payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ناگهانی دیلمیان ساخته شد و شاپور به ساختن قلعه و شهر نظامی در این ناحیه فرمان داد و آن را «شاد شاپور» و به روایتی «پاد شاپور» نام نهاد. ناحیهٔ قزوین از نظر قرار گرفتن بر سر تقاطع دو شاهراه بزرگ دارای مرکزیت مهمی بود. شهر اوهر. بنای این شهر را نیز به شاپور دوم نسبت می‌دهند. ایرانیان این شهر را «اوهر» می‌نامیدند و این شهر دارای چشمه‌سارهای بزرگی بوده است. بعدها تازیان آن را ابهر خواندند. اوهر یا ابهر در زبان تاتی و پهلوی به شهر آسیاب های آبی معنی می شود. این شهر از مراکز مهم تاریخی ایران به شمار می رود قلعه
شهر از مراکز مهم تاریخی ایران به شمار می رود قلعه تاریخی " قلعه تپه" تا "تل دارا" که در مرکز ابهر واقع شده است آثار تاریخی از زمان ساسانیان و هخامنشیان کشف شده است. شهر خنی شاپور. طبری نوشته است: «شاپور دوم بفرمود در "باجرمی" شهری بساختند و آن را "خنی شاپور" نامید و آن را ولایتی کرد.» باجرمی یا "باجرما" که به زبان آرامی «بیت گرمی» و «گرمکان» نامیده می‌شد، سرزمینی آباد و کهن بود که در شرق دجله و جنوب زاب کوچک در ناحیهٔ میان‌رودان واقع شده بود. در دوران اسلامی این شهر را کرکوک می‌نامیدند. شهرهای پیروز یکم.
این شهر را کرکوک می‌نامیدند. شهرهای پیروز یکم. شهر باذان پیروز. «باذان پیروز» را پیروز یکم در آذربایجان بنا نمود. فردوسی، دینوری، و یاقوت حموی آن را با اردبیل یکی دانسته‌اند. به احتمال زیاد این شهر باستانی از دوران کهن برجای بوده و پیروز آن را توسعه و گسترش داده است. دینوری می‌نویسد: فیروز شهر ری را احداث کرد و آن را "رام فیروز" خواند. ابن بلخی کام فیروز را ناحیتی بر کنار رود کر می‌نویسد که: دیگر شهرهای پیروز. شهر ری خود یکی از شهرهای باستانی ایران است یکی از نواحی مهمی است که تمدن بسیار باستانی دارد و
از نواحی مهمی است که تمدن بسیار باستانی دارد و آثار شهرنشینی از حدود هزاره سوم قبل از میلاد در آن کشف شده است و به همین سبب در تازی به آن لقب ام البلاد (مادر سرزمین‌ها) و شیخ البلاد (پیر سرزمین‌ها) داده‌اند. دربارهٔ نواحی مختلف ری حمدالله مستوفی شرح مفصلی دارد در ضمن شمردن سیصد و شصت پاره دیه این ولایت نام قریه «فیروز رام» را که از ساختمان‌های پیروز ساسانی است نام می‌برد و می‌نویسد: «[آنجا را] اکنون فیروز بران خوانند.» پیروز همچنین شهر «کام پیروز» را در ساحل رود کر و «کرخه پیروز» را در شمال شهر باستانی
ساحل رود کر و «کرخه پیروز» را در شمال شهر باستانی سامره و در نزدیکی آن و «شاد پیروز» را احتمالاً در حدفاصل سرزمین میان‌رودان و ماد بنا کرد. ابن خردادبه، شاد پیروز را یکی از دوازده استان عراق نام برده است. پیروز یکم به منظور دفاع از مرزهای ایران از شمال و هجوم خزرها بنای سه شهر را آغاز کرد یکی شهر «رام فیروز» در ناحیهٔ ری و جنوب کرانهٔ جنوبی خزر و نزدیک تهران، دیگر «روشن پیروز» که شهر مستحکم در مازندران و سومی «شهرام پیروز» در آذربایجان در کرانهٔ غرب دریای خزر احداث گشت. شهرهای قباد یکم. سیاست شهرسازی
خزر احداث گشت. شهرهای قباد یکم. سیاست شهرسازی ساسانیان توسط دیگر پادشاهان ساسانی از جمله قباد یکم نیز ادامه یافت. دوران سلطنت قباد به دو دوره مجزا تقسیم می‌شود. وقتی که بعد از شاپور دوم شاهنشاهان تحت نفوذ اشراف و روحانیون درآمدند، موضوع سیاست شهرسازی دچار بحران گردید. قباد برای کم کردن نفوذ بزرگان و روحانیون به طرفداری از نهضت مزدکی پرداخت و با مخالفت بزرگان و روحانیون مواجه شد و به زندان افتاد و برادرش را جای او به پادشاهی رساندند. پس از دومین بار که قباد به حکومت رسید، یعنی موقعی که تناسب قوا به نفع نفوذ
حکومت رسید، یعنی موقعی که تناسب قوا به نفع نفوذ و قدرت پادشاه تغییر کرد، سلطنت قرین آرامش و صفا شد و به همین دلیل بود که شاه ساسانی دست به‌آبادی و عمران کشور زد و شهرهای جدیدی به وسیله او ساخته شد. در زمان قباد همگام با اصلاحات اجتماعی و اقتصادی، روند توسعه ایجاد شهرها سرعت گرفت و در نقاط مختلف ایران شهرهای جدیدی ساخته شد. ابن خردادبه و ابن قدامه که در قرن هشتم هجری از سرزمین عراق سخن رانده‌اند، گویند عراق مشتمل بر دوازده استان است؛ بنا بر این تقسیم‌بندی هنوز چهار استان آن به نام قباد نامیده می‌شد که عبارت
چهار استان آن به نام قباد نامیده می‌شد که عبارت بودند از استان سوم به نام «شاد قباد» و استان دهم و یازدهم و دوازدهم که به ترتیب به نام استان «به قباد بالا» و «به قباد میانه» و «به قباد پایین» نامگذاری شده بودند. شهر به از آمد کواد. قباد پس از شکست رومیان و فتح قلعه آمد شهری بنا نمود و آن را «به از آمد کواد» یعنی شهر قباد بهتر از آمد، نامید. به از آمد کواد میان پارس و خوزستان و در کنار یکی از شاخه‌های رود طاب به منظور تأمین حمل و نقل در دو سوی رودخانه احداث شده بود. پس از انقراض ساسانیان این شهر به حیات
شده بود. پس از انقراض ساسانیان این شهر به حیات اجتماعی خود ادامه داد و در این زمان ارجان نامیده می‌شد. طبری شهرهای زیادی را که به دستور قباد یکم ساخته شده بودند نام می‌برد و به نظر او قباد بیش از هر پادشاهی شهر بنا کرده است. ابن فقیه می‌گوید: ابن بلخی نیز شرح داده است که: «و چون قباد به پادشاهی نشست، سیرت‌های نیکو نهاد و عمارت‌های بسیار، و آثار او این شهرها است که در اصل او بنا کرده است: ارجان و نواحی آن، قباد خوره از اعمال پارس و شرح آن داده آید.» و همچنین حمزه اصفهانی دادهاست که: «[قباد] در فارس ولایتی
حمزه اصفهانی دادهاست که: «[قباد] در فارس ولایتی به نام "به از آمد کواد" که همان ارجان است یعنی بهتر از آمد است بنا کرد.» در "زین‌الخبار" آمده: «و قباد باب‌الابواب (دروازه‌ها) بنا کرد، و "حلوان" و "ارگان" و "قباد خره" و "بردعه" و "شیراز"، این شهرها او بنا کرد.» ارجان یکی از شهرهای مهم فارس بود، که از قرار معلوم اهمیت تجاری آن بیش از اهمیت صنعتی بود. سبب اهمیت تجارتی شهر حاصل‌خیزی اطراف و نزدیکی دریا و موقعیت شهر بود که در سر شاهراه فارس به خوزستان و از آنجا به بین‌النهرین واقع شده بود. پیروز کواد. قباد
به بین‌النهرین واقع شده بود. پیروز کواد. قباد اقداماتی به منظور تحکیم مرزهای ایران در ناحیه قفقاز به عمل آورد. او برای مقابله با قومی از هون‌ها موسوم به "سابیر" که در سال ۵۱۶ میلادی به ارمنستان و آسیای صغیر می‌تاختند و سرزمین‌ها را غارت و ویران می‌نمودند، شهر پرتو را تبدیل به دژ مستحکمی کرد و آن را «پیروز کواد» نامید و آن را جایگاه مرزبان قرار داد. که به تدریج شهر کاوالاک پایتخت قدیم را تحت شعاع قرار داد. شهر پرتو که تازیان آن را معرب کردهٔ "بردع" یا "بردعه" گفته‌اند کرسی‌نشین ایالت اران بود که خرابه‌های
گفته‌اند کرسی‌نشین ایالت اران بود که خرابه‌های آن تاکنون برجاست. یاقوت حموی بردعه را شهری در انتهای آذربایجان می‌نویسد. اهمیت این شهر بیشتر از آن جهت بود که در سر راه قبایل مهاجم قرار داشت و مانند سدی مانع از رخنهٔ آن‌ها به شهرستان‌های ایران می‌شد. ابر کواد. قباد به هنگام لشکر کشی به روم شهرهای معروف آمد و میافارقین را متصرف شد و اسرای زیادی با خود آورد و به فرمان او برای اقامت اسیران شهری بین اهواز و فارس در استان میشان بنیاد کردند آن را «ابر کواد» نامید که همان استان علیاست و شامل چهار بخش بود و یکی از
که همان استان علیاست و شامل چهار بخش بود و یکی از ان چهاربخش، بخش انبار و شامل هیت و اعانات بود. این شهر در نزدیکی منطقهٔ بصره کنونی قرار داشت. ابر کواد از رونق اقتصادی خاصی برخوردار بود و در ضرابخانهٔ بزرگ آن به وفور سکه ضرب می‌کردند. یزید بن معاویه خلیفهٔ دوم امویان آن را هنگام زمامداری خود ضمیمه خلافت اموی کرد. نام ابر کواد یا "ابر قباد" در پشت سکه‌های عرب-ساسانی تا سال ۹۶ هجری دیده می‌شود. حمزه اصفهانی در مور شهرسازی در دوران سلطنت قباد می‌نویسد: «شهرهایی ساخته که میان حلوان و شهر زور بود و آن را شهر
ساخته که میان حلوان و شهر زور بود و آن را شهر آباد کواد نامید. دیگری میانه جاجان و ابرشهر و آن را ایران شاد کواد خوانده است.» ابن خردادبه شهر زور را از ساخته‌های قباد می‌دادند و می‌نویسد: «شهر آن نیم راه است یعنی در نیمه راه از مدائن تا آتشکده شیز و آن را کواد پسر پیروز ساخته است.» شهر آباد کواد. قباد شهر دیگری در میان گرگان و ابرشهر بنا نمود و آن را «آباد کواد» نامید. محل دقیق این شهر مشخص نیست؛ اما آنچه مسلم است اغلب شهرهایی که در حوالی گرگان یا بین گرگان و خراسان توسط شاهان ساسانی احداث می‌شد، جنبهٔ
و خراسان توسط شاهان ساسانی احداث می‌شد، جنبهٔ نظامی داشته و برای مقابله با اقوام بیابانگرد آن نواحی مانند اقوام هون، هپتالیان و دیگر قبایل مهاجم ایجاد می‌شدند. شهر ایران آسان کواد. گروهی از شرق شناسان از جمله هرتسفلد و کریستن سن آن را همان شهر کرخ یا "کرخا" در ناحیهٔ شوش تصور کرده‌اند که بنای آن به شاپور دوم نسبت داده شده و احتمالاً در زمان قباد دوباره بازسازی شده است. شهر ایران شاد کواد. قباد شهری در سرزمین ماد میان حلوان و شهر زور بنا نمود و آن را «ایران شاد کواد» نامید. شهر قباد خُوره. به فرمان قباد در
شاد کواد» نامید. شهر قباد خُوره. به فرمان قباد در سرزمین پارس و در نزدیکی اردشیر خُوره شهری ساخته شد که «قباد خُوره» نام گرفت. اغلب مورخان اسلامی نام قباد خُوره را دربارهٔ ولایتی که در اطراف شهر کازرون واقع بود به کار برده‌اند. شهرهای خسرو انوشیروان. شهر وه انتیوک خسرو. به‌دنبال مداخله و تحریکات امپراتوری بیزانس در امور داخلی و سیاسی اعراب دست نشاندهٔ ایران، خسرو انوشیروان با سپاهی بزرگ از فرات گذشته و در سال ۵۴۰ میلادی شهر انتاکیه و سلوکیه را که مهم‌ترین و آبادترین شهرهای آن روزگار بود تسخیر نمود. این شهر
آبادترین شهرهای آن روزگار بود تسخیر نمود. این شهر به قدری مورد پسند خسرو قرار گرفت که به رسم پیشینیان خود، شهری در سمت غربی دجله و نزدیکی تیسفون با نقشه و مشخصات و وسعت آن بنا نمود و ساکنان انتاکیه را در شهر جدید که وه انتیوک خسرو به معنی «شهر خسرو بهتر از انتاکیه» نامیده شد، کوچ داد. طبری در مورد این شهر می‌نویسد: خسرو انوشیروان برای ساخت این شهر هیپودامی از بلاد سوریه و رودس، رخام و ستون‌های مرمر و موزائیک زجاجی و سنگ‌های تراش‌دار عظیم به ایران آورد. مسعودی حکایت می‌کند که خسرو پس از عقد صلح با امپراتور
حکایت می‌کند که خسرو پس از عقد صلح با امپراتور روم از سوریه مرمر و سنگ‌های رنگین و چندین قسم فسیفیسه (Fusaifisa) با خود آورد. فسیفیسه ترکیبی است از شیشه و سنگ درخشان و رنگارنگ به شکل مکعب که برای تزیین کف اتاق‌ها و عمارت‌ها به کار می‌برند. بعضی از آن‌ها از حیث منظر شبیه جام بلور است. عمارت و اندرون حصار را مطابق آنچه در انتاکیه و سایر بلاد سوریه دیده بود، با موزاییک زینت داد. دیوارهای رومیه از گل بنا شده بود. خسرو همچنین در این شهر چندین حمام و یک میدان اسب‌دوانی بنا کرد و به سکنه آن امتیازات و عنایات
اسب‌دوانی بنا کرد و به سکنه آن امتیازات و عنایات مخصوصی مبذول داشت. از جمله مسیحیان را آزادی مذهبی عطا نمود. اهالی این شهر مستقیماً تحت نظر شاه قرار گرفتند و هر گاه مجری بدان جا پناهنده می‌شد، کسی حق نداشت معترض او بشود. این شهر تا یک قرن بعد از اعراب عراق را فتح کردند پارجا بود و به تناسب «رومگان» (شهر رومیان) به آن «رومقان» می‌گفتند. بنا به نوشته مورخان و جغرافیانگاران، شهر مذکور به شکل انطاکیه که شهری چهار گوش بود ساخته شد. شهر دربند. یکی از مهم‌ترین شهرهای نظامی که توسط انوشیروان بازسازی گردید، شهر
شهرهای نظامی که توسط انوشیروان بازسازی گردید، شهر دربند (دربند روسیه) بود. این شهر در شمالی‌ترین نقطهٔ ایالت شیروان قرار داشت. شهر در تنگهٔ باریکی قرار گرفته بود که از یک‌سو به دریا و سوی دیگرش به کوهستان بود. خسرو آن را به دژی استوار تبدیل نمود که باروی محکم آن سد راه قبایل مهاجم خزرها گردید. مؤلف حدود العالم آن را «شهر دربند خزران» می‌نامد. اعراب آن را «باب‌الابواب» یعنی در می‌نامیدند. در مورد ساخت این شهر مسعودی می‌نویسد: «چون انوشیروان شهری را که معروف به "دربند" و "باب‌الاباب" است و بارو را در دریا و
به "دربند" و "باب‌الاباب" است و بارو را در دریا و خشکی و کوهستان بساخت در آن جا مردمانی نشانید و بر هر گروه از ایشان فرمانروایی گماشت و پایگاهای گوناگونی بر ایشان مقرر کرد که هر شاه را نامی مشخص بود و مرزی شناخته برای هرکدام از ایشان پدیدآورد.» طبری در مورد شهری به نام دربند نام می‌برد و می‌گوید در بیشتر منابع دربند سغد نامیده می‌شده است که از ساخته‌های انوشیروان است. یاقوت حموی در کتاب "معجم‌البلدان" می‌نویسد: دستگرد خسرو. دستگرد خسرو اقامتگاه و شهر مورد علاقهٔ خسرو پرویز بود؛ اما اغلب مورخان بنای آن را
علاقهٔ خسرو پرویز بود؛ اما اغلب مورخان بنای آن را به دوره‌های قبل از خسرو پرویز نسبت می‌دهند. از آنجا که اغلب شهرهای بنیاد یافته، توسط شاهان ساسانی طبق سنت معمول با نام سازندهٔ آن همراه بود، بنابراین «دستگرد خسرو» را باید از ساخته‌های خسرو انوشیروان دانست. شهرهای خراسان. انوشیروان در کُستَکِ خراسان پنج شهر بنا نمود. این شهرها عبارت بودند از: «خسرو شاد»، «خسرو مشت آباد»، ویسپ شادخسرو، «هوبد خسرو» و «شاد فرخ خسرو» که متأسفانه به محلی که این شهرها در آن ساخته شده‌اند، اشاره نشده است. علاوه بر پنج شهر، ساختن
شده‌اند، اشاره نشده است. علاوه بر پنج شهر، ساختن دیوار دفاعی عظیمی به نام دیوار بزرگ گرگان به طول ۲۰۰ تا ۱۰۸۰ کیلومتر را در آن ناحیه به انوشیروان نسبت می‌دهند. به احتمال دیواری با این طول نمی‌توانسته در روزگار یک پادشاه ساخته شود و احتمالاً ساختمان آن را پیشینیان آغاز کرده بودند.
بارش شهابی یک پیش‌آمد آسمانی در آسمان شب است که در هنگام عبور سیارهٔ زمین در پیمودن مسیر مدار خود از میان توده‌ای از ذرات در فضا که شهاب‌واره خوانده می‌شوند رخ می‌دهد. در جریان حادث شدن این رویداد تعداد زیادی شهاب‌واره در جو زمین می‌سوزند. هر بارش شهابی در ناحیهٔ مشخصی از آسمان اتفاق می‌افتد و به این محل کانون بارش گفته می‌شود. جهت حرکت شهاب‌ها متفاوت است ولی امتداد مسیر آن‌ها به "کانون بارش" آن رویداد منتهی می‌شود. به دلیل دورنمای سه بُعدی، چنین به نظر می‌رسد که تمام شهاب‌هایی که از یک راستا می‌آیند، از یک
که تمام شهاب‌هایی که از یک راستا می‌آیند، از یک نقطه گسیل می‌شوند. از جملهٔ این بارش‌های شهابی، می‌توان از برساوشی‌ها در ماه اوت و جوزائی‌ها در دسامبر نام برد. این نام‌گذاری بر اساس نام برساوش صورت گرفته که آسمان زمین در آن وقت سال در حوالی آن صورت فلکی این رویداد را در بخشی از زمین نشان می‌دهد. به نظر می‌رسد نقطهٔ گسیل در آن‌جا قرار دارد. به‌طور میانگین، در هر ساعت می‌توان چند شهاب پراکنده را دید. در یک بارش شهابی شدید، حتی تا چند ده شهاب در دقیقه قابل رؤیت است؛ هر چند که نرخ عادی، چند ده شهاب در ساعت
رؤیت است؛ هر چند که نرخ عادی، چند ده شهاب در ساعت است. بارش‌های شهابی معروف. در طول سال زمین در زمان‌های مشخّصی از میان توده‌های ذرات عبور می‌کند. این توده ذرات معمولاً بجا مانده از عبور سیارک‌ها و دنباله‌دارها است. برخی بارش‌های شهابی مشهور عبارت‌اند از: پیوند به بیرون. ویژه نامهٔ بارش شهابی در سایت رصدگاه
آغوز ترش شده یکی از خوراک‌های مایع است که برای تغذیه گوساله مصرف می‌شود. اغلب آغوز اضافی جمع‌آوری شده از دوشیدن اولیه گاو بعد از زایش را، برای این تهیه آغوز ترش شده‌استفاده می‌کنند. استفاده از آغوز ترش برای دامدارانی که ۵۰ رأس یا بیشتر گاو شیری دارند و گاوهای آن‌ها در طول سال به صورت یکنواخت زایش دارند، مفید است. چنانچه آغوز ترش شده به‌طور صحیح رقیق شود، خوراک عالی خواهد بود. نتایج استفاده از آن بر افزایش وزن روزانه، مانند استفاده از شیر کامل یا جایگزین‌های دیگر شیر است. طرز تهیه. بهترین درجه حرارت برای
دیگر شیر است. طرز تهیه. بهترین درجه حرارت برای تهیه آغوز ترش بین ۸۰ - ۶۰ درجه فارنهایت است. ترش شدن به آهستگی انجام می‌گیرد و دردمای بیش از ۸۰ درجه فارنهایت سریعتر انجام می‌گیرد و در نتیجه میکروبهای نامطلوب می‌توانند سریع رشد کرده و باعث خراب شدن محصول شوند. ظروف حاوی آغوز ترش شده نباید درمعرض تابش مستقیم نور قرار دارد. نگهداری. ظروف پلاستیکی ۲۰ لیتری برای نگهداری آغوز مناسب است. از پلاستیک‌های غیرقابل مصرف برای پوشاندن لایه داخلی ظروف، می‌توان استفاده کرد زیرا با این عمل به راحتی می‌توان این ظروف را تمیز
زیرا با این عمل به راحتی می‌توان این ظروف را تمیز نمود. پس از پر شدن ظرف با آغوز، در پوش آن را می‌گذارند و برای ترش شدن آماده می‌کنند. درپوش ظرف حاوی آغوز در حال ترش شدن، باید به خوبی محکم وسفت شده باشد، تا ازنشت آغوز به بیرون یا نفوذ حشرات موذی به داخل آن جلوگیری شود. در چنین حالتی نیاز به هم زدن آغوز نیست ولی زمان استفاده از آن برای مخلوط شدن چربی، لخته و آب برای تهیه مخلوط یکنواخت باید هم زده شود. آغوز ترش شده را نباید بیش از ۳۰ - ۱۴ روز نگهداری کرد. بهترین روش نگهداری آغوز ترش شده، ریختن آن درظرف کوچکی
روش نگهداری آغوز ترش شده، ریختن آن درظرف کوچکی است که در مدت یک ماه خالی بوده‌است. بسیاری از مردم مقدار کمی اسید خوراکی به عنوان نگهدارنده ظرفهای حاوی آغوز ترش شده اضافه می‌کنند. این عمل باعث جلوگیری از ضایع شدن و ایجاد بوی بد در آغوز ترش می‌شود و در ضمن برای مدت طولانی تری می‌توان این محصول را نگهداری نمود. ظروف آغوز ترش قبل از پرشدن، به‌طور کامل شسته وضد عفونی شوند. قارچهای تشکیل شده بر روی سطح مواد ترش شده و کناره‌های ظرف باید پاک شود.
جرب معمولی سیب‌زمینی از بیماری‌های گیاهی است. بیماری باکتریایی جرب سیب زمینی بیشتر در خاک‌های خنثی تا کمی قلیایی و با بافتی شنی و سبک بروز نموده و به‌ویژه در سال‌های خشک اهمیت دارد. باکتری عامل بیماری به چغندر، شلغم، کلم، هویج، بادمجان، پیاز، اسفناج و ترب هم آسیب می‌زند و همچنین می‌تواند سبب مرگ گیاهچه نیز شود. عامل بیماری در خاک‌های آلوده به مدت طولانی باقی می‌ماند و از طریق غده‌های آلوده از یک منطقه به منطقه‌ای دیگر انتشار پیدا می‌کند یا از طریق خاک آلوده، باد، آب آبیاری یا وسایل مکانیکی منتقل می‌شود.
باد، آب آبیاری یا وسایل مکانیکی منتقل می‌شود. ممکن است از سیستم گوارشی جانوران عبور نموده و همراه با فضولات کودی آنها پراکنده شود. بیماری با ایجاد زخم‌های سطحی بر روی غده‌ها و ریشه‌ها بیشتر از ارزش محصول می‌کاهد و باعث کاسته شدن از میزان محصول نمی‌شود. آلودگی شدید ریشه‌ها ممکن است باعث تقلیل شده و جرب‌های عمیق باعث هدر رفتن محصول به دلیل پوست‌گیری بیشتر شود. آمادگی غده‌های جوان به آلودگی بیشتر از غده‌های مسن است. در ایران این بیماری در اصفهان، همدان، کرج، آذربایجان شرقی و غربی مشاهده شده‌است. علایم بیماری.
شرقی و غربی مشاهده شده‌است. علایم بیماری. جرب سیب‌زمینی روی غده‌ها دیده می‌شود. در ابتدا لکه‌های کوچک، قهوه‌ای و اندکی برجسته هستند، اما این لکه‌ها وسعت یافته و به هم پیوسته و چوب پنبه‌ای می‌شوند. زخم‌ها به زیر سطح غده توسعه می‌یابد و هنگامی که بافت چوب پنبه‌ای برداشته می‌شود، فرورفتگی‌هایی به عمق ۱ تا ۵ میلی‌متر در غده دیده می‌شود. حشرات خاکزی ممکن است با حمله به این زخم‌ها آنها را بزرگ‌تر کنند. ارقامی که پوست متمایل به قهوه‌ای با حالت چوب پنبه‌ای ناصاف دارند، به بیماری حساس‌ترند. کنترل بیماری. از غده‌های
به بیماری حساس‌ترند. کنترل بیماری. از غده‌های بدون جرب باید در خاک‌های غیرآلوده برای کشت استفاده نمود. از مصرف کودهای تازه حیوانی، خاکستر چوب یا آهک زیاد باید خودداری شود. جرب سیب‌زمینی را اغلب با نگاه داشتن پی‌اچ خاک بین ۵ تا ۳/۵ می‌توان کنترل نمود. درصورتی که خاک خیلی اسیدی باشد، باید پس از سیب زمینی در تناوب، سنگ آهک دولومیتی به خاک افزوده شود. استفاده از سویا و یونجه در تناوب شدت بیماری جرب را کاهش می‌دهد. تناوب طولانی با استفاده ا ز گیاهان غیر حساس عامل بیماری را در خاک کاهش می‌دهد. رطوبت پایین خاک
بیماری را در خاک کاهش می‌دهد. رطوبت پایین خاک برای بیماری جرب مناسب است، بنابراین تنظیم آبیاری درکنترل می‌تواند مؤثر باشد. ضد عفونی بذرها با پنتاکلرو نیتروبنزن (PCNB) یا ترکیب مانب از دیگر راه‌های کنترل بیماری است. استفاده از گوگرد در خاک نیز سبب کاسته شدن میزان وقوع و شدت بیماری می‌شود.
گورامی مرواریدی گونه ای از گورامی است که در آب‌های آسیای جنوب شرقی یافت می‌شود. توصیف. در میان ماهیها نگهداری از گورامی مرواریدی کم درد سرتر و راحت‌تر از بقیه است. این ماهی می‌تواند اختلاف زیاد PH (حدود ۵٫۶ تا ۵٫۸) را تحمل کند. دارای اندام تنفسی اضافی است که به او کمک می‌کند اکسیژن مورد نیازش را به‌طور مستقیم از محیط بیرون آب کسب کند. این ماهی متعلق به رودخانه‌های کم عمق با جریان آرام در مناطق نزدیک به خط استوا است و اغلب در سطوح میانی و بالایی آب شنا می‌کند. دمای مناسب برای این ماهی حدود ۲۴ تا ۲۸ درجه
دمای مناسب برای این ماهی حدود ۲۴ تا ۲۸ درجه سانتی گراد است. زیستگاه‌های بومی. گورامی مرواریدی رنگین‌ترین عضو گونه Trichogaster بوده و منطقه زیستی آن منطقه جنوب شرقی آسیا و به ویژه مالزی، سوماترا و جزایر بورنئو است. رفتار ماهی. ماهی آرام و صلح جویی است. گاهی از ماهی‌های بزرگ‌تر و ستیزه جو مانند سیچلاید آمریکای مرکزی و ماهی‌های بزرگ آب‌های شیرین می‌ترسد. در فصل تخم‌ریزی گورامی مرواریدی نر گاهی به درگیری و زدن ضربه یا باله سینه‌ای خود می‌پردازد. رژیم غذایی. این ماهی زمانی که به صورت آزاد زندگی می‌کند از لارو
ماهی زمانی که به صورت آزاد زندگی می‌کند از لارو پشه، کرمهای خونی، بی مهرگان آبزی و جلبکها و گیاهان آبی تغذیه می‌کند. گاهی هم در رفتاری شبیه به Archer fish به شکار حشراتی که نزدیک سطح آب هستند می‌پردازد. در آکواریوم از غذاهای پولکی استفاده کرده و گاهی به خوردن میگوی زنده آب شور و غذاهای منجمد مانند کرمهای خونی علاقه نشان می‌دهد. بیماری‌ها. به‌طور تقریب تمام گورامی‌های مرواریدی در مزارع رشد و پرورش یافته‌اند و مشکل یا بیماری خاصی ندارند. گورامی‌های وحشی که از رودخانه‌ها جمع‌آوری می‌شوند، ممکن است مشکل عفونت
رودخانه‌ها جمع‌آوری می‌شوند، ممکن است مشکل عفونت آبشش داشته باشند. در این صورت باید درمانهای گسترده انگلی در مورد آن‌ها به کار رود. تفاوت بین ماهی نر و ماده (ویژگی‌های جنسی). باله پشتی گورامی مرواریدی نر و نوک تیزتر از باله پشتی گورامی مرواریدی ماده است. لبه‌های باله مخرجی گورامی ماده فاقد کشیدگی است. بین باله مخرجی و دمی ماهی نر فاصله وجود دارد. گلو و شکم ماهی نر بالغ نارنجی رنگ می‌شود درحالی که گلو و شکم گورامی ماده نقره‌ای رنگ باقی می‌ماند. طول بدن جنس نر حدود ۱۲۰ میلیمتر است در حالی که جنس ماده طولی
نر حدود ۱۲۰ میلیمتر است در حالی که جنس ماده طولی کمتر از ۱۲۰ میلیمتر دارد. تولید مثل. گورامی مرواریدی نر در لابلای گیاهان شناور یک لانه حبابی می‌سازد و اگر گیاه شناوری موجود نباشد در گوشه‌های آکواریوم به تولید لانه حبابی می‌پردازد. چند شاخه گیاه شناور به روند لانه سازی کمک می‌کند. شکم گورامی مرواریدی ماده، قبل از تخم ریزی به‌طور قابل توجهی بزرگ‌تر می‌شود. در دوره قبل از تخم ریزی به‌طور قابل توجهی بزرگ‌تر می‌شود. تولید مثل در آکواریوم. در دوره قبل از تخم ریزی در یک آکواریوم کوچک باید چندین مخفیگاه وجود
ریزی در یک آکواریوم کوچک باید چندین مخفیگاه وجود داشته باشد. توصیه می‌شود عمق آب در آکواریومی که در آن تخم ریزی انجام می‌شود کمتر از ۱۵ سانتی‌متر باشد و دراین هنگام از فیلتر اسفنجی هواده استفاده شود. زمانی که لانه آماده شد. گورامی نر به تحریک گورامی ماده می‌پردازد و او را وادار می‌کند که به سمت لانه برود. اگر گورامی ماده برای تخم ریزی آماده باشد به سمت لانه رفته و آنجا منتظر می‌ماند. در این زمان ماهی نر به دور ماهی ماده حلقه می‌زند، درحالی که به آرامی دور یکدیگر می‌چرخند و می‌غلتند تخمها و اسپرمها در آب
یکدیگر می‌چرخند و می‌غلتند تخمها و اسپرمها در آب رها می‌شوند. تخمهای شناور به سمت سطح آب می‌روند و تخمهایی که پراکنده شده‌اند توسط ماهی نر جمع شده و به لانه برده می‌شوند. پس از تخم ریزی بهتر است با دقت گورامی ماده را از آکواریوم خارج می‌کنند تا از آزار ماهی نر که به تنهایی وظایف والدین را انجام می‌دهد، در امان بماند. پس از گذشت ۲۴ ساعت بیش از ۵۰۰ لارو از تخمها خارج می‌شود (لاروها ۲۴ ساعت پس از لقاح از تخمها خارج می‌شوند) و بعد از ۴ روز کیسه زرده آن‌ها جذب می‌شود. در این مرحله توصیه می‌شود که ماهی نر را از
در این مرحله توصیه می‌شود که ماهی نر را از آکواریوم خارج شود زیرا ممکن است غریزه نگهداری از لاروها در او کاهش یابد و از بچه ماهیها به جای غذا استفاده نماید. بچه ماهیها بسیار کوچک هستند و به غذای مایع مخصوص بچه ماهیها نیاز دارند. غذاهایی از قبیل: غذاهای فشرده بسیار کوچک بچه ماهی، infusoria، روتیفرهای زنده. پس از یک هفته بچه ماهیها باید به قدری بزرگ شده باشند که بتوانند از غذای پودری بچه ماهی و بچه میگوی آب شور تغذیه کنند. در آکواریوم‌های مخصوص پرورش بچه ماهی آب آکواریوم را به مقدار کم در حدود یک پنجم در روز
آب آکواریوم را به مقدار کم در حدود یک پنجم در روز تعویض می‌کنند. عمل تعویض آب و استفاده از فیلتر اسفنجی باعث کاهش مواد زائد و نیتراتها درآب آکواریوم می‌شود. به منظور جلوگیری از خروج بچه ماهیها در هنگام تعویض آب از جورابهای ساق بلند زنانه یا پارچه‌های پنبه‌ای استفاده می‌کنند به نحوی که جلوی لوله سیفون را بگیرند و مانع از مکیده شدن بچه ماهیها شوند. این امر که در ماه اول دمای آب جدید باید به دمای آب تعویض شده نزدیک باشد از اهمیت بسزایی برخوردار است زیرا ثبات دمای آب باعث کاهش استرس بچه ماهی ماهیها می‌شود،
دمای آب باعث کاهش استرس بچه ماهی ماهیها می‌شود، بخصوص زمانی که اندام تنفسی تکمیلی آن‌ها (لابرینت) در حال رشد و تکامل است.
نالشکینه یا نعل‌شکن نام کوهی مشرف به شهر بوکان در استان آذربایجان غربی ایران است. ارتفاع این کوه از سطح دریا ۱۵۶۵ است و از سمتِ شرق مشرف به شهر بوکان است، بسیار مورد توجه بوده و در ترانه‌های کُردی و ادبیات کردی به آن اشاره شده است. همچنین، آرامگاه هنرمند نامدار کُرد، حسن زیرک، و نیز پارکی به نام این هنرمند در دامنهٔ این کوه قرار دارد. همچنین، در غرب کوهدشت در استان لرستان، کوهی به همین نام «نالشکنه» وجود دارد که شیب بسیار تندی دارد. نالشکنه در زبان لکی نیز، که از زبان‌های کردی است، به معنای نعل‌شکن است.
که از زبان‌های کردی است، به معنای نعل‌شکن است. پارک جنگلی نالشکینه. در سال ۹۹، شهرداری بوکان با تدوین طرح مطالعاتی ایجاد پارک جنگلی در کوه «نالشکینه»، از طریق مشاوران «فام زیرساخت» و تعریف ردیف اعتباری در بودجه همان سال، اقدام به ایجاد راه دسترسی به کوه «نالشکینه»، کرد و در سال‌های بعد از آن نیز از ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۲ در بودجه سالیانه در شهرداری برای این پروژه تأمین اعتبار شده است. ناصح محمدخانی، شهردار وقت بوکان با ساخت جاده دسترسی به ارتفاع کوه نالشکینه و شروع درختکاری آن با همت گروه‌های مردم نهاد، فاز اول پارک
آن با همت گروه‌های مردم نهاد، فاز اول پارک جنگلی نالشکینه را استارت زد. این پارک جنگلی با دید کامل و مسلط به شهر، آنرا به جاذبه ای گردشگری در بوکان تبدیل کرده است.
پارک ملی لار یکی از مناطق حفاظت‌شده ایران است که دارای اکوسیستم‌های کوهستانی مرتفع و آبی می‌باشد. این منطقه در البرز مرکزی نزدیک دامنهٔ جنوب غربی دماوند و در مرز دو استان مازندران و تهران قرار گرفته است. این منطقه در سال ۱۳۵۴ به پارک ملی مبدل شد. اما پس از انقلاب بر اساس تصویب شورای عالی حفاظت محیط زیست از سال ۱۳۶۱ درجهٔ حفاظتی آن کاهش یافته و به منطقه حفاظت‌شده بدل گردید و از سال ۱۳۷۰، در برخی از مناطق آن دوباره به پارک ملی تبدیل شد و شکار و تیراندازی در آن ممنوع گشت. وسعت این پارک در حدود ۳۰٬۰۰۰ هکتار
آن ممنوع گشت. وسعت این پارک در حدود ۳۰٬۰۰۰ هکتار است. محدودهٔ پارک ملی لار فاقد نقاط مسکونی دائمی (شهر و روستا) بوده و در حاشیه و حریم آن نیز نقاط شهری و روستایی وجود ندارد، اما از زیست‌بومهای مهم عشایری است، که عشایر دوره ییلاقی خود را در آن سپری می‌کنند. بهره‌برداران شامل دوگروه عمده هستند. گروه اول ارگانهای دولتی و گروه دوم نیز بخش خصوصی یعنی عشایر یا دامداران کوچنده و زنبورداران هستند. اقلیم. این پارک از دو اقلیم ارتفاعات فوقانی و مرطوب و سرد تشکیل شده است که بارش زیادی را به‌صورت برف ایجاد می‌کند و به