payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این شهر زیاد می‌شود، به ۴۰ تا ۴۵ درجهٔ سانتی گراد می‌رسد. در اوت باد موسمی بر لاهور می‌وزد. بارش سنگین باران کل شهر و حتی استان را در این ماه فرا می‌گیرد. دسامبر، ژانویه و فوریه سردترین ماه‌های لاهور هستند. مناطق و محلات. «هیرا مندی» به معنای «بازار الماس» محله‌ای است در شهر لاهور که دست‌کم، از سیصد سال پیش در آن پایکوبی و آوازخوانی زنان و بازار سکس و تن‌فروشی آزاد بوده است. معماری شهر. معماری لاهور بازتاب تاریخ شهر و قابل توجه است و این معماری منحصر به فرد و متنوع است. ساخت مکان‌های اقامتی در زمان
به فرد و متنوع است. ساخت مکان‌های اقامتی در زمان امپراتوری مغول‌ها بوده است. در صورتی که ساختمان‌های آن جا بازتاب سلیقه حکومت انگلستان است. معماری آمیخته انگلیسی و اسلامی سبکی است که خیلی از مغول‌ها از آن استفاده می‌کرده‌اند. امروزه لاهور ساختمان‌های نو را نیز در خود جای داده است. طرفداران لاهور در حفظ شهر باستانی و میراث کهنش نقش مهمی را ایفا می‌کنند. ریشه‌شناسی. خاستگاه نام لاهور روشن نیست. نام این شهر در آثار مورخان مسلمان آغازین به صورت‌های «لوهاوار»، «لوهار» و «راهور» ثبت شده‌است. دانشمند و جغرافی‌دان
و «راهور» ثبت شده‌است. دانشمند و جغرافی‌دان ایرانی ابوریحان بیرونی در اثر سده یازدهمی خود، «قانون مسعودی»، از این شهر با نام «لوهاوار» یاد کرده‌است، در حالی که شاعر امیرخسرو در روزگار سلطنت دهلی نام شهر را «لاهنور» نوشته‌است. یاقوت حموی نام این شهر را «لوهور» آورده و گفته‌است که این شهر به‌طور مشهور با نام «لهاوار» شناخته می‌شده‌است. مورخ ایرانی فرشته این شهر را در اثر خود «الاهوار» نوشته‌است، و «الاهور» گونهٔ دیگر همین نام است. یک نظریه بر این باور است که نام لاهور صورتی دگرگون‌شده از واژهٔ «رواوار» است،
نام لاهور صورتی دگرگون‌شده از واژهٔ «رواوار» است، زیرا تبدیل «ر» به «ل» در زبان‌های برگرفته از سانسکریت پدیده‌ای رایج است. «رواوار» تلفظ ساده‌شدهٔ نام «ایراوتیاوار» است، که احتمالاً از رود راوی (که در وداها «ایراوتی» نامیده شده بود) گرفته شده‌است. نظریه‌ای دیگر می‌گوید که این نام ممکن است از واژهٔ «لوهار» به معنی «آهنگر» گرفته شده باشد. بر پایهٔ یک روایت افسانه‌ای، نام لاهور از «لاواپور» یا «لاواپوری» (شهر لاو) گرفته شده و گفته می‌شود که بنیان‌گذار آن شاهزاده لاو، پسر سیتا و راما بوده‌است. در همین روایت،
لاو، پسر سیتا و راما بوده‌است. در همین روایت، بنیان‌گذاری قصور به برادر دوقلوی او کوشا نسبت داده می‌شود، هرچند در واقع این شهر در سدهٔ شانزدهم میلادی بنیان نهاده شده‌است. تاریخچه. خاستگاه‌ها. هیچ گزارش قطعی‌ای دربارهٔ تاریخ آغازین لاهور وجود ندارد و این پیشینهٔ مبهم سبب شده تا نظریه‌های گوناگونی دربارهٔ بنیان‌گذاری و تاریخ این شهر شکل بگیرد. مورخان اسکندر مقدونی در هنگام لشکرکشی او در ۳۲۶ پیش از میلاد از هیچ شهری در نزدیکی موقعیت کنونی لاهور یاد نکرده‌اند، که نشان می‌دهد این شهر یا هنوز بنیان نیافته بود یا
نشان می‌دهد این شهر یا هنوز بنیان نیافته بود یا اهمیت چندانی نداشت. بطلمیوس در کتاب «جغرافیا» از شهری به نام «لابوکلا» در نزدیکی رودهای چناب و راوی یاد می‌کند که ممکن است اشاره به لاهور باستان یا پیش‌شهری متروک از آن بوده باشد. زائر چینی شوان‌تسانگ نیز در سال ۶۳۰ میلادی در جریان سفر خود به هند، توصیف روشنی از شهری بزرگ و آباد (بی‌نام) آورده که احتمالاً همان لاهور بوده‌است. نخستین متن شناخته‌شده‌ای که نام لاهور را ذکر می‌کند کتاب حدود العالم («سرزمین‌های جهان») است که در ۹۸۲ میلادی نوشته شد. در این متن،
جهان») است که در ۹۸۲ میلادی نوشته شد. در این متن، لاهور شهری با «معبدهای باشکوه، بازارهای بزرگ و باغستان‌های وسیع» توصیف شده‌است. لاهور که پیش‌تر شهری کوچک بود، در سدهٔ یازدهم میلادی و در روزگار صوفی نامدار علی هجوری به‌عنوان شهری مهم پدیدار شد. پیش از آن، تنها اشاره‌های اندکی به لاهور وجود دارد تا این‌که در سدهٔ یازدهم به دست سلطان غزنوی محمود گشوده شد. در این زمان، لاهور به‌عنوان پایتخت پنجاب زیر فرمان آنندپال از دودمان اودی شاهی خدمت می‌کرد، که پایتخت خود را از ویهند به این‌جا منتقل کرده بود. دورهٔ
خود را از ویهند به این‌جا منتقل کرده بود. دورهٔ میانه. غزنویان. سلطان محمود در سال‌های ۱۰۲۰ تا ۱۰۲۷ لاهور را فتح کرد و آن را جزو امپراتوری غزنوی نمود. او در ۱۰۲۱ ملک ایاز را به حکومت این شهر گماشت. در ۱۰۳۴، شهر به دست نیالتگین، حاکم یاغی ملتان افتاد، اما در ۱۰۳۶ نیروهای او به‌دست ملک ایاز بیرون رانده شدند. ملک ایاز با پشتیبانی سلطان ابراهیم شهر را که پس از یورش غزنویان ویران شده بود، بازسازی و دوباره آباد کرد. او دیوارهای شهر را برافراشت و در سال‌های ۱۰۳۷–۱۰۴۰ قلعه‌ای سنگی بر ویرانه‌های قلعهٔ پیشین ساخت.
قلعه‌ای سنگی بر ویرانه‌های قلعهٔ پیشین ساخت. در سال‌های ۱۰۴۳–۱۰۴۴، اتحادی از شاهزادگان هندو در زمان او لاهور را محاصره کردند اما ناکام ماندند. لاهور به‌زودی به مرکز فرهنگی و علمی تبدیل شد و به‌ویژه به‌خاطر شعر آوازه یافت. لاهور در زمان خسرو شاه در ۱۱۵۲ رسماً به‌عنوان پایتخت شرقی امپراتوری غزنوی شناخته شد. پس از سقوط غزنه در ۱۱۶۳، لاهور پایتخت یگانهٔ غزنویان شد. در این دوره، شاعران و دانشمندان بسیاری از شهرهای دیگر غزنویان به لاهور آمدند. به‌نظر می‌رسد که شهر لاهور در روزگار غزنویان به‌طور کامل در غرب بازار
لاهور در روزگار غزنویان به‌طور کامل در غرب بازار شاه عالمی و شمال دروازه بهتی امروزی جای داشته است. شهرهای خواهرخوانده. شهرهای خواهرخوانده لاهور عبارتند از:
کراچی () بزرگ‌ترین شهر جمهوری اسلامی پاکستان و مرکز ایالت سند این کشور است. این شهر در ناحیه جنوب شرقی پاکستان بر کرانه اقیانوس هند واقع شده و در شمال غربی دلتای سند قرار گرفته‌است. طبق آمار منتشره از سازمان ملل متحد، جمعیت کراچی طبق آمار منتشر شده سال ۲۰۱۷ میلادی ۱۴٬۹۱۰٬۳۵۲ نفر بوده‌است که از این لحاظ پرجمعیت‌ترین شهر پاکستانو چهارمین شهر پر جمعیت جهان محسوب می‌گردد. لقب این شهر «شهر قائد» است که منظور از قائد، محمدعلی جناح بنیانگذار پاکستان است. کراچی مرکز مالی و بازرگانی و بزرگ‌ترین بندر پاکستان است.
مالی و بازرگانی و بزرگ‌ترین بندر پاکستان است. جغرافیا. کراچی شهری در جنوب ایالت سند است که در سواحل جنوبی این ایالت و در ساحل اقیانوس هند واقع شده‌است. مساحت این شهر ۳٬۵۲۷ کیلومتر مربع می‌باشد که شامل قسمت بزرگی از جلگه و اطراف جلگه‌است و با تپه‌هایی در شمال و غربش، شهرنشینی پراکنده را به وجود آورده‌است. دو رود وجود دارد که در همهٔ فصل‌های سال جاری هستند و از ابتدا تا انتها شهر را می‌پیمایند. یکی رودخانه مالیر است که از شرق به سوی جنوب و مرکز شهر کراچی و دیگری رودخانه لیاری است که از شمال تا جنوب و غرب شهر
رودخانه لیاری است که از شمال تا جنوب و غرب شهر جریان دارد. بندر کراچی با داشتن ماسه سنگ‌های ساحلی در جنوب غرب شهر از بسیاری از طوفان‌ها و سیلاب‌ها در امان است. جزیره‌ای با نام مانورا در حومه کراچی وجود دارد که صدف خوراکی و تخته سنگ‌های فراوان دارد. تاریخ. تا سال ۱۷۹۵، کراچی (کلاچی) جزئی از قلمرو خانات کلات بود. در آن سال نبردی بین حاکمان سند و خان کلات آغاز شد و دولت سند کراچی را به دست گرفت. پس از آن، جمعیت کراچی به دلیل رونق بندر این شهر و تبدیل شدن به مرکز تجاری کشور افزایش یافت. در حالی که این توسعه
مرکز تجاری کشور افزایش یافت. در حالی که این توسعه مردم بسیاری را به سمت کراچی جلب کرده بود، این شهر چشم انگلیسی‌ها را نیز به خود جلب کرد. در ۳ فوریه ۱۸۳۹، انگلیسی‌ها حمله به شهر کراچی را آغاز و آن را تصرف کردند. پس از سه سال این شهر به هندوستان انگلیس پیوست و به منطقه‌ای از آن تبدیل شد. انگلیسی‌ها بر توسعه این شهر نظارت داشتند تا بندر طبیعی کراچی به مرکز تجاری اصلی رودخانه سند تبدیل شود. در دوران حکومت انگلیس، هم جمعیت و هم بندر کراچی به سرعت رشد کردند. در ۱۸۵۷ در دوران جنگ آزادی افراد پیاده‌نظام در کراچی
۱۸۵۷ در دوران جنگ آزادی افراد پیاده‌نظام در کراچی با امپراتور مغول بهادرشاه ظفر بیعت کردند. انگلیسی‌ها شهر را باز پس گرفتند و «شورش» را خرد کردند. محمد علی جناح، بنیانگذار پاکستان، در سال ۱۸۷۶ در کراچی به دنیا آمد. در آن زمان کراچی به یک شهر توسعه یافته تبدیل شده بود که به ایستگاه و بندر راه‌آهن این شهر متکی بود. معماری بیشتر ساختمانهای آن دوره، استعماری کلاسیک انگلیس بوده‌است که با اکثر شهرهای شبه قاره متفاوت است. بیشتر این ساختمان‌ها هنوز هم وجود دارند و به جاذبه‌های گردشگری تبدیل شده‌اند. در این دوره،
به جاذبه‌های گردشگری تبدیل شده‌اند. در این دوره، کراچی همچنین مرکز فعالیت‌های ادبی، آموزشی و فرهنگی بود. آب و هوا. قرار گرفتن کراچی در ساحل، این شهر را به داشتن یک نسبت معتدل آب و هوا با پستی سطوح تبدیل کرده‌است و میانگین بارش در این شهر در سال به نزدیکی ۴/۲۵ سانتی‌متر می‌رسد. اکثر اوقات به دلیل وزیدن باد موسمی در ماه‌های ژوئیه و اوت هوا معتدل می‌شود. در این شهر زمستان‌ها، معتدل و تابستان‌ها، گرم هستند. هرچند به دلیل قرار گرفتن در مجاورت دریا، رطوبت هوا، آب و هوا را یکسان نگه می‌دارد و هوای معتدل را به سوی
و هوا را یکسان نگه می‌دارد و هوای معتدل را به سوی یک منطقه نزدیک، مرتفع و خنک در دریا می‌برد. بادهای شمالی گرمای هوا در ماه‌های تابستان را تغییر می‌دهند. دمای هوا از ۳۰ درجه در آوریل به ۴۴ درجه در اوت می‌رسد. ماه‌های زمستان (نوامبر تا فوریه) معمولاً بهترین زمان برای دیدن از کراچی هستند. ماه‌های ژوئیه، دسامبر و ژانویه آب و هوای خوش دارند و هوا در هنگامی که جمعیت زیاد می‌شود، ابری می‌گردد. گروه‌هایی در اطراف صندوق‌های صدقه حلقه می‌زنند تا بار دیگر به این مکان زیبا بیایند. گردشگران و مهاجران از کراچی در این
زیبا بیایند. گردشگران و مهاجران از کراچی در این ماه‌ها دیدن می‌کنند. مبارزه با گسترش سریع. به دلیل اینکه کراچی با بیشترین فشار توسعهٔ شهرها در جهان مواجه‌ است، مبارزه با گسترش آن ضروری به نظر می‌رسد. این شهر هم‌اکنون بسیار گسترش یافته و به کلانشهری بسیار شلوغ با ترافیکی سنگین و هوایی آلوده تبدیل شده‌است. در این شهر فقر بیداد می‌کند و بسیاری از مردم شبانگاهان در خیابان‌ها و کوچه‌ها می‌خوابند. این‌ها مشکلاتی است که باید برای به دست آوردن شهری آرام و زیبا آن‌ها را برطرف کرد. شهر کراچی چهارمین شهر غیرقابل
آن‌ها را برطرف کرد. شهر کراچی چهارمین شهر غیرقابل زیستن در جهان و جزء ۱۳۲ شهر بزرگ و صنعتی جهان به‌شمار می‌آید. جمعیت. جمعیت شهر کراچی مانند بسیاری از شهرهای دیگر پاکستان در ابتدا کم بود و پس از این که به پایتختی پاکستان برگزیده شد، جمعیتش چند برابر شد. همان‌طور که در جدول پایین می‌بینید، جمعیت این شهر از حدود ۵۷ هزار نفر در سال ۱۸۵۶ میلادی به حدود ۱۲٫۵ میلیون نفر در سال ۲۰۰۸ رسیده‌است؛ یعنی در طی ۱۵۲ سال بیش از ۱۲ میلیون نفر به جمعیت این شهر (عمدتاً به دلیل مهاجرت) افزوده شده‌است. نتیجه این مهاجرت‌های
دلیل مهاجرت) افزوده شده‌است. نتیجه این مهاجرت‌های بی‌رویه چیزی جز آوارگی میلیون‌ها تن از مردم شهر به دلیل نداشتن مسکن در خیابان‌ها و کوچه‌ها نیست. [این هجرت‌ها بیشتر جنبه سیاسی داشته‌اند و دوران تقسیم هند اکثر مهاجران مسلمان از هند به کراچی هجرت کرده بودند و اکنون هم موسوم به مهاجر هستند و حزب متحده قومی موومنت نماینده سیاسی آن‌ها به‌شمار می‌رود۔ جمعیت اردوزبان در کراچی غالب است، اما پس از عملیات نظامی در نواحی قبیله‌ای شمال غرب پاکستان، شمار پشتون‌های شهر افزایش یافته‌است. در گذشته، درگیری‌های خونین میان
افزایش یافته‌است. در گذشته، درگیری‌های خونین میان اهالی اردو و پشتوزبان کراچی رخ داده‌است. شهرهای خواهر. کراچی امروزه دارای شش شهر خواهر است:
شهر راولپندی () در فلات پوتوار، در نزدیکی پایتخت پاکستان (اسلام‌آباد) و در ۲۷۵ کیلومتری شمال غرب لاهور قرار گرفته و یکی از شهرهای استان پنجاب است. این شهر، مهم‌ترین شهر نظامی پاکستان محسوب می‌شود و پس از سال ۱۹۶۰ که اسلام‌آباد بنا گردید، به همین منظور انتخاب گردید. شهر راولپندی یکی از مهم‌ترین شهرهای صنعتی پاکستان می‌باشد و تعداد زیادی از شهرک‌ها و کارخانجات صنعتی را در خود جای داده است. فرودگاه بین‌المللی اسلام‌آباد، در واقع در داخل این شهر واقع شده‌است و این امر، راولپندی را به یک شهر مهم تبدیل کرده‌است.
امر، راولپندی را به یک شهر مهم تبدیل کرده‌است. این شهر یکی از مراکز مهم تجاری در کل کشور است. جمعیت شهر راولپندی نزدیک به۳٬۰۳۹٬۵۵۰ نفر برآورد شده‌است که پس از شهرهای کراچی، لاهور و فیصل‌آباد چهارمین شهر پرجمعیت پاکستان است.
پیشاور (، ، ، ) پایتخت ایالت خیبر پختونخوا و مرکز پشتون‌ها در کشور پاکستان است این ایالت در منطقه حساس گذرگاه چهار آسیا قرار دارد و در زمان های بسیار قدیم در جاده ابریشم قرار داشت و آسیای میانه و جنوب آسیا را بهم متصل میکرد این شهر که مرکز ایالت خیبر پختونخوا هست منطقه مورد مناقشه قبایلی بین افغانستان و پاکستان اختلاف بر سر مرز دیورند هست. فاصله این شهر تا پایتخت، ۱۷۰کیلومتر می‌باشد. پیشاور به شهر گل‌ها نیز معروف است و در هر چهار فصل سرسبز و دارای گل‌های متنوع است. این شهر در دهانه ورودی تنگه خیبر واقع شده
است. این شهر در دهانه ورودی تنگه خیبر واقع شده که شاهراه قدیمی ارتباط آسیای میانه به شبه قاره هند است. شهر پیشاور از دو بخش قدیمی و امروزی تشکیل شده‌است. بخش قدیمی آن به سبک شهرهای پرجمعیت آسیای میانه ساخته شده و خانه‌هایی از خشت با کوچه‌های تنگ دارد. بخش نوساز شهر که در واقع یک منطقهٔ نظامی است، دارای خانه‌هایی بزرگ و خیابان‌هایی منظم است و تأسیساتی متعلق به نیروی هوایی پاکستان در آن قرار دارد. جمعیت پیشاور از دو گروه که عمدهٔ آن پشتون های بومی پاکستان و مهاجرین افغان تشکیل شده‌است. افزون بر این دو گروه
مهاجرین افغان تشکیل شده‌است. افزون بر این دو گروه قومی، اقوام مهاجر از افغانستان که تاجیک، هزاره و همچنین کولی‌ها نیز در این شهر به سر می‌برند. بیشتر مردم این شهر به زبان پشتو سخن می‌گویندو زبان رسمی این شهر پشتو هست در عین حال، زبان‌های ، انگلیسی و اردو نیز در پیشاور به عنوان زبان دوم گویشورانی دارد. فاصلهٔ پیشاور تا گذرگاه مرزی تورخم، ۴۵کیلومتر و از شهرک مرزی تورخم تا کابل، ۲۲۴کیلومتر است. روزانه صدها افغان و پاکستانی در بزرگراه پیشاور-کابل، رفت‌وآمد می‌کنند. پیشینه. نام «پیشاور» یک کلمه ایرانی و از نام
پیشینه. نام «پیشاور» یک کلمه ایرانی و از نام شاپور یکم، پادشاه ساسانی برگرفته شده که این شهر را تصرف نمود و امپراتوری کوشان را به ایران ملحق کرد. پیشاور از کانون‌های مهم بازرگانی در جاده ابریشم، محلی برای گذر فرهنگ شبه‌قاره هند به آسیای میانه و پایتخت زمستانی امپراتوری کوشانی بوده‌است. کانیشکا، پادشاه کوشانی، پیشاور را پایتخت خود قرار دارد و در این شهر نیایشگاهی همراه با تندیسی به طول ۱۵۰ فوت ساخت که در روزگار خود بنایی مهم بود. منطقهٔ پیشاور از روزگاران باستان از زیستگاه‌های آریاییان بوده‌است. قوم
باستان از زیستگاه‌های آریاییان بوده‌است. قوم ایرانی‌تبار پشتون، که امروزه در پیشاور در اکثریت هستند از هزارهٔ یکم پیش از میلاد از رشته‌کوه سلیمان در بلوچستان به این منطقه کوچیدند. پیشاور از دیرباز مورد توجه و محل رفت‌وآمد پادشاهان ایران از جمله سلطان محمود غزنوی و نادرشاه افشار برای ورود به شبه قاره هند بوده‌است. شهر پیشاور در دوران غزنوی از نقاط ارتباطی مهم بود. در ۵۷۵ مُعزالدین محمدِسام غوری، پیشاور را تسخیر کرد. کمتر از پنجاه سال بعد، چنگیز خان به پیشاور حمله برد و آنجا را ویران ساخت. پیشاور در ۱۱۶۰ به
حمله برد و آنجا را ویران ساخت. پیشاور در ۱۱۶۰ به تصرف احمدشاه دُرّانی درآمد. در سدهٔ سیزدهم، سیک‌های پنجاب آن را تسخیر کردند و در ۱۲۶۵/ ۱۸۴۹ به تصرف بریتانیا درآمد و تا تأسیس ایالت خیبر پختونخواه جزو پنجاب بود. فرهنگ. باغ شاهی، موزه، کلیسای کاتولیک و دانشگاه پیشاور از جمله مناطق دیدنی این شهر به‌شمار می‌رود. دانشگاه اسلامی پیشاور در سال ۱۹۱۳ میلادی ایجاد شد که به دانشگاه پیشاور ارتقاء یافت. از بزرگان قدیم این شهر می‌توان به ادیب پِشَاوَری اشاره کرد. امروزه پیشاور از مراکز انتشار کتاب به زبان فارسی در خارج
پیشاور از مراکز انتشار کتاب به زبان فارسی در خارج از ایران و افغانستان است. تمرکز انتشارات کتب فارسی بیشتر در بازار قصه‌خوانی است و بیشتر توسط پشتون‌های شیعه صورت می‌گیرد. بازار قصه‌خوانی که از شلوغ‌ترین مناطق پیشاور است، محله‌های زیادی دارد و یکی از این محلات، شیعه‌نشین است. در گذشته قصه‌خوان‌های حرفه‌ای در کاروان‌سراها و قهوه‌خانه‌های این محله از شاهنامه و حماسه هندی مهاباراتا داستان‌های شورانگیزی را روایت می‌کردند و در همین‌جا اخبار شهر و کشور رد و بدل می‌شد. مشتریان این بازار عمدتاً بازرگانان و
و بدل می‌شد. مشتریان این بازار عمدتاً بازرگانان و خریداران پاکستانی، هندی و مهاجران افغان هستند که قهوه‌خانه‌ها، تیکه‌کبابی‌ها، چاپلی‌کبابی‌ها، دکه‌های قدیمی خشکبار و غرفه‌های مدرن پوشاک و لوازم خانگی را رونق بخشیدند. پناهندگان. پیشاور میزبان شمار فراوانی از پناهندگان افغان است. شهر پیشاور، با وجود نارسایی‌های زیادی که در سامانهٔ درمانی و خدمات بهداشتی خود دارد، هر ماه پذیرای شمار زیادی از بیماران افغان است. پیشاور از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۹ که ارتش شوروی پیشین در افغانستان حضور داشت، شاهد حضور نهادها و
پیشین در افغانستان حضور داشت، شاهد حضور نهادها و سازمان‌های نیکوکاری جهانی اعم از کشورهای اسلامی و غیر اسلامی بود که به این شهر رونق بخشید و بیش از ۷۰۰ سازمان مردم‌نهاد در بخش‌های گوناگون، از جمله تأسیس مراکز بهداشتی و کمک‌رسانی در آن فعالیت می‌کردند. بیمارستان رحمان که در منطقه حیات آباد پیشاور واقع است، در نزد افغان‌ها چه در داخل افغانستان و چه در پیشاور شهرت ویژه‌ای پیدا کرده‌است.
پورتو یا آُپورتو دومین شهر بزرگ کشور پرتغال پس از لیسبون است. این شهر یکی از بزرگترین شهرهای شبه‌جزیره ایبریا به شمار می‌آید. ورزش. فوتبال. مثل بقیه شهرهای پرتغال محبوب‌ترین ورزش پورتو نیز فوتبال است و اف سی پورتو در شرق و بوآویستا در غرب پورتو نام آشناترین تیم‌های این شهر هستند.
شانگهای ، بزرگ‌ترین شهر صنعتی چین و یکی از پرجمعیت‌ترین شهرهای جهان است. این شهر شامل مناطق مرکزی با جمعیتی حدود ۱۵ میلیون نفر و مناطق اطراف با ۸ میلیون نفر جمعیت است که تا ۵۰ کیلومتری مرکز شهر گسترش یافته‌اند. بر اساس سرشماری سال ۲۰۲۰، جمعیت شانگهای ۲۴٫۸۷ میلیون نفر است. این شهر مستقیماً تحت نظارت دولت مرکزی چین قرار دارد و از نظر اداری با استان‌ها برابر است. شانگهای در دلتای رود یانگ تسه در جنوب پای رود یانگ‌تسه در میانهٔ انتهای شرقی خاک اصلی چین قرار دارد. شانگهای، به معنی «شهر عزیمتگاه به سوی دریا»، در
شانگهای، به معنی «شهر عزیمتگاه به سوی دریا»، در دلتای رود یانگ‌تسه و محل اتصال این رود به اقیانوس آرام قرار دارد. شانگهای، شهری در سطح استان در شرق-مرکز چین، یکی از بزرگ‌ترین بندرهای جهان و یکی از مراکز اصلی صنعتی و تجاری چین است. این شهر در ساحل دریای چین شرقی، بین دهانه رود یانگ‌تسه در شمال و خلیج هانگژو در جنوب قرار دارد. منطقه شهرداری شانگهای شامل خود شهر، حومه‌های اطراف و مناطق کشاورزی است. شانگهای پرجمعیت‌ترین شهر چین و شهرداری آن پرجمعیت‌ترین منطقه شهری کشور به‌شمار می‌آید. شانگهای یکی از نخستین
شهری کشور به‌شمار می‌آید. شانگهای یکی از نخستین بنادر چین بود که به روی تجارت با غرب گشوده شد و برای مدت‌ها مرکز اصلی تجارت کشور بود. با پیروزی کمونیست‌ها در سال ۱۹۴۹، این شهر به یک قطب صنعتی بزرگ تبدیل شد و محصولاتش نیازهای داخلی رو به رشد چین را تأمین کرد. در دهه‌های اخیر، شانگهای دستخوش تغییرات گسترده‌ای شده است؛ از ایجاد حومه‌های صنعتی و مجتمع‌های مسکونی تا بهبود زیرساخت‌ها، احداث پارک‌ها و امکانات تفریحی. این شهر با تغییرات فیزیکی و اجتماعی، تلاش کرده است تا آثار اقتصادی و روانی گذشته استثماری خود را
است تا آثار اقتصادی و روانی گذشته استثماری خود را از بین ببرد و نقش کلیدی‌اش را در مدرن‌سازی چین ایفا کند. شانگهای با مساحت ۶۳۴۰٫۵ کیلومتر مربع، به‌واسطه زمین‌سازی در دلتا رود یانگ‌تسه، به‌طور پیوسته درحال گسترش است. بندر شانگهای، با ظرفیت ۴۷٫۲۸ میلیون TEU در سال ۲۰۲۲، بزرگ‌ترین بندر کانتینری جهان است و در سال ۲۰۱۲ با حمل ۷۳۶ میلیون تن کالا، از نظر مجموع حمل‌ونقل نیز در جایگاه نخست قرار داشت. این شهر علاوه بر نقش برجسته صنعتی و تجاری، یکی از مراکز مهم فرهنگی و آموزشی چین به‌شمار می‌رود و دارای دانشگاه‌ها،
و آموزشی چین به‌شمار می‌رود و دارای دانشگاه‌ها، موسسات پژوهشی، تئاترها و موزه‌های متعددی است. زبان محلی شانگهای یکی از گویش‌های وو است که به شرق چین تعلق دارد. شهر شانگهای به دو بخش توسط رودخانه تقسیم می‌شود. که بخش شرقی که ناحیهٔ تازه‌ساخت آن و با معماری جدید می‌باشد پودونگ و شرق آن شانگهای نام دارد که در منتهی‌الیه غربی آن فرودگاه خونچای که مربوط به پروازهای داخلی است قرار دارد. همچنین فرودگاه اصلی شانگهای در منطقهٔ پودونگ واقع است که با یک مونوریل خارج شهری به شهر شانگهای وصل می‌شود. از نکات جالب این
شهری به شهر شانگهای وصل می‌شود. از نکات جالب این شهر درحال حاضر منطقهٔ شانگهای اکسپو ۲۰۱۰ است که مربوط به نمایشگاه بین‌المللی در سال ۲۰۱۰ می‌باشد. این شهر که تا سال ۱۸۴۲ تنها یک روستای ماهیگیری بود، پس از جنگ اول تریاک به یک بندر معاهده‌ای تبدیل شد و تحت نفوذ بریتانیا، فرانسه و آمریکا به یک مرکز فرهنگی و تجاری بزرگ بدل شد. در اوج شکوفایی خود، شانگهای به «پاریس شرق» معروف بود، شهری پر از تجمل، هنر و کسب‌وکار، اما در کنار این شکوه، فقر و کارگری ارزان نیز وجود داشت. در این شهر پرجنب‌وجوش، حزب کمونیست چین
وجود داشت. در این شهر پرجنب‌وجوش، حزب کمونیست چین نخستین نشست خود را در سال ۱۹۲۱ برگزار کرد، اما با اشغال ژاپن و جنگ جهانی دوم، دوران طلایی آن به پایان رسید. پس از پیروزی کمونیست‌ها در سال ۱۹۴۹، شانگهای به تدریج از جهان خارج جدا شد و تحت تأثیر سیاست‌های کمونیستی، سال‌ها از رونق افتاد. در دهه ۱۹۷۰، با عادی‌سازی روابط چین و آمریکا و پس از آن اصلاحات اقتصادی، این شهر به آرامی به سوی بازگشت به نقش بین‌المللی خود حرکت کرد. شانگهای از دهه ۱۹۹۰ با رهبری دنگ شیائوپینگ، به موتور رشد اقتصادی چین تبدیل شد و با پذیرش
به موتور رشد اقتصادی چین تبدیل شد و با پذیرش اقتصاد بازار محور، نقش کلیدی در تجارت و صنعت کشور ایفا کرد. امروز، این شهر تلفیقی از تاریخ، فرهنگ، مدرنیته و تجارت است و با معماری استعماری و آسمان‌خراش‌های مدرن، نمادی از تغییر و تحول چین به‌شمار می‌آید. نام. نام شهر شانگهای در زبان چینی از دو نویسه تشکیل شده است: 上 (shàng) به معنای "رفتن" یا "حرکت به سوی"، و 海 (hǎi) به معنای "دریا". ترکیب این دو نویسه می‌تواند به‌صورت "شهری که از آن به سوی دریا حرکت می‌کنند" ترجمه شود. ترجمه متداول "شهر بر دریا» اشتباه است،
ترجمه شود. ترجمه متداول "شهر بر دریا» اشتباه است، زیرا در زبان چینی ترتیب واژه‌ها متفاوت است و چنین معنایی باید به‌صورت "hǎi shàng" نوشته شود. شانگهای به‌طور غیررسمی با عناوینی چون «دروازه جهان»، «پاریس شرق» (东方巴黎, Dōngfāng Bālí)، «کلان‌شهر سر اژدها» (龙头, Lóngtóu) و «مروارید شرق» (东方明珠, Dōngfāng Míngzhū) نیز شناخته می‌شود. اختصارات رسمی شانگهای در زبان چینی عبارت‌اند از Hù (沪) و Shēn (申). نام کوتاه Hù به یک ابزار قدیمی ماهیگیری (نوعی تله ماهیگیری از بامبو) اشاره دارد و همچنین به‌عنوان پلاک خودرو استفاده
اشاره دارد و همچنین به‌عنوان پلاک خودرو استفاده می‌شود. نام Shēn به شخصیتی به نام «چونشن جون» (春申君, Chūnshēn Jūn)، یک سیاستمدار و فرمانده از دوران ایالت‌های متخاصم، اشاره دارد. جغرافیا. شانگهای در دلتای رود یانگ‌تسه و در کنار رودخانه هوانگ‌پو قرار دارد و در مختصات جغرافیایی ۳۱ درجه و ۱۴ دقیقه عرض شمالی و ۱۲۱ درجه و ۲۸ دقیقه طول شرقی واقع شده است. همسایگان این شهر استان‌های جیانگسو در شمال‌غرب و جه‌جیانگ در جنوب‌غرب هستند. زمین‌های این منطقه هموار بوده و به‌طور میانگین ۴ متر از سطح دریا ارتفاع دارند.
و به‌طور میانگین ۴ متر از سطح دریا ارتفاع دارند. بلندترین نقطه آن کوه «شه شان» با ۱۰۰ متر ارتفاع است که با تله‌کابین قابل دسترسی است. در سال ۱۹۴۹ مساحت این شهر ۶۳۶ کیلومترمربع بود، اما در سال ۱۹۵۸ با الحاق ۱۰ شهرستان از استان جیانگسو، مساحت آن به ۵۲۷۴ کیلومترمربع افزایش یافت. امروز، شانگهای با مساحت ۶۳۴۰٫۵ کیلومترمربع شامل مناطق شهری (۱۹۲۸٫۱۳ کیلومترمربع) و حومه‌های بیرونی و مناطق روستایی (۴۴۱۲٫۳۷ کیلومترمربع) است. این شهر تقریباً دو برابر ایالت زارلند آلمان وسعت دارد و از شمال به جنوب ۱۲۰ کیلومتر و از شرق
وسعت دارد و از شمال به جنوب ۱۲۰ کیلومتر و از شرق به غرب ۱۰۰ کیلومتر گسترش یافته است. جزیره چونگمینگ، دومین جزیره بزرگ چین با مساحت ۱۰۴۱٫۲۱ کیلومترمربع، و جزایر کوچکتری چون چانگشینگ و هنگشا نیز در مرزهای شانگهای قرار دارند. شانگهای با داشتن رودها، کانال‌ها و دریاچه‌های فراوان، از منابع آبی غنی برخوردار است. رود هوانگ‌پو، که ۱۱۳ کیلومتر طول و بین ۳۰۰ تا ۷۰۰ متر عرض دارد، شهر را به دو بخش پوکسی و پودونگ تقسیم می‌کند و به‌عنوان یک شاهراه آبی بدون یخ شناخته می‌شود. رود سوژو نیز با طول ۵۴ کیلومتر و عرض ۴۵ متر از
رود سوژو نیز با طول ۵۴ کیلومتر و عرض ۴۵ متر از شانگهای می‌گذرد. بزرگ‌ترین دریاچه این منطقه، دریاچه دیانشان با مساحت ۶۲ کیلومترمربع است. زمین‌شناسی. شانگهای در دلتاهای رود یانگ‌تسه قرار دارد. این منطقه از خاک‌های حاصلخیز آبرفتی تشکیل شده که توسط رسوبات یانگ‌تسه شکل گرفته است. این زمین‌ها از حاصلخیزترین مناطق چین و مرکز اصلی تولید پنبه این کشور هستند. در گذشته، شانگهای در کنار دریا قرار داشت، اما به‌دلیل تشکیل دلتای یانگ‌تسه، اکنون حدود ۳۰ کیلومتر از ساحل فاصله دارد. ساختار شهری. شانگهای به‌عنوان مرکز اصلی
دارد. ساختار شهری. شانگهای به‌عنوان مرکز اصلی صنعتی چین، با مشکلاتی همچون آلودگی هوا، آب و صدا روبه‌رو است؛ رودخانه‌های سوژو و هوانگپو که از شهر عبور می‌کنند، به‌شدت آلوده‌اند اما هوانگپو همچنان منبع اصلی آب شهر است. منطقه پودونگ که در گذشته یک زاغه بزرگ بود، اکنون با آسمان‌خراش‌های مدرن مانند برج شانگهای به مرکز مالی و تجاری تبدیل شده است. مرکز شهر شانگهای با معماری دوران پیش از کمونیسم، شبکه‌ای از خیابان‌های منظم و ساختمان‌های تاریخی، همچنان هویت قدیمی خود را حفظ کرده است. شانگهای از دهه ۱۹۵۰ با ساخت
خود را حفظ کرده است. شانگهای از دهه ۱۹۵۰ با ساخت مجتمع‌های مسکونی خودکفا در حومه‌ها، تلاش کرده تراکم جمعیت را کاهش دهد و مناطق مسکونی مدرن جایگزین زاغه‌های قدیمی کرده است. در مناطق مسکونی مانند پروژه پنگپو، ترکیبی از آپارتمان‌ها، امکانات رفاهی، و زمین‌های کشاورزی وجود دارد که نیازهای شهروندان را تأمین می‌کند. شانگهای به ۱۶ منطقه شهری تقسیم می‌شود: آب و هوا. شانگهای دارای آب و هوای مرطوب و نیمه‌استوایی است، با دمای متوسط سالانه ۱۷٫۵ درجه سانتی‌گراد (۶۳٫۵ درجه فارنهایت) در مناطق مرکزی و ۱۶٫۲–۱۷٫۲ درجه
درجه فارنهایت) در مناطق مرکزی و ۱۶٫۲–۱۷٫۲ درجه سانتی‌گراد (۶۱٫۲–۶۳٫۰ درجه فارنهایت) در حومه‌ها. این شهر چهار فصل متمایز دارد. زمستان‌ها معتدل تا سرد و مرطوب هستند، به‌طوری‌که بادهای شمال‌غربی از سیبری می‌توانند دمای شبانه را به زیر صفر برسانند. هر سال به‌طور میانگین ۴٫۷ روز برف می‌بارد و ۱٫۶ روز پوشش برف وجود دارد. تابستان‌ها گرم و مرطوب هستند و گاهی بارش‌های شدید یا رعد و برق رخ می‌دهد. به‌طور میانگین، ۱۴٫۵ روز در سال دما بیش از ۳۵ درجه سانتی‌گراد (۹۵ درجه فارنهایت) می‌رود. در تابستان و اوایل پاییز، این
فارنهایت) می‌رود. در تابستان و اوایل پاییز، این شهر در معرض طوفان‌های تیفون قرار دارد. به‌طور کلی، بهار (اگرچه متغیر و بارانی است) و پاییز (که معمولاً آفتابی و خشک است) فصل‌های دلپذیرتری هستند. درصد تابش خورشید ماهانه در این شهر بین ۲۸٪ در ژوئن تا ۴۶٪ در اوت متغیر است و این شهر به‌طور سالانه ۱۷۵۴ ساعت آفتاب درخشان دریافت می‌کند. طبق استاندارد تقسیم‌بندی فصلی چین، از ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۴، شانگهای در ۹ مارس بهار، در ۱۶ مه تابستان، در ۵ اکتبر پاییز و در ۴ دسامبر وارد زمستان می‌شود. بیشترین دماهای ثبت‌شده از سال ۱۹۵۱