payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پس از ایجاد مؤسسهٔ مشاورین قاره‌ای، بنا بر تصمیم بیت‌العدل اعظم، دارالتبلیغ بین‌المللی در سال ۱۳۵۲ شمسی (۱۹۷۳) با انتصاب هفت مشاور مخصوص و عضویت دائمی تمام ایادیان امرالله در آن، در مرکز جهانی بهائی در حیفا تأسیس شد. در این مقام ایادیان امرالله علاوه بر جلسات مخصوص خود، هم به صورت انفرادی و هم گروهی جلسات مشاورهٔ مشترک با بیت‌العدل داشتند. بیت‌العدل، ایجاد این مؤسسه را ثمرهٔ فعالیت‌های هیئت ایادی مقیم مرکز جهانی بهائی دانسته‌است. از مسئولیت‌های این مؤسسه می‌توان به ایجاد مجرای ارتباطی بین بیت‌العدل اعظم و
به ایجاد مجرای ارتباطی بین بیت‌العدل اعظم و مشاورین قاره‌ای و راهنمایی آنان و کمک در تهیهٔ طرح‌هایی برای انتشار آموزه‌های بهائی نام برد. عملکرد دارالتبلیغ بین‌المللی خود عمدتاً خصلتی جمعی دارد. این جمع بر پیشرفت جامعهٔ بهائی در سراسر جهان وقوف کامل دارد و نسبت به فرصت‌های رشد، تحکیم بنیان مؤسسات و پیشبرد تلاش‌های جمعی جامعهٔ بهائی همواره آگاهی دارد. دارالتبلیغ بین‌المللی، در این رابطه، توجه مخصوص به توسعهٔ منابع انسانی مبذول می‌دارد و به جامعهٔ بهائی در سراسر جهان کمک می‌کند تا توان‌مندی خود را برای اعطای
جهان کمک می‌کند تا توان‌مندی خود را برای اعطای بصیرت‌های روحانی، دانش، مهارت‌ها و توانایی لازم برای خدمت مؤثر به بشریت در اختیار تعداد روزافزونی از مردمان قرار دهد. نُه نفر عضو دارالتبلیغ بین‌المللی، بلافاصله پس از جلسهٔ مشاورهٔ بین‌المللی بهائی برای دوره‌ای پنج ساله توسط بیت‌العدل اعظم تعیین می‌گردند. نظم اداری بهائی، در تعامل میان فعالیت‌های محفل‌های روحانی و مشاورین، اختیارات تقنینی، اجرایی و قضایی را به هیئت‌های انتخابی می‌سپارد اما در عین حال، هیئت‌های انتخابی را از حکمت و تجربهٔ مشاورین انتصابی محروم
انتخابی را از حکمت و تجربهٔ مشاورین انتصابی محروم نمی‌سازد. در حقیقت، نظم اداری بهائی این نکته را تصدیق و تأیید می‌نماید که مشاورین و معاونین آن‌ها علاوه بر ترویج پایبندی به اصول بهائی در میان افراد، مؤسسات و جوامع بهائی، از کفایتی ویژه برای راهنمایی محفل‌های روحانی در زمینهٔ اقداماتشان برخوردار هستند. پیوند به بیرون. حیات و خدمات شوقی افندی درگذشت شوقی افندی تصاویر ایادیان امرالله
پهلوانی آئینی است باستانی و تاریخی تاریخچه. ریشه آئین پهلوانی بنا به گفته برخی به زمان اشکانیان باز می‌گردد. اسطوره‌های پهلوانی در فرهنگ ایرانی، پهلوانان شاهنامه هستند. پهلوانی در دوره بعد از اسلام با برخی مفاهیم اسلامی ممزوج گشت. علی فرزند ابوطالب در آئین پهلوانی بعد از اسلام معمولاً به عنوان سمبل یک پهلوان کامل مطرح می‌شود. معنای واژه. میرجلال‌الدین کزازی ادیب و زبانشناس ایرانی گفته است: پهلوان از دو پاره‌ی «پَهلَو» با پساوندِ «ان» که پساوند بازخوانی است، تشکیل شده است. با این پساوند ما از نام و اسم،
تشکیل شده است. با این پساوند ما از نام و اسم، فروزه و صفت می‌سازیم. «پَهلَو»، ریختِ دیگری از واژه‌ی فارسی «پرفَوَ» است که نام یکی از تیره‌های ایرانی بوده و واژه‌ی پارت، از آن ستانده شده است. اشکانیان از این تیره و تبار بوده‌اند که به دلاوری آوازه‌ی بلند یافته‌اند. بارها سپاهیان اشکانی، سپاهیان روم را در هم شکسته‌اند و آن‌چنان در جنگاوری و دلیری و بی‌باکی آوازه یافته بودند که این نام نزدِ رومیان کهن و اروپاییان برابر با «پهلوانی» شده است و هنوز آن را در واژه‌ی پارتیزان باز می‌یابیم. پارتیزان کسی است که به
پارتیزان باز می‌یابیم. پارتیزان کسی است که به شیوه‌ی پارتی می‌جنگد. پهلوان به فرد رشید و جوانمرد گفته می‌شود. مترادف پهلوانی :شجاعت، قهرمانی، یلی، شیری خصوصیات پهلوان. از مهمترین ویژگی‌های یک پهلوان می‌توان به موارد زیر اشاره کرد. پهلوانی و قهرمانی. در آئین پهلوانی بیش از زورمندی و جنگاوری یک مبارز خصوصیات مثبت اخلاقی او ملاک سنجش پهلوان است. یک پهلوان لزوما همیشه برنده هماورد و قهرمان نیست. به‌طور مثال پوریای ولی که به عنوان یک پهلوان شناخته می‌شود در یک مبارزه از حریفی تازه‌کار به انتخاب خود شکست می‌خورد
از حریفی تازه‌کار به انتخاب خود شکست می‌خورد چون شب پیش از مبارزه صحبت‌های مادر او را شنیده‌است که شرایط پسرش و نیازش به بردن از پوریای ولی را می‌شنود. بسیاری قهرمانی را حتی دارای بار منفی می‌دانند.به‌طور مثال فریدون جنیدی در پاسخ به برخی افغان‌هایی که از احمد شاه مسعود با لقب قهرمان ملی یاد می‌کردند گفت که بهتر است به جای قهرمان که از قهر و غضب ریشه دارند بگوییم او پهلوان ملی ما بود. میرجلال الدین کزازی گفته است: یکی از لغزش‌های بزرگ روزگار ما این است که پهلوانی را با قهرمانی درآمیخته است، در حالی که
که پهلوانی را با قهرمانی درآمیخته است، در حالی که روبه‌روی هم‌دیگر هستند. قهرمانانی را می‌شناسیم که با ترفند و نامردمی قهرمان شده‌ و نشان‌های زرین یا سیمین ستاده‌اند؛ اما قهرمانی، پهلوانی نیست.
رَوانامه (به فارسی افغانستان:اگزواتور) فرمانی است که رئیس کشوری به کنسول های کشور بیگانه می‌دهد و آن‌ها را برای انجام مأموریت مجاز می‌کند. روانامه به‌ رسمیت شناختن کنسول‌ها از سوی کشور میزبان را تضمین می‌کند. در پیمان وین. برپایه ماده ۱۹ پیمان وین: در صورتی که قوانین و مقررات دولت فرستنده ایجاب کند- این دولت می‌تواند جهت مأمور کنسولی که رئیس پست کنسولی نباشد- از دولت پذیرنده تقاضای صدور روانامه نماید. و هرگاه قوانین و مقررات دولت پذیرنده ایجاب کند- این دولت می‌تواند به مأمور کنسولی که رئیس پست کنسولی نباشد-
به مأمور کنسولی که رئیس پست کنسولی نباشد- روانامه اعطا نماید. برپایه ماده ۱۶ پیمان وین دربارهٔ روابط کنسولی، تقدم روسای پست‌های کنسولی در هر طبقه به ترتیب تاریخ اعطای روانامه خواهد بود. با این حال هرگاه رئیس یک پست کنسولی پیش از دریافت روانامه برای انجام وظایف خود به‌طور موقت پذیرفته شود- حق تقدم او طبق تاریخ پذیرش موقت تعیین خواهد شد و این حق بعد از اعطای روانامه محفوظ خواهد ماند. ترتیب تقدم بین دو یا چند رئیس پست کنسولی که در یک تاریخ روانامه یا پذیرش موقت دریافت داشته‌اند طبق تاریخی که حکم مأموریت اسناد
دریافت داشته‌اند طبق تاریخی که حکم مأموریت اسناد مشابه یا اعلامیه انتصاب (مذکور در بند ۳ ماده ۱۱ پیمان وین) به دولت پذیرنده تقدیم شده- تعیین می‌گردد. برپایه ماده ۲۳- اشخاصی که نامطلوب اعلام می‌شوند. ۱- دولت پذیرنده می‌تواند در هر زمان به دولت فرستنده اطلاع دهد که یکی از مأموران کنسولی را شخصی نامطلوب می داند یا هر یک از کارکنان دیگر کنسولی را غیرقابل قبول می شمارد در این صورت دولت فرستنده حسب مورد شخص مورد نظر را فرا خوانده یا به مأموریت او در آن پست کنسولی پایان می‌دهد. ۲- اگر دولت فرستنده انجام تعهدات
پایان می‌دهد. ۲- اگر دولت فرستنده انجام تعهدات ناشی از بند اول این ماده امتناع ورزد یا این تعهدات را در ظرف مهلتی معقول انجام ندهد- دولت پذیرنده می‌تواند حسب مورد روانامه شخص مورد نظر را لغو کند- یا دیگر او را جز کارکنان پست کنسولی تلقی ننماید.
&lt;mapframe latitude="32.649422" longitude="49.600137" zoom="7" width="400" height="300" align="left"&gt; &lt;/mapframe&gt;شیمبار دشتی سرسبز، در شمال شرق استان خوزستان و در مسیر جاده اندیکا به شهرکرد است. شیمبار در مسیر اصلی کوچ عشایر بختیاری از مناطق گرمسیری خوزستان به سوی کوهرنگ و مناطق سردسیری در استان چهارمحال و بختیاری است. این دشت در فاصله ۳۰ کیلومتری قلعه خواجه، ۱۰۰ کیلومتری مسجدسلیمان و ۲۲۵ کیلومتری اهواز است. دشت شیمبار از شرق به کوه دِمه، از جنوب غرب به چال منار، از جنوب به کوه قلندر، کوه دِلا،
غرب به چال منار، از جنوب به کوه قلندر، کوه دِلا، از شمال شرق به منطقهٔ للروکُتُک و کوه‌های بلند و پربرف کینو و لیله متصل است. پیکرشناسان زمین دلیل ایجاد دشت شیمبار را زمین‌لغزشی می‌دانند که حدود ۱۰ هزار سال پیش، در اواخر عصر یخبندان رخ داد است. این زمین لغزش در بخش جنوبی دشت و روبروی پل نگین می‌باشد. از شَواهد ریخت‌شناسی و ژئومورفولوژی دشت شیمبار چنین بر می‌آید که پس از این زمین‌لغزش، دریاچه بسیار بزرگی تا ژرفای ۱۰۰ متر و چندین کیلومتر پهنا تشکیل گردید، ولی سرانجام از طریق یک مسیر زیر زمینی در پل نگین، آب
سرانجام از طریق یک مسیر زیر زمینی در پل نگین، آب دریاچه تخلیه شد. آثار تاریخی. این سنگ نگاره‌ها بر سینه کوه کنده‌کاری شده‌اند که هم‌زمان با دوره اشکانیان هستند. مردم‌شناسی. تمامی مردم ساکن شیمبار از قوم لر و ایل بختیاری و از طوایف موری، کتکی، للری، گمار و شیخ برون عالی می‌باشند. از جمله دیدنی‌های دشت شیمبار قلعه دختر، دز سیاه و کوه قلندران در تنگ سنان است که به نقل از کهنسالان، پناهگاهی برای یاغی‌ها و مخالفان حکومت‌های وقت به‌شمار می‌رفت. امروزه جنگل انبوه بلوط و بنه، کوه‌های بلند در اطراف شیمبار و آثار
بلوط و بنه، کوه‌های بلند در اطراف شیمبار و آثار باستانی این منطقه، گردشگران زیادی را به خود جذب می‌کند. پوشش گیاهی. پوشش گیاهی منطقه از درختان بلوط، بادام کوهی، مهلو، ارزن، کیکم(افرا)، اسفندان، بنه، کلخنگ و جاز تشکیل شده است. دشت جنگی شیمبار پوشیده از درختان خودرو مانند توت، سیب، انگور، انجیر و جاز است. حیات وحش آن در گذشته چنان مملو از خرس، پلنگ، گرگ، کفتار، گله‌های گراز و پرندگان عظیم‌الجثه مانند عقاب و کرکس بود که کمتر کسی جرأت ورود به قلب جنگل شیمبار را داشت. متأسفانه، امروزه به علت حضور شکارچیان
را داشت. متأسفانه، امروزه به علت حضور شکارچیان غیرقانونی، حیات وحش و چرخه اکوسیستم این دشت تضعیف شده است. مردمان شیمبار و نواحی آن از ایلات کوه‌نشین بختیاری محسوب می‌شوند و قرن‌هاست به کار دامداری و کشاورزی مشغول هستند که خود اساس نوع زندگی و ممر معیشت آن‌ها است. امروزه به علت کمی نزولات آسمانی، فقر مراتع، گرانی علوفه و بیماری گسترده درختان بلوط، نگهداری و پرورش احشام کاری بس دشوار و پرهزینه است که کفاف مخارج زندگی آن‌ها را نمی‌دهد. کار زراعت به علت دیم‌کاری و کوهستانی بودن منطقه در درجه دوم قرار دارد، پیچ
و کوهستانی بودن منطقه در درجه دوم قرار دارد، پیچ و خم آب‌هایی که از کوهستان‌ها جاری می‌شود و زمین‌های شیب‌دار کار آبیاری و زراعت مکانیزه را با سختی مواجه کرده است. صنایع دستی و تولیدات دامی و سوغات محلی این منطقه عبارتند از: چوقابافی، گلیمبافی، قالی‌بافی، دوختن لباس‌های محلی، پنیر محلی، کره محلی، روغن محلی، کشک، قارا، عسل و نان تیری است. از جمله بازی‌های محلی مردمان کوه‌نشین عبارت است از: کشتی محلی، کل برد، چوکلی بازی، الختر، اسب‌سواری، تیراندازی، فوتبال و گو بازی است که خرد و کلان به مناسبت‌های مختلف و
و گو بازی است که خرد و کلان به مناسبت‌های مختلف و خصوص در ایام عید نوروز و موسم کوچ بهاری رونق بیشتری دارد. در بهاران یکی از چشم‌نوازترین منظره‌های شیمبار جنگل رؤیایی اوست که زیبایی آن را دو چندان می‌کند. دیترامان به نقل از استرابو (جغرافی‌دان یونانی) در رابطه با تاگ‌های شیمبار می‌نویسد: بعد از فتح ایران به‌دست اسکندر، یونانی‌ها قلمه‌های انگور را به این نواحی (ایذه) آوردند و اینکه آیا رابطه‌ای بین تاگ‌های یونانی در خوزستان که در آن زمان کاشتنش مرسوم شد و بقایای انگورهای جنگل موجود در دشت شیمبار وجود دارد
انگورهای جنگل موجود در دشت شیمبار وجود دارد یا نه، چندان روشن نیست. آثار باستانی و بناهای مذهبی و جاذبه‌های طبیعی شیمبار عبارتند از: تالاب گاندیکال، رودخانه شیمبار، پل نگین و آبشار آن، دشت جنگلی جلگه شیمبار، بقایای آسیاب‌های آبی تنگ سنان، قلعه دختر، کوه قلندرون، نقش برجسته‌های تنگ بتان، قلعه کله‌قندی، قلعه آهنگری، و قلعه دیزه وراز، امامزاده صالح ابراهیم در دامنه کوه دمه مشرف بر دشت شیمبار، امامزاده بابا زاهد معروف به علی اسماعیل گیلکی (گیلانی) صاحب قرآن سرخ للر در آن سوی کوه دمه مشرف بر بخش چلو، امامزاده
للر در آن سوی کوه دمه مشرف بر بخش چلو، امامزاده محمد ابن حمام در ضلع شرقی شیمبار و شیرهای سنگی و کهریزهای عهدکهن. کوه‌های بلند و شگفت‌انگیزی که همانند نگین دشت شیمبار را دربر گرفته‌اند عبارت‌اند از: کوه دلا، کوه دمه، کوه قلندرون، و کوه چال منار. با فاصله‌ای نه چندان دور، کوه تاراز، کوه لیله و کوه کینو با ارتفاع ۳۹۰۰ قرار دارد که آن را بام بلند خوزستان نامیده‌اند. یکی دیگر از آثار شگفت‌انگیز این منطقه وجود نقش برجسته‌های تنگ بتان است، برخی می‌گویند این سنگ نگاره مربوط به دوران عیلامیان است و بعضی معتقدند
نگاره مربوط به دوران عیلامیان است و بعضی معتقدند مربوط به عهد باستان است. لایارد، سیاح انگلیسی این نقش بر جسته‌ها را متعلق به دوران ساسانیان می‌داند. سید محمد علی شوشتری در کتاب تاریخ جغرافیای خوزستان در مورد تنگ بتان چنین می‌نویسد: در تنگ بتا دوازده نقش انسان در دو مجلس طراحی شده دیده می‌شود، نقش‌های سمت راست مشتمل بر سه نفر با قامتی کوتاه‌تر از بقیه افراد هستند در حالی که دست چپ بر روی دوش نفر کناری قرار دارد. سایر افراد نیز به همین‌گونه دیده می‌شوند. دو نفر تاج مانندی بر سر دارند که آن‌ها را از دیگر
دو نفر تاج مانندی بر سر دارند که آن‌ها را از دیگر افراد متمایز می‌نماید به‌نظر می‌رسد که ملکه و همسر شاه باشند. همچنین سایر افراد شاید از درباریان باشند و تن‌پوش همگان مانند اشکانیان چین‌دار است. این‌گونه برداشت می‌شود که همگی آنان در حال انجام مراسم مذهبی هستند. از دیگر آثار مهم شیمبار «پل نگین یا خدا آفرید» می‌باشد. این پل در زیر یک تپه طبیعی واقع شده طول آن حدود۳۰۰ متراست که آب اضافه دشت شیمبار را به منطقه شلا هدایت می‌کند و بعد به رودخانه عظیم کارون منتهی می‌شود. باستان‌شناسان قدمت این پل را به دوران
می‌شود. باستان‌شناسان قدمت این پل را به دوران اشکانیان نسبت می‌دهند. تسمیه شیمبار. حمدلله مستوفی در تاریخ گزیده تألیف ۷۳۰ ه‍.ق از این سرزمین به نام سهمنار «سهمیار» و شهمار «شیمبار» یاد کرده است. در معرفی آن می‌نویسد: "ولایتی است از حساب ما یرود بوده، سی پاره دیه است و در آن قلعه ایست که دز سیاه خوانند".در تاریخ بختیاریِ لسان‌السلطنه به صورت «شیم بار» آمده است و با این توضیح که :" مکانیست در وسط جبال بختیاری از اراضی مسطح و ماهورهای کوچک پنج فرسخ طول یک فرسخ تا دو فرسخ تا سه فرسخ عرض دارد (۱۳۹–۱۴۰)"
به شیوه آرایش گل‌ها بر روی ساقه گیاهان گل‌آذین می‌گویند. ساقه‌ای که گل‌ها بر روی آن قرار می‌گیرند، خود می‌تواند یک یا چند شاخه باشد. از نظر ریخت‌شناسی گل‌آذین بخشی از اندام هوایی گیاه است که گل‌ها بر روی آن تشکیل می‌شوند و بنابراین تغییراتی را به خود می‌گیرند. این تغییرات می‌تواند شامل طول میان‌گره‌ها، آرایش برگها، متورم شدن، فشرده شدن، پیوستگی، چسبندگی و کاهش محورهای فرعی و اصلی شود. به ساقه‌ای که گل‌آذین بر روی آن قرار می‌گیرد، دم‌گل‌آذین می‌گویند. به محوری که گل‌ها یا شاخه‌های فرعی گل‌آذین بر روی آن قرار
که گل‌ها یا شاخه‌های فرعی گل‌آذین بر روی آن قرار می‌گیرند، میان‌آسه rachis می‌گویند. دم‌گل به پایهٔ هر گل می‌گویند. میوه‌آذین به مرحله‌ای از گل‌آذین می‌گویند که میوه‌ها تشکیل شده باشند. اگر گل بخشی از گل‌آذین نباشد، به آن گل منفرد می‌گویند و دم‌گل آن را دم‌گل‌آذین می‌خوانند. ویژگی‌های کلی. گل‌آذین‌ها با ویژگی‌های متفاوتی توصیف می‌شوند، مانند چگونگی آرایش گل‌ها بر روی ساقه، ترتیب شکوفایی گلها، و چگونگی گروه‌بندی گل‌ها در گل‌آذین. برگک. برگهایی که در بخش گل‌آذین گیاهان قرار دارند، اغلب با برگ‌های بخش‌های
گیاهان قرار دارند، اغلب با برگ‌های بخش‌های رویشی تفاوت دارند. به‌طور کلی، برگ‌های تغییر شکل یافته گل‌آذین‌ها را برگک می‌نامند. براساس بود و نبود برگک و ویژگی‌های آن گل‌آذین‌ها را می‌توان به چند دسته تقسیم کرد: اگر تعداد برگک‌ها زیاد و به ساقه متصل باشند، مانند خانواده ستاره‌ای، مجموع برگک‌ها را گریبان می‌گویند. اگر گل‌آذین، ردیف دومی از برگک‌ها در جایی بالاتر در ساقه داشته باشد، به آن‌ها گریبانک می‌گویند. گل انتهایی. اندام‌های گیاهان با پیروی از دو الگوی کلی رشد و نمو می‌کنند: تک‌پا یا خوشهای و هم‌پا یا
کلی رشد و نمو می‌کنند: تک‌پا یا خوشهای و هم‌پا یا گرزنی. این دو الگوی رشد و نمو را در گل‌آذین به ترتیب گل‌آذین نامحدود و گل‌آذین محدود می‌نامند. گاهی به گل‌آذین‌های محدود و نامحدود، به ترتیب، گل‌آذین‌های بسته و باز می‌گویند. در گل‌آذین‌های محدود، نخست گل انتهایی شکوفا می‌شود، سپس گل‌های دیگر از پایین ساقه شکوفا می‌شوند. به این الگوی رشد، پایه‌گریز می‌گویند. اگر ترتیب شکوفایی گل‌ها از بالای ساقه به طرف پایین باشد به آن پایه‌گرا می‌گویند. اگر ترتیب شکوفایی گل‌ها از وسط ساقه به طرف بالا و پایین باشد، به آن
گل‌ها از وسط ساقه به طرف بالا و پایین باشد، به آن واگرا می‌گویند. نامحدود یا خوشه‌ای. گل‌آذین‌های نامحدود (نامعین) ساده را گل‌آذین خوشه‌ای می‌نامند. ساده‌ترین نوع این گل‌آذین نیز خوشه است. گل‌آذینهای خوشه‌ای دیگر با تغییر در اندازه میانگره‌ها و همچنین کاهش یا حجیم شدن محورهای مختلف این گل‌آذین به وجود می‌آیند. محدود یا گرزن. در یک گل‌آذین معین (محدود) جوانه انتهایی تبدیل به یک گل می‌گردد، و چون طویل شدگی بیشتری نمی‌تواند صورت گیرد، از نظر تئوری رشد گل آذین از قبل تعیین شده‌است. یک گرزن یا گل آذین معین بسته
قبل تعیین شده‌است. یک گرزن یا گل آذین معین بسته به آن که انشعابات در گل آذین آشکارا متناوب یا متقابل هستند دارای دو فرم متداول است. یک گل آذین نامحدود یا گرزنی نیز می‌تواند خیلی فشرده شود که به نظر به مانند یک چتر برسد. این نوع گل‌آذین را می‌توان «گل‌آذین گرزن‌چتری» نام برد.
میر، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان طالقان در استان البرز ایران است. میر یکی از روستاهای طالقان واقع در منطقه پایین طالقان است. از محله‌های میر می‌توان به گرمودر، کابار، رجی سر (Rajei-Sar)، جوری زمین، خزه‌ای دیم اشاره کرد. میر به معنای بزرگ و از نظر لغوی مخفف امیر نیز آمده‌است که در گذشته و حال از بزرگ‌ترین روستاهای پایین طالقان محسوب می‌شود. فاصله تهران تا میر ۱۵۲ کیلومتر است که ۱۰۰ کیلومتر آن بزرگراه تهران - قزوین است. ارتفاع این روستا از سطح رودخانه تا سطح دریای آزاد حدود ۱۸۰۰ متر است. حداکثر متوسط
تا سطح دریای آزاد حدود ۱۸۰۰ متر است. حداکثر متوسط دما در تابستان ۳۳درجه سانتی گراد و در سردترین ماه ۱۱- درجه سانتی گراد می‌باشد. این روستا دارای باغها و مزارع زیادی می‌باشد. باغهای کابار در شمال روستا و باغهای درباغ، جیری باغچه، جیری دره، اسی سر، رونسی، پشتی دره، زمینانی میان در غرب و باغهای سبزه کار، آلشای دیم، تلی بن در جنوب غربی قرار گرفته‌اند و میر باغ جو، چلچلای دیم، هادی باغ، میر باغ، رشتوا، بند سرک، جیرو، دهاله‌ای ریشه، پیرزنی لات، اسیوپس، یوسف آباد در جنوب. نظر آباد، وجین رو، جوری واگنک، جیری واگنک
جنوب. نظر آباد، وجین رو، جوری واگنک، جیری واگنک در جنوب شرقی و مزرعه و باغات جوری زمین در شرق روستا قرار گرفته‌است. چشمه‌های روستا نیز عبارت‌اند از: یراکرسی چشمه در شمال، زمینی چشمه در غرب، پسین دره‌ای چشمه در شرق، کوانکی چشمه در فاصله ۶ کیلومتری شمال روستا، سر چشمه در فاصله ۵ کیلومتری شمال روستاو چشمه کچل دره در پشت گرمودر و پایین کابار کوه‌های روستای میر نیز شامل: کوری سر، شهرودی خاک، اسپی سنگان، زراور مازی گردن، میانین دره، خزی سر، کوانکی چشمه، دریاوک، کند سرکی گردن، دورانی دره، اسب نشینی تله، زرد وچال
سرکی گردن، دورانی دره، اسب نشینی تله، زرد وچال و … می‌باشد. جمعیت. این روستا در دهستان پایین طالقان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۲۶۵ نفر (۱۰۱خانوار) بوده‌است. زبان گفتاری. در میر هم بمانند دیگر روستاهای طالقان زبان تاتی رایج است. منابع. برگرفته از کتاب «تاریخچه روستای میر طالقان» تألیف دکتر بهمن خستو.
زبانِ فَنلاندی (به فنلاندی: suomen kieli، تلفظ: "سوئُمی") زبانی است که ۹۲ درصد فنلاندی‌ها و اقلیت‌های فنلاندی در بیرون از فنلاند بدان سخن می‌گویند. همچنین این زبان زبان رسمی فنلاند و زبان رسمی اقلیت‌های زبانی فنلاندی در سوئد و نروژ می‌باشد. فنلاندی از خانواده زبان‌های فین‌واوگری و از دید گونه‌شناسی میان زبان‌های صرفی و زبان‌های پیوندی جای می‌گیرد. در این زبان نام‌واژگان، صفت‌ها، ضمیرها، کارواژگان و شمارگان وابسته به نقششان در جمله صرف شده و تغییر می‌پذیرند. تاریخچه. چنین پنداشته می‌شود که زبان‌های
تاریخچه. چنین پنداشته می‌شود که زبان‌های بالتیک-فینی از دل زبان نیافینی- که آن هم از زبان‌های سامیک در ۱۵۰۰ تا ۱۰۰۰ (پیش از میلاد) جداشده‌بود-بیرون آمده‌باشد. پنداشته می‌شود که زبان نیافینی سه گویش داشته‌است:شمالی، جنوبی و خاوری. زبان‌های بالتیک-فینی در سده ۱ (میلادی) جداشدند ولی به اثرگذاری بر هم دنباله دادند. از این‌رو گویش‌های فنلاندی خاوری از دید پیدایشی نیافینی خاوری با بسیاری از ویژگی‌های خاوری‌است و گویش‌های فنلاندی جنوب غربی اثرهایی یکدست از استونیایی داراست. شیوه نوشتاری فنلاندی نخستین بار به دست
داراست. شیوه نوشتاری فنلاندی نخستین بار به دست میکائل آگریکولا اسقف فنلاندی در سده ۱۶ آفریده شد. وی پایه نویسه خود را بر سوئدی، آلمانی و لاتین گذارد. درآینده بسیاری دیگر نیز در نویسه فنلاندی بازنگری نمودند. در سده شانزدهم ادب فنلاندی به کوشش کسانی چون پاوالی یوستن، اریک سورولاینن و یاکو فینو و آگریکولا به کامیابی‌هایی دست‌یافت. در سده ۱۷ در فنلاند کتاب‌هایی به زبان‌های فنلاندی، نروژی، سوئدی، دانمارکی، استونیایی و آلمانی چاپ‌شد. با این‌همه در این زبان هنوز کتاب‌های ارزشمند به لاتین نوشته می‌شد و زبان‌های
کتاب‌های ارزشمند به لاتین نوشته می‌شد و زبان‌های فنلاندی و سوئدی کم‌ارج دانسته می‌شدند. زبان فنلاندی دارای بزرگ‌ترین دسته از همخوان‌های سایشی بوده که امروز بسیاری از آن‌ها را از دست داده‌است. برای نمونه آوای /ɣ/(غ) از میان رفته و برای نمونه واژه parghutin به paruttiin دگرش یافته‌است. دسته‌بندی. فنلاندی هموند گروه زبان‌های بالتیک-فینی و از خانواده زبان‌های اورالی‌ست. از دیگر زبان‌های این خانواده می‌توان از استونیایی و مجاری نام‌برد. فنلاندی زبانی ترکیبی و از گونه زبان‌های پیوندی‌ست. اندکی آمیزش زبانی در
از گونه زبان‌های پیوندی‌ست. اندکی آمیزش زبانی در میان فنلاندی‌زبانان دیده می‌شود. در این زبان صرف و دگرش‌ها در نام‌واژه‌ها و کارواژه‌ها وابسته به نقششان در جمله است. فنلاندی زبانی است از خانواده زبان‌های فین‌واوگری. برخی از نشانه‌های این وابستگی از این دستند: ویژگی‌هایی که سبب جدایش فنلاندی از زبان‌های هند و اروپایی می‌شود از این دستند: درباره جایگاه و خاستگاه زبان فین‌واوگری نگره‌های گوناگونی هست. برپایه نگره‌های تازه از جدایش میان زبان فنلاندی و مجاری ۶۰۰۰ سال می‌گذرد. برخی پژوهش‌ها می‌رساند که نیاکان
سال می‌گذرد. برخی پژوهش‌ها می‌رساند که نیاکان فنلاندی‌ها ۳هزار سال پیش در فنلاند کنونی جاگیر شده‌اند. زبان فنلاندی وامواژگان بسیاری از زبان سوئدی و دیگر زبان‌های ژرمنی ستانده‌است. پراکندگی جغرافیایی. نزدیک به ۶میلیون تن که بیشترشان در فنلاند زندگی میکنند به زبان فنلاندی سخن می‌گویند. همچنین اقلیت‌های فنلاندی‌زبان در کشورهای سوئد، نروژ، استونی و روسیه زندگی می کنند. چندصدهزار فنلاندی‌زبان در سوئد زندگی می کنند. اینان در دهه ۱۹۷۰ که بیکاری در فنلاند گسترش یافته و صنعت خودروسازی سوئد نیز پررونق گشته‌بود به
و صنعت خودروسازی سوئد نیز پررونق گشته‌بود به سوئد کوچ کردند. در آمریکا، استرالیا و همچنین برزیل و آرژانتین نیز دسته‌هایی فنلاندی‌زبان زندگی می‌کنند. کوچ به فنلاند در سال‌های پیش رو اگرچه عنصرهایی از زبان کوچندگان را به فنلاندی درآورده‌است، ولی بر شمار فنلاندی‌زبانان نیز می‌افزاید. فنلاندی در کنار سوئدی یکی از دو زبان رسمی کشور فنلاند می‌باشد. همچنین فنلاندی در کشور سوئد نیز زبان رسمی اقلیت است. فنلاندی یکی از زبان‌های رسمی اتحادیه اروپا نیز می‌باشد. وام‌گیری. درگذار از سده‌ها زبان فنلاندی وام‌واژه‌هایی
درگذار از سده‌ها زبان فنلاندی وام‌واژه‌هایی بسیاری از زبان‌های بسیار و به ویژه از زبان‌های همسایه هندواروپایی خود وام گرفته‌است. آنچنان که واژگان زنده با ریشه فین‌واوگری را در فنلاندی تنها ۳۰۰ واژه می‌دانند. اگرچه به دلیل ساختار آوایی و دستوری و آواآرایی ویژه فنلاندی این وام‌واژه‌ها سیمایی بومی‌شده به خود گرفته‌اند و در زبان فنلاندی حل شده‌اند. در بنیاد نخستین وام‌واژه‌های گرفته شده از سوی زبان‌های فین‌واوگری از زبان‌های آغازین هندواروپایی بوده‌است و آنگاه از زبان‌های هندوایرانی، ترکی، بالتیک، ژرمنی و
از زبان‌های هندوایرانی، ترکی، بالتیک، ژرمنی و اسلاوی بوده‌است. از این گذشته برخی واژگان در زبان فنلاندی می‌باشند که نه در دیگر زبان‌های فین‌واوگری یافت می‌شوند و نه وابسته به هیچ زبانی از گروه‌های زبانی یادشده هستند. بدین واژگان به چشم واژگان به‌جامانده از زبان نوردیک- که پیش از ورود نیاکان فنلاندی‌زبانان در فنلاند و اسکاندیناوی بدان سخن گفته می شد-نگریسته و توجه می‌شود. از این دسته می‌توان از واژگان musta(سیاه)،mäki (تپه)،saari(جزیره)، suo(مرداب) نام‌برد. همچنین جاینام‌هایی چون Päijänne و Imatra که
همچنین جاینام‌هایی چون Päijänne و Imatra که پنداشته‌می‌شود پیش از آمدن نیاکان فنلاندی‌ها بدین نام‌ها خوانده می‌شده‌اند. از زبان‌های ژرمنی می‌توان واژه‌های kuningas(شاه) و ruhtinas(شاهزاده) از ریشه *kuningaz و *druhtinaz را نام برد. نمونه برای وام‌واژه‌های کهن هندوایرانی واژه vasara به معنای چکُش اوستایی که شده‌است vadžra یا vajra، و orja به معنای برده از واژه arya,airya به معنای انسان.(برخی این واژه پسین را از اسلاو در بسیاری از زبان‌های اروپایی می‌دانند.) در سال‌های نزدیکتر زبان سوئدی آبشخور باروری برای
در سال‌های نزدیکتر زبان سوئدی آبشخور باروری برای واگیری زبان فنلاندی از آن شده‌است. از این در گذر سوئدی کار صافی برای درونشُد دیگر وام‌واژه‌ها به فنلاندی را نیز انجام می‌دهد. فنلاند از سده ۱۲ (میلادی) بخشی از پادشاهی سوئد بوده‌است و در ۱۸۰۹ به چنگ روس‌ها افتاد و پس از آن به خودمختاری رسید. این‌همه سبب شد تا سوئدی زبان نخستین فنلاند باشد و روسی هم نتواند جای آن را بگیرد. حتا هنگامی که فنلاندی زبان رسمی شد تنها توانست در کنار سوئدی و موازی با آن جای بگیرد و این شیوه دوزبانه همچنان هم پایدار است. امروزه ۶درصد
شیوه دوزبانه همچنان هم پایدار است. امروزه ۶درصد از فنلاندیان سوئدی‌زبان زبان مادریشان سوئدی‌است. واژه‌های نو. امروزه به جای برخی وام‌واژه‌ها در فنلاندی واژه‌هایی ساخته شده‌است؛ برای نمونه: رسانه‌ها و دفتر طراحی در آفرینش واژه‌های تازه پویایند و به گونه‌ای گسترده این واژگان را در زبان فنلاندی می‌پذیرند. ولی برخی واژگانی که در این زبان کاربردی دیرینه‌تر دارند یا بومی می‌شوند را نیز در زبان می‌پذیرند. الفبای فنلاندی. فنلاندی بیست و نه حرف دارد: A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, Q, R, S, T, U, V,
G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, Q, R, S, T, U, V, W, X, Y, Z, Å, Ä, Ö Å از سوئدی گرفته شده و ویژه نامها و جاینام‌های سوئدی است.
گل بدبو یا گل جسد یکی از گیاهان گل دار است که بزرگ‌ترین گل‌آذین بی‌شاخهٔ دنیا را دارد. گل بدبو از تیرهٔ گل‌شیپوریان از جنس بی‌ریخت‌نَراله است. بلندی این گل می‌تواند به ۳ متر برسد. به خاطر بویش، که شبیه بوی یک جانور در حال پوسیدن است، تیتان آروم به عنوان یک گل جسد توصیف شده و با نام گل جسد یا گیاه جسد هم شناخته شده‌است. به همان دلیل عنوان گل جسد به گونه رافلزیا هم که شبیه تیتان آروم است و در جنگل‌های بارانی سوماترای اندونزی رشد می‌کند نسبت داده شده‌است. این گل در جنگل‌های وحشی استوایی سوماترا و اندونزی
این گل در جنگل‌های وحشی استوایی سوماترا و اندونزی می‌روید و اولین بار توسط گیاه‌شناس ایتالیایی ادواردو بکاری شناسانده‌شد. این گیاه تقریباً هر یک دهه یک بار می‌شکفد. توزیع. گل بدبو فقط بومی سوماترای غربی است (بعضی از ادعاها مبنی بر رویش آن در شهر کاباناتان ،فیلیپین هنوز تأیید نشده‌است) که در جاهای خالی جنگل‌های بارانی و تپه‌های آهکی می‌روید. در دنیا این گیاه در باغ‌های گیاه‌شناسی و همین‌طور توسط مجموعه‌داران خصوصی کاشته می‌شود. توصیف. ارتفاع گل‌آذین تیتان‌آروم می‌تواند به بیش از سه متر هم برسد. مثل کارده