payamvha/North_RAG huggingface dataset:
طرح‌ریزی شده در دلاور بود. دلاور حدود ۱۴۵۰ پل دارد که ۹۵٪ آن‌ها تحت نظارت دلدات می‌باشد. ۳۰٪ پل‌های ایالت پیش از ۱۹۵۰ ساخته شده‌است. پل‌هایی که تحت نظارت دلدات نیستند از جمله چهار پل کانال دلاور و چیسپیک، تحت نظارت سپاه مهندسی ارتش ایالات متحده قرار دارد. پل دلاور مموریال نیز تحت نظارت انجمن رود و خلیج دلاور قرار دارد. کشتی‌رانی. سه مسیر دریایی اصلی در ایالت دلاور وجود دارد: راه‌آهن. امترک در خط نورث‌ایست کوریدور، در دو ایستگاه در دلاور توقف می‌کند. این دو ایستگاه در نیوآرک و ویلمینگتون قرار دارد، که دومی
ایستگاه در نیوآرک و ویلمینگتون قرار دارد، که دومی ایستگاهی پر رفت و آمدتر است. همچنین سپتا در کورید نورث‌ایست و خط ویلمینگتون/نیوآرک فعالیت می‌کند و در کلایمنت، ویلمینگتون، گذر چرچمنس و نیوآرک ایستگاه دارد. دو شرکت کلاس یک، نورفلک ساترن و سی‌اس‌اکس، در شمال نیوکاسل خدمات باربری انجام می‌دهند. نورفلک ساترن خدمات باربری‌اش را در کوریدور نورث‌ایست و داخل مناطق صنعتی اجموور، نیوکاسل و دلاور سیتی انجام می‌دهد. زیرمجموعهٔ فیلادلفیای شرکت سی‌اس‌اکس، از بخش شمالی شهرستان نیوکاسل گذشته و موازی با خطوط امترک کوریدور
نیوکاسل گذشته و موازی با خطوط امترک کوریدور نورث‌ایست کار می‌کند. خطوط هوایی. از سال ۲۰۱۶، هیچ پرواز برنامه‌ریزی شده‌ای در هیچ‌یک از فرودگاه‌های دلاور انجام نمی‌شود. شرکت‌های هواپیمایی مختلفی پروازشان را از فرودگاه ویلمینگتون انجام می‌دادند اما آخرین آن‌ها پرواز شرکت فرانتیر ایرلاینز بود که در آوریل ۲۰۱۵ پرواز کرد. دلاور در بخش مرکزی مگالاپلیس شمالشرق، در امتداد بزرگراه میان‌ایالتی ۹۵، قرار دارد. همچنین مسافران دلاور عمدتاً از فرودگاه بین‌المللی فیلادلفیا، فرودگاه بین‌المللی ثرگود مارشال بالتیمور واشینگتن
فرودگاه بین‌المللی ثرگود مارشال بالتیمور واشینگتن و فرودگاه بین‌المللی دالس واشینگتن برای پروازهای داخلی و خارجی‌شان استفاده می‌کنند. همچنین ساکنان شهرستان ساسکس، می‌توانند از فرودگاه منطقه‌ای سلیسبوری‌اوشن سیتی ویکمیکو، در ایالت مریلند که ۱۰ مایل (۱۶کیلومتر) با مرز دلاور فاصله دارد، استفاده کنند. فاصلهٔ فرودگاه بین‌المللی اتلنتیک سیتی، فرودگاه بین‌المللی لیبرتی نیوآرک و فرودگاه ملی رونالد ریگان واشینگتن با شهرستان نیوکاسل حدود ۱۰۰ مایل (۱۶۰ کیلومتر) است. پایگاه نیروی هوایی دوور، یکی از بزرگ‌ترین
است. پایگاه نیروی هوایی دوور، یکی از بزرگ‌ترین پایگاه‌های ایالات متحده است که خانهٔ بال هوایی ۴۳۶ و بال هوایی ۵۱۲ محسوب می‌شود. همچنین اعضای کشته‌شدهٔ ارتش ایالات متحده در بیرون مرزها و برخی اوقات افراد عادی، پس از ورود به کشور به این پایگاه آورده می‌شوند. قانون و دولت. چهارمین و آخرین قانون اساسی دلاور، در تاریخ ۱۸۹۷ تصویب شد که قوانین مربوط به قوهٔ اجرایی، قضایی و مقننهٔ ایالت را تعیین می‌نماید. شاخهٔ قانونگذاری. مجمع عمومی دلاور شامل مجلس نمایندگان با ۴۱ نماینده و مجلس سنا با ۲۱ سناتور است که در دوور،
نماینده و مجلس سنا با ۲۱ سناتور است که در دوور، پایتخت ایالت، کنار هم قرار می‌گیرند. نمایندگان هر دو سال انتخاب می‌شوند اما سناتورها دوره‌های چهار ساله را پشت سر می‌گذارند. سنا رئیس قضایی و دیگر لایحه‌های پیشنهادی دولت را باید تصویب کند. سناتورهای دلاور در مجلس سنای ایالات متحده، تام کارپر (دموکرات) و کریس کونز (دموکرات) و تنها عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده، لیسا بلات روچستر (دموکرات) هستند. شاخهٔ قضایی. قانون اساسی دلاور چند نوع دادگاه را تعیین می‌کند: دادگاه‌های غیررسمی کم‌تعدادی در دلاور وجود دارند که
غیررسمی کم‌تعدادی در دلاور وجود دارند که در قانون اساسی نیامده‌اند و به نام‌های عدالت برای صلح و دادگاه‌های آلدرمن شهرت دارند. دلاور یکی از معدود ایالات باقیمانده‌ایست که دادگاه صدارت عظمی، صلاحیت در پرونده‌های انصاف دارد و طیف گسترده‌ای از اختلافات شرکت‌ها و ادغام‌ها و اکتساب‌ها را قضاوت می‌نماید. دادگاه صدرات عظمی و دادگاه عالی دلاور در تفسیر قوانین دربارهٔ قوانین شرکت‌ها شهرتی جهانی دارد که اغلب (نه همیشه) اختیارات گسترده‌ای را به هیئت مدیره و مدیران می‌دهد. همچنین قانون ادغام عمومی دلاور، که اساس رأی
همچنین قانون ادغام عمومی دلاور، که اساس رأی دادگاه‌هاست، بسیار دربارهٔ شرکت‌ها و مدیریت امورشان انعطاف‌پذیر است. به همین دلیل دلاور به عنوان تجارت‌دوست‌ترین سیستم قضایی ایالات متحده شناخته می‌شود. همچنین بسیاری از شرکت‌ها در دلاور ادغام می‌شوند، از جمله ۶۰٪ سهام معامله شده در بورس نیویورک. دلاور آخرین ایالتی بود که تا سال ۱۹۵۲ از مجازات بدنی استفاده می‌کرد. شاخهٔ اجرایی. شاخهٔ اجرایی توسط فرماندار دلاور، رهبر می‌شود. فرماندار کنونی دلاور جان کارنی (دموکرات) است که در تاریخ ۱۷ ژانویهٔ ۲۰۱۷ انتخاب شده‌است.
است که در تاریخ ۱۷ ژانویهٔ ۲۰۱۷ انتخاب شده‌است. بتانی هال-لانگ معاون فرماندار است. فرماندار سالانه در جلسهٔ مشترک مجلسین ایالت، سخنرانی معروف دولت ایالت را انجام می‌دهد. شهرستان‌ها. دلاور به سه شهرستان تقسیم می‌شود که از شمال به جنوب، به ترتیب نیوکاسل، کنت و ساسکس قرار دارد. دلاور کمترین شهرستان را میان ایالات دارد. هر شهرستان شورای خودش را انتخاب می‌کند (در نیوکاسل و ساسکس به شورای شهرستان و در کنت به دادگاه مالیات معروف است)، که قوانین منطقه و موضوعات توسعه را حل و فصل می‌کند. هر شهرستان در تاریخ به
توسعه را حل و فصل می‌کند. هر شهرستان در تاریخ به سدگاه‌ها تقسیم می‌شود و تا سال ۱۹۶۰ برای گزارش‌های مالیاتی و مناطق رأی‌گیری استفاده می‌شد. اما امروزه هیچ نقش اداری ندارند و تنها برای توصیف معاملات املاک و مستغلات به کار می‌رود. مالیات. مالیات توسط ادارهٔ مالیات دلاور جمع‌آوری می‌شود. دلاور شش نوع مالیات بر درآمد دارد که میزانشان از ۲٫۲، تا ۵٫۹۵٪ متغیر است. ایالت هیچ مالیات فروشی را برای مصرف‌کنندگان تعیین نکرده‌است. دلاور همچنین برای تولیدات ناخالص شرکت‌ها قوانین مالیاتی دارد. نرخ مالیات کسب و کار یا
قوانین مالیاتی دارد. نرخ مالیات کسب و کار یا تجارت بسته به نوع فعالیت، از ۰٫۰۹۶٪ تا ۱٫۹۲٪ می‌رسد. دلاور بر روی مستغلات شخصی نیز در سطح ایالتی مالیاتی دریافت نمی‌کند اما شهرستان‌ها در قالب مالیات بر دارایی، مالیات بر دارایی منطقهٔ آموزشی، مالیات بر مناطق آموزشی فنی و حرفه‌ای و در مواردی، مالیات بر اموال شهری از مردم مالیات دریافت می‌نمایند. قمار درآمد قابل توجهی برای ایالت به ارمغان می‌آورد. به‌طور نمونه، کازینوی پارک مسیر رقابتی پارک دلاور در سال ۲۰۱۰، برای دولت محلی بیش از ۱۰۰ میلیون دلار عایدی داشته‌است.
دولت محلی بیش از ۱۰۰ میلیون دلار عایدی داشته‌است. در ژوئن ۲۰۱۸ دلاور به اولین ایالتی در کشور بدل شد که در پی لغو قانون حمایت از ورزش‌های حرفه‌ای و آماتور توسط دادگاه عالی ایالت، شرط‌بندی روی ورزش را قانونی اعلام کرد. شهرداری‌ها. مکان‌های ثبت‌نشده. بزرگ‌ترین شهرهای ایالت دلاور بدین شرح است. مراکز آموزشی. در اوایل دههٔ ۱۹۲۰، پیر اس دوپونت به عنوان ریاست هیئت آموزشی ایالت خدمت می‌کرد. در آن زمان قانون ایالتی استفاده از مالیات سفیدپوستان برای حمایت از مدارس بچه‌های سیاهپوست را ممنوع می‌کرد. پروندهٔ بلتون در
سیاهپوست را ممنوع می‌کرد. پروندهٔ بلتون در مقابل گبهارت که در سال ۱۹۵۲ در دلاور رخ داد، یکی از چهار پرونده‌ای بود که با ترکیب با یکدیگر موجب صدور رأی براون در برابر هیئت آموزش در دیوان عالی ایالات متحده آمریکا شد و تفکیک جنسیتی را در مدارس عمومی ایالات متحده از بین برد. بر خلاف بسیاری از ایالات، نظام آموزشی در دلاور تحت نظارت سرپرست آموزشی ایالت است که باعث می‌شود کنترل مدارس محلی به شکلی غیرمستقیم تحت نظر مالیات‌دهندگان و برنامه‌های تحصیلی باشد. این سیستم متمرکز، به همراه اندازهٔ کوچک ایالات باعث شده باز
متمرکز، به همراه اندازهٔ کوچک ایالات باعث شده باز هم دلاور نخستین ایالتی باشد که پس از گذشت سه سال، تمام کلاس‌های مدارسش را به اینترنت تبدیل نماید. از سال ۲۰۱۱ ادارهٔ آموزش دلاور مجار است که ۲۵ مدرسه با امتیاز و حمایت دولتی اما با حفظ استقلال (مدارس چارتر) ایجاد نماید، که یکی از آن‌ها تماماً دخترانه است. تمام معلمان مدارس عمومی ایالت یک اتحادیه دارند. از ژانویهٔ ۲۰۱۲، هیچ‌کدام از مدارس چارتر ایالت در این اتحادیه جایی ندارند. یکی از این اتحادیه‌های دبیران، انجمن ایالتی آموزش دلاور نام دارد، که ریاستش را از
ایالتی آموزش دلاور نام دارد، که ریاستش را از ژانویهٔ ۲۰۱۲، فردریکا جنر برعهده دارد. ایالات خواهرخوانده. استان میاگی در کشور ژاپن با ایالت دلاور پیمان خواهرخواندگی امضا کرده‌است. رسانه. تلویزیون. ایالت دلاور هیچ ایستگاه تلویزیونی انحصاری‌ای ندارد. بخش شمالی ایالت توسط ایستگاه‌های فیلادلفیا و بخش جنوبی توسط ایستگاه‌های سالزبری، مریلند پوشش داده می‌شود. دفتر دبلیوپی‌وی‌آی-تی‌وی، وابسته به شرکت پخش رسانه‌ای آمریکای فیلادلفیا، در مرکز شهر ویلمینگتون قرار دارد. دفتر دبلیوبی‌اوسی-تی‌وی نیز که به سی‌بی‌اس وابسته
دفتر دبلیوبی‌اوسی-تی‌وی نیز که به سی‌بی‌اس وابسته است، در دوور و میلتون قرار گرفته‌است. صنعت گردشگری. از نقاط گردشگری دلاور می‌توان به پارک تاریخی اولین ایالت ملی که تحت نظر سازمان پارک‌های ملی ایالات متحده است اشاره کرد. در این پارک تاریخی، موزهٔ دادگاه نیوکاسل و خانهٔ داروغه، منطقهٔ تاریخی دوور گرین، بیور ولی، قلعهٔ کریستینا، کلیسای ترینیتی مقدس، مزرعهٔ جان دیکنسون و خانهٔ ریوس هالت قرار دارد. دلاور چندین موزه، منطقه حفاظت‌شده، پارک، خانه‌های تاریخی، فانوس دریایی و دیگر مکان‌های تاریخی در خود جای
فانوس دریایی و دیگر مکان‌های تاریخی در خود جای داده‌است. رهوباث بیچ به همراه لوز، ساحل دوی، ساحل بتانی، بتانی جنوبی و جزیره فنویک استراحتگاه‌های ساحلی دلاور را تشکیل می‌دهند. رهوباث بیچ معمولاً به نام پایتخت تابستانی کشور نامیده می‌شود، زیرا بسیاری از اهالی واشینگتن، دی.سی. در تابستان اوقات خود را در این شهر می‌گذرانند. افراد زیادی نیز مریلند، ویرجینیا و پنسیلوانیا برای تعطیلات تابستانی به این شهر می‌آیند. عوامل مختلفی باعث جلب گردشگران به این شهر می‌شود از جمله زیبایی شهری، جذابیت‌های هنری، زندگی شبانه
از جمله زیبایی شهری، جذابیت‌های هنری، زندگی شبانه شهری و خرید فارغ از مالیات. طبق گزارش سی‌گرانت، دلاور از سواحلش سالانه ۶٫۹ میلیارد دلار درآمد مستقیم و ۷۱۱ میلیون دلار درآمد مالیاتی دارد. دلاور چندین جشنواره، نمایشگاه و رویداد را میزبانی می‌کند که از میان آن‌ها می‌توان جشنوارهٔ ریورفست که در سیفورد برگزار می‌گردد، مسابقات قهرمانی جهان پرتاب کدو تنبل که سابق بر این در مکان‌های مختلف برگزار می‌شد اما از ۱۹۸۶ مکان برگزاری‌اش به دلاور تغییر یافته‌است، جشنوارهٔ شکلات ریهوبوث بیچ، مراسم تشییع جنازهٔ جاز که در
شکلات ریهوبوث بیچ، مراسم تشییع جنازهٔ جاز که در ساحل بتانی به خاطر پایان یافتن تابستان اجرا می‌شود، جشنوارهٔ سیب‌های پوسیده در بریج‌ویل، جشنوارهٔ موسیقی جاز کلیفورد براون در ویلمینگتون، جشنوارهٔ جاز ریهوبوث بیچ، جشنواره و رژهٔ هالوینی جادوگر دریایی در ریهوبوث بیچ، جشنوارهٔ فیلم مستقل ریهوبوث، جشنوارهٔ موسیقی کرم شب‌تاب و رژهٔ روز بازگشت که پس از هر انتخابات در جرج‌تاون برگزار می‌گردد، می‌توان نام برد. در سال ۲۰۱۵، گردشگری ۳٫۱ میلیارد دلار برای دلاور عاید داشته که پنج درصد تولید ناخالص داخلی ابالت را شامل
که پنج درصد تولید ناخالص داخلی ابالت را شامل می‌شود. دلاور در ۲۰۱۵، ۸٫۵ میلیون نفر گردشگر را در خود جای داده و ۴۱۳۷۰ نفر نیز در صنایع گردشگری مشغول به کار بودند. به این ترتیب گردشگری چهارمین موقعیت شغلی پرشمار ایالت است. بزرگ‌ترین بازارهای گردشگری دلاور شهرهای فیلادلفیا، نیویورک، واشینگتن، دی.سی. و هریسبورگ هستند. ۹۷٪ گردشگران با خودرو به دلاور سفر و ۷۵٪ آن‌ها مسافتی کمتر از ۲۰۰ مایل(۳۲۰کیلومتر) طی می‌کنند. فرهنگ و سرگرمی. ورزش. از آنجایی که دلاور در هیچ‌کدام از لیگ‌های ملی ایالات متحده حضور ندارد، بسیاری
از لیگ‌های ملی ایالات متحده حضور ندارد، بسیاری از اهالی این ایالت طرفدار تیم‌های فیلادلفیا و بالتیمور هستند. در ان‌بی‌ای زنان، تیم واشینگتن میستیکز طرفداران زیادی در ایالت دارد که ناشی از حضور النا دل دون در این تیم است. این بازیکن اهل ویلمینگتون و دانشجوی دانشگاه دلاور بود. تیم فوتبال آمریکایی دانشگاه دلاور طرفداران زیادی در سراسر ایالت دارد. پس از آن، تیم‌های دانشگاه ایالتی دلاور و کالج ویزلی از لحاظ هوادار، در رتبه‌های بعدی قرار دارند. پیست بین‌المللی دوور و پیست دوور دانز در شهر دوور جای گرفته‌اند.
دوور و پیست دوور دانز در شهر دوور جای گرفته‌اند. دی‌آی‌اس (پیست بین‌المللی دوور) که به مانستر مایل نیز شهرت دارد، در هر سال میزبان دو مسابقه نسکار می‌باشد، یکی در بهار و دیگری در اواخر تابستان. دوور دانز به خاطر مسابقات کالسکه‌رانی شهرت دارد. این تنها پیستی در ایالات متحده است که امکان برگزاری هر دوی مسابقات کالسکه‌رانی و اتومبیل‌رانی را دارد. در سال ۲۰۱۵، باشگاه راگبی دلاور بلک فاکسز، توسعه یافت. دلاور همچنین هر سال دو مبارزهٔ کشتی کج را که به نام مبارزهٔ کشتی منطقه‌ای ‌یاCZWمیزبانی‌می‌کند. ورزش رسمی
کشتی منطقه‌ای ‌یاCZWمیزبانی‌می‌کند. ورزش رسمی دلاور دوچرخه‌سواری است. بومیان آمریکایی دلاور. دلاور نام یک قبیله از بومیان آمریکاست که از زبان لنی لنیپ، که از زبان‌های بومی است، گرفته شده‌است که در دوران استعمار نقش مؤثری در تاریخ آمریکا داشتند. در دوران استعمار این نام بر روی این منطقه گذاشته شد. مقر امروزی این گروه در چسوود، شهرستان کنت، دلاور است. همچنین یک قبیلهٔ نانتیکوک از بومیان آمریکا امروزه در شهرستان ساسکس مقیم هستند و مقر اصلی آن‌ها در میلزبورو می‌باشد.
جان تایلر (۲۹ مارس ۱۷۹۰ – ۱۸ ژانویه ۱۸۶۲)، دهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بود. جان تایلر که از حزب ویگ بود مابین ۱۲۲۰ تا ۱۲۲۳ خورشیدی ریاست جمهوری ایالات متحده را بر عهده داشت که مقارن با سلطنت محمد شاه قاجار در ایران است. سنین جوانی و تحصیل. جان تایلر در ۲۹ مارس ۱۷۹۰ در خانواده ای برده دار ویرجینیا به دنیا آمد. تایلر اهل شهرستان چارلز سیتی، ویرجینیا بود و از اولین خانواده‌های ویرجینیا بود. خانواده تایلر نسب خود را به مهاجران انگلیسی و قرن هفدهم استعمار ویلیامزبرگ می‌رساند. پدرش، جان تایلر پدر، معروف
ویلیامزبرگ می‌رساند. پدرش، جان تایلر پدر، معروف به قاضی تایلر، دوست و هم اتاقی توماس جفرسون بود و در مجلس نمایندگان ویرجینیا در کنار بنیامین هریسون پنجم، پدر ویلیام خدمت می‌کرد. تایلر بزرگ چهار سال به عنوان رئیس مجلس نمایندگان ویرجینیا خدمت کرد و سپس قاضی دادگاه ایالتی و سپس فرماندار ویرجینیا و قاضی دادگاه منطقه ای ایالات متحده برای ناحیه شرقی ویرجینیا در ریچموند شد. همسر او، مری مارو (آرمیستد)، دختر صاحب مزرعه برجسته شهرستان نیو کنت و نماینده یک دوره، رابرت بوث آرمیستد بود. او در سال ۱۷۹۷ هنگامی که پسرش
بوث آرمیستد بود. او در سال ۱۷۹۷ هنگامی که پسرش جان هفت ساله بود بر اثر سکته مغزی درگذشت. تایلر با دو برادر و پنج خواهر، در مزرعه گرین‌وی، ملکی به مساحت ۱۲۰۰ جریب (۵ کیلومتر مربع) با خانه‌ای شش اتاقه که پدرش ساخته بود، پرورش یافت. قاضی تایلر برای معلمانی که فرزندانش را از نظر تحصیلی به چالش می‌کشیدند، دستمزد بالایی می‌پرداخت. تایلر از سلامتی ضعیف، لاغر و مستعد اسهال برخوردار بود. در سن ۱۲ سالگی، او سنت خانواده تایلر را ادامه داد و وارد شاخه مقدماتی کالج ویلیام اند مری شد. تایلر در سال ۱۸۰۷ در سن ۱۷ سالگی از
اند مری شد. تایلر در سال ۱۸۰۷ در سن ۱۷ سالگی از شاخه دانشگاهی مدرسه فارغ‌التحصیل شد. کتاب ثروت ملل آدام اسمیت به شکل‌گیری دیدگاه‌های اقتصادی او کمک کرد و او عشق مادام العمر به ویلیام شکسپیر را به دست آورد. اسقف جیمز مدیسون، رئیس کالج، به عنوان پدر دوم و مربی تایلر خدمت کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، تایلر قانون را با پدرش، سپس قاضی ایالتی، و بعداً با ادموند رندولف، دادستان کل سابق ایالات متحده خواند. کشاورز و وکیل. تایلر در سن ۱۹ سالگی در دادگاه ویرجینیا پذیرفته شد (برای واجد شرایط بودن خیلی جوان بود، اما قاضی
شد (برای واجد شرایط بودن خیلی جوان بود، اما قاضی پذیرش از پرسیدن سن او غافل شد). در این زمان، پدرش فرماندار ویرجینیا بود و تایلر یک کار قانونی را در ریچموند، پایتخت ایالت آغاز کرد. طبق سرشماری فدرال ۱۸۱۰، یکی از «جان تایلر» (احتمالاً پدرش) دارای هشت برده در ریچموند بود، و احتمالاً پنج برده در مجاور شهرستان هنریکو، و احتمالاً ۲۶ برده در شهرستان چارلز سیتی. در سال ۱۸۱۳، سال مرگ پدرش، تایلر جوان‌تر مزرعه وودبرن را خریداری کرد که تا سال ۱۸۲۱ در آنجا زندگی کرد. از سال ۱۸۲۰، تایلر دارای ۲۴ برده در وودبرن بود، پس
سال ۱۸۲۰، تایلر دارای ۲۴ برده در وودبرن بود، پس از اینکه ۱۳ فرد برده شده را از پدرش به ارث برد، اگرچه تنها هشت نفر در آن سرشماری به عنوان شغل کشاورزی فهرست شدند. ظهور سیاسی. شروع در سیاست ویرجینیا. در سال ۱۸۱۱، در سن ۲۱ سالگی، تایلر به عنوان نماینده شهرستان چارلز سیتی در مجلس نمایندگان انتخاب شد. او پنج دوره متوالی یک ساله (اول در کنار کورنلیوس اگمون و بعداً با بنجامین هریسون) خدمت کرد. تایلر به عنوان قانونگذار ایالتی در کمیته دادگاه‌ها و عدالت حضور داشت. مواضع تعیین‌کننده او در پایان اولین دوره ریاست
مواضع تعیین‌کننده او در پایان اولین دوره ریاست جمهوری او در سال ۱۸۱۱ به نمایش گذاشته شد - حمایت قوی و جدی از حقوق ایالت‌ها و مخالفت با بانک ملی. او در حمایت از محکومیت سناتورهای آمریکایی ویلیام برنچ گیلز و ریچارد برنت از ویرجینیا که برخلاف دستورهای قانونگذار ویرجینیا، به بازنویسی اولین بانک ایالات متحده رأی داده بودند، به بنجامین دبلیو لی قانونگذار همکار خود پیوست. جنگ ۱۸۱۲. تایلر مانند اکثر آمریکایی‌های زمان خود، ضد بریتانیا بود و در آغاز جنگ ۱۸۱۲، در سخنرانی در مجلس نمایندگان خواستار حمایت از اقدام نظامی
در مجلس نمایندگان خواستار حمایت از اقدام نظامی شد. پس از تسخیر بریتانیایی همپتون، ویرجینیا، در تابستان ۱۸۱۳، تایلر مشتاقانه یک گروه شبه نظامی به نام تفنگ‌های شهر چارلز را برای دفاع از ریچموند، که او با درجه سروان فرماندهی می‌کرد، سازمان داد. هیچ حمله ای صورت نگرفت و او دو ماه بعد شرکت را منحل کرد. برای خدمت نظامی خود، تایلر کمک مالی دریافت کرد که بعدها به سو سیتی، آیووا تبدیل شد. پدر تایلر در سال ۱۸۱۳ درگذشت و تایلر ۱۳ برده را همراه با مزرعه پدرش به ارث برد. در سال ۱۸۱۶، او از کرسی قانونگذاری خود استعفا
در سال ۱۸۱۶، او از کرسی قانونگذاری خود استعفا داد تا در شورای ایالتی فرماندار، گروهی متشکل از هشت مشاور که توسط مجمع عمومی انتخاب می‌شدند، خدمت کند. مجلس نمایندگان آمریکا. مرگ جان کلوپتون نماینده ایالات متحده در سپتامبر ۱۸۱۶ یک جای خالی در ناحیه بیست و سوم کنگره ویرجینیا ایجاد کرد. تایلر و دوست و متحد سیاسی اش اندرو استیونسون به دنبال کرسی بود. از آنجایی که این دو مرد از نظر سیاسی شبیه هم بودند، این مسابقه، در بیشتر موارد، یک مسابقه محبوبیت بود. ارتباطات سیاسی و مهارت‌های مبارزاتی تایلر در انتخابات به او
و مهارت‌های مبارزاتی تایلر در انتخابات به او پیروز شد. او در کنگره چهاردهم در ۱۷ دسامبر ۱۸۱۶ سوگند یاد کرد تا به عنوان یک حزب دموکرات-جمهوری‌خواه، حزب سیاسی اصلی در عصر احساسات خوب خدمت کند. در حالی که دموکرات-جمهوری خواهان از حقوق ایالت‌ها حمایت کرده بودند، بسیاری از اعضا در پی جنگ ۱۸۱۲ خواستار یک دولت مرکزی قوی تر شدند. اکثریت کنگره خواستار کمک دولت فدرال برای تأمین بودجه بهبودهای داخلی مانند بندرها و جاده‌ها بودند. تایلر به اعتقادات سخت‌گیرانهٔ ساخت‌گرایانه‌اش پایبند بود و چنین پیشنهادهایی را به دلایل
پایبند بود و چنین پیشنهادهایی را به دلایل قانونی و شخصی رد کرد. او معتقد بود که هر ایالت باید با استفاده از منابع مالی محلی، پروژه‌های لازم را در داخل مرزهای خود بسازد. وی اظهار داشت: «ویرجینیا در شرایط بدی قرار نداشت که نیاز به کمک خیریه از جانب کنگره داشته باشد». او برای شرکت در حسابرسی بانک دوم ایالات متحده در سال ۱۸۱۸ به عنوان بخشی از یک کمیته ۵ نفره انتخاب شد و از فسادی که در بانک احساس می‌کرد وحشت زده شد. او برای لغو اساسنامه بانک استدلال کرد، اگرچه کنگره چنین پیشنهادی را رد کرد. اولین درگیری او با
کنگره چنین پیشنهادی را رد کرد. اولین درگیری او با ژنرال اندرو جکسون به دنبال تهاجم جکسون به فلوریدا در سال ۱۸۱۸ در طول اولین جنگ سمینول رخ داد. تایلر در حالی که شخصیت جکسون را ستایش می‌کرد، او را به خاطر اعدام دو سوژه بریتانیایی بیش از حد غیرتمند دانست. تایلر برای یک دوره کامل بدون مخالفت در اوایل سال ۱۸۱۹ انتخاب شد. موضوع اصلی کنگره شانزدهم (۱۸۱۹–۱۸۲۱) این بود که آیا میزوری باید به اتحادیه پذیرفته شود و آیا برده داری در ایالت جدید مجاز خواهد بود. او با اذعان به بیماری‌های برده داری، امیدوار بود که با
اذعان به بیماری‌های برده داری، امیدوار بود که با اجازه دادن به آن گسترش یابد، بردگان کمتری در شرق وجود داشته باشد، زیرا بردگان و اربابان به سمت غرب سفر می‌کنند، و این امر امکان در نظر گرفتن لغو این نهاد در ویرجینیا را فراهم می‌کند؛ بنابراین، بردگی از طریق اقدام دولت‌های منفرد لغو می‌شود، زیرا این رویه نادر می‌شد، همان‌طور که در برخی از ایالت‌های شمالی انجام شده بود. تایلر معتقد بود که کنگره قدرت تنظیم برده داری را ندارد و پذیرش ایالت‌ها بر اساس برده یا آزاد بودن آنها دستوری برای درگیری مقطعی است؛ بنابراین،
بودن آنها دستوری برای درگیری مقطعی است؛ بنابراین، سازش میزوری بدون حمایت تایلر به تصویب رسید. این کشور میزوری را به عنوان یک ایالت برده و مین را به عنوان یک ایالت آزاد می‌پذیرفت و همچنین برده داری را در ایالت‌هایی که از قسمت شمالی این سرزمین‌ها تشکیل شده بودند، ممنوع کرد. در طول مدت حضورش در کنگره، او به لایحه‌هایی رای داد که بردگی را در مناطق محدود می‌کرد. تایلر در اواخر سال ۱۸۲۰ از درخواست نامزدی مجدد خودداری کرد و دلیل آن وضعیت بد بود. به‌طور خصوصی نارضایتی خود را از این موقعیت اعتراف کرد، زیرا آرای
خود را از این موقعیت اعتراف کرد، زیرا آرای مخالف او عمدتاً نمادین بود و تغییر چندانی در فرهنگ سیاسی در واشینگتن انجام نداد. او همچنین مشاهده کرد که تأمین بودجه تحصیل فرزندانش با حقوق کم یک نماینده کنگره دشوار است. او در ۳ مارس ۱۸۲۱ سمت خود را ترک کرد و از رقیب سابق خود استیونسون برای کرسی حمایت کرد و به‌طور تمام وقت به وکالت خصوصی بازگشت. بازگشت به سیاست دولت. تایلر پس از دو سال وکالت در خانه، بی‌قرار و بی حوصله به دنبال انتخاب برای مجلس نمایندگان در سال ۱۸۲۳ بود. هیچ‌یک از اعضای چارلز سیتی به دنبال انتخاب
بود. هیچ‌یک از اعضای چارلز سیتی به دنبال انتخاب مجدد نبودند و تایلر در آوریل به راحتی انتخاب شد و در میان سه نامزدی که به دنبال دو کرسی بودند، اول شد. همان‌طور که مجلس قانونگذاری در دسامبر تشکیل شد، تایلر اتاق را در حال بحث در مورد انتخابات ریاست جمهوری قریب‌الوقوع ۱۸۲۴ یافت. گروه نامزدهای کنگره، یک سیستم اولیه برای انتخاب نامزدهای ریاست جمهوری، با وجود عدم محبوبیت فزاینده آن، همچنان مورد استفاده قرار می‌گرفت. تایلر تلاش کرد تا مجلس سفلی را متقاعد کند که سیستم گروهی را تأیید کند و ویلیام اچ. کرافورد را به
گروهی را تأیید کند و ویلیام اچ. کرافورد را به عنوان نامزد دموکرات-جمهوری‌خواه انتخاب کند. کرافورد حمایت مجلس را به دست آورد، اما پیشنهاد تایلر شکست خورد. پایدارترین تلاش او در این دوره دوم قانونگذاری، نجات کالج ویلیام اند مری بود، که خطر تعطیلی آن را به دلیل کاهش ثبت نام به همراه داشت. تایلر به جای انتقال آن از روستایی ویلیامزبرگ به پایتخت پرجمعیت‌تر ریچموند، همان‌طور که برخی پیشنهاد کردند، اصلاحات اداری و مالی را پیشنهاد کرد. در سال ۱۸۴۰، مدرسه به بالاترین میزان ثبت نام خود دست یافت. ثروت سیاسی تایلر در
میزان ثبت نام خود دست یافت. ثروت سیاسی تایلر در حال رشد بود. او به عنوان یک نامزد احتمالی در بحث قانونگذاری برای انتخابات سال ۱۸۲۴ سنای ایالات متحده در نظر گرفته شد. او در دسامبر ۱۸۲۵ برای فرمانداری ویرجینیا نامزد شد، سمتی که سپس توسط مجلس قانونگذاری منصوب شد. تایلر با ۱۳۱–۸۱ بر جان فلوید انتخاب شد. دفتر فرماندار تحت قانون اساسی ویرجینیا (۱۷۷۶–۱۸۳۰) ناتوان بود و حتی فاقد حق وتو بود. تایلر از یک پلتفرم سخنوری برجسته برخوردار بود، اما نمی‌توانست روی مجلس قانونگذاری تأثیر بگذارد. بارزترین عمل او به عنوان
قانونگذاری تأثیر بگذارد. بارزترین عمل او به عنوان فرماندار، ایراد سخنرانی در مراسم تشییع جنازه رئیس‌جمهور سابق جفرسون، ویرجینیایی و فرماندار سابق بود که در ۴ ژوئیه ۱۸۲۶ درگذشت. در غیر این صورت، فرمانداری تایلر بدون حادثه بود. او حقوق ایالت‌ها را ترویج می‌کرد و قاطعانه با هرگونه تمرکز قدرت فدرال مخالف بود. برای خنثی کردن پیشنهادهای زیرساختی فدرال، وی به ویرجینیا پیشنهاد کرد که سیستم جاده‌ای خود را فعالانه گسترش دهد. پیشنهادی برای گسترش سیستم مدارس دولتی با بودجه ضعیف ارائه شد، اما هیچ اقدام قابل توجهی انجام
ضعیف ارائه شد، اما هیچ اقدام قابل توجهی انجام نشد. تایلر به اتفاق آرا برای دومین دوره یک ساله در دسامبر ۱۸۲۶ انتخاب شد. در سال ۱۸۲۹، تایلر به عنوان نماینده کنوانسیون قانون اساسی ویرجینیا ۱۸۲۹–۱۸۳۰ از ناحیه شامل شهرهای ریچموند و ویلیامزبورگ و شهرستان چارلز سیتی، شهرستان جیمز سیتی، شهرستان هنریکو، شهرستان نیو کنت، شهرستان وارویک و شهرستان یورک انتخاب شد. در آنجا، او در کنار قاضی ارشد جان مارشال (ساکن ریچموند)، فیلیپ ان. نیکلاس و جان بی. کلوپتون خدمت کرد. رهبری او را به کمیته قانونگذاری منصوب کرد. خدمات تایلر
او را به کمیته قانونگذاری منصوب کرد. خدمات تایلر در سمت‌های مختلف در سطح ایالتی شامل رئیس‌جمهور انجمن استعمار ویرجینیا و خیلی بعد به عنوان رئیس کالج ویلیام اند مری بود. سنای آمریکا. در ژانویه ۱۸۲۷، مجمع عمومی به بررسی این موضوع پرداخت که آیا سناتور ایالات متحده جان رندولف را برای یک دوره کامل شش ساله انتخاب کند یا خیر. رندولف شخصیتی بحث‌برانگیز بود. اگر چه او دیدگاه‌های سرسختانه در مورد حقوق ایالت‌ها را داشت که اکثر نمایندگان ویرجینیا داشتند، اما به خاطر لفاظی‌های آتشین و رفتارهای نامنظم در مجلس سنا شهرت
آتشین و رفتارهای نامنظم در مجلس سنا شهرت داشت که متحدانش را در موقعیتی نامناسب قرار می‌داد. علاوه بر این، او با مخالفت شدید رئیس‌جمهور جان کوئینسی آدامز و سناتور کنتاکی، هنری کلی، دشمنی پیدا کرده بود. ملی گرایان حزب دموکرات-جمهوری‌خواه، که از آدامز و کلی حمایت می‌کردند، اقلیت قابل توجهی در مجلس قانونگذاری ویرجینیا بودند. آنها امیدوار بودند که با به دست آوردن رأی حامیان حقوق ایالت‌هایی که از شهرت سناتور ناراحت بودند، رندولف را برکنار کنند. آنها به تایلر نزدیک شدند و قول دادند که اگر او به دنبال کرسی باشد،
شدند و قول دادند که اگر او به دنبال کرسی باشد، از آنها حمایت کنند. تایلر بارها این پیشنهاد را رد کرد و از رندولف به عنوان بهترین نامزد حمایت کرد، اما فشار سیاسی همچنان افزایش یافت. در نهایت او موافقت کرد که در صورت انتخاب، کرسی را بپذیرد. در روز رای‌گیری، یکی از اعضای مجمع استدلال کرد که هیچ تفاوت سیاسی بین نامزدها وجود ندارد - تایلر موافق‌تر از رندولف بود. حامیان رئیس فعلی ادعا کردند که انتخاب تایلر تأیید ضمنی دولت آدامز خواهد بود. قوه مقننه تایلر را با رای ۱۱۵–۱۱۰ انتخاب کرد و او در ۴ مارس ۱۸۲۷ با شروع
۱۱۵–۱۱۰ انتخاب کرد و او در ۴ مارس ۱۸۲۷ با شروع دوره سنا او از فرمانداری استعفا داد. دموکراتیک مغرور. در زمان انتخابات سناتوری تایلر، مبارزات انتخاباتی سال ۱۸۲۸ برای ریاست جمهوری در حال انجام بود. آدامز، رئیس‌جمهور فعلی، توسط اندرو جکسون به چالش کشیده شد. دموکرات-جمهوری خواهان به جمهوری خواهان ملی آدامز و دموکرات‌های جکسون تقسیم شده بودند. تایلر از هر دو نامزد به دلیل تمایل آنها برای افزایش قدرت دولت فدرال متنفر بود، اما به‌طور فزاینده ای به سمت جکسون کشیده شد، به این امید که او به اندازه آدامز به دنبال خرج
به این امید که او به اندازه آدامز به دنبال خرج کردن پول فدرال برای بهبودهای داخلی نباشد. او در مورد جکسون نوشت: «با روی آوردن به او حداقل ممکن است به امید افراط کنم؛ با نگاه کردن به آدامز باید ناامید شوم.» هنگامی که کنگره بیستم در دسامبر ۱۸۲۷ آغاز شد، تایلر در کنار همکار و دوست ویرجینیا لیتلتون دبلیو. تیزول، که دیدگاه‌های سخت‌گیرانه ساختارگرایانه و حمایت ناخوشایند او از جکسون را داشت، خدمت کرد. تایلر در طول دوران تصدی خود به شدت با لوایح زیرساخت‌های ملی مخالف بود و احساس می‌کرد که اینها مسائلی هستند که هر