payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌یابد» تفاوت نویسنده و نویسندهٔ نهفته و راوی. نویسنده، شخصی واقعی است که متنی خلق می‌کند. نباید نویسنده را با راوی یا نویسندهٔ نهفتهٔ روایت اشتباه گرفت. نویسندهٔ نهفته نه نویسندهٔ واقعی اثر است، نه راوی. نویسندهٔ نهفته تصویری از نویسنده است که در خلال خواندن روایت در ذهن خواننده شکل می‌گیرد. به‌راحتی (و برای ادا کردن حق مطلب) می‌توان نویسندهٔ نهفته را «نویسندهٔ استنباط‌شده» از سوی خواننده نامید.
فهرست فیلم‌های ایرانی سال ۱۳۵۹
فهرست فیلم‌های ایرانی سال ۱۳۸۳
فهرست فیلم‌های ایرانی سال ۱۳۸۲
ویتنام شمالی که به‌طور رسمی جمهوری دموکراتیک ویتنام (DRV؛ ویتنامی: Việt Nam Dân chủ Cộng hòa; VNDCCH) نامیده می‌شود، کشوری در جنوب شرقی آسیا بود که از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۷۶ وجود داشت و حق حاکمیت آن در سال ۱۹۵۴ به‌طور کامل به رسمیت شناخته شد. این کشور عضو بلوک شرقی کمونیسم بود و با دولت ویتنام که تحت حمایت فرانسه قرار داشت و بعدها با جمهوری ویتنام (ویتنام جنوبی) که هم‌پیمان غرب محسوب می‌شد، دشمن بود. جمهوری دموکراتیک ویتنام در سال ۱۹۷۵ به سایگون حمله کرد و پس از فتح این شهر، در سال بعد با جنوب ادغام و به جمهوری
فتح این شهر، در سال بعد با جنوب ادغام و به جمهوری سوسیالیستی ویتنام تبدیل شد. تاریخچه. در طول انقلاب اوت پس از جنگ جهانی دوم، هو شی مین، کمونیست انقلابی ویتنامی و رهبر جبههٔ ویت مین در ۲ سپتامبر ۱۹۴۵، استقلال و تأسیس جمهوری دموکراتیک ویتنام را اعلام کرد. ویت مین (که به‌طور رسمی «اتحادیهٔ استقلال ویتنام» نامیده می‌شود) در سال ۱۹۴۱ و تحت رهبری کمونیست‌ها، سوسیالیست‌ها، ملّی‌گرایان و حتی برخی عناصر طبقهٔ زمین‌دار با هدف جلب آرای جمعیت گسترده‌تری نسبت به آنچه حزب کمونیست هندوچین می‌توانست تحت سلطهٔ خود درآورد،
کمونیست هندوچین می‌توانست تحت سلطهٔ خود درآورد، تأسیس شد. از همان ابتدا، ویت مین به رهبری کمونیست‌ها به دنبال تحکیم قدرت خود به‌وسیلهٔ پاکسازی دیگر گروه‌های ملّی‌گرا بود. در همین حال، فرانسه پس از جنگ جهانی دوم برای تثبیت سلطهٔ استعماری خود بر ویتنام وارد عمل شد و سرانجام در دسامبر ۱۹۴۶ جنگ اوّل هندوچین آغاز گشت. در طول این جنگ چریکی، ویت مین اکثر مناطق روستایی ویتنام را تصرف و تحت کنترل خود درآورد که همین امر، به شکست فرانسه در سال ۱۹۵۴ انجامید. مذاکرات کنفرانس ژنو در آن سال به جنگ پایان داد و استقلال
کنفرانس ژنو در آن سال به جنگ پایان داد و استقلال ویتنام به رسمیت شناخته شد. توافقنامهٔ ژنو موقتاً ویتنام را به دو منطقهٔ شمالی و جنوبی در امتداد مدار ۱۷ تقسیم کرد. همچنین در این توافقنامه برگزاری انتخاباتی سراسری در ژوئیه ۱۹۵۶ قید شد تا «وحدت ویتنام را به ارمغان آورد.» نظارت بر اجرای توافقنامهٔ ژنو برعهدهٔ یک کمیسیون بین‌المللی متشکل از هند، کانادا و لهستان بود که به ترتیب نمایندهٔ بلوک‌های غیرمتعهد، سرمایه‌داری و کمونیستی بودند. ایالات متحده آمریکا که توافقنامهٔ ژنو را امضا نکرده بود، اعلام داشت «به
توافقنامهٔ ژنو را امضا نکرده بود، اعلام داشت «به جست‌وجوی راهی برای دستیابی به وحدت از طریق انتخابات آزاد تحت نظارت سازمان ملل ادامه خواهد داد تا اطمینان حاصل شود که انتخابات به‌طور عادلانه برگزار خواهد شد.» در همین حال، دولت ویتنام به شدّت با تقسیم این کشور مخالفت کرد و نخست‌وزیر آن، نگو دین دیم در ژوئیه ۱۹۵۵ اعلام داشت که دولت ویتنام در انتخابات شرکت نخواهد کرد و مدّعی شد که دولت توافقنامهٔ ژنو را امضا نکرده و بنابراین به آن پایبند نیست و به این ترتیب، نگرانی‌ها در مورد برگزاری انتخاباتی ناعادلانه تحت
نگرانی‌ها در مورد برگزاری انتخاباتی ناعادلانه تحت حاکمیت ویت مین در ویتنام شمالی افزایش یافت. در اکتبر ۱۹۵۵، دولت دیم همه‌پرسی‌ای را که به شدّت با تقلب انتخاباتی خدشه‌دار شده بود، با هدف عزل رئیس دولت، بائو دای و تأسیس جمهوری ویتنام برگزار کرد. به این ترتیب، دیم به عنوان نخستین رئیس‌جمهور جمهوری ویتنام منصوب شد. عدم موفقیت در یکپارچه‌سازی کشور از طریق همه‌پرسی منجر به جنگ ویتنام در سال ۱۹۵۵ شد. ارتش خلق ویتنام شمالی و چریک‌های جبهه ملّی آزادی‌بخش ویتنام جنوبی (ویت‌کنگ) که از سوی متحدان کمونیست خود، به‌ویژه
(ویت‌کنگ) که از سوی متحدان کمونیست خود، به‌ویژه چین و اتحاد جماهیر شوروی حمایت می‌شدند، علیه نیروهای نظامی ویتنام جنوبی جنگ را آغاز کردند. ایالات متحده آمریکا به همراه نیروهای بلوک غرب از جمله کره جنوبی، استرالیا و تایلند که به شدّت از ویتنام جنوبی حمایت نظامی می‌کردند، با هدف جلوگیری از گسترش کمونیسم در جنوب شرقی آسیا، در این جنگ و درگیری مداخله کرد. این درگیری به کشورهای همسایه گسترش یافت و ویتنام شمالی از ارتش آزادی‌بخش خلق لائو در لائوس و خمرهای سرخ در کامبوج علیه دولت‌های تحت حمایت آمریکا حمایت کرد.
کامبوج علیه دولت‌های تحت حمایت آمریکا حمایت کرد. در سال ۱۹۷۳، ایالات متحده و متحدانش از این جنگ خارج شدند و ویتنام جنوبی که بدون پشتیبان مانده بود، به سرعت توسط نیروهای ویتنام شمالی اشغال شد. جنگ ویتنام در ۳۰ آوریل ۱۹۷۵ به پایان رسید و ویتنام جنوبی تحت کنترل دولت موقت انقلابی ویت‌کنگ قرار گرفت که منجر به اتحاد مجدد ویتنام درچارچوب «جمهوری سوسیالیستی ویتنام» در ۲ ژوئیه ۱۹۷۶ شد. دولت ویتنام پس از جنگ، سقوط و افول اقتصادی، بحران پناهندگان و درگیری با خمرهای سرخ در سال ۱۹۷۷ و چین در سال ۱۹۷۹ را تجربه کرد.
سرخ در سال ۱۹۷۷ و چین در سال ۱۹۷۹ را تجربه کرد. جمهوری سوسیالیستی ویتنام، فرهنگی سیاسی و سیستمی اقتصادی به سبک شوروی و همچنین عضویت در سازمان‌های بلوک شرق مانند کمکان را تا اصلاحات اقتصادی دوی موی در سال ۱۹۸۶ و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ حفظ کرد. پس از شکست ژاپن در جنگ جهانی دوم نیروهای استعماری فرانسه سعی در برقراری مجدد سلطه خود بر هندوچین و از جمله ویتنام کردند. در سپتامبر ۱۹۴۵، هو شی مین استقلال ویتنام را اعلام کرد. مبارزات نیروهای ویتنامی با فرانسه منجر به پیروزی در دین بین فو و برپایی
با فرانسه منجر به پیروزی در دین بین فو و برپایی کنفرانس ژنو (۱۹۵۴) شد. در این کنفرانس فرانسه قبول کرد که کشور ویتنام به دو بخش تقسیم شود. بخشی که در جنوب مدار ۱۷ درجه قرار داشت، «ویتنام جنوبی» و بعد «جمهوری ویتنام» نامیده شد. پایتخت آن سایگون بود. بخشی که در شمال مدار ۱۷ درجه و منطقهٔ غیرنظامی‌شده قرار داشت، «جمهوری دموکراتیک ویتنام» نام گرفت. پایتخت آن هانوی بود.
حمله عید تت نامی است که به رشته‌ای از عملیات نظامی در جریان جنگ ویتنام داده شده‌است. این عملیات از ۳۰ ژانویه (مطابق با عید تت یا سال نوی ویتنامی) ۱۹۶۸ آغاز شد و تا تابستان ۱۹۶۹ با شدت و ضعف در مناطق مختلف ویتنام جنوبی ادامه داشت. در این عملیات نیروهای جبهه ملی آزادیبخش ویتنام جنوبی یا ویت‌کنگها به نیروهای ویتنام جنوبی و آمریکایی حمله کردند. در سایگون این نیروها توانستند به داخل محوطه سفارت آمریکا نیز برسند. ( منبعی وجود ندارد ) اگر چه این حمله‌ها از نظر نظامی موفقیت زیادی نداشت اما گسترده بودن و شدت آن و
موفقیت زیادی نداشت اما گسترده بودن و شدت آن و نیز پوشش خبری آن در سراسر جهان و بویژه در داخل آمریکا، افکار عمومی را بشدت بر ضد آمریکا بسیج کرد و تظاهرات ضد جنگ در آمریکا را به دنبال داشت.
چاکرا مبحثی شبه علمی است و ریشه در آئین هندوئیسم دارد که به مراکز انرژی در بدن انسان گفته می‌شود و طبق اعتقادات هندوئیسم در بدنِ هر موجود زنده‌ای وجود دارد. چاکراها منابع انرژی بدن، یا به عبارتی جریان‌های انرژی برای حیات است. سیستم مدرن چاکرای غربی از منابع متعددی برخاسته است، که در دهه ۱۸۸۰ با هلنا بلاواتسکی و دیگر تئوسوفیست‌ها شروع شد، پس از آن کتاب "«قدرت مار»" اثر سر جان وودروف در سال ۱۹۱۹ و کتاب «"چاکراها"» اثر چارلز وبستر لیدبیتر در سال ۱۹۲۷ نمونه‌هایی از این منابع هستند. ویژگی‌های روان‌شناختی و طیف
از این منابع هستند. ویژگی‌های روان‌شناختی و طیف گسترده‌ای از مطابقت‌های فرضی با سیستم‌های دیگر مانند کیمیاگری، طالع بینی، هومیوپاتی، کابالا و تاروت بعداً اضافه شدند. واژه‌شناسی. "چاکرا" کلمه‌ای سانسکریت به معنای چرخ انرژی است.در بدن انرژیکی انسان ۷۲/۰۰۰ کانال انرژی یا مریدین وجود دارد که تقاطع بیست و چهار مریدین در نقطه ای خاص تشکیل چاکرای اصلی رامیدهند .اگر چهارده یا دوازده نادی یا کانال انرژی همدیگر را قطع کنند چاکرای فرعی تشکیل میشوند... عناصر چاکراها. عناصر چاکراها از پایین به بالا : چاکرای مولادهارا
عناصر چاکراها از پایین به بالا : چاکرای مولادهارا عنصر زمین (پریت وی) ، چاکرای سوادهیستانا عنصرآب (آپاس) ، چاکرای مانی پورا عنصرآتش ( آگنی ) ، چاکرای آناهاتا عنصر هوا ( وایو ) ، چاکرای ویشودهی عنصر اتر (آکاشا)..فرشید یزدانی ... چاکراهای اصلی. "معتقدان به هندوئیسم و مدعیان متافیزیک معتقدند ۷ چاکرای اصلی" در بدن وجود دارد و هر چاکرا ارگان‌هایی را کنترل می‌کند و طبعاً مسئول انجام وظایفی است. این هفت چاکرا، پنج چاکرای کاشترام (المثنی)در پشت خود دارند .چاکرای ریشه و تاجی تک چاکرا هستند و خاجی،خورشیدی، قلب ،گلو
و تاجی تک چاکرا هستند و خاجی،خورشیدی، قلب ،گلو و چشم سوم یک المثنی در پشت خود دارند که کار آنها پاکسازی بیوپلاسماهای مرده در چاکراها و دفع انرژی‌های منفیست. چاکراهای اصلی به ترتیب شامل: چاکراهای فرعی. قطر چاکراهای فرعی یک تا دو اینچ است و چاکراهای بسیار کوچک، بخش‌های کم‌اهمیت تر کالبد جسمانی را کنترل کرده و به آن‌ها انرژی می‌دهند. چاکراها در داخل کالبد فیزیکی نفوذ می‌کنند و در ورای آن نیز امتداد می‌یابند. چاکرای اول. چاکرای ریشه به هندی مولادهارا(فرکانس: 396hz) محل ورود پرانا یا انرژی حیاتی است. طیف رنگیِ
محل ورود پرانا یا انرژی حیاتی است. طیف رنگیِ مربوط به این چاکرا قرمز است که نشانه زندگی، قدرت و نیروی جسمانی است. چاکرای دوم. چاکرای خاجی یا مرکز کلیه -سواد هیستانا (Sacral chakra – Swadhisthana) (فرکانس: 417hz) در قسمت پایین شکم قرار گرفته‌است. طیف رنگی مربوط به این چاکرا نارنجی می‌باشد. نارنجی علامت انرژی است. این رنگ قدرت ارتباطی، دفع خشم و کنترل بر خویشتن را متعادل می‌کند و مسائل مربوط به هضم غذا و گردش خون را منظم می‌سازد. چاکرای سوم. چاکرای شبکه خورشیدی یا چاکرای شبکه عصبی زیر معده -مانی پورا (Solar
یا چاکرای شبکه عصبی زیر معده -مانی پورا (Solar plexus chakra – Manipura/Nabhi) (فرکانس: 528hz) با طیف رنگی زرد و زرد طلایی است که نشانه عقل، هوش و ذهنیت است. این چاکرا بالاتر از ناف قرار گرفته‌است. رنگ زرد تأثیر مثبتی روی کبد، طحال، کیسه صفرا و اعصاب دارد و قدرت درمانی برای بیماری دیابت و یبوست دارد و کنترل‌کننده چاقی است. چاکرای چهارم. چاکرای قلب یا عشق الهی به انگلیسی آناهاتا (Heart chakra – Anahata) (فرکانس: 639hz) که در وسط جناغ سینه و بالای قلب قرار دارد. طیف رنگی مربوط به این چاکرا سبز است. چاکرای
دارد. طیف رنگی مربوط به این چاکرا سبز است. چاکرای پنجم. چاکرای گلو یا حلق -ویشودها (Throat chakra- Vishuddha - Vishuddhi) (فرکانس: 741hz) که روی حلق قرار گرفته‌است. طیف رنگی مربوط به این چاکرا آبی است که علامت جاودانگی، اخلاص و الهام است. این رنگ روی بیماری‌های گرفتگی گلو و ناراحتی‌های عصبی تأثیرگذار است. چاکرای ششم. چاکرای چشم سوم (به هندی آجنا) (فرکانس: 852hz) دید بیرونی و درونی ماورا است. این رنگ برای آرامش و درمان بیماری‌های ذهنی مفید است. رنگ نیلی آگاهی را بالا می‌برد و برای زنده کردن خاطرات فراموش
را بالا می‌برد و برای زنده کردن خاطرات فراموش شده مفید است. چاکرای هفتم. چاکرای تاج سر یا ساهاسرارا (Crown chakra – Sahasrara) (فرکانس: 963hz) که در قسمت میانی بالای سر قرار دارد. طیف رنگی مربوط به این چاکرا بنفش است. این رنگ برای بیماری‌های ذهنی مناسب است و خواب را تنظیم می‌کند. تست چاکرا ها. تست چاکراها یک روش سریع است که می توانیم از وضعیت 7 چاکرای بالایی اطلاع کسب کنیم. با استفاده از عکس برداری کریلین یا دستگاه AVS می توانیم اطلاعات کسب کنیم. تست چاکراها با استفاده از روش های روانشناسی تهیه شده اند.
با استفاده از روش های روانشناسی تهیه شده اند. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/chakra
بهرام الهی (زادهٔ ۱۳۱۰ در کرمانشاه -) استاد پیشین جراحی اطفال دانشگاه تهران و نویسندهٔ چندین کتاب در پزشکی و نیز معنویت و اخلاق است. سرگذشت. بهرام الهی، متولد ۱۳۱۰ خورشیدی در کرمانشاه و فرزند نورعلی الهی است. وی فارغ‌التحصیل دانشکده پزشکی دانشگاه مونپلیه در فرانسه است که در مدتی نزدیک به سی سال، هم‌زمان با کار طبابت و جراحی، به کار تحقیق، تدریس و سرپرستی چند دانشکده پزشکی مشغول شد. او در این مدت، چند کتاب تخصصی در زمینه آناتومی، جراحی و اورولوژی اطفال تألیف کردکه برخی از آن‌ها به عنوان کتاب مرجع مورد
تألیف کردکه برخی از آن‌ها به عنوان کتاب مرجع مورد استفاده دانشجویان قرار می‌گیرد. وی چند سال پیش در مقام استاد ممتاز دانشگاه بازنشسته شد. بهرام الهی، در این سال‌ها، به موازات فعالیت‌های دانشگاهی و حرفه‌ای خود، مطالعات عمیقی در معنویت و اخلاق، بر اساس فلسفه و تعلیمات پدرش، نورعلی الهی، به عمل آورده‌است. وی در تألیفات خود، رئوس فلسفه سیر کمال نورعلی الهی، را با زبانی ساده در اختیار علاقه‌مندان قرار می‌دهد. شیوه تألیفات. بهرام الهی معتقد است که شیوه‌های لازم در زمینه معنویت و اخلاق، اساساً با روش‌های متداول
در زمینه معنویت و اخلاق، اساساً با روش‌های متداول در سایر علوم تفاوت چندانی ندارد: باید از دانش و تجربه کسانی که قبلاً در این زمینه تفحص کرده‌اند و به نتایج مطلوبی رسیده‌اند بهره گرفت، آن‌گاه آموخته‌ها را تجزیه و تحلیل نموده، مورد تجربه و آزمایش قرار داد. سپس موازین و الگوهایی دقیق و متناسب با سطح ادراک و نحوه زندگانی این زمان فراهم ساخته و در آخر، حاصل کار را به روشن‌ترین روش ممکن به کسانی که مشتاق تحقیق و پیشرفت در این زمینه هستند ارائه داد. تألیفات بهرام الهی بر اساس سخنرانی‌های او در دانشگاه سوربن
الهی بر اساس سخنرانی‌های او در دانشگاه سوربن بوده‌است. این تألیفات، تاکنون به زبان‌های، فارسی، انگلیسی، آلمانی، ایتالیایی، ترکی و روسی … منتشر شده‌اند.
رابرت کریلی ، شاعر پسامدرن آمریکایی است. زندگی. کریلی در ۲۱ مه سال ۱۹۲۶ به دنیا آمد. او با چارلز اولسون دیگر شاعر پست مدرن آمریکا آشنایی داشت. از کریلی بیش از ۶۰ کتاب شعر به چاپ رسیده است. رابرت کریلی در سال ۲۰۰۵ در سن ۷۸ سالگی درگذشت.
گِلیَرد از مهم‌ترین روستاهای طالقان بوده و در ۱۴ کیلومتری مرکز طالقان (شهرک) قرار دارد.در برخی از اسناد تاریخی ، خیمه لحم (kheymeh lahm) نام برده شده است. در زبان محلی طالقان ، گیلیرد هم گفته میشود. روستای گلیرد در بخش بالاطالقان قرار گرفته‌ است. اهمیت این روستا بیشتر به خاطر زادگاه بودن آیت‌الله طالقانی می‌باشد. خانه سید محمود اعلایی نژاد طالقانی مربوط به دوره معاصر است و در شهرستان طالقان، روستای گلیرد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۰۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. غالب
یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. غالب جمعیت اصلی گلیرد از سادات هستند و نسب نزدیک به سادات روستای اورازان دارند. اقلیت غیر سادات این روستا در دهه های گذشته وارد این روستا شده و به تدریج ساکن شده اند. گلیردی‌ها به زبان تاتی تکلم می‌کنند. گلیرد از روستاهایی است که با پیشنهاد آیت الله طالقانی، ( حتی قبل از قانون شوراهای شهر و روستا ) به صورت شورایی اداره می‌شده است .
چارلز اولسون (زادهٔ ۱۹۱۰ میلادی، درگذشتهٔ ۱۹۷۰ میلادی) معروف به پدر شعر پست مدرن آمریکا است. او یکی از شاخص‌ترین شاعران قرن بیستم آمریکا بود. زندگی. چارلز اولسون در سال ۱۹۱۰ به دنیا آمد. او مدرک لیسانس و فوق لیسانس خود را از دانشگاه وسلیان دریافت کرد. سپس به مدت ۲ سال به تدریس زبان انگلیسی در دانشگاه کلارک پرداخت. او در سال ۱۹۳۶ جهت تکمیل تحصیلات خود در مقطع دکترا وارد دانشگاه هاروارد شد. اولسون از نخستین شاعرانی ست که به نوشتن شعر پست مدرن پرداخت. او در سال ۱۹۷۰ در اثر بیماری سرطان درگذشت.
علوم اجتماعی دسته‌ای از تخصص‌های دانشگاهی است که مرتبط با اجتماع و روابط بین افراد آن در جامعه می‌باشد. علوم اجتماعی به عنوان یک کل، شاخه‌های متعددی دارد. علوم اجتماعی شاخه‌ای از مطالعات انسانی است که موجودات از نوع انسان را از جنبه‌های مختلف مورد مطالعه قرار می‌دهد. علوم اجتماعی شامل این موارد شده ولی به آن‌ها محدود نمی‌شود: انسان‌شناسی، باستان‌شناسی، مطالعات ارتباطات، اقتصاد، مدیریت و بازرگانی، تاریخ، مطالعات اجتماعی، موسیقی‌شناسی، جغرافیای انسانی، حقوق، زبان‌شناسی، علوم سیاسی، سلامت عمومی و جامعه‌شناسی.
علوم سیاسی، سلامت عمومی و جامعه‌شناسی. جامعه‌شناسی به عنوان علم عمومی جامعه تعریف شده است. همچنین، برخی اوقات هنگامی که صحبت در مورد جامعه‌شناسی بوده، از این عبارت استفاده شده است. اصطلاح «علوم اجتماعی» در ابتدا در قرن نوزدهم ایجاد شد. دانشمندان اثبات‌گرا، از روش‌هایی مشابه با روش‌های علوم طبیعی به عنوان ابزارهایی برای فهم جامعه استفاده کرده‌اند، لذا آن‌ها علم را به معنای دقیق مدرن خود تعریف می‌کنند. در مقایسه، دانشمندان تفسیرگرای علوم اجتماعی ممکن است از جامعه‌شناسی انتقادی یا تفسیر نمادین بهره ببرند تا
جامعه‌شناسی انتقادی یا تفسیر نمادین بهره ببرند تا این که بخواهند به‌طور تجربی، نظریات ابطال‌پذیر بسازند و بدین طریق با علم در معنای وسیع‌ترش رفتار کرده‌اند. در دنیای امروزین فضای دانشگاهی، محققان اغلب گزیده عمل می‌کنند، یعنی از چندین روش استفاده می‌کنند (به عنوان مثال تحقیقات کمی و کیفی را با هم ترکیب می‌کنند). عبارت «تحقیق اجتماعی» نیز ماهیت مستقلی برای خود پیدا کرده است، چرا که متخصصان از تخصص‌های مختلف در اهداف و روش‌های آن با هم اشتراک دارند. تاریخچه. تاریخ علوم اجتماعی در عصر روشنگری بعد از
تاریخچه. تاریخ علوم اجتماعی در عصر روشنگری بعد از ۱۶۵۰(میلادی) آغاز می‌شود، در آن دوره بود که درون فلسفه طبیعی انقلابی شکل گرفت، این انقلاب، چارچوب اطلاعات مبنایی که به شخص حقیقی اشخاص می‌گفت چه چیز «واژهعلمی» است و چه چیز نیست را دچار تغییر کرد. علوم اجتماعی از فلسفهٔ اخلاق آن زمان بیرون آمد و تحت تأثیر انقلاب‌هایی چون انقلاب صنعتی و انقلاب فرانسه قرار گرفته بود. "علوم اجتماعی" از تحول در علوم (تجربی و عملی)، یا بنیان‌های نظام‌مند دانش یا چشم‌اندازهای عملی مرتبط با ارتقاء در سطح اجتماعی گروهی از عناصری
مرتبط با ارتقاء در سطح اجتماعی گروهی از عناصری ایجاد شد که با هم برهم‌کنش می‌کنند. آغاز علوم اجتماعی در قرن هجدهم میلادی در دایرةالمعارف بزرگ Diderot، منعکس شده، در مقاله‌ای از آن که ژان ژاک روسو و دیگر پیشتازان آن زمان نوشته‌اند. رشد علوم اجتماعی در دیگر دایرةالمعارف‌های تخصصی نیز منعکس شده است. دورهٔ مدرن اولین استفاده از «علوم اجتماعی» به عنوان یک زمینه مفهوم مجزا را شاهد بود. علوم اجتماعی تحت تأثیر اثبات‌گرایی قرار گرفت، لذا از گمانه‌زنی‌های متافیزیکی اجتناب شد. اگوست کنت از اصطلاح "علوم اجتماعی" برای
شد. اگوست کنت از اصطلاح "علوم اجتماعی" برای توصیف این علم استفاده کرد. آگوست کنت تحت تأثیر ایده‌های چارلز فوریه ازین دانش به "فیزیک اجتماع" نیز یاد کرده است. در این دوره، پنج مسیر توسعه پیش روی علوم اجتماعی قرار گرفت که زیر تأثیر آگوست کنت در زمینه‌های دیگر قرار گرفته بودند. حدود اوایل قرن بیستم میلادی، جنبش روشنگری در فلسفه در موقعیت‌های مختلف دچار چالش شد. بعد از استفاده از نظریه‌های کلاسیک از اواخر دوران انقلاب علمی، چندین شاخه علمی، مطالعات ریاضیاتی را جایگزینی برای مطالعات تجربی کردند و معادلات را
را جایگزینی برای مطالعات تجربی کردند و معادلات را برای ساخت یک ساختمان نظری مورد بررسی قرار دادند. توسعهٔ زیرشاخه‌های علوم اجتماعی در این روش‌شناسی بسیار کمی شد. ماهیت بین شاخه‌ای و درون شاخه‌ای علمی رفتار انسان‌ها، اجتماع و عوامل محیطی مؤثر بر این‌ها، موجب شد که بسیاری از علوم طبیعی در برخی از جنبه‌های روش‌شناسی علوم اجتماعی علاقه‌مند شوند. مثال‌هایی از محو شدن مرزها را در اینجا می‌آوریم. تخصص‌های نوظهوری چون تحقیقات علوم اجتماعی در زمینه‌های پزشکی، جامعه‌شناسی زیستی، روان-عصب‌شناسی، اقتصاد زیستی و تاریخ
زیستی، روان-عصب‌شناسی، اقتصاد زیستی و تاریخ و جامعه‌شناسی علم، مثال‌هایی ازین محو شدن مرزها است. تحقیقات کمی و روش‌های کیفی به‌طور فزاینده‌ای در مطالعهٔ اعمال انسان و پیامدهای آن در حال یکپارچه شدن هستند. در نیمهٔ اول قرن بیستم، آمار یک شاخهٔ مجزا از ریاضیات کاربردی گشت. روش‌های آماری با اعتماد به نفس استفاده می‌شدند. در زمان معاصر، کارل پوپر و تالکوت پارسونز، روند پیشرفت علوم اجتماعی را زیر تأثیر قرار دادند. محققان به تحقیق دربارهٔ رسیدن به یک توافق بر سر روش‌شناسی‌ای که قدرت و دقت در اتصال یک «نظریهٔ
سر روش‌شناسی‌ای که قدرت و دقت در اتصال یک «نظریهٔ بزرگ و جامع» با نظریات میانهٔ مختلف را داشته باشد، و با موفقیت قابل توجهی بتواند به ارائهٔ چارچوبی قابل استفاده برای بانک داده‌های در حال رشد و حجیم دست یابد، ادامه دادند. علوم اجتماعی برای آینده‌ای قابل رؤیت، از نواحی متفاوت و برخی مواقع متمایزی در تحقیقات برای رسیدن به شاخه‌ای منسجم‌تر، تشکیل خواهد شد. عبارت «علوم اجتماعی» ممکن است به هر یک از علوم اجتماع مربوط شود. علومی که هر کدام صاحبان فکر خود را داشته، افرادی چون آگوست کنت، دورکیم، مارکس و وبر، یا
افرادی چون آگوست کنت، دورکیم، مارکس و وبر، یا به‌طور کلی‌تر تمام شاخه‌های خارج از «علوم نوبل» و هنر. تا پایان قرن نوزدهم، آکادمی علوم اجتماعی شامل پنج شاخه بود: حقوق و اصلاح قانون، آموزش، بهداشت، اقتصاد و تجارت و هنر. در حدود اوایل قرن بیست و یکم، گسترش دامنهٔ اقتصاد در علوم اجتماعی به عنوان امپریالیسم اقتصاد توصیف شد. شاخه‌ها. رشته‌های علوم اجتماعی، شاخه‌هایی از دانش‌اند که در سطح دانشکده یا دانشگاه تدریس می‌شوند. رشته‌های علوم اجتماعی توسط مجله‌های دانشگاهی که تحقیقات در آن‌ها به چاپ می‌رسد، و همچنین
که تحقیقات در آن‌ها به چاپ می‌رسد، و همچنین توسط انجمن‌ها و گروه‌های دانشگاهی یا دانشکده‌هایی که به آموزش و یادگیری علوم اجتماعی می‌پردازند، شناخته و تعریف می‌شوند. زمینه‌های مطالعاتی علوم اجتماعی اغلب از چندین زیررشته یا زیرشاخه تشکیل می‌شوند و خطوط متمایزکننده بین آن‌ها اغلب دلخواه و مبهم‌اند. انسان‌شناسی. انسان‌شناسی را می‌توان به‌طور کلی «علم انسان» نامید، علمی که به کلیت ماهیت انسان می‌پردازد. این شاخهٔ علمی به مطالعهٔ پیوستگی بین جنبه‌های متفاوت علوم اجتماعی، علوم انسانی و جنبه زیست‌شناسی انسان
علوم اجتماعی، علوم انسانی و جنبه زیست‌شناسی انسان می‌پردازد. در قرن بیستم، شاخه‌های دانشگاهی اغلب به‌طور سازمان‌یافته به سه حوزهٔ وسیع تقسیم شدند. "علوم طبیعی" به دنبال به‌دست آوردن قوانین عام از طریق آزمایش‌ها تجدیدپذیر و ابطال‌پذیر است. "علوم انسانی" به‌طور عام به دنبال مطالعهٔ سنت‌های محلی، از طریق تاریخ، ادبیات، موسیقی و هنر بوده و تأکید آن بر فهم اشخاص، رویدادها یا دوره‌های خاصی است. علوم اجتماعی به‌طور عام در تلاش برای توسعه روش‌های علمی به منظور فهم پدیده‌ها از روشی قابل تعمیم بوده، هرچند که روش‌های
از روشی قابل تعمیم بوده، هرچند که روش‌های آن اغلب متمایز از روش‌های علوم طبیعی‌ست. علوم اجتماعی انسان‌شناسانه اغلب به توسعهٔ توصیفات ظریف پرداخته، تا این که بخواهد قوانین عامی را در فیزیک یا شیمی به‌دست آورَد، یا این که موارد خاصی را از طریق قوانین کلی‌تر توضیح دهد، همانند اتفاقی که در شاخه‌های روان‌شناسی رخ می‌دهد. انسان‌شناسی (همچون برخی از گرایش‌های تاریخ) به راحتی در یکی از این دسته‌بندی‌ها جای نمی‌گیرد و شاخه‌های مختلف انسان‌شناسی با یک یا چند تا از این حوزه‌ها همپوشانی پیدا می‌کنند. در ایالات متحده،
حوزه‌ها همپوشانی پیدا می‌کنند. در ایالات متحده، انسان‌شناسی به چهار زیرشاخه تقسیم‌بندی می‌شود: باستان‌شناسی، انسان‌شناسی فیزیکی یا زیستی، زبان‌شناسی انسان‌شناسانه و انسان‌شناسی فرهنگی. این شاخه اغلب در سطح مؤسسات کارشناسی ارائه می‌شود. کلمهٔ "anthropos" (ἄνθρωπος) در یونان باستان به معنی «موجود انسانی» یا «شخص» است. اریک وولف انسان‌شناسی جامعه-فرهنگی را به عنوان «علمی‌ترین شاخهٔ علوم انسانی، و انسانی‌ترین علوم» معرفی کرده است. هدف انسان‌شناسی ارائهٔ گزارشی کل‌نگر از انسان‌ها و طبیعتشان است. این بدان معناست
از انسان‌ها و طبیعتشان است. این بدان معناست که گرچه انسان‌شناسان به‌طور عام در یکی از زیرشاخه‌های آن تخصص پیدا می‌کنند، همیشه در ذهنشان جنبه‌های زیستی، زبان‌شناسانه، تاریخی و فرهنگی هر مسئله را مد نظر قرار می‌دهند. از آنجایی که انسان‌شناسی در جوامع غربی که پیچیده و صنعتی بودند به عنوان یک علم سر برآورد، گرایش اصلی در انسان‌شناسی از نظر روش‌شناسی به سمت مطالعهٔ مردم در جوامعی بوده که آن جوامع دارای سازمان اجتماعی ساده‌تر یا به زبان ادبیات انسان‌شناسی "اولیه"‌تر (بدون این که این اولیه‌تر بودن معنای ضمنی بر
(بدون این که این اولیه‌تر بودن معنای ضمنی بر "پست‌تر" بودن داشته باشد) بوده‌اند. امروزه، انسان‌شناسان از عبارت‌هایی چون جوامعی با «پیچیدگی کمتر» برای اشاره به نوعی از معاش یا تولید چون «چوپانی» یا «جستجو برای غذا» یا «باغبانی» استفاده می‌کنند، که انسان‌ها در فرهنگ‌های غیر صنعتی و غیر غربی بدان شیوه زندگی می‌کنند. در انسان‌شناسی چنین مردم یا قومیت‌هایی جذابیت بالایی دارند. کلی‌گرایی منجر شده که بسیاری از انسان‌شناسان به‌طور جزئی به مطالعهٔ مردم با استفاده از داده‌های بیوژنتیک، باستان‌شناسی و زبان‌شناسی به
داده‌های بیوژنتیک، باستان‌شناسی و زبان‌شناسی به همراه مشاهدهٔ مستقیم رسوم معاصر بپردازند. در دهه ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ میلادی، صداهایی جهت طلب شفاف‌سازی در مورد عناصر تشکیل‌دهندهٔ یک فرهنگ، و این که چگونه یک مشاهده‌گر بداند چه زمانی فرهنگ او پایان یافته و فرهنگ دیگری آغاز می‌شود، و دیگر موضوعات مهم انسان‌شناسی شنیده شد. می‌توان هر کدام از فرهنگ‌های انسانی را به عنوان بخشی از یک کل دید که موجب تکوین فرهنگ جهانی می‌شوند. این روابط پویا بین مشاهدات کف زمین، در مقابل مشاهداتی که از به هم آمیختن مشاهدات محلی به‌وجود
مشاهداتی که از به هم آمیختن مشاهدات محلی به‌وجود می‌آید، در هر نوع انسان‌شناسی، چه فرهنگی، زیستی، زبان‌شناسانه یا باستانی، نقش بنیادینی دارد. مطالعات ارتباطات. مطالعات ارتباطات با فرآیندهای ارتباطی انسان سروکار دارد، که اغلب برای خلق معنا، نمادهایی را تعریف کرده و در اشتراک قرار می‌دهد. این گرایش شامل مباحث گسترده‌ای می‌شود، از مکالمهٔ چهره-به-چهره گرفته تا خروجی رسانه‌های گروهی مثل پخش برنامه‌های تلویزیونی. همچنین مطالعات ارتباطات بررسی می‌کند که جنبه‌های سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی پیام‌ها چگونه
سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی پیام‌ها چگونه تفسیر می‌شوند. ارتباطات تحت عناوین مختلفی در دانشگاه‌های مختلف جنبهٔ رسمی پیدا کرده است، تحت عناوینی چون: «ارتباطات»، «مطالعات ارتباطی»، «ارتباطات کلامی»، «مطالعات علم معانی بیان»، «علم ارتباطات»، «مطالعات رسانه»، «هنر ارتباطات»، «ارتباطات گروهی»، «بوم‌شناسی رسانه‌ها» و «علم ارتباطات و رسانه». مطالعات ارتباطات جنبه‌های علوم اجتماعی و انسانی را باهم یکپارچه می‌کند. این رشته، به عنوان یکی از شاخه‌های علوم اجتماعی، اغلب با شاخه‌های دیگر آن مثل جامعه‌شناسی،
اغلب با شاخه‌های دیگر آن مثل جامعه‌شناسی، روان‌شناسی، انسان‌شناسی، زیست‌شناسی، علوم سیاسی، اقتصاد و سیاست عمومی و برخی شاخه‌های دیگر همپوشانی دارد. از جنبه‌های انسان‌شناسانه، ارتباطات، با معانی بیان و متقاعدسازی سروکار دارد (رد تاریخچه برنامه‌های تحصیلی سنتی در مطالعات ارتباطات، به علم معانی بیان زمان یونان باستان بر می‌گردد). این شاخه در رشته‌های بیرونی نیز کاربرد دارد، مثل مهندسی، معماری، ریاضیات و علم اطلاعات. اقتصاد. اقتصاد نوعی علوم اجتماعیست که به تحلیل و توصیف تولید، توزیع و مصرف ثروت می‌پردازد.
تحلیل و توصیف تولید، توزیع و مصرف ثروت می‌پردازد. کلمه انگلیسی "economics" از عبارت یونانی "οἶκος" با تلفظ "oikos" به معنای "خانواده، خانه‌داری، دارایی و ملک" و عبارت یونانی "νόμος" با تلفظ "nomos" به معنای "عرف، قانون" می‌آید و در مجموع معنای "خانه داری و مدیریت" یا "مدیریت ملک و دارایی" است. یک اقتصاددان شخصی است که در کار خود از مفاهیم و داده‌های اقتصادی استفاده می‌کند یا مدرکی در این زمینه داشته باشد. تعریف سنتی اقتصاد به‌طور خلاصه توسط لیونل رابینز در ۱۹۳۲ به این صورت ارائه شده است: "علمی که به مطالعه