payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شهربازی تهران یا شهربازی اوین در اواخر دهه ۱۳۴۰ در قالب شرکتی به نام «لونا پارک» و در زمینی به وسعت ۳۷ هزار مترمربع فعالیت خود را آغاز کرد. ابتدا این مجموعه توسط آقای اخلاقی در میدان ونک به نام فان فار تاسیس شد و سپس به صورت مستقل تا سال ۱۳۵۳ در پارک لاله فعلی و وسایل محدود با صاحبان جدید مشغول فعالیت بود و از سال ۱۳۵۳ به جهت کمبود فضا، در مرکز شهر بودن و همچنین گسترش به آخرین مکان که جنب نمایشگاه بین المللی تهران بود منتقل شد و تا پایان عمر در همین محل به کار خود ادامه داد. این مجموعه تا سال ۱۳۶۳ دراختیار
خود ادامه داد. این مجموعه تا سال ۱۳۶۳ دراختیار صاحب اصلی قرار داشت، اما پس از کش وقوس های فراوان و نفوذ بنیادها در تمام امور این مرکز تفریحی مصادره و برای اداره در اختیار بنیاد شهید انقلاب اسلامی قرار گرفت. این مجموعه که در انتهای خیابان سئول و در کنار بزرگراه شهید چمران قرار داشت سال‌ها به عنوان بزرگترین و مهم‌ترین مجموعه تفریحی تهران به شمار می‌رفت. با وجود وسعت بیشتر پارک ارم اما لوناپارک دارای وسایل پیشرفته تر، استاندارد تر و گسترده تری بود و از نظر کارآفرینی هم دارای موفقیت بیشتری بود در سال ۱۳۸۴ حدود
هم دارای موفقیت بیشتری بود در سال ۱۳۸۴ حدود دو میلیون شهروند تهرانی از این مرکز تفریحی استفاده کردند. در سال ۱۳۸۵ این مجموعه به شهرداری واگذار گردید و به‌طور دائمی تعطیل شد. تعطیلی دائمی. زمزمه‌های تخریب این شهربازی به منظور تکمیل شبکه بزرگراهی و احداث پل اوین-درکه از سال ۸۲ آغاز شد تا اینکه در سال ۸۳ که محمدی زاده معاون خدمات شهری شهردار وقت خبر خداحافظی شهربازی با تهرانی‌ها را داد و سرانجام در ۲۱ فروردین سال ۱۳۸۵ طی توافقات انجام گرفته بین شهرداری تهران و بنیاد شهید انقلاب اسلامی این مجموعه در قبال
و بنیاد شهید انقلاب اسلامی این مجموعه در قبال پرداخت ٣۵ میلیارد تومان به شهرداری تهران واگذار و برای همیشه تعطیل شد. تمامی ابزار و وسایل بازی این مجموعه به شهربازی قم منتقل شد. تاکنون هیچ مرکز تفریحی به آن وسعت و امکانات و درجه اهمیت از منظر ایجاد اشتغال و چرخه اقتصادی، ساخته و جایگزین نشده است.
بِلژها یا بِلگ‌ها مردمانی بودند که در شمال خاوری سرزمین گل، در کرانه باختری رود راین در سدهٔ یکم پیش از زایش مسیح می‌زیستند. همچنین در زمان‌های پس از آن تاریخ در بریتانیا نیز دیده شده‌اند. نام ایشان بر روی کشور کنونی بلژیک زنده مانده‌است. ژولیوس سزار میان سال‌های ۵۸ تا ۵۱ (پیش از میلاد) که با گل‌ها (فرانسه) و آکیتانی‌ها در نبرد بود، بر بلژها نیز پیروز شد. واژه‌شناسی. نام بلژ شاید از ریشه سلتی آغازین باشد، ریشه آن *belo بوده به معنای "درخشان" که در زبان انگلیسی "bale" و در زبان آنگلوساکسون bael، در
انگلیسی "bale" و در زبان آنگلوساکسون bael، در لیتوانیایی baltas به معنای" سفید" یا "تابناک" شده‌است. این واژه همچنین در زبان‌های اسلاوی به ریخت‌های «belo/bilo/bjelo/...» آمده و معنای سفید یافته‌است و این واژه را می‌توان در نام شهرهایی چون بلگراد یافت. همچنین نام یکی از خدایان گُل بِلِنوس بوده‌است. خاستگاه بلژها. تاریخ‌دانان سده‌های نوزدهم و بیستم میان ژرمن یا سلتی بودن بلژها اختلاف نظر داشته‌اند. سزار در نوشته‌هایش می‌گوید، که قبیله‌های باشنده در درازای رود راین ژرمن بوده‌اند. با این همه نام چهره‌ها و
رود راین ژرمن بوده‌اند. با این همه نام چهره‌ها و جاینام‌های به جا مانده از بلژی‌ها ریشه سلتی دارند. شاید بلژها آمیزه‌ای از ژرمن‌ها و سلت‌ها یا ژرمن‌هایی پیرو سلت‌ها بوده اند، یا شاید در پی کوچ، زبان خویش را از دست داده باشند و رو به سلتی سخن گفتن آورده‌اند. به هر روی نوشته‌های رومیان چندان دقیق نیست و حتی تبار ایشان را نیز به خاستگاهی افسانه‌ای پیوند می‌دهد. قبیله‌های وابسته به بلژها این‌ها بوده‌اند:رم‌ها، بلوواک‌ها، سوئسیون‌ها، نروی‌ها، آتربات‌ها، آمبیان‌ها، مورین‌ها، مناپی‌ها، کالت‌ها، ولیوکاس‌ها،
مورین‌ها، مناپی‌ها، کالت‌ها، ولیوکاس‌ها، کندروس‌ها، ابورون‌ها، کروس‌ها، پمان‌ها و ویروماندوها. آمبیوریکس قهرمان بلژها که با سزار جنگید از ابورون‌ها بود. منابع. Wikipedia contributors, «Belgae,» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Belgae&amp;oldid=201412618
تفنگ‌های بادیِ دیانا ساخت آلمان بوده و انواع آن در ایران موجود است. این تفنگ‌ها محصول کمپانی RWS آلمان است و با نام تجاری DIANA به بازار عرضه می‌شود. معرفی محصولات. مشخصهٔ اصلی محصولات دیانا کیفیت ساخت بالا، عمر زیاد و دقت خوب و قابل قبول می‌باشد. دیانا محصولات خود رادر دو گروه فنر پیستون و پی‌سی‌پی به بازار ارائه می‌دهد. در ردهٔ فنری یا فنر پیستون، محصولات مختلفی از قدرت ۱۶ ژول تا ۳۰ ژول در بازار موجود می‌باشد که قوی‌ترین آنها دیانا ۳۵۰ مگنوم با قدرت حدود ۳۰ ژول و ضعیف‌ترین آنها دیانا سری ۲۰ و ۳۰ با قدرتی
ژول و ضعیف‌ترین آنها دیانا سری ۲۰ و ۳۰ با قدرتی نزدیک به ۱۶ ژول می‌باشند. محبوب‌ترین سری دیانا سری ۵۰ دیانا (۵۰–۵۲–۵۴–۵۶) است که اهرم شارژ آنها به غیر از دیانا ۵۰ که تولید آن متوقف شده، در بغل اسلحه قرار دارد و قدرت همهٔ مدل‌های این سری حدوداً ۲۶ ژول است. دقت عالی در طول عمر سلاح، قدرت تخریب بالا، عدم به‌وجودآمدن تاب در لوله از مزایای این سری است. پرفروش‌ترین و محبوب‌ترین اسلحه‌های دیانا عبارتند از دیانا ۳۵، دیانا ۳۵۰، دیانا ۵۲ و دیانا ۵۴. دیانا در تولید پی‌سی‌پی تنها به تولید DIANA P1000 بسنده کرده که
پی‌سی‌پی تنها به تولید DIANA P1000 بسنده کرده که سلاحی دقیق است و قدرتی نزدیک به ۴۰ ژول دارد و یکی از پرطرفدارترین و بهترین پی‌سی‌پی‌های موجود در دنیاست. پیوند به بیرون. وب‌گاه شرکت
کوه صفه معروف به بام اصفهان، نام کوهی است از سلسله کوه‌های زاگرس در پایانه جنوب جغرافیایی اصفهان که از شمال به جاده کمربندی، از غرب به کوه‌های تخت رستم و دره خان، از شرق به شهرک‌ها و مجتمع‌های مسکونی و از جنوب به اراضی باز ، شاه کوه وخط آهن محدود می‌گردد. نام‌شناسی. کوه صفه از محل چشمه خاچیک که سنگِ کوه از خاک جدا گشته و دامنهٔ کوه می‌باشد، آغاز می‌گردد و در انتها به فضای سنگیِ صاف و "صُفِه" مانندی ختم می‌گردد و کوه نیز از همین روی "صُفِه" نامیده شده‌است.صُفّه ؛ فضای مسطح که بالاتر از سطوح دیگر میباشد . با
؛ فضای مسطح که بالاتر از سطوح دیگر میباشد . با توجه به مکان قرار گیری قلعه ساسانی در فضای مسطح و ایوان گونه کوه و اشراف آن به دشت اصفهان این نامگذاری اشاره به کوه ایوان دار یا کوه صفه میباشد . عربی بودن نام کوه (رجوع شود به اصحاب صُفّه ) این احتمال را ایجاد می‌کند که نام کوه قبل از حمله اعراب و تسلط بر اصفهان نامی به کلی متفاوت یا نامی با تشابه معنای پارسی به صفه بوده است . در میان این همه زیبایی کوه صفه اصفهان، مسیرهایی خطرناک و پرچالش وجود دارد که گاهی نیاز به حمایت و پشتیبانی با طناب دارد و گاهی هم نیاز
به حمایت و پشتیبانی با طناب دارد و گاهی هم نیاز به کار تیمی و حمایت حرفه‌ای دارد و ازآنجایی که برخی از گردشگران اطلاعی از این وضعیت ندراند، قدم به بیراهه می‌گذارند و فراموش می‌کنند که صعود به قله امری اختیاری است و فرود از آن اجباری می باشد. توماس هربرت در سال ۱۶۲۶میلادی در سفری به آسیا و آفریقا از جنوب وارد ایران شده و مشاهدات اش را با تفسیر از مناطق و شهرهایی مانند شیراز ٫ تخت جمشید٫ اصفهان و شمال ایران (دیدار با شاه عباس) در سفرنامه ای به نام "توصیف پادشاهی ایران" (Discription of Persian Monarchy) در
ایران" (Discription of Persian Monarchy) در سال ۱۶۳۴ میلادی در لندن به چاپ رسانده است. در صفحه ۸۸ این کتاب درباره دو کوه اطراف شهر اصفهان توضیحاتی داده است . توصیف کوه اول: در خارج از شهر در دشت و سیعی کوهی برافراشته که ایرانیان آنرا داروو (Darow) می نامند که ظاهرا مکانی بوده که داریوش (پسر خشایارشا) (به تقلید از پدرش خشایارشا) که بر سپاهیان اش گریه کرده است که بعدا از بین خواهند رفت. در توصیف کوه دوم اسم "تخت رستم" (Rustans Tombe) را آورده است. با توجه به نزدیکی کوه صفه و تخت رستم توضیح توماس هربرت درباره
کوه صفه و تخت رستم توضیح توماس هربرت درباره کوه اول ظاهرا درباره کوه صفه است. توماس هربرت بعدا در سال ۱۶۷۷ میلادی در چاپ دوم کتاب توضیحات و تقسیرهای تاریخی بسیاری به کتاب اضافه کرده است به نام "چند سال مسافرت در آفریقا٬ایران و آسیای بزرگ" (Travels in Africa, Persia and Asia the Great) منتشر کرده است. این کتاب همراه با ویرایش جان آنتونی باتلر (John Anthony Butler) در سال ۲۰۱۲ میلادی بازنشر شده است. در اين چاپ توماس هربرت در صفحه ۱۶۶ یا در صفحه ۳۷۸ کتاب ویراستاری شده نام کوه را "داریوش" (Darius) ذکر می کند و
شده نام کوه را "داریوش" (Darius) ذکر می کند و توضیحی می دهد که شاید "خشایارشا" باید نامیده شود (چون کوهی است که خشایارشا بر سپاهش گریه کرده است). وی توضیح می دهد که علت گریه "خشایارشا" خوابی بوده است که از دست رفتن سپاهیانش را دیده بوده و این خواب و از دست رفتن تعداد زیادی از سپاهیانش بعدا در نبرد سالامیس و نبرد ترموپیل به حقیقت می پیوندد. کوه صفه برای گردشگران یک مقصد طبیعی تفرج می باشد و برای کوهنوردان، مقصد ورزشی و ماجراجویی خاص می باشد.این دو وجه از شخصیت صفه درهم‌تنیده است و گاهی تراژدی‌هایی را هم
شخصیت صفه درهم‌تنیده است و گاهی تراژدی‌هایی را هم رقم‌زده است. کوه صفه خلوتگاه افرادی است که دلشان که می‌رنجد دل‌تنگ و دل‌سرد، قدم در کوهی می‌گذارند که اغلب مهربانانه آنان را بر بلندایش می‌نشاند. پوشش گیاهی و جانوری. فضای سبز. کوه صفه دارای عرصه‌ای به مساحت ۱۰۰ هکتار فضای سبز می‌باشد. پوششِ جانوری. پارکِ کوهستانیِ صفه، زیستگاهِ جانورانی همچون خدنگ، روباه، شغال، خرگوش، انواع پرندگان خانواده گنجشک سانان، زاغ نوک سرخ، دوپاها، مار، عقرب، جوجه تیغی، کبک، تیهو، بزمجه و.. می‌باشد که کاملاً برای انسان بی‌ضرر بوده
و.. می‌باشد که کاملاً برای انسان بی‌ضرر بوده و معمولاً خود را از مسیرهای گذرِ کوهنوردان، دور نگه می‌دارند. در صورتِ دیدنِ چنین جانورانی در کوه، بی حرکت شده و اجازه دهید بدونِ آسیب دیدن از سرِ راهِ شما کنار بروند. گیاهان خودرو. انواعِ گیاهان خودرو و فصلی در صفه می‌روید. از میانِ درختچه‌ها می‌توان به انجیر وحشی و بادام وحشی اشاره کرد که با تراکمِ اندک در گوشه و کنارِ کوه و بر روی و میانِ صخره‌ها روییده‌اند. پوشش سازیِ شهرداری. شهرداریِ اصفهان بجهتِ سرسبز نمودنِ پارک به کاشت و نگهداریِ انواعِ گلهای فصلی،
نمودنِ پارک به کاشت و نگهداریِ انواعِ گلهای فصلی، کاشتِ چمن و درختان و درختچه‌های دائمی در پارک اقدام کرده‌است و چند سالی است که فضای سبز دامنه این کوه را گسترش داده‌است. از اوایل دهه هشتاد خورشیدی این فضای سبز با کاشت گیاهان غیربومی و گسترش افراطی آن در شیب‌های تند و ریزشی که بستر سنگی دارند، همراه بوده‌است. آثار باستانی (میراث فرهنگی) کوه صفه: « قلعه شاه دز ». قلعه شاه دز که به قلعه دیو نیز معروف است، در بلندای کوه صفه در جنوب اصفهان و پایین تر از قله این کوه جای دارد. قلعه شاه دز در سال ۱۳۸۴ خورشیدی در
کوه جای دارد. قلعه شاه دز در سال ۱۳۸۴ خورشیدی در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد، ولی شوربختانه، عدم تعیین عرصه و حریم برای آن، زمینه یورش ساخت و سازهای گوناگون و تجاوز به این اثر تاریخی را فراهم کرد. این ساخت و سازها توسط شهرداری اصفهان و همزمان با پروژه‌های جنجالی در شهر اصفهان از جمله برج جهان‌نما و مترو بود، که اعتراض فراوان دوست‌داران میراث فرهنگی اصفهان را به همراه داشت. از جمله آسیب های وارد آمده بر قلعه شاه دز، احداث دکل های مخابراتی متعدد در قلب این اثر تاریخی است. گردشگری. کوه صفه یکی از محبوب‌ترین
تاریخی است. گردشگری. کوه صفه یکی از محبوب‌ترین جاذبه‌های گردشگری اصفهان است و صبح روزهای جمعه میزبان خیل عظیمی از دوستداران طبیعت و مخصوصاً جوانان می‌باشد. همچنین منظره شهر اصفهان از دامنه و بالای این کوه بسیار دیدنی است. تنگهٔ گردنه باد نیز از جاذبه‌های طبیعی این منطقه است. سالنِ بولینگ با مساحتِ حدود ۱۰۰۰ متر مربع، باغ وحش، شهربازی و غارها و چشمه‌های مختلف زینتگر این کوه می‌باشد. در کمرگاه این کوه چشمه‌ای وجود دارد که "خاچیک" نامیده می‌شود. گفته می‌شود که خاچیک نام فردی ارمنی است که پیش از انقلاب ۱۳۵۷ در
خاچیک نام فردی ارمنی است که پیش از انقلاب ۱۳۵۷ در نزدیک چشمه در دامنه کوه دکه‌ای داشته‌است و مواد خوراکی و غیره به کوهنوردان می‌فروخته‌است. تله کابین صفه. تله کابین صفه از جاذبه‌های گردشگریِ پارکِ صفه و در دو خط می‌باشد. ایستگاهِ اولِ آن در "پارکینگِ تله کابین" قرار دارد و مسافران را تا "ایستگاهِ گردنه باد" بالا می‌برد. از آنجا که طبق مصوبات طرح تفصیلی در سال ۱۳۷۲ و ۱۳۹۰ هرگونه ساخت و ساز در پهنهٔ کوه صفه ممنوع بوده‌است، پروژه تله کابین تخلق از مصوبات شهرسازی بحساب می‌آید. در پاییز سال ۱۳۹۳ همزمان با ادامه
بحساب می‌آید. در پاییز سال ۱۳۹۳ همزمان با ادامه فاز دوم، چند پایه تله کابین موجب تخریب بقایای دیوار شاهدژ شد و خبر آن بسرعت در رسانه‌ها انتشار یافت. آبشار مصنوعی. برای زیباسازیِ بیشترِ فضای پارک، یک آبشار مصنوعی در دلِ کوه جاسازی شده‌است. آبِ بیرون ریخته شده از آن پس از طیِ حدودِ یکصد متر در حوضچه‌ای جمع‌آوری می‌شود و پس از آن نیز برای آبیاریِ محیطِ پارک استفاده می‌شود. سالن بولینگ. سالنِ بولینگ با مساحتِ حدود ۱۰۰۰ متر مربع در ۱۰ خط برای استفادهٔ شهرواندان آماده شده‌است. این سالن در طبقهٔ زیرینِ ایستگاهِ
آماده شده‌است. این سالن در طبقهٔ زیرینِ ایستگاهِ تله کابین قرار دارد. باغ وحش. باغ وحش صفه با نگهداری از چندین حیوان برای بازدیدِ مردم به‌صورتِ روزانه به فعالیت مشغول است. کوهنوردی در صفه. یکی از ویژگیهای مهم کوهستان صفه وجود صخره‌های بزرگ و بلند در نقاط مختلف آن است که از نظر کوهنوردی تخصصی و آموزش سنگ نوردی، امکان بسیار خوبی برای گسترش ورزش کوهنوردی در منطقه اصفهان به وجود آورده‌است. در سال‌های اخیر با تبدیل کافه خاچیک به پناهگاه و پایگاه کوهنوردی و اصلاح مسیرهای دشوار، خدمات مربوط به فعالیت‌های کوهنوردی
مسیرهای دشوار، خدمات مربوط به فعالیت‌های کوهنوردی بهبود نسبی پیدا کرده‌است. غارها در صفه. کوه صفه بیش از ۲۸ غارِ کوچک و بزرگ را در خود دارد. از جمله: پل رنگین کمانی. این پلِ سنگی در پشتِ کوهِ صفه و در جبههٔ غربیِ کوه قرار دارد. قله‌ها. این کوه دارای دو قله می‌باشد. قلهٔ جنوبی چند متر بلندتر از قلهٔ شمالی است اما قلهٔ شمالی، منظره‌ای بهتر و گسترده‌تر از شهر را به بیننده می‌دهد. برای صعود به قله در کل، چهار مسیر وجود دارد. بر روی قله‌ها چند دکلِ مخابراتی با کاربریِ نامعلوم نیز قرار داده شده‌است.این دکلها
کاربریِ نامعلوم نیز قرار داده شده‌است.این دکلها نمای زیبای کوه را از تمام شهر اصفهان تخریب نموده ولی علی رغم اینکه چشم انداز قله مالکیت عمومی دارد در جهت تغییر مکان آنها اقدامی نشده افرادی معتقدند برای تغییر مکان دکل‌ها باید از طریق حقوقی توسط گردشگران اعتراض صورت گیرد حفاظتگاه. در پایان خرداد ۱۴۰۰ خورشیدی، تغییر کاربری باغ وحش پارک کوه صفه به حفاظتگاه حیوان کامل شد. مقبره شهید گمنام. در اردیبهشت ۱۳۹۳ خورشیدی، مقبره شهید گمنام در پارک کوه صفه ساخته شد.
عزیز و نگار، داستان دو دلداده از منطقه آردکان شهرستان طالقان است که قدمت آن به چند قرن می‌رسد. به احتمال قریب به یقین، باید داستان عشق عزیز و نگار را آخرین حلقه گمشده دلدادگی عاشقان دانست که بارها در تاریخ ادبیات فارسی شاهد برخی از آنها بوده‌ایم. عزیز و نگار نیز چون باقی عاشقان، پس از طی مرحله عشق زمینی ـچنانچه عارفان بر آن قائلند- به عشق آسمانی دست می‌یابند و جالب اینکه جز در عزیز و نگار چاپ شرکت نسبی کانون کتاب که در آن عاشق و معشوق به خیر و خوشی به هم می‌رسند و داستان به پایان می‌رسید، در باقی روایت‌ها
و داستان به پایان می‌رسید، در باقی روایت‌ها شاهد غرق شدن آن‌ها در شاهرود یا غیب شدنشان هستیم. در روایت کمالی دزفولی هر دو سنگ می‌شوند. روایتی که موثق تر است غرق شدن آنها در رودخانه شاهرود است. این عشق‌نامه در گویش طالقانی نمود پیدا کرده‌است و مردم روستاهای منطقه طالقان، رودبار، الموت، تنکابن، اشکور و غیره که با نسخه‌های دست‌نویس و روایت‌های سینه به سینه این عشق‌نامه آشنا بودند، به مرور به نسخه چاپی داستان عزیز و نگار دست یافتند. هر روستا کتابخوانی داشت که با خرید این کتاب مجلس آرای شب‌نشینی‌ها و جمع‌های
با خرید این کتاب مجلس آرای شب‌نشینی‌ها و جمع‌های خانوادگی شود. در عین حال، عزیزخوان‌ها و نگارخوان‌ها نیز بر رونق روزافزون این داستان افزودند. در حال حاضر ترانهٔ عزیز و نگار به زبان طالقانی توسط آقای آوش میرقادری خوانده شده که بسیار زیبا بوده و مورد استقبال اهالی طالقان شده‌است. لازم است ذکر شود ترانه‌سرای این اثر شاعر خوش‌ذوق طالقان محمد حبیبی از اهالی روستای نویزک می‌باشد. اکنون و پس از گذشت سال‌ها به رغم چاپ و انتشار داستان‌های گوناگون معاصر، همچنان داستان عزیز و نگار ارزش خود را حفظ کرده‌است و پیرمردان
عزیز و نگار ارزش خود را حفظ کرده‌است و پیرمردان و پیرزنان روستایی در زمان‌های مختلف و به مناسبت‌های گوناگون، به زمزمه اشعار این داستان می‌پردازند. مشخصات چاپ. روایت‌های مختلفی از منظومهٔ عزیز و نگار تاکنون چندین بار با مشخصات زیر به چاپ رسیده‌است. پیوند به بیرون. «شب عزیز و نگار» از سری «شب‌های بخارا» برگزار شد
منصور کوشان (زادهٔ ۵ دیِ ۱۳۲۷ در اصفهان – درگذشتهٔ ۲۷ بهمنِ ۱۳۹۲)، شاعر، نویسنده، پژوهشگر و روزنامه‌نگار ایرانی، برندهٔ جایزهٔ آزادی بیان اوسیتزکی Ossietzky Prise، در سال ۱۳۸۹ (نوامبر ۲۰۱۰) و لوح سپاس تندیس اثر برتر ادبیات نمایشی جشنواره خانه تئاتر ایران در سال ۱۳۸۷ (می ۲۰۰۹) است. او پس از چندین بار بازداشت شدن، سرانجام در سال ۱۳۷۷، در دورهٔ رئیس‌جمهوری محمد خاتمی، به خاطر انتشار بیانیه «ما نویسنده‌ایم» یا «متن ۱۳۴ نویسنده» و سردبیری مجله‌های تکاپو، «بوطیقای نو»، و «آدینه» ، انتشار متن «منشور کانون
«بوطیقای نو»، و «آدینه» ، انتشار متن «منشور کانون نویسندگان»، “داشتن چند کتاب غیرقابل انتشار در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و فعالیت در جمع مشورتی کانون نویسندگان، در دادگاه انقلاب، همراه دیگر دوستان و همکارانش محکوم می‌شود. کوشان برای سخنرانی در پنجاهمین سال اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر (۱۰ دسامبر ۱۹۹۸) به نروژ سفر می‌کند و پس از آگاهی از خبر کشته شدن دوستان و همکارانش، محمد مختاری و محمدجعفر پوینده در جریان قتل‌های زنجیره‌ای ناگزیر به زندگی در تبعید می‌شود. منصور کوشان، چند سال مدیر هنری تئاتر سولبرگ شهر
منصور کوشان، چند سال مدیر هنری تئاتر سولبرگ شهر استاوانگر در نروژ بود و هفت نمایش‌نامه از خود و نویسندگان جهانی را به زبان نروژی طراحی و کارگردانی کرد و اجراهای موفقی از آن‌ها در روی صحنه داشت. زندگی. در پنجم دی ماه ۱۳۲۷ در اصفهان زاده شد. در سال‌های جوانی شعر و نمایشنامه می‌نوشت و از نسل جوان حلقهٔ جنگ اصفهان بود. از او در همان سال‌های جوانی نمایشنامه‌های «تصویر من»، «ساعت کوبنده چیست، ساعت کوبنده» و «بودن از نبودن» در دانشگاه اصفهان به روی صحنه رفت. کوشان در سال ۱۳۵۳، پس از این که نمایشنامه اش «فریادی
در سال ۱۳۵۳، پس از این که نمایشنامه اش «فریادی برای گوش‌های کر» در صحنه اجرا شد، برندهٔ اول جشنواره تئاتر شهرستان‌ها گشت، تله ویزیون ملی آن را ضبط و پخش کرد، و هم چنین برنده نمایشنامه‌نویسی سال به خاطر نمایشنامه «روزنامه‌های دیروز، امروز و فردا» از طرف سازمان تلویزیون ملی ایران گشت و پس از به عنوان مسئول مرکر فرهنگی اصفهان به استخدام سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران درآمد. در این سال‌ها، منصور کوشان در کنار طراحی و کارگردانی نمایشنامه‌هایی از خود و دیگران، کلاس‌های آموزش نمایشنامه‌نویسی و کارگردانی نیز داشت
آموزش نمایشنامه‌نویسی و کارگردانی نیز داشت و با گروه تئاتر دانشگاه اصفهان همکاری می‌کرد. اما از آن جا که اجرای نمایش‌های او، مانند «الف، لام، میم»، «وعدهٔ ملاقات»، «بودن از نبودن» و … با مشکل ساواک روبرو شد، در پاییز سال ۱۳۵۴ اصفهان را به مقصد تهران ترک کرد. کوشان در تهران، ضمن نوشتن نمایشنامه و انتشار آن‌ها چون «قربانیان خواب پنهان» در نشریه‌هایی چون ماهنامه رودکی، با تلویزیون و مطبوعات همکاری می‌کرد. چنان‌که نقدهای بسیاری از او در بارهٔ تئاتر دیدگاه تازه‌ای در نقد تئاتر را باب کرد. از سری کارهای او
تازه‌ای در نقد تئاتر را باب کرد. از سری کارهای او می‌توان به بررسی کامل نمایشنامه‌های اکبر رادی در ویژه نامه‌های روزنامه آیندگان و ماهنامه رودکی اشاره کرد. منصور کوشان پس از انقلاب سال ۱۳۵۷، همکاری اش را با صدا و سیما قطع کرد و هفته‌نامهٔ «ایران» را تا بهار سال ۱۳۵۹، منتشر کرد که خود مدیر و سردبیر آن بود. از پس از تعطیلی تمام نشریه‌های آزاد، کوشان نیز چون بسیاری از شاعران و نویسندگان تا سال ۱۳۶۴ خانه‌نشین بود و در همین سال‌ها، به دلیل محدودیت‌های سانسور به ویژه برای تئاتر، رو به داستان‌نویسی و رمان‌نویسی
ویژه برای تئاتر، رو به داستان‌نویسی و رمان‌نویسی آورد. او از سال ۱۳۶۴ تا ۱۳۶۷ با صدا و سیما به صورت برنامه‌ای همکاری کرد و چند نمایشنامه تلویزیونی، مجموعه تلویزیونی و فیلم ساخت که همهٔ آن‌ها توقیف یا با سانسور بسیار پخش شدند. از آثاری که در این دوره ساخت و هرگز پخش نشد، نمایش «در حضور»، فیلم «بچه مردم»، سریال «اندرلطایف روزگار» را می‌توان نام برد و از مجموعه‌های پخش شده باسانسور شدید، سریال «ز هر کوی، ز هر کوی» یا «به دنبال سیمرغ»، که بازسازی زندگی و آثار شخصیت‌های مهم تاریخ ادبیات و عرفان ایران چون سنایی
مهم تاریخ ادبیات و عرفان ایران چون سنایی غزنوی، بایزید بسطامی، فریدالدین عطار، ابوریحان بیرونی، مولوی بلخی، مصلح الدین سعدی، ناصر خسرو قبادیانی، ابوسعید ابوالخیر و … بود. فضای ناامن و پلیسی تلویزیون و سانسور پی در پی، کوشان را بر آن داشت تا باز به سوی نقد و روزنامه‌نگاری روی بیاورد. از این رو پس از همکاری با دورهٔ نخست «آدینه» و انتشار مقاله‌هایی دربارهٔ تئاتر، تلویزیون، شعر و عرفان، سردبیری ماهنامهٔ «دنیای سخن» را به عهده گرفت و پس از تعطیلی موقت این نشریه، با همکاری عباس معروفی مجله گردون را منتشر کرد و
با همکاری عباس معروفی مجله گردون را منتشر کرد و کوشید به مفاد بیانیه‌ای که در بارهٔ نسل سوم ادبیات ایران منتشر کرده بود، جامهٔ عمل بپوشاند. در همین دوره که تا حدودی امکان فضای فرهنگی به وجود آمده بود، کوشان موفق شد رمان «محاق» و مجموعه داستان «خواب صبوحی و تبعیدی‌ها» را منتشر کند که هر دو با استقبال خوانندگان روبرو شد. پس از توقیف و انتشار مجدد مجله گردون، کوشان دیگر همکاری اش را با آن ادامه نداد و در سال ۱۳۷۰ ضمن فعالیت در راستای احیای کانون نویسندگان، موفق شد ماهنامهٔ «تکاپو» را تا سال ۱۳۷۲ منتشر کند که
شد ماهنامهٔ «تکاپو» را تا سال ۱۳۷۲ منتشر کند که هم نقش مهمی در شکل‌گیری جمع مشورتی کانون نویسندگان داشت و هم نقش مهمی در معرفی ادبیات مدرن و یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین نشریه‌های ادبی بعد از انقلاب ۵۷ محسوب می‌شود. کوشان بعد از تعطیلی تکاپو، در کنار فعالیت در جمع مشورتی کانون نویسندگان، انتشار کتاب‌هایش، چون مجموعه شعرهای «قدیسان آتش و خواب‌های زمان»، «سال‌های شبنم و ابریشم»، مجموعه داستان‌های «واهمه‌های مرگ» و «واهمه‌های زندگی» و رمان «آداب زمینی» را منتشر کرد و دو شمارهٔ گاه نامه «بوطیقای نو» را. او
کرد و دو شمارهٔ گاه نامه «بوطیقای نو» را. او پس از یک وقفهٔ طولانی که پس از ماجرای اتوبوس ارمنستان پیش آمد و هیچ فعالیت فرهنگی نداشت، مجموعه شعر «مفهوم دیگر الفبا» را منتشر کرد، رمان «راز بهار خواب» و سه کتاب نمایشی به نام‌های «محفل عاشقان» (۴ نمایشنامه)، «بازی‌های پنهان» (۴ نمایشنامه) و «ماجراهای شگفت‌انگیز اولیس» (نمایش نامهٔ بلند) را جهت دریافت مجوز انتشار به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی داد و چون مجوز نگرفتند، سردبیری مجله «آدینه» را به عهده گرفت و آن را پس از سال‌ها، به صورت دو هفته‌نامه و مرتب منتشر
پس از سال‌ها، به صورت دو هفته‌نامه و مرتب منتشر کرد تا این که محکوم به کشته شدن و رفتن از ایران شد و آدینه تعطیل و توقیف گشت. از فعالیت‌های دیگر منصور کوشان، می‌توان به همکاری او در برپایی "سمینار صدمین سال نیما یوشیج" در هتل بادله ساری، مسولیت او در دعوت از نویسندگان برای سفر به ارمنستان، تدوین و جمع‌آوری امضای بیانیه "ما نویسنده ایم" یا "متن ۱۳۴" و یکی از اعضای اصلی هیئت برگزاری و تدارک "مجمع عمومی کانون نویسندگان" اشاره کرد. وی در ماجرای اتوبوس ارمنستان در سال ۱۳۷۵ و در جریان قتل‌های زنجیره‌ای در لیست
در سال ۱۳۷۵ و در جریان قتل‌های زنجیره‌ای در لیست چهره‌های فرهنگی اعزامی بود که قرار بود در اتوبوس توسط دولت جمهوری اسلامی به منظور قتل به ته دره فرستاده شوند. محمد رسول‌اف فیلم دست‌نوشته‌ها نمی‌سوزند را بر مبنای آن ساخت. طی سال‌های ۱۳۶۵ تا ۱۳۷۸، منصور کوشان بارها به صورت انفرادی یا همراه دیگر نویسندگان بازداشت و مورد بازجویی قرار گرفت. آخرین بازداشت او در مهر ماه ۱۳۷۴ صورت گرفت که ادامه آن همراه شد با تعقیب او، دوستان و همکارانش و نهایت کشته شدن محمد مختاری و محمدجعفر پوینده. هم‌زمان با بازداشت نویسندگان و
و محمدجعفر پوینده. هم‌زمان با بازداشت نویسندگان و اوج قتل‌های زنجیره‌ای کوشان این شانس را یافت که به مناسبت پنجاهمین سال اعلامیهٔ حقوق بشر، از طرف خانهٔ آزاد یبان و انجمن قلم نروژ برای سخنرانی به اسلو دعوت شد و در روز ۸ دسامبر، یک روز بعد از گم شدن محمد مختاری ایران را ترک کرد و چون چند روز بعد از کشته شدن مختاری و پوینده، لیست مرگ نویسندگان افشا و منتشر شد و نام او در صدر آن قرار داشت، دیگر به ایران بازنگشت. از دسامبر سال ۱۹۸۹ تا سال ۱۹۹۹ میلادی را منصور کوشان در کشورهای مختلف اروپا گذراند. او در شهرهای
کوشان در کشورهای مختلف اروپا گذراند. او در شهرهای کشورهای مختلف ده‌ها جلسه شعرخوانی، داستان خوانی و سخنرانی داشت. در نیمه دوم سال ۱۹۹۹ پناهندگی سیاسی نروژ را پذیرفت و برای نوشتن بخش ایران «دایرت المعارف سانسور جهان» با ۱۴ نویسنده دیگر از کشورهای مختلف همکاری کرد. این کتاب هم‌زمان با افتتاحیه کتابخانه اسکندریه در مصر، به زبان نروژی و انگلیسی منتشر شده است. منصور کوشان از آوریل سال ۲۰۰۰ به عنوان نویسندهٔ مهمان در شهر استاوانگر، در جنوب غربی نروژ اقامت داشت. او پس از یک سال مدیر هنری تئاتر سولبرگ این شهر شد و
پس از یک سال مدیر هنری تئاتر سولبرگ این شهر شد و نمایشنامه‌هایی از خود و نویسندگان جهان را به زبان نروژی طراحی و کارگردانی کرد که با استقبال تماشاگران و به ویژه منتقدان روبرو شد. نمایش‌نامه‌های "G.U.D" یا "خداً اثر منصور کوشان، "Siste sjanse" یا "آخرین شانس" نوشته مشترک منصور کوشان و Jan Olav Brynjulfsen و نمایشنامه Yerma اثر فدریکو گارسیا لورکا، Invitasjon یا "دعوت" اثر منصور کوشان، Intet nytt یا "هیچ خبر"، برداشتی از نمایشنامه "آسانسور آشپزخانه" اثر هارولد پینتر و Nora + Nora اثر منصور کوشان را به روی
پینتر و Nora + Nora اثر منصور کوشان را به روی صحنه برده است. نمایشنامهٔ G.U.D" و کارگردانی "آخرین شانس" توانست پشتوانه اتحادیه نمایشنامه‌نویسان نروژی را جلب کند و مبلغ ۵۰ هزار کرون سال ۲۰۰۲ این نهاد معتبر را نصیب منصور کوشان گرداند. از کوشان هم چنین نمایشنامهٔ "هملت یک ایرانی در تبعید" به زبان نروژی با کارگردانی Szewczyk Cezary در فستیوال تئاتر شمال نروژ اجرا شده است و آثاری به نروژی از او منتشر شده مانند رمان "محاق"، داستان "آوازهای خاموش در تبعید" و ده‌ها شعر و مقاله. در طی همین سال‌ها منصور کوشان توانست
شعر و مقاله. در طی همین سال‌ها منصور کوشان توانست رمان‌ها و نمایشنامه‌ها و داستان‌ها و آثار تحقیقی دیگری بنویسد که هنوز منتشر نکرده و خبر آن‌ها را در آخر کتاب‌هایش منتشر کرده است. مانند رمان «شاهد» جلد دوم رمان «دهان خاموش»، مجموعه داستان «آوازه‌های خاموش در تبعید»، «این مادران» و… منصور کوشان از سال 2000 در نروژ اقامت داشت و سردبیر فصل نامهٔ فرهنگی، ادبی و هنری «جنگ زمان» بود که به زبان فارسی و نروژی در آغاز هر فصل منتشر می‌شد و از طریق شبکهٔ فروشگاه‌های آمازون به دست خوانندگانش می‌رسید. منصور کوشان هم
آمازون به دست خوانندگانش می‌رسید. منصور کوشان هم چنین برندهٔ جایزهٔ آزادی بیان اوسیتزکی سال ۲۰۱۰ میلادی است که هر ساله پن نروژ، به یک نویسنده یا فعال مدافع آزادی بیان اهدا می‌کند. او که از حدود نه ماه پیش از درگذشتش و در پی ابتلا به بیماری سرطان معده در بستر بیماری بود صبح روز یکشنبه، در ۲۷ بهمن ۱۳۹۲ در سن ۶۵ سالگی در بیمارستانی در شهر استاوانگر نروژ درگذشت. آثار. نمایشنامه. و … مجموعه شعر. و … تحقیق. و …