payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کردنِ تفسیرِ عرفانی برای ستایشِ حافظ از شراب و مستی از سوی "دیوان" پشتیبانی نمی‌شود. بسیاری از عاشقانِ حافظ در پیِ یافتنِ سرنخ‌هایی در شعرش برای عرفان یا تأییدِ عقایدِ مذهبی‌اش بوده‌اند. بعضی از مفسران و حتی بعضی از مترجمانِ غربیِ حافظ، به‌ویژه هنری ویلبرفورس کلارک، مترجمِ "دیوان"، خود را قانع کرده بودند که هر کلمه‌ای که به‌وسیلهٔ حافظ نوشته شده، معنایی عرفانی دارد و هیچ بیتی از حافظ به‌معنای آنچه گفته می‌شود نبوده است. خواندنِ حافظ به‌عنوانِ اشاراتِ رمزگونهٔ شاعرانه به‌معنی معنای رمزی برای هر بیت یا کلمه،
شاعرانه به‌معنی معنای رمزی برای هر بیت یا کلمه، این دیدگاه را مطرح می‌کند که غزل‌های او را می‌توان در دو سطح خواند، یکی آشکار، و دیگری پنهان که دومی نشان‌دهندهٔ معنای مورد نظر است. رمزگشاییِ معنایِ اصلیِ حافظ به هنری باطنی تبدیل شد، و با توضیحی که معتقدان به نظریه‌های توطئه در امورِ سیاسی ارائه می‌دهند، متفاوت نیست. یارشاطر بر این باور است که هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که حافظ لفظی را گفته و آن لفظ به معنای دیگری است. ابیاتی وجود دارد که شرابِ انگور را با دقتِ یک شخصِ خبره توصیف می‌کند، که بی‌شک منظورِ وی
یک شخصِ خبره توصیف می‌کند، که بی‌شک منظورِ وی اشیاء واقعی است و نه چیز دیگر. و بسیاری ابیات وجود دارد که حافظ در آن، شک و تردیدهای جدی را نشان می‌دهد. او غالباً قولِ بهشت و آسایش‌هایش را استهزاء می‌کند، و آن‌ها را به زاهدان و هم‌نوعان‌شان حواله می‌دهد و خودش را به‌عنوان رند برای هدایای زمینی، به‌ویژه شراب برمی‌گزیند. وی بارها و بارها اظهار می‌دارد که ما رازِ جهان را نمی‌دانیم و بنابراین هیچ یقینی وجود ندارد که آنچه واعظان موعظه می‌کنند یا زاهدان دربارهٔ داوریِ نهایی یا سرنوشتِ انسان اعلام می‌کنند معتبر
داوریِ نهایی یا سرنوشتِ انسان اعلام می‌کنند معتبر است. بااین‌همه، فریبنده‌ترین و بی‌پرده‌ترین ابرازِ شک و تردیدِ او این بیت است: او ادامه می‌دهد ترسِ بعضی در انکارِ ادعاهای معانیِ باطنی و اکراه از زدودنِ هالهٔ عرفانیِ حافظ منجر به دروغ و اقتباس، دست‌کم در بعضی موارد، و خواندن دوگانهٔ اشعارِ وی در دو سطحِ عرفانی و دنیوی شده است. در صورتِ عدمِ وجودِ اطلاعاتِ زندگی‌نامه‌ایِ معتبر، ایمن‌ترین راه برای درکِ حافظ و فهمِ عقاید و نگرش‌هایش، رجوع به اشعارِ وی است. برای تحمیلِ نظراتی که اشعارش تأیید نمی‌کنند، این است
تحمیلِ نظراتی که اشعارش تأیید نمی‌کنند، این است که حافظ دیدگاهِ مفسرانِ او باشد. این ممکن است اعتبارِ پدیده‌شناسی داشته باشد، و تکاملِ تاریخیِ تصویرِ حافظ در اذهانِ خوانندگان خود را منعکس کند، و برخی از خوانش‌های پست‌مدرنیستی از حافظ ممکن است به دنبال برقراریِ تعامل بین متن و مخاطبانِ وی باشد. اما اگر یافتنِ آنچه حافظ واقعاً اندیشیده و بیان کرده، مورد جستجوست، باید بر خوانشِ نزدیکِ دیوانِ وی بدونِ پیش‌داوری تکیه کرد. ساختن قِدّیسی غیبی و عارفی از او، به‌جای یک شاعرِ عالی و حقیقتاً بزرگ، به‌معنای نادیده
یک شاعرِ عالی و حقیقتاً بزرگ، به‌معنای نادیده گرفتنِ شفافیت زبانش و روشن بودنِ بیانش است. به‌گمان یارشاطر، درحالی‌که واضح است که حافظ عارفانِ خالص، خویشتن‌دار و خداشناس را از عارفانِ دروغین متمایز می‌کند، اما وی به هیچ مکتبِ فکریِ تصوف تعلق ندارد، بلکه تصمیم می‌گیرد کاملاً آزاد و مستقل از هرگونه دلبستگیِ چنین باشد. او مردی است با حساسیت‌های معمول با اشتیاقِ آشکار برای زیبایی‌های زندگی و لذتِ زندگی؛ او با غزل‌های مدحی‌اش به‌شماری از پشتیبانانش خدمت می‌کند و انتظار دارد که پاداش دریافت کند. حافظ مشتاق است تا
دارد که پاداش دریافت کند. حافظ مشتاق است تا وسایل لازم را در اختیار داشته باشد تا بتواند از زندگیِ خوب و آراسته با موسیقی، سفرهای تفریحی، مهمانی با دوستان و خوشیِ خدمتِ ساقیان لذت ببرد. سردرگمی و عدم تعصبِ حافظ، جهان‌بینیِ گسترده‌اش، و خیالات و تفکرات اخلاقی وی با «عرفان» دلالت بر تفسیرِ ذهنیِ شعرِ او دارد. حافظ‌پژوهی. آگاهی از زندگانی حافظ، مدت‌ها بر چند روایت تأییدنشده استوار بود. نخستین پژوهش‌های علمی در این خصوص را عبدالرحیم خلخالی، محمد معین، سعید نفیسی، قاسم غنی و محمد قزوینی انجام دادند. در سده‌های
قاسم غنی و محمد قزوینی انجام دادند. در سده‌های اخیر پژوهش‌های فراوانی دربارهٔ حافظ و "دیوانش" انجام گرفته است. عبدالحسین زرین‌کوب، منوچهر مرتضوی، مهرداد نیکنام، ابوالقاسم رادفر، علی‌اکبر رزاز، مهیندخت صدیقیان، پرویز اهور و سیروس شمیسا از شناخته‌ترین پژوهشگران ایرانی دربارهٔ حافظ هستند. بنابر پژوهش حاجیان و احمدی، از آغاز سیر حافظ‌پژوهی در سال ۱۲۹۸ تا سال ۱۳۹۰ ه‍. ش، نزدیک به ۲۰۸۲ مقاله دربارهٔ شرح ابیات دیوان حافظ؛ معرفی انواع ویرایش‌های دیوان حافظ؛ نقد کتاب‌ها و مقالات؛ نسخه‌شناسی و معرفی نسخ؛ تحلیل
کتاب‌ها و مقالات؛ نسخه‌شناسی و معرفی نسخ؛ تحلیل شخصیت، اندیشه و زندگی حافظ؛ حافظ و دیگران؛ تحلیل زیبایی‌شناسی شعر حافظ و دیگر موضوعات نوشته شده است. بر اساس داده‌های مستند خانهٔ کتاب ایران، از سال ۱۳۷۸ تا ۱۳۹۵، ۳۱۶۲ اثر با موضوع دیوان حافظ؛ دیوان خوشنویسی‌شدهٔ حافظ؛ شرح، ترجمه، و گزیدهٔ دیوان؛ فالنامه؛ و کتاب‌هایی دربارهٔ حافظ با محتوای نقد و بررسی؛ تاریخ، اندیشه و سرگذشت حافظ در ایران چاپ و منتشر شده است. برخی از کتاب‌هایی که در این زمینه چاپ شده‌اند عبارتند از: "تاریخ عصر حافظ: بحث در آثار و افکار و
از: "تاریخ عصر حافظ: بحث در آثار و افکار و احوال حافظ" نوشتهٔ قاسم غنی، "حافظ شیرین‌سخن" نوشتهٔ محمد معین، کوچهٔ رندان نوشتهٔ عبدالحسین زرین‌کوب، "مکتب حافظ" اثر منوچهر مرتضوی، "کتابشناسی حافظ" گردآوری مهرداد نیکنام، "حافظ‌شناسان و حافظ‌پژوهی" گردآوری ابوالقاسم رادفر. برخی از شرح‌های "دیوان حافظ" نیز عبارتند از: "شرح اشارات حافظ" اثر علی‌اکبر رزاز، "حافظ‌نامه" اثر بهاءالدین خرمشاهی، "شرح غزل‌های حافظ" از حسینعلی هروی و "آیینهٔ جام" اثر عباس زریاب خویی. همه ساله نشست‌های گوناگونی در زمینهٔ حافظ‌پژوهی در
ساله نشست‌های گوناگونی در زمینهٔ حافظ‌پژوهی در ایران و جهان برگزار شده و می‌شود. از آن دسته نشست‌های علمی حافظ‌پژوهی در تهران با همکاری معاونت فرهنگی شهر کتاب، دانشگاه حافظ و مؤسسهٔ دانشنامهٔ فارس و با حضور حافظ‌پژوهان برگزار می‌شود. انتشار سالانهٔ دفتر حافظ‌پژوهی نیز از دیگر فعالیت‌هاست که دربردارندهٔ سخنرانی‌های ایرادشده در نشست‌های علمی است. در دیگر کشورها نیز مراسم بزرگ‌داشت حافظ از سوی رایزنی‌های فرهنگی ایران و با حضور دوستداران زبان و ادب فارسی و انجمن‌های ادبی برگزار می‌شود. جایگاه جهانی حافظ.
انجمن‌های ادبی برگزار می‌شود. جایگاه جهانی حافظ. کنگرهٔ جهانی سعدی و حافظ به‌مناسبت هفتصدمین سال درگذشت سعدی و ششصدمین سال درگذشت حافظ، از سوی مؤسسهٔ آسیایی دانشگاه پهلوی در سال ۱۳۵۰ ه‍.ش در شیراز برگزار شد. در این کنگره ۱۲۰ تن از ایران‌شناسان برجسته از ایران و جهان دعوت شده بودند که البته نزدیک به ۱۰۰ تن در آن شرکت کردند. به‌مدت ۵ روز از ۷ تا ۱۲ اردیبهشت ۱۳۵۰ ه‍.ش با سخنرانی در تالار دانشگاه پهلوی در شیراز افتتاح شد و در روزهای بعد با سخنرانی‌ها در دو اتاق جداگانه برای دو شاعر در عمارت نارنجستان قوام
اتاق جداگانه برای دو شاعر در عمارت نارنجستان قوام ادامه یافت. مقالات دربارهٔ حافظ به‌کوشش منصور رستگار فسایی در کتابی با عنوان "مقالاتی دربارهٔ زندگی و شعر حافظ" به چاپ رسید. مجمع عمومی بیست و چهارمین اجلاس کنفرانس عمومی یونسکو در سال ۱۹۸۷ م به پیشنهاد ایران، سال ۱۳۶۷ ه‍.ش/۱۹۸۹ م برابر با ششصدمین سال درگذشت حافظ را، سال بزرگداشت حافظ نام‌گذاری کرد. در این سال به دعوت کمیسیون ملی یونسکو در ایران، کنگرهٔ بین‌المللی بزرگداشت حافظ در شیراز برگزار شد. مجموعهٔ مقالات ارائه‌شده در این کنگره شامل ۶۱ مقاله، در
مقالات ارائه‌شده در این کنگره شامل ۶۱ مقاله، در کتابی با عنوان "سخن اهل دل" و به‌همت کمیسیون ملی یونسکو در ایران، گردآوری و چاپ شد. نخستین همایش بزرگ‌داشت حافظ در ۲۰ مهر ۱۳۷۶ ه‍.ش و در شیراز برگزار شد و پس از آن، هر ساله در این روز، هم‌زمان در شیراز و دیگر شهرهای ایران و جهان، مراسم بزرگ‌داشت حافظ برگزار می‌شود. سالنامهٔ تخصصی مرکز حافظ‌شناسی نیز دربردارندهٔ متن کامل سخن‌رانی‌ها در همایش‌های علمی این روز به‌همراه مقاله‌های برگزیدهٔ فراخوان عمومی هر ساله با نام «دفتر حافظ‌پژوهی» چاپ و منتشر می‌شود.
ساله با نام «دفتر حافظ‌پژوهی» چاپ و منتشر می‌شود. راه‌اندازی نهادهایی به نام حافظ. از نهادهای فرهنگی و علمی مرتبط با حافظ‌پژوهی در ایران، مرکز حافظ‌شناسی است. این مرکز در سال ۱۳۷۵ ه‍.ش بنیادگذاری شد و در محل آرامگاه حافظ فعالیت خود را آغاز کرد. از دستاوردهای این مرکز، فراهم نمودن مجموعه‌ای از آثار دربارهٔ حافظ است. ارزیابی طرح‌های علمی، حمایت از مطالعات حافظ‌پژوهی، چاپ و انتشار فعالیت‌های پژوهشگرانه، برنامه‌ریزی و برگزاری جلسات علمی در سالروز بزرگ‌داشت حافظ از دیگر فعالیت‌های این مرکز است. کلاس‌های آزاد
از دیگر فعالیت‌های این مرکز است. کلاس‌های آزاد حافظ‌خوانی نیز در محل مرکز از سال ۱۳۷۵ ه‍.ش برگزار می‌شود. دیگر فعالیت این مرکز، اعطای «نشان درجه یک علمی حافظ‌شناسی» به حافظ‌پژوهان ایرانی و غیرایرانی برای قدردانی از پژوهشگران و پژوهش‌های برتر است. تا سال ۱۴۰۰ شش حافظ‌پژوه، هانری دوفوشه کور، جیوانی ام. درمه، سلیم نیساری، بهاءالدین خرمشاهی، سعید حمیدیان و حجابی کرلانگیچ، موفق به کسب این نشان شده‌اند. منبع‌شناسی. منابع مربوط به حافظ و زندگی او را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد: دربارهٔ حافظ. این دسته از منابع
دسته تقسیم کرد: دربارهٔ حافظ. این دسته از منابع مستقیماً به حافظ و قسمت‌های مختلف زندگی او پرداخته‌اند. دربارهٔ تولد و مرگ حافظ ابهامات زیادی وجود دارد چنان‌که در هیچ‌یک از کتاب‌های پس از سدهٔ نهم ه‍. ق، اشاره‌ای به زمان تولد حافظ نشده است. اولین منبعی که تاریخِ وفاتِ حافظ در آن نوشته شده، کتابِ "لطایف اشرفی" است که آن را ۷۹۲ ه‍.ق می‌داند. این کتاب که پیرامون افکار و رفتارِ شیخ اشرفُ‌الدّین جهانگیر سمنانی در اواخر سدهٔ هشتم ه‍.ق نوشته شده است. دیگر آثاری که این تاریخ را ذکر می‌کنند عبارتند از: "مُجمَلِ
که این تاریخ را ذکر می‌کنند عبارتند از: "مُجمَلِ فَصیحی"، "نَفَحاتُ الْاُنْس"، "هفت اِقلیم"، "مَجالِسُ الْمُؤمِنین"، "خِیرُ الْبَیان"، "مَجمَعُ النَّفائِس"، "نَشْتَرِ عشق"، "نَتایِجُ الْاَفکار" و "سفینَةُالْاُولیاء". "تَذکَرهٔ مِیْخانه" نوشتهٔ مُلّا عبدُالنَّبی فخرُالزَّمانی قزوینی در سدهٔ یازدهم ه‍.ق از جمله منابعی است که تاریخِ وفاتِ حافظ را سال ۷۹۱ ه‍.ق ذکر کرده است. این کتاب نخستین تذکرهٔ دربردارندهٔ زندگی‌نامهٔ ساقی‌نامه‌سرایان است و فخرالزّمانی از این اثر به‌عنوان «حاصل عمرِ» خود یاد می‌کند. این
این اثر به‌عنوان «حاصل عمرِ» خود یاد می‌کند. این تاریخ در "سُلَّمُ السَّمٰوات"، "ریاضُ الْفِردُوس خانی"، "بهارستانِ سخن"، "مُنتَخَبُ اللَّطایِف"، "ریاضُ الْعارِفین"، "مَجمَعُ الْفُصَحاء"، "ریاض العارفین" لَکْهْنَوی، "تَذکِرَةُالشُّعَراء" موفرخ‌آبادی، "تذکرهٔ عَلَوی" و "خُلاصَةُالْاَشعار" نیز آمده است. در بعضی منابع سال درگذشت ۷۹۲ ه‍.ق آمده اما آن را برابر با ماده‌تاریخ «خاک مصلی» — که ۷۹۱ است — دانسته‌اند که عبارتند از: "هفت اقلیم"، "ریاضُ الشُّعَراء"، "خلاصةالافکار"، "شمعِ انجمن" و "آفتابِ عالمتاب".
"خلاصةالافکار"، "شمعِ انجمن" و "آفتابِ عالمتاب". دولتشاه سمرقندی تذکره‌نویس سدهٔ نهم ه‍.ق نیز تاریخ وفات حافظ را سال ۷۹۴ ه‍.ق می‌داند. "ریْحانَةُالْاَدَب" نیز سال درگذشت را ۷۹۱، ۷۹۲ و ۷۹۴ ه‍.ق آورده است. اصالت خانوادگی حافظ در تذکره‌ها مورد بحث و اختلاف است. بعضی منابع مانند "تذکرهٔ میخانه" او را از کوهپایهٔ اصفهان و بعضی دیگر مانند "سلّم السّموات"، "مِرْآتُ الْفَصاحه" و "مجمع الفصحاء" از همدان دانسته‌اند. "تذکرهٔ میخانه" نقش بزرگی در آفرینشِ افسانه‌های زندگیِ حافظ داشته به‌گونه‌ای‌که در قسمتی از کتاب نقل
حافظ داشته به‌گونه‌ای‌که در قسمتی از کتاب نقل شده که حافظ در شب بیست‌وسومِ ماه رمضان و به‌دست علی بن ابی‌طالب شاعر شده است. یکی دیگر از افسانه‌های زندگی حافظ، دیدار با تیمور است. این افسانه اولین بار در کتاب "اَنیسُ النّاس" مطرح شده است. فردی به نام «شجاع» این کتاب را در سال ۸۳۰ ه‍.ق نوشته است. به گمان بسیار این افسانه از همین کتاب در تذکره‌های فارسی آمده است. این تذکره‌ها عبارتند از: "تذکرهٔ دولتشاه"، "مِرآتُ الْاَدوار"، "سلّم السّموات"، "ریاض الفردوس خانی"، "بهارستان سخن"، "تذکرهٔ حسینی"، "آتشکدهٔ آذر"،
"بهارستان سخن"، "تذکرهٔ حسینی"، "آتشکدهٔ آذر"، "مَخزَنُ الْغَرائِب"، "منتخب اللّطایف"، "نشتر عشق"، "ریاض العارفین"، "مجمع الفصحاء"، "ریاض العارفین لکهنوی". در سدهٔ دهم کتاب "مَجالِسُ الْعُشّاق" نوشته شد. این کتاب با موضوعیت نسبت دادن معشوق مرد به شاهان و شاعران نوشته‌شده و مدعی شده است که حافظ نیز روزگاری عاشق پسر جوان و آهنگری بوده است. این موضوع بعداً نیز در تذکره "خلاصةالاشعار" دوباره ذکر شده است. "لطایف اشرفی" نخستین کتابی است که دربارهٔ گردآورندهٔ اشعار حافظ سخن می‌گوید و مدعی است که حاجی قوام جامع
حافظ سخن می‌گوید و مدعی است که حاجی قوام جامع دیوان حافظ بوده است. در "تذکرهٔ دولتشاه" نیز چنین آمده است. "بهارستان سخن" و "خلاصةالاشعار" نیز «معتقدان و مصاحبان» حافظ را جامع دیوان او می‌دانند و این روایت معروف که محمد گلندام جامع دیوان بوده در هیچ‌کدام از تذکره‌های اولیه نیامده است و گلندام در مقدمه‌ای که بر دیوان حافظ نوشته، خودش را جامع دیوان معرفی کرده است. "ریحانةالادب"، حاجی قوام و گلندام هردو جامع دیوان دانسته شده‌اند. "لطایف اشرفی" طریقه عرفانی حافظ را اویسی می‌داند و "مجالس المؤمنین" نیز حافظ را
را اویسی می‌داند و "مجالس المؤمنین" نیز حافظ را صوفی شمرده است که در "جَواهِرُ الْاَسرار" و "عَرَفاتُ الْمُشتاقین" نیز آمده است. جامی در "نفحات الانس" برای اولین بار دربارهٔ مراد داشتن حافظ ابراز تردید می‌کند. این موضوع در "هفت اقلیم"، "خلاصةالاشعار" و "بهارستان" هم تکرار شده است. دیگر منابعی که در این‌باره مطالبی دارند عبارتند از: "نشتر عشق"، "مرآت آفتاب‌نما"، "تَذکِرةُالشُّعَرای موفرخ‌آبادی"، "تذکرهٔ عبدالقادر بداؤنی"، "نتایج الافکار" و "سفینةالاولیاء". جامی در کتاب بهارستانش اشعار حافظ را «لطیف و مطبوع»
در کتاب بهارستانش اشعار حافظ را «لطیف و مطبوع» و «قریب به سرحد اعجاز» توصیف کرده است. جامی در این کتاب غزلیات حافظ را با قصاید ظهیر برابر می‌داند و برخلاف سایر باورها، معتقد است که لسان‌الغیبیِ شعر حافظ از بی‌تکلفی شعر اوست. سادگی و بی‌تکلفی شعر حافظ در "خلاصةالاشعار"، "تذکرة دولتشاه"، "سلّم السّموات"، "خَزانهٔ عامِره"، "نتایج الافکار" و "تذکرةالشعرای موفرخ‌آبادی" نیز نمود دارد. در منابعی به ارتباط شعر حافظ و قرآن پرداخته شده که عبارتند از: "سلّم السّموات"، "مجالس النفائس"، "جَواهِرُ الْاَخبار"،
السّموات"، "مجالس النفائس"، "جَواهِرُ الْاَخبار"، "خُلاصَةُالتَّواریخ"، "هفت اقلیم"، "خلاصةالاشعار"، "عرفات المشتاقین"، "تذکرهٔ میخانه"، "بهارستان سخن"، "تذکرهٔ حسینی"، "منتخب اللطایف" و "ریحانةالادب". "دیارِ بَکْریه" را در سال ۸۷۰ ه‍.ق ابوبکر طهرانی به‌دستور اوزون حسن‌بیک نوشت. این کتاب احتمالاً قدیمی‌ترین اثری است که به فال گرفتن از دیوان حافظ اشاره کرده است. نویسنده در این کتاب روایتی را نقل کرده که در آن خودش و وزیر محمدی میرزا بر سر موضوعی، دو مرتبه به دیوان حافظ تفأل می‌زنند و پس از مدتی با تعجب
به دیوان حافظ تفأل می‌زنند و پس از مدتی با تعجب می‌بینند که همان شد که در فال آن‌ها آمده بود. در کتاب "خلاصةالتواریخ" به تألیف قاضی احمد بن شرف‌الدین الحسین الحسینی القومی ملقب به میر منشی نیز به این موضوع اشاره شده است. این کتاب که دربارهٔ تاریخ سدهٔ دهم ه‍.ق است، اشاره می‌کند که در سال ۹۸۵ ه‍.ق پادشاه وقت صاحب پسری می‌شود و نامش را با تفأل به دیوان حافظ و اَبُوالْفَوارِس شجاع‌الدین محمد می‌گذارد. این مطلب نیز در آثار "خیرالبیان"، "لطائف الخیال"، "جامع مفیدی"، "تذکرهٔ حسینی"، "آفتاب عالمتاب"،
"جامع مفیدی"، "تذکرهٔ حسینی"، "آفتاب عالمتاب"، "سفینةالاولیاء"، "مرآت الفصاحة" و "ریحانةالادب" آمده است. اولین جایی که به شعر حافظ استناد شده، نامه‌ای است که جلال‌الدین شاه‌شجاع به سلطان جلال‌الدین حسین جلایری نوشته و در نامه مصرع «کس چه می‌داند که پس پرده که خوب است و که زشت» آورده شده است. تاریخ روزگار حافظ. "تاریخ وَصّاف" (نوشتهٔ ۶۹۷ ه‍.ق) اثر شرفُ‌الدّین عبدالله بن فضل‌الله شیرازی (د. ۷۲۸ ه‍.ق) معروف به «وَصّافُ الْحَضرَه» و متخلّص به «شَرَف» است. شرف از مشاهیرِ دربارِ ایلخانی بود و این کتاب را در
از مشاهیرِ دربارِ ایلخانی بود و این کتاب را در دنبالهٔ کتاب "تاریخ جهان‌گشای" (پایان‌یافتهٔ حدود ۶۵۸ ه‍.ق) نوشته است. رشیدُالدّین فضلُالله همدانی (د. ۷۱۸ ه‍.ق) یکی از چهره‌های عهد ایلخانان است که کتاب "جامِعُ‌التَّواریخ" (نوشتهٔ ۷۱۰ ه‍.ق) را تألیف کرده است. این کتاب از عمده‌ترین منابعِ تاریخِ مغول به‌شمار می‌آید. از دیگر متونِ مهم و معتبرِ تاریخیِ دوران مغول، "مَجمَعُ‌الْاَنساب" است. محمد بن علی بن محمد شَبانکاره‌ای (د. پس از ۷۴۳ ه‍.ق) که از شعرای دربار ابوسعید گورکانی بوده این کتاب را میان سال‌های ۷۳۳ تا
گورکانی بوده این کتاب را میان سال‌های ۷۳۳ تا ۷۳۶ ه‍.ق تألیف کرد و در سال ۷۴۴ ه‍.ق روایت دوم و اصلاح‌شدهٔ کتاب را به پایان رساند. در این کتاب اقتباس‌هایی از "تاریخ جهانگشای جوینی" (پایان‌یافتهٔ حدود ۶۵۸ ه‍.ق) وجود دارد اما بااین‌حال دربارهٔ تاریخ‌های محلیِ هرمز و لرستان و شبانکاره اطلاعاتی می‌دهد که در هیچ کتاب دیگری دیده نشده است. ابن بَطوطه (د. ۷۷۹ ه‍.ق) در سال ۷۲۵ ه‍.ق به‌هدف سیاحت، زادگاه خویش را ترک کرد و ۲۹ سال در سفر بود. او در طیِ مسافرتش، زندگی و اوضاعِ اجتماعیِ مردم را در "سفرنامهٔ ابن بطوطه"
و اوضاعِ اجتماعیِ مردم را در "سفرنامهٔ ابن بطوطه" (پایان‌یافته در ۷۵۴ ه‍.ق) منعکس کرده است. محمد بن هِندوشاه نخجوانی (د. پیش از ۷۷۷ ه‍.ق) کتاب "دَستورُ الْکاتِب فی تَعیینِ الْمَراتِب" در عهدِ سلطان اویس جلایر (حک. ۷۵۷–۷۷۶ ه‍.ق) تألیف کرده است. این کتاب شرح جامعی بر اوضاعِ اداریِ آن زمان است و اطلاعات کاملی دربارهٔ انواعِ مالیات‌ها، نحوهٔ اخذِ مالیات، زمین‌داری و اراضیِ موقوفه ارائه می‌دهد. "بَیاضِ تاجُ‌الدّین احمدِ وزیر" به تألیف تاج‌الدین احمد وزیر (د. ۷۸۲ ه‍.ق) کتابی است که دربارهٔ وضعیتِ ادبی و علمیِ
ه‍.ق) کتابی است که دربارهٔ وضعیتِ ادبی و علمیِ منطقهٔ فارس در سدهٔ هشتم و رجالِ آن زمان، اطلاعاتِ سودمندی دارد. "شیرازنامه" کتابی است که احمد بن اَبِی‌الْخِیر زرکوبِ شیرازی (د. ۷۸۹ ه‍.ق) آن را به‌شیوهٔ کتاب "بغدادنامه" و در سال ۷۴۴ ه‍.ق تألیف کرده است. این کتاب دربارهٔ جغرافیای شهر شیراز و شرح حالِ پادشاهان و امیرانِ فارس و علما و دانشمندانِ شیراز است. شهابُ‌الدّین عبدالله خوافی مشهور به حافظِ اَبرو (د. ۸۳۳ ه‍.ق) از مورخان نامیِ ایران است که در دورانِ فرمانرواییِ تیمور می‌زیسته است. کتاب "جغرافیای حافظ
تیمور می‌زیسته است. کتاب "جغرافیای حافظ ابرو" (نوشته پس از ۸۱۷ ه‍.ق) یکی از کتاب‌های اوست که تأثیر حملهٔ مغول به شهرهای ایران را نشان می‌دهد و اماکن تاریخیِ اواخرِ دورهٔ ایلخانان را بررسی می‌کند. کتاب دیگر او "ذِیْلِ جامِعُالتَّواریخِ رشیدی" (نوشتهٔ ۸۲۰ ه‍.ق) نام دارد که این اثر را به دستورِ شاهرخ گورکانی در سال ۸۲۰ ه‍.ق نوشته است و در سال ۸۲۳ ه‍.ق به او تقدیم کرده است. "تاریخ آلِ مُظَفَّر" (نگارش از ۸۲۳ ه‍.ق) کتابی است به‌تألیف محمود کُتُبی و به حاشیه‌نویسی و اهتمام عبدالحسین نوایی است. این کتاب، شرح
و اهتمام عبدالحسین نوایی است. این کتاب، شرح احوال حاکمانِ آل مظفّر است و حاصل خلاصه و روان‌سازیِ کتابِ "مَواهبِ الهی" (حدود ۷۶۷ ه‍.ق) و مشاهداتِ خودِ کُتُبی است. خودِ کتاب "مواهب الهی" را نیز معین‌الدین بن جلال‌الدین محمد معلم یزد (د. ۷۸۹ ه‍.ق) تألیف کرده است. این کتاب از جهت انشا، از متکلّف‌ترین آثارِ فارسی است. کتاب "تاریخ یزد" (نوشتهٔ ۸۴۵ ه‍.ق)، نخستین کتابی است که دربارهٔ یزد و اخبار آن در سدهٔ نهم ه‍.ق تألیف شده است.
حمله هوایی قانا ۲۰۰۶ (که همچنین با نام‌های کشتار قانا ۲۰۰۶ و کشتار دوم قانا شناخته شده است) حمله هوایی بود که توسط نیروی هوایی اسرائیل به یک ساختمان سه طبقه در الخورایباه و در نزدیکی روستای جنوب لبنانی قانا در ۳۰ ژولای ۲۰۰۶، در حین جنگ لبنان ۲۰۰۶ انجام شد. بمباران. در ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۶ (میلادی) در جریان جنگ اسرائیل و لبنان (۲۰۰۶) روستای قانا مورد حمله و بمباران نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) قرار گرفت. برخورد دو بمب به یک ساختمان مسکونی چهارطبقه در مرکز روستای قانا به کشته شدن ۵۴ شهروند غیرنظامی از جمله بیش از ۳۷
به کشته شدن ۵۴ شهروند غیرنظامی از جمله بیش از ۳۷ کودک و زخمی شدن بسیاری انجامید. بسیاری از فقیران و کودکان معلول که قادر به فرار از منطقه نبودند در این ساختمان می‌خوابیدند. پیش‌تر در ۱۹۹۶ قانا شاهد مرگ ۱۰۰ پناهنده در اثر برخورد آتش توپ‌خانه با مقر سازمان ملل متحد بود.
جانوران شگفت‌انگیز و زیستگاه آن‌ها کتابی اثر جی کی رولینگ (تحت نام مستعار نیوت اسکمندر) نویسنده سری داستان‌های هری پاتر است که در خصوص موجودات جادویی دنیای هری پاتر است. این کتاب که از کتاب‌های درسی هری در هاگوارتز است به تعریف و توضیح جانوران جادویی و موجودات خیالی دنیای هری پاتر پرداخته است. نسخه اولیهٔ این کتاب به ظاهر نسخهٔ متعلق به هری پاتر است که وی در اولین رمان این مجموعه به نام هری پاتر و سنگ جادو آن را در مدرسه مطالعه می‌کند. درآمدهای حاصل از فروش کتاب به مؤسسهٔ خیریهٔ کامیک ریلیف اهدا می‌شود. بیش
به مؤسسهٔ خیریهٔ کامیک ریلیف اهدا می‌شود. بیش از ۸۰ درصد از قیمت جلد هر کتاب فروخته شده مستقیماً برای کمک به کودکان فقیر اقصی نقاط جهان هزینه می‌شود . طبق گزارش کامیک ریلیف، از طریق فروش این کتاب و کتاب کوییدیچ در گذر زمان که به همراه آن منتشر شد، تا سال ۲۰۰۹ بیش از ۱۷ میلیون یورو برای کودکان جمع‌آوری شده‌است. در ۱۴ مارس ۲۰۱۷، نسخهٔ جدیدی از کتاب با شش موجود جدید و پیشگفتاری از نیوت اسکمندر منتشر شد. این نسخه به ظاهر یک نسخهٔ نو است که برای مشنگ‌ها چاپ شده و دیگر اثری از یادداشت‌ها و حاشیه‌نویسی‌های هری
و دیگر اثری از یادداشت‌ها و حاشیه‌نویسی‌های هری پاتر و دوستانش در آن دیده نمی‌شود. تمام در آمدهای حاصل از فروش این کتاب نیز به مؤسسهٔ خیریهٔ لوموس و کامیک ریلیف اهدا می‌شود. فیلم. در روز ۲۱ شهریور ۱۳۹۲، در اطلاعیه‌ای که برادران وارنر منتشر کرد، اعلام شد که جی. کی. رولینگ قرار است برای مجموعه فیلم‌های جدیدی از دنیای هری پاتر، فیلم‌نامه بنویسید. اولین فیلم از این مجموعه پنج گانه با عنوان «جانوران شگفت انگیز و زیستگاه آن‌ها» (Fantastic Beasts and Where to Find Them) نامگذاری شده‌است. برادران وارنر گفته است که
Them) نامگذاری شده‌است. برادران وارنر گفته است که این مجموعه فیلم‌ها بخشی از یک همکاری بلند مدت با پرفروش‌ترین نویسنده دنیا خواهد بود. هشت فیلم هری پاتر جزو پرفروش‌ترین مجموعه فیلم‌های تاریخ سینما هستند. این فیلم شخصیتی به نام «نیوت اسکمندر» را معرفی می‌کند که نویسندهٔ کتاب خیالی «جانوران شگفت انگیز و زیستگاه آن‌ها» است که در مدرسه هاگوارتزِ هری پاتر تدریس می‌شد. فیلم برداری مجموعه اول آغاز و فیلم در ۲۷ آبان سال ٩٥ اکران شد. فیلم دوم آن با نام «» است
آنه-سوفی موتر یا آنه-زوفی موتر (زادهٔ ۲۹ ژوئن ۱۹۶۳) نوازندهٔ ویولن اهل آلمان است. زندگی‌نامه. آنه-سوفی موتر در ۱۹۶۳ در راینفِلدِن ایالت بادن-وورتمبرگ آلمان به‌دنیا آمد. او از پنج‌سالگی پیانو و کمی بعد ویولن می‌نواخت. تحصیل در مدرسه را برای ادامهٔ کار موسیقی رها کرد و در سیزده‌سالگی هربرت فون کارایان، رهبر ارکستر نامدار، از او خواست که با ارکستر فیلارمونیک برلین بنوازد. در پانزده‌سالگی نخستین ضبط او منتشر شد که دو کنسرتو ویولن از موتسارت با ارکستر فیلارمونیک برلین به رهبری کارایان بود. در سال ۱۹۸۰ نخستین
برلین به رهبری کارایان بود. در سال ۱۹۸۰ نخستین اجرای خود در آمریکا را با ارکستر فیلارمونیک نیویورک و به رهبری زوبین مهتا برگزار کرد. با اینکه مجموعه آثاری که آنه-سوفی موتر می‌نوازد گسترده است، تخصص او در اجرای آثار آهنگسازان مدرن است. او دو بار ازدواج کرده‌است. با شوهر اولش، دِتلِف ووندِرلیش، در ۱۹۸۹ ازدواج کرد. ووندِرلیش در ۱۹۹۵ بر اثر سرطان درگذشت. او از شوهر اولش دو فرزند به نام‌های آرابِلا و ریشارد دارد. آنه-سوفی با شوهر دوم خود، آهنگساز و پیانیست مشهور، آندره پره‌وین، در سال ۲۰۰۲ ازدواج کرد و بعد از
آندره پره‌وین، در سال ۲۰۰۲ ازدواج کرد و بعد از حدود چهار سال زندگی مشترک در مونیخ، در ۲۰۰۶ جدا شدند. موتر و پره‌وین، بعد از جدایی، همچنان در زمینهٔ موسیقی با هم همکاری می‌کردند. جوایز، نشان‌ها و افتخارات. آنه-سوفی موتر تاکنون برندهٔ چندین جایزهٔ معتبر موسیقی و همچنین نشان‌ها و افتخارات گوناگون شده‌است؛ ازجمله، چهار بار جایزهٔ گرَمی (۱۹۹۴، ۱۹۹۹، ۲۰۰۰، ۲۰۰۵) برده‌است. برخی دیگر از نشان‌هایی که موتر دریافت کرده‌است:
رصدخانه زعفرانیه نخستین مرکز آموزشی نجوم در ایران و وابسته به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان است که در رده سنی کودک و نوجوان فعالیت می‌کند. این مرکز در سال ۱۳۶۷ فعالیت خود را آغاز کرده‌است و تا کنون جمع زیادی از علاقه‌مندان به نجوم آماتوری را در خود پرورش داده‌است که البته الزاماً هم کودک و نوجوان نبوده‌اند. بسیاری از مراکز ایرانی که در زمینه نجوم آماتوری فعالیت می‌کنند از این مرکز الگو و حتی آموزش گرفته‌اند. بسیاری از نخستین‌های ایران در زمینه نجوم نیز به این مرکز باز می‌گردند: نخستین آسمان‌نمای ساخته
به این مرکز باز می‌گردند: نخستین آسمان‌نمای ساخته شده در ایران، نخستین تلسکوپ ساخته شده در ایران، نشر نخستین تقویم نجومی، نخستین نمایشگاه عکس‌های نجومی، برگزاری روز نجوم، برگزاری روز فضا و … مدیران این مرکز از ابتدا تا کنون شامل آقایان احمد دالکی، حمید حاج نصراله، حسین رضایی، محمدرضا نوروزی و خانم فریبا یزدانی بوده‌‌ند. مرکز رصد و نجوم کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در سال 1368 خورشیدی به عنوان نخستین مرکز آموزش همگانی نجوم در ایران تأسیس شد. این مرکز که در ساختمان مرکز فرهنگی هنری شماره 16 کانون در
که در ساختمان مرکز فرهنگی هنری شماره 16 کانون در پارک کودک(زعفرانیه) تهران واقع شده، نمونه و الگوی بسیاری از مراکز دیگری است که در ایران فعالیت‌های ترویجی نجوم را به عنوان هدف فعالیت‌های سازمانی خود قرار داده‌اند بوده‌است.
کارخانهٔ مطلق‌سازی نام رمانی تخیلی اثر کارل چاپک نویسنده و شاعرچک است. کارخانهٔ مطلق‌سازی اگر چه بنیان علمی ندارد، اما امروزه یکی از آثار کلاسیک علمی-تخیلی شمرده می‌شود. بنیان داستان بر این نظریه استوار است که اگر ماشینی یافت شود که ماده را کاملاً به انرژی تبدیل کند، مطلق موجود در ماده آزاد می‌شود. چاپک از اندیشه فلسفی اسپینوزا دربارهٔ وحدت وجود بهره می‌گیرد. کتاب را می‌توان نقدی بر چگونگی پیدایش مذاهب و دخالت مذهب در زندگی انسان دانست. این داستان در ایران در سال‌های دههٔ سی توسط حسن قائمیان ترجمه و منتشر
در سال‌های دههٔ سی توسط حسن قائمیان ترجمه و منتشر شد. این ترجمه با مقدمه‌ای از صادق هدایت توسط انتشارات علمی و فرهنگی چندین بار (از جمله در پاییز ١٣٩٩) منتشر شده است.
آزبست یا پنبهٔ نسوز یا پنبهٔ کوهی که در علم زمین‌شناسی به کانی نامهربان معروف است، در اصل یک کانی سیلیکاتی حاصل از ماگما و در واقع نوعی سنگ آذرین بیرونی و به همین دلیل، ریزبلور است. و به‌طور کلی نام گروهی از ترکیب‌های معدنی منیزیم و سیلیسیم است که بیشتر در طبیعت به‌صورت الیاف معدنی و سنگ یافت می‌شود. این مواد به خاطر مقاومت زیادی که در برابر گرما و آتش دارند به عنوان مواد نسوز به‌کار می‌روند. گاهی به این ماده «پشم شیشه» نیز گفته می‌شود. در ساختمان پنبهٔ کوهی یا پنبهٔ نسوز، عناصری مانند سیلیسیم، منیزیم و آهن
یا پنبهٔ نسوز، عناصری مانند سیلیسیم، منیزیم و آهن وجود دارد. پنبهٔ کوهی در طبیعت به رنگ‌های سفید، قهوه‌ای و آبی به چشم می‌خورد. این ماده سرطان‌زا بوده و استفاده از آن در اروپا و آمریکا ممنوع است. پنبهٔ نسوز نمونهٔ خوبی است از ماده‌ای که مولکول‌های غول‌پیکر یک‌بعدی را تشکیل می‌دهد. مولکول‌های حباب‌ساز پنبهٔ نسوز زنجیرهٔ درازی است از اتم‌ها، که ساختمان ریشه‌گون یک کانی نیز از همان ناشی می‌شود. این مولکول‌ها پهلو به پهلوی هم جای گرفته‌اند. بستگی آن‌ها به یکدیگر با نیروهای ضعیف کششی است. تاریخچه. حدود ۲۵۰۰ سال