payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نامی از فلیسطی ها نیست — هرچند سرزمینی که فلیسطی ها در آن سکونت داشتند، در محدوده‌ای که بر اساس موقعیت رودخانه‌ها توصیف شده، گنجانده شده است. در واقع، فلیسطی ها از طریق نیاکان کفتوری خود، اجازه یافتند که سرزمین را از اویّان (Avvites) تصرف کنند. با این حال، کنترل عملی آن‌ها بر کنعان ظاهراً محدود بوده است. در یوشع ۱۳:۳ آمده است که تنها پنج شهر — غزه، اشدود، اشقلون، گَت و عِقرون — تحت سلطه سران فلیسطی ها بوده‌اند. سه مورد از این شهرها بعداً به‌دست عناقیان (Anakim) افتاد، که همین امر موجب شد این شهرها به
(Anakim) افتاد، که همین امر موجب شد این شهرها به اهدافی برای فتوحات اسرائیلی‌ها تبدیل شوند، چنان‌که در داوران ۳:۳ و سموئیل دوم ۲۱:۲۰ نیز مشاهده می‌شود. خداوند همچنین هنگام خروج بنی‌اسرائیل از مصر، آنان را از مسیر سرزمین فلیسطی ها دور کرد، چنان‌که در خروج ۱۳:۱۷ آمده است. در پیدایش ۲۱:۲۲–۲۷، ابراهیم با ابی‌ملک، پادشاه فلیسطی ها، و نسل او پیمانی از مهربانی و دوستی می‌بندند. پسر ابراهیم، اسحاق نیز با پادشاه فلیسطی ها برخورد مشابهی دارد و در فصل ۲۶ با آن‌ها پیمانی می‌بندد. برخلاف بیشتر گروه‌های قومی دیگر در
می‌بندد. برخلاف بیشتر گروه‌های قومی دیگر در کتاب مقدس، فلیسطی ها در تورات تقریباً همیشه بدون حرف تعریف (the) ذکر شده‌اند. تاریخ‌نگاری تثنیه‌ای. منابع ربانی بیان می‌کنند که فلیسطی ها ذکرشده در کتاب پیدایش با فلیسطی ها موجود در تاریخ‌نگاری تثنیه‌ای (مجموعه کتاب‌هایی از یوشع تا دوم پادشاهان) مردمانی متفاوت بودند. بر اساس تلمود، حولین ۶۰ب، فلیسطی ها ذکرشده در کتاب پیدایش با قوم عوّی‌ها درآمیخته بودند. این تمایز همچنین توسط نویسندگان ترجمه هفتادی (سپتوآجینت – LXX) نیز رعایت شده است؛ آن‌ها واژه‌ی عبری مربوط به
نیز رعایت شده است؛ آن‌ها واژه‌ی عبری مربوط به "فلیسطی ها" را در کتاب‌های داوران و سموئیل، به‌جای "ترانویسی"، ترجمه کردند و از واژه‌ی یونانی کهن ἀλλόφυλοι ("allóphylloi") به معنای «بیگانگان» یا «اقوام دیگر» استفاده نمودند. بر این اساس، رابرت دروز اظهار می‌دارد که واژه‌ی "فلیسطی ها" در زمینه‌ی داستان‌های سامسون، شائول و داوود، به‌سادگی به معنای «غیریهودیانِ ساکن سرزمین موعود» است، نه لزوماً قوم تاریخی خاصی. داوران ۱۳:۱ بیان می‌کند که فلیسطی ها در زمان سامسون بر بنی‌اسرائیل چیره بودند، و او با آنان جنگید و
بر بنی‌اسرائیل چیره بودند، و او با آنان جنگید و بیش از هزار نفر را کشت. بر اساس سموئیل اول فصل ۵، فلیسطی ها حتی تابوت عهد را به غنیمت گرفتند و آن را برای چندین ماه نزد خود نگه داشتند؛ و در سموئیل اول فصل ۶، بازگرداندن تابوت "صندوق" به بنی‌اسرائیل در شهر بیت‌شمش توصیف شده است. چند متن کتاب مقدس، مانند روایت تابوت "صندوق" عهد و داستان‌هایی که اهمیت گَت را بازتاب می‌دهند، به نظر می‌رسد خاطراتی از دوران پایانی عصر آهن I و آغاز عصر آهن ۲ را به تصویر می‌کشند. این قوم بیش از ۲۵۰ بار ذکر شده‌اند، عمدتاً در تاریخ
قوم بیش از ۲۵۰ بار ذکر شده‌اند، عمدتاً در تاریخ دوترونومیستی (Deuteronomistic history)، و به‌عنوان یکی از دشمنان اصلی بنی‌اسرائیل به تصویر کشیده شده‌اند، تهدیدی جدی و مکرر که پیش از آنکه توسط داوود سرکوب شوند، با بنی‌اسرائیل درگیر بودند. البته تمام روابط منفی نبوده است؛ چرا که کِرتی‌ها و فِلِتی‌ها، که از تبار فلیسطی ها (Philistines) بودند، به‌عنوان محافظان شخصی و سربازان داوود خدمت می‌کردند. تهدید آرامی‌ها، آشوری‌ها و بابلی‌ها سرانجام بر اوضاع مسلط شد و خود فلیسطی ها نیز قربانی این گروه‌ها شدند. آن‌ها توسط
فلیسطی ها نیز قربانی این گروه‌ها شدند. آن‌ها توسط امپراتوری نو-بابلی و سپس امپراتوری هخامنشی فتح شدند و تا اواخر قرن پنجم پیش از میلاد، به‌عنوان یک گروه قومی متمایز از میان رفتند. پیامبران. عاموس در فصل ۱ آیه ۸، فلیسطی ها (یا «ἀλλοφύλοι» در یونانی) را در اشدود و عقرون معرفی می‌کند. در فصل ۹ آیه ۷، خداوند نقل‌قول می‌شود که همان‌گونه که بنی‌اسرائیل را از مصر بیرون آورد، فلیسطی ها را نیز از کافتور بیرون آورد. در نسخه یونانی (سبعینی)، به‌جای کافتور، اشاره به آوردن «ἀλλόφυλοι» (بیگانگان/غیریهودیان، که معمولاً
«ἀλλόφυλοι» (بیگانگان/غیریهودیان، که معمولاً به فلیسطی ها تعبیر می‌شود) از کاپادوکیه شده است. کتاب‌های مقدس یرمیا، حزقیال، عاموس و صفنیا از نابودی فلیسطی ها سخن می‌گویند. ارمیا ۴۷:۴ فلیسطی ها را بازماندگان کَفتوری‌ها توصیف می‌کند، زیرا کَفتوری‌ها به شکلی اسرارآمیز، چه به‌دست خداوند و چه به‌دست انسان، نابود شدند. نبردهای میان بنی‌اسرائیل و فلیسطی ها. در ادامه فهرستی از نبردهایی آورده شده است که در کتاب مقدس به‌عنوان درگیری‌هایی میان بنی‌اسرائیل و فلیسطی ها توصیف شده‌اند: خاستگاه و منشاء فلیسطی ها. چندین
توصیف شده‌اند: خاستگاه و منشاء فلیسطی ها. چندین نظریه دربارهٔ منشاء فلیسطی ها ارائه شده است. کتاب مقدس عبری در دو جا ذکر می‌کند که آنها از منطقه جغرافیایی به نام کافتور (احتمالاً کرت/مینوا) آمده‌اند، اگرچه در کتب تاریخی عبری نیز آمده که فلیسطی ها از کاسلوحیم، یکی از هفت پسر پسر دوم حام به نام مصرییم، نزول یافته‌اند. ترجمهٔ هفتادگان فلیسطی ها را به گروه‌های کتاب مقدسی دیگری مانند کافتوری‌ها و کرثی‌ها و پلثی‌ها مرتبط می‌داند که این گروه‌ها به جزیره کرت نسبت داده شده‌اند. این سنت‌ها، در کنار موارد دیگر، منجر
شده‌اند. این سنت‌ها، در کنار موارد دیگر، منجر به نظریهٔ مدرن مبنی بر منشاء ایجئان فلیسطی ها شده است. در سال ۲۰۱۶، یک قبرستان بزرگ فلیسطی ها نزدیک اشکلون کشف شد که بیش از ۱۵۰ جسد دفن شده در قبرهای بیضی‌شکل داشت. یک مطالعه ژنتیکی در سال ۲۰۱۹ نشان داد که هر سه جمعیت اشکلون بیشتر اجداد خود را از جمعیت‌های سامی‌زبان منطقه شام گرفته‌اند، اما جمعیت دوره آهن اولیه به دلیل آمیختگی ژنتیکی مرتبط با اروپایی‌ها از نظر ژنتیکی متفاوت بوده است؛ این نشان ژنتیکی در جمعیت دوره آهن بعدی دیگر قابل تشخیص نیست. طبق نظر
جمعیت دوره آهن بعدی دیگر قابل تشخیص نیست. طبق نظر نویسندگان، این آمیختگی احتمالاً ناشی از «جریان ژن از جمعیت ژنتیکی مرتبط با اروپایی‌ها» در گذار از عصر برنز به عصر آهن بوده است که از نظریه مهاجرتی پشتیبانی می‌کند. DNA فلسطینی‌ها شباهت‌هایی با DNA کرت باستان نشان می‌دهد، اما به دلیل محدودیت تعداد ژنوم‌های باستانی در دسترس برای مطالعه، امکان مشخص کردن دقیق محل مهاجرت فلیسطی ها از اروپا به شام وجود ندارد، «با شباهت ۲۰ تا ۶۰ درصدی به DNA اسکلت‌های باستانی کرت و ایبری و همچنین مردم مدرن ساردینیا.» توافق
کرت و ایبری و همچنین مردم مدرن ساردینیا.» توافق پژوهشگران. بیشتر پژوهشگران توافق دارند که فلیسطی ها ریشه یونانی داشتند و آنها از کرت و سایر جزایر اژه یا به طور کلی از منطقه یونان امروزی آمده‌اند. این دیدگاه عمدتاً بر پایه این واقعیت است که باستان‌شناسان هنگام حفاری لایه‌هایی مربوط به دوره فلیسطی ها در دشت‌های ساحلی و مناطق مجاور، شباهت‌هایی در فرهنگ مادی (مجسمه‌ها، سفال‌ها، پایه‌های آتش و غیره) بین فرهنگ اژه-یونانی و فرهنگ فلیسطی ها یافته‌اند که نشان‌دهنده منشاء مشترک است. اقلیت مخالفی نیز وجود دارد که
منشاء مشترک است. اقلیت مخالفی نیز وجود دارد که ادعا می‌کند این شباهت‌ها در فرهنگ مادی تنها نتیجه فرایند فرهنگ‌پذیری (اکلچریشن) است، در طول ۵۷۵ سال زندگی فلیسطی ها در میان کنعانیان (فنیقی‌ها)، اسرائیلی‌ها و شاید دیگر اقوام دریانورد. «پلست» در نوشته‌های مصری. از سال ۱۸۴۶، پژوهشگران فلیسطی های کتاب مقدس را با نوشته‌های مصری «پلست» مرتبط دانسته‌اند.هر پنج مورد این نوشته‌ها از حدود سال ۱۱۵۰ قبل از میلاد تا حدود سال ۹۰۰ قبل از میلاد ظاهر می‌شوند، درست زمانی که اشاره‌های باستان‌شناسی به کیناخو یا کاآنّا (کنعان)
باستان‌شناسی به کیناخو یا کاآنّا (کنعان) به پایان می‌رسد؛ و از سال ۱۸۷۳ مقایسه‌هایی میان آنها و «پلزگیان»‌های ایجئان انجام شده است. تحقیقات باستان‌شناسی تاکنون نتوانسته است وجود یک سکونتگاه گسترده فلسطینی‌ها در دوره رامسس سوم را تأیید کند.
ناجورمُژه‌ای‌ها (Heterotrichs) یکی از رده‌های جانوران مژکدار هستند. آن‌ها را در شاخه حبابچه‌داران (Alveolata) هم جا داده‌اند. ناجورمژه‌ای‌ها معمولاً دارای یک منطقه دهانی برجسته با اندامچه‌هایی در پیرامون دهان هستند که برای جابجایی و تغذیه استفاده می‌شوند. این جانداران در بقیه بدن خود دارای مژک هستند. بسیاری از گونه‌های آنان از قابلیت هم‌کشی (انقباض) بالا برخوردارند و معمولاً در حالت هم‌کشیده یا مخروطی‌شکل به‌سر می‌برند. منابع. عطری، مرتضی، واژه‌نامه علوم زیستی، دوجلدی، همدان: اداره انتشارات دانشگاه
علوم زیستی، دوجلدی، همدان: اداره انتشارات دانشگاه بوعلی‌سینا، ۱۳۸۴.
منطقه هسته‌ای اصفهان،تأسیسات فراوری اورانیوم اصفهان یا صنایع اصفهان، یکی از تأسیسات هسته‌ای ایران زیر نظر سازمان انرژی اتمی ایران است. این تأسیسات، شامل ۶۰ واحد تولیدی است که کلیهٔ تجهیزات آن حدود ۱۵۰۰۰ دستگاه است و در زمینی به مساحت ۶۰ هکتار بنا شده است. این سایت در مرکزیت چرخه سوخت هسته‌ای قرار دارد.برآورد به‌روز شده نشان می‌دهد که این برنامه هزینه‌ای در حدود ۸۴٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ تا ۱۲۶٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ ریال است. محصولات. پس از استخراج اورانیوم از معدن، آن را با اسید می‌شویند و محصول به‌دست آمده را
آن را با اسید می‌شویند و محصول به‌دست آمده را که کیک زرد (U3O۸) نام دارد، به تأسیسات می‌آورند تا برای غنی‌سازی آماده کنند.تبدیل کیک زرد به ترکیبات دیگر اورانیوم یعنی اورانیوم دی‌اکسید (UO۲)، اورانیوم تترافلورید (UF۴) و اورانیوم هگزافلوراید (UF۶)، مهم‌ترین فعالیتی است که در این تأسیسات انجام می‌شود و غنی‌سازی اورانیوم جزو وظایف و فعالیت‌های این مجتمع نیست. تولید گاز فلوئور با استفاده از الکترولیز هیدروژن فلوئورید (HF) هم در این مجتمع انجام می‌شود. این گاز به عنوان یک ماده اصلی در صنعت هسته‌ای کاربرد
گاز به عنوان یک ماده اصلی در صنعت هسته‌ای کاربرد دارد.بعد از تولید (UF۶)، آن را به تأسیسات هسته‌ای نطنز می‌برند و در آن‌جا با استفاده از سانتریفوژ غنی‌سازی اورانیوم، خلوص اورانیوم-۲۳۵ را بیشتر می‌کنند. سپس اورانیوم غنی‌شده را به بخش دیگری از تأسیسات فرآوری اورانیوم اصفهان می‌آورند و برای استفاده در رآکتور هسته‌ای برای تولید انرژی آماده می‌کنند. در بخش ZPP این تأسیسات، فلزات تیتانیم و زیرکونیم تولید می‌شوند. زیرکونیوم علاوه بر کاربرد در صنعت هسته‌ای، در ساخت وسایل جراحی و هواپیماسازی نیز کاربرد دارد. در
وسایل جراحی و هواپیماسازی نیز کاربرد دارد. در طبیعت، همواره در کنار زیرکونیوم، هافنیم نیز وجود دارد که مزاحم انجام فعالیت‌هاست؛ از دیگر اقدامات مهم این بخش، جداسازی این دو از یکدیگر است. طبق اعلام سازمان انرژی اتمی ایران در سال ۱۳۹۰، تولید اورانیوم دی‌اکسید گرید سرامیکی با غنای طبیعی در تأسیسات فرآوری اورانیوم اصفهان به مرحله بهره‌برداری نزدیک و خوراک‌دهی آن آغاز شده است. ماده اولیه مصرفی که همان کیک زرد (U3O۸) یا سنگ معدن غلیظ شده اورانیوم است، طی فرایند پیچیده شیمیایی به پودر دی‌اکسید اورانیوم طبیعی خالص
شیمیایی به پودر دی‌اکسید اورانیوم طبیعی خالص (UO۲) با مشخصات ویژه و قابلیت سرامیکی شدن تبدیل می‌شود و به عنوان ماده اولیه برای تولید سوخت رآکتور تحقیقاتی آب سنگین اراک (IR-40) مورد استفاده قرار می‌گیرد. تاریخچه. کار ساخت تأسیسات فرآوری اورانیوم اصفهان، در سال ۱۳۷۲–۱۳۷۱ برای اجرای یکی از پروژه‌ها با انعقاد قراردادی با شرکت چینی آغاز شد. در طول مدت ۵ سال، چینی‌ها فقط ۱۰ درصد کار را انجام دادند و بعد از قطع یک جانبه قرارداد از سوی چین در سال ۱۳۷۷، مقدمات انجام کار توسط ایران فراهم شد و از سال ۱۳۷۹ رسماً شروع
کار توسط ایران فراهم شد و از سال ۱۳۷۹ رسماً شروع به کار کرد.
سازمان انرژی اتمی ایران یک سازمان دولتی در ایران است که از سال ۱۳۵۳ وظایف مربوط به توسعه فناوری هسته‌ای و کلیه امور مربوط به انرژی هسته‌ای در ایران را بر عهده دارد. تاریخچه. این سازمان که مقدمات ایجاد آن از اوایل سال ۱۳۵۳ فراهم گردیده بود، با تصویب قانون «سازمان انرژی اتمی» در ۱۶ تیر ۱۳۵۳ عملاً به‌صورت یک شخصیت حقوقی رسمیت یافت. دلیل اصلی تأسیس این سازمان، استفاده از انرژی اتمی در صنایع، کشاورزی و خدمات و ایجاد نیروگاه‌های اتمی و کارخانه‌های آب‌شیرین‌کن، تولید مواد اولیه مورد نیاز صنایع اتمی، ایجاد زیربنای
مواد اولیه مورد نیاز صنایع اتمی، ایجاد زیربنای علمی و فنی لازم برای اجرای طرح‌های مزبور و همچنین برقراری هماهنگی و نظارت بر کلیه امور مربوط به انرژی اتمی در کشور عنوان شد. این سازمان در ابتدا زیر نظر نخست‌وزیری فعالیت می‌کرد و رئیس آن اکبر اعتماد بود. با تصویب قانون تأسیس «وزارت نیرو» در ۲۸ بهمن ۱۳۵۳ و براساس مادهٔ ۹ آن، سازمان انرژی اتمی ایران زیرمجموعهٔ وزارت نیرو شد. با پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ این سازمان جزء معاونت انرژی وزارت نیرو باقی ماند تا با تصویب هیئت وزیران در ۱۹ اسفند ۱۳۶۰ دوباره مستقل شد و زیر نظر
وزیران در ۱۹ اسفند ۱۳۶۰ دوباره مستقل شد و زیر نظر نخست‌وزیری قرار گرفت. با حذف نخست‌وزیری در سال ۱۳۶۸، سازمان زیر نظر رئیس‌جمهور قرار گرفت و رئیس سازمان، سمت معاون رئیس‌جمهوری را پیدا کرد. قبل از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، این سازمان چشم‌انداز راه‌اندازی ۲۳۰۰۰ مگاوات برق هسته‌ای را در دستور کار داشت و بر این مبنا قراردادهای متعددی را برای احداث نیروگاه‌های هسته‌ای و دسترسی به سوخت هسته‌ای مورد نیاز منعقد نمود که پیگیری آنها سبب گسترش سریع سازمان گردید. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی با تجدید نظر اساسی در کل
از پیروزی انقلاب اسلامی با تجدید نظر اساسی در کل برنامه‌های سازمان و ایجاد تغییرات بنیادی در اهداف و وظایف آن، قدم‌های مؤثری در جهت کاربرد و استفاده صلح‌آمیز از انرژی اتمی در کشور برداشته شده است. این اقدامات که از نیمه دوم دهه هفتاد کاملاً مشهود بوده است، در جهت دستیابی به خودکفایی نسبی و با توجه به محدودیت‌های شدید اعمال‌شده توسط کشورهای غربی صورت گرفته است. با تصویب قانون حفاظت در برابر اشعه در ۲۰ فروردین ۱۳۶۸، وظایف مرتبط به سازمان انرژی اتمی سپرده شد. در ۱۰ بهمن ۱۳۹۸ وزارت خزانه‌داری آمریکا، سازمان
در ۱۰ بهمن ۱۳۹۸ وزارت خزانه‌داری آمریکا، سازمان انرژی اتمی ایران و رئیس آن علی‌اکبر صالحی را در لیست افراد تحریم‌شده قرار داد. شرکت‌ها، مؤسسات و مراکز وابسته. پژوهشگاه علوم و فنون هسته‌ای. پژوهشگاه علوم و فنون هسته‌ای، مرکزی وابسته به سازمان انرژی اتمی ایران است، که در سال ۱۳۸۵ تأسیس شده است. این مرکز به انجام و پیشبرد تحقیق، توسعه و کابرد علوم و فنون هسته‌ای در ایران می‌پردازد. رئیسان سازمان. اسامی رئیسان سازمان از بدو تأسیس تاکنون عبارتند از:
ابیوردی یا به گویش محلی بُلوردی، یکی از محله‌های قدیمی و تاریخی شهر شیراز است که در شمال غربی این شهر و بر بلوار شهید چمران واقع شده است. این محله با قدمتی چند صد ساله به مرور زمان به یکی از نقاط شناخته شده و پر جمعیت شهر تبدیل شده است. بافت محله، ترکیبی از کوچه‌های باریک و پله ای و خانه‌هایی با معماری قدیمی است که حال و هوای گذشته را زنده نگه داشته و بخشی از هویت فرهنگی شیراز به‌شمار می‌رود. اهالی محله، بسیاری‌شان نسل به نسل در همین کوچه‌ها بزرگ شده‌اند و خاطرات مشترک زیادی دارند. ابیوردی نه تنها محله‌ای
خاطرات مشترک زیادی دارند. ابیوردی نه تنها محله‌ای برای زندگی، بلکه گنجینه‌ای زنده از تاریخ مردمی و معماری بومی شیراز است. هرچند این عناصر سنتی این روزها در سایهٔ ساختمان‌های نوساز، رفته‌رفته کم‌رنگ می‌شوند. تاریخچه. ایل ابیوردی یکی از طوایف کهن ایرانی است که ریشه‌ای تاریخی و فرهنگی عمیق در منطقه خراسان و فارس دارد. نام «ابیوردی» برگرفته از «ابیورد» (Abiward یا Abivard) است، شهری باستانی در خراسان قدیم که امروز در ترکمنستان قرار دارد. بسیاری از مردمان این ایل در دوره‌های مختلف تاریخی، به دلایل سیاسی،
این ایل در دوره‌های مختلف تاریخی، به دلایل سیاسی، اقتصادی یا امنیتی، از خراسان به مناطق مرکزی و جنوبی ایران کوچ کردند. پیشینه حضور در شیراز. حضور ابیوردی‌ها در شیراز به دوره‌های زندیه و به‌ویژه قاجاریه بازمی‌گردد؛ زمانی که تحولات سیاسی، مهاجرت‌های قومی و گسترش دستگاه دیوانی موجب جابه‌جایی و اسکان طوایف مختلف در شهرهای مهم ایران، از جمله شیراز، شد. خاندان‌های ابیوردی که اصالتاً از نواحی ابیورد در خراسان بزرگ کوچ کرده بودند، در مسیر مهاجرت خود در مناطقی چون آذربایجان، چهارمحال و کرمان سکونت گزیدند و در
چون آذربایجان، چهارمحال و کرمان سکونت گزیدند و در نهایت، گروهی از آنان به شیراز رسیدند. این گروه با گذشت زمان و تثبیت جایگاه اجتماعی خود، در بافت مرکزی شیراز ساکن شدند و محله‌ای را بنیاد نهادند که بعدها به نام «محلهٔ ابیوردی» شناخته شد.. در سال ۱۲۹۳ هجری قمری والی فارس معتمد الدوله فرهاد میرزا به ابیوردی‌ها که اکثر مردان این طایفه عضو توپخانه فارس بودند پیشنهاد می‌دهد که در محل کنونی سکونت کنند. وی بعد از بازگشت به دارالحکمه، حاج میرزا حسین ترک معروف به ایرونی مالک بخش وسیعی از همین منطقه ابیوردی را احضار
مالک بخش وسیعی از همین منطقه ابیوردی را احضار می‌کند و اجازه سکونت ابیوردی‌ها در این محل را از وی می‌گیرد در این خصوص قباله‌ها نوشته می‌شود و سند را به نام چهار نفر می‌نویسند که عبارتند از مشهدی میرزا آقا، حاج پیرعلی، حاج خیرعلی و حاج نورعلی سلطان مظفر قهرمانی ابیوردی در کتاب نخست خود یعنی کتاب از باورد یا ابیورد خراسان تا ابیورد یا ابوالورد فارس، دربارهٔ تاریخ محلهٔ ابیوردی شیراز، اقوام، اشخاص و فامیل‌های محلهٔ ابیوردی سخن گفته است. استاد سید محمد علی جمالزاده، نویسنده پرآوازهٔ ایرانی، در این کتاب به
جمالزاده، نویسنده پرآوازهٔ ایرانی، در این کتاب به تقدیر و تمجید از مظفر قهرمانی ابیوردی می‌پردازد. فصل‌های این کتاب به ترتیب مقابل است: مقدمه به قلم استاد جمالزاده، شرح زندگی نگارنده، باورد تا ابیورد، کانون ایدآلیستی خراسان، ترک ایل، نادرشاه افشار، ابیورد یا ابوالورد شیراز، خصوصیات ابیوردی‌ها، فامیل‌های ابیوردی، مناصب و مدارج تحصیلی، قشقایی‌ها، روسای قشقایی، طوایف و تیره‌های قشقایی قشقایی یا اینانلو؟. برخلاف باور عمومی، طایفه ابیوردی از ایل اینانلو و خمسه به‌شمار می‌آید و نه از ایل قشقایی. ریشه‌های تاریخی
می‌آید و نه از ایل قشقایی. ریشه‌های تاریخی ایل اینانلو به قبایل ترک تبار ترکستان بازمی‌گردد که بسیار پیش از حمله مغول به ایران در سده هفتم هجری و حتی پیش از تشکیل اتحاد ایلات قشقایی، در نواحی گسترده‌ای از جنوب ایران از جمله مناطق بختیاری و فارس سکونت داشته‌اند. از قرن هفدهم تا اوایل قرن نوزدهم میلادی، مسئولیت ضابطی و اداره ایل اینانلو در اختیار خاندان‌های ابیوردی قرار داشت. منابع تاریخی از مهرخان فرزند رحیم‌خان، به‌عنوان آخرین شخصیت برجسته از این طایفه در مقام ضابطی ایل اینانلو یاد کرده‌اند. در دهه‌های
مقام ضابطی ایل اینانلو یاد کرده‌اند. در دهه‌های بعد، بخش بزرگی از ابیوردی‌ها به زندگی یکجانشینی و شهرنشینی روی آوردند و در مناطقی چون شیراز ساکن شدند. در مقابل، شماری از این طایفه که همچنان شیوه زندگی کوچ‌نشینی را ترجیح دادند، با فرمان سرلشکر شیبانی تحت تابعیت اداری ایل قشقایی درآمدند و به‌عنوان خراج‌گزار آن ایل معرفی شدند. این وابستگی، بیشتر جنبه نظامی و سیاسی داشت و ارتباطی به اصالت قومی و تبار آن‌ها نداشت. بر این اساس، طایفه ابیوردی از منظر تبارشناسی و تاریخ اجتماعی، بخشی از ایل اینانلو محسوب می‌شود و
تاریخ اجتماعی، بخشی از ایل اینانلو محسوب می‌شود و هویت فرهنگی و تاریخی آن‌ها در پیوند با ترک‌ها و قبایل پیشاقشقایی جنوب ایران تعریف می‌گردد. صفحه ابیوردی پیک لهجه ترکی ابیوردی. لهجهٔ ترکی ابیوردی، که توسط ساکنان ابیوردی در شیراز تکلم می‌شود، ویژگی‌های خاص و منحصر به فردی دارد که آن را از دیگر لهجه‌های ترکی در شیراز متمایز می‌کند. این لهجه برخلاف بسیاری از گویش‌های ترکی که تحت تأثیر زبان آذربایجانی قرار گرفته‌اند، بیشتر به زبان ترکی خراسانی شباهت دارد و در واقع یکی از گویش‌های خاص این گروه زبانی است. ساکنان
یکی از گویش‌های خاص این گروه زبانی است. ساکنان ابیوردی که ریشه‌های تاریخی و قومی خود را از منطقهٔ ابیورد در خراسان بزرگ (در نزدیکی مرز ترکمنستان امروزی) دارند، این لهجه را به‌طور سنتی حفظ کرده‌اند. لهجهٔ ترکی ابیوردی ویژگی‌هایی از زبان ترکی خراسانی را در خود دارد و بسیاری از ویژگی‌های آوایی، واژگانی، و دستوری آن مشابه لهجه‌های ترکی در مناطق خراسان مانند قوچان، درگز، و بجنورد است. علاوه بر این، تماس این لهجه با زبان فارسی و محیط فرهنگی شیراز، باعث بروز تغییراتی در واژگان و ساختارهای دستوری آن شده است. در
در واژگان و ساختارهای دستوری آن شده است. در زمینهٔ مطالعهٔ لهجهٔ ترکی ابیوردی، یکی از مهم‌ترین آثار تحقیقاتی توسط پرفسور عثمان ندیم تونا، زبان‌شناس برجستهٔ، به نگارش درآمده است. مقالهٔ مفصل ایشان با عنوان «ابیوردی: ایراندا بیر ترک دییالکتی» در ۳۱ صفحه، به بررسی دقیق ویژگی‌ها و خصوصیات این لهجه می‌پردازد. این مقاله نخستین بار در مجله‌های زبان‌شناسی منتشر شد و در آن، تونا به تفاوت‌های زبان‌شناسی ترکی ابیوردی با دیگر لهجه‌های ترکی در ایران پرداخته و به‌ویژه به شباهت‌های آن با ترکی خراسانی اشاره کرده است.
به شباهت‌های آن با ترکی خراسانی اشاره کرده است. ترجمهٔ خلاصه‌ای از این مقاله در کتاب «سیری در تاریخ زبان و لهجه‌های ترکی» نوشتهٔ دکتر جواد هئیت نیز منتشر شده است. در این کتاب، دکتر هئیت به‌طور مفصل به تاریخچهٔ زبان‌های ترکی و ویژگی‌های لهجه‌های مختلف آن در ایران پرداخته و در کنار بررسی ترکیب‌های زبانی و فرهنگی، به نقش مهمی که ترکی ابیوردی در این فرایند ایفا کرده، اشاره می‌کند. لهجهٔ ترکی ابیوردی به‌عنوان بخشی از تاریخ زبان ترکی در ایران، اهمیت زیادی دارد و مطالعهٔ آن می‌تواند به فهم بهتر فرآیندهای
دارد و مطالعهٔ آن می‌تواند به فهم بهتر فرآیندهای زبان‌شناسی در مناطق مرزی و تماس‌های زبانی میان گویش‌های مختلف کمک کند.[۱] صفحه ابیوردی پیک امکانات رفاهی. ابیوردی با برخورداری از مجموعه‌ای متنوع از خدمات عمومی و رفاهی، به‌عنوان یکی از منطقه‌های برخوردار و مجهز شهر شیراز شناخته می‌شود. این محله با دارا بودن دبستان ابیوردی، دبستان اسدالله پروا، دبیرستان فرهنگ، دبستان شهید محمد پرند، دبیرستان کوشش، مجتمع آموزشی فرهنگیان، دبیرستان شهید معزی، مدرسه تحصیل از راه دور و راهنمایی شهید جعفری، دانشکده توانبخشی، مسجد
دور و راهنمایی شهید جعفری، دانشکده توانبخشی، مسجد جامع و حسینیه ابیوردی، پاسخگوی نیازهای آموزشی و مذهبی ساکنان خود است. همچنین، وجود اداره ثبت احوال، دادسرای ابیوردی، اداره آموزش و پرورش ناحیه، زمین چمن و زمین والیبال ابیوردی، استخر ابیوردی، پارک محله ابیوردی، سالن ورزشی رضوان و مرکز ترویج شهروندی طلوع ابیوردی، فضای شهری و اجتماعی مناسبی برای زندگی سالم و فعال شهروندان فراهم کرده است. از نظر خدمات فرهنگی و ورزشی، کانون ورزشی و پرورش فکری دوکوهکی نقش مؤثری در رشد و توسعهٔ نوجوانان و جوانان محله دارد. در
در رشد و توسعهٔ نوجوانان و جوانان محله دارد. در حوزه سلامت نیز نزدیکی به درمانگاه امیدرضا سهامی و بیمارستان مادر و کودک و اعصاب و روان حافظ، از امتیازات قابل توجه این منطقه به‌شمار می‌آید. علاوه بر این، دسترسی به شبکه گسترده‌ای از بانک‌ها مانند شعبه مرکزی بانک ملت، بانک دی، توسعه تعاون، صادرات، تجارت، شهر، سپه و ملی، محله ابیوردی را به یک مرکز خدمات مالی قابل اتکا تبدیل کرده است. در مجموع، ابیوردی با این سطح از زیرساخت‌ها و خدمات، چهره‌ای از یک شهرک کامل و خودکفا بر بام شیراز را به نمایش می‌گذارد.[ابیوردی
خودکفا بر بام شیراز را به نمایش می‌گذارد.[ابیوردی پیک] رودخانه خشک. رودخانه خشک شیراز یا هفت پیلی یک رودخانه فصلی است که از ملحق شدن آب دو قنات نهراعظم و چنار سوخته تشکیل شده و پس از عبور از شهر شیراز به سمت جنوب شرقی حوضه خود متمایل شده و به دریاچه مهارلو می‌ریزد. حوضه آبریز رودخانه خشک به فرم کشیده و در جهت شمال غرب به جنوب شرق است و یکی از زیرحوضه‌های دریاچه مهارلو محسوب می‌شود. این رودخانه به صورت قطری از وسط شهر شیراز و روبروی ابیوردی می‌گذرد و گویی شهر را به دو نیم تقسیم کرده است. برای عبور از روی
شهر را به دو نیم تقسیم کرده است. برای عبور از روی این رودخانه در ابیوردی، پل‌های متعددی بر روی آن نصب شده است که معروفترین آن‌ها عبارت‌اند از: پل نمازی، پل زرگری
وَبا، مرگامرگی یا کالِرا عفونت روده کوچک توسط برخی از سویه‌های باکتری "ویبریو کلرا" است. نشانه‌های این عفونت ممکن است از هیچ، خفیف تا شدید متغیر باشند. نشانه کلاسیک آن مقادیر زیاد اسهال آبکی است که چند روز طول می‌کشد. استفراغ و گرفتگی عضلات نیز ممکن است رخ دهد. میزان اسهال می‌تواند آنقدر شدید باشد که در عرض چند ساعت منجر به کم‌آبی شدید و عدم تعادل الکترولیت شود. این وضعیت ممکن است منجر به فرو رفتگی چشم ها سردی پوست، کاهش خاصیت ارتجاعی پوست و چین و چروک دست‌ها و پاها شود. کم‌آبی می‌تواند باعث آبی شدن پوست
و پاها شود. کم‌آبی می‌تواند باعث آبی شدن پوست شود. علائم دو ساعت تا پنج روز پس از قرار گرفتن در معرض آن شروع می‌شود. این باکتری معمولاً با نوشیدن آب آلوده یا خوردن ماهی و صدف نپخته یا از طریق سبزیجات آلوده شده وارد بدن شود. انسان تنها میزبان شناخته شده وبا است. وبا را می‌توان با آزمایش مدفوع تشخیص داد. درمان اصلی برای افراد مبتلا او آر اس (ORS)، جایگزینی مایعات و الکترولیت‌ها با استفاده از محلول‌های کمی شیرین و نمکی است. محلول‌های مبتنی بر برنج ترجیح داده می‌شوند. مکمل روی در کودکان مفید است. در موارد
می‌شوند. مکمل روی در کودکان مفید است. در موارد شدید، مایعات داخل وریدی، مانند لاکتات رینگر، ممکن است مورد نیاز باشد و آنتی‌بیوتیک‌ها ممکن است مفید باشند. آزمایش برای اینکه ببیند وبا به کدام آنتی‌بیوتیک حساس است می‌تواند به انتخاب کمک کند. مهم‌ترین راه انتقال وبا، سبزی‌های آلوده‌است. سبزی‌هایی که در هنگام کاشته شدن با کود انسانی تغذیه می‌شوند دارای بیشترین آلودگی هستند. وبا در طول تاریخ هفت بار همه‌گیری جهانی گسترده داشته‌است. امروزه وبا بیشتر در کشورهای جهان سوم به علت وضعیت ناسالم و آلودگی برخی آب های
جهان سوم به علت وضعیت ناسالم و آلودگی برخی آب های آشامیدنی دیده می‌شود. این باکتری در میوه‌ها، سبزیجات خام، آب‌های ساکن (راکد)، محصولات دریایی و غذاهای آلوده وجود دارد. در دورهٔ این بیماری از مصرف لبنیات غیر پاستوریزه باید پرهیز کرد. به گفته سازمان بهداشت جهانی سالیانه حدود چهار میلیون نفر به این بیماری مبتلا می‌شوند که تقریباً ۱۴۳ هزار نفر جان خود را از دست می‌دهند که بسیاری از مبتلایان علائم خفیفی داشته که اگر درمان نشود، می‌تواند در عرض چند ساعت جان مبتلا را بگیرد. نشانه‌های بیماری. آغاز ناگهانی اسهال
را بگیرد. نشانه‌های بیماری. آغاز ناگهانی اسهال رقیق شدید و بدون درد و تب از نشانه‌های بیماری وبا است. اسهال وبایی به اسهال آب برنجی معروف است و فرد بیمار گاه روزانه بیش از ۳۰لیتر آب دفع می‌کند که این مقدار دفع آب باعث اسیدوز و نهایتاً می‌تواند منجر به مرگ فرد شود. کمتر از ۵٪ بیماران وبایی تب دارند. گاهی در آغاز بیماری استفراغ دیده می‌شود. بیمار احساس تشنگی دارد و بی‌قرار است، از درد پشت ساق پا شاکی است، زبان خشک، چشم‌ها گودرفته و نبض ناتوان است. البته باید توجه داشته باشید که هر کدام از این موارد بالا به
توجه داشته باشید که هر کدام از این موارد بالا به تنهایی نشان‌گر وبا نیستند و یک فرد ممکن است همه نشانه‌های بالا را نداشته باشد. مدت زمان بروز بیماری از ۲ تا ۵ روز متغیر است. پیشگیری. اگرچه بیماری وبا می‌تواند مرگ‌آور باشد، اما می‌توان از آن پیشگیری کرد. در ایالات متحده آمریکا و اروپای غربی به علت استفاده از سیستم‌های آب و دفع بسیار پیشرفته، مرگامرگی تهدید مهمی نمی‌باشد. درمان. نخستین مرحله درمان، نوشاندن آب و الکترولیت‌ها به بیمار است. گام بعدی، دادن آنتی‌بیوتیک است که هم کمک به کاهش حجم مدفوع می‌کند و هم
است که هم کمک به کاهش حجم مدفوع می‌کند و هم مدت بیماری را کوتاه می‌کند و همچنین سیکل انتقال را کوتاه و قطع می‌کند. برای نوشاندن آب و الکترولیت توجه به شدت اسهال و وضع کم‌آبی بیمار لازم است. در اسهال‌های خفیف و دهیدراتاسیون خفیف (زیر ۵٪) دادن آب و الکترولیت خوراکی (ORS) کافی است و اگر موجود نبود یا بیمار تحمل نکرد می‌توان از لعاب برنج (۵۰ گرم در لیتر)، نوشابه با نمک و… استفاده کرد. در بیماران با دهیدراسیون شدید (که بیش از ۱۰٪ آب از دست داده‌اند؛ دارای چشم‌های کاملاً گود رفته، خواب آلوده، فشار خون و نبض