payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در منطقه گرینویچ ویلج نیویورک محدود شده است، در طول یک موج گرمای شدید، با بی‌حوصلگی به همسایگانش از پنجره پشت آپارتمان نگاه می‌کند. پنجره او به حیاط کوچکی با باغچه‌های کوچک مشرف است که توسط آپارتمان‌های اطراف احاطه شده است. جف به‌طور مرتب توسط استلا، پرستار میانسالی که از او مراقبت می‌کند، و لیزا فرمونت، مدل و اشراف‌زاده‌ای که دوست دختر شیک‌پوشش است، ملاقات می‌شود. در طول این روزهای گرم، جف از پنجره باز همسایگانش را مشاهده می‌کند؛ از جمله یک رقصنده حرفه‌ای معروف به «میس تورسو»، یک ترانه‌سرا که دچار بحران
معروف به «میس تورسو»، یک ترانه‌سرا که دچار بحران نوشتن شده، زن تنها و تنها مانده‌ای که بازی‌های نقش‌آفرینی با خواستگاران خیالی انجام می‌دهد به نام «میس لونلی-هارتز» و فروشنده جواهرات توریستی، لارس توروالد، که تحت فشار و کنترل شدید همسر بیمار خود است. یک شب، جف صدای جیغ زنی و سپس صدای شکستن شیشه را می‌شنود. همان شب، هنگام شروع رعد و برق، مشاهده می‌کند که توروالد چند بار با کیف آلومینیومی نمونه‌هایش به بیرون می‌رود. سپس، در تاریکی، توروالد را می‌بیند که به همراه زنی با کلاه سیاه بزرگ از آپارتمان خارج می‌شود.
زنی با کلاه سیاه بزرگ از آپارتمان خارج می‌شود. صبح روز بعد، جف متوجه غیبت همسر توروالد می‌شود و او را در حال تمیز کردن یک چاقوی بزرگ و اره می‌بیند. اثاثیه سنگینی مانند یک صندوق بزرگ توسط باربران برده می‌شود. جف که به فعالیت‌های مشکوک توروالد شک کرده، با دوربین دوچشمی و لنز تله‌فوتو شروع به زیر نظر گرفتن او می‌کند. با اطمینان از اینکه توروالد همسرش را به قتل رسانده است، ابتدا این موضوع را با استلا در میان می‌گذارد که به شدت علاقه‌مند می‌شود، سپس با لیزا صحبت می‌کند که ابتدا شک دارد اما پس از مشاهده‌ی عدم
می‌کند که ابتدا شک دارد اما پس از مشاهده‌ی عدم حضور همسر توروالد روی تخت و جمع شدن تشک، متوجه می‌شود که داستان جف می‌تواند واقعیت داشته باشد. جف با دوست کارآگاهش، تام دویل تماس می‌گیرد تا تحقیق کند اما دویل که شکاک است، پس از تحقیق فراوان چیزی مشکوک نمی‌یابد و فرض می‌کند توروالد همسرش را برای تعطیلات به جایی برده است. جف و لیزا با این توضیح موقت آرام می‌شوند و درباره‌ی اخلاقیات جاسوسی از همسایگانشان فکر می‌کنند. اما شب بعد، سگ یکی از همسایه‌ها در حیاط پیدا می‌شود که مرده است؛ روز قبل توروالد سگ را به خاطر
می‌شود که مرده است؛ روز قبل توروالد سگ را به خاطر حفر گل در باغش فراری داده بود. صاحب سگ با گریه سر و صدا می‌کند، اما توروالد در آپارتمان تاریک خود به آرامی نشسته است. با اطمینان بیشتر از درستی فرضیه‌اش، جف عکس‌هایی که دو هفته پیش گرفته را نگاه می‌کند و متوجه می‌شود که توروالد دوباره گل‌ها را کاشته، احتمالاً برای دفن یک قطعه بدن. شب بعد، جف با تماس تلفنی توروالد را از آپارتمانش بیرون می‌کشد تا لیزا و استلا بتوانند باغچه توروالد را جستجو کنند. آن‌ها چیزی پیدا نمی‌کنند، ولی لیزا تصمیم می‌گیرد از پنجره باز
نمی‌کنند، ولی لیزا تصمیم می‌گیرد از پنجره باز توروالد وارد خانه‌اش شود. استلا به سرعت به جف برمی‌گردد. در همین حال، جف و استلا مشغول تماشای «میس لونلی-هارتز» هستند که در حال فکر کردن به خودکشی است؛ آن‌ها پلیس را خبر می‌کنند. همزمان، ترانه‌سرای همسایه آهنگ «لیزا» را بلند می‌نوازد و این باعث می‌شود که «میس لونلی-هارتز» از تصمیم خود صرف نظر کند. ناگهان توروالد زودتر از انتظار بازمی‌گردد و لیزا را در آپارتمانش گرفتار می‌کند. لیزا فریاد می‌زند و جف موفق می‌شود پلیس را تماس بگیرد. پلیس‌ها برای دخالت می‌رسند و
پلیس را تماس بگیرد. پلیس‌ها برای دخالت می‌رسند و بین لیزا و توروالد درگیری رخ می‌دهد. در حین بازجویی، لیزا انگشتر ازدواج خانم توروالد را به جف نشان می‌دهد و توروالد متوجه می‌شود که تحت نظر است. با این حال به دلیل نبود مدارک کافی، لیزا به جرم ورود غیرمجاز دستگیر می‌شود. جف با دویل تماس می‌گیرد و پیام فوری می‌گذارد، در حالی که استلا لیزا را از زندان آزاد می‌کند. توروالد که آپارتمان جف را یافته، به او حمله می‌کند؛ تنها دفاع جف در تاریکی فلاش‌های دوربین عکاسی است که در چشم توروالد می‌زند. آن‌ها کشمکش می‌کنند
است که در چشم توروالد می‌زند. آن‌ها کشمکش می‌کنند تا اینکه دویل و پلیس‌های دیگر به همراه لیزا و استلا می‌رسند. پلیس توروالد را دستگیر می‌کند در حالی که او جف را از پنجره بیرون انداخته بود. توروالد به قتل همسرش اعتراف می‌کند. چند روز بعد، موج گرما شکسته شده و زندگی در آپارتمان‌ها به روال عادی برگشته است. «میس لونلی-هارتز» دیده می‌شود که با ترانه‌سرا در آپارتمانش معاشرت می‌کند و او آهنگ می‌نوازد. جف که پای دیگرش نیز در سقوط شکسته، هنوز روی ویلچر است و هر دو پایش در گچ است. لیزا در کنار او در حالی که لباس
پایش در گچ است. لیزا در کنار او در حالی که لباس راحت‌تری پوشیده، نشسته و کتابی درباره سفر می‌خواند. پس از دیدن خواب جف، کتاب را کنار گذاشته و مجله‌ای مثل هارپر بازار را می‌خواند. منابع. گربهٔ روی شیروانی داغ. جمشید ارجمند. روزنه کار. (ISBN 964-6728-01-4)
چکمه یا بوت ، یا بوتین گونه‌ای پای‌افزار است که به‌طور معمول هم پا و هم قوزک پا را می‌پوشاند. برخی چکمه‌ها تا زانو و گاه تا بالای ران را هم می‌پوشانند. چکمه‌ها هم به دلیل کارکردشان و هم به دلایل استایل و مد پوشیده می‌شوند. پاشنه چکمه‌ها معمولاً به گونه‌ای ساخته می‌شود که از بقیه کف چکمه قابل تشخیص باشد. چکمه‌ها در آغاز برای استخدام اسب سواران و سپاهیان درست شده بودند ولی امروزه چکمه‌های زیادی نیز برای زیبایی و مد به ویژه برای بانوان ساخته می‌شود. پیشینه سلطه‌گری زنان و ارتباط آن با چکمه به‌عنوان نمادی از
زنان و ارتباط آن با چکمه به‌عنوان نمادی از قدرت و زنانگی، ریشه در تاریخ فرهنگ‌ها و دگرگونی‌های اجتماعی دارد. در جوامع باستانی، پوشاک و ابزارهایی مانند چکمه، بیشتر نشان‌دهنده جایگاه اجتماعی یا قدرت بودند، اگرچه این مفهوم به‌تدریج در قرون وسطی و دوران مدرن با نقش زنان در قدرت پیوند خورد. چکمه، به‌ویژه انواع بلند و چرمی آن، در سدهٔ بیستم در فرهنگ عامه و مد به نمادی از اقتدار و جذابیت زنانه تبدیل شد. این دگرگونی با پیدایش جنبش‌های فمینیستی و بازنمایی زنان قدرتمند در سینما و هنر تقویت شد. برای نمونه، شخصیت‌هایی
در سینما و هنر تقویت شد. برای نمونه، شخصیت‌هایی مانند «زن شگفت‌انگیز» یا زنان جنگجو در فیلم‌ها، بیشتر با چکمه‌هایی بلند به نمایش کشیده شده‌اند که بر قدرت، استقلال و جذبه آن‌ها تأکید داشت. در روان‌شناسی اجتماعی، چکمه به‌عنوان بخشی از پوشش، گاهی با مفاهیمی چون تسلط، اعتمادبه‌نفس و حتی کنترل مرتبط دانسته شده است. گروهی از نظریه‌پردازان باور دارند که پوشیدن چکمه توسط زنان، به‌ویژه مدل‌های پاشنه‌دار یا بلند، می‌تواند به‌طور ناخودآگاه بر پویایی قدرت در روابط انسانی اثر بگذارد. این گونهٔ پوشش با برجسته کردن قد و
اثر بگذارد. این گونهٔ پوشش با برجسته کردن قد و فرم بدن، نه‌تنها زیبایی زنانه را به نمایش می‌گذارد، بلکه حس برتری و تسلط را نیز القا می‌کند. در این دیدگاه، چکمه به ابزاری برای کنترل راحت‌تر مردان تبدیل می‌شود؛ زیرا ترکیبی از جذابیت بصری و اقتدار فیزیکی زنانه را به همراه دارد که می‌تواند توجه و رفتار دیگران را تحت تأثیر قرار دهد. در قرن بیست‌ویکم، این نمادگرایی در فشن و خرده‌فرهنگ‌هایی مانند گوتیک، پانک یا BDSM برجسته‌تر شد؛ جایی که چکمه‌های بلند و بیشتر تیره‌رنگ به نشانه‌ای از سلطه‌گری زنانه و حتی اروتیسم
به نشانه‌ای از سلطه‌گری زنانه و حتی اروتیسم قدرت‌مندانه بدل شدند. طراحان مد نیز با تأکید بر این عنصر، چکمه را به بخشی جدایی‌ناپذیر از استایل زن مدرن تبدیل کردند که همزمان زنانگی کلاسیک و قدرت معاصر را نشان می‌دهد. پوشیدن چکمه، به‌ویژه در موقعیت‌های رسمی یا نمایشی، به زنان اجازه می‌دهد تا با استفاده از زیبایی و شکوه ظاهری، حضوری مسلط‌تر داشته باشند و این حضور گاهی به‌عنوان ابزاری برای هدایت تعاملات اجتماعی، به‌ویژه با مردان، تفسیر می‌شود. با این حال، این موضوع بحث‌هایی را نیز به همراه داشته است. برخی
موضوع بحث‌هایی را نیز به همراه داشته است. برخی منتقدان فمینیست بر این باورند که تأکید بیش از حد بر چکمه به‌عنوان نماد قدرت و سلطه‌گری، ممکن است زنان را به کلیشه‌های جنسیتی یا ابژه‌سازی محدود کند، جایی که زیبایی ظاهری بر توانمندی ذاتی ارجحیت می‌یابد. در برابر این دیدگاه، حامیان این دیدگاه استدلال می‌کنند که زنان با انتخاب آگاهانه چنین نمادهایی، کنترل روایت زنانگی خود را در دست می‌گیرند و آن را به ابزاری برای خودبیانگری تبدیل می‌کنند. به هر روی، چکمه امروزه در فرهنگ جهانی جایگاهی دوگانه یافته است: هم
در فرهنگ جهانی جایگاهی دوگانه یافته است: هم نمایانگر زیبایی زنانه و هم نشانه‌ای از اقتدار و تسلط، که در تعاملات اجتماعی و فرهنگی نقش پیچیده‌ای ایفا می‌کند. امروزه پوشیدن چکمه ممکن است توسط قوانین یا بخش‌نامه‌هایی برای گروه‌هایی از مردم اجباری شود؛ مانند پیش‌نیازهای ایمنی که کارگران در کارگاه‌های ساختمانی را ملزم به پوشیدن چکمه‌های ایمنی با پنجهٔ فولادی می‌کند. برخی از یونیفرم‌های کارکنان نیز به‌طور پیش‌فرض شامل چکمه هستند. چکمه برای گروه‌هایی از موتورسواران نیز پیشنهاد می‌شود. کفش‌های ورزشی بلند اما به‌طور
نیز پیشنهاد می‌شود. کفش‌های ورزشی بلند اما به‌طور معمول چکمه شمرده نمی‌شوند، حتی اگر مچ پا را می‌پوشانند، بیشتر به دلیل عدم وجود پاشنه مشخص، چکمه نیستند. پیشینه. بر پایه تصاویری که در غاری در اسپانیا از یک مرد و زن که چکمه‌هایی از جنس چرم و خز به پا داشتند، به دست آمده، قدمت چکمه حدود ۱۸ هزار سال قبل از میلاد مسیح تخمین زده شده‌است. در نقاشی‌های دوران باستان نیز افرادی که در سرزمین‌های سردسیر مانند روسیه می‌زیستند، نوعی کفش پوستی به پا داشتند که چیزی شبیه چکمه‌های امروزی می‌باشد. چکمه‌های اولیه از ساق، کفی
امروزی می‌باشد. چکمه‌های اولیه از ساق، کفی و رویه مجزایی تشکیل شده بودند که به یکدیگر دوخته شده بود. یافته‌های باستان‌شناسی نیز از استفاده ایرانیان باستان از کفش‌هایی مشابه پرده برداشته است که احتمال می‌رود کاربرد آن چکمه‌ها بیشتر توسط نظامیان مرد آنان بوده باشد. دوران کنونی. در مشاغل مختلف برای بالا بردن ایمنی در هنگام کار از چکمه استفاده می‌شود. برخی از شخصیت‌های زن قدرتمند در فرهنگ عامه که با چکمه شناخته می‌شوند شامل «زن شگفت‌انگیز» با چکمه‌های قرمز نمادینش، «کت‌وومن» با چکمه‌های بلند و چرمی که جذابیت و
«کت‌وومن» با چکمه‌های بلند و چرمی که جذابیت و تسلط را نشان می‌دهند، و «ناتاشا رومانوف» از مارول با چکمه‌های کاربردی و قدرتمند هستند. همچنین، «لارا کرافت» با چکمه‌های مقاومش، نمادی از ماجراجویی و اقتدار است. این شخصیت‌ها از چکمه برای تأکید بر قدرت، استقلال و زنانگی استفاده می‌کنند. در دوره مدرن، مردان بیشتر جذب قوس ظریف پای زنان در چکمه‌ها می‌شوند، جایی که انحنای پا در چرم براق یا پاشنه‌های بلند، زیبایی مد زنانه را یادآور هستند. زنان، با پوشیدن چکمه، این برتری را حس می‌کنند. اگرچه بهره‌گیری گسترده از بوت
را حس می‌کنند. اگرچه بهره‌گیری گسترده از بوت توسط نظامیان مرد در نخست روی داد اما کم‌کم زنان جای آنان را گرفتند و امروزه بیشتر پوشاکی زنانه دانسته شده‌است. زنانی که بوت‌های پاشنه بلند می‌پوشند حس اعتماد به نفس و قدرت بیشتر و حتی بالادست بودن را در برابر دیگران تجربه می‌کنند. به باور بسیاری از روانکاوان همان حس قدرت و اعتماد به نفس نظامی از طریق پوشیدن بوت‌های بلند به زنان منتقل می‌شود. در بسیاری از جوامع نیز پوشیدن بوت‌های بلند توسط زنان به سلطه‌گری و کنترل داشتن آنان بر مردان مرتبط دانسته شده‌است. در
داشتن آنان بر مردان مرتبط دانسته شده‌است. در آثاری که به سلطه‌گری زن بر مرد اشاره دارند نیز معمولاً زنان سلطه‌گر دارای بوت‌های بلند چرم هستند. به صورت کلی مردان توسط زنان دارای بوت‌های بلند آسان‌تر جذب و کنترل می‌شوند. در جوامع امروزی پذیرفته شده‌است که بیشتر مدل‌های بوت. به ویژه بلند و میخ‌دار تنها توسط زنان پوشیده شود. کاربردها و پوشیدن. اگرچه که کاربرد اصلی بوت برای مردان نظامی در نظر گرفته می‌شود اما امروزه بیشتر مدل‌های آن به عنوان پوشاکی زنانه شناخته می‌شوند. کاربرد اصلی بوت برای زنان افزون بر افزایش
کاربرد اصلی بوت برای زنان افزون بر افزایش زیبایی زنانه شامل بالا بردن اعتماد به نفس و گرفتن گونه‌ای حس قدرت و سلطه‌گری در برابر جنس مخالف‌است. جذب و کنترل مردان توسط زنانی که بوت‌های بلند می‌پوشند آسان‌تر است. چکمه‌ها معمولاً با جوراب یا جوراب ساق‌بلند پوشیده می‌شوند تا از ایجاد چروک و آسیب و جذب عرق پیشگیری شده و به بهبود چسبندگی پا در داخل چکمه یا عایق‌سازی پا در برابر سرما منجر شود. چکمه‌هایی که برای راه‌رفتن در میان برف، آب کم عمق و گل طراحی شده‌اند، ممکن است از یک طرح ویژه دوخته شده (با استفاده از
ممکن است از یک طرح ویژه دوخته شده (با استفاده از چرم، لاستیک، بوم یا مواد مشابه) برای جلوگیری از ورود آب، برف، گل یا خاک از میان شکاف‌ها ساخته شده باشند. برخی دیگر نیز تا باسن بالا آمده و مخصوص ماهیگیری هستند. چنین چکمه‌هایی همچنین ممکن است برای گرما نیز عایق بندی شوند. اگرچه که استفاده اصلی چکمه‌های بلند توسط صنعت صورت می‌گیرد. چکمه‌های کار برای محافظت از پاها و عضلات در صنعت نیز به کار رفته‌اند. برای محافظت از کارگران در برابر مواد شیمیایی، در برابر خطرات سایت ساخت‌وساز و محافظت از پاها در برابر سرمای
سایت ساخت‌وساز و محافظت از پاها در برابر سرمای شدید (مثلاً با چکمه‌های عایق یا بادی برای استفاده در قطب جنوب) نیز از چکمه استفاده شده‌است. چکمه‌های تخصصی دیگری نیز برای گونه‌هایی از ورزش‌ها، به ویژه اسب‌سواری، اسکی، اسنوبورد، اسکیت روی یخ، و ورزش در شرایط مرطوب طراحی شده‌اند. واژه‌شناسی. "چکمه" در اصل وام‌واژه‌ای ترکی به معنای «چیزی که کشیده می‌شود» است. گاهی در زبان عامیانه به چکمه، "پوتین" نیز گفته می‌شود. در زبان پارسی از واژه‌های موزه و جَمشاک و پاژنگ به عنوان معادل و برابر چکمه یا پوتین استفاده
به عنوان معادل و برابر چکمه یا پوتین استفاده می‌شود. در چند سال اخیر واژه فرانسوی بوت (فرانسوی: "la botte") نیز به دلیل افزایش محبوبیت میان برخی در میان مردم عامه در ایران رایج شده‌است. گونه‌ها. بوت بلند. بوت بلند یا بوت ران گونه‌ای بوت است که به‌طور معمول تا بالای زانو یا وسط ران کشیده می‌شود. کاربرد این بوت‌ها امروزه بیشتر برای صنعت مد است. این گونهٔ بوت اگرچه کاربرد اروتیک دارد و سلطه‌گری زنانه ضد مردان را نیز یادآوری می‌کند اما امروزه کاربردی فراوان در مد و زیبایی زنان دارد. با این حال در صنعت مد بیشتر
و زیبایی زنان دارد. با این حال در صنعت مد بیشتر برای زنان دارای پاهای کشیده پیشنهاد می‌شود. چکمه کابوی. چکمه‌های کابوی در دهه ۱۸۰۰ میلادی در دشت‌ها و بیابان‌های غرب میانه و دوردست غرب ایالات متحده پدیدار شدند؛ با این حال آن‌ها از چکمه‌هایی به سبک واکورو که در دهه ۱۶۰۰ میلادی از اسپانیا به آمریکا وارد شدند، الهام گرفتند. چکمه‌های کابوی به طور سنتی بلند هستند و برای کمک به سفت نگه‌داشتن پا در رکاب ساخته می‌شدند. افزون بر این، دارای پاشنه‌های زاویه‌دار هستند که به چسباندن پا به رکاب کمک می‌کند تا از لیز خوردن
به چسباندن پا به رکاب کمک می‌کند تا از لیز خوردن آن نیز پیش‌گیری کند. دوخت روی چرمی بیرونی چکمه‌ها نیز یک هدف سودمند را دنبال می‌کند؛ پیشگیری از تا شدن بدنه اصلی چکمه. به‌عنوان نماد. بوت‌ها در سیاست، فرهنگ و ادبیات نقش داشته‌اند. بوت‌ها در نشانشناسی در کشورهای اروپایی وجود دارند. بستگی میان استفاده سیاسی از چکمه ممکن است به دلیل بهره‌گیری شوالیه‌های غربی از چکمه‌ها بوده باشد. همچنین در ادبیات و زبان امروزی انگلیسی نیز ممکن است برای اشاره به کارهای گوناگون از چکمه مثال زده شود.
اسمعیل صوفی املشی معروف به شیخ اسماعیل آیت‌الله‌زاده رشتی روحانی شیعه، از فعالان سیاسی دوره مشروطیت، وکیل مردم لاهیجان در سومین دورهٔ مجلس شورای ملی و نماینده رشت در دوره اول مجلس مؤسسان بود. زندگی. شیخ اسماعیل آیت‌الله‌زاده رشتی دومین فرزند میرزا حبیب‌الله رشتی (از اجله فقها شیعه در دوره قاجار) در در سال ۱۲۹۴ ه‍.ق در نجف متولد شد. شیخ اسمعیل داماد و از شاگردان طراز اول آخوند خراسانی، از مراجع ثلاث حامی مشروطه بود. شیخ اسمعیل خود نیز هوادار مشروطه بود. او پس از تحصیل نزد علمای نجف بویژه پدرش، به تهران آمد و
از تحصیل نزد علمای نجف بویژه پدرش، به تهران آمد و نزد علمای آن روز تلمذ کرد. حضور او در تهران مقارن بود با فعالیت‌های مشروطه خواهی و وی نیز وارد این جریان شد؛ و چندی بعد نیز به نمایندگی لاهیجان در دوره سوم مجلس شورای ملی برگزیده شد. علت انتخاب او از لاهیجان، آن بود که اصلاً لاهیجی بود. زیرا پدرش میرزای رشتی در املش از توابع همین شهر به دنیا آمده بود. وی در انتخابات مجلس مؤسسان اول که در سال ۱۳۰۴ خورشیدی برگزار شد، از رشت به نمایندگی برگزیده شد. او هنگام مهاجرت به عثمانی در سال ۱۳۳۲ قمری درگذشت و در نجف دفن
به عثمانی در سال ۱۳۳۲ قمری درگذشت و در نجف دفن شد.
امان‌الله خان بهاءالسلطنه لاهیجی از دیوان سالاران ایران در دوره مشروطیت و از چهره‌های برجستهٔ انقلاب مشروطیت گیلان بود. او در آغاز پیشکار محمدولی خان تنکابنی سپهدار اعظم بود و پس از انقلاب محرم ۱۳۲۷ ه. ق رشت و قتل سردار افخم با او به این شهر آمد و از سوی او به حکومت انزلی منصوب شد و سپس در دورهٔ حکومت سردار معتمد به فرمانداری رشت رسید. نامبرده پس از اعاده مشروطیت به خدمات دولتی مشغول شد و مدتی هم در زمان حکمرانی معیرالممالک در گیلان، معاونت او را بر عهده داشت و پس از عزیمت وی به تهران، چندی کفیل حکومت گیلان
و پس از عزیمت وی به تهران، چندی کفیل حکومت گیلان شد؛ ولی پس از آن به تهران عزیمت کرد.
کوتا کینبالو (نام پیشین: جـِسِلتون) مرکز ایالت صباح در مالزی خاوری است. جمعیت. جمعیت شهر کوتا کینابالو بر پایهٔ سرشماری سال ۲۰۰۰م ۳۵۴٬۱۵۳ نفر بود. در همان سال جمعیت شهر و حومهٔ به‌هم‌پیوستهٔ آن یعنی منطقهٔ کلانشهری کوتا کینابالو ۹۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد شده است. جغرافیا. این شهر در جزیرهٔ بورنئو قرار دارد و مرکز ناحیهٔ کرانهٔ باختری صباح نیز بشمار می‌آید. کوتا کینابالو از یک سو رو به دریای جنوبی چین و بوستان تونکو عبدالرحمان دارد و از سوی دیگر به دامنه‌های کوه سربه‌فلک‌کشیدهٔ کینابالو می‌رسد. این ناحیهٔ کلان‌شهری
کینابالو می‌رسد. این ناحیهٔ کلان‌شهری کیلومترها در راستای ساحل ادامه دارد. تاریخچه. در پایان دههٔ ۱۸۰۰ شرکت بریتانیایی بورنئو شمالی به استقرار مستمعمره‌نشین‌هایی در سراسر بورنئو شمالی (صباح امروزی) علاقه‌مند شد. یکی از این مستعمره‌نشین‌ها در ده ماهیگیری آپی-آپی (نام آن به معنی «آتش-آتش» است) ساخته شد و به نام رئیس شرکت، چارلز جسل، جسلتون (Jesselton) نام گرفت. جسلتون که پایانهٔ راه‌آهن بورنئوی شمالی بود بعدها کوتا کینابالو نام گرفت.
چلگرد مرکز شهرستان کوهرنگ در استان چهارمحال و بختیاری است. این شهر به پایتخت برفی ایران شهرت دارد و سرچشمه رودخانه‌های کارون و زاینده‌رود از ارتفاعات زردکوه می‌باشد. مردم چلگرد از ایل بختیاری و بابادی باب هستند و به زبان لری بختیاری سخن می گویند. موقعیت جغرافیایی. چلگرد در ۸۵ کیلومتری غرب شهرکرد واقع می‌باشد. این شهر در ارتفاع حدود ۴۸۰‘۲ متری و در بین رشته‌کوه‌های زاگرس و در کنار تونل اول و دوم کوهرنگ قرار گرفته‌است. جمعیت. بر پایه سرشماری نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر چلگرد ۳۹۸۹ نفر بوده‌است. آب و
سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر چلگرد ۳۹۸۹ نفر بوده‌است. آب و هوا. آب و هوای این شهر، به سبب قرار گرفتن در دامنه‌های زردکوه، سرد و کوهستانی است. پیست اسکی چلگرد. چلگرد آب و هوایی سرد و کوهستانی دارد. پیست اسکی چلگرد، دومین پیست اسکی ساخته شده در ایران می‌باشد که از دیر باز پذیرای اسکی بازان زیادی بوده‌است، این پیست مجهز به سیستم‌های بالابرنده است. پیست اسکی چلگرد در سال ۱۳۵۴ در مجاورت تونل اول کوهرنگ و بخش شرقی کوه کارکنان تأسیس شد و با بارش برف در آذر ماه پذیرای بسیاری از علاقه مندان قرار می‌گیرد طول این پیست ۸۰۰متر
از علاقه مندان قرار می‌گیرد طول این پیست ۸۰۰متر و شیب آن به ۲۰ درصد می رسد. از ویژگی‌های پیست چلگرد دستگاه‌های بالابر ویژه آقایان و بانوان همچنین یک دستگاه بالابر آموزشی به طول ۲۰۰متراست. از خصوصیات دیگر آن سه محوطه مجزا است که برای آقایان و بانوان و خانواده‌ها در نظر گرفته شده‌است و به همین دلیل ورزشکاران به راحتی در این مکان مشغول اسکی بازی می‌شوند. در صورت بارش برف به ارتفاع یک متر، این پیست در روزهای پنجشنبه و جمعه مورد استقبال حدود ده هزار نفر عموماً از استان چهارمحال وبختیاری و اصفهان قرار می‌گیرد.
از استان چهارمحال وبختیاری و اصفهان قرار می‌گیرد. مناطق گردشگری. چشمه کوهرنگ دشت لاله‌های واژگون کوهرنگ غار یخی چما چشمه دیمه تونل کوهرنگ رود کوهرنگ پیست اسکی چلگرد پل چلگرد روستای سرآقاسید زردکوه
ملا عبدالله بهابادی (درگذشتهٔ ۹۸۱ قمری_اصالتا از قوم لک)، فیلسوف، منطق‌دان و مؤلف «الحاشیه علی تهذیب المنطق» مشهور به "حاشیه ملا عبدالله" حاشیه‌ای است بر کتاب «تهذیب المنطق» تفتازانی که تا به امروزه نیز یکی از کتب معروف در حوزه‌های علمیه می‌باشد. وی و نوادگانش حدود ۱۰۰ سال تولیت مقدس بارگاه علوی بودند. وی در علم تفسیر نیز سه کتاب دارد و در فقه چند اثر و در فلسفه و کلام و بلاغت نیز آثاری دارد که توسط کنگره بزرگداشت وی در دست چاپ است. مجموع آثار او به بیست عدد می‌رسد که اغلب عربی و بعضاً فارسی است. علی خامنه
می‌رسد که اغلب عربی و بعضاً فارسی است. علی خامنه ای در مورد او می‌گوید: «ملاعبدالله صاحب حاشیه، که مال همین بهاباد شماست استاد شیخ بهایی -معاصر با مقدس اردبیلی-استاد منطق و فلسفه و ریاضیات و صاحب مدرک بوده‌است.» مدفن. محل دفن وی در نجف، اصفهان و بهاباد هر سه نقل شده‌است. هم‌اکنون مقبره‌ای به نام وی در شهرستان بهاباد استان یزد، در ۲۲۰ کیلومتری شمال شرقی شهر یزد واقع است. مرتضی مطهری در کتاب خدمات متقابل ایران و اسلام در صفحه ۵۸۰ دربارهٔ شخصیت آخوند ملا عبدالله آورده‌است:
تُربَتِ حِیدَریه (به‌معنای: مزار قطب‌الدین حیدر) با نام تاریخی زاوه و رُخ یکی از شهرهای استان خراسان رضوی و مرکز شهرستان تربت حیدریه است. این شهر قطب زعفران جهان و پایتخت ابریشم ایران است. بیش از ۸۰ درصد ابریشم کشور در این شهر تولید میشود. ریشه شناسی. نام تربت در فارسی به معنای محل دفن است، بنابراین نام این شهر به معنای محل دفن حیدر است که به نام قطب‌الدین حیدر، عارف صوفی که مقبره‌اش در قلب شهر قرار دارد، نامگذاری شده است. در دوران باستان، این شهر با نام زاوه شناخته می‌شد و در قرن نوزدهم، به نام تربت اسحاق
شناخته می‌شد و در قرن نوزدهم، به نام تربت اسحاق خان یا تربت عیسی خان شناخته می‌شد، نامی که از اسحاق خان قرایی، رئیس قدرتمند ترک‌های قرایی محلی که از سال ۱۷۷۵ تا ۱۸۱۶ به عنوان حاکم نیمه‌مستقل تربت حیدریه حکومت می‌کرد، گرفته شده است. نام فعلی آن از تربت یا مقبره مردی مقدس به نام قطب‌الدین حیدر، بنیانگذار فرقه زاهدانه دراویش معروف به حیدری ها گرفته شده است. او حدود سال ۱۲۳۰ درگذشت و در یک ساختمان گنبدی بزرگ در فاصله کمی خارج از شهر دفن شده است. پیشینه. تربت حیدریه در قدیم با نام زاوه و همچنین ولایت رخ شهرت
حیدریه در قدیم با نام زاوه و همچنین ولایت رخ شهرت داشته است. پیشینه تاریخی تربت حیدریه به نام زاوه به دوران قبل از اسلام و دوره اشکانیان برمی‌گردد و به مناسبت مقبره قطب‌الدین حیدر از معاصرین عطار و از صوفیان قرن ششم هجری بوده به این نام خوانده شده است. قطب‌الدین حیدر، از صوفیان اواخر قرن ششم و اوائل قرن هفتم (درگذشتهٔ ۶۱۸ ه‍.ق)، سرسلسلهٔ طریقت حیدریه، از ترکستان به زاوه مهاجرت کرد و در همان‌جا درگذشت و مدفون شد و شهر به حرمت او به تدریج تربت قطب‌الدین حیدر و بعدها تربت حیدری نام گرفت، و سرانجام به تربت
و بعدها تربت حیدری نام گرفت، و سرانجام به تربت حیدریه معروف شد. مزار وی هم اینک یکی از جاذبه‌های گردشگری این شهر است. بنای زاوه را به زوطهماسب نسبت می‌دهند. براساس شواهد و کشفیات باستان‌شناسی در اطراف شهرستان تربت (به‌ویژه غار ماه‌پری، سنگ نگاره‌های کدکن و سفال‌های مکشوفه از چندین محوطه تاریخی) حکایت از وجود زیستگاه‌هایی در هزاره‌های چهارم و پنجم پیش از میلاد در این منطقه دارد. اولین گزارش‌ها از منطقه زاوه را در منابع تاریخ پس از اسلام می‌بینیم. در جریان فتح خراسان اشاره بر آن است که خلیفه سوم، عبدالله بن
خراسان اشاره بر آن است که خلیفه سوم، عبدالله بن عامر را مأمور خراسان کرد. این عامر رخ، زاوه، خواف، اسفراین و ارغیان در نیشابور را فتح کرد تا به تختگاه نیشابور رسید. از دقت در گزارش‌های جوینی و عبدالله بن فضل‌الله، درمی‌یابیم که زاوه نخستین شهری بوده است که درگیری پیش‌بینی نشده‌ای را بر دشمن تحمیل کرد و به قیمت سقوط خود افتخار آفرید. مردم زاوه (تربت کهنه) نخستین قربانیان حمله سراسری مغول ها بودند مقارن همین ایام، قطب‌الدین حیدر عارف مشهور قرن ششم که از مدت‌ها پیش در شهر زاوه اقامت گزیده بود درگذشت. تربت
پیش در شهر زاوه اقامت گزیده بود درگذشت. تربت حیدریه پس از دوره صفوی به صورت شهر درآمد. در واقع شهر در حدود دویست سال پیش یعنی دوره حاکمیت اسحاق‌خان قرایی از خوانین و رجال سیاسی عصر قاجاریه رونق گرفت. اسحاق‌خان به مرمت و آبادانی شهر پرداخته و آن چنان تحولی در شهر به‌وجود آورد که این شهر تا مدت‌ها به تربت اسحاق‌خان معروف بوده است. کنسولگری‌ها: تا پیش از جنگ جهانی دوم، کنسولگری‌های بریتانیا و روسیه در تربت حیدریه و در منطقهٔ باغ‌سلطانی شهر مشغول فعالیت بوده‌اند که نشان دهنده اهمیت سیاسی و اقتصادی این شهر در
که نشان دهنده اهمیت سیاسی و اقتصادی این شهر در آن دوره است. معماری. این شهر از آثار تاریخی–معماری بسیاری بهره‌مند است، از جمله: همچنین این شهر از دو بافت خانگی فرسوده و مدرن بهره می‌برد. البته بیشتر خانه‌ها در این شهر فرسوده و به سبک قدیمی ساخته می‌شوند. موقعیت جغرافیایی. شهرستان تربت حیدریه با وسعت ۳۶۸۱ کیلومتر مربع در جنوب غربی مشهد قرار دارد. موقعیت جغرافیایی این شهر در مدار ۵۹ درجه و ۱۲ دقیقه طول شرقی و ۳۴ درجه و ۱۷ دقیقه عرض شمالی قرار دارد و ارتفاع آن از سطح دریا ۱۴۵۰متر است. بلندترین قله شهرستان،
آن از سطح دریا ۱۴۵۰متر است. بلندترین قله شهرستان، قله ملکان به ارتفاع ۳۰۱۳ متر می‌باشد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱۴۰٬۰۱۹ نفر (در ۴۳٬۰۲۹ خانوار) بوده است که از این نظر رتبه چهارم استان را داراست. جمعیت کل شهرستان تربت حیدریه ۲۲۴٬۶۲۶ نفر است. تا سال ۱۳۷۲، شهرستان تربت حیدریه رتبه دوم جمعیت را در استان خراسان بزرگ بعد از مشهد دارا بود که با تفکیک آن به ۵ شهرستان، رتبه آن تنزل یافت. زبان و مردم. مردم تربت حیدریه به زبان فارسی و با گویش تربتی صحبت می‌کنند. گویش مردم تربت حیدریه نزدیکی
تربتی صحبت می‌کنند. گویش مردم تربت حیدریه نزدیکی زیادی به گویش دیگر شهرهای خراسان به خصوص گویش مشهدی، کاشمری و نیشابوری دارد. کتاب شعرهایی نیز با لهجه تربتی همچون سمندر خان سالار نوشتهٔ علی اکبر عباسی فهندری و همچنین فریاد تربتی اثر محمد قهرمان تألیف شده‌اند. اماکن تاریخی، آثار باستانی و جهانگردی. باغات کامه علیا و سفلی در شمال تربت حیدریه و رودخانه حصار و صنوبر، آبشار رودمعجن و شکارگاه از جاذبه‌های طبیعی این شهرستان هستند. از جاذبه‌های دیدنی و تفریحی شهر تربت حیدریه می‌توان به اماکنی همچون مجموعه باغ ملی
حیدریه می‌توان به اماکنی همچون مجموعه باغ ملی و پارک ملت و پارک جنگلی پیشکوه اشاره کرد. رودخانه‌ها. این رودخانه که سرچشمه آن کوه‌های حصار می‌باشد رودخانه تقریباً پرآبی است که باعث ایجاد سرسبزی در این روستا شده و پس از حصار آب آن به چند روستای دیگر سرازیر می‌شود. روستای رودمعجن در ۴۸ کیلومتری غرب تربت حیدریه واقع است. در ۴ کیلومتری این روستا آبشاری زیبا به ارتفاع ۲۸ متر پدید آمده که از رشته‌کوه چهل تن در ۴۵ کیلومتری غرب شهرستان سرچشمه می‌گیرد. رودمعجن پس از ایجاد آبشار و مشروب کردن آبادی، در نزدیکی روستای
ایجاد آبشار و مشروب کردن آبادی، در نزدیکی روستای رودمعجن وارد رودخانه حصارچه می‌شود. این چشمه زیبا قدمت زیادی داشته و آب این چشمه از نظر مواد معدنی از بهترین آب‌های جهان محسوب می‌شود. این چشمه در روستای قوزان در ۱۰ کیلومتری جاده تربت حیدریه-کاشمر قرار دارد. روستاها. مناظر طبیعی و چشم‌نواز مسیر هفده کیلومتری روستای صنوبر تا بخش مرکزی تربت حیدریه در ضلع شمال غربی این شهرستان افراد زیادی را به دیدن آن‌جا ترغیب می‌کند. جاری بودن آب رودخانه در روستای صنوبر، وجود باغات میوه و قرار گرفتن خانه‌های مسکونی به صورت