payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود. بارتولدی دو بار ایالات متحده را با راه‌آهن گذر کرد و با آمریکایی‌های زیادی که به دیدگاه او با پروژه همدل بودند دیدار داشت. اما او همچنان نگران بود که افکار عمومی در هر دو سوی اقیانوس اطلس به اندازهٔ کافی پشتیبان این پیشنهاد نیستند؛ بنابراین او و لابوله تصمیم گرفتند پیش از راه‌اندازی یک کارزار عمومی، منتظر بمانند. بارتولدی نخستین مدل از کانسپت خود را در سال ۱۸۷۰ ساخت. جان لا فارژ، پسر یکی از دوستان بارتولدی، بعداً اظهار داشت بارتولدی نخستین طرح‌های اولیهٔ تندیس را هنگام بازدید از استودیوی لا فارژ در
تندیس را هنگام بازدید از استودیوی لا فارژ در رود آیلند کشیده بود. بارتولدی پس از بازگشت به فرانسه به توسعه این مفهوم ادامه داد. او همچنین بر روی شماری از تندس‌هایی کار کرد که برای توان‌بخشی به میهن‌پرستی فرانسوی پس از شکست از پروسی‌ها طراحی شده بودند. یکی از این‌ها، "شیر بلفور" بود، تندیسی یادبود کنده‌کاری‌شده در ماسه‌سنگ زیر دژ بلفور که در طول جنگ، سه ماه تحت محاصره پروس بود. شیر سرکش، به طول و بلندی نیمی از آن، ویژگی‌های عاطفی رمانتیسم را نشان می‌دهد که بارتولدی بعداً از آن در طراحی تندیس آزادی استفاده
بارتولدی بعداً از آن در طراحی تندیس آزادی استفاده کرد. طراحی، سبک و نمادگرایی. بارتولدی و لابوله در نظر داشتند که چگونه آزادی آمریکایی را به بهترین نحو به تصویر بکشند. در تاریخ اولیهٔ آمریکا، دو شخص زن به‌طور مداوم به عنوان نمادهای فرهنگی کشور به کار می‌رفتند. یکی از این نمادها، شخصیت‌بخشی کلمبیا بود تجسمی از ایالات متحده آمریکا بود، همان‌طور که ماریان با فرانسه و ایزدبانو بریتانیا با کشور هم‌نام خود شناخته می‌شد. شخصیت کلمبیا جایگزین شخصیت‌بخشی کهن اروپایی‌ها از آمریکا به عنوان «شاهدخت سرخ‌پوست» شده بود
از آمریکا به عنوان «شاهدخت سرخ‌پوست» شده بود که برای آمریکایی‌ها نامتمدنانه و تحقیرآمیز تلقی می‌شد. یک نماد زن متشخص دیگر در فرهنگ آمریکایی، تمثالی از آزادی، برگرفته از لیبرتاس، ایزدبانوی آزادی بود که به‌طور گسترده‌ای در روم باستان، به‌ویژه در میان بردگان آزادشده پرستیده می‌شد. در آن زمان، شخصیت‌بخشی آزادی بر بیشتر سکه‌های آمریکایی زینت داده می‌شد. بازنمایی‌هایی از آزادی نیز در هنر مردمی و مدنی حضور داشت؛ برای نمونه می‌توان به "تندیس آزادی" اثر توماس کرافورد بالای گنبد کاخ کنگره آمریکا اشاره کرد. طرح تندیس
بالای گنبد کاخ کنگره آمریکا اشاره کرد. طرح تندیس آزادی، نمادگرایی آشکار در تاریخ باستان را تداعی می‌کند؛ از جمله ایزدبانوی مصری ایزیس، خدای یونانی باستان با همین نام، کلمبیا از روم و شمایل‌نگاری مسیحی از مریم. هنرمندان سده‌های ۱۸ و ۱۹ میلادی که در تلاش برای برانگیختن آرمان‌های جمهوری‌خواهانه بودند، همواره از لیبرتاس به عنوان نماد تمثیلی خود استفاده می‌کردند. شخصیتی از آزادی نیز بر روی مهر بزرگ فرانسه نشان داده شد. با وجود این، بارتولدی و لابوله از نمایش تصویری انقلابی از آزادی، مانند اثر اوژن دولاکروا،
تصویری انقلابی از آزادی، مانند اثر اوژن دولاکروا، "آزادی هدایتگر مردم" (۱۸۳۰) دوری جستند. در این نقاشی، که بزرگداشت انقلاب ۱۸۳۰ فرانسه بود، شخصیت نیمه‌پوش آزادی، گروهی مسلح را بر روی اجساد کشته‌شدگان هدایت می‌کند. لابوله هیچ‌گونه احساس همدلی با انقلاب نداشت و در نتیجه، تندیس بارتولدی در لباس‌های روان و سیال پوشیده شد. به جای تأثیرگذاری خشونت‌آمیز مانند دولاکروا، بارتولدی قصد داشت به تندیس یک ظاهر صلح‌آمیز بدهد و در دست او یک مشعل قرار داد که نماد پیشرفت به‌شمار می‌رفت. انگشت دوم هر دو پای تندیس از انگشت
می‌رفت. انگشت دوم هر دو پای تندیس از انگشت شست بلندتر است که اشاره به وضعیتی به نام انگشت مورتون یا «انگشت یونانی» دارد، این یکی از اجزای اصلی زیبایی‌شناختی هنر یونان باستان بود و تأثیرات کلاسیک روی مجسمه را بازتاب می‌دهد. تندیس کرافورد در اوایل دههٔ ۱۸۵۰ طراحی شد. در اصل، قرار بود بر سر تندیس، یک "پیلئوس" یا «کلاه فریگی» قرار داده شود، که کلاهی ویژهٔ بردگان آزاد شده در روم باستان بود. جفرسون دیویس، وزیر جنگ، از اهالی جنوب که بعداً ریاست‌جمهوری ایالات مؤتلفه آمریکا را بر عهده گرفت، نگران نمادگرایی کلاه
آمریکا را بر عهده گرفت، نگران نمادگرایی کلاه پیلئوس در راستای جنبش لغو برده‌داری بود. او دستور داد به جای آن، یک کلاه‌خود قرار داده شود. تندیس دلاکروا، یک "پیلئوس" بر سر دارد و بارتولدی نیز در نظر داشت یک پیلئوس بر سر تندیس خود قرار دهد. به جای آن، بر سر تندیس یک تاج خورشیدی و هاله نور قرار داد. با انجام این کار، او از اشاره به ماریان، که همیشه "پیلئوس" بر سر دارد دوری کرد. بسیاری بر این باور بودند که آن‌ها خورشید، هفت دریا و هفت قاره را تداعی می‌کنند، و نشان‌دهنده وسیلهٔ دیگری به جز مشعل هستند که به دست
وسیلهٔ دیگری به جز مشعل هستند که به دست آن، آزادی روشنگر جهان است. اما تحقیقات این را تأیید نکرده است. مدل‌های اولیه بارتولدی همگی کانسپت مشابهی داشتند: یک شخصیت زن در سبک نوکلاسیک، نمایندهٔ آزادی که "استولا" و "پلا" (لباس و شنل رایج در تصویر ایزدبانوان رومی) به تن دارد و مشعل به دست است. با توجه به گزارش‌های رایج، چهرهٔ تندیس از آگوستا شارلوت بیسر بارتولدی، مادر بارتولدی الگوبرداری شده است، اما طبق گفتهٔ رجیس هیوبر، متصدی موزه بارتولدی، این باور و دیگر باورهای مشابه، مبنا و پایه‌ای ندارند. او شخصیت تندیس
مشابه، مبنا و پایه‌ای ندارند. او شخصیت تندیس را با چهره‌ای تند و تلخ و به عنوان شبحی قوی و بدون پیچیدگی طراحی کرد که با توجه به مکان قرارگیری دراماتیک در بندر به خوبی مشخص می‌شد. این به مسافران کشتی‌هایی که وارد خلیج نیویورک می‌شدند اجازه می‌داد تا در حین حرکت به سمت منهتن، چشم‌اندازی در حال تغییر از تندیس را تجربه کنند. او خطوط کلاسیک جسورانه‌ای به آن بخشید و مدل‌سازی ساده‌ای را به کار برد که بازتاب‌دهندهٔ مقیاس بزرگ پروژه و هدف اصلی آن است. بارتولدی دربارهٔ تکنیک نوشت: با تکامل پروژه، بارتولدی تغییراتی
تکنیک نوشت: با تکامل پروژه، بارتولدی تغییراتی در آن ایجاد کرد. بارتولدی بر این فکر بود که آزادی، یک زنجیر شکسته در دست داشته باشد اما در نهایت تصمیم گرفت که این کار در دوران پس از جنگ داخلی، تفرقه‌انگیز است. تندیس ساخته‌شده، روی یک زنجیر شکسته‌شده گام بر می‌دارد و توسط لباس‌هایش، نیمه‌پوشیده شده و از زمین به سختی مشاهده‌پذیر است. پای راست او، بلندشده و به سوی عقب است. تندیس همچنین یک ژست کج‌ایستایی دارد که از جلو ثابت ولی از کنار پویا به چشم می‌آید. این، نشان‌دهنده یک پای محکم و حالتی آرام‌تر از دو پا کنار
یک پای محکم و حالتی آرام‌تر از دو پا کنار هم است و همچنین یک حس تنش فیزیکی و روانی، بین راه رفتن یا ایستادن ایجاد می‌کند. شکل عمودی و پای کشیده نیز ممکن است به تثبیت تندیس کمک کرده باشد. بارتولدی در ابتدا از اینکه در دست چپ تندیس چه چیزی قرار دهد نامطمئن بود؛ در نهایت یک "تابولا آنساتا" برای برانگیختن حس قانون قرار داد. هرچند بارتولدی قانون اساسی ایالات متحده آمریکا را تحسین می‌کرد، او تصمیم گرفت بر روی "تابولا"، تاریخ علامیه استقلال ایالات متحده آمریکا یعنی را بنویسد و با این کار، این تاریخ و مفهوم آزادی
را بنویسد و با این کار، این تاریخ و مفهوم آزادی را با هم پیوند داد. بارتولدی، علاقهٔ معمار اوژن ویوله-لو-دوک، دوست و آموزگارش را به این پروژه برانگیخت. به عنوان مهندس ارشد، ویوله-لو-دوک پیشنهاد داد یک ستون آجری پرشده با ماسه در تندیس تا باسن با میله‌های آهنی مانند رگه‌های برگ که پوست به آن متصل می‌شود، ساخته شود. پس از مشورت با کارخانه ریخته‌گری فلزها، گگت، گاثیر و کو، ویوله-لو-دوک فلز استفاده‌شده برای پوست و صفحات مسی و نحوه شکل دادن، رپوسه را انتخاب کرد که در آن، صفحات داغ می‌شدند و با چکش‌های چوبی
کرد که در آن، صفحات داغ می‌شدند و با چکش‌های چوبی چسبیده می‌شدند. یکی از سودهای این روش، این بود که تندیس با توجه به اندازه‌اش سبک بود، زیرا صفحات ضخامت داشتند. بارتولدی تصمیم گرفت بلندی تندیس، کمی بیشتر از باشد، دو برابر سانکارلونه در ایتالیا و تندیس آلمانی از آرمینیوس که هر دو به این روش ساخته شدند. ویوله-لو-دوک همچنین چین‌های لباس تندیس را نیز طراحی کرد. اعلامیه و کارهای اولیه. تا سال ۱۸۷۵، فرانسه با ثبات سیاسی بهبود یافته و اقتصادی در حال بازسازی پس از جنگ مواجه بود. علاقه فزاینده به نمایشگاه سده که
جنگ مواجه بود. علاقه فزاینده به نمایشگاه سده که قرار بود در فیلادلفیا برگزار شود، لابوله را بر آن داشت تا زمان مناسب برای جلب حمایت عمومی فرا رسیده باشد. در سپتامبر ۱۸۷۵، او پروژه را اعلام کرد و تشکیل اتحادیه فرانسه-آمریکا را به‌عنوان بازوی جمع‌آوری کمک‌های مالی این پروژه معرفی نمود. همراه با این اعلامیه، تندیس نام «آزادی روشنگر جهان» را دریافت کرد. برخلاف تصور رایجی که هزینه‌های ساخت تندیس توسط دولت ملی فرانسه تأمین می‌شود، مردم فرانسه قرار بود از منابع عمومی هزینه‌های ساخت را تأمین کنند؛ و انتظار می‌رفت
هزینه‌های ساخت را تأمین کنند؛ و انتظار می‌رفت که آمریکایی‌ها هزینه پایه را تأمین کنند. اعلام این پروژه واکنش کلی مثبتی در فرانسه به همراه داشت، هرچند بسیاری از فرانسویان به دلیل عدم همکاری ایالات متحده در دوران جنگ فرانسه و پروس احساس دلخوری می‌کردند. سلطنت‌طلبان فرانسه نیز با این تندیس مخالفت کردند، حتی اگر دلیل خاصی نداشتند؛ تنها به این علت که پیشنهاد آن توسط لابوله لیبرال، که به‌تازگی به‌عنوان یک سناتور مادام‌العمر انتخاب شده بود، مطرح شده بود. لابوله رویدادهایی ترتیب داد که برای افراد ثروتمند و قدرتمند
ترتیب داد که برای افراد ثروتمند و قدرتمند جذابیت داشت، از جمله اجرای ویژه‌ای در اپرای پاریس در ۲۵ آوریل ۱۸۷۶، که در آن یک کانتاتا جدید از آهنگساز شارل گونو به نمایش درآمد؛ این قطعه نیز به نام «آزادی روشنگر جهان» شناخته می‌شد؛ نسخه فرانسوی نام اعلام‌شده تندیس. اتحادیه در ابتدا تمرکز خود را بر جمع‌آوری کمک‌های مالی از نخبگان داشت، اما به مرور حمایت‌های مالی گسترده‌ای از سراسر جامعه فرانسه جلب شد. دانش‌آموزان و شهروندان عادی در کنار ۱۸۱ شهرداری فرانسوی مشارکت کردند. متحدان سیاسی لابوله نیز از این فراخوان
کردند. متحدان سیاسی لابوله نیز از این فراخوان حمایت نمودند، همان‌طور که نوادگان اتحاد فرانسه-آمریکا در جنگ انقلاب آمریکا نیز در گذشته کمک کرده بودند. کمک‌ها، اگر چه از منظر آرمانی کمتر مطرح بودند، از سوی کسانی تأمین شد که امیدوار بودند ایالات متحده از تلاش فرانسه برای ساخت کانال پاناما نیز حمایت کند. گفته می‌شود مس مورد استفاده ممکن است از منابع متعددی تأمین شده باشد و بخشی از آن از معدنی در ویسنز، نروژ، تأمین شده باشد، گرچه آزمایش نمونه‌ها نتوانسته این موضوع را قطعی کند. طبق گفته کارا ساترلند در کتابش
موضوع را قطعی کند. طبق گفته کارا ساترلند در کتابش دربارهٔ تندیس برای موزه شهر نیویورک، مس برای ساخت تندیس مورد نیاز بود و صنعتگر مس فرانسوی، اوژن سکره‌تان، مس اهدا کرد. اگرچه طرح‌های تندیس هنوز نهایی نشده بود، بارتولدی به سراغ ساخت بازوی راست (که مشعل را حمل می‌کرد) و سر مجسمه رفت. این کار در کارگاه شرکت گاژه، گوتیه و شرکا آغاز شد. در ماه مه ۱۸۷۶، بارتولدی به‌عنوان عضو یک هیئت فرانسوی برای نمایشگاه صدسالگی به ایالات متحده سفر کرد و ترتیبی داد تا یک نقاشی عظیم از تندیس در نیویورک، به‌عنوان بخشی از جشن‌های
از تندیس در نیویورک، به‌عنوان بخشی از جشن‌های نمایشگاه، به نمایش گذاشته شود. بازو تا اوت به فیلادلفیا نرسید؛ به دلیل تأخیر در رسیدن، نام آن در کاتالوگ نمایشگاه درج نشد. اگرچه برخی گزارش‌ها اثر را به‌درستی شناسایی کردند، برخی دیگر آن را «بازوی غول‌آسا» یا «چراغ برقی بارتولدی» نامیدند. محوطه نمایشگاه شامل تعدادی آثار هنری بزرگ بود که برای جلب نظر بازدیدکنندگان با یکدیگر رقابت می‌کردند، از جمله یک چشمه عظیم که توسط بارتولدی طراحی شده بود. با این حال، بازو در روزهای پایانی نمایشگاه محبوبیت یافت و بازدیدکنندگان
پایانی نمایشگاه محبوبیت یافت و بازدیدکنندگان برای مشاهده محوطه نمایشگاه از بالکن مشعل بالا می‌رفتند. پس از پایان نمایشگاه، بازو به شهر نیویورک منتقل شد، جایی که برای چندین سال در مدیسون اسکوئر به نمایش درآمد و سپس به فرانسه بازگردانده شد تا به بقیه تندیس بپیوندد. در دومین سفر خود به ایالات متحده، بارتولدی با گروه‌های مختلف دربارهٔ این پروژه گفتگو کرد و تشکیل کمیته‌های آمریکایی اتحادیه فرانسه-آمریکا را پیشنهاد نمود. کمیته‌هایی جهت جمع‌آوری کمک‌های مالی برای پرداخت هزینه پایه و سکوی تندیس در نیویورک، بوستون
پرداخت هزینه پایه و سکوی تندیس در نیویورک، بوستون و فیلادلفیا تشکیل شدند. گروه نیویورک در نهایت مسئولیت جمع‌آوری کمک‌های مالی آمریکایی را بیشتر بر عهده گرفت و اغلب به‌عنوان «کمیته آمریکایی» شناخته می‌شد. یکی از اعضای این کمیته، تئودور روزولت ۱۹ ساله، فرماندار آینده نیویورک و رئیس‌جمهور ایالات متحده بود. در ۳ مارس ۱۸۷۷، در آخرین روز کامل دوره ریاست خود، رئیس‌جمهور گرانت قطعنامه مشترکی امضا کرد که به رئیس‌جمهور اجازه می‌داد تندیس را در زمان ارائه از سوی فرانسه بپذیرد و مکانی برای آن انتخاب کند. رئیس‌جمهور
بپذیرد و مکانی برای آن انتخاب کند. رئیس‌جمهور رادرفورد بیرچارد هیز، که روز بعد به ریاست رسید، مکان جزیره بیدلو را انتخاب کرد؛ پیشنهاد بارتولدی در این خصوص مطرح شده بود. ساخت در فرانسه. پس از بازگشت به پاریس در سال ۱۸۷۷، فردریک آگوست بارتولدی تمرکز خود را بر تکمیل سر تندیس معطوف نمود که در نمایشگاه جهانی نمایشگاه جهانی پاریس سال ۱۸۷۸ به نمایش درآمد. جمع‌آوری کمک‌های مالی همچنان ادامه داشت؛ از جمله فروش مدل‌های کوچک از تندیس و عرضه بلیت‌هایی برای بازدید از روند ساخت در کارگاه «گَگِت، گوتیه و شرکا». دولت
روند ساخت در کارگاه «گَگِت، گوتیه و شرکا». دولت فرانسه قرعه‌کشی‌ای ترتیب داد که در آن جوایزی نظیر بشقاب‌های نقره‌ای ارزشمند و یک مدل سفالین از تندیس ارائه شد. تا پایان سال ۱۸۷۹، تقریباً ۲۵۰٬۰۰۰ فرانک جمع‌آوری گردید. سر و بازوی تندیس با کمک اوژن ویوله-لو-دوک ساخته شدند، اما او در سال ۱۸۷۹ بیمار شده و سپس درگذشت، بدون آنکه توضیحی در خصوص انتقال از پوشش مسی به پایه سنگی پیشنهادی خود ارائه کند. سال بعد، بارتولدی خدمات طراح و سازنده نوآور، گوستاو ایفل، را به دست آورد. ایفل و مهندس سازه‌اش، موریس کوچلن، تصمیم
آورد. ایفل و مهندس سازه‌اش، موریس کوچلن، تصمیم گرفتند از پایه سنگی صرف‌نظر نموده و به جای آن یک برج خرپای آهنی بسازند. ایفل انتخاب کرد که ساختاری کاملاً سخت به کار نبرد، چرا که چنین ساختاری می‌توانست فشارهایی را بر پوشش تندیس وارد کند که نهایتاً منجر به ترک‌خوردگی شود. برای جبران حرکت جزئی تندیس در بادهای بندر نیویورک و با توجه به انبساط فلز در روزهای گرم تابستان، ایفل ساختار پشتیبانی را به پوشش مسی با استفاده از میله‌های آهنی تخت یا فنرها به‌صورت آزادانه متصل کرد. این اتصال منجر به شبکه‌ای از بندهای فلزی،
کرد. این اتصال منجر به شبکه‌ای از بندهای فلزی، معروف به «زین‌ها»، گردید که پوشش تندیس را به‌طور محکمی پشتیبانی می‌کرد. در فرآیندی پرزحمت، هر «زین» به‌صورت جداگانه ساخته می‌شد. برای جلوگیری از خوردگی گالوانیک بین پوشش مسی و ساختار آهنی، ایفل پوشش مسی را با پنبه نسوز آغشته به شلاک عایق کرد. طراحی ایفل، تندیس را به یکی از نخستین نمونه‌های ساختارهای دیوار پرده‌ای تبدیل کرد؛ در این ساختار، نمای بیرونی عامل تحمل بار نیست، بلکه توسط چارچوب داخلی حمایت می‌شود. او دو پلکان مارپیچ داخلی طراحی کرد تا بازدیدکنندگان
دو پلکان مارپیچ داخلی طراحی کرد تا بازدیدکنندگان بتوانند به‌راحتی به نقطه مشاهده در تاج دسترسی یابند. دسترسی به سکوی مشاهده‌ای که اطراف مشعل قرار دارد نیز فراهم شده بود، اما به دلیل باریکی بازو، تنها یک نردبان به طول در نظر گرفته شد. به هنگام ساخت برج پایلون، ایفل و بارتولدی هماهنگی دقیقی انجام دادند تا قطعات تکمیل‌شده پوشش دقیقاً بر روی سازه پشتیبان جای‌گیری کنند. قطعات برج پایلون در کارخانه ایفل در حومه پاریس، یعنی لووالوآ-پره، ساخته شدند. تغییر ماده ساختاری از سنگ‌کاری به آهن، به بارتولدی اجازه داد تا
از سنگ‌کاری به آهن، به بارتولدی اجازه داد تا برنامه‌های خود برای مونتاژ تندیس را تغییر دهد. او در ابتدا انتظار داشت که پوسته را در محل ساخت، همزمان با ساخت پایه سنگی، مونتاژ کند؛ اما تصمیم گرفت تندیس را در فرانسه بسازد و سپس آن را جدا کرده و به ایالات متحده منتقل کند تا در جزیره بدلو دوباره مونتاژ شود. در اقدامی نمادین، نخستین پرچی که یک صفحه مسی را به انگشت شست پای تندیس متصل می‌کرد، توسط سفیر ایالات متحده در فرانسه، لوی پی. مورتون، نصب شد. با این حال، پوسته به ترتیب دقیق از پایین به بالا ساخته نشد؛ کار
به ترتیب دقیق از پایین به بالا ساخته نشد؛ کار روی چندین قطعه به‌صورت هم‌زمان انجام می‌شد که اغلب منجر به سردرگمی بازدیدکنندگان می‌شد. بخشی از کار توسط پیمانکاران انجام شد — یکی از انگشتان مطابق با مشخصات دقیق بارتولدی توسط یک مسگر در شهر مونتوبان، جنوب فرانسه، ساخته شد. تا سال ۱۸۸۲، تندیس تا کمر تکمیل شد و بارتولدی این رویداد را با دعوت خبرنگاران به صرف ناهار بر روی سکویی که در داخل تندیس ساخته شده بود، جشن گرفت. لابوله در سال ۱۸۸۳ درگذشت و لِسِپس جای او را به‌عنوان رئیس کمیته فرانسوی برعهده گرفت. تندیس
را به‌عنوان رئیس کمیته فرانسوی برعهده گرفت. تندیس تکمیل‌شده در مراسمی در پاریس در ۴ ژوئیه ۱۸۸۴ به‌طور رسمی به سفیر مورتون ارائه شد و پس از آن اعلام گردید که دولت فرانسه با پرداخت هزینه‌های حمل‌ونقل آن به نیویورک موافقت کرده است. تندیس به‌صورت دست‌نخورده در پاریس باقی ماند تا زمانی که پیشرفت کافی در ساخت پایه آن حاصل شود؛ تا ژانویه ۱۸۸۵، این پیشرفت انجام شده و تندیس برای سفر دریایی جدا و در جعبه بسته‌بندی گردید. کمیته‌های ایالات متحده در جمع‌آوری بودجه برای ساخت پایه تندیس با مشکلات فراوانی روبرو بودند.
ساخت پایه تندیس با مشکلات فراوانی روبرو بودند. وحشت مالی ۱۸۷۳ موجب رکود اقتصادی شد که اکثر دهه را تحت تأثیر قرار داد. پروژه تندیس آزادی تنها پروژه‌ای نبود که در تأمین منابع مالی دچار دشواری می‌شد؛ ساخت ابلیسک که بعدها به بنای یادبود واشینگتن شناخته شد، نیز برای سال‌ها متوقف شده و نهایتاً بیش از سه دهه و نیم به طول انجامید. انتقادهایی هم به خود تندیس بارتولدی وارد شد و هم به این واقعیت که این هدیه، آمریکایی‌ها را موظف به تأمین هزینه پایه می‌کرد. در سال‌های پس از جنگ داخلی، اکثر آمریکایی‌ها آثار هنری
پس از جنگ داخلی، اکثر آمریکایی‌ها آثار هنری واقع‌گرایانه‌ای را که قهرمانان و رویدادهای تاریخی کشور را به تصویر می‌کشیدند، به آثار تمثیلی مانند تندیس آزادی ترجیح می‌دادند. همچنین باور وجود داشت که پروژه‌های عمومی در آمریکا باید توسط خود آمریکایی‌ها طراحی می‌شد؛ به همین دلیل، انتخاب کاستانتینو برومیدی، متولد ایتالیا، برای تزئین ساختمان کنگره با انتقادهای شدیدی مواجه گردید، حتی با وجود اینکه او شهروند طبیعی‌شده ایالات متحده بود. "هارپرز ویکلی" ابراز امیدواری کرد که «آقای بارتولدی و دوستان فرانسوی ما، تمام کار
که «آقای بارتولدی و دوستان فرانسوی ما، تمام کار را یکجا انجام می‌دادند و هم تندیس و هم پایه را به ما هدیه می‌دادند.» "نیویورک تایمز" اظهار داشت که «هیچ میهن‌پرست حقیقی نمی‌تواند هزینه‌ای را برای تندیس‌های برنزی زنان در وضعیت فعلی مالی ما توجیه کند.» در مواجهه با این انتقادها، کمیته‌های آمریکایی برای چندین سال اقدامات محدودی انجام دادند. طراحی. پایه مجسمه بارتولدی قرار بود در داخل فورت وود، پایگاه نظامی متروکه‌ای واقع در جزیره بدلو که بین سال‌های ۱۸۰۷ تا ۱۸۱۱ ساخته شده بود، نصب شود. از سال ۱۸۲۳، این پایگاه
ساخته شده بود، نصب شود. از سال ۱۸۲۳، این پایگاه به ندرت مورد استفاده قرار می‌گرفت، اگرچه در طول جنگ داخلی به‌عنوان مرکز جذب نیرو خدمت کرده بود. استحکامات این سازه به‌شکل یک ستاره یازده‌نقطه‌ای طراحی شده بودند. پایه و سکوی مجسمه به گونه‌ای تنظیم شدند که رو به جنوب‌شرقی باشند و کشتی‌هایی که از اقیانوس اطلس وارد بندر می‌شدند را خوشامد بگویند. در سال ۱۸۸۱، کمیته نیویورک ریچارد موریس هانت را برای طراحی سکوی مجسمه مأمور کرد. طی چند ماه، هانت یک طرح دقیق ارائه داد و اعلام کرد که ساخت آن حدوداً نه ماه زمان خواهد
و اعلام کرد که ساخت آن حدوداً نه ماه زمان خواهد برد. او سکویی به ارتفاع پیشنهاد داد؛ اما به دلیل مشکلات مالی، کمیته آن را به کاهش داد. طراحی سکوی هانت شامل عناصر معماری کلاسیک از جمله درگاه‌های دوریک و همچنین برخی عناصر متأثر از معماری آزتک است. حجم بزرگ این ساختار با جزئیات شکسته شدهٔ معماری، توجه بیننده را به مجسمه جلب می‌کند. از نظر شکل، این سکو یک هرم کوتاه است که در پایه دارای ابعاد مربع و در بالای آن دارای ابعاد مربع می‌باشد. چهار طرف آن ظاهری یکسان دارند. بالای درهای هر طرف، ده دیسک قرار داده شده
دارند. بالای درهای هر طرف، ده دیسک قرار داده شده است که بارتولدی پیشنهاد داده بود حاوی نشان‌های ایالت‌ها (بین سال‌های ۱۸۷۶ تا ۱۸۸۹، که ۳۸ ایالت بودند) باشد؛ هرچند این طرح به سرانجام نرسید. بالاتر از آن، در هر طرف یک بالکن تعبیه شده است که توسط ستون‌ها قاب شده است. بارتولدی یک سکوی مشاهده در نزدیکی بالای سکو قرار داد تا از آن مجسمه به‌صعود بپردازد. به گفته لوییس آچینکلاس، این سکو «به‌طور ناهموار قدرت یک اروپای باستانی را به تصویر می‌کشد که بر آن مجسمه آزادی به‌عنوان چهره غالب برجسته می‌شود». کمیته، ژنرال
به‌عنوان چهره غالب برجسته می‌شود». کمیته، ژنرال سابق ارتش چارلز پومروی استون را برای نظارت بر روند ساخت و ساز استخدام کرد. ساخت پایه () در سال ۱۸۸۳ آغاز شد و سنگ بنای سکو در سال ۱۸۸۴ گذاشته شد. در طراحی اولیه هانت، قرار بود سکو از گرانیت جامد ساخته شود؛ اما نگرانی‌های مالی وی را مجبور به بازبینی طرح نمود. طراحی نهایی شامل دیوارهای بتنی ریخته‌شده به ضخامت بود که با بلوک‌های گرانیتی پوشیده شده بودند. این گرانیت از معادن بیاتی در برنفورد، کنتیکت تأمین شد. این توده بتنی، بزرگ‌ترین بتن‌ریزی شده در آن زمان
این توده بتنی، بزرگ‌ترین بتن‌ریزی شده در آن زمان به‌شمار می‌آمد. جوآخیم گوشتن گیاور، مهندس عمران نروژی مهاجر، طراحی چارچوب سازه مجسمه آزادی را بر عهده گرفت. کار او شامل محاسبات طراحی، تهیه نقشه‌های دقیق ساخت و ساز و نظارت بر جریان اجرای پروژه بود. گیاور در طراحی چارچوب، از نقشه‌ها و طرح‌های تهیه‌شده توسط گوستاو ایفل بهره برد. جمع‌آوری کمک‌های مالی برای پایه مجسمه در ایالات متحده از سال ۱۸۸۲ آغاز شده بود. کمیته مربوطه تعداد زیادی رویداد جذب سرمایه را سازماندهی کرد. به عنوان بخشی از یکی از این تلاش‌ها، در
کرد. به عنوان بخشی از یکی از این تلاش‌ها، در حراج آثار هنری و دست‌نوشته‌ها، از شاعر اما لاذاروس درخواست شد تا یک اثر اصلی اهدا کند. او در ابتدا امتناع کرد و اظهار داشت که قادر به نوشتن شعری دربارهٔ یک مجسمه نیست. در آن زمان، او نیز در کمک به پناهندگانی که از هجومات ضدیهودی در اروپای شرقی فرار کرده و به نیویورک پناه برده بودند، دخیل بود. این پناهندگان مجبور به زندگی در شرایطی شدند که لاذاروس ثروتمند هرگز تجربه نکرده بود. او راهی یافت تا همدردی خود را نسبت به این پناهندگان به‌وسیله مجسمه ابراز کند. جمع‌آوری
این پناهندگان به‌وسیله مجسمه ابراز کند. جمع‌آوری کمک‌های مالی. سونتی که حاصل شد، سونت با عنوان «کولوس جدید»، شامل ابیاتی مانند «از من خسته‌هایتان را بدهید، از من فقیرانتان را بدهید / توده‌های فشرده‌ای که آرزوی تنفس آزاد دارند»، به‌طور منحصر به فرد با مجسمه آزادی در فرهنگ آمریکایی شناخته می‌شود و بر روی پلاکی در موزه آن حک شده است. شعر لاذاروس، کولوس کلاسیک رودس را به عنوان نمادی هولناک، در مقابل «کولوس آمریکایی» نو که به عنوان مناره‌ای برای رهگسلان و ناامیدان تلقی می‌شود، قرار می‌دهد. با تمام این تلاش‌ها،
تلقی می‌شود، قرار می‌دهد. با تمام این تلاش‌ها، جمع‌آوری کمک‌های مالی به کندی پیش می‌رفت. گروور کلیولند، فرماندار نیویورک، در سال ۱۸۸۴ لایحه‌ای برای تخصیص ۵۰٬۰۰۰ دلار جهت پروژه مجسمه را ویتو کرد. تلاشی در سال بعد جهت دریافت ۱۰۰٬۰۰۰ دلار از سوی کنگره، مبلغی که برای تکمیل پروژه کافی بود، نیز به شکست انجامید. کمیته نیویورکی، که تنها ۳٬۰۰۰ دلار در موجودی داشت، کار ساخت پایه را متوقف کرد. با به خطر افتادن پروژه، گروه‌هایی از شهرهای دیگر آمریکا، از جمله بوستون و فیلادلفیا، پیشنهاد کردند هزینه کامل برپا نمودن
و فیلادلفیا، پیشنهاد کردند هزینه کامل برپا نمودن مجسمه را در ازای انتقال آن بپردازند. جوزف پولیتزر، منتشرکننده روزنامه "نیویورک ورلد"، کمپینی با هدف جمع‌آوری ۱۰۰٬۰۰۰ دلار آغاز کرد (). پولیتزر قول داد نام هر کمک‌کننده را، حتی آنهایی که مبلغ اهدا شده ناچیز بود، منتشر کند. این کمپین تخیل ساکنان نیویورک را مجذوب خود کرد، به‌ویژه زمانی که پولیتزر شروع به انتشار یادداشت‌هایی از کمک‌کنندگان نمود. «دختری جوان و تنها در جهان»، ۶۰ سنت اهدا کرد—نتیجهٔ خودگذشتگی او. یکی از اهداکنندگان، «پنج سنت به عنوان ذره‌ای از کمک
از اهداکنندگان، «پنج سنت به عنوان ذره‌ای از کمک یک پسر کارمند فقیر»، به صندوق پایه اهدا کرد. گروهی از کودکان یک دلار اهدا کردند به‌عنوان «پولی که برای رفتن به سیرک پس‌انداز کرده‌ایم.» یک دلار دیگر نیز توسط «یک زن تنها و بسیار مسن» اهدا شد. ساکنان خانه‌ای برای معتادان الکل در شهر رقیب نیویورک، یعنی بروکلین — که این دو شهر تا سال ۱۸۹۸ ادغام نشدند —، ۱۵ دلار اهدا کردند؛ سایر افراد مصرف‌کننده نیز از طریق صندوق‌های اهدایی در بارها و سالن‌ها مشارکت داشتند. یک کلاس کودکستان در داپورت، آیووا، هدیه‌ای به ارزش ۱٫۳۵
کودکستان در داپورت، آیووا، هدیه‌ای به ارزش ۱٫۳۵ دلار به "ورلد" ارسال کرد. با رونق اهداها، کمیته به کار ساخت پایه از سر گرفت. فرانسه حدود ۲۵۰٬۰۰۰ دلار جهت ساخت مجسمه جمع‌آوری کرد، در حالی که ایالات متحده مجبور بود تا ۳۰۰٬۰۰۰ دلار جهت ساخت پایه تأمین کند. اهداء. مراسم اهدای تندیس در بعد از ظهر روز ۲۸ اکتبر ۱۸۸۶ برگزار شد. رئیس‌جمهور گروور کلیولند، فرماندار سابق نیویورک، ریاست این مراسم را بر عهده داشت. صبح روز اهداء، رژه‌ای در شهر نیویورک برگزار شد. تخمین‌ها از تعداد حضار، که به تماشا آمده بودند، از چند صد
از تعداد حضار، که به تماشا آمده بودند، از چند صد هزار نفر تا یک میلیون نفر متغیر بود. رئیس‌جمهور کلیولند هدایت راهپیمایی را بر عهده داشت، سپس در جایگاه ایستاد تا رژهٔ گروه‌های موسیقی و راهپیمایان را از سراسر آمریکا ببیند. ژنرال استون فرماندهٔ ارشد رژه بود. مسیر از مدیسون اسکوئر که زمانی محل برگزاری بازو بود شروع شد و از طریق خیابان پنجم و برادوی به سمت پارک بتری در انتهای جنوبی منهتن پیش رفت. مسیر کمی منحرف شد تا رژه بتواند از مقابل ساختمان جهانی در پارک رو عبور کند. همان‌طور که رژه از جانب بورس نیویورک
رو عبور کند. همان‌طور که رژه از جانب بورس نیویورک عبور می‌کرد، معامله گران نوارهای معاملاتی را از پنجره‌ها بیرون می‌پاشیدند و سنت نوار ریزان رژه نیویورک را بنا نهادند. رژه دریایی در ساعت ۱۲:۴۵ بعد از ظهر آغاز شد و رئیس‌جمهور کلیولند سوار بر یک قایق تفریحی، از طریق بندر به جزیره بدلو، منتقل شد. لسپس اولین سخنرانی را به نمایندگی از کمیته فرانسوی و سپس رئیس کمیتهٔ نیویورک، سناتور ویلیام ام. اورتس، ایراد کرد. قرار بود پرچم فرانسه که بر روی صورت مجسمه کشیده شده بود پایین بیاید تا تندیس در پایان سخنرانی اورتس
بود پایین بیاید تا تندیس در پایان سخنرانی اورتس رونمایی شود، اما بارتولدی مکث را به عنوان نتیجه اشتباه گرفت و اجازه داد پرچم زودتر از موعد برچیده شود. تشویق‌های متعاقب آن به خطابهٔ اورتس پایان داد. رئیس‌جمهور کلیولند در ادامه صحبت کرد و اظهار داشت که «تشعشع نور [تندیس]، تاریکی جهل و ظلمات انسانی را تا زمانی که آزادی جهان را منور کند» خواهد شکافت. بارتولدی، که در نزدیکی جایگاه بود، برای صحبت فراخوانده شد؛ اما او نپذیرفت. سخنور چانسی دپیو سخنرانی را با یک خطابهٔ طولانی به پایان رساند. مراسم به‌طور کامل به
طولانی به پایان رساند. مراسم به‌طور کامل به بزرگان و خواص اختصاص داشت و هیچ عضوی از عامهٔ مردم اجازه حضور در جزیره را نداشتند. تنها زنانی که به آن‌ها اجازه حضور داده شد، همسر بارتولدی و نوهٔ لسپس بودند. مقامات گفته بودند که می‌ترسند زنان زیر دست و پای حضار له شوند. این محدودیت طرفداران حق رأی زنان را برمی‌آشفت و آنان سعی کردند با یک قایق اجاره‌ای تا آنجا که می‌توانستند به جزیره نزدیک شوند. رهبران این گروه سخنرانی‌هایی داشتند که تجسم آزادی به صورت یک زن را تحسین می‌کردند و از حق رای زنان دفاع می‌کردند. به