payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جنگ آمریکا و مکزیک درگیری مسلحانه بین ایالات متحده و مکزیک در سال‌های ۱۸۴۶ تا ۱۸۴۸ بود که پس از پیوست تگزاس به ایالات متحده در ۱۸۴۵ اتفاق افتاد، زیرا دولت مکزیک معاهده ولاسکو را؛ که توسط ژنرال آنتونیو لوپز دو سانتا آنا در هنگام اسارت توسط ارتش تگزاس در هنگام انقلاب تگزاس در ۱۸۳۶ امضا شده بود، به رسمیت نمی‌شناخت. دولت تگزاس به صورت دفاکتو یک کشور مستقل بود اما بیشتر شهروندانش آرزوی الحاق به ایالات متحده را داشتند. سیاستمداران داخلی ایالات متحده مانع الحاق تگزاس بودند چون آن را یک ایالت مبتنی بر برده‌داری
تگزاس بودند چون آن را یک ایالت مبتنی بر برده‌داری می‌دانستند که توازن قدرت میان ایالات آزاد شمالی و ایالات جنوبی مبتنی بر برده‌داری را به هم می‌زد. در انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۴۴ جیمز پولک دمکرات با ایدهٔ گسترش قلمرو آمریکا به اورگن و تگزاس انتخاب شد. پولک خواهان گسترش قلمرو کشور خواه با روش‌های صلح آمیز و خواه با روش‌های مسلحانه بود و با الحاق تگزاس در ۱۸۴۵ آن هدف را به صورت مسالمت آمیز به پیش برد. این کار برای مکزیک تحریک آمیز بود اما پولک در حرکتی پیشدستانه سربازان ارتش آمریکا را به منطقه فرستاد، او
سربازان ارتش آمریکا را به منطقه فرستاد، او همچنین هیئتی دیپلماتیک را به مکزیک فرستاد و سعی داشت تا در مورد خرید آن قلمرو مذاکره کند. حضور سربازان آمریکایی عملی تحریک آمیز بود و طراحی شده بود تا مکزیک را برای شروع مناقشه تطمیع کند و با انداختن مسئولیت شروع جنگ بر گردن مکزیک به پولک اجازه دهد تا در مورد لزوم اعلان جنگ با کنگره وارد بحث شود. نیروهای مکزیک به نیروهای آمریکایی حمله کردند و کنگره آمریکا اعلان جنگ داد. فراتر از منطقه مورد مناقشه تگزاس، نیروهای ایالات متحده به سرعت پایتخت منطقه سانتافه دو نوئوو
متحده به سرعت پایتخت منطقه سانتافه دو نوئوو مکزیکو را در بالای ریو گرانده، که از طریق مسیر سانتافه بین میسوری و نیومکزیکو با ایالات متحده روابط تجاری داشت، اشغال کردند. نیروهای آمریکایی همچنین به سمت استان آلتا کالیفرنیا حرکت کردند و از آنجا به سمت جنوب حرکت کردند. اسکادران اقیانوس آرام نیروی دریایی ایالات متحده سواحل اقیانوس آرام را در جنوب، جنوب قلمرو باجای کالیفرنیا محاصره کرد. دولت مکزیک در این مقطع از تحت فشار قرار گرفتن برای امضای پیمان صلح امتناع ورزید و حمله ایالات متحده به سرزمین اصلی مکزیک در
ورزید و حمله ایالات متحده به سرزمین اصلی مکزیک در زمان سرلشکر وینفیلد اسکات و تصرف آن در پایتخت مکزیکوسیتی را به عنوان یک استراتژی برای تحمیل مذاکرات صلح در نظر گرفت. اگرچه مکزیک در میدان نبرد شکست خورد، اما از نظر سیاسی مذاکره دولت برای معاهده همچنان یک مسئله ناراحت‌کننده باقی ماند و برخی از جناح‌ها از بررسی به رسمیت شناختن هرگونه از دست دادن سرزمینی خودداری می‌کردند. اگرچه پولک رسماً نماینده صلح خود، نیکلاس تریست، را از سمت خود به عنوان مذاکره کننده برکنار کرد، اما تریست این دستور را نادیده گرفت و معاهده
کرد، اما تریست این دستور را نادیده گرفت و معاهده گوادالوپه هیدالگو در سال ۱۸۴۸ را با موفقیت منعقد کرد. این جنگ پایان یافت و مکزیک، واگذاری مکزیک را به رسمیت شناخت؛ مناطقی که بخشی از مناطق مورد مناقشه تگزاس نبودند اما توسط ارتش ایالات متحده فتح شده بود. این مناطق شمالی آلتا کالیفرنیا و سانتافه دو نوئو مکزیکو بودند. ایالات متحده با پرداخت ۱۵ میلیون دلار برای خسارت فیزیکی جنگ موافقت کرد و ۳٫۲۵ میلیون دلار بدهی دولت مکزیک به شهروندان آمریکایی را به عهده گرفت. مکزیک از دست دادن ایالت تگزاس را پذیرفت و ریو
مکزیک از دست دادن ایالت تگزاس را پذیرفت و ریو گرانده را به عنوان مرز شمالی خود با ایالات متحده قبول کرد. پولک گمان می‌کرد که پیروزی و گسترش قلمرو باعث افزایش حس میهن‌پرستی در برخی بخش‌های ایالات متحده خواهد شد اما جنگ و معاهده باعث به‌وجود آمدن انتقاداتی آتشین بابت تلفات، هزینه‌های مالی و ناشی‌گری‌ها شد. خصوصاً در اوایل کار سؤال از چگونگی نحوه برخورد با متصرفات جدید بحث بر سر برده داری در ایالات متحده را شعله‌ور کرد. اگرچه مصوبه ویلموت پروویسو که صراحتاً گسترش برده داری به قلمروهای تازه تسخیر شده از مکزیک
برده داری به قلمروهای تازه تسخیر شده از مکزیک را منع می‌کرد توسط کنگره تصویب نشد، اما بحث‌ها در مورد آن باعث افزایش تنش‌های منطقه‌ای شد. بسیاری از تاریخدانان جنگ آمریکا و مکزیک را زمینه‌ساز جنگ داخلی آمریکا می‌دانند چون افسران بسیاری در وست پوینت تعلیم دیدند و در رهبری هردو طرف نقش برجسته‌ای ایفا کردند. در مکزیک، جنگ آشفتگی سیاسی داخلی را بدتر کرد. از زمان جنگ در داخل کشور، مکزیک متحمل خسارت‌های جانی زیادی در میان سربازان و مردم غیرنظامی خود شده بود. بنیان‌های مالی کشور تضعیف شده، قلمرو از دست رفته و
مالی کشور تضعیف شده، قلمرو از دست رفته و اعتبار ملی آن را در شرایطی قرار گرفت که مکزیکی‌های برجسته آن را چنین بیان کردند: «وضعیت تحقیر و ویرانی… [در مورد] منشأ واقعی جنگ، کافی است بگوییم که جاه‌طلبی سیری ناپذیر ایالات متحده و ضعف ما، باعث آن شد.» نام. این جنگ، در آمریکا «جنگ مکزیک» (به انگلیسی: Mexican War) یا «جنگ مکزیک و آمریکا» (Mexican-American War) نام گرفته است. در مکزیک به آن «جنگ ایالات متحده علیه مکزیک» (به اسپانیایی: Guerra de Estados Unidos a Mexico)، «دخالت آمریکای شمالی در مکزیک» یا «اشغال
Mexico)، «دخالت آمریکای شمالی در مکزیک» یا «اشغال مکزیک به دست آمریکا» و «جنگ ۴۷» (Guerra de ۱۸۴۷) گفته‌اند. پیشینه. در سال ۱۸۲۳ مکزیک از اسپانیا مستقل گردید و بلافاصله پس از این رویداد مهاجرت آمریکائیان به مناطق خالی از سکنه تگزاس آغاز گردید. در طول ۱۲ سال، جمعیت آمریکایی‌ها در تگزاس رشد پیدا کرد و به تدریج اهرم‌های قدرت اقتصادی را در دست گرفتند. در سال ۱۸۳۰، آمریکاییان بیشترین جمعیت تگزاس را تشکیل می‌دادند به‌طوری که نسبت جمعیت آمریکاییان به مکزیکی‌ها ۶ به ۱ بود. در سال ۱۸۳۵ جمهوری تگزاس با کمک‌های
۶ به ۱ بود. در سال ۱۸۳۵ جمهوری تگزاس با کمک‌های آمریکایی‌هایی که از سیاست‌های دولت مرکزی مکزیک ناراضی بودند، اعلام استقلال کرد. اهالی تگزاس از به خدمت گرفته شدن مجرمین قضایی به عنوان سربازان ارتش مکزیک در تگزاس بسیار ناراضی بودند. همچنین سیاست‌های دولت مرکزی مکزیک همانند اجباری نمودن فرقه کاتولیسیسم در تگزاس بسیار موجب ناخرسندی عمومی بود. اما استقلال تگزاس ۱۰ سال بیشتر دوام نیاورد و در چهارم ژوئیه ۱۸۴۵ مجلس تگزاس، الحاق به آمریکا را تصویب کرد و همچنین با تصویب کنگره ایالات متحده آمریکا، در تاریخ ۱۳ مه ۱۸۴۶
کنگره ایالات متحده آمریکا، در تاریخ ۱۳ مه ۱۸۴۶ این کشور به مکزیک اعلان جنگ نمود. بدینسان جنگ میان دوکشور آمریکا و مکزیک در آن تاریخ آغاز و در فوریه سال ۱۸۴۸ به پایان رسید. نیروهای آمریکایی در ۱۷ سپتامبر ۱۸۴۷ مکزیکو سیتی را به تصرف خود درآوردند و چند ماه بعد معاهده گوادالوپ هیدالگو میان دو کشور به امضا رسید. بر اساس این معاهده مکزیک نیمی از خاک خود را از دست داد. این سرزمین عبارت بود از: سرتاسر تگزاس، تمام کالیفرنیا، همه نوادا و یوتا و بخشی از نیو مکزیکو، آریزونا، کلرادو و وایومینگ. ایالات متحده آمریکا هم
کلرادو و وایومینگ. ایالات متحده آمریکا هم در عوض مبلغ ۱۸ میلیون دلار اعتبار برای دولت مکزیک در نظر گرفت، و ۳ میلیون دلار بدهی آنان را بخشید. مکزیک با اینحال پیشتر در ۱۸۴۵، پیشنهاد ۳۰ میلیون دلاری آمریکا (به همراه بخشش ۴٫۵ میلیون دلاری بدهی مکزیک به‌خاطر خسارات وارده به آمریکا در جریان استقلال مکزیک از اسپانیا) برای خرید سرزمین‌های مورد اختلاف را رد کرده بود. توسعه طلبی (آمریکا). خرید لوئیزیانا توسط ایالات متحده در سال 1803 منجر به مرز نامشخصی بین سرزمین‌های استعماری اسپانیا و ایالات متحده شد. فلوریدا و
استعماری اسپانیا و ایالات متحده شد. فلوریدا و تثبیت ادعاهای ایالات متحده بالای 42 به موازات آن، در حالی که اسپانیا به دنبال محدود کردن گسترش ایالات متحده در جنوب غربی آمریکا بود. ایالات متحده از سال 1825 به دنبال خرید سرزمینی از مکزیک بود تا برخی از این مسائل را حل کند. اندرو جکسون، رئیس جمهور ایالات متحده، تلاش مستمری برای تصاحب قلمرو شمال مکزیک انجام داد، اما موفقیتی نداشت. پیتر گواردینو، مورخ، بیان می‌کند که در جنگ "بزرگترین مزیتی که ایالات متحده داشت رونق آن بود." با انقلاب صنعتی در سراسر اقیانوس اطلس
آن بود." با انقلاب صنعتی در سراسر اقیانوس اطلس افزایش تقاضا برای پنبه برای کارخانه های نساجی، بازار خارجی بزرگی برای پنبه تولید شده توسط نیروی کار برده آفریقایی-آمریکایی در ایالات جنوبی وجود داشت. این تقاضا به گسترش به شمال مکزیک کمک کرد. اگرچه درگیری‌های سیاسی در ایالات متحده وجود داشت، اما عمدتاً توسط چارچوب قانون اساسی مهار شد و منجر به انقلاب یا شورش در سال 1846 نشد، بلکه به دلیل درگیری‌های سیاسی مقطعی بود. شمالی ها در ایالات متحده به دنبال توسعه منابع موجود کشور و گسترش بخش صنعتی بدون گسترش قلمرو کشور
کشور و گسترش بخش صنعتی بدون گسترش قلمرو کشور بودند. توازن موجود منافع بخشی با گسترش برده داری به قلمرو جدید مختل می شود. حزب دموکرات، که رئیس جمهور پولک به آن تعلق داشت، به طور خاص از توسعه حمایت کرد. طرح های خارجی در کالیفرنیا. در طول دوران استعمار اسپانیا، کالیفرنیاها (یعنی شبه جزیره باخا کالیفرنیا و آلتا کالیفرنیا) به طور پراکنده ساکن شدند. پس از استقلال مکزیک، این کشور ماموریت ها را تعطیل کرد و حضور نظامی خود را کاهش داد. در سال 1842، وزیر ایالات متحده در مکزیک، وادی تامپسون جونیور، پیشنهاد کرد که
در مکزیک، وادی تامپسون جونیور، پیشنهاد کرد که مکزیک ممکن است مایل باشد آلتا کالیفرنیا را برای تسویه بدهی ها به ایالات متحده واگذار کند و گفت: "در مورد تگزاس، من آن را در مقایسه با کالیفرنیا، ارزش بسیار کمی می دانم. ثروتمندترین، زیباترین و سالم ترین کشور جهان... با تصاحب کالیفرنیای علیا، ما باید همان صعود را در اقیانوس آرام داشته باشیم... فرانسه و انگلیس هر دو به آن چشم دوخته اند." دولت جان تایلر، رئیس جمهور ایالات متحده، یک پیمان سه جانبه را برای حل و فصل اختلافات مرزی اورگان و واگذاری بندر سانفرانسیسکو از
مرزی اورگان و واگذاری بندر سانفرانسیسکو از مکزیک پیشنهاد کرد. لرد آبردین از شرکت در آن خودداری کرد اما گفت که بریتانیا هیچ مخالفتی با تصاحب ارضی ایالات متحده در آنجا ندارد. وزیر بریتانیایی در مکزیک، ریچارد پاکنهام، در سال 1841 به لرد پالمرستون نوشت که "برای ایجاد یک جمعیت انگلیسی در قلمرو باشکوه کالیفرنیای علیا" تاکید کرد و گفت: "هیچ بخشی از جهان مزایای طبیعی بیشتری برای ایجاد مستعمره انگلیسی ارائه نمی دهد. ... به هر حال مطلوب است ... که کالیفرنیا، زمانی که دیگر متعلق به مکزیک نیست، نباید به دست هیچ قدرتی
دیگر متعلق به مکزیک نیست، نباید به دست هیچ قدرتی جز انگلیس بیفتد ... دلایلی وجود دارد که باور کنیم جسارت و دلالان ماجراجو در ایالات متحده قبلاً افکار خود را به این سمت معطوف کرده اند." با این حال، زمانی که نامه به لندن رسید، دولت محافظه کار سر رابرت پیل، با سیاست انگلستان کوچک خود، به قدرت رسیده بود و این پیشنهاد را به عنوان گران قیمت و منبع احتمالی درگیری رد کرد.
کابینه ایالات متحده آمریکا شامل وزارتخانه‌ها و آژانس‌های فدرال است. رئیس‌جمهور عضوی از کابینه محسوب نمی‌شود، اما معاون رئیس‌جمهور از اعضای آن است. فهرست وزارت‌خانه‌ها. در حال حاضر هیئت دولتٔ آمریکا از ۱۵ وزارتخانه تشکیل می‌شود. کابینه کنونی ایالات متحده آمریکا. اعضای کابینه دونالد ترامپ به ترتیب رتبه بر اساس خط جانشینی ریاست جمهوری ایالات متحده فهرست شده‌اند: وزارتخانه‌های منحل شده. وزارت جنگ (تأسیس ۱۷۸۹) در سال ۱۹۴۷ به وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا تغییر نام یافت وزارت دریاداری (تأسیس ۱۷۸۹) در سال ۱۹۴۷ در
یافت وزارت دریاداری (تأسیس ۱۷۸۹) در سال ۱۹۴۷ در وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا ادغام شد وزارت بازرگانی و کار (تأسیس ۱۹۰۳) در سال ۱۹۱۳ به دو وزارتخانه بازرگانی و کار تقسیم شد. وزارت بهداشت آموزش و رفاه (تأسیس ۱۹۵۳) در سال ۱۹۷۹ به دو وزارتخانه بهداشت و خدمات انسانی و همچنین آموزش تقسیم شد.
وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا یکی از بخش‌های اجرایی از دولت فدرال ایالات متحده است که مسئول هماهنگی و نظارت بر شش شاخه نیروهای مسلح آمریکا شامل: ارتش، نیروی دریایی، تفنگداران دریایی، نیروی هوایی، نیروی فضایی، گارد ساحلی (برای برخی موارد) و سایر وظایف و نهادهای مرتبط می‌باشد. تا نوامبر ۲۰۲۲، این وزارت بیش از ۱٫۴ میلیون پرسنل فعال در نیروهای مسلح دارد. همچنین بر بیش از ۷۷۸ هزار پرسنل گارد ملی و ذخیره و بیش از ۷۴۷ هزار نیروی غیرنظامی نظارت می‌کند که مجموع کل پرسنل به بیش از ۲٫۹۱ میلیون نفر می‌رسد. دفتر مرکزی
به بیش از ۲٫۹۱ میلیون نفر می‌رسد. دفتر مرکزی وزارت دفاع در ساختمان پنتاگون در شهرستان آرلینگتون ویرجینیا، نزدیک واشینگتن دی‌سی قرار دارد. مأموریت اعلام‌شده وزارت دفاع «تأمین نیروهای نظامی لازم برای بازدارندگی جنگ و تضمین امنیت کشور» است. وزیر دفاع فعلی، پیت هگست است. وزارت دفاع توسط وزیر دفاع اداره می‌شود که عضوی از کابینه است و مستقیماً به رئیس‌جمهور ایالات متحده گزارش می‌دهد. رئیس‌جمهور فرمانده کل نیروهای مسلح ایالات متحده است. زیرمجموعه وزارت دفاع سه بخش نظامی زیرمجموعه وجود دارد: وزارت ارتش، وزارت
بخش نظامی زیرمجموعه وجود دارد: وزارت ارتش، وزارت نیروی دریایی و وزارت نیروی هوایی. علاوه بر این، چهار سرویس اطلاعاتی ملی نیز زیرمجموعه وزارت دفاع هستند: آژانس اطلاعات دفاعی (DIA)، آژانس امنیت ملی (NSA)، آژانس ملی اطلاعات مکانی (NGA)، و دفتر ملی شناسایی (NRO). وزارت دفاع سه بخش زیر مجموعه دارد: وزارت ارتش، وزارت نیروی دریایی و وزارت نیروی هوایی. علاوه بر این، سایر آژانس‌های دفاعی شامل آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی (DARPA)، آژانس لجستیک دفاعی (DLA)، آژانس دفاع موشکی (MDA)، آژانس بهداشت دفاعی (DHA)،
آژانس دفاع موشکی (MDA)، آژانس بهداشت دفاعی (DHA)، آژانس کاهش تهدیدات دفاعی (DTRA)، ضد جاسوسی دفاعی و آژانس امنیت (DCSA)، آژانس توسعه فضایی (SDA) و آژانس حفاظت از نیروی پنتاگون (PFPA) که همگی زیرمجموعه وزیر دفاع هستند. علاوه بر این، آژانس مدیریت قراردادهای دفاعی (DCMA) مسئول مدیریت قراردادها برای وزارت دفاع است. عملیات‌های نظامی توسط یازده فرماندهی رزمی واحد منطقه ای یا عملیاتی مدیریت می‌شود. وزارت دفاع همچنین چندین مدرسه خدمات مشترک از جمله مدرسه آیزنهاور (ES) و کالج ملی جنگ را اداره می‌کند. در سال ۲۰۲۵،
(ES) و کالج ملی جنگ را اداره می‌کند. در سال ۲۰۲۵، رئیس‌جمهور دونالد ترامپ عناوین «وزارت جنگ» و «وزیر جنگ» را به‌عنوان عناوین فرعی برای وزارت دفاع و وزیر دفاع تصویب کرد.
نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا شاخه زمینی نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا است. این نیرو یکی از هشت نیروی یونیفرم‌پوش ایالات متحده است و در قانون اساسی ایالات متحده آمریکا به عنوان نیروی زمینی ایالات متحده تعیین شده است. این نیرو نخستین نیروی رزمی ایالات متحده آمریکا است که در ژوئن ۱۷۷۵ از سوی کنگره قاره‌ای و برای پشتیبانی نیروهای مردمی در جنگ استقلال آمریکا تشکیل گردید و ارتش استقلال طلبان نام گرفت. نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا با داشتن بیش از یک میلیون پرسنل و نیروی نظامی بعد از ارتش آزادی‌بخش خلق
پرسنل و نیروی نظامی بعد از ارتش آزادی‌بخش خلق دومین نیروی زمینی (تنها از لحاظ تعداد پرسنل نظامی) در جهان می‌باشد. تاریخچه. ارتش قاره‌ای در ۱۴ ژوئن ۱۷۷۵ توسط دومین کنگره قاره‌ای به عنوان ارتشی متحد برای مستعمرات جهت مبارزه با بریتانیا ایجاد شد و جورج واشینگتن به عنوان فرمانده آن منصوب شد. این ارتش در ابتدا توسط مردانی رهبری می‌شد که در ارتش بریتانیا یا شبه‌نظامیان استعماری خدمت کرده بودند و بخش زیادی از میراث نظامی بریتانیا را با خود به همراه داشتند. با پیشرفت جنگ، کمک‌ها، منابع و تفکر نظامی فرانسه به
پیشرفت جنگ، کمک‌ها، منابع و تفکر نظامی فرانسه به شکل‌گیری ارتش جدید کمک کرد. تعدادی از سربازان اروپایی به تنهایی برای کمک آمدند، مانند فریدریش ویلهلم فون استوبن که تاکتیک‌ها و مهارت‌های سازمانی ارتش پروس را به نیروهای آمریکایی آموزش دادند. ارتش در سال‌های ۱۷۸۰ و ۱۷۸۱ در جنوب نبردهای تن به تن متعددی انجام داد و گاهی اوقات از استراتژی فابیان و تاکتیک‌های جنگ و گریز استفاده می‌کرد؛ تحت فرماندهی سرلشکر ناتانیل گرین، به نقاطی که بریتانیایی‌ها دارای ضعف بودند، حمله می‌کرد تا نیروهایشان را تضعیف کند. واشینگتن در
می‌کرد تا نیروهایشان را تضعیف کند. واشینگتن در ترنتون و پرینستون پیروزی‌هایی را علیه بریتانیایی‌ها بدست آورد، اما در نبردهای نیویورک و نیوجرسی در سال ۱۷۷۶ و نبرد فیلادلفیا در سال ۱۷۷۷ شکست خورد. با پیروزی قاطع در یورک‌تاون و کمک فرانسوی‌ها، ارتش قاره‌ای بر بریتانیایی‌ها پیروز شد. پس از جنگ، ارتش قاره‌ای در بازتاب بی‌اعتمادی جمهوری‌خواهان به ارتش‌های دائمی، منحل شد. شبه‌نظامیان ایالتی به تنها ارتش زمینی ملت جدید تبدیل شدند، به جز یک هنگ برای محافظت از مرز غربی و یک واحد توپخانه که از زرادخانه وست پوینت
غربی و یک واحد توپخانه که از زرادخانه وست پوینت محافظت می‌کرد. با این حال، به دلیل ادامه درگیری با بومیان آمریکا، به زودی لازم بود که یک ارتش دائمی آموزش‌دیده به میدان فرستاده شود. ارتش منظم در ابتدا بسیار کوچک بود و پس از شکست ژنرال سنت کلر در نبرد وابش، که در آن بیش از ۸۰۰ سرباز کشته شدند، ارتش منظم به عنوان لژیون ایالات متحده، که در سال ۱۷۹۱ تأسیس شد و در سال ۱۷۹۶ به ارتش ایالات متحده تغییر نام داد و سازماندهی مجدد شد. در سال ۱۷۹۸، در طول شبه‌جنگ با فرانسه، کنگره ایالات متحده یک «ارتش موقت» سه‌ساله
فرانسه، کنگره ایالات متحده یک «ارتش موقت» سه‌ساله متشکل از ۱۰۰۰۰ نفر، متشکل از دوازده هنگ پیاده‌نظام و شش گروه از سواره‌نظام‌های سبک، تأسیس کرد. در مارس ۱۷۹۹، کنگره یک «ارتش نهایی» متشکل از ۳۰۰۰۰ نفر، شامل سه هنگ سواره‌نظام، ایجاد کرد. هر دو «ارتش» فقط روی کاغذ وجود داشتند، اما تجهیزات لازم برای ۳۰۰۰ نفر سرباز و اسب تهیه و ذخیره شد. جنگ ۱۸۱۲. جنگ ۱۸۱۲ دومین و آخرین جنگ بین ایالات متحده و بریتانیای کبیر بود. این جنگ به سه بخش شمالی، جنوبی و دریایی تقسیم شد. در حالی که بخش بزرگی از جنگ بین ایالات متحده و
در حالی که بخش بزرگی از جنگ بین ایالات متحده و بریتانیا در جریان بود، قبایل بومی مختلفی در هر دو طرف درگیری می‌جنگیدند. نتیجه این جنگ، پیمان گنت است و عموماً بی‌نتیجه تلقی می‌شود و دوره‌ای از صلح بین ایالات متحده و بریتانیای را به همراه داشت که بیش از دو قرن ادامه داشته است. جنگ‌های سمینول. دوره طولانی جنگ بین ایالات متحده و سمینول‌ها که جنگ‌های سمینول نام داشت، بیش از ۵۰ سال طول کشید. استراتژی‌های معمول مورد استفاده علیه قبایل بومی آمریکا شامل تصاحب ذخایر غذایی زمستانی و تشکیل اتحاد با دشمنان یک قبیله
غذایی زمستانی و تشکیل اتحاد با دشمنان یک قبیله بود. جنگ مکزیک و آمریکا. نیروی زمینی ارتش ایالات متحده در جنگ مکزیک و آمریکا جنگید و پیروز شد، که رویدادی تعیین‌کننده برای هر دو کشور بود. پیروزی ایالات متحده منجر به پیمان گوادالوپه هیدالگو شد که بخش بزرگی از سرزمین مکزیک را به ایالات متحده واگذار کرد که شامل ایالت‌های امروزی کالیفرنیا، نوادا، نیومکزیکو، آریزونا، تگزاس و بخش‌هایی از کلرادو و وایومینگ می‌شد. جنگ داخلی آمریکا. جنگ داخلی آمریکا از نظر تلفات، پرهزینه‌ترین جنگ برای ایالات متحده بود. پس از آنکه
جنگ برای ایالات متحده بود. پس از آنکه اکثر ایالت‌های برده‌دار واقع در جنوب ایالات متحده، ایالت‌های کنفدراسیون را تشکیل دادند، ارتش ایالت‌های کنفدراسیون، به رهبری افسران سابق ارتش ایالات متحده، بخش بزرگی از نیروی انسانی سفیدپوستان جنوبی را بسیج کرد. نیروهای ایالات متحده ("اتحادیه" یا "شمال") ارتش اتحادیه را تشکیل دادند که شامل بخش کوچکی از واحدهای ارتش منظم و بخش بزرگی از واحدهای داوطلب بود که از هر ایالت، شمال و جنوب، به جز کارولینای جنوبی، تشکیل شده بودند. در دو سال اول، نیروهای کنفدراسیون در نبردهای
در دو سال اول، نیروهای کنفدراسیون در نبردهای تعیین‌شده عملکرد خوبی داشتند، اما کنترل ایالت‌های مرزی را از دست دادند. کنفدراسیون‌ها از این مزیت برخوردار بودند که از یک قلمرو وسیع در منطقه‌ای دفاع می‌کردند که بیماری در آن دو برابر بیشتر از نبردها باعث مرگ و میر می‌شد. اتحادیه، استراتژی تصرف خط ساحلی، محاصره بنادر و کنترل سیستم‌های رودخانه‌ای را دنبال می‌کرد. تا سال ۱۸۶۳، کنفدراسیون در حال خفه شدن بود. ارتش‌های شرقی آن به خوبی جنگیدند، اما ارتش‌های غربی یکی پس از دیگری شکست خوردند تا اینکه نیروهای اتحادیه در
از دیگری شکست خوردند تا اینکه نیروهای اتحادیه در سال ۱۸۶۲ نیواورلئان را به همراه رودخانه تنسی تصرف کردند. در نبرد ویکسبورگ ۱۸۶۲–۱۸۶۳، ژنرال اولیس گرانت رودخانه می‌سی‌سی‌پی را تصرف و ارتباط جنوب غربی را قطع کرد. گرانت در سال ۱۸۶۴ فرماندهی نیروهای اتحادیه را به دست گرفت و پس از یک سری نبرد با تلفات بسیار سنگین، ژنرال رابرت ای. لی را در ریچموند محاصره کرد، زیرا ژنرال ویلیام تکامسه شرمن آتلانتا را تصرف کرد و از جورجیا و کارولیناها عبور کرد. پایتخت کنفدراسیون در آوریل ۱۸۶۵ رها شد ولی متعاقباً ارتش خود را در
در آوریل ۱۸۶۵ رها شد ولی متعاقباً ارتش خود را در ساختمان دادگاه آپوماتوکس تسلیم کرد. تمام ارتش‌های دیگر کنفدراسیون ظرف چند ماه تسلیم شدند. این جنگ همچنان مرگبارترین درگیری در تاریخ ایالات متحده است که منجر به مرگ ۶۲۰٬۰۰۰ نفر از هر دو طرف شد. بر اساس آمار سرشماری سال ۱۸۶۰، معادل ۸٪ از کل مردان سفیدپوست ۱۳ تا ۴۳ ساله در جنگ جان باختند، از جمله ۶٫۴٪ در شمال و ۱۸٪ در جنوب. جنگ با بومیان. پس از جنگ داخلی، ارتش ایالات متحده مأموریت داشت قبایل غربی بومیان آمریکا را در مناطق حفاظت‌شده سرخپوستان مهار کند. آنها
را در مناطق حفاظت‌شده سرخپوستان مهار کند. آنها قلعه‌های زیادی برپا کردند و در آخرین جنگ‌های سرخپوستان آمریکا شرکت کردند. نیروهای ارتش ایالات متحده همچنین در دوران بازسازی، چندین ایالت جنوبی را اشغال کردند. از سال ۱۹۱۰، ارتش شروع به خرید هواپیماهای بال ثابت کرد. در سال ۱۹۱۰، در طول انقلاب مکزیک، ارتش برای تضمین امنیت جان و مال مردم، در شهرهای آمریکایی نزدیک مرز مستقر شد. در سال ۱۹۱۶، پانچو ویا، یکی از رهبران اصلی شورشیان، به کلمبوس، نیومکزیکو حمله کرد و باعث مداخله ایالات متحده در مکزیک تا ۷ فوریه ۱۹۱۷ شد.
مداخله ایالات متحده در مکزیک تا ۷ فوریه ۱۹۱۷ شد. آنها تا سال ۱۹۱۸ با شورشیان و نیروهای فدرال مکزیک جنگیدند. جنگ‌های جهانی. ایالات متحده در سال ۱۹۱۷ به عنوان یک «قدرت متحد» در کنار بریتانیا، فرانسه، روسیه، ایتالیا و دیگر متفقین به جنگ جهانی اول پیوست. نیروهای آمریکایی به جبهه غربی اعزام شدند و در آخرین حملاتی که به جنگ پایان داد، شرکت داشتند. با آتش‌بس در نوامبر ۱۹۱۸، ارتش بار دیگر نیروهای خود را کاهش داد. در سال ۱۹۳۹، تخمین‌ها از قدرت ارتش بین ۱۷۴۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰۰ سرباز متغیر بود، که کمتر از ارتش پرتغال بود،
سرباز متغیر بود، که کمتر از ارتش پرتغال بود، که از نظر اندازه در رتبه هفدهم یا نوزدهم جهان قرار داشت. ژنرال جرج مارشال در سپتامبر ۱۹۳۹ به عنوان رئیس ستاد نیروی زمینی منصوب شد و گسترش و نوسازی ارتش را برای آمادگی در جنگ آغاز کرد. سربازان آمریکایی در حال جستجوی نفوذی‌های ژاپنی در جریان نبرد بوگنویل ایالات متحده در دسامبر ۱۹۴۱ پس از حمله ژاپن به پرل هاربر به جنگ جهانی دوم پیوست. قرار بود حدود ۱۱ میلیون آمریکایی در عملیات‌های مختلف ارتش خدمت کنند. در جبهه اروپا، نیروهای ارتش ایالات متحده بخش قابل توجهی از
نیروهای ارتش ایالات متحده بخش قابل توجهی از نیروهایی را تشکیل می‌دادند که در شمال آفریقا تحت سلطه فرانسه فرود آمدند و تونس را تصرف کردند و سپس به سیسیل رفتند و بعداً در ایتالیا جنگیدند. در فرودهای ژوئن ۱۹۴۴ در شمال فرانسه و در آزادسازی متعاقب اروپا و شکست آلمان نازی، میلیون‌ها سرباز ارتش ایالات متحده نقش محوری ایفا کردند. در سال ۱۹۴۷، تعداد سربازان ارتش ایالات متحده از هشت میلیون نفر در سال ۱۹۴۵ به ۶۸۴۰۰۰ سرباز کاهش یافت و تعداد کل لشکرهای فعال از ۸۹ به ۱۲ لشکر کاهش یافت. رهبران ارتش این ترخیص نیروها را یک
کاهش یافت. رهبران ارتش این ترخیص نیروها را یک موفقیت می‌دانستند. در جنگ اقیانوس آرام، سربازان نیروی زمینی ایالات متحده در کنار سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده در تصرف جزایر اقیانوس آرام از کنترل ژاپن شرکت کردند. پس از تسلیم نیروهای محور در ماه مه (آلمان) و اوت (ژاپن) سال ۱۹۴۵، نیروهای زمینی برای اشغال دو کشور شکست خورده به ژاپن و آلمان اعزام شدند. دو سال پس از جنگ جهانی دوم، نیروهای هوایی ارتش در سپتامبر ۱۹۴۷ از ارتش جدا شدند و به نیروی هوایی ایالات متحده تبدیل شدند. در سال ۱۹۴۸، ارتش با دستور ۹۹۸۱
متحده تبدیل شدند. در سال ۱۹۴۸، ارتش با دستور ۹۹۸۱ رئیس‌جمهور هری اس. ترومن از حالت تفکیک نژادی خارج شد. جنگ سرد. پایان جنگ جهانی دوم، زمینه را برای رویارویی شرق و غرب که به جنگ سرد معروف است، فراهم کرد. با وقوع جنگ کره، نگرانی‌ها در مورد دفاع از اروپای غربی افزایش یافت. دو سپاه پنجم و سپاه هفتم، در سال ۱۹۵۰ تحت ارتش هفتم ایالات متحده دوباره فعال شدند و قدرت ایالات متحده در اروپا از یک لشکر به چهار لشکر افزایش یافت. صدها هزار سرباز آمریکایی تا دهه ۱۹۹۰ در آلمان غربی و تعدادی دیگر در بلژیک، هلند و بریتانیا
غربی و تعدادی دیگر در بلژیک، هلند و بریتانیا مستقر بودند تا در انتظار حمله احتمالی شوروی باشند. تانک‌های آمریکایی و تانک‌های شوروی در ایست بازرسی چارلی، ۱۹۶۱ در طول جنگ سرد، نیروهای آمریکایی و متحدانش با نیروهای کمونیست در کره و ویتنام جنگیدند. جنگ کره در ژوئن ۱۹۵۰ آغاز شد، زمانی که شوروی از جلسه شورای امنیت سازمان ملل خارج شد و حق وتوی احتمالی خود را از دست داد. صدها هزار نیروی آمریکایی تحت چتر سازمان ملل متحد برای جلوگیری از تصرف کره جنوبی توسط کره شمالی و بعداً برای حمله به کشور شمالی جنگیدند. پس از
و بعداً برای حمله به کشور شمالی جنگیدند. پس از پیشروی‌ها و عقب‌نشینی‌های مکرر هر دو طرف و ورود ارتش خلق چین به جنگ، توافق آتش‌بس کره در ژوئیه ۱۹۵۳ شبه جزیره را به وضعیت موجود بازگرداند. جنگ ویتنام. جنگ ویتنام اغلب به دلیل استفاده از پرسنل وظیفه، عدم محبوبیت جنگ در بین مردم آمریکا و محدودیت‌های ناامیدکننده‌ای که رهبران سیاسی ایالات متحده بر نیروی زمینی اعمال می‌کردند، به عنوان نقطه ضعف نیروی زمینی ایالات متحده در نظر گرفته می‌شود. در حالی که نیروهای آمریکایی از سال ۱۹۵۹ در ویتنام جنوبی، در نقش‌های اطلاعاتی
از سال ۱۹۵۹ در ویتنام جنوبی، در نقش‌های اطلاعاتی و مشاوره‌ای/آموزشی مستقر بودند، تا سال ۱۹۶۵، پس از حادثه خلیج تونکین، به تعداد زیاد اعزام نشدند. نیروهای آمریکایی به‌طور مؤثر کنترل میدان نبرد «سنتی» را برقرار و حفظ کردند، اما در مقابله با تاکتیک‌های چریکی ویت کنگ کمونیست و ارتش خلق ویتنام با مشکل مواجه شدند. در طول دهه ۱۹۶۰، وزارت دفاع به بررسی دقیق نیروهای ذخیره ادامه داد و تعداد لشکرها و تیپ‌ها و همچنین افزونگی حفظ دو جزء ذخیره، گارد ملی ارتش و ذخیره نیروی زمینی را زیر سؤال برد. در سال ۱۹۶۷، رابرت
نیروی زمینی را زیر سؤال برد. در سال ۱۹۶۷، رابرت مک‌نامارا، وزیر دفاع، تصمیم گرفت که ۱۵ لشکر رزمی در گارد ملی ارتش غیرضروری هستند و این تعداد را به هشت لشکر (یک لشکر پیاده مکانیزه، دو لشکر زرهی و پنج لشکر پیاده) کاهش داد، اما تعداد تیپ‌ها را از هفت به ۱۸ (یک تیپ هوابرد، یک تیپ زرهی، دو تیپ پیاده مکانیزه و ۱۴ تیپ پیاده) افزایش داد. از دست دادن این لشکرها به مذاق ایالت‌ها خوش نیامد. اعتراضات آنها شامل ترکیب ناکافی عناصر مانور برای نیروهای باقی‌مانده و پایان دادن به رویه چرخش فرماندهی لشکرها بین ایالت‌هایی بود
به رویه چرخش فرماندهی لشکرها بین ایالت‌هایی بود که از آنها حمایت می‌کردند. طبق این پیشنهاد، فرماندهان لشکرهای باقی‌مانده قرار بود در ایالت پایگاه لشکر اقامت کنند. با این حال، قرار نبود هیچ کاهشی در کل قدرت گارد ملی ارتش رخ دهد، که فرمانداران را متقاعد کرد که این طرح را بپذیرند. ایالت‌ها نیروهای خود را بر این اساس بین ۱ دسامبر ۱۹۶۷ و ۱ مه ۱۹۶۸ سازماندهی مجدد کردند. ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۰. سیاست نیروی کامل توسط رئیس ستاد ارتش، ژنرال کریتون آبرامز، پس از جنگ ویتنام اتخاذ شد و شامل برخورد با سه جزء ارتش - ارتش منظم،