payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مجلهٔ تندیس دوهفته‌نامهٔ هنرهای تجسمی است که از ۱۰ دی‌ماه ۱۳۸۱ به صاحب‌امتیازی، مدیرمسئولی و سردبیری "محمدحسن حامدی" منتشر می‌شود. این نشریه به موضوعات روز هنرهای تجسمی ایران و جهان می‌پردازد. از میان رشته‌های گوناگونِ هنرهای تجسمی، تندیس بیش از همه به نقاشی و پس از آن به گرافیک، مجسمه‌سازی، عکاسی، هنر مدرن، طراحی و کاریکاتور پرداخته‌است. این نشریه همچنین هنرمندان ایرانی و جهانی بسیاری را نیز در شماره‌های مختلف خود معرفی کرده‌است. تأسیس. نشریه اطلاع‌رسانی، خبری، تحلیلی، پژوهشی و آموزشی، تخصصی هنرهای تجسمی
خبری، تحلیلی، پژوهشی و آموزشی، تخصصی هنرهای تجسمی تندیس در ۱۵ مهرماه ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۹۴۸۰/۱۲۴ موفق به اخذ مجوز انتشار از سوی معاونت مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی شد و به صاحب‌امتیازی و مدیر مسئولی محمد حسن حامدی پس از چندین ماه پی‌گیری در خصوص امور گرافیکی و تشکیل هیئت تحریریه، اولین پیش‌مارهٔ خود را به صورت سراسری در دهم دی‌ماه همان سال منتشر کرد. هیئت تحریریهٔ این نشریه را جمعی از استادان دانشگاه‌ها، کارشناسان و هنرمندان فعال در عرصهٔ هنرهای تجسمی تشکیل داده‌اند. زمینهٔ فعالیت. نقاشی، گرافیک،
تشکیل داده‌اند. زمینهٔ فعالیت. نقاشی، گرافیک، مجسمه‌سازی، طراحی، هنرهای مدرن، کاریکاتور، هنرهای کاربردی، خبر، نقد و تحلیل آثار هنری از جمله محورهای این نشریه فرهنگی و هنری به‌شمار می‌آید. تندیس به‌عنوان اولین دوهفته‌نامهٔ هنرهای تجسمی ایران توانسته‌است، در طی چند سال فعالیت، به یکی از پایگاه‌های معتبر فرهنگی و هنری تبدیل شود. توقف انتشار. از ابتدای سال ۱۳۹۷ با شروع بحران‌های اقتصادی که گریبانگیر تمام نشریات ایران شد، محمدحسن حامدی مدیر مجله تندیس خبر از تعطیلی و توقف انتشار مجله داد. وی در گفتگویی با
تعطیلی و توقف انتشار مجله داد. وی در گفتگویی با خبرگزاری ایلنا گفت: «به علت مشکلات مالی، شماره ۳۷۰، آخرین شماره‌ای بود که شب عید منتشر شد. در سال ۹۷ هنوز چیزی منتشر نشده‌است. صرفاً امیدواریم که حامی‌ای پیدا شود و امکانی فراهم شود تا دوباره مجله انتشار یابد. در ماه‌های آینده اگر دستی از غیب برآید شاید دوباره توانستیم مجله را انتشار دهیم.» انتشار مجدد. در تاریخ ۲۸ مرداد ۱۳۹۷ توسط محمدحسن حامدی سردبیر مجله اعلام شد که شمارهٔ جدید مجله از نیمهٔ دوم شهریور با تغییر قطع و گرافیک مجدداً منتشر خواهد شد. همکاران.
قطع و گرافیک مجدداً منتشر خواهد شد. همکاران. از آغاز انتشار تندیس تا پایان سال ۱۳۹۲ عباس اکبری معاون سردبیر بود. پس از وی سید امیر سقراطی به مدت یکسال (۱۳۹۳) به عنوان معاون سردبیر مشغول فعالیت شد. از نیمه دوم سال ۱۳۹۳ آرش تنهایی به دبیری تحریریه تندیس انتخاب و تا پایان سال مشغول به فعالیت شد. با آغاز سال ۱۳۹۴ سیدامیر سقراطی مجدد مسولیت دبیری تحریریه تندیس را بر عهده گرفت که این همکاری تا شماره ۳۵۰ در خرداد ۱۳۹۶ ادامه داشت. آخرین دوره سردبیری نشریه تندیس به عهده مهرنوش علی‌مددی بود که از شهریور ۱۳۹۸ تا
به عهده مهرنوش علی‌مددی بود که از شهریور ۱۳۹۸ تا اسفند همان سال ادامه پیدا کرد. از سال ۱۳۹۹ انتشار نشریه تندیس به طور کامل متوقف گردید. وبگاه تندیس. وبگاه این نشریه به موضوعات روز هنرهای تجسمی ایران و جهان می‌پردازد. وبگاه تندیس در تاریخ مهرماه ۱۳۹۰ با مدیریت گروه آوام راه‌اندازی شد. وبگاه جدید از آبان‌ماه ۱۳۹۳ با رویکردی نو در قالب اطلاع‌رسانی در حوزهٔ هنرهای تجسمی آغاز به کار کرده‌است. وبگاه قدیمی از تیرماه ۱۳۹۶ به‌طور کامل از صفحهٔ وب برداشته شد. پیوند به بیرون. وبگاه قدیمی نشریه تندیس وبگاه جدید نشریه
بیرون. وبگاه قدیمی نشریه تندیس وبگاه جدید نشریه تندیس
جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم مستند آمستردام یا ایدفا (هلندی: International Documentary Filmfestival Amsterdam یا IDFA) یک جشنواره فیلم مستند است که به صورت سالانه در آمستردام پایتخت هلند برگزار می‌شود. این جشنواره یکی از معتبرترین جشنواره‌های فیلم مستند در جهان است. این جشنواره معتبر جهانی که مورد تایید آکادمی اسکار می ، شامل بخش های مختلفی همچون بخش های رقابتی فیلم های کوتاه ، نیمه بلند ، بلند ، کودک نوجوان (kids and Docs) و اولین حضور ها ( First appearance ) ، ایدفا آکادمی ، بازار (docs for sale ) ، فروم و...
ایدفا آکادمی ، بازار (docs for sale ) ، فروم و... می‌باشد.
علیخان صمدوف(آذربایجانی: Əlixan Səmədov) نوازنده بالابان اهل جمهوری آذربایجان است. او در سال ۱۹۶۴ در جمهوری آذربایجان در خانواده‌ای اهل موسیقی به دنیا آمد. سالهای ۱۹۷۱-۷۹ را به آموزش ابتدایی و متوسطه گذراند و تا سال ۱۹۸۲ در مدارس موسیقی تحصیل کرد. وی در سال ۱۹۸۶ وارد دانشگاه آموزش و پرورش آذربایجان (شوروی سابق) در رشته موسیقی شد. او در سال ۱۹۹۰ فارغ‌التحصیل گردید. ساز اصلی او بالابان بود ولی در نواختن بسیاری از سازهای بادی مانند زورنا، ابوآ، ساکسوفون، و کلارینت مهارت دارد. او شطرنج‌باز قابلی نیز هست و به
مهارت دارد. او شطرنج‌باز قابلی نیز هست و به تدریس شطرنج می‌پردازد. موسسه فرهنگی هنری آوای بارید دو اثر سرزمین آتش و همه چیز برای تو را در ایران منتشر کرده‌است.
قرن پانزدهم پیش از میلاد، قرنی بود که از ۱۵۰۰ پیش از میلاد تا ۱۴۰۱ پیش از میلاد ادامه یافت.
حَتشـِپسوت (Hatshepsut به معنای "سرآمد بانوان آزاده") پنجمین فرعون از دودمان هجدهم پادشاهی مصر باستان بود که برای ۲۲ سال مقام فرعون مصر را برعهده داشت و آن سرزمین را به یک کشور مقتدر تبدیل کرد. دوره حکومت حتشپسوت اوج قدرت و شکوفایی مصر در هر زمان دیگری بود که بیشتر به عنوان عصر طلایی تاریخ مصر نیز شناخته می‌شود. نقش و تأثیر حتشپسوت در مصر باستان به حدی است که گاه جایگاه او را همسنگ با سرقویتی بیگی در امپراتوری مغول می‌دانند. حتشپسوت میان سال ۱۴۸۱ تا ۱۴۷۹ و به عنوان قدرت پشت تخت به‌جای شوهرش تحوتموس دوم بر
به عنوان قدرت پشت تخت به‌جای شوهرش تحوتموس دوم بر مصر فرمان راند، و میان سال‌های ۱۴۷۹-۱۴۵۸ (پیش از میلاد) بر سر کار حکومت به صورت رسمی و مطلق بود و گمان می‌رود که هفت سال از این تاریخ را در کنار و همراه با پسرخوانده‌اش تحوتموس سوم به فرمانروایی می‌پرداخته است. بر پایهٔ دانسته‌ها او پس از ملکه سوبک‌نفرو از دودمان دوازدهم دومین زنی است که ملکه هر دوبخش هم مصر پایین و هم بالا می‌بود. «حتشپسوت» در واقع تنها زنی بود که در مصر باستان به تنهایی نقش ملکه و پادشاه را بازی می‌کرد و نزدیک به ۳۵۰۰ سال پیش، چندین سال
را بازی می‌کرد و نزدیک به ۳۵۰۰ سال پیش، چندین سال به حکمرانی در این منطقه پرداخت و یکی از قدرتمندترین و بزرگ‌ترین فرعون‌های تاریخ مصر بود. در کتاب فراعنه مصر آمده است: «حتشپسوت» در زمان حکومت یک دامن مردانه کوتاه به تن داشت که دم شیری از آن آویزان بود و حتی یک ریش مصنوعی طلایی هم گذاشته بود. هنگام بالا رفتن از تخت، او خود را شاه نامید و نخستین فرعون زنی شد که تا به حال به شکل رسمی بر مصر حکومت می‌کرد و به فرمانروایی یگانه همه دره بزرگ نیل و همه مصریان رسید. کاتبانی که درست نمی‌دانستند او را چه خطاب کنند
کاتبانی که درست نمی‌دانستند او را چه خطاب کنند معمولاً حتشپسوت را «خانم اعلی‌حضرت» می‌خواندند. طی دوره بیست و یک ساله حکومت، او توجهش را بیش از جنگ و نبرد به بازرگانی معطوف کرد. حتشپسوت بخشی از ثروتش را برای شروع یک برنامه ساختمانی مصرف کرد. یکی از زیباترین معماری‌هایی که حتشپسوت هزینه آن را تأمین می‌کرد، معبد سوگواری‌اش بود که از سنگ آهک سفید بنا شده بود و «دیر البحری» نامیده می‌شد و بین رود نیل تا غرب تبس قرار داشت. آرامگاه حتشپسوت نه یک قسمت از این بنا بود و نه به شکل فراعنه قدیمی‌تر به شکل هرم. بلکه
بود و نه به شکل فراعنه قدیمی‌تر به شکل هرم. بلکه بدن او همانند سایر فراعنه جدید در «دره پادشاهان» در دره‌ای بیابانی در غرب معبدش به خاک سپرده شد. در آن جا، کارگران درون تخته‌سنگ‌های خارا، تونل‌هایی را می‌کندند تا محلی مخفی برای پنهان کردن پیکر فراعنه از دست سارقان آرامگاه به وجود بیاید. فعالیت‌های حتشپسوت مصر را مقتدرتر و شکوهمندتر کرد. پدر یکی از درباریان قدیمی او به نام ایننی، حکومت او را چنین توصیف کرده است: حتشپسوت موضوعات دو سرزمین (مصر) را براساس اندیشه‌هایش حل و فصل می‌کرد. مصر در برابر او که یکی از
حل و فصل می‌کرد. مصر در برابر او که یکی از نوادگان بلندپایه خدا و پیامبر بود، به حالت تسلیم کار می‌کرد… خانم حاکم که برنامه‌هایش عالی بود، هنگام سخن گفتن هر دو منطقه (مصر علیا و مصر سفلی) را خشنود می‌کرد. رسیدن به قدرت. رسیدن به مقام فرعون در مصر باستان دو پیش نیاز داشت. مرد بودن و خون پادشاهی داشتن. تنها پسران فرعون این شرایط را داشتند. البته معمولاً پسر ارشد همسر نخست فرعون مقام جانشینی را به دست می‌آورد. حتشپسوت گرچه فرزند فرعون و بانوی اعظم او بود و خون پادشاهی داشت، ولی پسر نبود. همین امر کافی بود که
پادشاهی داشت، ولی پسر نبود. همین امر کافی بود که او را حداکثر تا مقام همسر اصلی و اعظم فرعون بالا ببرد و بتواند حکومت را شدیداً تحت تأثیر خود قرار دهد حتشپسوت جدا از همسر اعظم فرعون، همسر اصلی خدای مصر باستان آمون نیز بود. مقامی که حتشپسوت با ازدواج با برادر ناتنی خود تحوتموس دوم و پادشاهی وی به دست آورد. آغاز پادشاهی حتشپسوت به عنوان جانشین به سال ۱۴۷۹ قبل از میلاد برمیگردد. زمانی که همسرش تحوتموس دوم که فرعونی بیمار بود، فوت کرد. پس از فوت تحوتموس دوم تنها پسرش تحوتموس سوم که مادری غیر سلطنتی داشت خردسال
پسرش تحوتموس سوم که مادری غیر سلطنتی داشت خردسال بود. طبق رسوم مصر در اینگونه مواقع مادر ولیعهد یا یکی از همسران تراز اول فرعون که در زمان همسرش قدرت بسیار داشت به عنوان نایب السلطنه انتخاب می‌شد. به همین دلیل حتشپسوت جانشین شد تا زمانی که فرزندخوانده‌اش به بزرگسالی برسد. دوره جانشینی حتشپسوت ۷ سال طول کشید. در همین مدت بود که حتشپسوت رؤیای فرعون شدن را در سر پرورانید و مقدمات آن را فراهم کرد. او برای رسیدن به این هدف، ۲ چیز لازم داشت: حمایت نیروهای سیاسی، مذهبی و نظامی، و تاییدیه آمون، خدای مصر مبنی بر
مذهبی و نظامی، و تاییدیه آمون، خدای مصر مبنی بر شایستگی وی برای پادشاهی. به همین منظور رابطه بسیار خوبی با سیاستمداران بانفوذ و اشراف ثروتمند مصر برقرار کرد و موفق شد نظر تمام کاهنان مصری را نیز جلب کند. حتشپسوت به دلیل موقعیت گسترده سیاسی، مذهبی و نظامی، خود این امکان را داشت که در بالاترین مراسم مذهبی شرکت کند. در همین رفت‌وآمدهای مذهبی با کاهنان اعظم بود که توانست اعتماد آنها را جلب کرده و پشتیبانی آنان را برای رسیدن به مقام فرعون به دست آورد. از طرفی کتیبه‌های به‌دست آمده از این دوران تصاویری متعددی از
به‌دست آمده از این دوران تصاویری متعددی از آمون را نشان می‌دهند که به نوعی حتشپسوت را فرزند آمون و تنها حاکم مصر عنوان می‌کند. در یکی از این کتیبه‌ها، تصویر آمون کشیده شده است که به اتاق خواب مادر حتشپسوت رفته و فرزند او، حتشپسوت را به او می‌دهد تا در آینده حاکم مصر علیا و سفلا شود. این ادعای حتشپسوت که از طریق انواع نوشته‌ها، تصاویر و کتیبه‌ها تأیید شده است، به او قدرتی خدایی می‌داد که هیچ‌کس را یارای رویارویی با وی نبود. فرزند آمون بودن از یک سو و یاری و حمایت سران مذهبی و سیاسی را داشتن از سوی دیگر به
حمایت سران مذهبی و سیاسی را داشتن از سوی دیگر به وی کمک کرد تا تخت سلطنت را به‌دست بیاورد. مرگ، خاکسپاری و مومیایی. حتشپسوت در بیست و دومین سال سلطنت خود در حالی که ۵۰ سال بیشتر نداشت و مطابق معیارهای امروزی میان سال بود، فوت کرد. روز فوت حتشپسوت که همزمان با آغاز سلطنت فرعون بعدی یعنی توتمس سوم است، در تاریخ شانزدهم ژانویه سال ۱۴۵۸ قبل از میلاد ثبت شده است. تا به امروز هیچ اطلاعات ثبت شده‌ای دربارهٔ علت مرگ حتشپسوت به‌دست نیامده است؛ ولی با کشف مومیایی حتشپسوت، علت مرگ وی سرطان استخوان تشخیص داده شد که
علت مرگ وی سرطان استخوان تشخیص داده شد که تمام ارگان‌های بدنش را درگیر کرده بود. بر اساس اطلاعاتی که از مومیایی وی به‌دست آمد، حتشپسوت از بیماری دیابت و مشکلات عدیده دندان نیز رنج می‌برد. حتشپسوت زمانی که همسر اعظم فرعون تحوتموس دوم بود، یک آرامگاه برای خود ساخت که البته عظمت آن برای یک فرعون مناسب نبود. به همین دلیل زمانی که به سلطنت رسید ساخت آرامگاه دیگری را آغاز کرد. به همین دلیل اتاق KV20 در دره پادشاهان (king’s valley) که متعلق به تحوتموس یکم، پدر حتشپسوت بود، گسترش پیدا کرد و اتاق‌های جدید به آن
حتشپسوت بود، گسترش پیدا کرد و اتاق‌های جدید به آن اضافه شد. وی همچنین اقدامات گسترده‌ای برای گسترش مقبره پدر خود کرد. جسد مومیایی حتشپسوت پس از مرگش وارد همین اتاق شد و در کنار پدرش دفن شد. در زمان سلطنت تحوتموس سوم مومیایی تحوتموس یکم از KV20 خارج شد و به مقبره جدیدی به نام KV38 انتقال داده شد. احتمالاً در همین زمان جسد مومیایی حتشپسوت هم از KV20 به مقبره پرستارش سیتره در KV60 منتقل شده است. این احتمال هم وجود دارد که جسد حتشپسوت در زمان سلطنت آمنهوتپ دوم، پسر تحوتموس سوم به مقبره سیتره آورده شده باشد.
پسر تحوتموس سوم به مقبره سیتره آورده شده باشد. آمنهوتپ دوم که پسر یکی از همسران درجه دوم تحوتموس سوم بود، موقعیت خود را به عنوان فرعون متزلزل می‌دید و قوی کردن پایه‌های حکومت انگیزه اصلی او برای این اقدام در نظر گرفته شده است. علاوه بر وسایلی که در اتاق KV20 یافت شده که متعلق به حتشپسوت است، وسایل و مبلمان دیگری هم در جای دیگر پیدا شده است که نام حتشپسوت بر روی آن قرار دارد. از آن جمله است یک تخت سلطنتی با نشان سر شیر، یک بازی سنت (senet) و یک انگشتر که نام او را در خود جای داده است. در انبار سلطنتی هم یک
او را در خود جای داده است. در انبار سلطنتی هم یک جام عاجی قرار دارد که نام حتشپسوت بر روی آن حک شده است و کبد مومیایی شده حتشپسوت به همراه یک دندان وی درون آن قرار دارد. در سال ۱۹۰۳ هاوارد کارتر، باستان‌شناس انگلیسی مقبره KV60 را کشف کرد. در درون این مقبره جسد مومیایی شده دو زن قرار داشت که نام یکی از آن سیتره، پرستار حتشپسوت بود و هویت دیگری مشخص نشده بود. بالاخره در بهار سال ۲۰۰۷ جسد نامشخص از درون مقبره اش بیرون آورده شد و برای انجام آزمایش به موزه قاهره منتقل شد. این جسد مومیایی یک دندان نداشت و جای
منتقل شد. این جسد مومیایی یک دندان نداشت و جای خالی دندان وی به خوبی با دندان پیدا شده حتشپسوت مطابقت داشت. کشف جسد مومیایی حتشپسوت از کشف‌های بزرگ تاریخ مصرشناسی است. در میان اموال کشف شده از حتشپسوت یک لوسیون پوستی بسیار سمی پیدا شده است که حتشپسوت از آن برای مداوای بیماری پوستیش استفاده می‌کرده است. از آنجا که مواد سمی زیادی در لوسیون یافت شده، احتمال دارد که استفاده مدام از آن منجر به بیماری سرطان استخوان وی شده باشد. معبد حتشپسوت. Mortuary Temple of Hatshepsut، که به نام دِجسر دِجسِرو (Djeser-Djeseru:
که به نام دِجسر دِجسِرو (Djeser-Djeseru: «مقدّس‌ترین مقدّسان» شناخته می‌شود،یکی از برجسته‌ترین آثار دوره پادشاهی جدید مصر به شمار می‌آید (اواسط هجدهمین دودمان، حدود ۱۴۷۹-۱۴۵۸ پیش از میلاد). نه تنها به عنوان مکانی برای عبادت خدایان،بلکه به عنوان نمادی از قدرت، اقتدار و نبوغ معماری *ملکه حتشپسوت*، یکی از معدود فراعنه زن مصر، ساخته شد.این معبد بر دامنه صخره‌های دیرال‌بحری، در ساحل غرب رود نیل، در نواحی تبس واقع شده است ونشان‌دهنده هماهنگی بی‌نظیر بین طبیعت و معماری است. . کار طراحی و ساخت آن به معمار بزرگ
و معماری است. . کار طراحی و ساخت آن به معمار بزرگ دربار حتشپسوت یعنی سِنِنموت نسبت داده می‌شود. معماری داخلی آن ترکیبی است از فضاهای مقدس، تالارهای ستون‌دار، ایوان‌ها، پستوها و راهروهایی که هم برای مراسم مذهبی و هم برای نمایش قدرت سیاسی و مشروعیت پادشاهی طراحی گردیده‌اند. تاریخچه و هدف از ساخت. حتشپسوت پس از مرگ همسرش، تحوتموس دوم، به عنوان نایب‌السلطنه تحوتموس سوم (پسرخوانده و برادر ناتنی‌اش) بر تخت نشست، اما به زودی خود را فرعون خواند و برای بیش از دو دهه بر مصر حکمرانی کرد. او برای تحکیم قدرت و مشروعیت
بر مصر حکمرانی کرد. او برای تحکیم قدرت و مشروعیت الهی خود،دستور ساخت معبدی عظیم و بی‌سابقه را داد. این معبد که توسط سِنِنموت*، معمار ارشد و مشاور مورد اعتماد ملکه طراحی شد، هم به عنوان معبدی برای پرستش *آمون-ر (خدای خورشید) و هم به عنوان مقبره‌ای برای خود ملکه و پدرش، تحوتموس اول، در نظر گرفته شده بود. علاوه بر این، این بنا مکان اصلی برای برگزاری مراسم و جشن‌های مهم، ازجمله جشن اپت بود. معماری. طراحی معماری معبد حتشپسوت، شکوه و عظمت چشمگیری را نشان می‌دهد که بیننده رامجذوب و مبهوت می‌سازد. در دیگر
می‌دهد که بیننده رامجذوب و مبهوت می‌سازد. در دیگر فرهنگ‌ها، ابعاد خیره‌کننده، مسیر محوری دسترسی، تقارن، فضاهای وسیع و تکرار بی‌پایان عناصر یکسان، از ویژگی‌های سبک توتالیتر یا دیکتاتورمآبانه هستند. اگرچه این شباهت‌های صورتی، معبد حتشپسوت را نیز شکل می‌دهند، اما ارزش‌های بنیادین آن متفاوت است؛ زیرا نسخه فرعون‌گونه، نمایانگر باورهای کهن و تکامل‌یافتهٔ طبیعی یک جامعهٔ سالم است. همچنین این نظریه مطرح شده که عناصر مسلط معماری معبد حتشپسوت—یعنی قرارگیری بر روی تراس‌هایی که با رمپ به هم متصل شده‌اند و نماهای عریض
که با رمپ به هم متصل شده‌اند و نماهای عریض ستون‌دار—ممکن است نشان‌دهندهٔ سبکی از مصر علیا یا حتی خاص منطقهٔ تبس باشد که با سنت ممفیسی تفاوت دارد. این فرضیه قابل قبول به نظر می‌رسد. با این حال، باید پذیرفت که اطلاعات چندانی درباره طراحی معابد دودمان هجدهم در مصر میانه یا سفلی در دست نیست،بنابراین نمی‌توان گفت که آنها چقدر با معماری تبسی تفاوت داشته‌اند. معبد حتشپسوت، الهام‌بخش طراحی دو بنای مرتبط و مشابه دیگر بود: «هنکت-آنخ» (Henketankh) که برای آیین تحوتموس سوم در شمال رامسیوم ساخته شد، و «جسر- آخت»
سوم در شمال رامسیوم ساخته شد، و «جسر- آخت» (Djeser Akhet) متعلق به تحوتموس سوم که در ارتفاعی بسیار بالاتر از معبد حتشپسوت واقع شده است. معماری داخلی و چیدمان فضاها. معبد دارای سه تراس اصلی است که با استفاده از رمپ‌هایی نسبتا گسترده از پایین به بالا به هم متصل می‌شوند. تراس‌ها ایوان‌ها و سرسراهای ستون‌دار دارنددارنددر تراس فوقانی، فضاهای داخلی اصلی شامل «کاپلۀ حتشپسوت» و معبد یا پناهگاه مقدّس برای خدای آمون-را است. این بخش‌ها دارای دیوارهای ضخیم سنگی و فضاهای کوچک ‌تری برای نیایش‌اندنیایش اند • تالارها و
کوچک ‌تری برای نیایش‌اندنیایش اند • تالارها و راهروها با ستون‌ها و پلسترها تزئین شده‌اند؛ ستون‌ها غالباً با نقوش Hathoric ساخته شده‌اند. • پناهگاه آمون-را در انتهای محور اصلی در دل صخره کنده شده است. تزئینات و نقش نمادین. • دیوارهای معبد با رِلیف‌های مذهبی و تاریخی تزئین شده‌اند که شامل تولد الهی حتشپسوت، سفر به سرزمین پونت و مراسم مذهبی است. • پژوهش Masters and Apprentices at the Chapel of Hatshepsut نشان می‌دهد این رِلیف‌ها توسط استادان و شاگردان در مراحل مختلف ساخته شده‌اند • بخشی از نقوش دارای
در مراحل مختلف ساخته شده‌اند • بخشی از نقوش دارای رنگ‌آمیزی بوده‌اند که امروز کم‌رنگ یا نابود شده است؛ مرمتگران در حال بازسازی رنگ‌ها هستند • بررسی لینتل‌ها و درگاه‌ها نشان داده که هم جنبه‌ی زیبایی و هم ساختاری داشته‌اند مصالح و روش‌های ساخت. سنگ آهکی محلی، ماده اصلی ساخت بنا و تزئینات بوده است ملات‌های آهکی و گچی برای تثبیت سنگ‌ها و آماده‌سازی سطح جهت رِلیف استفاده می‌شده‌اند برخی فضاهای داخلی دارای سقف طاقی یا پوشش سنگی هستند؛ این پوشش‌ها بخشی از حفاظت بنا بوده‌اند حفاظت و مرمت. رِلیف‌ها و رنگ‌ها در طول
بوده‌اند حفاظت و مرمت. رِلیف‌ها و رنگ‌ها در طول زمان بر اثر فرسایش طبیعی و تخریب انسانی آسیب دیده‌اند کاپلۀ حتشپسوت در تراس بالا تمرکز اصلی مرمت‌های جدید است • اسناد و یادداشت‌های قدیمی هنوز به‌طور کامل منتشر نشده‌اند و پژوهشگران نیازمند داده‌های دقیق‌تر برای مرمت هستند وضعیت کنونی و باستان شناسی. اگرچه این معبد در دوران باستان مورد تخریب و بی‌حرمتی قرار گرفت (عمدتاً توسط تحوتموس سوم که احتمالاً برای پاک کردن میراث او اقدام کرد)، اما بقایای آن به قدری قابل توجه بود که باستان‌شناسان، به ویژه تیم لهستانی،
توجه بود که باستان‌شناسان، به ویژه تیم لهستانی، بتوانند در قرن بیستم بخش‌های زیادی از آن را مرمت و بازسازی کنند. امروزه این مکان یکی از پربازدیدترین جاذبه‌های گردشگری مصر و یک میراث جهانی یونسکو است که بازدیدکنندگان را نه تنها با تاریخ که با شکوه معماری مصر باستان شگفت‌زده می‌کند منابع دقیق. • https://www.researchgate.net/publication/382230164_Hatshepsut_Temple _in_Deir_el-Bahari_Egypt_-_research_and_conservation_work • https://publisherspanel.com/api/files/view/2170145.pdf •
• https://pam-journal.pl/api/files/view/2170146.pdf • https://www.cambridge.org/core/journals/antiquity/article/masters-and- apprentices-at-the-chapel-of-hatshepsut-towards-an-archaeology-of- ancient-egyptian-reliefs/19AA8DB9CEB253869B83D8CE07226C53
عقاید یک دلقک ، کتابی نوشتهٔ هاینریش بل نویسندهٔ آلمانی است که در ۱۹۶۳ نوشته شده‌است. این کتاب توسط شریف لنکرانی، محمد اسماعیل‌زاده، رضا زارع و مترجمانی دیگر بارها به زبان فارسی ترجمه شده‌است. هاینریش بل با نوشتن این کتاب موفق به دریافت جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۷۲ شد. همچنین در سال ۱۹۷۶ وویکش یاسنی کارگردان اهل جمهوری چک فیلمی از این رمان ساخته است. خلاصه داستان. این کتاب دربارهٔ دلقکی به نام هانس شنیر است که معشوقه‌اش، ماری، او را بابت دلایل مذهبی ترک کرده و وارد رابطه با مردی کاتولیک به نام هربرت
کرده و وارد رابطه با مردی کاتولیک به نام هربرت تسوپفنر شده‌است که دارای نفوذ مذهبی و سیاسی قابل توجهی است. هانس به همین دلیل دچار افسردگی شده و مرض‌های همیشگی‌اش، مالیخولیا و سردرد تشدید یافته. از این رو برای تسکین آلام خود به مشروب رو آورده‌ است. به قول خودش «دلقکی که به مشروب روی بیاورد، زودتر از یک شیروانی ساز مست سقوط می‌کند». فقط دو چیز این دردها را تسکین می‌دهند: مشروب و ماری. مشروب یک تسکین موقتیست ولی ماری نه؛ ولی او رفته. سراسر داستان روایت چند ساعتی است که هانس شنیر از بوخوم به زادگاهش بن باز
ساعتی است که هانس شنیر از بوخوم به زادگاهش بن باز می‌گردد و بعد از ناامیدی عاطفی و حس تنهایی و فقری که به او دست می‌دهد برای اجرا با گیتار به ایستگاه راه‌آهن بن می‌رود. در خلال این مدت او به صورت نامنظم و غیرخطی خاطراتی را تعریف می‌کند که برای خواننده روشن می‌کند که چطور وضعیت او به این‌جا کشیده است. داستان از جایی شروع می‌شود که زانوی هانس در اجرای ضعیف و رقت انگیزی که در شهر بوخوم داشته‌است مجروح می‌شود. کسی که نمایش را به او سفارش داده مردی به نام کاسترت است که برای خیریه‌های مذهبی کار می‌کند. کاسترت نه
است که برای خیریه‌های مذهبی کار می‌کند. کاسترت نه تنها دستمزد هانس را کم‌تر از مقداری که پیش‌تر با او توافق کرده‌است می‌پردازد، بلکه نقدی تند علیه نمایش ضعیف او می‌نویسد و با این کار موجی از رسوایی هنری برای هانس پدید می‌آید که منجر به کنسل شدن برنامه‌های آیندهٔ او به صورت یک‌طرفه می‌گردد. در بازگشت به بن، هانس که آدم ولخرجی است، جز یک سکهٔ یک مارکی، که آن هم در خلال داستان با پرتاب کردن به بیرون از پنجره از دست می‌دهد، چیزی ندارد. به همین دلیل دفترچه تلفنش را باز می‌کند و شروع به تماس با آشنایان می‌گیرد.
را باز می‌کند و شروع به تماس با آشنایان می‌گیرد. هانس نخستین بار به کینکل تلفن می‌کند و با خشم به او می‌گوید این که ماری برای بودن با مردی دیگر او را ترک کرده‌است، مصداق فحشا است و تهدید می‌کند اعضای گروه کاتولیکی که ماری را از او جدا کرده‌اند، خواهد کشت. هانس سپس با برادرش لئو که چندی است مذهب خود را از پروتستانیسم به کاتولیسیزم تغییر داده است تلفن می‌کند. مردی که ظاهراً منشی کلیسا هست دو مرتبه تلفن را بر می‌دارد و می‌گوید که افراد کلیسا در حال صرف وعدهٔ ناهار هستند. کشیش زومرویلد، از اعضای گروه کاتولیکی
هستند. کشیش زومرویلد، از اعضای گروه کاتولیکی که هانس او را سخت در این که ماری ترکش کرده‌است مقصر می‌داند، با هانس تماس می‌گیرد و سعی می‌کند آتش خشم او او را فروبنشاند و به او توصیه می‌کند که ماری را فراموش کند و زن دیگری را وارد زندگی خود کند. هانس در حین مشاجرهٔ تلفنی با زومرویلد متوجه می‌شود که ماری در آن هنگام با تسوپفنر برای ماه عسل به رم رفته است، مقصدی که به دلیل حضور پاپ در آن‌جا ماری قبلا پیشنهاد هانس برای سفر به آن را رد کرده بود. در همین اثنا تسونرر، مدیر برنامه‌های هانس، به او تلفن کرده و
تسونرر، مدیر برنامه‌های هانس، به او تلفن کرده و می‌گوید پس از اجرای ضعیفی که در بوخوم داشته باید لااقل شش ماه را دور از صحنه به سر برد. هانس که تا قبل از آن از افسردگی عاطفی و مالیخولیا در رنج بوده‌است، با شنیدن این خبر پی می‌برد که در مخمصهٔ بی‌پولی هم گرفتار شده‌است و با خود می‌اندیشد که از چه کسانی می‌تواند پول قرض کند. در همین اثنا پدر هانس به او سر می‌زند و پیشنهاد می‌دهد که برای تحصیل در هنرپیشگی کمدی به آموزشگاه برود و متعهد به پرداخت هزینهٔ تحصیل او می‌شود. بعد از آن که هانس این پیشنهاد را رد
او می‌شود. بعد از آن که هانس این پیشنهاد را رد می‌کند، با وجود لحظات نسبتا پراحساسی که بین پدر و پسر سپری می‌شود، پدر هانس می‌گوید که تنها حاضر است مبلغ اندکی به او کمک مالی بدهد. با رفتن پدر، مونیکا زیلوز، زنی از گروه کاتولیکی که از قرار معلوم به هانس علاقمند است، با او تماس می‌گیرد. ولی از آن‌جا که هانس خود را موجودی «تک‌همسر» می‌داند، ارتباط خاصی بین آن‌ها شکل نمی‌گیرد. با فرا رسیدن شب لئو با هانس تماس می‌گیرد و می‌گوید که می‌تواند مبلغی در حدود شش مارک به او بدهد. هانس در ضمن صحبت با لئو متوجه می‌شود
به او بدهد. هانس در ضمن صحبت با لئو متوجه می‌شود برادرش روابط دوستانه با تسوپفنر دارد و ملاحظات مذهبی او باعث شده که از ملاقات حضوری با هانس اکراه داشته باشد. این مسئله خشم هانس را بر می‌انگیزد و به لئو می‌گوید که دیگر لازم نیست که برای ملاقات با او به خانه‌اش بیاید. هانس در این میان بارها به گذشته می‌رود و خاطراتش را می‌گوید. هانس تعریف می‌کند که در خانوادهٔ متمول شنیر که سهامدار تعداد زیادی کسب و کار در آلمان هستند به دنیا آمده است. با این حال خلقیات بخیلانهٔ پدر و مادرش باعث شده بوده که او هیچ گاه بهرهٔ
پدر و مادرش باعث شده بوده که او هیچ گاه بهرهٔ چندانی از این ثروت نبرد. مادر هانس در واپسین روزهای جنگ جهانی دوم باغ آن‌ها را برای تمرین نظامی در اختیار تتمهٔ ارتش نازی قرار می‌دهد. هانس یک برادر کوچکتر به نام لئو دارد که به صورت پسری تودار و مطیع تصویر می‌شود که در زمان روایت داستان کشیش کلیسای کاتولیک شده‌است. خواهر آن‌ها، هنریته، در روزهای آخر جنگ برای خدمت در یک دفاع ضد هوایی همراه تعدادی دیگر از نوجوانان به خارج از شهر ارسال می‌شوند و پس از چندی خبر مرگ آن‌ها به خانوادهٔ شنیر می‌رسد. قلب هانس بارها در
آن‌ها به خانوادهٔ شنیر می‌رسد. قلب هانس بارها در طول داستان از یادآوری خواهرش و این که احساسات لطیف او چطور از سوی اعضای خانواده، خصوصا مادر، نادیده گرفته می‌شد، به درد می‌آید. دربارهٔ آشنایی با ماری، هانس تعریف می‌کند که از دوران مدرسه به او علاقه داشته‌است. پس از آن که هانس ترک تحصیل می‌کند تا به کار دلقکی روی بیاورد، به نوعی از خانواده و طبقهٔ خود طرد می‌شود و در این میان پدر ماری، مارتین درکوم، که مردی چپ‌گراست که هم در دوران نازی‌ها و هم در دوران پساجنگ به حاشیه رانده شده‌است و با گرداندن یک مغازهٔ
به حاشیه رانده شده‌است و با گرداندن یک مغازهٔ نوشت‌افزار فروشی گذران زندگی می‌کند، به نوعی برای او نقش مرشد را بازی می‌کند. شبی که ماری در حال آمادگی برای امتحانات نهایی است، در حالی که هانس ۲۱ سال و ماری ۱۹ سال دارد، هانس مخفیانه به اتاق ماری می‌رود و شبی را با او می‌گذراند. فردای آن روز ماری به‌جای شرکت در امتحان در انتظار هانس به کلن می‌گریزد. هانس با پولی که از لئو قرض می‌کند به او ملحق می‌شود و بعد از آن زندگی آن‌ها دائما در سفر در بین مقصدهایی که هانس در آن‌جا برنامه کمدی اجرا می‌کند می‌گذرد. این که