payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در متون میخی آشور باقی مانده: تئوشپا، توگدامی و سانداک شاترو. کاوش‌های باستانشناسی. قبور مکشوف از ناحیه کوریجان استان همدان یا همان کشور باستانی ماد. حدس زده می‌شود قبرها متعلق به کیمریان باشد. بر پایه کاوش‌های باستانشناسی و نوشته‌های یونانیان آن‌ها پیش از اسکیت‌ها به آسیا رسیده‌اند و اسکیت‌ها در آینده جای ایشان را در سرزمین‌شان گرفته‌اند. امروزه کاوش‌های باستانشناسی در شمال دریای سیاه و قفقاز انجام گرفته است، در اوکراین چیزهایی را مربوط به کیمریان یافته‌اند. پیوند به بیرون. کیمری‌ها
کوسه روستایی از دهستان چهاردولی، بخش کشاورز، شهرستان شاهین‌دژ، استان آذربایجان غربی در ۲۹ کیلومتری شرقی شاهین دژ قرار دارد. جمعیت این روستا در سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۱۶ نفر و ۲۹ خانوار بوده‌است
خلج روستایی از دهستان چهاردولی، بخش کشاورز، شهرستان شاهین‌دژ، استان آذربایجان غربی در ۱۸ کیلومتری شمال شاهین دژ قرار دارد. جمعیت این روستا در سال ۱۳۸۵، برابر با ۵۸ نفر و ۱۴ خانوار بوده‌است
پلیس امنیت عمومی فراجا واحدی تازه‌تأسیس از فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران و یکی از ۲ واحد منشعب‌شده از «پلیس اطلاعات و امنیت عمومی» (به‌اختصار پاوا) است. واحد دیگر، «سازمان اطلاعات فراجا» می‌باشد. فرماندهی این یگان، برعهده سرتیپ‌دوم مجید فیض‌جعفری است. پاوا که پیش‌تر با عنوان "معاونت اطلاعات فراجا" فعالیت می‌کرد، یک واحد تخصصی پلیس ایران بود، که وظیفه کنترل نظم و امنیت در کشور را برعهده داشت. نظارت بر اماکن عمومی، جمع‌آوری و دستگیری اراذل و اوباش سطح یک، کشف سلاح‌های جنگی و غیرمجاز، کنترل اتباع خارجی،
کشف سلاح‌های جنگی و غیرمجاز، کنترل اتباع خارجی، صدور و کنترل گذرنامه در پایانه‌های مرزی و فرودگاه‌های بین‌المللی، حفاظت از اماکن دیپلماتیک، حفظ امنیت عمومی کشور و مجموعه‌ای از دیگر اقدامات اطلاعاتی و امنیتی از وظایف پلیس اطلاعات و امنیت بود. همچنین پلیس مهاجرت و گذرنامه، پلیس دیپلماتیک، پلیس نظارت بر اماکن عمومی و نیز مجموعه یگان‌های امنیت اخلاقی (معروف به گشت ارشاد) زیرمجموعه پلیس امنیت عمومی هستند. با تصویب طرح جامع ساختار و سازمان فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران در آذر ۱۴۰۰، «پلیس اطلاعات و امنیت
اسلامی ایران در آذر ۱۴۰۰، «پلیس اطلاعات و امنیت عمومی فراجا» به دو مجموعه سازمان اطلاعات فراجا و پلیس امنیت عمومی تبدیل شد. منابع. http://www.bbc.com/persian/iran-48825980
میرزا محمد صالح شیرازی (میرزا صالح کازرونی) از نخستین دانش‌آموختگان ایرانی در اروپا و ناشر روزنامه‌ٔ کاغذ اخبار، نخستین روزنامه در ایران است. وی فرزند باقر کازرونی و متولد کازرون بود. میرزا صالح در ۱۰ جمادی‌الثانی ۱۲۳۰ (۱۹ آوریل ۱۸۱۵) به اتفاق چهار نفر دیگر، به فرمان عباس میرزا نایب‌السلطنه و وزیر او میرزا عیسی قائم‌مقام برای تحصیل از تبریز به انگلستان فرستاده شد. پس از یادگیری زبان‌های انگلیسی و فرانسوی و تاریخ و طبیعیات و آموختن فن چاپ و حکاکی در ۲ شوال ۱۲۳۴ به ایران بازگشت. در این فاصله سفرنامه خود را
۱۲۳۴ به ایران بازگشت. در این فاصله سفرنامه خود را نوشت. این سفرنامه بعدها به یکی از منابع الهام‌بخش در شکل‌گیری تجربه‌ای بومی از مدرنیته در ایران تبدیل شد. میرزا صالح در سفرنامهٔ خود اشاره‌ای به آموختن زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و لاتین می‌کند. میرزا صالح کازرونی در بازگشت به ایران، با دستگاه چاپ، نخستین نشریهٔ ایران را (با تقلید اسم انگلیسی newspaper) با عنوان کاغذ اخبار در تهران به چاپ رساند.در کتب تاریخی و درسی ایران تا سال ۱۳۴۲ شمسی ( ۱۹۶۳ میلادی ) روزنامه وقایع اتفاقیه منتشره در زمان ناصرالدین شاه و
وقایع اتفاقیه منتشره در زمان ناصرالدین شاه و نخست‌وزیری امیر کبیر بعنوان نخستین روزنامه ایران معرفی میشد که در سال ۱۸۵۱ میلادی منتشر شده بود. تحقیقات پروفسور حمید مولانا تاریخ روزنامه‌نگاری و نخستین روزنامه منتشره فارسی در ایران را ۱۴ سال عوض کرد. او در سال ۱۳۴۲ در تحقیقات خود در کتابخانه موزه بریتانیا در میان اوراق قدیمی و کهنه اسناد آن مؤسسه دو نسخه از نخستین روزنامه ایران بنام کاغذ اخبار را که در زمان محمد شاه قاجار در سال ۱۸۳۷ میلادی توسط میرزا صالح شیرازی چاپ و منتشر میشد کشف نمود و عکس نسخه این
شیرازی چاپ و منتشر میشد کشف نمود و عکس نسخه این روزنامه را برای نخستین بار با خود در آن سال به ایران آورد. میرزا صالح در ضمن یکی از داستان‌های سفرنامهٔ خود اشاره می‌کند که به وسیلهٔ بعضی رجال خیراندیش، وارد انجمن فراماسون‌ها شده‌است. او خود در دو جای سفرنامهٔ خود که به خط اوست به این موضوع تصریح کرده‌است؛ او در تاریخ پنجشنبه ۲۰ رجب ۱۲۳۳ هجری قمری می‌نویسد: «… چون مدتها بود که خواهش دخول مجمع فراموشان را داشته فرصتی دست نمی‌داد تا اینکه مسترپارس، استاد اول فراموشان را دیده که داخل به محفل آنها شده باشم و
فراموشان را دیده که داخل به محفل آنها شده باشم و قرارداد روزی را نمودند که در آنجا روم… روز ۲۰ رجب مطابق ۱۳ می به همراه مستر پارس و «دارسی» داخل به فراموشخانه گردیده شام خورده در ساعت یازده مراجعت کردم. زیاده ازین درین باب نگارش آن جایز نیست…»
محمدرضا بیگ از نخستین سفیران ایران در اروپا و سفیر حکومت صفویان در زمان شاه سلطان حسین (۱۶۹۴-۱۷۲۲ میلادی) در فرانسه در زمان لوئی چهاردهم بود. او شهردار (کلانتر) ایروان بود و مسئولیت مذاکرات دیپلماتیک با لوئی چهاردهم را به عهده داشت. اعزام به فرانسه. محمدرضا بیگ شهردار ایروان و یکی از مقامات عالی‌رتبهٔ حاکم چخور سعد بود. در ۱۹ فوریۀ ۱۷۱۳ (۲۵ محرم ۱۱۲۵) به دستور شاه سلطان حسین به دربار لوئی چهاردهم در فرانسه فرستاده شد تا برای بیرون راندن مردم عرب از خلیج فارس درعوض تسخیر مسقط با فرانسویان به مذاکره بنشیند.
درعوض تسخیر مسقط با فرانسویان به مذاکره بنشیند. فرانسوی‌ها علاقۀ زیادی به جنگ در مشرق‌زمین نداشتند و درعوض گسترش بازرگانی بین دو کشور را پیشنهاد می‌کردند و در این بین امتیازات زیادی از طرف ایرانی گرفتند. دستگیری و آزادی. محمدرضا بیگ شهردار مجبور شد که با ظاهر یک زائر از قسطنطنیه که تحت حکومت امپراتوری عثمانی بود عبور کند؛ زیرا ایران صفوی و امپراتوری عثمانی اغلب در جنگ بودند و روابط ناپایدار بود. به‌هرحال به زندان افتاد، ولی به‌کمکِ سفیر فرانسه در قسطنطنیه، پی‌یِر دزالر و مترجم کارکشتۀ او، اِتین پَدِری از
پی‌یِر دزالر و مترجم کارکشتۀ او، اِتین پَدِری از زندان آزاد شد. محمدرضا بیگ در ۲۳ اکتبر ۱۷۱۴ به مارسِی و پس از آن به کاخ ورسای همراهی شد. در آنجا با شکوه و جلال به او خوشامد گفته شد. ورود به کاخ ورسای. در ساعت ۱۱ صبح روز ۱۹ فوریۀ ۱۷۱۵، محمدرضا بیگ سوار بر اسب و با همراهان بسیار، با پیشواز نمایندهٔ سُفَرا و ستوان ارتش پادشاه وارد کاخ ورسای شد. گفته شده که جمعیتی فراوان و محوطهٔ اطراف را برای مشاهدهٔ رسیدن سفیر و همراهانش پر کرده بودند. درباریان در تالار آیینه‌ها جمع شدند که چهار ردیف صندلی برایشان گذاشته
جمع شدند که چهار ردیف صندلی برایشان گذاشته شده بود. تالار آیینه‌ها با حضور مضاعف غیر فرانسوی‌ها لبریز از جمعیت شد. بستن قرارداد. محمدرضا بیگ در ۱۳ آگوست ۱۷۱۵ به عهدنامهٔ تازه‌ای با دولت لوئی چهاردهم دست یافت که بیشتر به نفع تجارت فرانسه بود. پیامد دیگر این مذاکرات، بازشدن کنسولگری دائمی ایران در مارسی برای تبادلات با شرق، در ساحل مدیترانه فرانسه بنیان‌گذاری شد. به‌زودی یِگوپجان دو دریتچان در این دفتر آغاز به کار کرد. رفتار نسنجیده. موریس اربت در پژوهشی که بر پایۀ اسناد بایگانی‌های فرانسه انجام داده به
که بر پایۀ اسناد بایگانی‌های فرانسه انجام داده به چگونگی قراردادی که مسئولیت آن بر عهدۀ محمدرضا بیگ بوده پرداخته و باتوجه‌به آن، به رفتار ناشایست سفیر و جهل او نسبت یه مناسبات بین‌المللی آن هنگام جهان اشاره می‌کند. ازدواج. محمدرضا بیگ در پاریس با دوشیزه‌ای درباری ۱۷ ساله به‌نام کنتس آدلایید لسپینوی از خاندان گاردان آشنا شد. اما علی‌رغم مخالفت سخت دربار لویی و خانواده، آدلایید به این رابطه ادامه داد. تا جایی که در جواب اطرافیان در مقابل بدقیافه بودن محمدرضا بیگ گفت: «من این مرد را که بد و بدقیافه می‌خوانید
بیگ گفت: «من این مرد را که بد و بدقیافه می‌خوانید با همۀ وجود دوست دارم و به کسی ارتباط ندارد». بارداری آدلایید از محمدرضا بیگ موجب فرار مخفیانۀ آنها با کشتی شد. محمدرضا بیگ در راه ایلچی برای وضع حمل همسرش مدتی توقف می‌کند و به‌دلیل تنگ‌دستی بخشی از هدایای لوئی چهاردهم را می‌فروشد. مرگ. در بازگشت به ایران هنگامی که فهمید دولت ایران از کارهای او در فرانسه و قرارداد بسته‌شده ناراضی است در ایروان در سال ۱۱۲۹ هجری قمری (۱۷۱۷ میلادی) با خوردن تریاک، خودکشی کرد. ادلایید به ایران رفت و دیگر به فرانسه بازنگشت و با
به ایران رفت و دیگر به فرانسه بازنگشت و با برادر محمدرضا بیگ ازدواج کرد. از سرنوشت او پس از حملۀ افاغنه و سرنگونی صفویان اطلاعی در دسترس نیست.
کوراییم شهری دربخش کوراییم واقع درشهرستان نیر یکی از شهرستان های استان اردبیل است.فاصله این شهر تا اردبیل مرکز استان ۵۱ کیلومتر و تا نیر مرکز شهرستان ۴۰ کیلومتر است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۸۳۱ نفر (در ۲۳۲ خانوار) بوده است.
خالد آباد شهری در شهرستان نطنز در استان اصفهان در مرکز ایران است. این شهر در بخش امامزاده از توابع شهرستان نطنز قرار دارد. جمعیت خالد آباد در سال ۱۳۹۵، برابر با ۳،۰۲۵ نفر بوده‌است. [[مهدی سعیدیان معروف به ozil از منتقدان سیستم سرمایه داری و نویسنده کتاب پایان قشر متوسط در ایران از مفاخر این شهر می باشد. [[ایرج (خواننده)|ایرج خواجه‌امیری]] از اساتید آواز ایران و پدر [[احسان خواجه‌امیری]] ، زاده ی خالدآباد است. پیشه مردم و فرآورده ها. پیشهٔ بیشینه مردم این شهر کشاورزی و [[دامداری]] است. از فرآورده‌های به نام
کشاورزی و [[دامداری]] است. از فرآورده‌های به نام این شهر کرفس، انار، خیار و دیگر فرآورده‌های کشاورزی عبارتند از [[هویج]]، [[شلغم]]، [[پیاز]]، [[زردآلو]]، [[گوجه سبز]]، (شابادی) طالبی، گرمک آقاعلی عباسی، [[خیار چنبر]]، [[کدو]]، [[هندوانه]]، [[گندم]]، [[جو]]، [[برنج]]، [[بلال]]، [[کلزا]]، [[خرمالو]]، [[سیب گلابی]]، [[انجیر]]، [[انگور]]، انواع [[سبزیجات]] و [[گیاهان دارویی]]. هرچند بازرگانی نیز در خالدآباد رواج دارد و مغازه‌های بسیاری در این شهر وجود دارد. پیشه بسیاری از زنان خالدآباد [[گلیم‌بافی]] بوده و
پیشه بسیاری از زنان خالدآباد [[گلیم‌بافی]] بوده و [[قالی|فرش]] دستباف شادسر که در بازارهای جهانی پرآوزه است زاییده دستان هنرمند زنان خالدآبادی است. منبع :وبلاگ جامع خالدآباد مردم منطقه خالد آباد و بادرود به زبان تات صحبت میکنند. این زبان قدمتی چند هزارساله در ایران دارد و در برخی مناطق اطراف قزوین نیز این زبان با کمی تفاوت در گویش، رایج است. با وجود نزدیک بودن دو شهر بادرود و خالدآباد با یکدیگر و داشتن فرهنگ و زبان مشترک، رقابت جالب و گاهأ طنز گونه ایی میان این دو شهر دیده میشود که جالب توجه است. محله‌ها.
این دو شهر دیده میشود که جالب توجه است. محله‌ها. شهر خالدآباد دارای پنج محله به ترتیب از آغاز ورودی شهر به نام‌های حصارو، توده، قلعه نو و [[شهرک طالقانی]] و شهرک آقا علی عباس می‌باشند. آثار باستانی و نقاط دیدنی. آثار باستانی و تاریخی شهر خالدآباد عبارتند از مسجد بیرین با قدمت بیش از ۸۰۰ سال متعلق به [[دوره ایلخانی]]، [[خانه تاریخی]] آقاگل انصاری متعلق به [[عهد قاجار]]، [[حمام توده]] و مسجد ورگرموئه متعلق به عهد صفوی، بقعه باباحاجی که به روایتی تنها اثر تاریخی با معماری یزدی در استان اصفهان و متعلق به
تاریخی با معماری یزدی در استان اصفهان و متعلق به [[دوره صفویه]] می‌باشد، کاروانسرای خالدآباد در مسیر [[جاده ابریشم]] با قدمت بیش از ۴۰۰ سال، محوطه‌های باستانی ابوذر و مسی با قدمت بیش از ۶۰۰۰ سال متعلق به دوره مفرغ که بنا به گفته کارشناسان [[میراث فرهنگی]] کارگاه‌های تولید [[مس]] را در دل خود دارد و این محوطه‌های تاکنون حفاری و کاوش نشده‌اند، قلعه تاریخی [[کریم آباد]] متعلق به [[دوره قاجار]]، بازارچه قنات، خانه‌های تاریخی صولت، ایرج، امیرسعیدی، خواجه امیری، شریفی، سعیدی، حائری، جعفرزاده و باباخان که شاخصه
شریفی، سعیدی، حائری، جعفرزاده و باباخان که شاخصه این خانه‌ها بادگیرها و سرداب‌های آنهاست. منابع. [[رده:شهرستان نطنز]] [[رده:شهرهای استان اصفهان]] [[رده:شهرهای شهرستان نطنز]]
مَشکات شهری از توابع بخش مرکزی شهرستان کاشان در استان اصفهان ایران است. مَشکات شمالی‌ترین شهر استان اصفهان است که در ۲۵ کیلومتری شهر کاشان ، ۱۹۵ کیلومتری تهران، هفتاد کیلومتری قم است؛ این شهر در حاشیهٔ کویر و مسیر جادهٔ ابریشم، حد فاصل بزرگراه قم–کاشان و جادهٔ ترانزیت مرکز–جنوب واقع شده‌است. جمعیت. جمعیت شهر مَشکات طبق سرشماری سال ۱۳۹۵ از این قرار است: جمعیت: ۵٬۳۵۷ نفر خانوار: ۱۶۸۷ مشخصات. این شهر از جنوب به اتوبان کاشان–قم دسترسی دارد و از شمال به جاده قدیم کاشان–قم. محصولات کشاورزیِ این شهر عبارتند از
کاشان–قم. محصولات کشاورزیِ این شهر عبارتند از زردآلو، آلوچه (همان گوجه سبز)، بادام، باقلا، انار، انجیر، هندوانه، خربزه، طالبی و دیگر محصولات گرمسیری. آب و هوای این منطقه در زمستان‌ها سرد و خشک و در تابستان‌ها گرم می‌باشد. این شهر از جنوب به رشته‌کوه‌های «زاگرس» ختم می‌شود و از شمال به کویر مرکزی ایران. پیش از اینکه این منطقه تبدیل به شهر گردد دو بخشِ مجزا از هم بوده‌است. یکی روستای محمودآباد و دیگری روستای مشکان. این دو روستا کاملاً به هم چسبیده بودند و تنها عامل انفصالِ فیزیکیِ آن‌ها جادهٔ قدیم قم–کاشان
عامل انفصالِ فیزیکیِ آن‌ها جادهٔ قدیم قم–کاشان بود. روستای محمودآباد در ضلع شمالی این جاده و منتهی به کویر مرکزی بود و روستای مشکان در ضلع جنوبیِ جاده قرار داشت و منتهی به رشته‌کوه‌های واقع در این منطقه بود. پیش از احداث اتوبان قم–کاشان، جادهٔ قدیم تنها مسیر ارتباطی میانِ قم و کاشان بود که از بین این دو روستا عبور می‌کرد و البته این جاده مسیر ترانزیتی جنوب به مرکز ایران نیز بود. به همین دلیل، همه ساله تصادفات شدیدی نیز در این محور صورت می‌گرفت و قربانیان زیادی از این دو روستا بر جای می‌گذاشت. این جاده تا
از این دو روستا بر جای می‌گذاشت. این جاده تا حدود سال ۱۳۵۴ وضعیت آسفالت و علامتگذاری مناسبی نداشت و در این سال بود که به دلیل افزایش حجم تردد به‌طور اساسی زیرسازی و آسفالت گردید. پیش از این که تردد در این جاده رونق بگیرد، اهالی هر دو روستای سابق (ناحیهٔ ۱ و ۲ کنونی) برای تردد به کاشان و قم از ایستگاه‌های قطار که فاصله‌ای در حدود ۵ کیلومتر از این جاده دارد استفاده می‌کرده‌اند. عموماً این دو روستا در دو طرف این جاده استقرار یافته بودند و به صورت نانوشته تبیین شده بود که زمین‌های هر طرفِ جاده به یک روستا تعلق
شده بود که زمین‌های هر طرفِ جاده به یک روستا تعلق دارد. البته این مورد تنها برای منازل مسکونی صدق می‌کند و برای زمین‌های کشاورزی این قاعده وجود نداشت بگونه‌ای که زمین‌های کشاورزیِ روستای مشکان سابق (ناحیهٔ ۱) در ضلع شمالی جاده قرار داشته و دارد. تنها ساختمانی که متعلق به روستای مشکان بود ولی در ضلع شمالی جاده قرار داشت دبستان لاجوردی بود. هم‌اکنون تقریباً اثری از شکل اصلیِ این بنا وجود ندارد و به جای آن مدارس جدید در قسمت جنوبی جاده ساخته شده‌است.
آسمان‌آباد شهری در بخش آسمان‌آباد شهرستان چرداول در استان ایلام ایران است. این شهر، مرکز بخش آسمان‌آباد است. جغرافیا. اطراف منطقه را کوه‌های قلاجه و پیوان از شمال و شمال غرب و کوه‌های کتفیفگ. بزرگ و کوچک (گه‌وره و بوچگ) و بانکول از جنوب و جنوب شرق احاطه کرده‌اند. فاصله شهر آسمان آباد تا مرکز استان ایلام ۴۰ کیلومتر می‌باشد و فاصله شهر آسمان آباد تا شهر کرمانشاه ۱۱۵ کیلومتر از مسیر گردنه قلاجه (تونل اربعین) می‌باشد. آب و هوا. وجه تسمیه آسمان آباد در زیان کردی به معنی آب هوای خوب است و اصولا کلمه آسمان در کردی
معنی آب هوای خوب است و اصولا کلمه آسمان در کردی به معنی آب هوا تلقی میشود ،شهر آسمان آباد با توجه به اینکه دارای آب و هوای معتدل کوهستانی در اکثر روزهای سال هوایی خنک و دلنشین دارد و به همین دلیل با دارا بودن طبیعتی بکر جنگلی با درخت‌های انبوه و سر به هم پوشیده با چشمه‌های جوشان در تمامی فصول سال به‌خصوص فصل بهار پذیرای دوستداران طبیعت است. آب و هوای منطقه معتدل کوهستانی می‌باشد و متوسط بارش باران در سالهای پر باران۶۰۰ میلی‌متر می‌باشد. ارتفاع متوسط شهر از سطح دریا ۱۲۰۰ متر است. زبان و مردم‌شناسی. زبان
از سطح دریا ۱۲۰۰ متر است. زبان و مردم‌شناسی. زبان رایج میان مردم این منطقه کردی به لهجه خزلی آسمان آبادی با اشتراک فراوان به کردی کلهری است. لهجه خزل های ایلام همچون خزل های کرمانشاه و همدان زیرمجموعه کردی جنوبی و متأثر از کرمانجی و کلهری است. مردم این منطقه از ایل خزل و تیره قلی ون هستند. شغل. شغل اصلی مردم این منطقه کشاورزی و دامداری می‌باشد که دامداری آن‌ها قبلاً به صورت ییلاق قشلاق بوده ولی اینک تعداد خیلی کمی به این کار می‌پردازند.قشلاق مردم در منطقه گرمسیری میمک می باشد . صنعت. چاه نفت بانکول که قبل
میمک می باشد . صنعت. چاه نفت بانکول که قبل از انقلاب اسلامی توسط آمریکای‌ها حفر شد؛ و به دلیل آنکه میدان نفتی آن ساکن است تاکنون مورد بهره‌برداری قرار نگرفته‌است، ولی در سال‌های آتی ضمن بهره‌برداری از آن به عنوان مخزن گاز نیز استفاده می‌شود. طبیعت و تاریخ آسمان آباد. دره گرمه، گم گم ، کینی حفی، پویان، دم دریژ، گاکینی چرویرو دراوهر و … جاه‌های زیبا و دلنشین این منطقه می‌باشد. اثر باستانی شهر و قلعه تاریخی گم‌گم واقع در کوه بانکول. که متعلق به شهر باستانی مهرگان قذق' می‌باشد و همچنین تپه‌های باستانی یا چغا
قذق' می‌باشد و همچنین تپه‌های باستانی یا چغا مثل چغاخاکی و … را نام برد. قبرستان تاریخی کل کل در۴ کیلومتری شمال شهر آسمان آباد واقع شده‌است. چریور واقع در دو کیلومتری جنوب غرب شهر آسمان آباد یکی از جاهای زیبا و دلنشین این منطقه است که از نظر دارا بودن طبیعتی بکر جنگلی با درخت‌های انبوه و سر به هم پوشیده با چشمه‌های جوشان در تمامی فصول سال به ویژه فصل بهار پذیرای دوستداران طبیعت است&gt;از آثار ملی ثبت شده این منطقه می‌توان به تپه کل کل ۱، تپه کل کل ۲ و تپه چغاگلان ۱ اشاره کرد. تپه چغاخاکی (چاخاکین) این اثر
۱ اشاره کرد. تپه چغاخاکی (چاخاکین) این اثر در جریان فعالیت‌های میدانی سال ۱۳۷۹ شناسایی و سال ۱۳۸۲ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسید. در سال ۱۳۹۱ برنامه گمانه زنی به‌منظور تعیین عرصه و حریم آن به انجام رسید. تپه چغاخاکی دارای شواهد ارزشمندی از دوران نوسنگی و مس سنگی است و یکی از تپه‌های شاخص پیش از تاریخ منطقه بشمار می‌رود. دراوهر واقع در شرق روستای گدمه یکی از دره‌های زیبا و دلنشین این منطقه می‌باشد که از حیث دارا بودن طبیعتی بکر جنگلی با درختهای سر بهم پوشیده در تمامی فصول سال به‌خصوص فصل بهار پذیرای
پوشیده در تمامی فصول سال به‌خصوص فصل بهار پذیرای دوستداران طبیعت می‌باشد. از دیگر جاهای دیدنی منطقه می‌توان به پشته، دره گرمه و… اشاره کرد. جاذبه‌های زیارتی. امامزاده پیر حمزه. امامزاده پیرحمزه در شهر آسمان آباد، بر روی تپه ای در ۳ کیلومتری محله سلطانقلی و صید نظری قرار گرفته‌است. بنای آن نقشه مربع ساخته شده و دارای گنبد هرمی شکل چهار ضلعی است. مصالح استفاده شده در آن قلوه سنگ و ملاط گچ و خاک می‌باشد. گذشتگان منطقه گفته‌اند پیرحمزه فرزند زید و از نوادگان اماموسی کاظم (ع) است که در عراق مورد شکنجه قرار
اماموسی کاظم (ع) است که در عراق مورد شکنجه قرار گرفته و برای پیوستن به اما رضا (ع) راهی کشور ایران شده که در بین راه از دنیا می‌رود. در این باره نیز نقل شده‌است که شجره نامه ایشان در نجف اشرف موجود است.
مورموری یکی از شهرهای استان ایلام در غرب ایران است. این شهر در بخش کلات مورموری شهرستان آبدانان قرار دارد. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن ۱۳۹۵ این شهر ۴۶۴۱ نفر جمعیت داشته‌است. و از نظر کشاورزی و جاذبه‌های طبیعی از قطب‌های گردشگری استان و شهرستان آبدانان به‌شمار می‌رود. این شهر دارای آب و هوایی نیمه خشک با متوسط بارندگی ۳۵۰ میلی‌متر در سال می‌باشد. نزدیکی به خطوط ریلی و هوایی استان ایلام و وجود منابع گاز، نفت، گوگرد و آب دریاچه سد کرخه را می‌توان به عنوان قابلیت‌های بالقوه برای توسعه این شهر دانست. از
قابلیت‌های بالقوه برای توسعه این شهر دانست. از جمله جاذبه‌های مورموری می‌توان به مقبره باستانی سنگ سیلا در یک کیلومتری این شهر و قلعه باستانی لرغه و قلعه پنج برار و شهر باستانی جانستان مورموری در ۵ کیلومتری این شهر اشاره کرد، شهرداری در این شهر در سال ۱۳۸۴ تأسیس گردید. مردم. این از قوم لر هستند و به زبان لری صحبت میکنند. فرهنگ، آداب و رسوم و آثار مهم فرهنگی و تاریخی. مردم مورموری بسیار مهمانواز و خونگرم هستند و از فرهنگ غنی لر نشین برخوردار هستند و همواره بر آداب و رسوم خود پایبند هستند از جمله غذاها و
بر آداب و رسوم خود پایبند هستند از جمله غذاها و شیرینی‌های محلی مورموری می‌توان به ترخینه دوغ، شیرینی برساق ، نان‌های محلی و چزنک اشاره کرد، از رسم مردم این دیار می‌توان به دید و بازدیدهای اعیاد و ایام نوروز اشاره کرد، جشن‌ها در شهر مورموری همانند جشن‌های لرنشینان برگزار می‌شود و در آن از موسیقی، ساز و رقص محلی استفاده می‌شود. ۱۹ نفر از اهالی مورموری در طول هشت سال جنگ ایران و عراق کشته شدند. آثار تاریخی مورموری، دروزاه تمدن ایلام مورموری که به عنوان دروازه تمدن ایلام و ایران زمین شناخته می‌شود، دارای بیش
تمدن ایلام و ایران زمین شناخته می‌شود، دارای بیش از ۵۰ آثار مهم تاریخی، فرهنگی، مذهبی، گردشگری و ملی است که از جمله آثار طبیعی می‌تواند به: کاسه ماس مورموری، طبیعت بکر اطراف مورموری، پارک‌های گردشگری و رودها و چشمه‌ها اشاره کرد. و از جمله آثار ارزشمند تاریخی مورموری می‌توان به قلعه باستانی پنج برار، گور دخمه سنگ سیلا، تپه‌های تاریخی تپه حمام، چهار طاقی‌های مولاب مورموری و سنگ نبشته‌های عهد باستان اشاره کرد. همچنین مورموری دارای مکان‌های فرهنگی و مذهبی مانند؛ امامزادگان سید یوسف و سید حبیب (علیه السلام)،
امامزادگان سید یوسف و سید حبیب (علیه السلام)، مساجد و کتابخانه دکتر حسابی مورموری و … اشاره داشت. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۴۶۴۱ نفر (۱٬۰۶۰خانوار) بوده‌است. جمعیت بخش کلات مورموری و شهر مورموری را اغلب مردمان لر با گویش بالاگریوه ای تشکیل می‌دهند، مردم و اقوام مورموری اغلب از ایل زینی وند ،ایل دیناروند و ایل کاید خورده تشکیل شده‌است. از جمله طایفه‌های محلی مورموری عبارتند از: طایفه سیرو، فرضالی، لته، بنریزی، چراغ، اورایم، برایم و… مورموری که مرکز بخش کلات مورموری
اورایم، برایم و… مورموری که مرکز بخش کلات مورموری است از جمله قطب‌های کشاورزی استان ایلام به‌شمار می‌رود. جستارهای وابسته. زمین‌لرزه مرداد ۱۳۹۳ مورموری شهرستان آبدانان سیل ۱۴۰۰ مورموری اخبار مورموری
شهرستان دیلم یکی از شهرستانهای لُرنشین استان بوشهر در جنوب ایران است. شهرستان دیلم در تاریخ ۹ مهر ۱۳۷۴ با مرکزیت شهر بندر دیلم تأسیس گردید. آب و هوای دیلم گرم و مرطوب است. مردم این شهرستان مسلمان و از مذاهب شیعه هستند. بندر قدیمی مهرویان در ۲۴ کیلومتری شمال بندر دیلم قرار داشت. آثار خرابه‌های این بندر هم‌اکنون درمحلی به نام تل امام زاده مشهود است. حدود ۲۰ کیلومتری بندر دیلم در حوالی خور امام حسین آثار خرابه‌های بندر سی نیز باقی مانده است. جغرافیا. موقعیت جغرافیایی. شهرستان دیلم از شمال به شهرستان بهبهان و
شهرستان دیلم از شمال به شهرستان بهبهان و بندر هندیجان (از استان خوزستان) از شرق استان کهگیلویه و بویر احمد، از جنوب شهرستان گناوه و از غرب به خلیج دیلم در خلیج فارس محدود می‌باشد. مردم‌شناسی. مردم این شهرستان از قوم لر می‌باشند. به زبان لری سخن می‌گویند. وزرات فرهنگ و ارشاد اسلامی استان بوشهر می‌گوید: مردم دیلم از نژاد لر هستند و گویش لری دارند. استانداری بوشهر مردم این شهرستان را چنین توصیف می‌کند: اهالی شهرستان دیلم از نژاد لر و شیعه دوازده امامی اند و به زبان لری لیراوی صحبت می‌کنند. ترابری. مسیرهای
به زبان لری لیراوی صحبت می‌کنند. ترابری. مسیرهای ارتباطی به این شهرستان عبارت اند از: تقسیمات کشوری. شهرها: بندر دیلم شهرها: امام حسن بناهای تاریخی. خرابه‌های بندر مهروبان (۲۴ کیلومتری شمال بندر دیلم)، امام زاده حسن (شهر امام حسن)، عمارت تاریخی حاج رئیس التجار و عمارت دیلمی پور، امام زاده بی بی حلیمه، کاروانسرای حاج حسن خان لیراوی، قلعه چاه تلخ، قلعه آقاخان مسیح خان در روستای باستین، آب انبارهای سنگ و ساروج در محوطه تاریخی اسلجان در روستای شهرویران و… از آثار مذهبی و تاریخی در شهرستان دیلم است. در مورد
آثار مذهبی و تاریخی در شهرستان دیلم است. در مورد بناهای تاریخی در بندر دیلم متأسفانه جز اندک بناهای مخروبه ای بجا نمانده. قلعهٔ آقا خان لیراوی واقع در روستای حصار در فاصله حدود ۳۰ کیلومتری جنوب بندر دیلم این قلعه بجا مانده از دوره قاجار می‌باشد که آقا خان لیراوی که بر دشت لیراوی چوب حکومت می‌راند در آن می‌زیسته این قلعه دارای چهار برج دیدبانی، شاهنشین، تعدادی اتاق درونی و اندرونی، سیاه چال و بخش‌های دیگری بوده که امروزه بخش‌های زیادی از آن در اثر بی‌توجهی متولیان آن تخریب شده. در شهر دیلم نیز امارت حاج
متولیان آن تخریب شده. در شهر دیلم نیز امارت حاج رئیس دیلمی پور که به بجا مانده از عهد قاجاری است همچنان پابرجاست رضا شاه پهلوی زمانی که برای دست‌گیری شیخ خزعل در خوزستان عازم آنجا بوده از بوشهر با کشتی به دیلم می‌آید و یک شب را در امارت دیلمی پور بیتوته می‌کند و از دیلم به اهواز می‌رود. یکی دیگر از امارت‌های قدیمی در بندر دیلم منزل مرحوم حاج بشیر بشیری است که در حدود سال ۱۲۵۰ شمسی ساخته شده و اولین ساختمان شهرداری بندر دیلم در سال ۱۳۳۴ در این امارت شروع به کار کرد و خوشبختانه این بنا به همت نوادگان حاج
به کار کرد و خوشبختانه این بنا به همت نوادگان حاج بشیر مرمت و بازسازی شد و هم‌اکنون در آن سکونت دارند امروزه به دلیل رشد روزافزون ساختمان سازی‌های جدید و مدرن و با توجه به قرار گرفتن بازار بندر دیلم در محدوده بافت قدیم شهر متأسفانه بخش اعظمی از بناهای تاریخ دار و شناسنامه دار دیلم جای خود را به پاساژهای چند طبقه و پر زرق و برق امروزی داده‌اند و چیزی از آنها به جا نمانده از دیگر بناهای دیدنی دیلم مسجد نور واقع در خیابان ساحلی می‌باشد که با معماری منحصر به فرد و دیدنی ساخته شده و مزین به تکه ای از (پرده
فرد و دیدنی ساخته شده و مزین به تکه ای از (پرده کعبه) می‌باشد. جمعیت. طبق سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهرستان ۳۴٬۸۲۸ نفر می‌باشد.
شهرستان دَیِّر یکی از شهرستان‌های استان بوشهر در جنوب ایران و در ساحل خلیج فارس قرار دارد. مرکز این شهرستان بندر دیر است. جغرافیای سیاسی. شهرستان دیر از شمال به شهرستان دشتی و از طرف مشرق به شهرستان‌های گنگان و جم و از ناحیه جنوب و غرب به آب‌های خلیج فارس منتهی می‌گردد. طول نوار مرزی-دریایی شهرستان دیر ۹۵ کیلومتر است که از خور بردستان (حد فاصل آن با شهرستان کنگان) شروع می‌شود و تا خور زیارت (حد فاصل آن با شهرستان دشتی) ادامه دارد. این شهرستان از سه بخش: مرکزی، بخش آبدان و بخش بردخون تشکیل شده است. دارای ۵
بخش آبدان و بخش بردخون تشکیل شده است. دارای ۵ شهر شامل بندر دیر، بردستان، آبدان، دوراهک و بردخون و همچنین تعداد ۵ دهستان است که دهستان حومه در بخش مرکزی، آبدان و سرمستان در بخش آبدان؛ و بردخون و آبکش در بخش بردخون قرار دارند. تعداد ۷ دهیاری نیز در روستاهای: اُلی شمالی، اُلی جنوبی، لمبدان پایینی، لمبدان بالایی، لمبدان حاجی‌آباد، دوراهک و سرمستان در بخش مرکزی و در روستاهای: آبکش، شهنیا، بردخون کهنه، سجادیه و مغدان در بخش بردخون دایر و فعال‌اند. تقسیمات کشوری. بندر دیر تا قبل از تقسیمات کشوری سال ( ۱۳۵۸ هـ
بندر دیر تا قبل از تقسیمات کشوری سال ( ۱۳۵۸ هـ .ش) جزو بلوک دشتی شهرستان دشتی به شمار می‌آمد، اما بعد از تاریخ مذکور خود به شهرستانی مستقل و مجزا به مرکزیت شهر دیر مبدل شد. شهرستان دیر شامل ۳ بخش، ۶ دهستان و ۵ شهر به شرح زیر است: جمعیت. براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان دیر برابر با ۶۰٬۶۱۲ نفر بوده است. جغرافیایی طبیعی. گسل‌ها، شکستگی‌های دامنه کوه‌ها و وجود صدف‌های دریایی در شیارها حکایت از پایین رفتن سطح آب دریا، حرکات زمین و مدفون شدن مواد آلی با گل‌های آهکی در ته دریا می‌باشد.