payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به عنوان حاکمانی مستقل در نظر گرفته شدند که می‌توانستند به چیزهای معجزه‌آسایی دست یابند؛ تقریباً همانند یک خدا بر روی زمین. برخی از سفیران خارجی مانند هربرشتاین، "دانیل پرینتز بوخائو" و "جوست ژول"، نشان دادند که واژهٔ "تزار" نباید برابر با "امپراتور" ترجمه شود؛ زیرا روس‌ها این کلمه را به داوود، سلیمان و سایر پادشاهان کتاب مقدس، که تنها پادشاه بودند، به‌کار می‌برند. از سوی دیگر، "ژاک مارگرت"، محافظ دیمیتری دروغین اول (۱۶۰۵–۱۶۰۶)، استدلال می‌کند که لقب «تزار» برای مسکووی‌ها از "قیصر" یا "پادشاه" محترم‌تر
برای مسکووی‌ها از "قیصر" یا "پادشاه" محترم‌تر است، دقیقاً به این دلیل که این خدا (و نه یک مقام زمینی) بود که مقرر کرد آن را بر داوود، سلیمان و دیگر پادشاهان اسرائیل اطلاق کنند. "ساموئل کالینز"، پزشک دربار تزار الکسی در سال‌های ۱۶۵۹ تا ۱۶۶۶، عنوان او را «امپراتور بزرگ» ذکر کرده و می‌نویسد: «... و در مورد واژهٔ تزار، این واژه بسیار نزدیک به سزار است، که به خوبی ممکن است به معنای امپراتور باشد. روس‌ها این عنوان را بالاتر از پادشاه می‌دانند.» عنوان «تزار» در رواج باقی ماند و همچنین رسماً به عنوان بخشی از
در رواج باقی ماند و همچنین رسماً به عنوان بخشی از عناوین مختلف به معنای حکومت بر ایالت‌های مختلف تصرف شده توسط دولت روسیه بود. تا اینکه وجههٔ این عنوان با جلوس پتر کبیر، پسر الکسی از میان رفت. پتر متأثر از فرهنگ جهان غرب پس از پیروزی در جنگ بزرگ شمالی و بنیان‌گذاری امپراتوری روسیه، به دولت روسیه تزاری پایان داد و آن را با شکل امپراتوری جایگزین کرد. او همچنین عنوان «امپراتور تمام روسیه» را با «تزار تمام روسیه» جایگزین کرد و از آن پس تا پایان امپراتوری روسیه، فرمانروایان آن با عنوان «امپراتور روسیه» شناخته
فرمانروایان آن با عنوان «امپراتور روسیه» شناخته می‌شدند. پتر مسیر استقلال شخص تزار و تضعیف نهاد کلیسا را جلوتر برد؛ زیرا از خطر مقابلهٔ کلیسا با اصلاحات گسترده‌اش آگاه بود. او یک کالج مذهبی را برای پذیرش نوآوری‌های غربی از سوی کلیسا تأسیس کرد، برای روحانیون یک درجه مقام کلیسایی تعریف کرد تا از حد و جایگاه خود فراتر نروند و شورای مقدس روسیه را به «بازوی تزار» و ابزاری برای حکومت استبدادی مبدل کرد. از آن پس شخص تزار بالاترین نماینده و مدافع کلیسای ارتدکس بود تا در جایگاه منصوب شدهٔ خداوند بر مسیحیان حکومت
تا در جایگاه منصوب شدهٔ خداوند بر مسیحیان حکومت کند. در قرن هجدهم، عنوان "تزار" به‌طور فزاینده‌ای پست‌تر از امپراتور و یا نشان‌دهندهٔ جنبهٔ شرقی این مقام طلقی می‌شد. با الحاق کریمه در سال ۱۷۸۳، کاترین کبیر به جای لقب قدیمی «تزارینا کریمه» عنوان یونانی شده «تزاریتسا کرسونوس تائوریک» را برگزید که جزوی از عنوان کامل سلطنتی شد. در سال ۱۸۱۵، زمانی که روسیه بخش بزرگی از لهستان را ضمیمهٔ خاک خود کرد، این عنوان به وضوح در روسیه، معادل لهستانی «کرول» به معنای «پادشاه» تفسیر شد و امپراتوران روسیه عنوان «تزار لهستان»
تفسیر شد و امپراتوران روسیه عنوان «تزار لهستان» را نیر به خود افزودند. در میان مردم بومی سیبری و مسلمانان منطقه ولگا، آسیای مرکزی و قفقاز، امپراتوری روسیه اغلب با تصویر «تزار سفید» توصیف می‌شود. با وجود جایگزینی عنوان سلطنتی رسمی با امپراتور، واژهٔ "تزار" در سرود ملی امپراتوری روسیه (۱۸۳۳–۱۹۱۷) حفظ شد و فرمانروایان روسیه همچنان با آن لقب نیز شناخته می‌شدند. واپسین فرمانروای روسیه که لقب "تزار" را داشت، نیکلای دوم بود که در سال ۱۹۱۷ و در جریان انقلاب روسیه از تاج و تخت خلع شد و سپس خود و خانواده‌اش در ژوئیه
تاج و تخت خلع شد و سپس خود و خانواده‌اش در ژوئیه سال ۱۹۱۸ توسط بلشویک‌ها به‌طرز فجیعی اعدام شدند. در سال ۱۸۹۴، زمانی که نیکلای دوم بر تخت سلطنت روسیه نشست، عنوان کامل حاکمان روسیه چنین بود: «به فضل خداوند، امپراتور و اتوکراتور بزرگ تمام روسیه، تزار مسکو، کی‌یف، ولادیمیر، نووگورود، کازان، آستاراخان، لهستان، سیبری، کرسونوس تائوریک و گرجستان؛ ارباب پسکوف، دوک بزرگ اسمولنسک، لیتوانی، وولینیا، پودولیا و فنلاند؛ پرنس استونی، لیونی، کورلند، زمگاله، ساموگیتیا، بیالیستوک، کارلیا، تور، اورگا، پرم، ویاتکا، بلغارستان
کارلیا، تور، اورگا، پرم، ویاتکا، بلغارستان و سایر مناطق؛ ارباب و دوک بزرگ نیژنی نووگورود و چرنیگوف؛ فرمانروای ریازان، پولوتسک، روستوف، یاروسلاول، بلوزرو، اودوریا، اوبدریا، کوندیا، ویتبسک، مستیسلاو و تمام مناطق شمالی؛ حاکم ایوریا، کارتلی، سرزمین‌های کاباردینی و ارمنستان؛ حاکم موروثی و ارباب چرکس‌ها و شاهزادگان کوهستانی و دیگران؛ لرد ترکستان، وارث نروژ، دوک شلسویگ-هولشتاین، شتورمارن، دیمارشن و اولدنبورگ.» در مجموع ۱۱ فرمانروای تاریخ روسیه با عنوان رسمی «تزار» به تخت سلطنت این کشور نشستند که اسامی و تاریخ
به تخت سلطنت این کشور نشستند که اسامی و تاریخ حکومت آنان به شرح زیر است: میراث. در روسیه، این گفتهٔ الکساندر بلوک در کتابش "روشنفکران و انقلاب" که: «اهل کرملین در قلب ما و تزارها در سر ما هستند؛ این جلوه‌های ابدی که بر ما آشکار شده‌اند، تنها با قلب و سرمان برداشته می‌شوند.» به خوبی نقش کلیدی و تعیین‌کنندهٔ مفهوم «تزار» در فرهنگ روسیه را نشان می‌دهد. حتی در آغاز قرن بیستم، دیدگاه گسترده‌ای در مورد شخصیت "تزار" به عنوان نمایندهٔ مردم در آن کشور وجود داشت که با ارادهٔ تاریخ و تجسم متعالی آنها به شکل نمادی که
ارادهٔ تاریخ و تجسم متعالی آنها به شکل نمادی که توسط سنتی چند صد ساله تقدیس گشته بود، برجسته شده بود. این واژه نام خود را بر روی بسیاری از نواحی و ساخته‌ها به میراث گذاشت. یکی از نام‌های شهر قسطنطنیه در زبان‌های اسلاوی، تزارگراد به معنای «شهر تزار» بوده است و نام اصلی شهر مشهور ولگوگراد نیز تِزاریتسین بوده است. شهر امروزی قزل در روسیه، نخست در سال ۱۹۱۴ با نام بِلوتزارسک به معنای «تزار سفید» تأسیس شد که اشاره مستقیم به لقب تزارها نزد مردم شرقی داشت. شهر امروزی یوشکار اولا نیز نخست با نام تزاروف‌گراد به
امروزی یوشکار اولا نیز نخست با نام تزاروف‌گراد به معنای «شهر تزاری» تأسیس شد و تا سال ۱۹۱۹ تزاریوکوکشایسک نام داشت. دو مورد از جاذبه‌های گردشگری مشهور مسکو توپ تزار و ناقوس تزار نام دارند. قدرتمندترین بمب اتمی روسیه و جهان نیز که در سال ۱۹۶۱ ساخته شد، بعدها به بمب تزار مشهور گشت. در ادبیات معاصر جهان، لقب "تزار" می‌تواند برای اشاره به یک شخص مستبد یا یک حاکم خودکامه به‌کار برود. اصطلاح تزار (Tsar یا Csar) اغلب به صورت استعاری و برای نشان دادن رهبران جهان یا کسانی که دارای موقعیت‌های قدرتمند با ماهیت
یا کسانی که دارای موقعیت‌های قدرتمند با ماهیت دیکتاتوری هستند، استفاده می‌شود. همچنین در آمریکا و بریتانیا، واژهٔ «تزار» یک اصطلاح محاوره‌ای برای برخی از کارمندان دولتی سطح بالا است؛ مانند «تزار مواد مخدر» برای مدیر دفتر سیاست ملی کنترل مواد مخدر، «تزار تروریسم» برای مشاور رئیس جمهور در سیاست تروریسم، «تزار امنیت سایبری» برای بالاترین مقام وزارت امنیت میهن ایالات متحده آمریکا در زمینه امنیت رایانه و سیاست امنیت اطلاعات و «تزار جنگ» برای نظارت بر جنگ‌ها در عراق و افغانستان. به‌طور خاص، یک تزار در دولت
در عراق و افغانستان. به‌طور خاص، یک تزار در دولت ایالات متحده آمریکا معمولاً به یک مشاور در سطح کابینه در داخل قوه مجریه اشاره دارد.
روم اشاره به سرزمین‌هایی در اروپا و آسیای صغیر دارد که مدتی در دست جمهوری روم، امپراتوری روم و امپراتوری روم غربی و امپراتوری روم شرقی (بیزانس) بود. معمولاً در منابع عربی و اسلامی قدیم منظور از روم سرزمین‌های آسیای صغیر (ترکیه یا آناتولی) است. یکی از نام‌های عربی دریای مدیترانه نیز که در جنوب آسیای صغیر قرار دارد، «بحرالروم» به معنی «دریای روم» است. رومی‌های نخستین، شاخه‌ای از قبایل لاتین زبان بودند که در حدود دو هزار سال پیش از میلاد، از اروپای مرکزی به ایتالیا مهاجرت کردند. در حدود هزار سال پیش از میلاد،
مهاجرت کردند. در حدود هزار سال پیش از میلاد، رومی‌های مهاجر و کوچ رو با ساختن دهکده‌هایی بر روی هفت تپهٔ کم ارتفاع در پیچ و خم رود تیبر بر لبه شمالی دشت حاصلخیز لاتیوم، آغاز به یکجانشینی نمودند. نام روم بعد از فروپاشی امپراتوری روم شرقی در دوره سلجوقیان روم و بعد عثمانیان همچنان به‌کار میرفت. در "شاهنامه". روم از نخستین کشورها و تمدن‌های مطرح در شاهنامه که صراحتاً پس از ایران و توران یاد شده و نخستین فرمانروای آن در شاهنامه سلم است. سرزمین روم توسط فریدون نیایش به سلم تفویض شد. منوچهر بعد از قتل تور اینک
نیایش به سلم تفویض شد. منوچهر بعد از قتل تور اینک به‌دنبال سلم است و سلم گریزان به سوی آلانان دژ متواری شده ولی آنجا توسط قارن‌رزمجو و گرشاسپ‌پهلوان تسخیر و همهٔ دشت و دمن و دریا جوی خون گشته بود. شاه روم در ساحل آنجا مانند همیشه قایق یا زورقی نیافت تا وارد دژ گردد در همین گیرودار منوچهر از پس او رسید. مرگ شاه روم. سلم چون به کنار دریا رسید لشکر را کشته دید و عبور به درون دژ از میان اجساد برایش دشوار گشت، منوچهر سالار نو (پور پشنگ) و جانشین فریدون نزدیک او شد و پیش از انتقام ایرج به او یادآور شد برادر را
شد و پیش از انتقام ایرج به او یادآور شد برادر را کشتی بخاطر تاج و تخت و اکنون که تاج یافتی چرا گریزان گشته‌ای. در حین تاخت و تاز تنگاتنگ نزدیک سلم رسید و با ضربتی سر از بدن او جدا نمود تا مانند سرِ تور نزد فریدون ارسال گردد. اینک فریدون سر هر سه فرزند را کنار داشت. سپاه روم همچون رمه در دشت و دریا و کوه پراکنده بود، یکی از سپاه مرد پاکیزه مغز و خردمند منتخب گشت که توأمانً زبان ایرانیان را بلد بود نمایندهٔ رومیان گشت نزد منوچهر آمد و ابراز نمود که ما همه از دامداران و کشاورزان کشور بودیم، به اجبار ما را به
دامداران و کشاورزان کشور بودیم، به اجبار ما را به جنگ آوردند اینک همه بنده شاه منوچهریم فرمان او را گردن می‌نهیم اگر رأی جنگ و خون ریختن باشد، ما نیروی آویختن نداریم. اگر شاه اجازه دهد سران و بزرگان لشکر را تسلیم ایشان خواهیم نمود.
مَنات یا المَنات (به عربی: مناة، ) یکی از سه ایزدبانوی مهم مکه پیش از اسلام بود. عرب‌های پیش از اسلام معتقد بودند که منات ایزدبانوی سرنوشت است. پرستندگانش از او نزول باران و پیروزی در جنگ با دشمنانشان را می‌طلبیدند. منات همسر هُبَل و دختر بتِ الله در نظر گرفته می‌شد. دو دختر دیگر الله، لات و عُزّیٰ بودند.
هری پاتر و شاهزادهٔ دورگه ششمین کتاب از مجموعه داستان‌های هری پاتر است که به قلم نویسندهٔ انگلیسی، جی کی رولینگ نوشته شده‌است. هری پاتر و شاهزادهٔ دورگه در ماه ژوئیه سال ۲۰۰۵ به بازار عرضه گشت و به سرعت به اکثر زبان‌های زنده دنیا ترجمه شد. ترجمه‌های فارسی بسیار مختلفی نیز از آن در بازار بود. از میان این ترجمه‌ها می‌توان به ترجمه مترجم پرطرفدار هری پاتر در ایران، ویدا اسلامیه از نشر تندیس اشاره کرد که به عنوان مترجم رسمی این سری کتاب‌ها از سوی خانم رولینگ برگزیده شده‌است. داستان. در این کتاب بسیاری از رازها
شده‌است. داستان. در این کتاب بسیاری از رازها و روابط آشکار می‌شود. هری با دامبلدور کلاس خصوصی دارد و در این کلاسها با گذشتهٔ تام ماروولو ریدل آشنا می‌شویم و معلوم می‌شود که ولدمورت هفت جان پیچ دارد که پیش از آن دو تایشان نابود شده‌اند. استاد جادوی سیاه این سال، اسنیپ است و استاد قدیمی ای درس معجون‌سازی می‌دهد. در این کتاب رون با لاوندر براون رابطهٔ عاشقانه شدیدی پیدا می‌کند که موجب قهر کردن هرماینی با او می‌شود. هری در این سال کتاب معجون‌سازی دست دومی پیدا می‌کند که صاحب قبلی آن شخصی به نام «شاهزادهٔ
پیدا می‌کند که صاحب قبلی آن شخصی به نام «شاهزادهٔ دورگه» است. هری با کمک یادداشتهای حاشیه کتاب که شاهزاده برای خودش نوشته‌است موفق می‌شود در درس معجون‌سازی شاگرد اول شود. هری به جینی ویزلی علاقه‌مند می‌شود اما روابطشان روابط عادی شاگردان مدرسه‌ای است و جینی هم دوست پسر خودش را دارد و عضو تیم کوییدیچ گریفیندور شده‌است. در پایان داستان هری و دامبلدور که برای یافتن یکی از جان پیچ‌ها به بیرون قلعه هاگوارتز رفته بودند، با دیدن علامت شوم (که توسط طلسم (مورس موردو) ساخته می‌شود) به هاگوارتز بازمی‌گردند و دراکو
ساخته می‌شود) به هاگوارتز بازمی‌گردند و دراکو مالفوی که مرگخواران را به قلعه راه داده بود دامبلدور را خلع سلاح می‌کند و سرانجام آلبوس دامبلدور توسط سیوروس اسنیپ کشته می‌شود و معلوم می‌شود که شاهزاده دورگه همان سوروس اسنیپ بوده‌است.
اِقلید شهری در شمال استان فارس است که مرکز شهرستان اقلید محسوب می‌شود. جمعیت بخش مرکزی این شهر در سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ برابر ۵۰٬۳۴۱ تن و سیزدهمین شهر پرجمعیت استان فارس است؛ مجموع جمعیت شهرستان اقلید ۹۳٬۷۶۳ تن بوده است. شهر اقلید با بیش از ۲٬۳۰۰ متر ارتفاع از سطح دریا، دومین شهر بلند در استان فارس پس از صفاشهر و ششمین شهر مرتفع کشور است. قله بِل بلندترین قله استان فارس و نود و یکمین قله مرتفع کشور با ارتفاع ۴٫۰۵۰ متر از سطح دریا در این شهرستان قرار دارد. دریاچه کافتر، تنگ براق، کوه بل، قدمگاه
قرار دارد. دریاچه کافتر، تنگ براق، کوه بل، قدمگاه سده، چشمه بالنگان، باتلاق گور بهرام، آسپاس، حوضچه دختر گبر، امامزاده سید محمد، چشمه محمد رسول‌الله، منطقه شکارممنوع بصیران، خیابان فسارود، سرداب، بید سبحان، پارک انقلاب، پارک پارسیان، باغ گل خارستان، قلعه شهرآشوب، فی منی حسن‌آباد، قوره‌دان، امامزاده اسماعیل، و چشمه‌های متعددی که فضاهای فرح‌بخش و زیبایی را فراهم آورده‌اند به همراه دامنه کوه‌ها و سواحل رودخانه‌ها و دریاچه سد ملاصدرا از مهم‌ترین جاذبه‌های طبیعی شهر و شهرستان اقلید به‌شمار می‌آیند. مشخصات
طبیعی شهر و شهرستان اقلید به‌شمار می‌آیند. مشخصات جغرافیایی. اقلید واقع در طول جغرافیایی ۵۲ درجه و ۷۲ دقیقه و عرض جغرافیایی ۳۰ درجه و ۹۰ دقیقه و بلندی حد اقل۲۳۰۰ متری از سطح دریا می‌باشد. شهرستان اقلید جزء مناطق کوهستانی و مرتفع کشور به‌شمار می‌رود و شهر اقلید دومین شهر بلند در استان فارس پس از صفاشهر و ششمین شهر مرتفع کشور است. بلندی‌های آن دنباله رشته کوه زاگرس بوده و حداکثر بلندای آن از سطح دریا ۳۹۴۳ متر بنام کوه بل در جنوب اقلید است. دارای زمستان‌های سرد و تابستان‌های معتدل می‌باشد. حداکثر درجه حرارت
و تابستان‌های معتدل می‌باشد. حداکثر درجه حرارت برابر با ۳۷ درجه سانتیگراد و حداقل آن ۲۲- درجه سانتیگراد در سردترین ماه سال است. متوسط بارندگی سالیانه در این شهر بین ۳۳۰–۳۰۰ میلی‌متر است. این شهر یکی از نواحیی بادخیز استان بوده و اکثر مواقع سال سرعت باد قابل ملاحظه است. پیشینه تاریخی. پیشینه منطقه با توجه به فصل اول پژوهش باستان‌شناسی و نشانه‌هایی که در دسترس است به پنج هزار سال پیش از میلاد می‌رسد و اقلید در حال حاضر از قدیمی‌ترین و تاریخی‌ترین شهرهای ایران به‌شمار می‌رود. آثار تاریخی مانند حوضچه دختر گبر،
به‌شمار می‌رود. آثار تاریخی مانند حوضچه دختر گبر، کتیبه و غار تنگ براق، کوشک زر، کتیبه کوه بل، باتلاق گور بهرام، چشمه شیرین، تل باکون (بکان) و قلعه‌ها و تپه‌های باستانی و ده‌ها نشانه کوچک و بزرگ دیگر گواه بر قدمت تاریخی این قلمرو است. در گذشته جاده شاهی یعنی راه اصلی اصفهان ـ شیراز از اقلید می‌گذشته است و به همین دلیل نقشی مهم‌تر و کلیدی تر از سایر شهرستان‌ها در تحرک فعالیت‌های اقتصادی و اجتماعی سرزمین پارس داشته است. این شهر زمانی گوشه‌ای از شاهنشاهی هخامنشیان به نام آزارگاتا و مرکز تربیت اسب جنگی کوروش
به نام آزارگاتا و مرکز تربیت اسب جنگی کوروش به‌شمار می‌آمده است. به استناد آثار بجا مانده از کتب تاریخی و سفرنامه‌های جهانگردان، اقلید در دوران پیش از اسلام نیز شهری آباد و مطرح بوده است. در کتاب تاریخ فارسنامه ناصری از انتشارات کتابخانه سنایی آمده است که قدمت اقلید مربوط به دوران ساسانیان است و سنگ نوشته موجود در تل قلات مشتمل بر ۲۱ سطر خط پهلوی (مربوط به سال ۱۳۳۴ هـ. ش) مؤید این موضوع است. در مورد وجه تسمیه اقلید، در گویش محلی مردم منطقه، نام این شهر به‌صورت «کیلیل» تلفظ می‌شود؛ واژه‌ای که در گذر زمان،
«کیلیل» تلفظ می‌شود؛ واژه‌ای که در گذر زمان، به‌سبب دگرگونی آوایی و تأثیر گویش بومی، از صورت رسمی «اقلید» فاصله گرفته است. واژهٔ «اقلید» و گویش «کیلیل». دربارهٔ ریشهٔ واژهٔ «اقلید»، سه فرضیهٔ اصلی مطرح شده است: ۱. فرضیهٔ ریشهٔ یونانی: برخی پژوهشگران بر این باورند که واژهٔ «اقلید» برگرفته از ریشهٔ یونانی "kleis" یا "kleid" به‌معنای «کلید» است. این واژه در زبان‌های اروپایی نیز دیده می‌شود، مانند: در این فرضیه، اقلید به‌معنای «کلید فارس» دانسته شده و موقعیت راهبردی شهر به‌عنوان گره‌گاه ارتباطی شمال، مرکز و
راهبردی شهر به‌عنوان گره‌گاه ارتباطی شمال، مرکز و جنوب ایران تقویت‌کنندهٔ این معنا است. ۲. فرضیهٔ ریشهٔ بومی و ایرانی: برخی زبان‌شناسان ایرانی از جمله احمد تدین بر این باورند که واژهٔ «اقلید» یا «کیلیل» ریشه در فارسی میانه و پهلوی دارد. در متون پهلوی، واژگانی چون «کیل»، «کلیل» و «کلاو» به‌معنای ابزار بازکننده، گذرگاه یا درگاه ثبت شده‌اند. در گویش مردم منطقه نیز «کیلید» هنوز به‌معنای «دروازه» یا «راه‌گشا» کاربرد دارد، نه صرفاً شیء بازکنندهٔ قفل. ۳. نظریهٔ اسطوره‌ای ـ تمدنی: در منابع اسطوره‌شناسی نیز از
اسطوره‌ای ـ تمدنی: در منابع اسطوره‌شناسی نیز از ایزدبانویی به نام «کیلیلی» در بابل باستان یاد شده که پیش از فتح بابل توسط کوروش کبیر، در کنار ایشتار، ایزدبانوی عشق و باروری بوده است. با توجه به تأثیر معماری و فرهنگ بابلی بر فارس پس از فتح بابل، برخی احتمال داده‌اند که نام «کیلیل» نیز به شکل فرهنگی یا مذهبی به این منطقه راه یافته باشد. با توجه به موقعیت تاریخی و فرهنگی اقلید، نمی‌توان منشأ واحدی برای این واژه در نظر گرفت، اما پیوندهای آن با واژگان باستانی ایرانی و موقعیت جغرافیایی ویژهٔ آن، نشان از قدمتی
ایرانی و موقعیت جغرافیایی ویژهٔ آن، نشان از قدمتی دیرینه و لایه‌لایه در نام‌گذاری این شهر دارد. اقلید در آثار جهانگردان. آنچه می‌توان دربارهٔ قدمت تاریخی شهرستان اقلید بیان نمود به استناد آثاری است که از کتب تاریخی و سفرنامه‌های جهانگردان به جای مانده و بیانگر این است که اقلید در دوران پیش از اسلام نیز شهری آباد و مطرح بوده است. ابن بطوطه، مورخ مراکشی در سفرنامه خود که در سال ۷۲۵ هجری تألیف شده، می‌نویسد: «وقتی از اصفهان به سوی شیراز حرکت کردیم، نخست به شهر کلیل رسیدیم که شهرکی است دارای شهرها و باغ‌ها و
کلیل رسیدیم که شهرکی است دارای شهرها و باغ‌ها و میوه‌های فراوان.» در "شاهنامه" فردوسی، اقلید (جَز) نام داشته که به معنای جزیره است و این عنوان به این جهت بوده که در قسمت‌های جنوبی اقلید، به دلیل فراوانی آب و بارندگی زیاد، دریاچه‌هایی وجود داشته است. فرصت الدوله شیرازی در کتاب "آثار عجم" از اقلید نام می‌برد و در سفر شیراز به تهران، در چمن آسپاس منزل کرده و چند شب را در آن جا گذرانده است. ابن بلخی در کتاب "فارسنامه" که بین سال‌های ۵۰۰ تا ۵۵۰ هجری قمری نگاشته است، در مورد اقلید می‌گوید: «اقلید، شهرکی کوچک است
در مورد اقلید می‌گوید: «اقلید، شهرکی کوچک است و حصاری دارد و جامع و منبر دارد و هوای آن سردسیر است و آب آن خوش است و روان و میوه و غله از هر نوع است.» ارجمان. [ ] (اِخ) سرمق و ارجمان شهرکی کوچک است و ناحیتی است و همه احوال آن همچنان اقلید است امّا زردآلو است آنجا که در همه جهان مانند آن نباشد بشیرینی و نیکویی. و زردآلوی کشته از آنجا بهمه جایی برند و آبادانست. (فارسنامه ابن بلخی چ کمبریج ص ۱۲۴). حمداله مستوفی در کتاب "نزهت القلوب" می‌نویسد: «اقلید شهری کوچک است و حصاری دارد و هوایش معتدل است و آب روان دارد
است و حصاری دارد و هوایش معتدل است و آب روان دارد و در او از همه نوع میوه است و غله. سورمق و ارجمان از توابع اقلید است.» ژان گوتر در کتاب "خواجه تاجدار" می‌نویسد: «سپاه آقامحمدخان قاجار با تصرف فارس، یک هفته در آسپاس و کوشک زر اتراق کرده و از آنجا به شیراز عزیمت نموده‌اند.» مادام ژان دیولافوا که همراه شوهرش مارسل دیولافوا باستان‌شناس فرانسوی در سال ۱۸۸۱ میلادی به ایران مسافرت کرده است، در سفرنامه خود می‌نویسد: «به اقلید رفتیم تا مسجدی را که تعریف آن را شنیده بودیم ببینیم. خرابه‌های یک کاخ کوچک صفوی را هم
بودیم ببینیم. خرابه‌های یک کاخ کوچک صفوی را هم دیدیم. هوای اقلید صاف، آب آن گوارا و چشمه‌های فراوان دارد.» ایران‌شناس آلمانی، والتر هیتس، ضمن خواندن آثار باستانی مربوط به حوض دختر گبر در تل قلات اقلید، مقالاتی در این زمینه نوشته است. هم چنین در فارسنامه ناصری نیز دربارهٔ اقلید چنین می‌خوانیم: «اقلید در دامنه کوهای زاگرس قرار دارد. رودخانه از میان آن جاری است در دو جانب این رودخانه باغ‌های پر از درختان سردسیری است مکانی با صفا و نزهت گاهی دلگشا است.» دهخدا در واژه‌نامه خود می‌نویسد: «اقلید شهرکی است واقع در
واژه‌نامه خود می‌نویسد: «اقلید شهرکی است واقع در استخر فارس، دارای ولایات و مزارع بیشمار، دارای یک بخش مرکزی و مهم به نام سرحد چهاردانگه که سابقاً دشت روم گفته می‌شده است.» جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۴۴٬۳۴۱ نفر بوده است. در اقلید مردمانی از قومیت‌های گوناگونی زندگی می‌کنند ولی اکثریت آنها فارس و سپس لر هستند.
بَندپایان (Arthropoda) شاخه‌ای بزرگ و دارای بیشترین تعداد گونه از جانوران بی‌مهره و پریاخته هستند. شاخه بندپایان دربرگیرنده جانورانی چون حشرات، عنکبوتیان، هزارپایان و سخت‌پوستان است. فرهنگستان زبان فارسی در مصوبات تازه خود برای شاخه‌های جانداران پسوند «-تباران» را در نظر گرفته و بنا بر این شیوه بندپایان را «بندپاتباران» نیز نامیده‌است. بندپایان کالبد بیرونی سخت و بندبند دارند، حفره عمومی بدن آن‌ها کوچک است و گُرده‌چه (نفریدیوم، اندامی نظیر کلیه در بی‌مهرگان) و مژه ندارند. بدن بندپایان دارای پوستک سخت‌شده و
و مژه ندارند. بدن بندپایان دارای پوستک سخت‌شده و اسکلت بیرونی بندبند است؛ ضمایم مفصلی در هر قطعهٔ بدن جفت است و کارکرد حرکتی دارد؛ این جانوران دارای یک جفت شاخک و حداقل یک جفت چشم مرکب جانبی با واحدهای گیرندهٔ نوری مستقل هستند. داشتن اندام بندبند مفصل‌دار و لایه‌های سفت پوستی به نام پوستک cuticle از ویژگی‌های بندپایان است. پوستک‌های آنان عمدتاً از کیتین آلفا ساخته شده‌است. پوستک سخت‌پوستان دارای کلسیم کربنات نیز هست. این پوستک‌های سخت، رشد بندپایان را با موانعی روبه‌رو می‌کند که آن‌ها این مانع را از طریق
روبه‌رو می‌کند که آن‌ها این مانع را از طریق پوست‌اندازی حل می‌کنند. طرح بدن بندپایان به صورت قطعات تکرارشونده‌ای است که به برخی از قطعه‌ها اندام ثانویه‌ای ضمیمه شده‌است. انعطاف و کارآمدی بندپایان باعث شده تا این شاخه پرگونه‌ترین شاخه جانوری در بیشتر محیط‌های زیستی باشد. بیش از یک میلیون از گونه‌های بندپایان تاکنون توصیف شده‌اند که با این وصف هشتاد درصد از تمامی گونه‌های جانداران زنده مربوط به بندپایان است. بندپایان از نظر اندازه بسیار متفاوتند و از پلانکتونهای ریز تا جانورانی چندمتری را دربر می‌گیرند.
ریز تا جانورانی چندمتری را دربر می‌گیرند. جانداران چهاراندام نیز مانند بندپایان بدن‌هایی بندبند و مفصل‌دار دارند اما تفاوتشان این است که چهاراندامان مهره‌دار هستند یعنی استخوان‌بندی آن‌ها درونی است در حالی‌که استخوان‌بندی بندپایان بیرونی است و معمولاً صدف و پوسته دارند. مشخصات. بندپایان معرف قدیمی‌ترین و غالب‌ترین اشکال حیاتی کرهٔ زمین بوده و از نظر کثرت تعداد گونه و تنوع سیستم‌های زندگی و ساختمانی که در زیرشاخه‌های بندپایان مشاهده می‌شوند در سلسلهٔ جانوران مقام اول را داد. شاخه بندپایان دارای بیش از ۸۰٪
مقام اول را داد. شاخه بندپایان دارای بیش از ۸۰٪ گونه‌های شناخته شده در بین بی مهرگان و شامل ۷۵٪ گونه‌های سلسلهٔ جانوری است. مبدأ پیدایش بندپایان احتمالاً مربوط به پیش از دوره کامبرین در دوران اول و بیش از یک میلیارد سال قبل می‌باشد. شکل‌های اولیهٔ بندپایان از جمله Trilobita و Gigantosteracea و Xiphosura عموماً آبزی و دارای دستگاه تنفسی برانشی بوده‌اند و انتقال زندگی بندپایان به خشکی همزمان با تحول پوشش گیاهی زمین و پیدایش اولین نباتات آوندی در اواخر دورهٔ سیلورین صورت گرفته‌است به طوری که اولین بندپایان
سیلورین صورت گرفته‌است به طوری که اولین بندپایان زمین زی احتمالاً دارای زندگی آبی و خشکی بوده‌اند. شاخهٔ بند پایان دارای خصوصیات مشترکی هستند که عبارتند از: بندپایان معرف قدیمی‌ترین و غالب‌ترین اشکال زیستی کرۀ زمین بوده و در سلسله جانوران بیشترین تعداد گونه و تنوع سیستم‌های زندگی و ساختمانی را دارا می‌باشند. این شاخه از جانوران شامل بیش از ۸۰٪ گونه‌های شناخته شده در بین بی مهرگان و ۷۵٪ گونه‌های سلسله جانوری می‌باشند. مبدأ پیدایش بندپایان احتمالاً به پیش از دوره کامبرین در دوران اول و بیش از یک میلیارد سال
دوره کامبرین در دوران اول و بیش از یک میلیارد سال پیش می‌رسد. مطالعه آثار فسیل شده جانوران این دوره نشان می‌دهد که اشکال اولیه بندپایان مانند Trilobita و Gigantostracea و Xiphosurea عموماً آبزی و دارای دستگاه تنفسی برانشی بوده‌اند؛ و انتقال زندگی بندپایان به خشکی همزمان با تحولات پوشش گیاهی زمین و پیدایش اولین نباتات آوندی در اواخر دوره سیلورین صورت گرفته‌است به طوری که اولین بندپایان زمین زی دوزیست و دارای زندگی آبی و خشکی بوده‌اند. مانند عقرب‌های اولیه یا Pleophonidae که در دوره سیلورین ظاهر شده‌اند و به
Pleophonidae که در دوره سیلورین ظاهر شده‌اند و به نظر می‌رسد که فاقد استیگماتهای تنفسی و دارای صفحات برانشی مشخص بوده‌اند. به جز بندپایان گونه‌هایی همچون کیسه تنان، نرم‌تنان و خارتنان هم وجود دارند که همهٔ این‌ها جزو بی مهرگان هستند. زیرشاخه‌ها. بندپایان دارای چهار زیرشاخه زنده و یک زیرشاخه منقرض‌شده به نام سه‌لَپی‌ها است:
عَنکَبوتیان، تنندگان یا تنندوئیان (نام علمی: Arachnida)، رده‌ای از جانوران بی‌مهره و از بندپایان هستند. این رده در زیرشاخه گیره‌داران قرار دارد. ردهٔ عنکبوتیان شامل راسته‌های عنکبوت‌ها (با بیشترین تعداد گونه)، کژدم‌ها، کنه‌ها، هیره‌ها، عنکبوت‌های خرمن و شترزنک‌ها است. یک بررسی فیلوژنتیک مولکولی در سال ۲۰۱۹ نشان داد که تیغ‌دمان (خرچنگ‌های نعل اسبی) نیز از عنکبوتیان هستند. ویژگی‌ها. تقریباً همگی عنکبوتیان دارای ۸ عدد پا هستند اما در برخی از گونه‌ها ۲ پای جلویی تبدیل به اندام‌های حسی شده‌اند. بیش از ۱۰۰٬۰۰۰
تبدیل به اندام‌های حسی شده‌اند. بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ گونه از عنکبوتیان، شناسایی و نام‌گذاری شده‌اند. این جانوران عموماً جانورانی خشکی‌زی بوده و بیشتر عمر خود را در خشکی سپری می‌کنند. تعداد کمی از آن‌ها هم ساکن آب شیرین هستند.
عَنکَبوت "" (همچنین موسوم به: تارتَنَک، تارباف، تَنندو یا کـَلاش) جانوری بی‌مهره از بندپایان با بدنی دوبخشی و هشت پا است. عنکبوت‌ها بخش‌های جوندهٔ دهان و بال ندارند. آن‌ها در راستهٔ عنکبوت‌ها یا تارتنان رده‌بندی می‌شوند که خود یکی از چند راستهٔ ردهٔ بزرگ‌تر، عنکبوتیان (تاربافان) است. بسیاری از مردم دربارهٔ عنکبوت‌ها دو تصور غلط دارند. یکی این که گمان می‌کنند عنکبوت‌ها حشره هستند و دیگری این که همهٔ عنکبوت‌ها بسیار خطرناک‌اند و به محض دیدن باید آن‌ها را کشت. عنکبوت‌ها از برخی جهات به حشرات شباهت دارند. جثهٔ
عنکبوت‌ها از برخی جهات به حشرات شباهت دارند. جثهٔ آن‌ها در یک حدود است. پاهای باریک و مفصل‌دار دارند، خونسرد و بی‌مهره‌اند و بدنشان از پوستهٔ سختی پوشیده شده است. اما سه ویژگی آن‌ها را از حشرات متمایز می‌کند: حشرات شش پا دارند، اما عنکبوت‌ها هشت پا دارند. حشرات دارای شاخک هستند، اما عنکبوت‌ها فاقد شاخک‌اند. بدن حشرات از سه بخش تشکیل شده است، در حالی که بدن عنکبوت‌ها تنها دو بخش دارد. این تفاوت‌ها نشان می‌دهد که عنکبوت‌ها به گروهی جدا از حشرات تعلق دارند. عنکبوت‌ها آروارهٔ حقیقی ندارند و باید خوراک خود را
آروارهٔ حقیقی ندارند و باید خوراک خود را بمکند. آن‌ها دارای دستگاه مولد تار هستند که تارریس نامیده می‌شود. برخی از نوزادان حشرات با دهان خود تار می‌تنند، اما دستگاه مولد تار ندارند. عنکبوت‌ها معمولاً هشت چشم ساده دارند، اما بسیاری از حشرات دو چشم مرکب دارند که از تعداد زیادی چشم‌های ساده تشکیل شده است. هنگامی که عنکبوتی حشره‌ای را شکار می‌کند، معمولاً با نیش خود سم را به بدن آن تزریق می‌کند. با این حال، بیشتر عنکبوت‌ها سم کافی برای مسموم کردن انسان تولید نمی‌کنند. تنها تعداد کمی از آن‌ها، مانند عنکبوت