payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اسقف اعظم مونیخ خوشامد می‌گفتند. زرق و برق و جلوه خیره‌کننده لباس کاردینالی، آن قدر او را مجذوب کرد که تصمیم گرفت بعدها کاردینال شود. اما به جای این کار در چهارده سالگی عضو سازمان جوانان هیتلری شد. با آغاز جنگ جهانی دوم مدتی سپر تانک ساخت و بعد به نیروی ضدهوایی مونیخ پیوست. با شکست آلمان مدتی را در اردوگاه زندانیان جنگی متفقین به سر برد. تجربیاتش در اردوگاه جنگی و حزب نازی باعث شد به این نتیجه برسد که هیچ چیز غیر از کلیسا نمی‌تواند در برابر این همه خشونت و جنگ بایستد. آن زمان بود که دوباره به یاد تصمیم پنج
بایستد. آن زمان بود که دوباره به یاد تصمیم پنج سالگی خود افتاد. در پنجاه سالگی توسط پاپ پل ششم به آرزوی خود رسید و کاردینال مونیخ شد و ۲۸ سال در این مقام باقی‌ماند. سیصد سال بود که هیچ پاپی به این اندازه در مقام کاردینالی توقف نکرده بود. سوابق آکادمیک. یوزف راتسینگر پیشتر در دانشکده تئولوژی دانشگاه مونستر تدریس می‌کرد. انتخاب به مقام پاپ. در تاریخ معینی کاردینال‌های اعزامی به نمایندگی کلیساهای کاتولیک تقریباً همه کشورهای جهان در واتیکان گرد هم می‌آیند تا بین خود پاپ آینده را انتخاب کنند. این اجلاس گاهی
بین خود پاپ آینده را انتخاب کنند. این اجلاس گاهی هفته‌ها به درازا می‌کشد. وقتی پاپ انتخاب شد دود سفیدی از دهانه دودکش ساختمان دیده می‌شود و سخنگوی کاردینال‌ها از ایوان اتاق گرد هم آیی به مردم خبر می‌دهد "habemus papam" به معنای لغوی "پاپ داریم". صبح روز ۷ مه ۲۰۰۵ دود سفید نشان داد که شورای انتخاب پاپ بالاخره دویست و شصت و پنجمین پاپ را انتخاب کرده‌است. یوزف آلویس راتسینگر با الهام از نام قدیس "بندیکت نرسیا" و پاپ بندیکت پانزدهم که طی جنگ جهانی اول پاپ بود نام بندیکت شانزدهم را برای خود انتخاب کرد. (این
نام بندیکت شانزدهم را برای خود انتخاب کرد. (این واژه در فارسی به معنای خجسته است). کناره‌گیری. بر اساس بیانیه‌ای که از سوی واتیکان منتشر شد پاپ اعلام کرد: گزارش‌های قبلی حاکی از این بودند که سلامتی پاپ بندیکت شانزدهم در وضعیت نامناسبی قرار دارد. بندیکت طی اظهاراتی در ۲۱ اوت ۲۰۱۳ اعلام کرد که خداوند به وی گفته‌بود که کناره‌گیری کند و آن را حاصل یک تجربهٔ عرفانی دانست. او نخستین پاپی بود که در طول ۵۹۸ سال از این مسند کنار می‌رفت و با این کار بسیاری را در جهان مسیحیت شگفت‌زده کرد. دیدگاه‌ها. پاپ ۷۸ ساله که
مسیحیت شگفت‌زده کرد. دیدگاه‌ها. پاپ ۷۸ ساله که هشتمین پاپ آلمانی است می‌توانست به ۱۰ زبان صحبت کند. عقاید شدیداً سنتی و محافظه کارانه‌ای داشت و نظریاتش در مورد همجنس‌گراها و سوءاستفاده‌های جنسی در کلیساها بسیار جنجال‌برانگیز بودند. او یکی از مخالفان عضویت ترکیه در اتحادیه اروپا بود و می‌گوید کشوری که اکثریت جمعیت آن مسلمان و حکومت‌اش لائیک است نباید در اتحادیه‌ای که اکثریت آن مسیحی هستند عضو باشد. اقدامات. بر اساس مدارکی که در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۴ میلادی از سوی واتیکان به کمیته صیانت از حقوق کودکان سازمان ملل
واتیکان به کمیته صیانت از حقوق کودکان سازمان ملل متحد ارائه شد مشخص شد که پاپ بندیکت شانزدهم پیش از آن‌که از مقام خود کناره‌گیری کند ۳۸۴ کشیش را در سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ در ارتباط با پرونده رسوایی جنسی پدران روحانی، خلع‌لباس کرده بود. در ژانویه ۲۰۲۲ یک گزارش انجام شده توسط شرکت حقوقی وستفال اسپیلکر واستل که به درخواست کلیسای کاتولیک انجام شد نتیجه‌گیری کرد که کاردینال راتزینگر زمانی که اسقف اعظم کلیسای مونیخ بود (بین سال‌های ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۲) با عدم انجام کار صحیح اجازه ادامه رسوایی جنسی کلیسای کاتولیک با کودکان
اجازه ادامه رسوایی جنسی کلیسای کاتولیک با کودکان را داد. پاپ چنین اتهامی را قویا رد کرد. گزارش جمع‌بندی کرد که اسقف در چهار مورد اهمال کرده‌بود در فوریه ۲۰۲۲ پاپ بندیکت به اشتباه در کنترل پرونده جنسی کشیشان در کلیسای مونیخ اذعان و طلب بخشش کرد. درگذشت. در ۲۸ دسامبر ۲۰۲۲ پاپ فرانسیس در پایان جلسه در مقابل حضار خود گفت که بندیکت «بسیار بیمار است» و از خدا خواست که «او را تسلیت دهد و در این شهادت عشق به کلیسا تا پایان از او حمایت کند». در همان روز ماتئو برونی، مدیر دفتر مطبوعاتی مقر مقدس اظهار داشت که «در چند
مدیر دفتر مطبوعاتی مقر مقدس اظهار داشت که «در چند ساعت گذشته به دلیل افزایش سن، وضعیت سلامتی (بندیکت) وخیم شده‌است» و بندیکت تحت مراقبت‌های پزشکی بود. او همچنین اظهار داشت که پس از مخاطبان فرانسیس، دومی به صومعه مادر کلیسا که بندیکت در آن بود رفت. بندیکت شانزدهم در ساعت ۹:۳۴ صبح به وقت اروپای مرکزی روز شنبه ۳۱ دسامبر ۲۰۲۲ در ۹۵ سالگی در اقامتگاهش در واتیکان درگذشت.
مناخیم ولفوویچ بگین یا مِناحْیْم بیجِن (؛ – ) ششمین نخست‌وزیر اسرائیل و برنده جایزه صلح نوبل بود. اوایل زندگی. مناخم بگین در ۱۶ اوت ۱۹۱۶ در برست در امپراتوری روسیه زاده شد. اما در لهستان بزرگ شد. بیشتر یهودیان روسیه پیرو افکار زیو ژابوتینسکی بودند. خانواده بگین هم همچون ژابوتینسکی از طرفداران جنبش مسلحانه صهیونیسم برای ایجاد کشور اسرائیل بودند. مناخیم به سازمان بتار پیوست. یک سال بعد، مناخیم هفده ساله فرمانده بتار در شهر خودشان برست شد. هم‌زمان بگین در دانشگاه ورشو درس حقوق خواند. او در کنگره اعضای بتار در
ورشو درس حقوق خواند. او در کنگره اعضای بتار در سال ۱۹۳۸ سوگند گروه را اینچنین قرار داد: «من اسلحه به‌دست می‌گیرم تا هم از قومم دفاع کنم و هم وطنم را به پیروزی برسانم.» خیلی زود او در جنبش ژابوتینسکی رشد کرد و در سال ۱۹۳۹ معاون عملیاتی بتار شد. ایرگون و تروریسم. با آغاز جنگ جهانی دوم و تهاجم آلمان به لهستان بگین مجبور شد از ورشو فرار کند. در این زمان بود که او به ارتش آندرس که در شوروی از لهستانی‌تبارها تشکیل شده بود، پیوست. او در سال ۱۹۴۲ از راه ایران به فلسطین رفت و پس از ورود به فلسطین با گروه ایرگون
فلسطین رفت و پس از ورود به فلسطین با گروه ایرگون ارتباط برقرار کرد و دو ماه بعد فرمانده آن گروه شد. ایرگونی‌ها از تندروهای یهودی بودند که در فلسطین کارهای مسلحانه می‌کردند. بگین مدتی در دهه ۱۹۴۰ میلادی رهبری سازمان نظامی ملی در سرزمین اسرائیل (ایرگون) را که از سوی قیمومت بریتانیا بر فلسطین سازمان تروریستی خوانده شده بود را بر عهده داشت. این گروه در سال ۱۹۴۶ در هتل کینگ دیوید بمبی گذاشت که منجر به کشته شدن ۹۱ نفر شد. مقام‌های بریتانیایی در فلسطین برای دستگیری او جایزه‌ای به مبلغ ۵۰ هزار دلار تعیین کرده
او جایزه‌ای به مبلغ ۵۰ هزار دلار تعیین کرده بودند. او یکی از سخنرانی‌هایش در نیویورک را با این جمله آغاز کرد «من یک تروریست سابق هستم!» نخست‌وزیری. تأسیس اسرائیل در ۱۹۴۸ فعالیت‌های سیاسی و نظامی بگین را محدود کرد. او حزب حیروت (آزادی) را تأسیس کرد. ولی طرفدار زیادی نداشت. تا آن که در جریان جنگ یوم کیپور در ۱۹۷۳ با ائتلاف با آریل شارون، حزب لیکود را تأسیس کرد. محبوبیت شارون باعث پیروزی حزب لیکود در انتخابات شد. در ۲۱ ژوئن ۱۹۷۷ بگین نخست‌وزیر اسرائیل شد. وی در ۲۷ اکتبر ۱۹۷۸ با دیدار انور سادات رئیس‌جمهور مصر
۲۷ اکتبر ۱۹۷۸ با دیدار انور سادات رئیس‌جمهور مصر در اورشلیم قرارداد صلحی را مبنی بر خروج کامل نیروهای اسرائیلی از صحرای سینا و نیز تشکیل حکومت خودگردان برای فلسطینی‌ها در اسرائیل را امضا کرد که بعدها به پیمان کمپ دیوید مشهور شد. توافقنامه کمپ دیوید ۳ موضوع عمده را در بر می‌گرفت؛ به دنبال این قرارداد دو کشور اقدام به تبادل سفیر و آغاز عادی‌سازی روابط دیپلماتیک کردند. بگین بر اثر ضعف و ناتوانی و بیماری در ۱۵ سپتامبر ۱۹۸۳ استعفا کرد. جایزه صلح نوبل. امضای توافقنامه کمپ دیوید آغاز صلحی پایدار در منطقه
توافقنامه کمپ دیوید آغاز صلحی پایدار در منطقه خاورمیانه را تضمین کرد. به همین دلیل بنیاد نوبل در سال ۱۹۷۸ جایزه صلح خود را به‌طور مشترک به انور سادات از مصر و مناخیم بگین از اسرائیل تقدیم کرد. هنگامی که بگین برای دریافت جایزه به اسلو پایتخت نروژ رفت، چنان اعتراضات خشونت‌آمیزی علیه او شکل گرفت که مراسم را به دلایل امنیتی در قلعه آکرشوس برگزار کردند. شیمون پرز که در هنگام مذاکرات کمپ دیوید، وزیر دفاع بگین بود درباره گذشته نظامی بگین گفته بود: «همه جهان، او را تروریست می‌دانست و سپس تبدیل به یک دولتمرد شد.»
تروریست می‌دانست و سپس تبدیل به یک دولتمرد شد.» انتقادات. بگین در سال ۱۹۴۸ هنگامی که رهبر حزب آزادی بود، برای درخواست کمک مالی سفری به ایالات متحده انجام داد. در طول آن سفر، هانا آرنت و برخی دیگر از روشنفکران یهودی در نامه‌ای سرگشاده به روزنامهٔ "نیویورک تایمز" وی را رهبر حزبی خواندند که به‌شدت در سازماندهی، روش‌ها، فلسفهٔ سیاسی و خواستهٔ اجتماعی مشابه حزب‌های نازی و فاشیست است. در این نامه به کشتار دیر یاسین که طی آن ۲۴۰ نفر ساکنان روستایی کشته شدند، اشاره شد. این نامه ازجمله توسط آلبرت اینشتین امضا شد.
شد. این نامه ازجمله توسط آلبرت اینشتین امضا شد. درگذشت. مناخیم بگین در ۹ مارس ۱۹۹۲ در سن ۷۸ سالگی درگذشت.
تکیۀ بیگلر بیگی یا عمارت فراش‌باشی تکیه‌ای است در بافت کهن شهرکرمانشاه در خیابان مدرس این بنا در محلۀ قدیمی فیض‌آباد و در کوچۀ بیگلری مقابل کوچۀ صارم‌الدوله واقع شده‌است. این تکیه که در زمان قاجار به همت عبدالله خان ملقب به بیگلربیگی ساخته شده، از لحاظ آئینه کاری در میان تکیه‌های کرمانشاه بی‌نظیر است. در سمت غربی حیاط، تالار آئینه‌کاری بزرگی ساخته شده که به حسینیه معروف است. این تالار با تزئینات عالی و کتیبه‌های متعددی مربوط به دوران سلطنت مظفرالدین شاه مزین شده و در دو سوی دیگر، اتاق وسیع مهمانخانه
مزین شده و در دو سوی دیگر، اتاق وسیع مهمانخانه بیگلربیگی واقع گردیده‌است. در حال حاضر تکیۀ بیگلربیگی به‌عنوان محل دو موزه خط و کتابت کرمانشاه و موزه پارینه‌سنگی زاگرس مورد بازدید عموم قرار می‌گیرد. در موزۀ خط و کتابت، اسناد و نسخ خطی قدیمی و از آن‌چمله اسنادی مربوط به خانوادۀ بیگلربیگی به نمایش گذاشته شده‌است. درب‌های ورودی. این تکیه دارای سه درب ورودی است. ورودی اصلی آن در جبهه جنوب شرق قرار دارد. سر در ورودی به وسیله مقرنس‌های گچی و گچ‌بری‌های برجسته تزیین شده‌است. همچنین در دو طرف ورودی دو ردیف طاق‌نما
شده‌است. همچنین در دو طرف ورودی دو ردیف طاق‌نما دیده می‌شود، طاق‌نمای ردیف پایین مانند سر در ورودی با مقرنس‌های گچی و گچبری‌های زیبا تزیین شده‌است، اما داخل طاق‌نماهای ردیف فوقانی با پیکره‌های گچی از شخصیت‌های دوره قاجاریه زینت یافته‌است. پس از سردر ورودی فضای هشتی قرار دارد در دیوارهای این فضا طاقچه‌هایی ایجاد شده و سقف آن با رسم بندی‌های آجری تزیین شده‌است. در ضلع شمالی هشتی درگاه چوبی وجود دارد که از طریق آن می‌توان وارد خانه‌های وابسته به تکیه شد. پس از هشتی دالان نسبتاً درازی قرار دارد که به حیاط اصلی
هشتی دالان نسبتاً درازی قرار دارد که به حیاط اصلی تکیه منتهی می‌شود. سقف دالان نیز با تزیینات معلقی مزین شده‌است. در ضلع جنوبی دالان دو درگاه چوبی ایجاد شده‌است که از طریق آن‌ها می‌توان به خانه‌های جبهه جنوبی تکیه دسترسی یافت. در ضلع شمالی ورودی دیگری که به کوچه بن‌بست منتهی می‌شود. از طریق این ورودی می‌توان به فضاهای مسکونی ضلع شمالی تکیه دسترسی پیدا کرد. هم چنین ورودی سوم در جبهه جنوب غربی قرار دارد. حیاط تکیه. این تکیه حیاط نسبتاً وسیعی دارد که کف ان در حدود ۲/۵ متر از کف خیابان پایین‌تر است. در وسط
در حدود ۲/۵ متر از کف خیابان پایین‌تر است. در وسط حیاط نیز حوض بزرگی قرار گرفته‌است. این حیاط در ماه محرم، میزبان جمعیت انبوه عزاداران حسینی است. با توجه به چنگک‌های باقی‌مانده در قسمت ایوان غربی به نظر می‌رسد در فصل زمستان نیز با برپایی چادر در این حیاط از عزاداران استقبال می‌شده‌است. اطراف حیاط با فضاهای متعددی احاطه می‌شده‌است، بخش شمال شرقی و جنوبی حیاط کارکرد مسکونی داشته و در بخش غربی نیز گنبد خانه حسینی قرار گرفته‌است و بخش شرقی حیاط شامل فضاهایی دو طبقه است. اتاق‌های تکیه. این تکیه دارای ۲۴ اتاق
طبقه است. اتاق‌های تکیه. این تکیه دارای ۲۴ اتاق است که در طبقه اول، راه دسترسی به این اتاق‌ها از طریق پلکان‌های داخل حیاط صورت می‌گیرد. کف اتاق‌ها یک متر بالاتر از کف حیاط است. در داخل هر کدام از این اتاق‌ها طاقچه‌های متعددی و جود دارد که به صورت دو طبقه هستند که از طبقه دوم برای نگهداری وسایل مهم تر استفاده می‌کردند. در داخل هر اتاق ۱۶ طاقچه وجود دارد که برای نگهداری وسایل از آن استفاده می‌کردند. در ضلع شمال شرقی حیاط، یک آشپزخانه وجود دارد که در ایام محرم برای تهیه غذای عزاداران مورد استفاده قرار
محرم برای تهیه غذای عزاداران مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است. بخش جنوبی حیاط شامل چهار فضا است که سه فضای ان دارای ارسی است. راه دسترسی به این فضاها از طریق پلکان سنگی داخل حیاط صورت می‌گیرد کف این فضا نیز حدود یک متر بالاتر از کف حیاط است. بخش شمالی حیاط دارای دو طبقه و یک زیر زمین است؛ که راه دسترسی به زیرزمین از طریق پلکانی در حیاط صورت می‌گیرد. زیرزمین تکیه شامل حوض‌خانه، محل استراحت تابستانی و تعدادی اتاق است. پنجره‌های زیرزمین به پنجره‌های مشبک یا زنبوری معروف است که در واقع کار بادگیر را انجام
زنبوری معروف است که در واقع کار بادگیر را انجام می‌دهد. سقف حوض‌خانه و استراحت گاه تابستانی با تیرهای چوبی و تخته کوبی پوشیده شده‌است و اتاق‌های اطراف دارای طاق‌های آجری است. سقف هر یک از این اتاق‌ها با گچ‌بری‌های زیبایی تزیین شده‌است. هم چنین در حدفاصل حوض‌خانه و استراحتگاه دو ستون زیبای چوبی وجود دارد که ساقهٔ ستون‌ها به صورت چندوجهی و سر‌ستون‌ها از نوع سرستون‌های چوبی است. این مجموعه به شیوه مقرنس کاری تزیین شده‌است. در طبقهٔ اول بخش شمالی، شاه‌نشین قرار دارد و اطراف ان را فضاهای متعددی احاطه کرده‌است.
دارد و اطراف ان را فضاهای متعددی احاطه کرده‌است. فضای شاه‌نشین مشرف به حیاط دارای ارسی چوبی بسیار زیبایی است دو طرف ارسی با ستون‌نماهای گچی تزیین شده‌است. در تکیۀ بیگلبیگی یک حمام نیز وجود دارد که تا سال‌های میانی دهۀ ۱۳۹۰ مالکیت خصوصی داشت، اما پس ازآن به تملک ادارۀ میراث فرهنگی استان کرمانشاه درآمد. اقدامات اولیه برای مرمت این حمام در تابستان ۱۴۰۱ انجام شد که طی آن برخی از الحاقات به حمام که جزو معماری آن نبود حذف شد. موزه خط و کتابت. در سال ۱۳۸۳ موزه‌ای با عنوان خط و کتابت در محل تکیه بیگلربیگی افتتاح
با عنوان خط و کتابت در محل تکیه بیگلربیگی افتتاح شد که در این موزه اسناد و مدارک و مستندات تاریخی و نسخ خطی نگهداری و در معرض دید بازدیدکنندگان قرار گرفته‌است. موزۀ پارینه‌سنگی زاگرس. موزه پارینه سنگی زاگرس که تنها موزۀ پارینه سنگی خاورمیانه است، در فضاهای ضلع جنوبی این تکیه قرار دارد. این موزه در سال ۱۳۸۶ تأسیس شده و مجموعه‌ای از ابزاآلات سنگی و استخوان‌های انسان از دوره‌های پارینه سنگی مربوط به کرمانشاه و مناطق دیگر ایران و جهان در آن نگهداری می‌شود. موزۀ چوب. فضایی به مساحت ۲۰۰ متر مربع در تکیه
موزۀ چوب. فضایی به مساحت ۲۰۰ متر مربع در تکیه بیگلربیگی به موزۀ چوب کرمانشاه اختصاص داده شده است. این موزه در ۲۴ اسفند ۱۴۰۳ افتتاح شده و آثار منبت‌کاری و پیکرتراشی از چوب در آن نگهداری می‌شود. ثبت تکیه. این تکیه در تاریخ ۱۹ آذر ۱۳۷۵ به شمارهٔ ۱۷۹۷ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده‌است. در سال ۱۳۸۰ میراث فرهنگی آن را خریداری کرد و در سال‌های ۱۳۸۱ و ۱۳۸۲ مرمت شد و در سال ۱۳۸۳ به عنوان موزهٔ خط و کتابت افتتاح شد. در سال ۱۳۸۷ در ضلع جنوبی بنای موزهٔ پارینه سنگی زاگرس توسط میراث فرهنگی افتتاح شد ثبت علم تکیه.
زاگرس توسط میراث فرهنگی افتتاح شد ثبت علم تکیه. همچنین عَلَم تکیۀ بیگلربیگی که در مراسم عزاداری محرم مورد استفاده قرار می‌گیرد و قدمت آن به دوران قاجار می‌رسد نیز در روز ۱۳ اسفند ۱۴۰۲ در فهرست میراث ملی ایران به ثبت رسید. بخش‌های واگذارشدۀ تکیه. مساحت تکیه در گذشته ۴ هزار متر بوده و در ناحیۀ چپ و راست درب ورودی اصلی امتداد داشته‌است. در گذشته از خانۀ سمت چپ تکیه مشرف به تکیه بوده برای مهمانان غریبه و از سمت راست تکیه برای نگهداری چارپایان و از درب اصلی برای مهمانان درجه یک استفاده می‌شده‌است. در حال حاضر
مهمانان درجه یک استفاده می‌شده‌است. در حال حاضر به دلیل واگذاری قسمت‌هایی از بنا ازجمله مهمان‌خانه و محل نگهداری چارپایان مساحت بنا به حدود ۲ هزار متر رسیده‌است. معماری بنا. نوع معماری این تکیه مربوط به دورهٔ قاجار و به شکل هلالی است. در ضلع غربی از نوع معماری زندیه استفاده شده که به شکل هشتی است و محل دارالحکومۀ عبدالله‌خان و نیز محل زندگی برادران و پسرهای وی بوده‌است. بازدید. تکیۀ بیگلربیگی تنها در ساعات اداری امکان بازدید دارد و در روزهای جمعه و تعطیلات رسمی نیز غیرقابل بازدید است. این وضعیت با
تعطیلات رسمی نیز غیرقابل بازدید است. این وضعیت با انتقاداتی همراه بوده و سبب شده تا گردشگران برای بازدید از این بنای تاریخی با مشکل مواجه شوند. مرمت. در دی ۱۴۰۱ معاون میراث‌فرهنگی استان کرمانشاه از آغاز مرمت اضطراری این تکیه شامل دفع رطوبت، رنگ‌آمیزی، اندودکاری و تعویض تیر چوب‌های فرسوده خبر داد. مرمت سالانۀ تکیۀ بیگلربیگی طی ماه خرداد ۱۴۰۲ انجام شد که طی آن در و پنجره‌های چوبی، گچ‌بری‌ها و آجر‌های آسیب‌دیده مرمت شد. منابع. وبگاه سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان کرمانشاه (بخش تکیه‌های
صنایع دستی و گردشگری استان کرمانشاه (بخش تکیه‌های تاریخی)
انسل آدامز (زاده ۲۰ فوریه ۱۹۰۲ – درگذشته ۲۲ آوریل ۱۹۸۴) عکاس آمریکایی بود. شهرت وی بیشتر به دلیل عکس‌های او از طبیعت و چشم‌اندازهای غرب ایالات متحده آمریکا است. زندگی. انسل آدامز ۲۰ فوریه ۱۹۰۲ در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا به دنیا آمد. پدرش تاجری بود به نام چارلز هیچکاک آدامز. ۱۲ ساله بود که پدر و مادرش به استعداد او در موسیقی پی‌بردند و مشغول یادگیری پیانو شد. در سال ۱۹۱۶ به عکاسی علاقه‌مند شد. اولین گزارش تصویری‌اش را در ۲۰ سالگی به چاپ رساند. اما هنوز آن قدر شیفته عکاسی نبود که پیانو را رها کند، تا آن جا که
شیفته عکاسی نبود که پیانو را رها کند، تا آن جا که در ۲۳ سالگی هنوز تصمیم داشت یک پیانیست شود. ۵ سال بعد که با عکاس برجسته آمریکایی پل استراند ملاقات کرد، مصمم شد عکاس شود. از آن به بعد نمایشگاه‌های زیادی برگزار کرد و مجموعه‌ها و گزارش‌های تصویری متنوعی از آمریکا به چاپ رساند. چاپ کتاب مقدمه‌ای بر عکاسی، تأسیس بخش عکاسی موزه هنرهای مدرن نیویورک و برگزاری نمایشگاه انفرادی مکان آمریکایی، از فصل‌های کارنامه عکاسی او هستند. وی مبدع نظام ناحیه‌ای (ZONE SYSTEM) است. منطقه‌ای وسیع در آمریکا به نام او نامگذاری
است. منطقه‌ای وسیع در آمریکا به نام او نامگذاری شده‌است. انسل آدامز ۲۲ آوریل ۱۹۸۴ در سن ۸۲ سالگی به دلیل نارسایی قلبی که در اثر سرطان وخامت یافته بود درگذشت. سبک عکاسی آدامز. موضوع عکس‌های انسل آدامز، بیشتر طبیعت و چشم‌اندازهای غرب آمریکا بود. فرم بیانی در تصویر برای آدامز اهمیت بیشتری از واقعیت داشت. او نگاتیو را مواد خام عکاسی می‌دانست و به چاپ به عنوان مرحله اجرا و به ثمر رساندن اثر، اهمیت بسیاری می‌داد. این حرکت قبلاً توسط استیگلیتز شروع شده بود و نگاه آدامز متأثر از آشنایی با او بود. آدامز دخل و تصرفی
متأثر از آشنایی با او بود. آدامز دخل و تصرفی که به قابلیت‌های اساسی نگاتیو آسیب نزند را در عکاسی پی می‌گرفت و در همین راستا ابداعات زیاد برای تحول در چاپ و دستکاری نور و قابلیت‌های بصری داشت. او خودش می‌گوید: «من یک کنتراست و زمان نوردهی معینی را به عنوان پایه و اساس به دست آوردم بعد با تغییرات نور و عمل سوزاندن و بعضی اوقات با استفاده از فیلترهای گوناگون کنتراست، نگاتیو را چاپ می‌کنم.» آدامز با تأکید بر فرایند چاپ، راه‌های تازه‌ای را در تکنیک چاپ عکس، پیش پای عکاسان گذاشت. از او به عنوان مردی که علاوه بر
پای عکاسان گذاشت. از او به عنوان مردی که علاوه بر هنرمند بودن، یک تکنیسین خلاق چاپ عکس هم بوده، یاد می‌شود. سبکی که آدامز پیش گرفته بود توسط استیگلیتز شروع شده بود استیگلیتیز دوستدار آن بود که همه عکس‌هایی را که می‌اندازد دارای واقعیت‌هایی باشد که عاری از دروغ باشد و مخاطب را تحت تأثیر بگذارد. در عکس‌های او می‌توان تجلی زیبایی خداوندی را دید. عقایدش در عکاسی. او که از سخنگویان برجسته عکاسی صریح بود، وی همچنین از اعضاء تشکیل دهنده گروه f64 بود. در عکس‌ها، نوشته‌ها و آموزش‌های خود نشان می‌دهد که عکاسی باید
و آموزش‌های خود نشان می‌دهد که عکاسی باید به واقعیت احترام بگذارد، وی مخالف دستکاری عکاس در فیلم منفی (نگاتیو) است و می‌گوید عکاس می‌تواند بدون متوسل شدن به فنون تاریکخانهای، زیبایی متنوع و ناب طبیعت را ارائه کند. آدامز به طبیعت عشق می‌ورزید و عکس‌هایی که از مناظر طبیعی و حیات وحش گرفته‌است شهرت بسزایی دارند؛ و همچنین او عقیده داشت: «عکاسی یک مرحله از امکانات بیانی انسان است؛ تمامی هنر، بیان چیز واحدی است، رابطهٔ روح انسان با روح انسان‌های دیگر و با دنیا.» او همچنین بر تقویت توانایی پیش نگری در عکاسان
او همچنین بر تقویت توانایی پیش نگری در عکاسان تأکید داشت. «همچنین خواستم بر روی اندیشه پیش نگری تأکید ورزم.»
ژرژ سیمنون با نام اصلی ژرژ ژوزف کریستین سیمنون زاده – درگذشته ) نویسنده بلژیکی بود. از وی که به خاطر نوشتن رمانهای پلیسی شناخته می‌شود نزدیک به ۵۰۰ رمان و شمار بسیاری آثار کوتاه منتشر شده‌است. سیمنون، پدیدآور شخصیت کارآگاه ژول مگره یکی از سرشناس‌ترین کارآگاه‌های ادبیات پلیسی جهان است. آغاز زندگی. ژرژ سیمنون در ۱۳ فوریه ۱۹۰۳ در شهر لیژ (Liége) بلژیک زاده شد. پدرش دزیره در یک شرکت بیمه، حسابدار بود. ژرژ در سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۴ در مدرسه سن آندره درس خواند و با آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ به کالج سن لویی رفت
جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ به کالج سن لویی رفت که دبیرستانی تحت نظارت ژزوئیت‌ها (انجمن عیسی) بود. تا پیش از ۱۹۱۸ به کارهای گوناگونی چون شاگردی در کتاب‌فروشی پرداخت. اما خیلی زود از آنجا اخراج شد. در ژانویه آن سال در پی بیماری پدرش ترک تحصیل کرد. گازت دو لیژ. در ۱۹۱۹ به واسطه آشنایی عمویش با سردبیر گازت دو لیژ (روزنامه لیژ) که یک روزنامه محافظه‌کار بود برای سه سال به عنوان خبرنگار محلی در آن روزنامه مشغول به کار شد. او در این روزنامه صاحب ستونی به نام "سگ‌های ولگرد" بود. این کار به او امکان داد با گروه‌های و
ولگرد" بود. این کار به او امکان داد با گروه‌های و طبقات مختلف مردم از جمله افرادی که در هتل‌های ارزان‌قیمت اقامت داشتند، وقتشان در مِیکَده‌ها سپری می‌شد و گهگاه گذارشان به اداره پلیس می‌افتاد سر و کار پیدا کند و با منش و رفتار آن‌ها به خوبی آشنا شود. این آشنایی زمانی که بعدها نویسندگی حرفه اصلی ژرژ شد بسیار به کار آمد. این کار به همراه خواندن داستان‌های پلیسی، سرشت نویسندگی او را رقم می‌زد. کار در گازت دو لیژ که روزنامه‌ای پرتیراژ و عامه پسند بود باعث شد تا مهارت‌های تندنویسی و ویرایش سریع متون نوشتاری را
مهارت‌های تندنویسی و ویرایش سریع متون نوشتاری را به خوبی فرا بگیرد. عادت تندنویسی تا پایان کار حرفه‌ای با او ماند تا جاییکه که می‌توانست یک رمان کامل را تنها در سه ساعت بنویسد و آماده چاپ کند! در دوران کار در گازت دو لیژ بیش از ۱۵۰ مقاله با نام قلمی G.Sim نوشت و در فاصله سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲ بیش از ۸۰۰ قطعه طنز با نام مسیو لکوک به چاپ رساند. نخستین رمان ژرژ سیمنون با نام "بر پل آرش" در ژوئن ۱۹۱۹ نوشته شد و در ۱۹۲۱ (میلادی) با نام مستعار G.Sim در همان گازت دو لیژ به چاپ رسید. منشی‌گری. پس از پایان سربازی با
لیژ به چاپ رسید. منشی‌گری. پس از پایان سربازی با کمک پدرش، با یک نویسنده سوئیسی-فرانسوی به نام بینه-والمر در پاریس آشنا شد و به عنوان منشی، به استخدام او درآمد. در هنگام کار، بینه-والمر او را به مارکی دوتراسی معرفی کرد که یک ثروتمند فرانسوی با املاک بسیار در کشورهای دیگر بود. سیمنون برای اداره امور مارکی دوتراسی به عنوان منشی او استخدام شد و از این راه با چگونگی زندگی ثروتمندان آشنا شد. اما پس از مدت کوتاهی این کار را رها کرد و به پاریس بازگشت. نویسندگی. پس از بازگشت به پاریس، در یک نشریه طنز به نام Le
پس از بازگشت به پاریس، در یک نشریه طنز به نام Le Frou-frou مشغول به کار شد. اما پس از مدت کوتاهی این نشریه ورشکسته و تعطیل شد. پس از آن با اوژن مورل، روزنامه‌نگار چپ‌گرا و سردبیر پرتیراژترین نشریه طنز آن زمان فرانسه آشنا شد. اوژن مورل، سیمنون را به نوشتن رمان‌های عامه‌پسند تشویق می‌کرد. نخستین رمان سیمنون با نام "رمان یک تایپیست" در سال ۱۹۲۴ (میلادی) منتشر شد. سیمنون در آن دوران سفرهای زیادی به دیگر جاهای اروپا داشت. سیمنون در سال ۱۹۳۰ (میلادی) شخصیت محبوب آثارش کارآگاه ژول مگره، برای نخستین بار در داستان
آثارش کارآگاه ژول مگره، برای نخستین بار در داستان کوتاهی که آن را به درخواست ژوزف کسل برای چاپ در مجله کارگاه نوشت. از آنجا که سیمنون در آغاز، بیشتر با نام مستعار نوشته‌های خود را منتشر می‌کرد زودتر از آن که شناخته شود پولدار شد. سیمنون در خلال جنگ جهانی دوم در وانده می‌زیست و در همین دوران بود که با آندره ژید نویسنده نامدار فرانسوی آشنایی یافت. در ۱۹۴۵ (میلادی) پس از آن که گشتاپو به یهودی بودن وی شک برد از فرانسه اشغال شده گریخت و به ایالات متحده آمریکا رفت. دوران زندگی در آمریکا خلاقانه‌ترین دوران زندگی
دوران زندگی در آمریکا خلاقانه‌ترین دوران زندگی پربار سیمنون بود. در ۱۹۵۵ (میلادی) بار دیگر به اروپا بازگشت و نخست در فرانسه و سپس در سوئیس اقامت گزید. در ۱۹۷۲ عملاً داستان‌نویسی را کنار گذاشت و به نگارش زندگینامه خود پرداخت. مرگ. خودکشی دخترش "ماری ژو" در ۱۹۷۸ (میلادی) باعث شد تا سال‌های پایانی عمر را در اندوه و تنهایی سپری کند. در ۱۹۸۴ (میلادی) به علت تومور مغزی مورد عمل جراحی قرار گرفت و ظاهراً بهبود یافت. اما طی چند سال بعد، وضع جسمانی‌اش به وخامت گرائید و در شب ۴ سپتامبر ۱۹۸۹ در شهر لوزان سوئیس هنگامی
و در شب ۴ سپتامبر ۱۹۸۹ در شهر لوزان سوئیس هنگامی که درخواب بود از دنیا رفت. سیمنون یکی از پرکارترین نویسندگان سده ۲۰ (میلادی) بود. وی عادت داشت ساعت چهار صبح از خواب بیدار شود و شروع به نوشتن کند. این کار را تا ظهر ادامه می‌داد و بقیه روز را استراحت می‌کرد. به این ترتیب می‌توانست در هر روز ۶۰ تا ۸۰ صفحه مطلب بنویسد. محتوا. رمان‌های ژرژ سیمنون آمیزه‌ای از پرداخت استادانه و کالبدشکافی هوشمندانه روان انسان هاست. وی ترس‌ها، عقده‌های روانی، گرایش‌های ذهنی، و وابستگی‌هایی را توصیف می‌کند که در زیر نقاب زندگی
وابستگی‌هایی را توصیف می‌کند که در زیر نقاب زندگی معمولی و یک نواخت روزمره، پنهان هستند و ناگهان با انفجاری غیرمنتظره به خشونت و جنایت منجر می‌شود. منتقدان ادبی، ژرژ سیمنون را صدای اکثریت خاموش و «یک نابغه ادبی سده ۱۹ (میلادی) می‌دانند که در شرایط آوارگی و غیرانسانی سده ۲۰ (میلادی) می‌زیست. آثار. ژرژ سیمنون با نام اصلی خودش بیش از ۲۰۰ رمان، ۱۵۰ رمان کوتاه، یک سناریو برای باله، چندین جلد زندگی‌نامه (که نخستین آن‌ها با نام "خاطرات خودمانی" در ۱۹۸۱ (میلادی) منتشر شد)، و با ۲۷ نام مستعار، ۱۷۶ رمان، ده‌ها
منتشر شد)، و با ۲۷ نام مستعار، ۱۷۶ رمان، ده‌ها داستان کوتاه و مقاله، تنها برای کسب درآمد منتشر کرد. اما آوازه ژرژ سیمنون به واسطهٔ ۷۵ رمان و ۲۸ داستان کوتاهی است که کارآگاه ژول مگره قهرمان آنهاست. نخستین این رمان‌ها با نام "مسافری که با ستاره شمال آمد" (Pietr Le Letton) در سال ۱۹۳۱ (میلادی) و آخرین آن‌ها "مگره و مسیو چارلز" به چاپ رسیدند. نوشته‌های ژرژ سیمنون به نزدیک به پنجاه زبان، برگردان شده‌اند. آثار فیلم شده. تا هنگام مرگ ژرژ سیمنون در ۱۹۸۹ (میلادی) ۵۲ فیلم و ۱۳۴ تله‌فیلم بر پایهٔ نوشته‌های او ساخته
فیلم و ۱۳۴ تله‌فیلم بر پایهٔ نوشته‌های او ساخته شده بودند. استقبال بی‌نظیر دوستداران رمان کلاسیک پلیسی از آثار سیمنون، برای وی شهرتی بسزا و ثروتی کم‌نظیر به ارمغان آورد و با روی آوردن کارگردانان سرشناسی چون ژان دولانوا، برتران تاورنیه و ژان رنوار به آثار او، دوستداران سینما نیز به جمع طرفداران وی پیوستند. پیر رنوآر، چارلز لاتن، هری باور و ژان گابن در آثار متعددی که بر مبنای شخصیت مگره پدید آمد در نقش وی ظاهر شدند که در میان آنان ژان گابن در ایفای این نقش موفق تر بود. «بازجویی در کافه تهران» نیز به قلم مهدی
تر بود. «بازجویی در کافه تهران» نیز به قلم مهدی به‌پور و به سفارش سیما فیلم، تله‌فیلمی با اقتباس از کتاب «سایه گیوتین» نوشته ژرژ سیمنون است.