payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او در مرکز دموکراسی جکسونی در صحن مجلس قرار داشت، و با کمک او همسرش، او خود را به محافل اجتماعی واشینگتن جلب کرد.» در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۳۶، معاون رئیس‌جمهور مارتین ون بیورن، جانشین منتخب جکسون، چندین نامزد ویگ از جمله سناتور تنسی هیو لاسون وایت را شکست داد. قدرت بیشتر ویگ در تنسی به وایت کمک کرد تا ایالت خود را اداره کند. ۹۰ درصد از رای‌دهندگان تنسی در سال ۱۸۳۲ از جکسون حمایت کرده بودند، اما بسیاری در ایالت از تخریب بانک دوم خوششان نمی‌آمد، یا تمایلی به حمایت از ون بیورن نداشتند. به عنوان رئیس
به حمایت از ون بیورن نداشتند. به عنوان رئیس مجلس، پولک برای سیاست‌های جکسون و بعداً ون بیورن کار کرد. پولک کمیته‌هایی را با کرسی‌ها و اکثریت دموکرات‌ها منصوب کرد، از جمله سی.سی. کامبرلنگ رادیکال نیویورکی به عنوان رئیس جدید راه‌ها و ابزارها، اگرچه او سعی کرد ظاهر سنتی و غیر حزبی سخنران را حفظ کند. دو موضوع عمده در دوران سخنرانی پولک، برده داری و پس از وحشت ۱۸۳۷، اقتصاد بود. پولک قاطعانه «قاعده گگ» را اجرا کرد که به موجب آن مجلس نمایندگان درخواست‌های شهروندان در مورد برده داری را نمی‌پذیرد یا در مورد آن بحث
در مورد برده داری را نمی‌پذیرد یا در مورد آن بحث نمی‌کند. این امر اعتراضات شدید جان کوئینسی آدامز را برانگیخت، که در آن زمان نماینده کنگره از ماساچوست و طرفدار لغو قانون بود. پولک به جای یافتن راهی برای ساکت کردن آدامز، مرتباً در مسابقات فریادهای بی فایده شرکت می‌کرد، که باعث شد جکسون به این نتیجه برسد که پولک باید رهبری بهتری از خود نشان می‌داد. ون بیورن و پولک برای لغو بخشنامه سکه، دستور جکسون در سال ۱۸۳۶ که پرداخت زمین‌های دولتی به طلا و نقره باشد، تحت فشار قرار گرفتند. برخی معتقد بودند که این امر به
فشار قرار گرفتند. برخی معتقد بودند که این امر به دلیل عدم اعتماد به ارز کاغذی صادر شده توسط بانک‌ها منجر به سقوط شده است. علی‌رغم چنین استدلال‌هایی، با حمایت پولک و کابینه‌اش، ون بیورن تصمیم گرفت از بخشنامه سکه حمایت کند. پولک و ون بیورن تلاش کردند یک سیستم خزانه داری مستقل ایجاد کنند که به دولت اجازه می‌دهد بر سپرده‌های خود نظارت کند (به جای استفاده از بانک‌های حیوانات خانگی)، اما این لایحه در مجلس شکست خورد. سرانجام در سال ۱۸۴۰ گذشت. پولک با استفاده از درک کامل خود از قوانین مجلس، تلاش کرد تا نظم بیشتری
کامل خود از قوانین مجلس، تلاش کرد تا نظم بیشتری را در روند آن ایجاد کند. او برخلاف بسیاری از همتایان خود، هرگز کسی را به دوئل دعوت نکرد، هر چقدر هم که به ناموسش توهین کردند. رکود اقتصادی کرسی‌های دموکرات‌ها را به همراه داشت، به طوری که وقتی در دسامبر ۱۸۳۷ مجدداً به عنوان رئیس مجلس انتخاب شد، تنها با ۱۳ رأی پیروز شد و شکست را در سال ۱۸۳۹ پیش‌بینی کرد. پولک در آن زمان جاه طلبی‌های ریاست جمهوری داشت اما به خوبی می‌دانست که هیچ رئیس مجلسی هرگز رئیس‌جمهور نشده بود (پولک هنوز تنها کسی است که هر دو سمت را بر عهده
(پولک هنوز تنها کسی است که هر دو سمت را بر عهده داشته است). پس از هفت دوره حضور در مجلس، دو دوره به عنوان سخنران، او اعلام کرد که به دنبال انتخاب مجدد نخواهد بود و در عوض نامزدی برای فرمانداری تنسی در انتخابات ۱۸۳۹ را انتخاب کرد. فرماندار تنسی. در سال ۱۸۳۵، دموکرات‌ها برای اولین بار در تاریخ خود فرمانداری تنسی را از دست دادند و پولک تصمیم گرفت برای کمک به حزب به خانه بازگردد. تنسی برای وایت و ویگیسم در آتش بود. ایالت از زمان تسلط جکسونیان، وفاداری‌های سیاسی خود را معکوس کرده بود. به عنوان رئیس حزب دموکرات
خود را معکوس کرده بود. به عنوان رئیس حزب دموکرات ایالتی، پولک اولین مبارزات انتخاباتی خود را در سراسر ایالت انجام داد. این واقعیت که پولک کسی بود که برای «رستگاری» تنسی از ویگ‌ها فراخوانده شد، به‌طور ضمنی او را به عنوان رئیس حزب دموکرات ایالتی تصدیق کرد. پولک در مورد مسائل ملی مبارزات انتخاباتی داشت، در حالی که کنن بر مسائل دولتی تأکید داشت. پس از اینکه پولک در مناظره‌های اولیه مورد ستیز قرار گرفت، فرماندار به نشویل، پایتخت ایالت عقب‌نشینی کرد و ادعا کرد که کارهای رسمی مهمی دارد. پولک در سراسر ایالت
کرد که کارهای رسمی مهمی دارد. پولک در سراسر ایالت سخنرانی کرد و به دنبال این بود که بیشتر از زادگاهش در تنسی میانه شناخته شود. وقتی کنن در روزهای پایانی به مبارزات انتخاباتی بازگشت، پولک او را تعقیب کرد و طول ایالت را تسریع کرد تا بتواند دوباره با فرماندار مناظره کند. در روز انتخابات، ۱ اوت ۱۸۳۹، پولک با ۵۴٬۱۰۲ بر ۵۱٬۳۹۶ کانن را شکست داد، زیرا دموکرات‌ها مجلس قانونگذاری ایالت را پس گرفتند و سه کرسی کنگره را به دست آوردند. فرماندار تنسی قدرت محدودی داشت - هیچ حق وتوی فرمانداری وجود نداشت و اندازه کوچک دولت
حق وتوی فرمانداری وجود نداشت و اندازه کوچک دولت ایالتی هرگونه حمایت سیاسی را محدود می‌کرد. اما پولک این دفتر را سکوی پرشی برای جاه‌طلبی‌های ملی خود می‌دید و به دنبال نامزد شدن به عنوان معاون ریاست جمهوری ون بیورن در کنوانسیون ملی دموکرات‌ها در سال ۱۸۴۰ در بالتیمور در ماه مه بود. پولک امیدوار بود که اگر معاون رئیس‌جمهور ریچارد ام. جانسون از بلیط خارج شود، جایگزین شود. جانسون توسط بسیاری از سفیدپوستان جنوبی به دلیل پدر شدن دو دختر از یک معشوقه دو نژادی و تلاش برای معرفی آنها به جامعه سفیدپوستان مورد تنفر
برای معرفی آنها به جامعه سفیدپوستان مورد تنفر بود. جانسون اهل کنتاکی بود، بنابراین اقامتگاه پولک در تنسی بلیط نیویورکر ون بیورن را متعادل نگه می‌داشت. این کنوانسیون تصمیم گرفت هیچ‌کس را برای معاونت رئیس‌جمهور تأیید نکند و بیان داشت که پس از رأی‌گیری مردم، یک انتخاب انجام می‌شود. پولک سه هفته پس از برگزاری کنگره، با درک این که جانسون در حزب محبوبیت زیادی دارد و نمی‌توان آن را برکنار کرد، نام خود را پس گرفت. کاندیدای ریاست جمهوری ویگ، ژنرال ویلیام هنری هریسون، یک کمپین متحرک با شعار «تیپکانو و تایلر هم» به
یک کمپین متحرک با شعار «تیپکانو و تایلر هم» به راه انداخت و به راحتی هم رأی ملی و هم در تنسی را به دست آورد. پولک بیهوده برای ون بیورن مبارزه کرد و از نتیجه خجالت کشید. جکسون که به خانه‌اش، هرمیتاژ، نزدیک نشویل بازگشته بود، از چشم‌انداز دولت ویگ وحشت داشت. در انتخابات ۱۸۴۰، پولک یک رای از یک انتخاب کننده بی ایمان در رای کالج الکترال برای معاون رئیس‌جمهور دریافت کرد. مرگ هریسون پس از یک ماه ریاست جمهوری در سال ۱۸۴۱ ریاست جمهوری را به معاون رئیس‌جمهور جان تایلر واگذار کرد که به زودی از ویگ‌ها جدا شد. سه
تایلر واگذار کرد که به زودی از ویگ‌ها جدا شد. سه برنامه مهم پولک در دوران فرمانداری اش؛ تنظیم بانک‌های دولتی، اجرای بهبودهای داخلی دولت، و بهبود آموزش، همگی موفق به کسب تأیید قانون‌گذار نشدند. تنها موفقیت بزرگ او به عنوان فرماندار، سیاست ورزی او برای تضمین جایگزینی دو سناتور آمریکایی ویگ تنسی با دموکرات‌ها بود. ادامه تصدی پولک به دلیل ادامه بحران اقتصادی سراسری که به دنبال وحشت سال ۱۸۳۷ بود و باعث شکست ون بیورن در انتخابات ۱۸۴۰ شده بود، مانع شد. ویگ‌ها که از موفقیت کمپین هریسون تشویق شده بودند، در سال ۱۸۴۱
موفقیت کمپین هریسون تشویق شده بودند، در سال ۱۸۴۱ یک قانون‌گذار دانشجوی سال اول از شهرستان مرزی ویلسون به نام جیمز سی. جونز را علیه پولک رهبری کرد. «لین جیمی» یکی از مؤثرترین ضربات خود را در برابر پولک و لحن آرام خود در مناظره‌های مبارزات انتخاباتی ثابت کرده بود. در برابر پولک جدی بسیار مؤثر بود. این دو در مورد طول تنسی بحث کردند، و حمایت جونز از توزیع درآمدهای مازاد فدرال به ایالت‌ها و یک بانک ملی، مورد توجه رای‌دهندگان تنسی قرار گرفت. در روز انتخابات در آگوست ۱۸۴۱، پولک با ۳۰۰۰ رای شکست خورد، اولین باری
۱۸۴۱، پولک با ۳۰۰۰ رای شکست خورد، اولین باری که در پای صندوق‌های رای شکست خورد. پولک به کلمبیا و وکالت بازگشت و خود را برای مسابقه مجدد مقابل جونز در سال ۱۸۴۳ آماده کرد، اما اگرچه فرماندار جدید لحن شوخی کمتری داشت، اما تفاوت چندانی در نتیجه نداشت، زیرا پولک این بار دوباره شکست خورد. در پی دومین شکست سراسری خود در سه سال، پولک با آینده سیاسی نامشخصی روبرو شد. انتخابات ۱۸۴۴. نامزدی دموکراتیک. پولک با وجود از دست دادن خود مصمم بود که معاون بعدی رئیس‌جمهور ایالات متحده شود و آن را راهی به سمت ریاست جمهوری
ایالات متحده شود و آن را راهی به سمت ریاست جمهوری می‌دانست. ون بیورن پیشتاز نامزدی حزب دموکرات در سال ۱۸۴۴ بود و پولک درگیر یک مبارزات انتخاباتی دقیق برای تبدیل شدن به معاون او شد. رئیس‌جمهور سابق با مخالفت جنوبی‌هایی مواجه شد که از دیدگاه‌های او در مورد برده‌داری می‌ترسیدند، در حالی که مدیریت او با وحشت ۱۸۳۷ - او از لغو بخشنامه سکه خودداری کرده بود - مخالفت برخی در غرب (ایالات متحده میانه غربی امروز) را برانگیخت که به پول سخت او اعتقاد داشتند. سیاست‌ها به بخش آنها از کشور آسیب رسانده بود. بسیاری از
به بخش آنها از کشور آسیب رسانده بود. بسیاری از جنوبی‌ها از نامزدی کلهون حمایت کردند، غربی‌ها در اطراف سناتور لوئیس کاس از میشیگان تجمع کردند، و جانسون معاون رئیس‌جمهور سابق نیز طرفداران زیادی در میان دموکرات‌ها داشت. جکسون از طریق نامه به ون بیورن اطمینان داد که پولک در مبارزات انتخاباتی خود برای فرمانداری «نبرد را به خوبی انجام داده و به تنهایی با آن مبارزه کرده است». پولک امیدوار بود که حمایت ون بیورن را به دست آورد و در نامه ای اشاره کرد که بلیط ون بیورن/پولک می‌تواند تنسی را حمل کند، اما او را متقاعد
می‌تواند تنسی را حمل کند، اما او را متقاعد نکرد. بزرگ‌ترین مسئله سیاسی در ایالات متحده در آن زمان، گسترش سرزمینی بود. جمهوری تگزاس در سال ۱۸۳۶ با موفقیت علیه مکزیک قیام کرد. با توجه به اینکه این جمهوری عمدتاً توسط مهاجران آمریکایی پرجمعیت شده بود، کسانی که در دو طرف مرز رودخانه سابین بین ایالات متحده و تگزاس بودند پیوستن تگزاس به ایالات متحده را اجتناب‌ناپذیر می‌دانستند، اما این امر باعث خشم می‌شد. مکزیک که تگزاس را یک استان جدا شده می‌دانست و در صورت ضمیمه کردن آن توسط ایالات متحده تهدید به جنگ کرد.
ضمیمه کردن آن توسط ایالات متحده تهدید به جنگ کرد. جکسون، به عنوان رئیس‌جمهور، استقلال تگزاس را به رسمیت شناخته بود، اما حرکت اولیه به سمت الحاق متوقف شده بود. بریتانیا به دنبال گسترش نفوذ خود در تگزاس بود: بریتانیا برده‌داری را لغو کرده بود، و اگر تگزاس همین کار را می‌کرد، پناهگاه غربی برای فراری‌ها فراهم می‌کرد تا با یکی در شمال برابری کنند. تگزاسی که در ایالات متحده نباشد نیز در مسیری قرار می‌گیرد که تقدیر آشکار آمریکا برای گسترش بیش از حد قاره تلقی می‌شود. کلی با تحسین در کنوانسیون ملی ویگ در آوریل
کلی با تحسین در کنوانسیون ملی ویگ در آوریل ۱۸۴۴، با تئودور فرلینگهویسن از نیوجرسی، نامزد ریاست جمهوری شد. یک برده دار کنتاکی در زمانی که مخالفان الحاق تگزاس استدلال می‌کردند که برده داری فضای بیشتری برای گسترش می‌دهد، کلی به دنبال موضعی متفاوت در مورد این موضوع بود. جکسون، که به شدت از بلیط ون بیورن/پولک حمایت می‌کرد، وقتی کلی نامه‌ای برای انتشار در روزنامه‌ها در مخالفت با الحاق تگزاس صادر کرد، خوشحال شد، اما وقتی فهمید که ون بیورن همین کار را کرده است، ویران شد. ون بیورن این کار را به این دلیل انجام داد
شد. ون بیورن این کار را به این دلیل انجام داد که می‌ترسید پایگاه حمایتی خود را در شمال شرق از دست بدهد، اما حامیانش در جنوب غربی قدیمی از اقدام او متحیر شدند. از سوی دیگر، پولک نامه ای در حمایت از الحاق نوشته بود که چهار روز قبل از ون بیورن منتشر شده بود. جکسون با تأسف به ون بیورن نوشت که هیچ کاندیدایی که با الحاق مخالفت کند نمی‌تواند انتخاب شود و تصمیم گرفت که پولک بهترین فرد برای رهبری بلیط باشد. جکسون در ۱۳ مه ۱۸۴۴ با پولک در هرمیتاژ ملاقات کرد و به بازدیدکننده خود توضیح داد که فقط یک توسعه‌طلب از جنوب
خود توضیح داد که فقط یک توسعه‌طلب از جنوب یا جنوب غربی می‌تواند انتخاب شود – و از نظر او، پولک بهترین شانس را داشت. پولک در ابتدا مبهوت شد و این طرح را «کاملاً نافرجام» خواند، اما او آن را پذیرفت. پولک فوراً نامه نوشت تا به ستوان‌هایش در کنوانسیون دستور دهد تا برای نامزدی او به عنوان رئیس‌جمهور تلاش کنند. علی‌رغم تلاش‌های بی‌صدا جکسون از طرف او، پولک نسبت به پیروزی او تردید داشت. با این وجود، به دلیل مخالفت با ون بورن توسط توسعه طلبان در غرب و جنوب، ستوان کلیدی پولک در کنوانسیون ملی دموکرات ۱۸۴۴ در
ستوان کلیدی پولک در کنوانسیون ملی دموکرات ۱۸۴۴ در بالتیمور، گیدئون جانسون پیلو، معتقد بود پولک می‌تواند به عنوان یک نامزد سازش ظاهر شود. به‌طور علنی، پولک، که در طول کنفرانس در کلمبیا باقی ماند، از نامزدی ون بیورن حمایت کامل کرد و گمان می‌رود که به دنبال معاونت ریاست جمهوری است. پولک یکی از معدود دموکرات‌های بزرگی بود که الحاق تگزاس را اعلام کرد. این کنوانسیون در ۲۷ مه ۱۸۴۴ افتتاح شد. یک سؤال مهم این بود که آیا نامزد به دو سوم آرای نمایندگان نیاز دارد، همان‌طور که در کنوانسیون‌های قبلی دموکرات‌ها چنین بود،
که در کنوانسیون‌های قبلی دموکرات‌ها چنین بود، یا صرفاً به اکثریت. رای دو سوم به دلیل مخالفت نمایندگان جنوبی، نامزدی ون بیورن را محکوم خواهد کرد. با حمایت ایالت‌های جنوبی، قانون دو سوم تصویب شد. ون بیورن در اولین رای‌گیری ریاست جمهوری اکثریت را به دست آورد، اما نتوانست دو سوم آراء لازم را به دست آورد و حمایت او به آرامی کمرنگ شد. کاس، جانسون، کلهون و جیمز بیوکنن نیز در رای اول رای آوردند و کاس در رای پنجم پیشتاز شد. پس از هفت رای‌گیری، کنوانسیون به بن‌بست رسید: کاس نتوانست به دو سوم برسد، و هواداران ون
رسید: کاس نتوانست به دو سوم برسد، و هواداران ون بیورن از شانس او دلسرد شدند. نمایندگان آماده بررسی نامزد جدیدی بودند که ممکن است بن‌بست را بشکند. هنگامی که کنوانسیون پس از رای‌گیری هفتم به تعویق افتاد، پیلو، که منتظر فرصتی برای فشار دادن نام پولک بود، با جورج بنکرافت از ماساچوست، سیاستمدار و مورخ و خبرنگار قدیمی پولک، که قصد داشت پولک را به عنوان معاون رئیس‌جمهور نامزد کند، گفتگو کرد. بنکرافت از نامزدی ون بیورن حمایت کرده بود و مایل بود که سیلاس رایت سناتور نیویورک را در رأس این بلیط ببیند، اما رایت به
نیویورک را در رأس این بلیط ببیند، اما رایت به عنوان یک وفادار به ون بیورن موافقت نکرد. پیلو و بنکرافت تصمیم گرفتند که اگر پولک برای ریاست جمهوری نامزد شود، رایت ممکن است مقام دوم را بپذیرد. اما رایت (که در واشینگتن بود) نامه ای از پیش نوشته شده را نیز به یکی از هوادارانش سپرده بود که در آن از در نظر گرفتن کاندیدای ریاست جمهوری خودداری کرد و در نامه اعلام کرد که با موضع ون بیورن در مورد تگزاس موافق است. اگر نامه رایت خوانده نمی‌شد، به احتمال زیاد او نامزد می‌شد، اما بدون او، باتلر شروع به جمع‌آوری هواداران
اما بدون او، باتلر شروع به جمع‌آوری هواداران ون بیورن برای پولک به عنوان بهترین نامزد ممکن کرد، و بنکرافت نام پولک را قبل از کنوانسیون قرار داد. در رای‌گیری هشتم، پولک تنها ۴۴ رای در مقابل ۱۱۴ کاس و ۱۰۴ رای ون بیورن به دست آورد، اما بن‌بست نشانه‌هایی از شکست را نشان داد. باتلر رسماً نام ون بیورن را پس گرفت، بسیاری از هیئت‌ها برای تنسی اعلام کردند و در نهمین رای، پولک ۲۳۳ رای در مقابل کاس ۲۹ رای دریافت کرد که او را به عنوان نامزد دموکرات‌ها برای ریاست‌جمهوری تبدیل کرد. نامزدی سپس به اتفاق آرا ساخته شد.
تبدیل کرد. نامزدی سپس به اتفاق آرا ساخته شد. کنوانسیون سپس نامزدی معاون رئیس‌جمهور را بررسی کرد. باتلر از رایت دفاع کرد و کنوانسیون با مخالفت تنها چهار نماینده جورجیا موافقت کرد. خبر نامزدی رایت از طریق تلگراف برای او در واشینگتن ارسال شد. رایت پس از رد نامزدی تقریباً قطعی ریاست جمهوری توسط نیابتی، نامزدی معاون رئیس‌جمهور را نیز رد کرد. سناتور رابرت جی. واکر از می‌سی‌سی‌پی، متحد نزدیک پولک، سپس سناتور سابق جورج ام. دالاس از پنسیلوانیا را پیشنهاد کرد. دالاس به اندازه کافی برای همه جناح‌ها قابل قبول بود و در
اندازه کافی برای همه جناح‌ها قابل قبول بود و در رای‌گیری سوم نامزدی را به دست آورد. نمایندگان از یک سکو عبور کردند و در ۳۰ مه به تعویق افتادند. بسیاری از سیاستمداران معاصر، از جمله پیلو و بنکرافت، بعداً ادعا کردند که پولک را به عنوان نامزد دریافت کرده‌اند، اما والتر آر. بورنمن احساس می‌کرد که بیشتر این اعتبار مدیون جکسون و پولک است. یک نماد پیر در هرمیتاژ و دیگری یک سیاستمدار زیرک مادام العمر منتظر در کلمبیا است. ویگ‌ها پولک را با شعار "جیمز ناکس پولک کیست؟" به تمسخر گرفتند و باعث شدند که هرگز نام او را
به تمسخر گرفتند و باعث شدند که هرگز نام او را نشنیده باشند. اگرچه او به عنوان رئیس مجلس و فرماندار تنسی تجربه داشت، اما همه روسای جمهور قبلی به عنوان معاون رئیس‌جمهور، وزیر امور خارجه یا به عنوان یک ژنرال عالی‌رتبه خدمت کرده بودند. پولک به عنوان اولین نامزد ریاست جمهوری "اسب تاریک" توصیف شده است، اگرچه نامزدی او نسبت به نامزدهای آینده مانند فرانکلین پیرس یا وارن جی. هاردینگ چندان غافلگیرکننده نبود. علی‌رغم حرف‌های حزبش، کلی متوجه شد که پولک می‌تواند دموکرات‌ها را متحد کند. انتخابات عمومی. شایعات نامزدی
را متحد کند. انتخابات عمومی. شایعات نامزدی پولک در ۴ ژوئن به نشویل رسید که باعث خوشحالی جکسون شد. آنها در همان روز ثابت شدند. این اعزام‌ها به کلمبیا فرستاده شد و در همان روز رسید و نامه‌ها و روزنامه‌هایی که در مورد آنچه در بالتیمور اتفاق افتاده بود تا ۶ ژوئن در دست پولک بود. و قصد خود را برای خدمت تنها یک دوره اعلام می‌کند. رایت از آنچه «توطئه ناپاک» علیه ون بیورن نامید، خشمگین شد و خواستار اطمینان خاطر شد که پولک هیچ نقشی نداشته است. رایت از مبارزات انتخاباتی او حمایت کرد. با پیروی از رسم آن زمان که
او حمایت کرد. با پیروی از رسم آن زمان که نامزدهای ریاست جمهوری از شرکت در انتخابات یا ظاهراً به دنبال منصب خود اجتناب می‌کردند، پولک در کلمبیا ماند و هیچ سخنرانی نکرد. او در زمان مدیریت مبارزات انتخاباتی خود با مقامات حزب دموکرات مکاتبات گسترده‌ای داشت. پولک نظرات خود را در نامه پذیرش خود و از طریق پاسخ به سؤالات ارسال شده توسط شهروندان که در روزنامه‌ها چاپ می‌شد، اغلب با هماهنگی، اعلام کرد. یک دام بالقوه برای کمپین پولک این بود که آیا تعرفه باید فقط برای درآمد باشد یا با هدف محافظت از صنعت آمریکا. پولک در
باشد یا با هدف محافظت از صنعت آمریکا. پولک در نامه ای موضوع تعرفه را جریمه کرد. او با یادآوری اینکه مدت‌ها اعلام کرده بود که تعرفه‌ها باید فقط برای تأمین مالی عملیات دولت کافی باشد، این موضع را حفظ کرد، اما نوشت که در این محدودیت، دولت می‌تواند و باید «حمایت منصفانه و عادلانه» را از منافع آمریکا، از جمله تولیدکنندگان، ارائه دهد. او از گسترش این موضع خودداری کرد که برای اکثر دموکرات‌ها قابل قبول بود، علی‌رغم اینکه ویگ‌ها اشاره می‌کردند که او به هیچ چیز متعهد نیست. در سپتامبر، هیئتی از ویگ‌ها از شهرستان گیلز
نیست. در سپتامبر، هیئتی از ویگ‌ها از شهرستان گیلز مجاور به کلمبیا آمدند، با پرسش‌های خاصی در مورد دیدگاه‌های پولک در مورد تعرفه فعلی، تعرفه تصویب شده توسط ویگ در سال ۱۸۴۲، و قصد داشتند تا زمانی که پاسخ دریافت کنند در کلمبیا باقی بمانند. پولک چند روز طول کشید تا پاسخ دهد و تصمیم گرفت بر اظهارات قبلی خود بایستد و اعتراضی را در روزنامه‌های ویگ برانگیخت. نگرانی دیگر، نامزدی شخص سوم رئیس‌جمهور تایلر بود که ممکن است رای دموکرات‌ها را تقسیم کند. تایلر توسط گروهی از مقامات وفادار نامزد شده بود. او معتقد بود که
از مقامات وفادار نامزد شده بود. او معتقد بود که بدون توهمی که می‌تواند برنده شود، می‌تواند حامیان حقوق ایالت‌ها و پوپولیست‌ها را برای حفظ توازن قوا در انتخابات جمع کند. فقط جکسون توانایی حل این وضعیت را داشت، که با دو نامه به دوستانش در کابینه انجام داد، که می‌دانست به تایلر نشان داده می‌شود و بیان می‌کرد که حامیان رئیس‌جمهور به جمع دموکرات‌ها باز خواهند گشت. جکسون نوشت که به محض عقب‌نشینی تایلر، بسیاری از دموکرات‌ها او را به خاطر موضع طرفدار الحاق وی در آغوش خواهند گرفت. رئیس‌جمهور سابق همچنین از نفوذ خود
خواهند گرفت. رئیس‌جمهور سابق همچنین از نفوذ خود برای جلوگیری از حمله فرانسیس پرستون بلر و روزنامه گلوب او، ارگان نیمه رسمی حزب دموکرات، استفاده کرد. اینها به اندازه کافی ثابت شد. تایلر در ماه اوت از رقابت کنار کشید. مشکلات حزبی نگرانی سوم بود. پولک و کلهون زمانی صلح کردند که یک نماینده سابق کنگره کارولینای جنوبی، فرانسیس پیکنز، از تنسی بازدید کرد و برای دو روز به کلمبیا آمد و برای جلساتی با جکسون که به‌طور فزاینده ای بیمار می‌شد، به هرمیتاژ آمد. کلهون می‌خواست گلوب منحل شود و پولک بر خلاف تعرفه ۱۸۴۲ عمل
گلوب منحل شود و پولک بر خلاف تعرفه ۱۸۴۲ عمل کند و الحاق تگزاس را ترویج کند. کلهون که از این نکات اطمینان داشت، به یک حامی قوی تبدیل شد. پولک در رابطه با تگزاس کمک شد زمانی که کلی، متوجه شد که نامه ضد الحاق او به قیمت حمایت از او تمام شده است، در دو نامه بعدی تلاش کرد موضع خود را روشن کند. اینها خشم هر دو طرف را برانگیخت و به کلی به عنوان غیرصادقانه حمله کردند. تگزاس همچنین تهدید کرد که دموکرات‌ها را از هم جدا خواهد کرد، اما پولک موفق شد اکثر رهبران حزب جنوبی را بدون مخالفت با رهبران شمالی راضی کند. با
جنوبی را بدون مخالفت با رهبران شمالی راضی کند. با نزدیک شدن به انتخابات، مشخص شد که بیشتر کشور طرفدار الحاق تگزاس هستند و برخی از رهبران ویگ جنوبی از کمپین پولک به دلیل موضع ضد الحاق کلی حمایت کردند. کمپین سرسخت بود. هر دو کاندیدای اصلی حزب متهم به اعمال خلاف قانون شدند. پولک متهم به دوئل و ترسو بود. در اواخر آگوست، مطلبی در روزنامه‌ای منتشر شد که بخشی از کتابی بود که سفرهای خیالی یک بارون فون رورباک، یک نجیب‌زاده خیالی آلمانی را در جنوب می‌نویسد. کرونیکل ایتاکا آن را بدون برچسب زدن به عنوان تخیلی چاپ کرد
آن را بدون برچسب زدن به عنوان تخیلی چاپ کرد و جمله ای را درج کرد که مدعی بود مسافر چهل برده را دیده است که پولک پس از علامت گذاری با حروف اول او فروخته است. زمانی که دموکرات‌ها آن را به چالش کشیدند، کرونیکل آن را پس گرفت، اما به‌طور گسترده تجدید چاپ شد. بورنمن پیشنهاد کرد که این جعل به مخالفان پولک نتیجه معکوس داد زیرا به رای‌دهندگان یادآوری کرد که کلی نیز برده‌دار بود. جان آیزنهاور، در مقاله ژورنالی خود در مورد انتخابات، اظهار داشت که این لکه‌گیری خیلی دیر به دست آمد تا به‌طور مؤثر رد شود و احتمالاً به
به دست آمد تا به‌طور مؤثر رد شود و احتمالاً به پولک اوهایو تمام شد. از سوی دیگر، روزنامه‌های جنوبی در دفاع از پولک بسیار پیش رفتند، یکی از روزنامه‌های نشویل که ادعا می‌کرد بردگان او اسارت خود را به آزادی ترجیح می‌دهند. خود پولک به خبرنگاران روزنامه‌ها اشاره کرد که تنها بردگانی که او در اختیار داشت یا به ارث رسیده بودند یا از اقوام در تنگنای مالی خریداری شده بودند. این تصویر پدرانه نیز توسط جانشینانی مانند گیدئون بالش ترسیم شده است. این درست نبود، اگرچه در آن زمان مشخص نبود. تا آن زمان او بیش از سی برده، هم
زمان مشخص نبود. تا آن زمان او بیش از سی برده، هم از اقوام و هم از دیگران، خریده بود، عمدتاً به منظور تأمین نیروی کار برای مزرعه پنبه می‌سی‌سی‌پی خود. در سال ۱۸۴۴ روز انتخابات یکنواخت وجود نداشت. ایالت‌ها بین ۱ و ۱۲ نوامبر رای دادند. پولک با ۵/۴۹ درصد آرای مردم و ۱۷۰ رأی از ۲۷۵ رأی الکترال برنده انتخابات شد. پولک که با وجود از دست دادن ایالت محل سکونت خود (تنسی) به اولین رئیس‌جمهور انتخاب شد، ایالت محل تولد خود، کارولینای شمالی را نیز از دست داد. با این حال، او پنسیلوانیا و نیویورک را برد، جایی که کلی آرای
او پنسیلوانیا و نیویورک را برد، جایی که کلی آرای خود را به جیمز جی. برنی نامزد ضد برده داری حزب آزادی از دست داد، که در نیویورک بیش از حاشیه پیروزی پولک رای آورد. اگر کلی نیویورک را برده بود، به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب می‌شد. ریاست جمهوری (۱۸۴۵–۱۸۴۹). پولک با پیروزی اندک در آرای مردمی، اما با پیروزی بیشتر در کالج الکترال (۱۷۰–۱۰۵)، به اجرای وعده‌های تبلیغاتی خود ادامه داد. او ریاست کشوری را برعهده داشت که جمعیت آن پس از انقلاب آمریکا هر بیست سال دو برابر شده بود و به برابری جمعیتی با بریتانیای کبیر رسیده
بود و به برابری جمعیتی با بریتانیای کبیر رسیده بود. در دوران تصدی پولک، پیشرفت‌های تکنولوژیکی از جمله گسترش مداوم خطوط راه‌آهن و افزایش استفاده از تلگراف ادامه یافت. این پیشرفت‌ها در ارتباطات، اشتیاق به توسعه طلبی را تشویق کرد. با این حال، تقسیم‌بندی‌های مقطعی در دوران تصدی وی بدتر شد. پولک چهار هدف مشخص را برای دولت خود تعیین کرد: در حالی که اهداف داخلی او تداوم سیاست‌های دموکرات گذشته را نشان می‌داد، تکمیل موفقیت‌آمیز اهداف سیاست خارجی پولک نشان‌دهنده اولین دستاوردهای بزرگ سرزمینی آمریکا از زمان معاهده
دستاوردهای بزرگ سرزمینی آمریکا از زمان معاهده فلوریدا در سال ۱۸۱۹ بود. انتقال، تحلیف و انتصابات. پولک یک کابینه از نظر جغرافیایی متعادل تشکیل داد. او با جکسون و یک یا دو متحد نزدیک دیگر مشورت کرد و تصمیم گرفت که ایالت‌های بزرگ نیویورک، پنسیلوانیا و ویرجینیا، مانند ایالت زادگاهش تنسی، در کابینه شش نفره نمایندگی داشته باشند. در زمانی که یک رئیس‌جمهور آینده ممکن است برخی یا همه روسای بخش قبلی خود را حفظ کند، پولک خواهان کابینه ای کاملاً تازه بود، اما این امر ظریف بود. آخرین وزیر امور خارجه تایلر کلهون، رهبر
ظریف بود. آخرین وزیر امور خارجه تایلر کلهون، رهبر جناح قابل توجهی از حزب دموکرات بود، اما زمانی که فرستادگان به او نزدیک شدند، توهین نشد و مایل به کناره‌گیری بود. پولک نمی‌خواست کابینه‌اش دارای نامزدهای ریاست‌جمهوری باشد، اگرچه او تصمیم گرفت تا جیمز بیوکنن از پنسیلوانیا را که جاه‌طلبی‌اش برای ریاست‌جمهوری شناخته شده بود، به عنوان وزیر امور خارجه معرفی کند. کیو جانسون تنسی، دوست صمیمی و متحد پولک، با جورج بنکرافت، مورخ که نقش مهمی در نامزدی پولک داشت، به عنوان وزیر نیروی دریایی، نامزد پست فرمانده پست
به عنوان وزیر نیروی دریایی، نامزد پست فرمانده پست شد.انتخاب‌های پولک با تأیید اندرو جکسون مواجه شد، که پولک برای آخرین بار در ژانویه ۱۸۴۵ با او ملاقات کرد، زیرا جکسون در ژوئن همان سال درگذشت. آخرین وزیر نیروی دریایی تایلر، جان وای میسون از ویرجینیا، دوست پولک از دوران دانشگاه و متحد سیاسی دیرینه، در لیست اصلی نبود. از آنجایی که انتخاب‌های کابینه تحت تأثیر سیاست‌های جناحی و تلاش پرزیدنت تایلر برای حل مسئله تگزاس قبل از ترک پست قرار گرفت، پولک در آخرین لحظه میسون را به عنوان دادستان کل انتخاب کرد. پولک
میسون را به عنوان دادستان کل انتخاب کرد. پولک همچنین سناتور می‌سی‌سی‌پی واکر را به عنوان وزیر خزانه داری و ویلیام مارسی از نیویورک را به عنوان وزیر جنگ انتخاب کرد. اعضا به خوبی با هم کار می‌کردند و تعداد کمی جایگزین لازم بود. در سال ۱۸۴۶ زمانی که بنکرافت، که خواهان یک پست دیپلماتیک بود، سفیر ایالات متحده در بریتانیا شد، یک تغییر سازمان مورد نیاز بود. پرزیدنت تایلر در آخرین روزهای ریاست جمهوری خود به دنبال تکمیل الحاق تگزاس بود. پس از اینکه سنا یک معاهده قبلی را که به اکثریت دو سوم آرا نیاز داشت، شکست داد،
را که به اکثریت دو سوم آرا نیاز داشت، شکست داد، تایلر از کنگره خواست تا با تکیه بر قدرت قانون اساسی خود برای پذیرش ایالت‌ها، قطعنامه مشترکی را تصویب کند. در مورد شرایط پذیرش تگزاس اختلاف نظر وجود داشت و پولک درگیر شد. در مذاکرات برای شکستن بن‌بست با کمک پولک، قطعنامه الحاق به سختی مجلس سنا را پاک کرد. تایلر مطمئن نبود که قطعنامه را امضا کند یا آن را به پولک بسپارد و کلهون را فرستاد تا با پولک مشورت کند و او از دادن هرگونه مشاوره امتناع کرد. تایلر در آخرین عصر خود در ۳ مارس ۱۸۴۵، پیشنهاد الحاق به تگزاس را
عصر خود در ۳ مارس ۱۸۴۵، پیشنهاد الحاق به تگزاس را بر اساس شرایط قطعنامه داد. پولک حتی قبل از مراسم تحلیف خود به کیو جانسون نوشت: "من قصد دارم خودم رئیس جمهور ایالات متحده شوم."او به عنوان یک کارگر سخت شهرت پیدا کرد، ده تا دوازده ساعت را پشت میز خود سپری کرد و به ندرت واشینگتن را ترک کرد. پولک نوشت: "هیچ رئیس‌جمهوری که وظیفه‌اش را صادقانه و با وجدان انجام می‌دهد، نمی‌تواند فراغت داشته باشد. من ترجیح می‌دهم خودم بر کل عملیات دولت نظارت کنم تا اینکه امور عمومی را به زیردستان سپردم، و این باعث می‌شود وظایف من