payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و بوشهر و از سمت شرق به شهرستان خرامه، کرمان و هرمزگان در أمر کوتاه سازی مسیر طراحی و تدابیر دیده شده است. لجستیک راه آهن. اولین ایستگاه دو ریل پیوسته ریل سنگین جنوب و جنوب شرق کشور مسیر اصفهان کرمان - بندرعباس - شیراز و بلعکس در حریم استحفاظی دشت آهوچر شمال شهر لپویی احداث خواهد شد. عملیات زیر سازی ، پل سازی و خاک ریزی مسیر دو راهی شرقی در سال ۱۴۰۴ به سرعت در حال اجرا می باشد. پیشینه. شهر لپویی در ۲۰ کیلومتری جنوب میراث جهانی تخت جمشید و بیست و پنج کیلومتری شمال شیراز واقع گردیده است. در مورد وجه تسمیه
شمال شیراز واقع گردیده است. در مورد وجه تسمیه لپویی گرچه واژه‌هایی چون لب کوه، لبرود و له پای بیان گردیده، ولی طبق نظر کارشناسان، لپویی یک نام باستانی است که تا کنون موفق به رمزگشایی آن نگردیده‌اند. قدمت لپویی طبق مستندات و کشفیات باستان‌شناسی به بیش از شش هزار سال قبل بازمی‌گردد. عده ای معتقدند که کلمه لاپویی همانند شهرهایی همچون لو پوی-آن-ولی ، لاپا ، لاپو-لاپو ، لا لاپا، لاپوا ، لاپاز ، لیپا ، بر گرفته از واژگان فرانسوی و اسپانیایی باشد، اما در این مورد هیچ منبع موثقی وجود ندارد. کلمه lapoei در زبان
هیچ منبع موثقی وجود ندارد. کلمه lapoei در زبان بلاروسی به معنی گوزن و lepui در زبان اسلوونی به معنی زیبا می باشد. لپویی یا لاپویی باستان طبق منابع معتبر ازجمله کتاب مرجع اطلس تاریخ ایران و کتاب پژوهش های باستان شناسی ایران جزو تپه های باستانی اولیه ایران زمین است که مهمترین آثار بدست آمده در آن زمان سفال و ظروف سرخ رنگ است که در اکثر مناطق باستانی ایران از جمله استان چهارمحال و بختیاری و کرمانشاه نظیر آن یافت شده است. با گذشت چندین هزار سال از دوره لپویی اگر بر روی تپه ها و برخی دشت های لپویی قدم بگذارید
بر روی تپه ها و برخی دشت های لپویی قدم بگذارید هنوز تکه های شکسته سفال و کوزه ها وجود دارد. شهر لپویی در گذشته دارای چشمه و نهر آب شیرین بوده است و مردم فارس به نهر له نیز می‌گویند، آن را له پای به معنای پای له (پای نهر) نامگذاری کرده‌اند و به تدریج له پای به له پوی و لپویی تغییر یافته است. برخی دیگران را لب رود دانسته‌اند و براین اعتقادند که به سبب مسیلی عظیم که بقایای آن به صورت خندق هنوز هم وجود دارد، این منطقه به این نام مشهور شده است و بعدها لب رود به لپویی تغییر پیدا کرده است. عده ای دیگر ان را لب
لپویی تغییر پیدا کرده است. عده ای دیگر ان را لب کوهی می‌دانند و دلیل آن را مجاورت رشته کوه‌های زاگرس با این منطقه دانسته‌اند، و واژه لب کوهی را به لپویی نزدیک تر می‌دانند. یکی دیگر از این نام‌ها لاپویی است که ترکیبی از دوکلمه لا و پویی است و این کلمات را برگرفته از کلمه عربی لا به معنای نه و پویی از کلمهٔ فارسی پوییدن دانسته‌اند و دلیل این نامگذاری را این گونه اظهار داشته‌اند که چون لپویی در گذشته از منابع طبیعی و وحوش و تالاب و پرندگان مهاجر برخوردار بوده است، ان را لاپویی به معنای پیموده نشده و بکر و دست
ان را لاپویی به معنای پیموده نشده و بکر و دست نخورده دانسته‌اند. جاذبه‌های گردشگری، تفریحی و تاریخی. موزه لپویی. مجموعه اقامتگاه بوم‌گردی (مهمانکده لپویی) و موزه مردم‌شناسی لپویی در ساختمانی با قدمت یکصد سال به سبک بالاخانه با معماری وفضایی روستایی در دو طبقه با دو ورودی (راه پله)، دارای شانزده اتاق که به صورت دو فصل طراحی گردیده از فروردین ماه سال ۱۳۹۵با مجوز رسمی از سازمان میراث فرهنگی استان فارس فعالیت خود را آغاز نموده. دراین مجموعه تعدادی از اتاق‌ها به موزه و تعدادی به عنوان اتاق اقامت و استراحت
به موزه و تعدادی به عنوان اتاق اقامت و استراحت میهمانان در نظر گرفته شده، البته چند اتاق به صورت دومنظوره طراحی گردیده یعنی در ضمنی که شرایط استراحت برای میهمانان در آن‌ها درنظر گرفته شده، حال و هوای گذشته را نیز در ذهن تداعی می‌کند. باشگاه سوارکاری و پرورش اسب لپویی. باشگاه سوارکاری شهر لپویی در زمینی به مساحت ۲۰ هزار متر مربع احداث شده است. این مجموعه دارای دومانژ استاندارد تمرین و برگزاری مسابقات، سکوی مجهز و استاندارد تماشاچی، اتاق داوران، جایگاه V.I.P، اصطبل ۶۰ راسی، استخر شستشوی اسب، چمن مصنوعی، زمین
اصطبل ۶۰ راسی، استخر شستشوی اسب، چمن مصنوعی، زمین تنیس خاکی و مرکز کنترل بهداشت اسب است. این باشگاه سوارکاری مجهز و استاندارد، بر اساس آخرین استانداردهای روز دنیا با نظارت اداره کل ورزش و جوانان استان فارس ساخته شده است. سفال قرمز. سفال قرمز یکی از محصولات تاریخی شهر لپویی در دوران تاریخی لپویی است که قدمتی بیش از ۶ هزار سال دارد. لپویی یکی از بزرگ‌ترین سازنده سفال و ظروف سرخ در قرن میانه نو سنگی نیز به‌شمار می‌رود.( ۳۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح) شهدا. گلزار شهدای لپویی. گلزار شهدای لپویی در دل قبرستان شهر
شهدای لپویی. گلزار شهدای لپویی در دل قبرستان شهر مانند ستاره ای درخشان خودنمایی می‌کند که در آن مزار شهدای ۸ سال دفاع مقدس، شهدای جانباز دفاع مقدس و مزار یادبودی شهدای مفغودالاثر در آن جای گرفته است. مزار شهید گمنام. مزار شهید گمنام شهر لپویی، در شهرک مهر امام رضا (ع) و پارک بزرگ این شهرک واقع شده است. این شهید گمنام ۸ سال دفاع مقدس، در تاریخ ۸ دی ماه ۱۴۰۲ در طی مراسمی باشکوه تشیع و خاکسپاری شد. سیاه خان. سیاه‌خان لپویی تپه باستانی. تپه لپویی اطلاعات تاریخی و محلی. لپویی زادگاه بلند قامت ترین مرد در تاریخ
و محلی. لپویی زادگاه بلند قامت ترین مرد در تاریخ ایران است.( زنده یاد مرحوم سیاه خان لپویی طبق اسناد اولین مرد بلند قد در آسیا و چهارمین در جهان می باشد) لپویی بعد از شهر صدرا دومین شهر دارای پروژه بزرگ مسکن مهر در استان فارس است.( پروژه ۶ هزار واحدی مهر امام رضا) شهر لپویی بعد از شهر زرقان دومین شهر بزرگ و پر جمعیت در شهرستان زرقان است. تپه لپویی بعد از تپه های باکون ، ملیان ، پوستچی و موشکی پنجمین تپه باستانی فارس و چهاردهمین در ایران باستان است. تپه باستانی لپویی به عقیده دکتر سامنر ( محقق آمریکایی )یکی
لپویی به عقیده دکتر سامنر ( محقق آمریکایی )یکی از بزرگترین محل سازنده سفال و ظروف سرخ رنگ در عصر میانه نو سنگی(۳۵۰۰ق.م) بوده است. لپویی بزرگترین و مجهزترین باشگاه سوار کاری در جنوب کشور را دارا می باشد. لپویی بعد از شهرهای صدرا و زرقان سومین شهر نزدیک به کلانشهر شیراز است. لپویی بعد از شهر ایزدخواست دومین شاه راه مواصلاتی فارس می باشد که آزاد راه شیراز ـ اصفهان را به بزرگراه شیراز ـ اصفهان متصل میکند. لپویی شهر تپه های تاریخی است که تعدادی بدون نام و اثر مدفون شده اند.(اما تماماً تحت مراقبت و حفاظت است)
مدفون شده اند.(اما تماماً تحت مراقبت و حفاظت است) لپویی شهر دره های تاریخی با سه فرهنگ مختلف است( سه دره تاریخی ثبت ملی) حمام لپویی یکی از ده حمام های قدیمی و مجهز در فارس می باشد که مربوط به اوایل دوره زندیه است( حمام قدیم لپویی با قدمتی ۵۵۰ سال) لپویی بزرگترین پارک حیات وحش منطقه در زمان قبل از انقلاب را داشته است که زیستگاه انواع پرندگان و جانداران خاصی بوده که متأسفانه بدلیل خشکسالی پیاپی از بین رفته است (بیشه زار و دشت آهوچر ـ منطقه کتک و بیدکوه) لپویی ۶ اثر ناملموس و ۲ اثر ملموس در سازمان ملی یونسکو
۶ اثر ناملموس و ۲ اثر ملموس در سازمان ملی یونسکو و یک اثر ( سیاه خان) در کتاب گینس به ثبت رسانده است و در بین شهرهای هم رده خود افتخاری بی نظیر است. سوغات لپویی. گل رز گل رز در تعدادی گلخانه های مدرن شهر لپویی بصورت کشت و برداشت در چند مدل و رنگ تولید می شوند که در تمام فصول سال بجز داخل کشور به خارج از کشور هم صادر میشوند و این محصول باعث گردیده گلهای رز تولید شده در این شهر به نوعی سوغات تبدیل شوند. محصولات شتر مرغ پرورش شترمرغ در لپویی سابقه بسیار قدیمی دارد که قدیمی ترین پرورش دهنده در نزدیکی کارخانه
دارد که قدیمی ترین پرورش دهنده در نزدیکی کارخانه آسیاب بوده که سابقه ۲۰ساله دارد که بعد از آن تعدادی پرورش دهنده فعال در لپویی راه اندازی گردید و در تولید گوشت تازه، تخم شترمرغ و جوجه در استان پیشرو هستند. لبو لبو قرمز یک میوه زمستانی خوشمزه، پر خاصیت و محبوب در کشور محسوب می شود و یکی از اصلی ترین تولیدات کشاورزان در این شهر می باشد که سالیانه صدها تن برداشت و به کارگاه های پخت انتقال داده می شود. گیاه یونجه یونجه یک گیاه اقتصادی و پر مصرف در صنعت دام بشمار می آید که بجز تامین علوفه دام در تولید عرق گیاهی
می آید که بجز تامین علوفه دام در تولید عرق گیاهی و فروش بذر و دانه روغنی آن لپویی در استان در جایگاه برتری قرار دارد.گاها فروش سبز آن بصورت تره در شهرهای جنوب کشور و کشورهای حاشیه خلیج هم انجام شده است. آش تخمک خوراکی بومی پر خاصیت و پر انرژی که از روغن گیاهی ، کنجد، مغز گردو ، مغز بادام و... پخته می شود که مناسب زنان باردار بوده که بصورت گرم قابل استفاده می باشد. آش آماچک نوعی غذای بومی گرم و آبکی که حاصل خمیر ، تخم مرغ ،روغن می‌باشد که بسیار مقوی می باشد. نان تیری نان تیری که سابقه درخشانی در فرهنگ و
نان تیری نان تیری که سابقه درخشانی در فرهنگ و اصالت این شهر دارد یکی دیگر از سوغات شهر لپویی می باشد که گاها با طعم ادویه جات هم پخت و صرف می شود. نان گرده نوعی نان گرد با اندازه کوچک با زردچوبه و زرده تخم مرغ و ادویه های خاص محلی که طعم خاصی دارد پخت میشود. نان شیرین محلی تفاوت این نان با نانهای یوخه پزی ها پخت آن توسط زنان محلی و با طعم های متنوع و محلی است و فقط هم در شب عید پخت و بعنوان شیرینی شب عید مصرف می شود. گیاهان کوهی و دارویی تمام چشم امید مردم منطقه به بارندگی های برکت الهی است تا هر ساله
منطقه به بارندگی های برکت الهی است تا هر ساله بصورت تفریحی در فصل بهار به دشت و‌ کوههای لپویی سر بزنند و گیاهانی همچون: آویشن کوهی، پونه کوهی، مروزرشک، چای کوهی ، اسپند، دنبل(نوعی قارچ‌کوهی) سیرموک، و... جمع آوری و استفاده نمایند. شیره انگور از دیگر سوغات نادر و سنتی شهر لپویی می توان: گبه، گلیم، قالیچه، سنتورهای دست ساز سنتی، تخم بلدرچین ، گوشت بلدرچین ، برخی میوه ها:آبغوره، قارچ ، خیار ترشی، سیب زمینی ،کدو حلوایی، رب گوجه محلی و... لبنیات سنتی: دوغ بز، شیر آغوز ، شیر تازه گاو ، ماست و دوغ محلی ، نام برد.
آغوز ، شیر تازه گاو ، ماست و دوغ محلی ، نام برد. فاصله تا اماکن گردشگری. فاصله شهر لپویی تا شهر زرقان ۵ کیلومتر فاصله شهر لپویی تا دروازه قرآن ۲۸ کیلومتر مسافت به شهر مرودشت ۱۷ کیلومتر مسافت به شهر صدرا ۱۹ کیلومتر مسافت به شهر بیضا ۴۰ کیلومتر مسافت به تخت جمشید ۳۳ کیلومتر مسافت به بهشت گمشده ۹۲ کیلومتر مسافت به تنگ غوره دان ۵۲ کیلومتر مسافت به حسین آباد سراب ۳۶ کیلومتر مسافت به باغ وحش ۱۰ کیلومتر منطقه ویژه اقتصادی و صنعتی لپویی فارس. ناحیه صنعتی صنایع کوچک و کارگاههای غیر آلاینده در زمینی ۱۰۰ هکتاری در
و کارگاههای غیر آلاینده در زمینی ۱۰۰ هکتاری در ضلع شمال آزاد راه پیش بینی شده است. شهر صنعتی بزرگ در زمینی به مساحت حدود ۴۰۰ هکتار بعنوان سومین شهرک صنعتی بزرگ استان فارس در نظر گرفته شده است. احداث این مجموعه در ضلع شمال غربی شهر لپویی و در نزدیکی اتوبان لپویی - اصفهان پیشنهاد گردیده است. تمام مراحل این مصوب ۱۵ سال به طول انجامیده است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر لپویی برابر با ۸٬۹۸۵ نفر (۲٬۷۶۱ خانوار) بوده است.
مشکان شهری که مرکز بخش مشکان شهرستان نی‌ریز در استان فارس ایران است. جمعیت. مشکان در سرشماری نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ جمعیتی برابر با ۶٬۶۱۷ تن داشت. پیشینه. در منابع جغرافیایی و تاریخی سده‌های سوم تا هشتم هجری قمری از روستایی با نامهای «ماسکانات»، «ماشکانات»، «مسکانات»، «مشکانات»، «میسکانان» و «میشکانات» یاد شده‌است. اطلاعات داده شده مربوط به یک مکان است و تقریباً با مشکان کنونی مطابقت دارد. نخستین منبع المسالک و الممالک است که تحت عنوان «میسکانان»، از آن یاد کرده و آن را در هشت فرسنگی صاهک [احتمالاً چاهک]
کرده و آن را در هشت فرسنگی صاهک [احتمالاً چاهک] گفته‌است. اصطخری آن را مشکان با مسجد منبردار و از شهرهای جَوْبَرَقان خوانده‌است. در صوره الارض، حدود العالم و احسن التقاسیم به نام‌های «ماشکانات»، «مشکانات» و «مسکانات» آمده و از شهرهای دارابگرد دانسته شده‌است. ابن بلخی تحت عنوان «میشکانات» گفته‌است: «ناحیتی است از نیریز و سبیل آن سبیل نیریز است در همه احوال و به روایتی چنان است کی خیره و نیریز هم از کوه دارابجرد است.» لسترنج با توجه به عبارت آخر ابن‌بلخی، پنداشته که ابن‌بلخی میشکانات را همان خیر دانسته‌است.
که ابن‌بلخی میشکانات را همان خیر دانسته‌است. در معجم‌البلدان از مکانی با عنوانِ «ماسکنات» در فارس یاد شده که به احتمال منظور مشکان است. مطالبی را که زرکوب شیرازی در شیرازنامه و حمدالله مستوفی در نزهه‌القلوب دربارهٔ آن آورده‌اند، نشان از اهمیت و آبادانی آن در سده هشتم هجری قمری دارد. به گفته زرکوب شیرازی: «میشکانات هم از کوره دارابجرد است، ولایت و صوبی معمور به‌غایت آبادان و نعمت در او ارزان و فراوان امراء و اشراف، احشام در آن نواحی اختیار مقام داشتندی و هر سال مدتی بدان صوب میل کردندی.» حمداللّه مستوفی نیز
مدتی بدان صوب میل کردندی.» حمداللّه مستوفی نیز آن را «ناحیتی معمور» و از توابع نیریز خوانده که در «آب و هوا و حاصل مانند آن» نیست. محدوده جغرافیایی. محدوده جغرافیایی آن بدین شرح می‌باشد: در مسیر در دست ساخت بزرگراه مهریز به نی‌ریز مسیر اتصال شرق فارس به یزد و شمال آن به شهرستان خاتم استان یزد - از شرق به شهرستان شهر بابک در استان کرمان - از غرب به شهرستان بختگان در استان فارس و از جنوب به شهرستان نی ریز. این شهر در فاصله ۳۰۳ کیلومتری یزد، ۳۰۷ کیلومتری کرمان و ۳۰۵ کیلومتری شیراز قرار دارد. شهر مشکان در ۶۳
و ۳۰۵ کیلومتری شیراز قرار دارد. شهر مشکان در ۶۳ کیلومتری نی‌ریز قرار دارد. ارتفاع متوسط شهر مشکان از سطح دریا ۲۲۰۰ متر با آب و هوای سرد و کوهستانی است. جاذبه‌های گردشگری. مشکان دارای تفرجگاه‌های زیادی همچون دریاچه سد گنوی مشکان در ۱۵ کیلومتری جاده مشکان به نی ریز پایین دست چشمه سفیدار واقع شده‌است نوع سد خاکی ارتفاع آن ۶۷ متر و طول دهانه آن ۲۰۰ متر و وسعتی حدود ۱۶۰ هکتار دارا می‌باشد. آب پشت آن کاملاً شیرین و از چشمه گنو تأمین می‌گردد و تعدادی گونه‌های ماهی آب شیرین در این دریاچه زیست می‌کنند. لاله واژگون
آب شیرین در این دریاچه زیست می‌کنند. لاله واژگون به عنوان گیاهی که تنها رویشگاه آن در جهان ایران می‌باشد توسط سازمان محیط زیست به عنوان اثر طبیعی ملی نام گرفته‌است و در ایران در چند نقطه گزارش رویش داشته‌است از جمله مشکان که در ۱۰کیلومتری غرب این شهر در منطقه جاشترگ واقع است فصل رویش این گونه نادر اواخر فروردین تا اواسط اردیبهشت ماه است. محصولات کشاورزی و صنایع دستی. از محصولات عمده کشاورزی مشکان می‌توان به: زعفران- آنغوزه- گردو - بادام - انگور - زرد آلو - به - آلوبخارا - انجیر و… نام برد. درسال ۹۸ رستگار
به - آلوبخارا - انجیر و… نام برد. درسال ۹۸ رستگار مسئول مرکز جهاد کشاورزی مشکان اظهار کرد: برداشت میوه بِه از ۱۱۰ هکتار از باغات مشکان آغاز شده است. و این شهر از قطب‌های تولید به در کشور است ‌ او، میانگین برداشت در هر هکتار را ۴۰ تن اعلام کرد و افزود: پیش بینی می‌شود حدود ۴ هزار و ۴۰۰ تن محصول برداشت و روانه بازار شود. محصول تولیدی علاوه بر تامین نیاز شهرستان نی ریز به میادین میوه و تره بار تهران و اصفهان ارسال می‌شود همچنین ۲۰۳ بهره‌بردار زردآلو محصول از ۲۰۵ هکتار باغ زردآلو هستند حدود هزار و ۴۰۰ تن
از ۲۰۵ هکتار باغ زردآلو هستند حدود هزار و ۴۰۰ تن زردآلو روانه بازار مصرف می شود. و سالانه حدود ۲۹۰ کیلوگرم زعفران از مزارع این منطقه برداشته می شود از صنایع دستی نیز می‌توان به ساخت و تولید؛، مصنوعات چوب، چاقو و بافت گیوه و انواع کفش اشاره کرد. همچنین گلیم مشکان در سال ۹۵ به شماره ۱۳۱۳ در فهرست میراث ملی ایران ثبت شد. آب و هوا. از نظر آب و هوایی منطقه ای سرد و خشک است. در فصل بهار و تابستان از حیث گرما مطلوب بوده و به دلیل ارتفاع بالاتر و شرایط کوهستانی نسبت به مناطق مجاور خود از هوای به جد خنک تری
نسبت به مناطق مجاور خود از هوای به جد خنک تری بهره‌مند است و بیشینه دما در گرم‌ترین روزهای تابستان زیر ۳۵ درجه قرار دارد. همچنین از آنجا که کارخانه یا تأسیسات صنعتی در این منطقه وجود ندارد از نظر کیفیت هوا در سطح فوق‌العاده مناسبی قرار دارد. بارندگی عمدتاً در فصول پاییز و زمستان اتفاق افتاده و می‌توان بارش برف را نیز برای این منطقه متصور بود. میانگین بارش سالیانه از ۱۲۰ تا ۲۵۰ میلی لیتر متغیر بوده و از نظر ذخایر آب زیرزمینی در شرایط مطلوبی قرار دارد. آب مصرفی از پاکیزگی بالایی برخوردار بوده و جزو خوش
مصرفی از پاکیزگی بالایی برخوردار بوده و جزو خوش طعم‌ترین و سالم‌ترین آب‌های زیرزمینی ایران محسوب می‌شود. پانویس. ۵. نمایشگاه معرفی صنایع دستی و آثار هنری "به مناسبت دهه فجر ۱۴۰۰" در مشکان مشکان
مصیری مرکز شهرستان رستم از توابع استان فارس است. مردم این شهر، لرتبار هستند. باتوجه به گسترش شهر مصیری در سال‌های اخیر، روستاهای شوسنی، ضامنی، بردکوه و باقری به حوزه شهری این شهر افزوده و درحال حاضر تحت عنوان محله شوسنی، محله ضامنی، محله باقری و محله بردکوه شناخته می‌شوند. شهر خفرک که از شهرهای باستانی است در غرب این شهر واقع بوده که آثاری از آن هنوز پابرجاست. آثاری نیز از شهر یا روستایی بزرگ در شمال شرق مصیری معروف به دره «کره تول باقری» وجود دارد. البته آثار اصلی شهرنشینی شهرستان رستم در نزدیکی دهستان
آثار اصلی شهرنشینی شهرستان رستم در نزدیکی دهستان بابامیدان قرار دارد، آثاری چون چهار بازار و تل اسپید که نشان از شهر انشان پایتخت چهار هزار ساله ایلام باستان دارند. ساکنین. طایفه‌های گوناگونی در این شهر سکونت دارند: ساکنین اصلی و اولیه این شهر از لحاظ جمعیت و خانوار از قوم لر طایفه رستم و ایل ممسنی می‌باشند. کشاورزی. شغل ساکنین اکثراً کشاورزی و محدودی هم دامپروری سنتی و صنعتی است. مصیری یکی از شهرهایی است که دارای زمین‌های مساعد کشاورزی آبی است که از رودخانه فهلیان مشروب می‌شوند. این زمین‌ها در جلگه‌ای به
فهلیان مشروب می‌شوند. این زمین‌ها در جلگه‌ای به نام رستم واقع شده‌اند. مصیری در گذشته‌های دور، روستای خان‌نشین بوده است و شاید نقل مکان خان از رستم دو به این منطقه را بتوان به وجود زمین‌های مرغوب جلگه (صحرای) شاه حسنی مربوط دانست که از رودخانه فهلیان مشروب می‌شوند. در قدیم، کاشت پنبه، چغندر قند، برنج، گندم و برخی غلات دیگر مرسوم بوده است اما به تدریج این غلات محدود گردیده و به گندم و برنج محدود گردید و اخیراً نیز ذرت و گاه سویا، کنجد، ماش و… نیز کاشته می‌شود. منابع طبیعی. شهرستان رستم یکی از مناطق دارای
منابع طبیعی. شهرستان رستم یکی از مناطق دارای منابع غنی مختلف می‌باشد. از جمله این منابع می‌توان به جنگل‌ها و مراتع و سایر منابع اشاره نمود. ۶۰ درصد خاک کل منطقه ممسنی را درخت تشکیل می‌دهد که ۵۰ درصد درختان از نوع بلوط ایرانی باواریته‌های متفاوت است. از جمله گیاهان دیگری که در این شهرستان وجود دارد می‌توان به افرا، ارژن، پسته وحشی (بنه)، کلخنگ (از خانوده بنه)، انجیر کوهی، کنار (سدر)، رملک (از خانواده کنار)، گیلاس کوهی، انواعی از گون، بادام، بادام شیرین، انگور، و گیاهچه‌هایی چون لیزک، پیاز، کارده، گندمیان، و
و گیاهچه‌هایی چون لیزک، پیاز، کارده، گندمیان، و سایر گیاهان دارویی، خوراکی و صنعتی که در اطراف این منطقه می‌رویند. گیاهان. دارویی. گیاهان ارویی در این منطقه بسیارند که از این دسته می‌توان مواردی را برشمرد: انجیر کوهی، انجدان، بابونه، بادام، بارهنگ، بلوط، بنه، بولاغ اوتی، بومادران، پرسیاوشان، مرورشک، پنیرک (توله)، پونه، الپه، پیاز، تاجیری، تهم شربتی، ترب، تنگس، رازیانه، دینشت، سدر، سگ چیل، سیرکوهی، شاه تره، شکروشک، شنبلیله، عدس تلخ، شوید، شیره بنه، قارچ کوهی، کارده، کاسنی، گیاه کبر، ملخنگ، کنگر، کیالک،
کوهی، کارده، کاسنی، گیاه کبر، ملخنگ، کنگر، کیالک، گازرک، گاهک، گل دیشک، گل گاوزبان، مرزنجوش یا مرزنگوش، مورد، هندوانه ابوجهل و بسیاری دیگر که برخی از این‌ها جنبه خوراکی و صنعتی هم دارند. خوراکی. گیاهان خوراکی به صورت دانه، ریشه و بعضی نیز برگ و ساقهٔ آن‌ها به صورت خام یا پهته مورد استفاده قرار می‌گیرند. برخی از این گیاهان یک یا دو یا سه جنبه را در خود دارند. از جمله گیاهان خوراکی می‌توان بدین موارد اشاره کرد: بلوط، پسته وحشی، کلخنگ، کارده، لیزک، گیلاس کوهی، پیاز کوهی، کاهو کوهی، خارخنگو، بادام، شگروشک
پیاز کوهی، کاهو کوهی، خارخنگو، بادام، شگروشک (شیره خشک شده آن)، کنگر، نگور، انجیر، کنار، رملک، کیالک، ارژن، و برخی از گیاهان و گیاهچه‌های دیگر که در این منطقه می‌رویند. صنعتی. گیاهان صنعتی در منطقه وجود دارند اما متأسفانه از آن‌ها استفادهٔ کمتری می‌شود. برخی از این گیاهان عبارتند از: گیاه بلوط، پسته وحشیَ، گز، ارژن، گون (کتیرا)، سریش، شیره بنه، کیالک، کنار (سدر)
میمند شهری از توابع بخش میمند شهرستان فیروزآباد در استان فارس است. این شهر در سرشماری نفوس و مسکن ۱۳۹۵ جمعیتی برابر با ۱۰٬۱۲۰ نفر می‌باشد. میمند اولین تولیدکننده بزرگ گلاب در ایران بوده است و در آن سالیانه بیش از ۱۰ هزار تن گلاب تولید می‌شود که ۶۰ درصد آن صادر می‌شود. شهرداری میمند در سال ۱۳۴۰ بر اساس مصوبه وزارت کشور با اجماع میمند سفلی، میمند علیا و شبانکاره تأسیس شد. کشاورزی مهم‌ترین شغل مردم این شهر به‌شمار می‌آید. نام این شهر از ترکیب «می» و «مند» به معنای صاحب و دارنده عرقیات گرفته شده‌است. جغرافیا.
صاحب و دارنده عرقیات گرفته شده‌است. جغرافیا. میمند فیروزآباد در آخرین مناطق ارتفاعات زاگرس در منطقه گرم و خشک جنوب قرار گرفته و همین شرایط سبب شده است که میمند دارای آب و هوایی معتدل و نسبت به مناطق همجوار خنک‌تر باشد و حدود ۱۰۲ نوع گیاهی دارویی در میمند روییده و از آن‌ها عرق گرفته می‌شود. میمند در جلگه میان دو رشته کوه نسبتاً بلند از سلسله جبال زاگرس به نام‌های سپیدار و پادنا که به صورت دو رشته با جهت شمال غربی و جنوب شرقی کشیده شده‌اند، قرار گرفته است. کوه سپیدار در طرف شمال شهر میمند قرار دارد و دنباله
سپیدار در طرف شمال شهر میمند قرار دارد و دنباله کوه سبزپوشان شیراز است که دارای جنگل و منابع طبیعی فراوانی است و ارتفاع قله آن۳۱۶۷ متر از سطح دریا است.. در قسمت جنوب و جنوب شرقی میمند کوه پادنا (در اصطلاح محلی پیدنو و در فرهنگ‌های جغرافیایی میمند نیز گفته می‌شود) قرار دارد. در غرب نیز کوه کم ارتفاعی به نام قلات وجود دارد که از سیرزجان خواجه‌ای تا میمند به موازات پادنا قرار گرفته است. از مشرق نیز به خرمن کوه (یا کوه سور) که از میمند به شکل یک نیم دایره دیده می‌شود متصل است. پوشش گیاهی کوهستان‌ها و مراتع
می‌شود متصل است. پوشش گیاهی کوهستان‌ها و مراتع اطراف میمند بیشتر پسته کوهی (بنه) و بادام کوهی (الوک) می‌باشد و از دیگر گیاهانی که در اطراف کوه‌های میمند یافت می‌شوند می‌توان به گونه‌های گیاهی نظیر بادام، کهکم، زیتون، ارژن، سقز (کیالک)، زالزالک، انجیر، آلبالو وحشی، کلختک، کنار، بنگرو، ارس، خوشک، ریش بز، کنگر، شبدر، یونجه، جاشیر، گاوزبان، شاتره، کاهو، زنبق وحشی، اسپند، لاله کوهی، پیاز، کرفس وحشی، بومارزان (سرزرد) شیبو، شنبلیله، گل بنفشه و … اشاره کرد. آب و هوای میمند از نوع معتدل کوهستانی است. تابستان‌های
هوای میمند از نوع معتدل کوهستانی است. تابستان‌های نسبتاً معتدل و خشک و پاییز و زمستان‌ها معتدل مرطوب می‌باشد. حداکثر دما بیشتر در مردادماه و حداقل دما در بهمن‌ماه رخ می‌دهد. بیشترین بارش فصلی نیز در بهمن‌ماه است و میانگین بارندگی سالانه به میزان ۴۵۰ میلی‌متر است که در ارتفاعات بیشتر به صورت برف می‌باشد. در تقسیمات کشوری شهر میمند در شرق شهرستان فیروزآباد، جنوب شهرستان‌های کوار، شیراز، غرب شهرستان‌های خفر و جهرم واقع شده است. تاریخ. در زمان ساسانیان سرزمین پارس که مقر اصلی حکومت بوده‌است به پنج ولایت یا
پارس که مقر اصلی حکومت بوده‌است به پنج ولایت یا کوره (خُرّه) تقسیم شده که هر کوره در واقع مجموعه‌ای از شهرهای یک مسیر است که به مرکز حکومت می‌رسد. ولایت اردشیرخوره (شهر گور فعلی)یکی از مهم‌ترین کوره‌های پنجگانه فارس بود که در مسیر شیراز تا دریای پارس و جزایر جنوبی قرار داشته و از آنجا مسیر مهم دیگری از کیش و قشم به هند و سراندیب (سریلانکا کنونی) برقرار بوده‌است. نام میمند در منابع جغرافیایی تاریخی سده‌های نخستین اسلام به‌عنوان یکی از نواحی اردشیر خوره فراوان مشاهده می‌شود. آن‌چه در اغلب این منابع تکرار شده
مشاهده می‌شود. آن‌چه در اغلب این منابع تکرار شده این است که میمند شهری است در ناحیه گرمسیر فارس با هوای معتدل. دارای آب روان و انواع میوه. محصول عمده آن انگور و گلاب. شغل مردم بیشتر پیشه‌وری و تولید گلاب و عرقیات. دارای کاروانسرا و مسجد جامع است. از قدیمی‌ترین نوشته‌های جغرافیایی در این مورد در کتاب صورالاقلیم نوشته ابوزید سهل بلخی (۳۲۲ هـ ق) از میمند به‌عنوان یکی از نواحی اردشیرخوره نام برده‌است که در مسیر عبور شاهراه مهمی قرار داشته‌است؛ و همچنین گوید: . . . گلاب پارس از آن خیزد و به بدریابار و حجاز و
. . . گلاب پارس از آن خیزد و به بدریابار و حجاز و یمن و شام و مصر و مغرب و خراسان برند . . . حمدالله مستوفی در کتاب نزهة القلوب و اصطخری در المسالک و الممالک باز دربارهٔ مسیر شیراز تا کیش (کوره اردشیر) از میمند به‌عنوان یکی از نواحی و یکی از ایستگاه‌های مهم مسافران نام می‌برد. به هر حال در آن زمان میمند بر سر یک شاهراه تجاری مهم از شیراز به بندرها و جزایر جنوبی و از آنجا به هند قرار داشته‌است و دارای کاروانسرا و بازار مهمی بوده‌است. پس از تغییر مسیر شاهراه فوق، از اهمیت اقتصادی میمند کاسته شد اما همچنان
فوق، از اهمیت اقتصادی میمند کاسته شد اما همچنان شهرت خود را به‌عنوان شهری زیبا و فرهنگی و صاحب تولیدات متنوع به ویژه عطر و گلاب، حفظ نمود. اوژن فلاندن جهانگرد و معمار فرانسوی در سال ۱۸۴۱ میلادی (۱۲۵۷هـ ق) با این که در یک زمستان سخت از میمند گذر کرده‌است، از مزارع و باغ‌ها و بناهای زیبا و مردمان باصفا و آزاد میمند تعریف نموده و می‌نویسد: «سرانجام پس از ده‌ساعت راه رفتن آن‌هم با گرسنگی و تشگی و سرمای جانگذاز به میمند رسیدیم. رئیس این دهستان یکنفر ملاست که با رأفت تام ما را بپذیرفت. میمند که شهری کوچکش باید
رأفت تام ما را بپذیرفت. میمند که شهری کوچکش باید دانست از مالیات شاه معافست. عایدات ابوالجمعش از قول کدخدا دو هزار تومانست که وقف امامزاده شیراز یعنی شاه‌چراغ می‌باشد … با اینکه برف سرتاسر این دشت را فراگرفت ولی خاطره‌ای خوب از این محل با خود بردیم. این دهستان پرجمعیت، اطرافش را باغات بسیار احاطه کرده. اراضیش بسیار حاصلخیز، منازلش دارای ساختمان‌های خیلی قشنگ و مرتفع است. گمان می‌کنم رونق و شکوه این ده که زیاد به نظر من دلفریب آمد از این باشد که اداره‌اش تحت حمایت عمال شاه نیست. اداره این شهر کوچک مستقل که
حمایت عمال شاه نیست. اداره این شهر کوچک مستقل که توسط یک ملا انجام می‌شود بهتر از سایر شهرهای ایران است. مردمانش سرشار از شادی، زمین‌هایش تمام مزروع و بناهایش همه پرشکوه است. در ایران نادر و بلکه منحصر بفرد است. هر صنفی کار خود را با شادمانی انجام می‌دهد و نه تنها خود استفاده می‌برد بلکه بر جلال و ابهت دهستان و شادی اهل دهستانش می‌افزاید. مردم هیچ کاری به عمال شاه نداشته و آزادانه زندگی می‌کنند. سرمای سختی که هرگز تصور آن را نمی‌کردیم باعث زحمت ما شد. فردایش هم مانند روز پیش هوا سخت سرد بود و بهتر دانستیم
هم مانند روز پیش هوا سخت سرد بود و بهتر دانستیم حرکت را به تعویق اندازیم. روز پانزدهم ژانویه حرکت کردیم. سرتاسر دشت را برف فرا گرفته بود. بیش از پیش به دشتی که میمند در آن قرار گرفته‌است فرومی‌رفتیم. هر چقدر می‌رفتیم دره کم‌وسعت‌تر می‌شد.» از دیگر مورخان معتبر که از میمند سخن گفته‌است ابن بطوطه مورخ و جهانگرد سرشناس معتبر جهان عرب است که دو بار به میمند سفر نموده او در سفرنامه خود نوشته‌است از بهترین نواحی اطراف شیراز منطقه جمکان است که مرکز آن میمند است او میمند را از شگفتی‌های خلقت ذکر نموده و می‌نویسد
میمند را از شگفتی‌های خلقت ذکر نموده و می‌نویسد عجیب است که در میمند درختان سردسیری و گرمسیری یکجا و در کنار هم رشد نموده و سایه بر سر یکدیگر گسترانده‌انداین کتاب به ۹ زبان دنیا ترجمه شده‌است نام قدیم منطقه میمند. هرچند در کلیه اسناد تاریخی از شهر فعلی میمند به همان نام میمند نام برده شده اما در گذشته بخش یا بلوک یا بهتر بگوییم منطقه‌ای که میمند در آن قرار داشته‌است جمکان نام داشته‌است. جمکان در فارسی یک کلمه ترکیب یافته از دو کلمه جم به معنای شاهزاده و پادشاه یا جمشید پادشاه اسطورهٔ ایران و کان که همان