payamvha/North_RAG huggingface dataset:
افسانه‌ای دانگون تاسیس شد. وانگ‌گئوم-سئونگ، که در محل پیونگ یانگ بود، از سال ۱۹۴ تا ۱۰۸ قبل از میلاد پایتخت گوجوسون شد. در فتح گوجوسون توسط هان در ۱۰۸ قبل از میلاد سقوط کرد. امپراتور وو هان دستور داد چهار فرماندهی تشکیل شود که فرماندهی للانگ در مرکز قرار داشت و پایتخت آن به نام "جوزون" (朝鮮縣، 조선현) در محل پیونگ یانگ تأسیس شد. به نظر می رسد چندین یافته باستان شناسی از اواخر دوره هان شرقی (۲۰-۲۲۰ پس از میلاد) در منطقه پیونگ یانگ نشان می‌دهد که نیروهای هان بعداً حملات کوتاهی را در اطراف این بخش ها انجام دادند.
حملات کوتاهی را در اطراف این بخش ها انجام دادند. در اوایل دوره سه پادشاهی کره، منطقه اطراف شهر نانگلانگ نامیده می شد. به عنوان پایتخت نانگلانگ (낙랑국؛ 樂浪國)، پیونگ یانگ پس از نابودی فرماندهی للانگ توسط گوگوریو در حال گسترش در سال ۳۱۳، یک پایگاه مهم تجاری و فرهنگی باقی ماند. گوگوریو پایتخت خود را در سال ۴۲۷ به آنجا منتقل کرد. به گفته کریستوفر بکویث، پیونگ یانگ خوانش چینی-کره‌ای نامی است که آنها به زبان خود به آن داده اند: پیارنا، یا "سرزمین همسطح". در سال ۶۶۸، پیونگ یانگ پایتخت حفاظت عمومی برای آرام کردن شرق
پیونگ یانگ پایتخت حفاظت عمومی برای آرام کردن شرق شد که توسط سلسله تانگ چین تأسیس شد. با این حال، تا سال ۶۷۶ توسط پادشاهی شیلا تصرف شد، اما در مرز بین سیلا و بالهائه رها شد. پیونگ یانگ در دوره سیلای بعدی رها شد، تا اینکه توسط وانگ گئون بازیابی شد و به عنوان پایتخت غربی گوریو تعیین شد. در دوره چوسان، مرکز استان پیونگان شد. در طول جنگ ایمجین، پیونگ یانگ به تصرف ژاپنی ها درآمد و دیوار شهر را نگه داشت تا اینکه در محاصره پیونگ یانگ شکست خورد. بعداً در قرن هفدهم، به طور موقت در طول تهاجم چینگ به چوسان اشغال شد تا
طور موقت در طول تهاجم چینگ به چوسان اشغال شد تا زمانی که ترتیبات صلح بین کره و چین چینگ انجام شد. در حالی که تهاجمات کره‌ای ها را نسبت به خارجی ها مشکوک کرد، نفوذ مسیحیت پس از گشودن کشور به روی خارجی ها در قرن شانزدهم شروع به رشد کرد. پیونگ یانگ به پایگاه گسترش مسیحیت در کره تبدیل شد. تا سال ۱۸۸۰ بیش از ۱۰۰ کلیسا و مبلغان پروتستان بیش از هر شهر آسیایی دیگر داشت، و «اورشلیم شرق» نامیده می شد. در سال ۱۸۹۰، این شهر ۴۰۰۰۰ نفر سکنه داشت. این مکان نبرد پیونگ یانگ در طول نخستین جنگ چین و ژاپن بود که منجر به تخریب
در طول نخستین جنگ چین و ژاپن بود که منجر به تخریب و خالی شدن بیشتر شهر شد. این شهر مرکز استانی استان پیونگان جنوبی بود که از سال ۱۸۹۶ شروع شد. در دوران استعمار ژاپن بر کره، ژاپن تلاش کرد تا شهر را به عنوان یک مرکز صنعتی توسعه دهد، اما با جنبش اول مارس در سال ۱۹۱۹ و جنبش شدید ضد سوسیالیستی ژاپنی در دهه ۱۹۲۰ به دلیل استثمار اقتصادی مواجه شد. به ژاپنی هیجو (با همان حروف چینی 平壤 اما به عنوان へいじょう) نامیده می شد. در ژوئیه ۱۹۳۱، شهر شورش‌های ضد چینی را در نتیجه حادثه وانپائوشان و گزارش‌های رسانه‌ای پر شور در
حادثه وانپائوشان و گزارش‌های رسانه‌ای پر شور در مورد آن که در روزنامه‌های امپراتوری ژاپن و کره منتشر شد، تجربه کرد. تا سال ۱۹۳۸، پیونگ یانگ ۲۳۵۰۰۰ نفر جمعیت داشت. پس از سال ۱۹۴۵. در ۲۵ اوت ۱۹۴۵، ارتش ۲۵ شوروی وارد پیونگ یانگ شد و این شهر پایتخت موقت کمیته موقت خلق کره شمالی شد. یک کمیته مردمی قبلاً در آنجا تأسیس شده بود که توسط ناسیونالیست مسیحی کهنه کار چو من سیک رهبری می شد. پیونگ یانگ پس از تأسیس در سال ۱۹۴۸ به پایتخت واقعی کره شمالی تبدیل شد. در آن زمان، دولت پیونگ یانگ قصد داشت پایتخت رسمی کره، سئول
دولت پیونگ یانگ قصد داشت پایتخت رسمی کره، سئول را بازپس گیرد. پیونگ یانگ مجدداً در جنگ کره به شدت آسیب دید، که طی آن از ۱۹ اکتبر تا ۶ دسامبر ۱۹۵۰ برای مدت کوتاهی توسط نیروهای کره جنوبی اشغال شد. این شهر شاهد تخلیه بسیاری از پناهجویان با پیشروی نیروهای چینی به سمت جنوب به سمت پیونگ یانگ بود. نیروهای سازمان ملل بر تخلیه پناهجویان به هنگام عقب نشینی از پیونگ یانگ در دسامبر ۱۹۵۰ نظارت داشتند. در سال ۱۹۵۲، این هدف بزرگترین حمله هوایی کل جنگ بود که شامل ۱۴۰۰ هواپیمای سازمان ملل شد. از قبل در طول جنگ، برنامه هایی
سازمان ملل شد. از قبل در طول جنگ، برنامه هایی برای بازسازی شهر انجام شد. در ۲۷ ژوئیه ۱۹۵۳ - روز امضای آتش بس بین کره شمالی و کره جنوبی - پیونگ یانگ ریویو نوشت: "در حالی که خیابان ها در آتش بودند، نمایشگاهی که طرح کلی بازسازی پیونگ یانگ را نشان می داد در تئاتر زیرزمینی مورانبونگ برگزار شد". پناهگاه حمله هوایی دولت تحت مورانبونگ. "در راه پیروزی... آتش بازی که در آسمان شب پایتخت در یک سلام تفنگ جاری شد، نقشه ساخت و ساز شهر را که به زودی با ظاهری جدید به زودی برخواهد خاست را روشن کرد". پس از جنگ، شهر به سرعت
برخواهد خاست را روشن کرد". پس از جنگ، شهر به سرعت با کمک اتحاد جماهیر شوروی بازسازی شد و ساختمان های بسیاری به سبک معماری استالینیستی ساخته شد. طرح های شهر مدرن پیونگ یانگ ابتدا برای تماشای عموم در یک ساختمان تئاتر به نمایش گذاشته شد. کیم جونگ هی، یکی از اعضای موسس اتحاد معماران کره، که معماری را در ژاپن قبل از جنگ خوانده بود، از سوی کیم ایل سونگ برای طراحی طرح جامع شهر منصوب شد. موسسه معماری مسکو "طرح جامع بازسازی و ساخت شهر پیونگ یانگ" را در سال ۱۹۵۱ طراحی کرد و به طور رسمی در سال ۱۹۵۳ به تصویب رسید.
کرد و به طور رسمی در سال ۱۹۵۳ به تصویب رسید. تبدیل به شهری مدرن و تبلیغاتی با معماری سبک استالین با چیدمان به سبک کره‌ای (و سایر مدرنیست ها) معماری که گفته می شد بسیار تحت تأثیر معمار برزیلی اسکار نیمایر بوده است آغاز شد. قانون اساسی ۱۹۷۲ رسماً پیونگ یانگ را پایتخت اعلام کرد. مراسم تشییع جنازه کیم ایل سونگ در سال ۱۹۹۴ در پیونگ یانگ برگزار شد. سپس در ۱۹ ژوئیه، هنگامی که جسد او با یک ماشین نعش کش در خیابان ها حرکت کرد، در حالی که مردم هنگام تماشای مراسم تشییع جنازه فریاد می زدند، در ۱۹ ژوئیه به پایان رسید.
جنازه فریاد می زدند، در ۱۹ ژوئیه به پایان رسید. در سال ۲۰۰۱، مقامات کره شمالی یک برنامه نوسازی طولانی مدت را آغاز کردند. وزارت انکشاف ساختمانی پایتخت در آن سال در کابینه گنجانده شد. در سال ۲۰۰۶، برادر همسر کیم جونگ ایل، جانگ سونگ تائک، مسئولیت این وزارت را بر عهده گرفت. در طول حکومت کیم جونگ اون تعدادی پروژه مسکونی ساخته شد. در سال ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ پروژه های مسکونی اختصاص داده شده به دانشمندان در خیابان دانشمندان یونها و خیابان دانشمندان ویسونگ تکمیل شد در حالی که در سال ۲۰۱۵ کار بر روی یک پروژه مسکونی در
حالی که در سال ۲۰۱۵ کار بر روی یک پروژه مسکونی در خیابان دانشمندان میرائه انجام شد. در سال ۲۰۱۷، به مناسبت تولد ۱۰۵ سالگی بنیانگذار و اولین رهبر، کیم ایل سونگ، ۳۰۰۰ واحد در مجتمع جدید خیابان ریومیونگ ساخته شد. دهه دوم دهه ۲۰۰۰ شاهد ساخت پروژه‌های مسکونی در خیابان ساسالیم در نزدیکی شرکت آبجوسازی تائه دونگ گانگ در منطقه سادونگ (۲۰۲۱)، در تائه پیونگ، و در منطقه مسکونی پلکانی پوتونگ ریورساید واقع در مرکز شهر در کنار رودخانه پوتونگ در زمین بود. قبلاً توسط مقر فدراسیون بین المللی تکواندو استفاده می شد. کیم جونگ
بین المللی تکواندو استفاده می شد. کیم جونگ اون دستور داد که منطقه مسکونی به "کیونگریو-دونگ" به معنی "تراس مهره های زیبا" تغییر نام دهد. از دهه ۵۰ تا ۷۰ این منطقه محل سکونت کیم ایل سونگ بود و به عنوان "عمارت شماره ۵" شناخته می شد. دیگر پروژه های ساختمان عمومی اخیر عبارتند از تئاتر مردمی مانسودائه که در سال ۲۰۱۲ افتتاح شد، پارک آبی مونسو در سال ۲۰۱۳ افتتاح شد، و فرودگاه بین‌المللی سونان بازسازی شده و توسعه یافته و مجتمع علمی فناوری پیونگ یانگ، که هر دو در سال ۲۰۱۵ تکمیل شدند، تئاتر ارکستر سامجیونگ که از سیرک
۲۰۱۵ تکمیل شدند، تئاتر ارکستر سامجیونگ که از سیرک گنبدی ارتش خلق کره ساخته شده در سال ۱۹۶۴ و بیمارستان عمومی پیونگ یانگ که ساخت آن در سال ۲۰۲۰ آغاز شد. نه ۱ تخریب شد. بلوک‌های آپارتمانی در منطقه اینهونگ-دونگ، در منطقه مورانبونگ-گویوک و در منطقه سینون-دونگ در پوتونگانگ-گویوک در سال‌های ۲۰۱۸-۲۰۱۹ برای ساخت ساختمان‌های آپارتمانی جدید تخریب شدند. همچنین در سال ۲۰۱۸ تئاتر فضای باز پارک جوانان در خیابان سونگری که میزبان تجمعات سیاسی بود، بازسازی شد. در ۲۰۲۱-۲۰۲۲ یک پروژه بزرگ مسکن در امتداد خیابان هواسونگ در
یک پروژه بزرگ مسکن در امتداد خیابان هواسونگ در منطقه هواسونگ-گویوک در شمال پیونگ یانگ با ساختمان های بلند اجرا شد. در سال ۲۰۲۳ فاز دوم ساخت مسکن در هواسونگ-گویوک در قلمرو سابق موسسه علوم سبزیجات پیونگ یانگ راه اندازی شد. علاوه بر این، مجموعه‌ای از مزرعه گلخانه‌ای و مسکن در قلمرو سابق فرودگاه کانگ‌دونگ آغاز شد که در سال ۲۰۱۹ تخریب شد. پیونگ یانگ، همراه با سئول، برای میزبانی بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۳۲ تلاش کرد، اما نتوانست در لیست نامزدهای مشترک شهر قرار گیرد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، ۱۸ آوریل ۲۰۰۷.
ارنْسْت اینْگْمار برگمان (؛ ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۱۸ – ۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۰۷) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کنندهٔ معاصر سوئدی بود که علاوه بر سینما در تئاتر، تلویزیون و رادیو نیز فعالیت می‌کرد. او از برجسته‌ترین فیلم‌سازان تاریخ سینما به‌شمار می‌رود. برگمان نخستین فیلمش را در سال ۱۹۴۶ با عنوان "بحران" ساخت. او نخستین بار در سال ۱۹۵۶ و با فیلم "لبخندهای یک شب تابستانی" و کسب جایزهٔ نخل طلای «بهترین اثر طنز شاعرانه» توانست خود را به جهان اثبات کند. برخی از کارهای تحسین‌شدهٔ او شامل "مهر هفتم" (۱۹۵۷)، "توت‌فرنگی‌های وحشی"
او شامل "مهر هفتم" (۱۹۵۷)، "توت‌فرنگی‌های وحشی" (۱۹۵۷)، "پرسونا" (۱۹۶۶) و "فانی و الکساندر" (۱۹۸۲) می‌شوند؛ این چهار فیلم در نسخهٔ سال ۲۰۱۲ فهرست بهترین فیلم‌های تمام دوران "ساید اند ساوند" قرار گرفتند. همچنین نام برگمان در رتبهٔ هشتم فهرست «برترین کارگردان‌های تاریخ» این مجله قرار گرفت. برگمان از سال ۱۹۵۳ همکاری خود را با سون نیکویست آغاز کرد که تا مرگ او ادامه داشت. همچنین، بازیگرانی چون هاریت آندرشون، بیبی آندرشون، لیو اولمان، ارلاند یوسفسن، گونار بیورنستراند، اینگرید تولین و ماکس فون سیدو نیز مانند سون
اینگرید تولین و ماکس فون سیدو نیز مانند سون نیکویست به برگمان نزدیک بودند و در بیشتر فیلم‌های او ایفای نقش کردند. بیشتر فیلم‌های برگمان در کشور سوئد اتفاق می‌افتند. از سال ۱۹۶۱ به‌بعد، بعضی از کارهای او در جزایر فارو فیلم‌برداری شدند. او در طول دوران حرفه‌ایِ خود ۶۲ فیلم ساخت و بیش از ۱۷۰ نمایش را کارگردانی کرد. آخرین فیلم سینمایی برگمان، "ساراباند"، در سال ۲۰۰۳ ساخته شد. برگمان روز دوشنبه ۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۰۷، هنگامی که خواب بود، در ۸۹ سالگی درگذشت. از اکتبر سال ۲۰۱۵، چهرهٔ برگمان روی اسکناس ۲۰۰ کرونیِ سوئد (به
۲۰۱۵، چهرهٔ برگمان روی اسکناس ۲۰۰ کرونیِ سوئد (به دلیل تلاش‌های او در صنعت فیلم‌سازی) قرار گرفت. سرگذشت. از کودکی تا نوجوانی. برگمان در چهاردهم ژوئیه ۱۹۱۸ در شهر اوپسالا در سوئد متولد شد. پدر اینگمار اسقف بود و مادر او پرستار. فضای محزون و اگزیستانسیال آثار او شاید محصول دوران کودکی او باشد؛ پدر وی کشیشی لوتری بود که برای تنبیهِ او را در قفسه کابینت محبوس می‌کرد و معمولاً او را کتک می‌زد. برگمان یک بار ادعا کرد که در سن کودکی (۸ سالگی) ایمان خود را از دست داد. با این حال او بخشی از ایمان خود را حفظ کرد و
داد. با این حال او بخشی از ایمان خود را حفظ کرد و در برخی فیلم‌های خود آن‌ها را بروز داد. برگمان در بعضی از روزها به «جرائم» مختلف — مانند شب‌ادراری — در انباری تاریک زندانی می‌شد. پدرش او را وامی‌داشت که در کلیسا حضور داشته باشد. هرچند او به خطبه‌های خسته‌کننده توجهی نداشت، اما کلیسا برای او زیبا بود و آهنگ‌های کلیسا را دوست داشت. اینگمار کوچک بعضی مواقع شاهد مراسم خاکسپاری بود و می‌دید که چگونه قبرها را آماده می‌کردند. او نه تنها از دیدن این تصاویر نمی‌ترسید، بلکه مجذوب آن‌ها نیز شده بود. او هنگامی که
بلکه مجذوب آن‌ها نیز شده بود. او هنگامی که پدر برگمان روی منبر مشغول وضع خطابه بود، برگمان در زندگی‌نامه‌اش می‌نویسد: من به جهان رمزآمیز کلیسا و قوس‌های نرم، دیوارهای ضخیم، بوی جاودانگی و نور رنگین خورشید که در چمنزارهای نقاشی‌های قرون وسطایی می‌لرزید و اشکال منحنی روی سقف‌ها و دیوارها علاقه‌مند شده بودم. آن‌جا هر چیزی که تخیل یک نفر می‌تواند آرزو کند وجود دارد — فرشتگان، قدیسین، اژدهایان، پیامبران، شیاطین و انسان‌ها.او عاشق مادرش بود: «او زن خیلی گرم و سردی بود. وقتی که گرم بود تلاش می‌کردم که به او نزدیک
بود. وقتی که گرم بود تلاش می‌کردم که به او نزدیک شوم، اما او می‌توانست سرد هم باشد.» هنگامی که برگمان ۴ ساله بود خواهر او به دنیا آمد. به گفتهٔ او با به دنیا آمدن خواهرش، مارگارتا، جایگاه او در خانواده تغییر کرد. او به خاطر می‌آورد که چگونه کم‌تر مورد توجه پدر و مادرش قرار گرفت و از اتاق‌شان بیرون شد. برگمان که از این وضعیت ناراضی بود، با برادرش (که در آن زمان رابطهٔ خوبی نداشت) متحد شد، تا خواهرش را بکشد. یک روز که مارگارتا خوابیده بود برگمان تلاش کرد که او را خفه کند، اما اشتباهی قفسهٔ سینهٔ خواهرش را
او را خفه کند، اما اشتباهی قفسهٔ سینهٔ خواهرش را فشار داد که باعث شد مارگارتا از ترس جیغ بلندی بزند و برگمان روی زمین بیفتد. او در کودکی به فیلم و تئاتر علاقه‌مند شد؛ هنگامی که تنها ۹ سال سن داشت، سربازهای اسباب‌بازی خود را با یک فانوس جادویی داد و ستد کرد. در عرض یک سال، با استفاده از اسباب‌بازی‌هایش، دنیای شخصی خودش را به وجود آورد. جایی که در آن احساس راحتی می‌کرد. او برای خود و با استفاده از عروسک‌هایش نمایش اجرا می‌کرد و خود او به جای تمام شخصیت‌ها حرف می‌زد. در سال ۱۹۳۶، برگمان ۱۶ ساله به آلمان
حرف می‌زد. در سال ۱۹۳۶، برگمان ۱۶ ساله به آلمان فرستاده شد تا تابستان را با دوستان خانوادگی خود سپری کند. در همان زمان بود که در یک راهپیمایی که توسط حزب نازی برگزار شده بود توانست هیتلر را ببیند. او در زندگی‌نامهٔ خود می‌نویسد که چگونه این خانوادهٔ آلمانی عکس هیتلر را قاب کرده و در بالای سر تخت او نصب کردند: «تا سال‌ها طرف هیتلر بودم. با موفقیت‌هایش خوشحال می‌شدم و با شکست‌هایش ناراحت». برگمان می‌نویسد: «هیلتر به‌طور باور نکردنی کاریزماتیک بود. او جمعیت را به هیجان در میاورد؛ نازیسمی که من دیدم
جمعیت را به هیجان در میاورد؛ نازیسمی که من دیدم سرگرم‌کننده به نظر می‌رسید.» هنگام منتشر شدن خبرهای مختلف در رابطه با اردوگاه‌های اجباری او همه چیز رو انکار می‌کرد. تنها با گذشت زمان بود که برگمان به واقعیت پی برد و احساس پشیمانی بهش دست داد. این اتفاق باعث شد تا او سال‌ها از سیاست دور بماند و حتی رأی هم ندهد. او چند ماه خدمت اجباری انجام داد. دانشگاه و ازدواج. اینگمار جوان در سال ۱۹۳۷ وارد دانشگاه استکهلم شد تا در رشتهٔ هنر و ادبیات تحصیل کند. او بیشتر وقت خود را صرف تئاتر کرد و به یک «معتاد واقعی فیلم»
خود را صرف تئاتر کرد و به یک «معتاد واقعی فیلم» تبدیل شد. در همین زمان بود که به خاطر یک رابطهٔ عاشقانه، رابطهٔ او با پدرش به سردی گرایید که تا سال‌ها ادامه داشت. با وجود این که برگمان فارغ‌التحصیل نشد، اما چند نمایشنامه (و یک اپرا) نوشت و به عنوان دستیار کارگردان مشغول شد. در سال ۱۹۴۲ به برگمان اجازه داده شد تا نمایشنامهٔ خود را کارگردانی کند. برگمان در طول زندگی خود ۵ بار ازدواج کرد که چهارتای آن به طلاق انجامید. آخرین همسر او، اینگرید ون روزن، در سال ۱۹۹۵ فوت کرد. برگمان طولانی‌ترین رابطه را با او
۱۹۹۵ فوت کرد. برگمان طولانی‌ترین رابطه را با او داشته‌است و هیچ‌وقت از او طلاق نگرفت. برگمان ۹ فرزند دارد که تعدادی از آن‌ها مانند او کارگردان هستند. برای تولد ۶۰ سالگی برگمان (۱۹۷۸) و به اصرار همسرش، انگرید، او برای اولین بار تمام فرزندانش را در یک مکان جمع کرد. بسیاری از آن‌ها حتی همدیگر را نیز تا به حال ملاقات نکرده بودند. برگمان از گفتگوی سر میز شام به دور بود، اما هنگام تماشای فیلم و در سینما می‌توانست راحت‌تر با آن‌ها صحبت کند. برای کسی که موضوع اکثر فیلم‌هایش جدی و فلسفی بود، شاید شنیدن این که او به
جدی و فلسفی بود، شاید شنیدن این که او به فیلم‌های امروزی و پوپولیست علاقه‌مند بود کمی تعجب‌برانگیز باشد. او در کنار فیلم‌های فلینی و تارکوفسکی، به تماشای فیلم‌ها و سریال‌های امروزی مانند "سکس و سیتی" می‌نشست. برگمان در اواخر زندگی خود کمتر فیلم‌های خود را نگاه می‌کرد زیرا اعتقاد داشت که با دیدن آن‌ها افسرده می‌شود. اتهام فرار از پرداخت مالیات. برگمان در ۳۰ ژانویه سال ۱۹۷۶ هنگام تمرین تئاتر به علت فرار از پرداخت مالیات بازداشت شد. با این که چند ماه بعد تبرئه شد، اما این اتفاق او را به شدت افسرده کرد و پس از
شد، اما این اتفاق او را به شدت افسرده کرد و پس از چند روز بستری بودن در بیمارستان او کشور خود را ترک به مدت چند سال خارج از کشور خود زندگی کرد. ترس از دولت سوئد باعث شد تا برگمان پروژه‌های خود را تعطیل کند و تصمیم بگیرد تا کارگردانی فیلم را کنار بگذارد. بنیاد فیلم سوئد ضرر وارد شده را حدود ۱۰ میلیون کرون و صدها شغل از دست رفته تخمین زد. برگمان در سال ۱۹۷۸ به سوئد سفر کرد تا تولد ۶۰ سالگی خود را جشن بگیرد. او تا سال ۱۹۸۴ در مونیخ ماند. او در مصاحبه‌ای که در سال ۲۰۰۵ انجام داد گفت که با وجود فعال بودن در طول
۲۰۰۵ انجام داد گفت که با وجود فعال بودن در طول تبعید خود خواسته‌اش، به‌طور مؤثری ۸ سال از زندگی حرفه‌ایش را از دست داد. مرگ. برگمان یک سال قبل از مرگش تحت عمل تعویض مفصل ران قرار گرفت و از آن زمان تا آخر عمرش به‌طور کامل بهبود نیافت. این کارگردان سوئدی که به عنوان یکی از تأثیرگذارترین و تحسین برانگیزترین فیلمسازان سینمای مدرن شناخته می‌شود، روز دوشنبه ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۷ در خانه‌اش — در جزیرهٔ فُرِه — هنگامی که خواب بود در سن ۸۹ سالگی درگذشت. میکل‌آنجلو آنتونیونی، کارگردان ایتالیایی نیز در همین روز درگذشت. دوران
کارگردان ایتالیایی نیز در همین روز درگذشت. دوران فیلم‌سازی. برگمان کار خود را در سال ۱۹۴۱ و با بازنویسی فیلمنامه شروع کرد، اما اولین کار مهم‌اش را با نوشتن فیلمنامهٔ "عذاب" (۱۹۴۴) آغاز کرد که در براساس داستانی است که برگمان در رابطه با سال آخر مدرسه نوشته‌است. او همچنین دستیار کارگردان این فیلم نیز بود. اولین فیلم مهمی که برگمان فیلمنامهٔ آن را نوشت و کارگردانی کرد "زندان" نام دارد که در سال ۱۹۴۹ ساخته شد و ششمین فیلم برگمان است. این فیلم که در ۱۸ روز ساخته شد، در رابطه با تن‌فروشی است که خودکشی کرده‌است و
شد، در رابطه با تن‌فروشی است که خودکشی کرده‌است و با این که با استقبال منتقدان روبه‌رو نشد، اما زمانی یکی از فیلم‌های مورد علاقه او بود. او پس آن در طی ۱۰ سال حدود ۱۲ فیلم را — از جمله "تابستان با مونیکا" — کارگردانی کرد. برگمان اولین بار با فیلم "لبخندهای یک شب تابستانی" و کسب جایزهٔ «بهترین اثر طنز شاعرانه» توانست خود را به جهانیان اثبات کند. موفقیت‌های برگمان با "مهر هفتم" و "توت‌فرنگی‌های وحشی" همچنان ادامه داشت. این دو فیلم که با فاصلهٔ ده ماه از هم ساخته شده‌اند، حتی بیشتر از فیلم‌های پیشین برگمان
ساخته شده‌اند، حتی بیشتر از فیلم‌های پیشین برگمان مورد استقبال منتقدان قرار گرفتند ("مهر هفتم" موفق به دریافت جایزهٔ «هیئت داوران» از کن شد و "توت‌فرنگی‌های وحشی" جایزهٔ خرس طلایی را از برلیناله دریافت کرد). او نمایشنامهٔ "مهر هفتم" را بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۴ نوشت و اولین بار برای تئاتر نوشته بود. برگمان این فیلم را با بودجهٔ محدود (۱۵۰ هزار دلار) و در ۳۵ روز ساخت.ایدهٔ ساخت "توت‌فرنگی‌های وحشی" زمانی به ذهن برگمان رسید که به خانهٔ مادربزرگش رفته بود. در همین لحظه بود که ایده‌ای به ذهن برگمان خطور کرد:
همین لحظه بود که ایده‌ای به ذهن برگمان خطور کرد: ساختن فیلمی در رابطه با فردی که دری را باز می‌کند و به دوران کودکی خود برود. سپس در دیگری را باز کند و به واقعیت برگردد. این ایدهٔ اولیه فیلم بود. نقش اول این فیلم را ویکتور شوستروم به عهده گرفت که از فیلم‌سازان مورد علاقهٔ برگمان بود. در یکی از مصاحبه‌های او — که در کتاب "برگمان در مورد برگمان" (Bergman on Bergman) جمع‌آوری شده‌است — برگمان گفته‌است که ایدهٔ استفاده از شوستروم از مراحل اولیه ساخت فیلم به ذهنش خطور کرده بود، اما در کتاب "تصاویر: زندگی من در
خطور کرده بود، اما در کتاب "تصاویر: زندگی من در فیلم" (Images: My Life in Film) او نوشته‌است که این پیشنهاد را اولین بار تهیه‌کنندهٔ فیلم به او داد. او به شوستروم گفت تنها کاری که باید بکند این است که زیر درخت بنشیند، توت‌فرنگی وحشی بخورد و به گذشته‌اش فکر کند. با این حال برخی اوقات هنگام فیلم‌برداری شوستروم ۷۹ ساله با مشکل مواجه می‌شد. او اوایل کار دیالوگ‌های خود را فراموش می‌کرد و عصبانی می‌شد. با این حال "توت‌فرنگی‌های وحشی" ساخته شد تا برگمان بیشتر از قبل شناخته شود. اوایل ۱۹۶۰ بود که برگمان سه فیلم
قبل شناخته شود. اوایل ۱۹۶۰ بود که برگمان سه فیلم "همچون در یک آینه" (۱۹۶۱)، "نور زمستانی" (۱۹۶۲) و "سکوت" (۱۹۶۳) را ساخت. موضوع این سه فیلم در رابطه با خدا و مذهب است. به دلیل شباهتی که بین این سه فیلم وجود دارد، منتقدان آن‌ها را یک سه‌گانه می‌نامند. برگمان گفته‌است که قصد ساخت یک سه‌گانه را نداشته‌است؛ اما بعدها خود او نیز به شکلی این سه فیلم را یک سه‌گانه خواند. "همچون در یک آینه" اولین فیلمی بود که در جزیرهٔ فارو فیلمبرداری شد. اولین بار سون نیکویست بود که جزیرهٔ فارو را برای فیلمبرداری به برگمان
بود که جزیرهٔ فارو را برای فیلمبرداری به برگمان پیشنهاد داد. پس از این اکثر کارهای برگمان در همین جزیره ساخته شدند. برگمان تصمیم داشت تا "همچون در یک آینه" را در یک جزیرهٔ دیگر فیلمبرداری کند و تا به حال به فارو نرفته بود، اما پس از رفتن به فارو زندگی او عوض شد. برگمان شش فیلم، دو مستند و یک سری تلویزیونی را در این جزیره ساخت. پس از این او تا جایی که می‌توانست به فارو می‌رفت. سرانجام در سال ۲۰۰۳ برگمان خانهٔ خود را (در استکهلم) فروخت و به فارو نقل‌مکان کرد. پس از این سه‌گانه، برگمان کمتر به مسائل اعتقادی و
پس از این سه‌گانه، برگمان کمتر به مسائل اعتقادی و مرگ پرداخت. این اتفاق زمانی رخ داد که او در بیمارستان بستری بود. هنگامی که او هوشیاری خودش را به دست آورد، دریافت که دیگر از مرگ نمی‌ترسد و این سؤال ناپدید شده بود. پس از این، فیلم‌های او نوعی از انسانیت را نشان می‌دهد که در آن تنها امید برای رستگاری، عشق است. فیلم پرآوازهٔ دیگری که برگمان ساخت "پرسونا" (۱۹۶۶) نام دارد که به عقیدهٔ خودش یکی از بهترین فیلم‌های او بود. در حالی که این اثر یک فیلم تجربی بود، اما به عقیدهٔ بسیاری یکی از بهترین کارهای برگمان است
به عقیدهٔ بسیاری یکی از بهترین کارهای برگمان است (راجر ایبرت به این فیلم امتیاز ۴ از ۴ را داد). به گفتهٔ برگمان، "پرسونا" (و "فریادها و نجواها") زندگی او را نجات داد، چرا که او برای اولین بار بدون توجه به نتیجهٔ نهایی (موفق بودن در فروش) این دو فیلم را ساخت. او با ساختن این دو اثر توانست به رازهای غیرقابل بیانی دست پیدا کند که تنها از طریق سینما امکان‌پذیر بود. پس از دور شدن از موضوعات مذهبی، برگمان با ساخت "شرم" (۱۹۶۸) به پیامدهای جنگ و اثرات آن بر روی انسان‌ها پرداخت. نام فیلم قرار بود «جنگ» باشد که بعد
پرداخت. نام فیلم قرار بود «جنگ» باشد که بعد از تمام شدن فیلم به «شرم» تغییر پیدا کرد. فیلم‌های معروف او که در دههٔ ۷۰ ساخته شدند "فریادها و نجواها" (۱۹۷۳)، "تماس" (۱۹۷۱) و "سونات پاییزی" (۱۹۷۸) نام دارند. او "سونات پاییزی" را پس از تبعید خودخواسته‌اش و خروج از سوئد ساخت. برای تأمین مالی "فریادها و نجواها"، سون نیکویست و بازیگران اصلی فیلم از حقوق خود صرف نظر کردند تا برگمان با کمبود بودجه مواجه نشود. در کنار فیلم، او یک سری ۶ قسمتی به نام "صحنه‌هایی از یک ازدواج" (۱۹۷۴) — با بازی لیو اولمان و ارلاند یوزفسن
(۱۹۷۴) — با بازی لیو اولمان و ارلاند یوزفسن — برای تلویزیون نیز کارگردانی کرد. برگمان در سال ۱۹۸۲ به سوئد بازگشت تا "فانی و الکساندر" را کارگردانی کند. این اثر قرار بود آخرین فیلم او باشد تا برگمان بتواند پس از آن روی تئاتر تمرکز کند. او در این رابطه گفته‌است: «ساخت "فنی و الکساندر" اینقدر لذت‌بخش بود که فکر کردم دیگر این احساس دیگر هیچ‌وقت برنمی‌گردد. وقتی که سال‌ها قبل در دانشگاه بودم، همهٔ ما عاشق دختر زیبایی بودیم؛ اما او به ما علاقه‌ای نشان نمی‌داد و نمی‌توانستیم درکش کنیم. او قبل از این با یک شاهزاده
درکش کنیم. او قبل از این با یک شاهزاده مصری رابطه داشت و به عقیدهٔ او بعد از این تمام رابطه‌های او به شکست تبدیل می‌شد. برای همین او تمام پیشنهادها را رد کرد دوست دارم همین را بگویم. زمان ساخت "فنی و الکساندر" اینقدر شگفت‌انگیز بود که تصمیم گرفتم [کارم را] متوقف کنم. من شاهزادهٔ مصری خودم را داشتم». "فنی و الکساندر" با تحسین مردم و منتقدان روبه‌رو شد. آخرین فیلم برگمان "ساراباند" (۲۰۰۳) نام دارد که برای تلویزیون ساخته شد. او این فیلم را در سن ۸۴ سالگی کارگردانی کرد. اگرچه او در دنیا به‌دلیل فیلم‌هایش
کارگردانی کرد. اگرچه او در دنیا به‌دلیل فیلم‌هایش شناخته‌شده، اما برگمان به تئاتر بیشتر توجه داشت و در طول دوران حرفه‌ای خود تئاترهای زیادی را اجرا کرد. بسیاری از فیلم‌های او نیز بر روی تئاتر به اجرا درآمدند؛ فیلم‌هایی مانند "مهر هفتم"، "صحنه‌هایی از یک ازدواج". به همین دلیل فیلم‌های او تا حد زیادی شبیه به تئاتر هستند و معمولاً روی چند شخصیت محدود تمرکز دارند. گروه رپرتوار و تأمین مالی. برگمان به مرور زمان یک گروه رپرتوار از بازیگران سوئدی ایجاد کرد که در فیلم‌های او ایفای نقش کردند. بازیگرانی چون هریت
فیلم‌های او ایفای نقش کردند. بازیگرانی چون هریت اندرسون، بیبی آندرسون، لیو اولمان، گونار بیورنستراند، اینگرید تولین و مکس فون سیدو حداقل در پنج فیلم برگمان حضور یافتند. در بین این بازیگران لیو اولمان که با بازی در ۹ فیلم و یک فیلم تلویزیونی (ساراباند) برگمان در بالاترین رده قرار دارد، آخرین فردی بود که به این گروه پیوست. با گذشت زمان، لیو و برگمان به هم دو دوست صمیمی تبدیل شدند و حتی مدتی با یکدیگر رابطه داشتند. این رابطه تا چهار سال ادامه داشت. این دو در سال ۱۹۶۶ صاحب فرزندی شدند به نام لین اولمان. برگمان
۱۹۶۶ صاحب فرزندی شدند به نام لین اولمان. برگمان از سال ۱۹۵۳ همکاری خود را با سون نیکویست آغاز کرد که تا مرگ او ادامه داشت. در روز فیلمبرداری، برگمان با نیکویست به‌طور مختصر در رابطه با هدفی که در ذهن خود داشت حرف می‌زد و ادامهٔ کار را به نیکویست می‌سپرد. نیکویست یکی از فیلمبردارهای خوب زمان خودش بود و به همین دلیل اکثر اوقات سرش شلوغ بود، اما همیشه آماده همکاری با برگمان بود. به‌طور معمول او و برگمان از یک سال قبل از شروع فیلمبرداری در رابطه با فیلم حرف می‌زدند، سپس برگمان به جزیرهٔ فارو می‌رفت تا فیلمنامه
سپس برگمان به جزیرهٔ فارو می‌رفت تا فیلمنامه رو بنویسد و بعد از آن فیلمبرداری را شروع می‌کردند. به گفتهٔ برگمان، او هیچ‌وقت مشکلی با تأمین بودجه نداشته‌است که دو دلیل دارد: یک، او هیچ‌وقت در آمریکا زندگی نکرد (که بیش از حد به فروش گیشه توجه می‌کند)؛ و دو، فیلم‌های او پرخرج نبودند. به عنوان مثال، "فریادها و نجواها" با بودجهٔ ۴۵۰ هزار دلاری ساخته شد و سری تلویزیونی ۶ قسمتی "صحنه‌هایی از یک ازدواج" تنها ۲۰۰ هزار دلار خرج برداشت. تکنیک. برگمان اکثر فیلمنامهٔ فیلم‌هایش را خودش می‌نوشت؛ او قبل از نوشتن ماه‌ها و
را خودش می‌نوشت؛ او قبل از نوشتن ماه‌ها و حتی سال‌ها به یک موضوع فکر می‌کرد. کارهای اولیهٔ او معمولاً براساس نمایش‌نامه‌های خود او یا حاصل همکاری با دیگر نویسندگان بود. برگمان در کارهای آخرش به بازیگران اجازه می‌داد تا کمی نقش‌شان را متفاوت‌تر از چیزی که برگمان در ذهن داشت بازی کنند، چرا که — به گفتهٔ او — هنگامی که به آن‌ها اجازهٔ این کار را نمی‌داد نتیجهٔ کار یک «فاجعه» می‌شد. برگمان در کارهای آخر خود تنها حس و هدفی که می‌خواست به بیننده انتقال کند را با بازیگرانش در میان می‌گذاشت و اجازه می‌داد که اکثر
بازیگرانش در میان می‌گذاشت و اجازه می‌داد که اکثر دیالوگ‌ها را خودشان انتخاب کنند. هنگام مرور صحنه‌های ضبط شده، او تنها به این فکر می‌کرد که آیا کاری که انجام شده کافی است یا باید دوباره انجام شود؛ نه به خوب یا بد بودن کار. برگمان در دوران جوانی نسبت به بازیگران و دست‌اندرکاران خشک (به گفتهٔ خودش ظالم) بود: «فکر می‌کنم آدم جوان زمختی بودم. اگر امروز اینگمار جوان را ملاقات می‌کردم به او می‌گفتم «تو آدم بااستعدادی هستی و ببینم برایت چه کاری می‌توانم انجام دهم، ولی فکر نمی‌کنم کار دیگری با تو داشته باشم».