payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دختر. تفریح او شکار، دوچرخه‌سواری و ماشین‌سواری بود. وی در ۲۰ ژوئیه ۱۹۳۷ در رم درگذشت. تصورات نادرست. گولِلمو مارکونی رادیو را اختراع نکرد بلکه آن را برای ارتباطات و به‌کارگیری عمومی گسترش داد. اختراع رادیو به نام مارکونی ثبت شده و امروزه همه او را مخترع این وسیله می‌شناسند، در حالی که در ۱۹۴۳ دادگاه عالی آمریکا به دلیل اینکه تسلا سال‌ها پیش رادیو را اختراع کرده بود، حق اختراع مارکونی را باطل کرد. امواج رادیویی هم از فرکانس‌هایی هستند که نیاز به فرستنده و گیرنده دارند و تسلا در ۱۸۹۳ در سمینار ملی لامپ‌های
دارند و تسلا در ۱۸۹۳ در سمینار ملی لامپ‌های الکتریکی به آن اشاره کرده‌بود. در ۱۸۹۷ تسلا اختراع رادیو را در اداره ثبت اختراعات آمریکا به ثبت رساند؛ با این حال در ۱۹۰۴ این اداره تصمیمش را عوض و اختراع رادیو را به نام مارکونی ثبت کرد. حمایت توماس ادیسون و آندره کارنجو از مارکونی دلیل این موضوع بود که تسلا را از دریافت مزایای اختراعش محروم کرد. یادداشت‌ها. در زبان ایتالیایی ترکیب gli «لیی» تلفظ می‌شود.
لاگوس شهری بندری در نیجریه و پایتخت پیشین این کشور است. جمعیت منطقه شهری لاگوس بالغ بر ۲۱ میلیون نفر می‌باشد که آن را به پرجمعیت‌ترین شهر نیجریه و قاره آفریقا و یکی از پرجمعیت‌ترین شهرهای جهان مبدل می‌کند. لاگوس دومین سرعت رشد را در میان شهرهای قارهٔ آفریقا دارد و یک مرکز مالی بزرگ در قاره آفریقا و چهارمین شهر آن از نظر تولید ناخالص داخلی است. همچنین یکی از بزرگ‌ترین و شلوغ‌ترین بندرهای قاره در آن قرار دارد. لاگوس در آغاز دهکده کوچکی متعلق به قبیلهٔ آووری بود که بعدها چند دوره تسلط نیروهای خارجی را به خود
که بعدها چند دوره تسلط نیروهای خارجی را به خود دید و به مرور به مرکز بازرگانی و جمعیتی نیجریه تبدیل شد. لاگوس اولیه شهری متشکل از مجموعه‌ای از جزایر بود، که در مناطق امروزی دولت‌های محلی جزیره لاگوس، اتی اوزا، آموو-اودوفین و آپاپا وجود داشت. این جزایر با تعدادی خور از هم جدا شده و در حاشیهٔ جنوب غربی تالاب لاگوس قرار دارند. با توجه به شهرسازی سریع، این شهر به غرب تالاب گسترش یافته و مناطقی را در سرزمین‌های امروزی لاگوس، آجرومی-ایفلودون و سوررل شامل می‌کند. این امر منجر به طبقه‌بندی لاگوس به دو منطقه اصلی
این امر منجر به طبقه‌بندی لاگوس به دو منطقه اصلی شد: جزیره، که در واقع همان شهر اولیه لاگوس بود، و سرزمین اصلی که به خاطر گسترش شهر ایجاد شده بود. این منطقه در گذشته به‌طور مستقیم توسط دولت فدرال از طریق شورای شهر لاگوس اداره می‌شد، تا زمانی که ایالت لاگوس در سال ۱۹۶۷ تشکیل و منجر به تجزیه شهر لاگوس به هفت منطقه دولت محلی شد. در حال حاضر با گسترش بیش از پیش شهر، ۲۰ دولت محلی شهر را دربر می‌گیرد. لاگوس، از زمان ادغام نیجریه در سال ۱۹۱۴، پایتخت کشور بود و پس از تشکیل ایالت لاگوس نیز مرکز آن شد. با این حال،
از تشکیل ایالت لاگوس نیز مرکز آن شد. با این حال، مرکز ایالت بعداً در سال ۱۹۷۶ به ایکجا و پایتخت فدرال در سال ۱۹۹۱ به آبوجا منتقل شد. اگرچه هنوز هم از لاگوس به عنوان یک شهر یکپارچه یاد می‌شود، لاگوس امروزی، در واقع یک منطقه شهری متشکل از چندین شهر است که از ۲۰ دولت محلی تشکیل شده‌است و حتی شهر ایکجا مرکز ایالت لاگوس را نیز در بر می‌گیرد.این منطقه بیش از ۳۷٪ از کل مساحت ایالت لاگوس و حدود ۸۵٪ از کل جمعیت ایالت را در خود جای داده‌است. فرودگاه بین‌المللی مورتالا محمد فرودگاه اصلی لاگوس است. لاگوس یکی از
مورتالا محمد فرودگاه اصلی لاگوس است. لاگوس یکی از بزرگترین و گسترده‌ترین شبکه‌های جاده‌ای در غرب آفریقا را داراست. تاریخ. لاگوس در آغاز دهکده ای بود که قبیلهٔ آووری از قوم یوروبا در آن ساکن بودند. در قرن شانزدهم، این دهکده توسط امپراتوری بنین فتح شد و این جزیره به اردوگاه جنگی بنین بنام «اکو» تحت حکومت اوبا اورهوگبوا، حاکم بنین در آن زمان تبدیل شد. ایالت لاگوس امروزی دارای جمعیت قابل توجهی از قبیلهٔ آووری است که از ایشری در امتداد رودخانه اوگون به این منطقه مهاجرت کرده‌اند. در طول تاریخ، لاگوس محل سکونت
مهاجرت کرده‌اند. در طول تاریخ، لاگوس محل سکونت تعدادی از اقوام متخاصم بود. پس از سکونت اولیه توسط اشراف اووری و فتح آن توسط جنگجویان بنین، ایالت برای اولین بار در قرن پانزدهم مورد توجه پرتغالی‌ها قرار گرفت. نام لاگوس توسط پرتغالی‌ها انتخاب شد که به معنای «دریاچه‌ها» بود. روی دو سکویرا کاوشگر پرتغالی، در سال ۱۴۷۲ از این منطقه دیدن کرد و نام آن را لاگو دو کورامو نامگذاری کرد. توضیح دیگر این است که لاگوس در پی شهر لاگوس نامگذاری شد که یک بندر در پرتغال و مرکز اصلی سفرهای اکتشافی به آفریقا بود. انگلیسی‌ها در
اصلی سفرهای اکتشافی به آفریقا بود. انگلیسی‌ها در اوایل قرن نوزدهم در جنگ با تجارت برده در اقیانوس اطلس، با تعقیب و توقیف کشتی‌های برده پرتغالی، آمریکایی، فرانسوی و کوبایی و همچنین انعقاد معاهدات ضد برده داری با روسای قبیله‌های ساحلی آفریقای غربی در سواحل آفریقای غربی از سیرالئون تا سرتاسر دلتای نیجر (نیجریه امروزی) و تا جنوب کنگو حضور پررنگی ایجاد کردند. در سال ۱۸۵۱ و با فشار برده‌های آزاد شده‌ای که دارای نفوذ سیاسی و تجاری بودند، انگلیس به لاگوس حمله کرد که اکنون به عنوان بمباران لاگوس یا اشغال لاگوس
که اکنون به عنوان بمباران لاگوس یا اشغال لاگوس شناخته می‌شود. که در نتیجهٔ آن در نتیجه نصب اوبا کوزوکو حاکم قبیله‌ای وقت، برکنار و اوبا آکیتوی روی کار آمد. اوبا آکیتوی سپس پیمان لغو برده داری بین بریتانیا و لاگوس را در یال ۱۸۵۲ امضا کرد. امضای این پیمان شامل حمایت نظامی انگلیس از لاگوس نیز می‌شد. به دنبال تهدیدهای کوزوکو و فرانسویانی که در ویداه بودند، لرد هنری جان تمپل نخست‌وزیر وقت انگلیس در سال ۱۸۶۱ دستور به انعقاد قرارداد رسمی واگذاری لاگوس به بریتانیا داد. ویلیام مک کاسکری، کنسول لاگوس با فرمانده
داد. ویلیام مک کاسکری، کنسول لاگوس با فرمانده بدینگفیلد، جلسه ای را با اوبا دوسونمو در ۳۰ ژوئیه ۱۸۶۱ تشکیل داد که در آن قصد انگلیس توضیح داده شد و از او خواسته شد تا معاهدهٔ واگذاری را با بریتانیا برقرار سازد. در ابتدا دوسونمو در برابر شرایط معاهده مقاومت کرد اما در پی تهدید به ایجاد خشونت در لاگوس توسط فرمانده بدینگفیلد، پیمان واگذاری لاگوس را در ۶ اوت ۱۸۶۱ امضا کرد. لاگوس در ۵ مارس ۱۸۶۲ و سایر بخش‌های نیجریه امروزی در سال ۱۸۸۷ مستعمره اعلام شدند. با تأسیس مستعمره نیجریه در سال ۱۹۱۴، لاگوس پایتخت آن شد و
مستعمره نیجریه در سال ۱۹۱۴، لاگوس پایتخت آن شد و همچنان بعد از استقلال این کشور از انگلیس در سال ۱۹۶۰ نیز پایتخت ماند و روند مهاجرت به آن بیش از پیش افزایش یافت. افزون بر مهاجرانی از سرتاسر نیجریه و سایر کشورهای آفریقای غربی، برده‌های سابق بازگشتی نیز بودند که به نام کرئول‌ها شناخته می‌شدند و از فری تاون، سیرالئون و برزیل به لاگوس آمدند. کرئول‌ها در مدرن‌سازی لاگوس نقش داشتند و تأثیر و به‌کارگیری آنها از معماری پرتغالی را می‌توان در ساختمان‌های موجود در جزیره لاگوس مشاهده کرد. لاگوس در نتیجه رونق اقتصادی
لاگوس مشاهده کرد. لاگوس در نتیجه رونق اقتصادی نیجریه در طول دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، رشدی سریع را تجربه کرد.و در دوران حکومت نظامی نیجریه تحت تأثیر منفی قرار گرفت. قبل از تشکیل ایالت لاگوس، لاگوس که پایتخت کشور بود مستقیماً از طریق وزارت فدرال امور لاگوس توسط دولت فدرال به عنوان سرزمینی فدرال اداره می‌شد و شورای شهر لاگوس بر این شهر حاکم بود. در تاریخ ۲۷ مه ۱۹۶۷ لاگوس به همراه تعدادی شهر واقع غربش (ایکجا، ایجج، موشین، ایکورودو، اپه و باداگری) ایالت لاگوس به مرکزیت لاگوس را تشکیل دادند. لاگوس تا سال ۱۹۷۶ که مرکز
لاگوس را تشکیل دادند. لاگوس تا سال ۱۹۷۶ که مرکز ایالت لاگوس به ایکجا منتقل شد، نقش دوگانه پایتخت فدرال و مرکز ایالت را ایفا می‌کرد. در ۱۲ دسامبر ۱۹۹۱ نیز، پایتخت دولت فدرال نیجریه به‌طور رسمی به آبوجا منتقل شد. با این حال، لاگوس همچنان مرکز مالی کشور و پرجمعیت‌ترین شهر کشور باقی مانده‌است. این شهر عمدتاً برای یوروباها است، اما قبایل دیگر نیز در آن ساکن هستند. جغرافیا. لاگوس به‌طور کلی در دو منطقه جغرافیایی اصلی طبقه‌بندی می‌شود؛ جزیرهٔ لاگوس و سرزمین اصلی. لاگوس با داشتن بلندترین خط افق در نیجریه، با طیف
لاگوس با داشتن بلندترین خط افق در نیجریه، با طیف گسترده‌ای از سبک‌های معماری، از جمله سبک‌های گرمسیری، بومی، اروپایی استعماری، برزیلی و طرح‌های فوق مدرن معاصر، خودنمایی می‌کند. تأثیرات معماری برزیلی که توسط کرئول‌های بازگشته به این شهر معرفی شده است، در بناهای تاریخی قابل توجهی مانند واتر هاوس و مسجد شیتا بیگ مشهود است. آسمان‌خراش‌ها و بیشتر سازه‌های بلند شهر در جزایر متمرکز شده‌اند، در حالی که سرزمین اصلی نیز شامل تعداد قابل توجهی از ساختمان‌های بلند است. در سال‌های اخیر، دولت ایالتی لاگوس بازسازی
است. در سال‌های اخیر، دولت ایالتی لاگوس بازسازی گسترده‌ای در پارک‌ها و فضاهای سبز انجام داده و برنامه‌های بلندمدتی برای توسعه دارد. در سراسر شهر، ساختمان‌های خوش‌ساخت با سبک‌های متنوع، به ایجاد چشم‌انداز شهری متمایز و در حال تکامل کمک می‌کنند. جزیره لاگوس. جزیره لاگوس منطقه تجاری اصلی شهر است. این منطقه دارای ساختمانهای مرتفع و بسیاری از مراکز خرید بزرگ شهر (مانند ایدوموتا و بالوگون) است.همچنین موزه ملی نیجریه، مسجد مرکزی، سالن یادبود گلوور، کلیسای جامع مسیح و کاخ اوبا در این جزیره هستند. یکی از بخش‌های
و کاخ اوبا در این جزیره هستند. یکی از بخش‌های مهم جزیره لاگوس، مارینا است که مؤسسات مهم بانکی و مراکز خرید ایدوموتا و بالوگون را در خود جای داده‌است. میدان تینوبو با اهمیت تاریخی فراوان نیز در جزیره واقع شده‌است. در اینجا بود که مراسم ادغام نیجریه در سال ۱۹۱۴ که باعث اتحاد شمال و جنوب و تشکیل کشور نیجریه بود، برگزار شد. سرزمین اصلی. جمعیت عظیمی از لاگوسی‌ها در سرزمین اصلی لاگوس زندگی می‌کنند و بیشتر صنایع در آنجا مستقر هستند. سرزمین اصلی سرزمین اصلی به دلیل موسیقی و زندگی شبانه خود شناخته شده‌است. هرچند که
موسیقی و زندگی شبانه خود شناخته شده‌است. هرچند که در سال‌های اخیر باشگاه‌های شبانه بیشتری در جزیره لاگوس به وجود آمده‌اند و این جزیره (به خصوص منطقه ویکتوریا و فاز ۱ لکی) را به اصلی‌ترین مکان زندگی شبانه تبدیل ساخته‌اند. مناطق اصلی سرزمین اصلی ابوته متا، یابا و اجیگبو هستند. جمعیت. جمعیت دقیق کلانشهر لاگوس مورد اختلاف است. در داده‌های سرشماری فدرال سال ۲۰۰۶، این منطقهٔ شهری حدود ۸ میلیون نفر جمعیت داشت. با این حال، این آمار توسط دولت ایالت لاگوس مورد اعتراض قرار گرفت و مقامات ایالتی جمعیت منطقه شهری لاگوس
قرار گرفت و مقامات ایالتی جمعیت منطقه شهری لاگوس را تقریباً ۱۶ میلیون نفر اعلام کردند. در سال ۲۰۱۵، آمارهای غیررسمی جمعیت منطقهٔ شهری لاگوس را که بخش‌هایی از ایالت اوگون را نیز دربر می‌گرفت حدود ۲۱ میلیون نفر تخمین زدند. آب و هوا. لاگوس در طبقه‌بندی اقلیمی کوپن در اقلیم ساوان استوایی قرار می‌گیرد، زیرا تفاوت بارش قابل توجهی بین فصل مرطوب و خشک سال وجود دارد. فصل مرطوب از ماه آوریل آغاز می‌شود و در ماه اکتبر به پایان می‌رسد، در حالی که فصل خشک از ماه نوامبر آغاز می‌شود و در ماه مارس به پایان می‌رسد.
نوامبر آغاز می‌شود و در ماه مارس به پایان می‌رسد. پربارش‌ترین ماه ژوئن است که میزان بارش در آن ۳۱۵٫۵ میلی‌متر است و خشک‌ترین ماه ژانویه است که میزان بارش در آن ۱۳٫۲ میلی‌متر است قرار گرفتن در نزدیکی خط استوا منجر به ثابت ماندن نسبی دمای لاگوس با میانگین ۲۸٫۳–۳۲٫۹ درجه سانتی گراد شده‌است. فصل‌ها در لاگوس با نیمکره جنوبی مشترک هستند، به صورتی که اوج‌های تابستانی در ماه مارس، با دامنه دمای ۳۲٫۹–۲۴٫۱ درجه سانتی گراد و زمستان‌های گرم در اوت، با دامنه دمای ۲۸٫۳–۲۱٫۸ درجه سانتی گراد، به صورت میانگین قرار دارند.
درجه سانتی گراد، به صورت میانگین قرار دارند. معماری. لاگوس بلندترین برج‌ها را در نیجریه را دارد. سبک‌های معماری در لاگوس متنوع است و گرمسیری، بومی و استعماری یا ترکیبی را شامل می‌شود. معماری پرتغالی یا برزیل که توسط کرئول‌ها آورده شده‌است در ساختمانهایی مانند خانهٔ آب و مسجد خلیج شیتا مشهود است. آسمان خراش‌ها و بیشتر ساختمان‌های بلند در جزیره متمرکز شده‌اند در حالی که سرزمین اصلی دارای تعداد کمی ساختمان مرتفع است. در سال‌های اخیر، دولت ایالتی لاگوس پارک‌ها و فضاهای سبز را با هدف بلند مدت توسعه نوسازی
و فضاهای سبز را با هدف بلند مدت توسعه نوسازی کرده‌است. تعداد زیادی ساختمان با کیفیت بالا در سطح شهر درحال گسترش هستند. اقتصاد. شهر لاگوس یک کانون مهم اقتصادی در نیجریه است و حدود ۱۰٪ تولید ناخالص داخلی این کشور را تولید می‌کند. بیشتر تجارت و امور مالی در منطقه تجاری مرکزی واقع در جزیره انجام می‌شود. جزیره همچنین جایی است که بیشتر بانکهای تجاری کشور، مؤسسات مالی و شرکتهای بزرگ در آن مستقر هستند. لاگوس همچنین قطب اصلی ارتباطات و ارتباطات در غرب آفریقا و به‌طور بالقوه، بزرگترین بازار فناوری اطلاعات و ارتباطات
بالقوه، بزرگترین بازار فناوری اطلاعات و ارتباطات در این قاره است. لاگوس در حال گسترش یک اقتصاد ۲۴ ساعته می‌باشد و همچنین به عنوان یکی از گرانترین شهرهای جهان رتبه‌بندی شده‌است.در برخی از مناطق لاگوس، ساکنان یکی از بالاترین استانداردهای زندگی در نیجریه و تمامی آفریقا را دارند.هم‌زمان، تعداد قابل توجهی از ساکنان در زاغه‌های بدون دسترسی به آب لوله‌کشی و فاضلاب زندگی می‌کنند. بندر لاگوس بندر برجسته کشور نیجریه و یکی از بزرگترین و شلوغ‌ترین بندرها در آفریقا است. این بندر توسط اداره بندرها نیجریه اداره می‌شود و
این بندر توسط اداره بندرها نیجریه اداره می‌شود و به سه بخش اصلی تقسیم می‌شود: بندر لاگوس که در کانال اصلی جنب جزیره لاگوس قرار دارد و بندر آپاپا (محل ترمینال کانتینر) و بندر تین کن که هر دو در خور باداگری واقع شده‌اند.این بندر دارای یک راه‌آهن است و محل اصلی صادرات نفت خام و فراورده‌های نفتی کشور است. نفت و فرآورده‌های آن ۱۴٪ از تولید ناخالص داخلی و ۹۰٪ از درآمد ارزی را در نیجریه تأمین می‌کنند آموزش. دولت ایالتی لاگوس مدارس دولتی را اداره می‌کند. سیستم آموزش و پرورش سیستم ۶-۳-۳-۴ است که در سراسر کشور (و
و پرورش سیستم ۶-۳-۳-۴ است که در سراسر کشور (و همچنین بسیاری دیگر از اعضای جامعه اقتصادی کشورهای آفریقای غربی) عملی می‌شود. مقاطع آموزش شامل ابتدایی، دبیرستان خردسال، دبیرستان متوسطه و دانشگاه می‌باشد. به همه کودکان آموزش ابتدایی ارائه می‌شود. بسیاری از مدارس در نیجریه دارای بودجه فدرال و معمولاً شبانه‌روزی هستند. روابط بین‌المللی. شهرهای خواهرخوانده. لاگوس با شهرهای زیر پیمان خواهرخواندگی منعقد کرده‌است:
ایندیانا، ایالتی است در آمریکا و یکی از ایالت‌های غرب میانه آمریکا به‌شمار می‌رود. مرکز و شهر مهم آن ایندیاناپولیس است. شهر دوم آن فورت وین است. ایندیاناپولیس مرکز کنونی ایندیانا سومین مرکز در تاریخ این ایالت است. ایالت ایندیانا به ۹۲ شهرستان تقسیم شده‌است. ایالت ایندیانا از شمال با دریاچه میشیگان هم‌مرز است و از شرق با اوهایو، از جنوب با کنتاکی و از غرب با ایلی‌نوی هم‌مرز می‌باشد. ایندیانا در سال ۱۸۱۶ به‌عنوان نوزدهمین ایالت به ایالات متحده پیوست. نام ایندیانا به‌معنای «سرزمین سرخ‌پوستان» است و اشاره به
به‌معنای «سرزمین سرخ‌پوستان» است و اشاره به تاریخ بومی منطقه دارد، هرچند امروز جمعیت بومیان در این ایالت بسیار اندک است. ایندیاناپولیس، مرکز ایالت، به‌ویژه به‌دلیل مسابقه اتومبیل‌رانی «ایندی ۵۰۰» مشهور است که یکی از بزرگ‌ترین رویدادهای ورزشی جهان به‌شمار می‌رود. ایالت ایندیانا از نظر فرهنگی نیز ویژگی‌های خاص خود را دارد؛ آمیزه‌ای از فرهنگ‌های آلمانی، اسکاتلندی-ایرلندی و بومیان آمریکایی در آن دیده می‌شود. از نظر سیاسی، ایندیانا غالباً گرایش محافظه‌کارانه دارد و در بیشتر انتخابات ریاست‌جمهوری به نامزدهای
دارد و در بیشتر انتخابات ریاست‌جمهوری به نامزدهای جمهوری‌خواه رأی داده است. دانشگاه ایندیانا در بلومینگتون و دانشگاه پردو در وست لافایت از مراکز آموزش عالی معتبر این ایالت به‌شمار می‌روند. همچنین، این ایالت شبکه‌ای گسترده از پارک‌های طبیعی، رودها، و مناطق روستایی دارد که گردشگری طبیعت‌محور را رونق بخشیده است. اقتصاد. اقتصاد ایندیانا بر پایه صنایع تولیدی، کشاورزی، و خدمات استوار است. این ایالت یکی از قطب‌های تولید خودرو، فولاد، و تجهیزات صنعتی در آمریکاست. در عین حال، به‌دلیل زمین‌های حاصل‌خیز، در تولید
در عین حال، به‌دلیل زمین‌های حاصل‌خیز، در تولید ذرت، سویا و خوک نیز جایگاه مهمی دارد. شرکت‌های بزرگ تولیدی از جمله در بخش‌های داروسازی، ابزار دقیق و هوافضا نیز در این ایالت فعال‌اند. در سال ۲۰۱۲، این ایالت تولید ناخالص داخلی برابر با ۳۲۶٬۹۳۳ میلیارد دلار داشت، که بیش از تولید ناخالص داخلی کشور دانمارک (۳۱۵٬۱۶۳ میلیارد دلار) بود. از سال ۱۸۲۷، در ایندیانا سنگ آهک استخراج می‌شود. در پایان قرن نوزدهم، پس از آتش‌سوزی‌های بزرگ در شیکاگو و بوستون، این سنگ در بازسازی ساختمان‌ها محبوب شد. در سال ۱۹۲۶، شرکت Indiana
ساختمان‌ها محبوب شد. در سال ۱۹۲۶، شرکت Indiana Limestone Company برای بهره‌برداری از این سنگ تشکیل شد. تاریخچه. پیش از آن‌که اروپایی‌ها سرزمین کنونی ایندیانا را مستعمره کنند، این منطقه محل سکونت قبایل مختلف سرخ‌پوستان آمریکا بود. نخستین کاشف اروپایی در این ناحیه فرانسوی‌ای به‌نام رنه روبر کاوالیه، سیور دو لا سال بود که در سال ۱۶۷۹ به منطقه‌ای رسید که امروز ساوث بند (ایندیانا) نام دارد. تاجران فرانسوی از کانادا وارد این سرزمین شدند تا با بومیان معامله پوست در برابر اسلحه، الکل و پتو انجام دهند. نخستین
در برابر اسلحه، الکل و پتو انجام دهند. نخستین پایگاه تجاری فرانسوی در سال ۱۷۰۲ تأسیس شد. حدود سال ۱۷۵۰، بریتانیایی‌ها نیز وارد منطقه شدند و با فرانسویان بر سر تجارت پوست رقابت کردند. در درگیری‌های مسلحانه میان این دو قدرت استعماری، بومیان غالباً جانب فرانسه را گرفتند. اما بریتانیا در جنگ فرانسه و سرخ‌پوستان (۱۷۵۴–۱۷۶۲) پیروز شد و تمامی سرزمین‌های شرق رود میسیسیپی، از جمله ایندیانای کنونی، تحت حاکمیت بریتانیا درآمد. دو دهه بعد، در جریان جنگ استقلال آمریکا (۱۷۷۷–۱۷۸۳)، بریتانیا از این منطقه رانده شد. هرچند
بریتانیا از این منطقه رانده شد. هرچند نبردهای اصلی در سیزده مستعمره در ساحل شرقی رخ دادند، اما قلمرو بریتانیا در غرب کوه‌های آپالاچی نیز اهمیت راهبردی داشت، چرا که از آنجا می‌شد انقلابیون آمریکایی را تهدید کرد. در سال ۱۷۷۹، فرمانده آمریکایی جورج راجرز کلارک برای انزوا و شکست نیروهای بریتانیایی به این منطقه یورش برد. پس از پایان جنگ، سرزمین‌های جنوب دریاچه‌های بزرگ به ایالات متحده واگذار شد و با نام قلمرو شمال‌غرب شناخته شد. پس از آن‌که اوهایو در سال ۱۸۰۳ رسماً به ایالت تبدیل شد، بخش باقی‌مانده از قلمرو
رسماً به ایالت تبدیل شد، بخش باقی‌مانده از قلمرو شمال‌غرب به قلمرو ایندیانا تغییر نام داد. در سال ۱۸۰۵، شمالی‌ترین بخش آن نیز با نام قلمرو میشیگان جدا شد. نخستین فرماندار قلمرو ایندیانا، که بعدها رئیس‌جمهور شد، ویلیام هنری هریسون بود. او زمین‌های گسترده‌ای را از بومیان خریداری کرد که راه را برای مهاجرت و اسکان بیشتر آمریکایی‌ها باز کرد، به‌طوری‌که هزاران مهاجر از شرق کشور روانه این منطقه شدند. مهاجران عمدتاً در اطراف رودخانه‌های بزرگ چون میسیسیپی، اوهایو (رود) و واباش و نیز در سواحل دریاچه‌های بزرگ ساکن
(رود) و واباش و نیز در سواحل دریاچه‌های بزرگ ساکن شدند. مناطق داخلی همچنان عمدتاً در اختیار بومیان باقی ماند. هرچند در ابتدا برده‌داری در این منطقه ممنوع بود، اما هریسون این ممنوعیت را لغو کرد، چرا که معتقد بود این کار به توسعه اقتصادی منطقه کمک می‌کند. او در این زمینه با کواکرهای انسان‌دوست اختلاف داشت. مخالفان برده‌داری در سال ۱۸۰۹ موفق شدند بخش شرقی قلمرو را (که امروزه شامل ایالت‌های ویسکانسین، ایلینوی، مینه‌سوتا و بخشی از میشیگان است) با نام قلمرو ایلینوی جدا کنند. در همان سال، قلمرو ایندیانا نیز دارای
جدا کنند. در همان سال، قلمرو ایندیانا نیز دارای پارلمان منتخب شد، که برخلاف نظر فرماندار، دوباره ممنوعیت برده‌داری را برقرار کرد. خشم شاونی‌ها از فروش زمین‌های گسترده به آمریکایی‌ها، موجب افزایش تنش میان آنان و مهاجران سفیدپوست شد. تنسکواتاوا، یکی از رهبران شاونی که به‌عنوان پیامبر نزد آنان شناخته می‌شد، با سخنرانی‌های تحریک‌آمیز علیه آمریکایی‌ها، پیروان زیادی گرد آورد. برادرش، تکومسه (شاونی), تلاش کرد همه قبایل بومی را در مبارزه با مهاجران متحد کند. این تنش‌ها در سال ۱۸۱۱ به نبرد تیپکانو انجامید که در آن
در سال ۱۸۱۱ به نبرد تیپکانو انجامید که در آن نیروهای هریسون، شاونی‌های تحت فرمان تنسکواتاوا را شکست دادند. در جریان جنگ ۱۸۱۲ میان آمریکا و بریتانیا، تکومسه جانب بریتانیا را گرفت. اما با کشته‌شدن او در نبرد تیمز در اکتبر ۱۸۱۳، شورش بومیان پایان یافت. اگرچه جمعیت ایندیانا در آن زمان اندکی بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر بود، اما از حدود سال ۱۸۱۰ جنبشی برای تبدیل منطقه به ایالت آغاز شد. با تلاش‌های جاناتان جنینگز، نماینده قلمرو ایندیانا در کنگره ایالات متحده، ایندیانا در ۱۱ دسامبر ۱۸۱۶ رسماً به‌عنوان نوزدهمین ایالت ایالات
دسامبر ۱۸۱۶ رسماً به‌عنوان نوزدهمین ایالت ایالات متحده پذیرفته شد. در جریان جنگ داخلی آمریکا، این ایالت در کنار اتحاد شمالی قرار گرفت. جمعیت. در سال ۲۰۰۰، جمعیت ایندیانا ۶٬۰۸۰٬۴۸۵ نفر بود (۶۴ نفر در هر کیلومتر مربع) که حدود ۶۵٪ آن‌ها در مناطق شهری زندگی می‌کردند. بزرگ‌ترین شهر ایالت، مرکز آن یعنی ایندیاناپولیس است. دیگر شهرهای مهم شامل فورت وین، ساوث بند (ایندیانا) و اونس‌ویل می‌شوند. شهر گری (ایندیانا) در شمال‌غربی‌ترین بخش ایالت، به منطقه شهری شیکاگو در ایلینوی چسبیده است. پس از پنسیلوانیا و اوهایو،
در ایلینوی چسبیده است. پس از پنسیلوانیا و اوهایو، ایندیانا بیشترین جمعیت آمیش را دارد. در سال ۲۰۲۰، تعداد آنان ۵۹٬۳۰۵ نفر بود. تقسیمات اداری. ایالت ایندیانا به ۹۲ شهرستان تقسیم شده است. سیاست. در رأس قوه مجریه ایندیانا یک فرماندار قرار دارد که مستقیماً توسط رأی‌دهندگان ایالت انتخاب می‌شود. فرماندار کنونی مایک براون از حزب جمهوری‌خواه است که در انتخابات فرمانداری آمریکا ۲۰۲۴ انتخاب شد و در ۱۳ ژانویه ۲۰۲۵ به قدرت رسید. قوه مقننه ایالت شامل مجلس نمایندگان ایندیانا با ۱۰۰ عضو و سنا ایالت ایندیانا با ۵۰ عضو
با ۱۰۰ عضو و سنا ایالت ایندیانا با ۵۰ عضو است. حزب جمهوری‌خواه از سال ۱۹۷۹ اکثریت را در سنا در اختیار دارد. در مجلس نمایندگان، اکثریت چندین بار جابه‌جا شده، اما از سال ۲۰۱۱ جمهوری‌خواهان همواره اکثریت داشته‌اند. از سال ۲۰۱۳ این حزب در هر دو مجلس، اکثریتی دو سوم دارد. هم قوه مقننه و هم دفتر فرماندار در ساختمان دولت ایالت ایندیانا مستقر هستند. مشاهیر. از افراد مشهور این سرزمین می‌توان کورت وانگات، فرید مراد، لری برد (قهرمان بسکتبال)، دیوید لی راث، سیدنی پولاک، هوارد هاکس، مایکل جکسون و دیوید لترمن (مجری
هوارد هاکس، مایکل جکسون و دیوید لترمن (مجری تلویزیونی) را نام برد.
آیووا ایالتی است در ایالت‌های غرب میانه آمریکا و در ۲۸ دسامبر ۱۸۴۶ به عنوان بیست و نهمین ایالت به آن کشور پیوست. مرکز و شهر مهم آن دی‌موین است. دی‌موین بزرگ‌ترین شهر آیووا و یکی از مراکز مهم بیمه، خدمات مالی، و فعالیت‌های سیاسی در منطقهٔ غرب میانه آمریکاست. از شهرهای دیگر این ایالت می‌توان دونپورت را نام برد. یکی از شهرهای کوچک این ایالت پرشیا نام دارد. ۹۱ درصد مردم این ایالت سفیدپوست و سه درصد سیاه‌پوست‌اند. آیووا تنها ایالت ایالات متحده است که دو رودخانهٔ بزرگ، مرزهای شرقی و غربی آن را تشکیل می‌دهند: رود
بزرگ، مرزهای شرقی و غربی آن را تشکیل می‌دهند: رود می‌سی‌سی‌پی در شرق و رود میزوری (و شاخهٔ آن رود بیگ سیو) در غرب. انتخابات مقدماتی ریاست‌جمهوری ایالات متحده در آیووا، نخستین رقابت در تقویم انتخاباتی است، و به‌همین دلیل این ایالت نقشی محوری در روند انتخاب نامزدهای احزاب ایفا می‌کند. آیووا از مهم‌ترین ایالت‌های کشاورزی آمریکاست و در تولید ذرت، سویا و اتانول در رتبه‌های برتر کشور قرار دارد. آیووا نخستین ایالتی بود که دانشگاهی دولتی (دانشگاه آیووا) را با پذیرش برابر زنان و مردان تأسیس کرد و از پیشگامان آموزش
برابر زنان و مردان تأسیس کرد و از پیشگامان آموزش همگانی در ایالات متحده به‌شمار می‌رود. در جریان جنگ داخلی آمریکا، آیووا از ایالت‌های شمالی (اتحادیه) بود و نسبت به جمعیت خود، یکی از بالاترین نرخ‌های داوطلبی در ارتش را داشت. شخصیت‌های مشهوری چون هربرت هوور، سی‌ویکمین رئیس‌جمهور آمریکا، و کورت ونه‌گات، نویسندهٔ شناخته‌شده، از آیووا برخاسته یا بخشی از زندگی خود را در این ایالت گذرانده‌اند. برخی از نام‌های شهرهای کوچک آیووا در فرهنگ عامه توجه‌برانگیز و گاه طنزآمیز هستند، مانند What Cheer («چه شادی!») و Gravity
هستند، مانند What Cheer («چه شادی!») و Gravity («گرانش»). برخلاف تصور عمومی از آیووا به‌عنوان ایالتی مسطح، بخش‌هایی از آن دارای تنوع زمین‌ساختی‌اند؛ به‌ویژه منطقهٔ دره دریفت‌لس در شمال‌شرق، که در دوران یخبندان اخیر پوشیده از یخچال‌های طبیعی نبوده و ویژگی‌های ژئومورفولوژیکی منحصربه‌فردی دارد. ایالت آیووا در مرکز قسمت شمالی ایالات متحده آمریکا، میان رود میسیسیپی و رود میسوری قرار گرفته‌است. از لحاظ وسعت ۲۴ ایالت از ایالات متحده از آن بزرگ‌تر و ۲۵ ایالت از آن کوچکتر است. ژولیه و مارکت، پویندگان فرانسوی در
آن کوچکتر است. ژولیه و مارکت، پویندگان فرانسوی در ۱۶۷۳ به این سرزمین رفتند. این منطقه سالیان دراز متعلق به دولت اسپانیا و دولت فرانسه بود. توماس جفرسون در ۱۸۰۳ آن سرزمین را در معامله لوئیزیانا از دولت فرانسه خرید. از سال ۱۸۳۰ پیشگامان به آن سرزمین رفتند و ماندگار شدن آنان آغاز شد. پیشگامان از سرزمین‌های شرقی و جنوب به این ایالت می‌رفتند. ماندگارانی که به این ایالت می‌رفتند سراسر آن سرزمین را پوشیده از گیاهستان یافتند. جز در کنار رودها چندان درختی در آن سرزمین نبود. خاک آن سرزمین غنی بود و زمین آن تقریباً
نبود. خاک آن سرزمین غنی بود و زمین آن تقریباً هموار. بسی نگذشت که از بسیاری کشورهای اروپایی نیز کسانی به آن سرزمین کوچ کردند. آیووا در سال ۱۸۴۶ ایالت شد و بدین ترتیب بیست و نهمین ایالتی بود که به اتحادیه پیوست. نام. نام این ایالت از نام قبیله‌ای سرخ‌پوست به نام آیووای گرفته شده که یکی از قبایل پرشمار بومی بود که در محدوده این ایالت می‌زیستند. زبان بومیان آیووای به خانوادهٔ زبان‌های سیوَن تعلق دارد. تاریخچه. منطقه‌ای که امروزه آیووا نامیده می‌شود، در آغاز توسط قبایل بومی آمریکا مانند قبیلهٔ آیوا (Ioway)
توسط قبایل بومی آمریکا مانند قبیلهٔ آیوا (Ioway) سکونت داشت که به نام Iowa نیز شناخته می‌شدند. این منطقه پس از آن برای مدتی طولانی بخشی از قلمرو فرانسه در لویی‌زیانای فرانسه بود. به همین دلیل، نام‌هایی مانند رود دی‌موین (Des Moines) ریشهٔ فرانسوی دارند. در اواخر سدهٔ هجدهم برای چند دهه این منطقه تحت حاکمیت اسپانیا قرار گرفت. در نهایت، فرانسه در سال ۱۸۰۳ از طریق خرید لویی‌زیانا بخش بزرگی از سرزمین‌های غرب رود می‌سی‌سی‌پی از جمله آیووا را به ایالات متحده آمریکا واگذار کرد. در سال ۱۸۰۸ پایگاه فورت مدیسن در
واگذار کرد. در سال ۱۸۰۸ پایگاه فورت مدیسن در جنوب‌غربی این منطقه ساخته شد. در سال ۱۸۳۲ جنگ بلک‌هاوک میان ارتش ایالات متحده از یک‌سو و قبایل مسکواکیه، سوک و کیکاپو از سوی دیگر روی داد. در حدود سال ۱۸۳۳ نخستین مهاجران سفیدپوست به منطقه آمدند و شهرهایی مانند دوبوک و بلویو را در کرانهٔ غربی رود می‌سی‌سی‌پی بنیان نهادند. در سال ۱۸۳۸ سرزمین قلمرو آیووا (Iowa Territory) تأسیس شد که گستره‌ای فراتر از مرزهای امروزی ایالت داشت. سرانجام در تاریخ ۲۸ دسامبر ۱۸۴۶، آیووا در زمان ریاست‌جمهوری مارتین ون بورن به‌عنوان
در زمان ریاست‌جمهوری مارتین ون بورن به‌عنوان بیست‌ونهمین ایالت به ایالات متحده پیوست. در ابتدا، بسیاری از مهاجران این منطقه را نادیده می‌گرفتند و تنها از آن عبور می‌کردند، چرا که تصور می‌کردند چمنزارهای گستردهٔ آن حاصل‌خیز نیستند. اما این تصور اشتباه بود و پس از گسترش راه‌آهن از دههٔ ۱۸۶۰ به بعد، آیووا به یکی از قطب‌های اصلی کشاورزی تبدیل شد. در دوران جنگ داخلی آمریکا، آیووا یکی از ایالات اتحادیه (شمال) بود. در انتخابات پیش از جنگ، آیووا به آبراهام لینکلن رأی داد، اما در عین حال، جریان «سرهای مسی»