payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بایرن در Theresienwiese برگزار شد. در سال ۱۹۰۱ بایرن به یک محوطه اختصاصی در Schwabing که در Clemensstraße قرار داشت نقل مکان کرد. بایرن مونیخ پس از ترکیب با تیم مونچنر اسپرت-کلاب (MSC) در سال ۱۹۰۶ میلادی به زمین مونچنر در لئوپولد نقل مکان کرد. برای جذب هواداران خانگی که در آغاز سال ۱۹۲۰ شروع شد، بایرن به محل‌های مختلفی در مونیخ جابجا شد. از سال ۱۹۲۵ تیم بایرن به‌طور مشترک با مونیخ ۱۸۶۰ در ورزشگاه گرونوالدر توپ می‌زد. تا جنگ جهانی دوم صاحب ورزشگاه، مونیخ ۱۸۶۰ بود و هنوز هم در میان مردم به‌طور محاوره‌ای این
بود و هنوز هم در میان مردم به‌طور محاوره‌ای این ورزشگاه «شصت» شناخته می‌شود. در خلال جنگ جهانی این ورزشگاه تخریب شد و تلاش برای بازسازی آن طی مدتی به صورت جسته گریخته و تدریجی به نتیجه رسید. رکورد حضور تماشاگران در این ورزشگاه، مربوط به بازی خانگی بایرن با نورنبرگ در فصل ۶۲–۱۹۶۱ میلادی با پنجاه هزار تماشاگر گزارش شده است. در آن دوران بوندس‌لیگا ظرفیت ورزشگاه چهل و چهار هزار تماشاگر بود که طی بارها به این مقدار رسیده‌بود، ولی در نهایت به ۲۱٫۲۷۲ نفر کاهش پیدا کرد. امروزه تیم دوم هر دو باشگاه و نیز تیم بانوان
کرد. امروزه تیم دوم هر دو باشگاه و نیز تیم بانوان بایرن در این ورزشگاه توپ می‌زنند. برای بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ در شهر مونیخ استادیوم المپیک ساخته شد. این استادیوم برای معماری خود مشهور است که در آخرین مسابقهٔ بوندس‌لیگا در فصل ۷۲–۱۹۷۱ به بهره‌برداری رسید. این مسابقه جمعیت ۷۹ هزار نفری را به خود جلب کرد. این ورزشگاه در زمان ساخته شدن یکی از استادیوم‌های برتر جهان در نظر گرفته می‌شد که میزبان رقابت‌های بزرگی بود، از جمله فینال جام جهانی ۱۹۷۴ و جام باشگاه‌های اروپا ۱۹۸۸. در سال‌های بعد ورزشگاه مورد
اروپا ۱۹۸۸. در سال‌های بعد ورزشگاه مورد چندین تغییر مانند افزایش فضای نشستن از ۵۰ درصد به ۶۰ درصد بود که در نهایت ورزشگاه به ظرفیت ۶۰٫۰۰۰ نفری برای مسابقات ملی و ۵۹٫۰۰۰ نفری برای رقابت‌های بین‌المللی (مانند مسابقات جام اروپا) رسید. تیم اول بایرن برای ۳۳ سال در ورزشگاه المپیک مونیخ بازی می‌کرد با این حال، بسیاری از هواداران شروع به گلایه در مورد سرد بودن آب و هوا در فصل زمستان کردند. حدود نیمی از هواداران به دلیل نداشتن پوشش مناسب ورزشگاه در معرض تغییرات آب و هوا بودند. از سال ۲۰۰۲ باشگاه‌های بایرن و مونیخ
و هوا بودند. از سال ۲۰۰۲ باشگاه‌های بایرن و مونیخ ۱۸۶۰ برای احداث یک ورزشگاه بزرگ‌تر با امکانات کامل، به فکر افتادند و پاییز ۲۰۰۲ در شمال مونیخ ساخت و ساز ورزشگاه را با نام آلیانتس آرنا شروع کردند. ساخت آن تا آوریل ۲۰۰۵ طول کشید و بایرنی‌ها از مه ۲۰۰۵ بازی‌های خانگی خود را در این ورزشگاه انجام می‌دهند. آلیانتس آرنا گنجایش ۷۵ هزار تماشاگر را دارد و با طراحی منحصر به فرد خود که قابلیت تغییر رنگ نمای بیرونی را دارد معروف است. آلیانتس آرنا میزبان تعدادی از بازی‌های جام جهانی ۲۰۰۶ بود از جمله دیدار نیمه‌نهایی
جام جهانی ۲۰۰۶ بود از جمله دیدار نیمه‌نهایی بین فرانسه و پرتغال. دیدار فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۲ نیز از دیگر دیدارهای مهمی بود که در این ورزشگاه برگزار شد. هواداران و کانون‌های هواداری باشگاه. بایرن مونیخ خود را یک باشگاه ملی می‌داند. این باشگاه دارای بیش از ۱۸۷٫۰۰۰ عضو و ۳۲۰۲ فروشگاه است که از این لحاظ در کشور آلمان بزرگ‌ترین باشگاه به‌شمار می‌رود. افراد معروفی مانند بوریس بکر، بندیکت شانزدهم، ولادیمیر کلیچکو، نیکو رزبرگ و اشتفی گراف از طرفداران این باشگاه هستند. لیست افزایش تعداد هواداران باشگاه طی
هستند. لیست افزایش تعداد هواداران باشگاه طی ۱۵ سال گذشته: هماوردی‌ها. بایرن یکی از سه باشگاه حرفه‌ای شهر مونیخ است و یکی از هماوردهای سنتی این باشگاه مونیخ ۱۸۶۰ است. این باشگاه رقیب هم‌اینک شرایط مناسبی ندارد و در چند سال اخیر فراز و نشیب زیادی داشته است. مونیخ ۱۸۶۰ هم‌اکنون در دسته بوندس‌لیگا ۲ بازی‌های خود را برگزار می‌کند و به همین دلیل شهرآورد مونیخ بین این دو تیم برگزار نمی‌شود. یکی دیگر از هماوردهای بایرن اف سی نورنبرگ است. نورنبرگ در دهه ۲۰ از موفق‌ترین باشگاه‌های آلمان بود که موفق به دستیابی به ۵
باشگاه‌های آلمان بود که موفق به دستیابی به ۵ قهرمانی در لیگ آلمان شده بود. دیدار بایرن و نورنبرگ یکی از مهم‌ترین دیدارهای بوندس‌لیگا است که به آن "شهرآورد (دربی) باواریا" نیز می‌گویند. دیگر هماورد قدیمی بایرن در آلمان، کایزرسلاوترن است؛ به‌ویژه از سال ۱۹۷۳ که بایرن بازی ۴–۱ برده خود را ۷–۴ مقابل این تیم بازنده شد. باشگاه‌های شالکه ۰۴، هامبورگ از دههٔ ۸۰ میلادی و بروسیا مونشن گلادباخ از دههٔ ۷۰ میلادی نیز از هماوردهای دیرینه بایرن به ویژه در ۳۰ سال اخیر بوده‌اند. البته بازی با تیم اشتوتگارت هم همیشه مورد
البته بازی با تیم اشتوتگارت هم همیشه مورد توجه قرار گرفته است. هماوردهای بین‌الملی بایرن عبارتند از بارسلونا، رئال مادرید، آث میلان و منچستر یونایتد که بیشتر به خاطر برد یا باخت‌های کلاسیک در رقابت‌های اروپایی بوده است اما با باشگاه یوونتوس در تورین ایتالیا رابطه خوبی طی سال‌های گذشته داشته است. کلاسیک آلمان. کلاسیک آلمان یا هماوردی بزرگ، سنتی و دیرینه فوتبال آلمان، رویارویی بین دو تیم بایرن مونیخ و بروسیا دورتموند است. رقابتی که به دلیل وضعیت مناسب دو باشگاه در آلمان و تعداد زیاد هواداران آن‌ها همواره
در آلمان و تعداد زیاد هواداران آن‌ها همواره جذاب، جنجالی و پرحاشیه بوده است. مهم‌ترین رقیب بایرن در آلمان بروسیا دورتموند است. این دو باشگاه بارها برای کسب قهرمانی در لیگ داخلی و جام حذفی با یکدیگر رقابت کرده‌اند. باخت ۵–۲ بایرن در برابر دورتموند در جام حذفی سال ۲۰۱۲، سنگین‌ترین شکست بایرن در بازی‌های فینال تاکنون است. اوج رقابت این دو باشگاه به لیگ قهرمانان اروپا ۱۳–۲۰۱۲ بازمی‌گردد که بایرن در فینال ورزشگاه ومبلی ۲–۱ دورتموند را شکست داده و قهرمان اروپا شد. رؤسا و مربیان. بایرن بیشتر توسط بازیکنان قدیمی
رؤسا و مربیان. بایرن بیشتر توسط بازیکنان قدیمی این باشگاه هدایت و اداره می‌شود. هم‌اکنون رئیس هیئت مدیره بایرن مونیخ هربرت هاینر مدیرعامل سابق آدیداس می‌باشد که جایگزین اولی هوینس (ملقب به معمار بایرن) شده است. مدیرعامل تیم اولیور کان (دروازه‌بان پیشین بایرن مونیخ) و مدیر ورزشی باشگاه هم حسن صالح حمیدزیچ (بازیکن پیشین بایرن) می‌باشد. حامیان مالی. آدیداس: باشگاه بایرن مونیخ با قراردادی ۹۰۰ میلیون یورویی (۶۴۵ میلیون پوند) همکاری خود با آدیداس را تا سال ۲۰۳۰ ادامه می‌دهد. قرارداد فعلی ۵ سال دیگر اعتبار دارد
ادامه می‌دهد. قرارداد فعلی ۵ سال دیگر اعتبار دارد اما شرکت البسه آلمانی سریع تر از موعد ۱۰ سال دیگر با قهرمان بوندس‌لیگا تمدید کرد. اولیور بورگن سخنگوی آدیداس می‌گوید: «با تمدید قرارداد، آدیداس به همکاری با بایرن تا سال ۲۰۳۰ ادامه می‌دهد.» آدیداس ۸٫۳۳ درصد از سهام بایرن را در اختیار دارد. همچنین مبلغی که آدیداس به بایرن پرداخت می‌کند برابر ۸۰ میلیون یورو در سال می‌باشد. همچنین آدیداس به عنوان سهامدار و اسپانسر بایرن مبالغ زیادی به بایرن برای ساخت آکادمی و هزینه‌های دیگر ورزشگاه کمک می‌کند. دویچه تلکوم: یک
دیگر ورزشگاه کمک می‌کند. دویچه تلکوم: یک شرکت مخابرات آلمانی است که مرکز آن در بن قرار دارد و بزرگ‌ترین شرکت مخابراتی در آلمان و اروپا است. این شرکت با پرداخت سالانه ۴۰ میلیون دلار تا سال ۲۰۱۷، برند شرکت دویچه تلکوم را روی پیراهن بازیکنان بایرن مونیخ آگهی می‌کند. آئودی: آئودی شرکت خودروسازی آلمانی که سال ۲۰۰۲ قراردادش را با این باشگاه آلمانی بست و امسال نیز پانزدهمین فصلی است که در کنار بایرنی‌ها می‌ایستد. علاوه بر این آئودی مسابقات چند جانبه «آئودی کاپ» هم دارد که از ۲۰۰۹ و هر دو سال در ورزشگاه آلیانتس
هم دارد که از ۲۰۰۹ و هر دو سال در ورزشگاه آلیانتس آرنا برگزار می‌شود. آلیانتس: آلیانتس شرکت چندملیتی خدمات مالی است، که دفتر مرکزی آن، در شهر مونیخ آلمان قرار دارد. این شرکت، فعالیت‌های اقتصادی فراوانی دارد، ولی تمرکز اصلی آن، بر ارائه خدمات بیمه می‌باشد. گروه خدمات مالی آلیانتس، حقوق نام ورزشگاه را تا سی سال خریداری کرده اما در بازی‌های رسمی فیفا و یوفا نمی‌توان از این نام استفاده کرد، زیرا سیاست‌های منع حمایت شرکت‌های اسپانسر که شرکای رسمی مسابقات هستند بر این دو نهاد حاکم است و این دلیل آن است که در
بر این دو نهاد حاکم است و این دلیل آن است که در گاهی به جای نام آلیانتس نام فوسبال آرنا را استفاده می‌کنند. پروکتر اند گمبل: شرکت چندملیتی و آمریکایی مربوط به کالاهای مصرفی است که دفتر مرکزی آن در شهر سینسینتی، در ایالت اوهایو قرار دارد. این شرکت در سال ۱۸۳۷ میلادی، توسط ویلیام پروکتر و جیمز گمبل تأسیس شد و در حال حاضر از محصولات براون، دوراسل، ژیلت، پمپرز، هد اند شولدرز، اورال-بی، دولچه و گابانا، هربال اسنسز و هوگو باس تا تولیدات پرینگلز وکیلوگ، طیف وسیعی از مواد غذایی، لوازم آرایشی و محصولات بهداشتی را
از مواد غذایی، لوازم آرایشی و محصولات بهداشتی را تولید و عرضه می‌نماید. مان: شرکت خودروسازی ماشین‌های سنگین به نام مان که در مونیخ آلمان قرار دارد و یکی از حامیان باشگاه بایرن مونیخ می‌باشد. این شرکت از سال ۲۰۰۸ با باشگاه بایرن همکاری می‌کند و به تازگی این قرارداد تا سال ۲۰۱۹ تمدید شد. یواخیم دریز مدیر عامل شرکت مان است. شرکت مان از سال ۲۰۰۸ اتوبوس‌های مخصوص تیم‌های فوتبال و بسکتبال بایرن را تأمین می‌کند. پاولانا: از معروفترین برندهای آبجو در جهان است. شرکت پاولانا در سال ۱۶۰۰ توسط راهب مونیخی سان
شرکت پاولانا در سال ۱۶۰۰ توسط راهب مونیخی سان فرانسیسکو دی پاولا بنیاد گذاشته شد. این شرکت اسپانسر رسمی بایرن مونیخ است و بازیکنان بایرن در جشن‌های پیروزی از این آبجو استفاده می‌کنند. افتخارات. بایرن مونیخ در اروپا. بروزرسانی شده در ۲۵ تیر ۱۴۰۳: شش‌گانه. بایرن مونیخ در سال ۲۰۲۰ موفق شد شش‌گانه را تصاحب کند. این تیم در آلمان هر سه جام بوندس‌لیگا، جام حذفی فوتبال آلمان و سوپر جام فوتبال آلمان را از آن خود کرد و پای به رقابت‌های اروپایی گذاشت. در اروپا هم، لیگ قهرمانان اروپا، سوپرجام اروپا را به خانه برد و
قهرمانان اروپا، سوپرجام اروپا را به خانه برد و بالاخره با کسب جام باشگاه‌های جهان ۲۰۲۰ به تمام جام‌های ممکن دست یافت تا با باشگاه بارسلونا تنها باشگاه‌هایی باشند که به شش‌گانه رسیدند. رکورد شمار بازی‌ها و گل‌های زده. فهرست جدول زیر شامل تمام مسابقات رقابتی و گل‌ها در مسابقات رسمی برای بایرن مونیخ است (تیم اول). علاوه بر بازی‌های لیگ، شامل همه بازی‌ها در مسابقات جام ملی و بین‌المللی است. بروزرسانی شده در ۲۵ تیر ۱۴۰۳: شماره بایگانی شده. – یار دوازدهم مربیان. کادر فنی کنونی. بروزرسانی شده در ۲۵ تیر ۱۴۰۳
کادر فنی کنونی. بروزرسانی شده در ۲۵ تیر ۱۴۰۳ بازیکنان فعلی. بازیکنان قرضی. بروزرسانی شده در ۲۵ تیر ۱۴۰۳ مربیان از سال ۱۹۶۳. بروزرسانی شده در ۲۵ تیر ۱۴۰۳ آمار. فصل‌های پیشین. بایرن به ترتیب در فصل‌های ۲۰۲۰–۲۱ و ۲۰۲۱–۲۲ با ۷۸ و ۷۷ امتیاز قهرمانی بوندسلیگا را مجدد به‌دست‌آورد فوتبال زنان. گروه فوتبال زنان از پنج تیم شامل یک تیم حرفه‌ای، یک تیم ذخیره و دو تیم جوانان تشکیل شده است. در تیم اول بانوان که توسط سرمربی توماس ورول هدایت می‌شود، چندین نفر از اعضای تیم ملی جوانان آلمان حضور دارند. در فصل ۰۹–۲۰۰۸ این
ملی جوانان آلمان حضور دارند. در فصل ۰۹–۲۰۰۸ این تیم در بوندس‌لیگای زنان دوم شد. این بخش در سال ۱۹۷۰ تأسیس شد و از چهار تیم با ۹۰ بازیکن تشکیل شده است. بزرگ‌ترین موفقیت آنها کسب عنوان قهرمانی در سالهای ۱۹۷۶، ۲۰۱۲، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ بود. در فصل ۱۲–۲۰۱۱، در ۱۲ مه ۲۰۱۲، بایرن مونیخ دارندگان عنوان قهرمانی جام آلمان را شکست دادن تیم بانوان بایرن مونیخ با نتیجه ۲–۰ در فینال ۱۲–۲۰۱۱ در کلن تیم فرانکفورت را شکست داد و بزرگ‌ترین موفقیت تاریخ باشگاه را از زمان قهرمانی در ۱۹۷۶ جشن گرفت. در سال ۲۰۱۵ آنها برای نخستین بار،
۱۹۷۶ جشن گرفت. در سال ۲۰۱۵ آنها برای نخستین بار، بدون شکست، بوندسلیگا را فتح کردند. آنها برای دومین بار متوالی در بوندس لیگا ۲۰۱۵–۲۰۱۶ قهرمان شدند. ورزش‌های دیگر. حوزه‌ها و دپارتمان‌های فعال. بسکتبال. باشگاه بسکتبال بایرن بزرگ‌ترین زیرمجموعهٔ حرفه‌ای این تیم در رشته‌ای غیر از فوتبال است. آن‌ها در لیگ بسکتبال بوندسلیگا (بی‌بی‌ال) و یورولیگ مسابقه می‌دهند و بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه آئودی دوم (ظرفیت: ۶۷۰۰ نفر) انجام می‌دهد که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده است. آن‌ها در سال‌های ۱۹۵۴ و ۱۹۵۵ توانستند قهرمان لیگ
آن‌ها در سال‌های ۱۹۵۴ و ۱۹۵۵ توانستند قهرمان لیگ و در سال ۱۹۶۸ قهرمان کاپ آلمان شوند. این باشگاه در سال ۱۹۶۶ یکی از اعضای مؤسس بسکتبال بوندسلیگا بود. حوزه‌ها و دپارتمان‌های غیرفعال. هاکی روی یخ. باشگاه هاکی روی یخ بایرن مونیخ یکی از قدیمی‌ترین زیرمجموعه‌های ورزشی بایرن مونیخ بود که نام اصلی آن ام‌ای‌وی ۱۸۸۳ و پس از خریده‌شدن به‌دست باشگاه بایرن مونیخ به «اف‌سی باواریا» و سپس به «بایرن مونیخ» تغییر یافت. این باشگاه در سال ۱۹۰۹ تأسیس شده و قدمتی نزدیک به قدمت باشگاه فوتبال بایرن مونیخ دارد. آن‌ها موفق به
باشگاه فوتبال بایرن مونیخ دارد. آن‌ها موفق به قهرمانی در جام دی‌ای‌وی در سال ۱۹۶۷ شدند و در سال ۱۹۶۹ برای نخستین بار در صدر جدول رقابت‌های بوندس‌لیگای جنوب قرار گرفتند ولی مدتی نگذشت این صدرنشینی با انحلال کامل و تلخ باشگاه‌شان به اتمام رسید. بیسبال. باشگاه بیسبال بایرن مونیخ دیگر زیرمجموعهٔ ورزشی باشگاه فوتبال بایرن بود که طی یک دورهٔ هشت-ساله، در سال ۱۹۶۲ تأسیس و در سال ۱۹۷۰ منحل شد. آن‌ها در این هشت سال ۲ عنوان قهرمانی و ۳ عنوان دومی را در مسابقات قهرمانی بیسبال آلمان کسب کردند. کمک‌های مالی و بشر
بیسبال آلمان کسب کردند. کمک‌های مالی و بشر دوستانه. بایرن از زمان‌های گذشته در کارهای خیریه فعالیت داشته است. برای مثال، آن‌ها برای کمک به باشگاه‌های ورشکسته یا افراد عادی نیازمند کمک‌های قابل توجهی انجام داده است. در زمین‌لرزه و سونامی اقیانوس هند، بایرن با تشکیل دادن مؤسسه‌های متعدد موفق به جمع‌آوری مقدار زیادی کمک از سوی مردم و اسطوره‌های باشگاه شد که برای نوسازی مدارس و سایر مکان‌های تخریب شده در سری‌لانکا مورد استفاده قرار گرفت. بایرن به باشگاه‌های دیگر مانند رقیب سنتی خود مونیخ ۱۸۶۰ کمک مالی زیادی
مانند رقیب سنتی خود مونیخ ۱۸۶۰ کمک مالی زیادی کرده است؛ با برگزاری مسابقات دوستانه، نقل و انتقال بازیکن با قیمت مناسب و حتی واریز مستقیم پول نیز توسط باشگاه برنامه‌ریزی شده است. باشگاه‌های دیگری که بایرن به آن‌ها کمک کرده‌اند می‌توان به بروسیا دورتموند و سن پائولی اشاره کرد. از جمله کمک‌های بشر دوستانهٔ تیم بایرن می‌توان به کمک ۱۰۰ هزار یورویی فیلیپ لام به برنامه توان‌بخشی صلیب سرخ در افغانستان اشاره کرد که به نقل از کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در ژنو: «اتحادیه فوتبال اروپا (یوفا) از کمک ۱۰۰ هزار یورویی
فوتبال اروپا (یوفا) از کمک ۱۰۰ هزار یورویی «فیلیپ لام» کاپیتان تیم بایرن مونیخ به نمایندگی از طرف این اتحادیه به برنامه توانبخشی جسمی کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در افغانستان خبر داد. این فوتبالیست آلمانی این مبلغ را به عنوان جایزه کسب بیشترین آراء کاربران سایت یوفا برای بهترین تیم سال دریافت کرده است.» مانوئل نویر دروازه‌بان بایرن در سال ۲۰۱۰ بنیاد کودکان مانوئل نویر را تأسیس نموده که وظیفه آن کمک به کودکان آسیب دیده اجتماعی در منطقه روهر آلمان است.
گیدو وستروله (زاده ۲۷ دسامبر ۱۹۶۱ – درگذشته ۱۸ مارس ۲۰۱۶) یک سیاستمدار اهل آلمان بود که در دولت دوم آنگلا مرکل، به‌عنوان وزیر امور خارجه آلمان فعالیت می‌کرد. او دارای دکتری حقوق بود و از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۱ رهبری حزب دموکرات آزاد آلمان را به عهده داشت. وی همچنین تا ماه مه ۲۰۱۱ معاون صدر اعظم آلمان آنگلا مرکل بود. وی در تابستان سال ۲۰۰۴ به‌طور رسمی همجنسگرا بودن خود را اعلام کرد. او سال ۱۳۸۹ (۲۰۱۱) در ارتباط با آزادی دو خبرنگار آلمانی که در ایران در بازداشت بودند غیرداوطلبانه به ایران سفر کرد و در آنجا گرچه
غیرداوطلبانه به ایران سفر کرد و در آنجا گرچه کشورهای غربی به دیدار با احمدی‌نژاد تمایلی نداشتند، با احمدی‌نژاد دیدار کرد. گیدو وستروله برای سال‌های متمادی رئیس حزب لیبرال دمکرات‌های آلمان بود. وی از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ قائم مقام صدراعظم و از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ نیز وزیر خارجه آلمان بود. در ژوئن سال ۲۰۱۴ پزشکان ابتلای بیماری وستروله را سرطان خون تشخیص دادند. از اواخر ماه نوامبر ۲۰۱۵ به دلیل وخامت وضع جسمانی، وی در بیمارستانی در شهر کلن بستری شد. گیدو وستروله در تاریخ ۱۸ مارس ۲۰۱۶ در سن ۵۴ سالگی پس از یک دوره
تاریخ ۱۸ مارس ۲۰۱۶ در سن ۵۴ سالگی پس از یک دوره طولانی بیماری و مبارزه با سرطان در شهر کلن آلمان درگذشت.
کنراد هرمان یوزف آدناوئر ( (۵ ژانویه ۱۸۷۶ – ۱۹ آوریل ۱۹۶۷) دولت‌مرد محافظه‌کار آلمانی از حزب اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان بود. گرچه دورهٔ فعالیت سیاسی او ۶۰ سال (از ۱۹۰۶) را در بر می‌گرفت اما او بیشتر به عنوان نخستین صدر اعظم جمهوری فدرال آلمان شناخته می‌شود که از ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۳ بر این کشور حکم راند. به عنوان یک کاتولیک معتقد، آدناوئر چهرۀ اصلی حزب مرکزی آلمان در دوران جمهوری وایمار بود و از سال ۱۹۱۷ تا ۱۹۳۳ در جایگاه شهردار کلن و رئیس شورای دولتی پروس قرار داشت. در سال‌های اولیۀ جمهوری فدرال آلمان، او تمرکز
در سال‌های اولیۀ جمهوری فدرال آلمان، او تمرکز خودش را از نازی‌زدایی به سمت بهبود وضعیت اقتصادی و ایجاد روابط نزدیک سیاسی با فرانسه، پادشاهی متحده و ایالات متحده معطوف کرد. زندگی. پیش از جنگ جهانی دوم. کنراد آدناور روز ۵ ژانویه سال ۱۸۷۶ در یک خانواده کاتولیک در کلن زاده شد. پس از تحصیل در رشته‌های اقتصاد سیاسی و حقوق، سال ۱۹۰۶ وارد ساختار مدیریت شهری زادگاهش گردید. آدناور سال ۱۹۰۹ معاون شهردار کلن شد. او بین سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۳۳ به عنوان شهردار این شهر خدمت کرد. آدناور سال ۱۹۲۶ یکی از نامزدهای ناموفق جایگاه
آدناور سال ۱۹۲۶ یکی از نامزدهای ناموفق جایگاه صدراعظمی بود. سال ۱۹۳۳ به جهت خصومت سازش‌ناپذیر با آدولف هیتلر و فلسفه ناسیونال سوسیالیسم از مقام خود در شهرداری خلع گشت. او در همان سال و پیش از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر دستور داده بود تا در هنگام دیدار هیتلر از شهر کلن پرچم‌های حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان را پایین بکشند. آدناور به سبب مخالفت مستمر با حاکمیت رایش سوم دو بار سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۴۴ توسط گشتاپو دستگیر شد. در دومین دستگیری به زندان براووایلر فرستاده شد. پس از جنگ جهانی دوم. پس از سقوط رایش
فرستاده شد. پس از جنگ جهانی دوم. پس از سقوط رایش سوم، آدناور یکی موسسان اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان بود. او سال ۱۹۴۶ دبیر کل این حزب شد. نیروهای آمریکایی او را برای بار دیگر به عنوان شهردار شهر کلن منصوب کردند اما با انتقال شهر به منطقه تحت نفوذ بریتانیا، فرمانده نظامی او را به عنوان بی‌کفایتی از سمتش معزول کرد. آدناور در سال ۱۹۴۹ به عنوان نخستین صدر اعظم جمهوری فدرال آلمان برگزیده شد و تا سال ۱۹۶۳، در طی چهار دوره، در این جایگاه بود. بین سال‌های ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۵ وزیر امور خارجه خودش نیز به حساب می‌آمد. وی در
وزیر امور خارجه خودش نیز به حساب می‌آمد. وی در آزادی اسیران آلمانی در شوروی پس از جنگ جهانی دوم نقش داشت. در دوره صدارت او و با کمک وزیر اقتصادش لودویگ ارهارد، اقتصاد نابود شده آلمان در آن چه که به نام معجزه اقتصادی آلمان معروف شد تا حد زیادی بازسازی و آلمان دوباره به کشوری مهم در سطح جهان تبدیل گردید. آدناور آلمان غربی را از کشوری شکست‌خورده و ناامید به عضوی حائز ارج در جامعه جهانی بدل ساخت. او تمام تلاشش را کرد تا محدودیت‌های اعمال‌شده بر آلمان توسط متفقین را کاهش دهد. آدناور ثبات داخلی را بهبود بخشید،
را کاهش دهد. آدناور ثبات داخلی را بهبود بخشید، روابط با فرانسه را تقویت کرد و در حرکت برای یکپارچگی اروپا مشارکت داشت. او در این راه پشتیبانی قدرت‌های غربی را همراه خود ساخت. آدناور پیمان پاریس را به امضا رساند و در سال ۱۹۵۵ با شوروی به توافق دست یافت. آدناور سال ۱۹۶۳ به سبب کهولت سن از صدارت اعظمی کناره گرفت. کنراد آدناور سرانجام روز ۱۹ آوریل ۱۹۶۷ در سن ۹۱ سالگی در ویلای خود روندورف درگذشت. سفر آدناور به ایران. کنراد آدناور در سال ۱۹۵۷ به همراه دخترش سفری شش روزه به ایران داشت و از تهران و اصفهان دیدن
شش روزه به ایران داشت و از تهران و اصفهان دیدن کرد. فیلم مستند این سفر در تارنمای آرشیو دولت آلمان (Bundesarchiv) موجود است.
میشائیل بالاک (زاده ۲۶ سپتامبر ۱۹۷۶ در گرلیتز، آلمان شرقی) کاپیتان سابق تیم ملی فوتبال آلمان و بازیکن بازنشسته فوتبال می‌باشد. او که معمولاً در پست هافبک وسط بازی می‌کرد، سابقه بازی در تیم‌های کایزرسلاوترن، بایر لورکوزن، بایرن مونیخ و چلسی انگلستان را دارد و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۰ کاپیتان تیم ملی فوتبال آلمان بود. او سابقهٔ نایب قهرمانی جهان با تیم ملی فوتبال آلمان در جام جهانی ۲۰۰۲ را دارد. در این جام از بهترین پاسورها بود و بسیار درخشید و در جام جهانی ۲۰۰۶ نیز بسیار خوب کار کرد و توانست در کشور خودش به مقام
بسیار خوب کار کرد و توانست در کشور خودش به مقام سوم برسد، همچنین در یورو ۲۰۰۸ با بد شانسی از به دست آوردن جام بازماند. او یکی از بهترین گلزنان تاریخ تیم ملی آلمان است. بالاک در دوران اوج خود همواره یکی از بهترین هافبک‌های جهان و نسل خود به حساب می آمد. او در جام جهانی ۲۰۰۲ نقش تعیین کننده ای در به فینال رساندن المان داشت. این موفقیت ها در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ تکرار شد وبا المان به مقام سوم رسید و دریورو ۲۰۰۸ هم به نایب قهرمانی با آلمان رسید. لذا وی در دوران باشگاهیش هم خوش درخشید تا جایی که لورکوزن را تا
باشگاهیش هم خوش درخشید تا جایی که لورکوزن را تا فینال جام باشگاه‌های اروپا یاری رساند اما مغلوب تیم رئال مادرید شدند سابقهٔ بازی. تیم ملی آلمان. بالاک در هنگام بازیگری در تیم کمنیتس به تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال آلمان دعوت شد و در ۲۱ مارس ۱۹۹۶ اولین بازی ملی خود را در رده زیر ۲۱ سال در مقابل دانمارک انجام داد و در مجموع برای آن تیم ۱۹ بازی و ۴ گل زد. اولین دعوت بالاک به تیم ملی بار از سوی برتی فوگتس بود. در آن زمان بالاک در کایزرسلاوترن بازی می‌کرد. اولین بازی ملی او در ۲۸ آوریل ۱۹۹۹ و زمان مربیگری اریش
بازی ملی او در ۲۸ آوریل ۱۹۹۹ و زمان مربیگری اریش ریبک انجام شد. در آن روز بالاک مقابل اسکاتلند در دقیقهٔ ۶۰ به جای دیتمارهامان به بازی آمد. در یورو ۲۰۰۰ بالاک جز تیم ملی فوتبال آلمان بود که بسیار ضعیف نتیجه گرفت و در دور اول حذف شد. بالاک در کل این جام تنها ۶۳ دقیقه به میدان آمد. در مسابقات مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ بالاک با بازیسازی خوبش در مرکز زمین خود را به عنوان ستاره تیم ملی کشورش مطرح کرد. او در بازی تک حذفی مقابل اوکراین سه گل به ثمر رساند تا حضور آلمان در این جام تضمین شود. در جام جهانی ۲۰۰۲ بالاک
در این جام تضمین شود. در جام جهانی ۲۰۰۲ بالاک بسیار خوش درخشید و نقطهٔ اوج فوتبال او رقم خورد. او در این مسابقات در یک چهارم نهایی مقابل آمریکا و در نیمه نهایی مقابل کرهٔ جنوبی تک گل پیروزی بخش تیمش را به ثمر رساند. در بازی مقابل کرهٔ جنوبی بالاک با یک خطای فنی یک خطر مسلم گلزنی را از کره‌ای‌ها گرفت و به همین علت کارت زردی دریافت کرد که او را از حضور در فینال بازداشت. با این حال بالاک در نایب قهرمانی آلمان نقش بسزایی داشت و از بهترین پاسورهای کل بازی‌ها بود. پس از بازی‌های یورو ۲۰۰۴ و با انتخاب یورگن
بود. پس از بازی‌های یورو ۲۰۰۴ و با انتخاب یورگن کلینزمن به جای رودی فولر در سمت مربی تیم ملی فوتبال آلمان، بالاک هم به جای الیور کان کاپیتان تیم ملی شد. بالاک در بازی‌های دوستانهٔ آماده‌سازی برای جام جهانی ۲۰۰۶ نیز خوب ظاهر شد و در اواخر مارس ۲۰۰۶ گل چهارم را برای آلمان به ثمر رساند تا این تیم آمریکا را ۴–۱ مغلوب کند. بالاک با ۹۸ بازی ملی، ۴۸ گل به ثمر رسانده‌است. او پیراهن شمارهٔ ۱۳ معروف تیم را به تن می‌کند یعنی همان پیراهنی که قبلاً «رودی فولر» به تن داشته‌است. باشگاهی. آغاز کار و کمنیتزر. میشائل بالاک
باشگاهی. آغاز کار و کمنیتزر. میشائل بالاک فوتبال را با تیم کمینتس (آن زمان، کارل-مارکس-اشتادت) آغاز کرد. والدینش او را در هفت سالگی به تمرین این تیم فرستادند و او در همان نگاه اول چشم مربی وقت، استفن هانیش، (که خود از بازی‌کنان دستهٔ دوم آلمان شرقی بود) را گرفت. قابلیت بازی با دوپای بالاک از مهم‌ترین خاصیت‌های چشم‌گیر او بود. بالاک آرام آرام به تیم اصلی راه یافت و در ۴ اکتبر ۱۹۸۳ به میدان آمد و در پیروزی دو بر یک تیمش مقابل موتور آسکونای کارل-مارکس-اشتادت شرکت داشت. بالاک مدام پیشرفت می‌کرد و مخصوصاً به
شرکت داشت. بالاک مدام پیشرفت می‌کرد و مخصوصاً به قابلیت گلزنی‌اش اضافه می‌شد. او در فصل سوم حضورش ۵۷ گل در ۱۶ بازی به ثمر رساند. او تنها ده سال داشت که به باشگاه بزرگ‌تری راه پیدا کرد؛ یعنی باشگاه کارل-مارکس-اشتادت که بعدها به کمنیتزر تغییر نام داد. بالاک در تیم جدیدش تحت نظر مربیانی همچون یورگن هابربر و ابرهارد شوستر بود و به همراه این تیم به افتخاراتی نیز نایل آمد از جمله قهرمانی ایالت ساکسونی در ۱۹۹۱ و قهرمانی مسابقات زیر ۱۹ سال کل آلمان در ۱۹۹۴. در ۱۹۹۵ بالاک برای اولین بار قراردادی امضا کرد و به خاطر
بالاک برای اولین بار قراردادی امضا کرد و به خاطر قابلیت‌های خاصش به یاد فرانس بکن‌باوئر به «قیصر کوچک» معروف شد. او در ۴ اوت ۱۹۹۵ برای اولین بار در یک بازی حرفه‌ای بزرگسالان در اوبرلیگا (دستهٔ دوم) مقابل لیپزیگ به میدان آمد اما کمنیتزر در این بازی ۲–۱ شکست خورد. در این فصل بالاک ۱۵ بار برای تیمش به میدان آمد اما گمنیتز نهایتاً به دستهٔ پایین‌تر سقوط کرد. با این حال این فصل برای بالاک فصل موفقی بود زیرا او در ۲۶ مارس ۱۹۹۶ در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال آلمان به میدان آمد. در فصل بعدی بالاک جز ترکیب ثابت
به میدان آمد. در فصل بعدی بالاک جز ترکیب ثابت کمنیتزر شد و در درخشش دوبارهٔ این تیم نقش داشت. او در تمام بازی‌ها به میدان آمد و ده گل به ثمر رساند. کمنیتزر نتوانست به دستهٔ بالاتر برگردد اما در تابستان ۱۹۹۷ بالاک به کایزرسلاترنی پیوست که تازه به بوندسلیگا برگشته بود. کایزرسلاوترن. بازی‌های خوب بالاک در کمنیتزر و تیم ملی زیر ۲۱ سال مربی وقت کایزرسلاوترن، اتو ریهاگل، را بر آن داشت تا او را خریداری کند. باشگاه فوتبال کایزرسلاوترن تازه به بوندسلیگا برگشته بود و این موقعیت خوبی برای بالاک بود. در هفتمین بازی
و این موقعیت خوبی برای بالاک بود. در هفتمین بازی فصل در بازی دور از خانه مقابل کارلسروهه، ریهاگل تصمیم گرفت بالاک جوان را برای اولین بار به میدان بفرستد و این اولین بازی وی در بوندسلیگا بود. گرچه او تنها در پنج دقیقهٔ آخر بازی به میدان آمد. در ۲۸ مارس ۱۹۹۸ بالاک برای اولین بار در ترکیب ابتدایی تیم قرار گرفت. بازی مقابل بایر لورکوزن بود و بالاک وظیفهٔ مهار امرسون را به عهده داشت. بالاک در این فصل جمعاً ۱۶ بار برای تیم جدیدش به میدان آمد و نقشی هر چند کوچک در مقام بی‌نظیر کایزرسلاترن یعنی فتح بوندسلیگا
در مقام بی‌نظیر کایزرسلاترن یعنی فتح بوندسلیگا بلافاصله پس از بالا آمدن از دستهٔ پایین‌تر، بازی کرد. در فصل بعدی بالاک از بازیکنان اصلی تیم شد و در ۳۰ بازی به میدان آمد و چهار گل به ثمر رساند. کایزرسلاترن در آن فصل تا یک چهارم نهایی جام باشگاه‌های اروپا بالا رفت و در آن‌جا توسط بایرن مونیخ حذف شد. در ۱ ژوئیه ۱۹۹۹ دو ماه بعد از اولین بازی بالاک در تیم ملی بزرگسالان، او در سن ۲۲ سالگی به بایر لورکوزن. هنوز یک سال از قرارداد او با کایزرسلاوترن باقی‌مانده بود و به همین علت بایر لورکوزن مجبور به پرداخت ۸ میلیون
به همین علت بایر لورکوزن مجبور به پرداخت ۸ میلیون مارک آلمان (نزدیک ۵ میلیون یورو) برای انتقال او شد. بایر لورکوزن. بالاک در بایر لورکوزن به خوبی درخشید. این آغاز درخشش جدی او بود. مربیان او در این تیم کریستوفر دام و کلاس تاپ‌مولر بودند. او در این تیم هافبک تهاجمی بود و جلوی کارستن راملو بازی می‌کرد. او جمعاً سه فصل برای بایر لورکوزن بازی کرد و ۲۷ گل در بوندس لیگا و ۹ گل در اروپا به ثمر رساند. در سال ۲۰۰۰ بایر لورکوزن تنها به یک تساوی مقابل اونترهاخینگ نیاز داشت تا برای اولین بار در تاریخ فاتح بوندسلیگا