payamvha/North_RAG huggingface dataset:
معلمین ادبی خود به حساب آورده و «عطار»، «بودا» و «شوپنهاور» را استادان فلسفی خویش دانسته است.در میان آثار ادبی مشرق زمین، "هزار و یک شب" در نظر بورخس جایگاهی یگانه دارد. او بارها در مورد این مجموعه سخنرانی کرده و مقاله نوشته است. بورخس هزار و یک شب را یکی از گنجینه های ادبیات جهان می داند و ردپای این اثر را در بسیاری از داستان های کوتاه و شعرهایش می توان دید. او با بهره گیری از ساختار این کتاب شیوه های تازه ای در نوشتن داستان کوتاه باب کرد که گسست از شیوه ی روایت داستان مدرن و ورود به عصر پسامدرن تلقی می
ی روایت داستان مدرن و ورود به عصر پسامدرن تلقی می شود. زندگی. تحصیلات بورخس تا یازده‌سالگی در خانه بود و او به فراگیری دو زبانِ اسپانیایی و انگلیسی مشغول بود. همهٔ افراد خانواده در سال ۱۹۱۴ به‌خاطر کاهش بینایی پدر و برای درمان این مشکل به شهر ژنو در سوییس رفتند و تا پایان این دهه در اروپا ماندند. در آنجا بورخس به مدرسه رفت و زبان‌های فرانسوی و آلمانی را آموخت. در سال ۱۹۲۱ آنها به بوئنوس آیرس بازگشتند. بورخس نخستین دفتر شعرش با عنوان شور بوئنوس آیرس، را در بیست‌وچهارسالگی منتشر کرد. سال‌ها بعد به‌عنوان
در بیست‌وچهارسالگی منتشر کرد. سال‌ها بعد به‌عنوان استاد ادبیات انگلیسی دانشگاه بوئنوس آیرس منصوب شد. پیش از آن نیز رئیس کتابخانهٔ ملی آرژانتین بود. او سال‌های نوجوانی خود را در ژنو و بعد در اسپانیا سپری کرد. در دوران جوانی به‌عنوان کارمند کتابخانه کار می‌کرد و سپس مدیر کتابخانهٔ ملی آرژانتین شد. تا سال ۱۹۳۰ او شش کتاب چاپ کرده بود، سه مجموعه شعر و سه مجموعه مقاله. بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۹ او تمام آثار داستانی خود را نوشت و چاپ کرد که بعدها به‌خاطر همین آثار به شهرت رسید. وی هیچ رمانی ننوشت. داستان
آثار به شهرت رسید. وی هیچ رمانی ننوشت. داستان کوتاه‌های وی انقلابی در فرمِ داستانِ کوتاهِ کلاسیک ایجاد کرد. بعدها منتقدان از وی به‌عنوان نویسندهٔ پست‌مدرن نام بردند. با اینکه بارها نامزد دریافت جایزهٔ نوبل ادبیات شد هیچگاه برندهٔ آن نشد. با این وجود جایزهٔ ملی ادبیات آرژانتین را از آنِ خود کرد. بورخِس به‌مرور زمان بینایی خود را از دست می‌داد و قبل از مرگ کاملاً نابینا شد. وی در زمان تصدی پست ریاست کتابخانهٔ ملی آرژانتین، تقریباً نابینا بود.برخی از آثار او به فارسی نیز ترجمه شده‌است. داستان‌های کوتاه. مسعود
فارسی نیز ترجمه شده‌است. داستان‌های کوتاه. مسعود کیمیایی فیلم "غزل" (فیلم ۱۳۵۵) را ساخت. نقد آثارش. ماریو بارگاس یوسا نوشته‌است که دنیای بورخس، گاه از «قوم‌مداری فرهنگی معیّنی آسیب می‌بیند». سیاه‌پوستان، سرخ‌پوستان و بدویان اغلب در داستان‌هایش پست و حقیر جلوه می‌کنند و در حالتی از بربریت غوطه‌ورند.
آقا حسن‌بیگلو از روستاهای مرزی شهرستان گرمی در استان اردبیل ایران است. این روستا با روستای جعفرلو در جمهوری آذربایجان هم مرز می‌باشد. رودخانه بالهارود بخشی از مرز بین ایران و جمهوری آذربایجان به شمار می‌رود. جمعیت. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۱۵ نفر در ۳۸ خانوار بوده است. شغل. شغل اکثر مردم این روستا باتوجه به آب و هوای معتدل و مناسب کشاورزی و دامپروری است. البته به علت سیاستهای ناکارآمد و عدم حمایت دولت وبی توجهی مسئولین شاهد کاهش چشمگیر جمعیت و مهاجرت هستیم.
در شاخه هندسه دیفرانسیلِ ریاضیات، تانسور انحنای ریمان (Riemann curvature tensor) یا تانسور ریمان-کریستوفل (Riemann–Christoffel tensor) (براساس نام‌های برنهارت ریمان و الوین برونو کریستوفل)، رایج‌ترین روشی است که برای بیان انحنای منیفلدهای ریمانی مورد استفاده واقع می‌شود. در این روش تانسوری به هر نقطه از یک منیفلد ریمانی اختصاص داده می‌شود (یعنی میدان تانسوری است). این میدان تانسوری ناوردایی از متریک ریمانی است که شکست مشتق هموردای دوم در جابجا شدن را می‌سنجد. یک منیفلد ریمانی دارای انحنای صفر است اگر و تنها
یک منیفلد ریمانی دارای انحنای صفر است اگر و تنها اگر "تخت" باشد، یعنی به‌طور موضعی با فضای اقلیدسی ایزومتر باشد. همچنین تانسور انحنا را می‌توان برای هر منیفلد شبه-ریمانی یا حتی برای هر منیفلد مجهز با التصاق آفین تعریف گردد. این تانسور ابزاری مرکزی در نظریه نسبیت عام است. در این نظریه (نسبیت عام) که نظریهٔ مدرن گرانش است، انحنای فضازمان اصولاً از طریق معادله انحراف ژئودزیک قابل رؤِیت است. تانسور انحنا نمایانگر نیروی کشندی است که توسط جسم صلبی که بر روی ژئودزیک حرکت می‌کند تجربه گشته و توسط معادلات ژاکوبی به
حرکت می‌کند تجربه گشته و توسط معادلات ژاکوبی به صورت دقیق بیان می‌گردد. تعریف. فرض کنید formula_1 یک منیفلد ریمانی یا شبه-ریمانی دلخواه بوده و formula_2 فضای تمام میدان‌های برداری روی formula_3 باشد. در این مقاله «تانسور انحنای ریمانی» را به صورت نگاشت formula_4 تعریف می‌کنیم که توسط فرمول زیر تعریف شده‌اند که در آن‌ها formula_5 یک التصاق آفینی است: formula_6 یا به‌طور معادل: formula_7 که در آن formula_8 کروشه لی از میدان‌های برداری بوده و formula_9 جابجاگر عملگرهای دیفرانسیلی است. برای هر جفت از بردارهای
عملگرهای دیفرانسیلی است. برای هر جفت از بردارهای مماس formula_10، formula_11 تبدیلی خطی از فضای مماس آن منیفلد است. formula_11 برحسب formula_13 و formula_13 خطی بوده و لذا یک تنسور را تعریف می‌کند. گاهی این تنسور انحنا با علامت‌های متضادی تعریف می‌گردد. اگر formula_15 و formula_16 میدان‌های برداری باشند، آنگاه formula_17 بوده و لذا فرمول به صورت زیر ساده‌سازی می‌گردد: formula_18 این تانسور انحنا «میزان ناجابجا بودن مشتق هموردا» را سنجیده و لذا مانع انتگرال‌پذیری برای وجود یک ایزومتری با ساختار فضای اقلیدسی
برای وجود یک ایزومتری با ساختار فضای اقلیدسی است (در این بستر به آن فضای "تخت" گفته می‌شود). به تبدیل خطی formula_19 نیز تبدیل انحنا (curvature transformation) یا اندومورفیسم (یا درونریختی) گفته می‌شود. همچنین فرمول انحنا را می‌توان برحسب مشتق هموردای دوم به این صورت تعریف کرد: formula_20 که برحسب formula_13 و formula_22 خطی است. سپس: formula_23 ازینرو در حالت کلی که از بردارهای غیر-مختصاتی formula_13 و formula_22 استفاده شود، تانسور انحنا میزان ناجابجایی بودن مشتق هموردای دوم را می‌سنجد. تقارن‌ها و
بودن مشتق هموردای دوم را می‌سنجد. تقارن‌ها و اتحادها. تانسور انحنای ریمان دارای تقارن‌ها و اتحادهای زیر است:
بورقان ممکن است به : مربوط گردد.
رود می‌سی‌سی‌پی رود اصلی بزرگترین حوضهٔ آبریز در آمریکای شمالی و چهارمین رود بلند دنیا است. موقعیت جغرافیایی. تمام طول این رودخانه در داخل خاک ایالات متحده قرار گرفته (هر چند بخش‌هایی از حوزه‌های بارندگی حوزه آبریز آن در داخل خاک کشور کانادا است). این رودخانه از دریاچه آیتاسکا در ایالت مینه‌سوتا در شمال ایالات متحده شروع می‌شود و با مسیری ملایم به سمت جنوب جریان می‌یابد. سرانجام پس از طی مسیری ۲۳۲۰ مایلی (۳۷۳۰ کیلومتر) از طریق دلتای رود می‌سی‌سی‌پی در ایالت لویزیانا به خلیج مکزیک می‌ریزد. می‌سی‌سی‌پی
ایالت لویزیانا به خلیج مکزیک می‌ریزد. می‌سی‌سی‌پی چهارمین رود طویل و دهمین رود بزرگ دنیا رتبه‌بندی شده‌است. مسیر رودخانه از ایالت‌های مینه‌سوتا، ویسکانسین، ایلینوی، میسوری، کنتاکی، تنسی، آرکانزاس، می‌سی‌سی‌پی، و لویزیانا عبور می‌کند. از به جای ماندن آبرفت‌های این رود پرآب در آمریکای شمالی جلگهٔ می‌سی‌سی‌پی به وجود آمده‌است. بیشترین اختلاف سطح و بلندترین سد بر روی این رودخانه در بالادست رودخانه به نام سد و دریچه آبشار سنت آنتونی در مینیاپولیس است. در بالای سد ارتفاع آب رودخانه ۲۴۴ متر و در پایین ارتفاع آب
سد ارتفاع آب رودخانه ۲۴۴ متر و در پایین ارتفاع آب ۲۳۰ متر است. این اختلاف نزدیک به ۱۵ متری بیشترین اختلاف سطح آب رودخانهٔ می‌سی‌سی‌پی می‌باشد. دلیل اصلی این اختلاف سطح وجود آبشار سنت آنتونی است که اکنون در پشت سد بتونی جای مانده‌است. آبشار سنت آنتونی تنها آبشار واقعی بر روی می‌سی‌سی‌پی بود. عمق آب بعد از آبکند زیر آبشار به تدریج کم می‌شود.
رشید احمد یوسف لوضیانوی از دین‌شناسان اسلامی شبه قاره هند بود که از او بیش از صد کتاب در زمینهٔ تفسیر، فقه، اصول و شرایع برجای مانده‌است. وی در پانزدهم ژوئن سال ۱۹۳۲ میلادی در پنجاب شرقی- هند متولّد شد. در سال ۱۹۴۷ میلادی به پاکستان مهاجرت کرد، در سال ۱۹۴۹ و به جمعیت علوم اسلامی شهر بینوری پیوست. او در پاکستان، سردبیر هفته نامهٔ ختم نبوّت و ماهنامه‌های بیّنات و لولاک بود. او در هجدهم اوت سال ۲۰۰۰ در کراچی پاکستان درگذشت.
گرشوم نخستین فرزند موسی از صپوراه است. گرشوم در زبان عبری به معنی «در اینجا غریبم» است. ماجرای تولّد گرشوم در سفر خروج در تورات(۲:۲۲) ذکر شده‌است. به استناد تورات، فرشتهٔ خداوند در منزلگاهی قصد کشتن گرشوم را می‌کند؛ و صپوراه غفلهٔ پسرش را ختنه کرده و در برابر فرشته می‌اندازد. بنا به رأی مفسّرین تورات، عمل صپوراه، موسی را از خشم خدا نجات می‌دهد. دو فرزند گرشوم، یوناتان و شموئیل بودند. منابع. کتاب مقدس عهد عتیق و عهد جدید، ترجمه فاضل خان همدانی، ویلیام گلن، هنری مرتن، تهران: اساطیر، ۱۳۷۹،
صَهیون واژه‌ای عبری است که در کتاب مقدس از آن در اشاره به شهر اورشلیم استفاده شده‌است. در واقع صهیون، نام کوهی در اورشلیم می‌باشد. این واژه نزد یهودیان به‌معنای شهر اورشلیم به‌کار می‌رود؛ ولی در متون دینی یهود، «صهیون» به آرمان و آرزوی ملت یهود برای بازگشت به سرزمین اسرائیل و تجدید دولت یهود اشاره دارد. در کلمه. صهیون در زبان عبری، به معنای پر آفتاب و نیز نام کوهی در جنوب غربی اورشلیم است. کوه صهیون در کتب دینی، زادگاه و آرامگاه داود و جایگاه سلیمان بوده‌است.
بوعز پسر شلمون و راحاب، از بستگان شوهر نعومی بود که در کتاب روت عهد عتیق، نامش به عنوان مردی ثروتمند و صاحب ملک ذکر شده‌است. بزرگ‌ترین پسر او از روت، عوبید نام دارد که جدّ داوود است. دشتی منسوب به بوعز، در نزدیکی بیت اللحم یهودیه وجود دارد. منابع. کتاب مقدس عهد عتیق و عهد جدید، ترجمه فاضل خان همدانی، ویلیام گلن، هنری مرتن، تهران: اساطیر، ۱۳۷۹،
عمر خلیفهٔ دوم اهل سنت است. عمر همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
دهستان دولاب، یکی از دهستان‌های بخش حرا شهرستان قشم در استان هرمزگان ایران است. مرکز این دهستان، روستای دولاب است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان دولاب برابر با ۱۰٬۵۹۱ نفر بوده‌است.
ابو بَکْر شهرت ویژهٔ ابوبکرصحابی و نخستین خلیفه است؛ ابوبکر کنیهٔ اینان است: ابوبکر نام یا نو-نام افراد زیر است: ابوبکر نام دوم/ نام پدر یا نام‌خانوادگی افراد زیر است:
زنده سوزاندن یا اعدام با آتش ، یکی از شیوه‌های اعدام است که فرد را در میان هیزم‌ها قرار داده و با آتش زدن هیزم‌ها باعث مرگ آن فرد می‌شوند. پیشینه. در سده‌های میانه در اروپا معمولاً برای اعدام جادوگرها، آن‌ها را در آتش می‌سوزاندند. همچنین کلیسا برای اعدام مخالفان خود، از این روش استفاده می‌کرد. در آلمان تعداد زیادی از کسانی که مردم به آن‌ها ظن جادوگری داشتند به این روش اعدام شدند. تا قرن ۱۸ این قانون و اعدام به این روش مرسوم بوده‌است. در سال ۱۸۰۴ این روش اعدام از قانون حذف شد. ژاک دو مولای، ژان هوس، ژاندارک،
از قانون حذف شد. ژاک دو مولای، ژان هوس، ژاندارک، پاتریک هامیلتون، ویلیام تیندال، میشل سرویت، جوردانو برونو، از مهم‌ترین افرادی هستند که در آتش سوزانیده شده‌اند. در هند باستان، این نوع اعدام به نام جآوهر، ساتی، ریزهج انجام می‌شده‌است. در دوره تازه تر، گروه موسوم به داعش اقدام به زنده‌سوزاندن برخی از مخالفان خود و ویدئوها را برای نمایش به همگان پخش کرده است. در اسلام. مجازات لواط. روح‌الله خمینی در تحریرالوسیله دربارهٔ حکم لواط می‌نویسد: سید حسین طباطبایی بروجردی در مسئله ۲۷۹۸ می‌نویسد: این حکم را محمدحسن
در مسئله ۲۷۹۸ می‌نویسد: این حکم را محمدحسن نجفی در کتاب جواهر الکلام به روایت از کتاب وسائل‌الشیعه، شیخ حر عاملی به نقل از جعفر صادق آورده‌است: همچنین شیخ حر عاملی آورده‌است که دو زن محصنه که در یک لحاف بودند را نزد علی بن ابی‌طالب آوردند و بینه بر آن‌ها اقامه شد که مساحقه می‌کردند، پس بساط را طلب کرد، سپس دستور داد آن دو را با آتش سوزاندند. جنگ‌های ارتداد. فجاءة سلمی مردی از قبیله بنی سلیم بود، علامه امینی در الغدیر و سید مرتضی عسکری به نقل از طبری و ابن اثیر می‌گویند: فجاءة نزد ابوبکر آمد و گفت: من مردی
می‌گویند: فجاءة نزد ابوبکر آمد و گفت: من مردی مسلمانم و می‌خواهم که با کافران مرتد پیکار کنم، ولی نه اسبی دارم و نه سلاحی، مرا با دادن اسب و سلاح تجهیز کن. ابوبکر خواسته‌اش را برآورده ساخت. اما او اموال مردم را غارت می‌کرد و اگر کسی هم مقاومت می‌کرد، او را می‌کشت. ابوبکر، فردی به نام طریفه را به سوی فجاءة گسیل داشت. او فجاءة را به همراه خود نزد ابوبکر آورد. چون چشم ابوبکر به او افتاد، به طریفه گفت: او را به بقیع ببر و زنده در آتش بسوزان! طریفه نیز فرمان برد و در بقیع آتشی برافروخت و فجاءة را در آن افکند و
و در بقیع آتشی برافروخت و فجاءة را در آن افکند و بسوزانید. ابوبکر بعدها از فرمانش دربارهٔ فجاءه، سخت پشیمان شد.
در فیزیک، معادله جرم-انرژی یکی از فرمول‌های مهم و اساسی فیزیک است. این فرمول توسط دانشمند معروف و بزرگ آلمانی آلبرت اینشتین کشف و ثبت شده‌است. این فرمول بیانگر این است که مقدار انرژی موجود در هر ماده (ژول) برابر است با حاصل ضرب جرم آن جسم (کیلوگرم) در مربع سرعت نور. این فرمول مهم نشان می‌دهد که یک جسم با جرم بسیار اندک می‌تواند انرژی بسیار زیادی داشته باشد. formula_1 به عبارتی، انرژی برابر است با حاصل ضرب جرم در مربع سرعت نور. در این فرمول به معنای انرژی یک سامانه فیزیکی، جرم سیستم و سرعت نور در خلاء
یک سامانه فیزیکی، جرم سیستم و سرعت نور در خلاء (تقریباً m/s) می‌باشد. از آنجا که سرعت نور در مقایسه با واحدهای روزمره عدد بسیار بزرگی است، این فرمول نشان می‌دهد که هر مقدار کوچکی از ماده حاوی مقدار بسیار زیادی از انرژی است. مقداری از این انرژی ممکن است به صورت نور و گرما توسط فرایندهای شیمیایی یا هسته‌ای آزاد شود. همچنین این فرمول بیان می‌کند که یکاهایی از جرم به یکاهایی از انرژی (بدون توجه به اینکه کدام یک از سامانه‌های اندازه‌گیری بکار رود) تبدیل می‌شود. هم‌ارزی جرم و انرژی در اصل به عنوان یک پارادوکس در
جرم و انرژی در اصل به عنوان یک پارادوکس در نسبیت خاص بوده که توسط آنری پوانکاره شرح داده شده و اینشتین آن را در سال ۱۹۰۵ در مقالهٔ "آیا اینرسی یک جسم به انرژی درونش بستگی دارد؟" ارائه کرده‌است. اینشتین اولین کسی بود که پیشنهاد داد هم‌ارزی جرم و انرژی یک اصل کلی بوده و نتیجه‌ای از تقارن فضا-زمان است. یکی از نتایج هم‌ارزی جرم و انرژی این است که اگر یک جسم ایستا (بی‌تغییر) باشد، باز هم مقداری انرژی درونی یا داخلی دارد که به آن انرژی نامتغیر یا انرژی سکون گفته می‌شود. جرم سکون و انرژی سکون هم‌ارزند و با یکدیگر
جرم سکون و انرژی سکون هم‌ارزند و با یکدیگر متناسب می‌مانند. وقتی جسمی در حال حرکت (نسبت به یک ناظر) است، مقدار کل انرژی‌اش از انرژی سکون بیشتر می‌باشد. جرم سکون (یا انرژی سکون) یک مقدار خاص در این مورد است زیرا بدون در نظر گرفتن این حرکت ثابت باقی می‌ماند، حتی در سرعت‌های شدید یا گرانشِ در نظر گرفته شده در نسبیت خاص و عام؛ بنابراین آن را جرم ثابت نیز می‌نامند. توجه شود که در نظریه نسبیت عام، جرم لختی و جرم گرانشی با هم برابر هستند، بنابراین این فرمول‌بندی برای جرم گرانشی نیز صادق است. همان‌طور که گفته شد،
جرم گرانشی نیز صادق است. همان‌طور که گفته شد، در اینجا m جرم جسم در حال سکون، است. اما اگر این جسم با سرعت v در حال حرکت باشد آنگاه طبق عامل لورنتز داریم: &lt;/math&gt; حال اگر سرعت این جسم بسیار کمتر از سرعت نور باشد (v«c)، آنگاه از معادله بالا با استفاده از سری توانی به راحتی به دست می‌آوریم: که نشان می‌دهد، انرژی یک جسم متحرک با سرعت بسیار پایین (که در زندگی روزمره با آن‌ها سر و کار داریم) به اندازه formula_2 بیشتر می‌شود؛ که این مقدار برای ما آشنا است و همان انرژی جنبشی می‌باشد که در مکانیک کلاسیک با
و همان انرژی جنبشی می‌باشد که در مکانیک کلاسیک با آن سر و کار داریم. پس از آنکه قانون پایستگی جرم و انرژی در کنش‌های هسته‌ای نقض شد توسعهً پایستگی جرم-انرژی سبب عدم ابطال قانون پایستگی گشت. این معادله گاه برای توضیح پدیده‌های فیزیک هسته‌ای مثلاً در واپاشی هسته‌ای به کار می‌رود. نام‌گذاری. در ابتدا، فرمول با نمادها و علائم بسیار متفاوتی نوشته شده بود و بعداً تفسیر و تعبیرهای آن را در چند مرحله توسعه دادند. در مقالهٔ «"آیا اینرسی یک جسم به انرژی درونش بستگی دارد؟"» (۱۹۰۵)، اینشتین از V برای نشان دادن سرعت
دارد؟"» (۱۹۰۵)، اینشتین از V برای نشان دادن سرعت نور در خلاء و از برای نشان دادن انرژی از دست رفته از جسم در فرایند پرتوزایی، استفاده کرد. بنابراین، معادلهٔ E:mc² در اصل به عنوان یک فرمول نوشته نشده بود، بلکه تنها یک جمله به آلمانی بوده‌است: "اگر جسمی انرژی L را در فرایند پرتوزایی از دست بدهد، جرم آن به اندازهٔ "" کاهش می‌یابد." علامتی که در بالای آن قرار دارد، نشان می‌دهد که معادله با صرف نظر از بزرگی «مرتبه‌های چهارم و بالاتر» سری انبساط، تقریب زده شده‌است. در مه ۱۹۰۷، اینشتین عبارتی را برای انرژی توضیح
در مه ۱۹۰۷، اینشتین عبارتی را برای انرژی توضیح داد که بیان انرژی یک نقطه جرم‌دار در حال حرکت به ساده‌ترین شکل ممکن است و اصطلاح آن برای حالت سکون ε0:μV² می‌باشد (علامت μ بیانگر جرم است). این معادله با قانون هم‌ارزی جرم و انرژی مطابقت کامل دارد. همچنین اینشتین فرمول را بکار برد که در آن E0 انرژی یک سیستم از ذرات جرم‌دار است که برای توضیح افزایش انرژی و جرم آن سیستم، وقتی سرعت حرکت ذرات مختلف افزایش یافته، بکار می‌رود. در ژوئن ۱۹۰۷، ماکس پلانک معادله جرم-انرژی اینشتین را به صورت برای نشان دادن رابطه بین جرم،
اینشتین را به صورت برای نشان دادن رابطه بین جرم، انرژی پنهان و انرژی ترمودینامیکی در جسم بازنویسی کرد که بیانگر فشار و V بیانگر حجم می‌باشد. سپس در اکتبر ۱۹۰۷، به صورت نوشته شد که صحت و اعتبار آن در تفسیر کوانتومی ارائه شده توسط یوهان اشتارک نیز در نظر گرفته شده بود. در دسامبر ۱۹۰۷، اینشتین معادله را به صورت بیان کرد و استنتاج کرد که «"جرم "" با توجه به اینرسی، برابر است با مقداری از انرژی μc² . [...] غیرطبیعی به نظر می‌رسد که هر جرم لختی را مانند انبار بزرگی از انرژی در نظر بگیریم."» در سال ۱۹۰۹، گیلبرت
از انرژی در نظر بگیریم."» در سال ۱۹۰۹، گیلبرت لوییس و ریچارد سی تولمان از دو تغییر در فرمول استفاده کردند: و که بیانگر انرژی جسم در حال حرکت، E۰ انرژی سکون جسم، m جرم در نسبیت و m۰ جرم سکون جسم می‌باشد. در برخی از معادلات بکار رفته در نوشته‌های مختلف هندریک لورنتز در ۱۹۱۳ (منتشر شده در ۱۹۱۴) انرژی در سمت چپ قرار گرفت: ε:mc² و ε0:mc² که ε بیانگر انرژی کل (مجموع انرژی سکون و انرژی جنبشی) یک ذره در حال حرکت، انرژی سکون، M جرم در نسبیت و m جرم سکون می‌باشد. در سال ۱۹۱۱، ماکس فون لائو اثبات جامع را از تانسور
سال ۱۹۱۱، ماکس فون لائو اثبات جامع را از تانسور ضربه-انرژی ارائه کرد که بعدها (۱۹۱۸) توسط فلیکس کلاین تعمیم یافت. اینشتین پس از جنگ جهانی دوم یک بار دیگر به موضوع بازگشت و این بار او مقاله‌ای با نام E:mc² نوشت که توضیحات آن مناسب برای عموم خوانندگان بوده‌است. پایستگی جرم و انرژی. جرم و انرژی دو نام متفاوت (واحدهای اندازه‌گیری متفاوت) برای یک کمیت اساسی و پایسته فیزیکی می‌باشند. به همین جهت قانون پایستگی انرژی و قانون پایستگی جرم معادل یکدیگر و هر دو معتبرند. در سال ۱۹۴۶ اینشتین در مقاله‌ای توضیح داد که
در سال ۱۹۴۶ اینشتین در مقاله‌ای توضیح داد که «قانون پایستگی جرم [...] در چارچوب نسبیت خاص ناکافی بوده و به همین منظور با قانون پایستگی انرژی ادغام گردید. شصت سال پیش‌تر از آن نیز قانون پایستگی انرژی مکانیکی با قانون پایستگی گرما (انرژی حرارتی) تلفیق گردیده بود. ممکن است این تصور پیش آید که قانون پایستگی انرژی که پیش‌تر نیز قانون پایستگی گرما را بلعیده و در خود هضم کرده بود، اینک به سوی بلعیدن پایستگی جرم می‌رود تا اینکه فقط خودش یکّه و تنها در میدان باقی بماند». وقتی سخن از قانون پایستگی جرم به میان است،
وقتی سخن از قانون پایستگی جرم به میان است، چنانچه منظور پایستگی جرم سکون باشد، در این صورت در نسبیت خاص معتبر نخواهد بود. انرژی سکون یک ذره (و همچنین جرم سکون آن) قابلیت تبدیل شدن به هر انرژی‌ای را ندارند؛ چرا که هم‌اکنون صورتی از انرژی (جرم) می‌باشند. در عوض می‌توانند به انواع دیگر انرژی (یا جرم) که نیازمند حرکت هستند (مانند انرژی جنبشی، انرژی گرمایی یا انرژی تابشی)، تبدیل شوند. در طرف مقابل نیز، انرژی جنبشی یا تابشی می‌توانند به ذراتی تبدیل شوند که انرژی سکون (یا جرم سکون) دارند. در حین این فرایند، مقدار
(یا جرم سکون) دارند. در حین این فرایند، مقدار کل انرژی و مقدار کل جرم هیچ‌کدام تغییر نمی‌کنند، چرا که هر دو ویژگی با یک ثابت ساده با یکدیگر در ارتباط هستند. این نظریه ایجاب می‌کند که اگر انرژی یا (کل) جرم یک سیستم ناپدید شود، همواره بتوان نتیجه گرفت که هر دوی آن‌ها حقیقتاً به یک مکان دیگر منتقل شده‌اند. بدین ترتیب، افزایش مقدار انرژی و ماده در سیستم جدید، به دلیل فقدان آن در سیستم اولیه خواهد بود. اشیاء و سامانه‌های سریع‌السیر. هنگامی که جسمی در جهت حرکت هُل داده می‌شود (در راستای حرکت، بر آن نیرو وارد
هُل داده می‌شود (در راستای حرکت، بر آن نیرو وارد می‌شود) تکانه و انرژی آن مقداری افزایش می‌یابد؛ ولی هنگامی که با سرعتی نزدیک به سرعت نور جابه‌جا می‌شود (به عبارتی، وقتی نمی‌تواند سریع‌تر حرکت کند) تکانه و انرژی آن جسم بی‌حد و مرز افزایش می‌یابد؛ زیرا سرعتش به یک قدر ثابت (سرعت نور) نزدیک می‌شود. این نشان می‌دهد که در نسبیت، تکانهٔ یک جسم ضریب ثابتی از سرعت نیست و نیز انرژی جنبشی ضریب ثابتی از مجذور سرعت نمی‌باشد. نسبت تکانهٔ یک جسم به سرعت آن، تعریف خاصیتی است که به آن جرم نسبیتی گفته می‌شود. جرم نسبیتی
است که به آن جرم نسبیتی گفته می‌شود. جرم نسبیتی به حرکت جسم بستگی دارد؛ بنابراین مشاهده‌گرهای متفاوت در حرکت‌های نسبی مختلف، مقادیر متفاوتی برای جرم نسبیتی یک جسم می‌بینند. اگر جسمی به کُندی در حال حرکت باشد، جرم نسبیتی آن تقریباً برابر جرم سکون است و هر دوی آن‌ها نیز تقریباً معادل جرم معمول نیوتونی می‌باشند. اگر جسم با سرعت بالایی در حال حرکت باشد، جرم نسبیتی از جرم سکون (به اندازهٔ جرم مرتبط با انرژی جنبشی جسم) بزرگ‌تر است. بدین ترتیب، اگر جسم به سرعت نور نزدیک شود، جرم نسبیتی آن به‌طور نامحدود افزایش
نزدیک شود، جرم نسبیتی آن به‌طور نامحدود افزایش می‌یابد؛ زیرا به انرژی جنبشی جسم مقداری نامحدود اضافه می‌شود و از طرفی، این انرژی با جرم مرتبط است. جرم نسبیتی همواره برابر است با انرژی کل (انرژی سکون بعلاوهٔ انرژی جنبشی) تقسیم بر (مجذور سرعت نور) از آنجا که جرم نسبیتی کاملاً متناسب با انرژی است، جرم نسبیتی و انرژی نسبیتی تقریباً مترادف یکدیگر بوده و تنها وجه تمایز آن‌ها، تفاوت یکاها می‌باشد. اگر طول و زمان در یکاهای طبیعی در نظر گرفته شوند، سرعت نور برابر با یک (۱) و حتی این وجه اختلاف نیز ناپدید خواهد شد.
یک (۱) و حتی این وجه اختلاف نیز ناپدید خواهد شد. وقتی جرم و انرژی یکاهای یکسانی دارند و همواره معادل یکدیگرند، سخن گفتن از جرم نسبیتی حشو خواهد بود؛ چرا که جرم نسبیتی فقط نام دیگری برای انرژی است. به همین جهت، فیزیک‌دانان معمولاً واژهٔ مختصر «جرم» را به معنای جرم سکون یا جرم ثابت (نه جرم نسبیتی) بکار می‌برند. جرم نسبیتی یک جسم در حال حرکت، بزرگ‌تر از جرم نسبیتی جسمی ساکن است؛ زیرا شیء متحرک انرژی بیشتری (انرژی جنبشی) دارد. "جرم سکون" جسم، «جرم یک جسم در حالت سکون (بدون حرکت)» تعریف می‌شود؛ بنابراین جرم
حالت سکون (بدون حرکت)» تعریف می‌شود؛ بنابراین جرم سکون مستقل از حرکت مشاهده‌گر بوده و همواره ثابت است. به عبارتی، در تمام چارچوب‌های مرجع لخت یکسان و نامتغیر است. در اشیاء و سیستم‌هایی که از اجزاء زیادی تشکیل شده‌اند (مانند هسته اتم، سیارات و ستاره‌ها) جرم نسبیتی برابر است با مجموع (انرژی‌ها یا) جرم‌های نسبیتی این اجزاء؛ چون انرژی در سیستم‌های تک افتاده، جمعی (additive) است. این مسئله در صورتی که انرژی کاهش یابد، در سیستم‌های آزاد صادق نیست؛ مثلاً اگر اجزاء سیستمی با نیروهای ربایشی (جاذبه) به یکدیگر اتصال
سیستمی با نیروهای ربایشی (جاذبه) به یکدیگر اتصال یابند و انرژی حاصل از نیروهای جاذبه‌ای بیشتر از کار انجام شده باشد، از سیستم خارج می‌شود و با خروج این انرژی ماده از دست می‌رود. به عنوان مثال جرم هستهٔ یک اتم، از مجموع جرم کل پروتون‌ها و نوترون‌های سازندهٔ آن کمتر است. اما این مسئله تنها پس از خروج انرژی بستگی حاصل از اتصال، در قالب پرتوی گاما صحت دارد (که در این سیستم، جرم انرژی بستگی را حمل و خارج می‌کند). مقدار این جرم با انرژی لازم برای شکستن هسته و تبدیل آن به پروتون‌ها و نوترون‌های مجزا نیز برابر است
آن به پروتون‌ها و نوترون‌های مجزا نیز برابر است (در این حالت کار و انرژی باید تأمین شوند). به همین ترتیب، جرم منظومه شمسی اندکی کمتر از مجموع جرم‌های تک تک سیارات و خورشید است. در سیستمی متشکل از ذراتی که در جهات مختلف از یکدیگر دور می‌شوند، جرم ثابت سیستم مشابه با جرم سکون است و برای تمامی مشاهده کنندگان یکسان می‌باشد؛ حتی مواردی که در حرکت نسبی هستند؛ و به عنوان کل انرژی تقسیم بر c² در مرکز چارچوب جرم تعریف می‌شود (که طبق تعریف، کل تکانهٔ سیستم در آن نقطه صفر است). یک مثال ساده از جسمی با اجزای متحرک که
صفر است). یک مثال ساده از جسمی با اجزای متحرک که تکانه کل آن (یعنی برآیند تکانهٔ آن) صفر است، محفظهٔ گاز می‌باشد. در این حالت، جرم این محفظه با انرژی کل آن (از جمله انرژی جنبشی مولکول‌های گاز) بدست می‌آید؛ چرا که وقتی تکانه برابر با صفر باشد، انرژی کل با جرم ثابت در تمامی چارچوب‌های مرجع برابر و هم‌ارز است. تنها در چنین چارچوب‌های مرجعی، شیء یا جسمی را می‌توان وزن نمود. بدین ترتیب، نظریه نسبیت خاص اثبات می‌کند که انرژی گرمایی (حرارتی) در تمامی اجسام (از جمله جامدات) بر کل جرم و وزن آن، مقداری را می‌افزاید؛
جامدات) بر کل جرم و وزن آن، مقداری را می‌افزاید؛ ولو اینکه این انرژی به شکل انرژی جنبشی یا پتانسیل اتم‌های جسم، موجود باشد. این نکته در مورد جرم سکون اتم‌های تشکیل دهندهٔ جسم مشاهده نمی‌شود. بدین ترتیب، حتی اگر فوتون‌ها (کوانتای نور) در فضای یک محفظه به دام بیافتند (به شکل گاز فوتون یا تابش گرمایی) تمایل دارند جرم مرتبط با انرژی خود را به محفظه بیفزایند. چنین جرم اضافی و مازادی در تئوری می‌تواند همانند انواع دیگر جرم سکون وزن شود. این مسئله در نظریه نسبیت خاص صحت دارد، هرچند فوتون‌ها منفردا جرم سکون
خاص صحت دارد، هرچند فوتون‌ها منفردا جرم سکون ندارند. هر شکلی از انرژی به دام افتاده و محصور به سیستم‌هایی که تکانه ویژه ندارند، جرمی قابل اندازه‌گیری می‌افزاید. این ویژگی، یکی از نتایج برجستهٔ نسبیت می‌باشد و قرین و مشابهی در فیزیک کلاسیک نیوتنی که در آن پرتوزایی، نور، گرما و انرژی جنبشی تحت هیچگونه شرایط محیطی جرمی قابل اندازه‌گیری بروز نمی‌دهند، ندارد. همان‌گونه که جرم نسبیتی یک سیستم بسته، با زمان پایسته است، جرم سکون نیز چنین است. این ویژگی منجر به پایستگی همهٔ انواع جرم‌ها در سامانه‌ها و نیز در
پایستگی همهٔ انواع جرم‌ها در سامانه‌ها و نیز در واکنش‌هایی که در آن‌ها ماده نابود شده و انرژی متناظر به آن بر جای می‌ماند می‌شود. ماده می‌تواند در واکنش‌های مختلف پیدا شده یا ناپدید شود، اما جرم و انرژی هر دو در این فرایند دست‌نخورده باقی می‌مانند. کاربست‌پذیری فرمول. همان‌طور که در بالا بیان شده‌است، دو تعریف متفاوت از جرم و دو تعریف متفاوت از انرژی در نسبیت خاص کاربرد دارد. فرمول سادهٔ E:mc² به‌طور کلی برای تمام انواع جرم و انرژی قابل استفاده نیست؛ مگر در این مورد خاص که تکانهٔ کل افزایشی سیستم تحت
در این مورد خاص که تکانهٔ کل افزایشی سیستم تحت مطالعه صفر باشد. در چنین موردی که پیروی سیستم از چارچوب مرکز جرم و چارچوب مرکز تکانه‌اش همواره تضمین شده‌است، E:mc² برای تمام انواع جرم و انرژی صادق می‌باشد. به عنوان مثال در چارچوب مرکز جرم، کل انرژی جسم یا سامانه برابر است با جرم سکون آن در c². این همان رابطه‌ای است که در مثال پیشین (محفظهٔ گاز) مورد استفاده قرار گرفت. در چارچوب‌های مرجع دیگری که مرکز جرم در حرکت است، رابطهٔ مذکور معتبر نیست. در چنین سامانه‌ای و در چنین اجسامی، انرژی کل به جرم سکون و تکانهٔ