payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را معرفی کند. در اوایل دهه ۶۰ فیلیپ موریس مارلبروی محلی (Marlboro Country) را ابداع کرد و تصویر عمومی شیک مارلبرو (نرم همچون ماه مه) را تبدیل به کابوی‌هایی تنومند با عنوان که مردان مارلبرو (Marlboro Men) کرد. این حربه تبلیغاتی به همراه آگهی‌های بازرگانی تلویزیونی باعث شد فیلیپ موریس بازار را در دست بگیرد. شعارهای مارلبرو همواره آمیخته با سه عنصر بوده‌اند قرمز، مناظر غرب آمریکا و کابویی تنومند. این سه عنصر، چه با هم و چه جدا از هم با عنوان مارلبرو شناخته می‌شوند هرچند که حتی نامی از از دیگر روش‌های تبلیغاتی
هرچند که حتی نامی از از دیگر روش‌های تبلیغاتی مارلبرو می‌توان به Marlboro Miles اشاره کرد. در این طرح که یک فروش زنجیره‌ای به حساب می‌آید بالای بارکد هر بسته Marlboro Miles نوشته می‌شود. شما با ارسال آن قسمت می‌توانید از طریق وسایلی با آرم مارلبرو خریداری نمایید. این وسایل شامل طیف وسیعی می‌باشد، از وسایل آشپزی گرفته تا لباس و فندک و… این شیوه که می‌توان آن را تقلیدی از کمپانی Camel دانست در سال ۲۰۰۶ معرفی شد. گونه‌ها. تا تاریخ ۱۶ اوت ۲۰۰۵: منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخه ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۶.
سوغات یا ره‌آورد کالایی است که مسافران و گردشگران از یک شهر، روستا یا منطقه‌ می‌خرند تا پس از بازگشت از سفر به بستگان، دوستان یا آشنایان هدیه دهند. ره‌آوردها معمولاً جزء صنایع دستی، محصولات صنعتی و مواد غذایی ساخته شده در نواحی جغرافیایی هستند. واژه‌شناسی و ادبیات. سوغات وام‌واژه‌ای ترکی است به معنای تحفه. سوغات. سعدی شاعر قرن هفتم قمری سروده‌است: ره‌آورد. ره‌آورد به معنای سوغات، ارمغان و هر چیزی که چون شخصی از جایی بیاید برای کسی بیاورد اگر چه حتی چند بیت از نظم و نثر باشد. ره‌آورد کنایه از چیزی است که چون
نظم و نثر باشد. ره‌آورد کنایه از چیزی است که چون کسی از جایی بیاید به طریق تحفه آورد و سوغات نیز گویند. راه آورد را با نام‌های عراضه، سوغات، سوغاتی، سوغاتی، لهنه، ارمغان و هدیه نیز می‌شناسند. مولوی در این باره سروده‌است: ره آورد شهرهای ایران. سی سخت: عسل ، گردو، بادام، کشمش، مویز، الوبخار معانی دیگر. در ادبیات و عرفان به یادگاری‌های معنوِی و مکاشفات نیز ره‌آورد گفته‌اند.
برپایهٔ استان‌ها. البرز. کرج: توت، انگور، فندق، سنجد، خرمالو، زردآلو، عناب، ازگیل، انار، گوجه سبز، سیب، آلو برغان، مرکبات، قالی، قالیچه، جاجیم، گلیم، چرم، سفال، آبگوشت، آش جو و آش دوغ طالقان: خورشت عدس طالقان، حلیم، لبنیات، پنیر طالقان و عسل کوهی ساوجبلاغ: گردو، بادام، چرم و کباب ساوجبلاغ خراسان رضوی. تربت حیدریه: زعفران، ابریشم، پسته، بادام، گردو، حلوا جوزی خراسان شمالی. بجنورد: آبنبات، (شکر پنیر)، قره‌قروت ٬سفره کردی، چاروق جاجرم: کلاه جاجرمی و خربزه جاجرم درق: سمنو شیروان: شیره انگور، عسل فارس. ۱_ زرقان:
درق: سمنو شیروان: شیره انگور، عسل فارس. ۱_ زرقان: حلوا ارده، شیره انگور، گندم، جو، ذرت، انگور وکشمش، سیفی جات، سبزیجات
آلتریا شرکت آمریکایی است که یکی از بزرگترین تولیدکنندگان تنباکو و سیگار در جهان می‌باشد. آلتریا همچنین در زمینه تولید انواع نوشیدنی‌های الکلی نیز فعالیت گسترده‌ای دارد و یکی از بزرگترین عرضه‌کنندگان شراب در ایالات متحده آمریکا به‌شمار می‌آید. دفتر مرکزی این شرکت، در شهر هنریکو کانتی، ویرجینیا قرار دارد. این شرکت جزئی از میانگین صنعتی داو جونز و نیز اس اند پی ۵۰۰ است و شعبه فیلیپ موریس آمریکا از سیگار مارلبورو از دارایی‌های این شرکت محسوب می‌شود.
تربت یا مُهر تکه‌ای گِل شکل داده شده است که مسلمانان شیعه هنگام نماز بر آن سجده می‌کنند. محمد پیامبراسلام نیز بر خاک و ریگ و حصیر بافتنی از لیف خرما سجده می‌کرد. در روایات شیعه متعدد آمده که پیامبر یارانش را به سجده بر خاک و امثالهم امر می‌کرد. جعفر صادق در مورد سجده برخاک می‌گوید: «سجده باید بر زمین پاک یا آنچه در آن می‌روید، به شرطی که خوردنی و پوشیدنی نباشد انجام شود». مثلاً سجده روی فرش که وسیله مصرفی انسان است جایز نیست. سجده‌گاه پیامبر اسلام. حدیث نبوی که منابع شیعه و سنی نقل کرده‌اند: جعلت لي الأرض
که منابع شیعه و سنی نقل کرده‌اند: جعلت لي الأرض مسجداً و طهورا زمین را به‌عنوان سجده‌گاه و پاک‌کننده قرار داد. پیامبر اسلام شیوهٔ سجده کردن را به اصحاب آموخته است البته حدیث صحیحی نقل نشده که در زمان رسول‌الله از مهر استفاده کنند و صحن مسجد رسول‌الله از حصیر برگ خرما بوده است. وائل (از صحابه) نقل می‌کند که پیامبر را دید درحالی‌که پیشانی خویش را به هنگام سجده بر روی زمین گذارده است. ابوهریره و ابوسعید خدری نیز در روایاتی جداگانه می‌گویند که بر اثر بارش باران، خاک تر شده بود، با این حال رسول خدا بر روی زمین
خاک تر شده بود، با این حال رسول خدا بر روی زمین سجده نمود و ما اثر آن را را بر پیشانی او دیدیم. عایشه می‌گوید رسول خدا به هنگام سجده پیشانی خویش را با چیزی نمی‌پوشاند. سجده‌گاه شیعیان. شیعیان مطابق آموزه‌ای اهل بیت معتقدند که در شرایط عادی و در غیر حالت اضطرار، باید بر روی زمین و اجزای آن یا آنچه که از آن می‌روید، به استثنای خوراکی‌ها و آنچه که برای تهیه لباس بکار می‌روند، سجده کرد. شیعیان دلائل و روایات فراوانی در خصوص سجده‌گاه انسان از اهل بیت مورد استناد قرار می‌دهند. به عنوان نمونه هشام بن حکم از جعفر
قرار می‌دهند. به عنوان نمونه هشام بن حکم از جعفر صادق خواست تا او را از چیزهائی که سجده بر آنها صحیح است آگاه کند، جعفر صادق در پاسخ گفت: «سجده بر هیچ چیز جائز نیست، مگر بر زمین و آنچه زمین آن را می‌رویاند، به غیر از چیزهائی که خورده می‌شوند یا پوشیده می‌گردند.» از نظر علمای شیعه، سجده بر هر خاکی بدون اشکال است، اما برای تربت حسین بن علی مزیت قائل شده و سجده بر آن را مستحب دانسته‌اند. اهمیت نمادین. تربت به معنای «خاک» است همان ماده‌ای که خداوند برای خلق زمین و نوع بشر از آن استفاده کرد. تربت همچنین
خلق زمین و نوع بشر از آن استفاده کرد. تربت همچنین می‌تواند جایگزین آب در نبود آن برای وضو استفاده شود عملی که به تیمم معروف است. همچنین یک جسد در نهایت پس از مرگ به خاک تبدیل می‌شود. نظر اهل سنت. اهل سنت استفاده از تربت را به عنوان بدعت رد می‌کنند و می‌گویند محمد و اصحابش هرگز لوح گلی (یا هر چیز کوچک دیگری) را حمل نکرده‌اند که در هنگام سجده پیشانی بر آن بگذارند. آنها خاطرنشان می‌کنند بسیاری از مهرهایی که شیعیان استفاده می‌کنند بر آنها دعاهایی را بر شخصیت‌های مورد احترام خود حک کرده‌اند مانند «یا حسین» «یا
مورد احترام خود حک کرده‌اند مانند «یا حسین» «یا زهرا» «یا مهدی» که ممکن است شرک تلقی شود. ابن تیمیه در مجمع الفتوا فتوا داد که نماز بر تربتی که از محل شهادت امام حسین بیاید بدعت است.
مثنوی طریق‌التّحقیق از جملهٔ آثار منسوب به حکیم سنایی غزنوی‌ست. این اثر توسط محمدتقی مدرس رضوی در کتاب «مثنوی‌های سنایی» در سال ۱۳۴۸ توسط انتشارات دانشگاه تهران‌ چاپ شده است. به عنوان نمونه، بخش‌هایی از این اثر بدین قرارست: منابع. Bo Utas, "Tariq ut-tahqiq." A Sufi Mathnavi ascribed to Hakim Sana’i of Ghazna and probably composed by Ahmad b. al-Hasan b. Muhammad an-Naxcavani. A critical edition, with a history of the text and a commentary (= Scandinavian Institute of Asian Studies Monograph Series, 13),
Institute of Asian Studies Monograph Series, 13), Lund 1973. 243, 55 pp. Bo Utas, "A Persian Sufi Poem: Vocabulary and Terminology". Scandinavian Institute of Asian Studies Monograph Series, Curzon Press, 1977.
مهر می‌تواند به موارد زیر اشاره کند: شهر مهر شهرستان مهر
گُشنَسب‌داد ملقب به نخوراگ از سرداران ایران قدیم بود. مقتدرترین نجبای ایران در زمان پیروز یکم دو تن بودند: یکی زرمهر یا سوخرا، فرمانروای سیستان، از خانوادهٔ بزرگ کارن و دیگری شاهپور که از مردم ری و خاندان مشهور مهران بود. پس از کشته شدن پیروز در جنگ با هفتالیان این دو سردار که با لشکری بزرگ در ایبری و ارمنستان به جنگ مشغول بودند با عجله به تیسفون برگشتند تا نفوذ خود را در انتخاب پادشاه جدید به کار ببرند. بلاش برادر پیروز انتخاب شد و در زمان سلطنت این پادشاه فرمانروای حقیقی ایران زرمهر بود. او با وهن صلح
فرمانروای حقیقی ایران زرمهر بود. او با وهن صلح کرد. زرمهر گشنسب‌داد را مأمور مذاکره با ارمنیان نموده بود. او در ضمن صحبت با وهن ممیکونی رئیس یاغیان ارمنی چنین گفت: «پیروز کشوری چندان آباد و مستقل را تسلیم هفتالیان کرد و تا تسلط این طایفه باقی است کشور ایران از قید عبودیت و زنجیر هولناک اسارت نجات نخواهد یافت.» ارمنیان توانستند از موقع استفاده کنند و شرائط صلحی که وهن تحصیل کرد نشان می‌دهد که عیسویان متعصب تر از زرتشتیان بوده‌اند زیرا نه فقط وهن آزادی کامل دیانت مسیح را طلب کرد بلکه درخواست نمود که دیانت
دیانت مسیح را طلب کرد بلکه درخواست نمود که دیانت زرتشت در ارمنستان ملغی شود و آتشکده‌های آنجا را خراب کنند.
سوخرا پسر کارن پسر سوخرا که با نام‌های سرخاب، سوفرا و سرافرا و گاه زرمهر نیز شناخته شده، فرمانروای سیستان در زمان ساسانیان و از آزادگان (اشراف) بزرگ ایران در اواخر سده ۵ میلادی بود. وی از خانوادهٔ کارن و زادگاهش ناحیه اردشیرخوره در پارس بود. او در زمان پادشاهی پیروز یکم (۴۵۷–۴۸۴), بلاش (۴۸۴ – ۴۸۸) و قباد یکم (۴۸۸–۴۹۶) می‌زیست. او بسیاری از مواقع در منابع با پدرش (زرمهر هزاررفت) و پسرش (زرمهر کارن) اشتباه گرفته می‌شود. مقتدرترین نجبای ایران در زمان پیروز یکم دو تن بودند یکی زرمهر یا سوخرا، و دیگری شاپور
یکم دو تن بودند یکی زرمهر یا سوخرا، و دیگری شاپور مهران که از مردم ری و خاندان مهران بود. پس از کشته شدن پیروز در جنگ با هپتالیان این دو سردار که با لشکری بزرگ در ایبریای قفقاز و ارمنستان به جنگ مشغول بودند، با عجله به تیسفون برگشتند تا نفوذ خود را در انتخاب پادشاه جدید به کار ببرند. زرمهر در رویارویی با ارمنیان، گشنسب‌داد را مأمور مذاکره با آنان کرد. وی لقب هزارپت داشت. او با واهان مامیکونیان، رئیس شورشیان ارمنی، صلح کرد. بعد از پیروز، بلاش برادر پیروز، انتخاب شد و در زمان سلطنت این پادشاه فرمانروای حقیقی
شد و در زمان سلطنت این پادشاه فرمانروای حقیقی ایران زرمهر بود. او از ابتدای سلطنت بلاش به سال ۴۸۴ تا ۴۸۸ میلادی عهده‌دار مقام وزارت بود. بلاش با اینکه نیک نهاد بود مردی نبود که کشور ایران در آن وقت به وجود او احتیاج داشت. ناخرسندی بزرگان تعمیم یافت و پس از چهار سال سلطنت بلاش را برکنار و کور کرده و قباد یکم را بر تخت سلطنت نشاندند. بلاشک محرک اصلی این انقلاب زرمهر بود. سوفرا و زرمهر در شاهنامه فردوسی. بنابر شاهنامه فردوسی، با وجود خردسالی قباد و اقبال ایرانیان به سوفرای برای شاهی سوفرای نمی‌پذیرد، اما پس
به سوفرای برای شاهی سوفرای نمی‌پذیرد، اما پس از بزرگ‌شدن قباد، به دلیل بدگویی بدخواهان دستور قتل سوفرای را می‌دهد. قتل سوفرای به شورش و ناآرامی می‌انجامد و تا دستگیری قباد ادامه می‌یابد. قباد را بسته و به زرمهر کارن پسر سوفرای می‌دهند تا انتقام پدر را بستاند اما زرمهر او را می‌بخشد زیرا کسی را جز او مناسب شاهی نمی‌دید و با مهر به قباد نگاه می‌کرد. این گفتار دو بار در شاهنامه آمده یک بار مفصل و یک بار به صورت خلاصه آمده‌است. مرگ. پس از بلاش، قباد یکم پسر پیروز به شاهی رسید. قباد توانست با کمک سوخرا بر
پیروز به شاهی رسید. قباد توانست با کمک سوخرا بر بسیاری از نابسامانی‌ها و شورش‌ها پایان دهد. طبری در تاریخ خود می‌نویسد: «و چون بیشتر روزگار قباد سپری شد تدبیر ملک به دست سوخرا بود. مردم بدو گرویدند و قباد را سبک گرفتند و قباد تحمل این نکرد و بدان رضا نداد و به شاپور رازی که از خاندان مهران بود و اسپهبد ولایت ری بود نوشت که با سپاه خویش بیاید و چون بیامد حکایت سوخرا را با وی در میان نهاد و فرمان خویش دربارهٔ او بداد … پس از آن قباد بفرمود تا سوخرا را بکشند.» دو پسر او زرمهر و کارن پس از مرگ او در طبرستان،
دو پسر او زرمهر و کارن پس از مرگ او در طبرستان، ارمنستان و سیستان از عوامل پادشاهی ساسانی بودند. منابع. فهرست شخصیت‌های شاهنامه
ربع پرده نوعی فاصلهٔ موسیقایی است که تحت عنوان فواصل ریزپرده‌ای طبقه‌بندی می‌شود. ربع پرده کوچک‌تر از نیم‌پرده است. در موسیقی ایرانی، مقدار دقیقی برای این فاصله تعیین نشده‌است، اما با توجه به تئوری اعتدالیِ علینقی وزیری، می‌توان آن را معادل با ۵۰ سِنت (cent) گرفت. در تئوری موسیقی غربی فواصل ریزپرده‌ای (از جمله ربع پرده) تا قبل از موسیقی معاصر کاربرد نداشته‌اند. در موسیقی ایرانی، به کسانی که می‌توانند گام‌های ایرانی را به درستی بخوانند، «ربعِ پرده‌خوان» گفته می‌شود. موسیقی ایرانی. در متون قدیمی، فاصله‌های
می‌شود. موسیقی ایرانی. در متون قدیمی، فاصله‌های ریزپرده‌ای (که کمتر از نیم‌پرده طول دارند، یا طولشان مضربی از نیم‌پرده‌ها نیست) بر اساس موقعیت انگشتان روی دستهٔ سازهایی مانند عود تعریف می‌شدند. به فواصل ریزپرده‌ای هم نام‌هایی نظیر «طنینی»، «مجنب» و «بقیه» داده می‌شد. طنینی معادل یک پرده و بقیه معادل نیم پرده بود و مجنب فاصله‌ای بین این دو بود اما اندازهٔ آن مضربی از یک چهارم پرده (ربع پرده) نبود. صفی‌الدین ارموی در کتاب "الادوار" هر فاصلهٔ اکتاو را شامل ۱۷ پرده نامید که برخی از آن‌ها فواصل ریزپرده‌ای
۱۷ پرده نامید که برخی از آن‌ها فواصل ریزپرده‌ای داشتند. برای مثال، فاصلهٔ دوم نیم‌بزرگ در این روش حدود ۱۸۰ سنت به دست می‌آمد. در دورهٔ قاجاریه و زمانی که تحول مقام به دستگاه رخ داد، تئوری موسیقی ایرانی هم تغییر کرد. در روش جدیدی که علینقی وزیری معرفی کرد، هر اکتاو به ۲۴ ربع پردهٔ مساوی متکی بود («تئوری تقسیم اکتاو به ۲۴ ربع پردهٔ تعدیل شده») و در آن فاصلهٔ دوم نیم‌بزرگ دقیقاً ۱۵۰ سنت به دست می‌آمد. اما تحقیقات مهدی برکشلی، مجید کیانی و داریوش طلایی روی سازهای نوازندگان ردیف موسیقی ایرانی نشان داد که کوک
نوازندگان ردیف موسیقی ایرانی نشان داد که کوک این سازها دقیقاً بر اعتدال مساوی منطبق نیست. برای مثال کیانی فاصلهٔ دوم نیم‌بزرگ را روی این سازها نزدیک به ۱۴۴ سنت اندازه‌گیری کرد و داریوش طلایی نیز آن را برابر ۱۴۰ سنت قرار داد. با این حال، لفظ «ربع پرده» و نشان‌های سری و کرن کماکان برای توصیف این فواصل به کار می‌رود. موسیقی عربی. به گفتهٔ حبیب حسن توما، میخائیل مشاقه اولین نظریه‌پردازی در موسیقی عربی بود که پیشنهاد تقسیم اکتاو به بیست و چهار فاصله مساوی (بر اساس اعتدال مساوی) را داد، و به این ترتیب مفهوم ربع
اعتدال مساوی) را داد، و به این ترتیب مفهوم ربع پرده را در موسیقی عربی وارد کرد. البته مشاقه در کتاب خودش "" اشاره می‌کند که استادش محمد العطار این تقسیم‌بندی را به کار می‌گرفته، اما خود العطار مطلبی در این‌باره منتشر نکرده بود.
بازار بزرگ تهران یک بازار در منطقه ۱۲ در مرکز شهر تهران است. این بازار تاریخی به چندین راسته به طول بیش از ده کیلومتر تقسیم شده که هر کدام در نوعی کالا تخصص دارند و همچنین دارای چندین ورودی است. شکل کلی این بازار به فرم ذونقه‌ای به مساحت حدود ۱۱۰ هکتار است که در آن، حدود ۶۰ هزار واحد تجاری فعال هستند. بازار تهران علاوه بر مغازه‌، دارای چندین مسجد، کاروانسرا و بانک نیز هست. دسترسی به بازار تهران با مترو، از شمالغرب در ایستگاه پانزده خرداد، از غرب در ایستگاه خیام و از جنوب‌شرق در ایستگاه مولوی شدنی است.
خیام و از جنوب‌شرق در ایستگاه مولوی شدنی است. پیشینه. در منابع تاریخی نمی‌توان ردپایی دقیق از زمان شکل‌گیری بازار تهران یافت، ولی با توجه به اینکه مجموعهٔ چند آبادی در کوهپایهٔ البرز به فرمان شاه تهماسب صفوی با ساخت حصاری از خشت خام به دورشان تبدیل به شهر تهران شدند (۹۶۱ق)، شکل‌گیری بازار تهران با یک فرم نسبتاً منظّم را هم می‌توان به همان زمان نسبت داد. نقشه‌ای که به نام "سروان نازکوف" (نقشه‌بردار روس) مشهور است، اولین نقشهٔ شهر تهران به حساب می‌آید. با دقت در این نقشه (ترسیم بصورت کروکی در ۱۸۲۶ میلادی،
در این نقشه (ترسیم بصورت کروکی در ۱۸۲۶ میلادی، سال سی‌اُم سلطنت فتحعلی‌شاه قاجار)، موقعیت حدودی بازار تهران را به تفکیک بخش‌های سرپوشیده و روبازش، کاروانسراها، مسجدها و کلیساها و کنیسه‌ها، امامزاده‌ها، مدرسه‌ها، عمارت‌ها، باغ‌ها، حمام‌ها و آب‌انبارهایش می‌توان دید. نقشه‌ای دیگر که به "نقشهٔ کِرشیش" (به نام سرتیپ کرشیش، استاد اتریشی دارالفنون")" مشهور است، حدود سه دهه پس از نقشهٔ نازکوف کشیده شده و اولین نقشهٔ دقیق با ذکر نام مکان‌ها و مالکین خانه‌های تهران است. در این نقشه (ترسیم ۱۸۵۸م، یازدهمین سال سلطنت
است. در این نقشه (ترسیم ۱۸۵۸م، یازدهمین سال سلطنت ناصرالدین‌شاه) نه‌تنها ریز به ریز بازار تهران در آن روزگار را می‌توان دید، بلکه مرز جداسازی محله‌های تهران و نام "محلهٔ بازار" قابل مشاهده است. در "نقشه‌ٔ نجم‌الدوله" (به‌ نام عبدالغفار نجم‌الدوله، مدرس دارالفنون) هم که بیش از سه دهه بعد را نشان می‌دهد، اوج رونق بازار تهران در دورهٔ ناصری و نیز تغییرات شگرف بافت جمعیتی آن را می‌توان دید. هستهٔ اولیهٔ شکل‌گیری بازار تهران را می‌توان اتصال دروازهٔ شاه‌عبدالعظیم در جنوب حصار شهر و دروازه‌ٔ ارگ در میانهٔ آن به
در جنوب حصار شهر و دروازه‌ٔ ارگ در میانهٔ آن به حساب آورد. در سراسر طول این مسیر منحنی، کاروانسراهایی ساخته شده بودند که محل بارانداز کالاها و نیز شب‌مانی مسافران و مرکب‌هایشان بودند. همچنین راسته‌هایی دیگر، این راستهٔ اصلی را قطع می‌کردند که در آنها تولیدکنندگان و عرضه‌کنندگان کالاهای گوناگون فعالیت می‌کردند که امروز نام شغل فراموش‌شدهٔ آنها (بزازها، کفاش‌ها، آهنگران، دباغ‌ها و...) را روی راسته‌های بازار می‌توان دید. موقعیت. این بازار در میان خیابان‌های مولوی در جنوب، مصطفی خمینی در شرق، پانزده خرداد در
در جنوب، مصطفی خمینی در شرق، پانزده خرداد در شمال و خیام در غرب قرار گرفته‌است. در تقاطع این خیابان‌ها میدان محمدیه، چهارراه مولوی، چهارراه سیروس و چهارراه سرچشمه قرار گرفته‌اند. پرستشگاه‌های بازار تهران. بازار بزرگ تهران دارای ۶۴ مسجد (همگی برای شیعیان) و یک کلیسا (تادئوس و بارتوقیمئوس مقدس) است. از این ۶۴ مسجد، قدیمی‌ترین آن مسجد جامع است که بنیاد آن را به دوران آل بویه نسبت می‌دهند و بزرگترین‌ آنها، مسجد شاه بوده که یادگار دوران فتحعلی‌شاه قاجار است. در بازار تهران، سه امامزاده هست؛ در شمال‌غرب آن، زید
بازار تهران، سه امامزاده هست؛ در شمال‌غرب آن، زید و کمی آن‌سوتر، سید ولی و در جنوب‌شرق آن، سید اسماعیل.
کلیسای نور که گاهی کلیسای نورانی نیز خوانده می‌شود، توسط تادائو آندو طراحی و در سال ۱۹۸۹ در شهر ایباکی در اوزاکای ژاپن ساخته شده‌است. این کلیسا به کلیسای کوچک و خانهٔ وزیر که قبلاً در محل وجود داشت اضافه شده‌است. کلیسا به شکل یک مکعب مستطیل (۶×۱۸×۶ متر) است که دیواری با زاویهٔ ۱۵º از آن عبور کرده و مکعب را به یک کلیسا و محوطهٔ ورودی تقسیم کرده‌است. نیمکت‌ها از داربست بکار رفته در ساختمان درست شده‌اند که به سمت محراب پایین می‌آیند. همان‌طور که در شکل دیده می‌شود، صلیبی در دیوار پشت محراب بریده شده‌است که
می‌شود، صلیبی در دیوار پشت محراب بریده شده‌است که هنگام صبح روشن می‌شود. (این دیوار رو به شرق است)
جنگ داخلی افغانستان از ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶ به دوره خشونت‌باری از جنگ در افغانستان از سال ۱۹۷۸ تاکنون اشاره می‌کند که پس استعفای رئیس‌جمهور محمد نجیب‌الله و سقوط جمهوری دموکراتیک افغانستان رخ داد. پس از آن دولت اسلامی افغانستان در آن زمان طبق پیمان پیشاور تأسیس گشت. هدف این پیمان توافق صلح و تقسیم قدرت بود که تمام احزاب افغانستان در سال ۱۹۹۲ با آن توافق کردند و متحد شدند، به غیر از حزب اسلامی گلبدین حکمتیار که آن را نپذیرفت. اگرچه در این زمان به حکمتیار پیشنهاد نخست‌وزیری داده شد اما او درصدد حاکمیت کامل در
نخست‌وزیری داده شد اما او درصدد حاکمیت کامل در افغانستان بود. حکمتیار سریعاً بمباران شهر کابل را آغاز نمود که باعث شروع دورهٔ جدیدی از جنگ در افغانستان شد. در طول این جنگ شهرهای کابل، هرات، مزار شریف و قندهار بیشترین میزان خشونت و تلفات را نسبت به شهرهای دیگر دادند. نیروهای شورای نظار (جمعیت اسلامی افغانستان به رهبری احمد شاه مسعود و برهان الدین ربانی منطقه شمال شرق کابل، نیروهای حزب اسلامی افغانستان به رهبری گلبدین حکمتیار در مناطق وسیع جنوب کابل، اتحاد اسلامی برای آزادی افغانستان رسول سیاف مناطق افشار
اسلامی برای آزادی افغانستان رسول سیاف مناطق افشار قرغه، جنبش ملی اسلامی افغانستان به رهبری عبدالرشید دوستم شمال کابل، نیروهای حزب وحدت اسلامی افغانستان به رهبری عبدالعلی مزاری در مناطق شمال غرب و غرب کابل حضور داشتند. این نیروها از طرف کشورهای خارجی حمایت می‌شدند. کشورهای غرب و منطقه مانند روسیه، پاکستان، عربستان سعودی و ایران. در سال ۱۹۹۶، جنگ‌های داخلی با پیروزی طالبان پایان یافت. طالبان که در سال ۱۹۹۴ تشکیل شده بود شهر کابل را تسخیر کردند و بیش از ۹۰٪ کشور را تحت کنترل گرفتند و منطقهٔ کوچکی را در شمال
را تحت کنترل گرفتند و منطقهٔ کوچکی را در شمال شرقی برای مجاهدین اختصاص دادند.
ائتلاف گروه‌های متخاصم زیر چتر دولت اسلامی افغانستان تحت رهبری ریس جمهور برهان الدین ربانی و فرماندهی احمد شاه مسعود برای مبارزهٔ مشترک با تهاجم طالبان و ارتش پاکستان و هراس افگنان افراطی و بین الملی به رهبری اسامه بن لادن در افغانستان منجر به ایجاد جبهه متحد برای دفاع از افغانستان گردید که نقش عمده‌ای در مقابله در برابر پیشروی طالبان، القاعده و نیروهای قبایل پاکستانی و ارتش پاکستان در افغانستان ایفا نمود. دولت اسلامی افغانستان با کشورهای جمهوری مردم چین و روسیه و هند و ایالات متحده آمریکا و دیگر کشورهای
روسیه و هند و ایالات متحده آمریکا و دیگر کشورهای اروپایی روابط وسیعی داشت و منحیث دولت رسمی افغانستان از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ در سازمان ملل به جای رژیم طالبان شناخته می‌شد.
عبدالقهار عاصی (زاده ۱۲ آوریل ۱۹۵۶ – درگذشته ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۴) از شاعران نسل نوین افغانستان در دهه ۱۳۶۰ و اوایل دهه ۱۳۷۰ خورشیدی بود. عاصی شاعری بود نوگرا و کلیشه شکن، ولی در قالب‌های کهن نیز می‌سرود. او طبق عهدی که با خود داشت هر سال، یک کتاب شعر به انتشار رساند. شعرهای او به مسایل افغانستان و عشق می‌پردازند. زندگی. عبدالقهار عاصی، زاده روستای مَلیمَه از توابع ولسوالی دره ولایت پنجشیر بود و بزرگ شده و درس خوانده کابل و از فعالان شعر افغانستان در دهه شصت و اوایل دهه هفتاد خورشیدی. شعرهای عاصی غالباً از
و اوایل دهه هفتاد خورشیدی. شعرهای عاصی غالباً از کلیشه‌ها و چارچوبهای پیش ساخته شاعران هم ترازش بیرون می‌زند و به همین لحاظ، کمتر می‌توان این شاعر را به هنجارهای معمول، وفادار دید. اما روح ناآرام این شاعر، علاوه بر صورت، در سیرت شعر او نیز خودنمایی می‌کند. عاصی ذاتاً شاعری بود دردمند، اهل موضع‌گیری و صراحت بیان. به همین لحاظ، غالباً با مسایل افغانستان درگیر بود و کمتر اتفاقی در کشورش افتاد که عاصی از کنارش با سکوت گذشته باشد؛ ولی او با این همه موضع‌گیری، روحیه‌ای تغزلی نیز داشت. از او شعرهای عاشقانه لطیفی
تغزلی نیز داشت. از او شعرهای عاشقانه لطیفی بر جای مانده است. گاهی در شعرش آمیختگی زیبایی از لحن حماسی و تغزلی هم دیده می‌شود که خاص خود اوست. شاید تعبیر «از آتش، از ابریشم» که نام واپسین کتاب شعر عاصی است، حکایتگر خوبی از روحیه او باشد. عاصی به سبب همین روحیه در سالهای حاکمیت رژیم کمونیستی در افغانستان، گاه در لفافه و گاه با صراحتی شاعرانه، شعرهایی در تعارض با حاکمیت سرود. همین لحن معترض، پس از آن هم برجای ماند و کتاب «از جزیره خون» حکایتگر اعتراض اوست نسبت به وضعیت کشورش در دوران حکومت مجاهدین و جنگ‌های
به وضعیت کشورش در دوران حکومت مجاهدین و جنگ‌های داخلی بعد از ثور (اردیبهشت) ۱۳۷۱ خورشیدی. مهاجرت به ایران. ادامه این جنگها، عاصی را همچون بسیاری دیگر از مردم افغانستان وادار به مهاجرت کرد و او از میان کشورهای دور و نزدیک، ایران را برگزید. شاید می‌خواست حال که از میان هموطنان بیرون رفته است، از میان همزبانان نرود. حضور بعضی دوستان شاعر افغانستانی و ایرانی او در این کشور نیز این انتخاب را تقویت می‌کرد. چنین شد که در بهار ۱۳۷۳ خورشیدی با خانواده‌اش به ایران کوچید و در مشهد اقامت گزید. عاصی در ایران، هم برای
و در مشهد اقامت گزید. عاصی در ایران، هم برای ایجاد ارتباط میان شاعران مهاجر و مقیم آن کشور کوشید و هم آثاری تألیف کرد که به صورت کتاب و مقاله در این کشور چاپ شد و غالباً نیز با پشتکار محمدحسین جعفریان شاعر ایرانی و دوست عاصی همراهی می‌شد. به شهر خود روم و شهریار خود باشم. اما مدت کوتاهی پس از اقامت عاصی در مشهد، مقامات ایرانی اجازه ماندن به او ندادند و شاعر آواره افغانستانی، نومیدانه روانه کشور شد، در حالی که این بیت حافظ را به دوستش فرهاد دریا (آواز خوان افغان) نوشته بود: عاصی و فرهاد دریا از کابل با هم
افغان) نوشته بود: عاصی و فرهاد دریا از کابل با هم رابطه‌ای نیک داشتند. فرهاد بسیاری از شعرهای عاصی را با آهنگ خوانده است و آخرین کتاب عاصی نیز به همت او چاپ شد. قهار عاصی با همسرش میترا و تنها فرزندش مهستی، مشهد را به قصد هرات و سپس کابل ترک کرد. بسیار از آن زمان نگذشته بود که خبر درگذشت او بر اثر انفجار خمپاره (هاوان) در کارته پروان کابل، در همه جا پخش شد. «مقامه گل سوری»، «لالایی برای ملیمه»، «دیوان عاشقانه باغ»، «غزل من و غم من»، «تنها ولی همیشه»، «از جزیره خون» و «از آتش از بریشم»، شش مجموعه شعر عاصی
خون» و «از آتش از بریشم»، شش مجموعه شعر عاصی است و «آغاز یک پایان» خاطرات اوست از جریان سقوط کابل به دست مجاهدین و جنگهای داخلی نوشته است. از او شعرهایی چاپ نشده نیز برجای مانده است که یکی از آن میان، سفرنامه او به ایران است که شاید نسخه‌ای از آن نزد خانواده‌اش باقی مانده باشد. «از آتش از بریشم» به دوست هنرمند عاصی، فرهاد دریا خواننده خوش صدای افغانستان فرستاده شد و سالی بعد از درگذشت عاصی، به همت دریا در اروپا به چاپ رسید. کبوترهای سبز جنگلی در دوردست از من سرود سبز می‌خواهند من آهنگ سفر دارم من و غربت من
سرود سبز می‌خواهند من آهنگ سفر دارم من و غربت من و دوری خداحافظ گل سوری
فضای سبز شهر تهران، توسط سازمان بوستان‌ها و فضای سبز شهر تهران زیر نظر شهرداری تهران اداره می‌شود. بوستان‌های جنگلی. بوستان‌های جنگلی استان تهران به دو دسته طبیعی و دست‌کاشت تقسیم می‌شوند. جنگل‌های طبیعی در سطح استان پراکنده‌اند و در آن‌ها گونه‌های گیاهی مانند زالزالک، گوجه وحشی، زرشک، انجیر، شیر خشت، پسته، بادام کوهی، داغداغان، سنجد، تنگرس، گز، ارزن، سماق، سیاه‌دلیک و ... به چشم می‌خورد. بوستان‌های جنگلی دست‌کاشت استان تهران از این قرارند:
نخستین قانون برای تآمین آب تهران، ماده واحده‌ای بود که در دوم مهر ۱۳۰۶ از تصویب مجلس شورای ملی گذشت و مبلغ ۱۲۵ هزار تومان در اختیار دولت می‌گذاشت تا بخشی از آن را صرف آوردن آب از رودخانه‌های خارج از شهر به تهران و بخشی دیگر را هزینه تأدیه بهای املاکی کند که در جریان تعریض خیابانها تخریب شده بودند. در تازه‌ترین ارزیابی در ۲۵ تیر ۱۴۰۴ از وضعیت منابع آبی استان تهران نشان می‌دهد که حجم فعلی آب ذخیره‌شده در سدهای تهران به حدود ۱۴ درصد ظرفیت مخازن رسیده است.
شرکت توزیع نیروی برق تهران بزرگ وظیفه تأمین برق حدود ۴٫۱ میلیون مشترک در محدوده‌ای به وسعت ۱۰۰۵ کیلومتر مربع در شهر تهران را بر عهده دارد. ساختمان ستادی این شرکت در شهرک والفجر تهران در مجاورت بزرگراه شهید همت واقع شده‌است وچهار مراکز ستادی را در تهران دارد. تاریخچه. به موجب قانون استقلال شرکت‌های توزیع نیروی برق مصوب مجلس شورای اسلامی، در تاریخ ۱ مهر ۱۳۸۶ شرکت توزیع نیروی برق تهران بزرگ تشکیل و از تاریخ ۱۵ آبان ۱۳۸۶ کلیه اختیارات، تأسیسات، داراییهای برق منطقه‌ای تهران در محدوده جغرافیایی شهر تهران به این
تهران در محدوده جغرافیایی شهر تهران به این شرکت منتقل شد. ساختار سازمانی. حوزه این شرکت به چهار حوزه معاونت‌های شمال‌شرق، شمال‌غرب، جنوبشرق و جنوب‌غرب با ۲۲ منطقه تقسیم شده‌است. علاوه بر این شرکت توزیع برق تهران بزرگ دارای معاونت هماهنگی، معاونت بهره‌برداری و دیسپاچینگ، معاونت برنامه‌ریزی، معاونت مهندسی، طرح برنامه و نظارت، معاونت فروش و خدمات مشترکین، معاونت منابع انسانی و معاونت مالی و پشتیبانی نیز می‌باشد. معاونت‌های هماهنگی و نظارت و مناطق وابسته. محدوده جنوب‌غرب. محدوده‌های برق شهر تهران با منطقه برق