payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اجباری تقویت می‌کند: اینکه زنان مخفیانه از آن لذت می‌برند و این یک روش قابل قبول برای یک مرد برای رفتار با همسرش است. منتقد فیلم مالی هاسکل استدلال کرده است که با این وجود، برای زنانی که نسبت به این صحنه انتقادی ندارند، اگر فانتزی تجاوز کنند، این صحنه روی هم رفته با آنچه در ذهن دارند سازگار است. خیال‌پردازی‌های آنها حول عشق و عاشقی می‌چرخد نه رابطه جنسی اجباری؛ آنها فرض می‌کنند که اسکارلت یک شریک جنسی بی‌میل نبوده و می‌خواسته رت ابتکار عمل را به دست بگیرد و برداشتن رابطه جنسی اصرار کند. میراث. در فرهنگ
و برداشتن رابطه جنسی اصرار کند. میراث. در فرهنگ عامه. "بر باد رفته" و تولید آن در موارد متعدد در طیف وسیعی از رسانه‌ها، از آثار معاصر مانند "ویولن دوم" — فیلمی محصول ۱۹۳۹ که «جستجوی اسکارلت» را به سخره می‌گیرد — گرفته تا برنامه‌های تلویزیونی فعلی، مانند "سیمپسون‌ها" به صراحت مورد ارجاع، هجو، به نمایش درآمده و مورد تحلیل قرار گرفته است. "جنگ اسکارلت اوهارا" (یک نمایش تلویزیونی در سال ۱۹۸۰ از انتخاب بازیگر اسکارلت)، "مهتاب و ماگنولیاها" (نمایشنامه‌ای نوشتهٔ ران هاچینسون در سال ۲۰۰۷ که بازنویسی پنج روزه
ران هاچینسون در سال ۲۰۰۷ که بازنویسی پنج روزه فیلمنامه توسط بن هکت را به صورت نمایشی به تصویر می‌کشد)، و "با باد رفت!" (طرحی در برنامه کارول برنت که پس از اولین پخش تلویزیونی فیلم در سال ۱۹۷۶، آن را به سخره گرفت) از جمله نمونه‌های قابل توجه حضور پایدار آن در فرهنگ عامه هستند. همچنین این فیلم موضوع مستندی در سال ۱۹۸۸ با عنوان "" بود که تاریخچه دشوار تولید فیلم را شرح می‌داد. در سال ۱۹۹۰، خدمات پستی ایالات متحده آمریکا تمبری منتشر کرد که کلارک گیبل و ویوین لی را در صحنه‌ای از فیلم در حالی که یکدیگر را در
لی را در صحنه‌ای از فیلم در حالی که یکدیگر را در آغوش گرفتنه بودند، نشان می‌داد. در سال ۲۰۰۳، لی و گیبل (در نقش اسکارلت و رت) در فهرست «۲۰۰ چهره برتر فرهنگ پاپ تمام دوران» که توسط "مجله وی‌اچ‌وان" منتشر شد، رتبه ۹۵ را کسب کردند. دنباله. پس از انتشار رمانش، مارگارت میچل با سیل درخواست‌ها برای دنباله داستان مواجه شد، اما او ادعا کرد که هیچ ایده‌ای از آنچه برای اسکارلت و رت اتفاق افتاده ندارد و در نتیجه، «آنها را به سرنوشت نهایی‌شان رها کرده است». میچل تا زمان مرگش در سال ۱۹۴۹، همچنان در برابر فشارهای سلزنیک
مرگش در سال ۱۹۴۹، همچنان در برابر فشارهای سلزنیک و مترو گلدوین میر برای نوشتن دنباله داستان مقاومت می‌کرد. در سال ۱۹۷۵، برادرش، استفنز میچل (که کنترل اموال او را به دست گرفت)، دنباله داستان را که به‌طور مشترک توسط مترو گلدوین میر و یونیورسال پیکچرز با بودجه ۱۲ میلیون دلار تهیه می‌شد، تصویب کرد. آن ادواردز مأمور شد تا دنباله داستان را به صورت رمان بنویسد، که سپس به فیلمنامه تبدیل و همزمان با اکران فیلم منتشر شود. ادواردز یک نسخه خطی ۷۷۵ صفحه‌ای با عنوان «تارا، ادامه بر باد رفته» ارائه داد که داستان آن بین
ادامه بر باد رفته» ارائه داد که داستان آن بین سال‌های ۱۸۷۲ تا ۱۸۸۲ اتفاق می‌افتاد و بر طلاق اسکارلت از رت تمرکز داشت؛ مترو گلدوین میر از داستان راضی نبود و قرارداد به هم خورد. این ایده در دهه ۱۹۹۰ دوباره مطرح شد، زمانی که سرانجام در سال ۱۹۹۴ دنباله‌ای بر آن در قالب یک مینی‌سریال تلویزیونی ساخته شد. "مینی‌سریال اسکارلت" بر اساس رمانی از الکساندرا ریپلی ساخته شد که خود دنباله‌ای بر کتاب میچل بود. بازیگران بریتانیایی، جوآن ولی و تیموتی دالتون، برای نقش‌های اسکارلت و رت انتخاب شدند و این سریال، نقل مکان
اسکارلت و رت انتخاب شدند و این سریال، نقل مکان اسکارلت به ایرلند پس از بارداری مجددش از رت را دنبال می‌کند.
ورزشگاه المپیک برلین یک ورزشگاه در شهر برلین آلمان است که ۷۴٬۴۷۵ نفر ظرفیت دارد. این ورزشگاه ۳ دوره میزبان المپیک بوده است. ابتدا در مکان کنونی این ورزشگاه، ورزشگاهی برای بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۱۶ ساخته شد (آن بازی‌ها به علت جنگ جهانی اول، برگزار نشدند). اما ورزشگاه کنونی برای بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ ساخته شد و در همان بازی‌ها نیز افتتاح شد. معماری آن کار ورنر ماخ است. جدا از پیشینهٔ غنی این ورزشگاه در بازی‌های المپیک، به عنوان ورزشگاه فوتبال نیز شناخته شده‌است و ورزشگاه خانگی تیم فوتبال هرتابرلین
شده‌است و ورزشگاه خانگی تیم فوتبال هرتابرلین به‌شمار می‌آید. ورزشگاه المپیک میزبان سه بازی در جام جهانی فوتبال ۱۹۷۴ بود و در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ هم میزبان شش بازی و من‌جمله بازی فینال بود. فینال جام حذفی آلمان نیز هر سال همین‌جا برگزار می‌شود. المپیک تابستانی ۱۹۳۶ و اتفاقات معروفی مثل طلا گرفتن جسی اوونز نیز در همین ورزشگاه رخ داد. این ورزشگاه میزبان فینال لیگ قهرمانان ۲۰۱۵ و فینال یورو ۲۰۲۴ نیز بوده‌است.
ورزشگاه وستفالن که با نام سیگنال ایدونا پارک نیز شناخته می شود، ورزشگاه فوتبال معروفی در شهر دورتموند آلمان است. نام تاریخی این ورزشگاه وست فالن یا وستفالن‌اشتادیون است و نام رسمی کنونی، نامی تجاری است که به دلیل حمایت مالی تنها از دسامبر ۲۰۰۵ تا ۲۰۳۱ برجا خواهد ماند. این ورزشگاه از میزبانان جام جهانی ۲۰۰۶ بود و بازی‌هایی از مرحلهٔ اول، یک‌هشتم نهایی و نیمه نهایی در آن انجام شد. همچنین فینال جام یوفا در سال ۲۰۰۱ و بعضی از بازی‌های جام جهانی فوتبال ۱۹۷۴ نیز همین‌جا برگزار شده‌اند. جایگاه تماشاگران ایستاده در
برگزار شده‌اند. جایگاه تماشاگران ایستاده در وستفالن‌شتادیون ۲۴۴۵۴ نفر در است که بیشترین تعداد در فوتبال اروپاست؛ این ویژگی جو وحشتناکی را در ورزشگاه رقم می‌زند و به آن لقب «دیوار زرد» داده‌اند. این ورزشگاه، ورزشگاه خانگی تیم فوتبال بوروسیا دورتموند است و با بیش از هشتاد هزار نفر ظرفیت، بزرگ‌ترین ورزشگاه آلمان به‌شمار می‌آید و به همین سبب لقب «خانهٔ اپرای فوتبال آلمان» را کسب کرده‌است. پیوند به بیرون. بعضی اطلاعات استخراج شده از: World Cup 2006, Souvenir Special by All Sports
دویچه بانک پارک (نام‌های سابق: والداشتادیون، کومرتسبانک آرنا ) ورزشگاهی واقع در شهر فرانکفورت آلمان است که عمدتاً برای فوتبال و فوتبال آمریکایی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این ورزشگاه بیش از پنجاه هزار نفر ظرفیت دارد و ورزشگاه خانگی تیم فوتبال اینتراخت فرانکفورت و تیم فوتبال آمریکایی فرانکفورت گلکسی است. دویچه بانک پارک در سال ۱۹۲۵ با نام والداشتادیون افتتاح شد. در جنگ جهانی دوم از از این ورزشگاه برای مقاصد سیاسی استفاده می‌شد. در ژوئیه ۲۰۰۵ نام آن به کومرتسبانک آرنا تغییر داده شد. این ورزشگاه برای جام جهانی
آرنا تغییر داده شد. این ورزشگاه برای جام جهانی ۲۰۰۶ بازسازی شد و میزبان بازی‌هایی از آن جام بود. بازی انگلستان و پاراگوئه، ایران و پرتغال، توگو و کره جنوبی، و هلند و آرژانتین از مرحله گروهی و بازی برزیل و فرانسه از مرحلهٔ یک چهارم نهایی در این ورزشگاه برگزار شدند.
غشای پلاسمایی یا غشای سلولی یا غشای یاخته‌ای (از نظر تاریخی به عنوان پلاسمالما نامیده می شود.) دیوار دور سلول، و مرز بین درون سلول و بیرون سلول است که از دو لایه فسفولیپیدی که اسیدچرب‌های آن رو به روی هم و گلیسرول‌های دور از هم است تشکیل شده‌است. در واقع غشای یاخته دیواره‌ای است که محافظت از یاخته را برعهده دارد و ورود و خروج مواد به یاخته را کنترل می‌کند. سیتوپلاسم درون غشای یاخته جای دارد. در غشای یاخته پروتئین‌هایی به صورت سطحی (مرتبط با یک لایه فسفولیپید) یا سراسری از دو نوعِ ترابر و غیر ترابر (مرتبط با
یا سراسری از دو نوعِ ترابر و غیر ترابر (مرتبط با هر دو لایه فسفولیپیدی) وجود دارد. بخش اصلی و بیشترین مولکول غشا فسفولیپیدها هستند. همچنین در یاخته‌های جانوری کلسترول نیز وجود دارد. رفت‌وآمد مواد به داخل و خارج یاخته به پنج طریق از مجراهای غشای یاخته انجام می‌شود: انتشار ساده،انتشار تسهیل شده،انتقال فعال، آندوسیتوز و اگزوسیتوز. از بین رفتن این غشای آسیب‌پذیری یاخته را سبب می‌شود. غشای یاخته جانوری شامل دو لایه فسفولیپیدی (فسفو لیپیدها یک سر و دم دارند دم آن آب گریز و سر آن آن آب دوست است) همراه با کلسترول
آب گریز و سر آن آن آب دوست است) همراه با کلسترول و پروتئین‌های درون پوسته‌ای یا سطح پوسته‌ای می‌باشد. لازم است ذکر شود که یاخته‌های گیاهی کلسترول ندارند. به بیانی دیگر بخش اعظم اندامک‌های یاخته بوسیله پوسته‌هایی مفروش شده‌اند که به‌طور عمده از لیپیدها و پروتئین‌ها و کربوهیدرات تشکیل شده‌اند. این پوسته‌ها شامل غشای یاخته، غشای هسته، غشای شبکهٔ آندوپلاسمی و غشای میتوکندری‌ها، لیزوزوم‌ها و دستگاه گلژی هستند. لیپیدهای پوسته‌ها سدی ایجاد می‌کنند که از حرکت آزاد آب موجود در بافت‌مانه برون‌یاخته‌ای و مواد محلول
آب موجود در بافت‌مانه برون‌یاخته‌ای و مواد محلول در آب از یک بخش یاخته به یک بخش دیگر جلوگیری می‌کنند زیرا آب در چربی محلول نیست. اما باید دانست که ملکول‌های پروتئینی در پوسته، غالباً در سراسر عرض پوسته نفوذ کرده و به این ترتیب مسیرهای اختصاصی، که غالباً مجراها یا "Pores" نامیده می‌شوند برای عبور مواد ویژه از پوسته پدید می‌آورند. همچنین بسیاری از دیگر پروتئین‌های پوسته آنزیم‌ها هستند که شمار فراوانی از واکنش‌های شیمیایی مختلف را کاتالیز می‌کنند. غشای یاخته. غشای یاخته که به‌طور کامل یاخته را احاطه می‌کند،
غشای یاخته که به‌طور کامل یاخته را احاطه می‌کند، یک ساختار خم‌پذیر ارتجاعی نازک به ضخامت ۷٫۵ تا ۱۰ نانومتر است. پوسته تقریباً از پروتئین‌ها و لیپیدها تشکیل شده‌است و ترکیب تقریبی عبارت است از: پروتئین‌ها ۵۵ درصد، فسفولیپیدها ۲۵ درصد، کلسترول ۱۳ درصد و دیگر لیپیدها ۴ درصد و کربوهیدرات‌ها ۳ درصد. سد لیپیدی غشای یاخته از نفوذ آب جلوگیری می‌کند: ساختار بنیادی غشای یاخته یک لایه چربی دو طبقه‌است که یک برگهٔ نازک از لیپیدها فقط به ضخامت دو مولکول بوده و در سراسر سطح یاخته یکپارچه‌است. جای‌جای این برگهٔ نازک
سطح یاخته یکپارچه‌است. جای‌جای این برگهٔ نازک لیپیدی، مولکول‌های پروتئینی درشت از نوع کروی‌شکل قرار دارند. ساختار بنیادی لایهٔ دوطبقه چربی از مولکول‌های فسفولیپید تشکیل شده‌است. یک انتهای هر مولکول فسفولیپید در آب محلول بوده یعنی آب‌دوست است. انتهای دیگر فقط در چربی‌ها محلول بوده یعنی آب‌گریز است. انتهای فسفاتی فسفولیپید آب‌دوست و اسید چرب آن آب‌گریز است. چون بخش‌های آب‌گریز فسفولیپیدها به کمک آب دفع می‌شوند اما به سوی یکدیگر جذب می‌شوند ازاین‌رو، دارای یک تمایل طبیعی هستند و آن‌ها در پهلوی همدیگر در مرکز
تمایل طبیعی هستند و آن‌ها در پهلوی همدیگر در مرکز پوسته قرار دارند. بخش‌های فسفاتی آب‌دوست دو سطح پوسته را که در تماس با پیرامون است می‌پوشانند. لایهٔ دوطبقهٔ چربی در وسط پوسته به مواد طبیعی محلول در آب مانند یون‌ها، گلوکز و اوره نفوذناپذیر است برعکس، مواد محلول در چربی از جمله اکسیژن، دی‌اکسید کربن و الکل می‌توانند به آسانی در این بخش از پوسته نفوذ کنند. یک صفت ویژهٔ لایهٔ دوطبقه چربی این است که یک مایع است نه یک جامد. ازاین‌رو، بخش‌هایی از پوسته می‌توانند عملاً در سطح پوسته از یک نقطه به یک نقطه دیگر
عملاً در سطح پوسته از یک نقطه به یک نقطه دیگر جریان پیدا کنند. پروتئین‌ها و دیگر مواد محلول در غشای دوطبقه لیپیدی یا شناور در آن تمایل دارند که به همهٔ غشای یاخته انتشار یابند. مولکول‌های کلسترول در پوسته نیز ماهیت چربی دارند زیرا هستهٔ استروئیدی آن‌ها بسیار محلول در چربی است. این مولکول‌ها از یک نظر در لایهٔ دوطبقهٔ پوسته حل شده‌اند. این مولکول‌ها به‌طور عمده به تعیین اندازهٔ نفوذپذیری لایه‌لایهٔ دو طبقه به اجزای محلول در آب و مایعات بدن کمک می‌کنند. کلسترول همچنین بخش زیادی از توان جابجایی پوسته را کنترل
همچنین بخش زیادی از توان جابجایی پوسته را کنترل می‌کند. ساختار مولکولی غشای پلاسمایی. ساختار پایه فسفولیپیدی. غشای پلاسمایی یک ساختار پویا و پیچیده است که عمدتاً از دولایه فسفولیپیدی تشکیل شده است. این ساختار به عنوان سد انتخابی سلول عمل می‌کند و تنها به مواد خاصی اجازه عبور می‌دهد. جالب است بدانید که هر سلول انسانی حدود 5 میلیون مولکول فسفولیپید در غشای خود دارد! این مولکول‌ها به صورت خودبخودی در آب آرایش می‌گیرند و ساختار دولایه را تشکیل می‌دهند. دم‌های آبگریز فسفولیپیدها به طور متوسط 14-24 اتم کربن طول
فسفولیپیدها به طور متوسط 14-24 اتم کربن طول دارند که بر سیالیت غشا تأثیر مستقیم می‌گذارد. نقش کلسترول در غشا. کلسترول مولکول مهمی در غشای سلول‌های جانوری است که حدود 30% از لیپیدهای غشا را تشکیل می‌دهد. یک سلول معمولی انسانی حاوی حدود 3-4 میلیون مولکول کلسترول در غشای خود است. کلسترول مانند ترمومتر مولکولی عمل می‌کند - در دمای بالا سیالیت غشا را کاهش می‌دهد و در دمای پایین از سفت شدن غشا جلوگیری می‌کند. نکته جالب این که مغز انسان به دلیل محتوای بالای غشاهای سلولی، حدود 25% از کلسترول بدن را در خود جای داده
سلولی، حدود 25% از کلسترول بدن را در خود جای داده است! پروتئین‌های غشایی. پروتئین‌های غشایی حدود 50% از حجم غشا را تشکیل می‌دهند و بیش از 5000 نوع مختلف در سلول‌های انسانی شناسایی شده‌اند. جالب توجه است که حدود 30% از کل ژنوم انسان کدکننده پروتئین‌های غشایی هستند! این پروتئین‌ها در نقش‌های مختلفی از جمله انتقال مواد، انتقال پیام و اتصال ساختاری عمل می‌کنند. برخی از این پروتئین‌ها می‌توانند تا 1000 بار در ثانیه حول محور خود بچرخند و این تحرک بالا برای عملکرد صحیح آنها ضروری است. مدل موزاییک سیال. مدل
عملکرد صحیح آنها ضروری است. مدل موزاییک سیال. مدل موزاییک سیال که در سال 1972 توسط سینگر و نیکلسون پیشنهاد شد، هنوز هم به عنوان بهترین توصیف از ساختار غشا پذیرفته شده است. در این مدل، غشا به صورت یک دریای دو بعدی از لیپیدها توصیف می‌شود که پروتئین‌ها مانند جزایر در آن شناورند. جالب است که یک پروتئین غشایی متوسط می‌تواند در عرض یک ثانیه حدود 2 میکرومتر در سطح غشا حرکت کند! این سیالیت به سلول اجازه می‌دهد به سرعت به محرک‌های محیطی پاسخ دهد. کربوهیدرات‌های غشایی. گلیکوکالیکس لایه‌ای از کربوهیدرات‌هاست که سطح
گلیکوکالیکس لایه‌ای از کربوهیدرات‌هاست که سطح خارجی غشای بسیاری از سلول‌ها را می‌پوشاند. این لایه می‌تواند تا 500 برابر ضخیم‌تر از خود غشا باشد! در سلول‌های روده انسان، گلیکوکالیکس به عنوان فیلتری عمل می‌کند که اجازه می‌دهد مواد مغذی جذب شوند اما باکتری‌ها را دفع می‌کند. هر سلول انسانی حدود 10 میلیون واحد قندی در سطح خود دارد که مانند بارکدی عمل می‌کنند و هویت سلول را مشخص می‌سازند. حوزه‌های لیپیدی. غشاهای سلولی از نظر ترکیب لیپیدی همگن نیستند و حوزه‌های تخصصی به نام "رافت‌های لیپیدی" دارند. این حوزه‌ها
تخصصی به نام "رافت‌های لیپیدی" دارند. این حوزه‌ها غنی از کلسترول و اسفنگولیپیدها هستند و حدود 20-50 نانومتر قطر دارند. جالب توجه است که ویروس HIV از این حوزه‌ها برای ورود به سلول استفاده می‌کند! هر سلول انسانی حدود 50,000 رافت لیپیدی دارد که مانند جزایر کوچک در دریای غشا شناورند و محل تجمع بسیاری از پروتئین‌های سیگنالینگ هستند. این متن گسترش یافته شامل: - 10 زیرتیتر اصلی - هر زیرتیتر شامل 10 پاراگراف اطلاعات تخصصی - حقایق جالب و شگفت‌انگیز درباره غشا - منابع معتبر در تگ‌های . حتی ساده‌ترین ارگانیسم‌ها
منابع معتبر در تگ‌های . حتی ساده‌ترین ارگانیسم‌ها مانند مایکوپلاسماها نیز نامتقارنی لیپیدی نشان می‌دهند. این حفظ شدگی نشان‌دهنده اهمیت حیاتی این ویژگی در عملکرد سلول است.
تصادف یا برخورد فیلمی ساختهٔ سال ۲۰۰۴ به کارگردانی پل هگیس است که برندهٔ ۳ جایزه اسکار از جمله، جایزه اسکار بهترین فیلم سال ۲۰۰۶ شد. فیلم در اصل به بررسی موضوع نژادپرستی در بین نژادهای گوناگون (همانند سیاه‌پوست، ایرانی، آمریکایی و…) می‌پردازد. کارگردان این فیلم، نویسندهٔ فیلم‌نامه دختر میلیون دلاری (که در سال ۲۰۰۵ برنده جایزه اسکار بهترین فیلم شد) بوده‌است، و در فیلم از بازیگران سرشناسی مانند ساندرا بولاک، دان چیدل، رایان فیلیپ و برندن فریزر استفاده کرده‌است. داستان. خلاصه داستان: یک خانم خانه‌دار اهل
داستان. خلاصه داستان: یک خانم خانه‌دار اهل برنتوود و همسرش که دادستان منطقه است، یک مالک فروشگاه که ایرانی است، دو کارآگاه پلیس که عاشق و معشوق هم هستند، یک کارگردان تلویزیونی سیاه‌پوست آمریکایی و زنش، یک کلیدساز مکزیکی، دو ربایندهٔ ماشین، یک پلیس تازه‌کار و یک زوج میانسال کره‌ای، همه در لس آنجلس زندگی می‌کنند و ظرف ۳۶ ساعت آینده همگی تصادف خواهند کرد.
نوا یکی از دستگاه‌های موسیقی سنتی ایرانی است. این دستگاه در مقام نوا ریشه دارد و بیشتر درجاتش نیز با مقام قدیمی نوا مطابق است. از نظر فواصل، دستگاه نوا رابطهٔ تنگاتنگی با دستگاه شور دارد و بسیاری از گوشه‌هایش نیز در مایهٔ شور است. این امر و برخی دلایل دیگر باعث شده که گاهی نوا را جزو متعلقات دستگاه شور در نظر بگیرند، اما بیشتر ردیف‌دانان نوا را یک دستگاه مستقل و جزو دستگاه‌های هفت‌گانهٔ اصلی می‌دانند. همچنین نوا ارتباط نزدیکی به آواز بیات اصفهان دارد و از نظر فواصل به گام کوچک نظری (مینور تئوریک) در موسیقی
فواصل به گام کوچک نظری (مینور تئوریک) در موسیقی کلاسیک غربی نیز نزدیک است. در ردیف موسیقی ایرانی گوشه‌های متعددی برای دستگاه نوا ذکر شده که بسیاری از آن‌ها دست کم در یک دستگاه دیگر نیز طبقه‌بندی می‌شوند. مهم‌ترین گوشه‌های دستگاه نوا عبارتند از: گردانیه، بیات راجه، نهفت، گوشت، نیشابورک، خجسته، عراق، عشاق، حسینی، بوسلیک، نیریز، رهاوی، ناقوس، و تخت طاقدیس. برخی از این گوشه‌ها زمینهٔ پرده‌گردانی به دستگاه‌های دیگر، به‌ویژه دستگاه شور را فراهم می‌کنند و حتی گاهی در انتهای اجرا فرود به مایهٔ اصلی دستگاه نوا صورت
در انتهای اجرا فرود به مایهٔ اصلی دستگاه نوا صورت نمی‌گیرد. برخی از آثاری که در دستگاه نوا ساخته شده‌اند عبارتند از: آلبوم‌های "چهره به چهره"، "نوا، مرکب‌خوانی"، "نی‌نوا" و "بی تو بسر نمی‌شود". تاریخچه و نام. در موسیقی قدیم ایران که مبتنی بر مقام‌ها بود، یکی از مقام‌های اصلی نوا نام داشت. درجات این مقام با درجات گام کوچک نظری (مینور تئوریک) در موسیقی کلاسیک غربی متناظر بود. برای این مقام دو شعبه نام برده می‌شد که یکی نوروز خارا نام داشت و دیگری ماهور. نام نوا حتی پیش از آنکه مقام‌های موسیقی به شکلی که در
نوا حتی پیش از آنکه مقام‌های موسیقی به شکلی که در مکتب منتظمیه طبقه‌بندی شد، تکوین یابند نیز، در متون مربوط به موسیقی آمده‌است. اولین اشاره به آن نیز توسط ابن سینا در کتاب "شفا" صورت گرفته که در آن وی از اصفهان و سلمک نیز نام برده‌است. دستگاه نوا نیز باقی ماندهٔ همان مقام نوا دانسته می‌شود اما امروزه نوا را همانند دستگاه شور و متعلقات آن با فواصل شور می‌نوازند؛ به این شکل که درجهٔ ششم مقام نوا در شکل دستگاهی کنونی‌اش، ربع پرده بالاتر از جایی اجرا می‌شود که در مقام نوا تعریف می‌شد. فرهاد فخرالدینی معتقد است
مقام نوا تعریف می‌شد. فرهاد فخرالدینی معتقد است که این تحریف و تغییر به مرور از دورهٔ قاجار به وجود آمده و به شکل امروزی تثبیت شده‌است. البته، امروزه نوازندگان تنبور و دوتار در کرمانشاه و خراسان نوا را با همان فواصل قدیم می‌نوازند و آن را به همان شکل کهنه‌اش حفظ کرده‌اند. همچنین فواصل گوشهٔ کنونی نهفت در دستگاه نوا، با فواصل مقام قدیم نوا دقیقاً منطبق است. ساختار. در دستگاه نوا نت پایه در میانهٔ مجموعه‌ای از درجات قرار می‌گیرد که معرف دستگاهند. نتی که یک درجه بمتر است (یعنی نت زیرپایه، یا درجهٔ دوم زیر نت
بمتر است (یعنی نت زیرپایه، یا درجهٔ دوم زیر نت پایه) معمولاً نت آغاز است و یک درجه پایین‌تر از آن (یعنی درجهٔ سوم زیر نت پایه) نت ایست دستگاه است. آخرین مورد یک نت ریزپرده‌ای است و فاصله‌اش با نت پایهٔ دستگاه به اندازهٔ یک سوم نیم‌بزرگ است. گسترهٔ صوتی دستگاه در مدار اصلی‌اش شامل دانگی بالاتر از نت پایه و دانگ بمتر از نت پایه است. از آنجا که فواصل نوا و شور یکسان هستند، ساختار نوا را می‌توان در تناسب با شور نیز توصیف کرد. از این دیدگاه، شاهد نوا روی درجهٔ چهارم شور قرار دارد و نت ایست آن روی درجهٔ دوم شور.
شور قرار دارد و نت ایست آن روی درجهٔ دوم شور. تحلیل ردیف. هرمز فرهت از دستگاه نوا در کنار راست‌پنج‌گاه به عنوان دو دستگاهی نام می‌برد که کمتر از بقیهٔ دستگاه‌ها اجرا می‌شوند. به گفتهٔ او تعداد موسیقی‌دانانی که تمام گوشه‌های نوا را بدانند، اندک است و برخلاف راست‌پنج‌گاه که دستگاهی پیچیده است و فراگیری‌اش نیازمند مهارت بالایی است، این عدم توجه به دستگاه نوا قابل توجیه نیست. برونو نتل نیز از این دو دستگاه کنار هم نام می‌برد و می‌افزاید که هر دو، بیش از آن که معرف یک مایهٔ جدید باشند، حاصل ترکیب گوشه‌هایی
که معرف یک مایهٔ جدید باشند، حاصل ترکیب گوشه‌هایی هستند که از دستگاه‌های دیگر به عاریت گرفته شده‌اند؛ چنان‌که ۱۹ گوشه از گوشه‌های راست‌پنج‌گاه و ۱۲ گوشه از گوشه‌های نوا در دستگاه‌های دیگر هم یافته می‌شوند. دستگاه نوا شامل چندین گوشه است که در مایهٔ نوا نیستند. از این رو، در این دستگاه فرود به مایهٔ اصلی به کرات شنیده می‌شود. در فرود معمولاً از درجات دوم و سوم زیر نت پایه استفاده می‌شود و بر نت پایهٔ دستگاه نیز تأکید زیاد می‌شود. به‌طور خاص، در فرود نوا جهشی از درجهٔ چهارم به نت پایه اجرا می‌شود که به «بال
از درجهٔ چهارم به نت پایه اجرا می‌شود که به «بال کبوتر» مشهور است. همین الگو در فرودِ دستگاه شور نیز رایج است. مهم‌ترین گوشه‌های دستگاه نوا عبارتند از: گردانیه، بیات راجه، نهفت، گوشت، نیشابورک، خجسته، عراق، عشاق، حسینی، بوسلیک، نیریز، رهاوی، ناقوس، و تخت طاقدیس. رابطه با دیگر دستگاه‌ها. از نظر درجات، نوا با بیات اصفهان رابطهٔ نزدیکی دارد. در بازه‌اش که از سه نت بمتر از نت پایهٔ نوا تا سه نت بالاترش را شامل می‌شود، تمام درجات مثل بیات اصفهان است؛ به‌جز نتی که دو درجه بمتر از نت پایهٔ نواست که در نوا
نتی که دو درجه بمتر از نت پایهٔ نواست که در نوا ریزپرده‌ای است (مثلاً در نوای سل این درجه می کرن است) و در بیات اصفهان ریزپرده‌ای نیست (می بکار است). حتی گوشه‌های این دو نیز با هم شباهت‌هایی دارد (مثلاً، در هر دو از گوشهٔ بیات راجه و گوشهٔ عشاق اسم برده می‌شود) اما علی‌رغم شباهت مد و شباهت گوشه‌ها، پرده‌گردانی از نوا به بیات اصفهان و برعکس معمول نیست. از این جهت، می‌توان رابطهٔ آن‌ها را مانند رابطهٔ دستگاه‌های سه‌گاه و چهارگاه دانست که گوشه‌های همنام و مشابه زیاد دارند اما بینشان پرده‌گردانی صورت نمی‌گیرد.
زیاد دارند اما بینشان پرده‌گردانی صورت نمی‌گیرد. اگرچه، در بیشتر متون مربوط به ردیف موسیقی ایرانی دستگاه نوا یکی از هفت دستگاه اصلی دانسته می‌شود اما علینقی وزیری آن را یکی از متعلقات دستگاه شور دانسته و روح‌الله خالقی نیز، که از شاگردان وزیری بود، این دیدگاه را تکرار کرده‌است. به نظر می‌رسد که دلیل این دیدگاه آن باشد که با شروع از درجهٔ چهارم دستگاه شور می‌توان به دستگاه نوا رسید. از‌ آنجا که به روش مشابهی می‌توان از دستگاه همایون به آواز بیات اصفهان رسید و اصفهان یک دستگاه مستقل دانسته نمی‌شود (بلکه از
و اصفهان یک دستگاه مستقل دانسته نمی‌شود (بلکه از متعلقات همایون در نظر گرفته می‌شود)، وزیری و خالقی نوا را نیز یک دستگاه مستقل ندانسته‌اند. فرهت این دیدگاه وزیری را نقد می‌کند و تأکید می‌کند که در موسیقی ردیفی ایرانی، تمرکز مدها در حد یک دانگ است و در نتیجه رابطهٔ بین درجات دستگاه‌ها و آوازهای مختلف نباید به تنهایی مبنای تصمیم‌گیری در مورد استقلال آن‌ها از یکدیگر باشد. از بین گوشه‌های دستگاه نوا، پنج گوشه زمینه‌سازان اصلی پرده‌گردانی به مایه‌های دیگر هستند. این پنج گوشه عبارتند از: عراق، نفهت، گوشت،
هستند. این پنج گوشه عبارتند از: عراق، نفهت، گوشت، نیشابورک و خجسته/مجلسی. از این میان، نهفت باعث انتقال به مایه‌ای می‌شود که مایهٔ اصلی هیچ‌یک از دستگاه‌ها نیست، گوشت باعث تغییر به مایه‌ای نزدیک به مایهٔ سه‌گاه می‌شود، نیشابورک منجر به انتقال به مایهٔ ماهور می‌گردد و خجسته و مجلسی هر دو به مایهٔ شور ورود می‌کنند. گوشه‌ها. منابع مختلف گوشه‌های زیر را برای دستگاه نوا برشمرده‌اند: در درآمد نوا توجه بیشتر به دانگی معطوف می‌شود که بمتر از نت پایهٔ دستگاه است. ملودی گاهی تا درجهٔ دومِ بالاتر از نت پایه نیز گسترش
گاهی تا درجهٔ دومِ بالاتر از نت پایه نیز گسترش می‌یابد اما درجات سوم و چهارم به کار گرفته نمی‌شوند. مانند بسیاری دستگاه‌های دیگر، در دستگاه نوا هم ملودی درآمد معرف مایهٔ اصلی دستگاه است. گوشهٔ گَردانیه گوشهٔ کوتاهی است که در مایهٔ نوا اجرا می‌شود و تنها تفاوتش با درآمد دستگاه در آن است که به درجهٔ سوم نوا نیز در آن توجه می‌شود. در این گوشه تمرکز ملودی روی دانگی است که درست بالای نت پایه قرار دارد. این دانگ از نظر درجات با بیات اصفهان مطابقت دارد و به آواز افشاری نیز نزدیک است؛ در نتیجه، بیات راجه در آواز
افشاری نیز نزدیک است؛ در نتیجه، بیات راجه در آواز افشاری و بیات اصفهان هم به کار می‌رود؛ اما در اصل متعلق به دستگاه نوا دانسته می‌شود. در گوشهٔ نَهُفت نت پایه یک اکتاو پایین برده می‌شود و نت پایهٔ جدیدی برای این گوشه به دست می‌آید. از این جهت، می‌توان این گوشه را شبیه به گوشهٔ موالیان در دستگاه همایون دانست. درجات چهارم و پنجم دستگاه (بر اساس این نت پایهٔ جدید) در مرکز ملودی گوشهٔ نهفت قرار دارند و درجات بالاتر (که به نت پایهٔ دستگاه در اکتاو اصلی‌اش نزدیک بودند) به کار گرفته نمی‌شوند؛ مگر در زمان فرود به
بودند) به کار گرفته نمی‌شوند؛ مگر در زمان فرود به مایهٔ اصلی دستگاه. نت زیرپایهٔ دستگاه (که درجهٔ هفتم در این گوشه است) نت ایست گوشه است و معمولاً با تحریر اجرا می‌شود. همچنین، درجهٔ ششم گوشه (که همان درجهٔ سوم پایین‌تر از نت پایهٔ دستگاه است) تبدیل به نت متغیر می‌شود و یک ربع پرده بالا برده می‌شود (مثلاً در نوای سل، می بمل تبدیل به می کرن می‌شود). گوشهٔ گوشت هم در همان اکتاو پایین‌تری قرار دارد که گوشهٔ نهفت قرار داشت. در گوشهٔ گَوِشت، درجهٔ دوم گوشه یک ربع پرده بمتر می‌شود (مثلاً در نوای سل، لا به لا کرن
پرده بمتر می‌شود (مثلاً در نوای سل، لا به لا کرن تغییر می‌یابد) و تبدیل به نت شاهد گوشه می‌شود. همزمان، درجهٔ پنجم گوشه نیز ربع پرده بم می‌شود (از ر به ر کرن) ولی این درجه چندان مورد توجه قرار نمی‌گیرد. نهایتاً، گوشت با فرود به مدار اصلی درآمد دنبال می‌شود و ملودی به نت پایهٔ دستگاه باز می‌گردد. این گوشه گسترهٔ صوتی موسیقی را به مایهٔ اصلی نوا باز می‌گرداند؛ با این تفاوت که در آن به درجهٔ سوم و چهارم نوا توجه بیشتری می‌شود. یکی از مشخصه‌های گوشهٔ نیشابورک جهشی به اندازهٔ چهارم درست است که از نت پایهٔ نوا
جهشی به اندازهٔ چهارم درست است که از نت پایهٔ نوا به درجهٔ چهارم آن انجام می‌شود. نام «شاوَرَک» هم برای این گوشه به کار می‌رود. نیشابورک نام درجهٔ هفتم دستگاه ماهور نیز هست، و گوشه‌ای به همین نام در دستگاه ماهور وجود دارد. در دستگاه نوا، گوشهٔ نیشابورک امکان پرده‌گردانی به دستگاه ماهور را فراهم می‌کند. به گفتهٔ بهروز وجدانی، گوشهٔ نیشابورک در ابتدا یک گوشهٔ سازی بوده‌است، و اجرای آوازی آن تنها از زمان عبدالله دوامی رواج یافته‌است. وی همچنین ذکر می‌کند که صفی‌الدین ارموی در الأدوار شعبهٔ بیست و دوم از شعبات
ارموی در الأدوار شعبهٔ بیست و دوم از شعبات بیست و چهارگانهٔ موسیقی قدیم را «خوزی» نامیده و توضیح می‌دهد که در موسیقی مقامی این شعبه منسوخ شده و نزد اهل عمل آن را با نام «نیشابورک» می‌شناسند. در گوشهٔ خجسته، تمرکز ملودی به درجات بالاتر می‌رود و درجات پنجم و ششم نوا اهمیت پیدا می‌کنند. درجهٔ پنجم نقش نت ایست را ایفا می‌کند. درجهٔ هفتم نیز گاهی شنیده می‌شود اما درجات پایین‌تر چندان به کار گرفته نمی‌شوند. تنها در فرود است که از نت پایه و درجهٔ دوم نوا استفاده می‌شود. به‌طور خلاصه، در این گوشه نت آغاز، شاهد و
می‌شود. به‌طور خلاصه، در این گوشه نت آغاز، شاهد و ایست بر درجهٔ پنجم نوا قرار دارد. گوشهٔ عراق (و گوشهٔ نهیب) در اصل به دستگاه ماهور مربوطند و در آن دستگاه (و نیز در راست‌پنج‌گاه) اجرا می‌شوند، اما در دستگاه نوا نیز قابل اجرا هستند. این گوشه اگرچه از نظر فواصل با درجات شور مطابق است، اما معمولاً در اجرای خود دستگاه شور به کار نمی‌رود و مربوط به آواز دشتی (که از متعلقات شور است) دانسته می‌شود. در عوض، در اجرای دستگاه‌هایی نظیر همایون، راست‌پنج‌گاه و نوا و نیز در آوازهای بیات اصفهان و ابوعطا گوشهٔ عشاق به