال تورینزه (Football Club Torinese؛ بنیان‌گذاری در ۱۸۹۴) با گروهی از جداشدگان از یوونتوس تأسیس شد. این باشگاه در دههٔ ۱۹۴۰ با نام «گرانده تورینو» (Grande Torino) شناخته می‌شد و موفق‌ترین تیم سری آ در آن دوره بود. در سال ۱۹۴۹، در فاجعه هوایی سوپرگا، هواپیمایی که تقریباً کل تیم شامل خدمه،
سوپرگا، هواپیمایی که تقریباً کل تیم شامل خدمه، بازیکنان، مربیان، خبرنگاران و مسئولین باشگاه را حمل می‌کرد بر روی کلیسای سوپرگا در تپه‌های تورین سقوط کرد و تمامی سرنشینان جان خود را از دست دادند. تورینو در حال حاضر بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه المپیک "گرانده تورینو" که به نام تیم دههٔ ۱۹۴۰ نامگذاری شده است، برگزار می‌کند. این ورزشگاه میزبان جام جهانی فوتبال ۱۹۳۴ و محل برگزاری مراسم افتتاحیه بیستمین المپیک زمستانی و نهمین بازی‌های پارالمپیک زمستانی و مراسم اختتامیه اولین دوره بود. علاوه بر این، این تیم
اختتامیه اولین دوره بود. علاوه بر این، این تیم اخیراً ورزشگاه تاریخی فیلادلفیا را که برای بازی‌های تیم‌های جوانان و تمرینات تیم اول استفاده می‌شد، و همچنین محل برنامه‌ریزی شده موزه تیم، بازسازی کرده است. این شهر میزبان مراحل نهایی مسابقات یوروبسکت ۱۹۷۹ بود. مهم‌ترین تیم باشگاهی بسکتبال، اکسیلیم تورینو است که در سال ۲۰۰۹ تأسیس شد و در لیگ بسکتبال حرفه‌ای ایتالیا بازی می‌کند. در سال ۲۰۱۸، اکسیلیم تورینو اولین جام بسکتبال ایتالیا را به دست آورد. تورین در فوریهٔ ۲۰۰۶ میزبان المپیک زمستانی ۲۰۰۶ بود. ورزش‌های
۲۰۰۶ میزبان المپیک زمستانی ۲۰۰۶ بود. ورزش‌های زمستانی و به‌ویژه اسکی به لطف ارتفاعات آلپ و اقلیم سردسیر منطقه رونق فراوانی در تورین دارند. تورین بزرگ‌ترین شهری است که تاکنون میزبان بازی‌های المپیک زمستانی بوده و در زمان برگزاری نیز بزرگ‌ترین ناحیهٔ کلان‌شهری میزبان به‌شمار می‌آمد. این شهر عنوان پایتخت ورزشی اروپا در سال ۲۰۱۵ را دریافت کرد. نامزدی تورین نشان‌دهندهٔ تعهد جدی شهر به گسترش فعالیت‌های ورزشی بود. این شهر از سال ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵ میزبان رویداد تنیس فینال ATP است. تورین میزبان بازی‌های زمستانی جهانی
ATP است. تورین میزبان بازی‌های زمستانی جهانی المپیک ویژه در سال ۲۰۲۵ خواهد بود. سینما. تورین شهری در ایتالیا است که کروماتوگرافی فیلم برای اولین بار در آن تأسیس شد. به همین دلیل، زادگاه سینمای ایتالیا محسوب می‌شود. به دلیل نزدیکی تاریخی، جغرافیایی و فرهنگی آن به فرانسه، فیلمسازان ایتالیایی به‌طور طبیعی تحت تأثیر سینمای فرانسه و برادران لومیر قرار گرفتند. اولین نمایش فیلم در سینماهای ایتالیا در مارس ۱۸۹۶ در تورین انجام شد. در نوامبر ۱۸۹۶، فیلمسازان ایتالیایی اولین نمایش فیلم را در سینما برای تماشاگرانی که
اولین نمایش فیلم را در سینما برای تماشاگرانی که بلیط می‌خریدند، انجام دادند. با آغاز قرن بیستم (به‌ویژه پس از سال ۱۹۰۷)، تعدادی از اولین فیلم‌های ایتالیایی در تورین پخش شدند. از جمله می‌توان به فیلم جیووانی پاسترونه، "کابیریا" در سال ۱۹۱۴ اشاره کرد که یکی از اولین فیلم‌های پرفروش تاریخ است. شرکت "آمبروسیو فیلم" مستقر در تورین، که در سال ۱۹۰۶ توسط آرتورو آمبروسیو تأسیس شد، یکی از نیروهای پیشرو در سینمای ایتالیا بود و اهمیت این شهر را به عنوان یک مقصد فیلمسازی افزایش داد. این شرکت که به ویژه به خاطر
فیلمسازی افزایش داد. این شرکت که به ویژه به خاطر حماسه‌های تاریخی خود شناخته می‌شود، تعداد زیادی فیلم تولید کرد تا اینکه در سال ۱۹۲۴ منحل شد. در طول دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، تورین میزبان تعدادی از تولیدات سینمایی و استودیوهای بزرگ فیلم ("خانه‌های فیلم") مانند ایتالیا فیلم، آکویلا و استودیوهای فرت بود. امروزه میراث آنها در استودیوهای مدرن لومیک و اسپای چندرسانه‌ای واقعیت مجازی نهفته است. برجستگی تورین در سینمای ایتالیا تا سال ۱۹۳۷، سالی که چینه‌چیتا در رم افتتاح شد، ادامه یافت. پس از جنگ جهانی دوم، صحنهٔ سینما
شد، ادامه یافت. پس از جنگ جهانی دوم، صحنهٔ سینما در تورین به شکوفایی خود ادامه داد. در سال ۱۹۵۶ موزه ملی سینما افتتاح شد که ابتدا در کاخ کیابلزه داشت و سپس از سال ۲۰۰۰ در دفتر مرکزی باشکوه مول آنتونلیانا است. در سال ۱۹۸۲، منتقد فیلم، جانی روندولینو، جشنوارهٔ بین‌المللی سینما جووانی را تأسیس کرد که بعدها به جشنوارهٔ فیلم تورین تبدیل شد. امروزه تورین یکی از مراکز اصلی سینما و تلویزیون در ایتالیا به‌شمار می‌آید؛ این جایگاه به‌ویژه به‌دلیل نقش "کمیسیون فیلم تورین" است که تولید بسیاری از فیلم‌ها، سریال‌های
تورین" است که تولید بسیاری از فیلم‌ها، سریال‌های احساسی و تبلیغات بازرگانی را ثبت و پشتیبانی می‌کند. خیابان‌های تورین محل فیلم‌برداری آثار سینمایی گوناگون بوده‌اند؛ از جمله صحنه‌هایی با بازی آدری هپبورن در فیلم "«جنگ و صلح»"، رانندگی مایکل کین با یک مینی کوپر در فیلم "«کسب و کار ایتالیایی»"، ایفای نقش کلودیو بیزیو در مقام رئیس‌جمهور ایتالیا، بازآفرینی نسخهٔ کارلو وردونه از "سیندرلا"، فیلم‌برداری مارکو تولیو جوردانا در "پیاتزا فونتانا: توطئهٔ ایتالیایی"، صحنه‌هایی از "هانا و خواهرانش" به کارگردانی وودی آلن،
از "هانا و خواهرانش" به کارگردانی وودی آلن، بازی کیت بلانشت در "بهشت"، حضور جوانا متزوجورنو در "وینچره"، بازی مارچلو ماسترویانی و ژاکلین بیسه در "زن یکشنبه" و هاروی کایتل در "تاجر سنگ". افزون بر این، تورین در فیلم "شیاطین سن‌پترزبورگ" در نقش پایتخت تزار بازآفرینی شد. آشپزی. تورین به‌خاطر تولید شکلات شهرت دارد؛ به‌ویژه شکلات سنتی "جاندویوتو" (gianduiotto) که به شکل شمش کوچک ساخته می‌شود و نام خود را از "جاندویا"، نقاب محلی کمدیا دل‌آرته گرفته است. افزون بر این، شهر به "بیچرین" (bicerin) نیز معروف است؛
بر این، شهر به "بیچرین" (bicerin) نیز معروف است؛ نوشیدنی داغ سنتی که از اسپرسو، شکلات داغ و شیر کامل تشکیل می‌شود و به‌صورت لایه‌ای در لیوانی گرد کوچک سرو می‌گردد. هر سال تورین جشنوارهٔ شکلاتی «چوکولاتو» (CioccolaTÒ) را برگزار می‌کند که به‌مدت دو هفته ادامه دارد و با حضور تولیدکنندگان اصلی شکلات پیه‌مونتی مانند کافارل (Caffarel)، استرلیو (Streglio)، ونکی (Venchi) و دیگران، همچنین برخی شرکت‌های بزرگ بین‌المللی همچون لیندت و اشپرونگلی (Lindt &amp; Sprüngli) برگزار می‌شود. در زمینهٔ تنقلات، "ترامتزینی"
برگزار می‌شود. در زمینهٔ تنقلات، "ترامتزینی" (tramezzini) که امروزه بسیار محبوب‌اند، نخستین‌بار در کافهٔ تاریخی مرکز تورین، یعنی کافه مولاسانو (Caffè Mulassano)، در سال ۱۹۲۵ به‌عنوان جایگزینی برای ساندویچ‌های انگلیسی چای عرضه شدند. در سال‌های اخیر، یکی دیگر از نوشیدنی‌های شاخص شهر "موله‌کولا" (MoleCola) است؛ نوعی کولای ایتالیایی که از سال ۲۰۱۲ وارد تولید شد و به‌سرعت در ایتالیا و خارج از این کشور گسترش یافت. غذاهای محلی همچنین شامل نوع خاصی از پیتزا می‌شود که به آن "پیتزا آل پادلینو (pizza al padellino)"
که به آن "پیتزا آل پادلینو (pizza al padellino)" یا "پیتزای آل تگامینو (pizza al tegamino)" می‌گویند، که اساساً یک پیتزای کوچک، با خمیر ضخیم و گود است که معمولاً در چندین پیتزافروشی تورین سرو می‌شود. از اواسط دههٔ ۱۹۸۰، پیه‌مونته همچنین از آغاز جنبش غذای آهسته و ترا مادره (Terra Madre) بهره‌مند شده است، رویدادهایی که ارزش غنی کشاورزی و شراب‌سازی درهٔ پو و شمال ایتالیا را برجسته کرده‌اند. آموزش. تورین محل یکی از قدیمی‌ترین دانشگاه‌های ایتالیا، دانشگاه تورین (بنیان‌گذاری در سال ۱۴۰۴ میلادی)، از جمله کالج
(بنیان‌گذاری در سال ۱۴۰۴ میلادی)، از جمله کالج وابسته به آن کالج کارلو آلبرتو است معتبرترین دانشگاه این شهر دانشگاه پلی‌تکنیک تورین (بنیان‌گذاری در سال ۱۸۵۹ میلادی) است که مرتباً جزو برترین دانشگاه‌های ایتالیا و اروپا در رشته‌های مهندسی، صنعتی و معماری قرار گرفته است. پلی‌تکنیک تورین در سال ۲۰۲۵ رتبهٔ بیستم در جهان در رشتهٔ معماری قرار گرفت. تورین همچنین میزبان کالج کارکنان سیستم سازمان ملل متحد، بنیاد آموزش اروپا و پردیسی از دانشکدهٔ بازرگانی ESCP است که در میان ۱۰ مدرسهٔ بازرگانی برتر اروپا قرار دارد.
در میان ۱۰ مدرسهٔ بازرگانی برتر اروپا قرار دارد. علاوه بر این، این شهر میزبان سه مؤسسهٔ کوچک آموزش عالی انگلیسی زبان است: دانشگاه بین‌المللی سنت جان، کالج دانشگاهی بین‌المللی تورین و مدرسه توسعهٔ تورین. در سال ۱۹۹۹ میلادی و همزمان با سفر رسمی رئیس‌جمهور وقت ایران محمد خاتمی به ایتالیا، دانشگاه تورین از سلمان رشدی دعوت به عمل آورد و به وی لیسانس افتخاری اعطا نمود. حمل و نقل. این شهر در حال حاضر تعداد زیادی کارگاه راه‌آهن و جاده دارد. اگرچه این فعالیت‌ها در نتیجه المپیک زمستانی ۲۰۰۶ افزایش یافته است، اما
نتیجه المپیک زمستانی ۲۰۰۶ افزایش یافته است، اما بخش‌هایی از آن از مدت‌ها پیش برنامه‌ریزی شده بود. برخی از این کارگاه‌ها به کارهای جاده‌ای عمومی برای بهبود جریان ترافیک، مانند زیرگذرها و پل‌های هوایی، می‌پردازند، اما دو پروژه از اهمیت بالایی برخوردارند و شکل شهر را به‌طور اساسی تغییر خواهند داد. یکی از آنها پروژه "اسپینا چنتراله" ("ستون فقرات مرکزی") است که شامل دو برابر کردن خط آهن اصلی عبوری از شهر، یعنی خط آهن تورین-میلان که در محل با نام "پاسانته فروویاریو دی تورینو" ("Passante Ferroviario di Torino؛"
دی تورینو" ("Passante Ferroviario di Torino؛" "گذرگاه راه آهن تورین") شناخته می‌شود، است. این راه‌آهن پیش‌تر در شیاری زمینی عبور می‌کرد، اما اکنون با احداث یک بولوار اصلی که از شمال تا جنوب تورین امتداد دارد و در موقعیتی مرکزی در شهر قرار گرفته، پوشانده خواهد شد. پورتا سوسا، در این بخش، به ایستگاه اصلی تورین تبدیل خواهد شد تا پایانهٔ پورتا نوئوا را با یک ایستگاه عبوری جایگزین کند. سایر ایستگاه‌های مهم عبارتند از ایستگاه‌های راه‌آهن استورا، رباودنگو، لینگوتو و مادونا دی کامپانیا، اگرچه همهٔ آنها متعلق به
و مادونا دی کامپانیا، اگرچه همهٔ آنها متعلق به طرح "اسپینا چنتراله" نیستند. تورین از سامانهٔ ترابری شهری نسبتاً قدرتمندی سود می‌برد. شرکت GTT (Gruppo Torinese Trasporti؛ "گروه حمل‌ونقل تورین") که از چند سال پیش با خریداری و ادغام تمامی شرکتهای متولّی امور حمل و نقل شهری تورین به تنهایی عهده‌دار حمل‌ونقل در سطح شهر و حومه می‌باشد، با شبکه‌ای کامل از اتوبوس، تراموا و نیز یک شبکهٔ مترو، به جابجایی مسافران شهری می‌پردازد. پروژهٔ بزرگ دیگر، ساخت خط مترو بر اساس سیستم VAL است که با نام متروتورینو شناخته می‌شود.
سیستم VAL است که با نام متروتورینو شناخته می‌شود. انتظار می‌رود این پروژه سال‌ها ادامه یابد و بخش بزرگ‌تری از شهر را پوشش دهد، اما فاز اول آن به موقع برای بازی‌های المپیک ۲۰۰۶ به پایان رسید، در ۴ فوریهٔ ۲۰۰۶ افتتاح شد و یک روز پس از آن برای عموم مردم در دسترس بود و هم‌اکنون دارای ۱ خط (لینه‌آ ۱) و ۲۱ ایستگاه است. اولین بخش سامانهٔ مترو، شهر مجاور کولنیو را به پورتا سوسا در مرکز شهر تورین متصل می‌کرد. در ۴ اکتبر ۲۰۰۷، این خط به پورتا نوئوا و سپس در مارس ۲۰۱۱ به لینگوتو امتداد یافت. انتظار می‌رود در آیندهٔ
به لینگوتو امتداد یافت. انتظار می‌رود در آیندهٔ نزدیک، امتداد جدیدی از به اصطلاح "لینه‌آ ۱" ("خط ۱") به ریولی (تا دهکدهٔ کاشینه ویکا) در کمربند غربی تورین و "پیاتزا بنگاسی" در ضلع جنوب شرقی شهر برسد. علاوه بر این، "لینه‌آ ۲" در دست ساخت است که منطقهٔ جنوب غربی میرافیوری را به باریرا دی میلانو در انتهای شمالی متصل خواهد کرد. در ژوئن ۲۰۱۸، این پروژه با انتشار فهرست پیشنهادی ۲۳ ایستگاه در وب‌سایت شهر، وارد مرحلهٔ مشورت عمومی شد. خیابان اصلی مرکز شهر، "ویا روما"، از روی تونلی می‌گذرد که در دوران فاشیسم ساخته
از روی تونلی می‌گذرد که در دوران فاشیسم ساخته شده بود (زمانی که خود "ویا روما" کاملاً بازسازی شد و به شکل امروزی خود درآمد). قرار بود این تونل میزبان خط مترو باشد، اما اکنون به عنوان پارکینگ زیرزمینی استفاده می‌شود. پروژه‌ای برای ساخت یک سیستم زیرزمینی در دههٔ ۱۹۷۰ آماده بود که بودجهٔ آن توسط دولت و پروژه‌های مشابه در میلان و رم تأمین می‌شد. در حالی که دو شهر دیگر این پروژه‌ها را پیش می‌بردند، دولت محلی تورین به رهبری شهردار دیه‌گو نوولی این پیشنهاد را به دلیل اینکه معتقد بود بسیار پرهزینه و غیرضروری است،
اینکه معتقد بود بسیار پرهزینه و غیرضروری است، کنار گذاشت. این شهر دارای یک فرودگاه بین‌المللی به نام فرودگاه بین‌المللی کاسله ساندرو پرتینی (کد فرودگاه: TRN) در کاسله تورینزه با حدود از مرکز تورین است که از طریق راه‌آهن (از ایستگاه دورا) و اتوبوس (از ایستگاه‌های راه‌آهن پورتا نوئوا و پورتا سوسا) به شهر متصل می‌شود. از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۳ یک سیستم اشتراک دوچرخه به نام ToBike در شهر بود. منطقهٔ کلان‌شهری توسط خدمات راه‌آهن شهری تورین سرویس‌دهی می‌شود. مناطق مرکزی با تراموا سرویس‌دهی می‌شوند؛ خطوط ۳، ۴ و ۹ قطار
با تراموا سرویس‌دهی می‌شوند؛ خطوط ۳، ۴ و ۹ قطار سبک شهری هستند. آمار حمل و نقل عمومی. میانگین زمانی که مردم در تورین در یک روز هفته با حمل و نقل عمومی (مثلاً رفت و آمد به محل کار و برگشت) صرف می‌کنند، ۶۵ دقیقه است. ۱۴٪ از مسافران حمل و نقل عمومی هر روز بیش از ۲ ساعت سوار می‌شوند. میانگین زمان انتظار در ایستگاه یا محل حمل و نقل عمومی ۱۴ دقیقه است، در حالی که ۱۹٪ از مسافران به‌طور متوسط هر روز بیش از ۲۰ دقیقه منتظر می‌مانند. میانگین مسافتی که مردم معمولاً در یک سفر با حمل و نقل عمومی طی می‌کنند است، در حالی
یک سفر با حمل و نقل عمومی طی می‌کنند است، در حالی که ۹٪ بیش از در یک جهت سفر می‌کنند. روابط بین‌المللی. شهرهای خواهرخوانده. تورین با شهرهای زیر خواهرخوانده است: منطقه ششم تورین هم با شهر زیر خواهرخوانده است: توافق‌نامه‌های همکاری. تورین همچنین با شهرهای زیر توفق‌نامهٔ همکاری دارد:
بولونیا بزرگ‌ترین شهر و مرکز ناحیهٔ امیلیا رومانیا و نیز استان بولونیا در شمال ایتالیا است. بولونیا با جمعیتی بالغ بر ۲۵۷ ۳۸۸ تن، هفتمین شهر پرجمعیت در کشور ایتالیا به‌شمار می‌آید. قدیمی‌ترین دانشگاه جهان، دانشگاه بولونیا در این شهر قرار دارد. همچنین مقر کمپانی‌های خودروسازی فراری و مازراتی در نزدیکی بولونیا واقع شده‌اند. از این شهر بعضاً به‌عنوان گران‌ترین شهر ایتالیا یاد می‌شود. پیاتزا ماجوره میدان اصلی شهر بولونیا است. جغرافیا. بولونیا شهری در شمال ایتالیا و مرکز استان امیلیا رومانیا، دشتی حاصلخیز در
و مرکز استان امیلیا رومانیا، دشتی حاصلخیز در کوهپایهٔ رشته‌کوه‌های آپنینه. مرکز بزرگ نقل‌وانتقالات و بازار کشاورزی، بولونیا مرکز تلاقی جاده‌های اصلی و راه‌آهن است که شمال ایتالیا را با مدیترانه و سواحل جنوبی آدریاتیک پیوند می‌زند. اقتصاد. صنایع اصلی تولید فراورده‌های غذایی، وسایل نقلیه موتوری (ازجمله شرکت‌های مازراتی و فراری) و پوشاک و بانکداری است. معماری. بولونیا مرکز بزرگ آموزش و فرهنگ در دورهٔ میانه و اوایل رنسانس بود. در مرکز میان‌سده‌ای شهر ساختمان‌های نما آجری و گچی سیمانی به رنگ‌های گرم، گذرگاه‌های
نما آجری و گچی سیمانی به رنگ‌های گرم، گذرگاه‌های مسقف با مغازه‌های کوچک، خیابان‌های سنگ‌فرش‌شدهٔ زیاد و میادین بیشمار دیده می‌شود. حاشیهٔ مدرن‌شده، مرکز شهر را احاطه کرده‌است. سن پترونیو (San Petronio) کلیسای پرابهت بولونیاست، که رو به میدان بزرگ (Piazza Maggiore) که میدان اصلی شهر است واقع شده. این میدان در سال ۱۳۹۰ شروع به ساخت شد، اما نماهای ظاهری آن هیچگاه کامل نشد. محوطه وسیع درونی به سبک گوتیک ساخته شده‌است. از کلیساهای قابل توجه دیگر یکی سن دومنیکو (San Domenico) است، که در سال ۱۲۲۱ بنا شد، اما بین
Domenico) است، که در سال ۱۲۲۱ بنا شد، اما بین ۱۷۲۹ تا ۱۷۳۲ کاملاً اصلاح و دگرگون شد و دیگری هم سن فرانچسکو (San Francesco) که ساخت آن از سال ۱۲۳۶ تا ۱۲۶۳ طول کشید و بعد از خسارت زیادی که در جنگ جهانی دوم دید، مرمت شده‌است. آموزش. بولونیا مرکز آموزش و نشر است و دانشگاه بولونیا قدیمی‌ترین دانشگاه جهان، موزه‌های نقاشی، باستان‌شناسی و صنایع باستانی توسکان در آن واقع شده‌است. آکادمی هنرهای زیبای بولونیا نیز یکی از قدیمی‌ترین و معتبرترین در میان آکادمی‌های هنری سراسر ایتالیا ست. ورزش. باشگاه فوتبال بولونیا و
سراسر ایتالیا ست. ورزش. باشگاه فوتبال بولونیا و باشگاه اتومبیلرانی اسکودریا فراری از مهمترین تیم های ورزشی این شهر هستند. اماکن ورزشی معروفی مانند؛ ورزشگاه رناتو دلارا و یونیپل آرنا ؛در این شهر خودنمایی می‌کنند.
ورونا شهری در شمال ایتالیا است. ورونا در بین ایتالیایی‌ها به شهر عشق معروف است. علت آن واقع شدن خانه‌های رومئو و ژولیت، عشاق معروف ایتالیایی، در مرکز شهر ورونا و رخ دادن ماجرای عشق و مرگ آنها در این شهر می‌باشد. این خانه‌های باستانی هر روزه توسط گردشگران فراوان از سرتاسر جهان بازدید می‌شوند. داستان عشق رومئو و ژولیت توسط نویسندگان مختلف ازجمله دانته و شکسپیر نقل شده‌است. همچنین داستان عشق آن‌ها روی تابلوهایی از سنگ، در محل مقبره ژولیت حکاکی شده‌است و گردشگران بسیاری را به خود جلب می‌کند. باشگاه‌های فوتبال
بسیاری را به خود جلب می‌کند. باشگاه‌های فوتبال کیه‌وو ورونا و هلاس ورونا مهم‌ترین تیم‌های ورزشی آن محسوب می‌شوند. جغرافیا. ورونا شهری است در شمال ایتالیا، ناحیه ونتو Veneto کنار رود آدیجه Adige که موقعیت سوق‌الجیشی آن بین ونیز و میلان و همچنین گذرگاه برنر Brenner که ارتباط دهنده اروپای مرکزی با ایتالیاست، آن را به مرکز مهم تجاری و راه‌آهن تبدیل کرده‌است. تاریخچه. این شهر تا سال ۸۹ قبل از میلاد متعلق به رومیان بوده‌است. در سدهٔ پنجم اقوام وحشی ژرمنی این شهر را به یک دژ نظامی تبدیل کردند، تا اینکه در سده ۱۲
را به یک دژ نظامی تبدیل کردند، تا اینکه در سده ۱۲ به یک شهر آزاد تبدیل شد. اوج پیشرفت سیاسی و هنری شهر در سدهٔ چهاردهم بود که توسط ونیز فتح شده بود. این شهر تا سال ۱۷۹۷ یکی از ایل‌های ونیز به‌شمار می‌رفت تا اینکه توسط قوای ناپلئون فتح شد. هنرستان نقاشی ورونا (متعلق به سده‌های ۱۵ و ۱۶) به جهت تابلوهای چشم‌اندازها و خودچهره‌نگاری‌های زبانزد است. در سدهٔ نوزدهم ورونا به اشغال اتریشی‌ها درآمد تا اینکه در سال ۱۸۶۶ قسمتی از پادشاهی ایتالیا گردید. این شهر در جنگ جهانی دوم خسارات فراوانی دید. جمعیت این شهر در سال
دوم خسارات فراوانی دید. جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۲، ۲۵۶۱۱۰ نفر بوده‌است. جمعیت. در سال ۲۰۰۹؛ ۲۶۵/۲۶۸ نفر در استان ورونا، منطقه ونتو ساکن بودند؛ که از این تعداد ۴۷٫۶٪ مرد و ۵۲٫۴٪ زن می‌باشد. ۱۶٫۵٪ جمعیت جوان (زیر ۱۸ سال) و ۲۲٫۳۶٪ جمعیت کهنسال و بازنشسته هستند، که این آمار در مقایسه با کل ایتالیا به ترتیب ۱۸٫۰۶٪(جمعیت جوان) و ۱۹٫۹۴٪ (بازنشسته). بین سالهای ۲۰۰۲–۲۰۰۷ رشد جمعیت ورونا ۳٫۰۵٪ بوده که این میانگین برای کل ایتالیا ۳٫۸۵٪ می‌باشد. معماری. از معماری‌های قابل توجه این شهر می‌توان به قصر سلطنتی سن زنو
قابل توجه این شهر می‌توان به قصر سلطنتی سن زنو ماجوره (San Zeno Maggiore متعلق به سدهٔ ۱۲ و ۱۳)، مقبره خانواده اسکالیر (Scaliger سده ۱۴)، کلیسای سبک گوتیک سنت آناستازیا (Sant'Anastasia اتمام بنا در سدهٔ ۱۵)، مکان باشکوه سده ۱۵ بویلاکوا (Bevilacqua)، تئاترو رومانو (Teatro Romano)، کانوسا (Canossa) و پمپی (Pompeii) و قلعه قدیمی (Castel Vecchio ۱۳۵۴) که اکنون به یک موزه هنری تبدیل شده‌است، اشاره کرد. یکی از سالمترین آمفی تئاترهای بجا مانده از امپراتوری روم در مرکز ورونا واقع شده که متعلق به سده یکم میلادی
در مرکز ورونا واقع شده که متعلق به سده یکم میلادی است، که امروزه برای اجرای اپرا و کنسرت‌ها استفاده می‌شود. در سمت راست تالار بزرگ شهر واقع شده‌است. همچنین ورونا به‌دلیل پلهایش مشهور است. در سر تا سر مسیری که رود آدیجه از این شهر می‌گذرد پلهایی بر روی این رود ساخته شده و دو طرف شهر را به هم متصل می‌کنند. برخی مانند پونته پیترا باستانی بوده و برخی در سده اخیر ساخته شده‌اند.
ساردنیا (به ایتالیایی: Sardegna) جزیره‌ای است در باختر ایتالیا و دریای مدیترانه. نام آن را در فارسی، بر پایه تلفظ فرانسوی، ساردنی (Sardaigne) هم نوشته‌اند. جغرافیا. این جزیره همراه با جزایر کوچک اطراف ناحیه ساردنیا را تشکیل می‌دهد. ساردنیا پس از سیسیل بزرگ‌ترین جزیره مدیترانه به‌شمار می‌آید. طول آن ۲۷۰ و عرض آن ۱۲۰ کیلومتر می‌باشد. این جزیره کوهستانی است و بلندترین نقطه آن در مونتی دل جنارجنتو Monti del Gennargentu) ۱۸۳۴) متر ارتفاع دارد. اقتصاد. مناسبترین نقطه برای کشاورزی، کامپیدانو (Campidano) در جنوب
نقطه برای کشاورزی، کامپیدانو (Campidano) در جنوب غربی جزیره است. دامداری و کشاورزی از مشاغل عمده هستند و پرورش زیتون، انگور و تنباکو رایج است. صنایع مهم دیگر ساردنیا، ماهی‌گیری و استخراج معدن سرب، روی، مس و نمک است. کالیاری (Cagliari)، نوئورو (Nuoro)، ساساری (Sassari) از شهرهای بزرگ این جزیره هستند. تاریخ. بندر باستانی اوستیا (Ostia) مربوط به دوران فرمانروایی آنکوس ماسریوس (۶۴۰–۶۱۷ قبل از میلاد) بندر ترابری گندم سیسیل و ساردنیا و همچنین پایگاه دریایی رم بود که در سدهٔ نهم ویران شد اما در سده‌های میانه
بود که در سدهٔ نهم ویران شد اما در سده‌های میانه دوباره احیا شد. آثار خوب به جای مانده، آن را به یک محل مهم تاریخی تبدیل کرده‌است.
جزیره کاپری در جنوب ایتالیا در ورودی خلیج ناپل و نزدیک شهر ناپل واقع شده‌است. این جزیره دارای شش کیلومتر طول و حداکثر دو ونیم کیلومتر عرض است. ارتفاع صخره‌های آهکی آن به ۲۷۵ متر می‌رسد و مرتفع‌ترین نقطه جزیره از سطح دریا ۵۸۶ متر است. شهر کاپری با ارتفاع ۱۳۶ متر مقر اسقف است، که رفت و آمد به این شهر توسط قایق یا کشتی‌ از شهر ناپل و سایر شهرهای اطراف انجام می‌گیرد. ۷۸۴ پله از شهر تا اناکاپری (Anacapri) در دل صخره‌ها کنده شده‌است. در غرب شهر غار آبی (Grotta Azzurra) واقع شده که غار بزرگی است که ورودی آن از
Azzurra) واقع شده که غار بزرگی است که ورودی آن از دریا بیش از یک متر ارتفاع ندارد، اما داخل آن بسیار باشکوه است. تنها هنگام آرام بودن دریا ورود به این غار با قایقهای کوچک عملی است. این غار بیضی شکل ارتفاعی معادل ۱۲ متر دارد. طول آن ۵۰ متر و بزرگ‌ترین عرض آن نیز ۳۰ متر است. عمق آب در داخل غار ۱۵ متر می‌باشد. کاپری دارای آثار باستانی زیادی متعلق به ماقبل تاریخ و امپراتوری رم است، از جمله خرابه‌های ۱۲ ویلای ساخته شده توسط امپراتور تیبریوس که ده سال در کاپری حکومت کرده بود. با اینکه چشمه و رودخانه‌ای در کاپری
کرده بود. با اینکه چشمه و رودخانه‌ای در کاپری وجود ندارد اما بارندگی زیاد باعث حاصلخیزی آن شده‌است و آن به مرکز تولید روغن زیتون، شراب و میوه تبدیل کرده‌است. گردشگری اصلی‌ترین منبع درآمد جزیره‌نشینان است. جمعیت. طبق آمار سال ۱۹۹۰ در این جزیره ۱۰ کیلومتر مربعی ۷۴۰۰ نفر ساکن هستند. منابع. ایتالیا و زبان ایتالیایی
یاسنت لویی رابینو در اوایل قرن بیستم سرکنسول دولت بریتانیای کبیر در شهر رشت بوده‌است. رابینو مدت شش سال در شمال ایران زندگی کرد و به بررسی و تحقیق در فرهنگ گیلان و مازندران پرداخت. او کتاب‌های "ولایت دارالمرز ایران، گیلان"، "مازندران و استرآباد" و مقالاتی در مورد گیلان و مازندران نوشته و جزوه‌ای نیز در مورد نشریات فارسی‌زبان بنام "صورت جراید ایران" به فارسی منتشر کرده‌است. البته می‌دانیم حداقل از ۱۸۹۸ رئیس بانک شاهنشاهی شعبه مرکز بود (میرزایی، تاریخچه بریگاد و دیویزیون قزاق: ۴۱۸). ادوارد براون ایران‌شناس
و دیویزیون قزاق: ۴۱۸). ادوارد براون ایران‌شناس معروف انگلیسی دربارهٔ وی می‌نویسد: «"رابینو ظاهراً در سال ۱۹۱۲ میلادی از رشت به مراکش انتقال داده شد و نماینده کنسولی انگلیس در آن کشور شد. سال‌ها (شاید تا سال ۱۹۲۲) در آن کشور ماند و بعدها در کنسولگری انگلیس در ازمیر مشغول خدمت بود. او کتاب معروف خود را به اسم «مازندران و استرآباد» در همان‌جا در اواخر سال ۱۹۲۵ مسیحی به پایان رساند. بعد از این تاریخ من اطلاع مرتبی از او ندارم. جز آنکه چندی در وزارت امور خارجه انگلیس در لندن کار کرد و مدتی نیز مأمور کنسولگری
انگلیس در لندن کار کرد و مدتی نیز مأمور کنسولگری انگلیس در نیس (فرانسه) بود و در آنجا کاملاً مستقر شده بود تا آنکه در اثنای جنگ جهانی دوم موقعی که فرانسه به دست مارشال پتن تسلیم آلمان شد و انگلیسی‌ها هم از فرانسه بیرون رفتند او هم از نیس به لندن رفت و بقیه عمر خود را در آنجا ماند. رابینو هر از گاهی در لندن نزد اینجانب می‌آمد و من خوشوقتم که وسیله طبع و نشر دو کتاب او شدم، که یکی را (سکه و نشان‌های پادشاهان ایرانی) بانک ملی ایران به خواهش من چاپ کرد و دیگری را (فهرست نمایندگان سیاسی و کنسولی انگلیس در
را (فهرست نمایندگان سیاسی و کنسولی انگلیس در ایران) باز به خواهش من وزارت خارجه ایران طبع کرد. مرحوم رابینو مقالات و رسائل زیادی نوشته که فهرست بعضی از آن‌ها تا سال ۱۹۲۲ مسیحی در آخر کتاب مازندران او مندرج است".» رابینو در سال ۱۹۱۲ به مراکش منتقل شد و در سال ۱۹۳۷ در مقام سرکنسول قاهره بازنشسته شد. از دیگر آثار او می‌توان به فرمانروایان گیلان، مشروطه گیلان، صنعت نوغان در ایران و کشت برنج در گیلان و دیگر ولایات جنوب دریای کاسپین نام برد.