payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آریزونا یکی از ایالت‌های آمریکا است که در منطقه جنوب غرب آمریکا قرار دارد. این ایالت بخشی از منطقه غرب آمریکا و منطقه کوهستانی آمریکا نیز محسوب می‌شود. آریزونا ششمین ایالت بزرگ و شانزدهمین ایالت پرجمعیت آمریکاست. شهر فینیکس پایتخت و پرجمعیت‌ترین شهر آریزونا است. آریزونا چهل و هشتمین ایالت و آخرین بخش از سرزمین اصلی آمریکا است که به ایالات متحده پیوسته. آب و هوای بیابانی نیمهٔ جنوبی آریزونا با تابستان‌های گرم و زمستان‌های معتدل برای آمریکایی‌ها شناخته شده است. نیمهٔ شمالی آریزونا که بخشی از فلات مرتفع و بزرگ
نیمهٔ شمالی آریزونا که بخشی از فلات مرتفع و بزرگ کلرادو را تشکیل می‌دهد، پوشیده از جنگل‌های کاج، صنوبر و صنوبر داگلاس است. از دیگر ویژگی جغرافیایی این منطقه از آریزونا وجود بزرگ‌دره‌های ژرف است. بخشی از «کوه‌های آتش‌فشانی سان‌فرانسیسکو» نیز در شمال آریزونا واقع شده است. این منطقه از آریزونا دارای آب و هوایی معتدل در سه فصل از سال و برف‌های سنگین در زمستان است. ایالت آریزونا با ایالت‌های نیومکزیکو، یوتا، نوادا، کالیفرنیا هم‌مرز است. این ایالت همچنین دارای ۶۲۶ کیلومتر مرز بین‌المللی با دو ایالت مکزیکی باخا
کیلومتر مرز بین‌المللی با دو ایالت مکزیکی باخا کالیفرنیا و سونورا است. با فرض این که دریاچه‌های بزرگ وجود ندارند، آریزونا پرجمعیت‌ترین ایالت محصور در خشکی آمریکا محسوب می‌شود. پارک ملی گرند کنیون از مشهورترین زیست‌بومهای جهان در این ایالت قرار دارد. آریزونا همچنین چندین و پارک ملی را در خود جای داده است. حدود یک چهارم وسعت آریزونا را زمین‌های دولتی تشکیل داده است که سرزمین برخی از قبایل سرخپوست مانند قبیلهٔ ناواهو، هوپی، توهونو اودهام، یوم، آپاچی، یاواپای و هوالاپای محسوب می‌شود. نام. باور عمومی بر این است
هوالاپای محسوب می‌شود. نام. باور عمومی بر این است که ریشهٔ نام آریزونا به واژهٔ قدیمی اسپانیایی "آریزوناک" بر می‌گردد و «آریزوناک» تلفظی از واژهٔ "آلی سوناک" (واژه‌ای به زبان اودهامی) به معنای «بهار کوچک» است که در گذشته به منطقه‌ای در نزدیکی یک معدن نقره در مکزیک گفته می‌شد. برخی از پژوهشگران بر این باورند که "آریزوناً ریشه در عبارت اسپانیایی "árida zona" به معنای "منطقه خشک" دارد و برخی دیگر عبارت باسکی "aritz ona" را برای ریشهٔ آریزونا پیشنهاد می‌کنند. (به معنای یک بلوط خوب) جغرافیا. آریزونا در جنوب غرب
معنای یک بلوط خوب) جغرافیا. آریزونا در جنوب غرب آمریکا قرار دارد و ششمین ایالت بزرگ آمریکاست. پانزده درصد از مساحت ۲۹۵۰۰۰ کیلومترمربعی این ایالت را اراضی شخصی تشکیل می‌دهد. آریزونا به خاطر داشتن چشم‌اندازهای بیابانی و انواع گیاهان خشک‌زی مانند کاکتوس شناخته شده است. آب و هوای آریزونا نیز از نکات قابل توجه این ایالت است. تابستان‌های داغ و زمستان‌های معتدل آب و هوای معمول آریزوناست. همانند دیگر ایالت‌های جنوب غرب آمریکا آریزونا افزون برداشتن آب و هوای بیابانی دارای پستی و بلندی‌های فراوانی است. کوه‌ها و فلات
دارای پستی و بلندی‌های فراوانی است. کوه‌ها و فلات در بیش از نیمی از ایالت یافت می‌شود. با اینکه آریزونا ایالتی خشک است اما جنگل‌ها ۲۷ درصد از مساحت ایالت را پوشانده‌اند که تقریباً برابر با آلمان و فرانسه است. بزرگ‌ترین مجموعه از جنگل‌های درخت «کاج پوندروسا» در آریزونا قرار دارد. هوای آریزونا به دلیل قرار داشتن در مجاورت با صحرای موهاوی دارای آب و هوایی گرم و خشک است و دما در فصل تابستان به ۵۰ درجه سانتیگراد می‌رسد. در شمال این ایالت قبایل زیادی از سرخ‌پوستان آمریکایی سکونت دارند، از جمله قبیله ناواهو که در
آمریکایی سکونت دارند، از جمله قبیله ناواهو که در مجاورت گرند کنیون قرار دارند. تاریخ. پیشگامانی که به این سرزمین آمدند به دشواری‌های بسیاری برخوردند. بخش بزرگی از این ایالت کوهستانی و فلاتی بلند است. پستی‌ها و بلندی‌ها و هوای سرد این منطقه مانع از کشاورزی بود. در دشت‌های گسترده جنوب غرب آن نیز به جهت هوای گرم و خشکی زمین، کشت‌وکار بی‌فایده بود. از این گذشته قبیله‌های سرخ‌پوست آپاچی به سختی علیه تازه‌واردان می‌جنگید. در سال ۱۸۵۴ در آریزونا معدن مس کشف شد. از آن پس گروه‌گروه از مهاجران رهسپار آریزونا شدند.
آن پس گروه‌گروه از مهاجران رهسپار آریزونا شدند. سرانجام در پایان سال ۱۸۸۶ قبیله آپاچی از جنگیدن با تازه‌آمدگان دست برداشت. اقتصاد. در سال ، این ایالت تولید ناخالص داخلی برابر با میلیارد دلار داشت، که بیش از تولید ناخالص داخلی کشور سنگاپور ( میلیارد دلار) بود. شرکت هواپیمایی یو اس ایرویز، شرکت لوازم موسیقی فندر، فریپورت-مکموران، گوددی، سینماهای هارکینز و آن سمیکانداکتر در این ایالت مستقر است. دانشگاه‌ها و پژوهش. آریزونا محل استقرار دانشگاه ایالتی آریزونا است که یکی از بزرگ‌ترین دانشگاه‌های آمریکا از نظر
است که یکی از بزرگ‌ترین دانشگاه‌های آمریکا از نظر تعداد دانشجو است. دانشگاه ایالتی آریزونا در شهر تمپی (یکی از مناطق مجاور فینیکس) واقع شده و بیش از پنجاه هزار دانشجو دارد. سه رصدخانه فرد لارنس ویپل، رصدخانه بین‌المللی کوه گراهام (که دارای بزرگ‌ترین و قوی‌ترین تلسکوپ ساخته شده در جهان است)، و رصدخانه ملی کیت پیک در ایالت آریزونا قرار دارند. دانشگاه‌های بزرگ ایالت عبارتند از: مشاهیر. از افراد مشهور این سرزمین می‌توان دُن خوان، کوچیز، جرانیمو، استیو روچ، و سناتور جان مک‌کین را نام برد.
کِنتاکی پانزدهمین ایالتی است که به ایالات متحده آمریکا پیوست و از نظر فرهنگی از ایالت‌های جنوبی آمریکا است. مرکز آن فرانکفورت و شهرهای مهم آن لویی‌ویل و لکسینگتون است. کنتاکی، که زمانی خانهٔ اقوام بومی آمریکا بود، در سال ۱۷۶۹ با ورود دنیل بون و سایر پیشگامان اروپایی به سرزمین مهاجران تبدیل شد. این ایالت، که نام آن احتمالاً از واژه‌ای ایروکویی به معنای «چمنزار» گرفته شده، در سال ۱۷۹۲ به عنوان پانزدهمین ایالت به اتحادیه آمریکا پیوست و تا آن زمان حدود ۷۳٬۰۰۰ مهاجر داشت. این جمعیت تا سال ۱۸۰۰ به ۲۲۰٬۰۰۰ نفر
مهاجر داشت. این جمعیت تا سال ۱۸۰۰ به ۲۲۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت که حدود ۴۰٬۰۰۰ نفر از آنان برده بودند. کنتاکی به خاطر تنوع فرهنگی و طبیعی‌اش شناخته می‌شود، از معادن زغال‌سنگ و ویسکی بوربون گرفته تا مسابقه اسب‌دوانی کنتاکی دربی. این ایالت در عین حال میان فرهنگ جنوبی برده‌داری و شمال شهری و صنعتی آمریکا قرار دارد. منطقهٔ بلوگرس با مراتع و حصارهای سفید، فضایی آرام و سنتی دارد، در حالی که شمالی‌ترین بخش کنتاکی با میراث آلمانی و نزدیکی به سینسیناتی، اوهایو، چهره‌ای شهری دارد. کنتاکی همچنین به‌عنوان یک چهارراه
شهری دارد. کنتاکی همچنین به‌عنوان یک چهارراه تاریخی شناخته می‌شود که همواره در میانهٔ شمال و جنوب قرار داشته است. این ایالت زادگاه دو رئیس‌جمهور جنگ داخلی آمریکا، آبراهام لینکلن از اتحادیه و جفرسون دیویس از کنفدراسیون بود. مساحت این ایالت ۱۰۴٬۶۵۶ کیلومتر مربع و جمعیت آن در سال ۲۰۲۰ حدود ۴٬۵۰۵٬۸۳۶ نفر و در سال ۲۰۲۴ حدود ۴٬۵۸۸٬۳۷۲ نفر برآورد شده است. کنتاکی که پیش‌تر بخشی از مستعمره ویرجینیا بود، در اول ژوئن ۱۷۹۲ به‌عنوان پانزدهمین ایالت به اتحادیه ایالات متحده آمریکا پیوست. این ایالت به نام «ایالت بلوگرس»
آمریکا پیوست. این ایالت به نام «ایالت بلوگرس» شناخته می‌شود که به چمن مرتعی اشاره دارد، گونه‌ای از چمن که توسط مهاجران اروپایی به این منطقه وارد شد و به صنعت تروبرد (پرورش اسب‌های اصیل) این ایالت کمک کرده است. خاک حاصلخیز مناطق مرکزی و غربی این ایالت منجر به توسعه مزارع بزرگ تنباکو شد که مشابه مزارع ویرجینیا و کارولینای شمالی بود و پیش از تصویب متمم سیزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا از برده‌داری در ایالات متحده آمریکا استفاده می‌کردند. کنتاکی در رده‌بندی ملی ایالات متحده پنجمین تولیدکننده پرورش بز،
ملی ایالات متحده پنجمین تولیدکننده پرورش بز، هشتمین تولیدکننده گاو گوشتی و چهاردهمین تولیدکننده ذرت در ایالات متحده است. هرچند کنتاکی مدت‌ها به‌عنوان مرکز صنعت تنباکو شناخته می‌شد، اقتصاد آن به بخش‌های غیرکشاورزی مانند تولید خودرو، تولید انرژی و پزشکی نیز گسترش یافته است. این ایالت در رده چهارم تولید خودرو و کامیون در میان ایالت‌های آمریکا قرار دارد. کنتاکی به‌عنوان یکی از ایالت‌های آپ‌لند جنوبی نیز شناخته می‌شود. این ایالت میزبان طولانی‌ترین سامانه غار شناخته‌شده جهان در پارک ملی غار ماموت، بزرگ‌ترین شبکه
جهان در پارک ملی غار ماموت، بزرگ‌ترین شبکه آبراهه‌ها و جویبارهای قابل کشتیرانی در سرزمین اصلی ایالات متحده آمریکا و دو بزرگ‌ترین دریاچه مصنوعی شرق رود می‌سی‌سی‌پی است. پارک ملی غار ماموت دارای ۵۹۰ کیلومتر راه کشف شده درون غار می‌باشد. جنبه‌های فرهنگی کنتاکی شامل مسابقه اسب‌دوانی، ویسکی بوربن، مون‌شاین (شراب غیرقانونی)، معدن‌کاری زغال‌سنگ، پارک ایالتی خانه قدیمی کنتاکی من، تولید خودرو، تنباکو، آشپزی جنوبی ایالات متحده آمریکا، باربیکیو، موسیقی بلوگرس، بسکتبال دانشگاهی، چوب بیسبال لوئیزویل اسلاگر و کی‌اف‌سی
دانشگاهی، چوب بیسبال لوئیزویل اسلاگر و کی‌اف‌سی (Kentucky Fried Chicken) است. جغرافیا. کنتاکی، یکی از ایالت‌های تشکیل‌دهنده ایالات متحده آمریکا است. کنتاکی با هفت ایالت هم‌مرز است: ویرجینیای غربی در شمال‌شرق، ویرجینیا در شرق، تنسی در جنوب، میزوری در غرب، ایلینوی در شمال‌غرب، و ایندیانا و اوهایو در شمال. تنها میزوری و تنسی با هشت ایالت هم‌مرز هستند. مرزهای کنتاکی عمدتاً توسط رودخانه‌ها مشخص می‌شوند، به‌جز در جنوب که با تنسی مرزی تقریباً مستقیم به طول حدود ۴۲۵ مایل (۶۸۵ کیلومتر) دارد و در جنوب‌شرق که مرزی
۴۲۵ مایل (۶۸۵ کیلومتر) دارد و در جنوب‌شرق که مرزی نامنظم و کوهستانی با ویرجینیا دارد. رودخانه تاگ و رودخانه بیگ سندی که به‌طور کلی به سمت شمال‌غرب جریان دارند، کنتاکی را از ویرجینیای غربی در شرق و شمال‌شرق جدا می‌کنند. در شمال، مرز کنتاکی از رود اوهایو تا رود می‌سی‌سی‌پی امتداد می‌یابد و در مسیر خود با ایالت‌های اوهایو، ایندیانا و ایلینوی هم‌مرز می‌شود. سپس رود می‌سی‌سی‌پی مرز کوتاه جنوب‌غربی کنتاکی با میسوری را مشخص می‌کند. مرکز این ایالت، فرانکفورت، میان دو شهر بزرگ آن قرار دارد: لویی‌ویل که بر روی رود
دو شهر بزرگ آن قرار دارد: لویی‌ویل که بر روی رود اوهایو واقع شده و لکسینگتون. کنتاکی در منطقه آپ‌لند جنوبی واقع شده است. بخش بزرگی از شرق کنتاکی بخشی از منطقه آپالاشیا است. مرز شمالی کنتاکی توسط کرانه شمالی رود اوهایو و مرز غربی آن توسط رود می‌سی‌سی‌پی مشخص می‌شود. مرزهای رسمی این ایالت براساس مسیر رودخانه‌ها در زمان تأسیس کنتاکی در سال ۱۷۹۲ تعیین شده‌اند. کنتاکی همچنین بخشی غیرمتصل به نام بند کنتاکی در منتهی‌الیه غربی خود دارد که توسط میزوری و تنسی احاطه شده و جزئی از شهرستان فولتن است. دسترسی جاده‌ای به
و جزئی از شهرستان فولتن است. دسترسی جاده‌ای به این منطقه از طریق تنسی امکان‌پذیر است. مناطق. کنتاکی به پنج منطقه اصلی تقسیم می‌شود: آب و هوا. بیشتر کنتاکی دارای اقلیم پیراگرمسیری مرطوب ("Cfa") است، با مناطق مرتفع رشته‌کوه آپالاش در جنوب‌شرق که دارای اقلیم اقیانوسی ("Cfb") هستند. کنتاکی چهار فصل متمایز دارد و بالاترین دمای ثبت‌شده در این ایالت در گرینزبرگ (۲۸ ژوئیه ۱۹۳۰) و پایین‌ترین دما در شلبیویل (۱۹ ژانویه ۱۹۹۴) بوده است. دریاچه‌ها و رودخانه‌ها. کنتاکی با داشتن دومین میزان قابل کشتیرانی آبراهه‌ها در میان
داشتن دومین میزان قابل کشتیرانی آبراهه‌ها در میان ایالات آمریکا، پس از آلاسکا، شناخته می‌شود. این ایالت توسط سه رودخانه بزرگ احاطه شده است: رودخانه‌های مهم داخلی کنتاکی شامل رود کنتاکی، رود تنسی، رود کامبرلند، رود گرین و رود لیکینگ هستند. این ایالت دارای سه دریاچه طبیعی بزرگ است، اما به‌دلیل دارا بودن بزرگ‌ترین دریاچه‌های مصنوعی شرق رود می‌سی‌سی‌پی، از جمله دریاچه کامبرلند و دریاچه کنتاکی مشهور است. تاریخ. نام این ایالت از زبان بومیان منطقه گرفته شده، و از kenhtake به معنای دقیق «برروی بوته‌زار» می‌باشد.
kenhtake به معنای دقیق «برروی بوته‌زار» می‌باشد. در حدود ۹۵۰۰ سال پیش از میلاد، نخستین شواهد باستان‌شناسی از حضور انسان در کنتاکی متعلق به فرهنگ کلوویس، شکارچیان-گردآوران اولیه با ابزارهای سنگی، مشاهده شده است. از حدود ۱۸۰۰ سال پیش از میلاد، گذار تدریجی از اقتصاد شکار-گردآوری به کشاورزی آغاز شد. در حدود ۹۰۰ میلادی، فرهنگ می‌سی‌سی‌پی در مناطق غربی و مرکزی و فرهنگ فورت انشنت در شرق کنتاکی ظهور یافت. در حالی که هر دو فرهنگ شباهت‌هایی داشتند، ساخت تپه‌های آیینی و خاکی، ویژگی خاص فرهنگ می‌سی‌سی‌پی بود. در سده
و خاکی، ویژگی خاص فرهنگ می‌سی‌سی‌پی بود. در سده شانزدهم، این منطقه میزبان قبایل مختلفی از گروه‌های زبانی گوناگون بود، از جمله کیسپوکو، قبیله‌ای با زبان آلگانکی که بخش بزرگی از مرکز ایالت را کنترل می‌کرد. اگرچه روایت‌های رایج ادعا می‌کنند که سرخپوستان بومی کنتاکی را تنها به‌عنوان «محل شکار» استفاده می‌کردند، اما شواهد باستان‌شناسی از وجود شهرک‌های دائمی و پیشرفته، از جمله تپه‌های تدفینی و سازه‌های سنگی دفاعی حکایت دارد. با ورود اروپاییان در سده هفدهم، بیماری‌های همه‌گیر و تحولات اجتماعی باعث تغییر و
بیماری‌های همه‌گیر و تحولات اجتماعی باعث تغییر و پراکندگی قبایل بومی شد. تا اواخر سده هجدهم، قبایل بومی کنتاکی بیشتر به روستاهای کوچک یا سکونتگاه‌های موقتی محدود شده بودند. نخستین کاوش‌های اروپاییان. نخستین کاوش‌های اروپاییان در کنتاکی احتمالاً در سال ۱۶۷۱ آغاز شد، اگرچه هیچ مدرکی وجود ندارد که کاوشگران فرانسوی یا اسپانیایی به جنوب رودخانه اوهایو پا گذاشته باشند. در سال‌های ۱۷۵۰ و ۱۷۵۱، توماس واکر و کریستوفر گیست، این منطقه را بررسی و نقشه‌برداری کردند. با ورود بیشتر مهاجران اروپایی، درگیری‌ها با سرخپوستان
بیشتر مهاجران اروپایی، درگیری‌ها با سرخپوستان بومی که این منطقه را به‌عنوان قلمرو شکار خود می‌دانستند، آغاز شد. در ۱۶ ژوئن ۱۷۷۴، جیمز هارود شهرک هارودزتاون (هارودزبورگ کنونی) را بنیان گذاشت که به نخستین سکونتگاه دائمی اروپاییان در کنتاکی تبدیل شد. در سال ۱۷۷۶، مجمع عمومی ویرجینیا منطقه کنتاکی را به‌عنوان یک شهرستان مستقل از شهرستان فینکسل جدا کرد. در این دوره، جنگ‌های چروکی-آمریکایی نیز رخ داد. تا سال ۱۷۹۰، گزارش‌های رسمی دولت ایالات متحده حاکی از آن بود که ۱٬۵۰۰ نفر از مهاجران اروپایی کنتاکی در درگیری با
۱٬۵۰۰ نفر از مهاجران اروپایی کنتاکی در درگیری با سرخپوستان بومی کشته شده بودند. ایالت شدن. در سال ۱۷۸۰، منطقه کنتاکی به سه شهرستان جفرسون، لینکلن و فییت تقسیم شد، اما همچنان به‌عنوان «منطقه کنتاکی» اداره می‌شد. ساکنان این منطقه بارها از مجمع عمومی ویرجینیا و کنگره کنفدراسیون درخواست جدایی و تبدیل به ایالت مستقل را داشتند. پس از ده نشست قانون اساسی در دنویل بین سال‌های ۱۷۸۴ تا ۱۷۹۲، کنتاکی در ۱ ژوئن ۱۷۹۲ به‌عنوان پانزدهمین ایالت به اتحادیه پیوست و آیزاک شلبی به‌عنوان نخستین فرماندار آن انتخاب شد. در سدۀ ۱۹،
به‌عنوان نخستین فرماندار آن انتخاب شد. در سدۀ ۱۹، مناطق مرکزی و غربی کنتاکی به مرکز مزارع بزرگ تنباکو و شاهدانه تبدیل شدند که با استفاده از کار برده‌ها اداره می‌شدند. لویی‌ویل به یکی از بازارهای اصلی خرید و فروش برده تبدیل شد. در دوران جنگ داخلی آمریکا، کنتاکی به‌عنوان یک ایالت مرزی برده‌دار باقی ماند، اما رسماً به اتحادیه وفادار بود. با این حال، برخی از ساکنان کنتاکی در سال ۱۸۶۱ دولت موقت کنفدراسیون را با پایتخت در بولینگ گرین تأسیس کردند، اما این دولت تنها در مناطقی که تحت کنترل کنفدراسیون بود فعالیت
تنها در مناطقی که تحت کنترل کنفدراسیون بود فعالیت داشت. پس از جنگ داخلی، کنتاکی به تدریج از اقتصاد کشاورزی به صنعتی تغییر کرد. در اوایل قرن بیستم، جنگ‌های تنباکوی «پچ سیاه» در مناطق غربی این ایالت رخ داد که طی آن کشاورزان محلی علیه انحصار شرکت‌های تنباکو قیام کردند. این درگیری‌ها سرانجام با اعلام حکومت نظامی پایان یافت. مردم. طبق آمار رسمی اداره آمار ایالات متحده آمریکا، بزرگ‌ترین گروه قومی در کنتاکی در سال ۲۰۱۳، تبار آمریکایی با ۲۰٫۲٪ از جمعیت بود. در سرشماری ۱۹۸۰، پیش از آنکه «تبار آمریکایی» به‌عنوان
۱۹۸۰، پیش از آنکه «تبار آمریکایی» به‌عنوان گزینه‌ای رسمی در سرشماری افزوده شود، بزرگ‌ترین تبارهای ادعاشده شامل آمریکایی‌های انگلیسی‌تبار (۴۹٫۶٪)، آمریکایی‌های ایرلندی‌تبار (۲۶٫۳٪) و آلمانی آمریکایی‌ها (۲۴٫۲٪) بودند. در مناطق شهری جفرسون، اولدهام، لکسینگتون، بون، کنتون و کمبل، بزرگ‌ترین گروه قومی گزارش‌شده آلمانی‌ها هستند. آفریقایی-آمریکایی‌ها که پیش از جنگ داخلی آمریکا عمدتاً به‌عنوان برده کار می‌کردند، ۲۵٪ از جمعیت کنتاکی را تشکیل می‌دادند. با مهاجرت بزرگ در قرن بیستم، این درصد کاهش یافت و اکنون حدود ۸٪
در قرن بیستم، این درصد کاهش یافت و اکنون حدود ۸٪ از جمعیت ایالت را تشکیل می‌دهند. جمعیت‌های هیسپانیک و آسیایی کنتاکی کوچک هستند اما از اواخر قرن بیستم به‌طور قابل توجهی رشد کرده‌اند. بیشتر هیسپانیک‌های این ایالت از تبار مکزیکی و بیشتر آسیایی‌های آن از تبار چینی و هندی هستند. یک جامعه ویتنامی نیز در لکسینگتون و لویی‌ویل وجود دارد. اقتصاد. کنتاکی از اوایل تاریخ خود به دلیل شرایط کشاورزی مطلوبش شناخته شد. این ایالت محل نخستین شراب‌خانه تجاری ایالات متحده در شهرستان جسامین، کنتاکی (۱۷۹۹) بود و به دلیل محتوای
جسامین، کنتاکی (۱۷۹۹) بود و به دلیل محتوای بالای کلسیم در خاک منطقه بلوگرس، به سرعت به مرکز پرورش و مسابقه اسب تبدیل شد. در سال ۲۰۰۶، کنتاکی در رتبه پنجم ملی در تولید پرورش بز، هشتم در تولید گاو گوشتی و چهاردهم در تولید ذرت قرار داشت. کنتاکی به‌عنوان مرکز عمده صنعت تنباکو شناخته می‌شود و هم در تولید و هم در تجارت این محصول نقش دارد. اقتصاد کنتاکی به بخش‌های غیرکشاورزی نیز گسترش یافته است، به ویژه در زمینه‌های تولید خودرو، تولید سوخت‌های انرژی و خدمات پزشکی. این ایالت در سال ۲۰۰۳ از نظر تعداد خودروها و
این ایالت در سال ۲۰۰۳ از نظر تعداد خودروها و کامیون‌های مونتاژشده، در رتبه چهارم ایالات متحده قرار داشت. کنتاکی از گذشته یکی از تولیدکنندگان اصلی زغال‌سنگ بوده است، اما این صنعت از دهه ۱۹۸۰ به‌تدریج رو به افول گذاشته و شمار کارکنان آن بین سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۵ به کمتر از نصف کاهش یافته است. تا سال ۲۰۱۰، ۲۴ درصد از برق تولیدی ایالات متحده به اورانیوم غنی‌شده یا زغال‌سنگ استخراج‌شده از دو میدان زغال‌سنگ کنتاکی وابسته بود. این ایالت همچنین محل کارخانه پراکندگی گازی پادوکا بود که تنها مرکز غنی‌سازی اورانیوم با
گازی پادوکا بود که تنها مرکز غنی‌سازی اورانیوم با درجه پایین در کشور محسوب می‌شد. کنتاکی ۹۵ درصد از ویسکی بوربن جهان را تولید می‌کند و تعداد بشکه‌های در حال کهنگی این نوشیدنی (بیش از ۵٫۷ میلیون بشکه) از جمعیت این ایالت بیشتر است. تولید بوربن در کنتاکی بین سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۱۵ به میزان ۱۷۰ درصد افزایش یافت و در سال ۲۰۱۹ بیش از ۵۰ کارخانه تقطیر در این ایالت فعال بودند. صادرات کنتاکی در سال ۲۰۱۲ به ۲۲٫۱ میلیارد دلار رسید و محصولات و خدمات آن به ۱۹۹ کشور صادر شد. فورت ناکس، پایگاه نیروی زمینی ایالات متحده
شد. فورت ناکس، پایگاه نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا، که به دلیل ذخیره طلای بزرگ خود شهرت دارد، بین لویی‌ویل و الیزابت‌تاون قرار دارد. در ماه مه ۲۰۱۰، مرکز منابع انسانی ارتش آمریکا، بزرگ‌ترین ساختمان اداری ایالت با مساحت نزدیک به ۹۰۰٬۰۰۰ فوت مربع، در فورت ناکس افتتاح شد و حدود ۴۳۰۰ نفر از نظامیان و غیرنظامیان را به کار گرفت. کنتاکی دو زندان فدرال ایالات متحده آمریکا دارد: USP Big Sandy در شهرستان مارتین، کنتاکی و USP McCreary در شهرستان مک‌کرری در جنگل ملی دانیل بون. در سال ، این ایالت تولید ناخالص داخلی
دانیل بون. در سال ، این ایالت تولید ناخالص داخلی برابر با میلیارد دلار داشت که بیش از تولید ناخالص داخلی کشور اوکراین ( میلیارد دلار) بود. تولید ناخالص داخلی ایالت در سال ۲۰۲۰ معادل ۲۱۳ میلیارد دلار بود. در سال ۲۰۲۳، درآمد سرانه در کنتاکی ۵۵٬۳۶۰ دلار آمریکا بود. تا مارس ۲۰۲۴، نرخ بیکاری ایالت ۴٫۵٪ بوده است. مشاهیر. از افراد مشهور این سرزمین می‌توان هریت بیچر استو، جانی دپ، جنیفر لارنس، جفرسون دیویس، محمد علی کلی، دایان سایر، کلونل هارلند ساندرز (مؤسس رستوران‌های زنجیره‌ای کی‌اف‌سی)، آبراهام لینکلن و ادگار
زنجیره‌ای کی‌اف‌سی)، آبراهام لینکلن و ادگار کیسی را نام برد.
در معماری سنتی اروپایی و ژاپنی گاه در پایان ناودان‌ها یا فواره‌ها مجسمه‌های کوچکی به شکل جانوران زشت‌چهره یا دهان باز یک جانور یا صورتکی زشت درست می‌کنند که در معماری به آن آب‌پَران یا دهانه‌اَژدَر گفته می‌شود. آب‌پران‌ها معمولاً شکل صور عجایب به خود دارند. آب در این حالت به‌جای آنکه در جوی‌های خیابان بریزد از بالای ساختمان‌ها و از دهانه ناودان‌ها فوران می‌کند. آب‌پران‌ها را به گونه‌ای می‌سازند که انگار آب از دهان موجودات عجیب به بیرون می‌پاشد.
عجیب‌پردازی نوعی از طنز در ادبیات و هنر است که بسیار به طنز سیاه شباهت دارد، ولی تفاوت‌هایی نیز با آن دارد. در لغت هر چیز تحریف‌شده، زشت، غیرعادی، خیالی یا باورنکردنی را «عجیب‌پردازی/گروتسک» یا صُوَر عَجایب یا عجیب‌غریب می‌گویند. به عنوان مثال، براساس محتوا و نوع طنز، یک کاریکاتور با محتوای عجیب‌پردازانه، بین کاریکاتورهایی با طنز محض و خنده‌دار (Gag Cartoon) و کاریکاتورهایی با طنز سیاه قرار می‌گیرد. محتوای یک طنز محض (Gag) صرفاً برای خنداندن مخاطب ساخته می‌شود و محتوای یک طنز سیاه معمولاً موجب خنده‌ای همراه
و محتوای یک طنز سیاه معمولاً موجب خنده‌ای همراه با وحشت، تلخ‌کامی یا اندوه می‌شود. عجیب‌پردازی، اما مخاطب را در میان این دو نوع از حالات معلّق می‌گذارد. تردید بین خندیدن یا وحشت کردن و بلاتکلیف میان مضحک بودن و سیاه بودن محتوا. مشخص‌ترین این ویژگی‌ها را در داستان کوتاه «دوست ما آقای کولبی» نوشتهٔ «دونالد بارتلمی» (Donald Barthelme) دیده می‌شود. (ترجمهٔ آن در ایران با نام «بعضی از ما دوستمان کلبی را تهدید می‌کردیم» منتشر شده است). این داستان ماجرای عدّه‌ای دوست است که دور هم جمع شده‌ و تصمیم گرفته‌اند، در
دوست است که دور هم جمع شده‌ و تصمیم گرفته‌اند، در فضایی بسیار دوستانه، دوستشان (کلبی) را دار بزنند! داستان شرحِ گفت‌وگو و برنامه‌ریزی‌های این عدّه است دربارهٔ چگونگی اجرای مراسم اعدام. «اگرچه دار زدن کلبی تقریباً به‌طور قطع خلاف قانون است، امّا ما یک حق کاملاً اخلاقی برای این کار داریم، چون او دوست ماست، از جهات گوناگون و مهّمی به ما تعلّق دارد و تازه شورش را هم درآورده است.» از سری هنرهای تجسمی با درون‌مایهٔ عجیب‌پردازی و طنز سیاه می‌توان به کاریکاتورهای رولان توپور اشاره کرد که کتابی از او با نام مستأجر
توپور اشاره کرد که کتابی از او با نام مستأجر (tenant) در ایران منتشر شده است. گروتسک یا عجایب‌پردازی، در اصل به شیوهٔ آرایش دیوار و سقف سردابه (گرُتو)های پیداشده در ویرانه‌های رم باستان گفته می‌شد. در این تزئینات، شکل‌های خیالی آدمیان، جانوران، گل‌ها و گیاهان در طرحی متقارن، به‌ هم بافته شده‌اند. این اصطلاح در سدهٔ شانزدهم میلادی رواج پیدا کرد و دربارهٔ شکل‌های کژنما و اغراق‌آمیز، ترسناک یا مضحک-به‌خصوص در مجسمه‌سازی- به‌کار برده شد. محمد سیاه‌قلم از معدود نگارگران ایران قدیم است که طرح‌هایی در این شیوه
نگارگران ایران قدیم است که طرح‌هایی در این شیوه دارد.
هالووین مخفف هالووز ایونینگ (Hallows' Evening) به معنای شب قدیسان، جشنی است که در ۳۱ اکتبر و در شامگاه مراسم روز همه قدیسین از آیین‌های مسیحیت غربی، برگزار می‌شود. هالووین روز اول مراسم سه‌روزه آلهالوتاید است که مناسبتی در تقویم کلیسا برای بزرگداشت یاد درگذشتگان، از جمله قدیسان، شهیدان مسیحی و دیگر مؤمنان درگذشته است. توافق‌نظر رایج این است که بسیاری از سنت‌های هالووین برگرفته از مراسم‌های فصل برداشت محصول در فرهنگ باستانی سلت‌ها، به خصوص جشن سوون، است؛ این مراسم‌ها احتمالاً ریشه پاگانی داشته‌اند و سوون بعد
احتمالاً ریشه پاگانی داشته‌اند و سوون بعد از مسیحی‌سازی در قرون اولیه مسیحیت به شکل هالووین درآمده‌است. گروهی دیگر معتقدند هالووین از آغاز تعطیلاتی مسیحی بوده‌است و ریشه‌های متفاوتی با جشن‌های باستانی نظیر سوون داشته‌است. فعالیت‌های مرسوم روز هالووین شامل قاشق‌زنی، شرکت در مهمانی‌های هالووین با لباس‌های ویژه این روز، تهیه کدوی هالووین، روشن‌کردن آتش، سیب‌بازی، بازی‌های فال‌بینی، شوخی دستی، بازدید از خانه‌های وحشت، تعریف‌کردن قصه‌های وحشت‌آور و تماشای فیلم‌های ترسناک است. در بسیاری از نقاط جهان مراسم‌های
ترسناک است. در بسیاری از نقاط جهان مراسم‌های مسیحیِ روز همه قدیسان، مانند حاضر شدن در کلیسا یا روشن‌کردن شمع در کنار قبر مردگان، هنوز هم محبوب و رایج است اما در دیگر کشورها بُعد تجاری و غیردینی هالووین اهمیت بیشتری دارد. برخی مسیحیان به صورت تاریخی از خوردن گوشت در این روز اجتناب می‌کنند، سنتی که خود را در خوردن غذاهای گیاهی مثل پنکیک سیب‌زمینی، سیب و کیک روح در طول شب‌زنده‌داری این روز تجلی داده‌است. ریشهٔ نام. هالووین یک واژه مسیحی است که ریشه آن به حدود ۱۷۴۵ برمی‌گردد. واژه «Hallowe'en» به معنی «شب
۱۷۴۵ برمی‌گردد. واژه «Hallowe'en» به معنی «شب قدیسان» واژه‌ای از اصطلاح اسکاتلندی "All Hallows' Eve" به معنی (شب پیش از روز همه مقدسان) می‌آید. «eve» در زبان اسکاتس "even" هست و این هم‌معنی با "e'en" یا "een" است. با گذر زمان "(All) Hallow(s) E(v)en" به "Hallowe'en" تبدیل شد. هرچند که واژه «All Hallows» در انگلیسی باستان وجود داشت اما خود «All Hallows' Eve» تا ۱۵۵۶ دیده نشده بود. تاریخچه. تأثیر از فرهنگ گالیک و سایر فرهنگ‌های سلتی. تصور می‌شود که آداب و رسوم امروز هالووین تحت تأثیر آداب و رسوم و اعتقادات
امروز هالووین تحت تأثیر آداب و رسوم و اعتقادات فولکلور ملت‌های سلتی به وجود آمده، اعتقاد بر این است که برخی از این آیین‌ها ریشه در ادیان اولیهٔ مردم این نواحی داشته. در سراسر ایرلند آتش‌بس ناپایداری میان آداب و رسوم و اعتقادات مرتبط با مسیحیت، و آئین‌های مرتبط با ادیانی که قبل از ورود مسیحیت به ایرلند وجود داشتند، برقرار بود. در حالی که برخی از فولکلوریست‌ها ریشهٔ هالووین را در جشن رومی پومونا، الهه میوه‌ها و دانه‌ها، یا در یک عید مردگان، به نام پارنتالیا، دانسته‌اند، اما در واقع این جشن بیشتر با فستیوال
دانسته‌اند، اما در واقع این جشن بیشتر با فستیوال سلتیکی سوون مرتبط است، که در ایرلند قدیمی برای «پایان تابستان» برگزار می‌شد. سوون اولین و مهم‌ترین روز از میان روزهای سه‌ماهه در تقویم قرون وسطایی گالی‌ها بود و در ۳۱ اکتبر - ۱ نوامبر در ایرلند، اسکاتلند و جزیره من جشن گرفته می‌شد. جشنوارهٔ مشابهی در همان زمان از سال توسط اقوام سلتی بریتونی برگزار می‌شد، که در ولز "Calan Gaeaf"، در کورنوال "Kalan Gwav" و در برتاین "Kalan Goañv" نامیده می‌شد؛ نام‌هایی که به معنی «اولین روز زمستان» بودند. در باور سلت‌ها یک
معنی «اولین روز زمستان» بودند. در باور سلت‌ها یک روز، در زمان غروب آفتاب به پایان می‌رسید و روز بعد آغاز می‌شد؛ بنابراین این عید شب قبل از ۷ نوامبر (نیم‌نقطه‌ای میان اعتدال روز و انقلاب پاییزی) آغاز می‌شد. سوون و کالان گائف در اولین مکتوبات ایرلندی و ولزی ذکر شده‌اند. این نام‌ها توسط مورخان برای اشاره به آداب و رسوم سلتیکی هالووین تا قرن نوزدهم استفاده می‌شد و هنوز هم این واژگان در زبان‌های گالیکی و ولزی معادل هالووین هستند. سوون/ کالان گائف پایان فصل برداشت و آغاز زمستان یا «نیمه تاریک» سال را مشخص کرد و
و آغاز زمستان یا «نیمه تاریک» سال را مشخص کرد و همچون Beltane / Calan Mai روز اعتدال بود؛ یعنی هنگامی که مرز بین این جهان و جهان دیگر به نازک‌ترین حد خود می‌رسید. بنابرین "AOS Sí" (تلفظ: )، " ارواح " یا " پریان "، به راحتی می‌توانستند به این دنیا آمد و شد کنند. بیشتر دانشمندان "Aos Sí" را «گونه‌های ضعیف‌تری از خدایان باستان [...] می‌دانند که قدرت آن‌ها حتی پس از جایگزینی رسمی اعتقادات مذهبی در ذهن بومیان همچنان برقرار بود». "Aos Sí" هم مورد احترام و هم ترسناک بودند، افراد اغلب هنگام نزدیک شدن به خانه‌های