payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرد (او اندکی پس از جنگ دستگیر شده بود)، کمیته بررسی کرد که آیا رئیس‌جمهور مانع از پیگرد قانونی شده است یا خیر. اکثریت دو حزبی کمیته اتهامات استیضاح را رد کردند. کمیته در ۳ ژوئن به تعویق افتاد. بعداً در ماه ژوئن، جانسون و استانتون بر سر این سؤال که آیا افسران نظامی که در فرماندهی جنوب قرار می‌گیرند می‌توانند بر مقامات غیرنظامی غلبه کنند یا خیر، با هم جنگیدند. رئیس‌جمهور از هنری استنبری، دادستان کل خواست که نظری در حمایت از موضع او صادر کند که آنها نمی‌توانند. جانسون در پی آن بود که استانتون را یا به عنوان
جانسون در پی آن بود که استانتون را یا به عنوان موافق، و در نتیجه تأیید موضع جانسون، یا مخالف، نشان دهد که مخالف رئیس‌جمهور خود و سایر اعضای کابینه است. استانتون در جلسات و ارتباطات کتبی از این نکته طفره رفت. وقتی کنگره در ماه ژوئیه دوباره تشکیل شد، قانون بازسازی را علیه موضع جانسون تصویب کرد، منتظر وتوی او ماند، آن را لغو کرد و به خانه رفت. این قانون علاوه بر شفاف سازی اختیارات ژنرال‌ها، رئیس‌جمهور را از کنترل ارتش در جنوب نیز محروم کرد. در حالی که کنگره تا نوامبر تعطیل بود، جانسون تصمیم گرفت استانتون را
نوامبر تعطیل بود، جانسون تصمیم گرفت استانتون را اخراج کند و یکی از فرماندهان نظامی، ژنرال فیلیپ شریدن را که فرماندار تگزاس را برکنار کرده بود و جایگزینی را با حمایت کمی از مردم نصب کرده بود، خلع کرد. جانسون در ابتدا با اعتراض شدید گرانت منصرف شد، اما در ۵ اوت، رئیس‌جمهور خواستار استعفای استانتون شد. وزیر از استعفای کنگره در خارج از جلسه خودداری کرد. جانسون سپس او را تا جلسه بعدی کنگره به حالت تعلیق درآورد. گرانت موافقت کرد که به عنوان جانشین موقت خدمت کند و در عین حال به رهبری ارتش ادامه دهد. گرانت، در
و در عین حال به رهبری ارتش ادامه دهد. گرانت، در اعتراض به دستور جانسون مبنی بر انتقال شریدن و یکی دیگر از فرماندهان ناحیه، دانیل سیکلس، که با پیروی قاطعانه از طرح کنگره، جانسون را عصبانی کرده بود، پیروی کرد. رئیس‌جمهور همچنین با صدور اعلامیه ای اکثر کنفدراسیون‌ها را عفو کرد و کسانی را که در کنفدراسیون منصب داشتند یا قبل از جنگ در مناصب فدرال خدمت کرده بودند اما سوگندهای خود را زیر پا گذاشتند، معاف شد. اگرچه جمهوری خواهان با اقدامات او خشم خود را ابراز کردند، انتخابات ۱۸۶۷ عموماً دموکرات شد. هیچ کرسی در
انتخابات ۱۸۶۷ عموماً دموکرات شد. هیچ کرسی در کنگره به‌طور مستقیم در رای‌گیری انتخاب نشد، اما دموکرات‌ها کنترل مجمع عمومی اوهایو را در دست گرفتند و به آنها اجازه داد تا یکی از قوی‌ترین مخالفان جانسون، سناتور بنجامین وید، را برای انتخاب مجدد شکست دهند. رای‌دهندگان در اوهایو، کنکتیکت، و مینه سوتا پیشنهادها ی را برای اعطای رأی به آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار رد کردند. نتایج نامطلوب به‌طور لحظه‌ای به فراخوان‌های جمهوری‌خواهان برای استیضاح جانسون که از انتخابات به وجد آمده بود، پایان داد. با این وجود، هنگامی که
وجد آمده بود، پایان داد. با این وجود، هنگامی که کنگره در ماه نوامبر تشکیل جلسه داد، کمیته قضایی خود را تغییر داد و قطعنامه استیضاح جانسون را تصویب کرد. پس از بحث‌های فراوان در مورد اینکه آیا کاری که رئیس‌جمهور انجام داده بود جرم یا جنایت بزرگ است یا خیر، این قطعنامه در ۷ دسامبر ۱۸۶۷ توسط مجلس نمایندگان با ۵۷ رای موافق در مقابل ۱۰۸ مخالف شکست خورد. جانسون کنگره را از تعلیق استانتون و انتصاب موقت گرانت مطلع کرد. در ژانویه ۱۸۶۸، سنا با این اقدام او مخالفت کرد و استانتون را به مقام خود بازگرداند، زیرا
کرد و استانتون را به مقام خود بازگرداند، زیرا رئیس‌جمهور قانون تصدی مسئولیت را نقض کرده بود. گرانت به خاطر اعتراض جانسون کنار رفت و باعث گسست کامل بین آنها شد. جانسون سپس استانتون را برکنار کرد و لورنزو توماس را به جای او منصوب کرد. استانتون از ترک دفتر خود امتناع کرد و در ۲۴ فوریه ۱۸۶۸، مجلس، رئیس‌جمهور را به دلیل نقض عمدی قانون تصدی مسئولیت، با ۱۲۸ رأی موافق در برابر ۴۷ رأی مخالف، استیضاح کرد. مجلس متعاقباً یازده ماده استیضاح را تصویب کرد، که اکثراً ادعا می‌کردند که او قانون تصدی مسئولیت را نقض کرده و
می‌کردند که او قانون تصدی مسئولیت را نقض کرده و مشروعیت آن را زیر سؤال برده است در ۵ مارس ۱۸۶۸، محاکمه استیضاح در سنا آغاز شد و تقریباً سه ماه به طول انجامید. جورج اس. بوتول، بنجامین باتلر و تادئوس استیونس، اعضای کنگره به عنوان مدیران مجلس یا دادستان، و ویلیام ام. اورتس، بنجامین آر. کورتیس و استنبری، دادستان کل سابق، مشاور جانسون بودند. رئیس قاضی چیس به عنوان رئیس قاضی خدمت کرد. دفاع متکی به ماده قانون تصدی سمت است که آن را فقط برای منسوبان دولت فعلی قابل اجرا می‌داند. از آنجایی که لینکلن استانتون را منصوب
می‌داند. از آنجایی که لینکلن استانتون را منصوب کرده بود، دفاع معتقد بود که جانسون این قانون را نقض نکرده است، و همچنین استدلال کرد که رئیس‌جمهور حق دارد قانون اساسی بودن یک قانون کنگره را آزمایش کند. وکیل جانسون اصرار داشت که او در محاکمه حاضر نشود، و به‌طور علنی در مورد روند رسیدگی‌ها اظهار نظر نکند، و به جز یک جفت مصاحبه در آوریل، او موافقت کرد. جانسون برای گرفتن تبرئه مانور داد. برای مثال، او به جیمز دبلیو. گریمز، سناتور آیووا متعهد شد که در تلاش‌های بازسازی کنگره دخالت نخواهد کرد. گریمز به گروهی از
بازسازی کنگره دخالت نخواهد کرد. گریمز به گروهی از میانه‌روها که بسیاری از آنها به تبرئه رأی دادند گزارش داد که معتقد است رئیس‌جمهور به قول خود عمل خواهد کرد. جانسون همچنین قول داد که جان شوفیلد را به عنوان وزیر جنگ منصوب کند. سناتور کانزاس، ادموند جی. راس تضمین‌هایی دریافت کرد که قوانین اساسی جدید تحت تأثیر رادیکال‌ها که در کارولینای جنوبی و آرکانزاس به تصویب رسید، بدون تأخیر به کنگره ارسال خواهد شد، اقدامی که به او و سایر سناتورها پوشش سیاسی برای رأی دادن به تبرئه می‌دهد. یکی از دلایلی که سناتورها تمایلی
به تبرئه می‌دهد. یکی از دلایلی که سناتورها تمایلی به برکناری رئیس‌جمهور نداشتند این بود که جانشین وی سناتور اوهایو وید، رئیس موقت سنا بود. وید، یک اردک لنگ که در اوایل سال ۱۸۶۹ سمت خود را ترک کرد، یک رادیکال بود که از اقداماتی مانند حق رای زنان حمایت می‌کرد و او را از نظر سیاسی در بسیاری از کشور فراتر از وضعیت کم رنگ قرار می‌داد. علاوه بر این، رئیس‌جمهور وید به عنوان مانعی در برابر جاه طلبی‌های گرانت تلقی می‌شد. با انجام معامله، جانسون قبل از صدور حکم از نتیجه مطمئن بود و در روزهای منتهی به رای‌گیری،
از نتیجه مطمئن بود و در روزهای منتهی به رای‌گیری، روزنامه‌ها گزارش دادند که استیونز و رادیکال‌هایش تسلیم شده‌اند. در ۱۶ می، سنا به ماده یازدهم استیضاح رای داد و جانسون را متهم کرد که استانتون را برکنار کرده است و این نقض قانون تصدی دفتر قانون است، زمانی که سنا تعلیق وی را لغو کرد. ۳۵ سناتور رای «مجرم» و ۱۹ سناتور «بی گناه» دادند، بنابراین با یک رای دو سوم اکثریت لازم برای محکومیت طبق قانون اساسی کوتاه آمدند. ده جمهوری‌خواه شامل سناتورهای گریمز، راس، ترامبول، جیمز دیکسون، جیمز آر. دولیتل، دانیل اس. نورتون،
جیمز دیکسون، جیمز آر. دولیتل، دانیل اس. نورتون، ویلیام پی. فسندن، جوزف اس. فاولر، جان بی. هندرسون و پیتر ون وینکل به تبرئه رئیس‌جمهور رأی دادند. در حالی که استیونز به شدت از نتیجه ناامید شده بود، سنا برای برگزاری کنوانسیون ملی جمهوری خواهان به تعویق افتاد. گرانت برای ریاست جمهوری نامزد شد. مجلس سنا در ۲۶ مه بازگشت و به ماده دوم و سوم رای داد و نتایج یکسان ۳۵ تا ۱۹ رای آورد. در مواجهه با این نتایج، مخالفان جانسون تسلیم شدند و رسیدگی را رد کردند. استانتون در ۲۶ مه از سمت خود «انصراف داد» و سنا متعاقباً
در ۲۶ مه از سمت خود «انصراف داد» و سنا متعاقباً شوفیلد را تأیید کرد. هنگامی که جانسون استنبری را برای بازگشت به سمت خود به عنوان دادستان کل پس از خدمت به عنوان مدیر دفاع انتخاب کرد، سنا از تأیید او خودداری کرد. در آن زمان و بعداً ادعاهایی مطرح شد که رشوه نتیجه محاکمه را دیکته کرد. حتی زمانی که در حال انجام بود، نماینده باتلر تحقیقاتی را آغاز کرد، جلسات استماع جنجالی برگزار کرد و گزارشی را صادر کرد که توسط هیچ نماینده دیگری تأیید نشده بود. باتلر بر روی یک «گروه خانه آستور» مستقر در نیویورک تمرکز کرد که
«گروه خانه آستور» مستقر در نیویورک تمرکز کرد که ظاهراً توسط رئیس سیاسی و سردبیر تورلو وید رهبری می‌شد. گفته می‌شود که این سازمان از طریق وکیل سینسیناتی، چارلز وولی، مبالغ زیادی از منافع ویسکی جمع‌آوری کرده است تا به سناتورها رشوه بدهد تا جانسون را تبرئه کنند. باتلر تا آنجا پیش رفت که وولی را در ساختمان کاپیتول زندانی کرد، زمانی که او از پاسخ دادن به سوالات خودداری کرد، اما نتوانست رشوه را ثابت کند. سیاست خارجی. جانسون بلافاصله پس از روی کار آمدن به عنوان رئیس‌جمهور، با وزیر امور خارجه ویلیام اچ سیوارد به
با وزیر امور خارجه ویلیام اچ سیوارد به توافق رسید که تغییری در سیاست خارجی ایجاد نخواهد شد. در عمل، این بدان معنا بود که سیوارد به اداره امور مانند دوره لینکلن ادامه خواهد داد. سیوارد و لینکلن برای نامزدی در سال ۱۸۶۰ رقیب بودند. در زمان الحاق جانسون، فرانسوی‌ها در مکزیک مداخله کرده و نیروها را به آنجا فرستاده بودند. در حالی که بسیاری از سیاستمداران در مورد موضوع مکزیک غوغا کرده بودند، سیوارد دیپلماسی آرام را ترجیح داد و از طریق کانال‌های دیپلماتیک به فرانسوی‌ها هشدار داد که حضور آنها در مکزیک غیرقابل قبول
هشدار داد که حضور آنها در مکزیک غیرقابل قبول است. اگرچه رئیس‌جمهور رویکرد تهاجمی تر را ترجیح می‌داد، سیوارد او را متقاعد کرد که از او پیروی کند. در آوریل ۱۸۶۶، دولت فرانسه به سیوارد اطلاع داد که نیروهایش در مرحله به خانه بازگردانده خواهند شد تا در نوامبر ۱۸۶۷ به پایان برسد. در ۱۴ اوت ۱۸۶۶، جانسون و کابینه‌اش از ملکه اما هاوایی که پس از سفرش به بریتانیا و اروپا به هاوایی بازمی‌گشت پذیرایی کردند. سیوارد یک توسعه طلب بود و به دنبال فرصت‌هایی برای به دست آوردن قلمرو ایالات متحده بود. پس از از دست دادن جنگ
قلمرو ایالات متحده بود. پس از از دست دادن جنگ کریمه در دهه ۱۸۵۰، دولت روسیه مستعمره آمریکای شمالی خود (آلاسکا امروز) را به عنوان یک بدهی مالی می‌دید و می‌ترسید کنترل خود را به بریتانیا از دست بدهد که نیروهایش به راحتی وارد خاک همسایه کانادا می‌شوند و در آینده این سرزمین را الحاق می‌کنند. درگیری مذاکرات بین روسیه و ایالات متحده بر سر فروش آلاسکا به دلیل وقوع جنگ داخلی متوقف شد، اما پس از پیروزی ایالات متحده در جنگ، مذاکرات از سر گرفته شد. روسیه به وزیر خود در واشینگتن، بارون ادوارد د استوکل، دستور داد تا در
واشینگتن، بارون ادوارد د استوکل، دستور داد تا در مورد فروش مذاکره کند. د استوکل این کار را ماهرانه انجام داد، و باعث شد که سیوارد پیشنهاد خود را از ۵ میلیون دلار (به‌طور تصادفی، حداقلی که روسیه به استوکل دستور داده بود بپذیرد) به ۷ میلیون دلار افزایش دهد و سپس با طرح مخالفت‌های مختلف، ۲۰۰٬۰۰۰ دلار اضافه کرد. این مبلغ ۷٫۲ میلیون دلار در شرایط امروزی معادل ۱۵۷ میلیون دلار است. در ۳۰ مارس ۱۸۶۷، دو استوکل و سیوارد این معاهده را امضا کردند و به سرعت کار کردند زیرا سنا در شرف تعلیق بود. جانسون و سیوارد سند امضا
سنا در شرف تعلیق بود. جانسون و سیوارد سند امضا شده را به اتاق رئیس‌جمهور در کاپیتول بردند، اما به آنها گفته شد که قبل از تعویق زمانی برای رسیدگی به این موضوع وجود ندارد. رئیس‌جمهور مجلس سنا را برای تشکیل جلسه در اول آوریل فراخواند. سیوارد که از موفقیت خود در آلاسکا جسارت یافته بود، به دنبال خرید در جاهای دیگر بود. تنها موفقیت او این بود که ادعای آمریکایی‌ها مبنی بر جزیره خالی از سکنه ویک در اقیانوس آرام را مطرح کند که در سال ۱۸۹۸ به‌طور رسمی توسط ایالات متحده ادعا می‌شد. او با هند غربی دانمارک نزدیک شد
متحده ادعا می‌شد. او با هند غربی دانمارک نزدیک شد زیرا دانمارک با فروش آن موافقت کرد و مردم محلی این انتقال را در یک همه‌پرسی تأیید کردند. اما سنا هرگز به این معاهده رأی نداد و منقضی شد. معاهده دیگری که نتیجه بدی داشت، کنوانسیون جانسون-کلارندون بود که برای حل و فصل دعاوی آلاباما برای خسارات وارده به کشتی‌های آمریکایی از سوی مهاجمان کنفدراسیون بریتانیایی مورد مذاکره قرار گرفت. در اواخر سال ۱۸۶۸ توسط سفیر ایالات متحده در بریتانیا، سناتور سابق مریلند، روردی جانسون، مذاکره شد، و در طول باقیمانده دوره ریاست
جانسون، مذاکره شد، و در طول باقیمانده دوره ریاست جمهوری توسط سنا نادیده گرفته شد. این معاهده پس از ترک سمت وی رد شد، و دولت گرانت بعداً در مورد شرایط بسیار بهتری از بریتانیا مذاکره کرد. مدیریت و کابینه. انتصابات قضایی. جانسون در دوران ریاست جمهوری خود نه قاضی فدرال ماده سوم را منصوب کرد که همگی در دادگاه‌های ناحیه ای ایالات متحده بودند. او قاضی را برای خدمت در دیوان عالی منصوب نکرد. در آوریل ۱۸۶۶، او هنری استنبری را برای پر کردن جای خالی باقی مانده با مرگ جان کاترون نامزد کرد، اما کنگره برای جلوگیری از این
کاترون نامزد کرد، اما کنگره برای جلوگیری از این انتصاب، کرسی را حذف کرد و برای اطمینان از عدم انجام هیچ انتصابی، جای خالی بعدی را نیز حذف کرد. که دادگاه پس از کناره‌گیری یکی دیگر از قاضی، به اندازه یک قاضی کوچک می‌شود. جانسون دوست خود در گرینویل، ساموئل میلیگان، را به دادگاه دعاوی ایالات متحده منصوب کرد، جایی که او از سال ۱۸۶۸ تا زمان مرگش در سال ۱۸۷۴ در آنجا خدمت کرد. آغاز اصلاحات. در ژوئن ۱۸۶۶، جانسون قانون خانه‌داری جنوبی را امضا کرد و معتقد بود که این قانون به سفیدپوستان فقیر کمک می‌کند. حدود ۲۸۰۰۰
قانون به سفیدپوستان فقیر کمک می‌کند. حدود ۲۸۰۰۰ ادعای زمین با موفقیت به ثبت رسید، اگرچه بردگان سابق کمی از این قانون سود می‌بردند، کلاهبرداری بیداد می‌کرد و بسیاری از بهترین زمین‌ها ممنوع بود و برای کمک‌های بلاعوض به کهنه سربازان یا راه‌آهن اختصاص داشت. در ژوئن ۱۸۶۸، جانسون قانون هشت ساعته ای را امضا کرد که توسط کنگره تصویب شد که یک روز کاری هشت ساعته را برای کارگران و مکانیک‌های استخدام شده توسط دولت فدرال تعیین کرد. اگرچه جانسون به اعضای هیئت حزب کارگران در بالتیمور گفت که نمی‌تواند مستقیماً خود را به یک
بالتیمور گفت که نمی‌تواند مستقیماً خود را به یک روز هشت ساعته متعهد کند، با این وجود به همان هیئت گفت که به شدت طرفدار «کوتاه‌ترین ساعات مطابق با منافع همه» است. به گفته ریچارد اف سلسر، با این حال، نیت خیر پشت قانون «فوراً ناامید شد» زیرا دستمزدها ۲۰٪ کاهش یافت. اتمام دوره. جانسون در ژوئیه ۱۸۶۸ در کنوانسیون ملی دموکرات‌ها در نیویورک در سال ۱۸۶۸ به دنبال نامزدی شد. او در بین سفیدپوستان جنوبی بسیار محبوب ماند و این محبوبیت را با صدور یک عفو، درست قبل از کنوانسیون، افزایش داد که به احتمال دادرسی کیفری علیه هر
افزایش داد که به احتمال دادرسی کیفری علیه هر کنفدراسیونی که قبلاً متهم نشده بود، پایان داد. به این معنی که فقط دیویس و چند نفر دیگر ممکن است هنوز محاکمه شوند. در اولین رای‌گیری، جانسون پس از جورج اچ. پندلتن، نماینده سابق اوهایو، که رقیب دموکرات او برای معاونت رئیس‌جمهور در سال ۱۸۶۴ بود، دوم شد. حمایت جانسون بیشتر از جنوب بود، و با رد شدن آرا از بین رفت. در رأی‌گیری بیست و دوم، فرماندار سابق نیویورک، هوراتیو سیمور، نامزد شد و رئیس‌جمهور تنها چهار رأی، همه از تنسی، به دست آورد. درگیری با کنگره ادامه یافت.
از تنسی، به دست آورد. درگیری با کنگره ادامه یافت. جانسون پیشنهادهای کنگره را برای اصلاحاتی برای محدود کردن رئیس‌جمهور به یک دوره شش ساله و انتخاب مستقیم رئیس‌جمهور و سنا و محدودیت دوره برای قضات ارسال کرد. کنگره هیچ اقدامی در مورد آنها انجام نداد. هنگامی که رئیس‌جمهور در گزارش رسمی تأیید اصلاحیه چهاردهم توسط مجالس جدید جنوبی جنوبی تأخیر داشت، کنگره لایحه ای را تصویب کرد، که مجدداً بر سر وتوی خود بود و از او می‌خواست این کار را ظرف ده روز پس از دریافت انجام دهد. او همچنان تا آنجا که می‌توانست به تأخیر
دهد. او همچنان تا آنجا که می‌توانست به تأخیر افتاد، اما در ژوئیه ۱۸۶۸ ملزم شد تا تصویب‌هایی را که اصلاحیه را بخشی از قانون اساسی می‌کرد، گزارش کند. عوامل سیمور به دنبال حمایت جانسون بودند، اما او مدت‌ها در مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری سکوت کرد. تا ماه اکتبر، با رأی‌گیری در برخی ایالت‌ها، او اصلاً از سیمور نام نبرد و هرگز او را تأیید نکرد. با این وجود، جانسون از پیروزی گرانت پشیمان شد، تا حدی به دلیل دشمنی آنها از ماجرای استانتون. جانسون در پیام سالانه خود در دسامبر به کنگره خواستار لغو قانون تصدی پست شد
در دسامبر به کنگره خواستار لغو قانون تصدی پست شد و به قانونگذاران گفت که اگر همکاران جنوبی خود را در سال ۱۸۶۵ پذیرفته بودند، همه چیز خوب بود. او شصتمین سالگرد تولد خود را در اواخر دسامبر با یک مهمانی برای چند صد کودک جشن گرفت، هرچند جشن رئیس‌جمهور منتخب گرانت که اجازه رفتن به او را نداد. در روز کریسمس ۱۸۶۸، جانسون عفو نهایی را صادر کرد، این عفو همه را شامل می‌شد، از جمله دیویس. او همچنین در ماه‌های آخر ریاست‌جمهوری‌اش، عفو برای جنایاتی صادر کرد، از جمله یکی برای ساموئل ماد، که به‌طور بحث‌انگیز به دلیل دست
برای ساموئل ماد، که به‌طور بحث‌انگیز به دلیل دست داشتن در ترور لینکلن محکوم شد (او پای شکسته بوث را گذاشته بود) و در فورت جفرسون در فلوریدا درای تورتوگز زندانی شد. در ۳ مارس، رئیس‌جمهور میزبان یک پذیرایی عمومی بزرگ در آخرین روز کامل ریاست جمهوری خود در کاخ سفید بود. گرانت اعلام کرده بود که تمایلی به سوار شدن بر کالسکه جانسون طبق معمول ندارد و جانسون از رفتن به مراسم تحلیف امتناع کرد. علی‌رغم تلاش‌های سیوارد برای تغییر عقیده، او صبح روز ۴ مارس را صرف انجام کارهای لحظه آخری کرد و کمی بعد از ظهر از کاخ سفید
کارهای لحظه آخری کرد و کمی بعد از ظهر از کاخ سفید به خانه یکی از دوستانش رفت. پس از ریاست جمهوری (۱۸۶۹–۱۸۷۵). پس از ترک ریاست جمهوری، جانسون چند هفته در واشینگتن ماند و سپس برای اولین بار در هشت سال گذشته به گرینویل بازگشت. او با جشن‌های عمومی بزرگ در طول مسیر، به ویژه در تنسی، جایی که شهرهایی که در طول جنگ با او دشمنی داشتند، بنرهای خوشامدگویی را آویزان کردند، مورد تجلیل قرار گرفت. او ترتیب داده بود که مزرعه ای بزرگ در نزدیکی گرینویل بخرد تا پس از ریاست جمهوری خود در آن زندگی کند. برخی انتظار داشتند که
جمهوری خود در آن زندگی کند. برخی انتظار داشتند که جانسون دوباره برای فرمانداری تنسی یا مجلس سنا نامزد شود، در حالی که برخی دیگر فکر می‌کردند که او یک مدیر اجرایی راه‌آهن خواهد شد. جانسون گرینویل را کسل کننده می‌دانست و زندگی خصوصی او با خودکشی پسرش رابرت در سال ۱۸۶۹ تلخ شد. او به دنبال احقاق حق خود و انتقام گرفتن از دشمنان سیاسی خود، بلافاصله پس از بازگشت به خانه، یک مناقصه سنا را آغاز کرد. تنسی جمهوری‌خواه شده بود، اما احکام دادگاه برای بازگرداندن رای به برخی سفیدپوستان و سرکوب آرای آفریقایی-آمریکایی توسط
سفیدپوستان و سرکوب آرای آفریقایی-آمریکایی توسط کو کلاکس کلن منجر به پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات قانونگذاری در اوت ۱۸۶۹ شد. جانسون به عنوان یک پیروز احتمالی در سنا دیده می‌شد.انتخابات، اگرچه مورد نفرت جمهوری خواهان رادیکال و برخی دموکرات‌ها به دلیل فعالیت‌های دوران جنگ او بود. اگر چه او در یک نقطه در یک رای پیروزی در رای‌گیری مجلس قانونگذاری بود، جمهوری خواهان در نهایت هنری کوپر را بر جانسون، ۵۴–۵۱ انتخاب کردند. در سال ۱۸۷۲، یک انتخابات ویژه برای یک کرسی بزرگ کنگره برای تنسی برگزار شد. جانسون در ابتدا به
کنگره برای تنسی برگزار شد. جانسون در ابتدا به دنبال نامزدی دموکرات‌ها بود، اما وقتی دید که این نامزدی به ژنرال سابق کنفدراسیون، بنجامین اف چیتهام خواهد رسید، تصمیم گرفت به عنوان یک نامزد مستقل نامزد شود. رئیس‌جمهور سابق شکست خورد و سوم شد، اما انشعاب در حزب دموکرات چیتهام را به نفع یک متحد قدیمی اتحادیه جانسون، هوراس مینارد شکست داد. در سال ۱۸۷۳، جانسون طی یک اپیدمی به وبا مبتلا شد اما بهبود یافت. در آن سال او حدود ۷۳٬۰۰۰ دلار (~ ۱٫۶۹ میلیون دلار در سال ۲۰۲۳) را از دست داد که اولین بانک ملی واشینگتن از کار
را از دست داد که اولین بانک ملی واشینگتن از کار افتاد، اگرچه در نهایت مقدار زیادی از مبلغ به او بازپرداخت شد. بازگشت به سنا. او شروع کرد به انتخابات بعدی سنا که در اوایل سال ۱۸۷۵ در مجلس قانونگذاری برگزار شود. جانسون شروع به جذب جنبش گرانج کشاورزان کرد. او با گرایشات جفرسونی خود به راحتی حمایت آنها را به دست آورد. او در آخرین تور تبلیغاتی خود در سراسر ایالت سخنرانی کرد. تعداد کمی از آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در خارج از شهرهای بزرگ اکنون قادر به رای دادن بودند، زیرا بازسازی در تنسی کم رنگ شد و الگویی را
بودند، زیرا بازسازی در تنسی کم رنگ شد و الگویی را ایجاد کرد که در دیگر ایالت‌های جنوبی نیز تکرار می‌شد. تسلط سفیدها تقریباً یک قرن طول خواهد کشید. در انتخابات قانونگذاری تنسی در ماه اوت، دموکرات‌ها ۹۲ قانونگذار را به هشت قانونگذار جمهوری‌خواه انتخاب کردند و جانسون برای جلسه قانونگذاری به نشویل رفت. هنگامی که رای‌گیری برای کرسی سنا در ۲۰ ژانویه ۱۸۷۵ آغاز شد، او با ۳۰ رای رهبری کرد، اما اکثریت لازم را نداشت زیرا سه ژنرال سابق کنفدراسیون، یک سرهنگ سابق و یک نماینده سابق دموکرات رای را با او تقسیم کردند.
یک نماینده سابق دموکرات رای را با او تقسیم کردند. مخالفان جانسون سعی کردند بر سر یک نامزد واحد به توافق برسند که ممکن است حمایت اکثریت را به دست آورد و او را شکست دهد، اما موفق نشدند و او در ۵۴ رای‌گیری در ۲۶ ژانویه با اختلاف یک رای انتخاب شد. نشویل از خوشحالی فوران کرد؛ جانسون گفت: "خدا را برای اثبات حقانیت سپاسگزارم." بازگشت جانسون توجه ملی را به خود جلب کرد و جمهوری‌خواه سنت لوئیس آن را "با شکوه‌ترین پیروزی شخصی که تاریخ سیاست آمریکا می‌تواند نشان دهد" نامید. در مراسم سوگند خود در سنا در ۵ مارس ۱۸۷۵، از
در مراسم سوگند خود در سنا در ۵ مارس ۱۸۷۵، از او با گل استقبال شد و در کنار هملین (سلفش به عنوان معاون رئیس‌جمهور) توسط معاون رئیس‌جمهور فعلی هنری ویلسون (که به عنوان سناتور به برکناری جانسون رای داده بود) سوگند یاد کرد. بسیاری از جمهوری خواهان سناتور جانسون را نادیده گرفتند، اگرچه برخی مانند جان شرمن از اوهایو (که به محکومیت رای داده بود)، با او دست دادند. جانسون تنها رئیس‌جمهور سابق است که در سنا خدمت کرده است. او تنها یک بار در این جلسه کوتاه صحبت کرد، در ۲۲ مارس از رئیس‌جمهور گرانت به دلیل استفاده او از
۲۲ مارس از رئیس‌جمهور گرانت به دلیل استفاده او از نیروهای فدرال در حمایت از دولت بازسازی لوئیزیانا انتقاد کرد. رئیس‌جمهور سابق پرسید: "استبداد نظامی چقدر دور است؟"و سخنان خود را خاتمه داد: «خداوند این قوم را رحمت کند و قانون اساسی را حفظ کند». مرگ. جانسون پس از پایان جلسه ویژه به خانه بازگشت. در اواخر ژوئیه ۱۸۷۵، چون متقاعد شده بود که برخی از مخالفانش در انتخابات فرمانداری اوهایو بدنام می‌کنند، تصمیم گرفت برای سخنرانی به آنجا سفر کند. او سفر را در ۲۸ ژوئیه آغاز کرد و سفر را در مزرعه دخترش مری در نزدیکی
آغاز کرد و سفر را در مزرعه دخترش مری در نزدیکی ایلیزابت‌تون، جایی که دخترش مارتا نیز در آنجا اقامت داشت، شکست. عصر همان روز او سکته کرد، اما از درمان پزشکی خودداری کرد تا روز بعد، زمانی که بهبود نیافت و دو پزشک از الیزابت‌تون فرستاده شدند. به نظر می‌رسید که او به دستورها ی آنها پاسخ می‌دهد، اما در غروب ۳۰ ژوئیه دوباره دچار سکته مغزی شد و صبح زود در سن ۶۶ سالگی درگذشت. روزنامه‌های شمالی، در آگهی‌های ترحیم خود، تمایل داشتند بر وفاداری جانسون در طول جنگ تمرکز کنند، در حالی که روزنامه‌های جنوبی به اقدامات او
کنند، در حالی که روزنامه‌های جنوبی به اقدامات او به عنوان رئیس‌جمهور ادای احترام می‌کردند. مراسم تشییع جنازه جانسون در ۳ اوت در گرینویل برگزار شد. او در حالی که جسدش در پرچم آمریکا پیچیده شده بود و طبق میلش یک نسخه از قانون اساسی ایالات متحده زیر سرش گذاشته شده بود، به خاک سپرده شد. محل دفن به عنوان گورستان ملی اندرو جانسون در سال ۱۹۰۶ وقف شد و با خانه و مغازه خیاطی او، بخشی از سایت تاریخی ملی اندرو جانسون است.
رادرفورد بیرچارد هِیز (۴ اکتبر ۱۸۲۲ – ۱۷ ژانویه ۱۸۹۳)، نوزدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا از حزب جمهوری‌خواه بود. این دوران همزمان است با ۱۲۵۵ تا ۱۲۵۹ خورشیدی و زمان سلطنت ناصر الدین شاه در ایران است. انتخاب هیز برای سومین بار به عنوان فرماندار اوهایو زمینه جلب توجه جمهوریخواهان را به وی فراهم آورد. انتخاب وی به عنوان رئیس‌جمهور آمریکا در سال ۱۸۷۶ با بحث و شبهات زیادی همراه بود. او با اختلاف یک رای الکترال بر رقیبش پیروز شد. اما وعده‌های هیز برای مصالحه با جنوب باعث شد تا افکار عمومی آمریکا نسبت به
با جنوب باعث شد تا افکار عمومی آمریکا نسبت به نتایج این انتخابات سختگیری نکرده و آن را بپذیرد. زندگی. رادرفورد هایس، نوزدهمین رئیس‌جمهوری آمریکا. رادرفورد هایس در یکی از بحث برانگیزترین انتخابات در تاریخ آمریکا و با اختلاف یک رای الکتورال، رقیبش ساموئل تیلدن را شکست داد و به عنوان نوزدهمین رئیس‌جمهوری آمریکا انتخاب شد. در آن زمان جمعیت ایالات متحده آمریکا ۵۰ میلیون و ۱۵۵ هزار و ۷۸۳ نفر بود. هایس برشکوه و جلال نهاد اجرایی آمریکا افزود ودست به اصلاحات معتدلی در آن زد. رادرفورد هایس، سال ۱۸۲۲ در اوهایو به
در آن زد. رادرفورد هایس، سال ۱۸۲۲ در اوهایو به دنیا آمد، در کنیون کالج و هاروارد حقوق خواند، پس از ۵ سال وکالت به سینسیناتی رفت و در آنجا به عنوان یک وکیل جوان در حزب ویگ رشد کرد. در جریان جنگهای داخلی زخمی شد و به او درجه افتخاری سرلشکراعطا شد. زمانیکه هنوز در ارتش بود جمهوری خواهان سینسیناتی از اوخواستند که نامزد عضویت در مجلس نمایندگان آمریکا شود، او پذیرفت و در انتخابات پیروز شد. رادرفورد هایس پیش از ریاست جمهوری، نماینده کنگره و سه دوره نیز فرماندار اوهایو بود. انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در سال
اوهایو بود. انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در سال ۱۸۷۶. رادرفورد هایس مردی آزادمنش، وفادار به حزب وبا سوابق خوب جنگی بود، این امتیازات سبب شد تا جمهوری خواهان او را برای انتخابات سال ۱۸۷۶ به عنوان نامزد خود معرفی کنند. رقیب او از حزب دموکرات ساموئل تیلدن، فرماندار نیویورک بود. با وجود آنکه شماری از سرشناس‌ترین سخنرانان جمهوری‌خواه و حتی مارک توین برای هایس تبلیغ می‌کردند، هایس امیدی به پیروزی نداشت. نتیجه انتخابات بسیار نزدیک بود، تیلدن ۴ میلیون و ۳۰۰ هزار رای عمومی و هایس ۴ میلیون و ۳۶ هزار رای عمومی را از
عمومی و هایس ۴ میلیون و ۳۶ هزار رای عمومی را از آن خود کرد، اما سرنوشت انتخابات در گرو نتیجه آرای الکتورال بود. در سه ایالت لوییزیانا، کارولینای جنوبی و فلوریدا در زمینه آرای الکتورال اختلاف وجود داشت وهایس برای پیروزی به رای الکتورال هر سه ایالت نیاز داشت، پس از چندین ماه مجادله در ژانویه سال ۱۸۷۷ کنگره، یک کمیسیون انتخاباتی را مسوول رسیدگی به این جریان کرد. این کمیسون متشکل از ۸ جمهوری‌خواه و ۷ دموکرات بود، کمیسون با رای ۸ بر ۷ به نفع هایس رای داد و نتیجه نهایی انتخابات سال ۱۸۷۶ را چنین اعلام کرد: ۱۸۵
نهایی انتخابات سال ۱۸۷۶ را چنین اعلام کرد: ۱۸۵ رای الکتورال برای هایس و ۱۸۴ رای برای تیلدن. جمهوری خواهان شمالی به دموکراتهای جنوبی وعده دستکم یک پست کابینه، حمایت فدرال، یارانه‌های داخلی و خروج سربازان از لوییزیانا و کارولینای جنوبی را داده بودند. هایس از سوی دیگر اصرار داشت که انتخابش بر پایه شایستگی باشد و نه ملاحظات سیاسی. او مردانی بسیار کاردان را برای کابینه‌اش انتخاب کرد. رادرفورد هایس، قول داد که از حقوق سیاهان در جنوب محافظت کند و همزمان طرفدار استقرار دولتهای خودگردان محلی بود که با دانایی، صداقت
دولتهای خودگردان محلی بود که با دانایی، صداقت و آرامش اداره شوند. رادرفورد هایس از ابتدا اعلام کرده بود که بیش از یک دوره در مقام ریاست جمهوری خدمت نخواهد کرد. او سال ۱۸۸۱ پس از پایان دوره ریاست جمهوری به خانه‌اش در فرمونت اوهایو بازگشت. رادرفورد هایس سال ۱۸۹۳ درگذشت. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Rutherford_B._Hayes