payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او در صحنه‌هایی که شجاعت و عزم راسخ خود را نشان می‌دهد، مانند فرار از آتلانتا و زمانی که اسکارلت یک سرباز فراری یانکی را می‌کشد، بهترین بازی خود را ارائه می‌دهد. لی برای بازی‌اش در جوایز حلقه منتقدان فیلم نیویورک در سال ۱۹۳۹، جایزه بهترین بازیگر زن را از آن خود کرد. فلین در مورد بازی کلارک گیبل در نقش رت باتلر، احساس کرد که شخصیت‌پردازی «تا حد امکان به برداشت خانم میچل — و مخاطب — نزدیک است». دیدگاهی که نوجنت با آن موافق بود، اگرچه هولرینگ احساس می‌کرد که عمل گیبل در صحنه‌های پایانی کاملاً قانع‌کننده نبود،
گیبل در صحنه‌های پایانی کاملاً قانع‌کننده نبود، زیرا رت با انزجار اسکارلت را ترک می‌کند. از دیگر بازیگران اصلی، هم هولرینگ و هم فلین، لسلی هاوارد را در نقش اشلیِ سست اراده، «قانع‌کننده» دانستند، و فلین، اولیویا دی هاویلند را در نقش ملانی «برجسته» دانست؛ نوجنت نیز به ویژه مجذوب بازی دی هاویلند شد و آن را «گوهری مهربان، باوقار و لطیف از شخصیت‌پردازی» توصیف کرد. بسیاری از منتقدان بازی هتی مک‌دنیل در نقش مامی را مورد ستایش قرار دادند: نوجنت معتقد بود که او پس از ویوین لی بهترین بازی را در فیلم ارائه داده است،
ویوین لی بهترین بازی را در فیلم ارائه داده است، و فلین آن را پس از بازی لی و گیبل در رتبه سوم قرار داد. جوایز اسکار. در دوازدهمین دوره جوایز اسکار، فیلم "بربادرفته" رکوردی برای برد و نامزدی جوایز اسکار ثبت کرد و در هشت بخش از بخش‌های رقابتی که در آنها نامزد شده بود، از مجموع سیزده نامزدی، برنده شد. این فیلم جوایز بهترین فیلم، بهترین بازیگر زن، بهترین بازیگر زن مکمل، بهترین کارگردانی، بهترین فیلمنامه، بهترین فیلمبرداری، بهترین کارگردانی هنری و بهترین تدوین را از آن خود کرد و دو جایزه افتخاری دیگر نیز برای
را از آن خود کرد و دو جایزه افتخاری دیگر نیز برای استفاده از تجهیزات و رنگ دریافت کرد (همچنین اولین فیلم رنگی بود که جایزه بهترین فیلم را از آن خود کرد). رکورد هشت برد این فیلم پابرجا بود تا اینکه "ژی‌ژی" (۱۹۵۸) ۹ برد را به دست آورد و رکورد کلی ۱۰ برد آن با "بن هور" (۱۹۵۹) شکسته شد که یازده برد را ثبت کرد. "بربادرفته" همچنین رکورد بیشترین نامزدی را در اختیار داشت تا اینکه "همه‌چیز دربارهٔ ایو" (۱۹۵۰) چهارده نامزدی را به دست آورد. این طولانی‌ترین فیلم ناطق آمریکایی تا آن زمان بود و بسته به نحوه تفسیر آن،
آمریکایی تا آن زمان بود و بسته به نحوه تفسیر آن، ممکن است هنوز رکورد طولانی‌ترین برنده جایزه بهترین فیلم را در اختیار داشته باشد. مدت زمان فیلم "بربادرفته" کمی کمتر از ۲۲۱ دقیقه است، در حالی که "لورنس عربستان" (۱۹۶۲) کمی بیش از ۲۲۲ دقیقه طول می‌کشد؛ با این حال، با احتساب اورتور، میان‌پرده و موسیقی پایان، "بربادرفته" ۲۳۴ دقیقه طول می‌کشد (اگرچه برخی منابع مدت زمان کامل آن را ۲۳۸ دقیقه اعلام کرده‌اند) در حالی که "لورنس عربستان" با احتساب اجزای اضافی‌اش کمی کوتاه‌تر و ۲۳۲ دقیقه است. هتی مک‌دنیل اولین
کمی کوتاه‌تر و ۲۳۲ دقیقه است. هتی مک‌دنیل اولین آفریقایی-آمریکایی بود که برنده جایزه اسکار شد — در مقابل همبازی خود اولیویا دی هاویلند که در همان رشته نیز نامزد شد — اما جدایی نژادی در ایالات متحده آمریکا از همتایان خود در مراسم اهدای جوایز در هتل امبسدور لس آنجلس بود. او و اسکورتش را مجبور کردند پشت میز جداگانه ای در پشت اتاق بنشینند. در همین حال، سیدنی هاوارد نویسنده فیلمنامه اولین فهرست نامزدان و برندگان جایزه اسکار پس از مرگ برنده اسکار شد و سلزنیک شخصاً جایزه اسکار یادبود ایروینگ جی. تالبرگ برای
شخصاً جایزه اسکار یادبود ایروینگ جی. تالبرگ برای دستاوردهای شغلی خود را دریافت کرد. واکنش‌های آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار. مفسران سیاه‌پوست از زمان اکران فیلم، آن را به دلیل به تصویر کشیدن سیاه‌پوستان و سفیدنمایی مسئله برده‌داری مورد انتقاد قرار داده‌اند. با این حال، در ابتدا، روزنامه‌های تحت کنترل آمریکایی‌های سفیدپوست این انتقادات را گزارش نمی‌کردند. در این فیلم مامی و دیگر برده‌های خانگی خانواده به عنوان عضو دوم خانواده به تصویر کشیده شدند. در آنجا مامی تقریباً مادر دوم اسکارلت بود و طوری نشان داده شده
تقریباً مادر دوم اسکارلت بود و طوری نشان داده شده است که انگار مامی نه تنها مانند مادر اسکارلت، بلکه با او برابر است. این کاملاً با حقایق برده خانگی بودن در آن زمان مغایرت دارد. این نقل قول در ابتدا در مجموعه "منابع کتابخانه گیل از زندگی روزمره: برده‌داری آمریکایی" منتشر شده و واقعیت‌های تلخ برده خانگی بودن را توضیح می‌دهد: کارلتون ماس، نمایشنامه‌نویس سیاه‌پوست، در نامه‌ای سرگشاده اظهار داشت که در حالی که فیلم "تولد یک ملت" «حمله‌ای مستقیم به تاریخ آمریکا و مردم سیاه‌پوست» بود، "بربادرفته" «حمله‌ای از پشت
مردم سیاه‌پوست» بود، "بربادرفته" «حمله‌ای از پشت به همان تاریخ» بود. او در ادامه آن را «درخواستی نوستالژیک برای همدردی با آرمانی هنوز زنده از واکنش جنوبی‌ها» توصیف کرد. ماس همچنین به کلیشه‌های شخصیت‌پردازی سیاه‌پوستان، مانند «پورک بی‌دست‌وپا و کودن»، «پریسی تنبل و کاملاً بی‌مسئولیت»، «پذیرش پرشور برده‌داری توسط بیگ سم» و «مامی با سخنرانی‌های مداوم و ستایش بی‌دریغش برای هر آرزوی اسکارلت» اشاره کرد. به همین ترتیب، ملوین بی. تولسون، شاعر و مربی، نوشت: «فیلم " تولد یک ملت " چنان دروغ آشکاری بود که یک ابله هم
تولد یک ملت " چنان دروغ آشکاری بود که یک ابله هم می‌توانست آن را ببیند. "بربادرفته" چنان دروغ ظریفی است که میلیون‌ها سفیدپوست و سیاه‌پوست آن را به عنوان حقیقت خواهند پذیرفت.» پس از اینکه هتی مک‌دنیل برندهٔ جایزه اسکار شد، والتر فرانسیس وایت، رهبر انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان، او را به نقش‌آفرینی عمو تام (پذیرش برده‌داری) متهم کرد. مک‌دنیل در پاسخ گفت که او «ترجیح می‌دهد با بازی در نقش یک خدمتکار، هفتصد دلار در هفته درآمد داشته باشد تا اینکه هفت دلار برای خدمتکاری واقعی»؛ او همچنین صلاحیت وایت را برای صحبت
واقعی»؛ او همچنین صلاحیت وایت را برای صحبت از طرف سیاه‌پوستان زیر سؤال برد، زیرا او پوست روشنی داشت و تنها یک‌هشتم سیاه‌پوست بود. نظرات در جامعه سیاه‌پوستان پس از اکران عموماً متفاوت بود، و برخی این فیلم را «سلاحی برای ترور علیه آمریکای سیاه‌پوستان» و توهینی به مخاطبان سیاه‌پوست خواندند و تظاهراتی در شهرهای مختلف برگزار شد. مالکوم ایکس بعداً به یاد آورد که «وقتی باترفلای مک‌کوئین در نقش پریسی نقش خود را بازی کرد، احساس کردم می‌خواهم زیر فرش قایم شوم». با این حال، برخی از بخش‌های جامعه سیاه‌پوستان
با این حال، برخی از بخش‌های جامعه سیاه‌پوستان دستاوردهای مک‌دنیل را به عنوان نمادی از پیشرفت به رسمیت شناختند: برخی از آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار از صفوف معترضان عبور کردند و شخصیت‌پردازی گرم و شوخ‌طبعانه مک‌دنیل را ستودند، و برخی دیگر امیدوار بودند که تقدیر صنعت سینما از کار او منجر به افزایش دیده شدن دیگر بازیگران سیاه‌پوست روی پرده سینما شود. مجلهٔ "" در تبریک سرمقاله خود به مک‌دنیل به خاطر برنده شدن جایزه اسکار، از این فیلم به عنوان یادآوری «محدودیتی» که تعصبات قدیمی بر آرمان‌های سیاه‌پوستان گذاشته
که تعصبات قدیمی بر آرمان‌های سیاه‌پوستان گذاشته بود، استفاده کرد. واکنش تماشاگران. فیلم "بربادرفته" پس از اکران، رکورد حضور تماشاگران را در همه جا شکست. تنها در تئاتر کپیتول در نیویورک، در اواخر دسامبر به‌طور متوسط یازده هزار نفر در روز به تماشای آن پرداختند، و ظرف چهار سال پس از اکران، حدود شصت میلیون بلیت در سراسر ایالات متحده فروخته بود، فروشی که تنها کمی کمتر از نیمی از جمعیت سرشماری ۱۹۴۰ ایالات متحده آمریکا بود. این نمایش موفقیت خود را در خارج از کشور تکرار کرد و در طول بمباران‌های بلیتز در لندن، که
تکرار کرد و در طول بمباران‌های بلیتز در لندن، که در آوریل ۱۹۴۰ آغاز شد، به مدت چهار سال در هتل لیتل ریتز در میدان لستر اجرا داشت، به یک موفقیت شگفت‌انگیز تبدیل شد. زمانی که مترو گلدوین میر در پایان سال ۱۹۴۳ آن را از چرخه پخش خارج کرد، توزیع جهانی آن ۳۲ میلیون دلار (سهم استودیو از فروش ناخالص گیشه) را بازگردانده بود و آن را به پرفروش‌ترین فیلم تا آن زمان تبدیل کرده بود. سرانجام در سپتامبر ۱۹۵۲ در ژاپن اکران شد و به پرفروش‌ترین فیلم خارجی در آنجا تبدیل شد. اگرچه این فیلم تقریباً دو برابر رکورددار قبلی، "تولد
این فیلم تقریباً دو برابر رکورددار قبلی، "تولد یک ملت"، برای سرمایه‌گذارانش سود داشت، احتمالاً عملکرد گیشه دو فیلم بسیار نزدیک به هم بود. بخش عمده‌ای از درآمد "بربادرفته" از اکران سیار سینمایی و اکران‌های اولیه آن حاصل شد، که در آن توزیع‌کننده به ترتیب ۷۰ و ۵۰ درصد از فروش ناخالص گیشه را دریافت کرد، نه از اکران عمومی آن، که در آن زمان معمولاً سهم توزیع‌کننده ۳۰ تا ۳۵ درصد از فروش ناخالص بود. در مورد فیلم "تولد یک ملت" توزیع‌کننده آن، اپوک، بسیاری از مناطق توزیع خود را بر اساس «حقوق ایالتی» فروخت — که
توزیع خود را بر اساس «حقوق ایالتی» فروخت — که معمولاً ۱۰ درصد از فروش ناخالص گیشه را تشکیل می‌داد — و گزارش‌های اپوک تنها نشان‌دهنده سود خود از فیلم است و نه سود توزیع‌کنندگان محلی. کارل میلیکن، دبیر انجمن سینمایی آمریکا، تخمین زد که "تولد یک ملت" تا سال ۱۹۳۰ توسط پنجاه میلیون نفر دیده شده است. فیلم وقتی در سال ۱۹۴۷ دوباره اکران شد، ۵ میلیون دلار در ایالات متحده و کانادا فروش داشت و یکی از ده فیلم برتر سال شد. اکران مجدد موفق در سال‌های ۱۹۵۴ و ۱۹۶۱ به آن امکان داد تا علیرغم چالش‌های قابل توجه فیلم‌های
امکان داد تا علیرغم چالش‌های قابل توجه فیلم‌های جدیدتری مانند "بن هور"، جایگاه خود را به عنوان پردرآمدترین فیلم صنعت سینما حفظ کند. اما سرانجام در سال ۱۹۶۶ "اشک‌ها و لبخندها" از آن پیشی گرفت. اکران مجدد فیلم در سال ۱۹۶۷ غیرمعمول بود، زیرا مترو گلدوین میر تصمیم گرفت آن را در سینماهای خیابانی اکران کند که این امر آن را به موفق‌ترین اکران مجدد در تاریخ این صنعت تبدیل کرد. این فیلم با فروش ۶۸ میلیون دلاری در گیشه، به پرسودترین فیلم مترو گلدوین میر پس از دکتر ژیواگو در نیمه دوم دهه تبدیل شد. کمپانی مترو گلدوین
در نیمه دوم دهه تبدیل شد. کمپانی مترو گلدوین میر از این اکران ۴۱ میلیون دلار درآمد کسب کرد که سهم ایالات متحده و کانادا بیش از ۳۰ میلیون دلار بود و آن را در آن سال، پس از "فارغ‌التحصیل" در رتبه دوم قرار داد. با احتساب درآمد اجاره ۶٫۷ میلیون دلاری از اکران مجدد در سال ۱۹۶۱، این فیلم چهارمین فیلم پرفروش دهه در بازار آمریکای شمالی بود و تنها "اشک‌ها و لبخندها"، "فارغ‌التحصیل" و "دکتر ژیواگو" برای توزیع‌کنندگانشان درآمد بیشتری کسب کردند. اکران مجدد دیگری در سال ۱۹۷۱ به آن اجازه داد تا برای مدت کوتاهی رکورد
سال ۱۹۷۱ به آن اجازه داد تا برای مدت کوتاهی رکورد "اشک‌ها و لبخنده"ا را پس بگیرد و کل فروش ناخالص جهانی خود را تا پایان سال ۱۹۷۱ به حدود ۱۱۶ میلیون دلار برساند — بیش از سه برابر درآمد حاصل از اکران اولیه — قبل از اینکه سال بعد دوباره رکورد را به "پدرخوانده" واگذار کند. تخمین زده می‌شود که "بربادرفته" در تمام اکران‌های خود بیش از ۲۰۰ میلیون بلیت در ایالات متحده و کانادا فروخته است که نشاندهندهٔ این است که در آن منطقه، این فیلم بیش از هر فیلم دیگری در سینماها فروش داشته است. این فیلم در اروپای غربی نیز به
فروش داشته است. این فیلم در اروپای غربی نیز به طرز خارق‌العاده‌ای موفق بود و تقریباً ۳۵ میلیون بلیت در بریتانیا و بیش از ۱۶ میلیون بلیت در فرانسه فروش کرد و به ترتیب به بزرگ‌ترین و ششمین فیلم پرفروش در آن بازارها تبدیل شد. جذابیت این فیلم در خارج از کشور نیز ادامه یافته و محبوبیتی مشابه با طول عمر داخلی خود را حفظ کرده است؛ در سال ۱۹۷۵، این فیلم در طول سه هفته اول نمایش خود، هر شب در سینما پلازا ۲ لندن با ظرفیت کامل تماشاگران به نمایش درآمد و در ژاپن، در طول یک دوره پنج هفته‌ای، بیش از نیم میلیون نفر در
طول یک دوره پنج هفته‌ای، بیش از نیم میلیون نفر در بیست سینما به تماشای آن نشستند. در مجموع، "بربادرفته" بیش از ۳۹۰ میلیون دلار در گیشه جهانی فروش داشت؛ در سال ۲۰۰۷، ترنر انترتینمنت تخمین زد که درآمد ناخالص، پس از تعدیل بر اساس قیمت‌های فعلی، تقریباً معادل ۳٫۳ میلیارد دلار باشد؛ "رکوردهای جهانی گینس" در سال ۲۰۱۴ به رقمی معادل ۳٫۴۴ میلیارد دلار رسید که آن را به موفق‌ترین فیلم تاریخ سینما تبدیل کرد. این فیلم در قرن بیست و یکم همچنان در بین مخاطبان بسیار محبوب است و در دو نظرسنجی سراسری آمریکایی‌ها که توسط
است و در دو نظرسنجی سراسری آمریکایی‌ها که توسط نظرسنجی هریس در سال ۲۰۰۸ و بار دیگر در سال ۲۰۱۴ انجام شد، به عنوانمحبوب‌ترین فیلم انتخاب شد. این شرکت تحقیقات بازار بیش از دو هزار بزرگسال آمریکایی را مورد بررسی قرار داد و نتایج بر اساس سن، جنس، نژاد/قومیت، تحصیلات، منطقه و درآمد خانوار سنجیده شد، بنابراین نسبت آنها با ترکیب جمعیت بزرگسال مطابقت داشت. ارزیابی مجدد انتقادی. آرتور ام. شلزینگر جونیور هنگام بازبینی فیلم در دهه ۱۹۷۰ معتقد بود که فیلم‌های هالیوودی عموماً به خوبی کهنه می‌شوند و عمق یا یکپارچگی
عموماً به خوبی کهنه می‌شوند و عمق یا یکپارچگی غیرمنتظره‌ای را آشکار می‌کنند، اما در مورد "بربادرفته" زمان با آن مهربان نبوده است. ریچارد شیکل استدلال کرد که یکی از معیارهای سنجش کیفیت یک فیلم این است که از بیننده بپرسیم چه چیزی از آن به یاد می‌آورد، و فیلم از این نظر دچار مشکل می‌شود: تصاویر و دیالوگ‌های فراموش‌نشدنی در آن وجود ندارد. استنلی کافمن نیز این فیلم را تجربه‌ای عمدتاً فراموش‌شدنی دانست و ادعا کرد که فقط دو صحنه را به وضوح به خاطر می‌آورد. هم شیکل و هم شلزینگر این را به «بد نوشته شدن» آن نسبت
و هم شلزینگر این را به «بد نوشته شدن» آن نسبت دادند و به نوبه خود دیالوگ‌ها را «گل‌آلود» و دارای حس «کارت‌پستال تصویری» توصیف کردند. شیکل همچنین معتقد است که این فیلم به عنوان یک اثر هنری عامه‌پسند شکست خورده است، زیرا ارزش تماشای مجدد محدودی دارد، احساسی که کافمن نیز با آن موافق است و اظهار می‌کند که پس از دو بار تماشای آن، امیدوار است «دیگر هرگز آن را نبیند: دو بار، دو برابر چیزی است که هر کسی در طول زندگی نیاز دارد». هم شیکل و هم اندرو ساریس نقص اصلی فیلم را در داشتن حس تهیه‌کننده به جای حس هنری
فیلم را در داشتن حس تهیه‌کننده به جای حس هنری می‌دانند: با توجه به اینکه فیلم توسط کارگردانان و نویسندگان زیادی کارگردانی شده است، این فیلم حس «خلق شدن» یا «کارگردانی» را ندارد، بلکه «از آشپزخانه شلوغ» بیرون آمده است، جایی که نیروی خلاق اصلی، وسواس تهیه‌کننده در وفادار ماندن فیلم به معنای واقعی کلمه تا حد امکان به رمان بوده است. ساریس اذعان می‌کند که علیرغم شکست‌های هنری‌اش، این فیلم در سراسر جهان به عنوان «محبوب‌ترین سرگرمی تولید شده تاکنون» جایگاه خود را حفظ کرده است. جودیت کریست اظهار می‌کند که صرف نظر
حفظ کرده است. جودیت کریست اظهار می‌کند که صرف نظر از کلیشه‌ها، این فیلم «بدون شک هنوز بهترین و ماندگارترین اثر سرگرمی عامه‌پسند است که از خطوط تولید هالیوود بیرون آمده است»، محصول یک شومن «باذوق و سلیقه و هوش». شلزینگر خاطرنشان می‌کند که نیمه اول فیلم «جنب و جوش و شور و شوقی» دارد که به سمت مضمون حماسی آن متمایل است، اما با انتقاداتی مبنی بر غلبه زندگی‌های شخصی در نیمه دوم و اینکه چگونه در نهایت مضمون خود را در احساسات‌گرایی غیرمتقاعدکننده از دست می‌دهد، موافق است. کافمن همچنین شباهت‌های جالبی با
موافق است. کافمن همچنین شباهت‌های جالبی با «پدرخوانده» پیدا می‌کند، که به تازگی جای "بربادرفته" را به عنوان پرفروش‌ترین فیلم آن زمان گرفته بود: هر دو از رمان‌های پرفروش «فوق آمریکایی» ساخته شده‌اند، هر دو در چارچوب اصول شرافتی زندگی می‌کنند که رمانتیک شده‌اند، و هر دو در اصل جعل فرهنگی یا تجدیدنظرطلبی را ارائه می‌دهند. برداشت منتقدان از این فیلم در سال‌های اخیر تغییر کرده است، که منجر به کسب رتبه ۲۳۵ در نظرسنجی معتبر منتقدان ده ساله "سایت اند ساوند" در سال ۲۰۱۲ شد، و در سال ۲۰۱۵، شصت و دو منتقد بین‌المللی
۲۰۱۲ شد، و در سال ۲۰۱۵، شصت و دو منتقد بین‌المللی فیلم که توسط بی‌بی‌سی مورد نظرسنجی قرار گرفتند، آن را به عنوان نود و هفتمین فیلم برتر آمریکایی انتخاب کردند. برای بزرگداشت بیستمین سالگرد شبکهٔ تلویزیون کابلی تی‌سی‌ام در سال ۲۰۱۴، این کانال دوباره تصمیم گرفت "بربادرفته"، اولین فیلمی که از این شبکه پخش شد، را به نمایش بگذارد. مورخ سینما و مجری تی‌سی‌ام، رابرت آزبورن، در مورد اکران مجدد آن در سینماها در آن سال اظهار داشت: «نکته شگفت‌انگیز برای من این است که "بربادرفته" حتی در دنیایی بسیار تغییر یافته ۷۵ سال
حتی در دنیایی بسیار تغییر یافته ۷۵ سال بعد، همچنان پابرجا مانده و پیروز شده است. این فیلم هنوز هم به همان شیوه‌ای که در آن زمان بر مردم تأثیر می‌گذاشت، بر آنها تأثیر می‌گذارد.» اعتبار در صنعت. این فیلم در چندین نظرسنجی معتبر صنعت سینما حضور داشته است. در یک نظرسنجی که در سال ۱۹۵۰ توسط "ورایتی" از بیش از ۲۰۰ متخصص که بیش از ۲۵ سال در صنعت سینما کار کرده بودند، انجام شد، این فیلم به عنوان بزرگ‌ترین فیلم نیم قرن گذشته انتخاب شد. در سال ۱۹۷۷ توسط انستیتوی فیلم آمریکا، در یک نظرسنجی از اعضای این سازمان، به
آمریکا، در یک نظرسنجی از اعضای این سازمان، به عنوان محبوب‌ترین فیلم انتخاب شد. انستیتوی فیلم آمریکا همچنین فیلم را در فهرست «۱۰۰ سال… ۱۰۰ فیلم به انتخاب انستیتوی فیلم آمریکا» در سال ۱۹۹۸ در رتبهٔ چهارم قرار داد و در دهمین سالگرد انتشار چنین فهرستی در سال ۲۰۰۷ به رتبه ششم سقوط کرد. کارگردانان سینما در نسخه ده ساله نظرسنجی "سایت اند ساوند" در سال ۲۰۱۲، آن را در رتبه ۳۲۲ قرار دادند و در سال ۱۳۹۵ در نظرسنجی اعضای انجمن صنفی کارگردانان آمریکا به عنوان نهمین دستاورد کارگردانی برتر انتخاب شد. در سال ۲۰۱۴، در یک
کارگردانی برتر انتخاب شد. در سال ۲۰۱۴، در یک نظرسنجی گسترده که توسط "هالیوود ریپورتر" انجام شد، در جایگاه پانزدهم قرار گرفت، که در این نظر سنجی هر استودیو، آژانس، شرکت تبلیغاتی و خانه تولید در منطقه هالیوود رای داد. در سال ۱۹۸۹، "بربادرفته" یکی از بیست و پنج فیلم اولین دوره گزینش فیلم بود که توسط کتابخانه کنگره ایالات متحده به عنوان اثری «دارای اهمیت از لحاظ فرهنگی، تاریخی یا زیبایی‌شناختی» برای نگهداری در فهرست ملی ثبت فیلم ایالات متحده انتخاب شد. تحلیل‌ها و جنجال‌ها. تصویر تاریخی. فیلم "بربادرفته" به
و جنجال‌ها. تصویر تاریخی. فیلم "بربادرفته" به دلیل تداوم افسانه‌های جنگ داخلی آمریکا و کلیشه‌های آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار مورد انتقاد قرار گرفته است. دیوید رینولدز نوشت که «زنان سفیدپوست ظریف هستند، مردان آنها نجیب یا حداقل جذاب هستند و در پس‌زمینه، بردگان سیاه‌پوست اکثراً وظیفه‌شناس و راضی هستند، که آشکارا قادر به داشتن یک زندگی مستقل نیستند.» رینولدز "بربادرفته" را به "تولد یک ملت" و دیگر بازآفرینی‌های جنوب که در دوران تبعیض نژادی ساخته شده‌اند، تشبیه کرد، که در آنها جنوبی‌های سفیدپوست به عنوان مدافعان
که در آنها جنوبی‌های سفیدپوست به عنوان مدافعان ارزش‌های سنتی به تصویر کشیده می‌شوند و مسئله برده‌داری تا حد زیادی نادیده گرفته می‌شود. این فیلم به‌عنوان یک «پسرفت» توصیف شده است که هم اسطوره متجاوز بودن سیاهپوستان و هم نقش شرافتمندانه و دفاعی کو کلاکس کلن را در طول دوره بازسازی ایالات متحده آمریکا تبلیغ و ترویج می‌کند و به عنوان یک فیلم «تبلیغات اجتماعی» است که دیدگاهی «برترپنداری نژاد سفید» از گذشته را ارائه می‌دهد. از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۹۶، انجمن تاریخی آتلانتا چندین نمایشگاه با عنوان "بربادرفته" برگزار کرد،
چندین نمایشگاه با عنوان "بربادرفته" برگزار کرد، از جمله نمایشگاهی در سال ۱۹۹۴ با عنوان «سرزمین‌های مورد مناقشه: "بربادرفته" و اسطوره‌های جنوبی». یکی از سوالاتی که در این نمایشگاه مورد بررسی قرار گرفت این بود که «بردگان در "بربادرفته" چقدر به واقعیت نزدیک بودند؟». این بخش نشان داد که تجربه‌های بردگان متنوع بوده و به این نتیجه رسید که «مرد سیاه خوشحال» یک افسانه است، همان‌طور که این باور که همه بردگان خشونت و وحشیگری را تجربه کرده‌اند، یک افسانه است. دبلیو. برایان رومل روئیز استدلال کرده است که با وجود
برایان رومل روئیز استدلال کرده است که با وجود نادرستی‌های واقعی در به تصویر کشیدن دوره بازسازی، "بربادرفته" بازتابی از تفاسیر معاصر از آن است که در اوایل قرن بیستم رایج بود. یکی از این دیدگاه‌ها در صحنهٔ کوتاهی منعکس شده است که در آن مامی یک مرد آزاد شدهٔ طعنه‌زن را از خود دور می‌کند: می‌توان صدای سیاستمداری را شنید که چهل هکتار زمین و یک قاطر را در ازای رأی بردگان آزاد شده به آنها پیشنهاد می‌دهد. این استنباط به این معنی برداشت می‌شود که مردان آزاد شده از سیاست بی‌اطلاع هستند و برای آزادی آماده نیستند و
سیاست بی‌اطلاع هستند و برای آزادی آماده نیستند و ناخواسته به ابزار مقام‌های فاسد بازسازی تبدیل می‌شوند. فیلم ضمن تداوم بخشیدن به برخی از افسانه‌های آرمان گمشده، در مورد برخی دیگر از آنها کوتاه می‌آید. پس از اینکه اسکارلت در منطقه فقیرنشین توسط یک مرد سفیدپوست و همدست سیاه‌پوستش مورد حمله قرار می‌گیرد (و توسط برده سابقش نجات می‌یابد)، گروهی از مردان — از جمله اشلی و فرانک، شوهر اسکارلت — به شهر حمله می‌کنند. در رمان، آنها به کو کلاکس کلان تعلق دارند که نمایانگر کلیشه رایج محافظت از پاکدامنی زنان سفیدپوست
کلیشه رایج محافظت از پاکدامنی زنان سفیدپوست است، اما رومل رویز استدلال می‌کند که فیلمسازان آگاهانه حضور کلان را در فیلم با اشاره ساده به آن به عنوان یک «جلسه سیاسی» خنثی می‌کنند. کاترین اچ. لی می‌نویسد: «حضور کلان در رمان از فیلم حذف شده است و به گروهی خودسر تبدیل شده که با تغییر نژاد مهاجمان از رمان، انتقام حمله به اسکارلت را می‌گیرند.» اما او فیلم را «به‌طور غیرقابل انکاری نژادپرستانه» توصیف می‌کند. ریچارد آلوا اظهار می‌کند که در فیلم، «یک مرد سیاه‌پوست صرفاً اسب اسکارلت را مهار می‌کند در حالی که همراه
صرفاً اسب اسکارلت را مهار می‌کند در حالی که همراه سفیدپوستش (در یک نمای نزدیک به یاد ماندنی) صورتش را به سمت قهرمان زن بی‌هوش پایین می‌آورد؛ خیلی زود یک بردهٔ سابق وفادار ظاهر می‌شود و با هر دو مهاجم می‌جنگد. اما در رمان، متجاوز سیاه‌پوست است در حالی که مرد سفیدپوست اسب را در دست دارد… سلزنیک در تمام طول داستان نژادپرستی میچل را ملایم می‌کرد.» جنیفر شوسلر از "نیویورک تایمز" یادداشتی را نقل می‌کند که در آن سلزنیک نوشته است: «گروهی از مردان می‌توانند بیرون بروند و عاملان یک اقدام به تجاوز را بدون اینکه
بروند و عاملان یک اقدام به تجاوز را بدون اینکه ملحفه‌های سفید بلندی روی آنها کشیده شود، «دستگیر» کنند.» به گفته مورخ فیلم توماس کریپس، سلزنیک «تمام اشاره‌ها به کو کلاکس کلان، سیاه‌پوستان یاغی و افسانه‌های جنوبی را حذف کرد.» کریپس همچنین از یادداشتی که توسط سلزنیک نوشته شده نقل قول می‌کند: «من شخصاً کاملاً معتقدم که باید کو کلاکس کلان را کاملاً حذف کنیم… [در غیر این صورت، فیلم] ممکن است به عنوان تبلیغی ناخواسته برای جوامع متعصب در این دوران فاشیستی ظاهر شود.» یک راه حل این بود که صحنه تجاوز را بازنویسی کنند
یک راه حل این بود که صحنه تجاوز را بازنویسی کنند و (باز هم به نقل از سلزنیک) «سیاهپوست را چیزی بیش از یک تماشاگر جلوه ندهند.» توماس کریپس استدلال می‌کند که از برخی جهات، این فیلم کلیشه‌های نژادی را تضعیف می‌کند؛ به‌طور خاص، این فیلم تعامل بیشتری بین هالیوود و مخاطبان سیاه‌پوست ایجاد کرد، با ده‌ها فیلم که در به رسمیت شناختن روند نوظهور، اقدامات کوچکی انجام دادند. تنها چند هفته پس از نمایش اولیه، یک ویراستار داستان در وارنر یادداشتی به والتر وانگر در مورد "می‌سی‌سی‌پی بل"، فیلمنامه‌ای که حاوی بدترین
مورد "می‌سی‌سی‌پی بل"، فیلمنامه‌ای که حاوی بدترین افراط‌کاری‌های فیلم‌های مزرعه‌داری بود، نوشت و اظهار داشت که "بربادرفته" فیلم را «غیرقابل تولید» کرده است. این فیلم بیش از هر فیلمی از زمان "تولد یک ملت"، نیروهای اجتماعی متنوعی را آزاد کرد که از اتحاد لیبرال‌های سفیدپوست و سیاه‌پوستان خبر می‌داد و این انتظار را تقویت می‌کرد که سیاه‌پوستان روزی به برابری دست خواهند یافت. به گفته کریپس، این فیلم در نهایت به الگویی برای سنجش تغییرات اجتماعی تبدیل شد. ارزیابی مجدد قرن بیست و یکم. در قرن بیست و یکم، انتقاد از
مجدد قرن بیست و یکم. در قرن بیست و یکم، انتقاد از نمایش نژاد و برده‌داری در فیلم، دسترسی به آن را محدود کرد. در سال ۲۰۱۷، "بربادرفته" پس از ۳۴ سال نمایش سالانه، از برنامهٔ نمایش‌های تئاتر اورفئوم در ممفیس حذف شد. در ۹ ژوئن ۲۰۲۰، این فیلم در واکنش به یادداشتی نوشتهٔ فیلمنامه‌نویس جان ریدلی که در نسخه همان روز روزنامه "لس آنجلس تایمز" منتشر شد و از سرویس پخش آنلاین خواسته بود که فیلم را به‌طور موقت از کتابخانه محتوای خود حذف کند، از اچ‌بی‌او مکس حذف شد. او نوشت که «این فیلم همچنان از کسانی که به دروغ ادعا
نوشت که «این فیلم همچنان از کسانی که به دروغ ادعا می‌کنند که چسبیدن به شمایل‌نگاری دوران کشت و زرع مسئله‌ای مربوط به «میراث» است، نه نفرت، حمایت می‌کند.» سخنگوی اچ‌بی‌او مکس گفت که این فیلم «محصول زمان خود» است و در نتیجه، «تعصبات قومی و نژادی» را به تصویر می‌کشد که «در آن زمان اشتباه بودند و امروز نیز اشتباه هستند». همچنین اعلام شد که این فیلم در تاریخ دیگری به سرویس پخش آنلاین باز خواهد گشت، اگرچه «بحثی در مورد زمینه تاریخی آن و محکوم کردن همان تصاویر» را در برخواهد گرفت، اما همان‌طور که در ابتدا ساخته
در برخواهد گرفت، اما همان‌طور که در ابتدا ساخته شده است ارائه خواهد شد زیرا انجام کاری غیر از این مانند این است که ادعا کنیم این تعصبات هرگز وجود نداشته‌اند. اگر می‌خواهیم آینده‌ای عادلانه‌تر، منصفانه‌تر و فراگیرتر ایجاد کنیم، ابتدا باید تاریخ خود را بپذیریم و درک کنیم.» حذف این فیلم بحثی را برانگیخت و منتقدان و مورخان سینما از پخش‌کنندهٔ اچ‌بی‌او به عنوان شبکه‌ای که در حال سانسور است، انتقاد کردند. پس از این حذف‌ها، این فیلم به صدر جدول فروش پرفروش‌های تلویزیون و فیلم شرکت آمازون و رتبه پنجم جدول فیلم
تلویزیون و فیلم شرکت آمازون و رتبه پنجم جدول فیلم آی‌تیونز استور آپل رسید. اچ‌بی‌او مکس اواخر همان ماه فیلم را با مقدمه‌ای جدید از ژاکلین استوارت به سرویس خود بازگرداند. استوارت در سرمقاله‌ای برای سی‌ان‌ان، این فیلم را به عنوان «متن اصلی برای بررسی جلوه‌های برتری سفیدپوستان در فرهنگ عامه» توصیف کرد و گفت: «دقیقاً به دلیل الگوهای دردناک و مداوم بی‌عدالتی نژادی و بی‌توجهی به جان سیاه‌پوستان است که "بربادرفته" باید در گردش بماند و برای تماشا، تحلیل و بحث در دسترس باشد». او این جنجال را «فرصتی برای فکر کردن به
باشد». او این جنجال را «فرصتی برای فکر کردن به آنچه فیلم‌های کلاسیک می‌توانند به ما بیاموزند» توصیف کرد. در یک گردهمایی سیاسی در فوریه ۲۰۲۰، رئیس‌جمهور دونالد ترامپ وقت از مراسم نود و دومین دوره جوایز اسکار انتقاد کرد و اظهار داشت که "بربادرفته" و "سانست بلوار" (۱۹۵۰) برای دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم شایسته‌تر از برنده آن سال، فیلم کره جنوبی، "فیلم انگل" بودند. نظرات او باعث واکنش منتقدان شد و یکی از نویسندگان مجله "آنتروپی" اظهار داشت که این سخنان واکنش منفی کارشناسان در تمامی طیف‌های سیاسی در
واکنش منفی کارشناسان در تمامی طیف‌های سیاسی در رسانه‌های اجتماعی را برانگیخته است. به تصویر کشیدن تجاوز زناشویی. یکی از بدنام‌ترین و محکوم‌شده‌ترین صحنه‌های فیلم "بربادرفته" چیزی را به تصویر می‌کشد که اکنون از نظر قانونی به عنوان تجاوز به همسر تعریف می‌شود. صحنه با اسکارلت و رت در پایین راه پله آغاز می‌شود، جایی که رت شروع به بوسیدن اسکارلت می‌کند و از شنیدن «نه» از سوی اسکارلتِ در حال تقلا خودداری می‌کند؛ رت مقاومت او را نادیده می‌گیرد، سرزنشش می‌کند و او را از پله‌ها به اتاق خواب می‌برد. و «بینندگان
او را از پله‌ها به اتاق خواب می‌برد. و «بینندگان می‌دانند که اسکارلتِ عجول و بااراده، از سرنوشتی که در انتظارش است، نمی‌تواند خود را رها کند.» صحنه بعدی، صبح روز بعد، اسکارلت را در حالی نشان می‌دهد که به سختی ارضای جنسی خود را سرکوب کرده است؛ رت از رفتار خود عذرخواهی می‌کند و آن را به گردن نوشیدنش می‌اندازد. این صحنه متهم شده است که با غیرقابل تشخیص کردن آدو موضوع متفاوت از یکدیگر، یعنی عشق و تجاوز، این دو را با هم ترکیب می‌کند و این تصور را در مورد رابطه جنسی اجباری تقویت می‌کند: اینکه زنان مخفیانه از آن