payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد که بعدها به‌طور مرتب در آثار هنری آلبوم‌های بعدی حضور یافت. آلبوم "کشتن کسب و کار من است… و کاسبی روبراه است!" دارای قطعهٔ «مکانیکس» بود که ماستین آن را در زمان حضورش در متالیکا نوشته بود. هرچند ماستین پس از اخراجش به متالیکا گفته بود از آثارش استفاده نکنند، متالیکا نسخه متفاوتی از این ترانه را با نام «چهار سوار» با تمپویی کندتر و بخشی ملودیک در میانه آهنگ ضبط کردند. این آلبوم همچنین شامل بازخوانی ترانهٔ «این چکمه‌ها برای راه رفتن ساخته شده‌اند» از نانسی سیناترا بود که با سرعت بیشتر و اشعاری تغییریافته
سیناترا بود که با سرعت بیشتر و اشعاری تغییریافته اجرا شد. نسخه مگادث در دهه ۱۹۹۰ جنجالی شد، زیرا لی هزلوود، خالق اصلی این ترانه، تغییرات ماستین را «زشت و توهین‌آمیز» خواند. به همین دلیل، تحت فشار قانونی، این ترانه از نسخه‌های منتشرشده بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۱ حذف شد. در میانه سال ۱۹۸۵، مگادث همراه با گروه اسپید متال کانادایی اکسایدر اولین تور خود در آمریکای شمالی را با نام «کشتن برای زندگی» برگزار کرد. در این زمان، مایک آلبرت، گیتاریست، جایگزین کریس پولند شد که با اعتیاد به مواد مخدر دست‌وپنجه نرم می‌کرد.
که با اعتیاد به مواد مخدر دست‌وپنجه نرم می‌کرد. اگرچه آلبرت قرار بود جایگزینی دائمی باشد، پولند در اکتبر ۱۹۸۵، کمی پیش از شروع ضبط دومین آلبوم گروه برای کامبت رکوردز، دوباره به مگادث پیوست. "صلح خوب می‌فروشه… اما کیه که بخره؟" (۱۹۸۶–۱۹۸۷). به گفته ماستین، مگادث تحت فشار بود تا آلبوم موفق دیگری ارائه دهد: «آلبوم دوم برای هر گروهی سرنوشت‌ساز است؛ یا به سطح بالاتری می‌رسید، یا آغاز افولتان رقم می‌خورد.» ماستین موسیقی این آلبوم را نوشت و دیگر اعضای گروه ایده‌هایی برای تنظیم ترانه‌ها پیشنهاد کردند. این آلبوم با
برای تنظیم ترانه‌ها پیشنهاد کردند. این آلبوم با بودجه ۲۵٬۰۰۰ دلاری کامبت رکوردز تهیه شد. گروه که از محدودیت‌های مالی این شرکت ناراضی بود، از کامبت جدا شد و با کپیتال رکوردز قرارداد بست. کپیتال حقوق آلبوم را خرید و پال لانی را به‌عنوان تهیه‌کننده به کار گرفت تا ضبط‌های پیشین را بازمیکس کند. آلبوم "صلح خوب می‌فروشه… اما کیه که بخره؟" که در اواخر سال ۱۹۸۶ منتشر شد، از صدایی شفاف‌تر و ترانه‌سرایی پیشرفته‌تری برخوردار بود. ماستین قصد داشت اشعاری با مضامین اجتماعی بنویسد، برخلاف گروه‌های جریان اصلی هوی متال که
بنویسد، برخلاف گروه‌های جریان اصلی هوی متال که از «لذت‌های افسارگسیخته» می‌خواندند. این آلبوم به دلیل دیدگاه‌های سیاسی‌اش برجسته شد و به گسترش پایگاه هواداران مگادث کمک کرد. قطعهٔ عنوان آلبوم به‌عنوان دومین تک‌آهنگ منتشر شد و موزیک‌ویدئوی آن به‌صورت منظم از ام‌تی‌وی پخش گردید. در فوریه ۱۹۸۷، مگادث به‌عنوان گروه افتتاح‌کننده در تور آلیس کوپرشرکت کرد و در ماه بعد، اولین تور جهانی خود را به‌عنوان گروه اصلی در بریتانیا آغاز نمود. این تور که ۷۲ هفته طول کشید، با پشتیبانی گروه‌های اورکیل و نکروز برگزار شد و در
پشتیبانی گروه‌های اورکیل و نکروز برگزار شد و در ایالات متحده ادامه یافت. در جریان این تور، ماستین و الفسون به فکر اخراج ساموئلسون به دلیل سوءمصرف مواد مخدر افتادند. به گفته ماستین، ساموئلسون هنگام مستی به‌شدت غیرقابل کنترل شده بود. چاک بلر، درامر، در تاریخ‌های پایانی تور با مگادث همراه شد، زیرا اعضای گروه نگران بودند که ساموئلسون نتواند ادامه دهد. پولند نیز با ماستین دچار اختلاف شد و متهم گردید که تجهیزات گروه را برای خرید هروئین فروخته است. در نتیجه، ساموئلسون و پولند در سال ۱۹۸۷ از مگادث کنار گذاشته شدند
و پولند در سال ۱۹۸۷ از مگادث کنار گذاشته شدند و بلر به‌عنوان درامر ثابت گروه برگزیده شد. پولند ابتدا با جی رینولدز از گروه مَلِس جایگزین شد، اما هنگامی که گروه کار روی آلبوم بعدی را آغاز کرد، رینولدز پس از شش هفته هنگام ضبط سومین آلبوم مگادث، جای خود را به جف یانگ، معلم گیتارش، داد. "تا این‌جای کار خوبه! خب که چی بشه!" (۱۹۸۸–۱۹۸۹). با بودجه‌ای که از یک شرکت بزرگ موسیقی تأمین شده بود، آلبوم "تا این‌جای کار خوبه! خب که چی بشه!" به تهیه‌کنندگی پال لانی بیش از پنج ماه طول کشید تا ضبط شود. روند تولید با مشکلات
پنج ماه طول کشید تا ضبط شود. روند تولید با مشکلات زیادی روبه‌رو بود که بخشی از آن به مبارزه ماستین با اعتیاد به مواد مخدر برمی‌گشت. ماستین بعدها گفت: «تهیه "تا این‌جای کار خوبه! خب که چی بشه!" افتضاح بود، بیشتر به خاطر موادی که مصرف می‌کردیم و اولویت‌هایی که در اون زمان داشتیم یا نداشتیم.» ماستین با لانی به اختلاف خورد، اختلافی که از اصرار لانی به ضبط جداگانه درام‌ها و سنج‌ها شروع شد؛ روشی که برای درامرهای راک بی‌سابقه بود. در نهایت، رابطه ماستین و لانی در مرحله میکس به تیرگی کشید و لانی کنار گذاشته شد.
مرحله میکس به تیرگی کشید و لانی کنار گذاشته شد. سپس مایکل واگنر جای او را گرفت و آلبوم را از نو میکس کرد. "تا این‌جای کار خوبه! خب که چی بشه!" در ژانویه ۱۹۸۸ منتشر شد و مورد استقبال هواداران و منتقدان قرار گرفت. این آلبوم شامل نسخه بازخوانی ترانهٔ «هرج‌ومرج در پادشاهی متحد» از گروه سکس پیستولز بود؛ ماستین بعدها گفت که متن ترانه را تغییر داده چون فکر می‌کرد آن‌ها را اشتباه شنیده است. برای پشتیبانی از این آلبوم، مگادث تور کنسرت جهانی‌ای را آغاز کرد که نزدیک به هشت ماه طول کشید. این گروه به همراه سوتیج در تور
هشت ماه طول کشید. این گروه به همراه سوتیج در تور گروه دیو و همچنین در تور آیرن میدن در آمریکا به‌عنوان افتتاح‌کننده کنسرت اجرا کرد. همچنین آن‌ها در تور آمریکای شمالی با گروه‌های وارلاک و سنکچوئری (که آلبوم اولش به تهیه‌کنندگی ماستین ساخته شده بود) به‌عنوان هنرمند اصلی روی صحنه رفتند و در تور اروپایی با گروه‌های تستمنت، نیوکلئیر اسالت، فلوتسم اند جتسم و سنکچوئری شرکت کردند. در ژوئن ۱۹۸۸، مگادث در مستند "زوال تمدن غرب، بخش دوم: سال‌های متال" ساختهٔ پنلوپه اسفیریس حضور یافت. این مستند به بررسی هوی متال لس
اسفیریس حضور یافت. این مستند به بررسی هوی متال لس آنجلس در اواخر دهه ۱۹۸۰ پرداخت و اسفیریس، که پیش‌تر کارگردانی موزیک ویدئوی «بیدار شو مرده» از مگادث را بر عهده داشت، تصمیم گرفت این گروه را در مستند بگنجاند تا تفاوتی جدی‌تر در مقایسه با گروه‌های گلم متال نشان دهد. ماستین بعدها این فیلم را ناامیدکننده توصیف کرد و گفت که این اثر مگادث را با «یه مشت گروه بی‌ارزش» هم‌ردیف کرده بود. در اوت همان سال، گروه در فستیوال مانستر آو راک در کسل دونینگتون انگلستان روی صحنه رفت و برای بیش از ۱۰۰ هزار نفر اجرا کرد. در یکی
رفت و برای بیش از ۱۰۰ هزار نفر اجرا کرد. در یکی از اجراها، لارس اولریک، درامر متالیکا و هم‌گروهی سابق ماستین، به‌عنوان مهمان حضور یافت. مگادث به تور اروپایی مانستر آو راک اضافه شد، اما پس از اولین اجرا به دلیل مشکلات اعتیاد الِفسون، که فوراً تحت درمان قرار گرفت، از تور خارج شد. گروه تستمنت جایگزین اجرای مگادث شد. کمی پس از حضور در مانستر آو راک، ماستین، بلر و یانگ را اخراج کرد و تور استرالیای مگادث را لغو نمود. او بعدها گفت: «در جاده، همه‌چیز از یه درگیری مرزی کوچیک به یه جنگ تمام‌عیار تبدیل شد. فکر می‌کنم
کوچیک به یه جنگ تمام‌عیار تبدیل شد. فکر می‌کنم خیلی از ما به خاطر [مواد] نوسان داشتیم.» در طول تور، ماستین متوجه مشکلاتی با بلر شد و نیک منزا را به‌عنوان تکنسین درام بلر آورد. مثل مورد ساموئلسون، انتظار می‌رفت منزا در صورت ناتوانی بلر در ادامه تور، جای او را بگیرد. منزا در سال ۱۹۸۹ جایگزین بلر شد. اخراج یانگ هم به شک ماستین دربارهٔ رابطه او با دوست‌دختر وقتش برمی‌گشت، اتهامی که یانگ آن رد کرد. گروه نتوانست به‌سرعت جایگزین مناسبی برای یانگ پیدا کند. هرچند سال ۱۹۸۹ اولین سالی بود که مگادث از زمان تأسیسش هیچ
۱۹۸۹ اولین سالی بود که مگادث از زمان تأسیسش هیچ توری برگزار نکرد و حتی یک اجرا هم نداشت، اما آن‌ها نسخه بازخوانی ترانه «دیگه آقای مهربون نیستم» از آلیس کوپر را ضبط کردند که در موسیقی متن فیلم ترسناک "شوکر" ساخته وس کریون به کار رفت. ویدئوی این ترانه توسط پنلوپه اسفیریس کارگردانی شد که آن را «کاری هرکول‌وار» توصیف کرد، چون ماستین به دلیل اعتیادش نمی‌توانست گیتار بزند. در مارس ۱۹۸۹، در جریان تست نوازنده جدید برای گیتار لید، ماستین به جرم رانندگی تحت تأثیر مواد و داشتن مواد مخدر پس از برخورد با خودروی
مواد و داشتن مواد مخدر پس از برخورد با خودروی پارک‌شده‌ای که یک افسر پلیس غیرشیفت در آن بود، دستگیر شد. او کمی بعد به دستور دادگاه وارد برنامه بازپروری شد و برای اولین بار در ده سال گذشته پاک شد. "راست این پیس" (۱۹۹۰–۱۹۹۱). با هوشیاری ماستین، مگادث به جستجوی لید گیتاریست جدید ادامه داد. اسلش، گیتاریست گروه گانز ان روزز، به‌صورت غیررسمی با ماستین و الفسون می‌نواخت و به نظر می‌رسید که ممکن است به مگادث بپیوندد، اما او در نهایت با گانز ان روزز ماند. دایمبگ دارل از گروه پنترا برای این جایگاه پیشنهاد شد، اما
از گروه پنترا برای این جایگاه پیشنهاد شد، اما این معامله به نتیجه نرسید، زیرا ماستین درخواست او برای آوردن برادرش، وینی پال (درامر پنترا) را رد کرد؛ چرا که او پیش‌تر منزا را به کار گرفته بود. این پیشنهاد همچنین به کریس اولیوا داده شد، اما او هم نپذیرفت، زیرا نمی‌خواست سوتیج را ترک کند. جف لومیس، که بعدها گروه پراگرسیو متال نورمور را تشکیل داد، نیز تست داد، ولی ماستین او را به دلیل سن کمش (۱۸ سال) برای پیوستن مناسب ندانست. در نهایت، مارتی فریدمن به توصیهٔ ران لافیت، یکی از اعضای مدیریت کپیتال، جای گیتاریست
لافیت، یکی از اعضای مدیریت کپیتال، جای گیتاریست را پر کرد. لافیت آلبوم سولوی فریدمن به نام "بوسهٔ اژدها" را که زمانی در گروه کاکفنی ضبط شده بود، شنیده بود. ماستین و الفسون از سبک فریدمن راضی بودند و احساس کردند که او موسیقی مگادث را به خوبی درک می‌کند. با حضور فریدمن، گروه ترکیبی را تکمیل کرد که طرفداران آن را ترکیب قطعی و ماندگار مگادث می‌شناسند. گروه احیاشده در مارس ۱۹۹۰ با تهیه‌کنندهٔ مشترک، مایک کلینک، وارد استودیوی رامبو ریکوردرز شد تا کار روی آلبومی را آغاز کند که به‌عنوان تحسین‌شده‌ترین اثر مگادث از
آغاز کند که به‌عنوان تحسین‌شده‌ترین اثر مگادث از نظر منتقدان شناخته می‌شود: "راست این پیس". کلینک نخستین تهیه‌کننده‌ای بود که یک آلبوم مگادث را بدون اخراج شدن به پایان رساند. فرایند ضبط این آلبوم در ویدئوی خانگی "قطعات زنگ‌زده" (Rusted Pieces) مستند شد که در سال ۱۹۹۱ با شش موزیک‌ویدئو و مصاحبه‌ای با گروه منتشر گردید. "راست این پیس" در سپتامبر ۱۹۹۰ منتشر شد و در آمریکا در رتبهٔ ۲۳ و در بریتانیا در رتبهٔ ۸ جدول فروش قرار گرفت. ماستین سبکی از ترانه‌نویسی به وجود آورده بود که از نظر ریتم پیچیده و همچنین
به وجود آورده بود که از نظر ریتم پیچیده و همچنین پیشرفته و نوآورانه بود؛ ترانه‌ها شامل سولوهای گیتار طولانی‌تر و تغییرات مکرر در تمپو بودند. این آلبوم که توسط مجلهٔ "دسیبل" به‌عنوان اثری تعیین‌کننده در ژانر ترش متال توصیف شد، جایگاه مگادث را در صنعت موسیقی تثبیت کرد. تک‌آهنگ‌های «جنگ‌های مقدس... موعد مجازات» و «آشیانه ۱۸» از این آلبوم، هر دو با موزیک‌ویدئو همراه شدند و به قطعات ثابت اجراهای زنده تبدیل گشتند. "راست این پیس" در سال ۱۹۹۱ نامزد جایزه گرمی برای بهترین اجرای متال شد و سومین آلبوم پلاتینیوم (فروش
اجرای متال شد و سومین آلبوم پلاتینیوم (فروش یک میلیون نسخه در آمریکا) گروه بود که در دسامبر ۱۹۹۴ گواهی آن را دریافت کرد. در اوایل سال ۱۹۹۰، مگادث به همراه اسلیر، تستمنت و سویسایدال تندنسیز در تور موفق اروپایی برخورد تایتان‌ها (Clash of the Titans) شرکت کرد که با حضور چندین گروه ترش متال آمریکایی بود. بخش آمریکایی این تور سال بعد با حضور مگادث، اسلیر و انترکس آغاز شد و آلیس این چینز به‌عنوان گروه پشتیبان حضور داشت. در این تور سه گروه اصلی به نوبت در جایگاه‌های زمانی مختلف اجرا می‌کردند. علاوه بر تور برخورد
زمانی مختلف اجرا می‌کردند. علاوه بر تور برخورد تایتان‌ها، مگادث (به همراه تستمنت) در اواخر سال ۱۹۹۰ از تور جوداس پریست برای آلبومشان "نابودگر درد" در آمریکای شمالی پشتیبانی کرد و در ژانویه ۱۹۹۱ در دومین فستیوال راک این ریو حضور یافت. در ژوئیه ۱۹۹۱، ترانه «برو به جهنم» (Go to Hell) در فیلم "سفر وحشیانه بیل و تد" و موسیقی متن آن به کار رفت. "شمارش معکوس برای انقراض" (۱۹۹۲–۱۹۹۳). موسیقی آلبوم استودیویی پنجم مگادث در دو دوره جداگانه نوشته شد. دوره اول پس از پایان تور برخورد تایتان‌ها آغاز شد و دوره دوم در
پایان تور برخورد تایتان‌ها آغاز شد و دوره دوم در پاییز سال ۱۹۹۱، پس از یک استراحت یک‌ماهه، انجام گرفت. جلسات ضبط این آلبوم از ژانویه ۱۹۹۲ در استودیو انترپرایز در بربنک، کالیفرنیا شروع شد. مکس نورمن به‌عنوان تهیه‌کننده انتخاب شد، زیرا گروه از کار او در میکس آلبوم "راست این پیس" راضی بود. مگادث نزدیک به چهار ماه را در استودیو با نورمن گذراند تا آلبومی را بنویسد و ضبط کند که به موفق‌ترین اثر تجاری این گروه با عنوان "شمارش معکوس برای انقراض" تبدیل شد. عنوان آلبوم توسط منزا پیشنهاد شده بود و هر یک از اعضای گروه
توسط منزا پیشنهاد شده بود و هر یک از اعضای گروه در نوشتن ترانه‌های آن مشارکت داشتند. الفسون توضیح داد که گروه برای این آلبوم رویکرد خود را در ترانه‌سرایی تغییر داد و شروع به خلق ترانه‌هایی ملودیک‌تر کرد. آلبوم "شمارش معکوس برای انقراض" در ژوئیه ۱۹۹۲ منتشر شد و در جایگاه دوم جدول "بیلبورد" ۲۰۰ قرار گرفت و در ایالات متحده دوبار گواهی‌نامه پلاتین دریافت کرد. این آلبوم در سال ۱۹۹۳ نامزد جایزه بهترین اجرای متال در جوایز گرمی شد و ترانه عنوان آن («Countdown to Extinction») در همان سال جایزه جنسیس را از سوی انجمن
در همان سال جایزه جنسیس را از سوی انجمن Humane به‌دلیل افزایش آگاهی‌بخشی دربارهٔ مسائل حقوق حیوانات به دست آورد. الفسون بعدها اظهار داشت که او و فریدمن از اینکه مگادث برنده گرمی نشد احساس سرخوردگی داشتند شدند: «لحظه عجیبی بود، انگار تمام زحمتی که برای رسیدن به آن شب امیدبخش کشیده بودیم، در یک ثانیه از بین رفت.» تور جهانی برای پشتیبانی از این آلبوم در اواخر سال ۱۹۹۲ آغاز شد و گروه‌های پنترا و وایت زامبی به‌عنوان گروه‌های مکمل در آن حضور داشتند. این تور شامل بخش آمریکای شمالی در اوایل سال ۱۹۹۳ بود که گروه
بخش آمریکای شمالی در اوایل سال ۱۹۹۳ بود که گروه استون تمپل پایلتس به‌عنوان هنرمند افتتاحیه کنسرت در آن شرکت داشت. یک ماه پس از شروع این بخش، باقی اجراها، از جمله کنسرت‌های ژاپن، به دلیل بازگشت ماستین به مصرف مواد لغو شد و او در اورژانس بیمارستان بستری شد. پس از هفت هفته توان‌بخشی، ماستین دوباره هوشیار شد و گروه به استودیو بازگشت تا ترانه «دوباره خشمگین» را ضبط کند. این ترانه در موسیقی متن فیلم "آخرین قهرمان اکشن" (۱۹۹۳) جای گرفت و در سال ۱۹۹۴ نامزد گرمی شد. در اواسط سال ۱۹۹۳، مگادث در چندین نمایش در اروپا
در اواسط سال ۱۹۹۳، مگادث در چندین نمایش در اروپا همراه با متالیکا اجرا کرد. اولین اجرا در میلتون کینز بول در انگلستان بود که گروه دایمند هد نیز در آن حضور داشت. در ژوئیه، مگادث به‌عنوان گروه افتتاحیه تور ایروسمیث انتخاب شد، اما پس از سه اجرا از برنامه کنار گذاشته شد. ایروسمیث اعلام کرد که مگادث به دلیل رفتار غیرقابل پیش‌بینی ماستین «اخراج» شد، در حالی که کپیتال رکوردز دلیل آن را «محدودیت‌های هنری» عنوان کرد. پس از لغو تور ایالات متحده، مگادث به استودیو بازگشت و ترانه «۹۹ راه برای مردن» را ضبط کرد که در
و ترانه «۹۹ راه برای مردن» را ضبط کرد که در آلبوم گردآوری‌شدهٔ "تجربه بیویس و بات‌هد" (The Beavis and Butt-Head Experience) در نوامبر منتشر شد. این آلبوم شامل ترانه‌هایی بود که با عناصر شخصیت‌های اصلی مجموعه انیمیشنی "بیویس و بات‌هد" ترکیب شده بود و ترانه «۹۹ راه برای مردن» هم در جوایز گرمی ۱۹۹۵ نامزد بهترین اجرای متال شد. در همین جلسات، مگادث نسخه بازخوانی ترانه «پارانوید» از بلک سبث را ضبط کرد که در آلبوم تجلیل بلک سبث با عنوان "" منتشر گردید و سال بعد نامزد گرمی شد. "یوثانیژیا" (۱۹۹۴–۱۹۹۵). در اوایل سال
گرمی شد. "یوثانیژیا" (۱۹۹۴–۱۹۹۵). در اوایل سال ۱۹۹۴، مگادث با تهیه‌کننده مکس نورمن برای ساخت آلبوم بعدی دوباره همکاری کرد. با توجه به اینکه سه نفر از اعضای گروه در آریزونا زندگی می‌کردند، کار اولیه در استودیوی فاز فور (Phase Four) در فینیکس آغاز شد. اما چند روز پس از شروع پیش‌تولید، مشکلات تجهیزات استودیوی فاز فور، گروه را مجبور کرد به دنبال استودیوی دیگری بگردد. ماستین، رهبر گروه، اصرار داشت که ضبط در آریزونا انجام شود، اما هیچ استودیوی مناسبی پیدا نشد. به درخواست نورمن، گروه تصمیم گرفت استودیوی ضبط خودش
درخواست نورمن، گروه تصمیم گرفت استودیوی ضبط خودش را در یک انبار اجاره‌ای در فینیکس بسازد که بعداً به نام "فَت پلنت این هنگر ۱۸" (Fat Planet in Hangar 18) شناخته شد. در حالی که استودیو در حال ساخت بود، بخش زیادی از ترانه‌سرایی و تنظیم‌های پیش‌تولید در استودیوی وینتیج رکوردرز در فینیکس انجام شد. به پیشنهاد نورمن، آهنگ‌های آلبوم با تندای کندتر از آلبوم‌های قبلی، حدود ۱۲۰ ضربه در دقیقه، ضبط شدند. گروه رویکرد پیشرو و پیچیده آلبوم‌های قبلی را کنار گذاشت و روی ملودی‌های آواز قوی‌تر و تنظیم‌هایی ساده‌تر و مناسب
آواز قوی‌تر و تنظیم‌هایی ساده‌تر و مناسب برای پخش رادیویی تمرکز کرد. پس از هشت ماه کار در استودیو، آلبوم "یوثانیژیا" در نوامبر ۱۹۹۴ منتشر شد. این آلبوم به جایگاه چهارم "بیلبورد" ۲۰۰ رسید و در چندین کشور اروپایی نیز وارد جدول‌های فروش شد. این آلبوم روز انتشار در کانادا گواهی طلا گرفت و دو ماه بعد در آمریکا به گواهی پلاتین دست یافت. مگادث برای بهبود وجههٔ گروه، عکاس مد، ریچارد اودان، را به کار گرفت. اودان اعضای گروه را وادار کرد تا شلوار جین و تی‌شرت‌هایشان را با ظاهری عامدانه‌تر عوض کنند. برای تبلیغ
را با ظاهری عامدانه‌تر عوض کنند. برای تبلیغ "یوثانیژیا"، گروه کنسرتی را در شب هالووین در نیویورک سیتی برگزار کرد که به صورت زنده از ام‌تی‌وی پخش شد. در نوامبر همان سال، گروه دو بار در "برنامه آخر وقت با دیوید لترمن" حضور یافت و ترانه‌های «قطار عواقب» و «همه دنیا» را اجرا کرد. تور کنسرت یازده‌ماهه‌ای از نوامبر ۱۹۹۴ در آمریکای جنوبی آغاز شد. در سال ۱۹۹۵، مگادث در اروپا و آمریکای شمالی با گروه‌هایی مثل کورن و فیر فکتوری به اجرا پرداخت. این تور نهایتاً ختم شد به حضور در فستیوال مانسترز آو راک در برزیل، جایی که
حضور در فستیوال مانسترز آو راک در برزیل، جایی که مگادث به همراه آلیس کوپر و آزی آزبورن اجرا کرد. در ژانویه ۱۹۹۵، مگادث با ترانهٔ «Diadems» در موسیقی متن فیلم ترسناک "شوالیه شیطان" حضور یافت. در ژوئیه همان سال، گروه آلبوم چندآهنگه "گنجینه‌های پنهان" را منتشر کرد که شامل ترانه‌هایی بود که پیش‌تر در موسیقی متن فیلم‌ها و آلبوم‌های تجلیلی منتشر شده بودند. "نوشته‌های مرموز" و "ریسک" (۱۹۹۶–۱۹۹۹). پس از پایان تور جهانی گسترده برای پشتیبانی از آلبوم "یوثانیژیا"، مگادث در بخش عمده‌ای از سال ۱۹۹۶ فعالیت خود را متوقف
در بخش عمده‌ای از سال ۱۹۹۶ فعالیت خود را متوقف کرد و تا مرز انحلال پیش رفت. در این دوره، ماستین پروژه جانبی‌ای به نام MD.45 را با همکاری لی وینگ، خواننده گروه فیر، آغاز کرد. بسیاری از آهنگ‌های این آلبوم ابتدا برای مگادث نوشته شده بودند، اما به دلیل وضعیت ناپایدار گروه، ماستین تصمیم گرفت آن‌ها را برای پروژه MD.45 استفاده کند. این دو نفر، جیمی دی‌گراسو، نوازنده درامز که پیش‌تر در تور مانسترز آو راک در آمریکای جنوبی با آلیس کوپر همکاری کرده بود، را به گروه اضافه کردند. در همین زمان، فریدمن استودیویی در خانه
کردند. در همین زمان، فریدمن استودیویی در خانه جدیدش در فینیکس ساخت و چهارمین آلبوم انفرادی خود را در آوریل ۱۹۹۶ منتشر کرد. در سپتامبر ۱۹۹۶، مگادث برای کار روی آهنگ‌های آلبوم بعدی به لندن سفر کرد. فرایند ترانه‌سرایی تحت نظارت دقیق مدیر جدید گروه، باد پراگر، بود که ایده‌های موسیقایی و اشعار خود را به آهنگ‌ها اضافه کرد. بسیاری از اشعار و عناوین آهنگ‌ها به درخواست او تغییر یافتند. ماستین بعدها دربارهٔ تأثیر پراگر نوشت: «فکر کردم شاید این آدم [پراگر] بتواند به من کمک کند تا آن آلبوم شماره یک دست‌نیافتنی را که
من کمک کند تا آن آلبوم شماره یک دست‌نیافتنی را که خیلی می‌خواستم به دست بیاورم.» این آلبوم در نشویل ضبط شد و اولین همکاری مگادث با دن هاف، تهیه‌کننده کانتری پاپ بود که در سال ۱۹۹۰ با ماستین آشنا شده بود. آلبوم "نوشته‌های مرموز" در ژوئن ۱۹۹۷ منتشر شد و به رتبه دهم جدول "بیلورد" ۲۰۰ رسید. این آلبوم در نهایت در ایالات متحده گواهینامه طلایی دریافت کرد. تک‌آهنگ اصلی آلبوم، «اعتماد» با رسیدن به رتبه پنجم در جدول ترک‌های راک جریان اصلی، موفق‌ترین ترانه مگادث در این جدول شد. این ترانه همچنین نامزد جایزه بهترین
این جدول شد. این ترانه همچنین نامزد جایزه بهترین اجرای متال در جوایز گرمی ۱۹۹۸ شد. هر چهار تک‌آهنگ آلبوم در جمع ۲۰ آهنگ برتر جدول ترک‌های راک جریان اصلی "بیلبورد" قرار گرفتند، اما واکنش منتقدان به آلبوم متفاوت بود. این آلبوم شامل مجموعه‌ای متنوع از آهنگ‌ها بود که روزنامه "لس آنجلس تایمز" آن را «تعادلی هیجان‌انگیز» بین آثار قدیمی‌تر و ترانه‌های تجربه‌گرایانه توصیف کرد. ماستین دربارهٔ تنوع آلبوم توضیح داد که "نوشته‌های مرموز" به سه بخش تقسیم می‌شود: بخشی با ترانه‌های سریع و تهاجمی، بخشی با موسیقی مناسب برای
سریع و تهاجمی، بخشی با موسیقی مناسب برای پخش در رادیو مشابه "یوثانیژیا"، و بخش سوم با ترانه‌های ملودیک‌تر. پس از بیش از یک سال دوری از صحنه، مگادث در ژوئن ۱۹۹۷ با تور جهانی همراه با گروه میسفیتس و اجراهایی در ایالات متحده با گروه‌های لایف آو اگونی و کول چمبر به صحنه بازگشت. در ژوئیه، گروه در فستیوال آزفست شرکت کرد، اما در میانه تور، نیک منزا، درامر گروه، به دلیل تشخیص تومور در زانویش مجبور به ترک تور برای جراحی شد. جیمی دگراسو، که پیش‌تر در MD.45 با ماستین همکاری کرده بود، برای ادامه تور به جای منزا
همکاری کرده بود، برای ادامه تور به جای منزا استخدام شد. اگرچه دگراسو ابتدا جایگزین موقت بود، اما پس از پایان تور به‌طور دائمی به گروه پیوست. ماستین بعدها گفت که منزا را را به دلیل باور به نادرست بودن ادعای او دربارهٔ سرطان از گروه اخراج کرد. پس از موفقیت رادیویی آلبوم "نوشته‌های مرموز"، مگادث بار دیگر با دن هاف برای تولید هشتمین آلبوم استودیویی خود همکاری کرد. نگارش آلبوم در ژانویه ۱۹۹۹ آغاز شد و تحت نظارت باد پراگر بود که در نگارش پنج قطعه از دوازده قطعه آلبوم مشارکت داشت. با توجه به موفقیت تک‌آهنگ
قطعه آلبوم مشارکت داشت. با توجه به موفقیت تک‌آهنگ «اعتماد» در جدول‌ها، پراگر ماستین را متقاعد کرد تا به هاف کنترل بیشتری بر ضبط آلبوم بدهد، تصمیمی که ماستین بعدها از آن پشیمان شد. آلبوم "خطر" در اوت ۱۹۹۹ منتشر شد، اما از نظر تجاری و انتقادی شکست خورد و با واکنش منفی بسیاری از طرفداران قدیمی گروه مواجه شد. برخلاف دو آلبوم قبلی که عناصر راک را با صدای سنتی هوی متال ترکیب کرده بودند، "خطر" تقریباً هیچ اثری از متال نداشت. ماستین دربارهٔ جهت‌گیری موسیقایی گروه گفت: «ما با "ریسک" به پایین‌ترین نقطه حرفه‌مان
گفت: «ما با "ریسک" به پایین‌ترین نقطه حرفه‌مان رسیدیم و قسم خوردم که بعد از آن به ریشه‌هایمان بازگردیم. این کار کمی زمان برد.» با وجود این شکست، آلبوم در ایالات متحده گواهینامه طلایی دریافت کرد. تک‌آهنگ اصلی آلبوم، «خردشان کن» در موسیقی متن فیلم "" استفاده شد و به عنوان موسیقی برای بازی‌های لیگ ملی هاکی و رویدادهای کشتی حرفه‌ای به کار رفت. در ۱۴ ژوئیه ۱۹۹۹، گار ساموئلسون، درامر سابق گروه، در ۴۱ سالگی بر اثر نارسایی کبد در اورنج سیتی، فلوریدا درگذشت. یازده روز بعد، مگادث در فستیوال وودستاک ۱۹۹۹ ترانه «صلح
روز بعد، مگادث در فستیوال وودستاک ۱۹۹۹ ترانه «صلح می‌فروشد» را به یاد ساموئلسون اجرا کرد. در همان ماه، گروه نسخه بازخوانی ترانه «هرگز نگو بمیر» از گروه بلک سبث را برای دومین آلبوم تجلیلی بلک سبث ضبط کرد. مگادث در سپتامبر تور جهانی برای پشتیبانی از "خطر" را آغاز کرد و در بخش اروپایی تور با گروه آیرن میدن هم‌صحنه شد. سه ماه پس از شروع تور، مارتی فریدمن به دلیل اختلافات موسیقایی استعفای خود را اعلام کرد. ماستین بعدها گفت: «بعد از "خطر" به [مارتی] گفتم که باید به ریشه‌هایمان برگردیم و متال بنوازیم، و او [مگادث
ریشه‌هایمان برگردیم و متال بنوازیم، و او [مگادث را] ترک کرد.» "جهان نیازمند قهرمان است"، انحلال و وقفه (۲۰۰۰–۲۰۰۲). در ژانویه ۲۰۰۰، آل پیترلی، گیتاریست سابق گروه‌های سوتیج و ارکستر ترنس-سیبری، جایگزین فریدمن شد. مگادث در آوریل همان سال به استودیو بازگشت تا روی نهمین آلبوم استودیویی خود کار کند. آن‌ها یک ماه پس از شروع تولید، پیشنهادی برای پیوستن به تور ماکسیمم راک (Maximum Rock) همراه با گروه‌های انترکس و ماتلی کرو دریافت کردند. مگادث ضبط آلبوم را متوقف کرد و در سه‌ماهه دوم سال ۲۰۰۰ در آمریکای شمالی به
کرد و در سه‌ماهه دوم سال ۲۰۰۰ در آمریکای شمالی به اجرای تور پرداخت. در اوایل تور، انترکس از برنامه حذف شد و این فرصت را به مگادث داد تا برنامه‌ای طولانی‌تر به‌صورت مشترک اجرا کند. با این حال، این تور با فروش ضعیف بلیت‌ها مواجه شد. پس از ۱۵ سال همکاری با کپیتال رکوردز، مگادث در ژوئیه ۲۰۰۰ این شرکت را ترک کرد. به گفته ماستین، این جدایی به دلیل تنش‌های مداوم با مدیریت کپیتال بود. کپیتال ضبط‌های جدید گروه را بازگرداند و آلبوم مجموعه‌ای از بهترین آثار به نام "" را با دو قطعه جدید، «کشتن پادشاه» و «ترس و ذهن
"" را با دو قطعه جدید، «کشتن پادشاه» و «ترس و ذهن فراری»، منتشر کرد. در نوامبر، مگادث با سنکچوئری رکوردز قرارداد امضا کرد. گروه در اکتبر به استودیو بازگشت تا آلبوم بعدی خود، "جهان نیازمند قهرمان است"، را که شش ماه پیش از پیوستن به تور ماکسیمم راک تقریباً تکمیل شده بود، به پایان برساند. پس از بازخورد منفی به آلبوم "خطر"، ماستین، باد پراگر را اخراج کرد و خود تهیه‌کنندگی آلبوم را بر عهده گرفت. ترانه‌ها تماماً توسط ماستین نوشته شدند، به‌جز قطعه «وعده‌ها» که پیتری در آن مشارکت داشت. دو روز پیش از انتشار "جهان
در آن مشارکت داشت. دو روز پیش از انتشار "جهان نیازمند قهرمان است"، مگادث در برنامه‌ای از وی‌اچ‌وان به نام "پشت صحنه موسیقی" ظاهر شد که در آن ماستین، الفسون، چند عضو سابق گروه، و هم‌گروه‌های قدیمی ماستین در متالیکا، جیمز هتفیلد و لارس اولریک، حضور داشتند. آلبوم "جهان نیازمند قهرمان است" در مه ۲۰۰۱ منتشر شد و در جایگاه شانزدهم جدول "بیلبورد" ۲۰۰ قرار گرفت. این آلبوم در مالزی ممنوع شد، زیرا دولت این کشور تصاویر روی جلد آن را «نامناسب برای جوانان» تشخیص داد. در نتیجه، گروه کنسرت ۲ اوت خود را در کوالا لامپور
در نتیجه، گروه کنسرت ۲ اوت خود را در کوالا لامپور لغو کرد. این آلبوم نشان‌دهندهٔ بازگشت مگادث به صدایی تهاجمی‌تر پس از تغییرات سبک در دو آلبوم قبلی بود، اما منتقدان عقیده داشتند که آلبوم انتظارات را برآورده نکرد. ماستین این آلبوم را به کشتی بزرگی در دریا تشبیه کرد که در حال چرخش است و تلاش می‌کند خود را به مسیر درست بازگرداند. تک‌آهنگ اصلی آلبوم، «موتو سایکو»، به رتبه ۲۲ جدول مین‌استریم راک "بیلبورد" رسید. تور اروپایی با ای‌سی/دی‌سی برای حمایت از "جهان نیازمند قهرمان است" در اواسط سال ۲۰۰۱ آغاز شد و پس از
قهرمان است" در اواسط سال ۲۰۰۱ آغاز شد و پس از آن تور آمریکایی با آیسد ارث و اندو در سپتامبر برگزار شد. ماستین به طرفداران اجازه داد فهرست قطعات اجرا در هر شهر آمریکایی را انتخاب کنند. اما این تور پس از حملات ۱۱ سپتامبر کوتاه شد و تمام برنامه‌ها، از جمله ضبط دی‌وی‌دی در آرژانتین، لغو گردید. در عوض، گروه دو اجرا در ۱۶ و ۱۷ نوامبر در آریزونا برگزار کرد که فیلم‌برداری شد و به‌عنوان اولین آلبوم زنده مگادث، "بیداری بی‌ادبانه" (Rude Awakening)، منتشر گردید. در همان سال، آلبوم "کشتن کسب و کار من است… و کاسبی
همان سال، آلبوم "کشتن کسب و کار من است… و کاسبی روبراه است!" بازمیکس و بازسازی شد؛ نسخه جدید با تصاویر تغییریافته و چند قطعه اضافی منتشر شد. در ژانویه ۲۰۰۲، ماستین برای خارج کردن سنگ کلیه بستری شد و داروهای مسکنی دریافت کرد که باعث بازگشت اعتیاد او به مواد مخدر شد. پس از بستری شدن، او خود را به مرکز درمانی در تگزاس سپرد. در آنجا، ماستین در حالی که بازوی چپش روی پشتی صندلی قرار داشت به خواب رفت و این امر باعث فشردگی عصب زند زبرین شد. در نتیجه، او به نوروپاتی رادیال مبتلا شد که توانایی گرفتن اشیا یا مشت کردن