payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عابرین پیاده (پل عابر پیاده) در هشت منطقه شلوغ شهر ساخته خواهد شد. تحت پروژه بهبود بهره‌وری حمل و نقل شهری کابل که در سال ۲۰۱۴ و با حمایت بانک جهانی امضا شد، این شهر شاهد بهبودهای گسترده‌ای در وضعیت جاده‌ها، ازجمله ساخت پیاده‌روهای جدید برای عابرین پیاده، سیستم فاضلاب، برق و آسفالت سطح جاده‌ها خواهد بود.. این پروژه تا ۳۱ دسامبر ۲۰۱۹ ادامه داشت. وسایل نقلیه شخصی از سال ۲۰۰۲ در کابل درحال افزایش است، از سال ۲۰۱۳ حدود ۷۰۰٫۰۰۰ اتومبیل ثبت شده که ۸۰٪ اتومبیل‌ها، تویوتا کرولا بیده اند است. تعداد نمایندگی‌های
تویوتا کرولا بیده اند است. تعداد نمایندگی‌های فروش نیز از ۷۷ در سال ۲۰۰۳ به بیش از ۵۵۰ در سال ۲۰۱۰ افزایش یافته‌است. پمپ‌بنزین‌ها عمدتاً متعلق به مالکیت شخصی هستند. دوچرخه‌های موجود در جاده از دیدنی‌های معمول شهر است. تکسی. تاکسی کابل با رنگ سفید و رنگ زرد رنگ‌آمیزی شده‌است. بیشتر این‌ها مدل قدیمی تویوتا کورولا هستند. چند کابین روسی متعلق به دوران اتحاد جماهیر شوروی نیز هنوز درحال کار هستند. اتوبوس و واگن برقی. سفرهای طولانی مدت جاده‌ای توسط اتوبوس مربی مرسدس بنز یا لاری، کامیون و اتومبیل انجام می‌شود.
مرسدس بنز یا لاری، کامیون و اتومبیل انجام می‌شود. اگرچه سرویس اتوبوسرانی در سراسر کشور از کابل در دسترس است، اما پرواز به ویژه برای خارجی‌ها ایمن تر است. سرویس اتوبوسرانی عمومی شهر (ملی بس / "اتوبوس ملی") در دهه ۱۹۶۰ تأسیس شد تا مسافران را از مسیرهای روزانه به بسیاری از مقاصد برساند. این سرویس حدود ۸۰۰ اتوبوس دارد. سیستم اتوبوسرانی کابل منبع جدیدی از درآمد را در تبلیغات کل اتوبوس از MTN مشابه تبلیغات "بسته بندی اتوبوس" در حمل و نقل عمومی در کشورهای پیشرفته تر کشف کرده‌است. یک اتوبوس سریع نیز وجود دارد که
تر کشف کرده‌است. یک اتوبوس سریع نیز وجود دارد که برای مسافران خطوط هوایی صافی از مرکز شهر به فرودگاه بین‌المللی حامد کرزی حرکت می‌کند. یک سیستم الکتریکی واگن برقی از فوریه ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۲ با استفاده از ناوگان اوداکودا ساخته شده توسط یک شرکت چکسلواکی در کابل کار می‌کرد (برای اطلاعات بیشتر به ترولیبوس‌های کابل مراجعه کنید). سرویس ترولیبوس عمدتاً به‌دلیل قیمت پایین در مقایسه با سرویس اتوبوسرانی معمولی ملی بس بسیار محبوب بود. آخرین واگن برقی در اواخر سال ۱۹۹۲ به‌دلیل جنگ متوقف شد - بسیاری از سیم‌های مس هوایی
به‌دلیل جنگ متوقف شد - بسیاری از سیم‌های مس هوایی بعداً غارت شدند اما تعدادی از آن‌ها، ازجمله تیرهای فولادی، امروز هنوز هم در کابل دیده می‌شود. در ژوئن ۲۰۱۷، شهرداری کابل از برنامه‌های حمل و نقل سریع سریع اتوبوس جدید، اولین طرح اصلی حمل و نقل عمومی شهری، رونمایی کرد. گردشگری. تا پیش از تهاجم طالبان در سال ۱۴۰۰، هرساله ۲۰٬۰۰۰ گردشگر خارجی از افغانستان بازدید می‌کردند. بیشتر هتل‌های کابل شامل: هتل کابل سرینا; هتل انتر کانتنینتال، و هتل صافی لندمارک است که در مرکز شهر قرار دارند. دیگر هتل‌های کمتر شناخته شده
مرکز شهر قرار دارند. دیگر هتل‌های کمتر شناخته شده نیز وجود دارند. گردشگران بیشتر مسافرخانه‌ها را که در سراسر شهر وجود دارند، ترجیح می‌دهند. مسافرخانه‌های بهتر و امن‌تر در منطقهٔ وزیر اکبرخان است و بیشتر سفارتخانه‌های کشورها نیز در آن منطقه است. منطقه قدیمی شهر دارای بازارها، کوچه‌های باریک و جاده‌های نامنظم است. مکان‌های فرهنگی شهر شامل: موزیم ملی افغانستان که تندیس مشهور "سوریا"، کشف شده از منطقهٔش خیرخانه را به نمایش می‌دهد، قصر دارالامان که در زمان حکومت اشرف غنی بازسازی شده‌است، آرامگاه بابر امپراتور
اشرف غنی بازسازی شده‌است، آرامگاه بابر امپراتور مغول در باغ بابر، باغ چهل ستون، منار استقلال ساخته شده ۱۹۱۹ بعد از سومین جنگ افغان و انگلیس، آرامگاه تیمور شاه درانی، قصر باغ بالا و مسجد باشکوه عیدگاه (ساخته شده ۱۸۹۳). بالا حصار، قلعهٔ که توسط انگلیسی‌ها در ۱۸۷۹, بخاطر جبران کشته شدن ۱۶٬۵۰۰ سرباز شان آن را تخریب کردند. اکنون از آن به عنوان کالج نظامی استفاده می‌شود. در قلعهٔ کلوله‌پشته که اردوی ملی افغانستان در آن مستقر بود؛ و قلعه سده نوزدهمی برج شهرآرا که در ۱۹۲۸ تخریب شد، از قلعه‌های نظامی افغانستان است.
۱۹۲۸ تخریب شد، از قلعه‌های نظامی افغانستان است. دیگر آبده‌های تاریخی تخریب شده آن، منار چکری، تخریب شده ۱۹۹۸ است که آثار بودایی سواستیکا، مهایانا و تراواده را دارا بود. کابل سیتی سنتر که اولین مال خرید در کابل است، ناحیه وزیر اکبرخان، باشگاه گلف کابل، باغ‌وحش کابل، مسجد عبدالرحمن، شاه دوشمشیره و دیگر مسجدها، گالری ملی، آرشیف ملی افغانستان، قبرستان شهدای صالحین، تپهٔ بی‌بی‌مهرو و باغ‌های پغمان. شبکهٔ توسعهٔ آقاخان هم در بازسازی باغ بابر سهم گرفته بود. موزیم‌ها نگارستان ملی مردم. جمعیت کابل طبق آخرین آمار در
نگارستان ملی مردم. جمعیت کابل طبق آخرین آمار در سال ۲۰۲۴ به مقدار ۵،۱۴۰،۶۰۶ میلیون نفر است. جمعیت کابل در سال ۲۰۲۰, ۴٫۴۳۴ میلیون نفر تخمین زده شده‌است. تخمین دیگری در ۲۰۱۵ آن را ۳٬۶۷۸٬۰۳۴ نفر گزارش داده‌است. جمعیت شهر در سال‌های جنگ در نوسان بوده‌است. این یعنی که تخمین‌های مختلفی گزارش شده باشد. در ۱۸۷۸ جمعیت کابل از ۱۰٬۰۰۰ تا ۱۷۰۰۰ و ۶۵٬۰۰۰ و در ۱۹۴۰ ۱۲۰٬۰۰۰ نفر تخمین شده‌است. در ۱۹۷۶, ۳۳۷٬۷۱۵ نفر و در ۱۹۷۹, ۵۰۰٬۰۰۰ نفر گزارش شده‌است. این رقم به ۱٫۵ میلیون نفر در ۱۹۸۸, رسید. کابل به یکی از سریع‌ترین
نفر در ۱۹۸۸, رسید. کابل به یکی از سریع‌ترین شهرهای دارای رشد سریع بین ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۴ تبدیل شد. علت آن هم بازگشت مهاجرینی بود که به‌خاطر رژیم طالبان از کشور فراری شده بودند. عامل دوم آن رفتن مردم به پایتخت به‌خاطر جنگ‌های بین طالبان و دولت در مناطق زندگی‌شان بود. بعضی‌های دیگر هم به‌خاطر جست‌وجوی کار و زندگی بهتر به کابل می‌روند که باعث گسترش وسیع مناطق شهری کابل شده‌است. کابل دارای بیشترین تنوع قومی در کشور است که جمعیت آن تمام افغانستانی‌های سراسر کشور را شامل می‌شود. فارسی دری و پشتو به‌طور گستردهٔ در
شامل می‌شود. فارسی دری و پشتو به‌طور گستردهٔ در منطقه استفاده می‌شود، زبان فارسی دری هم دارای لهجه‌های مختلف است و دو زبانگی هم بسیار رایج است. بر اساس آمار انجمن جغرافیای ملی حدود ۷۰ درصد مردم دری زبانان شامل ۴۵ درصد تاجیک و ۲۵ درصد هزاره و نزدیک به ۲۵ درصد مردم پشتون و ۵ درصد سایر اقوام قزلباش بلوچ و ازبک و ترکمن هستند. ۷۰٪ مردم پیرو اسلام سنی و ۲۸٪ آن پیرو اسلام شیعه هستند. باقی ۲٪ آن صوفیه، هندویسم، یهودیت و مسیحیت هستند. ورزش. کرکت بازی محبوب‌ترین بازی بین مردم با سه استادیوم ورزشی است.ی کابل کابل
بین مردم با سه استادیوم ورزشی است.ی کابل کابل جدید. به علت کمبود فضا و منابع شهر کنونی کابل که جوابگوی شهروندان یا باشندگان آن نیست قرار است پایتخت افغانستان به شهر جدیدی که با نام کابل جدید که در شمال شهر کنونی کابل است انتقال یابد. پروژه ساخت کابل جدید در ماه مارس سال ۲۰۰۹ به تصویب شورای وزیران رسید. این شهر به مساحت پانصد کیلومتر مربع خواهد بود و گنجایش سه میلیون نفر جمعیت را دارد. کشور ژاپن تهیه نقشه این شهر را به عهده گرفته‌است.
آمودریا (Oxus)، رودخانه آمو یا جیحون(به یونانی باستان: Oxus/Ὄξος/اُکسوس که یونانی‌شدهٔ نام پارسی باستان رود: وَخش است) پرآب‌ترین رود در آسیای مرکزی است؛ رود دوم سیردریا است. در فارسی تاجیکی، به رود، دریا می‌گویند. آمودریا از کوه‌های پامیر سرچشمه گرفته و حدود ۱٬۱۲۶ کیلومتر از آن در قسمت مرزهای شمالی افغانستان با تاجیکستان، ازبکستان و ترکمنستان جاری است. بخش‌هایی از آن قابل کشتیرانی است. در سواحل آن شیرخان‌بندر و بندر حیرتان قرار گرفته، که کالاهای صادراتی یا وارداتی افغانستان به کشورهای آسیای مرکزی از این
وارداتی افغانستان به کشورهای آسیای مرکزی از این طریق مبادله می‌شود. این رود به‌طور تاریخی در حدود یا سرحد سرزمین باستانی ایران قرار داشته و در آثار اساطیری نیز مرز ایران و توران به‌شمار می‌رود. استرابو این رودخانه را مرز باختر و سغد معرفی می‌کند. در گذشته در دوره‌ای به دریای مازندران می‌ریخته بعدها مسیر آن تغییر کرده و با پیوستن به رود سیردریا به دریاچه آرال می‌ریزد. امروزه هرچند مسیر اصلی رود به سوی آرال است اما تمامی آب آن در طول مسیر و با کانال‌کشی‌هایی که برای کشاورزی صورت گرفته به مصرف می‌رسد. دریاچه
که برای کشاورزی صورت گرفته به مصرف می‌رسد. دریاچه آرال از سال ۱۹۶۰ به بعد رو به خشکی رفت و نود درصد آن خشک شده است. دلیل این خشکی بیشتر این بوده که شوروی سابق مسیر دو رودخانهٔ سیحون و جیحون را به سمت بیابان‌ها تغییر می‌دهد تا آن اراضی را به زمین‌های کشاورزی تبدیل کند. از زمان هخامنشیان آسیای مرکزی را اورزمی یا خوارزمی می‌نامیدند که در پارسی نو به شکل خوارزم(زمین خوار و پست و جلگه‌ای) درآمد. نام این دریاچه در طول تاریخ دریاچه خوارزم یا دریاچه وخش بوده است ولی از زمانی که آسیای مرکزی به دست مغول‌ها و روس‌ها
از زمانی که آسیای مرکزی به دست مغول‌ها و روس‌ها افتاد نام آرال جایگزین نام تاریخی خوارزم شد. ۲ رود تاریخی این سرزمین هم رود وخش و رود یخشاارته بود که از سده ۱۶ به بعد، به نام‌های آمودریا و سیردریا تغییر پیدا کرد. پیشینهٔ تاریخی. در کرانهٔ شرقی خراسان بزرگ دو رود بزرگ جاری بود که گاه به نام‌های سیحون و جیحون خوانده می‌شوند و سرزمین‌های آن سوی آن‌ها را فرارود یا ورارود و به اصطلاح عربی "ماوراءالنهر" می‌خوانند. امروزه این دو رود به نام "آمودریا" و "سیردریا" خوانده می‌شوند. در گذشته رودخانه "آمودریا" به دریای
می‌شوند. در گذشته رودخانه "آمودریا" به دریای خزر می‌ریخته است. «گذرگاه پیشین و باستانی آمودریا به سوی دریای خزر امروزه به شکل گودال و شوره‌زاری به نام «اونگوز»، و نیز گذرگاه جدیدتر آن به نام «اوزبای» (اوزبوی)، همچنان در محل دیده می‌شود و در برخی نقشه‌ها و اطلس‌های جغرافیایی و عکس‌های ماهواره‌ای نشان داده شده است.» آمودریا در اصل به معنای "رود شهر آمو" است (ماخذ؟). "آمو" کوتاه‌شدهٔ آمُل (آمل خراسان یا ترکمن‌آباد امروزی) است (ماخذ؟). آماردها به گفتهٔ ریچارد فرای، آملی کورت و کریستوفر برونر، آریایی بوده‌اند،
آملی کورت و کریستوفر برونر، آریایی بوده‌اند، و به مردمان سکا و داهه پیوند داده شده‌اند. نام شهر امروزی آمل برمی‌گردد به زندگی آنان در آن گستره. همچنین آن که دو آمل، یکی در مازندران و دیگری در گسترهٔ آمودریا، جای داشته که به مهاجرت قبیله‌ای ایرانی بنام آماردی یا مردی بازمی‌گردد و برای تمیز از "آمل طبرستان" آن را "آمل زم" و "آمل شط" و "آمل مفازه" نیز خوانند؛ و این شهر را قوم تاتار ویران کردند. در فرهنگ دهخدا چنین آمده: اما جیحون نام دیگری بود که اهالی آنجا بدان رود داده بودند و شبیه «جیحون» (Gihon) بود که در
رود داده بودند و شبیه «جیحون» (Gihon) بود که در «کتاب مقدس یهودیان و مسیحیان» از آن به عنوان یکی از رودهای بهشت عدن نام برده شده است. در زبان انگلیسی رود آمو را آمودریا می‌نامند و فرارود را فرارود. استرابون نقل می‌کند که کالاهای هندوستان به وسیله این رودخانه تا دریای خزر حمل و از آن‌جا از طریق رود کورا به دریای سیاه فرستاده می‌شد. هنگامی که اسکندر به ایران حمله کرد، این رودخانه به دریای خزر می‌ریخت و از آن پس مسیر آن تغییر کرد و چون مغولها شهر گرگانج پایتخت خوارزمشاهیان را تصرف کردند رودخانه مزبور را با
خوارزمشاهیان را تصرف کردند رودخانه مزبور را با تغییراتی در مسیر آن به طرف دریای مازندران جاری ساختند و این صورت تا سه قرن بعد از آن تاریخ دوام داشت و از آن پس به حالت کنونی برگشت. آنتونی جنکینسون انگلیسی که در زمان شاه طهماسب اول صفوی از طریق خیوه و بخارا به دربار صفوی آمد، می‌گوید رودخانهٔ اکسوس به دریای ختا می‌ریخت و مسلماً دریایی را که وی نام می‌برد همان دریاچه آرال است. آمودریا در ادبیات. آمودریا همان رودی بوده است که در ادبیات اساطیری ایران مرز بین ایران و توران را نشان مشخص می‌کرده است. در غزل معروفی
و توران را نشان مشخص می‌کرده است. در غزل معروفی از رودکی شاعر معروف پارسی‌گو می‌خوانیم که: ابونصر سامانی پس از شنیدن شعر «بوی جوی مولیان» بدون کفش، هرات را به مقصد بخارا ترک کرد. این داستان که در کتاب چهارمقاله از نظامی عروضی آمده است بر این قرار است که امیرنصر سامانی (یا امیری دیگر) از بخارا به هرات می‌رود و دلبستهٔ هوای هرات می‌شود. بازگشت به بخارا را چنان فصل به فصل عقب می‌اندازد که مدت چهار سال او و ملازمانش در هرات می‌مانند. لشکریانش که دل‌تنگِ بخارا شده بودند به رودکی که در آن زمان نزد امیرمحتشم و
شده بودند به رودکی که در آن زمان نزد امیرمحتشم و مقبول القول بود روی آورده و به او گفتند اگر هنری بورزد و شاه را به بازگشت به بخارا ترغیب کند پنجاه هزار درم به او پاداش می‌دهند. رودکی نیز می‌دانست در این هوای لطیف نثر کارگر نیست و باید چیزی بسراید و بنوازد که از هوای هرات لطیف‌تر باشد. از این رو قصیده‌ای می‌سراید و هنگامی که امیر سامانی صبوحی کرده بود، چنگ نواخته و آن تصنیف را با آواز می‌خواند؛ و امیر چنان تحت تأثیر قرار می‌گیرد که بدون آن‌که کفش را در پایش کند سوار بر اسب می‌شود و مستقیم به سوی بخارا
پایش کند سوار بر اسب می‌شود و مستقیم به سوی بخارا می‌تازد؛ و نقل است که کفش‌هایش را تا دو فرسنگ دنبال او می‌بردند؛ و رودکی پنجاه هزار درم از لشکریان می‌گیرد.
زهره داود نخستین دختر افغانستانی است که در سال ۱۹۷۲ به عنوان دختر زیبای سال برگزیده شد. زهره در سال ۱۹۵۴ در مزار شریف زاده شده است. او دختر یکی از ارتشبدان (ژنرال‌های) محمد ظاهر شاه است که در رشته جراحی در آمریکا تحصیل کرده بود. زهره که در ۱۸ سالگی دختر شایسته افغانستان شد، به زودی در میان هنرمندان و هنرپیشگان کابل نام‌آور شد و کار خود را در بخش رادیو و تلویزیون آغاز کرد. با شرکت در برنامه‌های مسابقات ذهنی و اخبار، به یکی از محبوب‌ترین چهره‌ها در میان شهروندان کابل تبدیل شد. در آن حین با خانوادگان
شهروندان کابل تبدیل شد. در آن حین با خانوادگان سیاست‌مداران و طبقات بالای کابل و ستارگان هنری از جمله احمد ظاهر دوست صمیمی شد. وی پس از گزینش به عنوان دختر شایسته (میس افغانستان) با محمد داود ازدواج کرد و برای سپری کردن ماه عسل به آمریکا مسافرت کردند. یک سال پس از دخالت نظامی شوروی به خاک افغانستان، زهره با شوهر و فرزندش میهن را ترک کرد. مقدار کمی با زبان انگلیسی آشنایی داشت، ولی چون در رشتهٔ ادبیات فرانسوی در دانشگاه کابل تحصیل کرده بود، قدری فرانسوی می‌دانست و ازین رو در یک نانوایی فرانسوی در ریچموند
و ازین رو در یک نانوایی فرانسوی در ریچموند استخدام شد. شوهرش با وجود داشتن مدرک خلبانی کار خود را در یک رستوران مک دونالدز آغاز کرد و سپس راننده تاکسی شد. زهره و شوهرش در دوره‌های شبانهٔ زبان انگلیسی شرکت کردند، پروازهای تمرینی، دادن امتحان، تماس‌های جدید، وظایف تازه بخش دیگری از کارهای بعدی این خانواده را تشکیل می‌دهد. آنها اکنون در ویلای خود در مَلیبو واقع در کالیفرنیا زندگی می‌کنند. زهره پروژه‌ای به نام "«زنان برای زنان افغانستان»" را در سال ۲۰۰۱ بنیاد نهاده است. هدف از تأسیس این سازمان تأمین و گسترش
نهاده است. هدف از تأسیس این سازمان تأمین و گسترش حقوق زنان افغان است. وی در مورد شتاب در اجرای الگوهای غربی در افغانستان هشدار می‌دهد و آن را منبع بروز تنش می‌داند. وی برای صلح، امنیت، ثبات اقتصادی و احترام به حقوق زنان با حفظ سنت‌های پسندیده افغانی کوشش می‌کند.
باغ لطیف در نزدیکی بالاحصار شهر کابل، پایتخت افغانستان، و در آغاز شهدای صالحین قرار داشت و از سوی سرهنگ عبداللطیف خان بنا شده بود. سرهنگ عبداللطیف از تیرهٔ مومند و اصلاً ساکن شالیز غزنه بود. وی در دوران جوانی و در هنگامیکه امیرمحمدافضل خان هنوز به امارت نرسیده بود و از طرف پدرش فرمانروای کل صفحات ترکستان بود، به درجه کپتانی رسید که نامبرده در توپخانه حضور به عنوان فرمانده (قوماندان) ایفای وظیفه می‌کرد. چندی بعد به درجه (رتبه) سرهنگی (کرنیلی) رسید که تا زمان حکومت امیرعبدالرحمن خان در همین درجه باقی‌ماند. با
امیرعبدالرحمن خان در همین درجه باقی‌ماند. با به قدرت رسیدن عبد الرحمن خان، عبداللطیف خان، برادر بزرگش عبدالقادرخان و پسر بزرگش عبدالسلام خان یکی پی دیگری بین سالهای ۱۳۰۶ تا ۱۳۰۸ هجری قمری محبوس گردیدند تا اینکه در زندان جان باختند و در همین باغ دفن گردیدند که اکنون گورگاه‌های ایشان مشخص نیست. سرهنگ لطیف در شوربازار کابل سکونت داشت که محل سکونت وی بنام گذر کرنیل لطیف نامیده می‌شود. وی این باغ را در زمان سرهنگی خود ساخته بود که در آن زحمات فراوانی کشیده بود. این باغ با داشتن گلهای رنگارنگ و درختان زیبای شاه
این باغ با داشتن گلهای رنگارنگ و درختان زیبای شاه توت، توت، سیب، آلبالو، زردآلو و غیره در شهر کابل نمونه بود. در میان باغ جوی آب روان قرار داشت و در کنار این جوی مسجدی نیز بنا شده بود. این باغ بزرگ‌ترین تفریگاه برای اهالی شهر کابل بود که مردم شهر کابل از طرف عصر بدانجا سرازیر می‌شدند. به همین دلیل، همه ساله برای مدت پنج هفته جشن (میله) نوروزی جشن دهقان درینجا برپا می‌شد. درین روزها، دهقانان به نمایش فراروده‌هایشان می‌پرداختند. نمایش گاوها، اسب‌ها، قوچ جنگی، سگ جنگی، مرغ جنگی، کاغذپران‌بازی، میله (جشن) گل
سگ جنگی، مرغ جنگی، کاغذپران‌بازی، میله (جشن) گل ارغوان و ده‌ها سرگرمی‌های دیگر هزاران شهروند کابل و اطراف آن را به خود می‌کشانید. دراوائل سال ۱۳۷۶ خورشیدی ازین باغ اثری بجا نمانده بود. این باغ در اثر بی‌توجهی حکومت‌های پیشین و سپس در دوران جنگ‌های ۲۳ سال اخیر به ویرانه‌ای تبدیل شد و مکانی برای کشتن چارپایان بدست قصابان بود. ولی با این‌حال مسجد آن طور نسبی آباد بود.
افغانستان سرزمینی کوهستانی و محصور در خشکی است که در قلب قاره آسیا جای گرفته‌است. این سرزمین در نیمکرهٔ شمالی، نیمکرهٔ شرقی و در محدودهٔ آسیای مرکزی و جنوب آسیا واقع است. و حد فاصله با غرب آسیا را دارد. مساحت آن ۶۵۲٬۲۲۵ کیلومتر مربع و چهل و یکمین کشور جهان از نظر پهناوری به‌شمار می‌آید. طول مرزهای افغانستان حدود ۵٬۸۰۰ کیلومتر است که شامل ۲٬۳۸۴ کیلومتر در شمال با جمهوری‌های تاجیکستان، ازبکستان و ترکمنستان، ۲٬۲۴۰ کیلومتر از شرق و جنوب با پاکستان، ۷۳ تا ۹۳ کیلومتر از سمت شمال خاوری از راه دالان واخان با استان
از سمت شمال خاوری از راه دالان واخان با استان مسلمان‌نشین سین‌کیانگ (سنجان) جمهوری خلق چین و ۸۵۵ تا ۹۳۰ کیلومتر در غرب با ایران (که ۶۱۹ کیلومتر آن با استان خراسان است)، می‌باشد. بیشترین فاصلهٔ شرق تا غرب افغانستان ۱٬۲۴۰ کیلومتر، شمال تا جنوب آن ۸۵۵ کیلومتر و کمترین فاصلهٔ آن با آب‌های آزاد جهان نزدیک به ۵۰۰ کیلومتر است. بخش‌های گسترده‌ای از خاک افغانستان، بیشتر در شمال و شرق کشور، را کوه‌ها و سنگلاخ‌ها پوشانده‌است. کوه‌های هندوکش به طول ۶۰۰ و عرض ۱۰۰ کیلومتر از سمت شمال‌شرقی به غرب و جنوب‌غربی کشیده شده و
از سمت شمال‌شرقی به غرب و جنوب‌غربی کشیده شده و تقریباً از میانهٔ کشور می‌گذرد. این کوه‌ها بیش از نیمی از سرزمین افغانستان را فرا گرفته و برای شهرهای کابل، قندهار و هرات ارزش راهبردی مهمی ایجاد کرده‌است. این کوه‌ها هر اندازه که به سوی غرب امتداد می‌یابند، از ارتفاع آن‌ها کاسته شده و در نزدیکی مرزهای ایران تبدیل به کوه‌ها و تپه‌های کم‌ارتفاع می‌گردند. در بلندی‌های هندوکش همواره برف وجود دارد. حتی در تابستان‌ها نیز قله‌ها و یخچال‌ها پربرف است. در میان کوهستان‌های هندوکش، دره‌های ژرف، خوش آب و هوا، زیبا و
هندوکش، دره‌های ژرف، خوش آب و هوا، زیبا و حاصلخیزی وجود دارد که محیط مساعدی برای پرورش دام و تولید میوه است. افغانستان از نظر طبیعی سرزمین افراط و تفریط است. کوه‌های سر به فلک کشیده، دره‌های ژرف، باران‌های بهاری و تابستان‌های خشک، زمستان‌های بسیار سرد و تابستان‌های گرم، بلندی‌های پوشیده از برف در طول سال و سرزمین‌های پست و خشک و سوزان. این افراط و تفریط در زندگی اجتماعی نیز وجود دارد. میزان لرزه‌خیزی افغانستان به حیث کمیت و شدت از بالاترین‌ها در جهان می‌باشد. زلزله‌های این کشور تا هزارهٔ دوم پیش از میلاد
زلزله‌های این کشور تا هزارهٔ دوم پیش از میلاد شناسایی شده. در کوه خواجه تا کنون چندین زلزله با شدت بالای ۷ ثبت گردیده است. سرزمین افغانستان در درازای تاریخ مدافع تهاجم به هند بوده‌است. جنگجویان بسیاری چون شاهنشاهان هخامنشی، اسکندر مقدونی، محمود غزنوی، تیمور گورکانی، و نادر شاه افشار از پیچ و خم کوه‌ها و دره‌های این کشور خود را به هندوستان رسانده‌اند. افزون‌بر این تا پیش از کشف راه‌های آبی در سده‌های اخیر و سپس گسترش راه‌های هوایی، خط مسیر بازرگانی شرق به غرب از دشت شمالی آن می‌گذشت. گذرگاه کاروان‌های جادهٔ
از دشت شمالی آن می‌گذشت. گذرگاه کاروان‌های جادهٔ ابریشم از این سرزمین بوده که بیشتر از راه قندهار به هند و از راه بلخ به چین می‌رفت. پس از کشف راه‌های آبی و سپس گسترش راه‌های هوایی، افغانستان مانند سایر سرزمین‌های آسیای میانه به منطقه‌ای بن‌بست تبدیل شد و گذر هیچ بیگانه‌ای به آنجا نیفتاد. همچنین کوهستان‌های افغانستان سپر راهبردی استواری میان آسیای شمالی و آسیای جنوبی است. طبقه‌بندی منطقه‌ای. افغانستان گاهی به عنوان بخشی از شمال غربی آسیای جنوبی طبقه‌بندی می‌شود، اگرچه این موضوع به دلیل پیوندهای تاریخی،
می‌شود، اگرچه این موضوع به دلیل پیوندهای تاریخی، جغرافیایی، قومی و فرهنگی آن با آسیای مرکزی و خاورمیانه، علاوه بر ارتباطاتش با آسیای جنوبی، همچنان موضوع بحث و جدال است. بسیاری در افغانستان کشور خود را آمیزه‌ای از فرهنگ آسیای جنوبی، آسیای مرکزی، و خاورمیانه‌ای می‌دانند، و طبقه‌بندی صرف آن به عنوان آسیای جنوبی را انکار میراث آسیای مرکزی و خاورمیانه‌ای خود می‌دانند. علاوه بر این، چنین طبقه‌بندی‌های سختگیرانه‌ای اغلب به عنوان منبع تنش‌های قومی بین جوامع تلقی می‌شوند. افغانستان پیوندهای تاریخی بسیاری با آسیای
افغانستان پیوندهای تاریخی بسیاری با آسیای مرکزی و خاورمیانه دارد. این کشور بخشی از حوزه‌های فرهنگی و امپراتوری متعدد آسیای مرکزی و خاورمیانه، مانند امپراتوری ایران، خلافت‌های عرب، امپراتوری درانی، و سلسله‌های مختلف ترک-ایرانی بوده‌است. همچنین یک کشور با اکثریت مسلمان است، مشابه کشورهای آسیای مرکزی و خاورمیانه (به استثنای اسرائیل). این کشور بخشی از خاورمیانه بزرگ است—اصطلاحی ژئوپلیتیکی که در دوران ریاست جمهوری جرج دبلیو بوش معرفی شد—و نه تنها کشورهای اصلی خاورمیانه بلکه مناطقی با پیوندهای تاریخی، فرهنگی،
خاورمیانه بلکه مناطقی با پیوندهای تاریخی، فرهنگی، ژئوپلیتیکی و جغرافیایی با خاورمیانه، مانند مراکش، لیبی، الجزایر، پاکستان، و افغانستان را نیز در بر می‌گیرد. علاوه بر این، به حوزه اجتماعی-فرهنگی ایران بزرگ و همچنین آسیای مرکزی بزرگ تعلق دارد، که بر پیوندهای تاریخی و تمدنی آن با سنت‌های فارسی آسیای مرکزی و خاورمیانه تأکید بیشتری می‌کند. با اذعان به این پیوندهای تاریخی و فرهنگی، یونسکو در سال ۱۹۷۸ آسیای مرکزی را به گونه‌ای تعریف کرد که هم افغانستان و هم پاکستان را شامل شود. علاوه بر تأثیر ارتباط افغانستان با
را شامل شود. علاوه بر تأثیر ارتباط افغانستان با آسیای مرکزی و خاورمیانه، عضویت آن در سازمان‌هایی است که نماینده این مناطق هستند. به عنوان مثال، این کشور عضو برنامه همکاری اقتصادی منطقه‌ای آسیای مرکزی (CAREC)، و سازمان همکاری اقتصادی (ECO) است که ایران، ترکیه، افغانستان، پاکستان، و جمهوری‌های آسیای مرکزی را شامل می‌شود. اخیراً، طبقه‌بندی افغانستان در آسیای جنوبی به دلیل ظهور جنبش‌های ناسیونالیست هندو در هند که ایده آخاند بهارات—چشم‌اندازی که طرفدار الحاق پاکستان، افغانستان، و دیگر مناطق همجوار به هند است—را
افغانستان، و دیگر مناطق همجوار به هند است—را ترویج می‌کنند، افغان‌ها استدلال می‌کنند که طبقه‌بندی انحصاری کشورهایشان به عنوان آسیای جنوبی می‌تواند به عنوان تأیید ضمنی چنین ایدئولوژی‌های توسعه‌طلبانه تلقی شود و هویت ملی و فرهنگی سرزمینشان را تهدید کند. در نتیجه، آنها معتقدند که ارتباطات افغانستان با آسیای مرکزی و خاورمیانه باید برای مقابله با هرگونه روایت توسعه‌طلبانه که حاکمیت این کشور را به چالش می‌کشد، مورد تأکید قرار گیرد. امیدوارم این بار پاسخ رضایت‌بخش باشد. تمام متن اکنون به فارسی ترجمه شده و الگوها
باشد. تمام متن اکنون به فارسی ترجمه شده و الگوها نیز دست‌نخورده باقی مانده‌اند. سیستم‌های کوهستانی. رشته‌کوه هندوکش در نوشاخ، بلندترین قله افغانستان، به ارتفاع ۷۴۹۲ متر (۲۴۵۸۰ فوت) می‌رسد. از رشته‌کوه‌هایی که از هندوکش به سمت جنوب غربی امتداد می‌یابند، قله فولادی (شاه فولادی) از رشته‌کوه بابا (کوه بابا) به بیشترین ارتفاع یعنی ۵۱۴۲ متر (۱۶۸۷۰ فوت) می‌رسد. رشته‌کوه سفیدکوه که منطقه توره بوره را نیز شامل می‌شود، بر منطقه مرزی جنوب شرقی کابل تسلط دارد. گذرگاه‌های مهم شامل گذرگاه اونای در عرض سفیدکوه،
گذرگاه‌های مهم شامل گذرگاه اونای در عرض سفیدکوه، گذرگاه‌های کوشان و سالنگ از طریق هندوکش، و گذرگاه خیبر که افغانستان را به پاکستان متصل می‌کند، می‌باشد. قله گذرگاه خیبر در ارتفاع ۱۰۷۰ متر (۳۵۱۰ فوت) در لندی کوتل پاکستان، ۵ کیلومتر (۳ مایل) در شرق شهر مرزی تورخم قرار دارد. سایر گذرگاه‌های کلیدی از طریق مرز کوهستانی پاکستان شامل دو گذرگاه از ولایت پکتیکا به منطقه وزیرستان پاکستان است: یکی در انغور اده، و دیگری در جنوب در محل عبور رود گومال، به علاوه گذرگاه رود چرکی در جنوب خوست افغانستان، در روستای غلام خان
چرکی در جنوب خوست افغانستان، در روستای غلام خان پاکستان به وزیرستان شمالی. گذرگاه مرزی شلوغ پاک-افغان در ویش افغانستان در یک منطقه مسطح و خشک قرار دارد، اگرچه این مسیر شامل گذرگاه خوجک پاکستان در ارتفاع ۲۷۰۷ متر (۸۸۸۱ فوت) فقط ۱۴ کیلومتر (۸٫۷ مایل) از مرز است. این مرز قندهار و اسپین بولدک در افغانستان را به کویته در پاکستان متصل می‌کند. دالان واخان در شمال شرقی، در شرق ولایت پنجشیر، بین هندوکش و رشته‌کوه‌های پامیر قرار دارد که به گذرگاه وخجیر در سین‌کیانگ در چین منتهی می‌شود. در کابل و در تمام قسمت شمالی
در چین منتهی می‌شود. در کابل و در تمام قسمت شمالی کشور تا فرود در گندمک، زمستان سخت است، به ویژه در فلات مرتفع آراخوزیا. اگرچه هرات تقریباً ۲۴۰ متر (۷۹۰ فوت) پایین‌تر از قندهار است، اما آب و هوای تابستان در آنجا معتدل‌تر و همچنین آب و هوای سالانه نیز همین‌طور است. از ماه مه تا سپتامبر، باد با نیروی زیادی از شمال غرب می‌وزد و این باد در سراسر کشور تا قندهار امتداد می‌یابد. زمستان معتدل است؛ برف هنگام باریدن آب می‌شود و حتی در کوه‌ها نیز مدت زیادی نمی‌ماند. در هرات از هر چهار سال، سه سال آنقدر سرد نمی‌شود که
هرات از هر چهار سال، سه سال آنقدر سرد نمی‌شود که مردم بتوانند یخ ذخیره کنند. با این حال، خیلی دور از هرات، در رافیر کالا، در سال ۱۷۵۰، جایی بود که گفته می‌شود ارتش احمد شاه، در حال عقب‌نشینی از ایران، در یک شب ۱۸۰۰۰ مرد را بر اثر سرما از دست داد. در مناطق شمالی هرات، سوابق سردترین ماه (فوریه) میانگین حداقل دمای منفی هشت درجه سانتیگراد (هفده درجه فارنهایت) و حداکثر دمای سه درجه سانتیگراد (سی و هفت درجه فارنهایت) را نشان می‌دهد. قسمت‌های شرقی رود هریرود، از جمله تندآب‌ها، در زمستان کاملاً یخ می‌زنند و مردم
جمله تندآب‌ها، در زمستان کاملاً یخ می‌زنند و مردم روی آن مانند جاده رفت و آمد می‌کنند. آب و هوا. بارندگی در افغانستان بسیار کم است و عمدتاً فقط ارتفاعات شمالی را تحت تأثیر قرار می دهد و در ماه های مارس و آوریل می رسد. بارندگی در مناطق کم ارتفاع خشک نادر است و می تواند بسیار غیرقابل پیش بینی باشد. ویژگی های مشخص، تفاوت های زیاد دمای تابستان و زمستان و دمای روز و شب و همچنین میزان دستیابی به تغییرات آب و هوایی با تغییر جزئی مکان است. آب و هوای افغانستان خشک است. خورشید سه چهارم سال می تابد و شب ها از روزها
است. خورشید سه چهارم سال می تابد و شب ها از روزها صاف تر هستند. با در نظر گرفتن ارتفاعات کشور به عنوان یک کل، تفاوت چندانی بین میانگین دمای افغانستان و پایین ترین هیمالیا وجود ندارد. با این حال، یک ویژگی قابل توجه آب و هوای افغانستان، دامنه دمایی شدید آن در دوره های محدود است. کمترین دامنه روزانه در شمال زمانی است که هوا سرد است. بزرگترین آن زمانی است که هوا گرم است. به مدت هفت ماه از سال (از ماه مه تا نوامبر) این دامنه روزانه از ۱۷ درجه سانتیگراد (۳۱ درجه فارنهایت) فراتر می رود. امواج سرمای شدید رخ می دهد