payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دربارهٔ جادوگری مطرح شود. لابووِی پیشنهاد می‌کند که قدرت زنان در این باور به توانایی خلق و حفظ زندگی مرتبط بود، در حالی‌که جادوگران قدرتی مخالف داشتند: قدرت آسیب‌زدن به سلامتی، زندگی و باروری.[147] بنابراین، زنی نازا – به‌ویژه یک ملکه نازا – «غیرطبیعی» تلقی می‌شد و فاصلهٔ کمی با ماوراءالطبیعه داشت. با این حال، هیچ مدرک محکمی وجود ندارد که او واقعاً در امور غیبی شرکت داشته است و اکنون باور بر این است که مشکل کاترین در داشتن وارث درواقع به دلیل ناهنجاری آلت تناسلی هنری دوم بوده است.[148] خود کاترین توسط
تناسلی هنری دوم بوده است.[148] خود کاترین توسط کوزیمو روژری در زمینهٔ نجوم و ستاره‌شناسی آموزش دیده بود؛ این دو در آن زمان به هم نزدیک بودند و بیشتر به‌عنوان فعالیت‌های علمی شناخته می‌شدند تا شیطانی.[149][150] بااین‌حال، جایگاه ویژهٔ روژری در دربار این تصور را ایجاد کرد که ماجرا فراتر از این‌هاست. گفته می‌شود کاترین پسرش، هنری سوم، را نیز در هنرهای تاریک آموزش داده است[151] و «هر دو خود را وقف جادوهایی کردند که رسوایی‌های آن دوران بودند».[152] به همین دلیل، برخی نویسندگان افراطی[153] کاترین را خالق مراسم
برخی نویسندگان افراطی[153] کاترین را خالق مراسم مِس سیاه – نسخهٔ وارونه و شیطانی مراسم عشای ربانی کاتولیک – دانسته‌اند، هرچند مدرک معتبری جز روایت ژان بودَن در کتاب "De la démonomanie des sorciers" برای این ادعا وجود ندارد.[154] با وجود این، کاترین هرگز رسماً به جادوگری متهم یا تحت پیگرد قرار نگرفت، هرچند دوران او بیشترین تعداد دادگاه‌های جادوگری در ایتالیا را تجربه کرد. این موضوع نشان می‌دهد که بسیاری از زنان صرفاً به این دلیل «جادوگر» نامیده می‌شدند که برخلاف انتظارات جامعه رفتار می‌کردند یا این اتهامات
انتظارات جامعه رفتار می‌کردند یا این اتهامات برای اهداف شخصی و سیاسی مطرح می‌شد.[147] چندین تاریخ‌نگار اشاره کرده‌اند که کاترین، به‌عنوان زنی ایتالیایی که بر فرانسه حکومت می‌کرد، نزد فرانسوی‌ها محبوب نبود و او را «زن ایتالیایی» می‌نامیدند.[155] در هر حال، این شایعات در طول زمان بر شهرت کاترین تأثیر گذاشته‌اند و اکنون آثار نمایشی بسیاری دربارهٔ دخالت او در امور غیبی ساخته شده است. موضوع. کاترین دِ مدیچی در ۲۸ اکتبر ۱۵۳۳ در مارسی با هنری، دوک اورلئان – که بعدها هنری دوم فرانسه شد – ازدواج کرد. او صاحب ده
بعدها هنری دوم فرانسه شد – ازدواج کرد. او صاحب ده فرزند شد که از میان آن‌ها، چهار پسر و سه دختر به سن ازدواج رسیدند. سه پسر او به پادشاهی فرانسه رسیدند، دو دخترش با پادشاهان ازدواج کردند و یکی همسر یک دوک شد. کاترین از همهٔ فرزندانش بیشتر عمر کرد، به‌جز هنری سوم – که هفت ماه پس از مرگ او درگذشت – و مارگارت که سلامت قوی مادرش را به ارث برد. در سال ۱۵۵۶، او صاحب دو دختر دوقلو به نام‌های ویکتوار و ژان شد؛ ژان هنگام تولد مرده به دنیا آمد، زیرا جراحان برای نجات جان مادر مجبور شدند پاهای او را بشکنند. ویکتوار
جان مادر مجبور شدند پاهای او را بشکنند. ویکتوار زنده ماند، اما کمتر از دو ماه بعد درگذشت. طبق گفتهٔ دیپلمات سایمون رنار، این زایمان نزدیک بود جان کاترین را بگیرد و پزشک شاه به این زوج سلطنتی توصیه کرد دیگر بچه‌دار نشوند. فرزندان کاترین دِ مدیچی و هنری دوم فرانسه به ترتیب زیر بودند:
حزب سوسیال دمکرات آلمان ( یا به اختصار SPD ;) یک حزب سیاسی سوسیال دموکرات در آلمان است. این حزب به همراه اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان (CDU) یکی از دو حزب سیاسی مهم معاصر در آلمان به‌شمار میرود. حزب سوسیال دموکرات آلمان در سال ۱۸۶۳ تأسیس شد و قدیمی‌ترین حزب سیاسی آلمان است که همچنان در بوندستاگ فعالیت می‌کند. بسیاری از بزرگان سوسیالیسم زمانی نقش خود را در این حزب ایفا کرده بودند.برای مثال عصرجدید در واقع ارگان مطبوعاتی و نظری حزب سوسیال دموکرات آلمان محسوب می‌شد و نقش مهمی در نشر اندیشه‌های سوسیالیستی در سطح
و نقش مهمی در نشر اندیشه‌های سوسیالیستی در سطح جهان داشته‌است. این حزب همچنین یکی از اولین احزاب تحت تأثیر مارکسیسم در جهان بود. از دهه ۱۸۹۰ تا اوایل قرن ۲۰، حزب سوسیال دموکرات آلمان بزرگترین حزب مارکسیست اروپا بود و همچنین به‌طور متوالی پرطرف‌دارترین حزب سیاسی آلمان به‌شمار می‌رفت. در طول جنگ جهانی اول، این حزب بین جریان‌های طرفدار جنگ و سوسیال دموکرات ضد جنگ تقسیم شد که برخی از اعضای ضدجنگ آن حزب کمونیست آلمان (KPD) را تشکیل دادند. SPD نقش اصلی را در انقلاب آلمان از ۱۹۱۸ تا ۱۹۱۹ ایفا کرد و مسئولیت اصلی
آلمان از ۱۹۱۸ تا ۱۹۱۹ ایفا کرد و مسئولیت اصلی تأسیس جمهوری ویمار را بر عهده داشت. فردریش ابرت، سیاستمدار حزب سوسیال دموکرات به عنوان اولین رئیس‌جمهور آلمان انتخاب شد و حزبش تا سال ۱۹۳۲ پرقدرت‌ترین حزب اروپایی بود. پس از قدرت گرفتن حزب نازی، حزب سوسیال دموکرات آلمان تنها حزبی در رایشستاگ بود که علیه قانون تفویض اختیارات ۱۹۳۳ که به هیتلر اختیارات تام برای تبدیل حکومتش به یک نظام دیکتاتوری می‌داد، رأی داد. حزب سوسیال دموکرات متعاقباً در سال ۱۹۳۳ همراه با همه احزاب غیر از حزب ملی کارگران سوسیالیست ممنوع شد.
احزاب غیر از حزب ملی کارگران سوسیالیست ممنوع شد. حزب سوسیال دموکرات بعد از آن در تبعید به فعالیت خود ادامه داد. پس از جنگ جهانی دوم، حزب سوسیال دموکرات مجدداً در آلمان تأسیس شد. شعبه این حزب در آلمان شرقی مجبور شد با حزب کمونیست آلمان ادغام شود و حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان را تشکیل دهد. در آلمان غربی حزب سوسیال دموکرات یکی از دو حزب مهم در کنار حزب اتحادیه (اتحادیه دموکرات مسیحی / سوسیال مسیحی) شد. در برنامه گودزبرگ، حزب سوسیال دموکرات از تعهد خود به مارکسیسم صرف‌نظر کرد و به یک حزب بزرگ با گرایش چپ‌میانه
صرف‌نظر کرد و به یک حزب بزرگ با گرایش چپ‌میانه تبدیل شد. این حزب از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۸۲ و دوباره از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ دولت فدرال آلمان را رهبری کرد. همچنین از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۹ و ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ و همچنین از سال ۲۰۱۳ به بعد در ائتلاف بزرگ با حزب اتحادیه برای تشکیل دولت فدرال شرکت داشت. ساسکیا اسکن و نوربرت والتر بوریانس از زمان انتخابات رهبری حزب در سال ۲۰۱۹ رهبران این حزب هستند. این حزب با کسب ۲۰٫۵ درصد از آرای انتخاباتی در انتخابات فدرال ۲۰۱۷، دومین حزب بزرگ در بوندستاگ با ۱۵۲ از ۷۰۹ کرسی است. در حال حاضر حزب سوسیال
با ۱۵۲ از ۷۰۹ کرسی است. در حال حاضر حزب سوسیال دموکرات شریک ائتلافی دولت آلمان به رهبری حزب اتحادیه است که از ۲۰۱۳ تاکنون ادامه یافته‌است. این حزب همچنین در یازده دولت از شانزده دولت ایالتی آلمان حضور دارد و در هفت ایالت حزب اصلی در دولت است. حزب سوسیال دموکرات آلمان مواضعی طرفدار اتحادیه اروپا دارد و عضوی از حزب سوسیالیستهای اروپا است و تحت گروه حزبی اتحاد پیشرو سوسیالیستها و دموکراتها در پارلمان اروپا به فعالیت مشغول است. این حزب با ۱۶ نماینده پارلمان اروپا سومین حزب بزرگ در این گروه پارلمانی است. حزب
سومین حزب بزرگ در این گروه پارلمانی است. حزب سوسیال دموکرات آلمان همچنین از اعضای بنیانگذار انترناسیونال سوسیالیست بود، اما در سال ۲۰۱۳ پس از انتقاد از پذیرش احزاب اقتدارگرا در انترناسیونال سوسیالیسم، از این گروه جدا شد. سپس این حزب اتحاد پیشرو را بنیان نهاد و که احزاب دیگری در سراسر جهان به آن پیوستند. پیش از این، حزب سوسیال دموکرات عضو بنیانگذار انترناسیونال دوم و انترناسیونال بین‌المللی کار و سوسیالیست بود. تاریخ. حزب سوسیال دموکرات آلمان ریشه در انجمن عمومی کارگران آلمان (تأسیس ۱۸۶۳) و حزب کارگران
عمومی کارگران آلمان (تأسیس ۱۸۶۳) و حزب کارگران سوسیال دموکرات (تأسیس ۱۸۶۹) دارد. این دو گروه در سال ۱۸۷۵ با هم ادغام شدند و حزب کارگران سوسیالیست آلمان را ایجاد کردند () از سال ۱۸۷۸ تا ۱۸۹۰، قوانین ضد سوسیالیستی در آلمان هرگونه تشکیل گروه یا ملاقات با هدف گسترش اصول سوسیالیستی را ممنوع کرد، اما این حزب همچنان در انتخابات مورد حمایت قرار گرفت. در سال ۱۸۹۰ ممنوعیت فعالیت احزاب سوسیالیستی برداشته شد و این حزب دوباره می‌توانست لیست‌های انتخاباتی خود را ارائه دهد، در این زمان حزب کارگران سوسیال دموکرات نام خود
در این زمان حزب کارگران سوسیال دموکرات نام خود را به حزب سوسیال دموکرات آلمان تغییر داد که این نام تاکنون مورد استفاده قرار گرفته‌است. حزب سوسیال دموکرات در آن زمان بزرگترین حزب مارکسیست در اروپا و بعد از آن به‌طور مداوم محبوب‌ترین حزب در انتخابات فدرال آلمان از سال ۱۸۹۰ به بعد بود در سالهای منتهی به جنگ جهانی اول، حزب سوسیال دموکرات آلمان از نظر ایدئولوژیک حزبی رادیکال باقی ماند، اگرچه بسیاری از مقامات حزب در سیاست‌های کلی حزبی به اعتدال گرایش داشتند. به گفته راجر ایتول و آنتونی رایت، حزب سوسیال دموکرات
گفته راجر ایتول و آنتونی رایت، حزب سوسیال دموکرات آلمان به حزب طرفدار اصلاحات تبدیل شد بود که با سیاست‌های مبتنی بر سوسیال دموکراسی نمونه‌ای از «حزبی است که پس از تحول سوسیالیستی جامعه، برای پیشبرد اصلاحات دموکراتیک و اقتصادی تلاش می‌کند». آنها تأکید می‌کنند که این پیشرفت اصلی‌ترین مولفه برای درک سوسیال دموکراسی قرن بیستم است که حزب سوسیال دموکرات آلمان تأثیر عمده ای در آن داشت. در انتخابات فدرال ۱۹۱۲، حزب سوسیال دموکرات آلمان ۳۴٫۸٪ آرا را به دست آورد و سرانجام با ۱۱۰ کرسی بزرگترین حزب در رایشستاگ شد،
سرانجام با ۱۱۰ کرسی بزرگترین حزب در رایشستاگ شد، اگرچه همچنان با موانعی برای تشکیل دولت مواجه بود علی‌رغم موافقت انترناسیونال دوم برای مخالفت با نظامی‌گری، حزب سوسیال دموکرات از درگیر شدن آلمان در جنگ حمایت کرد و به همین دلیل با آتش‌بس مدنی قیصر آلمان موافقت کرده و از دعوت به اعتصاب یا انتقاد از دولت خودداری کرد. انگیزه حزب در این تصمیم، نظر آنان در مورد روسیه تزاری بعنوان بزرگ‌ترین دشمن سوسیالیست‌ها و طبقه کارگر بود. مخالفت داخلی در حزب با این سیاست در طول جنگ افزایش پیدا کرد. اعضای ضد جنگ در سال‌های ۱۹۱۶
جنگ افزایش پیدا کرد. اعضای ضد جنگ در سال‌های ۱۹۱۶ و ۱۹۱۷ از حزب اخراج شدند و این منجر به تشکیل حزب مستقل سوسیال دموکرات آلمان (USPD) شد. حزب سوسیال دموکرات نقشی اساسی در انقلاب آلمان از ۱۹۱۸ تا ۱۹۱۹ ایفا کرد. در ۹ نوامبر ۱۹۱۸، فردریش ابرت، عضو اصلی حزب، به عنوان صدراعظم منصوب شد و همکار سوسیال دموکرات وی فیلیپ شیدمان، تشکیل جمهوری آلمان و براندازی نظام سلطنتی را اعلام کرد. دولت در ماه‌های بعد آن اصلاحاتی را در آلمان به پیش برد و آزادی‌های مدنی و حقوق کارگران را به تصویب رساند. با این حال دولت سوسیال
کارگران را به تصویب رساند. با این حال دولت سوسیال دموکرات که متعهد به لیبرال دموکراسی پارلمانی بود، با استفاده از نیروهای شبه‌نظامی، خیزشهایی که گروه‌های کمونیست آغار کرده بودند را بشدت سرکوب کرد. این سرکوب منجر به شکاف دائمی بین حزب سوسیال دموکرات و حزب سوسیال دموکرات مستقل آلمان (بعداً حزب کمونیست آلمان) شد. حزب سوسیال دموکرات بزرگترین حزب در طول ۱۳ سال اول جمهوری جدید ایمار بود. این حزب به‌طور قاطعانه در انتخابات ۱۹۱۹ فدرال با ۳۷٫۹٪ آرا پیروز شد و ابرت در فوریه همان سال اولین رئیس‌جمهور آلمان شد مقام
در فوریه همان سال اولین رئیس‌جمهور آلمان شد مقام صدراعظمی آلمان تا انتخابات فدرال فوریه ۱۹۲۰ در دست سوسیال دموکرات‌ها باقی مانده بودتوسط سوسیال دموکرات‌ها باقی مانده بود تا اینکه حزب سوسیال دموکرات بخش قابل توجهی از کرسی‌های خود را در این انتخابات از دست داد و آرای آن به ۲۲٪ سقوط کرد. پس از این، حزب سوسیال دموکرات مقام صدارت عظمی را به احزاب دیگر واگذار کرد، اگرچه تا سال ۱۹۲۴ بخشی از دولت ائتلافی باقی ماند. ابرت در سال ۱۹۲۵ درگذشت و پاول فون هیندنبورگ که یک سیاستمدار محافظه کار بود جانشین او شد. با این حال
سیاستمدار محافظه کار بود جانشین او شد. با این حال پس از موفقیت حزب سوسیال دموکرات در انتخابات فدرال ۱۹۲۸ ، هرمان مولر از این حزب به مقام صدارت رسید. کمی بعد، رکود بزرگ ضربه سنگینی به اقتصاد آلمان وارد کرد و مولر به دلیل ناتوانی در مدیریت بحران در سال ۱۹۳۰ استعفا داد. حزب سوسیال دموکرات به دلیل افزایش محبوبیت حزب نازی و تسلط محافظه کاران بر دولت، با توسل مکرر رئیس‌جمهور فون هیندنبورگ به اختیارات اضطراری رئیس‌جمهوری، از قدرت کنار گذاشته شد. در این زمان شاخه شبه نظامی حزب سوسیال دموکرات، اغلب درگیر برخوردهای
نظامی حزب سوسیال دموکرات، اغلب درگیر برخوردهای خشونت‌آمیز با شبه‌نظامیان اس‌آ از حزب نازی بود. نازی‌ها در انتخابات ژوئیه ۱۹۳۲ از حزب سوسیال دموکرات پیشی گرفتند و آدولف هیتلر در ژانویه ۱۹۳۳ به سمت صدراعظم آلمان منصوب شد. از میان احزاب حاضر در رایشتاگ در جریان تصویب قانون تفویض اختیارات، حزب سوسیال دموکرات تنها حزبی بود که رأی مخالف داد. بیشتر نمایندگان حزب کمونیست آلمان پیش از رای‌گیری دستگیر شده بودند. تمام فعالیت‌های حزب سوسیال دموکرات آلمان به‌طور رسمی در ماه ژوئن ۱۹۳۳ ممنوع شدند. متعاقباً بسیاری از
در ماه ژوئن ۱۹۳۳ ممنوع شدند. متعاقباً بسیاری از اعضای حزب توسط دولت نازی زندانی و کشته شدند و بقیه از آلمان فرار کردند. اعضای باقی‌مانده حزب، سپس در تبعید به فعالیت خود ادامه دادند. پس از پایان جنگ جهانی دوم، حزب سوسیال دموکرات در مناطق اشغال‌شده توسط کشورهای غربی در سال ۱۹۴۵ اجازه فعالیت پیدا کرد. در منطقه تحت اشغال شوروی، در سال ۱۹۴۶ حزب سوسیال دموکرات به اجبار با حزب کمونیست ادغام شد و حزب اتحاد سوسیالیست آلمان (SED) را تشکیل داد. این حزب تا سال ۱۹۸۹ حزب حاکم در آلمان شرقی بود. در آلمان غربی، حزب سوسیال
حاکم در آلمان شرقی بود. در آلمان غربی، حزب سوسیال دموکرات در کنار اتحادیه دموکراتیک مسیحی (CDU) به یکی از دو حزب بزرگ تبدیل شد. در نخستین انتخابات فدرال ۱۹۴۹، این حزب با ۲۹٫۲٪ آرا در رده دوم قرار گرفت و به مخالفت با دولت تشکیل شده از حزب دموکرات مسیحی آلمان پرداخت. حزب سوسیال دموکرات در برنامه گودسبرگ خود در سال ۱۹۵۹ از تعهد خود به مارکسیسم صرف نظر کرد و سعی در جلب نظر رای‌دهندگان طبقه متوسط داشت و به یک حزب با ایدئولوژی چپ میانه تبدیل شد. سرانجام در سال ۱۹۶۶ پس از ۱۷ سال حضور در اپوزیسیون، حزب سوسیال
۱۹۶۶ پس از ۱۷ سال حضور در اپوزیسیون، حزب سوسیال دموکرات حاضر شد در یک دولت ائتلافی با حضور حزب دموکرات مسیحی آلمان شرکت کند. این ائتلاف سه سال به‌طور انجامید. پس از انتخابات فدرال ۱۹۶۹ ، ویلی برانت از حزب SPD در ائتلافی با حزب لیبرال دموکرات آزاد (FDP) صدراعظم آلمان شد. دولت وی سعی در عادی سازی روابط با آلمان شرقی و بلوک شرق داشت، سیاستی که به "اوست‌پولیتیک" معروف است. این حزب در انتخابات فدرال سال ۱۹۷۲ در آلمان غربی با ۴۵/۸٪ آرا بهترین نتیجه انتخاباتی تاریخ خود کسب کرد و توانست بزرگترین جناح سیاسی در
تاریخ خود کسب کرد و توانست بزرگترین جناح سیاسی در بوندستاگ را تشکیل دهد. پس از استعفای برانت در سال ۱۹۷۴، هلموت اشمیت جانشین وی تا سال ۱۹۸۲ به عنوان صدراعظم خدمت کرد. در انتخابات فدرال سال ۱۹۸۲ حزب سوسیال دموکرات نتایج خوبی کسب نکرد و به اپوزیسیون برگشت. در طول انقلاب صلح آمیز در آلمان شرقی، حزب سوسیال دموکرات در آلمان شرقی دوباره کار خود را از سر گرفت. این حزب در سال ۱۹۹۰، کمی قبل از اتحاد آلمان، با حزب سوسیال دموکرات آلمان غربی ادغام شد. حزب سوسیال دموکرات آلمان تحت رهبری گرهارد شرودر، دوباره پس از
آلمان تحت رهبری گرهارد شرودر، دوباره پس از انتخابات فدرال ۱۹۹۸ در ائتلاف با حزب سبز موفق به تشکیل دولت شد. این حزب در انتخابات بعدی در سال ۲۰۰۲ هم پیروز شد، اما در انتخابات فدرال سال ۲۰۰۵ با اختلاف اندکی از حزب دموکرات مسیحی شکست خورد و شرودر بعنوان رهبر حزب قدرت را به آنگلا مرکل واگذار کرد. با این‌حال حزب سوسیال دموکرات تا سال ۲۰۰۹ همچنان در دولت ائتلافی به رهبری حزب اتحادیه دموکرات مسیحی باقی ماند. بعد از یک دوره چهار ساله حضور در اپوزیسیون از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ که حزب اتحادیه موفق به تشکیل دولت با حزب
تا ۲۰۱۳ که حزب اتحادیه موفق به تشکیل دولت با حزب دموکرات آزاد شده بود، از سال ۲۰۱۳ سوسیال دموکرات‌ها با حضور در دولت ائتلافی به رهبری اتحادیه دموکرات مسیحی موافقت کردند. این حضور در ائتلاف بزرگ در انتخابات فدرال ۲۰۱۷ نیز تمدید شد. پلتفورم انتخاباتی. حزب سوسیال دموکرات به عنوان یک حزب مارکسیست در سال ۱۸۷۵ تأسیس شد. با این حال سوسیال دموکرات‌ها در برنامه کلی حزبی خود تجدید نظر اساسی کردند، به این معنا که برنامه حزبی سال ۱۹۲۵ (که به برنامه هایدلبرگ معروف بود) و خواهان «تبدیل مالکیت خصوصی ابزار تولید به مالکیت
خواهان «تبدیل مالکیت خصوصی ابزار تولید به مالکیت اجتماعی» بود در سال ۱۹۵۹ به برنامه گودزبرگ تغییر پیدا کرد. هدف برنامه گودزبرگ گسترش پایگاه رای‌دهندگان و حرکت موقعیت سیاسی حزب سوسیال دموکرات به سمت مرکز بود. پس از جنگ جهانی دوم، حزب سوسیال دموکرات تحت رهبری کورت شوماخر دوباره خود را به عنوان یک حزب سوسیالیست که منافع طبقه کارگر و اتحادیه‌های کارگری را نمایندگی می‌کرد، تثبیت کرد. با برنامه گودزبرگ، این حزب از یک حزب طبقه کارگر سوسیالیست به یک حزب سوسیال دموکرات مدرن که در درون سرمایه‌داری لیبرال فعالیت
دموکرات مدرن که در درون سرمایه‌داری لیبرال فعالیت می‌کند، تبدیل شد. آخرین برنامه حزب سوسیال دموکرات در سال ۲۰۰۷ در هامبورگ، "سوسیالیسم دموکراتیک را به عنوان نظم اقتصاد، دولت و جامعه توصیف می‌کند که در آن حقوق اساسی مدنی، سیاسی، اجتماعی و اقتصادی برای همه مردم تضمین شده‌است، همه مردم بدون استثمار، ظلم و خشونت زندگی می‌کنند که به دلیل امنیت اجتماعی و انسانی است "و به عنوان" چشم انداز جامعه ای آزاد، عادلانه و هم‌بسته"، تحقق آن به عنوان" وظیفه دائمی" در حزب مورد تأکید است. سوسیال دموکراسی در این حزب به عنوان
تأکید است. سوسیال دموکراسی در این حزب به عنوان "یک اصل" مورد تأکید قرار دارد. موضع فعلی حزب سوسیال دموکرات از رسیدن هدف نهایی سوسیال دموکراسی حمایت می‌کند، که به عنوان چشم‌انداز یک نظم اجتماعی شناخته می‌شود که در آن آزادی و عدالت اجتماعی در درجه اول اهمیت قرار دارد. طبق پلتفرم حزب، آزادی، عدالت و همبستگی اجتماعی اساس سوسیال دموکراسی را تشکیل می‌دهد. اقتصاد هماهنگ در یک بازار سوسیال باید تقویت شود و تولید در این اقتصاد باید به‌طور عادلانه‌ای توزیع شود. این حزب برای اطمینان از قدرت اقتصادی همه افراد در
این حزب برای اطمینان از قدرت اقتصادی همه افراد در جامعه، وجود این نظام اقتصادی را ضروری می‌داند. در کنار این، حزب سوسیال دموکرات با تشکیل دولت رفاه سعی در محافظت از فقرای جامعه دارد. همزمان، از سیاست مالی پایدار حمایت می‌کند که ضمن ریشه کن کردن کسری بودجه، باری بر دوش نسل‌های آینده نمی‌گذارد. در سیاست‌های اجتماعی، سوسیال دموکرات‌ها در جامعه آزاد از حقوق مدنی و سیاسی افراد جامعه دفاع می‌کنند. در سیاست خارجی، هدف این حزب تأمین صلح جهانی از طریق متعادل سازی منافع جهانی با ابزارهای دموکراتیک است و پروژه ادغام
جهانی با ابزارهای دموکراتیک است و پروژه ادغام بیشتر اروپایی، از اولویت‌های اصلی حزب است. حزب سوسیال دموکرات از مقررات اقتصادی برای به حداقل رساندن خسارات احتمالی در صورت بروز بحران برای بانک‌ها و مردم پشتیبانی می‌کند. آنها همچنین از سیاست اقتصادی و مالی مشترک اروپا و جلوگیری از تجارت سوداگرانه و همچنین رشد پایدار محیط زیست پشتیبانی می‌کنند. جناح‌های داخلی. بیشتر اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان به دو جناح اصلی یعنی سوسیال دموکرات‌های کینزی و سوسیال دمکرات‌های «میانه‌رو» راه سوم (وابسته به حلقه زیهایمر) تعلق
«میانه‌رو» راه سوم (وابسته به حلقه زیهایمر) تعلق دارند. در حالی که اعضای میانه‌روی حلقه زیهایمر از برنامه‌هایی همانند دستورکار ۲۰۱۰ که توسط گرهارد شرودر، صدراعظم پیشین آلمان در سال ۲۰۰۴ معرفی شده پشتیبانی می‌کند، سوسیال دموکرات‌های کینزی همچنان حامی سیاست‌های چپ کلاسیک و دولت رفاه هستند. جناح چپ کلاسیک حزب سوسیال دموکرات ادعا می‌کند که در سالهای اخیر، برنامه‌های اصلاحی مانند برنامه "دستور کار ۲۰۱۰"، "اصلاحات هارتس و موضع‌گیری‌های لیبرال اقتصادی" در حزب سوسیال دموکرات، موجب به حاشیه رانده شدن برنامه‌های
دموکرات، موجب به حاشیه رانده شدن برنامه‌های اصلی حزب از جمله دولت رفاه شده‌است. طرح‌هایی مانند دستور کار ۲۰۱۰ که در دوره گرهارد شرودر در حزب تصویب شد، منجر به انشعاب در حزب سوسیال دموکرات شد. در سال ۲۰۰۵ نمایندگان و اعضای مخالف این دستور کار جدید حزبی، حزب جدیدی با نام "کار و عدالت اجتماعی - جایگزین انتخاباتی" ("Arbeit &amp; soziale Gerechtigkeit - Die Wahlalternative" , WASG) را بنیان نهادند. این حزب بعداً در سال ۲۰۰۷ در حزب چپ آلمان (Die Linke) ادغام شد. پایگاه اجتماعی. ساختار اجتماعی. قبل از جنگ جهانی
پایگاه اجتماعی. ساختار اجتماعی. قبل از جنگ جهانی دوم، سوسیال دموکرات‌ها به عنوان اصلی‌ترین حزب چپ غیر انقلابی، بیشترین پایگاه اجتماعی‌شان را در میان کارگران غیرکاتولیک و همچنین روشنفکران طرفدار اهداف مترقی اجتماعی و افزایش برابری اقتصادی داشتند. حزب سوسیال دموکرات پس از جنگ جهانی دوم در دوره رهبری کورت شوماخر در ابتدا با اقتصاد بازار آزاد و تمایلات غربگرایانه کنراد آدنوئر صدراعظم از حزب دموکرات مسیحی به شدت مخالفت کرد، اما حزب پس از مرگ شوماخر اقتصاد بازار آزاد و موقعیت آلمان در اتحاد با کشورهای غرب را
آزاد و موقعیت آلمان در اتحاد با کشورهای غرب را پذیرفت تا بتواند پایگاه اجتماعی بزرگتری را در میان رای‌دهندگان در آلمان بعد از جنگ بدست آورد. در دهه ۱۹۹۰ اختلافاتی بین جناح چپ و جناح میانه‌روی حزب بوجود آمد که نقطه اوج آن جدا شدن تعداد قابل توجهی از اعضای حزب بود که بعداً به حزب سوسیالیست WASG پیوستند. این حزب کمی بعدتر در حزب چپ ("Die Linke") ادغام شد. توزیع جغرافیایی. از نظر جغرافیایی، بیشتر حمایت‌های حزب سوسیال دموکرات در حال حاضر از شهرهای بزرگ، به ویژه شمال و غرب آلمان و برلین صورت می‌گیرد. از سال
شمال و غرب آلمان و برلین صورت می‌گیرد. از سال ۲۰۱۹، ۱۰ شهر از ۱۵ کلانشهر آلمان توسط شهرداران از حزب سوسیال دموکرات هدایت می‌شوند. منطقه کلانشهرهای روهر، جایی که استخراج ذغال سنگ و تولید فولاد بزرگترین منبع درآمد آن است، پایگاه قابل توجهی برای حزب سوسیال دموکرات در قرن ۲۰ فراهم کرده‌است. در ایالت شهر برمن، حزب سوسیال دموکرات به‌طور بی‌وقفه از سال ۱۹۴۹ دولت ایالتی را در دست دارد. حمایت عمومی از حزب سوسیال دموکرات در جنوب آلمان فقط محدود به شهرهای بزرگ است. در انتخابات فدرال ۲۰۰۹، حزب سوسیال دموکرات تنها حوزه
انتخابات فدرال ۲۰۰۹، حزب سوسیال دموکرات تنها حوزه انتخابیه خود را در کل ایالت بایرن که در مونیخ بود از دست داد. شهرهای کوچکتری که از حزب سوسیال دموکرات حمایت می‌کنند، بغیر از شهرهای کوچک دانشگاهی مناطقی همانند ایالت براندنبورگ در شمال و شرق آلمان هستند که به‌طور سنتی جمعیتی پروتستان دارند. کمی جنوب‌تر، حزب سوسیال دموکرات از پشتیبانی خوبی در شمال هسن، مناطقی از فالتز و زارلند برخوردار است. سوسیال دموکرات‌ها در ایالت‌هایی همانند بایرن، زاکسن و تورینگن در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ ضعیف‌ترین نتایج خود را کسب کردند و
۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ ضعیف‌ترین نتایج خود را کسب کردند و درصد آرای آن در انتخابات ایالتی در این مناطق به زیر ده درصد رسید. نتایج انتخابات. انتخابات رایشستاگ و بوندستاگ. توضیح: مناطق قرمز مناطقی هستند که به حزب سوسیال دموکرات رای دادند. رهبری حزب. رهبر فدرال توسط شش معاون رهبر و مجری حزب پشتیبانی می‌شود. رهبران فعلی ساسکیا اسکن و نوربرت والتر بوریان هستند. رهبر قبلی آندره ناهلز بود. وی در تاریخ ۲ ژوئن ۲۰۱۹ از رهبری حزب کنار رفت. از آنجا که آلمان یک جمهوری فدرال است، هر یک از ایالت‌های آلمان شعبه حزب سوسیال دموکرات
هر یک از ایالت‌های آلمان شعبه حزب سوسیال دموکرات خود را در سطح ایالت دارند. رهبران فعلی احزاب سوسیال دموکرات ایالتی به شرح زیر هستند:
مسجد نِگارا، یا مسجد ملی مالزی، از مساجد شهر کوالالامپور پایتخت مالزی است. این مسجد گنجایش ۵۰۰۰ نیایشگر را دارد و در میان ۱۳ هکتار باغ واقع شده‌است. این مسجد در ۱۹۶۵ تأسیس شد اما اخیراً بازسازی‌هایی در آن صورت گرفت و کاشی‌های مرمر و حوضچه‌های زیبا و منارهٔ جدید ۷۳ متری به شکوه آن افزوده‌است. سقف این مسجد به صورت ستاره‌ای ۱۸ پر به نشانهٔ ۱۳ ایالت مالزی و پنج اصل دین اسلام طراحی شده‌است. در نزدیکی این مسجد آرامگاه بزرگان مالزی به نام مقام پهلوان قرار دارد.
بودو ایلگنر (؛ زاده ۷ آوریل ۱۹۶۷ درکوبلنتس) بازیکن فوتبال و دروازه‌بان آلمانی است که نقش بسزایی در قهرمانی آلمان در جام جهانی ۱۹۹۰ داشت. او اولین دروازه‌بان تاریخ بود که در فینال جام جهانی گلی دریافت نکرد. ایلگنر به دفع و مهار شوت معروف بود و خط دفاعی عالی‌اش شامل بازیکنانی چون کلاوس اوگنتالر، آندریاس برمه، توماس برتهولد، گیدو بوخوالد و یورگن کولر را به خوبی رهبری می‌کرد. او در موقعیت‌های تک به تک تقریباً شکست‌ناپذیر بود و روی سانترها و شوت‌های از راه دور فوق‌العاده نشان می‌داد. دوران باشگاهی. بودو فوتبال
نشان می‌داد. دوران باشگاهی. بودو فوتبال خود را در سال ۱۹۷۳ یعنی در سن ۷ سالگی از باشگاه کوچک هاردت برگ (FC Hardtberg) شروع کرد و تا سال ۱۹۸۳ در این باشگاه به فوتبال خود ادامه داد. در سال ۱۹۸۳ و در حالی که ۱۶ سال سن داشت با درخشش و استعدادی که در امر دروازه‌بانی از خود نشان داد مورد توجه استعداد یاب‌های باشگاه کلن قرار گرفت و به این تیم نقل مکان کرد. کارشناسان او را محصول آکادمی جوانان این باشگاه می‌دانند. بعد از این که او به باشگاه کلن آمد در تیم نوجوانان این باشگاه آنقدر درخشید که در سال ۱۹۸۴ به تیم ملی
این باشگاه آنقدر درخشید که در سال ۱۹۸۴ به تیم ملی زیر ۱۶ سال آلمان دعوت شد و در همین سال به مقام قهرمانی زیر ۱۶ ساله‌های اروپا رسید. او همچنین از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷ یعنی دو سال در ۷ بازی ملی برای تیم جوانان آلمان به به میدان رفت. ایلگنر برای این که بتواند در تیم اصلی کلن بازی کند سه سال در این باشگاه تمرین و تلاش کرد تا سرانجام روز موعود فرا رسید. در ۲۲ فوریه ۱۹۸۶ تیم کلن به شهر مونیخ رفت تا در برابر بایرن در ورزشگاه المپیک مونیخ به میدان رود. بودو در این بازی به عنوان دروازه‌بان اصلی به میدان رفت و در این
به عنوان دروازه‌بان اصلی به میدان رفت و در این بازی سخت سه گل دریافت کرد تا کلن این بازی را با حساب ۱–۳ به بایرن مونیخ واگذار کند. در سال ۱۹۸۶ به همراه تیم کلن تا فینال جام یوفا پیش رفت (دروازه‌بان ذخیره) ولی در مسابقه نهایی مغلوب رئال مادرید شد. در سال ۱۹۹۶ و در سن ۲۹ سالگی بعد از ۱۳ سال و حضور در ۳۲۶ بازی از باشگاه کلن جدا شد و به رئال مادرید اسپانیا پیوست. شاید یکی از دلایلی سبب شد تا ایلگنر به باشگاه رئال مادرید برود حضور یوب هاینکس سرمربی آلمانی این تیم بود. او در سال ۱۹۹۸ نقش بسزایی در فتح جام
این تیم بود. او در سال ۱۹۹۸ نقش بسزایی در فتح جام باشگاه‌های اروپا توسط رئال مادرید داشت؛ و در این تیم با کانیزارس و بعدها کاسیاس برای قرار گرفتن در ترکیب اصلی تیم در رقابت بود. او به همراه رئال افتخارات خوبی به دست آورد که می‌توان به دو قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا در سال‌های ۱۹۹۸ و ۲۰۰۰ اشاره کرد. دوران ملی. در سال ۱۹۸۷ مورد توجه فرانس بکن‌باوئر سرمربی وقت تیم ملی قرار گرفت و برای بازی دوستانه با دانمارک به تیم ملی دعوت شد. این بازی در تاریخ ۲۳ سپتامبر ۱۹۸۷ و با برتری ۰–۱ آلمان همراه بود ایلگنر ۹۰ دقیقه
و با برتری ۰–۱ آلمان همراه بود ایلگنر ۹۰ دقیقه درون دروازه قرار گرفت و اولین بازی ملی خود را برای این تیم انجام داد. در سال ۱۹۸۸ که آلمان غربی میزبان جام ملت‌های اروپا بود توسط قیصر به عنوان دروازه‌بان دوم (دروازه‌بان اول آیکی ایمل) آلمان غربی انتخاب شد و به این مسابقات رفت ولی نتوانست در این مسابقات به میدان برود و تیم ملی آلمان غربی در مرحله نیمه نهایی مقابل هلند شکست خورد و از دور مسابقات کنار رفت. بعد از این مسابقات و کنار رفتن آیکی ایمل دیگر همه چیز فراهم بود تا دروازه‌بان شماره یک آلمان شود. او برای
بود تا دروازه‌بان شماره یک آلمان شود. او برای اولین بار در سال ۱۹۸۹ به عنوان بهترین دروازه‌بان آلمان غربی انتخاب شد. در سال ۱۹۹۰ ایلگنر برای دومین سال پیاپی به عنوان بهترین دروازه‌بان آلمان غربی انتخاب شد و توسط بکن بائر به عنوان دروازه‌بان اول آلمان غربی انتخاب شد و به جام جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا رفت. او در این مسابقات درخشید و با مهار پنالتی استوارت پیرس انگلیسی در نیمه نهایی این مسابقات زمینه حضور آلمان غربی در فینال جام جهانی ۱۹۹۰ آلمان را فراهم کرد. در فینال این مسابقات هم تیم آلمان غربی با شکست دادن