payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را ارائه می‌کرد در عوض USR بازار بزرگی را در میان آمار بران F: donet با ارائهٔ مودم‌هایش به سیلاب‌های BBS با قیمت کمتر ایجاد کرد که موجب فروشش به کاربران نهایی‌ای‌ای شد که خواستار انتقالات پَروَنجا سریع‌تر بودند. Hayes مجبور به رقابت بود و استاندارد ۹۶۰۰ بیت در ثانیه خود را بهابرگ نام ۹۶ Express معرفی کرد که همچنین که بانام ping pong نیز معروفِ کشور در کل مشابه PEP تله بیت بود. تاونِ پروتکل را و نه تحقیقات مسی ساب را پیشنهاد کرد و مودم‌های با سرعت‌بالایش به‌ندرت باقی‌مان‌اند. تصحیح خطا و فشردگی. عملکردهای
باقی‌مان‌اند. تصحیح خطا و فشردگی. عملکردهای با این سرعت موجب بروز محدودیت‌هایی از خطوط تلفن شده که منجر به بروز تعداد زیاد خطا شد و در راستایش سیستم‌های تصحیح خطای مودم‌ها معرفی شد که مشهورترینش سیستم‌های MNP میکروکام بود. یک رشته از استانداردهای MNP در دههٔ ۱۹۸۰ ایجاد شده‌اند که نرخ اطلاعات مؤثر را تا مقدار کمتری در هر زمان از حدود ۲۵٪ در MNP۱ به ۵٪ MNP۴ کاهش دادن ۵۰ MNP یک پله جلوتر رفت و فشردگی اطلاعات را به سیستم اضافه نمود و بدین سان به‌طور حتم نرخ اطلاعات بالا می‌رود: در کل کاربر انتظار دارد که مودم
بالا می‌رود: در کل کاربر انتظار دارد که مودم MNP ۳/۱ برابر نرخ اطلاعات نرمال مودم را انتقال دهد. MNP سپس گشوده شده در سری مودم‌های ۲۴۰۰ بیت در ثانیه مشهود شد و هرگز انتشار نیافت. ویژگی مشترک این مودم‌های پر سرعت ممنون برگشت که به آن‌ها اجازه می‌داد در مورد مودم‌های دارای قابلیت کمتر استفاده کند. در طول تماس حاصلهٔ مودم یک سری از سیگنال‌ها را به درون خط برده و منتظر پاسخ مودم به آن‌ها می‌شود. با سرعت بالا شروع می‌کنند و سرعتشان تا اینکه پاسخی بشنوند پایین می‌آید. بدین سان دو مودم USR قادر به اتصال در bit
می‌آید. بدین سان دو مودم USR قادر به اتصال در bit /S۹۶۰۰ بودند اما وقتی کاربر با یک مودم ۲۴۰۰.Bit /s تماس می‌گیرد USR به سرعت رایج۲۴۰۰ bit /s برمی گردد. بدون چنین سیستمی اپراتور مجبور به داشتن چندین خط چندگانه برای کاربرد با سرعت بالا و پایین شد. Winmodem. PCI Winmodem / Softmodem (در سمت چپ) در نزدیکی مودم ISA سنتی (در راست) است. مدار پیچیدهٔ کمتری را از مودم در سمت راست در نظر بگیرید. این دو مودم کاهشی برای ویندوزهای مایکروسافت است که کارها را به‌طور سنتی در سخت‌افزار با نرم‌افزار جایگزین می‌کند. در این
در سخت‌افزار با نرم‌افزار جایگزین می‌کند. در این شرایط مودم یک پردازشگر سیگنال دیجیتال ساده طراحی‌شده برای اصوات یا نوسانات ولتاژ در خط تلفنی است. چرخهٔ کامپیوترهای قرن شامل یک کارت رمزهاست که بالابر شبکه و ارتباطات (CNR) به هزینهٔ اتصال پایین است. اسمت CNR شامل پین‌های صدا. برق و سیگنال‌های اصلی به‌جای موارد مشمول در اسلات pci گران است که به‌طور معمول استفاده می‌شود اما قابلیت کاربرد جهانی و کم‌هزینهٔ Winmodem به این معناست که به‌طور کم استفاده‌شده. این مودم‌ها نسبت به مودم‌های قدیمی ارزان‌ترند و اجزای
مودم‌ها نسبت به مودم‌های قدیمی ارزان‌ترند و اجزای کمتری ازنظر سخت‌افزاری دادند و نرم‌افزار تولیدکننده تون‌های مودم ساده نیست و عملکرد کامپیوتر در کل در زمان استفاده آسیب می‌بیند مشکل دیگر این مودم‌ها فقدان قابلیت نصب به سبب تکیه آن‌ها بر سیستم اجرایی کامپیوتر است. توسط دستگاه‌های اجرایی دیگر پشتیبانی نمی‌شوند (مانند Linux) زیرا تولیدکننده‌هایشان سیستم اجرایی دیگر را حمایت می‌کنند و نه اطلاعات فن کافی جهت ایجاد یک درایو متوازن فراهم می‌آورند و این مودم‌ها حتی با نسخهٔ جدیدتر ویندوزهای مایکروسافت کار
حتی با نسخهٔ جدیدتر ویندوزهای مایکروسافت کار نمی‌کنند، اگر در درایو آن با سیستم اجرایی این نسخه جدید سازگار باشد مودم‌های ژئوپورت apple از نیمه دوم دههٔ ۱۹۹۰ مشابه شدند و در کل به‌عنوان یک جابجایی نامناسب بوده‌اند گرچه یک ایده زیرکانه در تئوری، ایجاد کاربردهای تلفنی قوی‌تر را ممکن می‌سازد، در عمل فقط برنامه‌هایی ایجادشده‌اند که دستگاه پاسخگوی ساده و نرم‌افزار فاکس بودند که به‌ندرت بخش‌های جهانی فیزیکشان بودند. نرم‌افزار نیازمند زمان پردازش گر قابل‌توجهی بود و دیگر در نسخه‌های دستگاه‌های اجرایی کنونی عمل
و دیگر در نسخه‌های دستگاه‌های اجرایی کنونی عمل نمی‌کند. تقریباً تمام مودم‌های جدید نیز دارای دو وظیفه به‌عنوان یک دستگاه فاکس هستند. فاکس‌های دیجیتالی در دههٔ ۱۹۸۰ معرفی شدند که به‌طور ساده یک آورمت تصویری خاص ارسال‌شده از طریق یک مودم با سرعت‌بالا هستند. (bit /S۲۴۰۰/ ۹۶۰۰) نرم‌افزار کامپیوتر میزبان قادر به تبدیل هر تصویر به آورمت فاکس بود که بعداً می‌شد با استفاده از مودم ارسال شود. چنین نرم‌افزاری در یک‌زمان یک قطعهٔ قابل اضافه شدن بود اما از آن زمان به‌طور وسیعی جهانی شده‌است. مودم‌های آنالوگ. این
به‌طور وسیعی جهانی شده‌است. مودم‌های آنالوگ. این مودم‌ها مرسوم‌ترین مودم‌ها در ایران هستند که عموماً برای اتصال به اینترنت استفاده می‌شوند. کار این مودم‌ها به این صورت است که به خطوط آنالوگ تلفن شهری متصل می‌شوند و کار تبدیل اطلاعات دیجیتال به آنالوگ (و برعکس) را انجام می‌دهند. می‌توانند راهی به یک شبکه رایانه‌ای باشند. مودم‌ها انواع مختلفی دارند که در کل می‌توان آن‌ها را به این گروه‌ها تقسیم‌بندی کرد. مودم‌های دیجیتال. این مودم‌ها برای اتصال به خطوط دیجیتال تلفن شهری استفاده می‌شوند، و کار تبدیل اطلاعات
تلفن شهری استفاده می‌شوند، و کار تبدیل اطلاعات دیجیتال خطوط تلفن را به اطلاعات قابل‌فهم برای رایانه (و برعکس) را انجام می‌دهند. هزینه این اتصال نسبت به هزینه خطوط آنالوگ بالاتر است و بالاترین نرخ انتقال اطلاعات در این مودم‌ها برابر ۶۴ کیلوبیت در ثانیه است. مودم‌های جیبی نسل چهارم شبکه تلفن همراه. اینترنت همراه یا نسل ۴ قابلیت بسیار بی‌نظیری است که علاوه بر سرعت عالی، قابلیت اتصال اینترنتی در هر نقطه و در هر زمانی را ممکن می‌سازد و در صورتی که از سرویس‌دهنده قابل اطمینانی استفاده کنیم، مشکل قطعی اینترنت نیز
قابل اطمینانی استفاده کنیم، مشکل قطعی اینترنت نیز وجود نخواهد داشت. این مودم‌ها بر پایه شبکه ۴G باید کاملاً مبتنی بر پروتکل اینترنت (IP) باشد. همچنین سرعت اینترنت ۴G برای کاربر در حال حرکت (جابجایی با سرعت بالا مانند قطار یا ماشین) باید حداقل ۱۰۰ مگابیت بر ثانیه باشد. همچنین برای کاربر ثابت یا تحرک پایین سرعت انتقال داده، باید حداقل ۱ گیگا بایت باشد. مودم‌های Bonding. این مودم که به‌عنوان مودم تسهیمی هم شناخته‌شده‌است دو یا چند خط تلفن دارد و آن‌ها را برای حصول شماره‌گیری با سرعت‌بالای ۲۰۰ یا بیشتر تأکید
حصول شماره‌گیری با سرعت‌بالای ۲۰۰ یا بیشتر تأکید می‌کند برای مثال یک مودم Bonding k۵۶ دوگانه k۱۱۲ سرعت با استفاده از دو خط تلفن دارد. سرعت دون دو کردن محدود به حداکثر سرعت هر کانال می‌شود بنابراین یک مودم ۵۶k هر پَروَنجا را فقط با سرعت ۵۶k دریافت می‌کند. امتیاز این مودم این است که قادر به انتشار دریافت پَروَنجاهای چندگانه مانند و بسایت از طریق کانال‌های مودم Bonding است که دریافت و بسایت را سریع‌تر می‌سازد و تک له‌های متفاوت پَروَنجا را از طریق کانال‌های مختلف سریع‌تر دریافت می‌کند. این مودم‌های
مختلف سریع‌تر دریافت می‌کند. این مودم‌های استفاده‌شده در حالت چند کانال با ISP یکی از آن‌ها، ISP باید اتصالات هم‌زمان چندگانه را از یک کاربر پشتیبانی کند این نوع مودم‌ها برای اولین بار در اواسط دهه ۱۹۹۰ ایجاد شدند به سبب فقدان پشتیبانی از جانب ISPتا و معرفی اتصالات اینترنتی یا باند وسیع این نوع مودم‌ها هرگز در میان کاربران خانگی خیلی مشهود نشده‌اند. مودم‌های صوتی جدید امروزی ttu- tv۰۹۲ استاندارد به مدار نزدیکی ره‌یافت دهندهٔ shanon کانال‌های تلفنی pstn مورد استفاده هستند. آن‌ها مودم‌های صوتی / اطلاعاتی /
استفاده هستند. آن‌ها مودم‌های صوتی / اطلاعاتی / فاکس Plug and نمایش هستند. مودم‌های جی اس ام. مودم جی اس ام یک مودم بیسیم است که با شبکه مخابراتی GSM کار می‌کند. این نوع مودم همانند مودم‌های آنالوگ عمل می‌کند با این تفاوت که در مودم آنالوگ ارسال و دریافت داده از طریق خط تلفن صورت می‌گیرد ولی در مودم جی اس ام ارسال و دریافت از طریق امواج رادیویی انجام می‌شود. این مودم عموماً جهت ارسال پیامک مورد استفاده قرار می‌گیرد. مودم‌های جی اس ام از قیمت بالایی برخوردار هستند ولی در عوض امکان ارسال به خطوط بلک لیست را
هستند ولی در عوض امکان ارسال به خطوط بلک لیست را تا حد زیادی فراهم می‌کنند. مودم‌های رادیویی. ، ، و تماماً از مودم برای ارتباط استفاده می‌کنند. مودم‌های مخابراتی و مودم‌های شبکه‌های داده‌ای در زمانی که بین تقاط با فاصله‌های زیاد اتصال برقرار می‌کنند به وفور از مودم‌های رادیویی بهره می‌برند. این سیستم‌ها قسمت مهمی از (PSTN) و همچنین اتصال شبکه‌های رایانه‌ای پر سرعت را تشکیل می‌دهد. لازم به یادآوری است که استفاده از مودم‌های رادیویی زمانی که فیبر نوری به صرفه نباشد کارایی خواهند داشت. حتی در زمانی که کابل
نباشد کارایی خواهند داشت. حتی در زمانی که کابل مورد استفاده قرار دارد، می‌توان با استفاده از فرکانس‌های رادیویی و تکنیک‌های ماژول کردن مناسب، بهره‌وری مناسب تری از کابل‌ها داشت. کابل‌های هم محور پهنای باند زیادی دارند ولی در عین حال تضعیف زیادشان برای در فرکانس‌های بالا نیز جز مشخصات بد آن‌ها است. با استفاده از مودم، مقدار بسیار بیشتری از اطلاعات را می‌توان با یک سیم انتقال داد. تلویزیون‌های کابلی دیجیتال و سرویس‌های اینترنتی کابلی از مودم‌های فرکانس رادیویی برای افزایش پهنای باند مورد نیازکاربر خانگی
برای افزایش پهنای باند مورد نیازکاربر خانگی استفاده می‌کنند. با مودم استفاده از تکنیک (تقسیم فرکانس، دسترسی چندگانه) ممکن می‌شود و با یک سیم می‌توان به چند مشترک خدمات مخابراتی دیجیتال دوطرفه کامل ارائه داد. مودم‌های بی‌سیم نیز در انواع مختلف، با پهنای باند و سرعت متفاوت تولید و عرضه شده‌اند. این مودم‌ها معمولاً با عنوان مودم‌های نامرئی، یا هوشمند نام برده می‌شوند. این دستگاه‌ها اطلاعاتی را که به فرکانس انتقال ماژوله شده‌اند را به‌طور هم‌زمان از طریق چند مسیر بی‌سیم می‌فرستند و برای این کار از چند فرکانس
بی‌سیم می‌فرستند و برای این کار از چند فرکانس متفاوت استفاده می‌کنند. مودم‌های نامرئی دقیقاً مشابه مودم‌های خط تلفن معمولی کار می‌کنند. این وسائل غالباً نیمه‌دوطرفه عمل می‌کنند؛ یعنی هم‌زمان کار ارسال و دریافت را انجام نمی‌دهند. معمولاً این مودم‌ها به صورت نوبتی اطلاعات را از نقاط پراکنده دور و نزدیک (که ارتباط بی‌سیم کامل و مناسبی با مودم مورد نظر ندارند) دریافت می‌کنند. مودم‌های هوشمند دارای یک ابزار داخلی کنترل دسترسی هستند. این ابزار در در صورتی که داده‌ها به‌طور مناسب منتقل نشوند، دوباره عمل ارسال را
به‌طور مناسب منتقل نشوند، دوباره عمل ارسال را انجام می‌دهد. مودم‌های هوشمند معمولاً به پهنای باند بیشتری نسبت به مودم‌های نامرئی نیاز دارند و معمولاً سرعت انتقال داده بیشتری را نیز دارند. استاندارد IEEE 802.11 طرح‌های ماژوله کردن برای مسافت‌های کوتاه را که در جهان بیشتر مورد استفاده هستند تعریف کرده‌است. مودم فیبر نوری. مودم فیبر نوری یکی از تجهیزات مدرن و امروزی برای وصل شدن به شبکه اینترنت پر سرعت است. با استفاده از این نوع مودم می‌توان در مناطقی از کشور که دارای زیرساخت‌های مناسب به لحاظ مخابراتی است،
که دارای زیرساخت‌های مناسب به لحاظ مخابراتی است، به اینترنت فیبر نوری متصل شد. ه بیانی دیگر مودم فیبر نوری دستگاهی است که در سمت مشترک نصب می‌شود بدین ترتیب کابل‌های مخصوص اینترنت فیبر نوری را از مخابرات تا داخل خانه کاربر منتقل می‌کنند. پس از برای اینکه بتوان از اینترنت فیبر نوری بهره‌مند شد و اینترنتی با سرعت چندین برابری را تجربه کرد، نیاز به تجهیزات مخصوصی است که مودم فیبر نوری یکی از آنها به‌شمار می‌رود. مودم فیبر نوری دارای پورت‌های مختلفی بوده و به راحتی می‌توان با استفاده از این نوع مودم، شبکه
به راحتی می‌توان با استفاده از این نوع مودم، شبکه اینترنت را راه اندازی کرده و چندین نفر به‌طور همزمان از اینترنت پرسرعت بهره‌مند شوند. WiMax و Wifi. در استانداردهای WiMax , Wifi مودم‌هایی استفاده می‌شوند که در بسامدهای امواج کوچک عمل می‌کنند. به‌طور کلی مفهوم Wireless (بی‌سیم) و Wi-Fi مشابه هستند و در هر دو امکان اتصال دستگاه‌ها به اینترنت را بدون نیاز به سیم فراهم می‌کنند. نتیجه نهایی در هر دو یکی است ولی تفاوت در روش اتصال می‌باشد وای-فای، مخفف عبارت Wireless Fidelity و استانداردی از زیرمجموعه Bluetooth
Fidelity و استانداردی از زیرمجموعه Bluetooth بوده و ارتباطی با قدرتی بیشتر از خود Bluetooth ایجاد خواهد شد. Wi-Fi یک استاندارد برای ارتباطات بی‌سیم در فواصل کوتاه است. همچنین می‌توان یک ارتباط Wi-Fi برای برخی از انواع موبایل یا کنسول‌های بازی و تلویزیون‌ها ایجاد کرد. برای ایجاد یک ارتباط Wi-Fi، دستگاه به یک روتر یا access point متصل می‌شود که این روتر از طریق یک مودم به اینترنت متصل است. ارتباط Wi-Fi بیشتر بر پایه ارتباط شبکه اینترنت به صورت بی‌سیم تأکید می‌کند و همین امر باعث محبوبیت زیاد آن شده‌است. با
و همین امر باعث محبوبیت زیاد آن شده‌است. با استفاده از این تکنولوژی به راحتی در مسافرت، هواپیما یا هتل می‌توان از طریق Laptop و موبایل به اینترنت متصل شد. مانند مودم همراه ایرانسل مودم‌های و مسیریاب متحرک. مودم‌هایی که از سیستم تلفن متحرک ( GPRS UMTS WiMAX و غیره) به عنوان مودم‌های بی‌سیم (که گاهی نیز مودم‌های سلولی) شناخته می‌شوند. مودم‌های بی‌سیم را می‌توان درون لپ‌تاپ، درک کنار یک وسیله خانگی (مثل تلویزیون) یا غیره جا داد. یک کارت رایانه‌ای یا است که بسته به نوع آن درون درگاه PC Card, ، یا ExpressCard
به نوع آن درون درگاه PC Card, ، یا ExpressCard در یک رایانه قرار می‌گیرد. در مورد لپ‌تاپ‌ها مودم‌های بی‌سیم USB از درگاه USB برای اتصال به رایانه کمک می‌گیرند. یک مسیریاب سلولی می‌تواند یک کارت اطلاعات بیرونی (یا AirCard) داشته باشد که درون جایگاه مخصوص آن بر روی مودم قرار بگیرد. مسیریاب‌های سلولی مودم نیستند. بلکه دارای مودم هستند یا اینکه جایگاهی برای اتصال مودم دارند. فرق بین مسیریاب سلولی و مودم بی‌سیم آن است که معمولاً مسیریاب سلولی یا چند کاربر اجازه اتصال هم‌زمان به آن را می‌دهد (زیرا مسیریاب
اجازه اتصال هم‌زمان به آن را می‌دهد (زیرا مسیریاب می‌تواند مسیریابی انتقال اطلاعات را انجام دهد و/یا اتصال چندگانه انجام دهد). بسیاری از مودم‌های بی‌سیم GSM با یک نگهدارنده کارت SIM ارائه می‌شوند. برخی نیز به جایگاهی برای اتصال حافظه نوع microSD و/یا سوکت اتصال آنتن اضافی (جهت افزایش آنتن‌دهی) مجهز هستند. مودم‌هایی که با با شبکه‌های (CDMA (EVDO کار می‌کنند، از کارت‌های استفاده نمی‌کنند و در عوض از بهره می‌برند. مودم‌های خارجی حفظ تلفنی متحرک (GPRS, UMTS) نیز به عنوان کارت اطلاعاتی و روتر rouder سلولی
نیز به عنوان کارت اطلاعاتی و روتر rouder سلولی شناخته می‌شوند. کارت اطلاعاتی یک کارت PC است که در آن کارت تلفن مشمول می‌شود در حالیکه یک روتر سلولی می‌تواند شامل یا فاقد کارت اطلاعاتی خارجی باشد اغلب روتر rouderهای سلولی اینطورند برای روتر rouder سلولی باند پهن متحرک WAARCM۳. امروزه مودم‌های USB با یک نگه دارنده کارت SIM مشتق شده وجود دارند یعنی شما فقط نیازمند پورت USB و یک مودم برای اتصال به اینترنت هستید. باند پهن. مودم‌های DSL در حال حاضر به دو دسته تقسیم می‌شوند: آخرین استاندارد مورد استفاده برای
تقسیم می‌شوند: آخرین استاندارد مورد استفاده برای مودم‌های ADSL2+ حداکثر پهنای باند ۱۶ مگابیت برای دانلود و تا ۳ مگابیت بسته به مدل‌های مختلف می‌توانند پشتیبانی کنند. از مودم‌های ADSL معروف بازار می‌توان به مدل‌هایی از D-link و Tp-link اشاره کرد. [./https://en.wikipedia.org/wiki/VDSL مودم‌های VDSL]: مودم‌های VDSL از پهنای باندی بین ۵۰ تا ۱۰۰ مگابایت را پشتیبانی می‌کند. تفاوت عمده تکنولوژی VDSLوADSL در طول کابل مخابراتی می‌باشد. حداکثر طول کابل در تکنولوژی VDSL می‌تواند تا ۵۰۰ متر می‌باشد مودم‌های کابلی از
می‌تواند تا ۵۰۰ متر می‌باشد مودم‌های کابلی از گسترهٔ بسامدهای اصلی برای حمل کانال‌های تلویزیونی RF استفاده می‌کنند. مودم‌های چند کابله به یک کابل تک چسبیده و می‌توانند از باند بسامد یکسانی به وسیلهٔ پروتوکل دستیابی رسانه‌ای سطح پایین برای اجازه دادن به آن‌ها برای کار با هم در کانال یکسان استفاده‌کننده نوعاً سیگنال‌های بالا و پایین با استفاده از دستیابی چند گانه قسمت بسامد جدا می‌مانند. انواع جدید مودم‌های باند وسیع پدید می‌آیند مانند ماهوارهٔ دو مسیره و مودم‌های خط برق. مودم‌های باند پهن هنوز باید در طبقه
خط برق. مودم‌های باند پهن هنوز باید در طبقه مودم‌ها باشند تا زمانی‌که از صور موجی برای حمل اطلاعات دیجیتالی استفاده می‌کنند؛ و نسبت به مودم‌های اتصال دیال آپ قدیمی قطعات پیش رفته تری هستند؛ زیرا قادر به مدل‌سازی و از مدل خارج کردن صدها کانل به‌طور هم‌زمان می‌باشند. بسیاری از مودم‌های باند پهن شامل نقش‌های یک مسیریاب و دیگر ویژگی‌ها مانند ویژگی‌های DHCP, NAT, Firewall می‌باشند. وقتی تکنولوژی باند پهن معرفی شد، ایجاد شبکه مسیر یاب ۴ برای مشتریان ناآشنا بودند. گرچه بسیاری از مردم می‌دانستند یک مودم چیست به
گرچه بسیاری از مردم می‌دانستند یک مودم چیست به عنوان اغلب دستیابی اینترنتی از طریق دیال آپ بود. به سبب این آشنایت شرکت‌ها شروع به فروش مودم‌های باند پهن با استفاده از واژهٔ آشنای مودم بیش از انواع واکور مانند آداپتور یا ترانسیستور کردند. اغلب مودم‌ها باید به‌طور مناسب قبل از اینکه بتوانند از یک مسیر یاب استفاده کنند ترکیب بندی شود. این ترکیب بندی به عنوان حالت پل مشهود است. ارتباطات تلفنی فضای عمیق. بسیاری از مودم‌های جدید ریشه در سیستم‌های ارتباطات تلفنی فضای عمیق و ژرف دههٔ ۱۹۶۰ دارند. تفاوت‌های مودم‌های
عمیق و ژرف دههٔ ۱۹۶۰ دارند. تفاوت‌های مودم‌های ارتباط تلفنی فضای ژرف در مقابل مودم‌های خط زمینی بر طبق زیرند: مودم صدا. مودم‌های صدا مودم‌های منظمی هستند که قادر به ثبت یا اجرای صوتی در خط تلفنی هستند. برای کاربردهای تلفنی استفاده می‌شوند. برای جزئیات بیشتر در مورد مودم‌های صوتی سری توصیهٔ مودم صوتی را ملاحظه کنید. مشهوریت. نتایج مطالعه CIA در سال ۲۰۰۶ حاکی از آن است که اتصال به اینترنت از طریق dial up در آمریکا کاهش قابل توجهی داشته‌است. در سال ۲۰۰۰، اتصال به وسیلهٔ dial- up حدود ۷۴٪ کل اتصالات اینترنتی
به وسیلهٔ dial- up حدود ۷۴٪ کل اتصالات اینترنتی در آمریکا را شامل می‌شده‌است. کاربران مودم dial up به ۶۰٪ تا ۲۰۰۳ کاهش یافتند و در حال حاضر ۳۶٪ کل کاربران اینترنت را در آمریکا تشکیل می‌دهند. مودم‌های باند صدا زمانی مشهورترین ابزار دستیابی به اینترنت در آمریکا بودند، اما با پیشرفت روش‌های جدید دستیابی به اینترنت، مودم‌های قدیمیk۵۶ شهرت خود را از دست دادند. مودم GSM معمولاً با یکی از ماژول‌های SIMxxx می‌توان یک مودم راه اندازی کرد.
واحد پردازش مرکزی (به انگلیسی: Central processing unit) یا همان پردازندهٔ مرکزی، پردازندهٔ اصلی، پردازنده به اختصار سی‌پی‌یو (به انگلیسی:CPU)، یک مدار الکترونیکی است که دستورالعمل‌هایی را اجرا می‌کند که یک برنامهٔ رایانه‌ای را تشکیل می‌دهند. واحد پردازندهٔ مرکزی، اعمال اصلی محاسباتی، منطقی، کنترل و ورودی/خروجی (input/output) را انجام می‌دهد. این اعمال توسط دستورالعمل‌های برنامه مشخص می‌شوند. آنچه که ذکر شد تفاوت بسیاری با اجزای خارجی، نظیر: حافظهٔ اصلی و مدار ورودی/خروجی و پردازنده‌های اختصاصی نظیر واحد
مدار ورودی/خروجی و پردازنده‌های اختصاصی نظیر واحد پردازندهٔ گرافیکی (graphics processing units) دارد. شکل، طراحی و پیاده‌سازی CPUها در طول زمان تغییر کرده‌است، اما عملیات پایه‌ای آن‌ها تقریباً بدون تغییر باقی مانده‌است. اجزای اصلی یک CPU عبارت‌اند از: واحد منطق و محاسبه (Arithmetic logic unit) که عملیات حسابی و منطقی را انجام می‌دهد، رجیسترهای (ثبات‌های) پردازنده که برای ALU عملوند فراهم می‌کنند و نتایج عملیات را ذخیره می‌کنند، و یک واحد کنترل که عمل واکشی دستورالعمل‌ها از حافظه و اجرای آن‌ها را با هدایت
دستورالعمل‌ها از حافظه و اجرای آن‌ها را با هدایت کردن عملیات هماهنگ ALU، رجیسترها و سایر اجزا سازماندهی می‌کند. اکثر CPUهای جدید، روی ریزپردازنده‌های مدار مجتمع (integrated circuit)، با یک یا بیش از یک CPU، روی یک تراشهٔ IC نیمه‌رسانا اکسید فلز (metal-oxide-semiconductor) پیاده‌سازی می‌شوند. تراشه‌های ریزپردازنده‌ها که دارای چندین CPU هستند، پردازنده‌های چندهسته‌ای نام دارند. می‌توان CPUهای فیزیکی منفرد، با نام هسته‌های پردازنده را نیز چندریسمانی (Multithreading) کرد تا CPUهای منطقی یا مجازی بیشتری به وجود
کرد تا CPUهای منطقی یا مجازی بیشتری به وجود آید. یک آی‌سی که حاوی یک CPU است، ممکن است دارای حافظه، رابط‌های محیطی، و سایر اجزای یک کامپیوتر باشد؛ این ابزارهای مجتمع در مجموع میکروکنترلر یا سیستم‌های روی یک تراشه (Systems on a chip) نام دارند. پردازنده‌های آرایه‌ای یا پردازنده‌های برداری (vector) دارای چندین پردازنده هستند که به صورت موازی عمل می‌کنند و هیچ واحدی در مرکزیت قرار ندارد CPUهای مجازی یک فرم انتزاعی از منابع محاسباتی مجتمع پویا هستند. تاریخچه. کامپیوترهای ابتدایی همچون انیاک، برای انجام کارهای
ابتدایی همچون انیاک، برای انجام کارهای مختلف باید سیم‌کشی مجدد می‌شدند، از این جهت به آن‌ها «کامپیوترهای برنامه-ثابت» می‌گفتند. اصطلاح «واحد پردازش مرکزی»، از اوایل سال ۱۹۵۵ استفاده شده‌است. از آنجایی که اصطلاح CPU به‌طور کلی، به ابزاری برای اجرای نرم‌افزار (برنامهٔ کامپیوتر) گفته می‌شود، ابتدایی‌ترین ابزارهایی که به درستی CPU نام گرفتند، در واقع با ابداع رایانه‌های با قابلیت ذخیرهٔ برنامه به وجود آمدند. ایدهٔ یک کامپیوتر ذخیره کنندهٔ برنامه، قبل از این در طراحی سیستم انیاک آقای جان پرسپر اکرت و جان ماکلی
طراحی سیستم انیاک آقای جان پرسپر اکرت و جان ماکلی وجود داشت، اما در ابتدا حذف شد تا پروژه زودتر تمام شود. در ۳۰ ژوئن ۱۹۴۵ و قبل از ساخت انیاک، ریاضیدانی به نام جان فون نویمان مقاله‌ای را با عنوان "اولین پیش‌نویس یک گزارش در رابطه با ادواک (EDVAC)" منتشر کرد، که توصیفی کلی از یک کامپیوتر ذخیره‌کنندهٔ برنامه بود که سرانجام، در اوت ۱۹۴۹ کامل شد. کامپیوتر ادواک طوری طراحی شد تا تعداد خاصی از دستورالعمل‌ها (یا عملیات) مختلف را اجرا کند. با تفاوت چشمگیر، برنامه‌های نوشته شده برای EDVAC قابل ذخیره‌سازی در حافظهٔ
نوشته شده برای EDVAC قابل ذخیره‌سازی در حافظهٔ سریع کامپیوتر بود و نه به شکل سیم‌کشی فیزیکی در کامپیوتر. این نوآوری موجب برطرف شدن برخی محدودیت‌های شدید انیاک شد، که عبارت بودند از: مدت زمان و تلاش زیاد برای پیکربندی مجدد کامپیوتر برای انجام یک کار جدید. با استفاده از طراحی جان فون نویمان، برنامه‌ای که کامپیوتر EDVAC می‌توانست اجرا کند، به سادگی با تغییر دادن محتویات حافظه قابل تغییر بود. با این وجود، EDVAC اولین کامپیوتر ذخیره‌کنندهٔ برنامه نبود. منچستر بیبی یک کامپیوتر کوچک تحقیقاتی با قابلیت ذخیره‌سازی
یک کامپیوتر کوچک تحقیقاتی با قابلیت ذخیره‌سازی برنامه بود که اولین برنامه را در ۲۱ ژوئن ۱۹۴۸ اجرا کرد و کامپیوتر Manchester Mark 1 اولین برنامهٔ خود را در شب ۱۶ یا ۱۷ ژوئن ۱۹۴۵ اجرا کرد. اولین CPUها دارای طراحی سلیقه‌ای بودند و به‌عنوان بخشی از یک کامپیوتر بزرگ‌تر و گاهی خاص استفاده می‌شدند. با این حال، این روش سلیقه‌ای طراحی CPUها برای کاربری خاص، به‌طور چشمگیری راه را برای تولید پردازنده‌هایی با کاربرد چندگانه و به صورت انبوه هموار کرد. این استانداردسازی، در دورهٔ رایانه‌های بزرگ (Mainframe) ترانزیستوری
در دورهٔ رایانه‌های بزرگ (Mainframe) ترانزیستوری گسسته و ریزرایانه‌ها (Minicomputer) شروع شد و با فراگیری مدارهای مجتمع (آی‌سی‌ها)، به‌سرعت شتاب پیدا کرد. آی‌سی، امکان طراحی و تولید CPUهای پیچیده‌تر را تا حد تحمل نانومتری فراهم کرد. هم کوچک‌سازی و هم استانداردسازی CPUها، موجب افزایش و فراگیری ابزارهای دیجیتال در زندگی مدرن شد، که بسیار بیشتر از کاربرد محدود آن‌ها در ماشین‌های محاسباتی اختصاصی بود. ریزپردازنده‌های جدید در ابزارهای الکترونیک، از خودروها گرفته تا گوشی‌های همراه و حتی گاهی در اسباب‌بازی‌ها
تا گوشی‌های همراه و حتی گاهی در اسباب‌بازی‌ها وجود دارند. جان وان نویمان، به دلیل طراحی کامپیوتر ذخیره کنندهٔ برنامه شناخته شده‌است، که به خاطر تلاش وی برای ساخت EDVAC است. بعدها این طراحی، معماری وان نویمان نام گرفت. با این وجود، افرادی قبل از او، نظیر کنراد تسوزه ایده‌های مشابهی را پیشنهاد و پیاده‌سازی کردند. معماری هاروارد نیز، که مربوط به Harvard Mark I است و قبل از EDVAC کامل شد، از طراحی ذخیره‌سازی برنامه استفاده کرد، که به جای حافظهٔ الکترونیک، از نوار کاغذی سوراخ شده استفاده می‌کرد. تفاوت کلیدی بین
کاغذی سوراخ شده استفاده می‌کرد. تفاوت کلیدی بین معماری‌های جان فون نویمان و هاروارد این است که در معماری هاروارد، ذخیره‌سازی و استفاده از دستورالعمل‌های CPU از داده‌ها جدا شده‌است، درحالی‌که در معماری جان فون نویمان از حافظهٔ یکسانی برای ذخیرهٔ داده‌ها و دستورالعمل‌ها استفاده می‌شود. بیشتر CPUهای جدید برمبنای جان فون نویمان طراحی شده‌اند. اما معماری هاروارد نیز وجود دارد، خصوصاً در کاربردهای نهفته، برای مثال، میکروکنترلرهای ای وی آر Atmel، در واقع پردازنده‌های مبتنی بر معماری هاروارد هستند. رله‌ها و
مبتنی بر معماری هاروارد هستند. رله‌ها و لامپ‌های خلاء یا همان لوله‌های ترمیونیک به‌طور شایعی به عنوان عناصر سوئیچ استفاده می‌شدند. یک کامپیوتر کاربردی نیاز به هزاران یا ده‌ها هزار ابزار سوئیچ دارد. سرعت کلی یک سیستم وابسته به سرعت سوئیچ‌ها است. کامپیوترهای لامپ خلاء (نظیر EDVAC) به‌طور میانگین ۸ ساعت از یک شکست تا شکست بعدی زمان می‌بردند، درحالی‌که کامپیوترهای رله‌ای نظیر، Harvard Mark I (که کندتر اما قدیمی‌تر است) به‌ندرت دچار شکست می‌شدند. درنهایت، CPUهای مبتنی بر لامپ‌های خلاء غلبه پیدا کردند، زیرا
مبتنی بر لامپ‌های خلاء غلبه پیدا کردند، زیرا مزایای سرعت چشمگیر بیشتر از مشکل قابل اعتماد بودن است. بیشتر این CPUهای همگام، در مقایسه با طراحی‌های میکروالکترونیک جدید دارای سرعت‌های ساعتی پایین بودند. در آن زمان، فرکانس‌های سیگنال ساعت به‌طور شایع در محدودهٔ ۱۰۰ کیلو هرتز تا ۴ مگاهرتز بود که این سرعت، به میزان زیادی به دلیل سرعت ابزارهای سوئیچ مورد استفاده در داخل آن‌ها، محدود می‌شد. پردازنده‌های ترانزیستوری. پیچیدگی طراحی پردازنده‌ها، همزمان با آسان شدن ساخت ابزارهای الکترونیک کوچک‌تر و قابل اعتمادتر در
ابزارهای الکترونیک کوچک‌تر و قابل اعتمادتر در نتیجهٔ افزایش تکنولوژی‌های مختلف، افزایش یافت. اولین پیشرفت در نتیجهٔ ابداع ترانزیستور حاصل شد. در طی دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، دیگر لازم نبود که برای ساخت پردازنده‌های ترانزیستوری از عناصر سوئیچ حجیم، نامطمئن، و شکننده همچون لامپ‌های خلاء و رله‌ها استفاده کرد. با این پیشرفت‌ها، پردازنده‌های پیچیده‌تر و قابل اطمینان‌تر، بر روی یک یا چندین برد مدار چاپی که حاوی اجزاء گسسته (منفرد) بودند، پیاده‌سازی شدند. در سال ۱۹۶۴، شرکت آی‌بی‌ام، یک معماری رایانه به نام آی‌بی‌ام
شرکت آی‌بی‌ام، یک معماری رایانه به نام آی‌بی‌ام سیستم ۳۶۰ IBM System/360 ارائه کرد، که در مجموعه‌ای از کامپیوترهایی استفاده شد که قادر بودند برنامه‌های مشابهی را، با سرعت‌ها و کارایی متفاوت اجرا کنند. این نوآوری در آن زمان اهمیت چشمگیری داشت، زیرا بیشتر کامپیوترهای الکترونیک، حتی آن‌هایی که توسط یک شرکت ساخته می‌شدند، با یکدیگر ناسازگار بودند. شرکت آی‌بی‌ام برای ارتقاء این نوآوری، از مفهوم یک ریزبرنامه (یا همان ریزکد) استفاده کرد که هنوز کاربرد گسترده‌ای در پردازنده‌های جدید دارد. معماری System/360، آن‌قدر
پردازنده‌های جدید دارد. معماری System/360، آن‌قدر محبوب شد که برای دهه‌ها بازار رایانه‌های بزرگ را به دست گرفت و هنوز هم توسط کامپیوترهای جدید مشابهی نظیر آی‌بی‌ام سری زد ادامه پیدا کرده‌است. در سال ۱۹۶۵، شرکت تجهیزات دیجیتال ایکویپ‌منت کورپوریشن، یک کامپیوتر تأثیرگذار دیگر را با هدف فروش علمی و تحقیقاتی ارائه کرد، که PDP-8 نام داشت. کامپیوترهای ترانزیستوری مزایای منحصر به فرد متعددی در مقایسه با کامپیوترهای پیشین داشتند. ترانزیستورها علاوه بر افزایش دادن قابلیت اعتماد و کاهش مصرف انرژی، همچنین به