payamvha/North_RAG huggingface dataset:
روزالی برادفورد (زادهٔ ۱۹۴۳ - درگذشت ۲۹ نوامبر ۲۰۰۶) سنگین وزن‌ترین زن جهان که نامش در کتاب رکوردهای گینس نیز ثبت شده‌است. سال‌ها پیش، زمانی که برادفورد به علت وزن بسیار زیادش خودکشی کرد، یکی از دوستانش برای ریچارد سیمونز (Richard Simmons)، از مربیان ورزش مشهور، نامه نوشت و مشکل برادفورد را برای او مطرح کرد، سیمونز نیز پذیرفت که تمرین ورزش را با او آغاز کند. آشنایی با سیمونز برای برادفورد آغاز مبارزه‌ای علیه بیماری چاقی مفرط و اعتیادش به خوردن غذا بود. در وب‌گاه برادفورد، حداکثر وزن او بیش از ۱۲۰۰ پوند
وب‌گاه برادفورد، حداکثر وزن او بیش از ۱۲۰۰ پوند (حدود ۵۴۴ کیلوگرم) ثبت شده‌است.
لولوبی یا لولوبیان قومی باستانی در ایران بودند که از حدود ۳۱۰۰ سال پیش از میلاد در سرزمینی واقع در استان کرمانشاه و قسمت‌هایی از کردستان و آذربایجان غربی سکونت داشتند و بیش از دو هزار سال در این نواحی زیستند. لولوبی‌ها در اواخر دوران خود دارای حکومت شده و با برخی از همسایگان خود در جنگ بوده‌اند. منشأ و تاریخچهٔ قوم لولو یا ولئییان. بسیار پیش از استقرار مادها، اقوامی با نام گوتی‌ها، لولوبیان و هوری‌ها و سپس کاسی‌ها به ترتیب از شمال به جنوب در نواحی غربی ایران می‌زیسته‌اند. این اقوام با هوریان و اکد‌ی‌ها و
می‌زیسته‌اند. این اقوام با هوریان و اکد‌ی‌ها و سومر‌ی‌ها مراوداتی داشته‌اند؛ بنابراین لولویی‌ها از نخستین گروه قومی بودند که در هزارهٔ چهارم پیش از میلاد در فلات ایران ساکن بودند. برای نخستین بار، نارام سین نوهٔ سارگون از شاهان امپراتوری اکد، در قرن ۲۳ پیش از میلاد در کتیبه‌ای از لولوبی‌ها یاد کرده و شرح پیروزی خود بر آنان را نوشته است. این کتیبه بعدها و در سنوات سال ۱٬۲۰۰ پیش از میلاد، توسط شوتروک ناهونته پادشاه مقتدر ایلام، به شوش انتقال یافت و شرحی بر آن افزوده شد. قلمرو و جغرافیا. قبایل لولوبی یا ولئیی
افزوده شد. قلمرو و جغرافیا. قبایل لولوبی یا ولئیی بخش وسیعی از کوه‌ها و کوهپایه‌ها را از قسمت علیای دیاله تا دریاچهٔ ارومیه را تحت اشغال خود داشتند. محل تمرکز اصلی لولوبیان در استان کرمانشاه بود. شهرها و کشورهای مهم آن دوران در ایران غربی عبارت بودند از: تاندیم، سوماشتو، آشورو، الامو، کاشو، گوتو و لولوبو (لولوبیان). سیاست و مذهب. در زبان اورارتویی لولو به معنی بیگانه و دشمن است. این اصطلاح نشان می‌دهد که لولوبیان از لحاظ قومی از قبایل هوری یا اورارتویی نبوده بلکه احتمالاً با ایلامیان قرابت داشتند.
نبوده بلکه احتمالاً با ایلامیان قرابت داشتند. لولوبی‌ها همچنین دشمن هوریان بوده و با آنان در جنگ دائمی بودند. معروف‌ترین پیشوای لولوبیان، شاه آنوبانی‌نی بوده است. نقش‌برجسته آنوبانی‌نی در سرپل ذهاب، واقع در استان کرمانشاه پرده‌ای است که در آن سردار در برابر شاهی ایستاده و پشت سر شاه ستاره ایشتار می‌درخشد. ایشتار او را در مقابل دشمنان پیروزی داده و شاه پای خود را بر بدن دشمن مغلوب نهاده است، کمان و تبرزینی به‌دست دارد. سردار با طنابی دو اسیر را در بند نگه داشته و در دست دیگر حلقه‌ای که نشان حکومت و قدرت است
و در دست دیگر حلقه‌ای که نشان حکومت و قدرت است به‌دست گرفته است. نوشته ذیل نقش برجسته مزبور، می‌رساند که لولوبیان در نیمه دوم هزاره سوم قبل از میلاد دارای دولتی بوده و در نتیجه جامعه‌ای طبقاتی داشتند؛ ولی چنان‌که از منابع آشوری برمی‌آید، علائم تأسیس و قوام دولت در قبایل مذکور فقط در آغاز هزاره اول قبل از میلاد مشاهده گشته است. خط، زبان و لباس. کتیبه نارام سین در حدود ۲۵۰۰ سال پیش از میلاد مضمونش مربوط به قوم لولو می‌باشد. و نقش برجسته آنوبانی‌نی، امروزه در داخل یک دبیرستان دخترانه در شهر سرپل ذهاب قرار
در داخل یک دبیرستان دخترانه در شهر سرپل ذهاب قرار دارد. احتمالاً مربوط به قرن ۲۲ پیش از میلاد است. نام این ملکه به زبان اکدی است و نوشته مختصری که به صحنه تصاویر برجسته منضم است، به زبان اکدی می‌باشد. آنوبانی‌نی ملکه اصالت اکدی یا لولویی داشته که نقش برجسته منسوب به او از قدیمی‌ترین سنگ نبشته‌های ایران با قدمتی حدوداً ۴۳۰۰ سال است. لباس لولوبیان نیم تنه‌ای بود که پوستینی بر آن اضافه می‌کردند. در نقش برجسته آنوبانی‌نی، سردار دامنی از پوست داشته و ملکه نیز جامه‌ای بلند از پوست بر تن دارد.
گوتی‌ها در هزاره سوم و دوم قبل از میلاد به یک گروه قومی معین در غرب ایران اطلاق می‌شد. بعدها ممکن است این اصطلاح به اقوام گوناگونی که در شمال و شرق بابل زندگی می‌کردند اطلاق می‌شده و واحد ارضی معین و ملموسی را نمی‌رسانده‌است. قبایل گوتیان در محلی شرقی‌تر از لولوبیان زندگی می‌کردند. در هزاره اول قبل از میلاد، همه اورارتوییان و مردم ماننا و ماد را گوتی می‌نامیدند. فقط گاهی در کتیبه‌های سارگن دوم، مادهای ایرانی‌زبان از گوتیان مشخص و ممتاز گشته‌اند. گوتیان در قرن بیست و سوم پیش از میلاد و زمان سلطنت نارام سین
بیست و سوم پیش از میلاد و زمان سلطنت نارام سین پادشاه اکد، در صحنه تاریخ پدید می‌آیند. طبق روایات بعدی اکدی، نارام سین ظاهراً در اواخر سلطنت خویش ناگزیر با گوتیان جنگید و در ضمن پیکار با ایشان از پای درآمد. تاریخ. گوتی ها و لولوبی ها، همسایگان نزدیکی بودند که به سختی از هم قابل تشخیص بودند. گوتی‌ها در متن‌هایی از نسخه‌های بابلی قدیم از کتیبه‌های منسوب به لوگال آن موندو (فرم حدوداً قرن ۲۵ قبل از میلاد) از ادب، در میان ملت‌هایی که خراج امپراتوری او را ارائه می‌کنند، ظاهر می‌شوند. این کتیبه ها آنها را بین
می‌کنند، ظاهر می‌شوند. این کتیبه ها آنها را بین سوبارتو در شمال و مرهاشه و ایلام در جنوب قرار داده است. سارگون اکدی (حدود ۲۳۴۰ - ۲۲۸۴ قبل از میلاد) نیز آنها را در میان سرزمین های خود ذکر می کند و آنها را بین لولوبی ، آرمانوم و اکد در شمال فهرست می کند. بر اساس یک داستان، نارام سین از ارتش اکد متشکل از ۳۶۰۰۰۰ سرباز، علیرغم کشته شدن ۹۰۰۰۰ نفر توسط گوتیان، گولاآن، پادشاه گوتی را شکست داد. گوتیان، در اواخر حکومت پوزور سوشینک، (حدود ۲۱۰۰ پیش از میلاد) برای مدت کوتاهی، بر ایلام چیره شدند. فرمانروای سومری اوتو
کوتاهی، بر ایلام چیره شدند. فرمانروای سومری اوتو هنگال، شاهزاده شهر سومری اوروک، با شکست دادن حاکم گوتیان تیریگان، و حذف گوتی ها از کشور در حدود سال ۲۰۵۰ پیش از میلاد، به حکومت گوتیان بر میان‌رودان پایان داد. یک متن بابلی مربوط به اوایل هزاره دوم به گوتی‌ها به‌عنوان «چهره انسانی، حیله‌گری سگ، [و] هیکل میمونی» اشاره می‌کند. محققان کتاب مقدس معتقدند که گوتی ها ممکن است همان «کوآ» (qôa)، باشند که در حزقیال ۲۳:۲۳ (که احتمالاً در قرن ششم قبل از میلاد نوشته شده است)، به عنوان دشمنان اورشلیم نامیده شده اند. زبان
به عنوان دشمنان اورشلیم نامیده شده اند. زبان گوتی. هیچ اطلاعات دقیقی در مورد زبان و فرهنگ گوتیان وجود ندارد به جز تعداد معدودی از اسم‌ها که توسط دشمنان آنها یعنی اکدیان نگاشته شده و موجود است از این رو زبان آنها توسط زبانشناسان دسته‌بندی نشده‌است. با این حال برخی از محققان فرضیات ضعیفی در مورد اینکه ممکن است زبان آنها ریشه هندواروپایی داشته باشد مطرح کرده‌اند. نام پادشاهان گوتی در فهرست پادشاهان سومری. نام نخستین پادشاه در این فهرست اینگیشوش است، بخش نخست این نام مشابه با نام خدای اصلی مردمان گوتیک یعنی
این نام مشابه با نام خدای اصلی مردمان گوتیک یعنی اینگوی است که بر روی یک حلقه طلایی یافت شده در کشور رومانی (Ring of Pietroassa) به صورت «تقدیم به اینگوی گوت‌ها، مقدس» به زبان گوتیک ثبت شده‌است.
معادلاتی که در فیزیک کلاسیک مختصات فضا و زمان دو دستگاه مختصات را که با سرعت ثابت نسبت به هم حرکت می‌کنند، به‌هم مربوط می‌سازند، تبدیلات گالیله‌ای یا نیوتنی می‌نامند. دو دستگاه formula_1 و formula_2 را در نظر می‌گیریم به‌طوری که دستگاه formula_1 نسبت به دستگاه formula_2 با سرعت ثابت u به طرف راست حرکت می‌کند. u هم‌جهت با سوی مثبت محورهای X دو دستگاه مختصات در نظر گرفته می‌شود. مختصات فضایی رویداد A در دستگاه S به‌صورت formula_5 و از دید ناظرS' دارای مختصات formula_6 است. در این صورت تبدیلات گالیله به صورت
formula_6 است. در این صورت تبدیلات گالیله به صورت زیر خواهد بود: formula_7 تبدیلات گالیله‌ای سرعت و شتاب. تبدیلات سرعت و شتاب گالیله‌ای با مشتق‌گیری نسبت به زمان از تبدیلات فضا، زمان حاصل می‌شوند. formula_9 formula_10
توئین پیکس یا چکاد های دوقلو (در انگلیسی: Twin Peaks) نام مجموعه تلویزیونی درام آمریکایی است که اولین بار در آوریل ۱۹۹۰ به دست دیوید لینچ و مارک فراست تهیه و ساخته شد. مجلهٔ تایم این مجموعه را در لیست ۱۰۰ مجموعه تلویزیونی برتر تاریخ قرار داده‌است. داستان این مجموعه در شهر خیالی توئین پیکس در ایالت واشینگتن آغاز می شود که با آمدن مأمور اف‌بی‌آی دیل کوپر، برای بررسی قتل دختری با نام لورا پالمر که تازه در شهر اتفاق افتاده داستان ادامه پیدا می کند. مجموعه از سه فصل به ترتیب ۸، ۲۲ و ۱۸ قسمتی تشکیل شده‌است.
سه فصل به ترتیب ۸، ۲۲ و ۱۸ قسمتی تشکیل شده‌است. همچنین دیوید لینچ برای "توئین پیکس" یک فیلم سینمایی ساخته‌است به نام " که ماجرای قبل از قسمت اول سریال را نشان می‌دهد و یک فیلم دیگر هم منتشر کرد که در آن قسمت‌های حذف شده و منتشر نشده سریال را نمایش می‌دهد. فصل سوم سریال پس از یک وقفهٔ ۲۵ ساله، در ماه مه سال ۲۰۱۷ توسط شبکه تلویزیونی شوتایم پخش می‌گردد. فصل سوم ۱۸ قسمت را دربردارد که به وسیله دیوید لینچ و مارک فراست نوشته شده و دیوید لینچ آن را کارگردانی کرده‌است. نکته جالب در مورد این وقفه ۲۵ ساله آن است که
نکته جالب در مورد این وقفه ۲۵ ساله آن است که در قسمتی از آن یکی از کاراکترهای مجموعه به بازیگر نقش مقابلش می‌گوید که ۲۵ سال دیگر می‌بیندش و دقیقاً بخش سوم آن پس از طی این مدت زمانی با همان بازیگران ساخته می‌شود و مهمان خانه‌های شما می‌شود. پخش. دو فصل اول این سریال در سال‌های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ منتشر شد و در سال ۱۹۹۲ فیلم "، مربوط به ماجراهای قبل از این سریال اکران شد. فصل سوم. فصل سوم این سریال که قرار بود پس از ۲۵ سال در سال ۲۰۱۶ میلادی پخش شود، با یک سال تأخیر در ۲۲ مه ۲۰۱۷ از شبکهٔ شوتایم پخش شد.
تاریخ عالَم‌آرای عباسی کتابی دربارهٔ تاریخ پادشاهان صفوی از زمان شاه‌اسماعیل یکم تا پایان پادشاهی شاه‌عباس یکم است که توسط یکی از دبیران دربار صفوی به‌نام اسکندر بیگ ترکمان در زمان سلطنت شاه‌عباس یکم نوشته شده است. نویسنده، خود، بسیاری از وقایع زمان شاه‌اسماعیل دوم تا انتهای سلطنت شاه‌عباس یکم را از نزدیک مشاهده کرده و حتی در برخی از رخدادها دخیل بوده‌است. بخش‌های مربوط به سلطنت شاه‌اسماعیل یکم تا انتهای سلطنت شاه‌طهماسب یکم به‌صورت مختصر، و وقایع پس از آن به‌صورت مشروح در کتاب ذکر شده است. وقایع زمان
آن به‌صورت مشروح در کتاب ذکر شده است. وقایع زمان شاه‌عباسِ اول نیز به‌صورت مشروح و سال به سال در کتاب مرقوم شده است. نویسنده تلاش کرده در مورد روایت رخدادها بی‌طرفی و واقع‌نگری را رعایت کند، اما نمی‌توان تأثیر برخی ملاحظات سیاسی را در نقل وقایع نادیده گرفت. این کتاب در کل، مهم‌ترین سند تاریخی دوران شاه‌عباس یکم و پنج سال ابتدای سلطنت شاه‌صفی محسوب می‌گردد. بخش‌های مربوط به سلطنت شاه‌صفی به‌صورت کتابی مجزا به‌نام «ذیل تاریخ عالم‌آرا» به چاپ رسیده است و همراه با کتاب اصلی چاپ نشده است. این کتاب به نثری ساده
با کتاب اصلی چاپ نشده است. این کتاب به نثری ساده و محکم نوشته شده‌است و از مهم‌ترین و بهترین کتاب‌های تاریخی ایران محسوب می‌شود. به‌طور نمونه، در کتاب تاریخ عالم‌آرای عباسی در رابطه با فتح هرموز چنین آمده است:
بوگوخان (پادشاهی ۷۶۰-درگذشت ۷۸۰) پادشاه اویغورها و پشتیبان آیین مانوی بود. وی نخستین بار در سال ۷۶۲ لویانگِ چین با آیین مانی آشنا شد و به این دین گروید و از این پس به فرمان او مانویگری کیش رسمی اویغورها شد و تا سده سیزده (میلادی) نیز در پادشاهی کوچک خوچو این دین نزد اینان به جا ماند. در اثرهای به جا مانده از مانویان بوگوخان بسیار بزرگ داشته شده‌است. وی را فرزند مانی خواندند و در نیایش‌هایشان وی را دارای نیروی مینوی و جهانی و شایسته این نیرو دانسته‌اند.
والتر برونو هنینگ (Walter Bruno Henning) (زادهٔ ۲۶ اوت ۱۹۰۸ در پروس شرقی – درگذشتهٔ ۸ ژانویه ۱۹۶۷ در برکلی، کالیفرنیا) خاورشناس و ایران‌شناس آلمانی و انگلیسی، متخصص زبان‌های باستانی ایرانی و پیشگام در پژوهش‌های آیین مانی بود. بررسی آثار والتر برونو هنینگ (در انتشارات اولیه او W[alter]، از سال ۱۹۳۷ W[alter] B[runo] Henning)، تقریباً معادل نوشتن تاریخ مطالعه زبان‌ها و فرهنگ‌های ایرانی میانه در قرن بیستم است. به سختی می‌توان کشفی در این حوزه از دانش یافت که هنینگ سهم عمده و اساسی در آن نداشته باشد، و این
هنینگ سهم عمده و اساسی در آن نداشته باشد، و این واقعیت که دقیقاً این حوزه از مطالعات ایرانی در قرن بیستم دچار تحولی بی‌سابقه شد، اهمیت این محقق را که بدون اغراق می‌توان او را یکی از برجسته‌ترین فیلولوژیست‌های قرن گذشته دانست، برجسته می‌کند. تاکید بر خصلت فیلولوژیک کار هنینگ نه تنها به این دلیل موجه است که تمام کشفیات او از طریق استنتاج یا تفسیرهای جدید از منابع اصلی به دست آمده‌اند، بلکه به این دلیل نیز هست که سیستم کاری او به طور شگفت‌انگیزی از قضایای مربوط به زبان‌شناسی معاصر، فلسفه تاریخ، قوم‌شناسی و
به زبان‌شناسی معاصر، فلسفه تاریخ، قوم‌شناسی و دین‌شناسی تطبیقی دوری می‌کرد. اعتقادات فیلولوژیک او همانند گرامریست‌های جوان بود، و مفاهیمی مانند «واک» یا ارجاعات به نظریه حنجره‌ای به سختی در آثار او یافت می‌شود. زمانی که هنینگ به مسائل مربوط به تاریخ دین می‌پرداخت، ارجاعات مشخصی به حقایق مربوط به دین زرتشتی و مانویت داشت و به طور گسترده اصول کریستین بارتولومه (q.v.)، هانس یاکوب پولوتسکی و دوره آن‌ها را تأیید و دفاع می‌کرد. خودداری او در مورد روش‌های نظریه‌ها و مدل‌های علمی زمان خود اغلب به جا بود. این امر
و مدل‌های علمی زمان خود اغلب به جا بود. این امر در واقع هنینگ را از وسوسه‌های نظریه‌های بی‌ثمر و روندهای با انگیزه سیاسی محافظت کرد. به میزان دستاوردهای او آسیبی نرساند، زیرا موقعیت تحقیقات ایران‌شناسی، چه در حوزه‌های باستان و چه در حوزه‌های کلاسیک، به گونه‌ای بود که عمدتاً آثار فیلولوژیک به عنوان مسائل پژوهشی مطرح بودند (و هستند)، و هنینگ برای این‌ها به طور منحصر به فردی با استعداد و آموزش دیده بود. در بیشتر موارد، حکم انتقادی او درباره نظریه‌ها و روش‌های جدید، و همچنین اعتقاد او مبنی بر اینکه «این یک
جدید، و همچنین اعتقاد او مبنی بر اینکه «این یک مغالطه است که فکر کنیم یک نظر جدید لزوماً درست است، یا یک نظر قدیمی لزوماً اشتباه» (نقل قول از ایلیا گرشوویچ در I. Gershevitch and Mary Boyce, eds., W. B. Henning Memorial Volume, London, 1970, p. xvii) درست از آب درآمده است. زندگی. والتر برونو هنینگ در اوت ۱۹۰۸ در راگنت در پروس شرقی متولد شد. تحصیلات دانشگاهی خود را در دانشگاه گوتینگن در رشتهٔ مطالعات ایرانی تحت نظر آندرس انجام داد و رسالهٔ دکتری خود را با موضوع بررسی فعل فارسی میانه در ۱۹۳۱ گذراند. در سال
بررسی فعل فارسی میانه در ۱۹۳۱ گذراند. در سال ۱۹۳۲ از طرف آکادمی پروس به سمت دبیری مجموعهٔ دست‌نوشته‌های مانوی تورفان منصوب شد. طی سال‌ها بعد سه مجموعه از دست‌نوشته‌های پارسی میانه و پارتی و مجموعه‌ای از متون سغدی را در برلین منتشر کرد. در سال ۱۹۳۶ به دعوت هارولد بیلی برای تصدی کرسی جامعهٔ پارسی برای مطالعات ایرانی در مدرسه مطالعات مشرق‌زمین و آفریقا به لندن رفت و مطالعات خود را در مورد متون تورفان ادامه داد. در سال ۱۹۴۶ به عنوان استاد مدعو به دانشگاه کلمبیا در نیویورک رفت و سال بعد به عنوان دانشیار مطالعات
در نیویورک رفت و سال بعد به عنوان دانشیار مطالعات آسیای میانه در دانشگاه لندن منصوب شد و در سال ۱۹۴۷ رتبهٔ استادی یافت. در سال ۱۹۴۹ خطابه‌های معروف خود را در آکسفورد ایراد کرد که به بررسی انتقادی آرای هرتسفلد و نیبرگ در مورد زرتشت می‌پرداخت. در سال ۱۹۵۰ به دعوت دولت ایران سفری به جنوب ایران کرد و تحقیقاتی بر کتیبه‌های سرمشهد، نقش رستم و کرتیر انجام داد. در سال ۱۹۵۴ به مدیریت شورای اجرایی مجموعهٔ کتیبه‌های ایرانی در لندن منصوب شد و تا پایان عمر این مسئولیت را بر عهده داشت. از سال ۱۹۵۷ سرپرستی بخش زبان‌ها و
بر عهده داشت. از سال ۱۹۵۷ سرپرستی بخش زبان‌ها و فرهنگ‌های خاورمیانه و نزدیک را در مدرسه مطالعات مشرق‌زمین و آفریقا در دانشگاه لندن به عهده گرفت. در سال ۱۹۶۱ پیشنهاد تصدی کرسی مطالعات ایرانی دانشگاه برکلی در کالیفرنیا را پذیرفت و طی سال‌های بعد مرکز جدیدی برای مطالعات ایرانی در آن دانشگاه ایجاد کرد. هنینگ بیش از هفتاد مقاله منتشر کرد که موضوعات گسترده‌ای را در بر می‌گرفت؛ بررسی متون مانوی به زبان‌های پارسی میانه، پارتی و سغدی، زبان بلخی، تفسیر سنگ‌نبشته‌های ساسانی از جمله کتیبهٔ سه‌زبانهٔ کعبه زرتشت، و
ساسانی از جمله کتیبهٔ سه‌زبانهٔ کعبه زرتشت، و مشکلات متون پهلوی و اوستایی. یک اثر منتشرنشدهٔ او تحت عنوان فرهنگ ریشه‌شناختی زبان فارسی به‌صورت مجموعه‌ای از برگه‌ها ناتمام باقی‌مانده‌است. هنینگ استاد راهنمای دورهٔ دکترای احسان یارشاطر بوده‌است. موضوع رسالهٔ یارشاطر این بوده‌است که زبان مردم آذربایجان نه ترکی بلکه زبانی بنام تاتی بوده‌است. شغل دانشگاهی. والتر برونو هنینگ در ۲۶ آگوست ۱۹۰۸ به عنوان فرزند یک مدیر ثبت اراضی در راگنیت، پروس شرقی به دنیا آمد. او در دوران دانش‌آموزی به ویژه در ریاضیات برتری داشت،
دوران دانش‌آموزی به ویژه در ریاضیات برتری داشت، به طوری که یکی از معلم‌هایش به او توصیه کرد زبان‌ها را به عنوان موضوع مطالعات خود انتخاب نکند. او شروع به تحصیل ریاضیات در دانشگاه گوتینگن کرد و علاقه‌اش به تاریخ ریاضیات او را به مطالعه دستاوردهای ریاضیدانان مسلمان قرون وسطی سوق داد که این امر باعث شد شروع به یادگیری زبان عربی کند. این اشتغال به موضوعات شرقی، او را تحت تأثیر فردریش کارل آندره‌آس، مفسر الهام‌بخش متون باستانی ایرانی با دانش و ایده‌های فراوانش قرار داد. این واقعیت که هنینگ به عنوان دانشجوی
قرار داد. این واقعیت که هنینگ به عنوان دانشجوی آندریاس به یک متخصص ایران‌شناسی تبدیل شد، از بزرگترین شایستگی‌های این معلم و الهام‌بخش بی‌نظیر است. او در طول زندگی‌اش از آندریاس سپاسگزار بود، اما در برخی از مسیرهای اشتباه او را دنبال نکرد. پس از کار کوتاهش در لیدن بر روی «هماهنگی سنت اسلامی» (حدیث)، هنینگ دکترای خود را در سال‌های ۱۹۳۰/۳۱ با کار برنده جایزه‌اش درباره «فعل فارسی میانه در متون تورفان» دریافت کرد که برای مطالعه فارسی میانه یک کمک ضروری باقی مانده است. او به طور سیستماتیک الگوی دستور زبان فارسی
است. او به طور سیستماتیک الگوی دستور زبان فارسی میانه را که کارل سالمان در طرح کلی فیلولوژی ایرانی خود توسعه داده بود، دنبال کرد، که این الگو مورد آزمایش قرار گرفته و دوباره توسط A. Ghilain در مقاله خود درباره زبان پارتی پذیرفته شد. سپس آکادمی علوم پروس در برلین در سال ۱۹۳۲ به هنینگ ماموریت داد تا ویرایش پس از مرگ آندریاس از متون تورفان ایرانی را که ناتمام مانده بود، ویرایش کند. متعاقباً مجموعه‌های متون فارسی میانه و پارتی به صورت موضوعی و با سرعت زیاد در گزارش‌های آکادمی علوم پروس منتشر شد: «مانی‌خانی‌های
آکادمی علوم پروس منتشر شد: «مانی‌خانی‌های ایرانی میانه از ترکستان چین» I، ۱۹۳۲ (یک متن کیهان‌شناختی فارسی میانه)، II، ۱۹۳۳b (متون منثور و شعری کوتاه فارسی میانه)، III، ۱۹۳۴a (متون منثور و شعری کوتاه پارتی). هنینگ به روشی بین ویرایش بدون حاشیه و حاشیه‌نویسی گسترده آثار قبلی، راه درست را پیدا کرد و هرگز روش آوانویسی و رونویسی متون مکس مولر را دنبال نکرد. او در ویرایش سال ۱۹۳۴ خود، این روش رونویسی با حروف عبری—که سالمان معرفی کرده بود—را با استفاده صریح و کاربردی از حروف لاتین برای آوانویسی جایگزین کرد. این
از حروف لاتین برای آوانویسی جایگزین کرد. این روش برای متون به همه زبان‌های ایرانی که با خط مانوی نوشته شده بودند، به وضوح قابل تایپ بود و از آن زمان برای ارائه متون تورفان ایرانی مورد استفاده قرار گرفته است. جای تاسف است که این ویرایش‌ها مشخص نمی‌کنند کدام یک از کشفیات از آندریاس و کدام یک از هنینگ بوده است. اما آنچه اهمیت دارد، ارزش علمی بالای ویرایش‌ها، کیفیت کار ویرایشی، ارزش شناختی متون و گستردگی آن‌ها است که از تمام ویرایش‌های قبلی پیشی گرفت. تحقیقات بعدی نتوانست چیز زیادی به نتایج حاصل شده توسط
بعدی نتوانست چیز زیادی به نتایج حاصل شده توسط آندریاس و هنینگ اضافه کند، و اگر هم اضافه کرد، تنها ارزش متون به دقت انتخاب شده توسط ویراستاران را افزایش داد. نمونه‌ای از این امر، اثبات هانس هاینریش شادر است که داستان ماموریت مانوی M2 در شخصیت پتیگ به یکی از شاگردان مانی، پاتیچیوس، اشاره می‌کند که نام پدر مانی نیز بود. یک ویرایش جدید گسترده و تصحیح شده از متون اولیه هنینگ، که تصحیحات آن تا حدی مربوط به خود هنینگ است، توسط مری بویس در مجموعه‌ای که او به عنوان کتابخوان برای اهداف آموزشی آماده کرده بود، تولید
کتابخوان برای اهداف آموزشی آماده کرده بود، تولید شده است. چهارمین ویرایش هنینگ، «یک کتاب دعا و اعتراف مانوی» (۱۹۳۷)، تنها و بدون شک بزرگترین دستاورد ویرایشی اوست. او موفق شد مجموعه‌ای حجیم از متون سغدی مانوی را رمزگشایی کند، که برای درک آن هیچ موازی یا مدلی در دسترس نبود و واژگان آن عملاً ناشناخته بود، و بدین ترتیب پایه و اساس تحقیقات در ادبیات سغدی مانوی را بنا نهاد. سال‌های ۱۹۳۶ و ۱۹۳۷ را می‌توان به عنوان نقطه عطفی در زندگی و کار هنینگ دانست. برای خود او و برای ماریا پولوتسکی، خواهر مصرشناس و سامی‌شناس
و برای ماریا پولوتسکی، خواهر مصرشناس و سامی‌شناس مشهور آلمانی-یهودی که در سال ۱۹۳۷ همسر او شد (او جان خود را در سال ۱۹۳۶ به خطر انداخت تا او را از آلمان خارج کند)، انتقال او به انگلستان در سال ۱۹۳۶ به معنای فرار از رژیم فاشیست حاکم بر آلمان بود. خروج او از آلمان به این معنا بود که تعهدات آموزشی از انواع مختلف باید جایگزین فعالیت پژوهشی او در آکادمی می‌شد، اما این به معنای پایان کار پژوهشی او نبود. برعکس، این امر منجر به گسترش کار آکادمیک او شد که تقریباً تمام موضوعات فیلولوژی ایرانی میانه، بسیاری از مسائل
موضوعات فیلولوژی ایرانی میانه، بسیاری از مسائل گویش‌شناسی ایرانی نو، تاریخ زبان‌شناسی فارسی نو و تحقیقات اوستایی، و حتی تحقیقات درباره همسایگان غیر ایرانی را شامل می‌شد. او اکنون کار و زمان خود را به حل مشکلاتی که به نظرش قابل حل بودند و برای ایران‌شناسی مهم می‌دانست، اختصاص داد. بنابراین او به جای تولید ویرایش‌های متنی حجیم قبلی خود با ماهیت تک‌نگاری، مقالاتی نوشت. مقاله حل مسئله به شکلی تبدیل شد که هنینگ با خوانندگان خود ارتباط برقرار می‌کرد، و اگرچه او گهگاهی هنوز تک‌نگاری‌هایی می‌نوشت (مثلاً «سغدی‌ها»،
هنوز تک‌نگاری‌هایی می‌نوشت (مثلاً «سغدی‌ها»، ۱۹۴۰؛ «زرتشت: سیاستمدار یا جادوگر؟»، ۱۹۵۱)، این‌ها بیشتر شبیه مجموعه‌های بسیار فشرده بودند. یک تک‌نگاری نمونه‌وار، «ایرانی میانه» او است، که یک اثر کلاسیک در توصیف زبان‌شناسی ایرانی است (۱۹۵۸). از ویژگی‌های این دوره در کار هنینگ، روی آوردن او به زبان انگلیسی کشور میزبانش است که به آن به اندازه زبان مادری خود مسلط بود. اما او هرگز زبان آلمانی مادری خود را رها نکرد؛ «ایرانی میانه» مذکور او نمونه‌ای بارز از زبان آکادمیک آلمانی دقیق و مختصر، و در عین حال به وضوح
آکادمیک آلمانی دقیق و مختصر، و در عین حال به وضوح قابل فهم و ظریف است. هنینگ از سال ۱۹۳۶ به عنوان «سخنران جامعه پارسی در مطالعات ایرانی» در مدرسه مطالعات شرقی لندن و از سال ۱۹۳۹ به عنوان مدرس ارشد فعال بود. شیوع جنگ جهانی دوم فعالیت آکادمیک او را قطع کرد و در سال ۱۹۴۰ به عنوان شهروند یک کشور متخاصم در جزیره من بازداشت شد. این دوره برای هنینگ و همسرش بسیار دشوار بود، به ویژه که دخترشان آن در این زمان به دنیا آمد. پس از آزادی، او مدرسه را به کمبریج دنبال کرد، جایی که مدرسه به آنجا تخلیه شده بود. در سال ۱۹۴۶
جایی که مدرسه به آنجا تخلیه شده بود. در سال ۱۹۴۶ هنینگ به عنوان استاد مهمان در دانشگاه کلمبیا در نیویورک به تدریس زبان‌های سانسکریت و ایرانی پرداخت. او در نهایت رئیس بخش زبان‌ها و فرهنگ‌های خاور نزدیک و میانه در مدرسه مطالعات شرقی و آفریقایی شد، اما در سال ۱۹۶۱ یک کرسی استادی را در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی پذیرفت، جایی که تا زمان مرگش در ۸ ژانویه ۱۹۶۷ به عنوان استاد مطالعات ایرانی فعالیت کرد. مرگ زودهنگام این محقق بزرگ بر اثر سقوط، سرنوشت مردی را رقم زد که در سال‌های اولیه زندگی خود بر اثر بیماری جدی
که در سال‌های اولیه زندگی خود بر اثر بیماری جدی معلول شده بود و دستاورد ذهنی عظیم او با وجود مشکلات جسمی‌اش حاصل شده بود. «روح او بدنش را نفی می‌کرد»، همانطور که در یکی از تعداد بی‌شمار آگهی‌های فوت او گفته شد. مری بویس، که چندین خاطره زیر درباره هنینگ را مدیون او هستم، نوشت: «یک بیماری دوران کودکی منجر به ضعف جسمی مادام‌العمر شد، اما او با این وجود استقامت فکری عظیمی داشت. او ترجیح می‌داد شب‌ها کار کند (عادتی که به عنوان دانشجوی آندره‌آس کسب کرده بود)، زیرا زمانی بدون وقفه بود». واژه‌شناسی در شاخه‌های
زیرا زمانی بدون وقفه بود». واژه‌شناسی در شاخه‌های زبان‌های ایرانی میانه. هنینگ، مانند بسیاری دیگر از متخصصان در مطالعات ایران و ترکیه، مطالعه متون تورفان را پایه‌ای محکم برای تحقیقات بعدی خود در زمینه فیلولوژی باستان قرار داد. او پس از ترک آکادمی نیز به این موضوع وفادار ماند و می‌توان گفت که بیشتر تحقیقات بعدی خود را به آن اختصاص داد و نتایج متعددی به دست آورد. در اینجا چند نمونه به ترتیب زمانی آورده شده است: هنینگ همچنین دانشجویان خود را در کارش بر روی متون ایرانی تورفان درگیر کرد و تحت راهنمایی و همکاری
ایرانی تورفان درگیر کرد و تحت راهنمایی و همکاری او، آثار بنیادی در ایران‌شناسی مانند «گرامر سغدی مانوی» اثر ایلیا گرشویچ؛ «دوره‌های سرود مانوی در پارتی» و مهمتر از همه، «فهرست نسخ خطی ایرانی به خط مانوی در مجموعه تورفان آلمان» اثر ماری بویس پدید آمدند. اثر اخیر یک کمک ضروری بود و برای هر کار بعدی در مورد متون ایرانی تورفان ضروری باقی ماند. مشارکت‌های هنینگ در تحقیقات تورفان از این جهت بیشتر قابل تحسین است که تحت شرایط کاری دشوار انجام شد. از زمانی که آلمان را ترک کرد، به جز یک بازدید کوتاه از آکادمی در سال
ترک کرد، به جز یک بازدید کوتاه از آکادمی در سال 1958، از دسترسی مستقیم به متون تورفان محروم بود. این درست است که حامیان فهمیده‌ای مانند ه. لودرز، ر. هارتمن و ه. گراپو، که مسئول نگهداری مجموعه تورفان بودند، تمام تلاش خود را تحت شرایط دشوار ناسیونال سوسیالیسم و تقسیم بعدی آلمان برای تامین عکس‌های متنی و حفظ حقوق انتشار او انجام دادند و او نیز به موقع توانست از کار دانشجویان خود در آکادمی برلین بهره‌مند شود؛ اما کسانی که روی متون تورفان کار می‌کنند به خوبی می‌دانند که هر انتشار به بررسی و بازبینی مداوم
می‌دانند که هر انتشار به بررسی و بازبینی مداوم خوانش‌ها با اصل نیاز دارد. هنینگ از انجام این کار بازداشته شد و بدین ترتیب، برای مثال، نتوانست قطعه M 48 از تاریخ مأموریت مانوی را با قطعات متعدد دیگر ترکیب کند و جزئیات جالبی در مورد تغییر دین توران‌شاه به دست آورد. با این وجود، این از ویژگی‌های تیزبینی و قضاوت قابل اعتماد هنینگ است که او امکان ساختار قطعات این صفحه را به درستی حدس زد: "با کمک نسخ اصلی ممکن است بتوان صفحات کاملی از این و چند قطعه دیگر را تولید کرد،" او در سال 1945 نوشت. دو زبان ایرانی میانه،
کرد،" او در سال 1945 نوشت. دو زبان ایرانی میانه، خوارزمی و باختری، از طریق تحقیقات هنینگ به نور آمدند و او بینش‌های اساسی در مورد ساختار گرامری و واژگان آنها به دست آورد. هنینگ از سال 1936 با زبان خوارزمی آشنا بود؛ و قابل تحسین است که او چگونه در عرض چند هفته توانست جزئیات بسیاری از آواشناسی، ساختار شکل و واژگان را از مواد محدود موجود در قنیة المنیه مختار زاهدی تعریف کند. مقاله او با عنوان «زبان خوارزمی» با آگاهی از واژگان غنی خوارزمی مقدمة الأدب محمود زمخشری نوشته شد. یک نقص جدی این اثر او، که عمدتاً