payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مزرعه حیوانات که در ایران به نام قلعه حیوانات نیز شناخته شده‌است، رمانی به سبک ادبیات تمثیلی پادآرمان‌شهری به زبان انگلیسی و نوشتهٔ جورج اورول است. این رمان در طول جنگ جهانی دوم نوشته و در سال ۱۹۴۵ میلادی در انگلستان منتشر شد. ولی در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ میلادی به شهرت رسید. این کتاب در نقد حکومتهای سرکوبگر آن دوران یعنی شوروی و آلمان نوشته شد. مزرعهٔ حیوانات دربارهٔ گروهی از جانوران اهلی است که در اقدامی آرمان‌گرایانه و انقلابی، صاحب مزرعه یعنی آقای جونز را از مزرعه‌اش فراری می‌دهند تا خود ادارهٔ مزرعه را
از مزرعه‌اش فراری می‌دهند تا خود ادارهٔ مزرعه را به‌دست گرفته و «برابری» و «رفاه» را در جامعهٔ خود برقرار سازند. رهبری این جنبش را گروهی از خوک‌ها به‌دست دارند. ولی پس از مدتی این گروه جدید نیز به رهبری خوکی به نام ناپلئون همچون آقای جونز به بهره‌کشی از حیوانات مزرعه می‌پردازند و هرگونه مخالفتی را سرکوب می‌کنند. اورول به‌عنوان یک سوسیال-دموکرات در جریان جنگ داخلی اسپانیا با سیاست‌های دولت سوسیالیستی شوروی آشنا شده بود و از پاکسازی‌های خشونت‌آمیز دوران ژوزف استالین -که با نام پاکسازی بزرگ شناخته می‌شود-
استالین -که با نام پاکسازی بزرگ شناخته می‌شود- خشمگین بود. وی با نگارش این رُمان از استبداد طبقهٔ حاکم شوروی به سختی انتقاد کرد و معتقد بود نظام شوروی به یک دیکتاتوری بدل گشته و بر پایهٔ کیش شخصیت بنا شده‌است. در این رمان، "انقلاب حیوانات مزرعه"، نماد انقلاب کارگری و سرنوشت آن بر ضدّ نظام سرمایه‌داری است. اورول در متن این کتاب، بارها از عنوان رفیق که بسیاری از گروه‌های چپ‌گرا برای یاد کردن از هم‌فکران سیاسی خود استفاده می‌کنند، بهره برده که اشاره مستقیمی به نوع حکومت برخاسته از گرایش به جناح چپ دارد. با
به نوع حکومت برخاسته از گرایش به جناح چپ دارد. با اینکه اورول این کتاب را اختصاصاً بر مبنای انقلاب روسیه نگاشته، مزرعه حیوانات به تمام انقلاب‌های سراسر تاریخ اشاره دارد. خلاصه داستان. داستان با توصیف شبی شروع می‌شود که خوکی به نام "میجِر پیر" حیوانات را جمع کرده و از ظلمی که انسان بر حیوانات روا داشته برای آنان سخن می‌گوید و حیوانات را به شورش علیه انسان دعوت می‌کند. وی سپس یک سرود قدیمی به نام جانوران انگلستان را به آنان یاد می‌دهد که بعداً به سرودی انقلابی در بین حیوانات مزرعه تبدیل می‌شود. پس از چندی
در بین حیوانات مزرعه تبدیل می‌شود. پس از چندی حیوانات در پی شورشی مالک مزرعه به نام آقای جونز را از مزرعه بیرون کرده و خود اداره آن را به دست می‌گیرند. پس از این انقلاب حیوانی، خوک‌ها (که از هوش بالاتری نسبت به سایر حیوانات برخوردارند) نقش رهبری حیوانات مزرعه را به دست می‌گیرند. اما پس از چندی در بین خود حیوانات یک سری توطئه و کودتا انجام می‌گیرد؛ ناپلئون که یکی از دو خوک پرنفوذ مزرعه است با استفاده از سگ‌های درنده‌ای که مخفیانه تربیت کرده بود، اِسنوبال، دیگر خوک پرنفوذ مزرعه، را فراری داده و خود به رهبر
خوک پرنفوذ مزرعه، را فراری داده و خود به رهبر بلامنازع مزرعه تبدیل می‌شود. پس از آن اِسنوبال عامل جونز معرفی شده و تمام اتفاقات بد و خرابکاری‌هایی که در مزرعه صورت می‌گیرد به وی یا عوامل او در داخل مزرعه نسبت داده می‌شود و به فرمان ناپلئون عده زیادی از حیوانات به جرم همکاری با اِسنوبال توسط سگ‌ها اعدام می‌شوند. در ادامه داستان، خوک‌ها به‌تدریج تمامی قوانین حیوانات را زیر پا می‌گذارند. قانون اساسی حیوانات معروف به «هفت فرمان» به تدریج محو و تحریف می‌شود، خواندن سرود جانوران انگلستان قدغن می‌گردد، حیوانات با
سرود جانوران انگلستان قدغن می‌گردد، حیوانات با غذای روزانه کم مجبور به کار زیاد می‌شوند، در حالی که خوک‌ها فقط فرمانروایی می‌کنند و غذای زیادی می‌خورند و از تمام امکانات رفاهی استفاده می‌کنند و حتی یاد می‌گیرند که چطور روی دوپا راه بروند و با انسان‌ها معامله کنند. از جمله برنامه‌های ناپلئون، ساخت «آسیاب بادی» است که قرار است برای بهبود کیفیت زندگی حیوانات ساخته شود. نقشه اولیه این آسیاب توسط اِسنوبال طرح‌ریزی شده بوده و در ابتدا ناپلئون به مخالفت با آن برمی‌خیزد ولی بعدتر با بیرون راندن اِسنوبال، ایده ساخت
ولی بعدتر با بیرون راندن اِسنوبال، ایده ساخت آن را دوباره پی می‌گیرد اما به دلیل بی‌کفایتی ناپلئون، ساخت آن به شکل مطلوبی پیش نمی‌رود. در پایان، ساخته شدن این آسیاب، که با فداکاری‌ها و زجر و تحمل فراوان حیوانات مزرعه امکان‌پذیر می‌شود، نه تنها به بهبود وضعیت زندگی حیوانات منجر نمی‌شود، که خود به اسبابی برای بهره‌کشی بیشتر از حیوانات بدل می‌گردد. قوانین مزرعه حیوانات. پس از پیروزی انقلاب حیوانات، یک قانون اساسی معروف به «هفت فرمان» بر روی دیوار مزرعه نوشته می‌شود که شامل بندهای زیر است: در طول داستان، مشخص
که شامل بندهای زیر است: در طول داستان، مشخص می‌شود که همه «هفت فرمان»، به مرور زمان با تحریف و تغییر مواجه می‌شود و در اواخر داستان تمام شش فرمان اول از روی دیوار پاک شده و جمله هفتم نیز به صورت زیر تحریف می‌شود: ترجمه‌ها در ایران. "مزرعه حیوانات" با فاصلهٔ کمی پس از انتشار، به فارسی ترجمه شد. پس از ترجمهٔ اولیه، مترجمان دیگری ازجمله انوشیروان دولتشاهی، امیر امیرشاهی، همایون نوراحمر، کاوه میرعباسی، احمد کسایی‌پور، حمیدرضا بلوچ، شهرزاد لولاچی، صالح حسینی به همراه معصومه نبی‌زاده، عباس زارعی و ... نیز اقدام
همراه معصومه نبی‌زاده، عباس زارعی و ... نیز اقدام به ترجمهٔ این کتاب کردند و این کتاب توسط ناشرین و مترجمین مختلف در ایران چاپ شد و به فروش زیادی دست یافت. یکی از اوّلین این ترجمه‌ها، ترجمهٔ امیر امیرشاهی از سوی "سازمان کتاب‌های جیبی، مؤسسهٔ انتشارات فرانکلین، در سال ۱۳۴۸" بود که با نام "ق‍ل‍ع‍ه ح‍ی‍وان‍ات" منتشر شد. در فرهنگِ عامه. معروف‌ترین جملهٔ این کتاب «همهٔ حیوانات باهم برابرند، امّا برخی برابرترند» است که در زبان انگلیسی به‌صورت یک ضرب‌المثل و جمله‌ای کنایه‌آمیز درآمده‌است. در سینما و تئاتر. "قلعهٔ
کنایه‌آمیز درآمده‌است. در سینما و تئاتر. "قلعهٔ حیوانات" تاکنون دو بار به صورت فیلم درآمده است. نسخهٔ ۱۹۵۴ یک پویانمایی (انیمیشن) بود؛ امّا نسخهٔ ۱۹۹۹ با لب تکانی بر تصاویر فیلمبرداری شدهٔ حیوانات واقعی ساخته شده‌بود. هر دو نسخه تفاوت‌هایی با کتاب دارند. در نسخهٔ ۱۹۵۴، شورش دوم حیوانات منجر به سقوط ناپلئون می‌شود و در نسخهٔ ۱۹۹۹ حکومت ناپلئون دچار فروپاشی می‌شود. نسخهٔ دیگری که قرار بود در سال ۲۰۱۲ توسط اندی سرکیس ساخته شود، در سال ۲۰۱۴ و به صورت سه بعدی در دست ساخت است. نمایشنامه‌ای هم بر اساس کتاب در
در دست ساخت است. نمایشنامه‌ای هم بر اساس کتاب در سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵ در تئاتر ملّی لندن و چندین تئاتر دیگر اجرا شده‌است. نمایش عروسکی این داستان هم توسط شبکه ماهواره‌ای فارسی‌زبان من و تو در سال ۱۳۹۸ ساخته و پخش شد.
خورش فِسِنجان یا فسنجون که در قدیم فسوجن هم می‌نامیدند، یکی از خورش‌های اصیل ایرانی است. در پخت این خورش از مغز گردو و رب انار ترش استفاده می‌شود اما آرد مغز پسته، یا بادم، رب انار ترش و شیرین و رب آلوچه ترش هم به دلخواه به همراه قطعات کوچک گوشت مرغ یا گوشت قرمز استفاده می‌شود و با پلو مصرف می‌شود. به دلیل مواد گوناگونی که در این خورش به کار می‌رود، فسنجان می‌تواند اشکال بسیار متنوعی داشته باشد. همچنین چون فرایند پخت این غذا در گذشته طولانی و دشوار بود و نیز مواد آن در دسترس همگان نبود، این غذا را به عنوان
مواد آن در دسترس همگان نبود، این غذا را به عنوان خوراکی شاهانه می‌دانستند. اگرچه امروزه از اشرافیت آن کاسته شده اما همچنان در کلام از آن به عنوان خوراکی مفصل یاد می‌شود. ازآنجایی‌که در گذشته در مناطقی از ایران، به‌ویژه در مناطق شمالی ایران ــ که خورش فسنجان از غذاهای بومی و اصیل آن به‌شمار می‌رود ــ زنان در فرایند تولید فسنجان مغز گردو و گاه ناردانه‌ها یا سبزیها را با سنگهای مخصوص می‌ساییدند، به نظر می‌رسد، اطلاق جزء نخست واژهٔ فسنجان گرفته شده از «فسن» در گیلکی به‌معنای سابیدن (گردو) با سنگ باشد؛ نیز وجود
به‌معنای سابیدن (گردو) با سنگ باشد؛ نیز وجود نوعی خورش از خانوادهٔ فسنجان به نام «سنگه‌خورش» در گیلان و مازندران این نظر را تقویت می‌کند. معرفی. فسنجان در اکثر مناطق ایران درست می‌شود. جدای مغز گردو که مادهٔ اصلی فسنجان است، سایر مواد با توجه به سلیقه آشپز یا ذائقه آن اقلیم انتخاب می‌شود. به‌طور مثال، در شمال کشور و به خصوص در مناطق گیلک‌نشین در پخت فسنجان گوشت پرندگان شکار به کار می‌رود. در مرکز ایران در طبخ فسنجان گوشت قرمز چهارپایان را به صورت رنده‌شده و قل‌قلی ریز به کار می‌برند. برای پخت فسنجان از مغز
قل‌قلی ریز به کار می‌برند. برای پخت فسنجان از مغز گردوی آسیاب‌شده استفاده می‌شود. خورش فسنجان به‌طور کلی خوراکی گرانقیمت به حساب می‌آید. طوری که گاهی برای به صرفه بودن این خورش از سایر مغزها مثل مغز کنجد هم استفاده می‌کنند. روش‌های پخت. فسنجان در مناطق مختلف کشور به روش‌های گوناگون پخته می‌شود که برخی از آنها شیرین و برخی ملس است و در تهیهٔ آن از شکر یا قیسی یا حتی خرما هم استفاده می‌شود. فسنجان گیلانی ترش و ملس است ولی فسنجانی که در نواحی مرکزی ایران تهیه می‌شود شیرین است. مردمان آذربایجان فسنجان را ملس
می‌شود شیرین است. مردمان آذربایجان فسنجان را ملس می‌پسندند و برای ملس کردن آن از قیسی استفاده می‌کنند و بنابراین فسنجان آذری‌ها ترش نیست. فسنجان گیلکی. فسنجان گیلانی مزه‌ای ملس (ترش و شیرین) و معمولاً به سمت ترش دارد و معمولاً با گوشت پرندگان تهیه می‌شود. مردم گیلان فسنجان را به جای مرغ با مرغابی یا خوتکا درست می‌کنند. برای ملس کردن در کنار ربّ انار از ربّ آلوچهٔ ترش هم استفاده می‌کنند. ربّ انار فسنجان گیلکی از انار جنگلی یا «ترشه انار» است. فسنجان گیلکی معمولاً مملو از گردو و غلیظ است و مزه‌اش شیرین نیست
مملو از گردو و غلیظ است و مزه‌اش شیرین نیست بلکه ترش و شیرین یا ملس است. فسنجان گیلکی که به صورت سنتی تهیه شده باشد، مزه‌ای ملس دارد و رنگ آن سیاه است. معمولاً مغز گردو را بسیار آسیاب کرده به حالت خمیر درمی‌آورند. فسنجان گیلکی را در گَمَج (ظرف سنتی و سفالی گیلان) تهیه می‌کنند. فسنجان با کنجد یکی از خوش عطر و طعم ترین فسنجون هایی است که می توانید آن را به راحتی بپزید . در فصل پاییز و زمستان، گوشت پرندهٔ شکار (مرغابی یا غاز) یا گوشت اردک یا غاز محلی را با ربّ انار ترش بر اجاق می‌گذارند و در ادامه، خمیر مغز
انار ترش بر اجاق می‌گذارند و در ادامه، خمیر مغز گردو (که بسیار ریز آسیاب شده) را به آن می‌افزایند. در ادامه، جهت ملس کردن خورشت از میوهٔ قیسی خشک‌شده استفاده می‌کنند. در ادامه و برای سیاه‌تر شدن خورشت، تکه‌آهنی را که بر آتش گذاشته شده‌است و حسابی داغ (سرخ‌رنگ) شده را در گمج خورشت می‌اندازند. در ادامه، مقداری از آهن به خورد خورشت می‌رود و رنگ خورشت کاملاً سیاه می‌شود. تکه‌آهن به کار گرفته شده در طبخ فسنجان گیلکی معمولاً نعل اسب است ولی از هر نوع وسیلهٔ آهنی تمیز دیگر می‌تواند استفاده شود. ترکیب اکسید آهن با
دیگر می‌تواند استفاده شود. ترکیب اکسید آهن با تانَنِ (مادهٔ گسِ) گردو و رب انار رنگِ سیاه می‌دهد و باعث تیره شدن خورش می‌شود. گاهی در مراحل پخت به خورشت آب سرد می‌افزایند که باور دارند باعث می‌شود روغن مغز گردو تماماً استخراج شود و روی خورشت را بگیرد. در فصل‌های بهار و تابستان که معمولاً فصل شکار نیست از گوشت مرغ یا بوقلمون استفاده می‌شود. به این خورشت در زبان گیلکی آغۊز خۊرۊش گفته می‌شود. آغۊز در زبان گیلکی به معنی مغز گردو است. در گیلان از گذشته مهم بوده که رنگ فسنجان کاملاً مشکی باشد؛ ولی در نواحی دیگر
که رنگ فسنجان کاملاً مشکی باشد؛ ولی در نواحی دیگر کشور از جمله خراسان گاهی حتی جدای از مواد اولیهٔ فسنجان کمی رب می‌ریزند و رنگ خورش خیلی سیاه است. فسنجان مازندرانی. "فسنجان مازندرانی" مزه‌ای ملس دارد و معمولاً با گوشت پرندگان تهیه می‌شود. برای ملس کردن در کنار رب انار و آب نارنج از مقدار کمی شکر استفاده می‌کنند. این فسنجان به رنگ قهوه‌ای و معمولاً روشن‌تر از سایر فسنجان‌هاست. به این خورشت در زبان مازندرانی آغوز خورِش و جوز خارِش گفته می‌شود. آغوز و جوز در زبان مازندرانی به معنای گردو می‌باشد.
لُقمان، یکی از عقلای مجانین و عرفای قرن چهارم هجری اهل سرخس خراسان و معاصر ابوسعید ابوالخیر می‌باشد. آرامگاه بابا لقمان در یک کیلومتری شمال شهر سرخس قرار دارد. از بناهای قدیمی سرخس که هنور باقی است بنای عظیم و پرشکوه (ولی مخروبه) مقبره بابا لقمان همان لقمان سرخسی عارف شوریده عصر ابوسعید است. بعضی ساختمان کنونی مزار بابا لقمان را اثری از عصر سلجوقی می‌دانند و بعضی مانند پوپ از بناهای قرن هشتم تصور کرده‌اند. ابن بطوطه درباره لقمان گفته‌است: «"ازمشهد به سرخس رفتیم که شیخ لقمان سرخسی از مردم آن شهر بوده‌است".»
که شیخ لقمان سرخسی از مردم آن شهر بوده‌است".» درکتاب اسرار التوحید صفحه ۱۶۳ آمده‌است: «"لقمان سرخسی در ابتدا مجاهده بسیار داشت و معامله با احتیاط. ناگاه کشفی افتادش و عقلش برفت. گفتند لقمان آنچه بود و این چیست؟ گفت هرچند بندگی کردم بیش می‌بایست، درماندم و گفتم الهی پادشاهان را چون بنده پیر شود آزادش می‌کنند، تو پادشاه عزیزی و در بندگی تو پیر گشتم آزادم کن. گفت ندایی شنیدم که گفتند ای لقمان آزادت کردیم و نشان آن این بود که عقل از تو برگیریم. پس وی از عقلای مجانین بوده‌است".» و از شیخ ابوسعید ابوالخیر روایت
بوده‌است".» و از شیخ ابوسعید ابوالخیر روایت کرده‌اند که: «"یک روز از پیش خواجه ابوعلی می‌آمد و به شارستان سرخس رسید، لقمان مجنون بر تلی از خاکستر نشسته بود".» ابوسعید بسیار گفتی که: «"لقمان آزاد کرده حق است از امر و نهی".» شیخ عطار نیشابوری از زبان لقمان سرخسی می‌گوید: از مشاهیر معاصر با لقمان، می‌توان از شیخ ابوسعیدابی الخیر و شیخ ابوالفضل سرخسی را نام بردو عطارنیشابوری درتذکره الاولیاءاز وی یادکرده‌است. ازابوسعید درسرخس پرسیدند که ظریف کیست؟ شیخ گفت: در شهر شما لقمان. در روح الارواح سمعانی آمده:
در شهر شما لقمان. در روح الارواح سمعانی آمده: آورده‌اند که لقمان سرخسی را وقتی موی بر سر دراز گشته بود، بر خاطرش گذشت که کاشکی درمی بودی که به گرمابه شدمی و موی باز کردمی. هنوزش این آواز به خاطر نیامده بود که جملهٔ صحرا زر دید. لقمان دیده فرا کرد و با خود گفت: جستار. آرامگاه بابا لقمان
رباط شرف کاروانسرایی در ۴۵ کیلومتری شهر سرخس است که به شیوهٔ رازی ساخته شده و نام معمار آن استاد محمد طرائقی سرخسی ذکر شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. طبق مدارک و متون تاریخی بانی بنای کنونی «شرف الدین ابوطاهربن سعدالدین عل القمی» است که مدتی حکومت مرو و سرانجام صدرات سلطان سنجر را برعهده داشت. با توجه به کتیبهٔ موجود بنای رباط به سال ۵۴۹ هجری قمری در زمان سلطان سنجر سلجوقی با مصالح آجر و گچ ساخته شده‌است و بی‌شک یکی از شاهکارهای هنر ایرانی
ساخته شده‌است و بی‌شک یکی از شاهکارهای هنر ایرانی به‌شمار می‌رود. این بنا در حاشیهٔ جادهٔ قدیم نیشابور-سرخس (جادهٔ ابریشم) و شش کیلومتری جادهٔ سرخس -مشهد بعد از تپه‌های کم ارتفاع روستای شورلق قرار دارد. شکل این رباط از دور به دژی بزرگ شبیه است؛ از داخل به مانند یک کاخ جلوه می‌کند. این بنا دو صحن دارد و هر صحن دارای چهار ایوان به شکل چلیپا (صلیب) و شبستان می‌باشد و همچنین آجرچینی و کتیبه‌های آن جلوه ویژه‌ای دارد. در این رباط چند مسجد و محراب دیده می‌شود که همه با کتیبه‌های گلی و گچی تزئین شده‌اند. کتیبه‌ها
با کتیبه‌های گلی و گچی تزئین شده‌اند. کتیبه‌ها عمدتاً باقی‌مانده از دوران سلجوقی هستند. در وسط رباط حوض بزرگ، در اضلاع جنوبی دو اصطبل برای استراحت اسب‌ها و در اطراف دهلیزهایی برای اسکان مسافران وجود دارد. ثبت در فهرست میراث جهانی. در ۲۶ شهریور ۱۴۰۲ در جریان چهل و پنجمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو در ریاض، رباط شرف به‌همراه ۵۳ کاروانسرای تاریخی دیگر (جمعاً ۵۴ کاروانسرا در ۲۴ استان ایران) تحت عنوان کاروانسراهای ایرانی در فهرست میراث جهانی قرار گرفتند. این مجموعه جهانی به عنوان بیستمین و هفتمین اثر جهانی
مجموعه جهانی به عنوان بیستمین و هفتمین اثر جهانی کشور ایران شناخته می‌شود.
محمد بن احمد خَفری(درگذشتهٔ ۹۴۲ یا ۹۵۷ ه‍. ق) ملقب به شمس‌الدین یا فاضل خفری کلام‌شناس و ستاره شناس حکمت‌دان ایرانی سدهٔ دهم هجری یعنی اوائل دوره صفویه ایران است. وی فرزند "احمد عیانی خفری" صاحب کتاب رسالة الرمل و پدر "عمادالدین محمود دهدار عیانی" و پدربزرگ "معین الدین محمد دهدار" است. اهل خفر جنوب غربی فیروزآباد فارس بوده است . نخست در شیراز و سپس در کاشان زندگی می‌کرده برای همین در بعضی از منابع خفری الکاشی هم نامیده شده است. در هرات و عربستان نیز اقامت داشته‌است. بیشتر منابع کیش او را سنی دانسته‌اند. وی
بیشتر منابع کیش او را سنی دانسته‌اند. وی در مورد فلسفه ، دین و نجوم نوشت ، و در آخرین مورد شرح تفسیری درباره طوسی و نقدهای قطب الدین شیرازی است. الخفری آثاری در زمینه الهیات و نجوم نوشت و نشان داد که دانشمندان اسلامی در زمان و مکان او هیچ تضادی بین اسلام و علم ندارند. بر حاشیه‌ای که او بر شرح تجرید قوشچی نوشت ۲۰ تن از بزرگان فلسفه از جمله میرداماد، شمسای گیلانی و غیاث‌الدین منصور دشتکی حاشیه نوشته‌اند. کتب وی در ستاره شناسی. خفری یک ستاره شناس نظری بود که در دوره ای پس از دوران انحطاط علوم اسلامی ، نظریه
در دوره ای پس از دوران انحطاط علوم اسلامی ، نظریه های سیاره ای جدیدی را توسعه داد و یکی از نمونه های بسیاری است که می تواند این نظریه را که دانشمندان اسلامی پس از قرن 12 کمک چندانی نکرده اند ، از بین ببرد. التكملة في شرح التذكرة. شرح اثری است که الشریف الجرجانی درباره نقد خواجه نصیر طوسی بر نجوم بطلمیوسی ،( التذكرة في علم الهيئة) خفری در شرح خود به برخی از راه حلها برای معادل مسئله ارائه شده توسط بطلمیوس کمک می کند. طوسی با استفاده از زوج معروف طوسی خود مسئله را حل کرد. با این حال ، او قادر به گسترش آن به
را حل کرد. با این حال ، او قادر به گسترش آن به مدل عطارد نبود و زمانی که به حرکت عطارد که نزدیک ترین سیاره به خورشید است رسید اظهار عجز نمود. اما خفری با خواندن اثر خواجه نصیر و بکاربردن نبوغ ریاضی خود چهار راه حل برای مسئله حرکت عطارد پیشنهاد نمود. به نوعی هم ثابت کرد که هر پدیده طبیعی میتواند توسط روشهای زیاد ریاضی توضیح داده شود. خفری در ابتدای تفسیر خود صریحاً ذکر می کند که وی از اصطلاحات جرجانی در موضوعات خاصی استفاده می کند ، اگرچه او کار اصلی خود را نیز معرفی می کند. راه حل او برای ماه ، مانند مدل
نیز معرفی می کند. راه حل او برای ماه ، مانند مدل اصلی بطلمیوس ، شامل اختلاف مسافت ماه است که قبلاً توسط الشاطر ثابت شده بود. منتهی الإدراک (درک نهایی نجوم). کتابی است در هیأت که پس از التكملة نوشته شده است. مبنای اصلی این کتاب التحفة الشاهية قطب‌الدین شیرازی است. حل ما لا ینحال. رساله‌ای در نجوم است که در آن به مسائل نجوم نظری پرداخته شده است. منابع. بر پایهٔ داده‌هایی در: احمد خفری، شمس‌الدین محمد، تعلیقه بر الهیات شرح تجرید ملا علی قوشچی، مقدمه و تصحیح فیروزهٔ ساعتچیان، تهران: میراث مکتوب، ۱۳۸۲خ. ص۱۴–۱۱.
عزّت‌الله نگهبان (زاده ۱۳۰۰ - درگذشته ۱۶ بهمن ۱۳۸۷) باستانشناس و استاد باستانشناسی در دانشگاه تهران بود. برخی او را «پدر باستان‌شناسی ایران» نامیده‌اند. عزت‌الله نگهبان فرزند عبدالامیر نگهبان، نمایندهٔ دورهٔ ششم مجلس شورای ملی از حوزهٔ جنوب خوزستان و از رجال سیاسی و فرهنگی آن خطه، بود. مادر عزت‌الله و همسر عبدالامیر نگهبان، دختر شیخ خزعل کعبی بود؛ در نتیجه، عزت‌الله نگهبان نوهٔ شیخ خزعل بود.
اِتِل لیلیان وُینیچ (۱۱ مهٔ ۱۸۶۴ – ۲۷ ژوئیهٔ ۱۹۶۰) رمان‌نویس و موسیقی‌دان ایرلندی بود. زندگی. اِتِل لیلیان وُینیچ در خانوادهٔ جرج بول، از دانشمندان برجستهٔ انگلیسی، در ۱۱ مهٔ ۱۸۶۴ دیده به جهان گشود. پدر وی پروفسور ریاضیات بود. مادرش، مری اورست، دربارهٔ مسائل اجتماعی مقالاتی می‌نوشت. جرج اورست، عموی مادر او، جغرافی‌دان مشهوری بود و مرتفع‌ترین قلهٔ جهان نیز، به پاس تحقیقات وی، در رشته‌کوه‌های هیمالیا، اورست نام گرفته‌است. اتل از کودکی با احتیاج آشنا شد. هنوز یک سال و نیم از عمرش نگذشته بود که پدرش جهان را
یک سال و نیم از عمرش نگذشته بود که پدرش جهان را وداع گفت. پس از پدر، پرورش او و چهار خواهر دیگرش به دوش مادر افتاد. مادر نیز با تدریس ریاضیات، به‌زحمت این خانوادهٔ بزرگ را اداره می‌کرد. استعدادهای درخشان نویسندهٔ آینده، زودرس بود. او به تحصیل فلسفه، ادبیات، زبان‌شناسی و موسیقی پرداخت. در این میان، موسیقی بیش از همه نظر او را جلب می‌کرد. ابتدا به آثار ویلیام بلیک، شاعر انگلیسی، علاقه‌مند شد، سپس آثار شکسپیر و دیکنز به زندگی‌اش راه یافتند. در سال ۱۸۸۲، ارثیهٔ مختصری به او رسید و بی‌درنگ عازم برلین شد و پس از
مختصری به او رسید و بی‌درنگ عازم برلین شد و پس از سه سال تحصیل در آنجا، فارغ‌التحصیل رشتهٔ پیانو شد. در همین سال‌ها بود که توجهش به مسائل اجتماعی جلب شد و مبارزهٔ انسان‌ها به خاطر آزادی، شوری عظیم در وی برانگیخت. از آن پس، اشعار والت ویتمن، شاعر آمریکایی، ورد زبانش بود: اتل در بهار ۱۸۸۷ به روسیه سفر کرد و در مراجعت به وطن، با ویلفرد وینیچ، یک انقلابی لهستانی که به انگلستان گریخته بود، ازدواج کرد. در سال ۱۸۹۳، ترجمهٔ آثار کاشین، گوگول، داستایفسکی، شچدرین، اوسپنسکی و گروهی دیگر از نویسندگان روس را آغاز کرد.
و گروهی دیگر از نویسندگان روس را آغاز کرد. پس از آن، نخستین رمان خود، "خرمگس" را به چاپ رساند. سه سال پس از انتشار "خرمگس"، رمان دیگر وی به نام "جک دیموند" چاپ شد. اتل در کتاب اخیر خود نیز ریاکاری و قساوت خادمان کلیسا را برملا و رسوا می‌سازد. در سال ۱۹۰۴، سومین اثر او به نام "الیویالتام" انتشار یافت. در سال ۱۹۱۰، رمان دیگری به نام "دوستی گسیخته شده" نوشت. این رمان دربارهٔ زندگی خرمگس در آمریکای جنوبی است. در ۱۹۱۱ و چند سال بعد از آن، چند اثر معروف از لرمانتوف، شاعر اوکراینی، را به زبان انگلیسی ترجمه و
شاعر اوکراینی، را به زبان انگلیسی ترجمه و منتشر کرد. وینیچ از موسیقی نیز غافل نبود. چند سمفونی تصنیف کرد؛ اوراتوریوی او به نام "بابیلون" به‌خصوص جالب است. از کارهای دیگر او ترجمهٔ نامه‌های فردریک شوپن، موسیقی‌دان معروف لهستانی، است. نویسندهٔ ۸۰ ساله، در ۱۹۴۴، رمان جدید خود به نام "کفشت را بکَن" را به پایان برد. او در این اثر نیز بار دیگر به چهرهٔ «خرمگس» متوسل می‌شود. این رمان دربارهٔ اجداد مادریِ «خرمگس» نوشته شده‌است. سیارک ۲۰۳۲ اتل به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. مرگ. در غروب ۲۷ ژوئیه ۱۹۶۰، اتل لیلیان
شده‌است. مرگ. در غروب ۲۷ ژوئیه ۱۹۶۰، اتل لیلیان وینیچ در ۹۶ سالگی چشم از جهان فروبست.
بندر دولاب یکی از روستاهای ساحلی جزیره قشم در استان هرمزگان و مرکز دهستان دولاب است. علت نام این روستا را محتمل به دلیل وجود چاه‌های آب شیرین در این منطقه در زمان گذشته می‌دانند که آب آن را با دولاب (به گویش محلی: دلو یا دولو) به سطح زمین انتقال می‌دانند. امروزه نیز از این روش برای تأمین آب بخش‌هایی از جزیره قشم استفاده می‌کنند. جمعیت. جمعیت بندر دولاب ۱٬۲۸۱ نفر است که شامل ۳۰۵ خانوار، ۶۳۳ نفر مرد و ۶۴۸ نفر زن می‌باشد. این روستا تا سال ۱۳۷۷ شامل دو محله سرریگ و مخ شمال بوده که در این سال محله سرریگ، به
سرریگ و مخ شمال بوده که در این سال محله سرریگ، به روستای سرریگ (قشم) مستقل گردید. موقعیت جغرافیایی. این روستا در ۱۰۰ کیلومتری شهر قشم واقع شده و از شرق به روستای سرریگ (قشم) و از غرب به روستای تم گس از شمال به خلیج فارس و از جنوب به گنبد نمکی نمکدان منتهی می‌گردد. تحصیلات. بندر دولاب یکی از روستاهای دارای بیشترین تعداد باسواد و تحصیل‌کردگان دانشگاهی به نسبت در جزیره قشم است. این روستا با در مجاورت قرار گرفتن روستای سرریگ مشترکاً دارای بیش از ۱۰۰ نفر معلم، تعداد زیادی فارغ‌التحصیل دانشگاهی با مدرک کارشناسی،
زیادی فارغ‌التحصیل دانشگاهی با مدرک کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا است. در بندر دولاب مدارس دخترانه و پسرانه در تمام مقاطع دبستان، راهنمایی، دبیرستان و پیش دانشگاهی وجود دارد. مشاغل. شغل اکثر مردم بندر دولاب فرهنگی، لنج‌سازی، صیادی، جاشوی لنج باری است، و تعداد زیادی نیز مغازه‌دار هستند. در کل اکثر درآمد مردم از دریا تأمین می‌شود و بزرگ‌ترین کارگاه لنج‌سازی قشم به نام شناورسازی فایبرگلاس آزاد در مجاورت این بندر قرار دارد. این روستا دارای حدود ۵۰ فروند لنج و شناور فایبرگلاس صیادی و باری و ده‌ها قایق کوچک به
شناور فایبرگلاس صیادی و باری و ده‌ها قایق کوچک به عنوان اصلی‌ترین شغل اهالی بوده که با قرار گرفتن در مجاورت روستای سرریگ با داشتن صدها شناور سبک و متوسط یکی از بزرگترین تجمع‌های شناور در جزیره قشم را داشته اما دارای اسکله نیست.
جیمز آلن هتفیلد (؛ زادهٔ ۳ اوت ۱۹۶۳) موسیقی‌دان آمریکایی است. او خوانندهٔ اصلی، گیتارنواز و یکی از بنیان‌گذاران گروه موسیقی هوی متال متالیکا است. او عمدتاً به خاطر نوازندگی گیتار ریتم پیچیده‌اش شناخته می‌شود، اما گهگاهی هم در اجرای زنده و هم در استودیو به اجرای تکنوازی‌ها و گیتار اصلی می‌پردازد. هتفیلد در اکتبر ۱۹۸۱ پس از پاسخ به آگهی درامر لارس اولریک در روزنامه "د ریسایکلر"، متالیکا را پایه‌گذاری کرد. متالیکا از زمان آغاز کار، ۹ جایزه گرمی دریافت کرده است. هتفیلد غالباً یکی از بهترین نوازندگان گیتار ریتم
هتفیلد غالباً یکی از بهترین نوازندگان گیتار ریتم هوی متال در تاریخ دانسته می‌شود. در سال ۲۰۰۹، هتفیلد در کتاب جوئل مک‌آیور به نام "۱۰۰ گیتاریست برتر متال" در رتبه هشتم و در رتبه‌بندی نشریهٔ "هیت پارادر" از فهرست ۱۰۰ آوازخوان برتر متال تمام دوران در رتبهٔ ۲۴ قرار گرفت. در نظرسنجی نشریهٔ "گیتار ورلد"، هتفیلد به عنوان نوزدهمین گیتاریست برتر تمام دوران، و همچنین به همراه کرک همت (گیتاریست اصلی متالیکا) در رتبه دوم نظرسنجی ۱۰۰ گیتاریست برتر متال همین مجله قرار گرفت. "رولینگ استون" او را همراه با هم‌گروهی‌اش کرک
"رولینگ استون" او را همراه با هم‌گروهی‌اش کرک همت به عنوان بیست و سومین گیتاریست برتر تمام دوران معرفی کرد. زندگی. جیمز هتفیلد در ۳ اوت ۱۹۶۳ در شهر دونی درمنطقه لوس آنجلس در ایالت کالیفرنیا به دنیا آمد. مادرش سینتیا باست، یک آواز خوان اپرا، و پدرش ویرجیل لی هتفیلد، راننده کامیون بود. نسب او انگلیسی، آلمانی، ایرلندی، و اسکاتلندی است. او یک برادر بزرگتر هم از ازدواج اول مادرش دارد و خواهری که یک سال از وی جوان‌تر است. والدین او در سال ۱۹۷۶ از هم طلاق گرفتند هنگامی که او ۱۳ سال داشت. والدینش پیروان سر سخت
هنگامی که او ۱۳ سال داشت. والدینش پیروان سر سخت کریسشن ساینس بودند و بر اساس اعتقاداتشان از همه نوع دارو یا درمان پزشکی پرهیز می‌کردند و به اعتقادشان پایبند ماندند حتی زمانی که سینتیا مبتلا به سرطان شد. این تربیت دستمایه سرودن بسیاری از کارهای جیمز شد، که از شاخصه‌ترین آن‌ها می‌توان به «خدایی که شکست خورد» در آلبوم نام‌آور متالیکا در سال ۱۹۹۱ اشاره نمود. سینتیا در سال ۱۹۷۹، زمانی که هتفیلد ۱۶ سال داشت درگذشت. پس از درگذشت مادرش هتفیلد با برادر خواندهٔ بزرگترش زندگی نمود. ویرجیل در سال ۱۹۹۶ هم‌زمان با تور
زندگی نمود. ویرجیل در سال ۱۹۹۶ هم‌زمان با تور لود متالیکا درگذشت. هتفیلد دوره اول و دوم دبیرستان را در دبیرستان دونی حاضر شد. جیمز ۹ ساله بود که اولین آموزش‌های ساز پیانو را آموخت. او سپس شروع به نواختن درامِ برادرش دیوید کرد و سرانجام در ۱۴ سالگی شروع به نواختن گیتار کرد. از آنجا که پدر و مادر او ویرجیل و سینتیا از پیروان و هواخواهان تعصبی فرقه مسیحیان پروتستان بودند، از این رو، بیشتر دوران جوانی او تحت‌الشعاع مذهب قرار گرفت. آن‌ها بنابر اعتقاداتشان به شدت مخالف مصرف دارو یا هر گونه کمک پزشکی بودند و از
مخالف مصرف دارو یا هر گونه کمک پزشکی بودند و از اعتقاد خود دست نکشیدند تا زمانی که درگذشت مادر او بر اثر بیماری سرطان در شرف وقوع بود. مرگ مادر جیمز و متعاقباً رابطه آشفتهٔ او با مذهب، هر دو مسایلی هستند که همواره موضوع اصلی برخی از اشعار گروه متالیکا بوده‌اند (ترانه‌های مامان گفت (Mama Said) و خدایی که شکست خورد (The God That Failed) در مورد مادر و پدر جیمز و ترانه تا زمانی که بخواب رود (Until It Sleeps) در مورد بیماری سرطان است که موجب مرگ هردوی والدین جیمز شد). زندگی شخصی. اولین آهنگی که او در نوجوانی