payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یا عکاسی و همچنین آثاری که به اشخاص حقوق تعلق دارند، مدت استفاده از حقوق مادی پدیدآورنده، ۳۰ سال پس از انتشار و عرضه است. نقض حق نشر. برای اینکه حق نشر یک اثر را نقض شود این اتفاق باید در کشوری که حق تکثیر برای آن وضع شده روی دهد یا اینکه یک توافق‌نامه دوجانبه یا معاهده بین‌المللی مثل کنوانسیون برن برای حمایت از آثار ادبی و هنری یا توافقنامه کپی‌رایت سازمان مالکیت فکری جهانی اجازه این کار را بدهد. البته استفاده نامناسب غیرقانونی از یک اثر نقض حق تکثیر به حساب نمی‌آید بلکه «ویرایش بی‌اجازه» است.
جنایت و مکافات نام رمان مشهوری نوشتهٔ فیودور داستایفسکی، نویسندهٔ سرشناس روسی است که در زمرهٔ مهم‌ترین آثار تاریخ ادبیات به حساب می‌آید. خلاصهٔ داستان. این کتاب داستان دانشجویی به نام راسکولْنیکُف را روایت می‌کند که به‌خاطر اصول مرتکب قتل می‌شود. بنابر انگیزه‌های پیچیده‌ای که حتی خود او از تحلیلشان عاجز است، زن رباخوار یهودی را همراه با خواهرش که غیرمنتظره به هنگام وقوع قتل در صحنه حاضر می‌شود، می‌کُشد و پس از قتل خود را ناتوان از خرج کردن پول و جواهراتی که برداشته می‌بیند و آن‌ها را پنهان می‌کند. بعد از
برداشته می‌بیند و آن‌ها را پنهان می‌کند. بعد از چند روز بیماری و بستری شدن در خانه راسکولنیکف هرکس را که می‌بیند می‌پندارد به او مظنون است و با این افکار کارش به جنون می‌رسد. در این بین او عاشق سونیا، دختری که به‌خاطر مشکلات مالی خانواده‌اش دست به تن‌فروشی زده بود، می‌شود. داستایفسکی این رابطه را به نشانهٔ مِهر خداوندی به انسان خطاکار استفاده کرده‌است و همان عشق، نیروی رستگاری‌بخش است. البته راسکولنیکف بعد از اقرار به گناه و زندانی شدن در سیبری به این حقیقت رسید. تحلیل داستان. مضمون و درون‌مایهٔ کتاب در
رسید. تحلیل داستان. مضمون و درون‌مایهٔ کتاب در خصوص کشمکش درونی فرد در خصوص گناه انجام داده است. داستایفسکی مسئلهٔ رابطه میان خویشتن و جهان پیرامون و فرد و جامعه را در آن گنجانده است. رفتار راسکولنیکف در این داستان را می‌توان در دیگر آثار نویسنده همچون یادداشت‌های زیرزمینی و برادران کارامازوف نیز مشاهده کرد (رفتار او بسیار شبیه ایوان کارامازوف در برادران کارامازوف است). او می‌تواند با توجه به توانایی‌هایش کار خوبی برای خود پیدا کند، درحالی‌که بسیار فقیرانه زندگی می‌کند. درحالی‌که رازومیخین وضعیتی مشابه او
زندگی می‌کند. درحالی‌که رازومیخین وضعیتی مشابه او دارد، ولی بسیار بهتر از او زندگی می‌کند و هنگامی که به راسکولنیکف کاری پیشنهاد می‌کند، او از این کار سر بازمی‌زند و درحالی‌که پلیس هیچ‌گونه مدرکی علیه او ندارد او آن‌ها را به خود مشکوک می‌کند. پیشینه. داستایفسکی سه بار تلاش کرد تا این اثر را از زبان شخصیت اصلی داستان روایت کند؛ نخست به شکل یادداشت‌های روزانه شخصیت اصلی، سپس به شکل اعتراف او در برابر دادگاه و سرانجام به صورت خاطراتی که او به هنگام آزادی از زندان می‌نویسد، ولی در نهایت آن را به روایت سادهٔ
زندان می‌نویسد، ولی در نهایت آن را به روایت سادهٔ سوم شخص مفرد که قالب نهایی رمان بود نوشت. او این داستان را از ژانویهٔ ۱۸۶۶ تا تابستان آن سال، در نشریهٔ "روسکی وستنیک" به چاپ رسانید. شخصیت‌های رمان. که اکثراً در اتاق راسکولنیکف رفت‌وآمد دارد. که اکثراً راسکولنیکف را معاینه می‌کند. که راسکولنیکف در رستوران نیز دربارهٔ قتل با او صحبت‌هایی داشته‌است. اقتباس. فیلم‌های سینمایی ایرانی «جنایت» «پل خواب» وبرهنه تا ظهر با سرعت بر اساس این داستان ساخته شده‌است و همچنین توسط ایمان افشاریان یک تئاتر در سال ۱۳۹۴ به
توسط ایمان افشاریان یک تئاتر در سال ۱۳۹۴ به همین نام ساخته شده‌است که بعدها فیلم این تئاتر نیز تولید گردید. فیلم سینمایی امتیاز نهایی اثر وودی آلن اقتباسی از این کتاب است. به فارسی. "جنایت و مکافات" بارها به فارسی ترجمه و منتشر شده‌است. ا. لال‍ه‌زاری، مهری آهی و پرویز شهدی و اصغر رستگار و احد علیقلیان و حمیدرضا آتش‌برآب و احمد بانپور و لوبا روایی‌نیا از جمله مترجمان این رمان به فارسی بوده‌اند. همچنین طرح‌ها و یادداشت‌های اولیهٔ داستایفسکی در مورد این رمان در سال ۱۴۰۱ توسط انتشارات کتاب پارسه و با ترجمهٔ
در سال ۱۴۰۱ توسط انتشارات کتاب پارسه و با ترجمهٔ مهران صفوی انتشار یافت.
تامیل از زبان‌های کلاسیک دراویدی است. این زبان عمدتاً توسط تامیل‌ها در جنوب هندوستان و سری‌لانکا و در میان تامیل‌های مهاجر در بسیاری از دیگر کشورها (به ویژه شبه جزیره مالایا) تکلم می‌شود. زبان تامیلی یکی از قدیمی‌ترین زبان‌های کلاسیک در جهان است که تا حال حاضر باقی مانده‌است. در سال ۱۹۹۶ این زبان هجدهمین زبان پرمتکلم دنیا بود و ۷۴ میلیون نفر در سراسر جهان آن را صحبت می‌کردند. زبان تامیلی یکی از زبان‌های دراویدی است که عمدتاً در جنوب هند و شمال‌شرق سری‌لانکا گویش می‌شود. این زبان یکی از کهن‌ترین زبان‌های
گویش می‌شود. این زبان یکی از کهن‌ترین زبان‌های زندهٔ جهان به‌شمار می‌رود و ریشه‌های آن به بیش از دو هزار سال پیش بازمی‌گردد. زبان تامیلی زبان رسمی ایالت تامیل نادو در هند و همچنین یکی از زبان‌های رسمی سری‌لانکا و سنگاپور است. همچنین جوامع بزرگی از گویش‌وران تامیلی در مالزی، موریس، آفریقای جنوبی، فیجی، بریتانیا، کانادا، آمریکا و دیگر کشورها زندگی می‌کنند. ادبیات تامیلی یکی از کهن‌ترین سنت‌های ادبی در جنوب آسیاست. آثار کلاسیک این زبان تحت عنوان ادبیات سنگم شناخته می‌شوند که احتمالاً بین سدهٔ سوم پیش از میلاد
می‌شوند که احتمالاً بین سدهٔ سوم پیش از میلاد تا سدهٔ سوم میلادی پدید آمده‌اند. دستور زبان تامیلی ساختاری پیوندی دارد و با بهره‌گیری از پسوندها نقش واژه‌ها را در جمله مشخص می‌کند. این زبان از نظر صرف و نحو با دیگر زبان‌های دراویدی مانند تلگو، مالایالم و کانارا شباهت دارد. خط تامیلی یک سامانهٔ هجایی است که ریشه در خط براهمی دارد. این خط شامل ۱۲ واکه، ۱۸ هم‌خوان و یک نویسهٔ ویژه به‌نام «آی‌یوگ» (āytam) است. شکل امروزی این خط از حدود سدهٔ هفتم میلادی رواج یافته‌است. زبان تامیلی یکی از زبان‌های رسمی هند است و
زبان تامیلی یکی از زبان‌های رسمی هند است و در سال ۲۰۰۴ از سوی دولت هند به‌عنوان زبان کلاسیک شناخته شد، عنوانی که تنها به زبان‌هایی با میراث ادبی مستقل و دیرینه اعطا می‌شود. تأثیرگذاری. واژه‌هایی با ریشهٔ تامیلی در زبان‌های دیگر دیده می‌شوند. نمونه‌ای برجسته از واژه‌ای با ریشهٔ دراویدی (نه لزوماً تامیلی) که در سراسر جهان رواج یافته، واژهٔ نارنج در فارسی و "orange" (پرتقال در انگلیسی) است که از سانسکریت وام گرفته شده و خود از پیش‌نمونه‌ای دراویدی از واژهٔ تامیلی به‌معنای «میوهٔ خوش‌بو» گرفته شده‌است. یکی از
به‌معنای «میوهٔ خوش‌بو» گرفته شده‌است. یکی از گمانه‌زنی‌ها دربارهٔ ریشهٔ واژهٔ "anaconda" (مار آناکوندا) آن را برگرفته از واژهٔ تامیلی به‌معنای «آن‌که فیل را کشت» می‌داند. نمونه‌هایی در زبان انگلیسی شامل "cheroot" (از به‌معنای «پیچیده‌شده»)، "mango" (از )، "mulligatawny" (از به‌معنای «آب فلفل»)، "pariah" (از )، "curry" (از )، "catamaran" (از به‌معنای «کنده‌های به‌هم‌بسته»)‌، و "congee" (از به‌معنای «شوربای برنج» یا «حریره») می‌شوند.
سیریماو راتواته دیاس بندارانایکه ("Sirimavo Bandaranaike") (زاده ۱۷ آوریل ۱۹۱۶ – درگذشته ۱۰ اکتبر ۲۰۰۰) سیاستمدار سری لانکایی بود. او به عنوان نخستین نخست‌وزیر زن در دنیا شناخته می‌شد. او برای سه دوره، از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۵، از ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۷ و از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۰ نخست وزیر سری لانکا بود و در واقع نخستین زن در دنیا بود که موفق به رسیدن به مقام نخست‌وزیری شد. وی رهبر حزب آزادی سری لانکا بود. شوهر سیریماو، اس. دابلیو. آر .دی. باندرانایکه، از نخست‌وزیران قبلی سری‌لانکا و دخترش، چاندریکا کوماراتونگا، رئیس جمهور سابق
و دخترش، چاندریکا کوماراتونگا، رئیس جمهور سابق سری‌لانکا است. سیریماو دوران سوم نخست وزیری خود را زیر نظر ریاست جمهوری دختر خود گذراند. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
دزموند ده سیلوا ، ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۴۴ – ۹ ژانویهٔ ۲۰۲۲) خواننده سری لانکایی بود. او با لقب «شاه بایلا» شناخته می‌شد و از معروفترین سری لانکایی‌های جهان بود. زندگی. دزموند در شهر ماتارای سری لانکا به دنیا آمد. او در بریتانیا زندگی می‌کرد و هر سال در سراسر جهان کنسرت‌های متعددی برگزار می‌کرد.
چاندریکا بندرانایکه کوماراتونگا (زاده ۲۹ ژوئن ۱۹۴۵) سیاست‌مدار اهل سری‌لانکا بود که چهارمین رئیس جمهور این کشور از ۱۲ نوامبر ۱۹۹۴ تا ۱۹ نوامبر ۲۰۰۵ بود وی رهبر کنونی حزب آزادی سری‌لانکا است و در عین حال رهبری "ائتلاف آزادی خلق متحد" (ائتلافی انتخاباتی به رهبری حزب آزادی) را هم به عهده دارد. چاندریکا کوماراتونگا دختر سیریماوو باندرانایکه می‌باشد
حزب آزادی سری‌لانکا حزبی سیاسی در سری‌لانکاست. رهبر کنونی آن چاندریکا کوماراتونگا نام دارد. این حزب توسط پدر چاندریکا سلیمان وست ریدج وی دیاس بندرانایکه در سال ۱۹۵۱ تأسیس شد و از آن زمان همواره یکی از دو حزب بزرگ صحنهٔ سیاست سری‌لانکا بوده‌است. منابع. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، "Sri Lanka Freedom Party"، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (نسخهٔ ۱۷ اوت ۲۰۰۶).
ماهیندا راجاپاکسا (زبان سینهالی: මහින්ද රාජපක්ෂ) (زاده ۱۹۴۵) سیاست‌مدار سری‌لانکایی و نخست‌وزیر سری‌لانکا از آوریل ۲۰۰۴ تا نوامبر ۲۰۰۵ و رئیس‌جمهور سری لانکا از نوامبر ۲۰۰۵ تا ۹ ژانویه ۲۰۱۵ بود. او در ۶ آوریل ۲۰۰۴ پس از پیروزی ائتلاف آزادی خلق متحد در انتخابات به نخست‌وزیری و در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۵ پس از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری به ریاست جمهوری سری لانکا انتخاب شد. ماهیندا راجاپاکسا در نوامبر ۲۰۱۹ پس از پیروزی برادرش در انتخابات ریاست جمهوری سری‌لانکا بار دیگر به مقام نخست‌وزیری آن کشور رسید. ماهیندا
بار دیگر به مقام نخست‌وزیری آن کشور رسید. ماهیندا راجاپاکسا در جریان اعتراضات سری‌لانکا در ۲۰۲۲ که به دلیل فساد و سوءمدیریت خانواده راجاپاکسا منجر به یک بحران اقتصادی شد و سری‌لانکا را به مرز ورشکستگی کشاند مورد هدف قرار گرفت. زیرا نخستین بار در تاریخ این کشور از زمان استقلال بود که سری‌لانکا نتوانست وام‌های خود را پرداخت کند. معترضان به همین علت او را «مینا» نامیدند و خواستار استعفای او شدند. اما ماهیندا در برابر آن مقاومت کرد. در ۹ مه ۲۰۲۲ ماهیندا راجاپاکسا حامیان خود را در محل اقامت رسمی خود سازماندهی
حامیان خود را در محل اقامت رسمی خود سازماندهی کرد و آنها با اتوبوس و به وسیله نمایندگان مجلس SLPP رهبری می‌شدند. سپس وفاداران به ماهیندا به معترضان در محل درختان معبد در گاله حمله کردند و همزمان حملاتی در مناطق دیگر به معترضان انجام شد. با این حال این تشدید اعتراضات و خشونت تلافی جویانه علیه وفاداران راجاپاکسا در سراسر جزیره اوج گرفت و ماهیندا راجاپاکسا در نهایت استعفای خود را در همان روز اعلام کرد.
لاکشمن کادیرگامار ، (زاده ۱۲ آوریل ۱۹۳۲ - درگذشته ۱۲ اوت ۲۰۰۵ در کلمبو، سری‌لانکا) سیاست‌مداری سری لانکایی بود. او از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۱ وزیر امور خارجهٔ سری‌لانکا بود. او مجدداً این سمت را در آوریل ۲۰۰۴ عهده دار شد و تا اوت ۲۰۰۵، یعنی وقتی که بدست ببرهای تامیل به قتل رسید، در آن باقی‌ماند. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
سازمان بین‌المللی کار یکی از موسسات تخصصی سازمان ملل متحد است که به امور مربوط به کار و کارگران می‌پردازد. این سازمان در سال ۱۹۱۹ و در نتیجه بحث‌های کنفرانس صلح پاریس تأسیس شد. سازمان بین‌المللی کار در آغاز وابسته به جامعه ملل بود و پس از تأسیس سازمان ملل متحد از سازمان‌های وابسته به آن شد. منشور فعلی سازمان که به بیانیه فیلادلفیا معروف است در سال ۱۹۴۴ تصویب شد. مقر این سازمان در شهر ژنو در کشور سوئیس است. این سازمان هر سال در ماه خرداد کنفرانسی برگزار می‌شود. تاریخچه تأسیس. سازمان بین‌المللی کار در سال
تاریخچه تأسیس. سازمان بین‌المللی کار در سال ۱۹۱۹ پس از پایان جنگ جهانی اول در زمانی که کنفرانس صلح در کاخ ورسای بر پا بود، شکل گرفت. نیاز به پیدایش چنین سازمانی در قرن نوزدهم به وسیله دوتن از صنعتگران ولزی و فرانسوی یعنی رابرت اوون و دانیل لگراند مورد تأکید و پیگیری قرار گرفته بود. پس از آنکه طرح مذکور در خلال همکاری‌های بین‌المللی جهت تدوین قانون کارگران در سال ۱۹۰۱ در باسل مورد توجه قرار گرفت. سازمان ILO با هدف تدوین مقررات و قوانین بین‌المللی در جهت بهینه‌سازی استانداردهای بین‌المللی کار و حصول اطمینان
استانداردهای بین‌المللی کار و حصول اطمینان از به‌کارگیری آن‌ها متولد شد. قانون ILO در بین ماه‌های ژانویه و آوریل ۱۹۱۹ به وسیله کمیسیون کار در کنفرانس بین‌المللی صلح تدوین شد. این کمیسیون ترکیبی بود از نمایندگان ۹ کشور بلژیک، کوبا، چکسلواکی، فرانسه، ایتالیا، ژاپن، لهستان، بریتانیا، و ایالات متحده آمریکا که رهبری کمیسیون را ساموئل گامپرس، رئیس فدراسیون کارگری آمریکا (AFL) بر عهده داشت. نتیجه این نشست بروز سازمان سه جانبه گرایی بود که تنها سازمانی بود که نمایندگان دولت، کارفرمایان و کارگران را در یک نقطه
دولت، کارفرمایان و کارگران را در یک نقطه سامان می‌داد. قانون ILO فصل هشتم معاهده صلح ورسای است. شعار روز ایمنی و بهداشت شغلی. هر ساله ۲۸ آوریل (۸ اردیبهشت) به مناسبت روز جهانی ایمنی و سلامت شغلی شعاری توسط سازمان بین‌المللی کار (ILO) برای توسعه پایدار و الزامات مقاوله نامه های مصوب برای کشورهای عضو، به شرح ذیل اعلام می‌گردد:
پیمان ورسای یکی از مهم‌ترین پیمان‌های صلح تاریخ است که به جنگ جهانی اول بین امپراتوری آلمان و متفقین خاتمه داد. درگیری‌های رزمی با انعقاد آتش‌بس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸، قریب به هشت ماه پیش به اتمام رسیده بود. این پیمان در ۲۸ ژوئن سال ۱۹۱۹ در کاخ ورسای در حومه پاریس به امضای دولت‌های پیروز بریتانیا، ایالات متحده، فرانسه، ایتالیا و ژاپن از یک طرف و امپراتوری آلمان در طرف دیگر رسید. سایر قدرت‌های مرکز پیمان‌های جداگانه‌ای با متفقین امضا کردند. پیمان ورسای از ۱۰ ژانویه ۱۹۲۰ به مرحله اجرا گذاشته شد. یکی از مهم‌ترین و
۱۹۲۰ به مرحله اجرا گذاشته شد. یکی از مهم‌ترین و جنجالی‌ترین مفاد این معاهده، ماده ۲۳۱ بود که مقرر می‌داشت آلمان باید مسئولیت خود و متحدانش بابت ایجاد تمامی آسیب‌ها و خسارات دوران جنگ را بپذیرد (مفاد مشابهی در پیمان‌های جداگانه سایر قدرت‌های مرکز نیز ذکر شده بود). این ماده بعدها به عنوان ماده «گناه جنگ» مشهور شد. با توجه به پیامدهایی که این پیمان داشت می‌توان آن را در زمره تأثیرگذارترین و سرنوشت‌سازترین پیمان‌های تاریخ به حساب آورد. این پیمان، امپراتوری آلمان را خلع سلاح کرد، بخش گسترده‌ای از خاک و تمامی
را خلع سلاح کرد، بخش گسترده‌ای از خاک و تمامی مستعمراتش را از آن گرفت و وادار به پرداخت غرامت به متفقین ساخت. سال ۱۹۲۱، مبلغ کل این غرامت‌ها ۱۳۲ میلیارد مارک طلا ارزیابی شد (در آن زمان ۳۱/۴ میلیارد دلار یا ۶/۶ میلیارد پوند، که تقریباً معادل ۴۴۲ میلیارد دلار آمریکا یا ۲۸۴ میلیارد پوند بریتانیا در سال ۲۰۲۱ است). در زمان امضای پیمان، برخی اقتصاددانان مانند جان مینارد کینز، عضو هیئت اعزامی بریتانیا در کنفرانس صلح پاریس، پیش‌بینی کردند که این معاهده بیش از حد خشن و سختگیرانه و اصطلاحاً یک «صلح کارتاژی» است و
خشن و سختگیرانه و اصطلاحاً یک «صلح کارتاژی» است و مبلغ غرامت آن قدر بالاست که نتیجه معکوس خواهد داشت. این دیدگاه‌ها از آن زمان تا کنون موضوع مباحثه مورخان و اقتصاددانان است. از سوی دیگر، برخی چهره‌های برجسته متفقین مانند فردیناند فوش معتقد بودند که این معاهده بیش از حد به آلمان ارفاق کرده‌است. مذاکرات صلح ورسای که با شرکت ۲۷ کشور از ۱۲ ژانویه تا ۲۸ ژوئن ۱۹۱۹ جریان یافت، از یک طرف شاهد کشمکش بین فاتحان و مغلوبان و از طرف دیگر شاهد نزاع مابین خود فاتحان بود که بیشتر اختلاف آن‌ها ناشی از ایدئالیسم ویلسنی و
که بیشتر اختلاف آن‌ها ناشی از ایدئالیسم ویلسنی و اشتهای فرانسه برای به چنگ آوردن غنائم بیشتر و همچنین خواسته فرانسه مبنی بر تضعیف آلمان از یک طرف و ترس انگلستان از تفوق فرانسه از طرف دیگر بود. نتیجه این اهداف رقیب و بعضاً متضاد میان فاتحان جنگ، مصالحه‌ای بود که هیچ‌کس از آن رضایت نداشت. هدف فرونشاندن و تضعیف همیشگی آلمان نیز برآورده نشد. مشکلات ناشی از این معاهده منجر به انعقاد پیمان لوکارنو شد که روابط بین آلمان و دیگر قدرت‌های اروپایی را بهبود بخشید. نظام پرداخت غرامت‌های جنگ نیز دوباره مورد مذاکره قرار
پرداخت غرامت‌های جنگ نیز دوباره مورد مذاکره قرار گرفت که حاصل آن در قالب «برنامه داز» (Dawes Plan)، «برنامه یانگ» (Young Plan) و تعویق نامشخص پرداخت غرامت در کنفرانس لوزان در ۱۹۳۲ منعکس شد. معاهده ورسای را گاهی علت جنگ جهانی دوم دانسته‌اند. هرچند تأثیر واقعی این معاهده به اندازه‌ای که تصور می‌شد نبود، اما شرایط آن باعث ایجاد بیزاری و نفرت در آلمان و قدرت‌گرفتن حزب نازی شد. پیش‌زمینه. جنگ جهانی اول. ترور آرشیدوک فرانتس فردیناند، ولیعهد امپراتوری اتریش-مجارستان، عموماً به عنوان عامل آغاز جنگ جهانی اول در نظر
عموماً به عنوان عامل آغاز جنگ جهانی اول در نظر گرفته می‌شود. با این حال، خصومت بین دو طرف سابقه طولانی داشت و قدرت‌های درگیر بیش از دو دهه خود را برای جنگی بزرگ آماده می‌کردند و اتحادهای دفاعی چندجانبه بین خود برقرار نموده بودند. پس از شکست دیپلماسی، با اعلان جنگ امپراتوری اتریش-مجارستان در روز ۲۸ ژوئیه سال ۱۹۱۴ به صربستان، قدرت‌های بزرگ اروپایی به سرعت یکی پس از دیگری دست به بسیج عمومی زدند تا در عرض مدت کوتاهی مجموعاً ۱۲ میلیون نفر در دو طرف مقابل یکدیگر صف‌آرایی کنند. برخلاف تصور حصول پیروزی سریع و
صف‌آرایی کنند. برخلاف تصور حصول پیروزی سریع و تعیین‌کننده، این جنگ به یک درگیری طولانی مدت چهار ساله با میزان بی‌سابقه‌ای از تلفات و خرابی بدل گشت. جنگ جهانی اول که به «جنگ بزرگ» شهرت یافت، میلیونها سرباز را به سرعت در نبردهای فرسایشی چند ماهه و بن‌بست رزم سنگرها، مخصوصاً در جبهه غربی، گرفتار کرد. با توجه به این که هیچ‌یک از دو طرف تاب‌آوری این فرسایش و تلفات را نداشتند، تلاش شدیدی برای حصول پیروزی از خود نشان دادند که غالباً با تلفات سنگین ناموفق بود. حدود ۱۳ میلیون نفر، عموماً مردان جوان، در این جنگ
حدود ۱۳ میلیون نفر، عموماً مردان جوان، در این جنگ «وحشتناکِ غیرقابل تصور» جان خود را از دست دادند. عامل آغازگر جنگ. این که چه کسی «گناه» آغاز جنگ جهانی اول را بر عهده داشت یکی از بحث‌برانگیزترین سوالات مطرح گشته در تاریخ نوین است؛ چرا که این مسئله تأثیر بسزایی بر کنفرانس صلح پس از آن داشت. سیدنی فِی، تاریخ‌دان آمریکایی در کتاب خود "ریشه‌های جنگ جهانی" در سال ۱۹۲۸، تمامی قدرت‌های اروپایی را در یک «مسئولیت جمعی»، شریک در این تقصیر می‌داند. فِی معتقد است آلمان تابستان سال ۱۹۱۴ هیچ قصدی برای آغاز یک جنگ فراگیر
تابستان سال ۱۹۱۴ هیچ قصدی برای آغاز یک جنگ فراگیر اروپایی نداشته‌است و این شبکه در هم تنیده اتحادهای دفاعی بود که مهم‌ترین عامل آغازگر جنگ به حساب می‌آید. این نگاه تا میانه سده بیستم به عقیده معیار در این رابطه بدل گشت. با این حال فریتس فیشر، تاریخ‌دان آلمانی به استناد اسناد دولتی و نظامی آلمانی و اتریشیِ بعداً منتشر شده، با انشار کتاب «"چنگ‌زدن به قدرت جهانی"» در سال ۱۹۶۱، آلمان را در راه دستیابی به چیرگی بر اروپا و حتی جهان، محرک اتریش-مجارستان در حمله به صربستان و بدل‌کننده عامدانه و مهندسی‌شده یک
به صربستان و بدل‌کننده عامدانه و مهندسی‌شده یک درگیری محلی در بالکان به یک جنگ فراگیر اروپایی می‌داند. دیوید فرامکین، حقوقدان و تاریخ‌دان آمریکایی نیز در کتاب "آخرین تابستان اروپا: چه کسی جنگ بزرگ را در ۱۹۱۴ آغاز کرد؟"، نظرات مشابهی ابراز می‌کند. به هر صورت، در ارتباط با این پرسش که چرا آلمان به دنبال یک جنگ فراگیر بود اغلب صاحب‌نظران با رد استدلال فیشر، عمل آلمان را نه از سر بلند پروازی بلکه به جهت نگرانی آن از تهدید بزرگی که همسایه‌های آن، به خصوص روسیه، متوجه این کشور ساخته بودند، می‌دانند. بر این مبنا
متوجه این کشور ساخته بودند، می‌دانند. بر این مبنا جنگ بین آلمان و روسیه غیرقابل اجتناب تصور می‌شود و آلمان می‌پنداشت، با توجه به قدرت رو به افزایش دشمنانش، مشخصا روسیه و فرانسه، بهتر است این تقابل هر چه زودتر اتفاق بیفتد. آتش‌بس. نبرد دوم مارن در ماه ژوئیه سال ۱۹۱۸ نقطه بازگشت جنگ به حساب می‌آمد. پس از این نبرد آلمانی‌ها دیگر قادر به حصول هیچ پیروزی نشدند. از ماه اوت رهبران نظامی آلمان به این نتیجه رسیدند که فروپاشی امپراتوری‌های متحد اتریش-مجارستان و عثمانی، ورود ایالات متحده به جنگ، برتری تسلیحاتی متفقین
ورود ایالات متحده به جنگ، برتری تسلیحاتی متفقین و آشفتگی‌های داخل آلمان خروج پیروزمندانه از جنگ را برای آن‌ها بسیار غیر محتمل کرده‌است. در این میان نافرمانی نظامیان و سربازان کار را برای امپراتوری آلمان دشوارتر ساخت. از ماه اکتبر فرماندهان ارشد نظامی شروع به تحت فشار قرار دادن دولت جهت دستیابی به صلح تقریباً با هر شرایطی که متفقین ارائه کنند، کردند. در این حال، ایالات متحده با نیروهایی تازه‌نفس و قدرت رو به فزونی، میل بر ادامه مبارزه و کشاندن جنگ به داخل خاک آلمان داشت و به دنبال وادار کردن آلمان به تسلیم
آلمان داشت و به دنبال وادار کردن آلمان به تسلیم بی‌قیدوشرط بود. با این وجود، بریتانیا و فرانسه با فرسودگی حاصل از چهار سال جنگ طولانی و خون‌بار، خواهان پایان سریع‌تر درگیری‌ها در زمانی که تحولات میدان‌های نبرد هنوز به نفع متفقین بود و سپس تنظیم پیمان صلحی بودند که جنگ را به نفع متفقین به پایان برساند. از طرفی، بنا بر تصور آن‌ها اگر جنگ برای یک یا دو سال دیگر ادامه میافت پیمان صلح هر چه بیشتر مطابق خواست آمریکایی‌ها می‌شد؛ درحالی‌که این فرانسه و بریتانیا بودند که می‌بایست پس از جنگ در کنار آلمان می‌زیستند.
که می‌بایست پس از جنگ در کنار آلمان می‌زیستند. از این رو، این دو کشور امیدوار بودند از طریق پیمان صلح امکان آغاز جنگ دیگری در زمین و دریا توسط آلمان را از بین ببرند. فرماندهی عالی متفقین در تلاش بود خط تمایز پر رنگی بین «آتش‌بس» و «پیمان صلح نهایی» بکشد؛ اولی مربوط به سربازان و دومین مختص سیاست‌مداران تلقی می‌گردید. آن‌ها آتش‌بسی می‌خواستند که با گرفتن امکان از سرگیری مخاصمات توسط آلمان، یک پیروزی پایا در میدان نبرد را تضمین کند. ارتش فرانسه به دولت این کشور پیشنهاد کرد آتش‌بس را تنها در صورت عقب‌نشینی
کشور پیشنهاد کرد آتش‌بس را تنها در صورت عقب‌نشینی نیروهای آلمانی از تمامی اراضی که از سال ۱۸۷۰ تصرف نموده‌اند (از جمله آلزاس و لورن و با بر جای گذاشتن همه تجهیزات و تسلیحات آن‌ها) بپذیرد. با توسل به استدلال خود نظامیان در اختصاص چنین تصمیماتی به سیاست‌مداران، رؤسای دولت‌های متفقین تصمیم‌گیری در این مورد را مربوط به خود دانستند. بدین ترتیب در این زمینه مشورت زیادی از نظامیان گرفته نشد و این مشورت‌ها صرفاً به امور نظامی محدود گردید. کشورهای شرکت‌کننده و اهدافشان. چون شرکت تمام کشورها در تصمیم‌گیری میسر نبود،
چون شرکت تمام کشورها در تصمیم‌گیری میسر نبود، روز ۱۲ ژانویه کنفرانسی مرکب از ده عضو تشکیل گردید و چون کارهای محوله زیاد بود کمیسیون‌های متعددی (۵۲ کمیسیون) که هر یک بررسی یک موضوع را به عهده داشتند به وجود آمد. از ماه مارس تصمیمات نهائی خارج از شورای ده نفره به وسیله چهار نفر رؤسای نمایندگی‌های رسمی قدرت‌های بزرگ یعنی ژرژ کلمانسو، نخست‌وزیر فرانسه، دیوید لوید جرج، نخست‌وزیر بریتانیا، توماس وودرو ویلسون، رئیس‌جمهور ایالات متحده و اورلاندو، نخست‌وزیر ایتالیا اتخاذ گردید و با نمایندگی امپراتوری ژاپن فقط در
اتخاذ گردید و با نمایندگی امپراتوری ژاپن فقط در مورد مسائل خاور دور مشورت شد. هر یک از کشورهای شرکت‌کننده با ادعاها و برنامه‌های متفاوتی وارد کنفرانس شدند و تنها ایالات متحده که زمینه آینده منافع خود را می‌چید ادعای تصرف هیچ سرزمینی را نداشت و با ادعاهای توسعه طلبانه فاتحین نیز مخالفت می‌کرد. ویلسون خواهان اجرای اعلامیه خود و ایجاد نظمی براساس قدرت جامعه ملل بود. بریتانیا که خواهان فروپاشی نیروی دریایی آلمان بود و به مقصود خود رسیده و راضی به نظر می‌رسید و در ادامه به دنبال اهداف اقتصادی قصد تسلط بر
و در ادامه به دنبال اهداف اقتصادی قصد تسلط بر بازارهای آلمان را داشت و می‌کوشید تا از فشارهای فرانسه بر آلمان که زوال همگانی این کشور را به دنبال داشت بکاهد؛ از طرف دیگر چون از خطر بلشویسم و تفوق فرانسه بر قاره اروپا نگران بود، تا حدی با سیاست ایالات متحده همگام شده و جلو فرانسه می‌ایستاد. فرانسه که پیش از همه از جنگ لطمه دیده بود، قبل از همه چیز به فکر تحکیم امنیت خود و گرفتن تضمینی در مقابل خطر احتمالی آلمان بود و از طرف دیگر بر احیا اوضاع اقتصادی خود و همچنین تضعیف اقتصادی آلمان و گرفتن غرامت هر چه
و همچنین تضعیف اقتصادی آلمان و گرفتن غرامت هر چه بیشتر از آلمان اصرار داشت. ایتالیا بر عکس به علت نقش اندکی که در پیروزی داشت زیاد به بازی گرفته نمی‌شد. با این وجود از نظر ادعاهای ارضی تا حدی به مقصود خود رسید ولی پیوسته خواهان اجرای مفاد پیمان لندن (۱۹۱۵) بود. بندهای پیمان. مفاد این پیمان در ۴۴۰ ماده و ۱۵ بخش تنظیم شد. قسمت اعظم پیمان مربوط به جدا کردن بخش‌هایی از سرزمین آلمان بود. آلزاس و لرن به فرانسه داده شد. ناحیه اوپن – مالمدی به بلژیک و «پزناتی» به لهستان داده شده که از طریق کریدور لهستان به دریا
لهستان داده شده که از طریق کریدور لهستان به دریا راه می‌یافت. شهر دانتسیش زیر نظر جامعه ملل قرار گرفت و اجرای سیاست خارجی و گمرکی آن به لهستان واگذار شد. تعیین سرنوشت شلسویگ-هولشتاین و سلیزیای علیا موکول به برگزاری همه‌پرسی شد و عاقبت نیز طبق همه‌پرسی که در سال ۱۹۲۱ به عمل آمد شلسویگ به دانمارک و سلیزیا که ۶۰ درصد مردم به الحاق به آلمان و ۴۰ درصد به الحاق به لهستان رأی دادند طبق تصمیم جامعه ملل یک سوم آن به لهستان و بقیه به آلمان منضم گردید. بندر ممل و کرانه‌های آن به لیتوانی، هولشتین به چکسلواکی واگذار
آن به لیتوانی، هولشتین به چکسلواکی واگذار شد. اتحاد آلمان با اتریش منع گردید. زارلاند تحت اداره جامعه ملل درآمد و راینلند غیرنظامی گردید. علاوه بر این آلمان تمامی مستعمرات خود را از دست داد. کامرون و قسمتی از توگو به فرانسه و آفریقای شمالی و جنوب غربی به بریتانیا و جزایر پاسفیک (اقیانوس آرام) به امپراتوری ژاپن واگذار گردید تا زیر قیمومیت آن‌ها اداره شوند. براساس ماده ۲۲ منشور جامعه ملل قرار شد که اداره این مستعمرات از طرق جامعه ملل به بعضی از قدرت‌های صاحب تجربه سپرده شود تا ضمن اداره، مقدمات استقلال آن‌ها
سپرده شود تا ضمن اداره، مقدمات استقلال آن‌ها را نیز فراهم نمایند. برخی بندهای پیمان صلح ورسای: به موجب این پیمان آلمان ۵۵ درصد از منابع سنگ آهن، ۴۵ درصد از منابع زغال‌سنگ، ۷۵ درصد از منابع روی و ۵۷ درصد از منابع سرب خود را از دست داد. انتقادات و رویکرد تاریخ‌دانان. تاریخ‌دانان به جهت بسیاری از نارسایی‌های دیپلماتیک و اخلاقی در مذاکرات صلح پاریس مخصوصاً در پیمان ورسای، عموماً نظر مساعد و همواری نسبت به عوامل تعیین‌گر متفقین در این زمینه ندارند. به نوشته بورکهارت هس، حقوقدان آلمانی: «رایجترین دیدگاه دربارهٔ
هس، حقوقدان آلمانی: «رایجترین دیدگاه دربارهٔ پیمان ورسای این است که هر کاری کرد جز این که صلح به ارمغان آورد.» او در ارتباط با تأثیر این پیمان بر تحولات دنیای پس از آن می‌گوید: «ما بازیگرانی هستیم که توسط کسانی که پیمان‌های ورسای را نوشتند، اجرا کردند و تعبیر نمودند، خلق شده‌ایم؛ ورسای ممکن است مشکلات ما را حل نکرده باشد اما به شکل قاطعی در حال شکل‌دادن به مشارکت ما در آن‌ها است.» دیوید آلدرمن، مؤلف آمریکایی، پیمان ورسای را برهم‌زننده توازن سده بیستم و دوران پس از آن می‌داند. او این پیمان را شکستی برای
پس از آن می‌داند. او این پیمان را شکستی برای جامعه بشری معرفی می‌کند که بذر آن سال‌های دور کاشته شده اما نتایج آن بعداً سر باز کرده و تا امروز به «بسیاری از فاجعه‌بارترین حوادث»، از جمله جنگ جهانی دوم و حاکمیت دیکتاتوری کمونیستی بر نیمی از اروپا، انجامیده‌است. آلدرمن خط‌هایی که متفقین در پیمان‌هایی همچون پیمان ورسای بین ملت‌ها رسم کردند، مردمانی را که درون این «مرزهای مصنوعی» قرار دادند، نیروهای عظیم نژادی، دینی و ملی که آزاد نمودند و نظام اقتصادی که آن‌ها بدین شکل به پا کردند را موجب بسیاری از معضلاتی که