payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از قرن دوم تا چهاردهم را برمی‌شمارد. در پایان هم اشعار شاعران مختلف را دربارهٔ این موضوع ذکر می‌کند. ۹ جلد چاپ‌نشده تحقیقی فراگیر دربارهٔ احادیث ولایت است. سفرهای تحقیقاتی نویسنده برای نگارش کتاب. علامه امینی برای تدوین این کتاب به کتابخانه‌های کشورهای مختلف از جمله عراق، هندوستان، پاکستان، مغرب، مصر و کشورهای دیگر دنیا مسافرت کرد. نویسنده دربارهٔ کتاب چنین گفته: ابوالقاسم خزعلی با بیان خاطراتی از امینی، دربارهٔ سفر او به هندوستان و پژوهش‌هایش در آن کشور می‌گوید:
آزوکیارای (شویندهٔ دانه‌های "آزوکی") یا آزوکیتُگی (سایندهٔ دانه‌های "آزوکی")، پدیده‌ای مربوط به روح در فولکلور ژاپنی است که در این پدیده صدای غریبی مانند شستن یا ساییدن دانه‌های "آزوکی" شنیده می‌شود. این صدا معمولاً در کنارهٔ رودخانه یا همانند آن (دریاچه، دریا، ...) شنیده می‌شود. گاهی هم "آزوکیارای" برای سرگرمی ترانه می‌سراید: اگر کسی به نزدیکی آن صدا رود ناچار در آب می‌افتد. با اینکه "آزوکیارای" به ندرت دیده می‌شود، گفته می‌شود که وی دارای شکل عجیب و غریب و بی‌تناسب است. دندان‌هایش کج، سرش کچل، سبیلش
و بی‌تناسب است. دندان‌هایش کج، سرش کچل، سبیلش باریک، چشمش زرد و متورم، و جامهٔ کوتاه و کهنه می‌پوشد، و بر سطلی خمیده دانه‌های "آزوکی" را می‌شوید. پانویس. ۱.رماجی: Azukiarai کانجی: 小豆洗い هیراگانا: あずきあらい ۲.رماجی: Azuki کانجی: 小豆 کاتاکانا: アズキ، دانه‌ای کوچک ارغوانی رنگ مایل به قرمز (در آشپزی ژاپنی به کار می‌رود). ۳.رماجی: Azukitogi کانجی: 小豆とぎ هیراگانا: あずきとぎ منابع. Wikipedia contributors, "Azukiarai," "Wikipedia, The Free Encyclopedia", http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Azukiarai&amp;oldid=114399189
, (Accessed June 8, 2007).
لباس شنا، مایو یا سوییم سوییت نام لباسی است که برای شنا کردن از آن استفاده می‌شود. جنس لباس شنا معمولاً از الیاف مصنوعی است. روندها و فناوری‌های جدید در مایو: در سال‌های اخیر، نوآوری‌های قابل توجهی در طراحی و ساخت مایوها صورت گرفته است. تولیدکنندگان به طور فزاینده‌ای از فناوری‌های پیشرفته و مواد جدید برای بهبود عملکرد، راحتی و دوام مایوها استفاده می‌کنند. برخی از این پیشرفت‌ها عبارتند از: این تحولات نشان‌دهنده توجه روزافزون به بهبود تجربه شنا و افزایش کارایی ورزشکاران از طریق نوآوری در صنعت مایو است. ریشه
ورزشکاران از طریق نوآوری در صنعت مایو است. ریشه شناسی. واژهٔ "مایو" (به فرانسوی: Maillot de bain) از زبان فرانسوی وارد زبان فارسی شده‌است. تاریخچه مایو زنانه. قدیمی‌ترین تصاویر از لباس‌های شبیه مایو دو تکه زنان ورزشکار به دوران یونان و روم باستان برمی‌گردد؛ برای مثال در موزاییکی از ویلای رومی Villa Romana del Casale در سیسیل (قرن چهارم میلادی)، زنانی در حال ورزش با لباس‌هایی شبیه بیکینی امروزی به تصویر کشیده شده‌اند که به دختران بیکینی شهرت دارند و یافته‌های دیگر در پمپئی الهه ونوس را با پوششی مشابه نشان
دیگر در پمپئی الهه ونوس را با پوششی مشابه نشان می‌دهند. تا قرن هجدهم نیاز چندانی به لباس شنا نبود و شنا در فضای باز در غرب مسیحی تشویق نمی‌شد؛ لباس‌های حمام آن زمان گشاد و از جنس پشم یا فلانل بودند که هنگام خیس شدن سنگین می‌شدند و حجب و حیا را حفظ می‌کردند. اوایل قرن بیستم، تحول بزرگی رخ داد: در سال 1907، شناگر استرالیایی آنت کلرمن (Annette Kellerman) با لباس شنای یک‌تکه چسبان در ساحل بوستون دستگیر شد؛ این لباس بازوها، پاها و گردن را نمایان می‌کرد و شبیه لباس‌های مردانه آن زمان بود، اما در نهایت موجب پذیرش
مردانه آن زمان بود، اما در نهایت موجب پذیرش گسترده لباس‌های شنا شد و تا سال 1910 در بخش‌هایی از اروپا رایج گردید. در دهه‌های 1920 و 1930 با افزایش محبوبیت آفتاب گرفتن، مایوها با الیاف ریون، جرسی و ابریشم طراحی شدند که چسبان‌تر و راحت‌تر بودند و با ظهور مواد جدیدی مانند لاتکس و نایلون، استفاده از بندهای شانه‌ای قابل تنظیم و طراحی‌های بازتر ممکن شد. در طول جنگ جهانی دوم، کمبود پارچه باعث افزایش تولید مایوهای دو تکه با برش بیشتر شد. تحول بزرگ بعدی معرفی بیکینی مدرن توسط لوئی رآر (Louis Réard) در ژوئیه 1946
مدرن توسط لوئی رآر (Louis Réard) در ژوئیه 1946 بود؛ این طرح که بیکینی آتول نام گرفت، شامل دو مثلث پارچه برای سینه و دو مثلث برای ناحیه لگن بود که با بند به هم متصل می‌شد و چند روز قبل از آن، آزمایش بمب اتمی انجام شده بود. بیکینی در ابتدا جنجال‌برانگیز بود و در بسیاری کشورها ممنوع شد و حتی پاپ پیوس دوازدهم در سال 1951 آن را محکوم کرد، اما با پوشیدن این لباس توسط ستاره‌های سینما مانند بریژیت باردو و اورسولا آندرس و حضور گسترده در رسانه‌ها، به تدریج پذیرفته شد و تا اواسط دهه 1960 در اکثر کشورهای غربی رایج
شد و تا اواسط دهه 1960 در اکثر کشورهای غربی رایج گردید. تا سال 1988، بیکینی تقریبا 20 درصد از فروش مایوها در آمریکا را شامل می‌شد و در اوایل دهه 2000، کسب و کار بیکینی به 811 میلیون دلار در سال رسید؛ ارزش بازار جهانی لباس شنا تا سال 2017 به 18.5 میلیارد دلار بالغ شد و خدمات جانبی مانند وکس و برنزه کردن نیز محبوبیت یافتند، نشان‌دهنده جایگاه محوری مایو در فرهنگ و صنعت مد زنان. مایو بانوان. مایوهای زنانه بر چهار گونهٔ یک‌تکه، دوتکه، سه‌تکه و اسلامی است. یک تکه در جلو از شرمگاه تا بالای سینه را می‌پوشاند، در
در جلو از شرمگاه تا بالای سینه را می‌پوشاند، در دوتکه تکه‌ای در جلو شرمگاه را پوشانده و در عقب بخشی (در حالت کمینه تنها چاک باسن) تا تمام باسن را می‌پوشاند. تکهٔ دیگر در جلو سینه‌ها را می‌پوشاند و در پشت معمولاً دو بند آن به هم می‌رسند. از این رو پشت مایو و نیز شکم از زیر سینهٔ وی عریان است. سه‌تکه دارای همان بخش‌های دوتکه‌است به اضافه بخش سوم که تکه پارچه‌ای است که دور باسن و شرمگاه پیچیده شده و همانند یک دامن بسیار کوتاه، برآمدگی‌های باسن و چاک‌های شرمگاه را میپوشاند. مایو اسلامی مدل "سمیرا" طراحی شده در
را میپوشاند. مایو اسلامی مدل "سمیرا" طراحی شده در اندونزی دست‌ها تا مچ، پاها تا مچ و تمام بدن تا گردن را می‌پوشاند. علاوه بر آن دامن کوتاهی نیز به آن ضمیمه‌است. نوع دیگر مایوی اسلامی «بورکینی» نامیده می‌شود و در توسط شرکت "آهیدا" طراحی شده‌است. این نوع از مایو اسلامی فاقد دامن بوده و در عوض گردن و موها را می‌پوشاند. مایو مردان. مایوهای مردان به‌طور عادی شلوارکی است که به خاطر داشتن حالت کشدار از برخاستن (نعوظ) آلت هنگام شنا در مردانی که به علت داشتن آستانه تحریک پایین با حرکت در آب دچار نعوظ می‌شوند
تحریک پایین با حرکت در آب دچار نعوظ می‌شوند جلوگیری می‌کند. مایو مردانه به دو فرم رایج رکابی و پاچه‌دار در بازار ایران وجود دارد. بهتر است هنگام شنا از مایو استفاده شود زیرا در سرعت و کیفیت شنا تأثیر دارد.
عبدالحسین امینی (زادهٔ ۱۲۸۱– درگذشتهٔ ۱۲ تیر ۱۳۴۹) مشهور به علامه امینی، از مراجع و فقهای بنام شیعه، محقق و نویسنده کتاب موسوعه الغدیر بود. زندگی. عبدالحسین امینی فرزند احمد امینی در سال ۱۲۸۱ ه‍.ش در روستای سردها در سرآب، واقع در استان آذربایجان شرقی در خانواده‌ای سرشناس متولد شد. تحصیلات مقدماتی را در تبریز گذراند. در جوانی به نجف رفت و پس از گذراندن مراحل تحصیلی و نیل به رتبه اجتهاد نزد مراجع معروف وقت نجف رفت. وی در سال ۱۳۳۵ قمری تألیف کتاب «شهداء الفضیله» را آغاز کرد. موضوع این کتاب دربارهٔ «عالمانی بود
را آغاز کرد. موضوع این کتاب دربارهٔ «عالمانی بود که در راه حق به شهادت رسیده‌اند». در این کتاب زندگی بیش از ۱۰۰ عالم شیعه از قرن ۴ تا ۱۴ ذکر شده‌است. نجفقلی ملقب به امین الشرع. امین الشرع در سال ۱۲۵۷ قمری به دنیا آمد و مدتی از زندگی خود را در سردها (یکی از روستاهای شهرستان سرآب) گذرانید. در سن ۱۴ سالگی به تبریز رفته و پس از ۶ سال به نجف رفت. امین الشرع شعر نیز می‌سرود و قصائدی در مدح امامان شیعه دارد که هم‌اکنون در دست است. او در شعر خود به «واثق» تخلص می‌کرد و نقش مهر او- آنطوری که در پشت بعضی از رسائلش
و نقش مهر او- آنطوری که در پشت بعضی از رسائلش مشهود است- «الواثق بالله الغنی عبده نجفقلی» بوده‌است. وی در سن ۷۰ سالگی در شب جمعه هفتم جمادی‌الاولی سال ۱۳۴۰ قمری در تهران درگذشت. روز بعد پیکر وی در تهران تشییع و پس از چند روز در نجف در وادی السلام بخاک سپرده شد. احمد امینی (پدر عبدالحسین امینی). احمد که پدر علامه امینی می‌باشد در سال ۱۲۸۷ قمری در «سردها» شهرستان سرآب به دنیا آمد. وی از فقها و فضلا و مجتهدین مسلم زمان خویش و در زهد و تقوی زبانزد خاص و عام بود. بقدری سلیم‌النفس و خلیق بود که کسی او را در طول
بقدری سلیم‌النفس و خلیق بود که کسی او را در طول عمرش- جز در مسائل مذهبی- خشمگین ندیده بود. چنان به آداب اخلاقی متخلق بود که اطرافیان را به اعجاب وامی‌داشت. با آنکه از مقام علمی شایسته‌ای برخوردار بود همواره از شهرت و معروفیت دوری می‌جست و از هرگونه تظاهر و ریا پرهیز می‌کرد. سید میرزا ابوالحسن انگجی تبریزی (متوفای ۱۳۵۷ قمری) که از مراجع عظام زمان خویش بود؛ همواره در مجالس و محافل خود می‌گفت: «میرزا احمد امینی از کسانی است که در زهد و تقوایش شکی نیست و بدون تردید فردی مجتهد است منتها از خوف تظاهر به ریا و از
فردی مجتهد است منتها از خوف تظاهر به ریا و از ترس شهرت طلبی همیشه فضائل خویش را مخفی می‌نماید». احمد مقدمات علوم دینی را نزد پدر بزرگوارش در تبریز کسب نمود و سپس از دیگر استادان موجود در تبریز استفاده کرد و نزد افاضل تبریز نظیر میرزا اسدالله بن حاج محسن تبریزی- که از نوادر فقها و از عالمان جامع معقول و منقول زمان خود بود- به تلمذ پرداخت. از تألیفات وی- که شیخ آقا بزرگ تهرانی در کتاب نقباء البشر و همچنین عمر رضا کحاله در معجم المولفین نیز به آن اشاره نموده‌اند- کتاب تعلیق او بر مکاسب شیخ مرتضی انصاری است.
کتاب تعلیق او بر مکاسب شیخ مرتضی انصاری است. نوشته‌های دیگری چون تعلیق بر لمعه و رساله‌ای در فقه نیز از آثار علمی اوست. از جمله علمایی که به او اجازهٔ روایت اعطا نموده‌اند آیات زیر می‌باشند: ۱- سید میرزا علی شیرازی (متوفای ۱۳۵۵ قمری). ۲- سید ابوالحسن موسوی اصفهانی (متوفای ۱۳۶۵ قمری). ۳- محمد حسین غروی اصفهانی (متوفای ۱۳۶۱ قمری). ۴- سید حسین طباطبائی بروجردی (متوفای ۱۳۸۰ قمری مطابق با ۱۳۴۰ قمری شمسی). ۵- میرزا علی ایروانی (متوفای ۱۳۵۴ قمری). ۶- میرزا رضی بن محمد حسن زنوزی تبریزی (متوفای ۱۳۶۰ قمری). ۷- میرزا
حسن زنوزی تبریزی (متوفای ۱۳۶۰ قمری). ۷- میرزا احمد مجتهد تبریزی قراچه داغی. ۸- میرزا فتاح شهیدی (متوفای ۱۳۷۲ قمری). ۹- میرزا خلیل آقا مجتهد بن میرزا حسن (متوفای ۱۳۶۸ قمری). [۲]. احمد- مانند پدرش امین الشرع- در سن ۸۳ سالگی در بیست و نهم ربیع‌الاول سال ۱۳۷۰ قمری (مطابق با هفدهم دیماه ۱۳۲۹ قمری شمسی) در تهران وفات یافت و در شهر قم در «قبرستان نو» بخاک سپرده شد فرزندان. تعداد فرزندان وی هشت فرزند که پنج پسر با نام‌های محمد هادی، رضا، صادق، احمد، محمد و سه دختر می‌باشند. مشایخ روایتی امینی. جدیت و تلاش خستگی
می‌باشند. مشایخ روایتی امینی. جدیت و تلاش خستگی ناپذیر وی خیلی زود او را به اجتهاد رسانید. وی تیمّناً برای پیوستن به جرگهٔ حاملان احادیث پیامبر اسلام و خاندان او و جهت متبرّک شدن مرویاتش به اتصال سند و جهت صیانت آن‌ها از قطع و ارسال، مبادرت به اخذ اجازه روایت از بعضی از بزرگان آن روزگار نمود که نام بعضی از آنان به قرار ذیل می‌باشد: تألیف الغدیر. اثر نامدار او دائرةالمعارف یازده جلدی «الغدیر» که به زبان عربی (۲۲ جلد به‌زبان فارسی) و خلاصه آن به چند زبان ترجمه شده‌است در رأس تألیفات امینی و حاصل زحمات ۴۰
شده‌است در رأس تألیفات امینی و حاصل زحمات ۴۰ ساله اوست. الغدیر به بررسی تفصیلی مسئله ولایت تشیع از جنبه‌های گوناگون تاریخی، تفسیری، روایی و حدیثی، فقهی، ادبی، کلامی و اصولی پرداخته‌است. امینی برای تدوین این کتاب به کتابخانه‌های کشورهای مختلف از جمله عراق، هندوستان، پاکستان، مغرب، مصر و کشورهای دیگر دنیا مسافرت کرد. او با کار پیگیر شبانه‌روزی در کتابخانه‌های بزرگ جهان اسلام آن را به‌سرانجام رسانید. وی در نگارش این اثر چنان‌که خود گفته ده‌هزار جلد کتاب را به‌دقت مطالعه و استنساخ، و به صدهزار رساله مراجعه
به‌دقت مطالعه و استنساخ، و به صدهزار رساله مراجعه مکرر کرده‌است. او در این باره می‌گوید: وی برای گردآوری مطالب الغدیر سفرهای پژوهشی بسیار کرد. این سفرها عموماً به مطالعه و استنساخ و تهیه مأخذ و ملاقات با استادان می‌گذشت. از جمله شهرهایی که وی با این هدف به آن‌ها سفر کرد، می‌توان حیدرآباد، دکن، علیگره، لکنهو، کانپور، جلالی (در هند) رامپور، فوعه، معرفه، قاهره (در مصر)، حلب، نبل و دمشق (در سوریه) را برشمرد. درگذشت. امینی در ظهر روز جمعه ۱۲ تیر ماه ۱۳۴۹ه‍.ش (۲۸ ربیع‌الثانی ۱۳۹۰ه‍.ق) در شصت و هشت سالگی در تهران
ربیع‌الثانی ۱۳۹۰ه‍.ق) در شصت و هشت سالگی در تهران درگذشت و پیکر او به کتابخانه‌ای در نجف (کتابخانه امیرالمؤمنین) که خود بنیان‌گزارش بود انتقال و به خاک سپرده شد. استادان. همچنین ایشان از مراجع بزرگی چون: آثار. مطبوع: غیر مطبوع:
شرمگاه ، معمولاً به ناحیهٔ تناسلی مرد و زن گفته می‌شود. به موهای این ناحیه رُم یا موی زهار می‌گویند. در فقه یکی از نشانه‌های بلوغ، روییدن موی درشت بر شرمگاه (موی زهار) است. واژه‌شناسی. شرمگاه . [ش َ] (اِ مرکب) آلت تناسلی و شرمگاه مرد و زن. (ناظم الاطباء). به معنی عورت است. (انجمن آرا). مرادف شرمجای. (آنندراج). خربت. (منتهی الارب). معرنفط. (منتهی الارب). آنجا که آلت تناسلی جای دارد. محل عورت مرد یا زن از قبل و دبر. عورت. قبل و دبر. شرم. فرج. نهانگاه. سوآت. هریک از دو قسمت پوشیدنی از پیش و پس اعم از مرد و زن.
از دو قسمت پوشیدنی از پیش و پس اعم از مرد و زن. شعری از امیرخسرو دهلوی
شهرستان اسلام‌آباد غرب یا شاه‌آباد غرب یکی از شهرستان‌های استان کرمانشاه ایران است. مرکز این شهرستان، شهر شاه‌آباد غرب است. نام پیشین این شهرستان و مرکز آن، "شاه‌آباد غرب" بود که در تاریخ ۱۰ بهمن ۱۳۵۸ به اسلام‌آباد غرب تغییر کرد. مردم این شهرستان کُرد هستند. موقعیت جغرافیایی. شهرستان شاه‌آباد از شمال غربی با شهرستان دالاهو، از غرب با شهرستان گیلانغرب، از شرق و شمال شرقی با شهرستان کرمانشاه، از جنوب شرقی با شهرستان هلیلان استان ایلام و از جنوب تا جنوب غربی با شهرستان چرداول استان ایلام همسایه است. تقسیمات
با شهرستان چرداول استان ایلام همسایه است. تقسیمات کشوری. شهرستان شاه‌آباد غرب دارای ۲ بخش، ۷ دهستان و ۲ شهر به شرح زیر است: جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان شاه‌آباد غرب برابر با ۱۴۰٬۷۸۶ نفر بوده است. وضعیت محیط زیست. دو کارخانهٔ فروآلیاژ و تولید خمیرمایه در شهرک صنعتی شاه‌آباد غرب که در ورودی شهر شاه‌آباد غرب قرار دارند مشکلات زیست‌محیطی برای این شهرستان به‌وجود آورده‌اند. کارخانهٔ فروآلیاژ باعث آلودگی هوا شده و کارخانهٔ تولید خمیرمایه نیز به‌دلیل نداشتن تصفیه‌خانهٔ
تولید خمیرمایه نیز به‌دلیل نداشتن تصفیه‌خانهٔ اختصاصی و تولید پساب و پس‌ماند باعث آلودگی آب و تولید بوی نامطبوع در محیط شده است.
غزلیات حافظ (بر اساس نسخهٔ مورخ ۸۱۳ هجری)، تصحیحی از ۴۷ غزل حافظ در نسخهٔ خطی موزهٔ سالار جنگ حیدرآباد. اهمیت کتاب. این کتاب تصحیحی از ۴۷ غزل حافظ است که در حاشیهٔ نسخهٔ خطی موجود در موزهٔ سالار جنگ حیدرآباد، هند نگه‌داری می‌شود و تاریخ رونویس شدن آن ۸۱۳ هجری است و جزو قدیمی‌ترین نسخه‌های خطی که اشعاری از حافظ در آن یافت می‌شود طبقه‌بندی می‌شود. در فهرست نسخه‌های خطی سدهٔ نهم مربوط به حافظ در ردیف پنجمین نسخه قرار دارد و قدیمی‌ترین نسخه‌یی که از دیوان حافظ به‌دست آمده فقط ۶ سال (۸۰۷ هجری) قدیمی‌تر از این
به‌دست آمده فقط ۶ سال (۸۰۷ هجری) قدیمی‌تر از این نسخه است. این کتاب شامل تصاویر عکس‌برداری شده از صفحاتی که اشعار حافظ حاشیه‌نویسی شده‌اند نیز هست. غزل‌های موجود در کتاب. ۴۷ غزل حافظ از صفحهٔ ۲۰ تا ۳۰ در حاشیهٔ نوشته شده است. متن این صفحات شامل اشعاری از انوری ابیوردی است. ۴۷ غزل حاشیه‌نویسی شده از نظر حرف اول مصراع مطلع به این شرح است:«چنان‌که ذکر شده مجموعهٔ مزبور شامل ۴۷ غزل حافظ است. بدین قرار: حرف ا – ۱ م - ۳ ت - ۶ ن - ۲234 د - ۳۰ و - ۲ ر - ۱ ی ـ ۱ ز – ۱ »
احمدرضا احمدی (۳۰ اردیبهشت ۱۳۱۹ – ۲۰ تیر ۱۴۰۲) شاعر، نویسنده، نمایشنامه‌نویس آشنایی عمیق او با شعر و ادبیات کهن ایران و شعر نیما دستمایه‌ای شد تا حرکتی کاملاً متفاوت را در شعر معاصر آغاز و پی‌ریزی کند.احمدرضا احمدی بنیان‌گدار سبک موج نو در دهه ۱۳۴۰، در شعر معاصر ایران است که در نیمهٔ دوم این دهه، موج نو تبدیل به یک حرکت مدرنیستی در فرهنگ ایرانی شد و در داستان، نمایشنامه، تئاتر، سینما و نقاشی تأثیر کرد.در سال ۱۳۷۸ سومین جایزه شعر خبرنگاران با مراسمی متفاوت و خصوصی در خانه احمدرضا احمدی برگزار شد. همان سال
و خصوصی در خانه احمدرضا احمدی برگزار شد. همان سال کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در مراسم بزرگداشت احمدرضا احمدی، تندیس مداد پرنده را به او اهدا کرد. او عضو انجمن نویسندگان کودک و نوجوان و همچنین از اعضای کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بوده است. سرگذشت. از کودکی تا آغاز جوانی. احمدی ۳۰ اردیبهشت ۱۳۱۹ در کرمان متولد شد. پدرش کارمند وزارت دارایی بود و ۵ فرزند داشت که احمدرضا کوچک‌ترین آن‌ها بود. جد پدری وی ثقةالاسلام کرمانی، و جد مادری‌اش آقا شیخ محمود کرمانی بود. سال اول دبستان را در مدرسه کاویانی
کرمانی بود. سال اول دبستان را در مدرسه کاویانی کرمان گذراند و در سال ۱۳۲۶ با خانواده به تهران کوچ کرد. در دبستان ادب و صفوی تهران دوران ابتدایی را به پایان برد و دورهٔ دبیرستان را در دارالفنون تهران به پایان رساند. در سال ۱۳۴۵ دورهٔ خدمت سربازی را به عنوان سپاهی دانش در روستای ماهونک کرمان آموزگاری کرد. گروه ادبی طُرفه. احمدی در سال ۱۳۴۳ به همراه نادر ابراهیمی، اسماعیل نوری علاء، مهرداد صمدی، محمدعلی سپانلو، بهرام بیضایی، اکبر رادی، جعفر کوش‌آبادی، مریم جزایری و جمیله دبیری گروه طرفه را با هدف دفاع از هنر
و جمیله دبیری گروه طرفه را با هدف دفاع از هنر موج نو تأسیس کرد. انتشار دو شماره از مجلهٔ طُرفه و تعدادی کتاب در زمینهٔ شعر و داستان از فعالیت‌های این گروه بوده است. در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان. احمدی در مهر ماه سال ۱۳۴۹ در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان مشغول به کار شد. تا سال ۱۳۵۸ در سمت مدیر تولید موسیقی برای صفحه و نوار ماند و از سال ۱۳۵۸ تا زمان بازنشستگی یعنی سال ۱۳۷۳ در بخش انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به ویراستاری مشغول بود. تدوین ردیف موسیقی ایرانی، آوازهای محمدرضا
بود. تدوین ردیف موسیقی ایرانی، آوازهای محمدرضا شجریان، شعرخوانی و ضبط صدای شاعران مهم (با آثاری از نیما یوشیج، احمد شاملو، نادر نادرپور، فروغ فرخزاد، یدالله رؤیایی، نصرت رحمانی و…) از جمله فعالیت‌های وی در کانون بوده است. برخی از آثار تولیدی تحت سرپرستی وی به شرح زیر می‌باشد: ازدواج. احمدرضا احمدی در سال ۱۳۶۱ با شهره حیدری ازدواج کرد که حاصل این ازدواج فرزندی به نام ماهور است. درگذشت. احمدرضا احمدی ۲۰ تیر ۱۴۰۲ در ۸۳ سالگی در تهران درگذشت. سبک. آشنایی عمیق او با شعر و ادبیات کهن ایران و شعر نیما دستمایه‌ای
با شعر و ادبیات کهن ایران و شعر نیما دستمایه‌ای شد تا حرکتی کاملاً متفاوت را در شعر معاصر آغاز و پی‌ریزی کند. از بیست سالگی به‌طور جدی به سرودن شعر پرداخت. وی نخستین مجموعه شعرش را با عنوان طرح در سال ۱۳۴۰ منتشر کرد که توجه بسیاری از شاعران و منتقدان دهه ۴۰ را جلب کرد. وی همچنین آثاری در ادبیات کودک و نوجوان دارد. حامد داراب در یادداشتی شعر احمدی را حدیث نفس شاعر می‌خواند که با دردهای مشترک مردم بیگانه است. احمدرضا احمدی بنیان‌گذار سبک موج نو در دهه ۱۳۴۰، در شعر معاصر ایران است که در نیمهٔ دوم این دهه، موج
شعر معاصر ایران است که در نیمهٔ دوم این دهه، موج نو تبدیل به یک حرکت مدرنیستی در فرهنگ ایرانی شد و در داستان، نمایشنامه، تئاتر، سینما و نقاشی تأثیر کرد. در سال ۱۳۷۸ سومین جایزه شعر خبرنگاران با مراسمی متفاوت و خصوصی در خانه احمدرضا احمدی برگزار شد. همان سال کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در مراسم بزرگداشت احمدرضا احمدی، تندیس مداد پرنده را به او اهدا کرد. جایزه هانس کریستین اندرسن. احمدرضا احمدی در سال ۱۳۸۸ نامزد دریافت جایزه هانس کریستین اندرسن شد. گفتگو. به صورت ضبط صدا. مهدی خالدی-پرویز یاحقی-مرتضی
به صورت ضبط صدا. مهدی خالدی-پرویز یاحقی-مرتضی ممیز-آیدین آغداشلو-داریوش آشوری-بیژن جلالی-کیومرث صابری-محمدرضا شجریان-پری صابری-سیروس طاهباز-فریدون ناصری ویراستاری و دیگر فعالیت‌ها. احمدرضا احمدی به عنوان ویراستار یا نمونه‌خوان در تدوین کتاب‌هایی نقش داشته است. نامگذاری خیابان. در ۲۸ آبان ۱۳۹۹، خیابان گیتی در محدوده بلوار نلسون ماندلا واقع در منطقه ۳ شهرداری تهران بنام احمدرضا احمدی تغییر نام یافت.
سردیوان، دیوهای کَماله یا کَماله‌دیوان یا کَمالگان در مزدیسنا در ردهٔ نخست موجودات بد مینوی قرار دارند. آنها شش سردیو (به قولی هفت سردیو) دیو اصلی و از نخستین آفریدگان اهریمن هستند که در برابر امشاسپندان آفریده‌های اورمزد قرار دارند. اینان به ترتیب آفرینششان اکومن، اندردیو، ساوول، ناگهیس (ترومددیو) و تریز (دیو) و زریز (دیو) نام دارند. گاه، خود اهریمن و گاه، ائشمه (دیو خشم) را بر شش دیو مذکور می‌افزایند. واژه‌شناسی. واژه کَماله در پهلوی kamâlag و در اوستا -ka.məreəđa به معنای "چه سری!" یا "چه سر
در اوستا -ka.məreəđa به معنای "چه سری!" یا "چه سر نفرت‌انگیزی!" می‌باشد.
موریس کسانشل اشر (به هلندی: Maurits Cornelis Escher به تلفظ هلندی: ؛ (۱۷ ژوئن ۱۸۹۸ – ۲۷ مارس ۱۹۷۲) معروف به موریس اشر یک هنرمند گرافیک اهل هلند بود که آثار شگرفی از حکاکی روی چوب، چاپ سنگی و قلم زنی سایه روشن را خلق کرد که از محاسبات ریاضی الهام گرفته‌اند. آثار اولیه او از طبیعت الهام می‌گرفت، مطالعه حشرات، مناظر، و گیاهان مانند گلسنگ‌ها نظر اشر را به خود جلب می‌کرد، و او این عناصر را به عنوان جزئیات در آثار خود مورد استفاده قرار می‌داد. اولین اثر هنری او، در سال ۱۹۲۲ تکمیل شد که شامل سر انسانی است که به
در سال ۱۹۲۲ تکمیل شد که شامل سر انسانی است که به هشت ردیف تقسیم شده‌است. بعدها در حدود ۱۹۲۴، او اقدام به طراحی مناظر ارگانیک کرد و از ترسیمهای منظم و هندسی دست کشید. او به ایتالیا و اسپانیا سفر کرد و به طراحی ساختمان‌ها و مناظر شهری از جمله معماری و کاشی‌کاری‌های الحمرا و مسجد جامع قرطبه در کوردوبا پرداخت، و رفته رفته به ساختار ریاضی بیشتر علاقه‌مند شد. او به خاطر آثار ملهم از ریاضی خود در جهان مشهور است. هنر اشر نزد دانشمندان و ریاضیدانان، و همچنین در میان مردم عادی به خوبی شناخته شده‌است. افزون بر اینکه
مردم عادی به خوبی شناخته شده‌است. افزون بر اینکه آثار او در انواع مقالات فنی استفاده می‌شود، کارهایش بر روی جلد بسیاری از کتاب‌ها و آلبوم‌ها نقش بسته‌است. او یکی از منابع الهام عمده داگلاس هافستادر در نگارش کتاب «گودل، اشر، باخ» در سال ۱۹۷۹ بود. از مشهورترین آثار او «دستان طراح»، «خزندگان»، «ستاره‌ها»، «نسبیت»، «آبشار»، «دست با بازتاب کره» هستند. موزه اشر در لاهه در بردارنده برخی از آثار اوست. شیوه. ویژگی کارهای او استفاده از اشکال و عملیات ریاضی است از جمله اشیاء غیرممکن، اکتشاف بی‌نهایت، انعکاس، تقارن،
اشیاء غیرممکن، اکتشاف بی‌نهایت، انعکاس، تقارن، ژرفانمایی، بریدن یا امتداد اضلاع و زوایای چندوجهیها، هندسه هذلولی، موزائیک‌کاری و مانند آن‌ها. اگر چه اشر را فاقد دانش ریاضی می‌دانند اما او با ریاضیدانانی چون جورج پولیا، راجر پنروز، و هارولد کوکستر تعامل داشت و مقالات ریاضی ایشان و همچنین نوشته‌های بلورنگار معروف فردریش هاگ را می‌خواند و به این وسیله تحقیقات خود در مورد موزائیک‌کاری را توسعه می‌داد. این هنرمند می‌توانست با نقاشی‌های خود سازه‌هایی ترسیم نماید که به نظر غیرممکن می‌رسیدند و به نوعی مفهوم
نماید که به نظر غیرممکن می‌رسیدند و به نوعی مفهوم بی‌نهایت را تداعی می‌کردند. مفهوم دیگری که در نقاشیهای این گرافیست زیاد به چشم می‌خورد، مفهوم دگردیسی و تبدیل و تناسخ یک موجود به موجودی دیگر در زنجیره‌ای بی‌انتهاست. تفسیر نقاشی پله. این نقاشی جهانی را به تصویر می کشد که در آن قوانین طبیعی گرانش اعمال نمی شود. بنظر می رسد ساختار معماری مرکز یک جامعه ایدئلی باشد ، بیشتر ساکنان آن به طور عادی به دنبال کارهای عادی خود مانند غذا خوردن می روند. پنجره ها و درهای ورودی وجود دارد که منجر به تنظیمات بیرونی پارک
ورودی وجود دارد که منجر به تنظیمات بیرونی پارک مانند می شود. همه این چهره ها لباس یکسانی دارند و دارای سرهایی به شکل لامپ هستند. شخصیت های یکسانی از این دست را می توان در بسیاری دیگر از آثار اشر یافت. در دنیای نسبیت ، سه منبع جاذبه وجود دارد که هر یک نسبت به دو منبع دیگر متعامد هستند. هر ساکن در یکی از چاه های جاذبه زندگی می کند ، جایی که قوانین فیزیکی عادی اعمال می شود. شانزده شخصیت وجود دارد که بین هر منبع جاذبه گسترش یافته است ، شش در یک و پنج در هر دو منبع دیگر. سردرگمی آشکار چاپ سنگ چاپ از این واقعیت
دیگر. سردرگمی آشکار چاپ سنگ چاپ از این واقعیت ناشی می شود که سه منبع ثقل در یک فضا به تصویر کشیده شده اند. این سازه هفت راه پله دارد و از هر پلکان می توان برای افرادی که به دو منبع جاذبه متفاوت تعلق دارند استفاده کرد. این پدیده های جالبی ایجاد می کند ، مانند در پله های بالایی ، که در آن دو ساکن از یک پله در یک جهت و در یک طرف استفاده می کنند ، اما هر یک از چهره های مختلف هر پله را استفاده می کنند. بنابراین ، یکی از پله ها پایین می آید در حالی که دیگری از آن بالا می رود ، حتی در حالی که تقریباً در کنار هم
بالا می رود ، حتی در حالی که تقریباً در کنار هم حرکت می کند. در سایر پله ها ، ساکنان به صورت وارونه از پله ها در حال بالا رفتن تصویر شده اند ، اما بر اساس منبع ثقل خود ، آنها به طور عادی در حال بالا رفتن هستند. هر سه پارک مربوط به یکی از چاه های ثقل است. به نظر می رسد همه درها به جز یکی به زیرزمین های زیر پارک منتهی می شود. از آنجا که از نظر جسمی امکان پذیر است ، چنین زیرزمین هایی مطمئناً غیرمعمول هستند و به تأثیر سورئال تصویر می افزایند. این یکی از محبوب ترین آثار اشر است که به روش های مختلفی مورد استفاده
آثار اشر است که به روش های مختلفی مورد استفاده قرار گرفته است. زندگی. موریس اشر در ۱۷ ژوئن ۱۸۹۸ در لیوواردن مرکز ایالت فریسلاند در بخش شمالی هلند پا به دنیا نهاد. او کوچکترین پسر جورج موریس مهندس عمران بود و موریس از همسر دوم پدرش به دنیا آمد. خانواده او در ۱۹۰۳ به آرنهم نقل مکان کردند و موریس دورهٔ دبستان و دبیرستان و بیشتر جوانیش را تا سال ۱۹۱۸ در آنجا گذراند. دوستان و خانواده موریس او را ماک (Mauk) صدا می‌کردند. او در دوران کودکی رنجور بود و از بیماری‌هایی رنج می‌برد. در هفت سالگی در یک بیمارستان تخصصی
رنج می‌برد. در هفت سالگی در یک بیمارستان تخصصی بستری بود و نتوانست سال دوم دبستان را با موفقیت تمام کند. اگرچه نمرات درسی او به‌طور کلی ضعیف بود اما در زمینه نقاشی دارای استعداد ویژه‌ای بود و تا سیزده سالگی به نجاری و فراگیری پیانو می‌پرداخت و در دوره‌های کوتاهی به مطالعه معماری روی آورد. وی از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲ تحت نظر ساموئل جسورن د موسکویتا در هارلم هلند به تحصیل در رشتهٔ گرافیک پرداخت. اشر پس از پایان تحصیلاتش در این رشته، به دفعات به خصوص به ایتالیا مسافرت کرد و از ۱۹۲۳ تا ۱۹۳۵ در رم اقامت داشت. ظهور
کرد و از ۱۹۲۳ تا ۱۹۳۵ در رم اقامت داشت. ظهور فاشیسم در این دوران، زندگی را در رم برای او بیشتر و بیشتر غیرقابل تحمل می‌ساخت، بنابراین در ژوئیه ۱۹۳۵ به "شاتوداوراکس" در سوئیس رفت. از ماه مه تا ژوئن ۱۹۳۶، او آخرین سفر مطالعاتی خود را که از سواحل ایتالیا تا اسپانیا بود با کشتی اقیانوس‌پیما اجرا نمود. در این سفر از روی معرقهای کاخ الحمرا و مسجد جامع قرطبه در کوردوبا به کپی‌برداری پرداخت. در ۱۹۳۷ به "اوکل" که نزدیک بروکسل بود رفت و در سال ۱۹۴۱ از آنجا به هلند برگشت تا در "بارن" اقامت گزیند. موریس اشر در ۱۹۷۰ به
تا در "بارن" اقامت گزیند. موریس اشر در ۱۹۷۰ به "لارن" در شمال هلند رفت و در ۲۷ مارس ۱۹۷۲ درگذشت.