payamvha/North_RAG huggingface dataset:
الحاق تگزاس شوند، اما نبرد تلخی برای نامزدی ریاست‌جمهوری درگرفت. رای پس از رای‌گیری، ون بیورن نتوانست اکثریت فوق‌العاده لازم از آرای دموکرات‌ها را به دست آورد و به آرامی در رتبه‌بندی سقوط کرد. تنها در نهمین رای‌گیری بود که دموکرات‌ها نگاه خود را به جیمز ناکس پولک معطوف کردند، نامزد کمتر برجسته ای که از الحاق حمایت می‌کرد. آنها دریافتند که او کاملاً برای پلتفرم خود مناسب است و با دو سوم آرا نامزد شد. تایلر کار خود را موجه می‌دانست و در نامه پذیرش به‌طور ضمنی اشاره می‌کرد که الحاق اولویت واقعی او به جای
ضمنی اشاره می‌کرد که الحاق اولویت واقعی او به جای انتخاب است. در بهار ۱۸۴۴، تایلر به وزیر امور خارجه جان سی. کلهون دستور داد تا مذاکرات را با رئیس‌جمهور تگزاس ساموئل هیوستون برای الحاق تگزاس آغاز کند. برای تقویت الحاق و دور نگه داشتن مکزیک، تایلر شجاعانه دستور داد ارتش ایالات متحده به مرز تگزاس در غرب لوئیزیانا برود. او به شدت از الحاق تگزاس حمایت کرد. به دست آمدن الحاق. تایلر وقتی سنای تحت کنترل ویگ معاهده او را با رای ۱۶ به ۳۵ در ژوئن ۱۸۴۴ رد کرد، نگران نشد. او احساس کرد که الحاق اکنون با قطعنامه مشترک و
او احساس کرد که الحاق اکنون با قطعنامه مشترک و نه با معاهده در دسترس است و این درخواست را به کنگره ارائه کرد. اندرو جکسون، رئیس‌جمهور سابق، از حامیان سرسخت الحاق، پولک را متقاعد کرد تا از بازگشت تایلر به حزب دموکرات استقبال کند و به سردبیران دموکرات دستور داد تا حملات خود به او را متوقف کنند. تایلر که از این تحولات راضی بود، در ماه اوت از رقابت کنار کشید و پولک را برای ریاست جمهوری تأیید کرد. پیروزی اندک پولک بر کلی در انتخابات نوامبر توسط دولت تایلر به عنوان دستوری برای تکمیل قطعنامه تلقی شد. تایلر در
عنوان دستوری برای تکمیل قطعنامه تلقی شد. تایلر در پیام سالانه خود به کنگره اعلام کرد که «اکثریت کنترل‌کننده مردم و اکثریت بزرگ ایالت‌ها به نفع الحاق فوری اعلام کرده‌اند». در ۲۶ فوریه ۱۸۴۵، قطعنامه مشترکی که تایلر، رئیس‌جمهور اردک لنگ، به شدت برای آن لابی کرده بود، کنگره را تصویب کرد. مجلس نمایندگان قطعنامه مشترکی را تصویب کرد که در آن الحاق به تگزاس با اختلاف قابل توجهی ارائه شده بود و سنا نیز با اکثریت ۲۷ به ۲۵ آن را تصویب کرد. در آخرین روز ریاست جمهوری خود، ۳ مارس ۱۸۴۵، تایلر این لایحه را امضا کرد و به
۳ مارس ۱۸۴۵، تایلر این لایحه را امضا کرد و به قانون تبدیل شد. بلافاصله پس از آن، مکزیک روابط دیپلماتیک خود را با ایالات متحده قطع کرد، برای جنگ بسیج شد، و تنها در صورتی تگزاس را به رسمیت شناخت که تگزاس مستقل باقی بماند. اما پس از مدتی بحث، تگزاس شرایط را پذیرفت و در ۲۹ دسامبر ۱۸۴۵ به عنوان ایالت ۲۸ وارد اتحادیه شد. پس از ریاست جمهوری (۱۸۴۵–۱۸۶۲). تایلر واشینگتن را با این اعتقاد که رئیس‌جمهور تازه تحلیف شده پولک به نفع ملت است ترک کرد. تایلر به مزرعه ای در ویرجینیا بازنشسته شد که در اصل به نام باغ گردو (یا
بازنشسته شد که در اصل به نام باغ گردو (یا "باغ") واقع در رود جیمز در شهرستان چارلز سیتی قرار داشت. او با اشاره به افسانه عامیانه رابین هود، آن را به جنگل شروود تغییر نام داد تا نشان دهد که او توسط حزب ویگ "غیر قانونی" شده بود. او کشاورزی را ساده نمی‌گرفت و برای حفظ محصول زیاد تلاش می‌کرد. همسایگانش، عمدتاً ویگ‌ها، او را در سال ۱۸۴۷ به عنوان ناظر جاده‌ها منصوب کردند تا او را مسخره کنند. با نارضایتی آنها، او با این کار برخورد جدی کرد و مکرراً همسایگان خود را احضار کرد تا غلامان خود را برای کارهای جاده ای
را احضار کرد تا غلامان خود را برای کارهای جاده ای فراهم کنند و حتی پس از اینکه همسایگان از او خواستند که متوقف شود، همچنان بر انجام وظایف خود اصرار می‌کرد. رئیس‌جمهور سابق وقت خود را به شیوه‌ای که در خانواده‌های اول ویرجینیا رایج بود، با مهمانی‌ها، دیدار یا ملاقات توسط اشراف دیگر و تابستان‌ها در خانه ساحلی خانواده، "ویلا مارگارت" سپری می‌کرد. در سال ۱۸۵۲، تایلر با خوشحالی دوباره به صفوف حزب دموکرات ویرجینیا پیوست و پس از آن به امور سیاسی علاقه‌مند شد. با این حال، تایلر به ندرت از متحدان سابق خود ملاقات
این حال، تایلر به ندرت از متحدان سابق خود ملاقات می‌کرد و به عنوان مشاور به دنبال او نبود. تایلر که گهگاه از او برای ایراد سخنرانی عمومی درخواست می‌کرد، در حین رونمایی از بنای یادبود هنری کلی سخنرانی کرد. او نبردهای سیاسی آنها را تصدیق کرد، اما از همکار سابق خود که همیشه او را به خاطر ایجاد تعرفه سازش در سال ۱۸۳۳ تحسین می‌کرد، بسیار تمجید کرد. پیش‌درآمد جنگ داخلی آمریکا. پس از یورش جان براون به هارپرز فری، ترس از تلاش برای آزادی برده‌ها یا شورش واقعی برده‌ها را برانگیخت، چندین جامعه ویرجینیا واحدهای
برده‌ها را برانگیخت، چندین جامعه ویرجینیا واحدهای شبه‌نظامی را سازماندهی کردند یا واحدهای موجود را مجدداً تقویت کردند. جامعه تایلر یک سرباز سواره نظام و یک شرکت نگهبان خانگی را سازماندهی کرد. تایلر برای فرماندهی نیروهای گارد خانگی با درجه کاپیتان انتخاب شد. در آستانه جنگ داخلی، تایلر به عنوان رئیس کنفرانس صلح واشینگتن که در فوریه ۱۸۶۱ در واشینگتن دی سی برگزار شد، به عنوان تلاشی برای جلوگیری از تشدید درگیری، دوباره وارد زندگی عمومی شد. این کنوانسیون به دنبال مصالحه ای برای اجتناب از جنگ داخلی بود، حتی زمانی
مصالحه ای برای اجتناب از جنگ داخلی بود، حتی زمانی که قانون اساسی کنفدراسیون در کنوانسیون مونتگومری تدوین می‌شد. تایلر علیرغم نقش رهبری خود در کنفرانس صلح، با قطعنامه‌های نهایی آن مخالفت کرد. او احساس می‌کرد که آنها توسط نمایندگان دولت آزاد نوشته شده‌اند، از حقوق برده‌داران در سرزمین‌ها محافظت نمی‌کنند، و برای بازگرداندن جنوب پایین و بازگرداندن اتحادیه انجام نمی‌دهند. او به هفت قطعنامه کنفرانس رأی منفی داد، که کنفرانس در اواخر فوریه ۱۸۶۱ به عنوان اصلاحیه قانون اساسی برای تصویب به کنگره فرستاد. در همان روز
اساسی برای تصویب به کنگره فرستاد. در همان روز شروع کنفرانس صلح، رای‌دهندگان محلی تایلر را به کنوانسیون جدایی ویرجینیا انتخاب کردند. او ریاست جلسه افتتاحیه را در ۱۳ فوریه ۱۸۶۱ بر عهده داشت، در حالی که کنفرانس صلح هنوز در جریان بود. تایلر امید به سازش را رها کرد و جدایی را تنها گزینه می‌دانست و پیش‌بینی می‌کرد که تقسیم خالص همه ایالات جنوبی منجر به جنگ نخواهد شد. او در اواسط ماه مارس علیه قطعنامه‌های کنفرانس صلح صحبت کرد و در ۴ آوریل به جدایی رای داد حتی زمانی که کنوانسیون آن را رد کرد. در ۱۷ آوریل، پس از
که کنوانسیون آن را رد کرد. در ۱۷ آوریل، پس از حمله به فورت سامتر و درخواست لینکلن برای سربازان، تایلر با اکثریت جدید به جدایی رأی داد. او رهبری کمیته‌ای را بر عهده داشت که شرایط ورود ویرجینیا به ایالات کنفدراسیون آمریکا را مورد مذاکره قرار داد و به تعیین نرخ دستمزد افسران نظامی کمک کرد. در ۱۴ ژوئن، تایلر فرمان جدایی را امضا کرد و یک هفته بعد، کنوانسیون به اتفاق آرا او را به عضویت کنگره موقت کنفدراسیون انتخاب کرد. تایلر در ۱ اوت ۱۸۶۱ در کنگره کنفدراسیون نشسته بود و تا قبل از مرگش در سال ۱۸۶۲ خدمت کرد. در
بود و تا قبل از مرگش در سال ۱۸۶۲ خدمت کرد. در نوامبر ۱۸۶۱، او به مجلس نمایندگان کنفدراسیون انتخاب شد، اما قبل از شروع اولین جلسه در فوریه ۱۸۶۲، بر اثر سکته مغزی در اتاق خود در هتل بالارد در ریچموند درگذشت. مرگ. تایلر در طول زندگی خود از سلامتی ضعیف رنج می‌برد. با افزایش سن، در زمستان بیشتر از سرماخوردگی رنج می‌برد. در ۱۲ ژانویه ۱۸۶۲، پس از شکایت از لرز و سرگیجه، استفراغ کرد و به زمین افتاد. علیرغم درمان، وضعیت سلامتی او بهبود نیافت و او تصمیم گرفت تا هجدهم به جنگل شروود بازگردد. در حالی که شب قبل در
هجدهم به جنگل شروود بازگردد. در حالی که شب قبل در رختخواب دراز کشیده بود، شروع به خفگی کرد و جولیا دکترش را احضار کرد. درست بعد از نیمه شب، تایلر جرعه ای از برندی نوشید و به دکترش گفت: «دکتر، من می‌روم» که دکتر پاسخ داد: «امیدوارم که نه، قربان.» تایلر اندکی پس از آن در اتاق خود در هتل اکسچموند در ریچموند درگذشت، به احتمال زیاد به دلیل سکته مغزی. مرگ تایلر تنها موردی در تاریخ ریاست جمهوری بود که به دلیل وفاداری او به ایالات مؤتلفه آمریکا، رسماً در واشینگتن به رسمیت شناخته نشد. او درخواست دفن ساده ای کرده
به رسمیت شناخته نشد. او درخواست دفن ساده ای کرده بود، اما جفرسون دیویس، رئیس‌جمهور کنفدراسیون، مراسم تشییع جنازه بزرگ و سیاسی را طراحی کرد و تایلر را به عنوان یک قهرمان برای ملت جدید ترسیم کرد. بر این اساس، در مراسم تشییع جنازه وی، تابوت دهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده با پرچم کنفدراسیون پوشانده شد. او تنها رئیس‌جمهور ایالات متحده است که تا کنون زیر پرچم ایالات متحده به خاک سپرده نشده است. تایلر بیشتر به ویرجینیا و اصول خود وفادار بود تا اتحادیه ای که رئیس‌جمهور آن بود. تایلر در قبرستان هالیوود در ریچموند،
آن بود. تایلر در قبرستان هالیوود در ریچموند، ویرجینیا، در نزدیکی قبر رئیس‌جمهور جیمز مونرو به خاک سپرده شد. او از آن زمان به نام چندین مکان ایالات متحده، از جمله شهر تایلر، تگزاس، به دلیل نقشش در الحاق تگزاس به نام او نامگذاری شده است.
این فهرست نام‌های داستان‌نویسان (و رمان‌نویسان) ایرانی را در برمی‌گیرد و به دوران معاصر (دویست سال اخیر) می‌پردازد. برای داستان‌سرایان قدیمی‌تر ایرانی، به داستان‌سرایان ایرانی رجوع کنید. به هر نویسنده در بخش مربوط به زمان آغاز کارش اشاره شده‌است. نویسندگان مهاجر یا تبعیدی. این فهرست شامل نویسندگانی است که به دلایل مختلف در خارج از ایران زندگی می‌کنند. برخی از آنان به میل خود و گروهی به دلایل سیاسی از کشور خارج شده‌اند. به این دسته دوم نویسندگان تبعیدی نیز گفته می‌شود. ضمن این که در سال‌های اخیر تلاش‌ها و
گفته می‌شود. ضمن این که در سال‌های اخیر تلاش‌ها و نوشته‌های برخی از نویسندگان خارج از کشور باعث شد تا دسته‌بندی تازه‌ای در واژگان تاریخ ادبیات ایران اضافه شود که ادبیات مهاجرت نام دارد.
زیبَد مرکز دهستان زیبَد و یکی از روستاهای تاریخی بخش کاخک، شهرستان گناباد؛ درفاصله ۵۵کیلومتری شهرستان بجستان در استان خراسان رضوی و ۶۳ کیلومتری فردوس در استان خراسان جنوبی است. برابر آمار رسمی ۱۳۹۰ جمعیت آن تعداد ۱۷۰۱ خانوار و کل جمعیت ۴۲۴۳ نفر جمعیت ساکن می‌باشد. ریشه‌شناسی نام. "زیبَد" به چم زیبا و زیبنده است و یک منطقه کوهستانی، ییلاقی و حاصلخیزاست. گونه‌های گیاهی بی‌شماری را در آن جا یافت می‌شود. این دهستان در روایت‌های شاهنامه فردوسی محل چند رویداد تاریخی است. بر اساس شاهنامه، این روستا محل جنگ معروفی
است. بر اساس شاهنامه، این روستا محل جنگ معروفی به نام؛ جنگ دوازده‌رخ یا ۱۲ پهلوان میان ایران و توران بوده و کشته شدن یزدگرد سوم را نیز در این محل دانسته‌اند. جاذبه‌های دیدنی تاریخی و طبیعی زیبد. کوه تیر ماهی ۲۵۵۷ متر از سطح دریا، و ۴۳۱ متر بالاتر از تپه‌های زمین‌های اطراف [A]. عرض در پایه ۵٫۵ کیلومتر است. بالاترین نقطه در مجاورت تیرمهی ۲۷۷۵ متر از سطح دریا است که در ۱۷٫۷ کیلومتری جنوب شرقی کوه تیر ماهی است قلعه باستانی زیبد. این قلعه بر اساس یافته‌های باستان‌شناسی تاریخ کهنی دارد. ابتدا دیوار و حصار گلی
تاریخ کهنی دارد. ابتدا دیوار و حصار گلی داشته و سپس در دورهای پسین دیواری سنگی بر آن بنا کرده‌اند. در دوره حکومت داعیان اسماعیلی بر منطقه این قلعه محل زندگی نماینده والی طبس بوده است در دوره اسماعیلیان نیز در خراسان از سه قلعه نام برده‌اند زیبد- فورک - طبس. مرحوم دکتر زمانی در کتاب خود این قلعه را با قلعه فورگ مقایسه کرده است. بنظر می‌رسد قلعه زیبد برای مدتی محل اقامت آخرین پادشاه ساسانی یزدگرد سوم و محل جنگ نیزک ترخان و یزدگرد بوده است. نام زیبد در جنگ دوازده‌رخ شاهنامه بارها گفته شده است و محل جنگ ۱۲ رخ
شاهنامه بارها گفته شده است و محل جنگ ۱۲ رخ به نام سرپیوند در پای دژ زیبد بوده است سپاه ایران به رهبری گودرز در مسیر خود بسوی مرو از فارس به این محل آمدندو مدت در این محل خیمه برپا کردند و گودرز فرمانده سپاه چهارم ایران در زیبد استقرار داشته است. سه واقعه تاریخی قبل از اسلام برای این قلعه واقع شده است. بر اساس تاریخ بلعمی، بهرام چوبین برای جنگ با شا بشاه در بلخ از مسیر اهواز. تبس، جنابذ (گناباد) به بلخ رفت. چون یکی از دو راه اصلی طبس به گناباد از کنار قلعه زیبد می‌گذرد احتمال اقامت بهرام چوبین در این قلعه
زیبد می‌گذرد احتمال اقامت بهرام چوبین در این قلعه وجود دارد. یک کارشناس ارشد باستان‌شناسی در مطالعه‌ای آزاد از این مکان تمدن این روستا را هم‌زمان با تمدن شهر سوخته و جیرفت دانسته است.در کوه‌های زرد (رزو) زیبد همچنین تابوت بزرگ سنگی مربوط به دفن مردگان گبر برجای مانده است. آثار گورستان زرتشتیان در کلاته شهاب و تنگل خاتمه در محلی به نام تشله رستم در سال‌های ۱۳۵۰–۱۳۵۴ به غارت رفته است اما کوزهای سفالی بزرگی از این گورستان نزد اهالی وجود دارد. چو گودرز نزدیک زیبَد رسید سران را ز لشکر همی برگزید. ز زیبَد زمین
رسید سران را ز لشکر همی برگزید. ز زیبَد زمین تاگنابد سپاه - در و دشت ازیشان کبود و سیاه. ‏ ‏به زیبَد یکی جایگه ساختند - سپه را دران کوه بنشاختند درب صوفه پیر. در تنگه زیبد ایوان (طاق) پیرصوفه قرار دارد که شبیه به طاق بستان است اما فاقد نقوش حجاری است قبلاً در این مکان همانند امامزاده‌ها علم و کتل وجود داشته است و مردم مکان را مزار مقدس می‌شناختند. در آنجا دو درخت وجود دارد: یکی انجیر کوهی و دیگری تاقوک. در قدیم مردم آب چشمه این ایوان را بر چشم می‌ریختند و بر درخت تاقوک و انجیر و سرو پارچه و رووش (نخ
و بر درخت تاقوک و انجیر و سرو پارچه و رووش (نخ پارچه‌ای) برای گره گشایی می‌بستند تا نذرشان برآورده شود و از چشم زخم در امان باشند. بنا به گفته شاهنامه کیخسرو از کشته شدن پیران بسیار غمگین شد و دستور داد با احترام کامل او را در بلندی کوه در ایوان دفن کنند. بر این اساس و بنا به روایت‌های شفاهی ایوان صوفه پیر را مدفن پیران می‌دانند. (روزنامه همشهری) درب صوفه یا درصفه روستای ییلاقی کوچکی است که در فاصله سی کیلومتری غرب گنابادو فاصله ۵۰ کیلومتری شهرستان بجستان قرار داردو در سه طرف آن کوهای مرتفع قرار گرفته است.
داردو در سه طرف آن کوهای مرتفع قرار گرفته است. دارای هوای سرد و آبشار زیبایی است که شش متر ارتفاع دارد. در انتهای روستا در دیواره یکی از کوه‌ها فرورفتگی به عمق ده متر قرار دارد که شبیه به ایوان و صفه می‌باشد. این ایوان را در دوره ساسانیان حفر کرده‌اند و نمونه ای از ایوان‌های نقش رستم و بیستون بوده که نیمه تمام مانده است. آثار کنده کاری بر روی دیواره‌های این ایوان کاملاً مشهود می‌باشد. در قسمت بالایی این کوه قبر پیران ویسه قرار دارد و ایوان صفه برای بزرگداشت وی ساخته گردید. پیران ویسه وزیر، سپهسالار، مشاور،
وی ساخته گردید. پیران ویسه وزیر، سپهسالار، مشاور، فرمانروای ختن و بعد از افراسیاب بزرگ‌ترین شخصیت توران زمین است. صفاتی که فردوسی دربارهٔ وی برشمرده است عبارت از خردمندی، عاقبت اندیشی، چاره گری، شجاعت، تعصب ملی، وفاداری، صلح طلبی، نیروی زبان آوری، نیک بینی، نجات بخشی، مهربانی و مهمان نوازی بودند. در میان صفات مذکور، بارزترین و برجسته‌ترین ویژگی پیران را می‌توان خردورزی دانست. زمانی که سیاوش) کَوی‌سیّاوَرشَن (Kavi Syavarshan به توران پناه برد، پیران افراسیاب را متقاعد نمود سیاوش را پناه دهد. پیران دختر خود
را متقاعد نمود سیاوش را پناه دهد. پیران دختر خود جریره را به همسری او درآورد و فرود حاصل این پیوند بود. پیران پس از چندی برای تحکیم موقعیت سیاوش فرنگیس دختر افراسیاب را برای سیاوش خواستگاری کرد که کیخسرو (کَوی‌هئوسرَوَه Kavi Haosravah) حاصل این ازدواج شد. پیران چون از قتل سیاوش خبردار شد، سراسیمه به دربار افراسیاب رفت و فرنگیس را که باردار بود از چنگ نگهبانان رهانید به ختن برد. پس از تولد کیخسرو، به دستور افراسیاب که نگران آیندهٔ سلطنت خود بود، کیخسرو را به چوپانان سپرد، اما دوباره در ده سالگی او را به نزد
چوپانان سپرد، اما دوباره در ده سالگی او را به نزد خویش فرا خواند و به تربیت‌اش همّت گماشت. سرانجام پیران در سن کهولت این بود که در جنگ دوازده رخ (پهلوان) با گودرز پیکار کرد و در حین پیکار از اسب فرو افتاد، دست راستش شکست و به کوه گریخت. گودرز به او پیشنهاد کرد برگردد تا او را به نزد کیخسرو ببرد، اما پیران نپذیرفت و با خنجر به گودرز حمله کرد. ولی گودرز او را کشت. کیخسرو از مرگ پیران سوگواری فراوان نمود و دستور داد او را در بالای کوه زیبد دفن کنند و ایوانی برای او بسازند. ساخت این ایوان که همچون دروازه‌ای رو
او بسازند. ساخت این ایوان که همچون دروازه‌ای رو به طلوع خورشید و نمادی از دروازه بهشت بود به علت جنگ‌هایی که با فاصله کمی پس از این رویداد در این منطقه رخ داد ناتمام ماند. چو پیران سپاه از کنابد براند بروز اندرون روشنایی نماند چو دانست گودرز کآمد سپاه بزد کوس و آمد ز زیبد براه ز کوه اندر آمد بهامون گذشت کشیدند لشکر بران پهن دشت ز زیبد همی تا کنابد سپاه در و دشت ازیشان کبود و سیاه ز گَرد سپه روز روشن نماند ز نیزه هوا جز بجوشن نماند وز آواز اسبان و گرد سپاه بشد روشنایی ز خورشید و ماه کاریز زیبد. زیبد دارای
بشد روشنایی ز خورشید و ماه کاریز زیبد. زیبد دارای کاریز زیبد و کاریز شهاب است. منبع آب کاریز زیبد از دو شاخه زیر بستر رودخانه یا زیر سد و شاخه دیگر کانالی است که در عمق ۲۵ متری زمین از داخل قلعه منشأ می‌گیرد. قدمت این قنات دقیقاً مشخص نیست اما عمر آن بیشتر از هزار و پانصد سال برآورد می‌شود؛ زیرا این روستا از دوره‌های هخامنشی هم مسکونی بوده است. دلیل آن نیز وجود قبرستان گبرها در کلاته شهاب و همچنین قبرهایی قلعه زیبد که به سوی غروب آفتاب قرار داشته‌اند. حدود ۳۰ سال قبل به‌طور تصادفی در کشتمان این روستا مجرای
سال قبل به‌طور تصادفی در کشتمان این روستا مجرای قناتی کهن پیدا شد که معلوم نیست مادر چاه و کانال اصلی آن کجا بوده و در چه دوره‌ای متروک شده است. از بخشی از این قنات کهنه برای فاضلاب حمام جدید استفاده کرده‌اند. ساعت آبی ساعتی است که در ابتدا برای تعیین زمان استفاده آب قنات توسط سهامداران اختراع شد ولی بعدها برای تعیین بزرگ‌ترین روز سال - بزرگ‌ترین شب- طولانی‌ترین روز- روز برابری شب و روز و تعیین اوقات شرعی در دوره اسلامی بکار برده شد این ساعت قدمت دست کم ۲۵۰۰ سال دارد از ابتدای ساخت قنات گناباد مورد استفاده
سال دارد از ابتدای ساخت قنات گناباد مورد استفاده بوده است مدیریت این ساعت آبی توسط دستکم دو نفر در شبانه روز انجام می‌شده و دقیقه‌ها بر اساس تعداد پرآب شدن فنجان و با تعدای تشله یا سنگ گرد محاسبه می‌شده است تصویر مربوط به ساعت آبی قنات زیبدگناباد است که تا سال ۱۳۵۴ فعال بوده است؛ و سپس ساعت‌های جدید برای تقسیم سهام و حق آبه هر فرد بکار گرفته شده و این ساعت برای همیشه به موزه تاریخ سپرده شده است. هر فنجان قدیم معادل ۷ دقیقه به ساعت‌های فعلی بوده است. طریقه کار ساعت آبی بدین گونه بوده که میر آب با چشم دوختن
ساعت آبی بدین گونه بوده که میر آب با چشم دوختن به فنجان با هر بار پر شدن و غرق شدن آن و خوردن آن به کف دیگ یک فنجان یا هفت دنگ یا ۷ دقیقه محاسبه می‌شده است. کشاورزی. درآمد اصلی مردم از کشاورزی و به ویژه زعفران، گندم، گاورس، ارزن، خربزه، پنبه، انگور، کشمش و خشکبار است و در قدیم کشت کوکنار تریاک و خشخاش درآمد عمده مردم بوده است. زیبد در مسیر جاده ابریشم و از نقاط باستانی ایران است و قلعه‌ای تاریخی از دوران باستان در آنجا وجود دارد که تا اوایل دوره صفویه نیز قابل استفاده بوده است. دیوارهای آن در دوره اشکانیان
استفاده بوده است. دیوارهای آن در دوره اشکانیان از سنگ و گل بوده و تخریب شده است در کنار دیواره‌های گلی در دوره ساسانی دیوارهای سنگی بنا کرده‌اند. زعفران. زیبد یکی از قدیم‌ترین روستاهای ایران در زمینه کشت و برداشت زعفران است. یک نوع زعفران طبیعی یا دیمی یصورت خودرو در کوه‌های زیبد می‌روید. سال‌هاست که ماه‌های مهر و آبان فصل پاییز هر سال برای روستائیان بخش‌هایی از ایران به ویژه در مناطق جنوبی خراسان به دلیل برداشت محصول زعفران فصل پرکاری است. گل زعفران محصولی است که در مدت دو یا سه هفته باردهی در سرمای
است که در مدت دو یا سه هفته باردهی در سرمای پائیز، هر روز پگاه و قبل از بالا آمدن خورشید باید چیده شود و نخ قرمز (سرگل) آن از گلبرگ جدا شود در غیر این صورت محصول از بین می‌رود و جدا کردن گل و سرگل دشوار یا غیرممکن خواهد شد؛ بنابراین در این مدت دانش آموزان، در تمامی مقاطع از کودک و بزرگ، زن و مرد همگی باید دوش بدوش یکدیگر در تمام مدت روز گاهی اوقات تا ۱۸ ساعت کار کنند از اذان صبح تا پاسی از شب تا محصول از بین نرود. گاهی اوقات مدارس به کلی در مناطق روستایی تعطیل می‌شود. طریقه کار با زعفران را روستائیان
تعطیل می‌شود. طریقه کار با زعفران را روستائیان گناباد و قائنات از نسلی به نسل دیگر منتقل کرده‌اند شاید از صده‌ها سال قبل. گیاهان دارویی. کوه‌های زیبد و دشت زیبداز مناطق منحصر به فرد گیاهان دارویی است. یکی از گونه‌های منحصر به فرد خار انگبین یا خرنگوی است. این گیاه از گونه خار است و در شهریور ماه شیره یا عسلی از آن خارج می‌شود که به آن انگبین یا خرانگوی می‌گویند و بعد به صورت بلور دانه خشک می‌شود. این دارو برای درمان و داروسازی اعجازآور است. ریواچ یا ریواس، شاتره، تلخک، زیره، بیخ، شاهدانه، نعنا، پونه، کمای،
تلخک، زیره، بیخ، شاهدانه، نعنا، پونه، کمای، تاقوک، تاگ، پسته کوهی، انجیر کوهی و … از گیاهانی است که به صورت خودرو و طبیعی در این دهستان می‌رویند. همچنین گل‌های یاس، لاله، شقایق و انواع گل‌های دیگر از جمله زیبایی‌های این منطقه نیمه کویری در کوهپایه زیبد است. غذاهای سنتی. آش جوش پره درجغرافیای فرهنگی قهستان و جنوب خراسان مانند شهرهای بیرجند- گناباد- فردوس - قاین - و منطقه براکوه، غذای عمومی و سنتی فراگیر و مورد علاقه محسوب می‌شود. همچنین نان سرموکی و آش پختیک همچنین اشکنه کشک یا کله جوش (قبل از جوش آمدن
همچنین اشکنه کشک یا کله جوش (قبل از جوش آمدن نباید به جوش آیدچون می‌برد) از دیگر غذاهای سنتی جنوب خراسان است. اصلی‌ترین غذای محلی این خطه آش است که انواع بسیار متنوعی دارد. آش جوش پره، آش محلی، آش لخشک، آش بلغور ترش، قلیه آش، آش بلغور شیر، آش انار، آش آباح، آش گوشواره، آش دوغه، آش قیحه تنها چند غذای این منطقه است. مشهد و دیگر شهرهای استان‌های خراسان شمالی و جنوبی و رضوی به قدری تنوع غذایی دارند که حتی نمایش غذاهای محلی این سرزمین خود جاذبه‌ای جالب محسوب می‌شود. در کنار انواع آش، آبگوشت، اشکنه، کال جوش،
می‌شود. در کنار انواع آش، آبگوشت، اشکنه، کال جوش، شولی پتو، بلغور شیر، خورش ریواس و پلوها و چلوها هم از دیگر جاذبه‌های خوراکی این منطقه هستند. غذاهای زمستانی مردم برای صبحانه (ناشتا) شلغم (چغندر و شلغم پخته)، برای نهار، توگی (نوعی پختنی که با ارزن و گاورس آسیاب شده با شیر یا با جزغاله و قیمه) تهیه می‌شود. شام نماشوم (شب) آش سرموکی همچنین می‌توان به بورانی، آش جوشپره، نان سرموکی، اشکنه شیره، اشکنه اوجز، اشکنه کل جوش (کشک سائیده و گردو) نیمه جوش قبل از جوش کامل غذا پخته می‌شود کل جوش یعنی نیمه جوشیده، آماج و
غذا پخته می‌شود کل جوش یعنی نیمه جوشیده، آماج و کماج و انواع نان محلی وتفتون جزغاله - تفتون شیرمال- … اشاره نمود. سرگرمی‌ها. فرهنگ مردم این منطقه بیشتر از سه منبع ریشه می‌گیرد. یکی از سرگرمی‌های مردم منطقه در قدیم الک دولک بازی بوده که بسیار شبیه کریکت است. سرگرمی دیگر آمدن کولی‌ها به صورت فصلی و ایجاد کارگاه‌های ساخت و تعمیرادوات کشاورزی مانند چاقو - پکی- چکچکی - بیل- چارشاخ- خرمن کوب - داس- سوزن - درووش - پالون دوزی- جوال دوزی - توبره دوزی - و … سرگرمی دیگر مردم تماشای معرکه‌گیری (نشان دادن مار افعی) و
مردم تماشای معرکه‌گیری (نشان دادن مار افعی) و نمایش پرده توسط درویش و بچه درویش بود. مسائل فرهنگی. شب‌نشینی یا چراغان عموماً فقط در زمستان‌ها و پای کرسی انجام می‌شده که به آن چراغوو (چراغان) یا شب چراغ می‌گفته‌اند. چند خانواده برای شب‌نشینی و قصه و داستان و گفتگو با هم قرار می‌گذاشته و به خانه فرد مشخصی می‌رفته‌اند. چراغانی نوبتی و گردشی بوده است. در زیبد شب چله یا یلدا معمولاً با چراغونی همراه بوده است از آنجا که هر میهمانی برای رفتن به شب‌نشینی، چراغی را همراه خود می‌برده و به دلیل فراوانی چراغ‌ها عبارت
همراه خود می‌برده و به دلیل فراوانی چراغ‌ها عبارت چهل چراغ که نشانه کثرت است بکار می‌بردند. یکی از سنتهای مهم برگزاری مراسم سرحمومی در شب چله بوده است. سرحمومی مراسمی است که داماد در حمام عمومی مردانه و عروس در حمام زنانه طی مراسم با شکوهی به حمام می‌بردند و با رقص و پایکوبی و چوب بازی مراسم حنا بندان بعد از شستن و کیسه کشی داماد انجام می‌دادند و در مراسم حنا بدان آواز امشب حنا می‌بندیم… بر دست و پا می‌بندیم … را به صورت گروهی می‌خواندند؛ و در پایان لباس نو بر عروس و داماد و اقوام نزدیک آن‌ها می‌پوشیدند
نو بر عروس و داماد و اقوام نزدیک آن‌ها می‌پوشیدند این مراسم گاهی تا سحر طول می‌کشید و مقدمه مراسم عروسی در روز بعد بود. افراد دعوت شده در صحن حمام جمع می‌شدند اما جوانان و افراد غیر مدعو تا پایان مراسم در بیرون از حمام جمع می‌شدندو شوخی و بازی سیاه بازی و انتر بازی درمی‌آوردند. هدیه دادن داماد برای نامزدش نیز یک امر اجباری بوده است در این شب به داماد این امتیاز بزرگ داده می‌شد که با بردن هدیه برای نامزدش شب در خانه با او در یک اتاق و دوتایی بخوابد. داماد تا قبل از شب زفاف فقط در مناسبتهای خاص و از جمله شب
قبل از شب زفاف فقط در مناسبتهای خاص و از جمله شب چله مجاز به خوابیدن با نامزدش بوده است که به آن نامزد بازی می‌گفتند. کف زدن از سنتهای قدیمی زیبد است ریشه درخچه بیخ را درآب خیسانده و پس از چند بار جوشاندن، در ظرف بزرگ سفالی به نام «تغار» می‌ریزند؛ و با دسته‌ای از چوب‌های نازک درخت انار به نام «دسته گز» مایع مزبور را برای ساعت‌ها هم می‌زنند تا به صورت کف سفت درآید و این کار باید در محیط سرد صورت گیرد تا مایع مزبور کف و سپس سفت شود خشک شده آن مانند گز اصفهان می‌شود. اقوام و ملیت. مردم زیبد همگی شیعه و فارس
می‌شود. اقوام و ملیت. مردم زیبد همگی شیعه و فارس زبان هستند و در دوره‌ای شیعه فاطمی بوده‌اند. در کتاب سلطان حسین تابنده ص ۱۶۹ آمده است:" حاج قاسمعلی از بزرگان طایفه بیچاره و از اجداد ما که از شیراز بوده‌اند از شوراب به زیبد رفته و فرزندان و نوه‌های او در آنجا هستند طایفه بیچاره به واسطه اینکه مورد عنایت حضرت سجاد و حضرت امام رضا بودند از طرف سلاطین صفویه نیز از عوارض مالیاتی و دیوانی معاف بودند و شاه سلیمان ثانی خواهر زاده سلطان حسین صفوی فرمانی را نوشته که در دست مرحوم عسکری بیگ در زیبد بود و ما این فرمان
در دست مرحوم عسکری بیگ در زیبد بود و ما این فرمان شاه سلیمان را که سند افتخار برای طایفه ما بود را برای اینکه از بین نرود از فرزند عسکری بیگ خریداری کردیم که ضمیمه کتاب نابغه علم و عرفان گردیده است. (ایل بیچاره طایفه‌ای است که ابن حسام خوسفی آن‌ها را یاران خود (شیعه (فاطمی/ اسماعیلی) نام برده است.
آلرژی یا حساسیت واکنش بیش از اندازه سامانه ایمنی بدن در برابر عوامل گوناگون است. کسانی که دچار حساسیت می‌شوند دارای دستگاه ایمنی فوق‌هوشیار هستند که در برابر مواد ظاهراً بی‌‌زیان موجود در محل زندگیشان واکنشی بیش از اندازه نشان می‌دهند. برای نمونه گرده گیاهان می‌تواند سیستم ایمنی شخص آلرژیک را چنان برانگیزاند که گویی با یک خطر جدی روبرو شده است. حساسیت یک بیماری بسیار شایع است و کمابیش از هر ده نفر، دو نفر به گونه‌ای از آن دچار اند. نتایج یک پژوهش در دانشگاه اوتاگ نشان می‌دهد کودکانی که به مکیدن انگشت شست یا
نشان می‌دهد کودکانی که به مکیدن انگشت شست یا جویدن ناخن دست خود عادت دارند کمتر با خطر دچار شدن به آلرژی رو در رو هستند. اگر چه به تشویق این نوع از رفتار در کودکان سفارش نمی‌شود اما ظاهراً این عادت‌ها از جنبه‌های مثبت انکارنکردنی نیز برخوردار اند. رویدادها به هنگام یک واکنش آلرژیک. هنگامی که یک سیستم ایمنی افراطی در معرض یک ماده حساسیت‌زا قرار می‌گیرد چند رویداد رخ می‌دهند: اگر ماده حساسیت‌زا در هوا باشد واکنش آلرژیک در چشم‌، بینی و ریه رخ می‌دهد و اگر این ماده خورده شود واکنش آلرژیک در دهان، معده و سایر