payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از سفیران و همراهان آنان مصرف می‌کرده‌اند. این رسم ریشه در عقاید کهن خراسانیان دارد که معتقد بوده‌اند در چهارشنبه سوری روح مردگان آزاد است و به سوی اقوام خود می‌آید؛ بنابراین مردم برای خوشامد درگذشتگانشان، حلوا یا نوعی نان روغنی بنام چلپک را با یک کاسه آب روی پشت بام می‌گذارند. یک نان روغنی دیگر هم در روستاهای سبزوار می‌پزند و آن را در تمام روستا پخش می‌کنند و مردم با خوردن آن برای روح درگذشتگان فاتحه می‌خوانند. البته رسم علفه در اغلب شهرهای خراسان از جمله شیروان هم جاریست. رسم دیگر مردم در غرب خراسان رضوی
هم جاریست. رسم دیگر مردم در غرب خراسان رضوی کوزه شکستن بوده است. مردم ظرف‌های کهنه و کوزه‌های جرم‌گرفته را به پشت بام می‌بردند و می‌شکستند. البته نوع دیگر این رسم این است که مقداری نمک به نشانه بدبختی و مقداری زغال به نشانه سیاه‌روزی و مقداری و یک سکه را به نشانه تنگدستی در یک کوزه می‌ریزند و کوزه را به یکی از اعضای خانواده می‌دهند که از بالای بام به کوچه بیندازد و بگوید: «درد و بلای خنه (خانه) را ریختم در کوچه». این سنت برای دفع بلاها از خانواده اجرا می‌شود و نشانه امید مردم به خوشبختی و موفقیت در سال
و نشانه امید مردم به خوشبختی و موفقیت در سال آینده است. سیستان. «فلسفه چهارشنبه سوری در سیستان» مردم سیستان سیاوش یکی از مظلومترین چهره‌های شاهنامه می‌دانند که وقتی زنِ پدرش سودابه، به او دل بست هرگز به مکر نامادری گرفتار نشد… تااینکه این جسارت به گوش پدرش کیکاووس رسید و شدیداً مورد خشم او گردید. سیاوش از پدر خواست تا برای اثبات پاکی و بی‌گناهیش از هفت تونل آتش گذر کند و اگر سالم بیرون آمد، آن را دلیل بی‌گناهیش بدانند. این آزمون آتش در آخرین سه شنبه سال انجامید و او سرفرازانه بیرون آمد، به دستور پدر این
و او سرفرازانه بیرون آمد، به دستور پدر این روز جشن ملی شناخته شد. وماهم واپسین سه‌شنبه را به یاد پاکی و انسانیت با پریدن از روی آتش جشن می‌گیریم. از این رو در سیستان مراسم چهارشنبه سوری معمول بوده و آن را جشن گرفته، در این روز شاهنامه خوانی نیز نزد مردم سیستان معمول هست همچنین مردم سیستان در این روز آتش روشن می‌کنند. همچنین مردم سیستان گونی، پتو، نمد و لباس‌های کهنه و قدیمی را به صورت گلوله‌هایی درمی‌آورند و آنها در آخرین چهارشنبه سال، آتش می‌زنند و معتقدند که نحوست این شب با این کار از بین می‌رود. تبریز.
که نحوست این شب با این کار از بین می‌رود. تبریز. آتش‌بازی و گره‌گشایی از قدیم معمول بوده است. آتش افروختن در این اواخر متداول شده است. در گذشته به جای آتش افروختن و پریدن از روی آن صبح روز چهارشنبه کودکان و جوانان از روی آب روان پریده و جمله «آتیل ماتیل چرشنبه بختیم آچیل چرشنبه» را می‌گفتند. آجیل و میوه خشک خوردن از ضروریات است و ترک نمی‌شود اگر دوست یا مهمان و تازه‌واردی داشته باشند باید حتماً شب چهارشنبه‌سوری خوانچه‌ای از آجیل خام و میوه خشک برای او بفرستند. در تبریز آب‌پاشی از بام خانه‌ها بر سر عابرین
در تبریز آب‌پاشی از بام خانه‌ها بر سر عابرین نیز رایج است که از آداب دوران ساسانیان بوده. در تبریز، مردم به چهارشنبه‌بازار می‌روند که با چراغ و شمع، به‌طرز زیبایی چراغانی شده است. هر خانواده یک آینه، دانه‌های اسفند، و یک کوزه برای سال نو خریداری می‌کنند. در برخی از بخش‌های ایران در روز بعد از چهارشنبه‌سوری، خانه‌تکانی آغاز می‌شود. در شیراز، مردم آش رشته می‌پزند و برای خانه‌های همدیگر ارسال می‌کنند. خوزستان. خوزستان از نظر ترکیب قومی بسیار متنوع است. هر قومی آداب و رسوم خود را دارد که در زمان‌های خاصی از
آداب و رسوم خود را دارد که در زمان‌های خاصی از سال برگزار می‌شود و یکی از آنها چهارشنبه‌سوری است. مهم‌ترین بخش برگزاری جشن چهارشنبه‌سوری در خوزستان، افروختن آتش و پریدن از روی آن در غروب این روز است. در گذشته مرسوم بوده که مردم در نزدیکی‌های غروب چهارشنبه‌سوری به صحرا بروند. آنها پس از ورود به صحرا شروع به جمع‌آوری بوته گیاهان خشک می‌کردند، سپس آن‌ها را آتش می‌زدند و از روی آتش می‌پریدند. هنوز در اغلب شهرهای استان مردم در غروب چهارشنبه‌سوری آتش می‌افروزند و به هنگام پریدن از روی آنها می‌گویند: «غم برو شادی
به هنگام پریدن از روی آنها می‌گویند: «غم برو شادی بیا - محنت برو روزی بیا»! قاشق‌زنی از آیین‌های ویژه چهارشنبه‌سوری در اهواز بود که بعد از مراسم آتش‌افروزی و بیشتر از سوی کودکان اجرا می‌شد. در این رسم کودکان پسر و دختر، چادری بر سر و روی خود می‌کشیدند تا شناخته نشوند. بعد به در خانهٔ دوستان و همسایگان خود می‌رفتنند. صاحبان خانه‌ها هم با شنیدن صدای قاشق‌ها که به کاسه‌ها می‌خورد در خانه را باز می‌کردند و در کاسه‌های آنان آجیل چهارشنبه‌سوری، شیرینی، شکلات، نقل و پول می‌ریختند. در میان لرهای بختیاری خوزستان هم
و پول می‌ریختند. در میان لرهای بختیاری خوزستان هم رسم «تَش پَرَک» به معنی پریدن از روی آتش مرسوم است و در برخی از روستاهای این مناطق در این شب آش می‌پزند و بین همسایگان پخش می‌کنند. همچنین بعد از صرف شام هم به دیدن بستگان و همسایه‌ها می‌روند. در قدیم زنان و دختران بهبهانی هم در شب چهارشنبه‌سوری به اماکن مقدس همچون امامزاده‌ها می‌رفتند و دو رکعت نماز حاجت می‌خواندند. همچنین در بهبهان رسم بود که پیش از غروب آفتاب مردم به صحرا می‌رفتند و مقداری بوته خشک می‌کندند و آنها را درحیاط خانه یا در گذرگاه آتش می‌زدند
و آنها را درحیاط خانه یا در گذرگاه آتش می‌زدند و از روی آن می‌پریدند. آتش‌ها معمولاً ۳ یا ۷ کپه بودند. با غروب آفتاب و نیمه تاریک‌شدن آسمان، زن و مرد و پیر و جوان گرد هم جمع می‌شدند و از بزرگ تا کوچک هر کدام ۳ بار از روی بوته‌های افروخته می‌پریدند. اکنون هم افروختن آتش و پریدن از روی آن در بهبهان مرسوم است و اغلب هم جوانان این کار را انجام می‌دهند. چهارمحال و بختیاری. مردم چهارمحال و بختیاری مانند همه مردم کشور شب چهارشنبه‌سوری را گرامی می‌دارند و در این روز جشن می‌گیرند. مردم شهرها، روستاها و مناطق عشایری
جشن می‌گیرند. مردم شهرها، روستاها و مناطق عشایری چهارمحال وبختیاری با روشن کردن آتش و پریدن از روی آن ابراز شادمانی و خرسندی می‌کنند. آنها تعداد آتش‌ها را نیز مانند سبزه‌ها فرد می‌گیرند و معتقدند پریدن از روی آتش زوج شگون ندارد. در نقاط مختلف این استان ۳، ۷ یا ۱۱ کپه کوچک آتش برمی‌افروزند و بعد از روی این آتش‌ها می‌پرند. در گذشته خاکستر آتش را یکی از دختران جوان به بیرون از خانه می‌برد و اهالی خانه در منزل را به روی او می‌بستند و با این کار نیت می‌کردند تا در سال جدید ازدواج کند. در مناطق بختیاری‌نشین
تا در سال جدید ازدواج کند. در مناطق بختیاری‌نشین چهارمحال و بختیاری به چهارشنبه‌سوری «چهارشنبه سیری» یا «تش پرک» می‌گویند. بین آنها رسم است ۳ بار از روی آتش بپرند و هربار که می‌پرند این ابیات را بخوانند: «تش تش نوروز ایکنم / شادی هر روز ایکنم / سرخی تو سی مو / زردی مو سی تو» «کوزه‌شکنی» از دیگر مراسم شب چهارشنبه‌سوری در چهارمحال و بختیاری بود. به‌طوری که دختران و پسران بختیاری روی بلندی‌ها و پشت‌بام‌ها می‌رفتند و کوزه‌ها و ظروف سفالین کهنه را به پایین انداختند و می‌شکستند. یکی دیگر از آداب اصیل شب
انداختند و می‌شکستند. یکی دیگر از آداب اصیل شب چهارشنبه‌سوری، رسم «قاشق‌زنی» است. در چهارمحال و بختیاری دخترها سراندازی روی سر و صورت خود می‌انداختند تا شناخته نشوند، آنگاه یک ظرف و قاشق برمی‌داشتند و به در خانه‌ها می‌رفتنند و به جای کوبیدن، قاشق را به ظرف می‌زدند تا صاحبخانه متوجه حضور آنها بشود. صاحبخانه هم بیرون می‌آمد و نسبت به توان مالی خود، در ظرف آنها شیرینی، برنج، سنجد یا پولی می‌گذاشت. آداب و رسوم اصیل شب چهارشنبه سوری هنوز هم در میان بختیاری‌ها با همان آب و تاب اجرا می‌شود و بسیار هم دیدنی است،
همان آب و تاب اجرا می‌شود و بسیار هم دیدنی است، اما این مراسم در میان بختیاری‌های اصیل، بدون چوب‌بازی و تیراندازی کامل نخواهد بود. چوب‌بازی یک بازی مردانه است و نیاز به دو طرف دارد. بیرون از ایران. ایرانیان بیرون از ایران به ویژه در اروپا و آمریکا و کانادا چند دهه است که جشن‌های نوروزی را از جمله چهارشنبه سوری به صورت گروهی برگزار می‌کنند. از دوره بوش رؤسای جمهور آمریکا هر سال پیام نوروزی برای ایرانیان می‌فرستند. در روز چهارشنبه سوری ۱۳۹۳ برای اولین میشل اوباما در مراسم سفره نوروزی کاخ سفید سخنرانی کرد و
در مراسم سفره نوروزی کاخ سفید سخنرانی کرد و باراک اوباما در پیام خود گفت: «با درود، نوروزتان مبارک و پیروز. هفته پیش همسر من میشل کمک کرد تا در اینجا نوروز را جشن بگیریم. این جشن بزرگداشتی بود برای فرهنگهای گوناگون، غذا، موسیقی و دوستی جوامع مهاجری که هر روزه خدمات فوق‌العاده‌ای در ایالات متحده ارائه می‌کنند.» استفاده از مواد محترقه. برخی معتقدند در سال‌های اخیر چهارشنبه‌سوری با حرکت به سوی خشونت، "تحریف" و "استحاله" شده است و از اصالت خود فاصله گرفته است. امروزه، استفاده از مواد محترقه و آتش‌زا که بعضاً
امروزه، استفاده از مواد محترقه و آتش‌زا که بعضاً دست‌ساز و خطرناک هستند رایج است و جایگزین آیین‌های کهن شده است. در چند سال گذشته، این شب همواره دارای آمار آسیب‌دیدگی و گاهی دارای تلفات جانی بوده است. به عنوان مثال در سال ۱۳۸۹ طبق گفته رئیس اورژانس کشور، ۵ فوتی و ۱۵ معلولیت در حوادث این مراسم رخ داد. منتقدان. جشن آتش در واقع پیش‌درآمد جشن نوروز است که نوید دهنده رسیدن بهار و تازه شدن طبیعت است. کوروش نیکنام، موبد زرتشتی و پژوهشگر در اینباره می‌گوید: «ما زرتشتیان در کوچه‌ها آتش روشن نمی‌کنیم و پریدن از روی
در کوچه‌ها آتش روشن نمی‌کنیم و پریدن از روی آتش را زشت می‌دانیم». در سال‌های اخیر، رسانه‌های ایران توجّه زیادی به خطرات احتمالی ناشی از استفاده از مواد آتش‌زا و انفجاری نشان می‌دهند. جهانگیر اوشیدری موبد موبدان ایران می‌نویسد: «شک نیست که افتادن این آتش‌افروزی به شب آخرین چهارشنبه سال، پس از اسلام است، چه، ایرانیان باستان شنبه و آدینه نداشتند. چون روز چهارشنبه نزد اعراب روز شوم و نحسی بود لذا برای رفع نحسی اقداماتی می‌کردند؛ بنابراین چهارشنبه سوری جزو جشن‌های ایران باستان نیست.» سید علی خامنه‌ای بارها این
ایران باستان نیست.» سید علی خامنه‌ای بارها این مراسم را نکوهش کرده. او در سخنرانی نوروزی خود در حرم رضوی به سال ۱۳۷۸ ضمن تقدیر و ستایش مراسم عید نوروز، چهارشنبه‌سوری را نکوهش کرد. وی قرینه‌ای برای اثبات مدعای خود آورد و گفت که دستگاه‌های تبلیغاتی بیگانه [در آن سال] برای سال تحویل چیز زیادی نگفتند ولی برای چهارشنبه‌سوری همه صحبت کردند و این درست نقطهٔ مقابل اسلام است. وی همچنین در دیدار با جمعی از کارگردانان در سال ۱۳۸۵ از ایشان خواست که ارزش‌های ملی و دینی را تقویت کنند و افزود: «وقتی ارزش ملی می‌گوییم ذهن
تقویت کنند و افزود: «وقتی ارزش ملی می‌گوییم ذهن نباید فوراً به سمت چهارشنبه‌سوری برود. ارزش ملی یعنی احساس استقلال یک ملت، استقلال فرهنگی» در اسفندماه سال ۱۳۸۸، او در پاسخ به سؤالی دربارهٔ مراسم چهارشنبه‌سوری، این مراسم را «مستلزم ضرر و فساد» دانست و خواستار اجتناب ازآن شد. مرتضی مطهری دربارهٔ این موضوع به روزنامه روزان گفته بود: مثلاً چهارشنبه سوری برای ایرانیان باستان که زرتشتی بودند قابل توجیه بود که از آتش مدد برای سلامتی می‌خواستند (زردی من از تو سرخی تو از من) اما برای یک مسلمان پذیرفته نیست و شرک
تو از من) اما برای یک مسلمان پذیرفته نیست و شرک است چرا که نباید از غیر خدا مدد خواست، همان‌طور که اگر از ائمه اطهار هم مستقیماً چیزی بخواهیم شرک است. اما چهارشنبه سوری به شکل فعلی که به شکل ترقه درکردن و شادی کردن درآمده موضوع دیگری است و ممکن است اشکال اعتقادی نداشته باشد. ناصر مکارم شیرازی از مراجع تقلید شیعه نیز آتش‌بازی چهارشنبه‌سوری را «حرام»، «یک سنت خرافی» و «اسراف در مال» خوانده است. عبدالله جوادی آملی از دیگر مراجع تقلید شیعه نیز چهارشنبه سوری را «خلاف عقل و شرع و سنتی پوچ و سیئه» دانسته و افزود
«خلاف عقل و شرع و سنتی پوچ و سیئه» دانسته و افزود که "ترقه بازی"، «اتلاف مال بوده و حرام» است. احمد خاتمی، امام جمعه موقت تهران نیز گفته است که «چهارشنبه‌سوری در شأن ملت ایران نیست» و نیز «دشمنان می‌خواهند با پراهمیت جلوه دادن نمادهای ملی نسبت به جلوه‌های دینی، دین را در جامعه کم‌رنگ کنند، آن‌ها با بزرگ کردن چهارشنبه‌سوری، نوروز و نظایر این‌ها می‌خواهند به این هدف نایل شوند». تقابل سنت و حکومت در ایران. هر سال، جشن‌های چهارشنبه‌سوری باعث ایجاد تنش میان مردم ایران و نظام جمهوری اسلامی ایران می‌شود، زیرا این
ایران و نظام جمهوری اسلامی ایران می‌شود، زیرا این رویداد به عنوان یک تهدید ایدئولوژیک، عقیدتی و امنیتی در نظر گرفته می‌شود. این جشن از سوی نهادهای دینی جمهوری اسلامی به عنوان یک رسم غیر اسلامی و خرافی تلقی می‌شود. در کنار این ابعاد دینی، حکومت ایران نگرانی‌هایی سیاسی نیز دارد، چرا که این جشن باعث تجمعات عمومی گسترده در فضاهای باز می‌شود – امری که مقامات سعی در جلوگیری از آن دارند، زیرا ممکن است به بستری برای اعتراضات ضدحکومتی تبدیل شود. به همین دلیل، نیروهای امنیتی هرساله اقدام به محدود کردن این جشن،
امنیتی هرساله اقدام به محدود کردن این جشن، بازداشت برخی از شرکت‌کنندگان و انتشار هشدارهای عمومی در مورد خطرات حضور در این رویداد می‌کنند. تقابل میان حکومت و مردم در چهارشنبه‌سوری نشان‌دهنده تنش عمیق‌تر میان هویت ملی-ایرانی و هویت دینی-اسلامی در جمهوری اسلامی است. از یک سو، حکومت تلاش دارد تا ماهیت اسلامی کشور را تثبیت کرده و از اهمیت آیین‌های پیشااسلامی بکاهد. از سوی دیگر، مردم همچنان به برگزاری جشن‌هایی مانند نوروز و چهارشنبه‌سوری ادامه می‌دهند، که به عنوان نمادهای میراث فرهنگی و ملی ایران محسوب می‌شوند.
نمادهای میراث فرهنگی و ملی ایران محسوب می‌شوند. در برخی موارد، این رویدادها به محملی برای ابراز نارضایتی از حکومت تبدیل شده‌اند، به طوری که معترضان از این فرصت برای سر دادن شعارهای سیاسی و نمایش مخالفت خود استفاده می‌کنند. با وجود سرکوب دولتی، این جشن‌ها همچنان برگزار می‌شوند، که نشان‌دهنده قدرت سنت و شکاف میان مردم و حاکمیت دینی است.
اولین سمپوزیوم بین‌المللی مجسمه‌سازی تهران با دو هدف فراهم ساختن شرایط مطلوب برای عنیت بخشیدن به ایده‌های هنری هنرمندان (مجسمه‌ساز) و بهره‌برداری از آثار به منظور تلطیف فضای شهری برگزار می‌شود. ایده اولیه برگزاری سمپوزیوم بین‌المللی مجسمه‌سازی تهران در بهمن ماه ۱۳۸۴ توسط دکتر محمد حسین حلیمی به معاونت هنری شهرداری تهران(محمد مهدی عسگرپور) ارائه شد و طرح مذکور توسط مدیریت هنرهای تجسمی سازمان فرهنگی هنری شهرداری(سید محسن هاشمی) در بهار ۱۳۸۵ با گردآوری اطلاعاتی در زمینه چگونگی برگزاری این دست سمپوزیوم‌ها و با
در زمینه چگونگی برگزاری این دست سمپوزیوم‌ها و با مبنا قرار دادن سه موضوع علم، هنر و معنویت پیگری شد و در نهایت در ۲۴ خرداد سال ۱۳۸۵ دبیرخانه سمپوزیوم با هدف رصد و دعوت از هنرمندان ایرانی و خارجی برای مشارکت در این سمپوزیوم آغاز به کار کرد. در پایان مهلت تعیین شده ۳۸۲ ماکت به دبیرخانه سمپوزیوم رسید و براساس مقررات۱۵ اثر خارجی و ۵ اثر از هنرمندان ایرانی و ۷ اثر ذخیره به‌وسیله هیئت داوران اولیه انتخاب شد. سمپوزیوم در فاصله زمانی ۱ تا ۲۱ اسفند ۱۳۸۵ در پارک جنگلی چیتگر تهران برگزار شد.هر هنرمند برای اجرای اثرش
چیتگر تهران برگزار شد.هر هنرمند برای اجرای اثرش فضایی به عنوان کارگاه در اختیار داشت که اثر خود را در آن اجرا کرد. هنرمندان داوران اولیه داوران نهایی جوایز. پرداخت جوایز این سمپوزیوم به‌وسیله برگزارکننده آن یعنی سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران تأمین شد. به علاوه به همه طرح‌های برگزیده مبلغ ۳٬۰۰۰ دلار جایزه نقدی تعلق گرفت. برگزیدگان. در مراسم اختتامیه اولین سمپوزیوم مجسمه‌سازی تهران(که در پارک چیتگر تهران برگزار شد)، در روز سه‌شنبه ۲۲ اسفند ۱۳۸۵ اسامی برگزیدگان نهایی اعلام شد. برگزیدگان پنجم. ایون ثابتی
نهایی اعلام شد. برگزیدگان پنجم. ایون ثابتی مطلق از ایران برنده لوح تقدیر و ۵ هزار دلار جایزه نقدی
سویت ترک یا باریکه سویت گذرگاهی باستانی در سامرست لولز در انگلستان می‌باشد. سویت ترک کهنترین راه طرح‌ریزی شده شناخته‌شده جهان می‌باشد. این راه در روند کندن کانی زغال سنگ در ۱۹۷۰ یافته‌شد. پس از یابش این راه Ray Sweet ری سویت نامگذاری شد. همچنین این راه را شیار خورشیدگرفتگی نیز نام نهاده‌اند. این راه از مردابی میان جایی که پیشتر جزیره‌ای در وسدی بوده تا بلندی‌های شاپیک کشیده می‌شد و نزدیک به ۲۰۰۰ متر درازا داشته‌است. این راه یکی از چند راهی است که زمانی از لولز می‌گذشتند. تاریخ ساخت این راه را برپایه
از لولز می‌گذشتند. تاریخ ساخت این راه را برپایه حلقه‌های زندگی درخت بهار ۳۸۰۶ (پیش از میلاد) می‌دانند. در دوره نوسنگی این باریکه دارای تیرهایی از جنس درخت زبان گنجشک، درخت بلوط و درخت لیمو بوده‌است که آن‌ها را بر روی تخته‌های چوب بلوط از میان زمین پرآب بدین جا آورده بودند تا پشتیبان گذرگاه باشد. می نماید که بخش‌های پدیدآورنده این سرزمین نمور پیش‌ساخته باشند. بیشتر این باریکه‌ها سر جای خود به‌جا مانده‌اند و در چند متری آن با سامانه پخش آب تلمبه شده نگهداری می‌شود. بخش‌های این سازه در بریتیش میوزیوم در لندن
بخش‌های این سازه در بریتیش میوزیوم در لندن نگهداری می‌شود و نمونه برابر با اصل آن در پیت مور سنتر نزدیک گلستونبری دیده‌می‌شود. آشکار شده‌است که این باریکه موازی با باریکه‌ای که ۳۲ سال پیش از آن ساخته و رها شده بوده‌است ساخته‌گردیده. باریکه کهنتر را Post Track نامیده‌اند.
جان مارتین فینی (؛ ۱ فوریهٔ ۱۸۹۴ – ۳۱ اوت ۱۹۷۳) معروف به جان فورد (John Ford)، کارگردان فیلم آمریکایی بود. او یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین فیلم‌سازانِ نسل خود بود. او به‌خاطر ساختن فیلم‌های بزرگ و معروفی چون "دلیجان"، "جویندگان"، "چه سر سبز بود دره من"، "مردی که لیبریتی والانس را کشت"، "مرد آرام، کلمنتاین عزیزم" و همچنین به تصویر درآوردن رمان‌های کلاسیک آمریکایی چون "خوشه‌های خشم" اثر جان اشتاین‌بک شهرت جهانی یافته‌است. فورد با بردن چهار اسکار بهترین کارگردانی از مجموع پنج نامزدی، در این بخش رکورددار
از مجموع پنج نامزدی، در این بخش رکورددار است. زندگی. جان فورد در سال ۱۸۹۴ با نام تولد جان مارتین فینی در کیپ الیزابت، مین زاده شد. پدر او «جان آگوستین فینی» و مادرش «باربارا (ابی) کوران» که هردو در سال ۱۸۵۶ و در ایرلند زاده شده بودند، در سال ۱۸۷۲ از ایرلند به ایالات متحده مهاجرت نمودند. جان آگوستین و باربارا به ترتیب و به فاصله فقط چند روز وارد شهرهای بوستون و پورتلند گردیدند. آن دو در سال ۱۸۷۵ با یکدیگر ازدواج نمودند و سه سال بعد به تابعیت کشور آمریکا درآمدند و به تدریج صاحب ۱۱ فرزند گردیدند. جان مارتین
و به تدریج صاحب ۱۱ فرزند گردیدند. جان مارتین فینی در پورتلند و تا سطح دیپلم در دبیرستان پورتلند درس خواند. بعدها تالار مرکزی همین دبیرستان بخاطر بزرگداشت وی به "تالار جان فورد" تغییر نام یافت. خانواده جان به دلیل ریشه‌های ایرلندی که داشتند، از او با نام شون یاد می‌کردند. خود وی نیز بارها در فیلم‌هایش مستقیم و غیر مستقیم به اصل و نسب ایرلندی‌اش اشاره نموده‌است. جان فورد در سال ۱۹۱۴ و با نام سینمایی "جک فورد" شروع به بازیگری در فیلم‌ها نمود. او علاوه بر فیلم‌هایی که برای بازیگری در آن‌ها مزد دریافت می‌نمود،
که برای بازیگری در آن‌ها مزد دریافت می‌نمود، در بعضی فیلم‌ها به صورت افتخاری نیز بازی می‌کرد. فیلم صامت "تولد یک ملت" (که در سال ۱۹۱۵ توسط د.و. گریفیث ساخته شد) نمونه‌ای از فیلم‌هایی است که شرکت او در آن‌ها افتخاری بوده‌است. جان فورد در این فیلم در نقش یک عضو کو کلاکس کلن ظاهر گردید که در یک صحنه بسیار کوتاه گوشه کلاه خود را برای بهتر دیدن کنار می‌زند! جان فورد در ماه ژوئیه سال ۱۹۲۰ با «ماری مک براید اسمیث» ازدواج نمود و از او صاحب دو فرزند گردید. وی هرگز از همسرش جدا نشد ولی به مدت پنج سال با کاترین
از همسرش جدا نشد ولی به مدت پنج سال با کاترین هیپورن هنرپیشه معروف سینمای هالیوود رابطه عاشقانه داشت. آشنایی این دو از زمان بازی کاترین هیپورن در فیلم "ماری اسکاتلند" (۱۹۳۶) که فورد کارگردانی آن را به عهده داشت شروع گردیده بود. تأثیرات. سبک فیلم‌سازی این کارگردان بزرگ آنچنان تأثیر عمیقی بر سینمای جهان داشته‌است که بزرگانی چون اینگمار برگمان و اورسن ولز او را یکی از بزرگ‌ترین کارگردان‌های تمام اعصار دانسته‌اند. زمانی از اورسن ولز پرسیده بودند که وی در کجا هنر فیلم‌سازی را فرا گرفته‌است و او این پاسخ مشهور
فیلم‌سازی را فرا گرفته‌است و او این پاسخ مشهور را داد: «فیلم‌سازی را از استادان پیش‌کسوت این هنر آموخته‌ام؛ و منظورم از استادان پیش‌کسوت سینما اشخاصی هستند چون جان فورد، جان فورد و جان فورد».کارگردانان دیگری چون آکیرا کوروساوا، مارتین اسکورسیزی، استیون اسپیلبرگ، سم پکینپا، پیتر باگدانوویچ، سرجو لئونه و ژان-لوک گدار نیز تحت تأثیر فیلم‌سازی جان فورد بوده‌اند. نکات. «نام من جان فورد است، من وسترن می‌سازم» این یکی از نقل قول‌های معروف جان فورد است. فورد کارگردانی را در سال ۱۹۲۱ آغاز کرد و تا پایان زندگی بیش از
را در سال ۱۹۲۱ آغاز کرد و تا پایان زندگی بیش از پنجاه فیلم ساخت که بیشتر آن‌ها وسترن بودند.«از این پایان‌های خوش با بوسه‌ای در آخر کار متنفرم! من هرگز چنین چیزی نساختم.» (جان فورد)هنرپیشه مورد علاقه او - جان وین در طول ۳۵ سال بیش از ۲۰ فیلم برای او بازی کرد که از میان آن‌ها می‌توان به فیلم‌های مشهوری چون "دلیجان"، "جویندگان"، "مردی که لیبرتی والانس را کشت"، "مرد آرام"، "آنان قابل چشم‌پوشی بودند"، "دژ آپاچی" و "دختری با روبان زرد" اشاره نمود. جان فورد ناحیه‌ای به نام مانیومنت ولی در ایالت یوتا را بسیار دوست
به نام مانیومنت ولی در ایالت یوتا را بسیار دوست می‌داشت و بارها آنجا را به‌عنوان محل فیلم‌برداری فیلم‌های خویش انتخاب نمود. او با کمک فیلمبرداران هنرمندی که با وی همکاری می‌کردند، غرب آمریکا و تاریخ آن را در چند صحنه از با شکوه‌ترین صحنه‌هایی که تاکنون در سینما ساخته شده‌است در فیلم‌هایی چون "جویندگان"، "دختری با روبان زرد"، "ریو گرانده" و "کلمنتاین عزیزم" به تصویر درآورده است. جان فورد در اصل ایرلندی بود اما ملیت آمریکایی داشت. در سال‌های ۱۹۳۵، ۱۹۴۰، ۱۹۴۱ و ۱۹۵۲ موفق به کسب جایزه اسکار بهترین کارگردانی
و ۱۹۵۲ موفق به کسب جایزه اسکار بهترین کارگردانی گردید و از این لحاظ در میان کارگردانان آمریکایی دارای رکورد است. از میان چهار فیلمی که او اسکار بهترین کارگردانی را برای ساختن آن‌ها به‌خود اختصاص داد، فقط یک فیلم موفق به کسب اسکار بهترین فیلم نیز گردید. فیلم‌های برنده اسکار جان فورد عبارتند از: "چه سرسبز بود دره من (How Green Was My Valley)،" "خوشه‌های خشم (The Grapes of Wrath)"، "مرد آرام" "(The Quiet Man)" و "خبرچین" "(The Informer)". فیلم‌شناسی. در این فهرست فیلم‌هایی که جان فورد به‌عنوان کارگردان یا
فهرست فیلم‌هایی که جان فورد به‌عنوان کارگردان یا دستیار کارگردان در ساخت آن‌ها نقش داشته‌است، آورده‌شده.
ساتی‌برزن ، از فرماندهان زمان داریوش سوم دوازدهمین و آخرین شاهنشاه هخامنشی ساتراپ (والی) هرات است. او مردی متهور و دلاور و حادثه‌جو و از متحدین بسوس ساتراپ بلخ بود که از یک سو پنجه به خون داریوش آلود و از سوی دیگر بعد از تسلط اسکندر مقدونی بر ضد مقدونیان قیام کرد و چند ماه در جنگ و گریز بود تا جان بر سر این کار نهاد. بسال ۳۳۱ ق. م. در سومین و آخرین جنگ دارا (داریوش) با اسکندر که در گوگمل (در نزدیک نینوای سابق و اربیل کنونی) روی داد. ساتی برزن فرماندهی سپاهیان هراتی را داشت. بعد از شکست قطعی دارا و فرار او
هراتی را داشت. بعد از شکست قطعی دارا و فرار او به‌سوی مشرق عده‌ای از سرداران او به اشارت بسوس بر ضد او توطئه‌ای چیدند و شاهنشاه را بازداشتند. ساتی برزن نیز در این توطئه شرکت داشت و چون اسکندر به تعقیب آنان برخاست و به نزدیکی آنان رسید ساتی برزن باهمراهی سرکردهٔ دیگری بنام برازانت زخم‌های مهلکی به دارا زدند و او را در حال نزع گذاشتند و با ۶۰۰ سوار گریختند. (۳۳۰ ق.م.) به روایت آریان و کنت کورث مورخان یونانی سال بعد ساتی برزن در گرگان به حضور اسکندر رسید و اعلام اطاعت و وفاداری کرد. اسکندر نیز او را به
و اعلام اطاعت و وفاداری کرد. اسکندر نیز او را به حکمرانی ایالت هرات که در دورهٔ سابق داشت مجدداً منصوب کرد. ساتی برزن به هرات رفت و هنگام ورود اسکندر به آن ایالت به استقبال فاتح مقدونی شتافت و شرط خدمت به جای آورد. اسکندر او را مورد لطف قرار داد و یکی از سرکردگان خود را بنام اناکسیپ با ۴۰ کماندار سوار مأمور کرد که ولایت هرات را از آزار سپاه مقدونی به هنگام عبور از آن سامان محافظت کنند، و خود برای سرکوبی بسوس سردستهٔ کشندگان داریوش سوم که در باختر شوریده و خود را اردشیر شاه خوانده بود حرکت کرد. در راه خبر
خود را اردشیر شاه خوانده بود حرکت کرد. در راه خبر رسید که ساتی برزن اناکسیپ و سواران او را کشته و هراتیها را شورانیده است و آنان در پایتخت (کرسی) ولایت هرات که آرتاکوان (= آرتاکاکنا = خورتاکان = آرتاکان = ارته کان= اردکان) نام داشت گرد آمده‌اند. نقشهٔ ساتی برزن این است که با بسوس همدست شود و بمحض اینکه اسکندر دور شد با تمام قوا متحداً به مقدونیها حمله کنند. اسکندر نزدیک بود به بسوس برسد ولی تصمیم گرفت نخست کار ساتی برزن را یکسره کند. قسمتی از لشکرش را در محل گذاشت و خود با پیاده‌نظام و سواره‌نظام سبک اسلحه
گذاشت و خود با پیاده‌نظام و سواره‌نظام سبک اسلحه تمام شب را به سوی هرات راند و به آرتاکوان رسید و به‌طور ناگهانی بر سر ساتی برزن تاخت. ساتی برزن از سرعت حرکت اسکندر به وحشت افتاد، دو هزار سوار برداشت و به باختر در پناه بسوس گریخت و باقی سپاهیان او در شهر آرتاکوان که مستحکم شده بود آمادهٔ جنگ ایستادند، کسانی هم که توانائی جنگیدن نداشتند به کوهی پناه بردند. اسکندر سرداری را مأمور محاصرهٔ پناهندگان کوه کرد و خود به تعقیب ساتی برزن پرداخت و چون شنید او بسیار دور است و رسیدن به او آسان نیست برگشت تا کار
دور است و رسیدن به او آسان نیست برگشت تا کار پناهندگان را یکسره کند. بخت با اسکندر یاوری کرد و به علت آتش گرفتن جنگلی که کوه را پوشانیده بود، کار بر پناهندگان سخت شد. گروهی سوختند و گروهی گریختند و گروهی به زنجیر کشیده شدند. آنگاه اسکندر آرتاکوان را گشود و آرزاسس نامی را به جای ساتی برزن والی آنجا کرد، و خود بسوی سیستان شتافت. و پس از تمشیت امور آنجا به‌طرف مردم آریاسب (= اورگت = آگریاسپ) که در حوالی گودرزه یا جنوب شرقی سیستان میزیستند راند. پنج روز پس از ورود بدان جای شنید که ساتی برزن با دو هزار سوار به
بدان جای شنید که ساتی برزن با دو هزار سوار به هرات آمده‌است، بر اثر این خبر سپاهی مرکب از شش هزار پیادهٔ یونانی و ۶۰۰ سوار به سرداری کارانوس واریگیوس و به معاونت ارته باذ و آندرونیکوس به آنجا فرستاد و خود ۶۰ روز در کشور آریاسپها برای تمشیت امور آنجا ماند. و نیز به فراتافرن والی پارت فرمان داد که به آنان بپیوندد. در نبردی که میان یونانیان و سپاه ساتی‌برزن درگرفت ایرانیان دلیریها کردند. ولی اریگیوس ضربتی به صورت ساتی‌برزن زد و او را بزمین افکند و تزلزل در سپاه هرات افتاد. ساتی‌برزن کلاه‌خود خود را از زمین
هرات افتاد. ساتی‌برزن کلاه‌خود خود را از زمین برداشت و اریگیوس را به جنگ تن بتن طلبید. دو مرد جنگجو داد مردی بدادند. سرانجام ساتی‌برزن بر زمین افتاد و اریگیوس اسلحه و لباس او را به علامت پیروزی به باختر نزد فاتح مقدونی برد (۳۲۸ ق. م.).
آزمایشگاه ملی اوک ریج یک مرکز علمی فدرال در ایالت تنسی آمریکا است. این مرکز یکی از ارکان پروژه منهتن بود. این مرکز با بودجه سالیانه مازاد بر ۱٫۶۵ میلیارد دلار در سال، یکی از پر سابقه‌ترین موسسات علمی در تاریخ کشور آمریکا محسوب می‌شود. این آزمایشگاه در حومه شهر ناکسویل قرار دارد و ۴۶۰۰ نفر در استخدام دارد. دانشگاه تنسی به همراه شرکت خصوصی «باتل» این آزمایشگاه را هدایت و اداره می‌کنند.
ناکسویل سومین شهر بزرگ ایالت تنسی و بزرگ ترین شهر در شرق تنسی است. جمعیت این شهر بالغ بر ۱۷۹٬۰۰۰ نفر است. تنسی ولی آتوریتی در این شهر مستقر است. ناکسویل توسط رودخانه تنسی به دو نیم تقسیم شده‌است. آب و هوای ناکسویل معتدل و مرطوب بوده و میزان بارندگی باران در آن سالانه حدود ۱۵۰۰ میلی‌متر می‌باشد. مراکز آموزش و پژوهش. آزمایشگاه ملی اوک ریج و دانشگاه تنسی در این شهر قرار دارند. دانشگاه تنسی بزرگ‌ترین دانشگاه ایالت تنسی است که بیش از ۲۶٬۴۰۰ دانشجو در آن مشغول به تحصیل هستند. این دانشگاه در مرکز شهر ناکسویل قرار