payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مایه‌های سنتی و رنگهای گرم و شاد سفال «مند» را جذاب و قابل طرح در مجامع هنری نگاه داشته‌است. سفال مند از لحاظ نوع مواد تشکیل دهند به دو گروه جسمی و چینی تقسیم می‌شود. ماده اولیه سفال جسمی خاک رس است که از رسوبات سیلابهای وارد شده به بندهای اطراف گناباد برداشت می‌شود. این نوع خاک اندکی قرمز رنگ و نرم است که برای پیشگیری از ترک خوردگی باید کمی ماسه بادی به آن افزوده شود. گل رس به خوبی ورز داده می‌شود و پس از طی مراحلی برای ساخت و پرداخت انواع ظروف مورد استفاده قرار می‌گیرد. سفال جسمی مند بدون لعاب قرمز
قرار می‌گیرد. سفال جسمی مند بدون لعاب قرمز اخرایی است و با پوشش لعابی به رنگهای مختلف عرضه می‌شود استحکام این نوع سفال زیاد است به همین جهت ظرفهای بزرگ و پر اصطکاک مثل قاب، قدح‌های بزرگ، خم و کشک ساب از سفال جسمی ساخته می‌شود. مواد تشکیل دهنده سفال چینی ترکیبی از پودر سنگ سفید و گل سرشور است گل سفید رنگی که از این دو عنصر حاصل می‌شود در فرهنگ سفالگری مند به چینی شهرت دارد. جمع آوری، کوبیدن و به عمل آوردن گل چینی با تحمل زحمت و صرف وقت و هزینه نسبتاً زیاد توام است به همین دلیل سفالگر ترجیح می‌دهد ظرفهای
توام است به همین دلیل سفالگر ترجیح می‌دهد ظرفهای کوچک و ظریف و تجملی را با آن گل بسازد. بدنه ظرفهای ساخته شده از گل چینی قبل از لعاب، سفید متمایل به کاهی است و جهت زمینه سازی برای تزیین بدنه پوشش سفید رنگی مرکب از کائولن و گل گیوه معروف به لایه بر روی ظرف کشیده می‌شود. سفال مند معمولاً لعابدار است. لعاب یک رنگ را برای تزیین و انسداد منافذ ریز بدنه مورد استفاده قرار می‌دهند که در این صورت ظروف به رنگ دلخواه و یکدست عرضه می‌شوند و لعاب شیشه‌ای یابی رنگ به عنوان حفظ نقشها و درخشندگی بدنه ظرف کاربرد دارد.
عنوان حفظ نقشها و درخشندگی بدنه ظرف کاربرد دارد. مهم‌ترین مشخصه سفال مند عناصر تزیینی بر گرفته از طبیعت است. این عناصر که در چهار گروه انسانی، حیوانی، گیاهی و هندسی جای می‌گیرند، به ظاهر نقشها و خطوط ساده و آشنایی هستند اما وقتی آن نقشها و خطوط مورد مطالعه و ارزیابی دقیق قرار می‌گیرند بر حضور آیینها و باورهای کهن ایرانی در خاستگاه اولیه آن نگاره‌ها گواهی می‌دهند. از جمله نقش ماهی که بدنه اکثر ظرفهای مند از زینت داده و جایگاه والایی در روایات اسطوره‌ای دارد. ماهی در بیش از اعتقادی ایرانیان از سویی سرور
ماهی در بیش از اعتقادی ایرانیان از سویی سرور آفریدگان آبی و از سوی دیگر بزرگ‌ترین آفریدگان اورمزد در مقابل وزغ بزرگ‌ترین آفریدگان اهریمنی است. به عبارت دیگر ماهی مظهر موجودات آبی. ژرف نگری و تیزبینی است. او نگهبان «هوم سپید» نماد گیاهان است. بر اساس روایتی در بندهش: «اورمزد هوم سپید را در دریای فراخکرت رویاند و اهریمن در عمق آب وزغی آفرید که هوم را تباه کند. اورمزد برای دفع آن وزغ ده ماهی آفرید که همواره پیرامون آن هوم را بپاید و همیشه یکی از ماهیان سرش به پایین و در جستجوی وزغ است.» جالب و قابل تأمل است
پایین و در جستجوی وزغ است.» جالب و قابل تأمل است که بر بدنه برخی ظرفهای استوانه‌ای مند گیاهی در میان دو ماهی نقش بسته که یکی از آنها وارونه و سر در خاک دارد و گویی در جوار گیاه چیزی را جستجو می‌کند. نقوش دیگر زینت بخش سفال مند که هر یک به مقتضای حضور آن در قلمرو اسطوره و فرهنگ کهن ایران قابل تعبیر و تفسیر می‌باشند عبارت‌اند از : خورشید، پرنده، پروانه، بته جقه، گل و مرغ، گل و پروانه، گل و برگ، گل کدو، کتیبه، ابر و گل، گنجی، اسلیمی، گل گرد، خونه کشی و محرمات. این نقوش به ظور یکسان سفال جسمی و سفال چینی مند
این نقوش به ظور یکسان سفال جسمی و سفال چینی مند را زینت می‌دهند. تهیه، ساخت و پرداخت سفال مند از دیدگاه زمین‌شناسی در شناخت عناصر معدنی و کاربرد علم شیمی در ساخت رنگ و لعاب، کاربرد علم فیزیک در امر ایجاد کوره و حرارت و میتولوژی در شناخت باورها و اعتقادات کهن بسیار مهم و قابل مطالعه‌است. منابع. نوشتاری از مهدی ذوالفقاری، مرکز آفرینش هنرهای سنتی گناباد/ پژوهش: رجبعلی لباف خانیکی
نوگرایی یا مدرنیسم که از آن به نام‌های نوین‌گرایی یا تجددگرایی نیز یاد می‌شود، یک جنبش فلسفی و هنری است که از دگرگونی‌های گسترده در جامعهٔ غربی در اواخر سدهٔ نوزدهم و اوایل سدهٔ بیستم به وجود آمد. این جنبش بازتاب‌گر میل به ایجاد اشکال جدیدی از هنر، فلسفه و سازمان اجتماعی بود که بازتاب جهان صنعتی نوپدید بود، از جمله ویژگی‌هایی مانند شهرنشینی، فناوری‌های جدید و جنگ. هنرمندان کوشیدند از اشکال سنتی هنر که آن‌ها را منسوخ یا ناکارآمد می‌دانستند دور شوند. اخطار ازرا پاوند شاعر در سال ۱۹۳۴ میلادی به «آن را جدید کن»
پاوند شاعر در سال ۱۹۳۴ میلادی به «آن را جدید کن» سنگ محک رویکرد جنبش بود. نوآوری‌های نوین‌گرایانخ شامل هنر انتزاعی، جریان سیال ذهن، سینمای مونتاژ، موسیقی آتونال و دوازده-تُن و نقاشی تفکیک‌گرایانه بود. نوین‌گرایی به صراحت ایدئولوژی رئالیسم را رد کرد و از آثار گذشته با استفاده از تکرار، انضمام، بازنویسی، بازگشایش، بازبینی و نقیضه استفاده کرد. نوین‌گرایی همچنین قطعیت تفکر روشنگری را رد کرد، و بسیاری از نوین‌گرایان نیز اعتقاد مذهبی را رد کردند. ویژگی بارز نوین‌گرایان، خودآگاهی نسبت به سنت‌های هنری و اجتماعی
خودآگاهی نسبت به سنت‌های هنری و اجتماعی است که اغلب منجر به آزمایش فرم، همراه با استفاده از شگرد‌هایی می‌شود که توجه را به فرایندها و مواد مورد استفاده در خلق آثار هنری جلب می‌کند. در حالی که برخی از پژوهشگرات نوین‌گرایی را تا قرن بیست‌ویکم امتداد می‌دهند، برخی دیگر آن را به مدرنیسم متأخر یا مدرنیسم عالی تقسیم می‌کنند. پست‌مدرنیسم انحراف از نوین‌گرایی است و مفروضات اساسی آن را رد می‌کند. تاریخچه. نوگرایی، جریانی فکری است به معنای استفاده انسان از دانش، فن‌آوری و توان تجربی خود برای تولید، بهبود و تغییر
و توان تجربی خود برای تولید، بهبود و تغییر محیط. پیدایش مدرنیسم در غرب را می‌توان واکنشی ضد سنت و دین مسیحیت دانست. تورج اتابکی استاد تاریخ معتقد است «تجدد یا مدرنیته‌ای که ما از آن نام می‌بریم یک شیوه زندگی در نهادهای اجتماعی و سیاسی مرتبط با این شیوه زندگی است، که تقریباً از میانه قرن شانزدهم میلادی به این سو در گوشه‌های مختلف جهان شکل گرفت، اشاره دارد. ما یک تجدد نداریم، ما تجددها داریم. یا اگر بخواهیم هم‌سنگ فرنگی‌اش را بکار ببریم از مدرنیتیز باید استفاده کنیم تا مدرنیتی. این نگاه در حقیقت اروپامدار که
کنیم تا مدرنیتی. این نگاه در حقیقت اروپامدار که تجدد یا مدرنیته را تنها یک پدیده اروپایی می‌داند و زایشگاه این مدرنیته را فرانسه قبول می‌کند مورد نظر من نیست.» به عقیده او نقش شرق را در تجدد نباید دستکم گرفت نقش شرق و به خصوص ایران در تجدد توسط محمد توکلی طرقی، استاد دانشگاه تورنتو، معرفی شده و وحید وحدت، تاریخ‌نگار معماری، نیز تجدد ایرانی را به عنوان یکی از مدرنیته‌های بومی و غیر غربی مورد بررسی قرار داده است. مولفه‌های نوگرایی. تجدد یا مدرنیته به یک شیوه زندگی و نهادهای اجتماعی و سیاسی مرتبط با این شیوه
زندگی و نهادهای اجتماعی و سیاسی مرتبط با این شیوه زندگی اشاره دارد. تجددهای نقاط گوناگون جهان جانمایه‌ای یکسان دارند و تلاش می‌کنند صغارت را از انسان بگیرد: صغارت انسان در برابر جامعه، انسان در برابر تاریخ، انسان در برابر قانون؛ و می‌خواهد تمام این حقوق فردی را به انسان بدهد. اندیشه‌های تأثیرگذار بر نوگرایی عبارتند از نوگرایی در عرصه‌های مختلف. نوگرایی در عرصهٔ فلسفه. اساس فلسفه در دوران نوگرایی، انسان است. حقیقت دیگر الهامی نیست و از آسمان نمی‌آید بلکه اکتسابی است و بر روی زمین و با قوانین زمینی کشف و نه
است و بر روی زمین و با قوانین زمینی کشف و نه اختراع و از طریق مشاهده و آزمایش و تفکر علمی به‌دست می‌آید نه از راه ریاضت کشیدن یا نزدیک شدن به خداوند. نوگرایی منادی خردگرایی است. هرچند در واقع منادای تجربه گرائی دارد تا خرد گرائی زیرا با انحصار مواد قضایای عقلی به مواد تجربی دست خود را از مبادی عقلی مثل اصل عدم تناقض و… کوتاه کرده است. خردگرایی در این دیدگاه در مقابل دین‌خویی تعریف می‌شود. و ناسوت و ملکوت و جبروت و لاهوت در فلسفه مدرن جایی ندارند، قلمرو فلسفه متجدد انسان‌گرایی و عرفی‌گرایی (سکولاریسم) است.
متجدد انسان‌گرایی و عرفی‌گرایی (سکولاریسم) است. در فلسفه متجدد علم (Science) محور است نه دانش به معنی (Knowledge)، در این صورت هرچیز باید قابل تجربه باشد و امور غیرقابل تجربه پذیر علم به‌شمار نمی‌رود. اشکال این دیدگاه این است که تجربه انسان خطا پذیر است و در نتیجه به شواهد به دست آمده نمی‌توان صد در صد اعتماد داشت به علاوه اموری مانند مفاهیم در این دیدگاه قابل تجربه پذیر نیستند در حالی که حقیقت آن‌ها وجدانی است. در فلسفه نوگرا نوع تازه‌ای از اندیشه مبتنی بر خرد نقاد جانشین ایمان مطلق مسیحی می‌شود و در
بر خرد نقاد جانشین ایمان مطلق مسیحی می‌شود و در نتیجه عرصه فلسفه به کلی دگرگون می‌شود و دیگر جایی برای اسطوره و خرافه و دین به معنای مسیحی آن در این عرصه باقی نمی‌ماند. نوگرایی در عرصه دانش. با تغییر فلسفه، علم تغییر نخواهد کرد، نوگرایی نخستین دلیل پیشرفت علمی بشریت در تمام دوران‌ها بوده است، تبدیل کیمیاگری به شیمی دقیقاً یک محصول از نوگرایی است، پیدایش کلینیک و بیمارستان به جای شفاخانه و استفاده از دکتر به جای دعانویس و ملا از نمادهای تجدد است. ایجاد شرایط سالم‌تر زندگی به جای دست به دعا بردن و درخواست
سالم‌تر زندگی به جای دست به دعا بردن و درخواست بیمه سلامتی از خدا کردن نشان از تجدد دارد. علت‌ها و معلول‌ها همگی زمینی و منطقی و علمی خواهند بود. در دانش نوگرا مشاهده علمی بر اساس روش علمی انجام می‌شوند و علم نیز همچون سیاست در جامعهٔ مدرن به عرصه عرفی و عمومی وارد می‌شود. در ملکوت علم نیز همچون فلسفه جایگاهی برای اسطوره‌ها و… دیده می‌شود. در دوران قبل از نوگرایی علم وجود داشت و علم بسیار کار آمدی نبود و مردم همیشه به دعانویسی اکتفا می‌کردند. نوگرایی در عرصهٔ اقتصاد. وجه مشترک جوامع فئودالی نوعی تفکر
عرصهٔ اقتصاد. وجه مشترک جوامع فئودالی نوعی تفکر خدامدار، اقتصاد طبیعی و حاکمیت سنت ایستاست. نوگرایی پرچمدار خرد مداری، اقتصاد کالایی و جهانگشای سرمایه‌داری، فروپاشی سنت و پیدایش جامعه مدنی است. اقتصاد هم به عرصه عمومی وارد می‌شود و زن به‌طور جدی و برابر به عرصه اقتصاد وارد می‌شود، می‌گویند میزان پیشرفت و آزادی را در یک جامعه باید با نگاه کردن به وضعیت زنان آن جامعه دریافت. نوگرایی در عرصهٔ سیاست. در جامعه مدرن، مردم شهروند هستند، و به جای مکلف بودن محق هستند یعنی حقوقی دارند که این حقوق باید توسط حاکمان
یعنی حقوقی دارند که این حقوق باید توسط حاکمان پرداخته شود؛ مثلاً مردم حق دارند که آزادی اندیشه و بیان و پوشش داشته باشند و دولت وظیفه دارد این شرایط را ایجاد کند. مردم دیگر مطیع امر رهبران نیستند بلکه این رهبرانند که مطیع امر مردم هستند و این بار این حاکمان هستند که باید بر اساس مغز مردم عمل کنند. حکومت در جامعه مدرن، یک قرارداد اجتماعی است بین حاکمان و محکومان، مردم اشخاصی را انتخاب می‌کنند که آن‌ها به ارباب خود که همان مردم هستند خدمت کنند نه اینکه حاکمان مردمی را انتخاب کنند که به اربابشان که حاکم است
مردمی را انتخاب کنند که به اربابشان که حاکم است خدمت کنند. مفهوم دین و خدا هم اصولاً تنها به حوزه شخصی مردم مربوط می‌شود، نه حوزه سیاست و اجتماع. نوگرایی در عرصه هنر. در عرصه هنر، نوگرایی(Modernism)، به صراحت ایدئولوژی رئالیسم (Realism) را رد می‌کند و در یک رویکرد انتقادی به کارهای گذشته از طریق بازنویسی، تجدید نظر، تقلید مسخره‌آمیز در اشکال جدید، الحاق و تکرار به گسترش مفاهیم و خلق هنری می‌پردازد. هر چند در مورد تاریخ آغاز مدرنیسم در عرصه هنر توافق نظر بین تاریخ‌نویسان و متفکران وجود ندارد، اما به شکل خاص
تاریخ‌نویسان و متفکران وجود ندارد، اما به شکل خاص قرن بیستم، محمل شکوفایی و اوج مدرنیسم در هنر است.
نغمه، نَواک، زیرایی (زیر و بمی) یا ارتفاع صوت کیفیتی است ادراکی در مورد صداها که اجازهٔ درجه‌بندی و ترتیب‌دهی آن‌ها، برمبنای بسامد را به ذهن می‌دهد. نَواک به عنوان پدیده‌ای ذهنی معادل با تغییراتی است که در دنیای فیزیکی برای بسامد (فرکانس) صداها رُخ می‌دهد. در زبان عموم از آن به زیر و بَمی یاد شده و در نوشته‌های قدیمی‌تر به آن (ارتفاع) گفته می‌شده است. معمولاً صدای با فرکانس بیشتر (مانند صدای زنان) را بالا (زیر) و صدای با فرکانس کمتر (مانند صدای مردان) را پایین (بَم) می‌نامند.زیر و بمی صدا رابطهٔ نزدیکی با
(بَم) می‌نامند.زیر و بمی صدا رابطهٔ نزدیکی با فرکانس دارد اما این به معنای مساوی بودن این دو مفهوم نیست. فرکانس یک مفهوم علمی است که قابل اندازه‌گیری است در حالی که زیر و بمی ادراک شخصی هر فرد از موج صداست که به‌طور مستقیم قابل اندازه‌گیری نیست.
وزارت امور خارجه یکی از ۱۹ وزارتخانه دولت ایران است که در کنار شورای عالی امنیت ملی، وظیفه رسیدگی به امور بین‌المللی کشور را به عهده دارد. وزارت امور خارجه قدیمی‌ترین وزارتخانهٔ ایران به‌شمار می‌رود. این وزارتخانه در سال ۱۲۳۷ هجری قمری (اکتبر ۱۸۲۱ میلادی) به فرمان فتحعلی‌شاه قاجار به‌صورت نهادی مستقل تشکیل شد و «میرزا عبدالوهاب نشاط اصفهانی (معتمدالدوله)» به‌عنوان نخستین وزیر امور خارجه منصوب گردید.سید عباس عراقچی از ۳۱ مرداد ۱۴۰۳ شصت و هفتمین وزیر امور خارجه ایران است. وزیر امور خارجه. نخستین وزیر امور
ایران است. وزیر امور خارجه. نخستین وزیر امور خارجه ایران در سال ۱۲۳۷ قمری / ۱۸۲۱ میلادی «میرزا عبدالوهاب نشاط اصفهانی» (معتمدالدوله) بود که به فرمان فتحعلی‌شاه قاجار به ریاست «دیوان‌خانهٔ خارجه» منصوب شد. پس از او در دورهٔ قاجار افرادی همچون «میرزا ابوالحسن‌خان ایلچی»، «میرزا تقی‌خان امیرکبیر»، «میرزا حسین‌خان سپهسالار» و «میرزا مسعود خان انصاری» این سمت را برعهده داشتند. در اواخر قاجار و اوایل پهلوی نیز چهره‌هایی مانند «محمدعلی فروغی»، «عبدالحسین تیمورتاش» و «علی سهیلی» به‌عنوان وزیر امور خارجه فعالیت
و «علی سهیلی» به‌عنوان وزیر امور خارجه فعالیت کردند. پس از انقلاب ۱۳۵۷ نخستین وزیر امور خارجه «ابراهیم یزدی» بود. پس از او «صادق قطب‌زاده» (۱۳۵۹–۱۳۶۰)، «میرحسین موسوی» (۱۳۶۰–۱۳۶۱)، «علی‌اکبر ولایتی» (۱۳۶۱–۱۳۷۶)، «کمال خرازی» (۱۳۷۶–۱۳۸۴)، «منوچهر متکی» (۱۳۸۴–۱۳۸۹)، «علی‌اکبر صالحی» (۱۳۸۹–۱۳۹۲)، «محمدجواد ظریف» (۱۳۹۲–۱۴۰۰) و «حسین امیرعبداللهیان» (۱۴۰۰–۱۴۰۳) به این مقام رسیدند. پس از درگذشت امیرعبداللهیان در ۱۴۰۳، «علی باقری کنی» در مدت کوتاهی به‌عنوان سرپرست وزارت منصوب شد و در ادامه «عباس عراقچی» به عنوان
وزارت منصوب شد و در ادامه «عباس عراقچی» به عنوان شصت و هفتمین وزیر امور خارجه ایران انتخاب شد. ساختار سازمانی. در رأس این وزارتخانه، وزیر امور خارجه قرار دارد که عالی‌ترین مقام دستگاه دیپلماسی کشور و عضو هیئت دولت است. زیر نظر وزیر، چند معاونت اصلی فعالیت می‌کنند؛ از جمله معاونت سیاسی، معاونت دیپلماسی اقتصادی، معاونت حقوقی و بین المللی، معاونت کنسولی، مجلس و ایرانیان، و معاونت اداری و مالی. در کنار معاونت‌ها، چند مرکز نیز مستقیماً تحت نظر وزیر فعالیت دارند. از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به مرکز دیپلماسی عمومی
از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به مرکز دیپلماسی عمومی و مرکز مطالعات سیاسی و بین‌المللی اشاره کرد. افزون بر این، اداره‌های کل منطقه‌ای و موضوعی (مانند اداره کل اروپا، اداره کل خاورمیانه، اداره کل سازمان‌های بین‌المللی و ...) بخش اصلی بدنهٔ کارشناسی وزارتخانه را تشکیل می‌دهند. نمایندگی‌ها در خارج از کشور. جمهوری اسلامی ایران دارای شبکه‌ای از سفارتخانه‌ها، کنسولگری‌ها و نمایندگی‌های دائم در سازمان‌های بین‌المللی است. فهرست کامل این نمایندگی‌ها در نمایندگی‌های سیاسی ایران در خارج آمده‌است. نمایندگی‌های داخل کشور.
ایران در خارج آمده‌است. نمایندگی‌های داخل کشور. وزارت امور خارجه برای تسهیل امور ایرانیان و تجار و ترددهای مرزی در چند استان مرزی کشور نمایندگی وزارت امور خارجه دایر نموده‌است که عبارتند از: اردبیل، مشهد، بیرجند، کرمانشاه، قزوین، کیش، قم (امور طلاب و طلبه‌های خارجی)، اصفهان، بوشهر، یزد، ساری، تبریز، کرمان ، شیراز و لارستان اساسنامه. وزارت امور خارجه ایران بر پایهٔ «نظامنامه اساسی وزارت امور خارجه» (مصوب ۱۳۱۴ خورشیدی هیئت وزیران) اداره می‌شود. این نظامنامه چارچوب اصلی تشکیلاتی و استخدامی وزارتخانه را تعیین
اصلی تشکیلاتی و استخدامی وزارتخانه را تعیین کرده و کارکنان را به دو رستهٔ «سیاسی» و «اداری» تقسیم می‌کند. شرایط ورود به رستهٔ سیاسی شامل داشتن مدرک دانشگاهی در رشته‌های مشخص، تسلط به زبان خارجی و گذراندن آزمون و مصاحبه است. همچنین نظامنامه درجات و سمت‌های شغلی ـ از دبیر سوم و دوم گرفته تا رایزن و سفیر ـ و نحوهٔ ارتقای کارکنان در این مسیر را مشخص کرده و ساختار مرکزی وزارتخانه را در قالب ادارات سیاسی، اقتصادی، تشریفات، اطلاعات و مطبوعات، و نیز بخش‌های اداری و پشتیبانی تعریف می‌کند. این نظامنامه در سال‌های
و پشتیبانی تعریف می‌کند. این نظامنامه در سال‌های بعد چند بار اصلاح شد که مهم‌ترین آن‌ها در سال‌های ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰ بود. نشان و پرچم وزارت امور خارجه. در مهر ۱۳۹۹ و در آستانهٔ دویستمین سال تأسیس وزارت امور خارجهٔ ایران، از نشان و پرچمی که برای این وزارتخانه طراحی شده‌است رونمایی شد. نشان وزارت امور خارجه برگرفته از نشان شمسه و نشان رسمی ایران است. نیروی انسانی. کارمندان وزارت خارجه بر اساس اساسنامه مصوب ۱۳۴۷ بر دو گروه تقسیم می‌شوند: بر اساس ماده سه مقررات استخدامی وزارت خارجه، کلیه کارمندان وزارت خارجه به دو
وزارت خارجه، کلیه کارمندان وزارت خارجه به دو رسته سیاسی و اداری تقسیم می‌شوند. ورود به رسته اداری شرایط خاصی ندارد ولی بر اساس ماده پنج اساسنامه، شرط ورود به رسته سیاسی؛ داشتن لیسانس یا بالاتر در یکی از رشته‌های علوم سیاسی و بین‌المللی، حقوق بین‌الملل و اقتصاد بین‌الملل، نداشتن تابعیت اکتسابی ایران، نداشتن همسر خارجی یا همسری که دارای تابعیت اکتسابی باشد، و علاوه بر اینها شرکت در امتحان کتبی و کسب معدل و انجام مصاحبه جهت آزمون فن بیان و وضع ظاهر و شخصیت. بر اساس مفاد ماده ۲۲ اساسنامه وزارت خارجه، مدیران کل
اساس مفاد ماده ۲۲ اساسنامه وزارت خارجه، مدیران کل و روسای ادارات از بین کارمندان رسته سیاسی که به مقام سفارت رسیده باشند؛ انتخاب می‌شوند و سرپرستان ادارات باید حداقل مقام رایزن دوم باشند. میزان سوابق مورد نیاز برای تغییر مقام‌های سیاسی در وزارت خارجه: وابستگی به دبیر سومی دو سال؛ دبیر سومی به دبیر دومی سه سال؛ دبیر دومی به دبیر اولی سه سال؛ دبیر اولی به رایزن سومی سه سال؛ رایزن سومی به رایزن دومی سه سال؛ رایزن دومی به رایزن یکمی سه سال؛ برای عبور از رایزن یکمی به درجه سفیر سه سال و با تصویب شورای معاونین و
به درجه سفیر سه سال و با تصویب شورای معاونین و موافقت وزیر. برای ورود به هر یک از مدارج فوق نیاز به آزمون و بررسی سوابق و صلاحیت‌ها است. در گذشته، بخشی از نیروی انسانی وزارت امور خارجه ایران از میان دانش‌آموختگان دانشکده روابط بین‌الملل وزارت امور خارجه تأمین می‌گردید. در سال‌های اخیر اما مسیر رسمی جذب نیرو تنها از طریق آزمون‌های استخدامی بوده است که بر عهدهٔ نهادهای رسمی برگزارکنندهٔ این آزمون‌ها در ایران قرار دارد. دانشکده روابط بین‌الملل وزارت امور خارجه همچنان به‌عنوان یک مؤسسهٔ آموزش عالی در مقطع
همچنان به‌عنوان یک مؤسسهٔ آموزش عالی در مقطع کارشناسی ارشد فعالیت می‌کند و پذیرش دانشجو در آن از راه کنکور سراسری و مصاحبه علمی صورت می‌گیرد، اما این پذیرش به‌معنای استخدام خودکار در وزارت امور خارجه محسوب نمی‌شود. وزارت امور خارجه ایران یکی از کم‌کارمندترین وزارتخانه‌های کشور به‌شمار می‌آید. بر اساس آمار منتشرشده، تا سال ۱۴۰۱ این وزارتخانه دارای حدود ۳۰۵۶ کارمند بوده‌است که حدود ۳۰ درصد از آنان را زنان تشکیل می‌دهند. از ویژگی‌های خاص این وزارتخانه، نظام چرخش شغلی میان دیپلمات‌هاست. بسیاری از مدیران ارشد
شغلی میان دیپلمات‌هاست. بسیاری از مدیران ارشد وزارتخانه در طول خدمت خود سمت‌های گوناگونی را تجربه می‌کنند؛ به‌عنوان نمونه، سید عباس عراقچی، وزیر فعلی امور خارجه، در طی ۳۵ سال خدمت از معاونت پژوهشی تا سفارت در کشورهای مختلف را بر عهده داشته‌است. این ساختار موجب شده است که انتصاب افراد خارج از وزارتخانه در سمت‌های کلیدی به حداقل برسد. ابنیه تاریخی. وزارت امور خارجه ایران مالک و بهره‌بردار شماری از ساختمان‌های تاریخی ارزشمند است. جدول زیر مهم‌ترین این ابنیه را نشان می‌دهد. سفیران. سفیران جمهوری اسلامی ایران
نشان می‌دهد. سفیران. سفیران جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان عالی‌ترین نمایندگان سیاسی کشور در سایر دولت‌ها و سازمان‌های بین‌المللی منصوب می‌شوند. فهرست کامل آنان در فهرست سفیران ایران در دسترس است. علاوه بر سفارتخانه‌ها، ایران در سازمان‌های بین‌المللی مهم نیز نمایندگی دائم دارد و سفیرانی در نهادهایی چون سازمان ملل متحد و سازمان همکاری اسلامی حضور دارند. فهرست کامل سفیران ایران در فهرست سفیران ایران درج شده‌است. سفرای ایران در مجامع بین‌المللی: سامانه‌های الکترونیک. وزارت امور خارجه ایران برای ارائهٔ خدمات
وزارت امور خارجه ایران برای ارائهٔ خدمات کنسولی و تسهیل ارتباط شهروندان با نمایندگی‌های جمهوری اسلامی در خارج از کشور چند سامانه اینترنتی ایجاد کرده‌است. مهم‌ترین آن‌ها سامانه میخک (مدیریت یکپارچه خدمات کنسولی) است که خدماتی چون صدور وکالت‌نامه، امور گذرنامه، تأیید اسناد و دیگر خدمات کنسولی ایرانیان خارج از کشور را پوشش می‌دهد. از دیگر سامانه‌های وزارت خارجه می‌توان به سامانه روادید الکترونیک (eVisa) برای درخواست و پیگیری ویزای ورود به ایران، سامانه تأیید اسناد کنسولی برای بررسی مدارک رسمی، سامانه نوبت‌دهی
کنسولی برای بررسی مدارک رسمی، سامانه نوبت‌دهی کنسولی برای رزرو وقت در نمایندگی‌ها، و سامانه دیپلماسی اقتصادی برای ارتباط فعالان اقتصادی با نمایندگی‌های ایران اشاره کرد. پرونده‌های مهم وزارت امور خارجه. پیش از انقلاب: در میانهٔ قرن نوزدهم، میرزا تقی‌خان امیرکبیر به‌عنوان وزیر خارجه و سپس صدر اعظم اصلاحاتی بنیادین در تشکیلات و کارویژه‌های دیپلماسی ایران سامان داد. در اوایل دههٔ ۱۳۳۰، وزارت خارجه در قلبِ ملی شدن صنعت نفت و مناقشه با بریتانیا قرار داشت؛ دولت محمد مصدق با طرح دفاعی خود در دیوان بین‌المللی
محمد مصدق با طرح دفاعی خود در دیوان بین‌المللی دادگستری موفق شد رسیدگی به دعوای بریتانیا را از صلاحیت دیوان خارج کند (رأی ۲۲ ژوئیهٔ ۱۹۵۲). در دههٔ ۱۳۳۰ در دههٔ ۱۳۴۰، وزارت امور خارجه ایران بخش مهمی از فعالیت خود را صرف پیوستن و مشارکت در پیمان‌های امنیتی تحت حمایت غرب کرد. در دهه ۱۹۶۰ مشارکت در تأسیس اوپک، از پرونده‌های شاخص این دوره بود. در پروندهٔ بحرین (۱۳۴۹)، دولت ایران پس از رایزنی با بریتانیا با استقلال بحرین موافقت کرد؛ وزارت امور خارجه به ریاست اردشیر زاهدی پیگیر اصلی روند بین‌المللی آن بود و این
زاهدی پیگیر اصلی روند بین‌المللی آن بود و این تصمیم با اعتراض‌هایی در داخل، از جمله از سوی محسن پزشکپور (رهبر حزب پان‌ایرانیست) روبه‌رو شد. پس از انقلاب: در دههٔ ۱۳۶۰، مهم‌ترین مأموریت این وزارتخانه پیگیری مذاکرات مرتبط با قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت و روند پایان جنگ ایران و عراق بود. در دههٔ ۱۳۷۰، وزارت خارجه وارد گفت‌وگوهای انتقادی با اتحادیهٔ اروپا شد که نخستین چارچوب منظم گفت‌وگوهای سیاسی ایران و اروپا پس از انقلاب بود. دههٔ ۱۳۸۰ با پروندهٔ هسته‌ای تعریف شد: مذاکرات گسترده با سه کشور اروپایی و آژانس
شد: مذاکرات گسترده با سه کشور اروپایی و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، همراه با قطعنامه‌های شورای امنیت و ابتکارهای دیپلماسی منطقه‌ای (از جمله همکاری با ترکیه و برزیل در ۲۰۱۰)؛ هم‌زمان، وزارت خارجه در گفت‌وگوهای منطقه‌ای دربارهٔ عراقِ پساصدام نیز فعال بود. در دههٔ ۱۳۹۰، محور اصلی کار وزارتخانه برجام بود که ۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۵ به امضا رسید و چارچوب رفع تحریم‌های هسته‌ای را تعریف کرد. در دههٔ ۱۴۰۰، تمرکز بر دیپلماسی منطقه‌ای و همسایگی از جمله ازسرگیری روابط ایران و عربستان با میانجی‌گری چین در ۱۰ مارس ۲۰۲۳ و
و عربستان با میانجی‌گری چین در ۱۰ مارس ۲۰۲۳ و دیپلماسی چندجانبه بود؛ ایران در ۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۳ به‌عنوان عضو کامل سازمان همکاری شانگهای پذیرفته شد و در ۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴ رسماً به بریکس پیوست. هک وب‌سایت‌ها. یکشنبه ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۲، ۲۱۰ سایت و سامانه وزارت خارجه جمهوری اسلامی توسط گروه هکری «قیام تا سرنگونی» وابسته به سازمان مجاهدین خلق هک و از دسترس خارج شد و عکس‌های مریم و مسعود رجوی به همراه شعارهایی علیه سران جمهوری اسلامی در صفحه سایت قرار گرفت و بعد از مدتی پیام به روز رسانی نمایش داده شد. اسناد و مدارکی
پیام به روز رسانی نمایش داده شد. اسناد و مدارکی مانند اطلاعات مربوط به مدیران وزارت خارجه و یازده هزار تن از کارکنان این نهاد و تصویر کارت بسیج حسین امیر عبداللهیان، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی و علی شمخانی دبیر شورای عالی امنیت ملی، جزئیاتی از یک سفر علی شمخانی به همراه فهرست «همراهان و شماره سلاح،‌ هواپیما و مسیر پرواز» به‌دست این گروه افتاده که آنها را منتشر کرد. این گروه اسناد محرمانه‌ای را در مورد تبادل اسدالله اسدی با یک زندانی بلژیکی در ایران منتشر کرد که نشان می‌دهد، اولین پیش‌نویس توافقنامه
کرد که نشان می‌دهد، اولین پیش‌نویس توافقنامه ایران و بلژیک در ۲۶ آوریل ۲۰۲۱ در تهران نوشته شده است و اولین امضای نمایندگان هر دو وزارتخانه در ۳۱ مه ۲۰۲۱ صورت گرفته است، اسدالله اسدی دیپلمات جمهوری اسلامی است که به اتهام تلاش برای بمب‌گذاری در گردهمایی سازمان مجاهدین خلق به ۲۰ سال زندان محکوم شده است. در این میان وزارت خارجه ایران حمله سایبری را تأیید کرد اما درز دادن اسناد را تکذیب می‌کند.
اتحادیهٔ میهنی کردستان (به کردی: یه‌کێتی نیشتمانیی کوردستان، Yekîtiya Nîştimanî ya Kurdistanê) که یه‌کێتی یا ی.ن.ک نیز نامیده می‌شود، یک حزب ملی‌گرای کُرد در کشور عراق و منطقۀ اقلیم کردستان عراق است. اتحادیهٔ میهنی کردستان در سال ۱۹۷۵ تأسیس شده‌است. رهبر این حزب از بدو تأسیس تا اکتبر ۲۰۱۷ جلال طالبانی بوده‌است. اتحادیهٔ میهنی در جنگ ایران و عراق از نیروهای نظامی ایران حمایت می‌کرد. در سیاست اقلیم کردستان عراق، حکومت ایران به‌طور سنتی از اتحادیه میهنی و حکومت ترکیه از حزب دموکرات کردستان پشتیبانی می‌کند.
ترکیه از حزب دموکرات کردستان پشتیبانی می‌کند. رابطه با حزب دموکرات کردستان عراق. حزب اتحادیه میهنی در عمل دچار شکاف درونی است. از یک طرف «هیرو ابراهیم» همسر جلال طالبانی و پسرش «بافل» قرار دارند که مخالف مسعود بارزانی، رهبر حزب دموکرات کردستان عراق، هستند و از سوی دیگر «کوسرت رسول» جانشین طالبانی قرار دارد که همچنان به بارزانی وفادار است. پس از عقب‌نشینی نیروهای پیشمرگه از کرکوک، مسعود بارزانی، رئیس حکومت اقلیم و رهبر حزب دموکرات کردستان عراق، انگشت اتهام را به طرف حزب اتحادیه میهنی گرفت و روز ۱۷ اکتبر
را به طرف حزب اتحادیه میهنی گرفت و روز ۱۷ اکتبر ۲۰۱۷ در بیانه‌ای گفت: «آنچه در شهر کرکوک رخ داد، نتیجه تصمیمات یکجانبه اشخاصی از یک حزب سیاسی داخلی کردستان بود.»
دَستجـِرد شهری در مرکز خلجستان استان قم ایران است.این شهر در دامنه کوه واقع شده و تنها شهر ییلاقی استان قم و دارای آب و هوای کوهپایه‌ای است. این شهر دارای چندین قنات پرآب و باغات گردو، انگور و بعضاً زردآلو می‌باشد. اکثر محصولات کشاورزی این شهر که بر روی کوه‌های اطراف به عمل می آید، ریواس، کنگر و انواع گیاهان کمیاب داروئی از این موارد هستند، علاوه بر محصولات طبیعی، گلخانه هایی هم به منظور پرورش صیفی‌جات و انواع قارچ ها در این شهر ایجاد شده است. این شهر دارای دانشگاه، تعدادی بانک دولتی، مرکز تربیت معلم،
دانشگاه، تعدادی بانک دولتی، مرکز تربیت معلم، شهرداری، مرکز مخابرات و درمانگاه است. این منطقه از ایران، گویشی مخصوص به خود را دارد و را در اصطلاح عامیانه مورد استفاده قرار نمی گیرد. از دیگر بخش های این شهر می تواند به سرچشمه، خونیان، رزلان، بافیلو و دشت های طبیعی اشاره کرد. مردم این شهر، شیعه مذهب و متکلم به زبان فارسی هستند و گویشی نزدیک به گویش قمی داردند. در سال 1394 تفریحگاهی با نام دهکده ی سلامت صبا در 60 کیلومتری شهر قم و در منطقه ی دستجرد ساخته شده است.(اولین دهکده ی سلامت ایران) این دهکده ی سلامت
است.(اولین دهکده ی سلامت ایران) این دهکده ی سلامت دارای مناطق تفریحی-توریستی شامل دریاچه مصنوعی، اقامتگاه و چندین رستوران می باشد.