payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شناخته می‌شود، یک مهاجر جامائیکایی بود که این سنت را به مهمانی‌های خیابانی (Block Parties) برانکس آورد. پیدایش در برانکس و دوران اولیه (دهه ۱۹۷۰). در اوایل دهه ۱۹۷۰، دی‌جی کول هرک تکنیکی به نام "Breakbeat" را ابداع کرد. او با استفاده از دو نسخه یکسان از یک صفحه گرامافون، بخش‌های ضربی و بی‌کلام (Breaks) آهنگ‌های فانک و سول را پشت سر هم تکرار می‌کرد و فضایی برای رقصیدن بی-بویها فراهم می‌آورد. در همین مهمانی‌ها، دی‌جی‌ها شروع به صحبت‌کردن بر روی بیت‌ها کردند تا حضار را به هیجان آورند. به‌تدریج، این وظیفه به
تا حضار را به هیجان آورند. به‌تدریج، این وظیفه به فردی متخصص به نام «ام‌سی» (MC) سپرده شد. ام‌سی‌های اولیه مانند Coke La Rock و Clark Kent (که با کول هرک کار می‌کردند) بیشتر به معرفی دی‌جی و تشویق جمعیت می‌پرداختند. اما به‌مرور، ام‌سی‌هایی مانند Melle Mel و Grandmaster Caz شروع به سرودن قافیه‌های پیچیده‌تر و طولانی‌تر کردند و نقش ام‌سی را از یک همراه دی‌جی به یک هنرمند مستقل تبدیل کردند. در این دوره، رپ عمدتاً یک پدیده زنده و محدود به مهمانی‌های محلی بود و هنوز به شکل تجاری ضبط نشده بود. عصر ضبط تجاری و
و هنوز به شکل تجاری ضبط نشده بود. عصر ضبط تجاری و Old School (۱۹۷۹–۱۹۸۶). نخستین آهنگ رپ تجاری موفق، «Rapper's Delight» از گروه The Sugarhill Gang بود که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد. این آهنگ رپ را برای اولین بار به گوش مخاطبان جهانی رساند و ثابت کرد که این سبک می‌تواند موفقیت تجاری داشته باشد. به دنبال آن، هنرمندان دیگری مانند کرتیس بلو نیز به موفقیت دست یافتند. در سال ۱۹۸۲، آهنگ «The Message» از گروه گرندمستر فلش اند د فیوریس فایو منتشر شد که با پرداختن به فقر، جرم و مشکلات اجتماعی در محلات شهری، رپ را از یک
جرم و مشکلات اجتماعی در محلات شهری، رپ را از یک موسیقی صرفاً برای مهمانی به ابزاری برای تفسیر و نقد اجتماعی تبدیل کرد. این دوره که به «اولد اسکول هیپ هاپ» (Old School Hip Hop) معروف است، با ضرب‌آهنگ‌های ساده‌تر و تکنیک‌های رپ ابتدایی‌تر شناخته می‌شود. عصر طلایی هیپ هاپ (۱۹۸۶–۱۹۹۴). اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ به‌عنوان «عصر طلایی هیپ هاپ» (Golden Age of Hip Hop) شناخته می‌شود. در این دوره، رپ از نظر موسیقایی و محتوایی به بلوغ و تنوع چشمگیری رسید. گروه‌هایی مانند ران-دی.ام.سی با ترکیب رپ و راک، و LL Cool
مانند ران-دی.ام.سی با ترکیب رپ و راک، و LL Cool J با شخصیت‌پردازی قوی، این سبک را به مخاطبان گسترده‌تری معرفی کردند. در این دوران، نوآوری در تولید موسیقی با استفاده از سمپلینگ به اوج خود رسید. تهیه‌کنندگانی مانند Marley Marl و The Bomb Squad صداهای مختلفی را از سبک‌های دیگر نمونه‌برداری و لایه‌بندی می‌کردند تا بیت‌های پیچیده و غنی بسازند. از سوی دیگر، هنرمندانی مانند راکیم با استفاده از قافیه‌های چند هجایی و جریان (Flow) پیچیده، استاندارد فنی رپ‌کردن را متحول کردند. این دوره شاهد ظهور زیرشاخه‌های مختلفی
کردند. این دوره شاهد ظهور زیرشاخه‌های مختلفی بود: * رپ آگاهانه (Conscious Rap): گروه‌هایی مانند پابلیک انمی و بوگی داون پروداکشنز پیام‌های سیاسی، اجتماعی و ملی‌گرایانه سیاه‌پوستان را ترویج می‌کردند. * رپ گانگستری (Gangsta Rap): گروه‌هایی مانند ان. دابلیو. ای. (N.W.A) با اشعاری تند و بی‌پرده، به توصیف خشونت، فقر و درگیری با پلیس در محله‌های فقیرنشین پرداختند. * آلترناتیو هیپ هاپ (Alternative Hip Hop): گروه‌هایی مانند A Tribe Called Quest و De La Soul با رویکردی مثبت‌تر و استفاده از سمپل‌های جاز، فضایی
رویکردی مثبت‌تر و استفاده از سمپل‌های جاز، فضایی متفاوت و هنری‌تر را به هیپ هاپ آوردند. ورود به جریان اصلی و رقابت ساحل شرقی و غربی (دهه ۱۹۹۰). در دهه ۱۹۹۰، رپ به یکی از پرفروش‌ترین سبک‌های موسیقی در ایالات متحده آمریکا تبدیل شد. آلبوم "The Chronic" از دکتر دره در سال ۱۹۹۲، با معرفی سبک جی-فانک، صدایی جدید و ملودیک‌تر را به رپ گانگستری تزریق کرد و هنرمندانی مانند اسنوپ داگ را به شهرت رساند. این دهه همچنین شاهد رقابت شدید بین هنرمندان «ساحل شرقی» (East Coast) مستقر در نیویورک، مانند ناتوریوس بی.آی.جی و ناس،
مستقر در نیویورک، مانند ناتوریوس بی.آی.جی و ناس، و هنرمندان «ساحل غربی» (West Coast) مستقر در لس آنجلس، مانند توپاک شکور بود. این رقابت که توسط رسانه‌ها تشدید می‌شد، متأسفانه به مرگ هر دو هنرمند برجسته، توپاک و بیگی، انجامید و نقطه تاریکی در تاریخ هیپ هاپ رقم زد. با این حال، هنرمندانی مانند جی-زی، امینم و گروه وو-تنگ کلن توانستند موفقیت تجاری و هنری رپ را در سراسر جهان تثبیت کنند. عصر دیجیتال و تنوع سبکی (۲۰۰۰ تاکنون). با ظهور اینترنت و پلتفرم‌های دیجیتال در قرن بیست و یکم، نحوه تولید و توزیع موسیقی رپ
در قرن بیست و یکم، نحوه تولید و توزیع موسیقی رپ دگرگون شد. میکس‌تیپ‌ها (Mixtapes) که زمانی به‌صورت فیزیکی توزیع می‌شدند، به ابزاری مهم برای معرفی هنرمندان جدید در فضای آنلاین تبدیل شدند. هنرمندانی مانند لیل وین و 50 Cent از این طریق به شهرت رسیدند. در این دوره، زیرشاخه‌های جدیدی پدیدار شدند. سبک ترپ که در جنوب آمریکا (به‌ویژه آتلانتا) شکل گرفت، با تأکید بر ماشین درام رولند تی‌آر-۸۰۸ و محتوایی درباره تجارت مواد مخدر، به یکی از محبوب‌ترین اشکال رپ تبدیل شد. هنرمندانی مانند T.I. و گوچی مان از پیشگامان این سبک
مانند T.I. و گوچی مان از پیشگامان این سبک بودند. پس از آن، سبک‌های دیگری مانند دریل از شیکاگو و «مامبل رپ» (Mumble Rap) نیز ظهور کردند که هر یک ویژگی‌های صوتی و محتوایی خاص خود را داشتند. امروزه رپ با هنرمندانی چون کندریک لامار، دریک و جی. کول همچنان یکی از تأثیرگذارترین و متنوع‌ترین سبک‌های موسیقی در جهان است. عناصر و تکنیک‌ها. محتوا (Content). محتوای اشعار رپ بسیار متنوع است. موضوعات می‌توانند از داستان‌سرایی‌های پیچیده (نوتوریوس بی.آی.جی. در "I Got a Story to Tell")، لاف‌زنی و فخرفروشی (Braggadocio)،
to Tell")، لاف‌زنی و فخرفروشی (Braggadocio)، نقد اجتماعی و سیاسی (کندریک لامار در "Alright") تا بیان احساسات شخصی و آسیب‌پذیری (امینم در "Stan") را در بر گیرند. زبان مورد استفاده در رپ اغلب غیررسمی، خیابانی و پر از اصطلاحات و کنایه‌های فرهنگی است که به آن اصالت و قدرت می‌بخشد. جریان (Flow). «فلو» یا جریان، به ترکیب ریتم و قافیه در اجرای رپ گفته می‌شود. این عنصر تعیین می‌کند که کلمات چگونه بر روی ضرب‌آهنگ قرار می‌گیرند. فلو شامل سرعت اجرا (Cadence)، مکث‌ها، و هماهنگی هجاها با عناصر ضرب‌آهنگ (مانند کیک و
و هماهنگی هجاها با عناصر ضرب‌آهنگ (مانند کیک و اسنیر درام) است. یک رپر با فلو قوی می‌تواند حتی ساده‌ترین کلمات را جذاب و گیرا ارائه دهد. رپرهایی مانند راکیم، آندره ۳۰۰۰ و امینم به دلیل فلوهای نوآورانه و پیچیده‌شان شهرت دارند. قافیه (Rhyme). قافیه یکی از بنیادی‌ترین عناصر رپ است. رپرها از انواع طرح‌های قافیه‌ای (Rhyme Schemes) مانند قافیه‌های پایانی (AABB, ABAB)، قافیه‌های داخلی (Internal Rhymes) و به‌ویژه قافیه‌های چند هجایی (Multisyllabic Rhymes) استفاده می‌کنند. قافیه چند هجایی، که در آن چندین هجا در
می‌کنند. قافیه چند هجایی، که در آن چندین هجا در کلمات مختلف با هم قافیه می‌شوند (مانند "insane" و "main frame")، یکی از نشانه‌های مهارت فنی یک رپر محسوب می‌شود. تأثیرات فرهنگی و اجتماعی. رپ و فرهنگ هیپ هاپ از زمان پیدایش تأثیرات عمیق و گسترده‌ای بر جامعه جهانی داشته‌اند. این سبک موسیقی به‌عنوان «سی‌ان‌ان سیاه‌پوستان» (The Black CNN) توصیف شده است، زیرا به صدای جوامع حاشیه‌نشین تبدیل شد و مسائل و مشکلاتی را که در رسانه‌های جریان اصلی نادیده گرفته می‌شدند، به گوش همگان رساند. رپ بر مد و لباس، زبان و گویش
به گوش همگان رساند. رپ بر مد و لباس، زبان و گویش عامیانه، هنر و حتی سیاست در سراسر جهان تأثیر گذاشته است. این سبک ابزاری قدرتمند برای اعتراضات اجتماعی و سیاسی بوده و در جنبش‌هایی مانند جان سیاه‌پوستان مهم است نقش مهمی ایفا کرده است. با این حال، رپ به‌ویژه زیرشاخه گانگستری آن، به دلیل ترویج خشونت، زن‌ستیزی و مادی‌گرایی نیز مورد انتقاد قرار گرفته است. در ایران. رپ فارسی به سبک موسیقی رپ اطلاق می‌شود که به زبان فارسی اجرا می‌گردد. هرچند پیش از انقلاب ۱۳۵۷ نمونه‌های محدودی از موسیقی گفتاری ریتمیک وجود داشت،
محدودی از موسیقی گفتاری ریتمیک وجود داشت، اما شکل‌گیری جدی این سبک به اوایل دهه ۱۳۸۰ خورشیدی در ایران بازمی‌گردد. رپ فارسی عمدتاً به‌صورت زیرزمینی و بدون مجوز رسمی از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی فعالیت می‌کند. موضوعات اصلی رپ فارسی شامل مشکلات اقتصادی، نابرابری‌های اجتماعی، فقر، اعتیاد، و انتقادات سیاسی و فرهنگی است. این سبک به جوانان ایرانی فرصتی داد تا دیدگاه‌ها و اعتراضات خود را که در رسانه‌های رسمی جایی نداشت، بیان کنند. از بنیان‌گذاران و چهره‌های تأثیرگذار نسل اول رپ فارسی می‌توان به هنرمندانی چون
نسل اول رپ فارسی می‌توان به هنرمندانی چون هیچ‌کس، یاس، بهرام نورایی و رضا پیشرو اشاره کرد. هر یک از این هنرمندان با سبک و رویکرد منحصر به فرد خود، به شکل‌گیری و گسترش این جنبش موسیقی کمک کردند.
در جمهوری ارمنستان، یک شهر یا شهرک ( "k'aghak) بر پایه جمعیت تعریف نمی‌شود. اما شهرهای ایروان، گیومری و وانادزور که هم‌اکنون بالای ۸۰٬۰۰۰ تن جمعیت دارند در طی دوران شوروی شهرهای اصلی تابع جمهوریت () محسوب می‌شدند. مابقی شهرک‌ها کمتر از ۵۰٬۰۰۰ تن جمعیت دارند. فهرست. منابع: آمار ۲۰۱۱ ارمنستان
سیامک نخستین شاهزاده ایران و دومین اسطوره ایرانی پس از کیومرث در شاهنامه است. سیامک شاهزاده‌ای بود که از بهر رهایش خاندانش و پادشاهی پدر به جنگ فرزند اهریمن، دیو سیاه شتافت و در آن راه جانش را از دست داد. سیامک به معنی «سیاه مو» یا «دارندهٔ موی سیاه» از شخصیتهای اساطیری ایرانیان است. سیامک دو فرزند به نام هوشنگ و فراوگ داشت. هوشنگ جد ایرانیان شد. در "اوستا". در نسک گمگشته چهرداد از سیامک سخن رفته بود. خلاصهٔ این نسک در "دینکرت" آمده‌است. در ادبیات پهلوی. در ادبیات پهلوی بر خلاف شاهنامه سیامک فرزند گیومرث
ادبیات پهلوی بر خلاف شاهنامه سیامک فرزند گیومرث نیست بلکه فرزند مشی و مشیانه است. اصولاً چون در منابع پهلوی کیومرث نخستین انسان است و هوشنگ نخستین شاه و از آنجا که شاهی مستلزم وجود رعایا و فرمانبرداران است میان کیومرث و هوشنگ چندین نسل فاصله است. یکی از حلقه‌های این زنجیر (کیومرث تا هوشنگ) سیامک است. در "شاهنامه". آرامش پادشاهی گیومرث با شوراندن و برانگیختن آهرمن به پایان خود می‌رسد، درخشش و فرّهٔ‌ایزدی کیومرث بانی رشک اهریمن گشت و او تاب محبوبیت روزافزون پادشاهی گیومرث را نداشت؛ بدین انگیزه فرزندش دیو
پادشاهی گیومرث را نداشت؛ بدین انگیزه فرزندش دیو سیاه را که نهادی پلید داشت به جنگ کیومرث برشوراند. کیومرث از نیرنگهای اهریمن و دیو سیاه آگاهی نداشت و سروش‌ها آگهی یورش خزروان‌دیو را به گوش فرزندش رساندند و سیامک با اندک سپاه خویش به جنگ خزوران دیو می‌شتابد که سیامک شکست خورده و کشته می‌شود. پس از کیومرث پادشاهی به هوشنگ پسر سیامک می‌رسد. به گواهی نوشتارهای کهن، سیامک مبارزی است که در آغاز جوانی به روش غم‌انگیزی از بهر باور به دست ستیزندگان و دشمنان دین (دیوان) کشته شد. همچنین او را باید نخستین پیش‌آهنگ و
کشته شد. همچنین او را باید نخستین پیش‌آهنگ و رهایندهٔ آدمی سوشیانس برشمرد که نام او نماد آرزوی مردمان ستمدیده دربارهٔ فرمان فرمایی دادگری و برابری در جهان است. در آموزه‌های مزدیسنا به‌ویژه در گاثه‌ها سخن از پدیداری رهایش‌دهنده یا رهایش دهندگانی در آینده بنام سئوشیانث‌ها آگهی می‌دهد. در تاریخ طبری. طبق تاریخ طبری، سیامک پسر مشی و خواهرش میشان (در منابع زرتشتی مشیانه) بود و سپس سیامک نیز با خواهرش، سیامی، ازدواج کرد و حاصل این زوج پسری به نام افرواک بود که او نیز با خواهرش افری ازدواج کرد و هوشنگ پسر افرواک
نیز با خواهرش افری ازدواج کرد و هوشنگ پسر افرواک بود. همچنین بنا به ادعای تاریخ طبری، گروهی از نسب‌شناسان پارسی سیامک را برابر با انوش پسر شیث و نوه آدم می‌دانستند. در منابع ایرانی-اسلامی. در اکثر منابع اسلامی نیز میان گیومرث و هوشنگ چندین نسل فاصله است و سیامک جایی در میان این دو. سیامک نیز همچون کیومرث در داستان‌های ایرانی پس از اسلام مقام بلندی نیافت. البته، ابوعلی بلعمی در ترجمه تاریخ طبری می‌نویسد: "و او را (کیومرث را) گِل پادشاه خواندندی که از گِل آفریده شد، و جفت او ایلده ، که حوّا خوانند هم خدا از
شد، و جفت او ایلده ، که حوّا خوانند هم خدا از گِل آفرید و جان در تن هر دو اندر یکوقت و یک اندازه کرد." سپس برای پانوشت متن مجلد مربوط به ایرانیان چاپ 1337، از نسخه دیگر برای ایلده آورده شده: "یلده". با توجه به اینکه فرزند دیگر کیومرت و یلده ، سیامک نخستین سوشینث بود و شیث نیز فرزند آدم و حوّا می‌باشند شاید بتوان گفت سیاه‌مک و شیث یکی هستند و تجلّی خورشید حقیقت، البته اگر یلدَه را با فتحه بخوانیم و مرادمان &lt; یلدا &gt; باشد و چنین خوانشی صحیح نیز باشد. سیامک دوم. سیامک دیگری هم در شاهنامه حضور دارد که از
دوم. سیامک دیگری هم در شاهنامه حضور دارد که از پهلوانان توران است و تنها در جنگ دوازده رخ به او اشاره شده‌است. او در نبردی تن‌به‌تن با گرازه پهلوان ایرانی کشته می‌شود. گرازه او را چنان سخت بر زمین می‌زند که استخوانش شکسته و جان می‌سپارد.
سیدنی بشی (۱۴ مه ۱۸۹۷ – ۱۴ مه ۱۹۵۹) نوازنده کلارینت و ساکسوفون سوپرانو بود. او از پیشگامان جاز و سبک دیکسی‌لند که سال‌ها ساکن پاریس بود. نوازنده ی کلارینت و ساکسفون سوپرانو را می‌توان اولین سولوییست بزرگ در تاریخ جز دانست. در سال‌های اولیه ی جَز و درحالیکه ساز ساکسفون در حاشیه ی این موسیقی قرار داشت، بشه با نواختن اصواتی شیرین از آن به عنوان ساز سولو استفاده می‌کرد. او همچنین از اولین هنرمندان آمریکایی بود که در شوروی سابق در دهه ی ۲۰ به اجرا پرداخت. او در نیواورلئان در خانواده ای کرئول (اهالی ایالت
او در نیواورلئان در خانواده ای کرئول (اهالی ایالت لوئیزیانا که اصالتی فرانسوی دارند) و اهل موسیقی در سال ۱۸۹۷ متولد شد. او به‌طور خودآموخته نواختن کلارینت را آغاز کرد و در نوجوانی اش در مهمترین گروه‌های مارش در شهر می‌نواخت. ویل ماریون کوک ویولنیست و آهنگساز، در سال ۱۹۱۹ پس از آشنایی با بشه در نیویورک، او را در ارکستر خود استخدام کرد. در سفر به لندن به همراه ارکستر کوک، بشه یک ساکسفون سوپرانو تهیه کرد که در نهایت ساز اصلی او شد. او در آنجا پس از اجراهایی موفق محبوبیت زیادی کسب کرد. اخلاق تند بِشه که گهگاهی
محبوبیت زیادی کسب کرد. اخلاق تند بِشه که گهگاهی به زد و خورد منجر می‌شد او را مدتی در لندن و نیز ۱۱ ماه در پاریس (بدلیل شلیک به مردی که به او گفته بود اشتباه می‌نوازد) به زندان انداخت و باعث دیپورت او به نیویورک شد. بشی در بازگشت به نیویورک موفقیت خود را در حرفه اش با عضویت در ارکسترهای دوک الینگتن و کلارنس ویلیامز و سپس همکاری با نوازنده ی ترومپت و همشهری او، تامی لدنیر ادامه داد. او که در ۱۹۵۱ بدلیل مسائل نژادی ای که گریبانگیر نوازندگان سیاهپوست در آمریکا بود به فرانسه مهاجرت کرد و تا پایان عمرش یعنی سال
بود به فرانسه مهاجرت کرد و تا پایان عمرش یعنی سال ۱۹۵۹ در آنجا سکنی گزید.
الا فیتزجرالد (زاده ۲۵ آوریل ۱۹۱۷ – درگذشته ۱۵ ژوئن ۱۹۹۶) خواننده آمریکایی جَز معروف به «بانو الا» یا «بانوی اول آواز» بود. او در عمر پربار خود سیزده بار جایزه گرمی را دریافت کرد. بسیاری از بزرگان جَز مثل لویی آرمسترانگ و دوک الینگتون و کاونت بیسی و نت کینگ کول و فرانک سیناترا و دیزی گیلیسپی و بنی گودمن با او برنامه اجرا کرده‌اند. "یک رودخانه برایم گریه کن" و "فصل تابستان" از جمله تک آهنگ‌هایی هستند که اجرای وی از آن‌ها شهرت و محبوبیت یافته است. زندگی. او در سال ۱۹۱۷ (میلادی) در ایالت ویرجینیا (آمریکا) به
سال ۱۹۱۷ (میلادی) در ایالت ویرجینیا (آمریکا) به دنیا آمد و در نیویورک بزرگ شد. والدین وی در هنگام تولدش از هم جدا شدند و در سن چهارده سالگی یتیم شد و مادرش در ۳۸ سالگی در یک تصادف جان خود را از دست داد. وی از سال ۱۹۳۴ شروع به خوانندگی کرد. فیتزجرالد در اواخر عمر به دلیل مرض دیابت کور شد و در سال ۱۹۹۳ پزشکان پاهایش را قطع کردند. سرانجام در ۷۸ سالگی در سال ۱۹۹۶ درگذشت.
آرت بلِیکی (زادهٔ ۱۱ اکتبر ۱۹۱۹ – درگذشتهٔ ۱۶ اکتبر ۱۹۹۰) نوازنده آمریکایی درامز و رهبر گروه جز مسنجرز بود. او موسیقی را مانند بسیاری از دیگر نوازندگان جاز از کلیسا آغاز کرد. مدتی پیانو می‌زد ولی به قول خودش وقتی مدیر باشگاهی که در آن می‌نواخت او را با سلاح کمری مجبور به برخاستن از جلوی پیانو و نشستن پشت درامز کرد، به درامز روی آورد. در سال ۱۹۴۸ در گفتگوئی با خبرنگاران گفت که به آفریقا رفته و در موسیقی آن دیار مطالعه کرده، اسلام آورده و نام خود را به «عبدالله ابن بوحینه» تغییر داده‌است. در همین سال اولین
ابن بوحینه» تغییر داده‌است. در همین سال اولین ارکستر خود را به نام «جز مسنجرز» (پیام‌آوران جاز) با ۱۷ نوازنده تشکیل داد. در ۱۹۵۵ با هوراس سیلور گروه پنج نفری جز مسنجرز را درست کرد. در دهه ۱۹۶۰ میلادی گروه او یکی از مهم‌ترین گروه‌های جاز بود. در دهه ۱۹۷۰ هم که بسیاری از دیگر نوازندگان جاز مشغول تلفیق با موسیقی راک بودند او به ارائهٔ جاز درست و سرراست ادامه داد. نوازندگان بزرگی با او و گروهش همکاری کرده‌اند از جمله هوراس سیلور، کِیت جَرِت، بادی دی‌فرانکو، چاک مانجیونی، و سیدر والتون.
جو "کینگ" آلیور (۱۱ مه ۱۸۸۵ – ۱۰ آوریل ۱۹۳۸) نوازنده کورنت و رهبر ارکستر و از پیشگامان جاز بود. آلیور نواختن را در سال ۱۹۱۹ در نیواورلئان شروع کرد. کم‌کم ارکستر خود را ترتیب داد و در شیکاگو، ایلینوی به نواختن پرداخت و لویی آرمسترانگ را به‌همکاری گرفت. او کاشف لوئیس بود. اولین کورنت لوئیس را کینگ آلیور به او داد. سبک معروف به هات جز را او راه انداخت که در آن نوازندگان به‌طور گروهی (و نه انفرادی) بداهه نوازی می‌کردند. چند تصمیم نادرست مالی از جمله رد کردن پیشنهاد اجرای دائمی در باشگاه معروف کاتن کلاب او را
اجرای دائمی در باشگاه معروف کاتن کلاب او را فقیر کرد. در آخر عمر در یک باشگاه بیلیارد نظافتچی بود. منابع. Wikipedia contributors, "Joe "King" Oliver," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Joe_%22King%22_Oliver&amp;oldid=205121485
نظام جمهوری اسلامی ایران نام حکومت کنونی ایران است که بر اساس قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران بر پایهٔ جمهوریت و اسلام‌گرایی بنا نهاده شده است که نظامی ضد استعماری، مخالف با دموکراسی و سکولاریسم و در نوع خود تمامیت‌خواه و اقتدارگرا با گرایش به نظریه «ولایت مطلقه فقیه» قلمداد می‌شود. جمهوری اسلامی ایران، در پی انقلاب ۱۳۵۷، طی همه‌پرسی نظام جمهوری اسلامی در روزهای ۱۰ و ۱۱ فروردین ۱۳۵۸ با پرسش «جمهوری اسلامی، آری یا نه؟» با رأی ۹۸٫۲ درصدی "آری"، رسمیت پیدا کرد. طبق آمار شاخص مردم‌سالاری در نظام جمهوری اسلامی،
طبق آمار شاخص مردم‌سالاری در نظام جمهوری اسلامی، تکثرگرایی سیاسی «صفر» است و طبق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران هیچ‌یک از افراد و احزاب مخالف نظام جمهوری اسلامی حق فعالیت سیاسی، اجرا و برعهده‌گیری سمت‌های مختلف را ندارند و به رسمیت شناخته نمی‌شوند. حکومت جمهوری اسلامی ایران در فهرست رژیم‌های درمانده و در شاخص کشورهای شکننده و آسیب‌پذیر مابین نارنجی و قرمز قرار دارد. این حکومت در دورهٔ زمامداری خود با امواجی از نارضایتی مردم روبه‌رو شده که افزایش نابرابری جنسیتی، شکاف طبقاتی، فساد سیستماتیک دولتی و فشارهای
شکاف طبقاتی، فساد سیستماتیک دولتی و فشارهای خارجی، بر نارضایتی همگانی افزوده است و به اعتراضات سراسری منجر شده است. این حکومت نوعی جمهوری اسلامی مبتنی بر ولایت فقیه است و ساختار سیاسی آن شامل مجلس خبرگان رهبری، رهبر جمهوری اسلامی، و قوه مجریه، قوه مقننه (مجلس شورای اسلامی و شورای نگهبان) و قوه قضائیه است. همچنین مجمع تشخیص مصلحت نظام و شورای عالی امنیت ملی، شورای عالی انقلاب فرهنگی، شورای عالی فضای مجازی، شوراهای اسلامی شهر و روستا در آن فعالیت می‌کنند. رهبر فرمانده کل قوا محسوب می‌شود. قانون اساسی جمهوری
فرمانده کل قوا محسوب می‌شود. قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۳۵۸ توسط مجلس خبرگان قانون اساسی در ۱۷۵ اصل نوشته شد. با تصویب مجلس شورای اسلامی، تأسیس حزب نه‌تنها برای مخالفان بیرون از نظام مجاز نیست، بلکه حتی گروه‌های منحل‌شدهٔ اصلاح‌طلب نیز اجازهٔ فعالیت ندارند. در سال‌های اخیر، به‌ویژه پس از اعتراضات ۱۴۰۱ و افزایش بحران‌های اقتصادی و اجتماعی، اعتماد عمومی به حکومت جمهوری اسلامی ایران به‌طور چشمگیری کاهش یافته است. این کاهش اعتماد در اعتراضات گسترده مردمی در سال‌های اخیر و همچنین افزایش نارضایتی از
مردمی در سال‌های اخیر و همچنین افزایش نارضایتی از سیاست‌های دولت مشاهده می‌شود. پیدایش. تصویرسازی خمینی از جمهوری اسلامی. سید روح‌الله خمینی از شهریور ۱۳۲۰ با بیان نقدهایی علیه حکومت پهلوی اندیشه سیاسی خود را اعلام کرد. در دهه سی بود که حکومت‌داری فقیه را در کتاب الرسائل مطرح کرد. او در کتاب البیع تشکیل حکومت توسط فقیه را امری واجب دانست. او در سال ۱۳۴۸ کتاب "ولایت فقیه حکومت اسلامی" را نوشت. در این کتاب مسئله حکومت فقیهان و ولایت فقیه مطرح شد. خمینی در این دوره، تنها به اسلامی‌خواهی تأکید داشت و از
در این دوره، تنها به اسلامی‌خواهی تأکید داشت و از جمهوری‌خواهی سخنی نمی‌گفت. خمینی در زمان اقامت خود در فرانسه نظام مورد نظر خورد را بر پایه «آزادی عقیده و بیان» و همچنین حکومتی «برای همه اقلیت‌های مذهبی آزادی به‌طور کامل خواهد بود و هر کس خواهد توانست اظهار عقیده خودش را بکند» تصویری که خمینی از خود پیش از انقلاب ارائه داده بود باعث شده بود که یکسال پیش از سقوط حکومت شاه مقامات ارشد سفارت آمریکا به این نتیجه برسند که نهضت اسلامی به رهبری «نمادین» خمینی ویژگی‌های دموکراتیک دارد. او از جمهوری بودن حکومت
ویژگی‌های دموکراتیک دارد. او از جمهوری بودن حکومت اسلامی که بر مبنای ولایت مطلقه فقیه باشد، دفاع کرد. در مدت ۱۱۲ روز اقامت در نوفل لوشاتو، خمینی حدود ۴۰۰ مصاحبه انجام داد و این وعده‌ها را به ملت ایران داد: همه‌پرسی. در ۱۲ فروردین ۱۳۵۸ در شرایطی که نه قانون اساسی ایران تدوین شده بود و نه تعریفی از جمهوری اسلامی ارائه شده بود، جمهوری اسلامی مورد همه‌پرسی قرار گرفت. در واقع همه‌پرسی برای خمینی و طرفداران او راهی برای مشروعیت بخشیدن بر تسلط یافتن‌شان بود که در نهایت ۹۸٫۲ درصد شرکت‌کنندگان به آن رأی "آری" دادند
۹۸٫۲ درصد شرکت‌کنندگان به آن رأی "آری" دادند و بدین ترتیب نظام حاکم بر ایران از نظام شاهنشاهی ایران به نظام جمهوری اسلامی تغییر یافت. امکان همه‌پرسی جمهوری اسلامی پس از به قدرت رسیدن علی خامنه‌ای و با اضافه کردن اصل ۱۷۷ در قانون اساسی در سال ۱۳۶۸ عملاً غیرممکن شد. همه‌پرسی سال ۱۳۵۷ در حالی انجام شد که حداقل سن شرکت در همه‌پرسی ۱۶ سال بوده است. بر اساس سرشماری نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ شهروندانی که در همه‌پرسی شرکت کرده بودند، حداقل ۵۳ سال داشتند که به معنی حضور ۱۵٫۵ درصد از کل شهروندان ایرانی در همه‌پرسی سال
۱۵٫۵ درصد از کل شهروندان ایرانی در همه‌پرسی سال ۱۳۵۷ بوده است. نقش عوامل خارجی. به اعتقاد برخی انقلاب ایران توطئه‌ای طرح‌ریزی شده از سوی نیروهای خارجی بوده است. در مقابل برخی چنین نظری را ریشه در باور مردم ایران به تئوری توطئه می‌دانند. بر اساس اسنادی که سازمان سیا در سال ۲۰۰۵ از حالت طبقه‌بندی‌شده، خارج کرد از ارتباط روح‌الله خمینی با دولت آمریکا حکایت دارد. بر این اساس در نیمه آبان ۱۳۴۲، روح‌الله خمینی به دولت جان اف کندی پیام می‌دهد که از حملات لفظی‌اش سوءتعبیر نشود؛ زیرا او از منافع آمریکا در ایران
سوءتعبیر نشود؛ زیرا او از منافع آمریکا در ایران حمایت می‌کند. رونالد ریگان چهلمین رئیس‌جمهور آمریکا در مناظره انتخاباتی خود در مقابل رقیب دموکرات خود عنوان کرد که سیاست اشتباه ایالات متحده باعث سقوط شاه ایران شده و آن را «لکه سیاهی» در تاریخ ایالات متحده آمریکا دانست. در نقل قولی دیگر جورج بوش پدر بیان می‌کند «مأموریتی که به ژنرال هویزر به منظور فلج کردن ارتش ایران تفویض شد، یک خطای بزرگ بود» که مثال دیگری است که از نوع نگاه آمریکا به دوران اقامت روح‌الله خمینی در پاریس حکایت دارد. ماهیت حکومت. بنا بر
خمینی در پاریس حکایت دارد. ماهیت حکومت. بنا بر قانون اساسی نظام جمهوری اسلامی ایران، اصول حکومت بر اساس جمهوریت و اسلامیت بنا شده است. این قانون «جمهوریت» را رأی و خواست مردم در ادارهٔ امور کشور و «اسلامیت» را مطابقت داشتن قوانین با دین اسلام می‌داند. در مقابل منتقدان ماهیت نظام سیاسی ایران را نه پارلمانی و نه ریاست‌جمهوری بلکه نظام و حکومتی می‌دانند که در اساس و بنیاد ربطی به دموکراسی و جمهوریت ندارد. بدین‌گونه، نظام جمهوری اسلامی ایران یک «موجود عجیب‌الخلقه» است و ترکیب ولایت فقیه و عنوان جمهوریت از این
است و ترکیب ولایت فقیه و عنوان جمهوریت از این حکومت ساختاری بسیار متناقض و ناقص‌الخلقه ساخته و آن را به سوی خودکامگی سوق داده است. در این حکومت قوانینی که مجلس تصویب می‌کند، باید از سد شورای نگهبان بگذرد تا اگر طبق موازین اسلامی نبود، به تصویب نرسد؛ امّا این موازین در قانون اساسی توضیح داده نشده است؛ بنابراین چند روحانی می‌توانند قانون مصوب نمایندگان مردم را وتو کنند. در حوزهٔ قوهٔ اجرائیه نیز نهادی به عنوان «رهبر» ایجاد کرده‌اند که تمام اختیارات را به او داده‌اند، زیرا که او را نمایندهٔ امام زمان تلقی
داده‌اند، زیرا که او را نمایندهٔ امام زمان تلقی می‌کنند، یعنی بازگشت به حقوق الهی. این بدین معناست که این مردم نیستند که قوانین را از طریق نمایندگان خود تعیین می‌کنند، بلکه حدود ۸۰ درصد اختیارات را به رهبر واگذار کرده‌اند و بقیهٔ قوانین را نیز اگر مجلس تصویب کرد، چند روحانی بدون اینکه منتخب مردم باشند، می‌توانند رد کنند؛ در نتیجه، «جمهوریت» نظام جمهوری اسلامی ایران عملاً بلاموضوع می‌شود. حکومت اسلامی واپسگرا. علی مطهری نمایندهٔ مجلس در سال ۱۳۹۹ تأکید کرد که «در حال انتقال از حکومت جمهوری اسلامی به حکومت
که «در حال انتقال از حکومت جمهوری اسلامی به حکومت اسلامی هستیم» و اعلام کرد که عدّه‌ای در حکومت به‌صورت جدی به دنبال حکومت اسلامی هستند؛ چرا که رأی مردم را تزئینی می‌دانند. به گفتهٔ او این افراد اعتقاد دارند که «مجلس یک نهاد مشورتی و نهادی است که باید منویات رهبری را اجرا کند» و «رئیس‌جمهور مستقیماً باید منصوب رهبری باشد.» همچنین علی خامنه‌ای همواره در صورت تمایل توانسته اکثریت مجلس را به رأی دادن یا ندادن به موضوعات مشخص وادار کند. به نظر می‌رسد که رهبر جمهوری اسلامی در سال‌های اخیر به تدریج قدرت نهادهای
اسلامی در سال‌های اخیر به تدریج قدرت نهادهای غیر انتصابی را کاهش و در مقابل قدرت سپاه پاسداران را افزایش داده است که در نتیجه سپاه پاسداران، به عنوان نهادی که از حمایت علی خامنه‌ای برخوردار بوده، همواره برای دولت، مجلس یا سایر نهادهای انتصابی نظام از جمله قوه قضائیه، صدا و سیما و هیئت‌های نظارت شورای نگهبان نیز اعمال قدرت می‌کند. دیکتاتوری نظامی-امنیتی. از دیدگاه منتقدان رویکرد رهبران کنونی جمهوری اسلامی، بخش امنیتی و نظامی جمهوری اسلامی با همراهی روحانیون همسو، در عمل توانسته موقعیت روحانیت در نظام را از
همسو، در عمل توانسته موقعیت روحانیت در نظام را از جایگاه نخست پیشین تنزل دهد که خود باعث از بین رفتن پشتوانهٔ قشرهای سنتی از جمهوری اسلامی شده که در نهایت این رویکرد باعث می‌شود که نظام جمهوری اسلامی هر چه بیشتر به سمت امنیتی و نظامی شدن پیش برود. اقتدارگرایی رقابتی. به اعتقاد عدّه‌ای از کارشناسان سیاسی، نظام جمهوری اسلامی ایران، نه نظامی دموکراتیک است و نه نوعی اقتدارگرایی تمام عیار. در نظام‌های اقتدارگرایی رقابتی، نظام‌ها به دو نوع دستگاه ایدئولوژیک و اعمال قدرت همزمان تکیه می‌کنند تا با اقتضای «ضرورت» و
قدرت همزمان تکیه می‌کنند تا با اقتضای «ضرورت» و «حاجت» دردسرهای جدی را از سر بگذرانند، بدون اینکه ناگزیر به اجرای اصلاحات اساسی شوند یا در صورت بستن راه‌های اصلاحات محکوم به فروپاشی شوند. دزدسالاری تمامیت‌خواهانهٔ دینی-مارکسیستی. به گفتهٔ برایان هوک، اقتصاد ایران یک دزدسالاری فقط به نفع حاکمان، ایدئولوژی مارکسیست حکومت دینی تمامیت‌خواهی شده است. دولت مافیایی و تبهکار. نظام جمهوری اسلامی ایران را نمی‌توان به‌مثابه یک دولت-ملّت یا یک دولت قانون اساسی در نظر گرفت، بلکه نزدیک‌ترین تعبیر به مدل سیاسی حاکم بر