payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هنری و فرهنگی در شانگهای، موزه هنر چین است. علاوه بر این، آکادمی نقاشی چین نمایش‌دهنده نگارگری چینی است، در حالی که ایستگاه نیروگاه هنر نمایش‌دهنده هنر معاصر است. این شهر همچنین دارای گالری‌های هنری زیادی است که بسیاری از آن‌ها در جاده موگانشان و تیانزیفانگ قرار دارند. بی‌ینال شانگهای که اولین بار در سال ۱۹۹۶ برگزار شد، به مکانی مهم برای تعامل هنرهای چینی و خارجی تبدیل شده است. اپرای سنتی اپرای چینی (Xiqu) در اواخر سده نوزدهم به یک منبع محبوب سرگرمی عمومی تبدیل شد. در اوایل سده بیستم، تک‌گویی و بورلسک به
تبدیل شد. در اوایل سده بیستم، تک‌گویی و بورلسک به زبان شانگهای ظاهر شدند و عناصری از درام‌های سنتی را جذب کردند. دنیای بزرگ در سال ۱۹۱۲ افتتاح شد و در آن زمان یک صحنه مهم بود. در دهه ۱۹۲۰، Pingtan از سوجو به شانگهای گسترش یافت. هنر Pingtan به سرعت گسترش یافت و تا دهه ۱۹۳۰ به ۱۰۳ برنامه در روز رسید، به‌دلیل تعداد زیاد ایستگاه‌های رادیویی تجاری در شهر. در همان زمان، یک اپرای پکن به سبک شانگهای شکل گرفت. این اپرا توسط ژو شینفانگ و رهبری می‌شد و هنرمندان زیادی از Xiqu مانند می لانفانگ را به خود جذب کرد. یک
از Xiqu مانند می لانفانگ را به خود جذب کرد. یک گروه کوچک از Shengxian (که اکنون شنگژو) است، نیز شروع به تبلیغ اپرای یوی در صحنه شانگهای کرد. یک سبک منحصر به فرد از اپرا، اپرای شانگهای، زمانی که ترانه‌های محلی با اپراهای مدرن ترکیب شدند، شکل گرفت. تا سال ۲۰۱۲، گروه‌های برجسته در شانگهای شامل Shanghai Jingju Theatre Company, , Shanghai Yue Opera House, و Shanghai Huju Opera House بودند. درام در مدارس مبلغی در شانگهای در اواخر سده نوزدهم ظاهر شد. در آن زمان، عمدتاً به زبان انگلیسی اجرا می‌شد. "Scandals in
عمدتاً به زبان انگلیسی اجرا می‌شد. "Scandals in Officialdom" ()، که در سال ۱۸۹۹ روی صحنه رفت، یکی از اولین نمایشنامه‌های ضبط شده بود. در سال ۱۹۰۷، "کلبه عمو تام" () در اجرا شد. پس از جنبش فرهنگ نوین، درام به یک روش محبوب برای دانش‌آموزان و روشنفکران تبدیل شد تا نظرات خود را ابراز کنند. این شهر چندین مؤسسه بزرگ آموزشی تئاتر دارد، ازجمله Shanghai Conservatory of Music, Shanghai Dramatic Arts Centre, Shanghai Opera House, و آکادمی تئاتر شانگهای. تئاترهای برجسته در شانگهای شامل تئاتر بزرگ شانگهای، Oriental Art
در شانگهای شامل تئاتر بزرگ شانگهای، Oriental Art Center, و تئاتر مردم هستند. شانگهای به عنوان زادگاه سینمای چین شناخته می‌شود. اولین فیلم کوتاه چین، "The Difficult Couple" (1913) و اولین فیلم بلند داستانی کشور، "An Orphan Rescues His Grandfather" (, 1923) هر دو در شانگهای تولید شدند. صنعت فیلم‌شناسی شانگهای در اوایل دهه ۱۹۳۰ رشد کرد و ستارگانی چون Hu Die، روان لینگیو، ژو شوان، Jin Yan و ژائو دان را به عرصه آورد. یکی دیگر از ستارگان فیلم، جیانگ کینگ، به همسر مائو تسه‌تونگ تبدیل شد. تبعید فیلم‌سازان و
همسر مائو تسه‌تونگ تبدیل شد. تبعید فیلم‌سازان و بازیگران شانگهایی به‌دلیل جنگ دوم چین و ژاپن و انقلاب کمونیستی تأثیر زیادی بر توسعه سینمای هنگ کنگ داشت. فیلم "در حال‌وهوای عشق" که توسط وونگ کار وای، اهل شانگهای، کارگردانی شده، بخشی از جامعه آواره شانگهایی در هنگ کنگ و نوستالژی آن دوره را به تصویر می‌کشد و موسیقی دهه ۱۹۴۰ توسط ژو شوان را شامل می‌شود. جشنواره‌های فرهنگی شانگهای شامل جشنواره بین‌المللی تلویزیونی شانگهای، جشنواره بین‌المللی فیلم شانگهای، جشنواره بین‌المللی هنر شانگهای، جشنواره بین‌المللی
بین‌المللی هنر شانگهای، جشنواره بین‌المللی گردشگری شانگهای، جشنواره موسیقی بین‌المللی بهاری شانگهای و غیره است. جشنواره تلویزیونی شانگهای اولین جشنواره تلویزیونی بین‌المللی است که در چین تأسیس شده و در سال ۱۹۸۶ بنیان‌گذاری شد. جشنواره بین‌المللی فیلم شانگهای در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد و یکی از نه جشنواره بین‌المللی فیلم عمده در گروه A است. بالاترین جایزه این جشنواره «جایزه گلابی طلایی» است. مد. از سال ۲۰۰۱، شانگهای هفته مد خود را به نام Shanghai Fashion Week دو بار در سال در آوریل و اکتبر برگزار می‌کند. مکان
بار در سال در آوریل و اکتبر برگزار می‌کند. مکان اصلی این رویداد در Fuxing Park است و مراسم افتتاحیه و اختتامیه در مرکز مد شانگهای برگزار می‌شود. بخش آوریل همچنین بخشی از جشنواره یک‌ماهه Shanghai International Fashion Culture Festival است. هفته مد شانگهای به عنوان رویدادی با اهمیت ملی شناخته می‌شود که طراحان بین‌المللی و چینی را به نمایش می‌گذارد. حضور بین‌المللی شامل بسیاری از طراحان مد جوان و موفق بریتانیایی بوده است. این رویداد توسط دولت شهری شانگهای برگزار شده و از وزارت بازرگانی جمهوری خلق چین حمایت
شده و از وزارت بازرگانی جمهوری خلق چین حمایت می‌شود.
هُنگ کُنگ یا شیانگ‌گانگ یک جزیره خودمختار، دولت‌شهر، کلان‌شهر و منطقه ویژه اداری در شرق دلتای رود مروارید و دریای جنوبی کشور چین است. این کلان‌شهر با داشتن ۷٫۵ میلیون نفر جمعیت، از پرتراکم‌ترین مناطق جهان است. زبان رسمی این ناحیه انگلیسی و چینی؛ زبان منطقه‌ای آن زبان کانتونی و واحد پول آن دلار هنگ کنگ می‌باشد. هنگ کنگ در پیمان نانجینگ از سال ۱۸۴۲ تا ۱۹۹۷ با نام هنگ کنگ بریتانیا جزو مستعمرات امپراتوری بریتانیا بود. البته در نبرد هنگ کنگ، امپراتوری ژاپن توانست هنگ کنگ را در سال ۱۹۴۱ تسخیر کند. در سال ۱۹۹۷ و
هنگ کنگ را در سال ۱۹۴۱ تسخیر کند. در سال ۱۹۹۷ و پس از پایان یافتن پیمان پیشین با بریتانیا تحت ناحیه‌ای خودمختار به جمهوری خلق چین پیوست. هنگ کنگ اکنون از مهم‌ترین بازارهای مالی و بندرهای تجاری آسیا و جهان به‌شمار می‌رود. درازای شهر هنگ کنگ ۶۲ کیلومتر می‌باشد. هنگ کنگ در رتبه سوم مراکز مالی جهان قرار دارد و مید-لِولز، نام اعیان‌نشین‌ترین منطقه آن است. هنگ کنگ به‌خاطر بندرگاه طبیعی عمیق خود که پذیرای کشتی‌های بزرگ باربری بین‌المللی است نیز شهرت دارد. جغرافیا. هنگ کنگ در ۶۰ کیلومتری شرق ماکائو در شرق دلتای
هنگ کنگ در ۶۰ کیلومتری شرق ماکائو در شرق دلتای رودخانه مروارید قرار گرفته و از سوی شمال با استان گوآنگ‌دونگ و از سوی جنوب با دریای چین جنوبی هم‌مرز است. هنگ کنگ ۲٬۷۵۵ کیلومتر مربع مساحت دارد و از آنجا که بیشتر سطح آن شامل کوه و تپه است، ساخت‌وساز تنها در ۲۵ درصد از سطح هنگ کنگ انجام شده و حدود ۴۰ درصد سطح منطقه نیز شامل پارک و ذخیره‌گاه‌های طبیعی است. هنگ کنگ شامل سه محدوده جغرافیایی اصلی یعنی جزیره هنگ کنگ، شبه‌جزیره کولون و منطقه‌های جدید است. غیر از این هنگ کنگ همچنین بیش از ۲۰۰ جزیره دارد که بزرگ‌ترین
هنگ کنگ همچنین بیش از ۲۰۰ جزیره دارد که بزرگ‌ترین آن‌ها جزیره لانتاو است. تاریخچه. نام هنگ کنگ به معنی «بندرگاه عطرآگین» است. این منطقه از حدود پنج هزار سال پیش مسکونی بوده و آثاری از دوره نوسنگی در آن یافت شده است. چینی‌های هان (قوم اصلی چین) در زمان دودمان سونگ بین سال‌های ۹۷۰ تا ۱۲۷۹ از شمال چین به هنگ کنگ آمدند. امروزه هنگ کنگ شهری جزیره‌ای در چین است که از دهه ۱۸۴۰ میلادی تحت حاکمیت بریتانیا بود اما در سال ۱۸۹۸، دولت‌های بریتانیا و چین معاهده‌ای را امضا کردند که براساس آن، هنگ کنگ به صورت اجاره ۹۹
امضا کردند که براساس آن، هنگ کنگ به صورت اجاره ۹۹ ساله در اختیار بریتانیا قرار گرفت. بریتانیا در سال ۱۹۹۷، هنگ کنگ را با فرمول «یک کشور - دو نظام» به چین برگرداند. بر پایه توافق بین بریتانیا و چین، قرار است هنگ کنگ تا سال ۲۰۴۷ از درجه بالایی از خودمختاری برخوردار باشد. شهر هنگ کنگ که در سدهٔ نوزدهم همچون یک بندر بازرگانی عمل می‌کرد امروزه به صورت یک مرکز اصلی امور مالی در جهان درآمده است. دولت و سیاست. هنگ کنگ منطقه اداری ویژه چین است و دارای اختیارات اجرایی، قانونگذاری و قضایی از دولت ملی است. اعلامیه
قانونگذاری و قضایی از دولت ملی است. اعلامیه مشترک چین و انگلیس برای انتقال اقتصادی و اداری از طریق انتقال حاکمیت فراهم شد که نتیجه آن یک سیستم حکومتی به رهبری اجرایی بود که عمدتاً از تاریخچه این منطقه به عنوان مستعمره انگلیس به ارث رسیده است. تحت این شرایط، اصل «یک کشور، دو سیستم» قانون اساسی هنگ کنگ قانون اساسی منطقه است. قانون اساسی هنگ کنگ در سال ۱۹۹۰ به تصویب رسیده است. رئیس‌جمهور چین رئیس دولت در هنگ کنگ می‌باشد. قوه مقننه هنگ کنگ متشکل از ۷۰ نفر که به مدت ۴ سال برخی انتخاب و برخی منتصب می‌شوند. قانون
مدت ۴ سال برخی انتخاب و برخی منتصب می‌شوند. قانون ملی چین به‌طور کلی در منطقه اعمال نمی‌شود و هنگ کنگ به عنوان یک صلاحیت جداگانه در نظر گرفته می‌شود. سیستم قضایی آن مبتنی بر قوانین عادی است و قوانین سنتی که در زمان بریتانیا تأسیس شده است، ادامه می‌یابد. دادگاه‌های محلی ممکن است به مواردی که در قوانین انگلیس و فقه خارج از کشور تعیین شده است مراجعه کنند. دولت مرکزی و وزارت امور خارجه امور دیپلماتیک را اداره می‌کنند، اما هنگ کنگ روابط اقتصادی و فرهنگی جداگانه با کشورهای خارجی را حفظ کرده است. این منطقه به‌طور
کشورهای خارجی را حفظ کرده است. این منطقه به‌طور فعال در سازمان تجارت جهانی، مجمع همکاری‌های اقتصادی آسیا و اقیانوسیه، کمیته بین‌المللی المپیک و بسیاری از موسسات سازمان ملل متحد شرکت می‌کند. دولت این منطقه دفاتر تجاری را در چین و سایر کشورها حفظ کرده است. هنگ کنگ در مهر ماه سال ۱۳۹۳ به مدت سه ماه شاهد ناآرامی‌های بی‌سابقه و تجمع اعتراض‌آمیز هزاران نفر از مردم این منطقه موسوم به «جنبش چتر» بود. در آن سال، هزاران فعال طرفدار دموکراسی دست به تظاهرات و تجمع زدند و خواهان برگزاری انتخابات آزاد در هنگ کنگ هستند.
و خواهان برگزاری انتخابات آزاد در هنگ کنگ هستند. اعتراض‌ها به تصمیم مقامات پکن در خصوص تأیید نامزدهای انتخابات محلی بود و معترضان در طول این مدت شماری از خیابان‌های اصلی این شهر را به اشغال خود درآورده بودند. بعد از این اتفاق نیز این منطقه تحت کنترل چین، هرازگاهی شاهد تجمعات کوچک و بزرگ بود و نگرانی مسئولان امنیتی هنگ کنگ این است که حادثه سال ۹۳ بار دیگر تکرار شود. سال ۲۰۱۴ میلادی هزاران معترض به دولت محلی هنگ کنگ، با تحصن در مقابل دفتر لئونگ چون یینگ، رئیس این دولت، خواهان استعفای او شدند. رئیس دولت محلی
این دولت، خواهان استعفای او شدند. رئیس دولت محلی هنگ کنگ منصوب دولت چین است، و معترضان از لئونگ چون یینگ به عنوان سیاست‌مداری یاد می‌کنند که «بیش از حد» به دولت مرکزی چین نزدیک است. همچنین در ماه مارس ۲۰۲۱ چین لایحه 'میهن پرستانه' برای محدودیت انتخابات آزاد در هنگ کنگ را تصویب کرد. کنگره ملی خلق - پارلمان جمهوری خلق چین - در جلسهٔ خود با تصویب لایحه ارسالی دولت زمینه را برای بازنگری نظام انتخاباتی هنگ کنگ فراهم آورده است. این اقدام به عنوان گام نهایی در اعمال محدودیت سیاسی شدیدتر در این سرزمین توصیف شده
محدودیت سیاسی شدیدتر در این سرزمین توصیف شده است. مردم. بیشتر مردم هنگ کنگ دین به‌خصوصی ندارند و خداناباور یا ندانم‌باور هستند. حدود ۴۳ درصد از مردم هنگ کنگ اعتقاداتی مربوط به سه دین بودایی، تائویسم و آیین کنفوسیوس دارند. در هنگ کنگ آزادی مذهب به درجه بالایی وجود دارد. اقتصاد. هنگ کنگ دارای اقتصاد خدماتی مختلط سرمایه‌داری است که از مالیات کم، مداخله حداقل دولت در بازار و یک بازار مالی بین‌المللی تأسیس شده است. هنگ کنگ سی و پنجمین اقتصاد بزرگ جهان با تولید ناخالص داخلی تقریباً ۳۷۳ میلیارد دلار است. اگرچه
ناخالص داخلی تقریباً ۳۷۳ میلیارد دلار است. اگرچه اقتصاد هنگ کنگ از سال ۱۹۹۵ در صدر شاخص آزادی اقتصادی بنیاد میراث قرار گرفته است، این قلمرو از نابرابری درآمد نسبتاً بالایی برخوردار است. بورس اوراق بهادار هنگ کنگ هفتمین کشور بزرگ جهان است و از دسامبر سال ۲۰۱۸ سرمایه ای معادل ۳۰٫۴ تریلیون دلار دارد. هنگ کنگ دهمین شرکت بزرگ تجاری در زمینه صادرات و واردات است و کالاهای بیشتری را با ارزش نسبت به تولید ناخالص داخلی خود تجارت می‌کند. بیش از نیمی از توان محموله آن شامل حمل و نقل کالاهایی است که از مسیر هنگ کنگ
آن شامل حمل و نقل کالاهایی است که از مسیر هنگ کنگ عبور می‌کنند. محصولات چینی حدود ۴۰ درصد از این ترافیک را تشکیل می‌دهد. این کشور دارای زمین زراعی محدود و منابع طبیعی کمی است و بیشتر مواد غذایی و مواد اولیه خود را وارد می‌کند. بیش از ۹۰ درصد مواد غذایی هنگ کنگ از جمله تقریباً تمام گوشت و برنج آن وارد می‌شود. کشاورزی ۰٫۱ درصد از تولید ناخالص داخلی را تشکیل می‌دهد، و شامل انواع مواد غذایی با کیفیت و گل‌های مختلف است.
گوانگ‌ژوو (به چینی: 广州) یا گوانگ‌ژو، گوانگ‌جو، یا گوان‌جو، شهری است در جنوب کشور چین. نام رسمی آن در هنگام حکومت جمهوری چین «کانتون» بود. گوانگ‌ژوو مرکز استان گوانگ‌دونگ است و ۴۴٬۰۷۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد. در نوشته‌های دورهٔ اسلامی (برای نمونه در مروج‌الذهب) از این شهر به نام خانفو یاد کرده‌اند. بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰. شانزدهمین دوره بازی‌های آسیایی از ۱۲ نوامبر تا ۲۷ نوامبر سال ۲۰۱۰ در این شهر چین برگزار شد. این دومین بار است که یک شهر چینی میزبان بازی‌های آسیایی می‌شود. پیش از این پکن در سال ۱۹۹۰ میزبان این
می‌شود. پیش از این پکن در سال ۱۹۹۰ میزبان این مسابقات بود. این مسابقات در ۴۱ رشته ورزشی برگزار شد که از این حیث در تاریخ بازی‌های آسیایی بی‌سابقه‌است. رقص رقابتی، کریکت، ویچی و شیانگ‌چی برای اولین بار در این مسابقات برگزار شد و بدنسازی که در بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ برگزار شده بود در برنامه رقابت‌ها نبود.
تورم در ایران یکی از مهم‌ترین مسائل ساختاری اقتصاد ایران به‌شمار می‌رود و در دهه‌های اخیر همواره در سطحی بالاتر از متوسط جهانی قرار داشته است. تورم مزمن، تأثیر مستقیمی بر قدرت خرید خانوارها، سرمایه‌گذاری، تولید و رشد اقتصادی گذاشته و به‌عنوان یکی از عوامل کلیدی فقر و نابرابری اقتصادی در ایران شناخته می‌شود. داده‌های رسمی مربوط به شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI) عمدتاً توسط مرکز آمار ایران و بانک مرکزی ایران منتشر می‌شود. به گزارش بی‌بی‌سی فارسی، اساسی‌ترین عامل ساختاری تورم در اقتصاد ایران، کسری بودجه دولت است.
تورم در اقتصاد ایران، کسری بودجه دولت است. به‌طور سنتی، جبران کسری بودجه از طریق استقراض دولت از بانک مرکزی ایران و چاپ اسکناس صورت می‌گیرد که این روند موجب افزایش پایه پولی و رشد نقدینگی و در نهایت تشدید تورم می‌شود. از دیگر عوامل اثرگذار بر تورم می‌توان به افزایش ریسک فعالیت‌های تولیدی، ضعف در مدیریت کلان اقتصادی به‌ویژه مدیریت نرخ ارز و کاهش ارزش پول ملی اشاره کرد. تحلیلگران اقتصادی تورم مزمن را یک پدیده بلندمدت در اقتصاد ایران می‌دانند و آن را از مهم‌ترین مشکلات اقتصادی و اجتماعی کشور توصیف کرده‌اند.
مشکلات اقتصادی و اجتماعی کشور توصیف کرده‌اند. طبق گزارش مرکز آمار ایران، نرخ تورم سالانه در مرداد ۱۴۰۴ به ۳۶٫۳ درصد رسیده است. این نرخ برای دهک‌های مختلف هزینه‌ای بین ۳۵٫۸ درصد (دهک دهم) تا ۳۶٫۸ درصد (دهک اوّل) در نوسان بوده است. همچنین در اردیبهشت همان سال، نرخ تورم سالانه ۳۷ درصد بوده که نسبت به فروردین کاهش ۱٫۸ واحد درصدی داشته است. بر پایه داده‌های بین‌المللی، ایران در میان کشورهایی با بالاترین نرخ تورم قرار دارد. بر اساس آمار پایگاه Trading Economics، نرخ تورم در ایران از ۳۷٫۱ درصد در مارس ۲۰۲۵ به
نرخ تورم در ایران از ۳۷٫۱ درصد در مارس ۲۰۲۵ به ۳۸٫۹ درصد در آوریل همان سال افزایش یافته است. همچنین صندوق بین‌المللی پول (IMF) نرخ تورم ایران در سال ۲۰۲۵ را حدود ۴۳٫۳ درصد پیش‌بینی کرده و ایران را پس از ونزوئلا، سودان و زیمبابوه در رتبه چهارم کشورهای با بالاترین نرخ تورم جهان قرار داده است. نرخ تورم به‌روز. بر اساس گزارش‌های مرکز آمار ایران، نرخ تورم در خرداد ۱۴۰۴ به شرح زیر بوده است: این آمار نشان می‌دهد که تورم ایران همچنان در سطح بالایی قرار دارد و با توجه به تورم نقطه‌به‌نقطه، فشارهای قیمتی در ماه‌های
به تورم نقطه‌به‌نقطه، فشارهای قیمتی در ماه‌های اخیر ادامه داشته است. افزایش قیمت‌ها در کالاهای اساسی، نرخ ارز و هزینه تولید از جمله عوامل مهم تأثیرگذار بر این تورم هستند. شاخص‌های تورم. شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI). شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI) معیاری است آماری برای اندازه‌گیری تغییرات میانگین قیمت مجموعه‌ای از کالاها و خدمات مصرفی خانوارها در طول زمان. شاخص CPI بر اساس قیمت‌های جمع‌آوری‌شده از فروشگاه‌ها و ارائه‌دهندگان خدمات و وزن‌دهی کالاها و خدمات محاسبه می‌شود. CPI یکی از شاخص‌های اصلی سنجش تورم است و
می‌شود. CPI یکی از شاخص‌های اصلی سنجش تورم است و تغییرات آن نشان‌دهنده افزایش یا کاهش سطح عمومی قیمت‌هاست. داده‌های CPI برای تحلیل قدرت خرید پول، برنامه‌ریزی اقتصادی و سیاست‌گذاری‌های پولی و مالی مورد استفاده قرار می‌گیرند. در ایران، CPI توسط مرکز آمار ایران منتشر می‌شود و شامل سبدی از کالاها و خدمات مصرفی خانوار است. گزارش‌های این شاخص به‌صورت ماهانه ارائه می‌شوند و تورم سالانه و نقطه‌به‌نقطه از آن محاسبه می‌شود. شاخص بهای تولیدکننده (PPI). شاخص بهای تولیدکننده (PPI) معیاری است آماری برای اندازه‌گیری
(PPI) معیاری است آماری برای اندازه‌گیری تغییرات میانگین قیمت کالاها و خدمات تولیدی در سطح تولیدکنندگان در طول زمان. این شاخص تغییرات قیمت نهاده‌ها، محصولات نیمه‌تمام و کالاها و خدمات تمام‌شده را شامل می‌شود و برای سنجش تورم تولیدکننده به‌کار می‌رود. PPI بر اساس قیمت‌های جمع‌آوری‌شده از تولیدکنندگان و وزن‌دهی آن‌ها بر اساس سهم تولید در اقتصاد محاسبه می‌شود. PPI نشان‌دهنده فشارهای قیمتی در سطح تولید است و تغییرات آن می‌تواند پیش‌نگر تغییرات تورم مصرف‌کننده باشد. این شاخص برای تحلیل روندهای اقتصادی و
باشد. این شاخص برای تحلیل روندهای اقتصادی و سیاست‌گذاری‌های پولی و مالی مورد استفاده قرار می‌گیرد. در ایران، شاخص PPI توسط مرکز آمار ایران منتشر می‌شود و شامل بخش‌های مختلف اقتصادی مانند صنعت، کشاورزی و خدمات است. گزارش‌های این شاخص به‌صورت ماهانه و سالانه ارائه می‌شود و تورم نقطه‌به‌نقطه و سالانه از آن محاسبه می‌شود. تاریخچهٔ نرخ تورم در ایران. نرخ تورم در ایران از دهه ۱۳۵۰ تاکنون با نوسانات قابل توجهی همراه بوده است. در دهه ۱۳۵۰، تورم نسبتاً پایین و کنترل‌شده بود، امّا پس از انقلاب ۱۳۵۷ و جنگ ایران و
بود، امّا پس از انقلاب ۱۳۵۷ و جنگ ایران و عراق، تورم افزایش یافت و به دلیل شوک‌های اقتصادی و سیاست‌های مالی و پولی، به سطوح بالایی رسید. در دهه‌های بعد، تغییرات نرخ ارز و سیاست‌های اقتصادی دولت‌ها باعث نوسانات شدید تورم شد و از دهه ۱۳۹۰ تا کنون، تورم مزمن و بالاتر از میانگین جهانی ادامه یافته است. نرخ تورم پیش از انقلاب ۱۳۵۷. نرخ تورم در ایران پیش از انقلاب ۱۳۵۷ نوسانات قابل توجهی داشته است. بر اساس داده‌های موجود، تورم در برخی سال‌ها به بیش از ۱۰۰٪ رسیده و در برخی سال‌ها در حد یک تا دو درصد بوده است. این
در برخی سال‌ها در حد یک تا دو درصد بوده است. این نوسانات عمدتاً ناشی از تغییرات اقتصادی، سیاست‌های پولی و نوسانات قیمت کالاها و خدمات بوده است. اوج این نوسانات در دوران جنگ جهانی دوم و اشغال ایران توسط متفقین رخ داد که باعث کمبود کالا و رشد نقدینگی شد. در نتیجه، نرخ تورم در سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۲ به رکوردهای بی‌سابقه‌ای رسید. در دههٔ ۱۳۴۰ نرخ تورم در ایران بسیار پایین و حتی در برخی سال‌ها منفی بود. میانگین نرخ تورم سالانه در دورهٔ پیش از انقلاب (۱۳۳۰ تا ۱۳۵۷) حدود ۹٫۶٪ گزارش شده است. با آغاز دههٔ ۱۳۵۰ و
حدود ۹٫۶٪ گزارش شده است. با آغاز دههٔ ۱۳۵۰ و افزایش هزینه‌های دولت، نرخ تورم رشد چشمگیری یافت؛ به‌گونه‌ای که در سال ۱۳۵۵ به حدود ۱۶٫۶٪ و در سال ۱۳۵۶ به حدود ۲۵٪ رسید. نرخ تورم پس از انقلاب ۱۳۵۷. پس از انقلاب ۱۳۵۷، نرخ تورم در ایران روندی افزایشی و نوسانی داشته است. بررسی داده‌های بانک مرکزی ایران نشان می‌دهد که تورم در دهه ۱۳۶۰ تحت تأثیر جنگ ایران و عراق و شوک‌های اقتصادی به اوج خود رسیده و در دهه‌های بعد نیز نوسانات قابل توجهی داشته است. در سال‌های آغازین پس از انقلاب، نرخ تورم نسبتاً کنترل‌شده بود. نرخ
پس از انقلاب، نرخ تورم نسبتاً کنترل‌شده بود. نرخ تورم در سال ۱۳۵۷ حدود ۱۰٪ و در سال ۱۳۵۸ حدود ۱۱٫۴٪ ثبت شد؛ امّا با آغاز جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۵۹، نرخ تورم به ۲۲٫۵٪ افزایش یافت. در دههٔ ۱۳۶۰، نرخ تورم ابتدا تا حدود ۳۰٪ افزایش یافت، سپس در میانهٔ دهه کاهش پیدا کرد و در سال ۱۳۶۴ به حدود ۶٫۹٪ رسید ولی دوباره صعودی شد و در سال ۱۳۶۷ تا ۲۸٫۹٪ بالا رفت. در دههٔ ۱۳۷۰، با اجرای سیاست‌های تعدیل اقتصادی، نرخ تورم جهش پیدا کرد و در سال ۱۳۷۴ به رکورد ۴۹٫۴٪ رسید که از بالاترین سطوح در تاریخ معاصر ایران به‌شمار
که از بالاترین سطوح در تاریخ معاصر ایران به‌شمار می‌رود. سپس در سال ۱۳۷۵ به حدود ۲۳٫۲٪ کاهش یافت. تاریخچه تورم در ایران در دهه ۱۳۹۰. میانگین نرخ تورم بلندمدّت ایران در سال‌های ۱۳۳۹ تا ۱۴۰۰ حدود ۱۶٪ بوده است. با این حال، وضعیت تورم در دهه ۱۳۹۰ نسبت به دوره‌های پیشین، شکننده‌تر و ناپایدارتر گزارش شده است. بررسی تورم نقطه به نقطه و میانگین تورم ایران در سال‌های ۱۳۹۱ تا دی‌ماه ۱۴۰۱، تغییرات مهم اقتصادی این دوره را نشان می‌دهد. در سال‌های ابتدایی دهه ۱۳۹۰، ایران با تورم بسیار بالا مواجه بود، امّا در دورهٔ ۱۳۹۲
با تورم بسیار بالا مواجه بود، امّا در دورهٔ ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۶، همزمان با دولت حسن روحانی، اقتصاد ایران کاهش تورم و ثبات نسبی اقتصادی را تجربه کرد. با این حال، از فروردین ۱۳۹۷، نقطهٔ تغییر وضعیت تورم در ایران رخ داد که همزمان با خروج آمریکا از توافق هسته‌ای بود. از این زمان، نرخ تورم نقطه به نقطه روند صعودی پیدا کرد و پس از یک دورهٔ کوتاه کاهش، دوباره از سال ۱۴۰۱ به سطوح بالاتر از میانگین تورم بازگشت. بر اساس گزارش رادیو فردا در اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۰، ایران دارای یکی از بالاترین نرخ‌های تورم در جهان بود و تنها چند
از بالاترین نرخ‌های تورم در جهان بود و تنها چند کشور دیگر افزایش قیمت‌های مشابهی را تجربه کرده‌اند. فشار اقتصادی در این دوره به حدی بود که کیفیت زندگی و خوراک ایرانیان به‌طور محسوسی کاهش یافت. کارشناسان هشدار داده‌اند که در صورت ادامهٔ روند صعودی تورم، ایران با خطر بروز ابرتورم مواجه خواهد شد. مطالعات تجربی در کشورهای مختلف که ابرتورم را تجربه کرده‌اند، مانند سودان در سال ۲۰۲۰، لبنان در سال ۲۰۲۱، ونزوئلا در سال ۲۰۱۵، زیمبابوه در سال ۲۰۱۹، کنگو در سال ۱۹۹۱ و بلاروس در سال ۱۹۹۳، نشان می‌دهد که چرخهٔ ابرتورم
بلاروس در سال ۱۹۹۳، نشان می‌دهد که چرخهٔ ابرتورم فزاینده است و ظرف یک یا دو سال، تورم‌های بلندمدت کمتر از ۲۰٪ می‌تواند به بالای ۱۰۰٪ افزایش یابد. عوامل مؤثر بر تورم در ایران. تورم در اقتصاد ایران تحت تأثیر مجموعه‌ای از عوامل داخلی و خارجی قرار دارد که به شرح زیر هستند: ۱. کسری بودجه ساختاری. کسری بودجه مزمن دولت ایران، به‌ویژه زمانی که از طریق استقراض مستقیم یا غیرمستقیم از بانک مرکزی ایران تأمین می‌شود، یکی از مهم‌ترین عوامل تورم ساختاری به‌شمار می‌رود. هر بار که دولت برای جبران کسری بودجه به استقراض از
بار که دولت برای جبران کسری بودجه به استقراض از بانک مرکزی متوسل شده، این اقدام سبب افزایش پایه پولی و در پی آن رشد چند برابری نقدینگی از طریق ضریب فزاینده شبکه بانکی شده است و این فرایند فشار تورمی شدیدی ایجاد می‌کند. علاوه بر این، بسیاری از دلایل ساختاری کسری بودجه، مانند وابستگی اقتصاد به درآمدهای ناپایدار نفتی، ناکارآمدی نظام مالیاتی، تحمیل هزینه‌های یارانه‌ای و عدم شفافیت در تخصیص منابع و بودجه، اقتصاد ایران را به سمت چرخه‌ای معیوب از کسری بودجه و تورم سوق داده است. کارشناسان اقتصادی عنوان کرده‌اند که
سوق داده است. کارشناسان اقتصادی عنوان کرده‌اند که این چرخه معیوب — کسری بودجه → استقراض از بانک مرکزی → افزایش نقدینگی → تورم → تشدید کسری بودجه — تنها از طریق اصلاحات ساختاری واقعی در بودجه‌ریزی، مالیات‌ستانی و مصارف عمومی قابل شکستن است. ۲. رشد بالای نقدینگی. رشد نقدینگی در ایران، به‌ویژه ناشی از سیاست‌های پولی انبساطی و استقراض دولت از بانک مرکزی، یکی از عوامل اصلی تورم است. تحقیقات نشان می‌دهند که سهم رشد نقدینگی در تورم به حدود ۳۲.۵۸٪ می‌رسد. افزایش نقدینگی از طریق استقراض دولت از بانک مرکزی و
نقدینگی از طریق استقراض دولت از بانک مرکزی و سیاست‌های پولی انبساطی بانک مرکزی صورت می‌گیرد. این روند، تقاضای کل را تحریک کرده و در بلندمدت، در صورت رشد ناکافی تولید، به تورم و کاهش ارزش پول ملی منجر می‌شود. تا پایان سال ۱۴۰۲، حجم نقدینگی حدود ۷۹ هزار هزار میلیارد ریال (۱۳۳ میلیارد دلار) بوده و انتظارات تورمی را نیز تقویت کرده است. مهار تورم نیازمند کنترل کسری بودجه، مدیریت نقدینگی و اصلاحات ساختاری در بودجه‌ریزی و تولید است. ۳. نوسانات نرخ ارز. نوسانات نرخ ارز، به‌ویژه افزایش آن، بر قیمت کالاهای وارداتی
ارز، به‌ویژه افزایش آن، بر قیمت کالاهای وارداتی تأثیر گذاشته و موجب افزایش هزینه‌های تولید و در نتیجه تورم می‌شود. افزایش نرخ ارز باعث بالا رفتن هزینه واردات کالاهای واسطه‌ای و سرمایه‌ای شده و در نهایت هزینه‌های تولید را افزایش می‌دهد. این موضوع به‌طور مستقیم به رشد قیمت کالاها و خدمات در بازار داخلی منجر می‌شود. گزارش‌های رسمی نشان می‌دهد که در پی جهش نرخ ارز در سال‌های اخیر، سهم کالاهای وارداتی در سبد مصرفی خانوار به‌شدت تحت تأثیر قرار گرفته است. برای مثال، افزایش نرخ دلار در سال ۱۳۹۷ و پس از آن، منجر به
افزایش نرخ دلار در سال ۱۳۹۷ و پس از آن، منجر به رشد قابل‌توجه قیمت کالاهای اساسی از جمله مواد غذایی و دارو شد. کارشناسان اقتصادی همچنین بر این باورند که وابستگی بالای تولید داخلی به نهاده‌ها و تجهیزات وارداتی، باعث می‌شود هرگونه بی‌ثباتی در بازار ارز به سرعت به تورم ساختاری تبدیل شود. ۴. تحریم‌های اقتصادی. تحریم‌های بین‌المللی موجب کاهش درآمدهای ارزی، افزایش هزینه‌های واردات و کاهش عرضه کالاها می‌شود که این عوامل به افزایش قیمت‌ها و تورم منجر می‌شوند. تحریم‌های اقتصادی بین‌المللی علیه ایران، به‌ویژه در
اقتصادی بین‌المللی علیه ایران، به‌ویژه در حوزه‌های بانکی، نفتی و تجاری باعث محدود شدن منابع ارزی و کاهش واردات کالاهای اساسی و سرمایه‌ای شده‌اند. این محدودیت‌ها موجب افزایش هزینه تولید و فشار بر قیمت‌ها در بازار داخلی شده و در نتیجه تورم را تشدید کرده‌اند. تحلیل‌ها نشان می‌دهند که تحریم‌ها نه‌تنها باعث افزایش قیمت کالاهای وارداتی می‌شوند، بلکه بر انتظارات تورمی فعالان اقتصادی نیز تأثیر می‌گذارند. به‌طوری که پیش‌بینی ادامه تحریم‌ها منجر به خرید ذخایر کالا، ارز و طلا توسط خانوارها و بنگاه‌ها شده و به ایجاد
ارز و طلا توسط خانوارها و بنگاه‌ها شده و به ایجاد فشار تورمی بیشتر کمک می‌کند. علاوه بر این، محدودیت‌های ارزی و کاهش درآمدهای ارزی دولت به دلیل تحریم‌ها، کسری بودجه و استقراض از بانک مرکزی را افزایش داده و بدین ترتیب، چرخهٔ تورم را تقویت کرده است. ۵. انتظارات تورمی. عدم اطمینان نسبت به سیاست‌های اقتصادی و سیاسی، موجب افزایش انتظارات تورمی در جامعه می‌شود که خود باعث افزایش تقاضا و در نتیجه افزایش قیمت‌ها می‌گردد. یکی از عوامل مهم تشدید تورم در ایران، انتظارات تورمی است. زمانی که فعالان اقتصادی و خانوارها
تورمی است. زمانی که فعالان اقتصادی و خانوارها پیش‌بینی می‌کنند که سطح عمومی قیمت‌ها در آینده افزایش خواهد یافت، تمایل آن‌ها به تبدیل دارایی‌های نقدی به کالا، ارز یا سرمایه‌های دیگر افزایش پیدا می‌کند. این موضوع خود به افزایش تقاضا و در نتیجه رشد بیشتر قیمت‌ها منجر می‌شود. بر اساس گزارش بانک مرکزی، انتظارات تورمی در سال‌های اخیر تحت تأثیر عواملی چون نوسانات نرخ ارز، کسری بودجه و سیاست‌های پولی انبساطی افزایش یافته است. این شرایط موجب شده تا حتی در دوره‌هایی که نرخ تورم واقعی کاهش یافته، همچنان قیمت‌ها در
که نرخ تورم واقعی کاهش یافته، همچنان قیمت‌ها در بازار با روند صعودی همراه باشند. مطالعات پژوهشی نیز نشان می‌دهد که انتظارات تورمی می‌تواند به یک «چرخه خودتشدیدی» منجر شود؛ به این معنا که پیش‌بینی افزایش قیمت‌ها باعث رفتارهای تورم‌زا شده و همین رفتارها تورم آینده را تقویت می‌کند. نقش نهادهای اقتصادی در تورم. تحلیل‌های اقتصادی نشان می‌دهند که نهادهای اقتصادی و سازمان‌های بزرگ، به‌ویژه نهادهای نظامی و شبه‌نظامی مانند سپاه پاسداران، نقش مهمی در تورم ایران دارند. این نهادها در بخش‌های مختلف اقتصاد، از جمله