payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را «در نهایت آبادانی» توصیف کرده است. نادری که خودش در بندرلنگه تفرج کرده و به چشم همه چیز را دیده، دربارهٔ این شهر می‌نویسد: "بندرلنگه بندری است در نهایت آبادانی، از همهٔ بنادر واقعه در کنار عمان آبادتر و معمورتر است و در آن بندر معادل پنج هزار خانوار از اعیان و تجار با مکنت و صاحب سفاین و به معاملات عمان و یمن و هندوستان همواره در کارند و در آن بندر عمارات عالی از سنگ و بادگیرها و سامان آراسته است و بندرلنگه به قدر سه فرسنگ عرض در کنار آبادی و بیوتات عالی بنا مطیق و تمام آن سامان نخلستان و سایر اشجار از
بنا مطیق و تمام آن سامان نخلستان و سایر اشجار از قبیل سپستان و انجیر و انگور بسیار است." "آن بندر را من حیث آبادی و معموری می‌توان عروس بنادر سواحل برّ فارس شمرد، مداخل اهل بندر از آمد و شد جهازات در سال، مبلغی گزاف است و در آن بندر معادل سیصد و شصت آب انبار مملو از آب باران است و هر روز یکی از آن‌ها به واسطهٔ کثرت خلایق خالی می‌شود و به علاوه دولاب‌های متعددی که در بساتین دایر است و انواع سبزی کاری‌ها و خیارکاری‌ها می‌شود. به حیث وفور جواری و عبید در آن بندر است که در هر خانه ده دوازده نفر غلام و کنیز
بندر است که در هر خانه ده دوازده نفر غلام و کنیز هستند چنان وفوری دارد که جمیع خلایق آن جا به زبان سودانی متکلم‌اند و در اول سنبله [شهریور ماه] محتاج به آب چاه می‌شوند و آب چاه آن جا با کمال حلاوت است، مگر این که در سال‌هایی که نزول رحمت الهی کم می‌شود، آب آن سامان اندکی به شوری و تلخی می‌گراید و از بندرلنگه تا بندر کنگ که حال نسبت به ایام قدیمش خراب و ویران است یک فرسنگ راه مسافت است." یکی از مأموران کمپانی هند شرقی انگلستان در سال ۱۲۴۹ خورشیدی (۱۸۷۰ میلادی) در گزارشی بندرلنگه را این‌چنین توصیف کرده است:
در گزارشی بندرلنگه را این‌چنین توصیف کرده است: "بندرلنگه یکی از پررونق‌ترین شهرهای ساحلی ایران است و بسیار خوب بنا شده و به صورت یک خط در حاشیهٔ ساحل قرار گرفته است و حدود ده هزار نفر جمعیت دارد. از دریا منظرهٔ بسیار عالی دارد و در پشت آن یک سلسله درختان خرما به چشم می‌خورد در حالی که خانه‌های آن جا در نور می‌درخشد و هنگام طلوع خورشید منظرهٔ بسیار خوبی دارد. شهر به وسیلهٔ یک دیوار و برج‌های اطرافش محافظت می‌شود. بیرون از حصار شهر تعداد زیادی آب انبار دیده می‌شود که برخی از آن‌ها تازه ساخت و بسیار بزرگ‌اند.
که برخی از آن‌ها تازه ساخت و بسیار بزرگ‌اند. یک موج‌شکن در جلوی بندر ساخته شده که فضایی حدود صد یارد را تحت پوشش قرار داده است. تعدادی کشتی در این بندر است که با سواحل هندوستان و دیگر نواحی دررفت‌وآمد هستند و حدود پنجاه فروند قایق نیز برای صید مروارید در این بندر است، این نوع کشتی و دیگر انواع کشتی‌ها در این بندر ساخته می‌شوند. این‌جا به احتمال بهترین مکان برای ساخت انواع آهن‌آلات است." (Constable and Stiefe:1989) همچنین به نوشتهٔ احمد فرامرزی، نویسندهٔ و سیاستمدار اهل جنوب "(شهریور ۱۳۲۸ در نشریه خاور)"
سیاستمدار اهل جنوب "(شهریور ۱۳۲۸ در نشریه خاور)" بندرلنگه در سال ۱۲۷۶ خورشیدی (۱۸۹۷ میلادی) مرکز معاملات مروارید در خلیج فارس بوده است. در نوشتهٔ فرامرزی آمده: "در زمان مذکور، در این بندر حدود ۲۵ هزار نفر ساکن بودند. این بندر چند صد کشتی باربری اقیانوس‌پیما و غواصی داشت و تجار ثروتمندی در آن به تجارت مروارید مشغول بودند. این تجار چندین میلیون روپیه ثروت داشتند که بخش عظیمی از ثروت خود را از تجارت مروارید به دست آورده بودند." "حاجی عبدالله خواجه شش میلیون روپیه پول نقد داشت و عباس بستکی و برادرانش که متجاوز
پول نقد داشت و عباس بستکی و برادرانش که متجاوز از سیزده میلیون روپیه ثروت داشتند در بندرلنگه به کار خرید و فروش مروارید مشغول بودند و بعدها خیلی بیشتر از این اندوختند. ابراهیم بن یوسف یکی از تاجران ثروتمند این بندر بود که همهٔ مروارید خلیج فارس را می‌خرید و به خارج صادر می‌کرد." وضعیت طبیعی. موقعیت جغرافیایی. شهر بندرلنگه در مختصات جغرافیایی ۲۶ درجه و ۳۳ دقیقه عرض شمالی و ۵۴ درجه و ۵۴ دقیقه طول شرقی از نصف النهار مبدأ واقع شده است. مساحت شهر بندرلنگه ۱۴۵۶هکتار و ارتفاع آن ۱۰ متر بالاتر از سطح دریا است.
و ارتفاع آن ۱۰ متر بالاتر از سطح دریا است. محدودهٔ این شهر از شرق به شهر بندرکنگ، از غرب به روستای شناس و مغویه، از جنوب به خلیج فارس و از سمت شمال به صحرای مهرکان است. فاصله بندرلنگه تا شهر بستک ۱۴۷ کیلومتر، تا بندرعباس ۱۸۶ کیلومتر، تا پارسیان ۲۲۲ کیلومتر، تا لارستان ۳۰۰ کیلومتر و تا بوشهر ۵۵۵ کیلومتر است. آب و هوا. هوای شهر بندرلنگه مانند سایر شهرهای ساحلی مرطوب و در تابستان گرم است، بارندگی در آن متفیر و گاه همراه با باران‌های سیل آساست. معماری. با وجود آثار تاریخی متعدد، بندرلنگه را باید شهر مساجد و
آثار تاریخی متعدد، بندرلنگه را باید شهر مساجد و بُرکه‌ها (آب‌انبار) نامید، چراکه در این شهر بُرکه‌ها و مساجد تاریخی ارزشمندی وجود دارد که اغلب آن‌ها در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است. همچنین وجود خانه‌های بزرگ و تاریخی همچون خانه فکری با بادگیرهای بلند و زیبایش یکی از الگوهای اصلی معماری جنوب محسوب می‌شود. در پنج سال گذشته از تخریب ۱۵۰ خانه تاریخی با قدمت بیش از یکصد سال در شهر بندرلنگه جلوگیری شده است. در گذشته بندرلنگه دارای ۴۵ هکتار بافت تاریخی بوده که با نتایج پژوهش‌های تازه این محدوده به حدود
که با نتایج پژوهش‌های تازه این محدوده به حدود ۱۱۰ هکتار بافت تاریخی رسید. حناچی معاون وقت شهرسازی و معماری وزارت راه و شهرسازی بهمن ۱۳۹۳ در در همایش معماری و شهرسازی پایدار در استان هرمزگان گفت "نخستین ابلاغ شهر مدرن به یکی از شهرهای استان هرمزگان تعلق گرفت و ابلاغ چنین عنوانی به شهر بندرلنگه حاوی پیامی مبنی بر ظرفیت بالای این منطقه است." وی با اشاره به معماری مناطق هرمزگان تأکید کرد: "ما به میراث فرهنگی خود که مبتنی بر معماری غنی بر اساس شرایط اقلیمی بوده بی‌توجه هستیم در صورتی که این معماری و نماد بادگیر
هستیم در صورتی که این معماری و نماد بادگیر متعلق به بندرلنگه، بندرعباس، جزیره قشم و بستک بوده است." مردم‌شناسی و فرهنگ. جمعیت. بر اساس نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر بندرلنگه در این سال ۳۰۴۳۵ نفر است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۲۶۱۷۵ نفر بوده است. بندرلنگه به همان نسبت که شهری مهاجرپذیر هست، شهری هست که از آن به شهرهای دیگر و به کشورهای حاشیه خلیج فارس مهاجرت صورت گرفته است. اقوام عرب با ریشهٔ بحرینی که معروف به بحرینی‌ها هستند نیز در این شهر زندگی می‌کنند. زبان. زبان اصلی
نیز در این شهر زندگی می‌کنند. زبان. زبان اصلی مردم بندرلنگه لارستانی است که با لهجهٔ لنگه‌ای (زبان لارستانی) استفاده می‌شود. دین و مذهب. شهر بندرلنگه دارای یک مدرسه علوم دینی اهل سنت به نام سلطان العلماء است. در این شهر نماز جمعه پیروان تشیع و تسنن همراه با هم برگزار می‌شود. صنایع دستی. با توجه به پیشینهٔ تاریخی بندرلنگه، صنایع دستی هم در این شهر قدمت دارد و گفته می‌شود اولین مرکز صنایع دستی در سال ۱۳۰۲ در بندرلنگه ساخته شده و در حدود یک قرن سابقه دارد. گلابتون‌دوزی، خوس‌دوزی، زری‌دوزی و سوزن‌دوزی و ساخت
خوس‌دوزی، زری‌دوزی و سوزن‌دوزی و ساخت برقع از جمله مهم‌ترین صنایع دستی بندرلنگه است که هنر دست زنان این مرز و بوم است. ظرفیت‌های صنایع‌دستی بندرلنگه موجب شده تا اداره‌کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان هرمزگان به‌دنبال ثبت "بندرلنگه شهر ملی صنایع دستی (گلابتون‌دوزی)" باشد. اتفاقی که اگر رخ دهد باعث دیده شدن صنایع دستی بندرلنگه در بازار داخلی و جهانی شده و انگیزه‌ای برای فعالیت بیشتر صنعتگران بومی بندرلنگه ایجاد خواهد شد. غذا. گوبولی، قلیه ماهی، ماهی سرخ کرده، شوربا، چنگال، خم فروش، جلاب، نان
ماهی سرخ کرده، شوربا، چنگال، خم فروش، جلاب، نان تومشی، نان فلزی، تنوری، تنکی، فتیر، شلشلی، گپکی و نان رگاگ از جمله غذاها و خوراکی‌های محلی بندرلنگه محسوب می‌شوند. ترابری. از نظر ترابری دریایی، بندرلنگه بهترین پایانه لجستیکی برای جزایر ابوموسی، تنب بزرگ و کوچک و جزیره فارسی بوده و دارای حداقل فاصله با شیخ‌نشین‌های امارات متحده عربی از جمله دبی و ابوظبی و شارجه است. ضمن آنکه این بندر دارای پیشینه دیرینه ترابری مسافر و کالا به کشورهای قطر، بحرین و کویت نیز می‌باشد. در ارتباط با ترابری زمینی، کامیون‌های حامل
در ارتباط با ترابری زمینی، کامیون‌های حامل کالا که بین استان‌های فارس و اصفهان و همچنین در امتداد راه ساحلی جنوب کشور تردد می‌نمایند از بندرلنگه عبور می‌نمایند. در ترابری هوائی در حد فاصل سال‌های ۱۳۳۰ تا ۱۳۴۶ فرودگاه بندرلنگه یک ایستگاه سازمانی فرود هواپیمائی ۳ ـ DC و CESNA پستی بوده است که در امتداد نوار ساحلی و همچنین حد فاصل شیراز ـ بندرعباس پرواز داشته و اکنون دارای مجوز برای پروازهای بین‌المللی است. جاذبه‌های گردشگری. مساجد تاریخی. مسجد غیاث (۱۲۹۰ ق) مشاهیر بندرلنگه. علماء و ادباء و فقهاء و دانشمندان
بندرلنگه. علماء و ادباء و فقهاء و دانشمندان و رجال بندرلنگه و هرمزگان و بندرهای جنوب فارس و شیبکوه و مناطق جنوب که در دوران گذشته در حیات بودند و بعداً روی در نقاب خاک کشیده‌اند و اشتهار یافته‌اند، و همچنین آن‌هایی که در حیات هستند که برای شرح احوال هریک از آن‌ها خود کتابچه‌ای لازم است، برای مزید اطلاع خوانندگان عزیز فقط اختصاراً به ذکر اسامی و بخشی از بیوگرافی آن‌ها می‌پردازیم: ابراهیم ادیبی، عبدالرحمن ادیبی، حجت‌الاسلام آقا سیدمحمد عالم، شیخ‌الاسلام عبدالرحمن خالدی، حجت‌الاسلام سیدشبر موسوی، شیخ‌الاسلام
خالدی، حجت‌الاسلام سیدشبر موسوی، شیخ‌الاسلام سیدجعفر موسوی، شیخ‌الاسلام احمد السرحان، شیخ‌الاسلام شیخ رضوان، حجت‌الاسلام سیدعلی عرب، سالم بن ابراهیم الخاجه، حسین بن علی الوحیدی، شیخ‌الاسلام محمدعلی خالدی، شیخ حسن رضوان، ابراهیم محمود درویش جابری (معروف به حاج ابراهیم جابری)، حاج شعبان صداقت، علی محمود درویش جابری (معرف به حاج علی جابری)، شیح صالح ادیب، شیخ قاسم قصاب، ملا عبدالکریم واحدی، عبداله واحدی، عباس انجم‌روز، محمد احمد هودی، حاج محمدبهزاد اسیری، مهرداد پورموسی، محمد یوحا، رئیس ابراهیم محمودیان،
مهرداد پورموسی، محمد یوحا، رئیس ابراهیم محمودیان، ملامحمد کوخردی، محمدشریف ملااحمدی، فاطمه قدم، حاجی آمنه حسن عمانی، رئیس حسن سعدی، رئیس احمد سعدی، رئیس عبدالکریم سعدی (که از جمله اولین پزشکان فضانورد بندر لنگه بود و در بسیاری از ابعاد اجتماعی فعالیت داشت) رئیس محمد رسول سعدی، رئیس اسماعیل سعدی، حاجی محمدرضی بلوکی، حسین گله‌داری، عبدالواحد فکری، شیخ سلطان المرزوقی، بدر محمد امین، محمد عبدالرحمن علینا، ملا یوسف بلوکی، سیدفضل سیدجلال‌الدین، سالم محمد نجار (معروف به حاج سالم قریشی)، محمد صالح آسودی، سید سالم
به حاج سالم قریشی)، محمد صالح آسودی، سید سالم بحرینی
سِشُوارِ مو یا مو خشک‌کن دستگاهی الکتریکی است که برای خشک کردن و حالت دادن موی سر به کار می‌رود. سشوارها از دو بخش عمده یعنی یک موتور الکتریکی و یک المنت حرارتی ساخته شده‌اند. سشوارها ممکن است دارای یک المنت حرارتی باشند که می‌توان آن را همزمان با کارکرد موتور سشوار، روشن یا خاموش کرد و بدین وسیله هوای خروجی سشوار را سرد یا گرم نمود. همچنین در برخی از مدل‌ها امکان زیاد کردن یا تنظیم سرعت موتور و در نتیجه سرعت دمش هوا وجود دارد. ریشه‌شناسی. سشوار یک وام‌واژه فرانسوی در فارسی است که از ترکیب دو واژه سِشه
فرانسوی در فارسی است که از ترکیب دو واژه سِشه (sécher) به معنی خشک کردن و شِوو (cheveu) به معنی مو، تشکیل شده‌است. پیشینه. اولین سشوار ساخته شده توسط الکساندر گودفروی آرایشگر فرانسوی در سال ۱۸۹۰ میلادی ساخته شد. در ابتدا سشوارهای اولیه در آرایشگاه و پیرایشگاه‌ها دیده می‌شدند. اولین سشوار خانگی در سده بیستم در سال ۱۹۲۵ میلادی به بازار ارائه شد. این سشوار توان مصرفی ۱۰۰ وات داشت و وزن آن بیش‌تر از ۱ کیلوگرم بود. توان پایین این نوع سشوارهای اولیه کم بود و بدین خاطر زمان زیادی برای خشک کردن موها بوسیله آن نیاز
خاطر زمان زیادی برای خشک کردن موها بوسیله آن نیاز بود. با جایگزین شدن پلاستیک به جای استیل، سشوارها سبک و ظریف ساخته شدند. همچنین دیگر نیازی به چوب برای عایق کردن دسته سشوار در مقابل گرما نبود چراکه پلاستیک این قابلیت را دارد. امروزه سشوارها در حال سبک‌تر شدن و پر قدرت شدن هستند. موتورهای سشوارهای امروزی به مرز ۲۴۰۰ وات و وزن آن‌ها به ۴۰۰ گرم رسیده و امکاناتی مانند آیونیک بودن و قطعه دیسپانسر؛ آن‌ها را بسیار پیشرفته‌تر از سری‌های قبل کرده‌است. دسته‌بندی. دسته‌بندی سشوارها به دو شکل انجام می‌شود. یکی برپایه
سشوارها به دو شکل انجام می‌شود. یکی برپایه کاربرد و دیگری برپایه موتور الکتریکی. بر پایهٔ کاربرد. سشوارها بر اساس کاربرد بسیار متنوع هستند که مشتریان بنابر نیاز خویش، از آن‌ها استفاده می‌کنند. بر پایهٔ موتور الکتریکی. سشوارها را از نظر موتور الکتریکی به کار رفته در آن‌ها به سه دستهٔ اصلی تقسیم می‌کنند: تفاوت با اتوی مو. تفاوت سشوار با اتوی مو در این است که، سشوار برای حالت دادن موها استفاده می‌شود اما از اتوی مو برای صاف کردن موها استفاده می‌شود. آسیب‌ها. استفاده زیاد از سشوار ممکن است به موها آسیب زده و
استفاده زیاد از سشوار ممکن است به موها آسیب زده و باعث از رفتن درخشندگی و طراوت موها شود. این عمل در بلندمدت به بافت موها آسیب زده و باعث زبر شدن و شکنندگی می‌شود. همچنین رعایت نکردن فاصله ۱۰ تا ۲۰ سانتی‌متر با پوست سر می‌تواند در استفاده کم از سشوار نیز باعث آسیب شود.
در پایین فهرستی از فرهنگسراهای شهر تهران آورده شده است.
فرهنگسرای نوجوان یکی از فرهنگسراهای فعال در شهر تهران است. پیشینه و برنامه‌ها. فرهنگسرای نوجوان در سال ۱۳۸۰ در بوستان لواسانی واقع در منطقهٔ ۱۸ شهر تهران احداث و تجهیز شد و بر اساس سیاست‌های سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران با هویت نوجوان فعالیت‌های خود را آغاز کرد.این مجموعه فرهنگی فعالیت‌های هویتی خود را در سطح شهر تهران و فعالیت‌های ویژه را در جنوب غرب تهران و منطقه ۱۸ با مشارکت هزاران نوجوان تهرانی ارائه داده است که از جمله برنامه‌های زیر را اجرا نموده است: جشن ملی هفته نوجوان، جشن نوجوانان منتظر،
است: جشن ملی هفته نوجوان، جشن نوجوانان منتظر، جشنواره آب، نوجوان، زندگی، نهضت فرهنگی تابستان ۸۱ و ۸۲، جشنواره نوجوان و دفاع مقدس، جشنواره قرآنی و سرود، جشنواره نمایشی، همایش‌های زیست‌محیطی و مذهبی، محافل ادبی، احیاء با نوجوانان، جشنواره هنرهای تجسمی و صدها برنامه فرهنگی هنری دیگر. خانه نوجوان از دیگر بخش‌های فرهنگسرای نوجوان است که به صورت نمایندگی در سطح مراکز تهران (مساجد، فرهنگسراها و پایگاه‌های بسیج و...) با نوجوانان مرتبط هستند و در راستای سیاست‌های سازمان و فرهنگسراها فعالیت می‌کند. فرهنگسرای نوجوان
و فرهنگسراها فعالیت می‌کند. فرهنگسرای نوجوان با بیش از یک هزار نوجوان که عضو ثابت و بیش از نه هزار نوجوان عضو افتخاری سعی در جذب گسترده نوجوانان تهران را دارد که ایجاد یک حرکت پرنشاط گروهی توجه به مسائل واقعی نوجوانان، رشد و پرورش استعدادهای درخشان و سوق‌دادن نوجوانان به سوی مسائل حقیقی و ارزشمند از اندیشه‌ها و اهداف فرهنگسرای نوجوان است. این فرهنگسرا هم‌اکنون در منطقه ۱۱ شهرداری تهران و در پارک رازی قرار دارد منابع. دانشنامهٔ رشد
استان جَهراء بزرگ‌ترین استان کشور کویت است. جغرافیا. این استان در شمال کویت و در نزدیکی مرز عراق قرار دارد. نام این استان در نقشه‌های فارسی جهره هم نوشته می‌شود. کاخ سرخ در این استان قرار دارد. شهرها. شهرهای آن عبارت‌اند از :
استان احمدی یکی از استان‌های کشور کویت است. نام این استان از نام امیر پیشین کویت -شیخ احمد جابر- گرفته شده‌است. استان احمدی پس از استان جهرا دومین استان بزرگ کشور است و در بخش جنوبی کویت واقع شده‌است. بزرگ‌ترین چاه نفت کویت به نام حوزهٔ نفتی بورگان در استان احمدی قرار دارد. پالایشگاه‌های اصلی کویت هم در این استان واقع شده‌است.
میدان نفتی به محدوده یا ناحیه‌ای جغرافیایی گفته می‌شود که در آن بتوان چاه‌های متعدد نفت را بر روی مخازن یا میدان‌های نفتی حفر کرد و از آن نفت خام استخراج نمود. هرکدام از میدان‌های نفتی در یک مجموعهٔ زمین‌شناسی مستقل و معین از لحاظ رسوبی و محیطی قرار دارند. حدود ۷۵ درصد از کل منابع نفت موجود جهان در خاورمیانه قراردارد.میدان نفتی می تواند بین دو کشور مشترک باشد
میدان‌های نفتی جهان بیش از ۴۰٬۰۰۰ عدد برآورد می‌شود ولی ۹۴ درصد از نفت شناخته‌شده در کمتر از ۱۵۰۰ میدان نفتی قرار دارد. بزرگ‌ترین میدان نفتی جهان میدان نفتی غوار (با ۷۵ تا ۸۳ میلیارد بشکه) می‌باشد که در عربستان سعودی واقع است. در فهرست زیر بزرگترین میدان‌های نفتی جهان، بر پایه حجم ذخیره درجای نفت خام رتبه‌بنده شده‌اند. اعداد زیر ستون ذخیره درجا، بر پایه میلیارد بشکه می‌باشند و ستون تولید، میزان تولید را بر پایه بشکه نفت در روز درج شده‌اند.
فَرامَرزان دهستانی است از توابع بخش جناح شهرستان بستک که در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است که مرکز این دهستان، هنگویه می‌باشد. دهستان فرامرزان در مسیل فوقانی رودخانه مهران واقع شده‌است و دهات آن در دو طرف مسیر رودخانه قرار گرفته‌اند. جمعیت. جمعیت دهستان فرامرزان طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۰۸۰۸ نفر بوده‌است. که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند و به زبان اچُمی تکلم می‌کنند. محدودهٔ دهستان فرامرزان. از شمال به کوه کُماخُن و
محدودهٔ دهستان فرامرزان. از شمال به کوه کُماخُن و دهستان حومه، از جنوب کوه داربست، و کوه گچویه و شیبکوه، از مغرب به گردنه خنجی و کوه تُرَکی حمیران و دهستان اشکنان، و از سمت مشرق به کهتویه و جناح منتهی می‌شود. این دهستان در مسیل فوقانی رودخانه مهران واقع شده‌است و دهات آن در دو طرف مسیر رودخانه قرار گرفته‌اند مسیر رودخانه را در بعضی نقاط باتلاق‌های نسبتاً وسیع پر از بوته‌های گَز فرا گرفته‌است. این دهستان از شهر جناح در مغرب شهر بستک شروع شده و به کمشک در انتهای غربی شهرستان بستک منتهی می‌شود. مسیر رودخانه.
غربی شهرستان بستک منتهی می‌شود. مسیر رودخانه. مسیر رودخانه را در بعضی نقاط باتلاقهایی نسبتاً وسیع پر از از بوته‌های گز به لهجه محلی «گِزَک» فرا گرفته که درون آن‌ها حیوانات وحشی مانند گراز زندگی نموده و احیاناً خسارت زیادی به محصولات کشاورزی می‌رسانند. جادهٔ بستک فرمرزان. جاده بستک به فرمرزان از جناح به بعد به دو رشته شده یکی ازدهات شمالی رودخانه مهران ودیگری از دهات جنوب رودخانه عبور نموده و در روستای کمشک به هم می‌رسند.
گَودَه منطقه ی وسیعی در بخش مرکزی شهرستان بستک در استان هرمزگان ایران است. منطقه ی گوده در بخش مرکزی شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است. این منطقه دره‌ای است تقریباً بطول یکصد کیلومتر که از مغرب به مشرق ادامه دارد که سمت شمال غربی آن به‌وسیله کوه‌های بلند بسته شده‌است و گردنه پاسخند آخرین مرز بین راه شهرستان بستک و لار را به وجود آورده‌است. رودخانه گوده. سرچشمه یکی از رشته‌های رودخانه شور گوده که در نزدیک بندر خمیر به دریا می‌ریزد در دهستان گوده واقع است. مسیر این رودخانه در اغلب
در دهستان گوده واقع است. مسیر این رودخانه در اغلب نقاط باتلاقهایی است که در آن‌ها بوته‌های گِز فراوان روئیده‌است و داخل آن‌ها حیوات وحشی مانند خوک وگراز زندگی می‌کنند که آفت بزرگی برای محصولات کشاورزی به‌شمار می‌رود. محدوده گَودَه. از شمالاً کوه بُر و کوه پرپتو Parpato، کوه لُومَه‌ای و کوه ببیان، از جنوب رشته کوه ناخ و بخش کوخرد، از مغرب به براشت و گردنه پاسخند و صحرای باغ و از سمت مشرق به دشت جیحون و جیحون و رودخانه شور و کهورستان و بخش رویدر منتهی می‌شود. جمعیت. جمعیت منطقه گوده طبق سرشماری عمومی نفوس و
جمعیت. جمعیت منطقه گوده طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵، برابر با ۳۱۰۰۰ نفر بوده‌است. که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند و به زبان اچمی تکلم می‌کنند. دارای مسجد، دبستان، خانه بهداشت، برق، لوله‌کشی آب، آب‌انبار برکه است.
فاریاب سنگویه روستایی از جمله روستاهای منطقهٔ گوده و از توابع بخش مرکزی شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده است. از شمال کوه پردی، از جنوب جاده لار بستک، از مغرب روستای گردنه پاسخند، از مشرق به بیسه محدود می‌گردد. جمعیت. جمعیت این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶۰۹ نفر (۱۰۸ خانوار) بوده است. که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند و به زبان فارسی و به گویش محلی تکلم می‌کنند. دارای مسجد، دبستان، راهنمایی، برق، لوله‌کشی آب، و آب‌انبار
دبستان، راهنمایی، برق، لوله‌کشی آب، و آب‌انبار برکه می‌باشد. قنات. فاریاب سنگویه دارای یک رشته قنات است که با آب آن حدود ۱۰۰ من (۴۰۰ کیلوگرم) می‌توان زراعت نمود. که در گذشته جزء روستای انوه بوده است که پس از گذشت چند سال فاریاب از روستای انوه جدا شد حدود ۲۰۰۰ اصله نخل دیم و آبی وجود دارد، ویک آسیاب آبی دارد. در منطقه جنوب به آب جاری به ویژه آب قناتها فاریاب می‌گویند که بلهجه محلی پاراو نامیده می‌شود. این روستا چون دارای چشمه‌ای جاری است فاریاب نامیده شده است، و چون آسیاب آبی نیز دارد آن را فاریاب سنگویه
است، و چون آسیاب آبی نیز دارد آن را فاریاب سنگویه نامگذاری کرده‌اند. آبگرم. چشمه آب معدنی (آب باد) در فاریاب سنگویه واقع می‌باشد. سرچشمه آب معدنی (آبگرم) در شمال روستا قرار دارد، این آبگرم بین اهالی منطقه بستک و لارستان، و بندر لنگه معروف است و هرساله صدها نفر برای درمان بیماری‌های پوستی و روماتیسم به این آبگرم رو می‌آورند. در اوایل تابستان و اواخر زمستان این محل مملو از افرادی است که برای استفاده از آبگرم به این مکان آمده‌اند. خانهٔ خیر. تعدادی خانه‌های خیر از سوی نیکوکاران در اینجا ساخته شده است برای
خیر از سوی نیکوکاران در اینجا ساخته شده است برای استفاده مسافران که از راه‌های دور می‌آیند، اما گهگاه شمار افراد آنقدر زیاد می‌شود که صدها چادر برپا می‌کنند، افرادی که برای درمان به آبگرم می‌آیند معمولاً چند روز در این مکان اقامت می‌نمایند. برای گردآوری این آب دو استخر در زمانی بسیار قدیم ساخته‌اند. چشمه آبگرم در دل کوه می‌جوشد که آب آن را به دو شاخه کرده‌اند، یک شاخه به استخر ویژه بانوان می‌ریزد، و شاخه دیگر به استخر مردان می‌ریزد. آب آن بسیار صاف و گواراست. و بیماران پوستی و روماتیسم را شفا می‌دهد.
۳۱ مرداد، ۱۳۸۴ (دوشنبه). برابر با: ۲۲ اوت، ۲۰۰۵ ۳۰ مرداد، ۱۳۸۴ (یکشنبه). برابر با: ۲۱ اوت، ۲۰۰۵ ۲۹ مرداد، ۱۳۸۴ (شنبه). برابر با: ۲۰ اوت، ۲۰۰۵ ۲۸ مرداد، ۱۳۸۴ (آدینه). برابر با: ۱۹ اوت، ۲۰۰۵ ۲۷ مرداد، ۱۳۸۴ (پنجشنبه). برابر با: ۱۸ اوت، ۲۰۰۵ ۲۶ مرداد، ۱۳۸۴ (چهارشنبه). برابر با: ۱۷ اوت، ۲۰۰۵ ۲۵ مرداد، ۱۳۸۴ (سه‌شنبه). برابر با: ۱۶ اوت، ۲۰۰۵ ۲۴ مرداد، ۱۳۸۴ (دوشنبه). برابر با: ۱۵ اوت، ۲۰۰۵ ۲۳ مرداد، ۱۳۸۴ (یکشنبه). برابر با: ۱۴ اوت، ۲۰۰۵ ۲۲ مرداد، ۱۳۸۴ (شنبه). برابر با: ۱۳ اوت، ۲۰۰۵ ۲۱ مرداد، ۱۳۸۴ (آدینه). برابر با:
۱۳ اوت، ۲۰۰۵ ۲۱ مرداد، ۱۳۸۴ (آدینه). برابر با: ۱۲ اوت، ۲۰۰۵ ۲۰ مرداد، ۱۳۸۴ (پنجشنبه). برابر با: ۱۱ اوت، ۲۰۰۵ ۱۹ مرداد، ۱۳۸۴ (چهارشنبه). برابر با: ۱۰ اوت، ۲۰۰۵ ۱۸ مرداد، ۱۳۸۴ (سه‌شنبه). برابر با: ۹ اوت، ۲۰۰۵ ۱۷ مرداد، ۱۳۸۴ (دوشنبه). برابر با: ۸ اوت، ۲۰۰۵ ۱۶ مرداد، ۱۳۸۴ (یکشنبه). برابر با: ۷ اوت، ۲۰۰۵ ۱۵ مرداد، ۱۳۸۴ (شنبه). برابر با: ۶ اوت، ۲۰۰۵ ۱۴ مرداد، ۱۳۸۴ (آدینه). برابر با: ۵ اوت، ۲۰۰۵ ۱۳ مرداد، ۱۳۸۴ (پنجشنبه). برابر با: ۴ اوت، ۲۰۰۵ ۱۲ مرداد، ۱۳۸۴ (چهارشنبه). برابر با: ۳ اوت، ۲۰۰۵ ۱۱ مرداد، ۱۳۸۴
(چهارشنبه). برابر با: ۳ اوت، ۲۰۰۵ ۱۱ مرداد، ۱۳۸۴ (سه‌شنبه). برابر با: ۲ اوت، ۲۰۰۵ ۱۰ مرداد، ۱۳۸۴ (دوشنبه). برابر با: ۱ اوت، ۲۰۰۵ ۹ مرداد، ۱۳۸۴ (یکشنبه). برابر با: ۳۱ ژوئیه، ۲۰۰۵ ۸ مرداد، ۱۳۸۴ (شنبه). برابر با: ۳۰ ژوئیه، ۲۰۰۵ ۷ مرداد، ۱۳۸۴ (آدینه). برابر با: ۲۹ ژوئیه، ۲۰۰۵ ۶ مرداد، ۱۳۸۴ (پنجشنبه). برابر با: ۲۸ ژوئیه، ۲۰۰۵ ۵ مرداد، ۱۳۸۴ (چهارشنبه). برابر با: ۲۷ ژوئیه، ۲۰۰۵ ۴ مرداد، ۱۳۸۴ (سه‌شنبه). برابر با: ۲۶ ژوئیه، ۲۰۰۵ ۳ مرداد، ۱۳۸۴ (دوشنبه). برابر با: ۲۵ ژوئیه، ۲۰۰۵ ۲ مرداد، ۱۳۸۴ (یکشنبه). برابر با: ۲۴
ژوئیه، ۲۰۰۵ ۲ مرداد، ۱۳۸۴ (یکشنبه). برابر با: ۲۴ ژوئیه، ۲۰۰۵ ۱ مرداد، ۱۳۸۴ (شنبه). برابر با: ۲۳ ژوئیه، ۲۰۰۵
خُجَند (نام در زمان شوروی: "لنین‌آباد" Ленинобод) شهر و ناحیه‌ای در کشور تاجیکستان و مرکز ولایت سغد است. این شهر دومین شهر بزرگ تاجیکستان پس از دوشنبه است. مردم شهر عمدتاً تاجیک هستند و اقلیت‌هایی از ازبک‌ها و روس‌ها نیز در این شهر زندگی می‌کنند. خجند تنها شهر تاجیکستان است که حتی پس از فروپاشی شوروی هنوز مجسمه‌ای از لنین دارد. خجند بر کرانهٔ چپِ رود سیردریا در آغاز درهٔ فرغانه نهاده است. این شهر در ۴۰ درجه و ۱۷ دقیقهٔ عرض شمالی و ۶۹ درجه و ۳۷ دقیقهٔ درازای خاوری قرار دارد. براساس آمار سال ۲۰۱۹ م. جمعیت این
قرار دارد. براساس آمار سال ۲۰۱۹ م. جمعیت این شهر نزدیک به ۱۸۱٬۶۰۰ تن بوده است. بنابر آمارهای سال ۲۰۱۰ م.، ترکیب جمعیتی شهر خجند شامل ۸۴٪ تاجیک، ۱۴٪ ازبک، ۰٫۴٪ روس و ۱٫۶٪ دیگر اقوام بوده است. نام. دربارهٔ ریشه واژه خجند که در قدیم خجنده هم می‌نوشتند اختلاف وجود دارد. واژه خجند از آغاز سده هفتم میلادی با همین نام در منابع سغدی، پهلوی، چینی و عربی آمده است. برخی معنی واژه خجند را «مردم سعادتمند و بالانشین، امیر» آورده‌اند. برخی نیز بر این باورند که خجند در سده‌های گذشته دگرگون شده، به این ترتیب که زمانی
سده‌های گذشته دگرگون شده، به این ترتیب که زمانی "اسکندریه اقصی"، سپس "آنطاکیه" و سرانجام خجند نام گرفته است. برای نخستین بار در سال‌نامه چینی دودمان تنشو (۶۱۸-۶۲۶م) از خجند با نام «"گوی جنتی»" یاد شده، و در منابع سغدی یافته‌شده در کوه مغ، «"قادر‌گندو»" نامیده شده است. به تازگی گفته شده خجند از واژه مرکب «"خوره-کنته»" در زبان‌های ایرانی باستانی ریشه گرفته و معنایش «"آفتاب‌شهر»" یا «"شهر آفتابی»" است. بخش اول واژه، «"خور»" ("xᵛar") به معنی «خورشید» و بخش دوم آن، «"چند"("کنده"، "کنته")» (čand; kanda; kənta)
آن، «"چند"("کنده"، "کنته")» (čand; kanda; kənta) به معنای «شهر، دهکده» است. پسوند کند در اسامی شهرهای خراسان و فرارود زیاد دیده می‌شود. ریشه آن از پارسی باستانی «کنتا»، سغدی «کنت» بمعنی دژ یا شهر است. برای نمونه در نام‌های تاشکند، سمرقند، خوقند، یارکند و چیمکند، ازغند، بیرجند و… پیشینه. بیشتر منابع تاریخی و جغرافیایی خجند را در کنار رودخانه سیردریا دانسته‌اند و آورده‌اند که اسکندر مقدونی شهر اسکندریه اِسخاته (در یونانی به معنی: دوردست‌ترین اسکندریه، اسکندریه اقصی) را در این ناحیه در پایان لشکرکشی خود به
اقصی) را در این ناحیه در پایان لشکرکشی خود به سغد بنا نهاده بود. گفته شده که این شهر به عنوان دژی برای دفاع در برابر حملات سکاهای ساکن در شمال سیردریا ساخته شده بود؛ ولی کاوش‌های باستان‌شناسان نشان داده است که پیشینه شهر خجند به بیش از دو هزار و هفت صد سال می‌رسد. بدین ترتیب، شهر خجند پیش از رفتن اسکندر مقدونی به آن دیار نیز وجود داشته است. رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم در شعری از خجند نام می‌برد: باد گیتی به امر تو راضی / باد گردون بحکم تو خرسند سوی صدر رفیعت آورد / عاملان تو مال چاچ و خجند سوزنی سمرقندی
آورد / عاملان تو مال چاچ و خجند سوزنی سمرقندی شاعر قرن ششم نیز در شعری نامی از شهر خجند آورده است: تار و پود مفرش کاخ تو از عدلست و فضل / رنگ این مفرش به است از مفرش فال پرند از پی نظاره کاخ تو آئین بست چرخ / از لب جیحون و ترمد تا بسیحون و خجند خاقانی شروانی در قصیده‌ای هم نام خجند می‌آورد: فصل با حورا، آهنگ به شام / وصل با حوران خوش‌تر به خجند هم توانیش به تبریز نشاند / هم توانیش ز شروان برکند. در افسانه‌ها بنای خجند را به کی‌خسرو نسبت داده‌اند و آن را عروس دنیا خوانده‌اند. ابن بلخی می‌گوید فیروز فرزند
دنیا خوانده‌اند. ابن بلخی می‌گوید فیروز فرزند یزدگرد این شهر را بنیاد نهاده و دیوار ۵۰ فرسنگی خجند مرز ایران و توران بوده است. خجند تا دوره انقلاب بلشویکی در روزگار فرمانروایی شوروی به لانه هنرمندان مشهور بود. یاقوت حموی این شهر را در معجم البلدان چنین می‌آورد: خجنده در اقلیم چهارم واقع و طولش ۹۲ درجه و نیم و عرضش ۳۷ درجه و ده دقیقه است. این شهر بر ساحل سیحون به ماوراءالنهر و به مشرق سمرقند در فاصله ده روز راه قرار دارد و از شهرهای نظیف و پاک و پرمیوهٔ ماوراءالنهر است و چون آن شهر به نظافت در آنجا نیست. از