payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سرعت نور در خلأ ثبات جهانی و دقیقاً برابر ۲۹۹٬۷۹۲٬۴۵۸ متر بر ثانیه است. علت دقت این است که تعریف متر بر اساس سرعت نور و تعریف ثانیه بنا شده‌است. این کمیت را در فیزیک و دیگر علوم با حرف c نشان می‌دهند. در محاسبات عادی که دقت زیادی مورد نیاز نیست، سرعت نور را برابر با ۳۰۰٬۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه (۳ متر بر ثانیه) در نظر می‌گیرند. مقدار آن تقریباً برابر با ۱۸۶٬۲۸۲ مایل بر ثانیه است. سرعت نور بیشینه سرعتی است که انرژی، ماده و اطلاعات در جهان می‌تواند مسافرت کند. این سرعت همچنان سرعت تمام ذرات بدون جرم و میدان‌های
سرعت همچنان سرعت تمام ذرات بدون جرم و میدان‌های فیزیکی — شامل تابش الکترومغناطیسی که نور نیز جزو آن می‌شود — نیز هست. ذراتی که ذکر شد سرعتشان مستقل چارچوب مرجع است که گسترش این اصل به نسبیت خاص می‌انجامد. همچنین این سرعت در فرمول مشهور هم‌ارزی جرم و انرژی یعنی "E" = "mc²" ظاهر می‌شود. سرعت نور در اجسام شفاف کمتر از سرعت نور در خلأ است. سرعت نور در خلأ تقسیم بر سرعت نور در آن ماده شفاف (مانند شیشه یا هوا) به عددی بزرگ‌تر از یک می‌انجامد که به آن ضریب شکست (با نماد n نشان می‌دهند) می‌گویند و در فرمول‌های نور
نماد n نشان می‌دهند) می‌گویند و در فرمول‌های نور هندسی کاربرد دارد. برای مثال ضریب شکست نور مرئی برای شیشه معمولی حدود ۱٫۵ است و بدین معنی است که سرعت نور در شیشه، است. ضریب شکست نور برای هوا ۱٫۰۰۰۳ (۱٫۰۰۰۳) است که نشان می‌دهد نور در هوا حدود کندتر از "c" حرکت می‌کند. برای بسیاری از کاربردها، نور و دیگر امواج الکترومغناطیسی بدون تأخیر جابجا می‌شوند اما برای فواصل زیاد و اندازه‌گیری‌هایی بسیار حساس، سرعت محدود نور اثرات ملموسی دارد. در ارتباطات با کاوشگران فضایی دور ممکن است بین دقایق تا ساعت‌ها طول بکشید
فضایی دور ممکن است بین دقایق تا ساعت‌ها طول بکشید تا یک پیام از زمین به کاوشگر برسد یا برگردد. نور ستارگان از سال‌های بسیار گذشته به زمین می‌رسد که اجازه می‌دهد تاریخچه جهان را با بررسی اجسام دور مطالعه کرد. سرعت محدود نور همچنین نظریات حد سرعت رایانه را نیز محدود می‌کند برای اینکه اطلاعاتی که داخل یک کامپیوتر از یک پردازنده به پردازنده دیگر منتقل می‌شود سرعت محدودی خواهد شد. نخستین بار گالیلئو گالیله سرعت نور را اندازه گرفت. اما مقداری که او به دست آورد بسیار متفاوت‌تر از مقدار واقعی بود. بعدها ستاره‌شناس
متفاوت‌تر از مقدار واقعی بود. بعدها ستاره‌شناس دانمارکی اوله رومر به کمک گرفت‌های مشتری سرعت نور را تا حد دقیقی اندازه گرفت. مقدار عددی، نمادگذاری و واحدها. سرعت نور در خلأ معمولاً با حرف کوچک نشان داده می‌شود. منشأ انتخاب این حرف مشخص نیست و حدس‌هایی زده می‌شود که شامل «c» برای constant (ثابت) یا کلمه لاتین celeritas (به معنی «سرعت، چابکی») می‌شود. c در کتاب‌های لئونهارت اویلر و دیگران برای celerity به معنای سرعت استفاده می‌شد اما این سرعت مختص نور نبود؛ آیزاک آسیموف یک مقاله علمی عامه‌پسند با عنوان «C
آیزاک آسیموف یک مقاله علمی عامه‌پسند با عنوان «C برای Celeritas» نوشت اما منشأ آن را توضیح نداد. در سال ۱۸۵۶، ویلهلم ادوارد وبر و رودولف کلراوش از c برای ثابت متفاوتی استفاده کردند که بعداً نشان داده شد برابر با برابر سرعت نور در خلأ است. از نظر تاریخی، نماد V به عنوان نمادی جایگزین برای سرعت نور استفاده می‌شد که توسط جیمز کلارک ماکسول در سال ۱۸۶۵ معرفی شد. در سال ۱۹۰۳، مکس آبراهام از با معنای مدرن آن در یک کتاب درسی پرخواننده در مورد الکترومغناطیس استفاده کرد. اینشتین در مقالات اصلی خود به زبان آلمانی در
کرد. اینشتین در مقالات اصلی خود به زبان آلمانی در مورد نسبیت خاص در سال ۱۹۰۵ از استفاده کرد اما در سال ۱۹۰۷ به روی آورد که تا آن زمان به نماد استاندارد سرعت نور تبدیل شده بود. گاهی اوقات از برای سرعت امواج در هر محیط مادی و از 0 برای سرعت نور در خلأ استفاده می‌شود. استفاده در سیستم‌های واحد. از سال ۱۹۸۳، ثابت در سیستم بین‌المللی واحدها (SI) دقیقاً برابر با ۲۹۹۷۹۲۴۵۸ متر بر ثانیه تعریف شده است؛ از این رابطه برای تعریف متر به عنوان دقیقاً مسافتی که نور در خلاء در ۱⁄۲۹۹۷۹۲۴۵۸ ثانیه طی می‌کند، استفاده می‌شود.
در ۱⁄۲۹۹۷۹۲۴۵۸ ثانیه طی می‌کند، استفاده می‌شود. ثانیه نیز به نوبه خود، به‌عنوان مدت زمانی تعریف می‌شود که ۹۱۹۲۶۳۱۷۷۰ سیکل از تابش ساطع‌شده توسط یک اتم سزیم-۱۳۳ در گذار بین دو حالت انرژی مشخص، اشغال می‌کند. با استفاده از مقدار و همچنین اندازه‌گیری دقیق ثانیه، می‌توان استانداردی برای متر تعیین کرد. مقدار خاص انتخاب‌شده برای سرعت نور، تعریف دقیق‌تری از متر ارائه داد که همچنان تا حد امکان با تعریف مورد استفاده قبل از سال ۱۹۸۳ مطابقت داشت. به‌عنوان یک ثابت فیزیکی ابعادی، مقدار عددی برای سیستم‌های واحد مختلف
ابعادی، مقدار عددی برای سیستم‌های واحد مختلف متفاوت است. به عنوان مثال، در واحدهای امپراتوری، سرعت نور تقریباً ۱۸۶۲۸۲ مایل در ثانیه یا تقریباً ۱ فوت در هر نانوثانیه است. در شاخه‌هایی از فیزیک که اغلب در آنها ظاهر می‌شود، مانند نسبیت، استفاده از سیستم‌های یکاهای اندازه‌گیری طبیعی یا سیستم یکاهای هندسی که در آن c = ۱ است، رایج است. نقش بنیادی در فیزیک. سرعت نور مستقل از سرعت ناظر و منبع است. این ثبات سرعت نور در سال ۱۹۰۵ توسط آلبرت انیشتین بیان شد. که توسط آزمایش‌های بسیاری صحت آن تأیید شده‌است. اگرچه در اول
بسیاری صحت آن تأیید شده‌است. اگرچه در اول مهر ماه ۱۳۹۰ محققان مرکز تحقیقاتی سرن اعلام کردند که حرکت ذرات بنیادی نوترینو با سرعتی بالاتر از سرعت نور را مشاهده کرده‌اند. اما پس از مدت کوتاهی مشخص شد این تضاد به دلیل خطا در آزمایش بوده‌است. نسبیت خاص در واقع بررسی قوانین فیزیک برای ناظر و مرجع است برای زمانی که فرض شود سرعت نور وابسته به سرعت منبع یا ناظر نیست. یکی از نتایج این است که سرعتی است که همه ذرات و امواج بدون جرم، از جمله نور، باید با آن در خلاء حرکت کنند. نسبیت خاص اثبات‌های بسیار زیاد آزمایشگاهی
کنند. نسبیت خاص اثبات‌های بسیار زیاد آزمایشگاهی دارد. این شامل هم‌ارزی جرم و انرژی ، انقباض لورنتزی (کوتاه‌شدن اجسام در راستای حرکت)، اتساع زمان (کندتر شدن زمان) و افزایش جرم نیز هست. همه این موارد از فاکتور لورنتز به‌دست می‌آیند ، که در آن "v" سرعت جسم است. تفاوت "γ" از یک در سرعت‌های کم نسبت به "c" یعنی تقریباً تمام حرکت‌های روزانه انسان ناچیز است. اما در سرعت‌های نزدیک به نور به مقادیر بسیار بزرگ میل می‌کند. طول جسمی که انقباض لورنتزی دارد و زمانی که در یک متحرک می‌گذرد از تقسیم طول در حالت سکون و زمان
یک متحرک می‌گذرد از تقسیم طول در حالت سکون و زمان در حالت سکون بر فاکتور لورنتز به‌دست می‌آید. اما جرم یک شی متحرک از ضرب فاکتور لورنتز در جرم سکون آن جسم به‌دست می‌آید. سرعت نور به عنوان حد بالای سرعت. بنابر نسبیت خاص، انرژی یک جسم با سرعت "v" و جرم سکون "m" با به‌دست می‌آید که در آن "γ" فاکتور لورنتز است. هنگامی که سرعت برابر صفر است فاکتور لورنتز برابر یک بوده و انرژی جسم برابر با است که همان هم‌ارزی جرم و انرژی است. اما هنگامی که سرعت جسم به سرعت نور نزدیک می‌شود این مقدار به سمت بی‌نهایت می‌رود
نور نزدیک می‌شود این مقدار به سمت بی‌نهایت می‌رود بنابرین برای رساندن سرعت جسمی که جرم غیرصفر دارد به سرعت نور؛ نیاز به بی‌نهایت انرژی است. به همین دلیل سرعت نور، حد بالای سرعت در طبیعت است. این موضوع در تعداد زیادی پژوهش و آزمایش به اثبات رسیده‌است. انتشار نور. در فیزیک کلاسیک، نور به عنوان نوعی موج الکترومغناطیسی توصیف می‌شود. از آنجاکه رفتار میدان الکترومغناطیسی توسط معادلات ماکسول تشریح شده‌است، این معادلات پیش‌بینی می‌کنند که سرعت c با انتشار امواج الکترومغناطیسی (مانند نور) در خلأ را می‌توان با ظرفیت
(مانند نور) در خلأ را می‌توان با ظرفیت خازنی و القایی خلاء بیان کرد. به بیان دیگر سرعت انتشار نور با ریشه ثابت تراوایی خلأ در ثابت گذردهی خلأ رابطه عکس دارد که در رابطه زیر نمایش داده شده‌است. formula_1 در فیزیک نوین، میدان الکترومغناطیسی توسط نظریه الکترودینامیک کوانتومی توصیف می‌شود. در این نظریه، نور توسط تحریک بنیادی (یا کوانتای) میدان الکترومغناطیسی، که فوتون نامیده می‌شود، توصیف می‌شود. در نظریه الکترودینامیک کوانتومی، فوتون‌ها ذرات بدون جرمی هستند که بنابر نسبیت خاص، با سرعت نور در خلأ حرکت می‌کنند.
بنابر نسبیت خاص، با سرعت نور در خلأ حرکت می‌کنند. اثرات عملی محدود بودن. سرعت نور به مخابرات مربوط می‌شود: زمان تأخیر مخابرات یک طرفه و رفت و برگشت بزرگتر از صفر است. این از مقیاس‌های کوچک تا نجومی صدق می‌کند. از سوی دیگر، برخی از تکنیک‌ها به سرعت محدود نور بستگی دارند، به عنوان مثال در اندازه‌گیری فاصله. مقیاس‌های کوچک. در ابرکامپیوترها، سرعت نور محدودیتی در سرعت ارسال داده‌ها بین پردازنده‌ها ایجاد می‌کند. اگر یک پردازنده در ۱ گیگاهرتز کار کند، یک سیگنال می‌تواند حداکثر حدود در یک چرخه طی کند؛ بنابراین،
می‌تواند حداکثر حدود در یک چرخه طی کند؛ بنابراین، پردازنده‌ها باید نزدیک یکدیگر قرار گیرند تا تأخیرهای ارتباطی به حداقل برسد. این می‌تواند باعث ایجاد مشکل در خنک کردن پردازنده‌ها شود. اگر فرکانس‌ها به افزایش ادامه دهند، سرعت نور در نهایت به یک عامل محدود کننده برای طراحی داخلی تراشه‌ها تبدیل می‌شود. فاصله‌های بزرگ روی زمین. با توجه به اینکه محیط استوایی زمین حدود کیلومتر است و "c" حدود ۳۰۰ هزار کیلومتر بر ثانیه است. کوتاهترین زمان ممکن برای انتقال اطلاعات برای مسافتی حدود نیمی از کره زمین حدود ۶۷ میلی
برای مسافتی حدود نیمی از کره زمین حدود ۶۷ میلی ثانیه است. هنگامی که نور در یک فیبر نوری در سراسر کره زمین در حال حرکت است، زمان انتقال واقعی طولانی‌تر است، بخشی به این دلیل که سرعت نور در فیبر نوری بسته به ضریب شکست آن ("n") حدود ۳۵ درصد کندتر است. پروازهای فضایی و ستاره‌شناسی. به‌طور مشابه، ارتباطات بین زمین و فضاپیما آنی نیست. تأخیر مختصری از منبع تا گیرنده وجود دارد که با افزایش فاصله بیشتر محسوس می‌شود. این تأخیر برای ارتباطات بین کنترل زمینی و آپولو ۸، زمانی که اولین فضاپیمای با سرنشین بود که به دور
زمانی که اولین فضاپیمای با سرنشین بود که به دور ماه می‌چرخید، قابل توجه بود: برای هر سؤال، ایستگاه کنترل زمینی باید حداقل سه ثانیه برای رسیدن پاسخ منتظر می‌ماند. تأخیر ارتباط بین زمین و مریخ بسته به موقعیت نسبی دو سیاره می‌تواند بین پنج تا بیست دقیقه متغیر باشد. در نتیجه، اگر روباتی در سطح مریخ با مشکلی مواجه شود، کنترل‌کننده‌های انسانی آن حداقل تا پنج دقیقه بعد و احتمالاً تا بیست دقیقه بعد از آن آگاه نمی‌شوند. سپس پنج تا بیست دقیقه دیگر طول می‌کشد تا دستورالعمل سفر از زمین به مریخ برسد. دریافت نور و
دستورالعمل سفر از زمین به مریخ برسد. دریافت نور و سیگنال‌های دیگر از منابع نجومی دور حتی می‌تواند بسیار بیشتر طول بکشد؛ مثلاً ۱۳ میلیارد (13 10 9) سال طول می‌کشد تا نور از کهکشان‌های دور به زمین که در تصاویر میدان فوق‌العاده عمیق هابل مشاهده شده‌است، برسد. عکس‌هایی که امروز گرفته شده‌اند، تصاویری از کهکشان‌ها در زمان ظاهر شدنشان در ۱۳ میلیارد سال پیش ثبت می‌کنند، زمانی که جهان کمتر از یک میلیارد سال سن داشت. این واقعیت که اجرام دورتر به دلیل سرعت محدود نور جوان‌تر به نظر می‌رسند، به اخترشناسان اجازه می‌دهد
به نظر می‌رسند، به اخترشناسان اجازه می‌دهد تا تکامل ستارگان، کهکشان‌ها و خود کیهان را پژوهش کنند. فواصل نجومی گاهی با سال نوری بیان می‌شود، به ویژه در نشریات و رسانه‌های علمی عامه‌محور. یک سال نوری مسافتی است که نور در یک سال ژولینی، طی می‌کند حدود ۹۴۶۱ میلیارد کیلومتر، یا ۵۸۷۹ میلیارد مایل یا ۰٫۳۰۶۶ پارسک. در ارقام گرد، یک سال نوری نزدیک به ۱۰ تریلیون کیلومتر یا نزدیک به ۶ تریلیون مایل است. پروکسیما قنطورس، نزدیکترین ستاره به زمین پس از خورشید، حدود ۴٫۲ سال نوری فاصله دارد. اندازه‌گیری فاصله. سیستم‌های
سال نوری فاصله دارد. اندازه‌گیری فاصله. سیستم‌های راداری فاصله تا یک هدف را با زمانی که یک پالس موج رادیویی پس از انعکاس توسط هدف به آنتن رادار بازمی‌گردد اندازه‌گیری می‌کنند: فاصله تا هدف نصف زمان عبور رفت و برگشت ضربدر سرعت نور است. گیرنده سیستم موقعیت‌یاب جهانی (GPS) فاصله خود را تا ماهواره‌های GPS بر اساس مدت زمانی که طول می‌کشد تا سیگنال رادیویی از هر ماهواره برسد را اندازه‌گیری می‌کند و براساس این فاصله‌ها موقعیت خود را محاسبه می‌کند. از آنجایی که نور حدود ۳۰۰٬۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه حرکت می‌کند، این
حدود ۳۰۰٬۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه حرکت می‌کند، این اندازه‌گیری‌های کسر کوچکی از ثانیه باید بسیار دقیق باشند. آزمایش فاصله‌سنجی ماه، اخترشناسی راداری و شبکه فضای دوردوست ناسا به ترتیب با اندازه‌گیری زمان‌های عبور رفت و برگشت، فاصله تا ماه، سیارات و فضاپیماها را تعیین می‌کنند. تجارت فرکانس بالا. سرعت نور در معاملات با فرکانس بالا اهمیت پیدا کرده‌است، جایی که معامله‌گران برای کسب مزیت‌های جزئی دنبال ارائه معاملات خود به صرافی‌ها کسری از ثانیه زودتر از سایر معامله‌گران هستند. به عنوان مثال، معامله‌گران به ارتباطات
هستند. به عنوان مثال، معامله‌گران به ارتباطات مایکروویو بین مراکز تجاری روی آورده‌اند، به این دلیل که امواج مایکروویو در هوا حرکت می‌کنند و به خاطر بالاتر بودن سرعت نور در هوا، نسبت به سیگنال‌های فیبر نوری ۳۰ تا ۴۰ درصد سریعتر حرکت می‌کنند.
الگوی منحصربه‌فردی از ویروس که به‌وسیلهٔ برنامه‌های ضدویروس برای شناسایی آن‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. امضای ویروس علامتی است که ویروس‌ها بر روی برنامه‌ای که به آن‌ها حمله کرده‌اند می‌گذارند تا دیگر به آن حمله نکنند و تنها ویروسی که یک برنامه را چند بار مورد حمله قرار می‌دهد ویروس اورشلیم است. هر ویروس با یک یا تعداد بیشتری از الگوها، به نام امضا یا سیگنیچر ارائه می‌شود، دنباله‌ای از بایت‌ها که (در حالت مطلوب و خوش‌بینانه) به‌طور خاص و منحصراً، آن ویروس را توصیف می‌کند. گاهی، سیگنیچرها، رشته‌های اسکن نیز
توصیف می‌کند. گاهی، سیگنیچرها، رشته‌های اسکن نیز نامیده می‌شوند، و لازم نیست رشته‌های ثابتی باشند. برخی از نرم‌افزارهای آنتی‌ویروس، علائم don’t care که wildcard نامیده می‌شوند را نیز پشتیبانی می‌کنند که یک بایت، یا بخشی از یک بایت خاص، یا تعداد صفر یا بیشتر بایت دلخواه را مقایسه می‌کند. عدم شناسایی امضای ویروس در مقابل آنتی ویروس: گاه ممکن است یک ویروس در برابر آنتی ویروس ناشناس باشد، اما آنتی ویروس یک حالت جستجویی دارد که معروف به ابتدایی نیز می باشد. عکس‌العمل این جستجوی ابتدایی این می‌باشد که رفتارها را
این جستجوی ابتدایی این می‌باشد که رفتارها را شناسایی کرده و در صورتی که فایل مشکوک باشد آن را به قرنطینه برده و اخطارهایی را نیز به کاربر صادر می‌کند. نکته جالب این است که وقتی ویروس ناشناخته به قرنطینه ارسال شده پس متصل شدن به اینترنت ضد ویروس نمونهٔ ویروس را به شرکت سازندهٔ ضد ویروس ارسال می‌کند.
ویروس رایانه‌ای (به انگلیسی: Computer virus) نوعی برنامه رایانه ای است که در هنگام اجرای برنامه، با اصلاح سایر برنامه‌های رایانه ای و وارد کردن کد مخصوص به خود، خود را تکرار می‌کند. هنگامی که این تکثیر موفقیت‌آمیز باشد، گفته می‌شود مناطق آسیب دیده به ویروس رایانه ای آلوده می‌شوند. نویسندگان ویروس از فریب‌های مهندسی اجتماعی استفاده می‌کنند و از دانش دقیق در ویندوز را تهدید می‌کنند و مکانیسم‌های متنوعی را برای آلوده کردن میزبان جدید به کار می‌گیرند، و اغلب با استفاده از استراتژی‌های پیچیده ضد ردیابی /
با استفاده از استراتژی‌های پیچیده ضد ردیابی / مخفی‌کاری برای فرار از نرم‌افزار آنتی‌ویروس استفاده می‌کنند. انگیزه‌های ایجاد ویروس می‌تواند شامل کسب سود یا موارد سیاسی باشد. در حال حاضر ویروس‌های رایانه ای سالانه میلیاردها دلار خسارت اقتصادی وارد می‌کنند که علت آن خرابی سیستم، هدر رفتن منابع رایانه ای، خراب کردن اطلاعات، افزایش هزینه‌های نگهداری یا سرقت اطلاعات شخصی یا شرکتی است. در پاسخ، ابزارهای ضد ویروس آزاد و منبع باز آزاد تولید شده‌اند، و صنعتی از نرم‌افزارهای ضد ویروس، محافظت از ویروس را در اختیار
ضد ویروس، محافظت از ویروس را در اختیار کاربران سیستم‌های مختلف عملیاتی قرار داده‌است. از سال ۲۰۰۵ که این صنعت راه اندازی شده‌است تا به امروز هیچ نرم‌افزار آنتی‌ویروسی موجود نیست که قادر به کشف همه ویروس‌های رایانه ای (به ویژه نسخه‌های جدید) باشد، لذا محققان امنیت رایانه به‌طور جدی در حال جستجوی روش‌های جدیدی هستند تا بتوانند راه حل‌های ضد ویروس را برای شناسایی موثرتر ویروس‌های نوظهور، قبل از اینکه آنها به‌طور گسترده‌ای در میان کامپیوترها تکثیر شوند پیدا کنند. اصطلاح ویروس همچنین با استفاده از برنامه
کنند. اصطلاح ویروس همچنین با استفاده از برنامه افزودنی برای اشاره به انواع دیگر بدافزارها سوءاستفاده می‌شود. "بدافزار" شامل ویروس‌های رایانه ای همراه با بسیاری از اشکال دیگر نرم‌افزارهای مخرب مانند "کرمهای رایانه ای"، باج افزارها، جاسوس افزارها، نرم‌افزارهای تبلیغاتی مزاحم، اسبهای تروجان، keyloggers , rootkits , bootkits، مخرب Browser Helper Object (BHOs) و سایر نرم‌افزارهای مخرب است. بیشتر تهدیدات بدافزارهای فعال در واقع برنامه‌های اسب تروجان یا کرم‌های رایانه ای به جای ویروس‌های رایانه ای هستند. اصطلاح
ای به جای ویروس‌های رایانه ای هستند. اصطلاح ویروس رایانه ای، که توسط فرد کوهن در سال ۱۹۸۵ ابداع شده‌است، نادرست است. ویروس‌ها معمولاً نوعی فعالیت مضر را بر روی رایانه‌های میزبان آلوده مانند دستیابی به فضای دیسک سخت یا واحد پردازش مرکزی (CPU)، دسترسی و سرقت اطلاعات شخصی (مانند شماره کارت اعتباری، شماره کارت بدهی، شماره تلفن، نام، و غیره) انجام می‌دهند. آدرس‌های ایمیل، رمزهای عبور، اطلاعات بانکی، آدرس خانه و غیره)، خراب کردن اطلاعات، نمایش پیامهای سیاسی، طنزآمیز یا تهدیدآمیز روی صفحه کاربر، اسپم کردن مخاطبان
یا تهدیدآمیز روی صفحه کاربر، اسپم کردن مخاطبان پست الکترونیکی آنها، ورود به صفحه کلیدهای آنها یا حتی استفاده از این رایانه بی فایده است. با این حال، همه ویروس‌ها دارای "payload" مخرب نیستند و سعی در مخفی کردن خود دارند. مشخصه اصلی ویروس‌ها این است که آنها خود برنامه‌های رایانه ای را تکرار می‌کنند. توسعه تاریخی. کارهای اولیه دانشگاهی در برنامه‌های تکرار شونده. نخستین کار آکادمیک در زمینه تئوری برنامه‌های خود تکراری رایانه ای در سال ۱۹۴۹ توسط جان فون نویمان انجام شد که در دانشگاه ایلینویز دربارهٔ "تئوری و
انجام شد که در دانشگاه ایلینویز دربارهٔ "تئوری و سازمان خودکارسازی خودکار" به سخنرانی پرداخت. کار فون نویمان بعداً با عنوان "تئوری خودکار تولید مثل" منتشر شد. در مقاله خود فون نویمان توضیح داد که چگونه یک برنامه کامپیوتری می‌تواند برای تولید مثل خودش طراحی شود. طراحی فون نویمان برای یک برنامه کامپیوتری خود تولید مثل، نخستین ویروس رایانه ای در جهان به حساب می‌آید و وی به عنوان "پدر" نظری ویروس‌شناسی رایانه در نظر گرفته می‌شود. در سال ۱۹۷۲، ویت ریزاک به‌طور مستقیم بر روی کارهایی که فون نویمن در زمینه تکثیر
مستقیم بر روی کارهایی که فون نویمن در زمینه تکثیر خود دارد، بنا کرد، مقاله خود را "ماشین‌های خود تولید مثل با انتقال اطلاعات مینیمالیسم" (خودکار تولید مثل خودکار با حداقل تبادل اطلاعات) منتشر کرد. در این مقاله یک ویروس کاملاً کاربردی نوشته شده به زبان برنامه‌نویسی اسمبلر برای سیستم رایانه ای SIEMENS 4004/35 شرح داده شده‌است. در سال ۱۹۸۰ یورگن کراوس پایان‌نامه دیپلم خود را "Selbstreproduktion bei Programmen" (خود بازتولید برنامه‌ها) در دانشگاه دورتموند نوشت. در کار خود کراوس تصریح کرد که برنامه‌های رایانه
در کار خود کراوس تصریح کرد که برنامه‌های رایانه ای می‌توانند به روشی مشابه ویروس‌های بیولوژیکی رفتار کنند. داستان علمی. نخستین توصیف شناخته شده از یک برنامه بازتولید خود در داستان، در داستان کوتاه سال 1970 The Scarred Man توسط گریگوری بنفورد است که یک برنامه کامپیوتری به نام VIRUS را توصیف می‌کند که هنگام نصب بر روی رایانه ای با قابلیت شماره‌گیری مودم تلفنی، به‌طور تصادفی شماره‌های تلفن را شماره‌گیری می‌کند تا اینکه به مودمی برخورد می‌کند که توسط یک رایانه دیگر به آن پاسخ داده می‌شود و سپس سعی می‌کند
دیگر به آن پاسخ داده می‌شود و سپس سعی می‌کند رایانه پاسخ دهنده را با برنامه خود برنامه‌ریزی کند، به طوری که کامپیوتر دوم نیز با جستجوی کامپیوتر دیگری که می‌تواند شماره‌گیری کند، شماره‌گیری تصادفی را شروع می‌کند. این برنامه به سرعت از طریق رایانه‌های مستعد گسترش می‌یابد و فقط با برنامه دیگری به نام VACCINE قابل مقابله است. این ایده در دو رمان ۱۹۷۲ با نام HARLIE One توسط David Gerrold و The Terminal Man توسط مایکل کرایتون بیشتر مورد بررسی قرار گرفت و موضوع اصلی رمان سال ۱۹۷۵ توسط The Shockwave Rider توسط جان
رمان سال ۱۹۷۵ توسط The Shockwave Rider توسط جان برونر شد. فیلم علمی تخیلی مایکل کرایتون در سال 1973 Westworld در ابتدای مطالعه به مفهوم ویروس رایانه ای اشاره کرد، که یک موضوع اصلی نقشه است که باعث می‌شود آندروئیدها آموک را اجرا کنند. شخصیت آلن اوپنهایمر با بیان این مطلب که «... در اینجا الگوی روشنی وجود دارد که نشان از قیاس یک روند بیماری‌های عفونی دارد و از یک منطقه به منطقه دیگر گسترش می‌یابد.» در مورد این پاسخ‌ها آمده‌است: «شاید شباهت‌های سطحی با بیماری وجود داشته باشد» و «باید اعتراف کنم که باور داشتن
وجود داشته باشد» و «باید اعتراف کنم که باور داشتن بیماری ماشین آلات را دشوار کرده‌ام.» نخستین مثال. ویروس Creeper نخستین بار در ARPANET، پیشرو اینترنت، در اوایل دهه ۱۹۷۰ کشف شد. Creeper یک برنامه تکرارکننده آزمایشی بود که توسط Bob Thomas در BBN Technologies در سال ۱۹۷۱ نوشت. Creeper از ARPANET برای آلوده کردن رایانه‌های DEC PDP-10 که در حال اجرای سیستم عامل TENEX بودند استفاده کرد. [28] Creeper از طریق ARPANET دسترسی پیدا کرد و خود را به سیستم ریموت کپی کرد که در آن پیام "من خزنده هستم، اگر می‌توانید مرا
که در آن پیام "من خزنده هستم، اگر می‌توانید مرا گیر دهید!" نمایش داده شد برنامه Reaper برای حذف Creeper ایجاد شد. در سال ۱۹۸۲، برنامه ای به نام "Elk Cloner" نخستین ویروس رایانه شخصی بود که "در طبیعت" ظاهر شد - این در خارج از آزمایشگاه یک کامپیوتر یا [رایانه] است که در آن ایجاد شده‌است. [۳۰] در سال ۱۹۸۱ توسط ریچارد اسکرنتا، دانش آموز پایه نهم در دبیرستان کوه لبنان در نزدیکی پیتسبورگ نوشته شده، خود را به سیستم عامل Apple DOS 3.3 3.3 وصل کرده و از طریق فلاپی دیسک پخش شده‌است. با استفاده از ۵۰مین ویروس، Elk
دیسک پخش شده‌است. با استفاده از ۵۰مین ویروس، Elk Cloner ویروس فعال می‌شود، رایانه شخصی را آلوده می‌کند و شعری کوتاه با عنوان "Elk Cloner: برنامه با شخصیت" را نمایش می‌دهد. در سال ۱۹۸۴ فرد کوهن از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی مقاله خود را «ویروس‌های رایانه ای - نظریه و آزمایش» نوشت. این نخستین مقاله بود که صریحاً یک برنامه بازتولید خود را «ویروس» می‌نامید، اصطلاحی که توسط مربی کوهن لئونارد آدلمن معرفی شد. در سال ۱۹۸۷، فرد کوهن نمایشی را منتشر کرد مبنی بر اینکه هیچ الگوریتمی وجود ندارد که بتواند تمام ویروس‌های
هیچ الگوریتمی وجود ندارد که بتواند تمام ویروس‌های ممکن را کاملاً تشخیص دهد. ویروس فشرده سازی نظری فرد کوهن نمونه ای از ویروس بود که از نرم‌افزارهای مخرب (بدافزار) استفاده نمی‌کرد، اما از نظر ظاهری خیرخواهانه (با ذکاوت) بود. با این حال، متخصصان آنتی‌ویروس مفهوم «ویروس‌های خیرخواهانه» را نمی‌پذیرند، زیرا هر عملکرد دلخواه می‌تواند بدون درگیر شدن ویروس عملی شود (برای مثال، فشرده سازی اتوماتیک تحت انتخاب ویندوز در دسترس کاربر است). هر ویروس بنا به تعریف، تغییراتی غیرمجاز در رایانه ایجاد می‌کند، که حتی اگر هیچ
غیرمجاز در رایانه ایجاد می‌کند، که حتی اگر هیچ آسیبی نباشد یا در نظر گرفته شده باشد، نامطلوب است. در صفحه یکی از دائرةالمعارف ویروس دکتر سلیمان، نامطلوب بودن ویروس‌ها، حتی آنهایی که چیزی جز تولید مثل ندارند، به‌طور کامل توضیح داده شده‌است. مقاله ای که "عملکردهای مفید ویروس" را توصیف می‌کند، توسط جی بی گان با عنوان "استفاده از توابع ویروس برای تهیه یک مترجم APL مجازی تحت کنترل کاربر" در سال ۱۹۸۴ منتشر شد. نخستین ویروس IBM PC در "وحشی" یک ویروس بخش boot بود. لقب (ج) مغز، ایجاد شده در سال ۱۹۸۶ توسط برادران
لقب (ج) مغز، ایجاد شده در سال ۱۹۸۶ توسط برادران فاروک الوی در لاهور، پاکستان، به گفته جلوگیری از کپی کردن غیرمجاز نرم‌افزاری که نوشته بودند. نخستین ویروس که به‌طور اختصاصی مایکروسافت ویندوز را هدف قرار داد، WinVir در آوریل ۱۹۹۲، دو سال پس از انتشار ویندوز ۳٫۰ کشف شد. در عوض با تکیه بر وقفه‌های DOS، ویروس حاوی هیچ تماس API ویندوز نبود. چند سال بعد، در فوریه ۱۹۹۶، هکرهای استرالیایی از ویروس نوشتن ویروس VLAD ویروس Bizatch (همچنین به عنوان ویروس "Boza" معروفند) ایجاد کردند، که نخستین ویروس شناخته شده برای هدف
ایجاد کردند، که نخستین ویروس شناخته شده برای هدف قرار دادن ویندوز ۹۵ بود. در اواخر ۱۹۹۷ رمزگذاری شده، حافظه ویروس مخفی مخفی Win32.Cabanas منتشر شد - نخستین ویروس شناخته شده که ویندوز NT را هدف قرار داد (همچنین این میزبان توانست میزبان ویندوز ۳٫۰ و ویندوز ۹ را آلوده کند). حتی کامپیوترهای خانگی نیز تحت تأثیر ویروس قرار گرفتند. نخستین کسی که در Commodore Amiga ظاهر شد، ویروس بخش boot به نام SCA virus بود که در نوامبر ۱۹۸۷ کشف شد. عملیات و توابع. قطعات. ویروس رایانه ای زنده باید دارای روال جستجو باشد که
رایانه ای زنده باید دارای روال جستجو باشد که پرونده‌ها یا دیسک‌های جدیدی را که اهداف ارزشمندی برای عفونت دارند، در آن پیدا کند. ثانیاً، هر ویروس رایانه ای باید حاوی یک روال برای کپی کردن خود در برنامه ای باشد که روال جستجو در آن قرار دارد. سه قسمت اصلی ویروس عبارتند از: مکانیسم عفونت. مکانیسم عفونت (که به آن «بردار عفونت» نیز گفته می‌شود) نحوه انتشار یا انتشار ویروس است. یک ویروس به‌طور معمول یک روال جستجو دارد که پرونده‌های جدید یا دیسک‌های جدیدی را برای عفونت پیدا می‌کند. ماشه. ماشه، که به عنوان بمب
عفونت پیدا می‌کند. ماشه. ماشه، که به عنوان بمب منطقی نیز شناخته می‌شود، نسخه کامپایل شده‌ای است که می‌تواند هر زمان که در یک پرونده اجرایی است به هنگام اجرا ویروس فعال شود که این رویداد یا شرط تعیین‌کننده «بار بار» مخرب را فعال یا تحویل می‌دهد مانند یک تاریخ خاص، یک زمان خاص، حضور خاص یک برنامه دیگر، ظرفیت دیسک بیش از حد مجاز یا دوبار کلیک کردن که یک پرونده خاص را باز می‌کند. ظرفیت ترابری. "payload" بدن یا داده واقعی است که هدف مخرب واقعی ویروس را انجام می‌دهد. فعالیت payload ممکن است قابل توجه باشد (به
فعالیت payload ممکن است قابل توجه باشد (به عنوان مثال، زیرا باعث کندی سیستم یا "یخ زدگی" سیستم) می‌شود، زیرا بیشتر اوقات "payload" به خودی خود فعالیت مضر یا بعضی مواقع غیر مخرب اما توزیع کننده است که به آن ویروس گفته می‌شود. فریب فاز. مراحل ویروس چرخه عمر ویروس رایانه است که با استفاده از قیاس زیست‌شناسی توصیف شده‌است. این چرخه زندگی را می‌توان به چهار مرحله تقسیم کرد: مرحله خفته. برنامه ویروس در این مرحله بیکار است. برنامه ویروس توانسته‌است به رایانه یا نرم‌افزار کاربر هدف دسترسی پیدا کند، اما در این
نرم‌افزار کاربر هدف دسترسی پیدا کند، اما در این مرحله ویروس هیچ اقدامی انجام نمی‌دهد. سرانجام ویروس توسط «ماشه» فعال می‌شود که بیان می‌کند کدام واقعه ویروس را اجرا خواهد کرد. همه ویروس‌ها این مرحله را ندارند. مرحله تکثیر. ویروس شروع به تکثیر می‌کند، یعنی تکثیر و تکثیر می‌شود. ویروس یک نسخه از خود را در برنامه‌های دیگر یا در مناطق خاص سیستم روی دیسک قرار می‌دهد. نسخه ممکن است با نسخه تبلیغی یکسان نباشد. ویروس‌ها غالباً «به صورت مورفین» تغییر می‌یابند و برای جلوگیری از تشخیص توسط متخصصان فناوری اطلاعات و
جلوگیری از تشخیص توسط متخصصان فناوری اطلاعات و نرم‌افزار ضد ویروس تغییر می‌کنند. هر برنامه آلوده اکنون حاوی یک کلون از ویروس است که خود وارد یک مرحله تکثیر می‌شود. مرحله شروع. ویروس خفته با فعال شدن به این مرحله حرکت می‌کند و اکنون عملکردی را که برای آن در نظر گرفته شده انجام می‌دهد. مرحله تحریک می‌تواند ناشی از انواع مختلفی از وقایع سیستم باشد، از جمله شمارش تعداد دفعاتی که این نسخه از ویروس نسخه‌هایی از خودش ساخته‌است. محرک ممکن است وقتی کارمند از کار خود خاتمه یابد یا بعد از گذشت مدت زمانی مشخص، به