payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اما تا زمانی که این به واقعیت بپیوندد چالشهای آزمایشی سختی سر راه قرار داشتند. لبه‌ی پل‌ها در محیط مایع در سال 1993 توسط بینیگ و اونسورج نشان داده شد. وضوح اتمی واقعی سطح سیلیکون 7 در 7 باید کمی صبر می کرد تا بعدا توسط گیسبل کشف شود. در دستکاری، نیروهای بین نوک و نمونه می‌توانند برای این استفاده شوند که ویژگی‌های نمونه را به شیوه‌های کنترل شده، تغییر دهند. مثال‌های این دستکاری اتمی شامل: تحریک موضعی سلول‌ها و پراب پویشی حکاک می شوند. همزمان با حاصل شدن تصویرهای توپوگرافی، ویژگیهای دیگر نمونه می‌توانند به
توپوگرافی، ویژگیهای دیگر نمونه می‌توانند به طور موضعی اندازه‌گیری شوند و به شکل یک تصویر، معمولا مشابه تصویرهای توپوگرافی با وضوح بالا نشان داده شوند. مثال­های این ویژگی‌ها، ویژگی‌های مکانیکی مانند سختی و قدرت چسبندگی و ویژگی‌های الکتریکی مانند رسانایی یا پتانسیل سطح هستند. در واقع، اکثر تکنیک‌های SPM گسترده شده‌­ی AFM هستند که از این حالت استفاده می‌کنند. بقیه تکنولوژی‌های میکروسکوپی. تفاوت اصلی بین میکروسکوپ نیروی اتمی و تکنولوژی‌های رقیب مانند میکروسکوپ نوری و میکروسکوپ الکترونی در این است که AFM از لنز
و میکروسکوپ الکترونی در این است که AFM از لنز و یا اشعه استفاده نمی‌کند. در نتیجه، از محدودیت وضوح فاصلهای مربوط به انحراف و انکسار و فراهم‌سازی فضا برای هدایت اشعه (با درست کردن مکش) رنج نمی‌برد، و همینطور لکه‌دار کردن نمونه‌ها لازم نیست. چندین نوع مدل میکروسکوپ پویشگر مانند میکروسکوپ پراب پویشی (که شامل AFM، میکروسکوپ تونلی پویشی STM، و میکروسکوپ نوری روبش میدان نزدیک SNOM/NSOM، میکروسکوپ STED، و میکروسکوپ الکترون پویشی، و الکتروشیمیایی AFMمی‌شود) داریم. گرچه SNOM و STED از نور قابل رویت، فروسرخ و یا حتی
SNOM و STED از نور قابل رویت، فروسرخ و یا حتی تراهرتز برای روشن کردن نمونه استفاده می‌کنند، وضوح آن‌ها محدود به حد انکسار نور نیست. تاریخچه. AFM توسط دانشمندان IBM در سال 1985 ساخته شد. میکروسکوپ تونلی روبشی، پیشرو AFM، توسط جرد بینیگ و هاینریش رورر در اوایل دهه 1980 و در زوریخ مرکز تحقیق IBM توسعه یافت، ساخت این میکروسکوپ برای آنها جایزه نوبل فیزیک سال 1986 را به ارمغان آورد. بینیگ میکروسکوپ نیروی اتمی را اختراع کرد و اولین پیاده‌­سازی آزمایشی توسط بینیگ، کوات و گربر در سال 1986 انجام شد. اولین میکروسکوپ
کوات و گربر در سال 1986 انجام شد. اولین میکروسکوپ نیروی اتمی قابل خرید در بازار در سال 1989 معرفی شد. AFM یکی از بهترین وسایل برای تصویربرداری، اندازه‌گیری و دستکاری ماده در سطح نانو است. کاربردها. AFM بر طیف وسیعی از رشته‌های علوم طبیعی اعمال شده است، شامل فیزیک جامدات، علم و تکنولوژی شبه رساناها، مهندسی مولکولی، شیمی و فیزیک پلیمر، بایولوژی مولکولی، بایولوژی سلولی و دارو. استفاده‌ها در رشته فیزیک جامدات شامل موارد زیر می‌شوند، (الف) شناسایی اتم‌ها در سطح، (ب) ارزیابی تعاملات بین یک اتم خاص و اتم‌های
سطح، (ب) ارزیابی تعاملات بین یک اتم خاص و اتم‌های همسایه آن و (ج) مطالعه تغییرات در ویژگی‌های فیزیکی برخواسته از تغییرات در چیدمان اتمی توسط دستکاری اتمی. در بایولوژی مولکولی، AFM میتواند برای مطالعه ساختار و ویژگی‌های مکانیکی یا اجتماع پروتئین‌ها استفاده شود. برای مثال، از میکروسکوپ نیروی اتمی برای تصویربرداری از ریزلوله‌ها و اندازه‌گیری سختی آن‌ها استفاده می‌شود. در بایولوژی سلولی، AFM میتوان به تشخیص دادن سلول سرطانی از غیرسرطانی بر اساس سختی سلول‌ها سعی کرد. و همینطور برای ارزیابی تعاملات بین یک سلول
کرد. و همینطور برای ارزیابی تعاملات بین یک سلول خاص و سلول‌های همسایه در یک سیستم رقابتی استفاده میشود. AFM میتواند برای برجسته کردن سلول‌ها برای مطالعه این‌که چطور سفتی را منظم می‌کنند یا شکل غشاء سلول هم استفاده شود. در بعضی تغییرات، پتانسیل الکتریکی میتواند توسط طره‌های رسانا اسکن شود. در نسخه‌های پیشرفته‌تر، جریان‌ها را می‌توان از نوک به پراب منتقل کرد تا رسانایی الکتریکی یا انتقال سطح زیرین را بررسی کند، اما این یک کار چالش برانگیز است که گروه‌های تحقیقاتی کمی به طور ثابت داده می‌فرستند. اصول. AFM
کمی به طور ثابت داده می‌فرستند. اصول. AFM شامل یک طره با یک نوک تیز (پراب) در ته آن می‌شود که برای اسکن سطح نمونه آزمایش می‌شود. طره معمولا از جنس سیلیکون یا سیلیکون نیترید با شعاع انحنای نوک در حد نانومتر است. وقتی نوک به نزدیکی سطح نمونه آزمایش آورده می‌شود، نیروهای بین نوک و نمونه به انحراف طره (با توجه به قانون هوک) منجر میشوند. بسته به شرایط، نیروهایی که در AFM اندازه‌گیری می‌شوند، شامل موارد زیر میشوند: نیروی تماس مکانیکی است، نیروهای واندروالسی، مویینگی، پیوند شیمیایی، نیروهای الکترواستاتیکی،
مویینگی، پیوند شیمیایی، نیروهای الکترواستاتیکی، نیروهای مغناطیسی (به میکروسکوپ نیروی مغناطیسی MFM مراجعه کنید)، نیروی کاسیمیر، نیروی حلال‌پوشی و غیره. همراه نیرو، مقادیر اضافه‌ای هم همزمان از طریق استفاده پراب‌های تخصصی اندازه‌گیری می‌شوند. AFM می‌تواند در چندین مود با توجه به کاربرد استفاده شود. در کل، مودهای تصویربرداری ممکن به مُدهای استاتیک تقسیم میشوند که طره با فرکانس مشخصی می‌لرزد یا نوسان میکند. مُدهای عملکردی. شکل ۳ یک منحنی شماتیک نیرو-فاصله را برای میکروسکوپ نیروی اتمی نشان می‌دهد. در فاصلهٔ دور
میکروسکوپ نیروی اتمی نشان می‌دهد. در فاصلهٔ دور از نمونه، کانتی‌لیور(تیر یکسر گیردار) توسط نیروی بین‌اتمی جذب نمی‌شود و در حالت تعادل آزاد خود است. اما هنگامی که کانتی‌لیور به سطح نمونه نزدیک می‌شود، نیروهای جاذبه کانتی‌لیور را به سمت نمونه جذب می‌کنند. هنگامی که نوک با سطح در تماس است، نیروهای دافعه غالب بوده و کانتی‌لبور را دور می‌کنند. خطوط پررنگ دامنهٔ کار معمول م. ن. اها را در حالت‌های تماسی و بدون تماس نشان می‌دهند. پیکان افقی دراز، دامنهٔ معمول تماس متناوب را نشان می‌دهد.
بلندروی یا اسفالریت (ZnS) یکی از کانی‌های طبیعی بوده و سنگ معدن اصلی روی است که معمولاً با مقداری آهن همراه‌است. مارماتیت نام محلی در مارماتو در کلمبیا است. از نظر ژیزمان بلور - آگرگات دانه‌ای خاکی - توده‌ای تقریباْ فراوان است و بیشتر در بهترین کریستال در یوگسلاوی، آلمان شرقی، چک اسلواکی، ایتالیا، رومانی و بریتانیای کبیر یافت می‌شود. جستارهای وابسته. ساختار بلندروی
گاه‌شماری جلالی این تقویم جهان هماهنگ با سال اعتدالی و مبنای گاهشماری ایرانی از سده پنجم خورشیدی بدین سو است. امروز: " () سال جلالی باستانی سلطانی" برابر با است. تاریخچه و ویژگی‌ها. گاه‌شماری جلالی در راستای اصلاح و محاسبه دقیق گاهشماری ایرانی و در پی گاه‌شماری یزدگردی به وجود آمد. بی‌توجهی به اجرای کبیسه‌گیری گاهشماری یزدگردی از سال ۳۷۵ یزدگردی (۱۰۰۶ میلادی) تا اوایل دوران جلال‌الدوله ملکشاه سلجوقی موجب شده بود، نوروز هجده روز نسبت به زمان واقعی جابجا شود؛ و اعتدال بهاری به جای اول فروردین با نوزدهم
شود؛ و اعتدال بهاری به جای اول فروردین با نوزدهم فروردین منطبق شود. از این رو با حذف هجده روز آغاز فروردین و اعمال آن به عنوان کبیسه در پایان سال ۴۴۷ یزدگردی و قرار گرفتن موقعیت ورود خورشید به نقطه اعتدال بهاری در سرآغاز سال، گاهشماری جلالی شکل گرفت. گاهشماری جلالی را برخی از ریاضی دانان ایرانی از جمله حکیم عمر خیام، ابوحاتم مظفر اسفزاری، ابوالعباس لوکری، محمد بن احمد معموری، میمون بن نجیب واسطی، ابن کوشک بیهقی مباهی و در رأس آنان ابوالفتح عبدالرحمان منصور خازنی در ۳ رمضان ۴۷۱ هجری قمری تدوین کردند. کار
خازنی در ۳ رمضان ۴۷۱ هجری قمری تدوین کردند. کار تدوین این تقویم در دورهٔ جلال‌الدین ملکشاه سلجوقی با فرمان خواجه نظام‌الملک و محل رصد آن شهرهای اصفهان (پایتخت سلجوقیان)، ری و نیشابور ذکر شده است. گاهشماری جلالی تا پیش از مشروطه در ایران رسمیت نداشت و با تغییراتی از جمله در مبدأ و اسامی و طول ماه‌ها در قالب تقویم هجری خورشیدی برجی از سال ۱۳۲۹ هجری قمری برابر با ۱۲۸۹ هجری خورشیدی در ایران به کار رفته و سپس با تغییراتی در قالب تقویم هجری خورشیدی در سال ۱۳۰۴ خورشیدی کلیات آن به همراه نام‌های فارسی برای ماه‌ها
کلیات آن به همراه نام‌های فارسی برای ماه‌ها و تعدیل طول ماه‌ها به تصویب مجلس شورای ملی گاه‌شماری رسمی ایران شد. گاهشماری ایران و گاهشماری افغانستان بر پایه گاهشماری جلالی ساخته شده‌اند ولی هم درازای ماه‌هایشان و هم آغاز تاریخشان با گاهشماری جلالی دگرگونی دارد. سال مبدأ گاه‌شماری. سال مبدأ گاه‌شماری جلالی، سال جلوس ملکشاه بر تخت سلطنت است که تفاضل آن با گاه‌شماری هجری خورشیدی ۴۵۷ سال می‌باشد. روز سرآغاز گاه‌شماری. روز سرآغاز این گاه‌شماری، اول فروردین سال ۱ جلالی (۴۵۸ هجری خورشیدی)، برابر نهم رمضان سال ۴۷۱
جلالی (۴۵۸ هجری خورشیدی)، برابر نهم رمضان سال ۴۷۱ هجری قمری قراردادی (دهم رمضان سال ۴۷۱ هجری قمری هلالی) و مطابق با ۱۵ مارس ۱۰۷۹ میلادی جولیانی (۲۱ مارس ۱۰۷۹ میلادی گرگوری) است. در این گاهشماری روز اول سال طوری تنظیم شده است که با برابری بهاری که نوروز نامیده می‌شود، همگام شود و در پایان سال‌ها ۳۶۵ یا ۳۶۶ روز دارند. لحظه تحویل سال. نوروز، روزی است که خورشید تا زمان عبور از نصف‌النهار محل (ظهرهنگام) به نقطه اعتدال بهاری رسیده باشد. تقسیمات. طبق تقویم‌های استخراج شده، طول ماه‌های آن مانند گاه‌شماری یزدگردی
شده، طول ماه‌های آن مانند گاه‌شماری یزدگردی ۳۰روزه با ۵روز افزوده و ماه‌ها با همان اسامی (فروردین تا اسفند با پسوند جلالی یا سلطانی) و روزها با عددشماری بوده است. اما طبق بعضی نظرها برای ماه‌ها و روزها، نام‌هایی جدید نیز ذکر شده است. یا طول ماه‌ها براساس توقف نسبی خورشید در برج‌ها بین ۲۹ تا ۳۲ روزه نیز دانسته شده است که از مشخصه‌های گاه‌شماری هجری خورشیدی برجی به دست آمده از جلالی نیز می‌باشد. در طول ماه‌های جلالی اقوال مختلف است. بر حسب آنچه در زیج سنجری آمده طول ماه‌ها مطابق توقف آفتاب در بروج
سنجری آمده طول ماه‌ها مطابق توقف آفتاب در بروج دوازده‌گانه بوده و هر یک از شش ماه اول سال ۳۱ روز بوده الاخردادکه ۳۲ روز بوده و باقی همه سی روزه بود به جز آذر و دی که ۲۹روزه و به جز اسفندارمذ در سال‌های کبیسه که ۳۱ روزه بوده است. کبیسه‌گیری. کبیسه‌گیری گاه‌شماری جلالی در برابرسازی ماه‌های سال با حرکت واقعی خورشید در منطقه‌البروج و نیز محاسبه سال و تطبیق سرآغاز آن با نقطه اعتدالی، در مقایسه با سایر گاه‌شماری‌های خورشیدی، از جمله گاه‌شماری میلادی به‌مراتب دقیقتر است. چراکه تقویم جلالی علاوه بر کبیسه‌های معمول
است. چراکه تقویم جلالی علاوه بر کبیسه‌های معمول چهارساله از کبیسه پنج ساله نیز بهره می‌برد. دربارهٔ روش کبیسه‌گیری جلالی نظرهای متفاوتی وجود دارد و بیشتر عقیده بر این است که در آغاز امر روشی خاص اعمال نشده و سال‌های کبیسه در آن مانند تقویم رسمی کنونی ایران ثابت نبوده و کبیسه کردن مطابق با نتایج رصد سالانه بوده است. طبق کبیسه‌های پیشنهاد شده از جمله زیج ایلخانی تقویم جلالی دارای یکدوره ۱۲۸ ساله با جمعاً ۳۱ روز کبیسه است. هر دوره کبیسه‌گیری ۱۲۸ ساله شامل یک زیرْدورهٔ ۲۹ ساله و سه زیردوره ۳۳ ساله است؛ که هر
زیرْدورهٔ ۲۹ ساله و سه زیردوره ۳۳ ساله است؛ که هر زیرْدوره یک کبیسه با فاصله پنج ساله در آغاز، پیش از کبیسه‌های چهارساله دارد. با این شیوه کبیسه‌گیری، سال جلالی ۳۶۵٬۲۴۲۱۸۷۵ روز و میزان دقت آن یک روز در هر ۸۸٬۵۷۴ سال می‌باشد. و در کبیسه‌گیری پیشنهادی ذبیح بهروز دوره بزرگ ۲۸۲۰ ساله وجود دارد که مورد توجه احمد بیرشک نیز قرار گرفته است. در طی این دوره بزرگ ساعت تحویل سال تکرار می‌شود؛ و شامل ۲۲ دوره ۱۲۸ ساله سابق به‌علاوه یک کبیسه چهارسالی است. در نتیجه دوره بزرگ یک زیردوره ۳۷ ساله در انتها دارد. در این شیوه
یک زیردوره ۳۷ ساله در انتها دارد. در این شیوه سال خورشیدی ۳۶۵٬۲۴۲۱۹۸۵۸ روز و میزان دقت آن یک روز در هر ۴۷۶۱۹۰۵ سال می‌باشد؛ که شیوه اخیر دقیقترین کبیسه‌گیری سال خورشیدی می‌باشد. گاهشماری جلالی را در هماهنگی با سال اعتدالی دقیق‌ترین گاهشماری جهان دانسته‌اند. در برابر تقویم اروپایی که در هر ۳۲۲۶ سال یک روز خطا دارد، گاهشماری جلالی در هر ۱۱۶۵۲۹ سال یک روز خطا دارد. تقویم ایرانی. تقویم ایرانی برگرفته از گاهشماری جلالی به‌طور رسمی در ایران و نواحی مجاور آن استفاده می‌شود. یک تقویم خورشیدی است که به دقت از
استفاده می‌شود. یک تقویم خورشیدی است که به دقت از فصل‌های نجومی تبعیت می‌کند، بنابراین به دانستن زمان دقیق اعتدال بهاری نیاز داریم. قوانین این تقویم ساده‌اند. سال‌ها ۱۲ ماه دارند که از هجرت پیامبر از مکه به مدینه در سال ۶۲۲ بعد از میلاد شروع شده‌اند. یک سال جلالی در اولین روز بهار نجومی یا در روز بعد از آن که به ترتیب منطبق با این است که لحظه اعتدالی قبل یا بعد از ظهر حقیقی به وقت تهران (تقریباً حدود ۱۲:۰۷) اتفاق بیفتد، شروع می‌شود. در۶ ماه اول سال همه ماه‌ها۳۱ روز و در ۶ ماه دوم در یک سال کبیسه همه ۳۰ روز
روز و در ۶ ماه دوم در یک سال کبیسه همه ۳۰ روز دارند. در سال‌های معمولی (غیر کبیسه) آخرین ماه سال ۲۹ روزه است؛ بنابراین هر فصل با ۳ ماه متوالی منطبق است. انتظار می‌رود که تقریباً هر چهار سال در تقویم ایرانی یک سال کبیسه باشد و این نظم مشهور در تقویم خورشیدی است. به علاوه معمولاً بعد از هر ۳۲ سال (بعضی اوقات بعد از ۲۸ یا ۳۶) یک سال معمولی اضافه می‌شود یعنی به جای ۳ سال متوالی، ۴ سال متوالی ۳۶۵ روزاست. در دوره پهلوی برای چند سالی مبدأ تاریخ ایران ۱۱۸۰ سال به عقب رفته و تاجگذاری کوروش تعیین گردید.
خط سیریلیک یا خط اسلاوی، یک نوشتار الفبایی است که در سراسر اوراسیا به عنوان نوشتار ملی در کشورهای مختلف اسلاو، ترکی، مغولی و فارسی‌زبان در جنوب شرق و شرق اروپا، قفقاز، آسیای میانه، شمال و شرق آسیا مورد استفاده است. الفبای سیریلیک یکی از دستگاه‌های نوشتاری مهم جهان است که در سده نهم میلادی پدید آمد. این خط در پی تلاش دو برادر مبلغ مسیحی به نام‌های «کیریل» و «متودیوس» که از اهالی تسالونیکی بودند، برای مسیحی‌کردن اقوام اسلاو به‌وجود آمد. آنان نخست الفبایی به نام «گلاگولیتیک» ساختند که به‌طور ویژه برای بازتاب
«گلاگولیتیک» ساختند که به‌طور ویژه برای بازتاب آواهای زبان‌های اسلاوی طراحی شده بود. اما شاگردان این دو مبلغ که الهام از الفبای یونانی گرفته بودند، خط تازه‌ای را تدوین کردند که به افتخار کیریل «سیریلیک» نام گرفت. علت وجودی الفبای سیریلیک، نیاز به یک سامانه نوشتاری بود که بتواند هم متون دینی مسیحیت ارتدکس را برای اسلاوها قابل‌فهم کند و هم آواهای ویژه زبان‌های آنان را به‌طور دقیق بازتاب دهد. الفبای لاتین یا یونانی به‌تنهایی قادر به انتقال همه آواهای زبان‌های اسلاوی نبود، از این‌رو نوشتار تازه‌ای ضرورت یافت.
اسلاوی نبود، از این‌رو نوشتار تازه‌ای ضرورت یافت. این الفبا در آغاز در بلغارستان و صربستان رواج یافت، به‌تدریج در میان اقوام اسلاو دیگر نیز جا باز کرد. بعدها، با قدرت گرفتن روسیه، خط سیریلیک به‌عنوان ابزار اصلی کتابت در این سرزمین نهادینه شد و در دوره تزار پیتر کبیر در سده هفدهم اصلاحات چشمگیری در شکل حروف آن صورت گرفت. از آن زمان، سیریلیک نه‌تنها برای زبان روسی بلکه برای ده‌ها زبان دیگر در اروپای شرقی، قفقاز و آسیای میانه مورد استفاده قرار گرفت و امروز یکی از پرکاربردترین الفباهای جهان است. پیشینه. الفبای
از پرکاربردترین الفباهای جهان است. پیشینه. الفبای سیریلیک یکی از دستگاه‌های نوشتاری مهم جهان است که امروز در زبان‌های بسیاری به‌ویژه در اروپای شرقی، قفقاز و آسیای میانه به‌کار می‌رود. این الفبا در سدهٔ نهم میلادی و به دستور بوریس یکم بلغارستان پدید آمد تا جایگزینی برای خط گلاگولیتیک باشد که سایروس و مِتودیوس، دو مبلغ مسیحی اهل بیزانس، برای نوشتن زبان‌های اسلاوی طراحی کرده بودند. الفبای سیریلیک در اصل در محیط فرهنگی و مذهبی امپراتوری بیزانس و در پیوند با کلیسای ارتدکس شرقی شکل گرفت و هدف اصلی آن، فراهم‌کردن
ارتدکس شرقی شکل گرفت و هدف اصلی آن، فراهم‌کردن ابزاری برای ترجمهٔ متون دینی، به‌ویژه انجیل و دیگر نوشته‌های مسیحی، به زبان‌های اسلاوی بود. ساختار اولیهٔ این خط بر پایهٔ الفبای یونانی بنا شده بود، اما برای نشان دادن آواهایی که در زبان‌های اسلاوی وجود داشت و در یونانی یافت نمی‌شد، نویسه‌های تازه‌ای ابداع یا از دیگر خطوط، مانند گلاگولیتیک، اقتباس شد. به همین دلیل، سیریلیک از همان آغاز کارکردی دوگانه داشت: هم پیوندی فرهنگی ـ دینی با جهان یونانی‌زبان و ارتدکس ایجاد می‌کرد و هم به نیازهای زبانی ویژهٔ اسلاوی‌ها
می‌کرد و هم به نیازهای زبانی ویژهٔ اسلاوی‌ها پاسخ می‌داد. در طی قرن‌ها، الفبای سیریلیک دچار اصلاحات متعددی شد. در روسیه، پیتر کبیر در اوایل سدهٔ هجدهم میلادی آن را ساده‌تر و به خطی نزدیک به چاپ لاتین تبدیل کرد تا خواندن و استفاده از آن آسان‌تر شود. از آن پس، نسخهٔ روسی سیریلیک به‌تدریج به الگوی استانداردی برای دیگر زبان‌های اسلاوی و سپس زبان‌های غیر اسلاوی تبدیل شد. با گسترش نفوذ سیاسی و فرهنگی امپراتوری روسیه و بعدتر اتحاد جماهیر شوروی، بسیاری از زبان‌های آسیای میانه، قفقاز و سیبری نیز برای نگارش به خط
آسیای میانه، قفقاز و سیبری نیز برای نگارش به خط سیریلیک روی آوردند. اهمیت این الفبا تنها در جنبهٔ زبانی خلاصه نمی‌شود، بلکه جنبه‌ای سیاسی و هویتی نیز داشته است. استفاده از سیریلیک برای بسیاری از جوامع نشانه‌ای از پیوند با سنت ارتدکس شرقی یا وابستگی سیاسی ـ فرهنگی به روسیه و شوروی بوده است. امروزه حدود ۲۵۰ میلیون نفر در جهان از این خط استفاده می‌کنند و زبان‌هایی چون روسی، اوکراینی، بلغاری، صربی، قزاقی و قرقیزی با آن نوشته می‌شوند. مشروح تاریخچه. در سده نهم میلادی سیمئون یکم فرمانروای این سرزمین در پی دوران
سیمئون یکم فرمانروای این سرزمین در پی دوران فرهنگی و سیاسی پدرش بوریس یکم سفارش رسم‌الخط جدیدی را داد، الفبای اولیه سیریلیک، که در مدرسه ادبی پرسلاو در اولین امپراتوری بلغار ایجاد و جانشین الفبای گلاگولیتی شد که پیش از این به‌دست سیریل و متودیس مقدس ایجاد شده بود، این کار به‌دست همان شاگردانی که الفبای جدید اسلاوی را در بلغارستان خلق کرده بودند انجام شد. استفاده از الفبای سیریلیک در ۸۹۳ میلادی در بلغارستان رسمیت یافت. رسم‌الخط جدید اساس الفبایی که در زبان‌های مختلف خصوصاً آن‌ها که ریشه‌های ارتدوکسی اسلاوی
مختلف خصوصاً آن‌ها که ریشه‌های ارتدوکسی اسلاوی دارند و زبان‌های غیر اسلاو، زیر تأثیر زبان روسی شد. برای قرن‌ها سریلیک به‌دست کاتولیک‌ها و مسلمانان اسلاو هم، مورد استفاده قرار می‌گرفت. در سال ۲۰۱۹ حدود ۲۵۰ میلیون نفر در اوراسیا از آن به عنوان الفبای رسمی زبان ملی‌شان استفاده می‌کردند که روسیه حدود نیمی از آن‌ها را تشکیل می‌دهد. با الحاق بلغارستان به اتحادیه اروپا در ۱ ژانویه ۲۰۰۷، سیریلیک، تبدیل به سومین رسم‌الخط رسمی اتحادیه اروپا پس از لاتین و یونانی تبدیل شد. سیریلیک از رسم‌الخط یونیسیال یونانی، مشتق شده
شد. سیریلیک از رسم‌الخط یونیسیال یونانی، مشتق شده و با حروفی از زبان کهن‌تر گلاگولیتیک، تقویت شده است که شامل تعدادی از لیگاتورهایش هم می‌شود. این حروف اضافی برای صداهای زبان اسلاوی کلیسایی باستان که در یونانی یافت نمی‌شود مورد استفاده قرار می‌گیرد. این الفبا به افتخار دو برادر بیزانسی، سیریل و متدویس مقدس نامیده شده است که پیش از این، الفبای گلاگولیتیک را پدیدآورده بودند. پژوهشگران مدرن اعتقاد دارند که سیریلیک به‌دست شاگردان اولیه سیریل و متودیس، به‌ویژه کلمنت اهرید، گسترش و رسمیت پیدا کرده است. در اوایل
اهرید، گسترش و رسمیت پیدا کرده است. در اوایل قرن هجدهم، الفبای سیریلیک مورد استفاده در روسیه به‌طور اساسی، به‌دست پترکبیر که به‌تازگی از سفر دیپلماتیکش به اروپای غربی بازگشته بود مورد اصلاح قرار گرفت که الفبای مدنی نامیده و به الفبای لاتین، نزدیک‌تر شد، چندین حرف آرکائیک منسوخ و چندین حرف، توسط خود پتر، طراحی شدند. این حروف، بین موارد بالا و پایین، تمایز ایجاد می‌کرد و تایپوگرافی غربی هم، مورد اقتباس قرار گرفت. اشکال قبل از اصلاح، به‌ویژه در کلیساهای اسلاو و گاهی حتی در روسیه امروزی مورد استفاده است،
و گاهی حتی در روسیه امروزی مورد استفاده است، خصوصاً اگر بخواهید متنی با حس اسلاو یا آرکائیک ارائه کنید.
دوک با معادل مؤنث دوشس یکی از لقب‌های مهم اشرافی و سلطنتی اروپایی است. به منطقهٔ حکومتی دوک، دوک‌نشین گفته‌می‌شود. این واژه از ریشه واژه لاتین " dux" و به معنای فرمانده است. «دوک» (به انگلیسی: Duke) عنوانی اشرافی است که معمولاً در سلسله‌مراتب نظام‌های پادشاهی یا سلطنتی، یکی از بالاترین القاب اشرافی پس از مقام پادشاه یا ملکه محسوب می‌شود. این عنوان در نظام‌های مختلف اروپایی، به ویژه در انگلستان، فرانسه، آلمان و ایتالیا، سابقه‌ای طولانی دارد و در بسیاری از موارد، حامل آن قدرت سیاسی، نظامی و اقتصادی قابل‌توجهی
حامل آن قدرت سیاسی، نظامی و اقتصادی قابل‌توجهی داشته است. ریشه واژه. واژه‌ی «دوک» از لاتین dux به معنای «رهبر» یا «فرمانده» گرفته شده است. این واژه ابتدا در دوران امپراتوری روم برای فرماندهان نظامی به کار می‌رفت، اما بعدها در قرون وسطی معنای اشرافی و منطقه‌ای پیدا کرد. جایگاه در سلسله‌مراتب اشرافی. در نظام اشرافی غربی، به‌ویژه در بریتانیا، جایگاه دوک از سایر عناوین اشرافی بالاتر است. ترتیب معمول اشرافیت به این شکل است: جایگاه. در میان لقب‌های پادشاهی بریتانیا، دوک از بالاترین و مهم‌ترین درجات، برای مردان
دوک از بالاترین و مهم‌ترین درجات، برای مردان است. اگر دوک، به عنوان مثال همچنین شاهزاده، عضو ارتش، سفیر یا روحانی باشد، رتبه‌اش قبل از لقبش گفته می‌شود به عنوان مثال: ارتشبد والاحضرت شاهزاده ادوارد، دوک کنت. آرشیدوک. آرشیدوک از القاب اشرافی در دربار دودمان هابسبورگ، اتریش-مجارستان بود. آرشیدوک جایگاهی پایین‌تر از شاه و بالاتر از دوک داشت. ویژگی‌ها و امتیازات دوک‌ها. قدرت نظامی: بسیاری از دوک‌ها ارتش شخصی داشتند. دوک در ایران. در فرهنگ و ساختار سیاسی ایران پیشامدرن، عنوان «دوک» معادل مستقیمی نداشت، اما
پیشامدرن، عنوان «دوک» معادل مستقیمی نداشت، اما می‌توان آن را به عنوانی مانند امیرِ منطقه‌ای یا حاکم ناحیه‌ای با استقلال نسبی تعبیر کرد. ساختار اشرافی ایران بیشتر بر اساس طبقات درباری و فئودالیسم قومی بود، نه عناوین نظام‌مند اشرافی اروپایی. در ایران پیشامدرن، ساختار اشرافی اروپایی وجود نداشت اما برخی مقام‌ها شباهت کاربردی به دوک داشتند: دوک و عنوان‌های زنانه. همسر یک دوک، «Duchess» (دوشس) نامیده می‌شود. در مواردی نادر، زنان نیز ممکن است مستقیماً عنوان دوشس را به عنوان یک عنوان ارثی یا سلطنتی دریافت کنند
را به عنوان یک عنوان ارثی یا سلطنتی دریافت کنند امروزه. در جوامع مدرن، عنوان دوک اغلب جنبه نمادین یا تشریفاتی دارد، به‌ویژه در پادشاهی‌هایی مانند بریتانیا (مثلاً دوک کمبریج یا دوک ساسکس). این عنوان دیگر قدرت سیاسی یا نظامی مستقلی ندارد، ولی هنوز جایگاه اجتماعی بالایی محسوب می‌شود. برخی از مشهورترین دوک‌های حال حاضر: در ژاپن. پس از سال ۱۸۶۹ در دومین سال دوره میجی، سیستم اشرافی در ژاپن برقرار شد. به اربابان فئودال سابق و کسانی که در نوسازی میجی مشارکت داشتند، عناوین اشرافی اعطا شد و وظیفه محافظت از امپراتور
عناوین اشرافی اعطا شد و وظیفه محافظت از امپراتور بر عهده آنها قرار گرفت. توکوگاوا ایه‌ماسا، که به عنوان شانزدهمین رئیس خاندان توکوگاوا جانشین توکوگاوا یوشینوبو شد، به عنوان دوک، بالاترین رتبه اشرافیت، منصوب شد و پسر یوشینوبو، توکوگاوا آتسوشی، که از یک خانواده فرعی توکوگاوا بود، به عنوان بارون منصوب شد. با این حال، به خود یوشینوبو عنوانی داده نشد. شیبوساوا ای‌ایچی که رابطه نزدیکی با یوشینو داشت، می‌خواست که یوشینوبو در زمره اشراف قرار گیرد، اما در داخل دولت در مورد رفتار ویژه با یوشینوبو اختلاف نظر وجود
در مورد رفتار ویژه با یوشینوبو اختلاف نظر وجود داشت. شیبوساوا که از این موضوع نگران بود، مخفیانه با همکارانش در وزارت دارایی، ایتو هیروبومی و اینواوئه کائورو، مشورت کرد. در نتیجه، یوشینوبو در سال ۱۹۰۲ (مِیجی ۳۵) عنوان دوک را دریافت کرد.
دوک‌نشین (, ) یک کشور، قلمرو، تیول یا حوزه‌ای قرون وسطایی است که توسط دوک یا دوشس، حاکمی که از نظر سلسله مراتبی پس از پادشاه یا ملکه است، اداره می‌شود. این اصطلاح منحصراً در اروپای غربی به کار می‌رود. زمانی تفاوت مهمی بین «دوک‌های مستقل» و دوک‌هایی که اشراف‌زاده‌های معمولی در سراسر اروپا بودند وجود داشت. برخی از دوک‌نشین‌های تاریخی در مناطقی که تنها در دوران مدرن به بخشی از دولت-ملت تبدیل می‌شدند، مانند آلمان (که زمانی یک امپراتوری فدرال بود) و ایتالیا (قبلاً یک پادشاهی متحد) حاکم بودند. در مقابل، سایرین
یک پادشاهی متحد) حاکم بودند. در مقابل، سایرین مناطق تابع آن پادشاهی بودند که در دوران قرون وسطی به‌طور جزئی یا کامل متحد شده بودند، مانند پادشاهی‌های فرانسه، اسپانیا، سیسیل، ناپل و ایالات پاپی. مثال. در فرانسه، چندین دوک‌نشین در دوره قرون وسطی وجود داشت، از جمله نورماندی، بورگوندی، بریتانی و آکیتن. در آلمان قرون وسطایی دوک‌های ساقه (، به معنای واقعی کلمه "دوک‌نشین قبیله‌ای"، عنوان رسمی حاکم آن "هرتسوگ " یا "دوک") که با امپراتوری فرانک مرتبط بودند و با مناطق استقرار قبیله‌های اصلی ژرمن مطابقت داشتند. آنها
استقرار قبیله‌های اصلی ژرمن مطابقت داشتند. آنها هسته‌های دولت‌های اصلی فئودالی را تشکیل دادند که دوران اولیه امپراتوری مقدس روم ملت آلمان را تشکیل می‌دادند (۹۶۱–۱۸۰۶؛ به آلمانی: "Heiliges Römisches Reich Deutscher Nation"). اینها «شوابن» (سوابیا، عمدتاً ایالت کنونی آلمان بادن-وورتمبرگ)، «بایرن» (باواریا) و «زاکسن» (زاکسن) در دوران پیش از امپراتوری کارولنژی بودند، که «فرانکن» (فرانکونی، در حال حاضر بخش شمالی ایالت بایرن آلمان) و «لوترینگن» (لورن که امروزه بیشتر بخشی از فرانسه است) در دوران پس از کارولنژی
بیشتر بخشی از فرانسه است) در دوران پس از کارولنژی اضافه شدند. همان‌طور که در بالا ذکر شد، چنین دوکی "هرتسوگ" (به معنای واقعی کلمه "کسی که [سربازان] را رهبری می‌کند") نامیده می‌شد. در انگلستان قرون وسطی، دوک‌نشین‌های مرتبط با قلمروهای لانکاشر و کورن‌وال، با قدرت‌ها و املاک خاصی که به دوک‌هایشان تعلق می‌گرفت، ایجاد شدند. دوک‌نشین لنکستر در سال ۱۳۵۱ ایجاد شد، اما زمانی که در سال ۱۳۹۹، هنری بولینگبروک، دوک لنکستر، به عنوان هنری چهارم بر تخت سلطنت انگلستان نشست، با تاج ادغام شد. امروزه، دوک‌نشین لنکستر همیشه به
با تاج ادغام شد. امروزه، دوک‌نشین لنکستر همیشه به حاکمیت تعلق دارد و درآمد آن درآمد خصوصی حاکم بریتانیا است. کورنوال در سال ۱۳۳۷ ایجاد شد و به‌طور متوالی توسط دوک‌های کورنوال، که وارثان تاج و تخت نیز بودند، اداره می‌شد. امروزه، دوک نشین کورنوال، اگر وجود داشته باشد، به وارث بلافصل حاکم تعلق دارد: در غیاب وارث بلافصل به پادشاهی بازمی‌گردد و به محض تولد به‌طور خودکار به وارث بلافصل اعطا می‌شود. این دوک‌نشین‌ها امروزه اکثراً هر گونه نقش سیاسی غیر تشریفاتی را از دست داده‌اند، اما منبع درآمد خصوصی دارندگان خود
دست داده‌اند، اما منبع درآمد خصوصی دارندگان خود محسوب می‌شوند. در طول جنگ رزها، دوک یورک تنها با ادعای عدم آسیب و اینکه حق او بود که «دوک‌نشین یورک» را تصاحب کند، با موفقیت وارد شهر یورک شد. هر و همه دوک‌نشین‌های فئودالی که تکه‌تکه انگلستان را تشکیل می‌دادند، از آن زمان در خانواده سلطنتی جذب شده‌اند. به غیر از کورنوال و لنکستر، دوک‌نشین‌های سلطنتی بریتانیا فقط عنوان هستند و شامل مالکیت زمین نمی‌شوند. دوک‌نشین‌های غیر سلطنتی با مالکیت دوک‌ها مرتبط هستند، اما این به عنوان مالکیت خصوصی دوک، بدون هیچ امتیاز
این به عنوان مالکیت خصوصی دوک، بدون هیچ امتیاز فئودالی دیگری ضمیمه شده‌است. در حال حاضر، همه دوک‌نشین‌های مستقل (یعنی حاکمیت) از بین رفته‌اند.
آلَن فابیَن موریس مارسِل دلون (به ؛ – ) بازیگر اهل فرانسه بود. وی به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین بازیگران اروپا در طول دهه‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ شناخته می‌شد. سبک، ظاهر و نقش‌هایش که او را به یک نماد بین‌المللی تبدیل کرد، محبوبیتِ ماندگاری را برایش به ارمغان آورد. دلون برای بازی در فیلم‌هایی مانند "ظهر بنفش" (۱۹۶۰)، "روکو و برادرانش" (۱۹۶۰)، "کسوف" (۱۹۶۲)، "یوزپلنگ" (۱۹۶۳)، "سامورایی" (۱۹۶۷)، "استخر" (۱۹۶۹)، "دایره سرخ" (۱۹۷۰)، "یک پلیس" (۱۹۷۲) و "آقای کلاین" (۱۹۷۶) تحسین شد. دِلون در طول دوران فعالیت حرفه‌ای خود