payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از: کرومیت – مرمر – سنگ لاشه. سهم شهرستان از کارگاه‌های معدنی فعال استان ۳/۱۳ درصد می‌باشد. میزان تولیدات اسمی سالانه گروه معدنی غیر فلزی – تن می‌باشد که – درصد تولیدات معدنی کل استان را به خود اختصاص داده است. امور تولیدی و اقتصادی. منابع آب و خاک. چاه نیمه چاه نیمه چهار چاله طبیعی بزرگ در سیستان است که آب مازاد رودخانه هیرمند توسط کانالی به آن‌ها هدایت می‌شود. گنجایش این چاله‌ها ۱۵۰۰ میلیون متر مکعب است و در بهترین حالت یک هفتم دریاچه هامون است. در مواقع کم‌آبی، آب شرب و قسمتی از آب کشاورزی سیستان از این
آب شرب و قسمتی از آب کشاورزی سیستان از این دریاچه مصنوعی تأمین می‌شود. در حاشیه چاه نیمه یک پارک جنگلی و باغ وحش احداث شده است. حجم آب این چاه نیمه‌ها با توجه به خشکسالی‌های مکرر سال‌های اخیر و پرداخت نشدن حقابه دریاچه هامون از طرف کشور افغانستان کاهش یافته و خطر زیست‌محیطی این منطقه را تهدید می‌کند و در صورتی که آب ورودی از کشور افغانستان کماکان به صورت سیل وارد منطقه سیستان شود مشکلات آب شرب نیز بر تهدیدات ناشی از خشکسالی ۱۵ ساله می‌افزاید. در سال ۱۳۸۲ حجم آب‌های زیر زمینی در شهرستان زابل – میلیون متر
حجم آب‌های زیر زمینی در شهرستان زابل – میلیون متر مکعب بوده که معادل – درصد کل آب‌های زیر زمینی استان می‌باشد. همچنین کل منابع آبهای سطحی در این شهرستان ۹۶ میلیون متر مکعب بوده که حدود ۵۰ میلیون متر مکعب از این آب‌ها برداشت شده است. کشاورزی، منابع طبیعی و دامپروری. در سال زراعی ۸۳–۱۳۸۲ سطح زیر کشت محصولات زراعی و باغی شهرستان زابل بالغ بر ۲۵۸۶۱ هکتار است که ۱/۱۶ درصد از سطح کشت زیر کشت استان را تشکیل می‌دهد. از این مقدار ۵۶/۱ درصد به کشت باغات و ۱/۱۶ درصد به زراعت‌های سالانه اختصاص دارد. محصولات عمده زراعی
زراعت‌های سالانه اختصاص دارد. محصولات عمده زراعی شهرستان غلات، محصولات جالیزی و گیاهان علوفه‌ای می‌باشد. طی همان سال، ۱۱۸ واحد صنعتی پرورش و نگهداری دام و طیور در سطح شهرستان فعال بوده است. همچنین میزان تولید شیر، گوشت قرمز، گوشت مرغ و به ترتیب ۳۷، ۱/۷، ۳ بوده است. لازم است ذکر شود این شهرستان دارای ۳۱۶ واحد پرورش ماهی با تولید ۱۰۸هزار تن می‌باشد. جنگل و مرتع. در سال ۱۳۸۲ شهرستان زابل، ۴۷۴۵۹۵ هکتار مرتع وجود داشته و مقدار علوفه قابل برداشت از این مراتع صفر تن بوده است. مساحت جنگل‌های طبیعی شهرستان ۱۱۰۰۰
تن بوده است. مساحت جنگل‌های طبیعی شهرستان ۱۱۰۰۰ هکتار و مساحت جنگل‌های مصنوعی نیز ۱۶۳۳ هکتار می‌باشد.
انجمن بتن ایران، یک انجمن علمی و حرفه‌ای ملی است که به ترویج و توسعه صنعت بتن در ایران می‌پردازد. این انجمن برای متخصصین، مهندسین، معماران و دیگر فعالان مرتبط با صنعت بتن فعالیت می‌کند و به اشتراک گذاری دانش، تبادل نظرات و پیشرفت و توسعه صنعت بتن از طریق برگزاری کنفرانس‌ها، سمینارها و دوره‌های آموزشی کمک می‌کند. این انجمن دارای اعضای برجسته و متخصصان حوزه بتن است و با شرکت‌ها و دانشگاه‌های معتبر ایرانی در این زمینه همکاری دارد تا جایگاه برتر خود را در بازار و صنعت بتن حفظ کند و تاثیر مثبتی بر توسعه و پیشرفت
صنعت بتن حفظ کند و تاثیر مثبتی بر توسعه و پیشرفت این صنعت داشته باشد. فصلنامه بتن ایران (ISSN: 1987-1735) نشریه این انجمن میباشد که تا کنون ۸۰ شماره از آن منتشر شده است. تاریخچه تشکیل انجمن بتن. همراه با گسترش روزافزون مصرف سیمان و بتن در صنعت ساخت و ساز کشور، فکر ایجاد انجمنی که بتواند فعالیت‌های علمی، فنی و تحقیقاتی در این زمینه را مرکزیت دهد از مدت‌ها قبل در ذهن دست‌اندرکاران این رشته وجود داشته‌است. فعالیت‌های چندی در جهت عملی ساختن این فکر در سالهای دهه پنجاه شمسی به عمل آمده‌است ولی به هر دلیل هیچ‌یک
پنجاه شمسی به عمل آمده‌است ولی به هر دلیل هیچ‌یک از این فعالیت‌ها به نتیجه نرسیده‌است. اولین اقدام رسمی برای تشکیل انجمن بتن در سالهای اخیر به آذرماه ۱۳۷۵ بر می‌گردد که طی آن دو رویداد موازی و تقریباً هم‌زمان به وقوع پیوست. در رویداد اول گروهی از کارشناسان بتن‌شناسی و تکنولوژی بتن اقدام به تأسیس انجمنی به نام «انجمن ایرانی بتن‌شناسی» و گروهی دیگر از کارشناسان بتن و بتن آرمه و بتن پیش تنیده اقدام به تأسیس انجمنی به نام «انجمن ایرانی بتن» نمودند. هیئت مؤسس انجمن ایرانی بتن‌شناسی در جلسه تاریخ ۱۱/۹/۷۵ موجودیت
ایرانی بتن‌شناسی در جلسه تاریخ ۱۱/۹/۷۵ موجودیت انجمن را اعلام نمود. عده‌ای از این هیئت قبلاً شاخه ایرانی انجمن بتن آمریکا (ACI)را در ایران پایه‌گذاری کرده و در آن فعالیت داشتند. این شاخه در فاصله سالهای ۵۷ – ۱۳۵۵ و از سال ۱۳۶۳ تاکنون فعالیت مستمر داشته و در این مدت توانسته‌است گردهمایی‌ها و سخنرانی‌های متعددی را در زمینه‌های مختلف صنعت بتن سازماندهی کند. وزارت کشور در جریان رسیدگی به پرونده‌های دو انجمن، با توجه به آن که هدفهای دو انجمن در اساسنامه تا حد زیادی مشابه یکدیگر بود و علاوه بر آن تعدادی از تقاضا
مشابه یکدیگر بود و علاوه بر آن تعدادی از تقاضا کنندگان در هر دو گروه هیئت مؤسس عضویت داشتند، پیشنهاد کرد دو انجمن در هم ادغام شده و تشکیلات واحدی سازماندهی شود. این پیشنهاد مورد توافق هر دو گروه هیئت مؤسس قرار گرفت و اولین جلسه مشترک نمایندگان دو گروه در تاریخ ۱۱/۱۲/۷۶ در محل کانون فارغ التحصیلان دانشکده فنی تشکیل شد و مقدمات تدوین اساسنامه جدید تدارک دیده شد. این اساسنامه سرانجام با ۳۶ ماده و ۲۷ تبصره به تصویب نمایندگان دو گروه رسید و برای انجام مراحل قانونی به وزارت کشور ارسال شد. در این اساسنامه نام
به وزارت کشور ارسال شد. در این اساسنامه نام «انجمن بتن ایران» برای انجمن انتخاب شد.
شیطان‌پرستی گروهی از باورهای ایدئولوژیک یا فلسفی است که هواداران آن، شیطان را یک طرح و الگوی اصلی و پیش از جهان هستی می‌پندارند. آن‌ها شیطان را موجودی زنده و با چند وجه از طبیعت انسان مشترک می‌دانند. شیطان‌پرستی را در گروه «راه چپ» و مخالف با «راه راست»، طبقه‌بندی می‌کنند. دست چپی‌ها به غنی‌سازی درونی خود در جریان کارهای خودشان معتقدند و نیز بر این باورند که در نهایت باید تنها به خود، جواب پس دهند؛ در حالی که دست راستی‌ها غنی‌سازی درونی خود را از راه وقف کردن و بندگی خود در برابر قدرتی بزرگ‌تر، به دست
کردن و بندگی خود در برابر قدرتی بزرگ‌تر، به دست می‌آورند و باورشان این است که باید در برابر آن قدرت بزرگ‌تر، پاسخگو باشند. پیروان شیطان‌گرایی لاویایی در واقع خدایی از جنس شیطان یا خدایی دیگر را برای خود قائل نیستند. آن‌ها حتی خود را پیرو تعالیم شیطان نیز نمی‌دانند. اما این جنبه اعتقادی آن‌ها به‌طور مکرر به اشتباه نادیده گرفته می‌شود و عموماً آن‌ها را افرادی می‌شناسند که شیطان را به عنوان خدا پرستش می‌کنند. شیطان‌پرستی به‌جای اطاعت از قوانین خدایی یا قوانین فرستاده شده، عموماً بر پیشرفت فیزیکی خود با کمک
فرستاده شده، عموماً بر پیشرفت فیزیکی خود با کمک الگوها و قوانین طبیعی تمرکز دارد. به همین دلیل بسیاری از شیطان‌پرستان معاصر از باورها و گرایش‌های ادیان گذشته اجتناب می‌کنند و بیشتر گرایش‌های خودپرستانه دارند به گونه‌ای که خود را در مرکز هستی و قوانین طبیعی می‌بینند و بیشتر شبیه به مکاتبی چون ماده‌گرایی یا خودمحوری و جادومحوری هستند. به هر حال بعضی شیطان‌پرستان به‌طور داوطلبانه بعضی از قوانین اخلاقی را انتخاب می‌کنند. شیوه عملکرد شیطان‌پرستان گاهی شبیه به یک جریان وارونه سازی است که در آن برخی از کدهای
یک جریان وارونه سازی است که در آن برخی از کدهای اخلاقی رایج در جامعه، به شکل عمد دستخوش تغییر واقع می‌شوند. آن‌ها این شیوه را «شوک فرهنگی» می‌نامند و این عملکرد را بر اساس «نسبی‌گرایی اخلاقی» تفسیر می‌کنند. شیطان‌پرستان به دو گروه اصلی شیطان‌پرستان فلسفی و شیطان‌پرستان نظری تقسیم‌بندی می‌شوند. تاریخچه. مفهوم شیطان در طول قرن‌ها مورد مکاشفه قرار گرفته‌است. شاید بتوان تاریخچه شیطان‌پرستی را به قرون اولیه پیدایش آدمی نسبت داد. موضوعی که امروزه دربارهٔ شیطان‌پرستی قدیمی وجود دارد و در برخی کتاب‌ها دیده می‌شود
قدیمی وجود دارد و در برخی کتاب‌ها دیده می‌شود به این مطلب برمی‌گردد که اصولاً شیطان را کلیسا به وجود آورد تا تمام بدیها و پلیدیها را به آن نسبت دهد تا هم به نوعی خدمتی به بشریت کرده باشد که گناهانشان را از خود دور کنند و هم جادوگران را نیز که در قرون وسطا تحت عنوان جادوگران سیاه از قدرت زیادی برخوردار بودند، به عنوان پیروان شیطان معرفی کند؛ یعنی که هم گناهان را دفع کند و هم قدرت جادوگران را کم کند. انواع و رویکردهای شیطان‌پرستی. شیطان‌پرستی فلسفی. این نوع گرایش عبارت است از اینکه انسان محور و مرکز عالم
گرایش عبارت است از اینکه انسان محور و مرکز عالم است. این شاخه از شیطان‌پرستی به انتان لاوی پایه‌گذار این دین نسبت داده می‌شود. او کسی بود که کلیسای شیطان (اولین سازمانی که از لغت شیطان‌پرستی فلسفی استفاده نمود) را تأسیس کرد. در نظر شیطان‌پرستان فلسفی، محور و مرکزیت عالم هستی، خود انسان است و بزرگ‌ترین آرزو و شرط رستگاری این نوع از شیطان‌پرستان، برتری و ترفیع ایشان نسبت به دیگران است. شیطان‌پرستان فلسفی عموماً خدایی برای پرستش قائل نیستند و به زندگی غیر مادی بعد از مرگ نیز عقیده‌ای ندارند. در نظر
غیر مادی بعد از مرگ نیز عقیده‌ای ندارند. در نظر شیطان‌پرستان فلسفی، هر شخص خدای خودش است. آن‌ها با تکیه بر عقاید انسانی وابسته به دنیا، مطالب مربوط به فلسفه معاد را عبث می‌شمارند و به آن‌ها به دید ترس از مسائل ماوراءالطبیعی می‌نگرند و تنها به وسیله مبانی درج شده در شیطان‌پرستی فلسفی، یک زندگی صرفاً بر مبنای «جهان واقعی» را تشکیل می‌دهند. شاید بتوان گفت که آموزه‌های شیطان‌پرستان فلسفی قدمتی بیشتر از کلیسای لاوی دارد. دیدگاهی که شیطان‌پرستان فلسفی نسبت به شیطان دارند، با موقعیت تاریخی «شیطان» در تقابل است
دارند، با موقعیت تاریخی «شیطان» در تقابل است چرا که تعالیم نشأت گرفته از آموزه‌های یهودی-مسیحی در طی تاریخ همواره او را به دلیل خصوصیاتش پلید انگاشته‌است. شیطان‌پرستی لاویایی. شیطان‌پرستی لاویایی یا شیطان‌گرایی لاویایی، درواقع همان شیطان‌پرستی فلسفی است که انتان لاوی مبدع آن بود. این دین بر مبنای فلسفهٔ او شکل گرفته و در کتاب انجیل شیطان تعریف شده‌است. لاوی مؤسس کلیسای شیطان بود و تحت تأثیر نوشته‌های نیچه، آلیستر کراولی، این رند، مارکی دو ساد، ویندهام لوئیس، چارلز داروین، آمبروس بیرس، مارک توین و برخی دیگر
چارلز داروین، آمبروس بیرس، مارک توین و برخی دیگر بوده‌است. واژه شیطان در نظر لاوی دارای بار مثبت بوده در حالی‌که تعالیم خداجویانه کلیساها را مورد تمسخر قرار داده و به جهان پس از مرگ نیز باوری ندارد. درواقع یک شیطان‌گرای لاویایی، خود را خدای خود می‌داند. آیین مذهبی این گروه از شیطان‌پرستان بیشتر شبیه به فلسفه کراولی و البته با دیدگاهی جلوبرنده به سمت شیطان‌گرایی لاویایی است. یک شیطان‌گرای لاویایی مدعی است کسانی که خودشان را با شیطان‌گرایی هم‌ردیف می‌دانند نباید به طرز فکر گروهی وفادار بوده و در ازای آن باید
به طرز فکر گروهی وفادار بوده و در ازای آن باید گرایش‌های انفرادی داشته باشند و نتیجتاً بایستی به‌طور دائمی یک سر و گردن بالاتر از کسانی باشند که به طرز فکر جمعی باور دارند یا خود را جزء از کل می‌دانند. شیطان‌گرایان لاویایی بر خلاف اکثر ادیان و مذاهب، دیدگاه جمعی و پیروی از تفکرات گروهی را به شدت رد کرده و به فردگرایی مطلق، باور دارند. آنها به مواردی همچون «اخوت دینی» و «امت واحده» اعتقادی ندارند درحالی‌که هر دو از نکات کلیدی مورد تأکید در اسلام و مسیحیت است. فلسفه شیطانی. شیطان در ۹ جمله شیطانی منسوب به
فلسفه شیطانی. شیطان در ۹ جمله شیطانی منسوب به لاوی خلاصه می‌شود: و در مقایسه با این جملات، لاوی ۹ گناه شیطانی را نیز نام برده‌است: حماقت، ادعا و تظاهر، نفس گرایی (انتظار بازپس گرفتن از دیگران، آنچه به آن‌ها داده‌اید)، خود را فریب دادن، پیروی از رسوم و عقاید دیگران، روشن بینی ناکافی، فراموش کردن ارتدکسی گذشته (به‌طور مثال، قبول کردن چیزی قدیمی در بسته‌بندی جدید، به عنوان نو)، غرور و افتخار بی‌حاصل (مانند غروری که هدف شخصی را از درون می‌پوساند) و کمبود محسنات. لاوی ۱۱ قانون شیطانی را نیز وضع کرد که
محسنات. لاوی ۱۱ قانون شیطانی را نیز وضع کرد که دربرگیرنده راهنمایی‌های کلی برای زندگی شیطان‌پرستان است اما شامل نظام‌نامه اخلاقی آنان نمی‌شود: شیطان‌پرستی نظری. این نوع شیطان‌پرستی شبیه شیطان‌گرایی انتان لاوی است اما با یک تفاوت مهم که در این نوع، شیطان گونه‌ای جنبهٔ خدایی و متافیزیکی دارد و مورد پرستش قرار می‌گیرد. این جنبه، برداشت‌شده از دین‌های ابراهیمی، افسانه‌ها، آیین‌های متفاوت یا صرفاً ساخته‌شدهٔ ذهن پیروان آن می‌باشد. معبد ست سازمانی است که با این نوع از شیطان‌پرستی شناخته می‌شود. شرپرستان.
این نوع از شیطان‌پرستی شناخته می‌شود. شرپرستان. شرپرستان، به دوران تفتیش عقاید مذهبی از طرف کلیسا مربوط می‌شوند. آنها معمولاً متهم به اعمالی از قبیل «خوردن نوزادان»، «کشتن گوسفندان»، «قربانی کردن دختران باکره» و «نفرت از مسیحیان» هستند. این طرز فکر در کتاب «مالوس مالیفیکاروم» دسته‌بندی شده‌است. کتابی که در دوران تفتیش عقاید توسط کلیسا (۱۴۹۰) تألیف شد و در واقع هرگز به‌طور رسمی مورد استفاده قرار نگرفت، کتاب حاوی موضوعاتی راجع به جن‌گیری و جادوگری و مطالبی از این دست است. ترجمه لغوی نام کتاب «پتک جادوگران»
این دست است. ترجمه لغوی نام کتاب «پتک جادوگران» است. شیطان‌پرستی در ایران. حقوق شمار چشمگیری از شیطان‌پرستان توسط نظام جمهوری اسلامی ایران نقض شده‌است. منابع. ۱. احسان مقدس، کژ راهه- شیطان نقدی بر انواع و گروه‌های شیطان‌پرستی (تحقیق دانشجویی)، پاییز ۸۴ - دانشگاه علم و صنعت ایران. ۲. روان‌شناسی ساتانیسم (شیطان‌پرستی)، نویسنده: آنتونی موریارتی، مترجم: مهدی گنجی، ویراستار، حمزهٔ گنجی، نشر ساوالان، ۱۳۸۹ ۳. https://www.churchofsatan.com/
ابوحفص عُمَر بن خطاب عدوی قریشی (حوالی ۵۸۴ – ۶۴۴ میلادی / ۴۰ قبل از هجرت – ۲۳ هجری قمری) ملقب به عمر فاروق، صحابهٔ محمد، از فرماندهان نظامی در سپاه صدر اسلام و خلیفه دوم از خلفای راشدین بود. مورخین تاریخ اسلام گاهی وی را خلیفه عمر اول و عمر بن عبدالعزیز را عمر دوم می‌نامند. عمر که خویشاوند قریشی و بعدها داماد او شد، در ابتدا با محمد مخالفت کرد. پس از مسلمان شدنش در سال ۶۱۶، او اولین مسلمانی بود که آشکارا در کعبه نماز خواند. عمر تقریباً در تمام جنگ‌ها و لشکرکشی‌ها در زمان محمد که به خاطر قضاوت‌هایش لقب فاروق
در زمان محمد که به خاطر قضاوت‌هایش لقب فاروق را به او اعطا کرده بودند، شرکت کرد. پس از مرگ محمد در ژوئن ۶۳۲، عمر با ابوبکر (خلافت ۶۳۲–۶۳۴) به عنوان اولین خلیفه بیعت کرد و تا اوت ۶۳۴ به عنوان نزدیکترین مشاور خلیفه اول بود، ابوبکر در حال مرگ عمر را به عنوان جانشین خود معرفی کرد. در دوران حکومت عمر بن خطاب گستردگی سرزمین اسلامی به شکل بی‌سابقه‌ای وسیع شد و بیشتر سرزمین‌های تحت حکومت ساسانیان به‌جز طبرستان، دو سوم امپراتوری روم شرقی را در بر می‌گرفت. حملات وی به شاهنشاهی ایران در دوران ساسانی در مدت کمتر از ۲
شاهنشاهی ایران در دوران ساسانی در مدت کمتر از ۲ سال موجب سقوط این دودمان گردید. بنابر برخی منابع عمر از قدرتمندترین خلیفه‌ها در میان خلفای راشدین و نیز یکی از بزرگ‌ترین و تأثیرگذارترین فرمانروایان مسلمان در تمام طول تاریخ است. دوران خلافت وی از ۲۳–۱۳ هجری/۶۴۴–۶۳۴ میلادی است. وی دومین خلیفه از خلفای راشدین بود که تحت فرمان او، سپاهیان عرب، سرزمین بین‌النهرین و سوریه را فتح نموده و نیز استیلای بر ایران و مصر را آغاز کردند. بر اساس سنت یهود، عمر ممنوعیت یهودیان توسط مسیحیان را کنار گذاشت و آنها را به اورشلیم
توسط مسیحیان را کنار گذاشت و آنها را به اورشلیم راه داد و ممنوعیت عبادت آنها را برچید. عمر در سنت اسلامی اهل سنت به عنوان یک حاکم بزرگ عادل و مظهر فضایل اسلامی مورد احترام است. اهل سنت او را دومین صحابی بزرگ محمد بعد از ابوبکر می‌دانند، این در حالی است شیعیان نگاهی منفی به او دارند. پس از مهاجرت نخستین مسلمانان به مدینه که در سال ۶۲۲ میلادی انجام گردید، عمر به همراه دوست نزدیکش ابوبکر به یکی از مشاوران نزدیک محمد بدل شدند. در این سال جایگاه عمر در حکومت اسلامی به رهبری محمد، با ازدواج محمد بن عبدالله با
به رهبری محمد، با ازدواج محمد بن عبدالله با حفصه دختر عمر ازدواج کرد. براساس منابع از جمله صحیح بخاری و صحیح مسلم، وی در ماجرای روز پنجشنبه نقش کلیدی داشته است. در به خلافت رسیدن ابوبکر پس از مرگ محمد، عمر بن خطاب نقش مهمی را ایفا نمود. جانشینی ابوبکر که اهل مکه بود برای مسلمانان مدینه خوشایند نبود. در این گزینش تلاش عمر در قانع کردن و قبولاندن این جانشینی برای اهالی مدینه، نتیجه‌بخش بود. ابوبکر به عمر اطمینان ویژه‌ای داشت و او را جانشین خود قرار داد. عمر بن خطاب نخستین کسی بود که خود را امیرالمؤمنین
عمر بن خطاب نخستین کسی بود که خود را امیرالمؤمنین نامید. عمر در سراسر گستره حکومت اسلامی قوانین و سیاست‌های خود را در کنترل داشت و اصول حکومتی را برای حاکمان ولایات و سرزمین‌های تسخیر شده یادآوری می‌نمود. ساختار این اصول حکومتی و حقوقی در برخی از حکومت‌های پس از او همچنان پابرجا بود. عمر بن خطاب ۱۰ سال پس از به خلافت رسیدن در مرکز حکومت اسلامی (مدینه) در سال ۶۴۴ میلادی توسط شخصی ایرانی به نام پیروز نهاوندی کشته شد. بنا بر دانشنامه بریتانیکا، عمر حاکمی نیرومند، سختگیر در برابر متخلفان، پرهیزگار و خشن بود.
سختگیر در برابر متخلفان، پرهیزگار و خشن بود. اهل سنت به دلیل دادگری و اقتدارگرایی او احترام ویژه‌ای برای او قائل هستند. شیعیان معتقد هستند در رویداد غدیر خم محمد، علی را به عنوان جانشین خود تعیین نمود لذا ابوبکر، عمر و عثمان را سزاوار حکومت پس از محمد نمی‌دانند. کودکی و جوانی. عمر در مکه از طایفه بنی عدی به دنیا آمد که حکمیت بین قبایل را بر عهده داشتند. پدرش خطاب بن نفیل و مادرش حنتمه بنت هشام از قبیله بنی مخزوم بود. در جوانی در دشت‌های نزدیک مکه از شترهای پدرش مراقبت می‌کرد. پدر بازرگانش به خاطر هوش و
پدرش مراقبت می‌کرد. پدر بازرگانش به خاطر هوش و ذکاوتش در میان قبیله اش شهرت داشت. خود عمر گفت: پدرم خطاب مردی سفاک بود، مرا به کار می‌کشید و اگر کار نمی‌کردم مرا کتک می‌زد و تا سر حد خستگی کارم می‌کرد." با وجود اینکه سواد در عربستان پیش از اسلام رایج نبود، عمر در جوانی خواندن و نوشتن را آموخت. گرچه خود شاعر نبود، اما به شعر و ادب علاقه داشت. بنا به سنت قریش، عمر در سنین نوجوانی، فنون رزمی، اسب سواری و کشتی را فرا گرفت. او قد بلند داشت، از نظر بدنی قدرتمند و کشتی‌گیر معروفی بود. او همچنین خطیب با استعدادی
و کشتی‌گیر معروفی بود. او همچنین خطیب با استعدادی بود و در میان قبایل جانشین پدرش شد. عمر تاجر شد و سفرهای متعددی به روم و ایران کرد و گفته می‌شود که در آنجا با دانشمندان مختلفی ملاقات کرده و جوامع رومی و ایرانی را تحلیل کرده است. او در بازرگانی و تجارت ناموفق بود. عمر نیز مانند اطرافیان خود در دوران جاهلیت به مشروب خواری علاقه داشت. اسلام آوردن و فعالیت‌ها در زمان محمد. عمر در ابتدا از دشمنان نهضت اسلام بود اما پس از اینکه آیاتی از قرآن از خواهرش فاطمه و شوهر خواهرش با نام سعید بن زید شنید، اسلام آورد و
شوهر خواهرش با نام سعید بن زید شنید، اسلام آورد و تمام توان خود را در این راه به کار گرفت. به خاطر کارهای عمر در اسلام، به وی لقب پولس اسلام را داده‌اند. گرچه تنها وجه اشتراک عمر و پولس، تبدیل شدن آن‌ها به یک مدافع سرسخت دینی که قبلاً با آن می‌جنگیدند بوده است. سن عمر در هنگام مسلمان شدن را ۲۹ سالگی دانسته‌اند که پیش از هجرت محمد به مدینه و در سال ۶۱۵ میلادی، بوده است. عمر پیش از اسلام از طرف پدر جزو قبیله‌ای از قریش به نام بنو عدی (عدی بن کعب) و از طرف مادر جزو بنی مخزوم بود و جایگاه آن چنانی‌ای نداشت
مادر جزو بنی مخزوم بود و جایگاه آن چنانی‌ای نداشت (گرچه ممکن است سعی کرده باشد که جایگاه خود را ارتقا دهد)، اما پس از هجرت به مدینه یکی از فرماندهان اسلام گردید و بیشتر نقش مشاوره‌ای داشت تا نقش یک سرباز. با وجود این که در جنگ‌های بدر و احد و دیگر غزوات حضور داشت، اما در منابع چیزی در مورد جنگاوری‌اش، همانند علی و دیگر صحابه، نقل نشده است. عمر مدعی بود که سه آیه از قرآن در شان او نازل شده است (۱۲۵ بقره، ۵۳ احزاب، ۶ واقعه). عمر در طی جنگ بدر، دایی خود را که جز سپاهیان قریش بود، را به قتل رساند. ازدواج محمد
جز سپاهیان قریش بود، را به قتل رساند. ازدواج محمد با دختر او حفصه در سال ۶۲۵ میلادی، نشانگر مقام و رتبهٔ عمر در سرزمین عربستان بود. پس از مرگ محمد، او نقش بسیار مهمی در آشتی دادن و جلب موافقت و بیعت مسلمانان اهل مدینه، در پذیرفتن ابوبکر که اهل مکه بود، به عنوان جانشین محمد ایفا کرد. با وجود اینکه شخصیت عمر و ابوبکر با هم متفاوت بود، اما شباهت‌شان در مورد این که هر دو پدر زن محمد بودند، جای هیچ گونه حسادت را بین این دو باز نمی‌کرد. عمر بدون شک از مغزهای متفکر گروه نزدیک به محمد بوده است. دانشنامهٔ اسلام به
گروه نزدیک به محمد بوده است. دانشنامهٔ اسلام به نظری از لامنز اشاره می‌کند که به عقیدهٔ او ابوبکر، عمر و ابوعبیده بن جراح، مثلثی را تشکیل می‌دادند که محمد را در انحصار خود می‌گرفتند و از طریق دخترانشان عایشه بنت ابوبکر و حفصه بنت عمر بر رای وی چه به‌طور مستقیم و چه به‌طور غیر مستقیم، تأثیر داشتند. اما دانشنامه اسلام این نظر را در حالت کلی رد می‌کند و معتقد است که عمر نه در زمان محمد و نه در زمان ابوبکر نمی‌خواسته نگاه‌ها را به سمت خود منعطف کند. دوران خلافت ابوبکر. پس از درگذشت محمد در ۱۱ هجری/۶۳۲ میلادی،
ابوبکر. پس از درگذشت محمد در ۱۱ هجری/۶۳۲ میلادی، عمر در اخذ رای برای ابوبکر نقشی اصلی داشت. در زمان خلافت ابوبکر، وی نزدیک به مسند قدرت ابوبکر بود و در مواقعی حتی بیشتر و سرسخت تر از خود ابوبکر، مدافع وی بود. حمله عمر به خانهٔ علی. حمله به خانه فاطمه زهرا دختر محمد، «حَرق دار» به واقعه‌ای اشاره می‌کند که ابوبکر پس از انتخاب شدن به عنوان خلیفه مسلمانان به همراه عده‌ای از همراهان از جمله عمر به قصد گرفتن بیعت به خانه علی می‌رود و در آنجا با مقاومت علی و فاطمه روبرو می‌شود. خلافت. پس از مرگ ابوبکر در ۱۳
فاطمه روبرو می‌شود. خلافت. پس از مرگ ابوبکر در ۱۳ هجری/۶۳۴ میلادی به خلافت مسلمانان منصوب شد. مسئله اینکه آیا ابوبکر وی را به عنوان جانشین خود انتخاب کرد یا نه، مورد بحث تاریخ‌نگاران و حقوق‌دانان بوده است. لوی دلا ویدا و کائتانی معتقدند که عمر به سنت قدیمی اعراب، خلافت را به صورت دوفاکتو (رسمی و شرعی) با حمایت صحابه از آن خود کرد. کائتانی همچنین معتقد است که عمر چه قبل و چه بعد از خلافت با اشراف مکه مانند آل امیه روابط حسنه داشته و به سمت آن‌ها تمایل داشته است. اما مادلونگ نظر دیگری دارد و معتقد است که
است. اما مادلونگ نظر دیگری دارد و معتقد است که برخی افراد قریش مانند خالد بن ولید که در زمان ابوبکر والی بوده‌اند، مخالف خلافت عمر بوده‌اند و از آنجایی که ابوبکر به عمر وابستگی قابل توجهی داشت، چاره‌ای نداشت که عمر را به خلافت بعد از خودش برگزیند. عمر پس از ابوبکر در سال ۶۳۴ میلادی، به خلافت مسلمین رسید و نخستین کسی بود که لقب «امیرالمؤمنین» را برای خود برگزید. ازدواج عمر با دختر علی. به نوشته دانشنامهٔ بریتانیکا، علی دخترش ام کلثوم را به ازدواج عمر درآورد. به نوشته ویلفرد مادلونگ، عمر به‌دنبال این بود که
به نوشته ویلفرد مادلونگ، عمر به‌دنبال این بود که علی، پسر عموی پیامبر را به خود نزدیکتر کند. او به‌طور منظم با علی به همراه سایر صحابه اولیه پیامبر مشورت می‌کرد و بر ازدواج با ام کلثوم دختر علی و نوه پیامبر اصرار می‌کرد. ام کلثوم، که در آن زمان طفلی بود با این ازدواج مخالفت کرده بود که دلیل آن محتملاً، شهرت عمر در برخورد خشن و سختگیرانه با مردم و زنان خود بود. علی خودش نسبت به این ازدواج بی علاقه بود اما سرانجام بعد از حمایت علنی مهاجرین و انصار از این ازدواج، علی تسلیم شد. در ازای این ازدواج علی از عمر
علی تسلیم شد. در ازای این ازدواج علی از عمر خواست تا اراضی ینبع در نزدیک کوه رضواء را به او ببخشد. عمر اراضی ینبع را به علی بخشید و این زمین‌ها بعدها به فرزندان حسن بن علی رسید. ویلفرد مادلونگ از دلایل دیگر علاقه عمر به ازدواج با ام کلثوم، نوه محمد را، رسیدن به سطح اجتماعی کسانی مانند عثمان می‌دانست؛ زیرا برخلاف عثمان که با دو دختر محمد ازدواج کرد. محمد هیچ‌کدام از دخترانش را به ازدواج عمر و ابوبکر درنیاورده بود. هرچند دختران آن‌ها را به همسری گرفته بود. آلفرد گیوم می‌گوید که فرزندان حاصل ازدواج عمر و ام
گیوم می‌گوید که فرزندان حاصل ازدواج عمر و ام کلثوم، زید و دختری (که نامش برای ما ناشناخته است) است. بر اساس برخی گزارش‌ها تاریخی شیعه و سنی، ام کلثومی که عمر با او ازدواج کرد، دختر ابوبکر بوده است. موضوع ازدواج را شیخ مفید با تکیه بر اینکه راوی ماجرا، یعنی زبیر بن بکار با آل علی دشمنی داشته است رد می‌کند و ذکر می‌کند آن کسی که عمر با او ازدواج کرده بوده است ام‌کلثوم بنت ابوبکر بوده است که پس از مرگ عمر، به خانه علی آورده می‌شود. همچنین محیی‌الدین نووی، مهم‌ترین شارح صحیح مسلم در کتاب تهذیب الاسماء می‌گوید
شارح صحیح مسلم در کتاب تهذیب الاسماء می‌گوید عمر با امّ‌کلثوم دختر ابوبکر ازدواج کرده است. او می‌نویسد:أختا عائشة: اللتان أرادهما أبو بکر الصدیق، بقوله لعائشة: إنما هما أخواک وأختاک، قالت: هذان أخوای، فمن أختای؟ فقال: ذو بطن بنت خارجة، فإنی أظنها جاریة. ذکر هذه القصة فی باب‌الهبة من المهذب، وقد تقدم بیانهما فی أسماء الرجال فی النوع الرابع فی الأخوة، وهاتان الأختان هما أسماء بنت أبی بکر، وأم کلثوم، وهی آلتی کانت حملاً، وقد تقدم هناک إیضاح القصة، وأم کلثوم هذه تزوجها عمر بن الخطاب.اکثر نسب شناسان شیعه نیز
هذه تزوجها عمر بن الخطاب.اکثر نسب شناسان شیعه نیز همین کلام نووی را قبول داشته و امّ‌کلثوم همسر عمر را از نسل علی بن ابی طالب نمی‌دانند. فتوحات در زمان عمر. وقتی که عمر به خلافت رسید، فتوحات مسلمانان آغاز گردید و توانستند شام، عراق، الجزیره، ایران و کشورهای دیگر را فتح کنند. دانشنامهٔ اسلام بر این باور است منابع عربی عموماً تمایل دارند که نقش فرماندهی و کنترل عمر را در این فتوحات، بیشتر از حد سیاسی و فنی که ممکن بود، بالاتر نشان دهند، اما در عین حال معتقد است که عمر هوش بالایی در امور استراتژیکی و سیاسی
است که عمر هوش بالایی در امور استراتژیکی و سیاسی داشته است. وی با خالد بن ولید با شدت برخورد کرد همچنان‌که در دوران خلافت ابوبکر، با خالد بن سعید بن عاص این چنین کرده بود. عمر افرادی مانند ابو عبیده بن مسعود و سعد بن ابی وقاص را که پشتوانه قبیله‌ای محکمی نداشتند و جزو قبایل پایین به حساب می‌آمدند و ترسی از آنان به جهت ایجاد یک حکومت مستقل در مناطق فتح شده نبود، را به فرماندهی منصوب کرد. عمر همچنین افرادی از قبایل اشرافی مکه را به کار حکومت گماشت؛ مثلاً معاویه بن ابوسفیان را در سال ۱۸ هجری/۶۳۹ میلادی جانشین
بن ابوسفیان را در سال ۱۸ هجری/۶۳۹ میلادی جانشین برادرش یزید در امارت شام نمود. وقتی که عمرو عاص در فتح مصر پیش دستی نمود، وی به نشانه یک تدبیر سیاسی، حق عمرو را در امارت آنجا محفوظ داشت، اما با این وجود، زبیر را به آنجا فرستاد تا بر عمرو نظارت داشته باشد. اما عمر، صحابیون برجسته و طراز اول را به امارت هیچ جایی نگماشت و آن‌ها را در نزد خود در مدینه نگهداشت و بر آنان نظارت می‌کرد. با این وجود از غنایم سرزمین‌های فتح شده عراق و شام، به آنان اموالی می‌داد. در حالی که فتوحات رو به پیشرفت بود، عمر اکثراً در
در حالی که فتوحات رو به پیشرفت بود، عمر اکثراً در مدینه ماند. اما یک بار یا دو بار برای رسیدگی به امور شام خود وی به آنجا رفت. تاریخ این سفرها در منابع بین سال‌های ۱۷–۱۵ هجری/۸–۶۳۶ میلادی ذکر شده است. در منابع در مورد این سفر، روایات گوناگونی آمده است. عمر در جابیه توقف نمود و در آنجا با فرماندهان خود مشورت نمود. بر طبق برخی روایات پیکی از اورشلیم (بیت‌المقدس) به وی رسید که حاکی از آن بود که با ضمانت عمر، پیمان نامه صلح بین وی و مردم آنجا برقرار شود. برخی روایات می‌گویند که عمر به اورشلیم رفت و در آنجا