payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دریای کارائیب دریائی است در غرب اقیانوس اطلس، منطقه کارائیب در آمریکای مرکزی. نام این دریا را در متون قدیمی‌تر دریای غَرائب نیز نوشته‌اند. منطقهٔ کارائیب بخشی میانی از قارهٔ آمریکا است که میان آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی و در شرق آمریکای مرکزی قرار دارد. این منطقه شامل مجمع‌الجزایری با ۷۰۰ جزیره و صخره‌های دریایی است که به «قارهٔ جزایر» نیز شهرت دارد و به سه بخش اصلی تقسیم می‌شود: آنتیل کوچک در جنوب (مجموعه‌ای از جزایر کوچک میان دریای کارائیب و اقیانوس اطلس)، آنتیل بزرگ در شمال غرب (شامل جزایر بزرگ‌تری
آنتیل بزرگ در شمال غرب (شامل جزایر بزرگ‌تری چون کوبا، جامائیکا، هیسپانیولا و پورتوریکو) و جزایر باهاما و تورکس و کایکوس (یا مجمع‌الجزایر لوکایی) در شمال‌تر. این منطقه پیشتر با عنوان «هند غربی» شناخته می‌شد، اما به دلیل معانی استعماری آن، این عنوان کمتر در متون علمی به کار می‌رود. کارائیب شامل ۲۸ کشور و قلمرو است و مساحت دریای کارائیب ۲٬۷۵۴٬۰۰۰ کیلومتر مربع و مساحت خشکی‌های آن ۲۳۳٬۹۷۶ کیلومتر مربع است. برخی مناطق ساحلی در آمریکای مرکزی و جنوبی مانند بلیز و گویان‌ها از نظر فرهنگی بخشی از کارائیب امروزی
و گویان‌ها از نظر فرهنگی بخشی از کارائیب امروزی به‌شمار می‌آیند، اما از نظر باستان‌شناسی در شمار این منطقه قرار نمی‌گیرند. میانگین دمای آب دریا ۲۷ درجه سانتی‌گراد است که در طول سال تقریباً ثابت می‌ماند. اما میزان بارندگی در بخش‌های مختلف متفاوت است؛ از ۲۵ سانتی‌متر در برخی مناطق تا ۹۰۰ سانتی‌متر در مناطق دیگر. توفان‌های گرمسیری در بخش‌های شمالی دریا شایع‌اند، اما در نواحی جنوبی به ندرت دیده می‌شوند. جغرافیا. دریای کارائیب بخشی از اقیانوس اطلس شمالی در نواحی گرمسیری نیم‌کره غربی است که در جنوب خلیج مکزیک و
گرمسیری نیم‌کره غربی است که در جنوب خلیج مکزیک و جنوب غربی دریای ساراگاسو قرار دارد. این دریا از شمال به جزایر آنتیل بزرگ (از کوبا تا پورتوریکو)، از شرق به آنتیل کوچک (از جزایر ویرجین تا ترینیداد و توباگو)، از جنوب به سواحل ونزوئلا و کلمبیا در آمریکای جنوبی و از غرب به آمریکای مرکزی و شبه‌جزیره یوکاتان (از پاناما تا مکزیک) محدود می‌شود. منطقه ژئوپلیتیکی که پیرامون دریای کارائیب شکل گرفته و شامل جزایر هند غربی و مناطق ساحلی مجاور در قاره آمریکا است، به عنوان «کارائیب» شناخته می‌شود. دریای کارائیب در جنوب
«کارائیب» شناخته می‌شود. دریای کارائیب در جنوب خلیج مکزیک، شرق اقیانوس اطلس و غرب آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی قرار دارد. در غرب این دریا ۹ کشور از جمله مکزیک، بلیز، گواتمالا و هندوراس واقع شده‌اند و در شرق آن جزایر کارائیب مانند سنت لوسیا، باربادوس و گرنادا قرار دارند. در محدودهٔ خود منطقهٔ کارائیب، جامائیکا که در جنوب کوبا قرار دارد، بزرگ‌ترین جزیره در میان چندین جزیرهٔ این منطقه است. به دلیل شباهت موقعیتی آن با دریای مدیترانه - که میان دو خشکی قاره‌ای قرار دارد - دریای کارائیب همراه با خلیج مکزیک به
قرار دارد - دریای کارائیب همراه با خلیج مکزیک به اشتباه «مدیترانهٔ آمریکا» نامیده شده است. با این حال، از نظر هیدرولوژی و اقلیم، کارائیب هیچ شباهتی به مدیترانه ندارد. اصطلاح اقیانوس‌شناسی ترجیحی برای کارائیب، «دریای آنتیل-کارائیب» است که به همراه خلیج مکزیک، «دریای آمریکای مرکزی» را تشکیل می‌دهد. بیشترین عمق شناخته‌شده در کارائیب، گودال کیمن (که به ژرف‌دره بارتلت نیز معروف است) است که میان کوبا و جامائیکا قرار دارد و حدود ۷٬۶۸۶ متر زیر سطح دریا عمق دارد. دریای کارائیب یکی از بزرگ‌ترین دریاهای جهان است و
دریای کارائیب یکی از بزرگ‌ترین دریاهای جهان است و مساحت آن حدود ۲٫۷۵ میلیون کیلومتر مربع است؛ معادل ۹ برابر اندازه بریتانیا. میانگین عمق آن ۲۲۰۰ متر است و عمیق‌ترین نقطه آن، گودال کیمن (یا ژرف‌دره بارتلت) در میان کوبا و جامائیکا با عمقی حدود ۷۶۸۶ متر است. آب‌های شفاف و زلال این دریا، زیستگاه گونه‌های متنوعی از آبزیان است که آن را به یکی از محبوب‌ترین مکان‌ها برای غواصی تبدیل کرده است. از گونه‌های مهم جانوری این دریا می‌توان به کوسه‌های ببری، کوسه‌های کارائیبی، خرچنگ‌ها، مارماهی‌های موری، شیرماهی‌ها (که سمی
خرچنگ‌ها، مارماهی‌های موری، شیرماهی‌ها (که سمی هستند) و سفره‌ماهی‌ها اشاره کرد. علاوه بر این، حدود ۹۰ گونه پستاندار دریایی مانند دلفین‌ها، نهنگ‌های عنبر، گاوهای دریایی و فک‌ها در این دریا زندگی می‌کنند. دریای کارائیب دارای دومین صخره مرجانی بزرگ جهان به نام صخره مرجانی مزوامریکایی به طول ۷۰۰ مایل است. این دریا بیش از ۷٬۰۰۰ جزیره را در خود جای داده که متعلق به ۲۸ کشور است. حدود ۱۲٬۰۰۰ گونه دریایی در آن زندگی می‌کنند که بیش از ۱٬۰۰۰ گونه از آن‌ها ماهی‌هایی مانند ماهی پرنده، مارماهی‌های موری، کوسه گاوی و کوسه
ماهی پرنده، مارماهی‌های موری، کوسه گاوی و کوسه ببری هستند. این دریا ۱۴ درصد از کل صخره‌های مرجانی جهان را در خود جای داده است. کارائیب یکی از بزرگ‌ترین مناطق تولید نفت جهان است و سالانه حدود ۱۷۰ میلیون تن نفت تولید می‌کند. تاریخچه. نام کارائیب از نام قوم سرخ‌پوست «کاریب» گرفته شده که در زمان رسیدن اروپایی‌ها به این منطقه، یعنی در اواخر سده پانزدهم، قوم چیره بر منطقه را تشکیل می‌دادند. کارائیب آخرین منطقه در قاره‌های آمریکا بود که توسط انسان‌ها مسکونی شد. این امر به دلیل دشواری‌های دسترسی به جزایر دوردست،
امر به دلیل دشواری‌های دسترسی به جزایر دوردست، نیاز به مهارت‌های پیشرفته دریانوردی و برنامه‌ریزی برای مهاجرت‌های دریایی بوده است. جزایر به‌عنوان «مکان‌های پویای تغییرات اجتماعی و فرهنگی و کانون‌های تعامل گسترده» در نظر گرفته می‌شوند و استعمار آن‌ها نتیجه تعامل میان جزیره‌نشینی، هویت، سکونت انسانی و ارتباطات دریایی بوده است. حضور اولیه انسان در آنتیل‌ها به حدود ۷۵۰۰ پیش از میلاد بازمی‌گردد، اما دربارهٔ تاریخ دقیق مهاجرت‌های اولیه، دلایل این مهاجرت‌ها، مناطق مبدأ، زمان‌بندی چندمرحله‌ای جابه‌جایی جمعیت‌ها
مبدأ، زمان‌بندی چندمرحله‌ای جابه‌جایی جمعیت‌ها میان مناطق قاره‌ای و جزایر، هویت گروه‌های بومی ساکن این جزایر و الگوهای رفت‌وآمد و تعاملات میان‌جزیره‌ای هنوز پرسش‌های بی‌پاسخ زیادی باقی مانده که موجب شکل‌گیری تفسیرهای گوناگون شده است. پس از کشف منطقه هند غربی توسط کریستف کلمب در ۱۴۹۲ میلادی، اصطلاح اسپانیایی "آنتیلاس" برای نامیدن این مناطق رواج یافت و هنوز هم در تعدادی از زبان‌های اروپایی دریای کارائیب را «دریای آنتیل» می‌نامند.
شهر تونِس، پایتخت کشور تونس است. این شهر در شمال شرقی کشور تونس قرار دارد. همچنین این شهر یک شهر بندری و ساحلی است. همچنین این شهر مهم‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهر این کشور است. جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۳ برابر با ۶۹۹٬۷۰۰ بوده و مرکز استان تونس نیز هست. شهر تونس در انتهای خلیج تونس قرار گرفته است. تاریخچه. شهر تاریخی کارتاژ (غرطاجنه در منابع عربی و اسلامی) نزدیک این شهر بوده است. شهر تونس در سده پنج هجری (۱۳ میلادی) پایتخت دولت حفصی شمال آفریقا شد و تبدیل به یک کانون بازرگانی در دریای مدیترانه گشت. در سال ۱۵۳۴
کانون بازرگانی در دریای مدیترانه گشت. در سال ۱۵۳۴ میلادی عثمانیان به سرکردگی بارباروس خیرالدین پاشا تونس را اشغال کردند ولی از سال ۱۵۹۱ حکومت محلی به گونه‌ای مستقل از استانبول عمل می‌کرد. در سال ۱۸۸۱ شهر تونس بدست فرانسویان افتاد و در معماری آن دگرگونی بزرگی پیش آمد. از پایان ۱۹۴۲ تا میانه‌های ۱۹۴۳ شهر تونس در دست نیروهای متفقین بود.
هیسپانیولا دومین جزیره از لحاظ وسعت و جمعیت از جزایر آنتیل در دریای کارائیب است که بین کوبا در غرب و پورتوریکو در شرق واقع شده است. کریستف کلمب در ۵ دسامبر ۱۴۹۲ و در سفر دومش در ۱۴۹۳ به این جزیره قدم گذاشت و با کشف دنیای جدید، اولین مستعمره اسپانیا در آمریکا را بنیان گذاشت. در تمامی چهار سفر او تنها از این جزیره بازدید کرد. واسکو نونز ده بالبوآ نیز اینجا زندگی می‌کرد. این جزیره به‌طور مشترک متعلق به هائیتی و جمهوری دومینیکن است. یک سوم غربی متعلق به هائیتی است و دو سوم شرقی متعلق به جمهوری دومینیکن. نام
است و دو سوم شرقی متعلق به جمهوری دومینیکن. نام بومی این جزیره آییتی («سرزمین کوه‌های بلند») است که به رشته کوه هیسپانیولا و قله‌های بلند آن اشاره دارد. اما در عصر معاصر، این ژان ژاک دسالین، انقلابی هائیتی، بود که این نام را برای اشاره به جمهوری هائیتی به کار برد. منابع. Wikipedia_contributors, "Hispaniola," Wikipedia, The_Free_Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Hispaniola&amp;oldid=206390035 (accessed_April_30, 2008).
شهر بندری جیبوتی پایتخت جمهوری جیبوتی است. این شهر دقیقاً در آنچه شاخ آفریقا محسوب می شود قرار دارد. و دارای بیش از ۶۵۰ هزار نفر جمعیت است که عمده جمعیت جمهوری جیبوتی را تشکیل می دهد. همچنین مساحت آن نیز طبق مقایسه حدوداً دو برابر شهر مشهد در ایران است! این شهر، بندری به خلیج عدن دارد. از آنجایی که در این خلیج تقریباً بیشتر از هر جایی، دزدان دریایی تردد دارند‌؛ دولت جیبوتی در آب های سرزمینی این کشور و خصوصاً شهر جیبوتی، نیروی گارد ساحلی و تفنگداران دریایی ارتش خود را مستقر کرده است. تاکنون این دزدان چندین
خود را مستقر کرده است. تاکنون این دزدان چندین بار به نزدیکی آب های جیبوتی آمده‌اند و با گارد ساحلی جیبوتی درگیری های شدیدی داشته اند. بخش عمده این شهر در شبه جزیره‌ای است که خلیج عدن را از خلیج تاجوره تمایز می دهد. تاریخچه. شهر جیبوتی در سال ۱۸۸۸ به عنوان یک بندر توسط فرانسوی‌ها بنیاد شده. در سال ۱۸۹۱ یکی از سفرنامه‌ها گزارش می‌دهد که شهر جیبوتی دچار بحران هویت بوده است زیرا «پایتختی سکونتی و یکجانشینی برای قومی کوچ‌نشین است، شهری آفریقایی که مانند یک شهر اروپایی طراحی شده، نوعی هنگ‌کنگ فرانسوی در کنار
اروپایی طراحی شده، نوعی هنگ‌کنگ فرانسوی در کنار دریای سرخ». جغرافیا. امروزه ۶۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد. این شهر در شبه جزیره‌ای قرار دارد که خلیج عدن را از خلیج تاجوره جدا می‌کند. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
پیتر یکم (به انگلیسی: Peter I، به ؛ ۹ ژوئن ۱۶۷۲ – ۸ فوریه ۱۷۲۵) مشهور به پتر کبیر، یازدهمین و آخرین تزار روسیه تزاری بود که از سال ۱۶۸۲ تا ۱۷۲۱، به عنوان تزار تمام روسیه و از سال ۱۷۲۱ تا زمان مرگش در ۱۷۲۵ میلادی، به عنوان نخستین امپراتور تمام روسیه بر این کشور حکومت کرد. دوران سلطنت پتر بر روسیه آغاز عصر جهش و پیشرفت در آن کشور بود که بعد‌ها به «دورۀ پترین» مشهور شد. او توانست، روسیه را با اصلاحات و کشورگشایی‌های فراوان به یک ابرقدرت اروپایی تبدیل کند. بیشتر دوران سلطنت ۲۹ سالۀ پتر صرف جنگ‌های طولانی علیه
دوران سلطنت ۲۹ سالۀ پتر صرف جنگ‌های طولانی علیه امپراتوری‌های عثمانی و سوئد شد. علیرغم مشکلات اولیه، جنگ‌های او در نهایت موفقیت‌آمیز بودند و منجر به گسترش حوضۀ نفوذ روسیه به دریای آزوف و دریای بالتیک شدند و بدین ترتیب، زمینه برای رشد نیروی دریایی امپراتوری روسیه فراهم گشت. پیروزی‌های او در جنگ بزرگ شمالی به دوران سوئد به عنوان یک قدرت بزرگ و تسلط آن بر منطقۀ بالتیک پایان داد و در عین حال، جایگاه روسیه را تا حدی بالا برد که به عنوان یک امپراتوری به رسمیت شناخته شد. پتر شخصاً یک انقلاب فرهنگی را رهبری کرد که
شد. پتر شخصاً یک انقلاب فرهنگی را رهبری کرد که بسیاری از سیستم‌های اجتماعی و سیاسی سنت‌گرا و قرون وسطایی را با سیستم‌هایی که مدرن، علمی، اروپایی و مبتنی بر روشنگری محض بودند، جایگزین نمود. او تقویم روسیه را به گاه‌شماری ژولینی تغییر داد و در سال ۱۷۰۳، اولین روزنامه روسی را تاسیس کرد. در سال ۱۷۰۸ دستور تغییر خط مدنی را که اصلاحاتی در املای روسی بود و عمدتا توسط خودش طراحی شده بود، صادر کرد. او شهر سنت پترزبورگ را در ساحل نوا در مه ۱۷۰۳ تأسیس و در سال ۱۷۱۲، پایتخت روسیه را از مسکو به آنجا منتقل کرد. پتر
پایتخت روسیه را از مسکو به آنجا منتقل کرد. پتر آموزش عالی و صنعتی‌سازی را در امپراتوری روسیه ترویج کرد؛ آکادمی علوم روسیه و دانشگاه دولتی سنت پترزبورگ در سال ۱۷۲۴، یک سال قبل از مرگ او تأسیس شدند. پتر کبیر بیش از هر چیز، برای نوسازی روسیه و تبدیل آن به یک قدرت بزرگ اروپایی شناخته می‌شود. برخی ابداعات او مانند ایجاد مجلس سنای روسیه در سال ۱۷۱۱، دانشکده روسیه در سال ۱۷۱۷ و جدول رتبه‌ها در سال ۱۷۲۲ تأثیری ماندگاری بر تاریخ روسیه گذاشت. منشأ بسیاری از نهاد‌های دولت روسیه به دورۀ سلطنت او می‌رسد. پیش‌زمینه
دولت روسیه به دورۀ سلطنت او می‌رسد. پیش‌زمینه تاریخی. با وجود گسترش ارتباط میان فرمانروایان روسیه و اروپا در دوران دودمان روریک، مردم این سرزمین همچنان به سنت‌های اجدادی خود وفادار بودند. روسیه در این دوران، هنوز هم شکل و شمایلی کاملاً بدوی داشت و خوی و اخلاق مردم آن، بیشتر به روش و مسلک اقوام بیابانگرد استپ‌های شرقی روسیه، مانند قزاق‌ها، شباهت داشت. اما پس از برپایی دودمان رومانوف توسط میخائیل یکم (۱۶۱۳–۱۶۴۵)، حاکمان روسیه دو راهبرد عمده را اجرا کردند. این دو سیاست که از زمان میخائیل آغاز شد و در دورۀ پتر
دو سیاست که از زمان میخائیل آغاز شد و در دورۀ پتر کبیر، چهارمین تزار این دودمان به اوج خود رسید، عبارت بودند از: اگرچه پیش از پیتر، روسیه گام‌هایی برای پیشرفت برداشته بود، اما هیچ‌یک از آن‌ها به طور گسترده اعمال نشده بودند و تا قبل از روی کار آمدن پتر کبیر، روسیه هیچ نقشی در معادلات جهانی بازی نمی‌کرد. تولد و اوایل زندگی. پیتر با نام کامل "پیتر آلکسیوویچ رومانوف" در و به عنوان چهاردهمین فرزند تزار الکسی یکم در مسکو پایتخت روسیه تزاری به دنیا آمد. نام او برگرفته از شخصیت پطرس قدیس است. او در املاک
او برگرفته از شخصیت پطرس قدیس است. او در املاک "ایزمایلوو" بزرگ شد. در آن زمان دولت عمدتاً توسط آرتامون ماتویف، دوست روشنفکر الکسی، پدربزرگ رضایی پتر و رئیس سیاسی خاندان ناریشکین اداره می‌شد. مرگ آلکسی در ۲۹ ژانویه ۱۶۷۶، زمینه کشمکش و نزاع شدیدی را میان فرزندانش پدید آورد. او از همسر اولش ماریا میلوسلاوسکایا دو پسر معلول به نام‌های فئودور و ایوان و از همسر دومش ناتالیا ناریشکینا پتر و شش دختر که مقتدرترین و جاه‌طلب‌ترین آنها سوفیا نام داشت بر جای نهاد. در ابتدا حاکمیت به برادر بزرگ و ناتنی پیتر، فیودور سوم
حاکمیت به برادر بزرگ و ناتنی پیتر، فیودور سوم ۲۱ ساله که ضعیف و بیمار بود، واگذار شد؛ اما در واقعیت، قدرت به دست میلوسلاوسکی‌ها، بستگان مادری فئودور افتاد، که عمداً پتر و بستگان مادری‌اش ناریشکین‌ها را کنار زدند. این موقعیت زمانی که فئودور در ۷ مه ۱۶۸۲ درگذشت تغییر کرد. از آنجایی که فئودور هیچ فرزندی از خود به جای نگذاشت، رقابت خونینی میان خاندان میلوسلاوسکی و خاندان ناریشکین بر سر اینکه چه کسی باید وارث پادشاهی باشد به وجود آمد. بویارها (اشراف روس) که به هیچ‌وجه ایوان معلول را درخور سلطنت نمی‌دیدند از پتر
ایوان معلول را درخور سلطنت نمی‌دیدند از پتر و مادرش ناتالیا حمایت کردند. نمایندگان طبقات مختلف جامعه هم که در کرملین مسکو جمع شده بودند، موافقت خود را برای سلطنت او اعلام کردند و پتر تزار اعلام شد. اما میلوسلاوسکی‌ها سپاه استرلتسی را برای حمله به پایتخت تحریک کردند. دسیسه‌های آنها در کنار پاره‌ای دیگر از دلایل، شورش ۱۶۸۲ مسکو را رقم زد. استرلتسی‌ها در این شورش آرتامون ماتویف و دایی‌های پیتر را به قتل رساندند و تلام تلاش‌های ناریشکین‌ها را برای کسب قدرت از بین بردند. وحشیگری‌های آنها احتمالاً در ایجاد تشنجی
بردند. وحشیگری‌های آنها احتمالاً در ایجاد تشنجی که بعدها زندگی پتر را دگرگون ساخت نقش داشتند. استرلتسی‌ها با فشار بر بویارها، این امکان را برای میلوسلاوسکی‌ها (خاندان ایوان) و متحدانشان فراهم کردند تا پیتر ۹ ساله و ایوان ۱۵ ساله به طور مشترک به عنوان تزار معرفی شوند و ایوان که بزرگ‌تر بود به عنوان تزار ارشد شناخته شود و چنین هم شد. از آنجا که هر دو هنوز کودک بودند، سوفیا آلکسیونا خواهر تنی ایوان، به عنوان نایب‌السلطنه تعیین شد. به این شکل، در واقع سوفیای زیرک و بانفوذ تمام قدرت را در دست گرفت و به مدت هفت
و بانفوذ تمام قدرت را در دست گرفت و به مدت هفت سال به عنوان یک حاکم خودکامه حکومت کرد. سوفیا حکومت را خوب ادامه داد. او نیز مانند پدر و برادرش مسیر اصلاحات و ترقی در روسیه را با شتاب بیشتری دنبال کرد. هیچگاه حجاب بر سر نکرد و برای نخستین‌بار در از میان بردن تفکیک جنسیتی کوشید. او "فئودور شاکلوویتی" را به عنوان رئیس ارتش و واسیلی گلیتسین را که شاید معشوقش نیز بود، به نخست وزیری و ریاست دولتش برگزید. در مدت هفت سال نیابت سلطنت وی ۳ هزار خانه سنگی در مسکو بنا شد؛ حال آنکه تا پیش از آن تمام خانه‌ها قدیمی و
شد؛ حال آنکه تا پیش از آن تمام خانه‌ها قدیمی و چوبی بودند. قانون بردگی شخص مدیون، زنده به گور کردن قاتلان و مجازات مرگ برای سخنان تحریک‌آمیز لغو شدند. با وجود کامیابی‌های اصلاحاتی فراوان، ناکامی و شکست در مقام سرداری، تمام کوشش‌های او را تباه کرد. او نیز چون اسلافش با آگاهی از نیاز روسیه به دسترسی به دریا‌ها، ارتش را سازمان داد و دوبار به ترکان و خانات کریمه حمله‌ور شد. سوفیا در هر دوبار نتوانست تدارکات لشکریانش را به حد کافی تامین کند و در نتیجه، ارتش در حال شورش روسیه با شکست‌های فاجعه‌آمیز بازگشت و در
حال شورش روسیه با شکست‌های فاجعه‌آمیز بازگشت و در کنار سایر نارضایتی‌ها، پایه‌های حکومت او را بسیار سست کرد. نوجوانی و جوانی. پتر و مادرش که به‌طور حقیقی از تمام امور کنار گذاشته شده بودند، در روستای پرئوبراژنسکی در نزدیکی مسکو زندگی می‌کردند و اغلب از امنیت خود هم احساس خطر می‌کردند. همه این‌ها تأثیری فراموش نشدنی بر تزار جوان گذاشت و نگرش منفی او را نسبت به اشراف و استرلتسی‌ها برای همیشه به‌دنبال داشت. پتر در کودکی خارق‌العاده نبود، بلکه مشتاق، کنجکاو، باهوش و سخت مجذوب ماشین‌ها و صنایع آمده از غرب مانند
و سخت مجذوب ماشین‌ها و صنایع آمده از غرب مانند ساعت، اسلحه، ابزارها و دستگاه هایدیگر بود. پتر آرزوی روسیه‌ای را در سر می‌پروراند که بتواند از نظر صنعتی و نظامی با کشورهای غربی رقابت کند. او در دوران نوجوانی و جوانی فردی عیاش بود و نوجوانی خود را در محلۀ اروپاییان روسیه گذراند. محله‌ای که در آن آلمانی‌ها، فرانسوی‌ها، هلندی‌ها و انگلیسی‌ها حضور چشم‌گیری داشتند. از همانجا او به این نتیجه رسید که اهالی اروپای غربی از روس‌ها بسیار پیشرفته‌تر هستند. او در این محله با یک اروپایی به نام "فرانسوا آلوفور" دوست بود
با یک اروپایی به نام "فرانسوا آلوفور" دوست بود که اغلب در خانه زیبای او به شب‌نشینی و خوشگذرانی مشغول بود. پتر از دوستانش هندسه و جبر و چگونگی کاربرد این دانش را در امور عملی–نظامی، نظیر هدف‌گیری دقیق توپخانه و ساخت استحکامات نیرومند فرا گرفت. یکی از نتایج حذف آشکار پیتر از دولت توسط سوفیا، این بود که او تربیت معمول یک تزار روسیه را دریافت نکرد. او به جای محصور شدن در محدوده‌های باریک یک قصر در فضایی آزاد بزرگ شد. درحالی که نخستین معلم او نیکیتا زوتوف، منشی سابق کلیسا، برای ارضای کنجکاوی‌های او ناتوان بود،
سابق کلیسا، برای ارضای کنجکاوی‌های او ناتوان بود، پتر از بازی‌های پر سر و صدا در فضای باز لذت می‌برد و به مسائل نظامی علاقه خاصی نشان می‌داد. او همچنین به نجاری، نازک‌کاری، آهنگری و چاپ مشغول بود. در نزدیکی پرئوبراژنسکویه یک محله آلمانی‌نشین وجود داشت که در آن خارجی‌ها اجازه اقامت داشتند. آشنایی با ساکنان آنجا، علاقه پیتر را به سبک زندگی ملل دیگر و یافتن یک قایق بادبانی انگلیسی که در یک آلونک متروک بود، اشتیاق او را به دریانوردی برانگیخت. ریاضیات، استحکامات و هم علومی بودند که برای پیتر بسیار جذاب بودند و
و هم علومی بودند که برای پیتر بسیار جذاب بودند و یک نمونه قلعه برای سرگرمی او ساخته شد. پتر همچنین اولین گروه سربازان نمایشی خود را برای بازی‌کردن سازمان داد؛ گروهی که از سال ۱۶۸۷، با نام هنگ‌های گارد پرئوبراژنسکی و گارد سمیونوفسکی شناخته شدند تا سال‌ها بعد به هسته ارتش جدید روسیه تبدیل شوند. پتر پیش از آن که روسیه به آب‌های گرم دسترسی یابد، اندیشه نیروی دریایی روسیه را در سر می‌پرورانید، به ساختن قایق‌های بزرگ‌تری پرداخت و مجبور شد برای یافتن دریاچه‌ای که بتواند ناوگان کوچکش را به آب اندازد، صد و سی
که بتواند ناوگان کوچکش را به آب اندازد، صد و سی کیلومتر از مسکو راه بپیماید. مادر پتر به دنبال آن بود که پسرش را مجبور به اتخاذ رویکردی متعارف‌تر کند. به همین دلیل ازدواج او را با اودوکسیا لوپوخینا در اوایل سال ۱۶۸۹ سازماندهی کرد. بدیهی است که این یک اقدام سیاسی و به دنبال نشان دادن این واقعیت بود که پیتر ۱۷ ساله دیگر یک مرد بالغ شده بود و حق داشت به نام خود حکومت کند. این ازدواج زیاد دوام نیاورد؛ پتر به زودی شروع به نادیده گرفتن اودوکسیا کرد و ۱۰ سال بعد، او را مجبور کرد تا به راهبه‌ای در یک صومعه تبدیل
او را مجبور کرد تا به راهبه‌ای در یک صومعه تبدیل شود. پتر با این کار، خودش را از زندگی با اودوکسیا آزاد ساخت. رسیدن به قدرت. با وجود بالغ شدن پتر و ایوان، سوفیا قصد کناره‌گیری از قدرت را نداشت. هرچه بر نیروی پتر افزوده می‌شد، در برابر سلطه سوفیا که با همدستی واسیلی گلیتسین قدرت او و برادرش ایوان را در بند کشیده بود، ناشکیباتر می‌شد. سوفیا و حزبش دربارهٔ تاج‌گذاری او به عنوان «تزارینا» (تزار زن) صحبت کرده بودند و در اوت ۱۶۸۷ سعی کردند سپاه استرلتسی را متقاعد کنند تا رسماً چنین امری را بپذیرند. سوفیا و
کنند تا رسماً چنین امری را بپذیرند. سوفیا و حامیانش در سال ۱۶۸۸ خود را در حال افول دیدند، زیرا جنگ کریمه شورش و ناآرامی را برای مسکو به همراه داشت. در این شرایط، پتر ازدواج کرده بود و خود را برای حکومت آماده می‌کرد و ایوان پنجم پدر دختری شد و هرگونه ادعای احتمالی برای تاج و تخت را از آن شاخه حذف کرد. پیتر در سن ۱۶ سالگی از گلیتسین خواست که در مورد همه موارد به او گزارش دهد و خانواده ناریشکین برای رسیدن به قدرت که مدت‌ها انتظارش را می‌کشید آماده شد. در جریان مراسم رژه سالگرد آزادی مسکو از چنگال لهستان در ۱۸
مراسم رژه سالگرد آزادی مسکو از چنگال لهستان در ۱۸ ژوئیه ۱۶۸۹، مشاجره‌ای میان پتر و سوفیا شکل گرفت که موجب خشم و ترک مسکو از سوی پتر شد. او که از تابستان قصد داشت سوفیا را که موقعیتش در اثر دو لشکرکشی ناموفق به کریمه تضعیف شده بود بگیرد، شروع به جمع‌آوری همدستانی علیه سوفیا و دولتش نمود و آنان را ازجمله در میان بویارها که هرگز به حکومت «یک زن» تن در نداده و نمی‌دادند و نیز سربازان استرلتسی که از تحمل توهین‌ها و تحقیرهای سوفیا به ستوه آمده بودند یافت. در آن زمان بسیاری از ناریشکین‌ها خواستار کناره‌گیری سوفیا
بسیاری از ناریشکین‌ها خواستار کناره‌گیری سوفیا شدند. تنش‌های این‌چنین برقرار بودند تا اینکه باریس گلیتسین، پسر عموی واسیلی گلیتسین نخست وزیر دولت سوفیا، با ارسال یک پیغام دروغین به پتر مبنی بر اینکه سوفیا می‌خواهد او را دستگیر و بازداشت کند، عملاً جرقه کودتا را به راه انداخت. پتر به همراه مادر و تنها خواهر زنده‌اش ناتالیا و همسرش اودوکسیا که به تازگی با او ازدواج کرده بود، نیمه شب به صومعه مستحکم "ترویتسکو سرگیوسکایا" که در هفتاد و دو کیلومتری مسکو بود فرار کرد. او از آنجا به فرماندهان استرلتسی دستور داد
کرد. او از آنجا به فرماندهان استرلتسی دستور داد تا به صومعه بیایند. در پاسخ، شاکلوویتی به سوفیا توصیه کرد که خود را تزارینا اعلام کند و سعی کرد سپاه استرلتسی را به قیام جدیدی وادار کند. سوفیا هم به سربازان فرمان داد تا از دستور پتر سرپیچی کنند؛ لیکن به زودی علاوه بر بسیاری از استرلتسی‌ها، بزرگان طبقه اشراف و به دنبال آنان پدرسالار یواخیم هم مسکو را ترک کردند. سوفیا که احساس کرد قدرت دارد از دستانش می‌لغزد، نمایندگانش را نزد پتر فرستاد و از او خواست که در کرملین مسکو به او بپیوندد؛ اما پتر صراحتاً
که در کرملین مسکو به او بپیوندد؛ اما پتر صراحتاً پیشنهاد‌های او را رد کرد و خواستار اعدام شاکلوویتی و تبعید گلیتسین شد. سوفیا و جناحش تلاش خود را برای کنترل اوضاع کردند، ولی سیر وقایع این بار قاطعانه به نفع پیتر چرخید. بخت از سوفیا برگشته بود؛ او که خود را در مقابل پتر ناتوان می‌دید تسلیم وی شد. پتر دستور داد تا سوفیا را به صومعه نوودویچی ببرند؛ ولی سوفیا اعتراض کرد و سر به شورش برداشت، اما سرانجام تسلیم شد. بدین شکل او سوفیا را در صومعه محبوس کرد و برای همیشه از صحنۀ قدرت کنار زد؛ جایی که او حتی نام و
همیشه از صحنۀ قدرت کنار زد؛ جایی که او حتی نام و موقعیت خود را به عنوان عضوی از خانواده سلطنتی کنار گذاشت. پتر سپس شخص واسیلی گلیتسین را احضار کرد. او تسلیم شد، و به روستایی نزدیک آرخانگلسک تبعید گشت. بسیاری از طرفداران سوفیا بازداشت شدند، برخی را شکنجه دادند و برخی دیگر به قتل رسیدند. پتر به برادر بزرگ‌ترش ایوان نامه نوشت و اجازه خواست تا خود دولت را در دست بگیرد و ایوان نیز موافقت کرد یا اینکه موافقت او فرض مسلم انگاشته شد. پتر هفده ساله در ۱۶ اکتبر سال ۱۶۸۹ وارد مسکو شد. از لحاظ اسمی، ایوان و پیتر با هم
وارد مسکو شد. از لحاظ اسمی، ایوان و پیتر با هم فرمانروا بودند؛ اما پتر هم هنوز نتوانست کنترل واقعی بر امور روسیه را به دست آورد، زیرا این‌بار قدرت توسط ناریشکین‌ها به رهبری مادرش، ناتالیا ناریشکینا به عنوان نایب‌السلطنه اعمال شد. تنها زمانی که مادر پتر در سال ۱۶۹۴ درگذشت، او که در آن زمان ۲۲ ساله شده بود توانست به یک حاکم مستقل تبدیل شود. با این حال، پیتر در مدت غیاب سیاسی خود همچنان به سرگرمی‌های دریایی و نظامی‌اش ادامه داد و اولین کشتی‌های قابل دریانوردی ساخته شده در روسیه را به آب انداخت. فعالیت‌های او
ساخته شده در روسیه را به آب انداخت. فعالیت‌های او تمرین خوبی برای دستاورد‌های سلطنت پیش رویش بود. از زمان ورود پتر به مسکو، ایوان برادر مهربانش از پتر استقبال کرد و قدرت را به او سپرد. ایوان با خوش‌نیتی و به دلخواه از زندگی اجتماعی کناره‌گیری کرد و هنگامی که هفت سال بعد از آن زمان، در سال ۱۶۹۶ و بدون فرزند پسری از دنیا رفت، پیتر تنها حاکم باقی‌مانده شد. دوران حکمرانی حقیقی او از این سال به بعد آغاز شد و با تاج‌گذاری به عنوان «پیتر یکم» برای تبدیل شدن به یکی از بزرگ‌ترین فرمانروایان، سازمان‌دهندگان و
به یکی از بزرگ‌ترین فرمانروایان، سازمان‌دهندگان و اصلاح‌گران تاریخ روسیه آماده شد. سلطنت. پیتر در سال ۱۶۹۴ و در ۲۲ سالگی، فرمانروای بالفعل روسیه تزاری شد. کشوری که در مقایسه با کشورهای بافرهنگ و مرفه اروپایی، به‌شدت توسعه نیافته بود. درحالی که رنسانس و اصلاحات گسترده اروپا را در نوردیده بود، روسیه غرب‌گرایی را نمی‌پذیرفت و از مدرنیزاسیون عقب مانده بود. پتر عقیده داشت که روسیه تا زمانی که در عرصه فناوری به پای اروپا نرسد، هرگز یک امپراتوری قدرتمند نخواهد شد. او معتقد بود که روسیه باید از روش‌های انگلستان،
او معتقد بود که روسیه باید از روش‌های انگلستان، فرانسه و دیگر قدرت‌های اروپای غربی تقلید کند. در آغاز سلطنت پیتر، روسیه از نظر سرزمینی یک قدرت منطقه‌ای بزرگ بود؛ اما هیچ‌گونه دسترسی به آب‌های آزاد نداشت. این کشور از نظر سیاسی و اقتصادی نیاز شدیدی به دریای آزاد داشت. بندرهای موجود در غرب روسیه، در شمال و کنار دریای سفید بود که در طول زمستان به علت یخ‌بندان قابل استفاده نبود. در جنوب نیز بندر بزرگ آزوف در دریای سیاه، در اختیار تاتار‌های کریمه و امپراتوری عثمانی بود. به دست آوردن چنین خروجی به هدف اصلی سیاست
بود. به دست آوردن چنین خروجی به هدف اصلی سیاست خارجی پتر تبدیل شد. سفر به اروپا. پیتر که می‌دانست به تنهایی قادر به عقب راندن عثمانی‌ها از جنوب کشورش نیست، در ۹ مارس ۱۶۹۷ با هدف اصلی یافتن متحدانی علیه عثمانی و با پانزده تن از اشراف و ۲۰۰ ملازم که در رأس‌شان فرانتس لفور، "فئودور گولووین" و "پروکوپی ووزنیتسین" او را همراهی می‌کردند، اقدام به بازدید از کل اروپا کرد که به عنوان سفر بزرگ یا «سفارت بزرگ پتر» شناخته می‌شود. او نخستین تزاری بود که پس از صد سال روسیه را ترک می‌کرد. او از نام جعلی «پیتر میخائیلوف»
را ترک می‌کرد. او از نام جعلی «پیتر میخائیلوف» استفاده می‌کرد که به وی اجازه می‌داد از رویدادهای اجتماعی و دیپلماتیک فرار کند؛ اما از آنجایی که بسیار بلندقد‌تر از بقیه بود نمی‌توانست کسی را فریب دهد. هیئت پتر در ابتدا به لیوونی که در آن زمان جزوی از قلمرو سوئد بود و از آنجا به آلمان (پروس) رفتند. پیتر در کونیگسبرگ آلمان نزد یک مهندس ارتش پروس درس توپخانه و استحکامات خواند و از او گواهینامه گرفت. او در قلعه کوپنبروگ سوفیا هانوفر را ملاقات کرد و با او شام خورد و رقصید. سپس هیئت سفرا با کشتی از رودخانه راین