payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است. به این معنی که مسیح تجلی حضور باری تعالی است ولی جسم و پیکر فیزیکی او، صرفاً یک جسم انسانی و در زمرۀ مخلوقانِ خدا=کلمۀ خدا=کلمه قرار دارد. این مجدداً دقیقاً آموزۀ خود عیسی مسیح بود که فرمود "خدا روح است". تثلیث در عهدقدیم. الهیدانان مسیحی به صورت سنتی به آیاتی از عهد عتیق در جهت اثبات تکثر در خدا اشاره می‌کردند. به عنوان مثال آیه ۲۶ فصل ۱ از کتاب پیدایش «بیاییم انسان را در تصویر خودمان، و شبیه خودمان بسازیم» یا اشاره به روح خداوند در آیه ۲ فصل ۱ کتاب پیدایش جهت تأیید تثلیث و سازگاری آن با عهد عتیق ذکر
جهت تأیید تثلیث و سازگاری آن با عهد عتیق ذکر می‌شده‌است. برخی از الهیدانان مسیحی خدای قوم اسرائیل را با تثلیث یکی گرفته، گروهی دیگر خدای قوم اسرائیل را با پدر یکی گرفته و گروه دیگری از الهیدانان خدای قوم بنی اسرائیل را با عیسی یکی گرفته‌اند. دیدگاه اول و دوم طرفداران بیشتری نسبت به دیدگاه سوم داشته‌است. به گفته مورخ میرسیا الیاد مفسرین و مورخان امروزی از دیدگاه سنتی الهیدانان مسیحی فاصله گرفته و عموماً اعتقادی به وجود آموزه تثلیث در عهد عتیق ندارند؛ زیرا اگر چه عهد عتیق خدا را پدر قوم بنی اسرائیل خوانده و
چه عهد عتیق خدا را پدر قوم بنی اسرائیل خوانده و از شخصیت پردازی خدا به عنوان کلام، روح، خرد و حضور استفاده جسته، ولی فضای حاکم بر متون عهد عتیق و اهداف مورد نظر این متون اجازه مرتبط کردن آن‌ها با آموزه تثلیث (که بعدها تبیین شد) را نمی‌دهد. تثلیث در عهدجدید. طبق تعلیم مسیحیت، خداوند در عهدجدید (و همچنین عهدعتیق) خود را خدای احد / یکتا / یگانه در سه نمود/شخص/تجلی/بُعد/حقیقت معرفی کرده‌ است، که مسیحیان بعداً در قرن دوم میلادی عبارت تثلیث را برای این آموزۀ کتاب مقدس به کار بردند. خود واژۀ "تثلیث" در کتاب مقدس
مقدس به کار بردند. خود واژۀ "تثلیث" در کتاب مقدس وجود ندارد، اما مفهوم این تعلیم در عهدجدید بیان شده‌ است. چنانچه ترتولیان پدر کلیسای شهیر قرن ۲–۳ میلادی می‌نویسد: «کتاب مقدس به بهترین شکل تثلیث را بیان می‌سازد» تثلیث در عهد جدید. در انجیل متی، که اولین کتاب عهدجدید می‌باشد، تعلیم تثلیث توسط عیسی این‌گونه به کار گرفته شده‌ است: چنین استدلال شده‌است که اقانیم پدر، پسر و روح القدس در این فرمول به موازات یکدیگر مطرح گشته‌اند. همچنین نکتهٔ بسیار مهم که در این آموزۀ مسیح وجود دارد، واژۀ «نام» می‌باشد که نه به
آموزۀ مسیح وجود دارد، واژۀ «نام» می‌باشد که نه به صورت جمع بلکه به صورت مفرد به کار برده شده که به یک ذات در عین وجود این سه نمود/اقنوم/شخص/حقیقت/بُعد خدای یکتا دلالت داشته دارد. پولس رسول، یوحنای حواری و پطرس حواری نیز در کتاب مقدس و به الهام از خداوند، تثلیث او را تعلیم داده و از هر سه اقنوم خدا در جایگاهی هم سطح نام برده‌اند. الوهیت "پدر" در عهدجدید. غالباً معتقدند خصوصیات «پدر»، بُعد اول تثلیث در سخنان مسیح، به موازات خصوصیات و توصیفات «یهوه» در عهد عتیق می‌باشند، با این حال در هیچ فرازی از چهار انجیل
می‌باشند، با این حال در هیچ فرازی از چهار انجیل کانن، پدر، توسط مسیح، مستقیماً «یهوه» نامیده نشده‌است. این در صورتی است که غالب مسیحیان، «پدر» را در کلمات مسیح به یهوه تعبیر می‌کنند. البته وی، بارها توسط انبیاء، مسیح و حواریون، خدا(Theos یا الوهیم) خوانده شده‌است. در فراز یوحنا باب ۱۷ آیات ۱–۴ می‌خوانیم: مسیح در روزهای واپسین پیش از تصلیب، پدر، شخصی که (بر اساس کتاب مقدس) از جانب وی فرستاده شده‌است، را «خدا» می‌خواند: الوهیت پدر در دیگر سخنان مسیح نیز کاملاً مشهور بوده که یوحنا ۳۶:۱۰، یوحنا ۱۱:۴، یوحنا
مشهور بوده که یوحنا ۳۶:۱۰، یوحنا ۱۱:۴، یوحنا ۱۷:۲۰ و یوحنا ۸:۵۴ از جملهٔ آن‌ها می‌باشند. نکتۀ مهم اینکه طبق آموزۀ مسیحیت، خداوند فاقد جنسیت است و نه "مرد/مذکر" است و نه "زن/مؤنث". الوهیت "پسر" در عهدجدید. در عهد جدید عیسی خود را به‌طور مستقیم خدا نخوانده با این حال مشخصات خدا از جمله یکی بودن با خدا، پیش موجودیت و بی‌زمانی مورد پرستش واقع شدن همچون خدا و تجلی خدا را بخود نسبت داده‌است. در فراز یوحنا ۲۰ تومای رسول مسیح را «خداوند و خدا» خوانده و عیسی در جواب به این سخن می‌گوید: «خوشابه‌حال آنان که نادیده،
به این سخن می‌گوید: «خوشابه‌حال آنان که نادیده، ایمان آورند» عیسی برخی صفات خدا در عهد عتیق که معمولاً گمان می‌شود تنها برای خداوند مقدور است را گاهی بخود نسبت می‌داد که از جملهٔ آنها، «من هستم» «داور» «اول و آخر» «بخشایندهٔ گناه» می‌باشند. اما حواریون و دیگر نویسندگان عهد جدید عیسی را به وضوح خدا (Theos) خوانده‌اند. وی را همذات با پدر، ازلی خالق فرشتگان واسطهٔ خلق جهان دانسته و او را همچون پدر عبادت می‌نمایند. در فراز یوحنا باب ۱۰ آیات ۲۵ تا ۳۳ می‌خوانیم: یوحنای حواری در دیباچهٔ انجیل خود الوهیت مسیح،
یوحنای حواری در دیباچهٔ انجیل خود الوهیت مسیح، همذات بودن وی با پدر، تمایز با پدر و تجسم وی را این‌گونه شرح می‌دهد: آر. سی اسپرول(R. C. Sproul)، الهی دان مسیحی، در مورد یوحنا ۱:۱ با اشاره به [کلمه] (Logos) (یونانی: λογος) چنین می‌نویسد: «در این آیهٔ چشمگیر، Logos هم از خدا متمایز شده [کلمه نزد خدا بود] و هم با او یکی انگاشته شده‌است [کلمه خدا بود]. این جمعِ اضداد تأثیر بسیاری بر شکل‌گیری آموزهٔ تثلیث داشت زیرا به موجب آن، Logos به عنوان دومین شخصِ تثلیث ظاهر می‌شود. کلمه به لحاظ شخص از پدر متمایز است، اما
می‌شود. کلمه به لحاظ شخص از پدر متمایز است، اما با او همذات می‌باشد.» دکتر دانِیل بی. والاس استاد زبان یونانی، در مورد اهمیت ساختار فراز اینچنین توضیح می‌دهد: «ساختاری که انجیل نگار انتخاب کرده، موجزترین شکل ممکن بود برای بیان این اندیشه که «کلمه» خدا بود، اما متمایز از پدر.» بدین ترتیب تشخص کلام (اقنوم پسر-عیسی مسیح) متمایز از تشخص پدر اما همذات با وی می‌باشد. ویلیام بیدِروُلف (W. Biederwolf) می‌نویسد: «کسی که بتواند عهد جدید را بخواند اما پی نبرد که عیسی ادعا می‌کند که شخصی برتر از یک انسان است، مانند
ادعا می‌کند که شخصی برتر از یک انسان است، مانند کسی است که به هنگام ظهر به آسمان صاف نگاه کند و خورشید را نبیند.» الوهیت "روح‌القدس" در عهد جدید. طبق تعلیم کتاب مقدس، "روح‌القدس" یا همان "روح پاک" همان خداست، به این معنا که روح خدا، خود خداست. عیسی مسیح، هرگناهی، حتی گناه کفر به عیسی‌مسیح را قابل بخشش خواند، در حالی که کفر به روح‌القدس غیرقابل بخشش است. طبق تعلیم انجیل، روح‌القدس به پیروان عیسی‌مسیح خواهد آموخت، که در دفاع از خود و ایمان مسیحی خود چه بگویند. پطرس حواری، که ارشد حواریون و رسولان مسیح است،
پطرس حواری، که ارشد حواریون و رسولان مسیح است، روح‌القدس را همان خدا می‌خواند. طبق تعلیم رسالۀ عبرانیان، خداوند/روح‌القدس می‌فرماید: "«"قوانینم را در قلب‌هایشان قرار خواهم داد و بر ذهن‌هایشان خواهم نوشت»، سپس می‌افزاید: «گناهان و اعمال ناپسندشان را دیگر به یاد نخواهم آورد»"" که نشان‌دهندۀ الوهیت روح‌القدس است که قوانین خود را بر قلب پیروان خدا می‌نویسد و گناهان ایشان را می‌بخشاید. بررسی تحلیلی و تاریخی. مورخان عموماً توافق نظر دارند که کتاب مقدس هیچ جا آشکارا تثلیث را بیان نکرده‌است. ریچارد سویین‌برن (از
تثلیث را بیان نکرده‌است. ریچارد سویین‌برن (از جمله فیلسوفان معتقد به تثلیث) این مسئله را این‌گونه توضیح می‌دهد که اگر عیسی می‌خواست تثلیث را مشخصاً بیان کند به جز اندکی، بقیه منظور او را اشتباه می‌فهمیدند؛ بنابراین او تعلیماتی بر جای گذاشت که به صورت ضمنی تأییدکننده تثلیث باشند و مسیحیان بعدی بتوانند آن‌ها را به شکل منظم درآورند. بین مورخان توافق نظری در مورد اینکه آیا واقعاً تثلیث جزو تعلیمات کتاب مقدس هست وجود ندارد. مسیحیان کاتولیک و پروتستان و ارتودوکس، یکتاپرست هستند، امّا باور دارند خدا خود را در سه
یکتاپرست هستند، امّا باور دارند خدا خود را در سه نمود/شخصیّت به انسان‌ها می‌شناساند (خدای پدر قائم بر کل جهان، خدای پسر تجلی باری تعالی در لباس انسان، روح القدس تجلی و وجود خدا در درون وجود و فکر انسان‌ ایمان‌دار). بخش اندکی از مسیحیان که تحت عنوان یونیترین شناخته می‌شوند به تثلیثِ خداوند باور ندارند، بلکه معتقدند خدا خود را با یک نِمود/شخص، به انسان‌ها آشکار می‌کند و تفسیر متفاوتی از «پدر، پسر، روح القدس» دارند. همچنین خوانش‌های متفاوتی در برخی نهضت‌های دگر اندیش مسیحی همچون یگانه‌انگاران پنطیکاستی موسوم
اندیش مسیحی همچون یگانه‌انگاران پنطیکاستی موسوم به کلیسای بین‌المللی متحده پنطیکاستی (به انگلیسی: UPCI) و کلیساهای پیرو واعظ آمریکائی ویلیام ماریون برانهام و همچنین پیروان شاهدان یهوه و برخی دیگر، موجود است که اصطلاحاً سه‌گانه‌ناباور هستند و به تثلیث (به صورت عام یا تثلیث عددی) اعتقادی ندارند. در هر صورت تمام مسیحیان به کتاب عهدجدید باور دارند و به نحو متفاوتی آن را درک می‌کنند. نوشته‌های به دست رسیده از قدیمیترین الهیدانان مسیحیان نشان دهندهٔ تأکید زیاد آنان روی ذات خدایی عیسی می‌باشد. سؤالی که برای این
روی ذات خدایی عیسی می‌باشد. سؤالی که برای این الهیدانان پیش آمده بود و به موضوع مناظرات بین این الهیدانان تبدیل شده بود، این بود که چگونه امکان دارد هم عیسی خدا باشد، و هم خدا واحد باشد؟ راه حل‌های زیادی پیشنهاد شده و مورد بحث قرار گرفت که از بین آن‌ها اعتقاد بیان شده در ابتدای مقاله از سه‌گانه‌باوری بر بقیه غالب آمده‌است. در قرن دوم میلادی ترتولیان برای اولین بار از کلمه trinitas (شکل لاتین trinity)، استفاده کرده و ماهیت خدا را به‌شکل ذات واحدی که از سه شخص تشکیل شده توصیف کرد (اگر چه ترتولیان اولین کسی
تشکیل شده توصیف کرد (اگر چه ترتولیان اولین کسی بود که از کلمه تثلیث استفاده کرد ولی الهیدانان دیگری مانند ایرنیوس هم توضیحات مشابهی ارائه کرده بود.). اریگن پس از او نیز تأکید بر واحد بودن خدای متعال (که خالق جهان است)، پسر (که رهایی‌بخش بشر بوده) که با خدا هم ازل بود و روح‌القدس (که تطهیرکننده بشر است) کرد. از جمله عقاید که مورد قبول واقع نشده این دید که عیسی از نظر مرتبه پایینتر و تحت فرمان خدای پدر می‌باشد، یا اینکه پدر، پسر و روح القدس تمایزی از هم نداشته و سه طرقی هستند که خدای واحد خود را افشا کرده،
و سه طرقی هستند که خدای واحد خود را افشا کرده، بودند. این‌گونه بحث‌ها تا قرن چهارم ادامه داشت تا اینکه اعتقاد به تثلیث به عنوان عقیده رسمی مسیحیان بیان و به تصویب رسید. بحث‌ها بر سر جزئیات تثلیث بین مسیحیان ادامه یافت. یکی از موضوعات مورد اختلاف بین مسیحیان که منجر به انشقاق بزرگ کلیسای شرقی و غربی گردید اختلاف نظر در مورد ماهیت روح‌القدس بود. عقیده کلیسای شرقی این بود که روح‌القدس نشأت گرفته یا برخاسته از پدر "از طریق" پسر می‌باشد ولی کلیسای غربی معتقد بود که روح‌القدس برخاسته از پدر "و" پسر می‌باشد.
بود که روح‌القدس برخاسته از پدر "و" پسر می‌باشد. تثلیث از دیدگاه سایر ادیان. دیدگاه یهودیت. یهودیت به‌طور سنتی، به روایتی از توحید معتقد است که احتمال تثلیث را رد می‌کند. در یهودیت، خداوند وجودی مطلق، لایتجزا و یکتا است که علت نهایی همه موجودات است. دیدگاه دربارهٔ خدا به شکل ثنویت یا تثلیث بدعت آمیز است - حتی برخی آن را شرک می‌دانند. دیدگاه اسلام. اسلام عیسی مسیح را پیامبر می‌داند و نه خدا و خداوند را لایتجزا و غیرقابل دیدن می‌داند (توحید) چندین آیه در قرآن آموزه تثلیث را کفرآمیز می‌داند. آنها که گفتند:
آموزه تثلیث را کفرآمیز می‌داند. آنها که گفتند: «خداوند همان مسیح فرزند مریم است»، به یقین کافر شدند، (با این که خود) مسیح گفت: ای بنی اسرائیل! خداوند یگانه را، که پروردگار من و شماست، پرستش کنید زیرا هر کس شریکی برای خدا قرار دهد، خداوند بهشت را بر او حرام کرده‌است و جایگاه او دوزخ است و ستمکاران، یار و یاوری ندارند. ۷۳ آنها که گفتند: «خداوند، یکی از سه خداست» (نیز) به یقین کافر شدند؛ معبودی جز معبود یگانه نیست و اگر از آنچه می‌گویند دست برندارند، عذاب دردناکی به کافران آنها (که روی این عقیده ایستادگی
دردناکی به کافران آنها (که روی این عقیده ایستادگی کنند) خواهد رسید. ۷۴ ـ آیا به سوی خدا بازنمی‌گردند؟ و از او طلب آمرزش نمی‌کنند؟! (در حالی که) خداوند آمرزنده مهربان است. ۷۵ مسیح فرزند مریم، فقط فرستاده (خدا) بود؛ پیش از وی نیز، فرستادگان دیگری بودند. مادرش، زن بسیار راستگوئی بود. هر دو، غذا می‌خوردند؛ (با این حال، چگونه دعوی الوهیت مسیح و پرستش مریم را دارید؟ !) بنگر چگونه نشانه‌ها را برای آنها آشکار می‌سازیم! سپس بنگر چگونه از حق بازگردانده می‌شوند! (قرآن، مائده 72-75). امروزه ترجمه‌های گوناگونی از این
مائده 72-75). امروزه ترجمه‌های گوناگونی از این آیات توسط مفسران ارائه شده‌است. قرآن هم تثلیث روح القدسی (پدر، پسر، روح‌القدس) و هم تثلیث مریمی (پدر، پسر، مادر) را رد کرده است. در قرآن. سه گروه از آیات قرآن ممکن است مستقیماً به این آموزه اشاره داشته باشند، آیه ۱۷۱ سوره نساء، آیات ۷۲ تا ۷۵ سوره مائده و آیات ۱۱۶ تا ۱۱۸ سوره مائده. علاوه بر این، آیات ۸۸ تا ۹۳ سوره مریم، آیه ۹۱ سوره مؤمنون و آیات ۱ تا ۴ سوره اخلاص و غیره مربوط به آموزه تثلیث است:
طَنز هنری است که عدم تناسبات در عرصه‌های مختلف اجتماعی را که در ظاهر، متناسب به نظر می‌رسند، نشان می‌دهد و این خود، مایۀ خنده می‌شود. هنر طنزپردازی، کشف و بیان هنرمندانه و زیبایی‌شناختی عدم تناسب در این «متناسبات» است. طنز، هنری مکتوب است و اجرای آن در دیگر گونه‌های نمایشی، به‌طور نمونه تئاتر، سینما یا تلویزیون، کُمِدی نامیده می‌شود. ریشهٔ واژه. طنز، واژه‌ای عربی و به‌معنای «طعنه زدن» و معادل «شوخی» در فارسی است. معادل انگلیسی طنز، از ریشهٔ satira در لاتین و satyros در یونانی است. «ساتیرا» نام ظرفی پر از
و satyros در یونانی است. «ساتیرا» نام ظرفی پر از میوه‌های متنوع بود که به یکی از خدایان کشاورزی هدیه داده شده و به‌معنای واژگانیِ «غذای کامل» یا «آمیخته‌ای از هر چیز» بود. تفاوت طنز با هَجو و هَزل و ارتباطشان با کمدی. طنز و هجو، هر دو نوعی از مُطایبه یا همان شوخ‌طبعی هستند، اما هجو به‌قصد مسخره کردن، ریشخند یا تخریب شخصیت کسی نگاشته می‌شود. هجو، قصد اصلاح ندارد و هدف اصلی آن، نابودی شخصیت طرف مقابل است. هزل نیز استفاده از الفاظ رکیک است و سخنی است که در آن، مضامینی خلاف اخلاق و ادب بیاید. آثار هجو، گاهی با
مضامینی خلاف اخلاق و ادب بیاید. آثار هجو، گاهی با هزل همراه هستند؛ یعنی ادبیات رکیک، و گاهی با جِدّ؛ یعنی ادبیات رسمی برای تخریب رقیب یا دشمن استفاده می‌شود. هجو لزوماً همیشه شوخ‌طبعانه نیست و ممکن است بسیار طعنه‌دار برای طنز در نظر گرفته شود و معمولاً مقاصد اصلاح‌طلبانه و اجتماعی در آن مطرح است. طنز با بیان ظریف مشکلات و کاستی‌ها، با زبانی غیرمستقیم، سعی در اصلاح آنها دارد. در نهایت، کمدی، نوعی بیان مطایبه‌آمیز به‌صورت تصویری، مثل سینما و تئاتر است و می‌تواند از همۀ شاخه‌های شوخ‌طبعی و مطایبه (طنز، هجو و
از همۀ شاخه‌های شوخ‌طبعی و مطایبه (طنز، هجو و هزل) استفاده کند. تعریف اصطلاح. در ادبیات، طنز به نوع خاصی از آثار منظوم یا منثور ادبی گفته می‌شود که اشتباهات یا جنبه‌های نامطلوب رفتار بشری، فسادهای اجتماعی و سیاسی یا حتی تفکرات فلسفی را به شیوه‌ای خنده‌دار به چالش می‌کشد. در تعریف طنز آمده‌است: «اثری ادبی که با استفاده از بذله، وارونه‌سازی، خشم و نقیضه، ضعف‌ها و تعلیمات اجتماعی جوامع بشری را به نقد می‌کشد.» «جانسون» طنز را این گونه معنی می‌کند: «شعری که در آن، شرارت و حماقت، سانسور شده باشد.» به‌کار بردن
آن، شرارت و حماقت، سانسور شده باشد.» به‌کار بردن کلمۀ طنز برای انتقادی که به‌صورت خنده‌آور و مضحک بیان شود، در فارسی معاصر، سابقۀ زیاد طولانی ندارد. هرچند که طنز در تاریخ بیهقی و دیگر آثار قدیم زبان فارسی به‌کار رفته، ولی استعمال وسیعی به معنای satire اروپایی نداشته است. در فارسی، عربی و ترکی، کلمۀ واحدی که دقیقاً این معنی را در هر سه زبان برساند، وجود نداشته‌ است. سابقاً در فارسی، هجو به کار می‌رفت که بیشتر جنبۀ انتقاد مستقیم و شخصی دارد و جنبۀ غیرمستقیم ساتیر را ندارد و اغلبْ آموزنده و اجتماعی هم نیست.
ساتیر را ندارد و اغلبْ آموزنده و اجتماعی هم نیست. در فارسی، هزل را نیز به‌کار برده‌اند که ضد جِدّ است و بیشتر جنبۀ مزاح و مطایبه دارد. ماهیت طنز. طنز، تفکربرانگیز است و ماهیتی پیچیده و چندلایه دارد. گرچه طبیعتش بر خنده استوار است، اما خنده را تنها، وسیله‌ای می‌انگارد برای نیل به هدفی برتر و آگاه کردن انسان به عمق رذالت‌ها. گرچه در ظاهر می‌خنداند، اما در پس این خنده، واقعیتی تلخ و وحشتناک وجود دارد که در عمق وجود، خنده را می‌خشکاند و انسان را به تفکر وامی‌دارد؛ به همین خاطر دربارهٔ طنز گفته‌اند: «طنز یعنی
به همین خاطر دربارهٔ طنز گفته‌اند: «طنز یعنی گریه کردنْ قاه‌قاه؛ طنز یعنی خنده کردنْ آه‌آه.» در نتیجه، طنز را می‌توان مانند یک تیغ جراحی فرض نمود، زیرا کار تیغ جراحی، برش جایی به منظور بهبود آن می‌باشد. طنز در ذات خود، انسان را برمی‌آشوبد، بر تردیدهایش می‌افزاید و با آشکار ساختن جهان، همچون پدیده‌ای دوگانه، چندگانه یا متناقض، انسان‌ها را از یقین محروم می‌کند. جان درایدن در مقالۀ «هنر طنز»، ظرافت طنز را به جدا کردن سر از بدن با حرکت تند و سریع شمشیر تشبیه می‌کند، طوریکه دوباره در جای خود قرار گیرد. طنز در
طوریکه دوباره در جای خود قرار گیرد. طنز در ادبیات کلاسیک و مدرن جهان. در میان شاعران یونان و روم، شعرهای طنز آرخیلوخوس، هیپوناکس، آریستوفان، لوسیلیوس، هوراس و جوونال قدیمی‌ترین نمونه‌هاست. در ادبیات قرون وسطای انگلیس از "قصه‌های کنتربری" اثر جفری چاوسر و منظومه "رؤیای پی‌یرز شخم‌زن" اثر ویلیام لنگلند می‌توان نام برد. در دوران رنسانس رابله، سروانتس و لوییجی پولچی مشهورترین طنزپردازان هستند. آثار طنز ابتدا به صورت شعر بود و بعدها شیوه‌های روایی را هم دربر گرفت. امروزه در ادبیات جهان، مشهورترین طنزنویسان،
گرفت. امروزه در ادبیات جهان، مشهورترین طنزنویسان، خبرنویسانی چون سروانتس، رابله، ولتر، جوناتان سویفت، هنری فیلدینگ، جوزف آدیسون، ویلیام تکری، مارک تواین، جرج اورول، جوزف هلر، سینکلر لوئیس، جان چیور و آلدوس هاکسلی هستند. طنز در ادبیات فارسی. در ادبیات کلاسیک فارسی، طنز در میان آثار نویسندگان دوره‌های مختلف به اشکال گوناگون وجود داشت. در صدر این افراد، عبید زاکانی پدر هنر طنز در ادبیات فارسی است. اما نثر و طنز معاصر، با مقالات علی اکبر دهخدا آغاز شد؛ مقالاتی که در نشريۀ صور اسرافيل با مدیریت جهانگیرخان صور
که در نشريۀ صور اسرافيل با مدیریت جهانگیرخان صور اسرافیل با عنوان چرند و پرند منتشر شد. چرند و پرند با الهام‌گیری از شیوهٔ نثرنویسیِ میرزا جلیل محمد قلی‌زاده در نشریۀ طنز ملا نصرالدین منتشر می‌شد. هم‌زمان با دهخدا در نثر، ایرج میرزا و سید اشرف‌الدین حسینی در طنز منظوم، راه‌های جدیدی گشودند. از طنزنویسان متأخرتر می‌توان به محمدعلی جمال‌زاده با کتاب زیبای صحرای محشر و کباب غاز، کیومرث صابری فومنی (گل آقا)، ابوالفضل زرویی نصرآباد، ابوالقاسم حالت، منوچهر احترامی، جواد مجابی، هادی خرسندی، سید ابراهیم نبوی،
جواد مجابی، هادی خرسندی، سید ابراهیم نبوی، عمران صلاحی،مرتضی فرجیان، محمد حاج حسینی، منوچهر پازوکی، پوریا عالمی، محمدرضا عالی‌پیام، ناصر فیض، رضا رفیع و محمود فرجامی اشاره کرد. شیوه‌های طنز. آثار ادبی طنز را با تکنیک‌هایی خلق می‌کنند، مثل کوچک کردن، بزرگ کردن، تقلید مضحک از یک اثر ادبی شناخته‌شده، ایجاد موقعیتی در داستان یا نمایش که به خودی خود، طنزآمیز است، یا به‌کار بردن عین کلماتِ کسی که مورد طنز قرار می‌گیرد و ایجاد چهارچوبی مضحک برای آن. طنز و لطیفه‌های مکتوب و شفاهی. طنز یعنی بیان هنرمندانه و
مکتوب و شفاهی. طنز یعنی بیان هنرمندانه و نقادانهٔ کژی‌ها و نادرستی‌ها به قصد اصلاح، و نه تخریب. طنز، فاخرترین گونهٔ شوخ‌طبعی نسبت به گونه‌های دیگرش هزل و هجو و فُکاهی است. لطیفه‌ها عمدتاً از نوع فکاهی‌اند، اما آنجا که رنگ و بوی تمسخر قومی یا شخصی خاص می‌گیرند، به هجو متمایل می‌شوند. البته لطیفه‌های زیادی هم هستند که اقدام به انتقاد از فرد، گروه، جامعه و نظام خاصی می‌کنند که در دستۀ «طنز» قرار می‌گیرند. این حقیقت که طنز در میان عامه است، ادعای گزافی نیست. طنزی که در ادبیات عامه ماندگار شود، قطعاً قدرت
طنزی که در ادبیات عامه ماندگار شود، قطعاً قدرت بالایی دارد. طنزهای شفاهی، بخش مهمی از ادبیات عامه‌اند. البته لطیفه (جوک)، تنها بخشی از طنز شفاهی است. طنزِ نهفته در مَثَل‌ها، متل‌ها و حکایت‌های بین مردم نیز بخشی از طنز شفاهی است.
قونیه یک شهر بزرگ در حاشیه جنوب غربی فلات مرکزی آناتولی و هفتمین شهر پرجمعیت در ترکیه با جمعیت بیش از ۲ میلیون نفر است. قونیه یک شهر توسعه یافته اقتصادی و صنعتی و مرکز استان قونیه است. منطقه قونیه از هزاره سوم قبل از میلاد سکونت داشته‌است. این شهر که در دوران باستان کلاسیک به عنوان ایکونیوم شناخته شده بود، توسط حکومت‌های فریگیه، لیدی، شاهنشاهی هخامنشی، عصر هلنیستی و روم باستان و در نهایت امپراتوری بیزانس پیاپی می‌شد. در قرن یازدهم میلادی، سلجوقیان پس از نبرد ملازگرد، این منطقه را از امپراتوری بیزانس تصرف
ملازگرد، این منطقه را از امپراتوری بیزانس تصرف کردند و سپس پایتخت سلجوقیان روم شد. در زمان حکومت سلجوقیان روم، این شهر به اوج ثروت و نفوذ خود رسید. پس از فروپاشی سلجوقیان روم، قونیه تحت فرمان قرامانیان قرار گرفت، و در نهایت در سال ۱۴۸۳ توسط امپراتوری عثمانی در قرن پانزدهم تصرف شد. پس از جنگ استقلال ترکیه این شهر به بخشی از جمهوری ترکیه بدل شد. موقعیت جغرافیایی و اطلاعات شهر. شهر قونیه مرکز بزرگترین استان بزرگترین دشت و یکی از بزرگترین شهرهای ترکیه است که هفتمین شهر پرجمعیت این کشور به‌شمار می‌رود. شهری
هفتمین شهر پرجمعیت این کشور به‌شمار می‌رود. شهری واقع در جنوب منطقه میانی آناتولی که عمده مساحتش از فلات و دشت تشکیل شده‌است. سرزمین‌هایی هموار با پوشش گیاهی قوی و خاک مناسب که از نظر کشاورزی از اهمیت زیادی برخوردار است و بیشتر بخش‌های جنوبی اش با رشته کوه‌های طاروس احاطه شده‌اند. قونیه شهری است تاریخی که در گذشته پایتخت سلاطین روم بوده و ترک‌ها از آن به عنوان سلجوقیان روم یاد می‌کنند. از این رو یادگاری‌های زیادی از گذشتگان به خصوص دوران سلجوقی در آن به چشم می‌خورد. البته این شهر عمده محبوبیتش را مدیون
چشم می‌خورد. البته این شهر عمده محبوبیتش را مدیون شاعر بزرگ و صوفی متفکر فارسی گوی حضرت مولانا می‌باشد، بزرگ‌مردی به نام و مشهور که در دوران سلجوقی در این شهر زندگی می‌کرد. با وجود رشد و پیشرفت عظیم قونیه در سال‌های اخیر و جذب و پذیرش دانشجویان متعدد از شهرهای اطراف توسط دانشگاه سلجوق (Selçuk Üniversitesi) هنوز هم حال و هوای شهرهای استان آناتولی در آن احساس می‌شود و قونیه ماهیت خود را از این لحاظ به‌طور کلی حفظ کرده‌است. می‌توان از قونیه به عنوان یکی از مقاصد محبوب گردشگری برای افراد جویای آرامش نام برد،
محبوب گردشگری برای افراد جویای آرامش نام برد، افرادی که رفتن به یک شهر آرام را به سفر به استانبول پرهیاهو ترجیح می‌دهند. گرچه مردم این شهر معمولاً با زبان انگلیسی یا هر زبان دیگری غیر از ترکی آشنایی ندارند اما به حدی خونگرم و میهمان نوازند که رفتن به میان آنها حتی بدون دانستن زبانشان بسیار لذت بخش و بی استرس خواهد بود. قونیه جزو شهرهای مذهبی ترکیه به‌شمار می‌رود از این رو تقریباً نیمی از بانوان این سرزمین باحجابند. قونیه در سرزمینی کاملاً هموار آرمیده، شهری کاملاً یکنواخت و مسطح که هیچ ناهمواری به استثنای
کاملاً یکنواخت و مسطح که هیچ ناهمواری به استثنای یک تپه کوچک به نام آلاتین تِپه سی (Alaattin Tepesi) واقع در مرکز آن در این شهر به چشم نمی‌خورد. تپه ای مصنوعی که در دوران سلجوقی با هدف ایجاد یک موضع مناسب و مرتفع برای اشراف‌زادگان جهت تماشای منظره و چشم‌انداز شهر از طریق کاخ‌هایشان بنا گردید. اکنون از این تپه به عنوان یک پارک مرکزی جذاب و سایه دار استفاده می‌شود. جمعیت. قونیه با جمعیتی بالغ بر ۲٫۱ میلیون نفر هفتمین شهر پرجمعیت ترکیه محسوب می‌شود، یک شهر اقتصادی و توسعه‌یافته از لحاظ صنعتی و پایتخت استان
و توسعه‌یافته از لحاظ صنعتی و پایتخت استان قونیه است. با توجه به سیستم ثبت آمار در سال ۲۰۱۶ جمعیت قونیه ۲٬۱۶۱٬۳۰۳ نفر اعلام گردید. میزان رشد جمعیت سالانه و تراکم جمعیت ۵۶ نفر در ۱۴٫۳ کیلومتر مربع در این شهر می‌باشد و مرکز شهر جمعیتی بالغ بر ۱٬۲۷۸٬۱۹۵ نفر را در دل خود جای داده‌است. در سال ۱۹۲۳ در چارچوب تبادلات جمعیتی مابین ترکیه و یونان، یونانیان ساکن در شهرِ قونیه، آنجا را ترک کرده و در یونان سکنی گزیدند. آب و هوا. قونیه دارای آب و هوای سرد و نیمه خشک در سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن می‌باشد، شهری که در
سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن می‌باشد، شهری که در سامانه طبقه‌بندی اقلیمی تروارثا تابستانی گرم را تجربه می‌کند. دمای متوسط این شهر در تابستان ۳۰ درجه سانتی گراد و بالاترین درجه حرارت آن در تاریخ سی اُم ژوئیه سال ۲۰۰۰، ۴۰٫۶ درجه سانتی گراد اندازه‌گیری شده‌است. میانگین متوسط دما در فصل زمستان منفی ۴٫۲ درجه سانتی گراد و کمترین میزان درجه حرارت در تاریخ ششم فوریه سال ۱۹۷۲ منفی ۲۶٫۵ درجه سانتی گراد ثبت شده‌است. با توجه به شرایط جغرافیایی قونیه و قرار گرفتنش در ارتفاعات، این شهر شاهد تابستان‌هایی خشک با شب‌هایی
این شهر شاهد تابستان‌هایی خشک با شب‌هایی سرد می‌باشد. گرچه میانگین بارش در قونیه پایین است اما در طول سال در این شهر بارندگی نیز وجود دارد. تاریخچه. قونیه شهری در مرکز آناتولی ترکیه می‌باشد که برای قرن‌ها در حفظ نام خود موفق بوده‌است. شهری که در منابع کهن از آن به عنوان ایکونیون (Icinion)، ایکونیون (Ikonyon) و ایکونیوم (Iconium) به معنای شمایل یاد می‌شود. دلیل انتخاب این نام، به افسانه ای در اساطیر یونانی بازمی‌گردد. در اساطیر یونانی آمده که بر این شهر اژدهایی چیره شده بود که گه گاهی به آن حمله می‌کرد و
چیره شده بود که گه گاهی به آن حمله می‌کرد و گروهی از زنان و دختران را می‌بلعید. پرسیوس (Perseus) پسر ژوپیتر این اژدها را کشت و مردم شهر را از بلای او رها کرد. مردم شهر نیز به پاس رشادت این قهرمان اساطیری تصویری از وی را به یکی از دروازه‌های شهر می‌آویزند و به همین مناسبت نام یونانی ایکونیون به معنای شمایل را برای آن برمی‌گزینند. از این شهر در منابع عربی و فارسی به اسم قونیه یاد می‌شود که البته این نامگذاری هم دلیلی دارد و به افسانه ای مربوط می‌شود. افسانه ای رایج در بین مسلمانان که به سفر دو درویش دوستدار
رایج در بین مسلمانان که به سفر دو درویش دوستدار پروردگار به آسمان، بازمی‌گردد، سفری آسمانی از سرزمین دور خراسان به سمت غرب. زمانیکه این دو درویش در سرزمین‌های مرکزی آناتولی در حال پرواز بودند یکی پرسید، فرود آییم (“Konayim mi”) و دیگری در پاسخ گفت: مطمئناً (“Kon ya). بنابراین در این سرزمین فرود آمدند و نام قونیه برای آن انتخاب شد. بر اساس نشانه‌های باستان‌شناسی منطقه قونیه جزو یکی از قدیمی‌ترین سکونتگاه‌های آناتولی است و قدمت آن به ۷۰۰۰ سال قبل از میلاد و دوران نوسنگی (عصر حجر) بازمی‌گردد. بر اساس نتایج
دوران نوسنگی (عصر حجر) بازمی‌گردد. بر اساس نتایج تحقیقات قبل از پیدایش اسلام این شهر شاهد دورانی نظیر عصر تمدن فرانوسنگی (Copper Age)، عصر تمدن برنز (Bronze Age civilizations)، دوران هیتی‌ها (Hittites)، فریگی‌ها (Phrygians)، دوران لیدی‌ها (Lydians)، ایرانیان فارسی‌زبان (Persians)، رومیان (Romans) و امپراتوری روم شرقی (Byzantines) است. می‌توان از قونیه به عنوان یک مکان بسیار مهم و مقدس برای مسیحیان نام برد، مکانی مقدس که سنت پائول (St. Paul) یکی از مهمترین مبلغان مسیحیت و بنیانگذار الهیات و خداشناسی و سنت
مبلغان مسیحیت و بنیانگذار الهیات و خداشناسی و سنت برناباس (St. Barnabas) در یکی از سفرهای خود به آسیای صغیر در ۵۰ سال قبل از آن بازدید کردند. سنت پائول در طی این سفر مردم قونیه را موعظه کرد اما این کار آنها یهودیان و امت آنها را خشمگین ساخت. نقطه شروع گسترش اسلام در این شهر به دوران خلافت معاویه بازمی‌گردد، اندکی بعد از کوتاه شدن دست ساسانیان، قونیه به دست سپاهیان اسلام افتاد، در قرن اول هجری یا هفتم میلادی سپاه معاویه بر قونیه مسلط شدند، اما آنها در این دیار زیاد دوام نیاوردند. کشاکش و جنگ مسلمانان از قرن