payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زیادی به هاروت و ماروت دارد و احتمالاً این دو خدای ایران باستان همان هاروت و ماروت قرآن باشند. این دو ایزد شأن و منزلت بالایی میان ایرانیان پیش از اسلام و زرتشتیان تا به امروز داشته‌اند. امشاسپند خرداد به همراه امشاسپند مرداد در جهان خدایان جنبهٔ تولیدی دارند. هدایای امشاسپند خرداد به کمک مرداد ثروت، رمه چهارپایان است، این دو امشاسپند در کنار هم ارمان‌های نیرومندی، سرچشمهٔ زندگی و رویش هستند.
یَأجوج و مَأجوج یا گاگ و مگاگ (در عبری: גּוֹג וּמָגוֹג در انگلیسی: Gog and Magog) نام‌هایی در متون فرجام‌شناسی ادیانِ یهودیت، مسیحیت و اسلام است، که درقرآن و انجیل و تورات از آن‌ها ذکر به عمل آمده است. آن‌ها گاه دو شخص، گاه مردمِ دو منطقه، و گاه خود، دو منطقه جغرافیایی‌اند. در قرآن و در عهد عتیق کتاب حزقیال نبی در حوادث آخرالزمان از آن‌ها نام برده شده است. نامگذاری. ریشه اصلی این واژه مشخص نیست. حرف م در ابتدای مگاگ ممکن است به معنی از باشد. از این رو ممکن است که مگاگ به معنی از گاگ باشد. یأجوج و مأجوج عربی
که مگاگ به معنی از گاگ باشد. یأجوج و مأجوج عربی شده یاهونگ و ماهونگ است (به روایت ضعیفی از محمدهادی یوسفی غروی). شواهدی از زبان‏های آلتایی، سیبریایی، آلاسکایی و آسیایی وجود دارد که ریشه جزء یاج/یاک در واژه یاجوج را با "کناره، ساحل" و ریشه جزء ماج/ماگ در واژه ماجوج را با "بزرگ، وسیع، با عظمت" مرتبط می نماید. از این رو ممکن است یاجوج در اصل به معنای "مردمی ساحل نشین، کناره نشین" و ماجوج به معنای "مردمی ساکن سرزمین اصلی، ساکنان سرزمین وسیع و مردم بزرگ نشین" بوده باشد. عهد عتیق. کتاب پیدایش. اولین اشاره به گاگ
باشد. عهد عتیق. کتاب پیدایش. اولین اشاره به گاگ و مگاگ در کتاب پیدایش و جدول ملت‌ها است. در این قسمت نام ۷۰ بازمانده نوح که در تمامی دنیا پراکنده شدند آمده است. نوح سه پسر به نام سام، حام و یافث داشت. مگاگ فرزند دوم یافث است. کتاب حزقیال. نام گاگ و مگاگ مجدداً در کتاب حزقیال تکرار شده است؛ ولیکن در اینجا مگاگ یک محل جغرافیایی و نه یک فرد است. در کتاب حزقیال همراهان گاگ، مشک و توبال، پارس، کوش و پوت هستند. مشک و توبال و گومر و بث توگارما مردمان واقعی سرزمین ترکیه در آن زمان بودند. کوش معمولاً به سودان تصور
ترکیه در آن زمان بودند. کوش معمولاً به سودان تصور می‌شود ولی گاهی گفته می‌شود که کوش دیگری در سرزمین پارس نیز وجود داشته است. پوت معمولاً به سومالی تصور می‌شود. پارس هم به معنی سرزمین ایران امروزی است. گاگ شکست خورده و در نهایت در دره هامون-گاگ در اسراییل دفن می‌شود. عهد جدید. مکاشفه یوحنا. نویسنده مکاشفه یوحنا می‌نویسد که چگونه او در رؤیا شیطان را به همراه گاگ و مگاگ می‌بیند که تمامی ملت‌های چهار گوشه زمین را تحت کنترل دارد. در مکاشفه یوحنا گاگ و مگاگ دارای موقعیت جغرافیایی خاصی نیستند بلکه ملت‌های دنیا
موقعیت جغرافیایی خاصی نیستند بلکه ملت‌های دنیا هستند به صورت یک مجموعه به جنگ با مسیح می‌پردازند. در قرآن. در قرآن در دو سوره از یاجوج و ماجوج سخن به میان آمده است، اول در سوره کهف آیات ۹۳ تا ۹۸، و دیگربار در سوره انبیاء آیهٔ ۹۶. در سوره کهف داستان فردی درستکار به نام ذوالقرنین مطرح می‌شود که بعد از شنیدن آزار مردم به وسیله یاجوج و ماجوج دیواری از آهن مذاب بین آن‌ها و مردم ایجاد می‌کند؛ ولیکن ذوالقرنین وعده می‌دهد که آن زمان که روز آخر نزدیک شود این دیوار از بین خواهد رفت. در سوره انبیاء مطرح می‌شود که در
بین خواهد رفت. در سوره انبیاء مطرح می‌شود که در مورد مردمان شهر خاصی که خداوند آن شهر را نابود کرده است ورودشان به آن شهر ممنوع شده است. این ممنوعیت تا زمان آزاد شدن یاجوج و ماجوج ادامه خواهد داشت و بعد از آن یاجوج و ماجوج در زمین فساد زیادی برپا خواهند کرد. در متون تاریخی مذهبی. در قرن اول میلادی تاریخدان یهودی یوسفوس فلاویوس از قوم مغول با نام گاگ و مگاگ در روسیه نام برده است. یوسفیوس نوشته است که ذوالقرنین گاگ و مگاگ را در پشت کوه‌های قفقاز به وسیله دیوارهای آهنین زندانی کرده است. این دیوار در گرجستان
آهنین زندانی کرده است. این دیوار در گرجستان قرار دارد. بعضی پادشاهان گرجی خود را محافظ دروازه گاگ همچنین امبروس از گوت‌ها به عنوان گاگ یاد می‌کرد. جروم آن‌ها را سکاها می‌دانست و ژوردانس در اثر مهم خود گتیکا، اقوام سکاها، آمازون‌ها و گوت‌ها را یکی می‌دانست. در بعضی متون تاریخی از قوم خزر به عنوان گاگ و مگاگ نام برده شده است در صورتی که بعید است زیرا ذوالقرنین حدود هزار سال قبل از ورود خزرها به قفقاز، می‌زیست و همین‌طور سد یأجوج و مأجوج سال‌ها پیش از خزرها برای اولین بار ساخته شد که بعدها در زمان ساسانیان
برای اولین بار ساخته شد که بعدها در زمان ساسانیان بازسازی شد. در کتاب اکسپوزیسو ماتیام اوانجلیستام نوشته شده در قرن نهم میلادی توسط کریستیان استاولوت از قوم خزر به عنوان گاگ و مگاگ نام برده شده است که «ختنه شده و از قوانین یهودی تبعیت می‌کنند». در قرن ۱۴ میلادی ابن کثیر دانشمند سنی نیز یاجوج و ماجوج را با قوم خزر یکی دانسته است. بر اساس داستان‌ها شاه خزرها جوزف ادعا می‌کرد که از نسل برادر زاده مگاگ توگارما است. در بعضی متون تاریخی از قوم مغول به عنوان قوم گاگ و مگاگ نام برده شده است. در متون تاریخی آلمانی
و مگاگ نام برده شده است. در متون تاریخی آلمانی ذکر شده است که در روزهای آخر گروهی یهودی قرمز به اروپا حمله می‌کنند. این گروه معمولاً به عنوان یهودیان اروپای شرقی و ترکان عثمانی در نظر گرفته می‌شوند. یوسف فلاوی (نویسنده در روم باستان و زنده در حوالی میلاد مسیح) بیان می دارد که یونانیان به ماجوجی ها، "سکاهای اسکیت" می گفتند. لذا برخی از محققین قائل به همسانی یاجوج و ماجوج با برخی اقوام بدوی استپهای آسیایی (مشخصاً سکاها) شده اند. ابن عبری، سخن از یک فرمانده نظامی به نام "فرنا ماجوجی (الفرنا الماجوجی)" در لشگر
به نام "فرنا ماجوجی (الفرنا الماجوجی)" در لشگر کمبوجیه (فرزند کوروش هخامنشی) می کند. همچنین گزارش هایی از خدمت سکاها در قوای نظامی هخامنشیان (در کنار سربازانِ دیگر مللِ امپراطوری هخامنشی) وجود دارد. اعتماد السلطنه در کتاب "تطبیق لغات جغرافیایی قدیم و جدید"، کلمات "اسکیث"، "ماگوگ" و "ماجوج" را معادل هم دانسته است. او در جای دیگری در همین کتاب، "ساکا" و "ساس" و "یاجوج و ماجوج" را مرتبط المعانی دانسته است. در بسیاری از کتب قدیم، میان یاجوج و ماجوج با اسامی "مغول" یا "تتر" یا "تاتار" ارتباط قائل شده اند و
"مغول" یا "تتر" یا "تاتار" ارتباط قائل شده اند و البته بیان شده که سرزمین اصلی مغولان (که گاهی با عنوان تاتارستان قدیم از آن یاد شده است و تصریح شده که با منزل های بعدی آنها نبایستی خلط شود و نام پایتخت آن را طمغاج یا طوغاج دانسته بوده اند)، در فاصله 6 ماه راه (معادل 180 منزل یا حدود 8600 کیلومتر فاصله) از نواحی ماوراءالنهار در سمت مشرق قرار داشته است. در فرهنگ. انگلیس. با وجود اینکه گاگ و مگاگ در کتاب مقدس دارای بعد منفی هستند شهرداران محله شهر لندن در مراسم سنتی خود از تصاویر آنان استفاده می‌کنند. بر
مراسم سنتی خود از تصاویر آنان استفاده می‌کنند. بر اساس سنت گاگ و مگاگ محافظین محله شهر لندن هستند. این مراسم همه ساله در دومین شنبه ماه نوامبر برگزار می‌شود. همچنین در سه مایلی جنوب کمبریج کوهی به اسم گاگ و مگاگ وجود دارد. این دو موجود رازآمیز و عجیب قرن‌هاست که نگهبانان شهر لندن به‌شمار می‌آیند و مجسمهٔ آن‌ها احتمالاً بیش از پانصد سال است که در یکی از مهم‌ترین ساختمان‌های شهر یعنی در تالار شهرداری (Guildhall) قرار دارد. البته مجسمه‌ها به دلایل مختلف چندبار از بین رفته‌اند، اما هر بار مجسمه‌های تازه‌ای
از بین رفته‌اند، اما هر بار مجسمه‌های تازه‌ای جایگزین آن‌ها شده. مجسمه‌های فعلی در سال ۱۹۵۳ ساخته و در تالار نصب شدند. اما علاقهٔ لندن به یاجوج ماجوج بیشتر از آن است که فقط به نصب مجسمه‌ها اکتفا کرده باشد. الان هشتصد سال است که هر سال در یک روز شنبه در اواسط ماه نوامبر کارناوالی در لندن برگزار می‌شود که به «نمایش لرد شهردار» (The Lord Mayor’s Show) معروف است و نمادی از اعلام وفاداری لندن به تاج و تخت پادشاهی است. یکی از نمادهای همیشه حاضر در این کارناوال مجسمهٔ یاجوج و ماجوج است که همراه حرکت راهپیمایان در
یاجوج و ماجوج است که همراه حرکت راهپیمایان در خیابان حرکت داده می‌شوند. مجسمه‌هایی که در حال حاضر در این مراسم از آن‌ها استفاده می‌شود را «انجمن عالی سبدسازان» در سال ۲۰۰۶ ساخته است. ماجرا به افسانه‌های قدیمی مردم انگلستان برمی‌گردد. این افسانه‌ها در مناطق مختلف بریتانیا به شکل‌های متفاوتی نقل شده‌اند که یکی از قدیمی‌ترین روایات مکتوب به جا مانده از آن‌ها را در کتاب «تاریخ پادشاهان بریتانیا» (The History of The Kings of Britain) (قرن ۱۲ میلادی) اثر جافری اهل مونموث (Geoffrey of Monmouth) می‌توان دید. طبق
مونموث (Geoffrey of Monmouth) می‌توان دید. طبق این افسانه‌ها نام «بریتانیا» از پهلوانی به اسم بروتوس تروایی گرفته شده. بروتوس یکی از نوادگان «اینیاس» پهلوان معروف اشعار هومر است. او به سرزمین «آلبیون» (نام قدیمی بریتانیا) می‌آید و بعد از کشتن دیوهایی که در آنجا زندگی می‌کردند، حاکم آن سرزمین می‌شود. اینکه دیوها چطور در آن سرزمین پراکنده شده بودند هم خودش حکایتی دارد. بر طبق افسانه، دیوکلتیانوس امپراتور روم ۳۳ دختر خبیث و شرور داشت. او برای مهار کردن آن‌ها تصمیم می‌گیرد که آن‌ها را به زور شوهر بدهد. اما این
می‌گیرد که آن‌ها را به زور شوهر بدهد. اما این دخترها با هدایت خواهر بزرگترشان آلبا شوهرانشان را می‌کشند و سوار بر کشتی می‌شوند و می‌گریزند. بعد از یک سال به جزیرهٔ بزرگی می‌رسند که به نام دختر بزرگتر آن را آلبیون می‌نامند. آن‌ها در آنجا با شیاطین ازدواج می‌کنند و این دیوها را به دنیا می‌آورند. دو تن از این دیوها یاجوج و ماجوج نام دارند که بعد از کشته شدن بقیهٔ دیوها توسط بروتوس اسیر شده و به لندن (که در آن زمان «تروای جدید» نامیده می‌شده) برده می‌شوند. بروتوس این دو دیو را رام می‌کند و با زنجیر کردن آن‌ها
این دو دیو را رام می‌کند و با زنجیر کردن آن‌ها در بیرون از قصر خودش، آن‌ها را به عنوان نگهبانان قصر به خدمت می‌گیرد. از اینجاست که آن دو به عنوان محافظان شهر لندن شناخته می‌شوند. نام‌های متفاوتی برای این دو محافظ ذکر شده است؛ مثلاً طبق یک روایت نام یکی از آن‌ها جوجماجوج (Gogmagog) و نام دیگری کورینوس است که یکی از همراهان بروتوس بوده است. اما در نهایت نامی که رواج پیدا کرده همان یاجوج و ماجوج است که با نام‌های ذکر شده در کتاب‌های مقدس یکی است. شاهنامه فردوسی. در بخش پادشاهی سکندرشاهنامه، یأجوج و مأجوج
در بخش پادشاهی سکندرشاهنامه، یأجوج و مأجوج موجوداتی کوتاه قامت با چهره ای سیاه و شبیه به شتر، زبانی سیاه، چشمانی به سرخی خون، گوش‌هایی به بزرگی کل بدنشان و بدنی پوشیده از مو توصیف شده‌اند. هنگامی که مردمی که از آزار این موجودات به ستوه آمده بودند از سکندر یاری می‌طلبند، وی مشابه با قصص اسلامی ذوالقرنین میان مردم درمانده و یأجوج و مأجوج دیواری می‌کشد. منابع. https://www.avalesobh.com/fa/tiny/news-1345
بنابر شاهنامه فردوسی زمانی که اسکندر در میانه کشیدن سپاه سوی بابل لشکریان اسکندر خبر دیدن مردی شگفت‌انگیز را به او می‌دهند. اسکندر او را می‌بیند. آن مرد خود را به اسکندر گوش‌بستر معرفی می‌کند. در شاهنامه فردوسی خصوصیات او چنین آمده است: اسکندر از گوش‌بستر می‌پرسد، آن‌چه در میان آب است و بلندی آن به خورشید می‌رسد چیست؟ او جواب می‌دهد که شهری است،و خصوصیات شهر را می‌گوید. اسکندر او را به آن شهر می‌فرستد. و گوش‌بستر با عده‌ای از بزرگان شهر به دیدار اسکندر می‌آیند:
مارتین والزر (زاده ۲۴ مارس ۱۹۲۷ – درگذشته ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۳) نویسنده معاصر آلمانی بود. وی دانش‌آموخته دانشگاه «توبینگن» و «رگنزبورگ» در رشته ادبیات، فلسفه و تاریخ بود. زندگینامه. سال‌های ۱۹۴۹–۱۹۵۷ میلادی به عنوان کارگردان تلویزیون جنوب آلمان به اجرای برنامه‌های مختلف اشتغال داشت و سپس به کار نویسندگی پرداخت. آثار او ابتدا پیرامون جامعه مرفه آلمان بعد از جنگ، مانند رمان «ازدواج های فیلیپس بورگ» که در سال ۱۹۵۷ میلادی به رشته تحریر در آورد، دور می‌زند. تصویر لحظه‌ای و انتقادی از قشر متوسط و پیوند آن به شخصیت‌های
و انتقادی از قشر متوسط و پیوند آن به شخصیت‌های رمانش که بدون پرده فساد اخلاقی جامعه را منعکس می‌کنند، از ویژگی‌های والزر است، مانند رمانهای «نیم وقت» ، «اسب یک شاخ»(۶) و «سقوط»(۷). در پایان سال‌های هفتاد والزر به خلق رمانهای تک شخصیتی و اختلاف بین زن و شوهر پرداخت که در رمان «اسب فراری» به تصویر کشیده‌است. رمانهای دیگر این نویسنده به نام «دفاع از دوران کودکی»(۹) و «فواره»(۱۰) داستان هائی از تاریخ معاصر آلمان؛ رمان «بدون یکدیگر»(۱۱) طنز نامه‌ای در باره رسانه‌های گروهی است. در رمان «شرح حال عشق»(۱۲) مارتین
گروهی است. در رمان «شرح حال عشق»(۱۲) مارتین والزر باز هم روایتی از سرنوشت فردی یک زن و پیوند هنرمندانه آن با روند تاریخ اجتماعی کشورش به نثر کشیده‌است. جنجالی‌ترین رمان والزر داستان «مرگ یک منقد»(۱۳) است که به عنوان ضد یهود(۱۴) مورد انتقاد بعضی محافل واقع شد. والزر با قلمی هنرمندانه مشاهیری مانند فرانتس کافکا، گئورگ بوشنر و فریدریش هولدرلین را به نقد گرفته‌است. زبان مارتین والزر در روند ادبی خود به لحاظ تغییر لایه‌های گفتاری و طنز پوشیده، به جذابیت خاصی دست یافته‌است. والزر بیشترین جوایز ادبی، من جمله
دست یافته‌است. والزر بیشترین جوایز ادبی، من جمله جایزه گئورگ بوشنر، در سال ۱۹۸۱ میلادی و جایزه صلح انتشارات کتاب در آلمان، در سال ۱۹۹۸ را به دست آورد. سخنرانی وی در مراسم اهدای این جایزه که بخشی از آن به انتقاد از برخورد به تاریخ گذشته آلمان تخصیص داشت باعث ایجاد بحثی شدید در افکار عمومی شد که به «گفتمان والزر- بوبیز»(۱۵) معروف است. آثار ترجمه شده. «ازدواج های فیلیپس بورگ» با ترجمهٔ اژدر انگشتری توسط نشر بیدگل در سال ۱۳۹۹ منتشر شده است. کتاب آخرین پیچ را هم سال ۹۶ انتشارات کوله پشتی منتشر کرده است.
یارمحمدخان کرمانشاهی (۱۲۵۸ در کرمانشاه - ۱۳ مهر ۱۲۹۱ در کرمانشاه) از فعالان مشروطه بود که در طی سال‌های ۱۲۸۷ تا ۱۲۸۹ خورشیدی در یک رشته نبردهای سخت و از جمله در محاصره تبریز به یاری ستارخان و باقرخان شتافت. وی بعداً به دستور عبدالحسین میرزا فرمانفرما حاکم کرمانشاه و عامل حکومت قاجار در ۱۳ مهر ۱۲۹۱ و با اصابت گلوله‌ای از سقف بازار کلوچه‌پزهای کرمانشاه به قتل رسید. زندگی. یارمحمد کرمانشاهی فرزند میرزا محمدخان زردلانی از ایل لک بالاوند و بلقیس خانم از ایل بالاوند در سال ۱۲۹۶ ه‍.ق برابر با (۱۲۵۷ ه‍.ش) در خانه
در سال ۱۲۹۶ ه‍.ق برابر با (۱۲۵۷ ه‍.ش) در خانه شماره ۹ کوچه ایلخانی منطقه برزه‌دماغ کرمانشاه متولد شد. خواندن و نوشتن را در مکتب آموخت، و در نوجوانی به ورزش باستانی روی آورد و پس از مدتی اشتغال در سبزه میدان کرمانشاه، درآغاز جوانی در توپخانه تیپ کرمانشاه استخدام شد و به رشادت و استحقاق به سرعت به درجهٔ نایبی رسید. یارمحمدخان کرمانشاهی در هنگام کشته‌شدن از همسرش زینت خانم (که دختردایی او نیز بود)، دارای یک فرزند ۲ ساله دختر به نام قمرتاج بود. همچنین آن زمان زینت خانم فرزند پسر یارمحمدخان به نام شیرزاد را
زینت خانم فرزند پسر یارمحمدخان به نام شیرزاد را باردار بود. دو سال پس از کشته‌شدن یارمحمدخان، همسر او نیز از دنیا رفت و شیرین (خواهر سردار) فرزندان او را پروراند و تا پایان عمر نیز ازدواج نکرد. فعالیت. وی با اندیشهٔ آزادی‌خواهی وارد کمیته غیرت کرمانشاه شد و در کنار عده‌ای از آزادیخواهان کرمانشاه مانند حاج آقا محمد مهدی، میرزاعلی خان سرتیپ خانه خراب، ابوالفتح میرزا دولتشاهی، آقا محمدخان احمدی و … به فعالیت پرداخت. هنگامی که مشروطه خواهان در برخورد با مستبدان در کنسولگری انگلستان در کرمانشاه (محل فعلی
در کنسولگری انگلستان در کرمانشاه (محل فعلی شهرداری) متحصن شدند، او به همراه برادرخوانده‌و دوست خود هر دو به نام‌های حسین خان، عازم تهران شد. در قم از به توپ بستن مجلس و اشغال تهران بدست قزاق‌های لیاخوف آگاه شد و از آنجا به تبریز رفت و به آزادیخواهان از جمله ستارخان و باقرخان پیوست. محاصره تبریز. اولین نبردی که یارمحمد خان در آن شرکت داشت اردوکشی به مراغه و جنگ شرامین است که در ذیقعده ۱۳۲۶ ه‍.ق روی داد. مجاهدان در این نبرد شکست خوردند و یارمحمد خان و حسین خان توانستند از مهلکه نجات یابند و به تبریز برسند.
توانستند از مهلکه نجات یابند و به تبریز برسند. یارمحمد خان در ۲۱ محرم ۱۳۲۷ ه‍.ق در جنگ مجاهدان با مستبدان شرکت کرد و در حالی که سردستگی جمعی از آزادیخواهان را داشت به اردوگاه شجاع الدوله حمله کرد و تلفاتی به دشمن وارد کرد. یارمحمد خان در ماه صفر ۱۳۲۷ ه‍.ق در جنگ حکم آباد شرکت داشت و در این نبرد شجاعت و لیاقت از خود نشان داد و از سوی انجمن ایالتی مورد تقدیر قرار گرفت. در جنگ آناخاتون از ناحیهٔ پا زخمی شد ولی جنگ به سود آزادیخواهان خاتمه یافت. در ۷ ربیع‌الاول ۱۳۲۸ ه‍.ق و پس از سرکوب مستبدان و استقرار مشروطه،
۱۳۲۸ ه‍.ق و پس از سرکوب مستبدان و استقرار مشروطه، به همراه ستارخان و باقر خان و ۱۰۰ سوار دیگر به تهران آمد. یاری ستارخان و باقرخان. پیش از صدور دستور محمدعلی شاه به نیروهای لیاخوف روسی برای حمله به مجلس، مشروطه‌خواهان با ارسال تلگراف از شهرهای دیگر یاری طلبیدند. یارمحمدخان پس از اطلاع از محتوای این تلگراف با چند تن از همراهان خود به یاری تهران شتافت. احمد کسروی در کتاب تاریخ مشروطه ایران اینگونه روایت می‌کند: «در آن روزها که مجلس به همه شهرها تلگراف فرستاده یاوری می‌طلبید یارمحمدخان با یک برادر و یک دوست
یاوری می‌طلبید یارمحمدخان با یک برادر و یک دوست خود که نام‌های هردو حسین‌خان می‌بود، تفنگ و اسب خریدند و با یک نوکر آهنگ تهران کردند که به یاری دارالشوری برسند. ولی چون به قم رسیدند در آنجا از داستان بمباران آگاهی یافته ناگزیر گردیدند که خود را نهان دارند، ولی چون چند روزی گذشت آوازه ایستادگی‌های تبریز به آنجا رسید، و این بود یارمحمدخان و همراهانش مردانه آهنگ تبریز کرده از بیراهه خود را به آنجا رسانیدند، و تا پایان جنگ‌های تبریز در آنجا می‌بودند و همیشه دلیری‌ها و مردانگی‌ها می‌نمودند.» یکی از یاران
دلیری‌ها و مردانگی‌ها می‌نمودند.» یکی از یاران یارمحمدخان کرمانشاهی حسین خان امیربرق نام داشت که با او عقد برادری بسته بود. دیگری نیز حسین خان نصرت‌المله نام داشت که همسر خواهر یارمحمدخان (عصمت خانم) بود. مشروطه. پس از استقرار مشروطه اختلاف بینش‌های سیاسی منجر به پیدایش احزاب مختلف شد که مهم‌ترین آن‌ها حزب دموکرات و اعتدالیون بود. ستارخان به اعتدالیون نزدیک شد و یارمحمد خان کرمانشاهی به دموکرات‌ها پیوست. در آغاز سال ۱۲۹۰ ش. محمدولی‌خان سپهدار تنکابنی به عنوان رئیس‌الوزرا منصوب شد او که از اعتدالیون بود
عنوان رئیس‌الوزرا منصوب شد او که از اعتدالیون بود ابتدا به کینه جویی از حیدرخان عمو اوغلو و یارمحمد خان برخاست. از اینرو یارمحمدخان شب اول فروردین ۱۲۹۰ ش. به دستور وی بازداشت شد. پس از دو هفته روز ۱۳ فروردین ۱۲۹۰ ه‍.ش حکم تبعیدش از ایران صادر شد. آن‌ها قصد داشتند او را از طریق کرمانشاه به عراق اعزام نمایند. هنگام انتقالش از کرمانشاه مردم به هواداری وی برخاستند و با زور او را آزاد کردند. سپس انجمن ولایتی و مردم طی تلگرافهای بسیار، لغو تبعید واقامت یارمحمد خان در کرمانشاه را خواستار شدند و دولت ناچار آن را
در کرمانشاه را خواستار شدند و دولت ناچار آن را پذیرفت. مرگ. هنگامی که سپاه فرمانفرما از سنندج به سوی کرمانشاه حرکت کرد، یارمحمد خان و به دنبال او سالارالدوله نیز از کرمانشاه به طرف سنندج رفتند، ولی دو سپاه به هم برخورد نکردند و فرمانفرما به کرمانشاه رسید و در دارالحکومه مستقر شد. یارمحمد خان و سالارالدوله سپاهی دیگر فراهم کرده از سنندج به طرف کرمانشاه حرکت کردند. یارمحمدخان و هم‌عهدانش قرار می‌گذارند که در نیمه‌شب سیزدهم مهرماه ۱۲۹۱ خورشیدی با دومین ضرباهنگ ساعت مسجد عمادالدوله وارد شهر شوند و سپس به‌سوی
ساعت مسجد عمادالدوله وارد شهر شوند و سپس به‌سوی دارالحکومه فرمانفرما بروند. نشانه این حمله درآوردن کلاه از سر بوده که به «جنگ سرپتی‌ها» شهرت یافت. سرپتی در زبان کرمانشاهی به معنای سربرهنه و در اینجا به معنای بی‌کُلاهی است. آن‌ها سوگند خوردند که تا پای سر دادن برای پیروزی بجنگند. اما عملیات آزادی‌خواهان با خیانت یکی از همراهان به نام «مشی برا قصاب» (که به معتضد معروف است) لو رفته بود. ساعت حدود ۱۰ صبح یارمحمدخان زیر سقف پوشیدهٔ بازار کلوچه‌پزها مشغول رایزنی برای حملهٔ نهایی بود که یکی از عاملین فرمانفرما از
حملهٔ نهایی بود که یکی از عاملین فرمانفرما از سوراخ سقف بازار سرپوشیده تیری به یکی از همراهان سردار شلیک کرد و او را به زمین انداخت. یارمحمد خان برای ردیابی مسیر گلوله سرش را بالا آورد و تیر دوم به صورت او شلیک شد و وی را کشت. با کشته شدن ایشان وکیل جوانرود همچنان به مقاومت در مقابل ارگ دولتی پرداخت. طولی نکشید که وی و تعداد زیادی از همرزمانش نیز کشته شدند و با این امر جنگ به سود دولت خاتمه یافت. مدفن. جنازهٔ وی در گورستان قدیمی شهر کرمانشاه دفن شد. اکنون این گورستان خراب گشته، ولی قبر سردار یارمحمدخان
این گورستان خراب گشته، ولی قبر سردار یارمحمدخان کرمانشاهی در مکانی مشخص در انبار ادارهٔ نقلیهٔ بهداری در خیابان نقلیه شهر کرمانشاه نگهداری می‌شود. یادبود. در روزهای پس از انقلاب بهمن ۱۳۵۷، بلوار اصلی شهر کرمانشاه به نام "بلوار یارمحمدخان کرمانشاهی" نامگذاری شد، اما چندی بعد و پس از کشته‌شدن سید محمد بهشتی در ماجرای بمب‌گذاری در دفتر حزب جمهوری اسلامی این نام به بلوار شهید بهشتی تغییر پیدا کرد. تا مدت‌ها و برای بیش از چهار دهه هیچ معبر و خیابانی به نام یارمحمدخان کرمانشاهی نامگذاری نشده‌بود. در روز ۱۳ مهر
کرمانشاهی نامگذاری نشده‌بود. در روز ۱۳ مهر ۱۳۹۸ همزمان با ۱۰۷مین سالگرد ترور یارمحمدخان کرمانشاهی، طی مراسمی خیابان نقلیه حدفاصل چهار راه مادر تا میدان جمهوری اسلامی در منطقهٔ ۸ شهرداری کرمانشاه به نام بلوار سردار یارمحمدخان نامگذاری شد. منابع. بر پایه داده‌هایی در سوره مهر
پوران درخشنده (زادهٔ ۷ فروردین ۱۳۳۰) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کنندهٔ ایرانی است. او فارغ‌التحصیل سینما با گرایش کارگردانی از مدرسه عالی تلویزیون و سینما و دارای لوح افتخار درجهٔ یک هنری از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران است. او فیلم‌های مانند "هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند" (۱۳۹۱) و "زیر سقف دودی" (۱۳۹۵) را کارگردانی کرده‌است. زندگی. پوران درخشنده در ۷ فروردین ماه سال ۱۳۳۰ در شهر کرمانشاه به دنیا آمد، او تحصیل تکمیلی خود را در مدرسه عالی تلویزیون و سینما گذراند و در سال ۱۳۵۴ در سازمان صدا و سیما شروع
گذراند و در سال ۱۳۵۴ در سازمان صدا و سیما شروع به کار کرد و در همان زمان فیلم طاعون که دربارهٔ شیوع طاعون در کردستان به سال ۱۳۲۸ است را تهیه کرد. سال بعد نیز ۱۳۵۵ دربارهٔ چهارشنبه سوری و نیز فیلمی دربارهٔ مراسم سنتی نواحی مختلف ایران موسیقی نواحی ایران را سال ۱۳۵۶ تولید کرد. «موج، جانماز، سجاده»، تحقیقی دربارهٔ زنان، اشتغال و صنایع دستی در کردستان در سال ۱۳۵۷ فیلم‌های مستند «چشمه‌های آب معدنی راه هراز»، به تصویر کشید و همان سال مستندهای سه‌گانه صنایع دستی را در کردستان تولید کرد.«موج، سجاده، جانماز»، «نازک
در کردستان تولید کرد.«موج، سجاده، جانماز»، «نازک کاری»، «گلیم». الیاف طبیعی و مصنوعی (۴ قسمت) مستندی تحقیقی دربارهٔ نخ، ابریشم و پشم و الیاف مصنوعی را ساخت. سال ۵۹–۱۳۵۸ با ساخت فیلم مستند «چرخها می‌چرخند» را تولید نمود که نگاهی به مسایل رکود اقتصادی و تعطیلی کارخانه‌ها به‌خصوص ایران ناسیونال (ایران خودرو فعلی) را به تصویر کشاند. «شوکران» ۱۷ قسمت که از سال ۱۳۶۹ تا ۷۱ طول کشید مستندی است دربارهٔ پدیده اعتیاد در زنان، مردان و کودکان در ایران و مسئله قاچاق مواد مخدر و راه‌های پیشگیری آن که ۳ قسمت از آن بیشتر
مخدر و راه‌های پیشگیری آن که ۳ قسمت از آن بیشتر پخش نشد. پوران درخشنده عضو انجمن‌های فیلمسازان زن آمریکا (WIF)، کارگردانان مستقل آمریکا () و مرکز بین‌المللی فیلم کودکان و نوجوانان یونسکو (CIFEJ) نیز هست.
ابوالقاسم الهامی متخلص به لاهوتی یا لاهوتی‌خان (۲۰ مهر ۱۲۶۴ در کرمانشاه – ۲۵ اسفند ۱۳۳۵ در مسکو) شاعر، روزنامه‌نگار، نظامی و فعال سیاسی انقلابی کُرد اهل ایران بود. لاهوتی فعالیت خود را از دوران انقلاب مشروطه آغاز کرد و سپس در دههٔ ۱۹۲۰ میلادی به عضویت حزب کمونیست ایران درآمد. او در دوران رضاشاه تحت تعقیب قرار گرفت و غیاباً محکوم به اعدام شد، اما موفق شد فرار کرده و به شوروی بگریزد. لاهوتی دوران کودکی و جوانی خود را غالباً در ایران سپری کرد و در زمان انقلاب مشروطه (۱۹۰۵ تا ۱۹۱۱) و بعد از آن از پیشاهنگان
مشروطه (۱۹۰۵ تا ۱۹۱۱) و بعد از آن از پیشاهنگان شورش‌ها و مبارزات کارگری علیه استبداد بود. او در سال ۱۹۲۱ میلادی رهبری شورشی در تبریز را که به نام «شورش لاهوتی‌خان» مشهور است، به عهده داشت. نام خانوادگی اصلی وی، «الهامی»، از نامه‌هایی که به برادرش می‌نوشت آشکار شد. وی افزون بر کردی به زبان‌های فارسی، فرانسوی، روسی، ترکی و انگلیسی مسلط بود و مدتی در ترکیه به چاپ نشریات ترکی و فرانسوی پرداخت. زندگی. لاهوتی در سال ۱۳۰۵ هجری قمری، برابر با ۱۲۶۴ خورشیدی در کرمانشاه به دنیا آمد. پدرش میرزا احمد الهامی شاعری مذهبی
به دنیا آمد. پدرش میرزا احمد الهامی شاعری مذهبی و از پیروان سلسلهٔ نعمت‌اللهی و مرید سید صالح ماهیدشتی (حیران علیشاه) بود از تویسرکان به کرمانشاه آمده‌بود و در آنجا به شغل گیوه‌کشی مشغول بود. مادر لاهوتی نیز چنان‌که خود در نامه‌ای به شخصی به نام عیسایف نوشته زنی کُرد از ایل قلخانی و پیروی دین یارسان بود. وی نام مستعار ابوالقاسم لاهوتی را برای خود برگزید و نخستین اشعار وی در روزنامهٔ حبل‌المتین به چاپ رسید. او از نخستین کسانی است که قالب‌های شعری را درنوردید و به زبانی ساده و روان شعر گفت. از وی مجموعه‌ای
و به زبانی ساده و روان شعر گفت. از وی مجموعه‌ای شامل قطعه، غزل و مقداری تصنیف بر جای مانده‌است. او در کرمانشاه روزنامه بیستون را منتشر می‌کرد. وی همچنین در سال ۱۲۹۶ (۱۹۱۷ میلادی) حزب فرقه کارگر را در شهر کرمانشاه بنیان‌گذاری کرد. اوایل بهمن ۱۳۰۰، هزار و پانصد ژاندارم به فرماندهی سرهنگ سوئدی لوندبرگ همراه با ۱۰۰۰ چریک محلی به سرکردگی امیر ارشد حاجی علیلو، برای سرکوبی اسماعیل سیمیتقو، رئیس ایل شکاک، به سوی سلماس رفتند اما در نبردی که ۵ بهمن ۱۳۰۰ روی داد، نیروهای ژاندارمری شکست سختی خورده و به بندر شرفخانه
ژاندارمری شکست سختی خورده و به بندر شرفخانه عقب نشستند. امیر ارشد حاجی علیلو هم در این نبرد کشته شد. ناکامی و شکست در جنگ و ناخرسندی افسران ژاندارمری از طرح رضاخان برای ادغام ژاندارمری و نیروهای قزاق، به منظور یکپارچه کردن نیروهای مسلح ایران، سبب شد تا شماری از افسران ژاندارم، به رهبری یاور (سرگرد) ابوالقاسم لاهوتی، در شرفخانه به فکر کودتا بیفتند. کودتای این افسران، با بازداشت سرگرد محمود پولادین، جانشین سرهنگ لوندبرگ و دستگیری ساعدالملک الهامی، حاکم شرفخانه، از روز ۷ بهمن ۱۳۰۰ عملاً آغاز شد. عصر همان روز
از روز ۷ بهمن ۱۳۰۰ عملاً آغاز شد. عصر همان روز گروهی از سواران ژاندارم راهی صوفیان شده و در طول راه خطوط تلفن، تلگراف و راه‌آهن را قطع کردند. مهدی‌قلی هدایت، والی (استاندار) آذربایجان، که روز فردای شورش از وقایع شرفخانه آگاه شده بود، در تدارک دفاع از تبریز برآمد اما نیروی ژاندارم در جنگ بر مدافعان شهر پیروز شد و پس از توقیف والی، کنترل اکثر نقاط شهر را به دست گرفت. وقتی خبر شورش لاهوتی به تهران رسید، رضاخان وزیر جنگ، به سرهنگ حبیب‌الله شیبانی فرمانده ژاندارمری اردبیل دستور داد به تبریز برود و شورشیان را
اردبیل دستور داد به تبریز برود و شورشیان را سرکوب کند. در زد و خورد کوچکی که بین نیروی اعزامی از اردبیل و شورشیان در حومهٔ تبریز روی داد، سروان تورج میرزا، رئیس ستاد جنگ کودتاچیان کشته شد. روز ۱۹ بهمن ۱۳۰۰ نیروهای ژاندارمری اردبیل بر تبریز مسلط شدند و ابوالقاسم لاهوتی، همراه با چند تن دیگر از همدستانش، روز ۲۲ بهمن ۱۳۰۰ به شوروی گریختند. زمستان ۱۹۲۲ پس از این‌که شورش لاهوتی در تبریز شکست خورد، وی به همراه چند نفر به شوروی پناهنده شدند و ۱ سال در باکو و نخجوان سپری کردند و در ۱۹۲۳ به مسکو رفتند. همسر وی