payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هوری در مورد کوماربی، که عمدتاً از ترجمه‌های هیتی آن‌ها شناخته می‌شود، آنو حاکم سابق خدایان است که توسط کوماربی سرنگون شده است، کوماربی اندام‌های تناسلی آنو را گاز گرفت و خدای آب و هوا تشوب را به دنیا آورد. ممکن است این روایت بعدها الهام‌بخش اخته کردن اورانوس در "تئوگونیای" هزیود شده باشد. همچنین پیشنهاد شده است که در عصر هلنیستی، آنو ممکن است با زئوس شناسایی شده باشد، اگرچه این امر نامشخص است. شخصیت. آنو نمادی الهی از آسمان بود، همان‌طور که نام او (در زبان سومری به معنای «آسمان» است) نشان می‌دهد. در زبان
سومری به معنای «آسمان» است) نشان می‌دهد. در زبان اکدی به صورت آنو هجی می‌شد و به صورت لوگوگرافی (dAN) یا هجایی (da-nu(m)) نوشته می‌شد. در متن‌های سومری، برخلاف نام خداییان دیگر، علامت دینگیر که در ادبیات مدرن به عنوان «تعیین‌کننده الهی» از آن یاد می‌شود، هرگز در آغاز نامش قرار نمی‌گرفت، زیرا منجر به تکرار غیرضروری می‌شد، چون همان علامت به عنوان "آن" نیز خوانده می‌شد. همین علامت را، علاوه بر اشاره به آسمان و بهشت و آنو، می‌توان به عنوان "دینگیر" یا "ایلو" نیز خواند، که واژگان عمومی «خدا» به ترتیب در سومری و
خواند، که واژگان عمومی «خدا» به ترتیب در سومری و اکدی هستند. از آنجایی که عدد ۶۰ با او مرتبط بود، عدد مربوطه می‌توانست نشان‌دهندهٔ نام او باشد، و در متون رمزی نیز، سایر قرائت‌های علامت دینگیر را نشان دهد. آنو به عنوان خدای برتر در نظر گرفته می‌شد، و فهرست‌های اصلی خدا، مانند "آن = آنوم"، او را در راس پانتئون قرار می‌دهند. او را می‌توان به عنوان پادشاه خدایان توصیف کرد، و اعتقاد بر این بود که منشأ تمام قدرت مشروع است، که به خدایان و پادشاهان به‌طور یکسان حق حکومت می‌دهد. گفته می‌شد که بالاترین خدا در
حق حکومت می‌دهد. گفته می‌شد که بالاترین خدا در پانتئون دارای anûtu یا anuti (da-nu-ti) است که به معنای «قدرت آسمانی» یا بیشتر به معنای دقیق کلمه "آنوبودن" است. در "انوما الیش" بابلی، خدایان مردوک را ستایش می‌کنند و فریاد می‌زنند «کلام تو آنو است!». اگرچه آنو خدایی بسیار مهمی بود، اما طبیعت او اغلب مبهم و بد تعریف شد. تعداد اسطوره‌هایی که بر او متمرکز شده‌اند اندک است و او به ندرت فعالانه پرستش می‌شد. از این روپل-آلن بولیو، آشورشناس، جایگاه او را به عنوان یک «رئیس بی‌نفوذ» و «خدایی بی‌حرکت» توصیف کرده است.
«رئیس بی‌نفوذ» و «خدایی بی‌حرکت» توصیف کرده است. ویلفرد جی. لمبرت موقعیت او را به عنوان رئیس پانتئون «همیشه تا حدودی صوری» توصیف کرد و خاطرنشان کرد به گفته ساکنان بین‌النهرین «انلیل در عمل قدرت بیشتری داشت». بولیو به‌طور مشابه بیان می‌کند که از نظر کارکردی رئیس خدای فعال انلیل و بعداً مردوک در بابل و آشور در تمدن آشور بود، نه آنو. شواهد از لاگاش نشان می‌دهد که حداقل در دوره دودمان نخستین، در زمان سلطنت ایناتوم و انتمنا، رئیس پانتئون این شهر به جای آنو، انلیل بود، هر چند فهرست‌های پیشکش پسین شواهدی برخلاف
بود، هر چند فهرست‌های پیشکش پسین شواهدی برخلاف آن ارائه می‌دهند. این موضوع احتمالاً نشان‌دهنده تغییری است که در زمان سلطنت سلسله سارگونی یا گودئا رخ داده است. شیانهوا وانگ اشاره می‌کند که در دوره دودمان نخستین، فرمانروایانی که از آنو در کتیبه‌ها اسم می‌برند و از او به عنوان "لوگال کور-کور"، «پادشاه سرزمین‌ها» یاد می‌کنند، به نظر می‌رسد که با اور یا اوروک مرتبط هستند، در حالی که در جاهای دیگر همین صفت به انلیل اختصاص یافته است. متنی که از رونوشت‌هایی از شوروپاک و ابلا شناخته می‌شود، تنها به آنو به عنوان
و ابلا شناخته می‌شود، تنها به آنو به عنوان «پادشاه اوروک» ِ الهی اشاره می‌کند. در کتیبه‌های بعدی از دوره امپراتوری بابل باستان، انلیل را می‌توان در کنار آنو یا به تنهایی به عنوان رئیس پانتئون نام برد. تثلیثی متشکل از هر دوی آنها و ائا نیز گواهی شده است. تنها در اوروک در قرون پایانی هزاره اول پیش از دوران مشترک تغییری رخ داد و آنو توسط متخصصان الهیات به عنوان یک خدای فعال دوباره خلق شد. نقش ستاره‌ای. در نجوم بین‌النهرین، آسمان به سه ناحیه تقسیم می‌شد که نزدیکترین ستارگان به قطب اجرام آسمانی متعلق به انلیل
ستارگان به قطب اجرام آسمانی متعلق به انلیل بودند و ستاره‌های نزدیک به استوا به ائا تعلق داشتند. ستارگانی که بین این دو ناحیه قرار داشتند، قلمرو آنو بودند. هر سه به عنوان «راه‌های» خدایان مربوطه نامیده می‌شدند. اخترشناس جان جی راجرز می‌گوید که مرزهای هر "راه" در ۱۷ درجه شمالی و ۱۷ درجه جنوبی است. این تقسیم‌بندی به بهترین وجه در رساله نجومی مول.اپین گواهی شده است. تاریخ تصنیف آن ناشناخته است، اگرچه مشخص است که جدیدتر از دوره بابلی باستان است و قدیمی‌ترین اشاره به تقسیم سه‌جانبه آسمان از سندی مربوط به قرن
به تقسیم سه‌جانبه آسمان از سندی مربوط به قرن سیزدهم پیش از دوران مشترک به دست آمده است. این نسخه گونه‌ای از اصطلاحاً "نیایشِ خدایان شب" است که در قدیمی‌ترین رونوشت‌های آن هنوز این مفهوم ذکر نشده است. در اوروک سلوکی، نقش اختری آنو بیشتر گسترش یافت و در متنی که در سال ۷۱ عصر سلوکی (۲۱۶ تا ۲۱۵ پیش از دوران مشترک) تصنیف شد، او مسئول کل فلک توصیف شده است. علاوه بر این، دو ستاره پیراقطبی «آنو و آنتوی بزرگ آسمان» نام‌گذاری شدند و همچون خداییان پیشکش دریافت کردند. آنها معمولاً در کنار هفت جرم اصلی آسمانی دیگر که
آنها معمولاً در کنار هفت جرم اصلی آسمانی دیگر که برای ستاره‌شناسان بین‌النهرین در اواخر هزاره اول پیش از دوران مشترک شناخته شده بودند، ظاهر می‌شوند: خورشید، ماه، و سیارات Nebēru (مشتری)، Dilbat (زهره)، Šiḫṭu (عطارد)، Kayamānu (کیوان) و Ṣalbatānu (مریخ). شمایل‌نگاری. آنو تقریباً هرگز در آثار هنری بین‌النهرین ظاهر نمی‌شود و شمایل‌نگاری انسان‌انگاری‌شدهٔ شناخته‌شده‌ای ندارد. از منابع متنی اشاراتی به او به دست آمده که نمادهای رایج پادشاهی الهی (مانند عصای شاهی و شیء حلقه‌ای شکل) را در دست دارد. در متنی از دوره
شیء حلقه‌ای شکل) را در دست دارد. در متنی از دوره کاسیان نوشته‌شده که نماد آنو تاجی شاخدار بر روی سکویی بود. این نماد بر روی برخی از "کودوروها" (سنگهای مرزی) گواهی شده است، که معمولاً در نیمه بالایی تزئینات، در زیر نمادهای ایشتار، شمش و سین قرار دارد که چون نمایشگر اجرام آسمانی بودند در بالای چنین بنایی قرار می‌گرفتند. آنو به شکل تاجی شاخدار در نقش برجسته‌های نئوآشوری نیز به تصویر کشیده شده است. به گفته اندرو آر. جرج، اشاره‌هایی به «نشست» خدایی که از متون توپوگرافی مختلف از بابل و آشور شناخته شده است،
توپوگرافی مختلف از بابل و آشور شناخته شده است، احتمالاً به نمایش به شکل نشانی که بر روی یک سکو قرار گرفته است، اشاره دارد. اشاره شده است که تجسم‌های نمادین آنو با انلیل یکسان بود. نماد مشابهی نیز می‌توانست نشان‌دهنده آشور در دوره نئوآشوری باشد. هر سه این خدایان ممکن بود در یک نقش برجسته به همین صورت تجسم شوند. ارتباط با خداییان دیگر. همسران. الههٔ زمین، کی، به خوبی به عنوان همسر آنو گواهی شده است. نام او معمولاً بدون دترمیناتیو الهی نوشته می‌شد و او معمولاً به عنوان یک الهه انسان‌انگاری‌شده تلقی نمی‌شد.
به عنوان یک الهه انسان‌انگاری‌شده تلقی نمی‌شد. یکی دیگر از همسران آنو اوراش بود. به گفته فرانس ویگرمن، اوراش در جایگاه همسر آنو بیش از سایرین گواهی شده است. حضور او در اسناد با شروع دوره سارگونی به خوبی دیده می‌شود و اغلب تا دوره بابلی باستان به عنوان یکی از همسران آنو ظاهر می‌شود. خدای متفاوت و مذکری به نام اوراش نیز خدای حامی دلبات بود. ویگرمن پیشنهاد می‌کند که در حالی که کی، همان‌طور که عموماً مورد توافق است، نماد زمین به عنوان یک عنصر کیهانی بود، اوراش نماد الهی زمین قابل کشت بود. او پیشنهاد می‌کند که
نماد الهی زمین قابل کشت بود. او پیشنهاد می‌کند که نام اوراش به «کِشت» ترجمه شود، اگرچه ریشه‌شناسی و معنای آن همچنان موضوع بحث است. به نظر می‌رسد یک فهرست خدای نوآشوری که از آن سه رونوشت به دست آمده، کی و اوراش را در یک خدایی واحد به نام "dki-uraš" ترکیب می‌کند. قرائت نادرست اولیه این مدخل، "dki-ib" بود، که آشورشناس دانیل دیوید لوکنبیل انجام داده و آن را اشاره‌ای به خدای مصری گب دانسته بود، این شناسایی اکنون غیرممکن تلقی می‌شود. الهه آنتو نیز به عنوان همسر آنو گواهی شده است. نام او از نظر ریشه‌شناسی صورت
آنو گواهی شده است. نام او از نظر ریشه‌شناسی صورت مؤنث اکدیِ آنو است. فهرست خدای "آن = آنوم" او را با کی برابر می‌کند، در حالی که یک متن واژگانی از دوره بابلی باستان او را همتای اوراش می‌داند. شواهدی وجود دارد که مانند دومی، او را نیز می‌توان الهه مرتبط با زمین در نظر گرفت. او از هزاره سوم پیش از دوران مشترک، احتمالاً از همان اوایل دوره دودمان نخستین در فهرست خدایی از ابوسلبیخ گواهی شده است، اگرچه هیچ اشاره‌ای به او در اوروک قبل از هزاره اول پیش از دوران مشترک به دست نیامده و حتی در دوره نو بابلی نام او فقط
به دست نیامده و حتی در دوره نو بابلی نام او فقط در یک نامه ظاهر می‌شود. با این حال، او به عنوان همسر آنو در اسناد مربوط به دوره سلوکی از این شهر گواهی شده است، و در آن مقطع زمانی در کنار همسرش الهه اصلی آن شد. کتیبهای بر روی مجسمه نذر شده پادشاه لوگال-کیسالسی (یا لوگال-گیپارسی) که در قرن بیست و چهارم پیش از دوران مشترک بر اوروک و اور حکومت می‌کرد، به نامو به عنوان همسر آنو اشاره می‌کند. جولیا کرول پیشنهاد می‌کند که این دوگانه‌سازی سنتی در اوروک دودمان نخستین بود، اما طبق گفته فرانس ویگرمن هیچ اشاره مستقیم
بود، اما طبق گفته فرانس ویگرمن هیچ اشاره مستقیم دیگری به نامو در جایگاه همسر آنو شناخته نشده است. یک استثنای احتمالی افسون بابلی باستان است که احتمالاً به او به عنوان «پاکِ آن» اشاره می‌کند، اما این گواهی دقیق نیست. در ادبیات قدیمی‌تر، نام اشرتوم اغلب به «عروس آن» ترجمه می‌شد، اما اکنون این ترجمه اشتباه تلقی می‌شود. واژه سومری به کار رفته در آن، "é-gi4-a"، معادل اکدی kallatum، هم به معنای «دختر خوانده» و هم به معنای «عروس» بود، اما معنای دوم متکی بر رویه اجتماعی پدران بود که عروس پسرانشان را انتخاب
رویه اجتماعی پدران بود که عروس پسرانشان را انتخاب می‌کردند. به عنوان صفت الهه‌ها، وضعیت آنها را به عنوان دختر خوانده یک خدایی خاص نشان می‌دهد. به عنوان مثال، آیا را به دلیل موقعیتی که به عنوان دختر خوانده سین و همسر پسرش شمش داشت، اغلب kallatum می‌نامیدند. الهه‌ای به نام نینورسالا به عنوان dam-bànda آنو توصیف می‌شود که احتمالاً به «هم‌بالین» در فهرست خدایان "آن = آنوم" ترجمه می‌شود. طبق گفته‌های آنتوان کاوینیو و مانفرد کربرنیک، او همچنین در فهرست خدایان بابلی باستان از ماری به ثبت رسیده است. فرزندان.
بابلی باستان از ماری به ثبت رسیده است. فرزندان. بسیاری از خدایان به عنوان فرزندان آنو در نظر گرفته می‌شدند، و او را می‌توان «پدر خدایان بزرگ» نامید. نقش اصلی آنو در پانتئون سومری را در جایگاه شخصیتی اجدادی در نظر گرفته‌اند، و واژه Anunna (همچنین Anunnaki, Anunna-anna)، که به خدایان مختلف بین‌النهرین به‌طور جمعی اشاره دارد، به معنای «فرزند آنو» است و خدایان خاصی را به‌ویژه برجسته معرفی می‌کند. ایشکور (آداد)، خدای آب‌وهوا، همواره به عنوان پسر آنو در نظر گرفته می‌شد. در حالی که برخی از متن‌های ادبی ممکن است
می‌شد. در حالی که برخی از متن‌های ادبی ممکن است در مقابل، انلیل را به عنوان پدرش بدانند، این دیدگاه کمتر رایج بود و در هیچ منبعی بعد از دوره بابلی باستان گواهی نشده است. تنها منبعی که مستقیماً از مادرش نام می‌برد، اوراش را در این نقش قرار می‌دهد. خدای دیگری که اغلب به عنوان پسر آنو در نظر گرفته می‌شد، انکی بود. نامو مادر انکی در سنت محلی اریدو و در اسطوره "انکی و نینماه" بود، اما سرودی از دوران سلطنت ایشم داگان تأیید می‌کند که سنتی نیز وجود داشته است که در آن مادرش اوراش بود. در متن‌های اهدا شده به ایشکور،
مادرش اوراش بود. در متن‌های اهدا شده به ایشکور، او و انکی را می‌توان به عنوان دوقلو یاد کرد، اما در قطعه‌هایی که بر خدای دوم تمرکز دارند، نمی‌توان لقب مشابهی یافت، به گفته دانیل شومر دلیل آن این است که رتبه بالاتر انکی در پانتئون، از در نظر گرفته شدنش در جایگاه برادر یک خدای نسبتاً با اهمیت کمتر، بهره‌ای نمی‌برد. همان‌طور که قبلاً در کتیبه‌ای از لوگال‌زاگه‌سی گواهی شده است، انلیل را می‌توان پسر آنو نامید. نظر وانگ این است که این روند به منظور آشتی دادن سنتی شمالی، که در آن پادشاه خدایان انلیل بود، با سنتی
شمالی، که در آن پادشاه خدایان انلیل بود، با سنتی جنوبی، جایی که همان نقش را آنو ایفا می‌کرد، ایجاد شد، اگرچه حتی در جنوب لاگاش ظاهراً متعلق به همان سنت انلیل بود. منبع دیگری که انلیل را پسر آنو معرفی می‌کند اسطوره "انکی و نظم جهانی" است که همچنین مشخص می‌کند که او برادر بزرگتر انکی بوده است. با این حال، اصل و نسب انلیل متغیر بود. سنتی که در آن اجداد او اصطلاحاً خدایان انکی-نینکی بودند، اکنون توسط آشورشناسان متعارف دانسته می‌شود، اگرچه تفسیر مطالب مربوط به آن دشوار است. انکی، جد انلیل، نباید با خدای انکی
آن دشوار است. انکی، جد انلیل، نباید با خدای انکی اشتباه گرفته شود، همان‌طور که املای متفاوت نام آنها به خط میخی این مسئله را نشان می‌دهد. در یک سنت دیگر، پدر انلیل لوگالدوکوگا بود، اما متن‌هایی که او را در این نقش قرار می‌دهد نسبتاً متاخر است. گواهی شدن آن برای اولین بار در فهرست خدایان "آن = آنوم" است که به احتمال زیاد در دوره کاسیان تصنیف شده است. آمورو (مارتو) عموماً یکی از پسران آنو در نظر گرفته می‌شد. دیتز اتو ادزارد استدلال کرد که این واقعیت که او به عنوان پسر انلیل در نظر گرفته نشده است، ممکن است
عنوان پسر انلیل در نظر گرفته نشده است، ممکن است ناشی از نقش ثانویه او در دین بین‌النهرین باشد. همچنین ممکن است مقایسه بین او و ایشکور به روند این شجره‌نامه کمک کرده باشد. بعلاوه استدلال شده است که گونه‌ای از املای نام آمورو، AN.dMARTU (AN.AN.MAR.TU) نشان‌دهنده یک خدای به‌هم‌پیوسته است که از آمورو و آنو تشکیل شده است. با این حال، به گفته پل آلن بولیو، به احتمال زیاد باید آن را صرفاً به عنوان عبارت اکدی dIl Amurrim، «خدای آمورو» خواند، همان‌طور که این مسئله با ترجمه هوری شناخته شده از متن دو زبانه از امار،
با ترجمه هوری شناخته شده از متن دو زبانه از امار، نشان داده شده است، de-ni a-mu-ri-we، که به همان معنا است. در متن‌های مربوط به سلطنت ریم-سین یکم و سامسو-ایلونا، الهه عشق نانایا به عنوان دختر آنو معرفی می‌شود. این تصور در کتیبه‌ای از اسرحدون نیز وجود دارد. پل آلن بولیو حدس می‌زند که نانایا در چارچوب یک سیستم الهیات محلی رشد کرد که در آن آنو و اینانا به عنوان یک زوج در نظر گرفته می‌شدند و او در ابتدا به عنوان دختر آنها دانسته می‌شد. با این حال، همان‌طور که اولگا درونوسکا-ریمارز یادآوری کرد، اشاره مستقیم به
درونوسکا-ریمارز یادآوری کرد، اشاره مستقیم به نانایا به عنوان دختر اینانا رایج نیست، و ممکن است این لقب به معنای واقعی کلمه مورد توجه قرار نگرفته باشد، بلکه بیشتر به عنوان نشانه‌ای از نزدیکی بین آنها باشد. علاوه بر این، نانایا را می‌توان به عنوان دختر اوراش مذکر نیز در نظر گرفت و گاهی به‌طور خاص اولین دختر او نامیده شده است. در منابع متأخر، نیسابا را می‌توان دختر آنو نامید. با این حال، همان‌طور که ویلفرد جی. لمبرت اشاره کرد، حداقل یک متن است که «به نظر می‌رسد دلالت بر تمایلی دارد که آنو پدر نیسابا نباشد» و
دلالت بر تمایلی دارد که آنو پدر نیسابا نباشد» و در عوض او را دختر ایرحان در نظر می‌گیرد، که در این زمینه با ائا یکی دانسته و در جایگاه رودخانه‌ای کیهانی، «پدر خدایان جهان»، درک می‌شود. در حالی که اینانا (ایشتار) را می‌توان به عنوان دختر آنو و آنتو در نظر گرفت، این دیدگاه که او دختر نانا و نینگال بود، رایجترین سنت در رابطه با والدین او است. در حالی که نسخه «بابلی معیار» "حماسه گیلگمش"، یک متن نجومی و "سرود ملکه نیپور" مستقیماً از او به عنوان دختر آنو یاد می‌کند، طبق گفته پل آلن بولیو، غیرممکن نیست که این
طبق گفته پل آلن بولیو، غیرممکن نیست که این اظهارات منعکس کننده اصل و نسب نباشد و صرفاً یک تبار غیرمستقیم، با یک شجره‌نامه ضمنی باشد که در آن آنو پدر انلیل، پدربزرگ نانا و پدرپدربزرگ اینانا بود. علاوه بر این، سرود ذکر شده نیز او را دختر خدای ماه خطاب می‌کند. ایشتاران حداقل گاهی به عنوان پسر آنو و اوراش توصیف می‌شد و در نتیجه فهرست خدای بابلی باستان در نیپور او را با اوروک مرتبط می‌کند. همچنین می‌توان از او به عنوان "آنو رابو" (AN.GAL)، «آنو بزرگ»، یاد کرد، اما ووتر هنکلمن پیشنهاد می‌کند که این لقب در مقابل
ووتر هنکلمن پیشنهاد می‌کند که این لقب در مقابل نشانه‌ای از وجود ارتباط بین او و خدای عیلامی ناپیریشا است که نامش با همان ترکیب علائم خط میخی نوشته شده است. این احتمال وجود دارد که در اواخر هزاره اول پیش از دوران مشترک، تلاش‌هایی برای تلفیق ایشتاران و آنو طی دوره‌ای از همکاری بین متکلمان اوروک، نیپور و دِر صورت گرفته باشد، اما شواهد مستقیم در حال حاضر وجود ندارد. خداییان دیگری که به عنوان فرزندان آنو گواهی شده‌اند عبارتند از الهه‌های پزشکی نینیسینا و نینکاراک (همچنین مستقیماً به عنوان دختران زنش اوراش
(همچنین مستقیماً به عنوان دختران زنش اوراش شناخته می‌شوند)، باو (که می‌توان اولین دختر او نامید)، الههٔ بافنده اوتو (در یک منبع واحد)، خدای پیام‌آور پاپسوکال، گشتینانا (در سرودی از شولگی، که همچنین اوراش را به عنوان مادرش ذکر می‌کند)، خدای آتش گیبیل (و از طریق ارتباط با او نیز نوسکا)، ، Šiḫṭu نماد الهی سیاره عطارد (در اوروک سلوکی)، و احتمالاً اوراش مذکر. اینکه آنو پدر شارا در سنت مرکز آیینش، اوما بود یا نه، را نمی‌توان با قطعیت مشخص کرد، زیرا مستقیم‌ترین اشاره، عبارت aia DINGIR ù-TU-zu در یک سرود، دو
اشاره، عبارت aia DINGIR ù-TU-zu در یک سرود، دو ترجمهٔ احتمالی دارد: «پدرت «آن» که تو را به وجود آورده است»، یا «پدر الهی‌ات که تو را به وجود آورده است.» علاوه بر این، برخی از ارجاعات به آنو به عنوان پدر یک خدای خاص ممکن است استعاری یا غیرمستقیم باشد، همان‌طور که در مورد نانا (معمولاً پسر انلیل و نینلیل) یا نونگل چنین است. اجداد. در نخستین متن‌ها از منشأ آنو سخنی نرفته است و برتری او به سادگی فرض شده است. در سنت‌های بعدی، پدرش معمولاً آنشار بود که همسرش کیشار نام داشت. سنت دیگری به احتمال زیاد آلالا و بلیلی
نام داشت. سنت دیگری به احتمال زیاد آلالا و بلیلی را پدر و مادر او می‌دانست. گروه بزرگتری از اجداد او که در چند نسل دسته‌بندی شده‌اند، از طریق منابع اساطیری و علمی شناخته شده‌اند. ویلفرد جی. لمبرت اصطلاح «تئوگونیای آنو» را برای اشاره به ترتیبات این خدایان به‌طور جمعی ابداع کرد. حداقل پنج نسخه به واسطه افسون‌ها شناخته شده است، اگرچه در سه تا از پنج نسخه، نخستین جفت دوری و داری و آخرین - آلالا و بلیلی هستند. یک نسخه کمی متفاوت در لیست خدای "آن = آنوم" شناخته شده است، اگرچه بین نسخه‌های جداگانه نیز تفاوتهایی
شده است، اگرچه بین نسخه‌های جداگانه نیز تفاوتهایی وجود دارد. لمبرت پیشنهاد می‌کند که در ابتدا حداقل دو سنت مختلف وجود داشته است، اما بعداً آنها در فهرستی ترکیب شدند که از روی فهرستهای مربوط به انلیل الگوبرداری شده بود. حداقل در برخی موارد، فهرست‌های طولانی از اجداد الهی به منظور کمک به اجتناب از پیامدهای زنای با محارم الهی بود که به سختی می‌توانست با تابوهای قوی که نسبت به آن در دوره‌های مختلف تاریخ بین‌النهرین گواهی شده است، سازگار باشد. دوری و داری به احتمال زیاد نماد زمان به‌عنوان نیروی نخستین در آفرینش
زیاد نماد زمان به‌عنوان نیروی نخستین در آفرینش بودند و نام آنها از یک عبارت اکدی به معنای «همیشه و همیشه» گرفته شده است. جفت شدن آلالا و بلیلی به احتمال زیاد کاملاً بر اساس تکراری بودن نام هر دو بوده است و در جاهای دیگر، آنها در نقش‌های نامرتبط و مستقل از یکدیگر ظاهر می‌شوند. جفتهای دیگری از خدایان که به عنوان اجداد آنو در نظر گرفته می‌شوند عبارتند از: اگور و گارا که شخصیت آنها ناشناخته است، لاهمو و لاهامو، برگرفته از نام گونه‌ای از موجودات اساطیری آبزی، دو خدایی که نامشان به صورت لوگوگرافی dALAM نوشته شده
خدایی که نامشان به صورت لوگوگرافی dALAM نوشته شده است و احتمالاً نماد یکی دیگر از جفت‌های شناخته‌شده مرتبط با جهان زیرین است، و انورولا و نینورولا، «ارباب» و «بانوی» «شهر ازلی»، که گنجاندن آنها در شجره خانوادگی آنو به احتمال زیاد نشان‌دهنده «اهمیت شهر در اندیشه بین‌النهرین باستان» است.» شجره‌نامه خدایان ارائه شده در "انوما الیش" از فهرستهای اجداد آنو در منابع قبلی مشتق شده است. جفتهای ذکر شده در این تصنیف عبارتند از آپسو و تیامات، لاهمو و لاهامو، و آنشار و کیشار. اولین مورد از آنها در هیچ منبع قبلی گواهی
کیشار. اولین مورد از آنها در هیچ منبع قبلی گواهی نشده است. فهرست خدای "آن = آنوم" به نامو به عنوان «مادری که آسمان و زمین را به دنیا آورد»، dama-tu-an-ki، اشاره می‌کند، اما همان‌طور که فرانس ویگرمن اشاره کرده است، واژگان "آن" و "کی" به احتمال زیاد به‌طور گروهی در این مورد درک می‌شدند. ارجاع مشابهی نیز به واسطه ورد جن‌گیری شناخته شده که به پیش از دوره بابلی میانه تعلق دارد. هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که این فرایند آفرینش شامل خدای دومی باشد که در جایگاه همسر نامو ظاهر شود. او در گونه‌ای از شجره‌نامه آنو در "آن
ظاهر شود. او در گونه‌ای از شجره‌نامه آنو در "آن = آنوم" ظاهر می‌شود، اگرچه همان‌طور که لمبرت اشاره کرده است، او «به نوعی ضمیمه بیرون رانده شد (...)». با توجه به گواهی‌های پراکنده نامو، امروزه فرض می‌شود که او «عموماً در خارج از اریدو شناخته نشده است.» یک دعا به پاپسوکال ممکن است به سنتی اشاره کند که در آن آنو پسر انمشارا بود. در متنی دیگر، آنو و انلیل جایگاه خود را از این خدایی دریافت می‌کنند، نه لزوماً به صورت مسالمت آمیز. آنو ممکن است به دلیل ارتباطش با خدایان مختلف اجدادی، گهگاه با جهان زیرین مرتبط شود.
مختلف اجدادی، گهگاه با جهان زیرین مرتبط شود. یک متن توضیحی آشوری به آنتو اشاره می‌کند که برای او قربانی‌های تدفین تقدیم می‌کند. با این حال، به گفته جولیا کرول، اصلاً نمی‌توان گفت که شناخت این جنبه از شخصیت او تا چه حد گسترده بوده است و به‌طور کلی باید از گفته‌های کلی در مورد شناسایی آشکار آنو با خدایان جهان زیرین در الهیات اوروک سلوکی اجتناب شود. در سنت هوری. در حالی که اغلب فرض می‌شود که آلالو هوری پدر آنو است، مشابه همتای بین‌النهرینی خود آلالا، و کوماربی نیز به نوبهٔ خود به عنوان پسر آنو در نظر گرفته
نیز به نوبهٔ خود به عنوان پسر آنو در نظر گرفته می‌شود، با این حال چنین نیز استدلال شده است که دو سلسلهٔ جداگانه از خدایان در سرآغاز اسطوره کوماربی، ظاهر می‌شوند. و بنابراین نباید آلالو و آنو را در منابع هوری پدر و پسر دانست. کوماربی به‌طور مستقیم به عنوان «تخمه» آلالو در "آهنگ کوماربی" نامیده می‌شود. او همچنین در اسطوره دیگری که متعلق به همین چرخه است، "«آواز هدامو»"، خود را «پسر آلالو» خطاب می‌کند. ترتیب خدایان در معاهدات بین‌المللی نیز از این تصور حمایت می‌کند که آلالو و کوماربی به یک رده تعلق دارند، اما
که آلالو و کوماربی به یک رده تعلق دارند، اما آنو اینطور نیست. گری بکمن، هیتی‌شناس، خاطرنشان می‌کند که این دو خط ظاهراً تنها با تولد نسل جدید خدایان (تشوب، تاشمیشو و دیگران)، در نتیجه اخته کردن آنو توسط کوماربی، که منجر به یک «بار»، یعنی تخمه آنو در درون او شد، متحد شدند. این فرایند به صورت شاعرانه با تولید برنز از قلع و مس مقایسه می‌شود. ملازمان. نینشوبور، «وزیر کهن‌الگویی خدایان» اساساً با اینانا مرتبط بود، اما می‌توان او را به عنوان سوکال (وزیر الهی، خدایی همراه) آنو نیز توصیف کرد. ارتباط بین او و آنو از
همراه) آنو نیز توصیف کرد. ارتباط بین او و آنو از زمان سلطنت سلسله سوم اور به بعد گواهی شده است. نقش او به عنوان یک خدایی شفاعت‌دهنده محبوب در دین سومری ناشی از موقعیت او به عنوان خدمتگزار خداییان اصلی بود، که منجر به این باور شد که او می‌تواند با اربابانش، هم با اینانا و هم با آنو، از طرف درخواست‌کنندگان انسانی میانجیگری کند. خدایی دیگری که می‌توان در همان نقش قرار داد ایلابرات بود. در متون مربوط به هزاره دوم پیش از دوران مشترک، نینشوبور و ایلابرات همزیستی داشتند و حداقل در برخی موارد نام نینشوبور، مذکر
داشتند و حداقل در برخی موارد نام نینشوبور، مذکر تلقی شد، و املای لوگوگرافی ایلابرات بود، برای مثال در ماری در نام‌های شخصی. پیشنهاد شده است که تفاوت در جنسیت نینشوبور مربوط به تلفیق‌گرایی با ایلابرات است. الهه آماسگنودی را می‌توان به عنوان سوکال آنو نیز در نظر گرفت، همان‌طور که در یک متن واژگانی بابلی باستان گواهی شده است. کاکا نیز در چند مورد در این نقش گواهی شده است، اگرچه در "انوما الیش" او سوکال آنشار است. در دوره‌های بعدی، دیگر سوکال‌های آنو تحت‌الشعاع پاپسوکال، که در اصل با خدایی به نام زابابا مرتبط
پاپسوکال، که در اصل با خدایی به نام زابابا مرتبط بود، قرار گرفتند، که احتمالاً ریشه ترقی او صرفاً به خاطر حضور کلمه سوکال در نام او بود. در بافت اصطلاحاً «الهیات باستانی» که عمدتاً متکی بر فهرست‌های خدایی است، که در اوروک تحت حکومت هخامنشیان و سلوکیان توسعه یافت، او کاملاً با نینشوبور شناسایی شد و بنابراین به سوکال آنو و یکی از هجده خدای اصلی شهر تبدیل شد. او پیش از آن در این شهر پرستش نمی‌شد. همترازان خارجی. بر اساس تفسیری از "شورپو"، همتای عیلامی آنو جبرو بود. با این حال، بر اساس فهرست خدای "آن = آنوم"،
بود. با این حال، بر اساس فهرست خدای "آن = آنوم"، خدایی به نام یابنو (dia-ab-na)، «انلیل عیلام» بود. ویلفرد جی. لمبرت نتیجه‌گیری کرد که جبرو و یابنو باید دو املا از یک نام در نظر گرفته شوند. در حالی که جبرو در منابع بین‌النهرینی به عنوان خدایی عیلامی توصیف شده، در هیچ متن شناخته‌شده عیلامی از او نامی برده نشده است. در فهرست خدای "آنشار = آنوم" یکی از نام‌های آنو همورنو است که از واژه هوری گرفته شده که به آسمان اشاره دارد. با این حال، در حالی که هوریان زمین و آسمان را می‌پرستیدند، آنها را به عنوان خداییان
و آسمان را می‌پرستیدند، آنها را به عنوان خداییان انسان‌انگاری‌شده نمی‌دانستند. جدا از این، آنو با نامِ خود در اساطیر هوری ظاهر می‌شود. در حالی که رابرت مونتی استدلال می‌کند که به نظر می‌رسد کنعانی‌ها ویژگی‌های آنو را به ال نسبت داده‌اند، در واقع هیچ همترازی از آنو در پانتئون‌های دولتهای مختلف سوریه باستان وجود نداشت. هم رئیس پانتئون داخلی، داگان، و هم رئیس پانتئون ساحلی، ال، همتای انلیل در نظر گرفته می‌شدند و نه آنو. مونتی علاوه بر این خدایی را که از آن به عنوان «شمیم» یاد می‌کند، مستقیم‌ترین معادل آنو در
عنوان «شمیم» یاد می‌کند، مستقیم‌ترین معادل آنو در پانتئون کنعانیان و به‌عنوان مظهر آسمان توصیف می‌کند، اما این نام عنوانی برای خدای آب‌وهوا بعل بود که به خدایی جداگانه (بعل‌شمین) تبدیل شد، و متون آرامی نشان می‌دهد که او را معادل حداد می‌دانستند تا آنو که در شرق و دورتر وجود داشت. گاهی پیشنهادشده است که در دوره هلنیستی، آنو با زئوس خدای یونانی شناسایی می‌شد، اما اکثر آشورشناسان این احتمال را نامطمئن می‌دانند، یکی از استثناها النور رابسون است. جولیا کرول اشاره می‌کند که نویسندگانی که این موضوع را پیشنهاد
می‌کند که نویسندگانی که این موضوع را پیشنهاد می‌کنند، روشن نمی‌کنند که آیا منظورشان این است که «سلوکی‌ها خودشان چنین معادله‌ای را برقرار کردند (...)، یا اینکه علما-کاهنان اوروکی، پادشاهان جدید خود را در مورد شباهت بین این دو خدا قانع کردند (...)، یا حتی اینکه آنها واقعاً معتقد بودند که آنو و زئوس یکسان هستند.» هیچ مدرک مستقیمی از هیچ‌یک از این احتمالات در دسترس نیست. به گفته والتر بورکرت، محقق دین یونان باستان، شباهت‌های ادبی مستقیمی بین آنو و زئوس وجود دارد. به گفته وی، صحنه‌ای از لوح VI "حماسه گیلگمش" که
به گفته وی، صحنه‌ای از لوح VI "حماسه گیلگمش" که در آن ایشتار پس از رد شدن توسط گیلگمش، به نزد آنو می‌آید و به مادرش آنتو شکایت می‌کند، اما به ملایمت توسط آنو سرزنش می‌شود، مستقیماً به صحنه‌ای از کتاب V در "ایلیاد" مشابهت دارد. در این صحنه، آفرودیت که بورکرت او را نمو یونانی پسین ایشتار می‌داند، توسط قهرمان یونانی دیومدس در حالی که تلاش می‌کند پسرش آئنیاس را نجات دهد، زخمی می‌شود. او به کوه المپ می‌گریزد و در آنجا نزد مادرش دیون گریه می‌کند، خواهرش آتنا او را تمسخر می‌کند و پدرش زئوس او را به ملایمت سرزنش