payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تنها چند گذرگاه در سلطه آن‌ها باقی مانده بود، با استفاده از قایق از سوی دیگر رود تدارکات، نیروی کمکی و تسلیحات دریافت می‌کردند و تحت پوشش توپخانه آن سوی رود بودند. تلاش مکرر نیروهای جبهه جنوب شرقی شوروی در ماه سپتامبر برای باز کردن راهی از شمال به شهر با شکست مواجه شد. نبرد استالینگراد به دلیل پافشاری طرفین برای پیروزی مبدل به پیکار خونینی شد که در آن هیچ‌یک اجازه عقب‌نشینی نداشتند. با وجود تعدادی اقدام دیگر در ماه اکتبر، ارتش ششم ورماخت نتوانست استالینگراد را کاملاً تصرف کند. ضد حمله ارتش سرخ. طرح شوروی و
را کاملاً تصرف کند. ضد حمله ارتش سرخ. طرح شوروی و نیروهای طرفین. "استاوکا" و ستاد کل ارتش سرخ در تمامی طول مورد آبی در حال طرح‌ریزی برای اجرای یک ضدحمله راهبردی علیه آلمانی‌ها به عنوان نخستین مرحله از کارزار زمستانه بودند. یریومنکو، فرمانده جبهه استالینگراد شوروی اوایل ماه اکتبر طرحی را برای یک ضدحمله گسترده ارائه کرد که بر اساس آن ارتش سرخ با حمله از سر پل‌های رود دن در شمال و ناحیه دریاچه در جنوب استالینگراد، ارتش ششم ورماخت را به محاصره درمی‌آورد. این طرح به دنبال رخنه عمیق ۹۰ تا ۱۲۰ کیلومتری نیروهای
طرح به دنبال رخنه عمیق ۹۰ تا ۱۲۰ کیلومتری نیروهای زرهی شوروی از مواضع نیروهای رومانیایی تا ناحیه کالاچ در پشت سر ارتش ششم ورماخت بود. گئورگی ژوکوف، نایب فرمانده کل ارتش سرخ با طرح یریومنکو موافقت، آن را هر چه بیشتر با قوای زرهی تقویت و استالین را بر امکان‌پذیر بودن آن متقاعد کرد. اجرای این عملیات در ابتدا برای اواخر ماه اکتبر برنامه‌ریزی شد اما تا میانه ماه نوامبر به تعویق افتاد. این ضد حمله موسوم به عملیات "اورانوس" به دنبال محاصره و انهدام نیروهای محور در مقابل استالینگراد بود. این حرکت با عملیات "زحل"
مقابل استالینگراد بود. این حرکت با عملیات "زحل" برای پیشروی به سمت روستوف در جنوب غربی برای قطع مسیر پشت سر نیروهای آلمانی در شمال قفقاز و انهدام تمامی گروه ارتش‌های آ و ب ورماخت، ادامه میافت. همزمان جبهه‌های غربی و کالینین شوروی عملیات "مارس" را علیه گروه ارتش مرکز ورماخت به انجام می‌رساند تا ضمن پس‌گرفتن برخی اراضی، در انتقال نیروهای کمکی آلمان به مناطق جنوبی اختلال ایجاد کند. شوروی جبهه جنوب غربی جدیدی تحت فرماندهی ارتشبد نیکولای واتوتین به منظور ایفای نقش انبر شمالی علیه ارتش سوم رومانی، تشکیل داد.
نقش انبر شمالی علیه ارتش سوم رومانی، تشکیل داد. شوروی اوایل ماه نوامبر ارتش بازسازی‌شده پنجم تانک خود به شکل مخفیانه به سرپل سرافیموویچ بر رود دن در شمال غربی استالینگراد منتقل کرد. در جناح جنوبی ارتش‌های پنجاه‌ویکم و پنجاه‌وهفتم جبهه استالینگراد شوروی انبر دیگر را علیه ارتش چهارم رومانی به اجرا می‌گذاشتند. برخلاف ضدحملات پیشین، شوروی ماه‌ها بر روی این طرح کار کرده بود و برای اجرای آن از بسیاری از نیروهای باتجربه و آموزش‌دیده استفاده می‌کرد. آلمانی‌ها همچنین از ضعف نیروهای متحد خود در دفاع از جناحین حمله
از ضعف نیروهای متحد خود در دفاع از جناحین حمله به استالینگراد آگاه بودند اما تقویت آن را به پس از تصرف شهر موکول می‌کردند. بر مبنای گزارش اطلاعاتی روز ۶ نوامبر بخش ارتش‌های خارجی شرق نیروی زمینی آلمان، تصور می‌شد شوروی از توان کافی برای یک تهاجم عمده در جنوب برخوردار نیست. یکی از دلایل این مسئله کارزار اطلاعاتی شوروی در القای اطلاعات غلط مبنی بر نبود قصدی برای تهاجم عمده ارتش سرخ در جنوب بود. اجرای برخی عملیات‌های تهاجمی در قسمت‌های مرکزی و شمالی خط مقدم و استقرار نیروهای ذخیره راهبردی شوروی در ناحیه مسکو
استقرار نیروهای ذخیره راهبردی شوروی در ناحیه مسکو تقویت‌کننده این فریب بود. تا روز ۱۲ نوامبر فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان می‌پنداشت تمرکز نیروهای دشمن در مقابل ارتش سوم رومانی در شمال استالینگراد تنها برای یک حمله کم‌عمق برای قطع کردن خط آهن این شهر است. ,سپاه ۴۸ زرهی ورماخت به عنوان نیروی ذخیره پشت سر نیروهای رومانیایی و ایتالیایی قرار داشت. این سپاه شرایط مناسبی نداشت و برای لشکر بیست و دوم زرهی آن تنها ۲۴ تانک عملیاتی باقی مانده بود. این سپاه در همراهی با لشکر چهاردهم زرهی ورماخت با ۵۱ تانک دیگر، کار
با لشکر چهاردهم زرهی ورماخت با ۵۱ تانک دیگر، کار دشواری در مقابل چهار سپاه متحرک شوروی با ۶۶۰ تانک داشت. در مجموع در این هنگام ارتش سرخ در ناحیه استالینگراد برتری عددی دو به یک داشت. اجرای ضد حمله. جبهه جنوب غربی شوروی روز ۱۹ نوامبر تهاجم خود را آغاز کرد. نیروهای رومانیایی که از تسلیحات ضد تانک و قوای ذخیره مؤثر برخوردار نبودند و به راحتی درهم‌کوبیده شدند. ارتش پنجم تانک شوروی بیشتر نیروهای سه لشکر رومانیایی شامل ۲۷ هزار نفر را به اسارت گرفت و وارد شکاف ایجاد شده در خط دشمن شد. دو سپاه این ارتش هر روز ۷۰
شده در خط دشمن شد. دو سپاه این ارتش هر روز ۷۰ کیلومتر رو به جنوب پیش رفتند و تا روز ۲۲ نوامبر خود را به کالاچ در کرانه رود دن رساندند. پیش از که آلمانی‌ها قادر به انهدام پل‌ها شوند، نیروهای شوروی سرپلی بر رود به دست آوردند و روز بعد از گذشتند. روز ۲۳ نوامبر با اتصال سپاه ۲۶ تانک ارتش پنجم تانک از جبهه جنوب غربی شوروی به سپاه ۴ مکانیزه ارتش پنجاه‌وهفتم از جبهه استالینگراد شوروی در سووتسکویه در جنوب غربی کالاچ، حلقه محاصره تکمیل شد تا ۲۲ لشکر نیروهای محور شامل ۳۳۰ هزار نفر از جمله تمامی ارتش ششم و یک سپاه از
۳۳۰ هزار نفر از جمله تمامی ارتش ششم و یک سپاه از ارتش چهارم زرهی ورماخت به دام بیفتند. شوروی برای اداره شمار زیاد محاصره‌شدگان از هفت ارتش تفنگ‌دار خود استفاده کرد؛ از این روز عملیات متعاقب آن مقیاس کوچک‌تری یافت. محاصره ارتش ششم. ارتش ششم قصد اقدام به شکستن محاصره را داشت اما هیتلر فرمان به حفظ استالینگراد به هر قیمت داد. پائولوس در ابتدا با اطاعت از فرمان پیشوا، اقدام به دفاع از مواضع خود در استالینگراد نمود و تلاشی برای خروج از محاصره صورت نداد. به هر حال وسایل نقلیه موتوری و حتی اسب کافی به منظور انجام
وسایل نقلیه موتوری و حتی اسب کافی به منظور انجام چنین کاری نیز در اختیار او نبود و با توجه به اتمام سوخت تانک‌ها، این عمل می‌بایست با یورش گسترده پیاده‌نظام در یک پهنه‌ای جغرافیایی مسطح در مقابل دشمنانی به خوبی تامین‌شده انجام می‌گرفت که به احتمال قریب به یقین به سلاخی نیروهایش منجر می‌گردید. تلاش ورماخت برای شکستن محاصره از بیرون. در عوض، گروه ارتش دن به فرماندهی فیلدمارشال اریش فون مانشتاین تشکیل شد تا محاصره را از بیرون بشکند و یک مسیر تدارکاتی برای ارتش ششم ورماخت باز کند. "لوفت‌وافه" موظف شد موقتاً تا
ششم ورماخت باز کند. "لوفت‌وافه" موظف شد موقتاً تا هنگام شکسته شدن محاصره، از راه هوایی به نیروهای در محاصره تدارکات رسانی کند. آلمان تمامی ظرفیت ترابری هوایی خود را بر این مسئله متمرکز کرد. به هر صورت با وجود وعده هرمان گورینگ، فرمانده کل "لوفت‌وافه" بر رساندن روزانه ۶۰۰ تن تدارکات، با توجه به کاستی‌ها از جمله کمبود ادوات و وضعیت ضعیف پایگاه‌های هوایی ناحیه عملیاتی، تنها حداکثر ۳۰۰ تن تدارکات در روز به محاصره‌شدگان رسید. دفاع ضدهوایی سازمان‌یافته شوروی خسارت سنگینی به هواگردهای ترابری آلمانی وارد آورد.
سنگینی به هواگردهای ترابری آلمانی وارد آورد. حدود ۷۳۰ هواگرد غیر ترابری آلمانی در میانه ماه نوامبر در منطقه قادر به کسب برتری هوایی در برابر بیش ۱۳۵۰ هواگرد دشمن نبود. در جریان تلاش برای تدارکات‌رسانی هوایی "لوفت‌وافه" بیش از ۴۸۰ هواگرد ترابری و بمب‌افکن تبدیل‌شده خود را از دست داد. عملیات وینترگویتر. فون مانشتاین از اوایل ماه دسامبر شروع به استقرار دو سپاه زرهی کرد؛ لشکرهای این دو سپاه از نقاط مختلف جبهه شرقی گرد آمدند. سپاه ۴۸ زرهی ورماخت در تلاقی رود دن و چیر در ۹۰ کیلومتری غرب استالینگراد و سپاه ۵۷
دن و چیر در ۹۰ کیلومتری غرب استالینگراد و سپاه ۵۷ زرهی ورماخت در کوتِلنیکوو در ۱۵۰ کیلومتری جنوب غربی آن قرار گرفتند. به هر صورت توان این یگان‌ها از پیش صرف شده بود و یک «سایه» بیش از آن‌ها نمانده بود. فون مانشتاین عملیات "وینترگویتر" برای شکستن حلقه محاصره را از روز ۱۲ دسامبر سال ۱۹۴۲ آغاز کرد. در ابتدا حرکت آلمانی‌ها به خوبی پیش رفت و لشکرهای ششم و بیست‌وسوم زرهی ورماخت روز بعد سرپلی بر رود آسکای به دست آوردند. با این حال مقاومت نیروهای شوروی رو به افزایش بود. شوروی ارتش دوم محافظ خود را از روز ۱۸ دسامبر
بود. شوروی ارتش دوم محافظ خود را از روز ۱۸ دسامبر به ناحیه منتقل کرد. شرایط زمستانی و پشتیبانی ناکافی هوایی وضعیت را برای آلمانی‌ها پیچیده‌تر می‌ساخت. با وجود دریافت لشکر هفتم زرهی به عنوان نیروی کمکی، سپاه ۵۷ زرهی ورماخت در نهایت نتوانست خط دشمن مقابل خود را بشکند. با وجود پیشروی ۵۰ کیلومتری عملیات "وینترگویتر" از روز ۲۱ دسامبر رسماً شکست خورد. ارتش‌های دوم محافظ و پنجاه‌ویکم شوروی روز ۲۴ دسامبر دست به ضدحمله زدند و از روز ۲۶ دسامبر سپاه ۵۷ زرهی ورماخت وادار به عقب‌نشینی به نقطه آغازین خود شد. در همین حال
به عقب‌نشینی به نقطه آغازین خود شد. در همین حال شوروی تهاجمی را با عنوان «عملیات ساترن کوچک» از روز ۱۶ دسامبر از دن به سمت غرب با هدف رخنه در مواضع آلمانی‌ها در روستوف آغاز نمود تا تلاش آن‌ها برای شکستن محاصره را ناکام سازد و کل گروه ارتش را همراه ۴۰۰ هزار نفر دیگر از نیروهای ورماخت در قفقاز به دام بیندازد. این عملیات به برخی اهداف خود دست یافت و فون مانشتاین را وادار به رها کردن عملیات "وینترگویتر" نمود اما نتوانست یگان‌های آلمانی در جنوب را به محاصره درآورد. تسلیم. از ماه دسامبر غذا، دارو و آب آلمانی‌های
تسلیم. از ماه دسامبر غذا، دارو و آب آلمانی‌های درون محاصره رو به پایان بود و ماه بعد، ژانویه سال ۱۹۴۳، بیشتر نیروهای پائولوس در وضعیت بیماری قرار داشتند. شوروی از اواخر ماه نوامبر تبلیغات گسترده‌ای برای ترغیب نیروهای در محاصره به تسلیم به پا کرده بود. هواگردهای شوروی صدها هزار برگه به زبان‌های آلمانی، رومانیایی و ایتالیایی با مضمون بی‌نتیجه بودن مقاومت، بر سر آن‌ها فرو ریختند و کمونیست‌های آلمانی در همکاری با شوروی با بلندگو هم میهنان خود را به تسلیم تشویق نمودند. هیچ‌یک از این اقدامات در بردارنده تأثیر بر
هیچ‌یک از این اقدامات در بردارنده تأثیر بر روی محاصره‌شدگان نبود. روز ۶ ژانویه سال ۱۹۴۳، دو هفته پس از شکست عملیات فن مانشتاین، ژنرال روکوسوفسکی به پائولوس پیشنهاد یک تسلیم شرافتمندانه را داد که تحت فشار شدید از سوی هیتلر، به آن بی‌اعتنایی شد. تهاجم نهایی ارتش سرخ با اسم رمز «عملیات حلقه» جهت انهدام نیروهای در محاصره از روز ۱۰ ژانویه آغاز شد. فشار مهاجمان از جانب غربی نیروهای پائولوس را به تدریج به داخل شهر عقب راند. همزمان ارتش شصت و دوم شوروی حملات خود از آن سوی رود را تشدید ساخته بود. نیروهای این ارتش
آن سوی رود را تشدید ساخته بود. نیروهای این ارتش روز ۲۶ ژانویه در ناحیه مامایف کورگان، ارتفاعی راهبردی در جنوب شهرک صنعتی به جبهه دن ملحق گشتند تا آلمانی‌ها را در شمال و جنوب شهر دو نیم کنند. با پیشروی قوای ارتش سرخ، پائولوس وادار می‌شد مکرراً قرارگاه‌های خود را رها و عقب‌نشینی نماید. در نهایت قرارگاه نیروهای آلمانی در زیرزمین یک فروشگاه در میدان "قهرمانان به خاک افتاده" مستقر گردید. روز ۳۱ ژانویه پائولوس پیامی از قرارگاه هیتلر دریافت کرد که او به او اطلاع می‌داد به درجه فیلدمارشالی ترفیع یافته است. پیام
می‌داد به درجه فیلدمارشالی ترفیع یافته است. پیام کاملاً روشن بود: تا کنون هیچ فیلدمارشال آلمانی به اسارت درنیامده است و پائولوس می‌بایست جهت اجتناب از خواری خودکشی کند. سربازان ارتش شصت و چهارم شوروی صبح روز ۳۱ ژانویه میدان «قهرمانان به خاک افتاده» را به محاصره درآورند. با عدم موفقیت تلاش برای شکستن محاصره، دیگر گزینه چندانی برای پائولوس باقی نمانده بود. یک افسر آلمانی با یک پرچم سفید به طرف دشمن رفت و شرایط تسلیم را به آن‌ها اعلام نمود. گروهی از سربازان ارتش سرخ تحت حفاظت وارد زیرزمین فروشگاهی که ستاد
ارتش سرخ تحت حفاظت وارد زیرزمین فروشگاهی که ستاد ارتش ششم ورماخت در آن قرار داشت، شدند. چند ساعت بعد، سربازان آلمانی در قسمت جنوبی شهر سلاح‌های خود را بر زمین نهادند. در قسمت شمالی نبرد شدید برای دو روز دیگر ادامه پیدا کرد. با پخش شدن تصاویر تسلیم پائولوس درگیری‌ها در آن نقطه نیز به پایان رسید. قریب به ۱۱۳ هزار نفر از نیروهای آلمانی و رومانیایی که پس از ضد حمله شوروی همچنان زنده بودند، به اسارت درآمدند. تلفات و خسارات. در جریان نبرد استالینگراد حدود ۱۹۰ هزار نفر در میدان نبرد و ۱۰۵ هزار نفر در اسارت متعاقب
نفر در میدان نبرد و ۱۰۵ هزار نفر در اسارت متعاقب آن یعنی مجموعاً ۲۹۵ هزار نفر از نیروهای آلمانی جان خود را از دست دادند. برآوردهای محافظه‌کار تلفات شوروی را ۴۷۹ هزار نفر دانسته‌اند؛ با این حال این میزان تا بیش از یک میلیون نفر نیز ذکر شده است. پاول وینترتون، خبرنگار بی‌بی‌سی که اجازه یافت روز ۴ فوریه سال ۱۹۴۳ از استالینگراد دیدن کند، در شرح خرابی‌های حاصل جنگ در این شهر گزارش می‌کند: «خیابان‌های استالینگراد، اگر بتوانید فضای بازبین خرابه‌ها را چنین بنامید، همچنان تمامی آثار جنگ را در خود دارند …
بنامید، همچنان تمامی آثار جنگ را در خود دارند … استالینگراد هیچگاه تعمیر نخواهد شد؛ این شهر می‌بایست از ابتدا دوباره ساخته شود. اما با این حال که تمامی ساختمان‌های آن تخریب شده است، زندگی همچنان در آن وجود دارد … آن‌ها مغرورترین مردان و زنانی هستند که تا کنون دیده‌ام. آن‌ها می‌دادند که کار فوق‌العاده‌ای انجام داده‌اند؛ آن را به خوبی انجام داده‌اند. شهر آن‌ها تخریب شده است اما آن‌ها با سرسختی مهاجمان را شکست داده‌اند.» پیامدها. در نوامبر سال ۱۹۴۳ در کنفرانس تهران، وینستون چرچیل نخست‌وزیر بریتانیا، شمشیری
تهران، وینستون چرچیل نخست‌وزیر بریتانیا، شمشیری ساخته شده در کشورش با نام «شمشیر استالینگراد» را به استالین اهدا نمود که بر تیغه آن این کلمات حک شده بود: «به شهروندان استالینگراد با قلبهای پولادینشان، هدیه‌ای از شاه جورج ششم، به‌عنوان نشان تکریم مردم بریتانیا.» ارتش سرخ با پیروزی در این نبرد، راه رسیدن به قدرت جهانی را برای شوروی هموار ساخت. موقعیت برتر شوروی، به مثابه طرف تعیین‌کننده در مذاکرات، در کنفرانس یالتا در فوریه ۱۹۴۵، ناشی از موقعیت آن در تناسب قوای نظامی جنگ جهانی بود.
جیمز ناکس پولک (۲ نوامبر ۱۷۹۵ – ۱۵ ژوئن ۱۸۴۹) یک وکیل و سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۱۸۴۵ تا ۱۸۴۹ به عنوان یازدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. او پیشتر از سال ۱۸۳۵ تا ۱۸۳۹ سیزدهمین رئیس مجلس نمایندگان بوده و از سال ۱۸۳۹ تا ۱۸۴۱ به عنوان فرماندار تنسی فعالیت می‌کرده است. او که تحت حمایت اندرو جکسون بود، یکی از از اعضای حزب دموکرات و از مدافعان دموکراسی جکسونی بود. پولک عمدتاً به دلیل گسترش قلمرو ایالات متحده از طریق جنگ آمریکا و مکزیک شناخته شده است. اوایل زندگی. جیمز ناکس پولک در ۲ نوامبر
شده است. اوایل زندگی. جیمز ناکس پولک در ۲ نوامبر ۱۷۹۵ در یک کلبه چوبی در پاینویل، کارولینای شمالی متولد شد. او اولین فرزند از ۱۰ فرزندی بود که در خانواده ای کشاورز به دنیا آمد. مادرش جین او را به نام پدرش جیمز ناکس نامگذاری کرد. پدرش ساموئل پولک یک کشاورز، برده‌دار و نقشه‌بردار اسکاتلندی-ایرلندی‌تبار بود. پولک‌ها در اواخر قرن هفدهم به آمریکا مهاجرت کرده بودند، ابتدا در کرانه شرقی مریلند ساکن شدند، اما بعداً به جنوب مرکزی پنسیلوانیا و سپس به کشور تپه کارولینا نقل مکان کردند. خانواده ناکس و پولک پرسبیترینیسم
نقل مکان کردند. خانواده ناکس و پولک پرسبیترینیسم بودند. در حالی که مادر پولک یک پروتستان مؤمن باقی ماند، پدرش ازکیل پولک یک خداپرست بود، پرسبیتریان جزمی را رد کرد. او از اعلام اعتقاد خود به مسیحیت در غسل تعمید پسرش خودداری کرد و وزیر نیز از تعمید جیمز جوان امتناع کرد. در سال ۱۸۰۳، ازکیل پولک چهار تن از فرزندان بزرگسال خود و خانواده‌هایشان را به منطقه رود داک در منطقه کنونی موری، تنسی هدایت کرد. ساموئل پولک و خانواده اش در سال ۱۸۰۶ دنبال کردند. قبیله پولک بر سیاست در شهرستان موری و شهر جدید کلمبیا مسلط بود.
سیاست در شهرستان موری و شهر جدید کلمبیا مسلط بود. ساموئل قاضی شهرستان شد و مهمانان خانه او اندرو جکسون بودند که قبلاً به عنوان قاضی و در کنگره خدمت کرده بود. هر دو ساموئل و ازکیل از حامیان سرسخت رئیس‌جمهور توماس جفرسون و مخالفان حزب فدرالیست بودند. پولک در کودکی از سلامت ضعیف رنج می‌برد، که در یک جامعه مرزی یک آسیب خاص محسوب می‌شود. پدرش او را نزد پزشک برجسته فیلادلفیا، دکتر فیلیپ سینگ فیزیک برای سنگ‌های ادراری برد. سفر با درد شدید جیمز قطع شد و دکتر افرایم مک داول از دنویل، کنتاکی، آنها را جراحی کرد. هیچ
مک داول از دنویل، کنتاکی، آنها را جراحی کرد. هیچ بیهوشی به جز برندی در دسترس نبود. این عمل موفقیت‌آمیز بود، اما ممکن است جیمز را ناتوان یا عقیم کرده باشد، زیرا او فرزندی نداشت. او به سرعت بهبود یافت و قوی تر شد. پدرش پیشنهاد داد که او را وارد یکی از مشاغل خود کند، اما او می‌خواست تحصیل کند و در سال ۱۸۱۳ در آکادمی پرسبیتری ثبت نام کرد. او در سال ۱۸۱۳ به عضویت کلیسای صهیون در نزدیکی خانه خود درآمد و در آکادمی کلیسای صهیون ثبت نام کرد. او سپس وارد آکادمی بردلی در مورفریزبورو، تنسی شد، جایی که ثابت کرد
بردلی در مورفریزبورو، تنسی شد، جایی که ثابت کرد دانش‌آموز امیدوارکننده‌ای است. در ژانویه ۱۸۱۶، پولک به عنوان دانشجوی ترم دوم در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل پذیرفته شد. خانواده پولک با دانشگاه و در آن زمان یک مدرسه کوچک با حدود ۸۰ دانشجو ارتباط داشتند. ساموئل عامل زمین آن در تنسی و پسر عموی او ویلیام پولک یک امین بود. هم اتاقی پولک ویلیام دان موزلی بود که اولین فرماندار فلوریدا شد. پولک به انجمن دیالکتیک پیوست، جایی که در مناظره‌ها شرکت کرد، رئیس آن شد، و هنر سخنوری را آموخت. در یک سخنرانی، او هشدار
و هنر سخنوری را آموخت. در یک سخنرانی، او هشدار داد که برخی از رهبران آمریکایی با آرمان‌های پادشاهی‌خواهی معاشقه می‌کنند و الکساندر همیلتون، دشمن جفرسون را متمایز می‌کنند. پولک در ماه مه ۱۸۱۸ با ممتاز فارغ‌التحصیل شد. پس از فارغ‌التحصیلی، پولک به نشویل، تنسی بازگشت تا تحت نظر وکیل مشهور، فلیکس گراندی، که اولین مربی او شد، حقوق بخواند. در ۲۰ سپتامبر ۱۸۱۹، او به عنوان منشی مجلس سنای ایالت تنسی انتخاب شد که سپس در مورفریزبورو و گراندی به عضویت آن انتخاب شده بود. او در سال ۱۸۲۱ بدون مخالفت مجدداً به عنوان منشی
او در سال ۱۸۲۱ بدون مخالفت مجدداً به عنوان منشی انتخاب شد و تا سال ۱۸۲۲ به خدمت ادامه داد. او آزادی خود را با یک دلار جریمه تضمین کرد. او دفتری را در شهرستان موری افتتاح کرد و به عنوان یک وکیل موفق بود، عمدتاً به دلیل بسیاری از موارد ناشی از وحشت سال ۱۸۱۹، یک افسردگی شدید. وکالت او به حرفه سیاسی او کمک مالی کرد. اوایل کار سیاسی. قانونگذار ایالت تنسی. زمانی که مجلس قانونگذاری جلسه خود را در سپتامبر ۱۸۲۲ به تعویق انداخت، پولک مشخص شد که نامزد مجلس نمایندگان تنسی باشد.انتخابات در اوت ۱۸۲۳ بود، تقریباً یک سال
باشد.انتخابات در اوت ۱۸۲۳ بود، تقریباً یک سال دیگر، و به او فرصت کافی برای مبارزات انتخاباتی داد. او که قبلاً در محلی به عنوان عضوی از ماسون‌ها درگیر بود، در شبه نظامیان تنسی به عنوان کاپیتان در هنگ سواره نظام تیپ ۵ مأمور شد. او بعداً به عنوان سرهنگ در کارکنان فرماندار ویلیام کارول منصوب شد و پس از آن اغلب به عنوان «سرهنگ» نامیده می‌شود. اگرچه بسیاری از رای‌دهندگان اعضای قبیله پولک بودند، این سیاستمدار جوان با انرژی کمپین خود را آغاز کرد. مردم سخنرانی پولک را دوست داشتند که باعث شد او را «ناپلئون استامپ»
را دوست داشتند که باعث شد او را «ناپلئون استامپ» نامگذاری کنند. در رأی‌گیری، جایی که پولک برای رأی‌دهندگانش نوشیدنی‌های الکلی فراهم کرد، ویلیام یانسی را شکست داد. از اوایل سال ۱۸۲۲، پولک از سارا چایلدرس خواستگاری کرد - آنها سال بعد نامزد کردند و در ۱ ژانویه ۱۸۲۴ در مورفریزبورو ازدواج کردند. سارا پولک با تحصیلات بسیار بهتر از بسیاری از زنان زمان خود، به ویژه در تنسی مرزی، از یکی از برجسته‌ترین خانواده‌های ایالت بود. در طول فعالیت سیاسی جیمز، سارا به شوهرش در سخنرانی‌هایش کمک می‌کرد، در مورد مسائل سیاسی به
سخنرانی‌هایش کمک می‌کرد، در مورد مسائل سیاسی به او مشاوره می‌داد، و نقش فعالی در مبارزات انتخاباتی او داشت. راولی خاطرنشان کرد که ظرافت، هوش و گفتگوی جذاب سارا پولک به جبران رفتار اغلب سختگیرانه شوهرش کمک کرد. اولین مربی پولک گراندی بود، اما در مجلس قانونگذاری، پولک به‌طور فزاینده‌ای با او در مورد مسائلی مانند اصلاحات ارضی مخالفت کرد و از سیاست‌های اندرو جکسون حمایت کرد، که در آن زمان یک قهرمان نظامی برای پیروزی در نبرد نیواورلئان (۱۸۱۵) بود. جکسون دوست خانوادگی پولک‌ها و بچه‌ها بود - شواهدی وجود دارد که
پولک‌ها و بچه‌ها بود - شواهدی وجود دارد که سارا پولک و خواهران و برادرانش او را «عمو اندرو» صدا می‌زدند - و جیمز پولک به سرعت از جاه‌طلبی‌های او برای ریاست‌جمهوری در سال ۱۸۲۴ حمایت کرد. به عنوان سناتور ایالات متحده در سال ۱۸۲۳ (تا سال ۱۹۱۳، قانونگذاران، نه مردم، سناتورهای منتخب)، نام جکسون در نامزدی قرار گرفت. پولک از متحدان معمول خود جدا شد و رای خود را به جکسون داد که برنده شد. کرسی سنا شانس ریاست جمهوری جکسون را با دادن تجربه سیاسی کنونی برای مطابقت با دستاوردهای نظامی وی افزایش داد. این اتحاد آغاز شد
دستاوردهای نظامی وی افزایش داد. این اتحاد آغاز شد که تا زمان مرگ جکسون در اوایل ریاست جمهوری پولک ادامه داشت. پولک در بسیاری از دوران فعالیت سیاسی خود، بر اساس نام مستعار جکسون، «هیکوری پیر» به «هیکوری جوان» معروف بود. حرفه سیاسی پولک به همان اندازه به جکسون وابسته بود که نام مستعار او نشان می‌دهد. در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده در سال ۱۸۲۴، جکسون بیشترین آرای الکترال را به دست آورد (او در آرای مردمی نیز پیشتاز بود) اما از آنجایی که اکثریت را در کالج الکترال به دست نیاورد، انتخابات به مجلس نمایندگان
الکترال به دست نیاورد، انتخابات به مجلس نمایندگان ایالات متحده فرستاده شد که وزیر را انتخاب کرد. از ایالت جان کوئینسی آدامز، که از هرکدام بیشترین امتیاز را دریافت کرده بود. پولک، مانند سایر حامیان جکسون، بر این باور بود که هنری کلی، رئیس مجلس، حمایت خود را به عنوان نفر چهارم (مجلس می‌تواند از بین سه نفر برتر انتخاب کند) با آدامز در یک معامله فاسد در ازای وزیر جدید معاوضه کرده است. پولک در اوت ۱۸۲۴ نامزدی خود را برای انتخابات سال بعد مجلس نمایندگان از ناحیه ششم کنگره تنسی اعلام کرده بود. این ناحیه از جنوب
ششم کنگره تنسی اعلام کرده بود. این ناحیه از جنوب شهرستان موری تا خط آلاباما امتداد داشت و از پنج نامزد انتخابات گسترده انتظار می‌رفت. پولک چنان شدید مبارزات انتخاباتی کرد که سارا نگران سلامتی او شد. در طول مبارزات انتخاباتی، مخالفان پولک گفتند که پولک در سن ۲۹ سالگی برای مسئولیت یک کرسی در مجلس بسیار جوان بود، اما او با ۳٬۶۶۹ رای از ۱۰٬۴۴۰ رای در انتخابات پیروز شد و در اواخر همان سال کرسی خود را در کنگره به دست آورد. شاگرد جکسون. وقتی پولک برای جلسه عادی کنگره در دسامبر ۱۸۲۵ وارد واشینگتن دی سی شد، در
کنگره در دسامبر ۱۸۲۵ وارد واشینگتن دی سی شد، در پانسیون بنجامین برچ به همراه سایر نمایندگان تنسی، از جمله سام هیوستون، اتاق گرفت. پولک اولین سخنرانی مهم خود را در ۱۳ مارس ۱۸۲۶ ایراد کرد که در آن گفت که کالج الکترال باید لغو شود و رئیس‌جمهور باید با رای مردم انتخاب شود. پولک که در مورد معامله فاسد بین آدامز و کلی ناراحت بود، به یک منتقد سرسخت دولت آدامز تبدیل شد و اغلب علیه سیاست‌های آن رای می‌داد. سارا پولک در اولین سال حضور همسرش در کنگره در خانه در کلمبیا ماند، اما در دسامبر ۱۸۲۶ او را به واشینگتن همراهی
ماند، اما در دسامبر ۱۸۲۶ او را به واشینگتن همراهی کرد. او در مکاتباتش به او کمک کرد و برای شنیدن سخنان جیمز آمد. پولک در سال ۱۸۲۷ مجدداً در انتخابات پیروز شد و به مخالفت با دولت آدامز ادامه داد. او همچنان در ارتباط نزدیک با جکسون بود و زمانی که جکسون در سال ۱۸۲۸ برای ریاست جمهوری نامزد شد، پولک مشاوری در مبارزات انتخاباتی او بود. پس از پیروزی جکسون بر آدامز، پولک به یکی از برجسته‌ترین و وفادارترین حامیان رئیس‌جمهور جدید تبدیل شد. پولک که از جانب جکسون کار می‌کرد، با موفقیت با «بهبودهای داخلی» با بودجه
می‌کرد، با موفقیت با «بهبودهای داخلی» با بودجه فدرال مانند جاده پیشنهادی بافلو به نیواورلئان مخالفت کرد و از وتوی جکسون در جاده میسویل در می ۱۸۳۰ خرسند شد، زمانی که جکسون لایحه ای را برای تأمین مالی توسعه جاده مسدود کرد.کاملاً در یک ایالت، کنتاکی، آن را خلاف قانون اساسی می‌داند. مخالفان جکسون ادعا کردند که پیام وتو، که به شدت از تمایل کنگره برای تصویب پروژه‌های بشکه گوشت خوک شکایت می‌کرد، توسط پولک نوشته شده بود، اما او این موضوع را رد کرد و اظهار داشت که این پیام کاملاً از رئیس‌جمهور بود. پولک به عنوان
این پیام کاملاً از رئیس‌جمهور بود. پولک به عنوان برجسته‌ترین متحد جکسون در مجلس در «جنگ بانکی» که به دلیل مخالفت جکسون با مجوز مجدد بانک دوم ایالات متحده توسعه یافت، خدمت کرد. بانک دوم، به ریاست نیکولاس بیدل از فیلادلفیا، نه تنها دلارهای فدرال را در اختیار داشت، بلکه بخش عمده ای از اعتبارات ایالات متحده را کنترل می‌کرد، زیرا می‌توانست ارز صادر شده توسط بانک‌های محلی را برای بازخرید طلا یا نقره ارائه دهد. برخی از غربی‌ها، از جمله جکسون، با بانک دوم مخالفت کردند و آن را انحصاری می‌دانستند که به نفع شرقی‌ها
و آن را انحصاری می‌دانستند که به نفع شرقی‌ها عمل می‌کرد. پولک، به عنوان یکی از اعضای کمیته راه و روش مجلس، تحقیقاتی را در مورد بانک دوم انجام داد، و اگرچه کمیته به لایحه ای برای تجدید اساسنامه بانک رای داد (که در سال ۱۸۳۶ منقضی می‌شود)، پولک یک گزارش اقلیت قوی در محکومیت بانک صادر کرد. این لایحه در سال ۱۸۳۲ به تصویب کنگره رسید، اما جکسون آن را وتو کرد و کنگره نتوانست وتو را لغو کند. اقدام جکسون در واشینگتن بسیار بحث‌برانگیز بود، اما از حمایت عمومی قابل توجهی برخوردار بود، و او به راحتی در سال ۱۸۳۲ دوباره
برخوردار بود، و او به راحتی در سال ۱۸۳۲ دوباره انتخاب شد. مانند بسیاری از جنوبی‌ها، پولک طرفدار تعرفه‌های پایین برای کالاهای وارداتی بود و در ابتدا با مخالفت جان سی. کلهون با تعرفه‌های زشت در طول بحران ابطال ۱۸۳۲–۱۸۳۳ همدردی کرد، اما زمانی که کلهون به طرفداری از جدایی حرکت کرد، به سمت جکسون رفت. پس از آن، پولک به جکسون وفادار ماند، زیرا رئیس‌جمهور به دنبال اعمال قدرت فدرال بود. پولک جدایی را محکوم کرد و از لایحه نیرو علیه کارولینای جنوبی حمایت کرد، که ادعای صلاحیت لغو تعرفه‌های فدرال را داشت. این موضوع
صلاحیت لغو تعرفه‌های فدرال را داشت. این موضوع توسط کنگره با تصویب یک تعرفه سازش حل و فصل شد. راه و روش کرسی و رئیس مجلس. در دسامبر ۱۸۳۳، پس از انتخاب شدن برای پنجمین دوره متوالی، پولک، با حمایت جکسون، رئیس راه‌ها و ابزارها شد، که موقعیتی قدرتمند در مجلس بود. در آن موقعیت، پولک از برداشت جکسون از بودجه فدرال از بانک دوم حمایت کرد. کمیته پولک گزارشی منتشر کرد که در آن امور مالی بانک دوم و دیگری از اقدامات جکسون علیه آن حمایت کرد. در آوریل ۱۸۳۴، کمیته راه‌ها و ابزارها، لایحه‌ای را برای تنظیم بانک‌های سپرده
و ابزارها، لایحه‌ای را برای تنظیم بانک‌های سپرده دولتی گزارش کرد، که پس از تصویب، جکسون را قادر ساخت وجوه را در بانک‌های حیوانات خانگی سپرده‌گذاری کند و پولک قانونی را تصویب کرد که اجازه فروش سهام دولت در بانک دوم را می‌داد. در ژوئن ۱۸۳۴، اندرو استیونسون، رئیس مجلس نمایندگان، از کنگره استعفا داد تا وزیر بریتانیا شود. با حمایت جکسون، پولک در برابر همکار تنسی، جان بل، شاگرد کلهون، ریچارد هنری وایلد، و جوئل بارلو ساترلند از پنسیلوانیا، به عنوان سخنران نامزد شد. پس از ده رای، بل که از حمایت بسیاری از مخالفان
پس از ده رای، بل که از حمایت بسیاری از مخالفان دولت برخوردار بود، پولک را شکست داد. جکسون در آغاز کنگره بعدی در دسامبر ۱۸۳۵، برای انتخاب پولک به عنوان رئیس مجلس، در نامه ای به پولک اطمینان داد که قصد دارد او را بسوزاند که نیوانگلند از او برای رئیس مجلس حمایت خواهد کرد. آنها موفق بودند. پولک بل را شکست داد تا رئیس مجلس شود. به گفته توماس ام. لئونارد، «در سال ۱۸۳۶، در حالی که به عنوان رئیس مجلس نمایندگان خدمت می‌کرد، پولک به اوج فعالیت خود در کنگره نزدیک شد. او در مرکز دموکراسی جکسونی در صحن مجلس قرار داشت،