payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شیرین‌کاری، کارهای زیبا و چشم گیر، برخی عملیات زورخانه‌ای در گود، هنرنمایی، شعبده بازی، سخنان لطیف و طرفه گویی، چاپلوسی، سرانجام کار به خوبی رساندن، کلک‌هایی در ورق بازی یا "دسته گل به آب دادن" را گویند. شیرین کاری در مجتمع‌های نمایشی یا تماشاخانه شغل نیز محسوب می‌گردد. شیرین کاری، به‌ویژه در حالت دوره گردی، می‌تواند از افزار کلاه برداری و تبهکاری نیز باشد (ر. ک. شارلاتان) در گذشته شاه‌ها در دربار خود دلقک و شیرین کار ویژه خود داشتند.
سیم‌پارک یک شبیه‌سازی از شهربازی و مرکز تفریحی می‌باشد. در این بازی شما با سرمایه‌ای که در اختیار می‌گیرید، می‌تواند به خرید لوازم بازی مختلف (مثل چرخ و فلک، ماشین سواری و…) بپردازید، برای پارک خود مغازهایی برای فروش مواد غذایی و اسباب بازی درست کنید و در نهایت افردی را استخدام کنید که پارک را تمیز کنند و مواظب بچه‌ها باشند. بچه‌ها به تدریج به پارک شما وارد می‌شوند و به بازی مشغول می‌گردند (و البته برای آنها پول هم پرداخت می‌کنند) و به این ترتیب شما می‌تواند مرتب پارک خود را ارتقاء دهید. بازیکنان اغلب
مرتب پارک خود را ارتقاء دهید. بازیکنان اغلب ایمیل‌های درون بازی دریافت می‌کنند، مثلاً رئیس‌شان به آن‌ها می‌گوید پارک را متنوع‌تر کنید، یا مادر مجازی‌شان دربارهٔ زندگی در خانه می‌گوید (مثلاً: «برایت کیک پختم…» و غیره. قورباغه حیوان خانگی رئیس، ریزو روی صفحه ظاهر می‌شود تا به بازیکن توصیه کند یا در مورد نحوه برخورد آنها با چیزها نق بزند. گزینه استفاده از ویژگی میکروفون به شما این امکان را می‌دهد که روی پارک‌بازان کلیک کنید و به حرف‌های آنها گوش دهید. برخی از جمله‌های به یاد ماندنی‌تر عبارتند از: "جوراب‌های
جمله‌های به یاد ماندنی‌تر عبارتند از: "جوراب‌های من جور نمی‌شوند"، "امروز صبح دندان‌هایم را مسواک نزدم،" "ادی! اوه ادی! کجایی؟" و کتاب مورد علاقه من باد در بید است. حدود چهار دقیقه زمان واقعی طول می‌کشد تا یک سال از زمان در بازی سپری شود. بازی فصل‌ها را با تغییر رنگ برگ‌ها نشان می‌دهد. این باز توسط شرکت الکترونیک آرتز منتشر شده و جذابیتهای فراوانی دارد. نمونه مشابه این بازی مشابه بازی ترن هوایی می‌باشد.
سورهٔ احزاب سورهٔ ۳۳ از قرآن است و ۷۳ آیه دارد. سورهٔ احزاب در جزء ۲۱ قرآن حزب ۱٫۲ واقع است. این سوره ۱۳۰۷ کلمه دارد. این سوره مدنی است و نامگذاری آن به این دلیل است که بخش مهمی از سوره به اتفاقات جنگ احزاب (خندق) اختصاص دارد. این سوره به نکوهش رسم جاهلیِ ظِهار و پسرخواندگی می‌پردازد. پس از شرح ماجرای جنگ احزاب و نکوهش منافقان، به مسئلهٔ همسران پیامبر می‌پردازد و آنان را الگوی زنان مسلمان معرفی می‌کند. سپس به داستان زینب بنت جحش اشاره می‌کند و در مورد حجاب نیز سخن می‌گوید. موضوع معاد آخرین مبحث این سوره
نیز سخن می‌گوید. موضوع معاد آخرین مبحث این سوره است. تفسیر سوره. این سوره به رویداد غزوه خندق اشاره می‌کند تا مؤمنان را به یاد رحمت و قدرت الهی اندازد؛ چراکه خداوند سبب شد قبایل گوناگونی که به مدینه یورش آوردند، عقب‌نشینی کنند. در خصوص زمان و بستر نزول (اسباب‌النزول)، سوره احزاب از سوره‌های «مدنی» و مربوط به دوره‌های متأخر است. این سوره مشتمل بر دستوراتی در خصوص رفتار با پیامبر و همسران او بوده و منافقان را به سبب رفتار ناپسندشان هشدار می‌دهد. به گفته برخی مفسران، آیات مدنی بیش‌تر به مسائل حقوقی و اجتماعی
مفسران، آیات مدنی بیش‌تر به مسائل حقوقی و اجتماعی جامعه اسلامی پرداخته‌اند. این دسته از سوره‌ها غالباً شامل احکام اسلامی هستند که مؤمنان موظف به پیروی از آن‌ها می‌باشند.
سوره فاطر سوره ۳۵ از قرآن است و ۴۵ آیه دارد. این سوره در «مکه» نازل شده‌است. محتوای سوره. این سوره به خاطر سرآغاز آن که با عنوان «فاطر» و «ملائکه» شروع می‌شودـ گاه سوره «فاطر» و گاه سوره «ملائکه» نامیده شده‌است آیات آن را در پنج بخش می‌توان خلاصه کرد. بعضی از مفسران تمام این سوره را در یک حلقه خلاصه کرده‌اند و آن مسئله قاهریت خداوند در تمام زمینه هاست.
سوره یس (خوانده می‌شود: یاسین) سوره ۳۶ از قرآن است، ۸۳ آیه دارد، و سوره‌ای مکی است. این سوره قلب قرآن نام گرفته است و روایات متعددی آن را از جمله سوره‌های مهم قرآن شمرده‌اند. محتوای این سوره در حالت کلی پیرامون توحید، معاد، وحی، قرآن، و بشارت و انذار است. بحث نخست پیرامون نبوت پیامبر اسلام و قرآن است؛ پس از بحثی پیرامون پیامبران قبلی و تسلی پیامبر، بحثی پیرامون توحید شده و سرانجام در مورد معاد و ویژگی‌های روز قیامت سخن می‌گوید. معنی یس. کلمهٔ «یس» (آیهٔ اول این سوره) از حروف مقطعهٔ قرآن است ولی معانی مختلفی
سوره) از حروف مقطعهٔ قرآن است ولی معانی مختلفی توسط مسمانان برای آن ذکر شده است. از جمله اینکه «یا» به معنی حرف ندا و «سین» اشاره به محمد دارد. در روایتی از جعفر صادق آمده است که «یس» نام محمد است، به این دلیل که قرآن پس از آن می‌گوید «تو از پیامبرانی و بر راه راست». قلب قرآن. گفته شده است که «یس» قلب قرآن است. معنای «قلب» موضوع بحث‌های فراوان علمی بوده است. فصاحت این سوره به‌طور سنتی نمونه‌ای از جنبهٔ معجزه‌آسای قرآن به‌شمار می‌رود. این سوره موضوعات اساسی قرآن را بیان می‌کند؛ از جمله حاکمیت خداوند، قدرت
قرآن را بیان می‌کند؛ از جمله حاکمیت خداوند، قدرت بی‌پایان او که در آفریده‌هایش جلوه‌گر است، بهشت، مجازات نهایی کافران، رستاخیز، مبارزهٔ مؤمنان با مشرکان و کافران، و نیز اطمینان دادن به مؤمنان که بر راه درست هستند. سورهٔ یس پیام قرآن را به شکلی مؤثر و نیرومند، با آیاتی کوتاه و آهنگین ارائه می‌دهد. این سوره تأکید می‌کند که محمد شاعر نبوده است، بلکه بزرگ‌ترین و آخرین پیامبر خدا (خاتم‌النبیین) بوده است. فضایل. در سنن دارمی نقل شده است که پیامبر اسلام فرمود: «هر کس سورهٔ یس را در صبحگاه بخواند، نیازهایش در آن
کس سورهٔ یس را در صبحگاه بخواند، نیازهایش در آن روز برآورده خواهد شد.» گرچه این روایت ضعیف (ضعیف/ضعیف‌السند) دانسته شده است، اما روایتی مشابه و موقوف (موقوف بر ابن‌عباس) وجود دارد که می‌گوید: «هر کس یس را در صبح بخواند، تا شام برای او آسانی خواهد بود، و هر کس یس را در شب بخواند، تا صبح برای او آسانی خواهد بود.» این روایت صحیح یا حسن ارزیابی شده است. بخش‌ها و موضوعات. سه موضوع اصلی در سورهٔ یس مطرح شده است: توحید (یگانگی خدا)، رسالت؛ یعنی اینکه محمد پیامبری است که از سوی خدا برای هدایت مخلوقات از طریق وحی
است که از سوی خدا برای هدایت مخلوقات از طریق وحی فرستاده شده، و آخرت؛ یعنی واقعیت روز جزا. در آیهٔ ۷۰ چنین آمده است: «این [قرآن] وحی‌ای است روشنگر، تا هر کس حقیقتاً زنده است هشدار یابد، و تا حکم خدا بر کافران جاری شود.» این سوره بارها از پیامدهای انکار حقانیت یا وحی پیامبر هشدار می‌دهد و مؤمنان را به پایداری و مقاومت در برابر استهزا، ستم و تمسخر مشرکان و کافران تشویق می‌کند. استدلال‌های سوره در سه شکل ارائه می‌شود: یک تمثیل تاریخی، تأملی بر نظم موجود در جهان، و در نهایت بحثی دربارهٔ رستاخیز و مسئولیت
جهان، و در نهایت بحثی دربارهٔ رستاخیز و مسئولیت انسان. این سوره با تأکید بر حقانیت محمد آغاز می‌شود. برای نمونه، در آیات ۲–۶ آمده است: «سوگند به قرآن حکیم، تو [ای محمد] بی‌تردید از پیامبران هستی، بر راهی راست، [با] وحی‌ای از جانب خدای قادر، بخشنده، تا قومی را بیم دهی که پدرانشان بیم داده نشده بودند، و از این رو ناآگاه‌اند.» بخش نخست سوره، یعنی آیات ۱–۱۲، بیشتر بر معرفی قرآن به عنوان راهنما و بر این نکته تمرکز دارد که ایمان آوردن یا نیاوردن در نهایت به ارادهٔ خداوند بستگی دارد. بیان شده است که چه هشدار داده
خداوند بستگی دارد. بیان شده است که چه هشدار داده شوند و چه نه، کافران ایمان نخواهند آورد. در آیهٔ ۱۰ چنین آمده است: «چه آنان را بیم دهی و چه بیم ندهی، یکسان است؛ آنان ایمان نخواهند آورد.» سورهٔ یس سپس داستان پیامبرانی را بازگو می‌کند که برای هشدار دادن به کافران فرستاده شدند، اما از سوی آنان رد شدند. گرچه پیامبران ادعای حقانیت داشتند، اما کافران آنان را مردمانی عادی پنداشتند. در آیات ۱۵–۱۷ آمده است: «گفتند: ما پیامبرانِ [فرستاده شده] به سوی شما هستیم. [کافران] پاسخ دادند: شما جز انسان‌هایی همانند ما
[کافران] پاسخ دادند: شما جز انسان‌هایی همانند ما نیستید. خداوند رحمان چیزی نفرستاده است؛ شما فقط دروغ می‌گویید.» با این حال، مردی از میان همان مردم برخاست و آنان را به ایمان به پیامبران فراخواند: «و مردی از دورترین بخش شهر شتابان آمد و گفت: ای قوم من! از پیامبران پیروی کنید؛ از کسانی پیروی کنید که از شما مزدی نمی‌خواهند و خود هدایت یافته‌اند.» پس از مرگ، به او گفته شد که وارد بهشت شود، و او با حسرت بر سرنوشت کافران افسوس خورد: «گفته شد: وارد بهشت شو. گفت: ای کاش قوم من می‌دانستند که پروردگارم چگونه مرا
ای کاش قوم من می‌دانستند که پروردگارم چگونه مرا آمرزید و در زمرهٔ گرامی‌داشتگان قرارم داد.» این سوره در اصل برای هشدار دادن به کافران نسبت به پیامدهای انکارشان نازل شده است. در آیهٔ ۳۰ آمده است: «دریغ بر مردم! هرگاه پیامبری به سویشان آمد، او را به استهزا گرفتند.» و در نهایت، این ارادهٔ خداست که چه کسی نابینا باشد و چه کسی بینا گردد.
سوره ص سوره ۳۸ از قرآن است و ۸۸ آیه دارد. محتوای این سوره در حقیقت در ادامهٔ محتوای سوره صافات است و هردو محتوایی مشابه دارند. محتوای این سوره همانند سوره‌های مکی در مورد اعتقادات اساسی اسلام مانند مبدأ و معاد و رسالت محمد است. سخن از توحید و مقابله با شرک و سرگذشت پیامبران پیشین و سختی‌هایی که کشیدند و تسلی محمد از مواردی است که در این سوره آمده‌است.و/// دعوت به صبر،و امید به یاری خداوند،و وصیت به خوبی،و افزایش بصیرت می کند وا...اعلم.///
سوره دخان سوره ۴۴ از قرآن است و ۵۹ آیه دارد. در دو کتاب «البرهان فی تفسیر القرآن» تألیف علامه بحرانی و «مصباح کفعمی» به نقل از امام صادق و پیامبر (ص) نقل شده‌است. البته دربارهٔ مورد سوم باید بگوییم اینکه نوشته‌اید «هر که ۷۰ بار جهت مهمات این سوره را بخواند، حاجتش روا گردد» در منابعی که در دسترس داشتیم نیافتیم. در تفسیر البرهان از رسول خدا (ص) نقل شده: «من قرأ هذه السورة کان له من الأجر بعدد کل حرف منها مائة ألف رقبة عتیق، و من قرأها لیلة الجمعة غفر الله له جمیع ذنوبه و من کتبها و علقها علیه أمن من کید
له جمیع ذنوبه و من کتبها و علقها علیه أمن من کید الشیاطین و من جعلها تحت رأسه رأی فی منامه کل خیر، و أمن من قلقه فی اللیل و إذا شرب ماءها صاحب الشقیقة بریء و إذا کتبت و جعلت فی موضع فیه تجارة ربح صاحب الموضع، و کثر ماله سریعاً؛ (۱) کسی که این سوره را قرائت نماید، به تعداد هر حرفی از آن، اجر آزاد نمودن هزار بنده را دارد. کسی که آن را در شب جمعه قرائت کند، خداوند متعال همه گناهان وی را ببخشد. کسی که آن را بنویسد و بر خود ببندند، از کید شیاطین در أمان است. کسی که آن را زیر سرش بگذارد، خواب‌های نیکو بیند. از
که آن را زیر سرش بگذارد، خواب‌های نیکو بیند. از اضطراب و پریشانی در شب در امان است. آب آن را بر کسی که درد سر دارد بنوشانند، خوب می‌شود. اگر نوشته شود و در جایی که تجارت می‌شود، قرار داده شود، صاحب آن مکان، سود فراوان خواهد نمود. مالش به سرعت زیاد می‌شود». همچنین به نقل از امام صادق (ع) آمده: «من کتبها و علقها علیه أمن من شر کل ملک، و کان مهابا فی وجه کل من یلقاه، و محبوبا عند الناس و إذا شرب ماءها نفع من انعصار البطن، و سهل المخرج بإذن الله؛ (۲) کسی که این سوره را بنویسد و بر خود بندد، از شر هر حاکمی در
سوره را بنویسد و بر خود بندد، از شر هر حاکمی در امان است. نزد هر کسی که وی را ملاقات می‌کند، دارای هیبت می‌گردد. محبوب انسان‌ها می‌شود. به اذن الهی نوشیدن آب آن نیز مسهل معده‌است» همچنین در مصباح کفعمی نقل شده: «إن علقت علی طفل حین ظهوره أمن من الجن و الهوام؛ (۳) اگر بر نوزادی بسته شود، از شر جن و گزنده‌ها در امان خواهد بود».
سوره جاثیه سوره ۴۵ از قرآن است، ۳۷ آیه دارد، و سوره‌ای مکی است. جاثیه به معنی زانوزده‌است و نام این سوره اشاره به زانوزدگانی در آیه ۲۸ دارد که در روز قیامت به انتظار پاسخگویی به اعمال خود به سر می‌برند. از محتوای آن به بحث‌هایی پیرامون قرآن، توحید، پاسخ به ماده‌باوری، سرنوشت قوم‌های پیشین، و حوادث قیامت می‌توان اشاره کرد. این سوره با اوصاف و نام‌های خدا آغاز شده و با آن‌ها نیز پایان می‌یابد.
سوره فتح سوره ۴۸ام از قرآن است، ۲۹ آیه دارد، و سوره‌ای مدنی است. این سوره از نظر زمانی به زمان پس از صلح حدیبیه مربوط است؛ زمانی که پیامبر اسلام قصد حج عمره کرد ولی اهالی مکه مانع از ورود او و همراهانش به مسجد الحرام شدند و با محمد پیمان صلح بستند. درحالی که مسلمانان غمگین بودند در راه بازگشت پیامبر اسلام چهره‌اش شاد شد و گفت: «هم‌اکنون سورهٔ فتح بر من نازل شد». این سوره چنان‌که از نام آن پیدا است، خبر فتح و پیروزی را برای مسلمانان دارد سوره با نوید پیروزی آغاز می‌گردد و بر محقق‌شدن خواب پیامبر اسلام در
آغاز می‌گردد و بر محقق‌شدن خواب پیامبر اسلام در مورد ورود به مسجدالحرام بشارت می‌دهد. سپس به مسائل مربوط به صلح حدیبیه و بیعت رضوان می‌پردازد و از مقام پیامبر اسلام و کارشکنی‌های منافقان سخن می‌گوید و کسانی را که می‌توانند در جهاد شرکت نکنند را معرفی می‌کند. سرانجام در مورد ویژگی‌های پیروان پیامبر اسلام بحث می‌کند. علت نامگذاری. تنها نام این سوره «فتح» است که از آیه اول آن گرفته شده است. در این آیه از پیروزی پیامبر اسلام در بستن قرارداد صلح حدیبیّه سخن به میان آمده است. نزول. محل نزول. سوره فتح در مدینه بر
آمده است. نزول. محل نزول. سوره فتح در مدینه بر پیامبر اسلام نازل شده است. زمان نزول. تاریخ نزول سوره فتح در سال هشتم هجری مابین صلح حدیبیه و جنگ تبوک است و سوره در راه، موقع برگشتن از حدیبیه نازل شده است و بعد از سوره صف (و به قولی جمعه و به قولی ممتحنه) نازل شده است. فضای نزول. پیامبر اسلام در سال ششم هجرت تصمیم گرفت که به اتفاق مهاجرین و انصار و سایر مسلمانان به عنوان مراسم عمره به سوی مکه حرکت کند، و قبلا به مسلمانان اطلاع داده بود که من در خواب دیدم همراه یارانم وارد مسجدالحرام شده‌ایم و مشغول مناسک
یارانم وارد مسجدالحرام شده‌ایم و مشغول مناسک عمره هستیم. مسلمانان در ذوالحلیفه نزدیک مدینه احرام بستند و با تعداد زیادی شتر برای قربانی حرکت کردند. وضع حرکت پیامبر به خوبی نشان می‌داد که هدفی جز انجام این عبادت بزرگ ندارد. تا اینکه پیامبر وارد سرزمین حدیبیه شد. (حدیبیه قریه‌ای در نزدیکی مکه بود که حدود بیست کیلومتر تا مکه فاصله داشت) ولی در اینجا قریش باخبر شدند و راه را بر پیغمبر بستند، و از ورود او به مکه مانع شدند و در واقع تمام سنت‌هایی را که در زمینه امنیت زائران خانه خدا در ماه حرام داشتند زیر پا
امنیت زائران خانه خدا در ماه حرام داشتند زیر پا گذاردند، چرا که آنها معتقد بودند در ماه‌های حرام (از جمله ماه ذی‌القعده كه پیامبر در آن ماه قصد عمره داشت) و مخصوصا در حال احرام نباید مانع هیچكس شوند، حتى اگر کسی قاتل پدر خویش را در این ایام و در این مراسم می دیدند ابدا متعرض او نمى‌شدند. در اینجا ماجراى مفصلى پیش آمد كه به عقد قرارداد صلحى میان پیامبر و مشركان مكه به نام صلح حدیبیه منتهى شد ولى به هر صورت آن سال مانع ورود پیامبر به مکه شدند، ناچار پیامبر به یارانش دستور داد که شترهای خود را در همانجا
به یارانش دستور داد که شترهای خود را در همانجا قربانی کنند، سرهای خود را بتراشند واز احرام بیرون آیند، و به سوی مدینه باز گردند. در اینجا طوفانی از غم و اندوه مسلمانان را فرا گرفت، و انبوهی از ناراحتی‌ها و گاه شک و تردید بر افراد ضعیف الإیمان غالب شد. موقعى كه پیامبر از حدیبیه به سوى مدینه می‌آمد مركبش سنگین شد و از حركت باز ایستاد، و در همین حال چهره مبارکش غرق سرور و شادمانی بی سابقه‌ای گشت و فرمود: «هم اكنون آیات سوره فتح بر من نازل شد»
سوره محمد سوره ۴۷ قرآن است، ۳۸ آیه دارد و سوره‌ای مدنی است. نامگذاری این سوره به‌دلیل بودن نام محمد، پیامبر اسلام در آیهٔ دوم آن است. نام دیگر این سوره قتال (به‌معنای جنگ) است. به‌دلیل نزول این سوره در بحبوحه جنگ احد، مسئلهٔ جهاد با دشمنان اسلام مهم‌ترین موضوع این سوره است و دستورهایی در این مورد در آن آمده است. از مباحث دیگر این سوره می‌توان به منافقین و دستورهایی در مورد صلح با کافران اشاره کرد.
سوره ق (خوانده می‌شود: قاف) سوره ۵۰ از قرآن است، ۴۵ آیه دارد و سوره‌ای مکی است. محتوای این سوره بیشتر پیرامون مسئله معاد است. اشاره به حوادث پایان جهان، روز قیامت و انتقال به جهانی دیگر از موضوعاتی است که در این سوره به آن‌ها پرداخته شده‌است. ذکر عظمت قرآن و دستورهایی در مورد یاد خدا از مباحث دیگر سوره‌است.
ق حرف بیست‌وچهارم در الفبای فارسی، حرف بیست‌ویکم در الفبای عربی (قاف ق) و نوزدهمین حرف از حروف الفبای عبری (کوف ק) است. در اغلب گویش‌های زبان فارسی حرف ق (قاف) و غ (غین) متفاوت تلفظ می‌شوند اما در برخی گویش‌ها و لهجه‌ها این دو حرف یکسان تلفظ می‌شوند. بیشتر واژه‌هایی که با همخوان /ق/ آغاز می‌شوند، ریشهٔ عربی دارد معرب هست در بعضی از واژه‌ها که از فارسی یا زبان‌های دیگر وارد زبان عربی شده و سپس دوباره وارد زبان فارسی شده‌است، همخوان (صامت) ابتدایی به «ق» تغییر کرده‌است. برای نمونه «قند» معرب «کند» و «قرمز»
کرده‌است. برای نمونه «قند» معرب «کند» و «قرمز» معرب «کرمست». برخی دیگر از واژه‌های فارسی که همخوان غین در آن شنیده می‌شود به غلط با قاف نوشته شده‌است. مانند قباد، قشنگ، قالیچه و قلندر. بعضی از واژه‌های فارسی هم هستند که همخوان آغازین آن‌ها به «ق» تبدیل شده‌است. برای نمونه «قلک» که در اصل به صورت «کولک» و «غلک» رایج بوده‌است.حرف ق در پارسی قدیم بوددر فارسی میانه (پهلوی) و فارسی باستان، واج‌های نزدیک به «ق» و «ع» وجود داشتند.] مثلاً «ع» در فارسی میانه به صورت همزه یا واکه‌ی گلوتال وجود داشت. نمونه‌ها:
صورت همزه یا واکه‌ی گلوتال وجود داشت. نمونه‌ها: اوستایی aēta- (زندگی)، پهلوی «ʿātaxš» (آتش). در اوستایی و فارسی میانه واج هایی نزدیک به ع و ق وجود داشتند. ع → به صورت همزه یا واکه ی گلوتال. ق → در پهلوی گاهی به صورت کاف /گ/ یا همزه نوشته می شده.] جستارهای وابسته. ق (سوره)
ص حرف هفدهم در الفبای فارسی (صاد)، حرف چهاردهم در الفبای عربی (صاد) و هجدهمین حرف از حروف الفبای عبری (زادی צ) است. صدای آن در تلفظ فارسی همانند «س» است ولی درعربی گونه‌ای «س» نفیری تلفظ می‌شود. حرف ص از حرف‌های عربی است طبق در کتاب فرهنگ واژه‌های اوستا این کلمه س و ث در این کتاب است.] این حرف مخفف جلمهٔ دعائی «صلی الله علیه و آله و سلم» به معنی تقریبی: «درود بر او وخاندان پاکش» بوده و از طرف مسلمانان بعد از به‌کار بردن نام محمد گفته می‌شود. در دفترها. در دفترها حرف ص در کنار حروف دیده می‌شود که به معنای
دفترها حرف ص در کنار حروف دیده می‌شود که به معنای صفحه است. منابع. ۱.https://archive.org/details/1_20221023_20221023_1515
سوره نجم سوره ۵۳ از قرآن است، ۶۲ آیه دارد و سوره‌ای مکی است. یکی از آیات این سوره، سجده واجب دارد. برخی گفته‌اند که این سوره اولین سوره پس از شروع دعوت آشکار پیامبر اسلام است و پس از خوانده‌شدن سوره توسط او، همهٔ مومنان و مشرکان سجده کردند. محتوای این سوره پیرامون نبوت و معاد است و دربارهٔ مباحثی مانند وحی، معراج، نهی از بت‌پرستی، و سرنوشت اقوام پیشین سخن گفته شده‌است. نامگذاری سوره به دلیل آیهٔ نخست آن است. رمان جنجالی «آیات شیطانی» در دهه ۱۹۸۰ میلادی توسط سلمان رشدی ، با بهره گیری از موضوع غرانیق ،
توسط سلمان رشدی ، با بهره گیری از موضوع غرانیق ، برگرفته از قرائت همین سوره توسط محمد ، در دوران زندگی در مکه نوشته شد. بیشتر مسلمانان دوران معاصر تا پیش از انتشار این رمان، از این ماجرا اطلاعی نداشتند.
سورهٔ قمر سورهٔ ۵۴ از قرآن است و ۵۵ آیه دارد. محتوا. این سوره به خاطر مکی بودنش بحث‌هایی از مبدأ و معاد دارد، و مخصوصاً بیانگر کیفرهای گروهی از اقوام پیشین است که بر اثر لجاجت و عناد و پیمودن راه کفر و ظلم و فساد یکی، پس از دیگری، به عذاب‌های کوبندهٔ اللهی گرفتار و هلاک شدند. و به دنبال هر یک از سرگذشت‌ها جمله («ما قرآن را برای تذکر، آسان ساختیم. آیا کسی هست که متذکر شود») تکرار می‌کند تا درسی باشد برای مسلمین و کفار. به‌طور کلی محتوای این سوره را در چند بخش می‌توان خلاصه کرد: ۱. آغاز سوره که از مسئلهٔ
بخش می‌توان خلاصه کرد: ۱. آغاز سوره که از مسئلهٔ نزدیکی قیامت و موضوع شق‌القمر و اصرار مخالفان در انکار آیات الهی سخن می‌گوید. ۲. در بخش دیگر از نخستین قوم سرکش و متمرد و لجوج، یعنی قوم نوح و مسئلهٔ طوفان به صورت فشرده‌ای بحث می‌کند. ۳. بخش دیگر داستان قوم عاد و عذاب دردناک آن‌ها را شرح می‌دهد. ۴. در چهارمین بخش سخن از قوم ثمود و مخالفت آن‌ها با پیامبرشان صالح و همچنین معجزهٔ ناقه و سرانجام مجازات آن‌ها با صیحهٔ آسمانی است. ۵. سپس به سراغ قوم لوط می‌رود و ضمن اشاره گویا و فشرده‌ای به کفر و انحراف اخلاقی
ضمن اشاره گویا و فشرده‌ای به کفر و انحراف اخلاقی آن‌ها به قسمتی از عذاب دردناکشان اشاره می‌کند. ۶. در بخش دیگر سخن بسیار کوتاهی از آل فرعون و مجازات آن‌ها آمده‌است. ۷. و در آخرین بخش مقایسه‌ای میان این اقوام و مشرکان مکه و مخالفان پیامبر اسلام کرده، آیندهٔ خطرناکی را که در صورت ادامهٔ این راه در پیش دارند بازگو می‌کند، و سوره را با شرح قسمتی از مجازات مجرمان در قیامت و پاداش‌های عظیم پرهیزکاران پایان می‌دهد. وجه تسمیه. نامگذاری سورهٔ به قمر به مناسبت نخستین آیهٔ سوره است که از شق‌القمر بحث می‌کند. فضیلت
آیهٔ سوره است که از شق‌القمر بحث می‌کند. فضیلت تلاوت سوره. در حدیثی از پیغمبر گرامی اسلام می‌خوانیم: «هرکس سورهٔ «اقتربت» (قمر) را یک روز در میان بخواند، روز قیامت در حالی برانگیخته می‌شود که صورتش همچون ماه در شب بدر است، و هرکس آن را هر شب بخواند افضل است، و در روز قیامت نور و روشنایی صورتش بر سایر خلایق برتری دارد.» "مسلماً این درخشندگی صورت در صحنهٔ قیامت نشانهٔ ایمان قوی و راستینی است که در سایهٔ تلاوت این سوره و تفکر و سپس عمل به آن حاصل شده‌است، نه تلاوتی خالی از اندیشه و عمل." از رسول خدا روایت
تلاوتی خالی از اندیشه و عمل." از رسول خدا روایت شده‌است: هر کس در روز جمعه هنگام ظهر سورهٔ قمر را بنویسد و آن را زیر عمامهٔ خود قرار دهد، یا آن را همراه خود قرار دهد در نزد مردم آبرومند و محبوب خواهد بود.
سورهٔ الرّحمن سورهٔ ۵۵ از قرآن است و ۷۸ آیه دارد و در مکه نازل شده‌است. محتوای سوره. این سوره به‌طور کلی بیانگر نعمت‌های مختلف معنوی و مادّی خداوند است که بر بندگان خود ارزانی داشته و آن‌ها را غرق در آن ساخته است به‌طوری که می‌توان نام این سوره را «سورهٔ رحمت» یا «سورهٔ نعمت» گذارد و به همین دلیل با نام مبارک «الرحمن» که رحمت واسعهٔ الهی را بازگو می‌کند آغاز شده و با جلال و اکرام خداوند پایان گرفته‌است و ۳۱ بار جملهٔ که به‌وسیلهٔ آن از بندگانش بر نعمت‌های خود گواه می‌گیرد در آن ذکر شده‌است. می‌توان محتوای
گواه می‌گیرد در آن ذکر شده‌است. می‌توان محتوای این سوره را به چند بخش تقسیم کرد:
سوره مجادله سوره ۵۸ از قرآن است و ۲۲ آیه دارد. این سوره به شهادت سیاق آیاتش در مدینه نازل شده‌است. همانند دیگر سوره‌های مدنی، محتوای این سوره پیرامون احکام فقهی، زندگی اجتماعی و روابط مسلمانان با غیر مسلمانان است. ابتدا از الغای حکم جاهلی ظهار سخن می‌گوید و سپس در مورد آداب جمعی مانند درگوشی صحبت کردن (نجوا کردن) بحث‌هایی دارد و در آخرین بخش در مورد منافقان مطالبی مطرح کرده و مومنان را به رعایت «دوست‌داشتن به خاطر خدا» و «بغض به خاطر خدا» و پیوستن به «حزب خدا» (حزب‌الله) دعوت می‌کند.
سوره ممتحنه سوره ۶۰ از قرآن است، ۱۳ آیه دارد و سوره‌ای مدنی است. نام سوره و فضیلت قرائت آن. این سوره به دلیل امتحان زنان مهاجر که در آیهٔ ۱۰ مطرح شده‌است ممتحنه نامیده شده‌است. این سوره علاوه بر این مبحث، در مورد دوست‌داشتن به خاطر خدا و بغض به خاطر خدا و نهی از دوستی با مشرکان نیز سخن می‌گوید و به همین دلیل سورهٔ مودت نیز نامیده می‌شود.از علی بن الحسین السجاد نقل شده است:"هر کس این سوره را در نمازهای واجب و مستحب بخواند،خدا دل او را به ایمان بیازماید و دیده اش را نور بدهد و خود و فرزندانش به دیوانگی و فقر
اش را نور بدهد و خود و فرزندانش به دیوانگی و فقر مبتلا نشوند."
واقعه نام سوره ۵۶ قرآن و دارای ۹۶ آیه است. به معنای پیشامد و حادثه یعنی حادثه‌ای که بی شک واقع خواهد شد، از این جهت این سوره را واقعه نامیده‌اند. پیش از سوره شعراء و پس از سوره طه در مکه و پیش از هجرت نازل شده‌است. از سوره‌های مفصل و مطول قرآن است که در ترتیب نزول چهل و ششمین و در مصحف کنونی پنجاه و ششمین سوره قرآن محسوب می‌شود. در این سوره به حادث شدن قیامت و نشانه‌های آن، تقسیم‌بندی انسان‌ها در سه گروه مقرّبان، اصحاب یمین و اصحاب شمال، خلقت انسان، نزول باران و رشد گیاهان و ترسیم حالات احتضار اشاره
باران و رشد گیاهان و ترسیم حالات احتضار اشاره شده‌است. همچنین از زبان خود قرآن به ذکر برخی از ویژگی‌های آن پرداخته شده‌است. نام‌ها. واقعه نام مشهور این سوره است که یکی از نام‌های روز قیامت نیز به حساب می‌آید. بر اساس نقل محمد حسین طباطبایی مفسر شیعی، واقعه از نام‌های قیامت است که قرآن خود این نام را بر قیامت گذاشته‌است. علت نام‌گذاری سوره به واقعه قرار گرفتن این کلمه در آیه اول سوره است. بنابه گزارش "تفسیر احسن الحدیث" این نام‌گذاری توسط پیامبر اسلام بوده‌است. محتوا و ساختار سوره. محتوا. ترتیب نزول سوره
محتوا و ساختار سوره. محتوا. ترتیب نزول سوره واقعه بنا به نقل ابن ندیم در "تاریخ القرآن" چنین است: چهل و چهارمین سوره قرآن که پیش از سوره شعراء و بعد از سوره طه، بر پیامبر اسلام نازل شده‌است. درخصوص تعداد آیات سوره در میان قراء اختلافاتی گزارش شده‌است. قراء کوفی آیات آن را ۹۶ آیه، قراء بصری ۹۷ آیه و قاریان حجازی و شامی ۹۹ آیه برشمرده‌اند. بر طبق گزارش فرهنگ‌نامه علوم قرآن، تعداد کلمات سوره ۳۷۸ یا ۳۷۰ و تعداد حروف آن ۱۷۰۳ یا ۱۷۵۶ حرف است. بنابر نظر محمد هادی معرفت قرآن‌پژوه شیعه، سوره واقعه از سوره‌های
هادی معرفت قرآن‌پژوه شیعه، سوره واقعه از سوره‌های مفصلات قرآن است. به سال نزول سوره واقعه در منابع مختلف به‌طور مشخص اشاره‌ای نشده که در کدام سال از بعثت نازل شده‌است. اما از آیات آن می‌توان دریافت که بعد از سال سوم بعثت و اظهار عمومی دعوت به اسلام نازل شده‌است. به نقل از مقاتل یک آیه منسوخ دارد. ساختار. این سوره با شرح حوادث هولناک و احوال مردم که در آغاز قیامت دوباره زنده شده‌اند شروع می‌گردد. سپس با معرفی سه دسته از انسان‌ها بنابر اعمالشان در دنیا و بیان پاداش‌ها و کیفرهای آنان صحنه‌هایی از جهان آخرت در
پاداش‌ها و کیفرهای آنان صحنه‌هایی از جهان آخرت در پیش چشم خواننده این سوره ترسیم و مجسم می‌شود. در بخش میانی سوره با یادآوری خلقت انسان و نزول باران و خلقت گیاهان و نعمت‌ها و نظام زندگی دنیایی به قدرت خداوند در اداره جهان هستی اشاره می‌شود. این نشان دادن قدرت نیز برای وقوع و اثبات معاد در این سوره بیان شده‌است. بخش انتهایی سوره به زمان احتضار و هنگام مرگ (مقدمه ورود به جهان آخرت) می‌پردازد و باز به این نکته متذکر می‌شود که انسان در مقابل خواست خدا و به هنگام رسیدن زمان مرگش ناتوان و عاجز از انجام هر کاری و
رسیدن زمان مرگش ناتوان و عاجز از انجام هر کاری و دفع بلا از خویش است و تنها کسی که به انسان در آن لحظات نزدیک است و می‌تواند او را یاری رساند، وجود خداوند است. شأن و محل نزول. طبرسی در "مجمع البیان" دربارهٔ مدنی بودن آیات دیگری از سوره چنین گزارش کرده‌است که آیات سیزدهم و هشتاد و یکم در مسافرت و به هنگام هجرت به مدینه بر پیامبر اسلام نازل شد. همچنین بنابر سیاق آیات و مضمون آنها گزارش مکی بودن سوره از قوت بیشتری برخوردار است. قرشی در "تفسیر احسن الحدیث" انکار معاد از جانب مشرکان را سبب نزول سوره می‌داند و
معاد از جانب مشرکان را سبب نزول سوره می‌داند و معتقد است که نزول آن یک باره بوده‌است. تفسیر. آیات ۱ تا ۶. سوره واقعه با ذکر حوادثی که در آستانه برپایی قیامت و بر روی زمین اتفاق می‌افتد آغاز می‌شود. به اعتقاد طباطبایی مفسر شیعی مذهب، این حوادث هول انگیز به زندگی دنیایی انسان و به زمینی که در آن زندگی می‌کرده، نزدیک‌تر است. خداوند از زلزله سهمگینی که بر اثر آن کوه‌های بزرگ از هم پاشیده می‌شوند و چون غبار در هوا پراکنده می‌گردند، گزارش می‌کند و سپس به معرفی سه گروه از مردم می‌پردازد که در ادامه آیات بعدی این