payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد خود متن مکاشفات را از ترجمهٔ لاتین به یونانی برگرداند. در نهایت، متن یونانی تصحیح شده، به‌همراه ترجمهٔ لاتین تازه‌ای از آن (که جایگزین ترجمهٔ مغلوط جروم شده بود) و حواشی مفصل خود اراسموس، در ۱۵۱۶ به چاپ رسید. چیزی که در میان معاصران اهمیت فراوان یافت، نه خود متن یونانی (که تا حدود زیادی مشابه متن رسمی بیزانسی بود)، بلکه همین حواشی مفصل اراسموس بود که در آن‌ها، با تبحر خود در زبان یونانی، ترجمهٔ جروم و نظرات مفسران قرون وسطی را آماج انتقادات خود قرار می‌داد. از جمله او در ترجمهٔ «لوگوس» یونانی به جای
از جمله او در ترجمهٔ «لوگوس» یونانی به جای «کلمه» از «کلام» استفاده کرد و بدین ترتیب مسیح «کلام خدا» معرفی شد. «کلمه» معنایی ایستا دارد و بر یک ذات ثابت دلالت می‌کند، اما «کلام» معنایی جاری دارد که بر عملی پیوسته دلالت می‌کند. این ترجمه که مبنایی لغت‌شناسانه داشت، باعث انتقاد الهیدانان قرون وسطی شد که نتایج الهیاتی این تغییر را با اصول دینی خود در تعارض می‌دیدند. جستجو به دنبال متون قدیمی کتاب مقدس تا پایان عمر اراسموس ادامه داشت و مدام متون بیشتری جمع و مقابله می‌کرد. اما متن تصحیح شده پس از بازنگری کلی
می‌کرد. اما متن تصحیح شده پس از بازنگری کلی در ۱۵۱۹ دیگر تغییر نکرد. این متن بازنگری شده اساس ترجمهٔ مارتین لوتر از کتاب مقدس به زبان آلمانی قرار گرفت و تا قرن نوزدهم، که نقد متن علمی رواج یافت، متن رسمی جدید کتاب مقدس بود. همچنین، وی راجع‌به آموزش و پرورش نیز کتاب‌هایی نگاشته بود به‌نام «"پرورش کودکان"» و «"روش صحیح تحصیل"» و «"دربارهٔ رفتار و ادب کودکان"». او در کتاب "پرورش کودکان" می‌گوید که مادر باید طفل را تا شش یا هفت سالگی به‌عادات نیکو متخلق کند و خواندن و نوشتن و نقاشی و شناختن جانوران و چیزهای
خواندن و نوشتن و نقاشی و شناختن جانوران و چیزهای معمولی را به‌طور غیرجدی و غیررسمی بدو بیاموزاند. از سن هفت باید پدر یا مربی کودک را تعلیم دهد یا به دبستانش بفرستد و برحسب مسلک انسان‌گرایان رنسانس تربیتش کند، یعنی کتاب مقدس و کتب اولیای دین مسیح و زبان و ادبیات یونان و روم را بدو بیاموزد. نزاع با مارتین لوتر. مارتین لوتر رهبر نهضت اصلاح دینی، تا حدود زیادی شاگرد غیر مستقیم اراسموس به‌شمار می‌رفت و اشتراک نظرهای بسیاری با او داشت، تا حدی که شایع شده بود کتب لوتر با همکاری اراسموس نوشته شده‌است. هرچند توجه
لوتر با همکاری اراسموس نوشته شده‌است. هرچند توجه بسیار اراسموس به اخلاق و تربیت اخلاقی و معنوی، مخالف برداشت لوتر از مسیحیت بود که فیض خدا را تنها راه نجات می‌دانست. به گفتهٔ لوتر «اراسموس به انسان بیشتر می‌پردازد تا خدا.» طی نزاع‌هایی که میان لوتر و کلیسای کاتولیک رخ داد، اراسموس از نفوذ خود استفاده کرد تا مقامات روحانی و غیرروحانی را به شنیدن نظرات لوتر وادارد و وقتی پاپ لئوی دهم فرمانی علیه لوتر صادر کرد، اراسموس از او انتقاد کرد و کوشید از سوزاندن کتاب‌های لوتر جلوگیری کند. اما سرسختی لوتر
کتاب‌های لوتر جلوگیری کند. اما سرسختی لوتر میانجیگری‌های اراسموس را بی اثر می‌ساخت و کم‌کم اراسموس از حمایت او دست برداشت، زیرا آشتی را ناممکن می‌دید. برای اراسموس وحدت جهان مسیحی اهمیتی مافوق همه چیز داشت، و به لوتر انتقاد کرد که باورهایش را در صدر اهمیت می‌دانست و به خصوص آن‌ها را ضمن کتاب‌های آتشین میان مردم عامی منتشر می‌کرد و بر آتش ناآرامی‌ها می‌دمید. از دید اراسموس، مسیحیان تک تک از فیض روح القدس بهره نمی‌برند، بلکه همه با هم مشمول این فیض می‌شوند و با فردگرایی لوتر که مدعی صلاحیت اجتهاد همهٔ مؤمنان
فردگرایی لوتر که مدعی صلاحیت اجتهاد همهٔ مؤمنان بود، مخالف بود. در مقابل لوتر می‌گفت: «با وساطت روح القدس هر انسانی به آن روشنی ضمیر می‌رسد که می‌تواند با قاطعیت کامل دربارهٔ خود و رستگاری خود داوری کند و از میان آموزه‌ها و عقاید همهٔ آدمیان یکی را برگزیند.» تأثیر. دانشگاه و دبیرستان رتردام به نام او نامگذاری شده‌است. به افتخار او، در سال ۱۹۸۷ اتحادیه اروپا برنامه‌ای را تدوین کرد که در آن می‌بایستی دانشگاه‌های اروپایی با اعطای بورس‌های تحصیلی نیروی انسانی جوان از کشورهای غیر اروپایی جذب کنند. این برنامه که
از کشورهای غیر اروپایی جذب کنند. این برنامه که بورس اراسموس نام داشت در فناوری‌های پیشرفته شروع به جذب نیروی انسانی کرد و هنوز نیز ادامه دارد.
رالف والدو امرسون (به انگلیسی: Ralph Waldo Emerson) (زادهٔ ۲۵ مه ۱۸۰۳ – درگذشتهٔ ۲۷ آوریل ۱۸۸۲) که با نام میانی خود والدو شناخته می‌شد، فیلسوف، مقاله‌نویس، مدرس، کشیش، الغاگر و شاعری آمریکایی بود که رهبری جنبش تعالی‌گرایان در اواسط قرن نوزدهم را بر عهده داشت. او به عنوان قهرمان فردگرایی و تفکر انتقادی و همچنین منتقدی آینده‌نگر نسبت به فشارهای متقابل جامعه و همرنگی شناخته می‌شد. فریدریش نیچه او را «با استعدادترین آمریکایی» می‌دانست و والت ویتمن امرسون را «استاد» خود می‌نامید. امرسون به تدریج از باورهای دینی
خود می‌نامید. امرسون به تدریج از باورهای دینی و اجتماعی معاصران خود فاصله گرفت و فلسفه تعالی‌گرایی را در مقاله سال ۱۸۳۶ خود با عنوان «طبیعت» تدوین و بیان کرد. سخنرانی او با عنوان «دانشمند آمریکایی» که در سال ۱۸۳۷ ایراد شد، توسط الیور وندل هلمز «اعلامیه استقلال فکری» آمریکا نامیده شد. امرسون بیشتر مقاله‌های مهم خود را به صورت سخنرانی می‌نوشت و سپس آن‌ها را برای چاپ ویرایش می‌کرد. دو مجموعه اول مقالات او، ' (۱۸۴۱) و ' (۱۸۴۴)، هسته اصلی تفکر او را تشکیل می‌دهد. این مجموعه‌ها شامل مقالات مشهور «خوداتکایی»،
این مجموعه‌ها شامل مقالات مشهور «خوداتکایی»، «روح متعال»، «حلقه‌ها»، «شاعر» و «تجربه» است. این مقالات به همراه «طبیعت»، دهه میانی ۱۸۳۰ تا میانی ۱۸۴۰ را به پربارترین دوره زندگی امرسون تبدیل کردند. امرسون در مورد موضوعات مختلفی می‌نوشت و هرگز از اصول فلسفی ثابتی دفاع نمی‌کرد. او در عوض ایده‌هایی مانند فردیت، آزادی، توانایی بشر برای تحقق تقریباً هر چیزی و رابطه بین روح و جهان اطراف را توسعه داد. «طبیعت» امرسون بیشتر فلسفی بود تا طبیعت‌گرایانه: «از نظر فلسفی، جهان از طبیعت و روح تشکیل شده است.» امرسون یکی از
جهان از طبیعت و روح تشکیل شده است.» امرسون یکی از چندین شخصیتی است که «با رد دیدگاه‌های خدا به عنوان موجودی جدا از جهان، رویکردی همه‌خدایانه یا خداطبیعت‌انگارانه در پیش گرفتند». او همچنان یکی از محورهای اصلی جنبش رمانتیک آمریکایی است و آثارش تأثیر زیادی بر متفکران، نویسندگان و شاعرانی که پس از او آمدند، گذاشته است. او نوشت: «در تمام سخنرانی‌هایم، یک آموزه را تعلیم داده‌ام، و آن بی‌کرانگی انسان خصوصی است.» امرسون همچنین به عنوان مربی و دوست هنری دیوید ثورو، یکی دیگر از تعالی‌گرایان، شناخته می‌شود. اوایل
یکی دیگر از تعالی‌گرایان، شناخته می‌شود. اوایل زندگی، خانواده و تحصیلات. کودکی و خانواده. امرسون در ۲۵ مه ۱۸۰۳ در بوستون، ماساچوست متولد شد. والدین او روث هاسکینز و کشیش ویلیام امرسون، یک کشیش یکتاپرست بودند. او به یاد برادر مادرش رالف و مادربزرگ پدربزرگش ربکا والدو نامگذاری شد. رالف والدو دومین پسر از پنج پسری بود که تا بزرگسالی زنده ماندند؛ دیگران ویلیام، ادوارد، رابرت بالکلی و چارلز بودند. سه فرزند دیگر - فیبی، جان کلارک و مری کارولین - در کودکی درگذشتند. امرسون از تبار انگلیسی بود و خانواده‌اش از اوایل
امرسون از تبار انگلیسی بود و خانواده‌اش از اوایل دوره استعمار در نیوانگلند زندگی می‌کردند. پدر امرسون در ۱۲ مه ۱۸۱۱، کمتر از دو هفته قبل از هشتمین سالگرد تولد امرسون، بر اثر سرطان معده درگذشت. امرسون توسط مادرش و با کمک سایر زنان خانواده بزرگ شد؛ به ویژه عمه‌اش مری مودی امرسون تأثیر عمیقی بر او گذاشت. او به طور متناوب با خانواده زندگی می‌کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۸۶۳ با امرسون مکاتبه دائمی داشت. تحصیلات در هاروارد. تحصیلات رسمی امرسون در سال ۱۸۱۲، زمانی که نه ساله بود، در مدرسه لاتین بوستون آغاز شد. در
که نه ساله بود، در مدرسه لاتین بوستون آغاز شد. در اکتبر ۱۸۱۷، در سن ۱۴ سالگی، امرسون به کالج هاروارد رفت و به عنوان پیام‌رسان سال اول برای رئیس دانشگاه منصوب شد و وظیفه داشت دانشجویان خاطی را احضار کند و پیام‌ها را به استادان برساند. در اواسط سال سوم، امرسون شروع به تهیه فهرستی از کتاب‌هایی که خوانده بود کرد و یک دفتر خاطرات در مجموعه‌ای از دفترچه‌ها به نام «دنیای گسترده» آغاز کرد. او برای تأمین هزینه‌های تحصیل خود کارهای جانبی انجام می‌داد، از جمله به عنوان پیشخدمت در سالن غذاخوری دانشجویان سال‌های پایین
پیشخدمت در سالن غذاخوری دانشجویان سال‌های پایین و به عنوان معلم گاه به گاه با عمویش ساموئل و عمه‌اش سارا ریپلی در والتهام، ماساچوست. در سال آخر، امرسون تصمیم گرفت از نام میانی خود، والدو، استفاده کند. امرسون به عنوان شاعر کلاس خدمت کرد؛ طبق معمول، او در روز کلاس هاروارد، یک ماه قبل از فارغ‌التحصیلی رسمی خود در ۲۹ اوت ۱۸۲۱، زمانی که ۱۸ ساله بود، یک شعر اصلی ارائه داد. او به عنوان یک دانش‌آموز برجسته نبود و دقیقاً در میانه کلاس ۵۹ نفره خود فارغ‌التحصیل شد. در اوایل دهه ۱۸۲۰، امرسون معلم مدرسه دخترانه (که
در اوایل دهه ۱۸۲۰، امرسون معلم مدرسه دخترانه (که توسط برادرش ویلیام اداره می‌شد) بود. او سپس دو سال را در کلبه‌ای در بخش کانتربری راکس‌بری، ماساچوست گذراند و در آنجا به نوشتن و مطالعه طبیعت پرداخت. به افتخار او، این منطقه اکنون در پارک فرانکلین بوستون، تپه مدیر مدرسه نامیده می‌شود. سفر به جنوب و تجربیات اولیه. در سال ۱۸۲۶، امرسون به دلیل ضعف سلامتی برای یافتن آب و هوای گرمتر به جنوب رفت. او ابتدا به چارلستون، کارولینای جنوبی رفت، اما متوجه شد که هوا هنوز خیلی سرد است. سپس به جنوب‌تر به سنت آگوستین، فلوریدا
سرد است. سپس به جنوب‌تر به سنت آگوستین، فلوریدا رفت و در آنجا پیاده‌روی‌های طولانی در ساحل داشت و شروع به سرودن شعر کرد. زمانی که در سنت آگوستین بود با آشیل مورات، برادرزاده ناپلئون بناپارت آشنا شد. مورات دو سال از او بزرگتر بود؛ آنها دوستان خوبی شدند و از همراهی یکدیگر لذت می‌بردند. این دو درگیر بحث‌های روشنگرانه‌ای در مورد دین، جامعه، فلسفه و دولت شدند. امرسون مورات را شخصیتی مهم در آموزش فکری خود می‌دانست. زمانی که در سنت آگوستین بود، امرسون برای اولین بار با برده‌داری روبرو شد. در یک مقطع، او در جلسه
بار با برده‌داری روبرو شد. در یک مقطع، او در جلسه انجمن کتاب مقدس شرکت کرد در حالی که حراج بردگان در حیاط بیرون در حال انجام بود. او نوشت: «بنابراین یک گوش خبرهای خوشحال‌کننده شادی بزرگ را می‌شنید، در حالی که گوش دیگر با "می‌رود، آقایان، می‌رود!" پذیرایی می‌شد.» اوایل کار. ورود به کلیسا و ازدواج اول. پس از هاروارد، امرسون به برادرش ویلیام در مدرسه‌ای برای زنان جوان که در خانه مادرشان تأسیس شده بود، کمک کرد، پس از آنکه مدرسه خود را در چلمزفورد، ماساچوست تأسیس کرد؛ هنگامی که برادرش ویلیام در اواسط سال ۱۸۲۴
کرد؛ هنگامی که برادرش ویلیام در اواسط سال ۱۸۲۴ برای تحصیل در رشته حقوق به گوتینگن رفت، رالف والدو مدرسه را بست اما تا اوایل سال ۱۸۲۵ به تدریس در کمبریج، ماساچوست ادامه داد. امرسون در اواخر سال ۱۸۲۴ در مدرسه الهیات هاروارد پذیرفته شد و در سال ۱۸۲۸ به عضویت فی بتا کاپا درآمد. برادر امرسون، ادوارد، دو سال از او کوچکتر، پس از فارغ‌التحصیلی از هاروارد به عنوان نفر اول کلاس خود، وارد دفتر وکیل دانیل وبستر شد. سلامت جسمی ادوارد شروع به وخامت کرد و به زودی دچار فروپاشی روانی نیز شد؛ او در ژوئن ۱۸۲۸ در سن ۲۵ سالگی
روانی نیز شد؛ او در ژوئن ۱۸۲۸ در سن ۲۵ سالگی به آسایشگاه مک‌لین منتقل شد. اگرچه او تعادل روانی خود را بازیافت، اما در سال ۱۸۳۴ ظاهراً بر اثر سل طولانی مدت درگذشت. یکی دیگر از برادران جوان باهوش و آینده‌دار امرسون، چارلز، متولد ۱۸۰۸، نیز در سال ۱۸۳۶ بر اثر سل درگذشت و او را به سومین جوانی در حلقه نزدیکان امرسون تبدیل کرد که در عرض چند سال درگذشت. امرسون همسر اول خود، الن لوییزا تاکر را در روز کریسمس ۱۸۲۷ در کنکورد، نیوهمپشایر ملاقات کرد و دو سال بعد زمانی که او ۱۸ ساله بود با او ازدواج نمود. این زوج به
که او ۱۸ ساله بود با او ازدواج نمود. این زوج به بوستون نقل مکان کردند و مادر امرسون، روث، نیز برای کمک به مراقبت از الن که قبلاً به سل مبتلا بود، با آنها نقل مکان کرد. کمتر از دو سال بعد، در ۸ فوریه ۱۸۳۱، الن در سن ۲۰ سالگی پس از گفتن آخرین کلمات خود، «صلح و شادی را فراموش نکرده‌ام»، درگذشت. امرسون به شدت تحت تأثیر مرگ او قرار گرفت و روزانه از قبر او در راکسبری دیدن می‌کرد. در یادداشتی در دفتر خاطرات به تاریخ ۲۹ مارس ۱۸۳۲، او نوشت: «از مقبره الن دیدن کردم و تابوت را باز کردم.» کلیسای دوم بوستون از امرسون
و تابوت را باز کردم.» کلیسای دوم بوستون از امرسون دعوت کرد تا به عنوان کشیش دستیار خدمت کند و او در ۱۱ ژانویه ۱۸۲۹ منصوب شد. حقوق اولیه او سالانه ۱۲۰۰ دلار بود که در ژوئیه به ۱۴۰۰ دلار افزایش یافت، اما با نقش کلیسایی خود مسئولیت‌های دیگری را نیز بر عهده گرفت: او کشیش مجلس قانونگذاری ماساچوست و عضو کمیته مدارس بوستون بود. فعالیت‌های کلیسایی او را مشغول نگه می‌داشت، اگرچه در این دوره و با مواجهه با مرگ قریب‌الوقوع همسرش، شروع به تردید در باورهای خود کرد. بحران ایمانی و استعفا. مرگ همسرش و تردیدهای درونی نسبت
ایمانی و استعفا. مرگ همسرش و تردیدهای درونی نسبت به آیین‌های کلیسا، به‌ویژه مراسم عشای ربانی، منجر به بحران ایمانی در او شد. او در نهایت در سال ۱۸۳۲ در نامه‌ای به کلیسا، با بیان اینکه نمی‌تواند با اعتقاد کامل این آیین‌ها را اجرا کند، از مقام کشیشی استعفا داد. این اقدام، نقطه عطفی بود که او را از یک مسیر سنتی به سوی یک مسیر فکری مستقل سوق داد. امرسون در سال ۱۸۳۳ به اروپا سفر کرد و بعداً از سفرهای خود در "ویژگی‌های انگلیسی" (۱۸۵۶) نوشت. او در روز کریسمس ۱۸۳۲ با کشتی "جاسپر" ابتدا به مالت سفر کرد. در طول سفر
با کشتی "جاسپر" ابتدا به مالت سفر کرد. در طول سفر اروپایی خود، چندین ماه را در ایتالیا گذراند و از رم، فلورانس و ونیز و شهرهای دیگر دیدن کرد. زمانی که در رم بود، با جان استوارت میل ملاقات کرد که به او نامه توصیه‌ای برای ملاقات با توماس کارلایل داد. او به سوئیس رفت و مسافران دیگر مجبور شدند او را برای بازدید از خانه ولتر در فرنی بکشانند، «در تمام راه به دلیل بی‌ارزشی خاطره او اعتراض می‌کرد.» سپس به پاریس رفت، «یک نیویورک مدرن پر سر و صدا»، جایی که از باغ گیاهان بازدید کرد. او به شدت تحت تأثیر سازماندهی
گیاهان بازدید کرد. او به شدت تحت تأثیر سازماندهی گیاهان بر اساس سیستم طبقه‌بندی آنتوان لوران دو ژوسیو و نحوه ارتباط و اتصال همه این اشیاء قرار گرفت. همانطور که رابرت دی. ریچاردسون می‌گوید: «لحظه بصیرت امرسون در مورد به هم پیوستگی چیزها در باغ گیاهان، لحظه‌ای از شدت تقریباً بصری بود که او را از الهیات به سوی علم هدایت کرد.» سفر به اروپا و ملاقات‌های سرنوشت‌ساز. امرسون با حرکت به شمال انگلستان با ویلیام وردزورث، ساموئل تیلور کولریج و توماس کارلایل ملاقات کرد. کارلایل به ویژه تأثیر زیادی بر او داشت؛ امرسون
کارلایل به ویژه تأثیر زیادی بر او داشت؛ امرسون بعداً به عنوان یک نماینده ادبی غیررسمی در ایالات متحده برای کارلایل خدمت کرد و در مارس ۱۸۳۵، سعی کرد کارلایل را متقاعد کند که برای سخنرانی به آمریکا بیاید. این دو تا زمان مرگ کارلایل در سال ۱۸۸۱ مکاتبه داشتند. امرسون در ۹ اکتبر ۱۸۳۳ به ایالات متحده بازگشت و با مادرش در نیوتن، ماساچوست زندگی کرد. در اکتبر ۱۸۳۴، او به کنکورد، ماساچوست نقل مکان کرد تا با پدربزرگ ناتنی خود، ازرا ریپلی، در خانه‌ای که بعداً خانه قدیمی مانس نامیده شد، زندگی کند. با توجه به جنبش نوپای
مانس نامیده شد، زندگی کند. با توجه به جنبش نوپای لیسئوم که سخنرانی‌هایی در مورد انواع موضوعات ارائه می‌کرد، امرسون شغلی ممکن به عنوان سخنران را دید. در ۵ نوامبر ۱۸۳۳، او اولین سخنرانی از حدود ۱۵۰۰ سخنرانی خود را با عنوان «کاربردهای تاریخ طبیعی» در بوستون ایراد کرد. این گزارشی گسترده از تجربه او در پاریس بود. در این سخنرانی، او برخی از باورهای مهم و ایده‌هایی را که بعداً در اولین مقاله منتشر شده خود، «طبیعت»، توسعه داد، بیان کرد: در ۲۴ ژانویه ۱۸۳۵، امرسون نامه‌ای به لیدیا جکسون نوشت و به او پیشنهاد ازدواج
به لیدیا جکسون نوشت و به او پیشنهاد ازدواج داد. پذیرش او در ۲۸ ژانویه از طریق پست به دستش رسید. در ژوئیه ۱۸۳۵، او خانه‌ای را در جاده کمبریج و کنکورد در کنکورد، ماساچوست خرید که آن را بوش نامید؛ اکنون به عنوان خانه رالف والدو امرسون برای عموم باز است. امرسون به سرعت به یکی از شهروندان برجسته شهر تبدیل شد. او در ۱۲ سپتامبر ۱۸۳۵ به مناسبت دویستمین سالگرد شهر کنکورد سخنرانی کرد. دو روز بعد، او با جکسون در زادگاهش پلیموث، ماساچوست ازدواج کرد و در ۱۵ سپتامبر به همراه مادر امرسون به خانه جدیدشان در کنکورد نقل
همراه مادر امرسون به خانه جدیدشان در کنکورد نقل مکان کردند. امرسون به سرعت نام همسرش را به لیدیا تغییر داد و او را کوئینی و گاهی آسیا صدا می‌زد و او نیز او را آقای امرسون صدا می‌کرد. فرزندان آنها والدو، الن، ادیت و ادوارد والدو امرسون بودند. ادوارد والدو امرسون پدر ریموند امرسون بود. الن به پیشنهاد لیدیا به یاد همسر اولش نامگذاری شد. او سوفیا فورد را برای آموزش فرزندانش استخدام کرد. امرسون زمانی که در هاروارد بود فقیر بود، اما بعداً توانست خانواده خود را برای بخش زیادی از زندگی خود تأمین کند. او پس از مرگ
بخش زیادی از زندگی خود تأمین کند. او پس از مرگ همسر اولش مقدار قابل توجهی پول به ارث برد، اگرچه برای دریافت آن مجبور شد در سال ۱۸۳۶ علیه خانواده تاکر شکایت کند. او در ماه مه ۱۸۳۴، ۱۱۶۰۰ دلار و در ژوئیه ۱۸۳۷، ۱۱۶۷۴.۴۹ دلار دیگر دریافت کرد. در سال ۱۸۳۴، او معتقد بود که از پرداخت اولیه املاک، درآمد سالانه ۱۲۰۰ دلار دارد که معادل درآمدی بود که به عنوان کشیش کسب می‌کرد. دوره ادبی و تعالی‌گرایی. شکل‌گیری تعالی‌گرایی و باشگاه تعالی. پس از بازگشت به آمریکا در سال ۱۸۳۵، امرسون با لیدیا جکسون ازدواج کرد و در شهر
۱۸۳۵، امرسون با لیدیا جکسون ازدواج کرد و در شهر کنکورد، ماساچوست ساکن شد. خانه آن‌ها به مرکز گردهمایی روشنفکران و نویسندگانی تبدیل شد که هسته اصلی جنبش تعالی‌گرایی را تشکیل می‌دادند. در سال ۱۸۳۶، او به همراه چهره‌هایی مانند جرج ریپلی و فردریک هنری هج، باشگاه تعالی را بنیان نهاد که به محفلی برای بحث و تبادل نظر درباره فلسفه، دین و ادبیات تبدیل شد. انتشار آثار کلیدی و سخنرانی‌های جنجالی. در سال ۱۸۳۶، امرسون به صورت ناشناس کتاب کوتاه اما تأثیرگذار "طبیعت" را منتشر کرد که بیانیه غیررسمی مکتب تعالی‌گرایی محسوب
کرد که بیانیه غیررسمی مکتب تعالی‌گرایی محسوب می‌شود. یک سال بعد، سخنرانی «دانشمند آمریکایی» را در دانشگاه هاروارد ایراد کرد و در آن از روشنفکران آمریکایی خواست تا از زیر سایه نفوذ فرهنگی اروپا خارج شوند. در سال ۱۸۳۸، «سخنرانی مدرسه الوهیت» او که در آن الوهیت عیسی را زیر سؤال برد و بر تجربه شخصی دین تأکید کرد، خشم محافل مذهبی را برانگیخت و باعث شد تا ۳۰ سال از سخنرانی در هاروارد منع شود. مجله دیال و زندگی در کنکورد. در سال ۱۸۴۰، امرسون به همراه مارگارت فولر، مجله "دیال" را به عنوان ارگان رسمی جنبش
فولر، مجله "دیال" را به عنوان ارگان رسمی جنبش تعالی‌گرایی تأسیس کرد و خود برای مدتی سردبیری آن را بر عهده گرفت. در این دوره، او دوستی عمیقی با هنری دیوید ثورو آغاز کرد که به یکی از مهم‌ترین شاگردان او تبدیل شد. زندگی امرسون در کنکورد با تراژدی مرگ پسر پنج ساله‌اش، والدو، در سال ۱۸۴۲ نیز همراه بود، رویدادی که تأثیر عمیقی بر مقاله «تجربه» او گذاشت. شهرت به عنوان سخنران و علاقه به فلسفه شرق. امرسون به عنوان یک سخنران عمومی در قالب لیسئوم به شهرت و موفقیت مالی چشمگیری دست یافت. او به سراسر کشور سفر می‌کرد و
چشمگیری دست یافت. او به سراسر کشور سفر می‌کرد و درباره موضوعات گوناگون سخنرانی می‌کرد. در همین دوره، علاقه او به فلسفه شرق، به‌ویژه ودانتا و متون هندی مانند بهگود گیتا، عمیق‌تر شد. این تأثیر در مفاهیمی مانند «روح متعال» در آثار او به وضوح قابل مشاهده است. اردوی فیلسوفان. در تابستان ۱۸۵۸، امرسون به همراه نه نفر دیگر در برکه فالنزبی در کوه‌های آدیرونداک در شمال ایالت نیویورک اردو زدند: لویی آگاسی، جیمز راسل لوول، جان هلمز، هوراشیو وودمن، ابنزر راک‌وود هور، جفریس وایمن، استس هاو، آموس بینی و ویلیام جیمز
جفریس وایمن، استس هاو، آموس بینی و ویلیام جیمز استیل‌من. الیور وندل هلمز، هنری وادزورث لانگ‌فلو و چارلز الیوت نورتون، همگی اعضای باشگاه شنبه (بوستون، ماساچوست) دعوت شده بودند اما نتوانستند در این سفر شرکت کنند. این باشگاه اجتماعی عمدتاً دارای اعضای ادبی بود که آخرین شنبه هر ماه در هتل پارکر هاوس بوستون (هتل اومنی پارکر هاوس) گرد هم می‌آمدند. ویلیام جیمز استیل‌من یک نقاش و سردبیر بنیان‌گذار یک مجله هنری به نام کرایون بود. استیل‌من در اسکنکتدی که درست در جنوب کوه‌های آدیرونداک قرار داشت به دنیا آمد و بزرگ
کوه‌های آدیرونداک قرار داشت به دنیا آمد و بزرگ شد. او بعداً برای نقاشی از منظره طبیعت وحشی و ماهیگیری و شکار به آنجا سفر کرد. او تجربیات خود را در این طبیعت وحشی با اعضای باشگاه شنبه به اشتراک گذاشت و علاقه آنها را به این منطقه ناشناخته برانگیخت. جیمز راسل لوول و ویلیام استیل‌من تلاش برای سازماندهی سفری به آدیرونداک را رهبری کردند. آنها سفر خود را در ۲ اوت ۱۸۵۸ با قطار، کشتی بخار، کالسکه و قایق‌های راهنمای کانو آغاز کردند. خبر اینکه این مردان فرهیخته مانند «ساک‌ها و سوها» در طبیعت وحشی زندگی می‌کنند در
«ساک‌ها و سوها» در طبیعت وحشی زندگی می‌کنند در روزنامه‌های سراسر کشور منتشر شد. این رویداد به «اردوی فیلسوفان» معروف شد. این رویداد نقطه عطفی در جنبش فکری قرن نوزدهم بود که طبیعت را با هنر و ادبیات پیوند داد. اگرچه در طول سال‌ها توسط محققان و زندگی‌نامه‌نویسان زندگی امرسون مطالب زیادی نوشته شده است، اما در مورد آنچه به عنوان «اردوی فیلسوفان» در برکه فالنزبی شناخته می‌شود، مطالب کمی نوشته شده است. با این حال، شعر حماسی او «آدیرونداک» مانند یک دفتر خاطرات از توصیف دقیق روز به روز ماجراهای او در طبیعت وحشی با
دقیق روز به روز ماجراهای او در طبیعت وحشی با دیگر اعضای باشگاه شنبه است. این اردوی دو هفته‌ای (۱۸۵۸ در آدیرونداک) او را با یک طبیعت وحشی واقعی روبرو کرد، چیزی که او در مقاله خود «طبیعت» که در سال ۱۸۳۶ منتشر شد، از آن صحبت کرده بود. او گفت: «در طبیعت وحشی چیزی عزیزتر و همزادتر از خیابان‌ها یا روستاها می‌یابم.» سال‌های جنگ داخلی. مواضع در برابر برده‌داری. امرسون به شدت با برده‌داری مخالف بود، اما از قرار گرفتن در انظار عمومی خوشش نمی‌آمد و در مورد سخنرانی در این زمینه مردد بود. با این حال، در سال‌های منتهی
این زمینه مردد بود. با این حال، در سال‌های منتهی به جنگ داخلی، او تعدادی سخنرانی، از اوایل نوامبر ۱۸۳۷، ایراد کرد. تعدادی از دوستان و اعضای خانواده او در ابتدا از او فعال‌تر در جنبش الغای برده‌داری در ایالات متحده بودند، اما از سال ۱۸۴۴ به بعد او فعالانه‌تر با برده‌داری مخالفت کرد. او تعدادی سخنرانی و خطابه ایراد کرد و در طول بازدیدهای جان براون از کنکورد، از او در خانه خود استقبال کرد. او در سال ۱۸۶۰ به آبراهام لینکلن رأی داد، اما از اینکه لینکلن بیشتر نگران حفظ اتحادیه بود تا از بین بردن کامل برده‌داری،
حفظ اتحادیه بود تا از بین بردن کامل برده‌داری، ناامید شد. پس از شروع جنگ داخلی آمریکا، امرسون به صراحت اعلام کرد که به رهایی فوری بردگان معتقد است. در همین زمان، در سال ۱۸۶۰، امرسون "راهبری زندگی"، هفتمین مجموعه مقالات خود را منتشر کرد. در این مقالات، امرسون به شدت ایده جنگ را به عنوان وسیله‌ای برای تولد دوباره ملی پذیرفت: «جنگ داخلی، ورشکستگی ملی، یا انقلاب، [غنی‌تر] از سال‌های بی‌حال رفاه در آهنگ‌های اصلی هستند.» حمایت از لینکلن و اتحادیه. امرسون در اواخر ژانویه ۱۸۶۲ از واشینگتن دی سی بازدید کرد. او در
ژانویه ۱۸۶۲ از واشینگتن دی سی بازدید کرد. او در ۳۱ ژانویه ۱۸۶۲ در اسمیتسونیان یک سخنرانی عمومی ایراد کرد و اعلام کرد: «جنوب برده‌داری را یک نهاد می‌نامد... من آن را فقر می‌نامم... رهایی، تقاضای تمدن است.» روز بعد، اول فوریه، دوستش چارلز سامنر او را برای ملاقات با لینکلن به کاخ سفید برد. لینکلن با آثار امرسون آشنا بود و قبلاً او را در حال سخنرانی دیده بود. تردیدهای امرسون در مورد لینکلن پس از این ملاقات شروع به نرم شدن کرد. در سال ۱۸۶۵، او در مراسم یادبودی که برای لینکلن در کنکورد برگزار شد، سخنرانی کرد:
که برای لینکلن در کنکورد برگزار شد، سخنرانی کرد: «با وجود قدمت تاریخ و تراژدی‌های فراوان آن، شک دارم که هیچ مرگی به اندازه این مرگ باعث درد شده باشد، یا در هنگام اعلام آن باعث درد شود.» امرسون همچنین با تعدادی از مقامات عالی رتبه دولتی از جمله سالمون پی. چیس، وزیر خزانه‌داری؛ ادوارد بیتس، دادستان کل؛ ادوین ام. استانتون، وزیر جنگ؛ گیدئون ولز، وزیر نیروی دریایی؛ و ویلیام سوارد، وزیر امور خارجه ملاقات کرد. در ۶ مه ۱۸۶۲، هنری دیوید ثورو، شاگرد امرسون، در سن ۴۴ سالگی بر اثر سل درگذشت. امرسون در مراسم تشییع او
سالگی بر اثر سل درگذشت. امرسون در مراسم تشییع او سخنرانی کرد. او اغلب از ثورو به عنوان بهترین دوست خود یاد می‌کرد، علی‌رغم اختلافی که از سال ۱۸۴۹ پس از انتشار "یک هفته در رودخانه‌های کنکورد و مریماک" توسط ثورو آغاز شده بود. دوست دیگری، ناتانیل هاثورن، دو سال پس از ثورو، در سال ۱۸۶۴ درگذشت. امرسون در هنگام دفن هاثورن در کنکورد، به عنوان یکی از حاملان تابوت خدمت کرد، همانطور که امرسون نوشت، «در شکوه آفتاب و سرسبزی.» او در سال ۱۸۶۴ به عنوان عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا انتخاب شد. در سال ۱۸۶۷، او به عنوان عضو
آمریکا انتخاب شد. در سال ۱۸۶۷، او به عنوان عضو انجمن فیلسوفان آمریکا انتخاب شد. سال‌های پایانی و مرگ. افول سلامتی و آتش‌سوزی خانه. از سال ۱۸۶۷، سلامتی امرسون رو به وخامت گذاشت؛ او بسیار کمتر در مجلات خود می‌نوشت. از اوایل تابستان ۱۸۷۱ یا در بهار ۱۸۷۲، او دچار مشکلات حافظه شد و از آفازی رنج می‌برد. در پایان دهه، او گاهی نام خود را فراموش می‌کرد و اگر از او می‌پرسیدند چه حالی دارد، پاسخ می‌داد: «کاملاً خوب؛ من قوای ذهنی خود را از دست داده‌ام، اما کاملاً خوب هستم.» در بهار ۱۸۷۱، امرسون سفری با اولین راه‌آهن
هستم.» در بهار ۱۸۷۱، امرسون سفری با اولین راه‌آهن بین‌قاره‌ای انجام داد، تنها دو سال پس از اتمام آن. در طول راه و در کالیفرنیا او با تعدادی از مقامات عالی‌رتبه، از جمله بریگام یانگ در طول توقفی در سالت لیک سیتی ملاقات کرد. بخشی از بازدید او از کالیفرنیا شامل سفری به یوسیمیتی بود، و در آنجا با جان مویر جوان و ناشناس ملاقات کرد، رویدادی شاخص در کارنامه مویر. خانه امرسون در کنکورد در ۲۴ ژوئیه ۱۸۷۲ دچار آتش‌سوزی شد. او از همسایگان کمک خواست و با ناامیدی از خاموش کردن شعله‌ها، همه سعی کردند تا آنجا که ممکن است
کردن شعله‌ها، همه سعی کردند تا آنجا که ممکن است اشیاء را نجات دهند. آتش توسط افرایم بول جونیور، پسر یک‌دست افرایم ولز بول خاموش شد. کمک‌های مالی توسط دوستان برای کمک به بازسازی خانه امرسون‌ها جمع‌آوری شد، از جمله ۵۰۰۰ دلار که توسط فرانسیس کابوت لوول جمع‌آوری شد، ۱۰۰۰۰ دلار دیگر توسط لی‌بارون راسل بریگز و کمک شخصی ۱۰۰۰ دلاری از جرج بنکرا. پیشنهاد سرپناه نیز ارائه شد؛ اگرچه امرسون‌ها در نهایت در خانه قدیمی مانس با خانواده ماندند، اما دعوت‌نامه‌هایی از آن لینچ بوتا، جیمز الیوت کابوت، جیمز تی. فیلدز و آنی
لینچ بوتا، جیمز الیوت کابوت، جیمز تی. فیلدز و آنی آدامز فیلدز دریافت کردند. آتش‌سوزی پایانی بر حرفه جدی سخنرانی امرسون بود؛ از آن پس، او فقط در مناسبت‌های خاص و فقط در برابر مخاطبان آشنا سخنرانی می‌کرد. آخرین سفرها و کناره‌گیری از انظار. در حالی که خانه در حال بازسازی بود، امرسون سفری به انگلستان، اروپای قاره‌ای و مصر داشت. او در ۲۳ اکتبر ۱۸۷۲ به همراه دخترش الن ترک کرد، در حالی که همسرش لیدیا در خانه قدیمی مانس و با دوستانش وقت می‌گذراند. امرسون و دخترش الن در ۱۵ آوریل ۱۸۷۳ با کشتی "المپوس" به همراه