payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با زیر بنای ۶۰۰۰ متر مربع به صورت کاملاً مدرن و مجهز در سال ۱۳۸۵ احداث شد. در سال ۱۳۸۸ دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب این مجموعه را خریداری نمود و در سال ۱۳۸۹، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، در این مجموعه، به منظور تربیت نیروی متخصص و توانمند در رشته تربیت بدنی با استفاده از بالاترین استانداردهای آموزشی و پژوهشی تأسیس گردید. دانشکده هنر و معماری. آغاز به کار رشته‌های مصوب گروه هنر در واحد تهران جنوب به سال ۱۳۷۵ و هم‌زمان به پذیرش دانشجو در رشته‌های کاردانی معماری و گرافیک بازمی‌گردد. با تأسیس رشته
کاردانی معماری و گرافیک بازمی‌گردد. با تأسیس رشته مهندسی معماری در مقطع کارشناسی در سال ۱۳۸۱ فعالیت این گونه رشته‌ها در قالب دانشکده فنی و مهندسی ادامه می‌یابد چنانچه در طول این سال‌ها، به عنوان مرکزی معتبر در جهت تربیت نیروی انسانی مورد نظر جامعه شناخته شده‌است. دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی تهران جنوب، به عنوان دانشکده‌ای جوان و تازه تأسیس که از سال ۱۳۹۲ شروع به فعالیت نموده‌است، امروز با داشتن حدود ۲۵۰۰ نفر دانشجو در مقاطع کارشناسی پیوسته و ناپیوسته و کارشناسی ارشد و دکترا، به تربیت نیرهای
ناپیوسته و کارشناسی ارشد و دکترا، به تربیت نیرهای متخصص در این زمینه می‌پردازد. رشته‌های هنر و معماری دانشگاه آزاد تهران جنوب در سال اخیر با تصویب رشته‌های کارشناسی مهندسی شهرسازی و طراحی لباس (به عنوان تنها مجری دانشگاه آزاد این رشته‌ها در سطح شهر تهران)، و راه اندازی دوره‌های کارشناسی ارشد مهندسی معماری، مدیریت پروژه و ساخت، معماری منظر، معماری داخلی، مرمت، طراحی شهری، برنامه‌ریزی شهری، جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری و برنامه‌ریزی گردشگری، پژوهش هنر و دوره‌های دکتری معماری و شهرسازی رو به گسترش نهاده‌است.
دکتری معماری و شهرسازی رو به گسترش نهاده‌است. دانشکده علوم پایه. این دانشکده در راستای سیاست تخصصی‌سازی دانشکده‌ها که در واحد تهران جنوب دنبال می‌شود، تأسیس شده و در این راستا گروه‌های آموزشی شامل شیمی کاربردی، فیزیک و ریاضی کاربردی از دانشکده فنی، و دبیری ریاضی از دانشکده ادبیات فارسی و زبانهای خارجی به این دانشکده منتقل شده‌است. پس از تأسیس دانشکدهٔ تربیت بدنی و علوم ورزشی و دانشکدهٔ روانشناسی و علوم تربیتی دانشکده علوم پایه نهمین دانشکده مصوب واحد تهران جنوب می‌باشد. تجمیع. به دنبال سیاست‌های دانشگاه
جنوب می‌باشد. تجمیع. به دنبال سیاست‌های دانشگاه آزاد اسلامی مبنی بر تجمیع دانشکده‌های واحدهای شهر تهران در یک پردیس دانشگاهی، سایتی ۱۲ هکتاری در کنار سایت دانشکده فنی واحد تهران جنوب جهت تجمیع تمامی دانشکده‌ها در سال ۱۳۹۳ خریداری گردید. مجموعه‌های ورزشی. رشته تربیت بدنی در سال ۱۳۸۷ و در گرایش‌های فیزیولوژی ورزشی، بیومکانیک ورزشی و مدیریت ورزشی به جمع رشته‌های این دانشگاه افزوده شد. در حال حاضر ۲ مرکز تربیت بدنی در این دانشگاه قرار دارد. مجموعه ورزشی شهید افشین کاوه. در روز ۱۲ بهمن ۱۳۸۸ بزرگ‌ترین مجموعه
افشین کاوه. در روز ۱۲ بهمن ۱۳۸۸ بزرگ‌ترین مجموعه ورزشی جنوب تهران در دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب با نام شهید کاوه و با حضور رئیس دانشگاه آزاد، جاسبی افتتاح شد. این مجموعه ورزشی شامل ۱۰ هزار و ۱۶۰ مترمربع استادیوم، شش هزار و ۵۶۲ مترمربع زمین چمن مصنوعی، هزار و ۳۲۰ مترمربع سالن سرپوشیده، سالن بدنسازی، سونای خشک و پارکینگ است. البته طبق گفتهٔ جاسبی، در آینده نیز یک استخر به این مجموعه اضافه می‌شود. از دیگر امکانات این مجموعه می‌توان به کلاس‌های درس، خوابگاه و ساختمان اداری اشاره کرد. این مجموعه ورزشی
و ساختمان اداری اشاره کرد. این مجموعه ورزشی واقع در میدان بهمن، اتوبان شهید تندگویان، چهارراه میثاق، میثاق جنوبی، انتهای خیابان ۳۴، می‌باشد. مجموعه ورزشی دانشکده فنی. دومین مجموعه ورزشی نیز در محل دانشکده فنی واقع در بلوار آهنگ قرار دارد. این مجموعه شامل یک سالن سر پوشیده، زمین چمن مصنوعی و زمین‌های جانبی می‌باشد. امکاناتی همچون باشگاه بدن سازی و تنیس روی میز نیز در این مجموعه موجود می‌باشد.
اقلیم یا آب‌وهوا به معنی شرایط جوی غالب و درازمدت در یک محل است. اقلیم ممکن است به یکی موارد زیر نیز اشاره داشته باشد:
هفت کشور یا هفت اقلیم، نوعی تقسیم‌بندی جهان به هفت منطقه بر پایۀ جهان‌بینی ایرانیان قدیم است. تقسیم‌بندی. در سنت زردشتی جهان به هفت اقلیم یا کشور تقسیم شده است و در اوستا از هفت کشور سخن رفته است. نام این کشورها و جای آن‌ها چنین است: خونیرث برترین این کشورهاست که در پهناوری، به‌تنهایی با شش کشور دیگر برابر بوده و دارای صفت بامیک (بامی) به‌معنای درخشان است. «خونیرث بامی» بهترین کشور از هفت کشور نامبرده بود که مزدا آفرید. هر کدام از این هفت کشور را سروری است و سرور سرزمین خونیرث بامی «زرتشت» است. در کهن‌ترین
سرور سرزمین خونیرث بامی «زرتشت» است. در کهن‌ترین بخش اوستا، گاث‌ها، به خونیرث اشاره شده است. ابوریحان بیرونی در التفهیم نموداری از هفت کشور را چنین آورده: در نوشته‌های کهن، منظور از صقلاب یا سقلاب همان اسلاو می‌باشد که در جمع عربی به شکل صقالبه نوشته می‌شده است.
توتالیتاریسم یا تمامیت‌خواهی شکلی از حکومت و نظام سیاسی است که با استفاده از قدرت و با اصل ایجاد وحشت در جامعه، در همهٔ امور اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و آموزشی به شکلی انحصاری و با ایجاد فضای خفقان، دخالت می‌کند. این رژیم‌ها توتالیتر یا تمامیت‌خواه نامیده می‌شوند. در واقع، یک رژیم توتالیتر صرفاً یک دیکتاتوری سیاسی نیست، بلکه یک دیکتاتوری ایدئولوژیک است؛ به این معنا که علاوه بر آزادی سیاسی مخالفان، آزادی سبک زندگی آنان را نیز به شدّت محدود می‌کند و شهروندان غیرسیاسی را نیز تا جایی که بتواند، تحت نظارت
غیرسیاسی را نیز تا جایی که بتواند، تحت نظارت و کنترل قرار می‌دهد. این ویژگی به این دلیل است که رژیم توتالیتر مبتنی بر یک ایدئولوژی فراگیر است؛ ایدئولوژی‌ای که یا برای همهٔ ابعاد زندگی بشر برنامه دارد یا در پی ایجاد «انسان نوین» است یا هر دو. رژیم‌های توتالیتر با تکیه بر یک ایدئولوژی پُرطمطراق، به دنبال ایجاد «جامعه‌ای آرمانی» و «انسانی نوین» هستند و این پروژه را با خشونت و ارعاب شدید دنبال می‌کنند. تعریف. در نظام‌های سیاسی توتالیتر، دولت کنترل کامل و فراگیری بر تمامی جنبه‌های زندگی عمومی و خصوصی شهروندان
بر تمامی جنبه‌های زندگی عمومی و خصوصی شهروندان دارد و از طریق ابزارهایی مانند سرکوب، تبلیغات گسترده و ایدئولوژی متمرکز، هرگونه آزادی فردی یا جمعی را از بین می‌برد. این مفهوم در قرن بیستم، به‌ویژه پس از ظهور رژیم‌های فاشیستی در ایتالیا، نازیسم در آلمان، و استالینیسم در اتحاد جماهیر شوروی، به عنوان پدیده‌ای متمایز در نظریات سیاسی برجسته شد. اصطلاح توتالیتاریسم نخستین بار توسط بنیتو موسولینی در دهه ۱۹۲۰ ابداع شد و او آن را «همه چیز در دولت، هیچ چیز خارج از دولت، هیچ چیز علیه دولت» تعریف کرد؛ دیدگاهی که هدفش
هیچ چیز علیه دولت» تعریف کرد؛ دیدگاهی که هدفش سلطهٔ مطلق دولت بر جامعه بود. برخلاف دیکتاتوری‌های سنتی که بر حفظ قدرت متمرکز بودند، توتالیتاریسم با استفاده از یک ایدئولوژی جامع و اجباری، به بازسازی کامل ساختارهای اجتماعی و فکری می‌پردازد و از ترور و خشونت سیستماتیک برای تحمیل ارادهٔ خود بهره می‌برد. توتالیتاریسم یا تمامیت‌خواهی اغلب افراطی‌ترین شکل اقتدارگرایی در نظر گرفته می‌شود و شکلی از حکومت است که آزادی فردی را مجاز نمی‌داند. حکومت تمامیت‌خواه همواره تلاش می‌کند از طریق اجبار، ارعاب و سرکوب تمام
تلاش می‌کند از طریق اجبار، ارعاب و سرکوب تمام جنبه‌های عمومی و خصوصی زندگی افراد را به نفع خود کنترل کند. رهبران حکومت‌های تمامیت‌خواه معمولاً افراد مستبد و دیکتاتوری هستند که وفاداری بی‌چون‌وچرا می‌خواهند و افکار عمومی را از طریق پروپاگاندا در رسانه‌های خود کنترل می‌کنند. رژیم‌های توتالیتر با اهرم قانونی که خود وضع می‌کنند، در تمام عرصه‌های زندگی مردم و حریم خصوصی افراد دخالت کرده و آن را تحت سلطهٔ خود قرار می‌دهند. به گفتهٔ هانا آرنت فیلسوف آلمانی، توتالیتاریسم صورت جدیدی از رژیم‌های سیاسی است که ایجاد
صورت جدیدی از رژیم‌های سیاسی است که ایجاد وحشت (terror) اصل راهنمای آن است. تفاوت «ترس» با «وحشت» آن است که اوّلی عمودی است و دومی هم عمودی است و هم افقی. در رژیم استبدادی مردم از مستبدی که بالای سرشان نشسته می‌ترسند؛ امّا در رژیم توتالیتر مردم هم از رهبر وحشت دارند و هم از یکدیگر. کارل فریدریش رژیم توتالیتر را بر اساس چهار ویژگی تعریف کرده است: منشأ و ویژگی‌ها. نظام توتالیتر با اتکا بر توده‌ها به قدرت می‌رسد، بر آنان فرمان می‌راند و از آنان برای رسیدن به اهداف خویش بهره می‌برد. «ارتش خلقی» ایجاد می‌کند،
اهداف خویش بهره می‌برد. «ارتش خلقی» ایجاد می‌کند، مقام می‌بخشد، کار می‌دهد، پول می‌دهد، اعتبار می‌بخشد و از آنان عامل و ابزار خشونت می‌سازد و می‌کوشد در عرصهٔ تفکر، ماشین شست‌وشوی مغزی به کار اندازد و افکار را به کنترل خویش درآورد. تودهٔ مردم به هواداران شیفتهٔ حکومت تبدیل می‌شوند و جنبشی را آغاز می‌کنند که در بی‌هویتی اوج می‌گیرد تا در پناه آن به هویت جمعی دست یابند. آنان هویت خویش را در هویت رهبر کشف می‌کنند. برای چنین حکومت‌هایی منافع ملّی و طبقاتی از اهمیتی برخوردار نیست، بلکه تنها جنبش ایدئولوژیکی
اهمیتی برخوردار نیست، بلکه تنها جنبش ایدئولوژیکی اهمیت دارد که پایگاه قدرت آن‌ها را تأمین می‌کند. این جنبش به جنبشی فراطبقاتی بدل می‌شود و چنان در خدمت ایدئولوژی قرار می‌گیرد که حتی غریزهٔ حفظ حیات خود را نیز از دست می‌دهد و به آلت دست رهبری جنبش برای دست زدن به هر کاری (حتی مغایر با موازین اخلاقی و انسانی) بدل می‌شود. رژیم‌های توتالیتر در نهایت به این سبب ممکن شدند که پایان جهان و باز شدن درهای بهشت را وعده می‌دادند. از پیروان خود می‌خواستند که امروز را فدای چنین فردایی کنند و هر وسیله‌ای را برای رسیدن به
چنین فردایی کنند و هر وسیله‌ای را برای رسیدن به آن نه‌تنها مجاز بلکه لازم جلوه می‌دادند. این‌گونه رژیم‌ها در حیطهٔ قدرت خود آن‌چنان فضای بسته‌ای ایجاد می‌کنند که در آن، اندیشه را به مسلخ می‌برند. از سوی دیگر، چنین نظام‌هایی همواره به دشمنی نیاز دارند تا بتوانند با «مبارزهٔ ضروری و حیاتی» با آن به خود مشروعیت بخشند. هانا آرنت در مطالعهٔ جنبش‌هایی که به برآمدن نظام‌های توتالیتر منجر می‌شوند، دو جنبه کشف کرده است: اوّل اینکه چنین جنبش‌هایی بدین سبب با سرعت رشد می‌کنند که پایگاه «مردمی» آن را توده‌ای می‌سازد
می‌کنند که پایگاه «مردمی» آن را توده‌ای می‌سازد که در روند مدرنیزه از روستا به شهر روانه شده و هویت فرهنگی خود را از دست داده است. این توده به سادگی جذب جنبش‌هایی می‌شود که تأمین حداقلی از نیازهای زندگی را نوید می‌دهند و به هواداران خود هویتی نوین عرضه می‌دارند. به همین سبب هم در استفاده از پرچم و شعار زیاده‌روی می‌کنند. دوم اینکه مردم پیش از برآمدن چنین جنبش‌هایی از حداقلی آزادی و حقوق مدنی برخوردارند و همین موضوع هم مانعی برای برقراری نظام توتالیتر است. به همین دلیل، نظام‌های توتالیتر به ترور شدید و
به همین دلیل، نظام‌های توتالیتر به ترور شدید و وسیعی دست می‌زنند و با برپا کردن اردوگاه‌های مرگ و گولاگ‌ها می‌خواهند به تودهٔ مردم عادی بفهمانند که تنها با پیوستن به «جنبش» ممکن است از امنیتی نسبی برخوردار شوند. از ویژگی‌های عمدهٔ توتالیتاریسم: تبلیغات وسیع و سنگین دروغین، دستگاه پلیسی و اطلاعاتی پیچیده، بحران‌سازی، دشمن‌تراشی، کیش شخصیت و قداست بخشیدن به رهبر و ارزش‌های حکومت، ترویج دیدگاه ماکیاولی (حفظ قدرت به هر قیمت)، حذف اندیشه‌های متفاوت و ایدئولوژی‌های مخالف خود، ترویج فرهنگ حذفی و خودپرستانه، ایجاد
مخالف خود، ترویج فرهنگ حذفی و خودپرستانه، ایجاد فضای رعب و وحشت، زندان، شکنجه، سانسور شدید خبری، انتخابات غیرآزاد و نمایشی، ایجاد طیفی از افراد وفادار از قشر لمپن و افراد بی‌طبقهٔ جامعه از طریق امکانات مادّی، انحصار رسانه‌های عمومی و مجازی و استفادهٔ حداکثری از آن برای بی‌حیثیت نمودن مخالفان از طریق ساخت فیلم‌های تبلیغاتی است. همچنین رژیم‌های توتالیتر دیدگاه ایدئولوژیک خود را دربارهٔ تمام جنبه‌های زندگی بر مردم تحمیل می‌کنند. هنر فقط برای مقاصد تبلیغاتی تحت کنترل قرار نمی‌گیرد، بلکه باید ایدئولوژی نظام را
کنترل قرار نمی‌گیرد، بلکه باید ایدئولوژی نظام را بازتاب دهد. آنچه «حقیقت» ایدئولوژیک است، به عنوان واقعیت تاریخی پنداشته می‌شود و هرگونه اندیشه‌ای باید در قالب اصطلاحات ایدئولوژیک بیان شود. عدالت بر اساس وفاداری به ایدئولوژی و مهم‌تر از همه به رهبر تصور می‌شود. القای ایدئولوژی به‌ویژه از طریق نظام آموزشی گسترده است و سازمان‌های اقتصادی و همچنین سایر سازمان‌ها تحت کنترل دولت بوده و نفوذ ایدئولوژیک گسترده‌ای بر تمام جنبه‌های جامعه حکفرماست. در میان رژیم‌های توتالیتر، توتالیتاریسم دینی خطرناک‌ترین نوع حکومت
توتالیتر، توتالیتاریسم دینی خطرناک‌ترین نوع حکومت است. چنین نظامی با استفاده از دین رفتار سرکوبگرانهٔ خود را مشروع جلوه داده و از اعتقادات مردم جهت پیشبرد منافع خود استفاده می‌کند. نظام جمهوری اسلامی ایران در این دسته از حکومت‌ها قرار می‌گیرد. نمونه‌هایی چون کمونیسم (لنینیسم، مائوئیسم و…)، فاشیسم، نازیسم، اسلام‌گرایی و دین‌سالاری در حقیقت زیرگونه‌های این گونهٔ حکومتی هستند. سرانجام حکومت‌های توتالیتر. هانا آرنت معتقد است که در طول حیات یک نظام تمامیت‌خواه سه مرحله رخ می‌دهد: توتالیتاریسم اوّلیه. مفهوم
سه مرحله رخ می‌دهد: توتالیتاریسم اوّلیه. مفهوم تمامیت‌خواهی در مورد حکومت‌هایی که پیش از قرن بیستم وجود داشته‌اند و حتی در مورد حکومت‌هایی که در دوران باستان نیز وجود داشته‌اند، به کار رفته است. برای مثال، دایرةالمعارف بریتانیکا مفهوم تمامیت‌خواهی را برای حکومت‌هایی مانند سلسله موریا در هند (حدود ۳۲۱ تا ۱۸۵ پیش از میلاد)، دودمان چین در چین (۲۲۱ تا ۲۰۷ پیش از میلاد) و سلطنت شاکا، رئیس قبیله زولو (حدود ۱۸۱۶ تا ۱۸۲۸ میلادی) به کار می‌برد. نویسندگانی مانند پیتر برنهولز مفهوم تمامیت‌خواهی را در مورد شهر ژنو تحت
برنهولز مفهوم تمامیت‌خواهی را در مورد شهر ژنو تحت رهبری جان کالوین، امپراتوری‌های اموی، مغول، آزتک و اینکا و همچنین مونستر در دوران شورش آناباپتیست‌ها و نهضت المهدیه نیز به کار می‌برند. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۲ ژانویه ۲۰۰۷.
کالوگا (به روسی: Калу́жская о́бласть، تلفظ: "کالوژسکایا اُبلاست") یکی از استان‌های روسیه است. پایتخت آن شهر کالوگا و جمعیت آن ۱٬۰۴۱٬۶۴۱ نفر است (سال ۲۰۰۲). برای خواندن درباره تاریخچه قدیم این استان به نوشتار امیرنشین‌های اوکای بالا نگاه کنید. منبع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۴ اکتبر ۲۰۰۶.
غلام‌حسین مُصاحَب (زادهٔ ۱۲۸۹ تهران – درگذشتهٔ ۲۱ مهر ۱۳۵۸) ریاضی‌دان و دانشنامه‌نویس ایرانی بود. به‌سبب کوشش‌هایش در ترویج ریاضیات جدید در ایران، او را «پدر ریاضیات جدید» ایران می‌دانند. زندگی. غلام‌حسین مصاحب به سالِ ۱۲۸۹ در تهران در خانواده‌ای اهل علم و ادب زاده‌شد. خاندان مصاحب در نایین، از دوران صفویه شناخته‌شده بوده‌اند و چند تن از رجال ادب و هنر ایران از این خاندان برخاسته‌اند، از جمله ملا مصاحب که در عصر شاه عباس، شاعری نام‌دار بود. پدربزرگش، میرزا غلام‌علی، خوشنویس، پدرش طبیب و مادرش شاعر بودند. او
خوشنویس، پدرش طبیب و مادرش شاعر بودند. او چهار خواهر و برادر داشت. پس‌از تحصیلات مقدماتی، وارد دارالمعلمین شد و پس‌از آن، در دارالمعلمین عالی نام‌ نوشت و در ریاضیات فارغ‌التحصیل شد. سپس به خدمت وزارت معارف درآمد، و هم‌چنان تحصیلاتش را در علوم قدیم و فلسفه ادامه داد. افزون‌بر ریاضیات، عربی، فرانسوی و انگلیسی را نیز عالی فرا گرفت و با روسی و آلمانی آشنا شد. ۱۳۰۹، «مجلهٔ ریاضیات مقدماتی و عالی» را بنیان گذاشت و یازده شماره از آن را منتشر کرد. از همان سال‌ها، به تألیف کتاب‌های درسی برای دبیرستان‌ها پرداخت.
به تألیف کتاب‌های درسی برای دبیرستان‌ها پرداخت. ۱۳۱۶ ازدواج کرد و برای ادامهٔ تحصیل به فرانسه رفت. پس از بازگشت در ۱۳۲۰، تدریس در دانش‌سرای عالی را آغاز کرد. از آغاز ۱۳۲۲، روزنامهٔ برق را انتشار داد که به‌سبب مخالفت‌ با دولت‌ وقت و پس از چند بار توقیف، از انتشار بازماند. وی در سال ۱۳۲۴، برای تکمیل تحصیلات به انگلستان رفت و ۱۳۲۷ در ریاضیات از دانشگاه کمبریج دکترا گرفت و همان سال، عضو انجمن ریاضی‌دانان انگلیس و انجمن فلسفهٔ کیمبریج شد. در انگلستان، شاگرد برتراند راسل، ریاضی‌دان و فیلسوف نامدار انگلیسی بود.
راسل، ریاضی‌دان و فیلسوف نامدار انگلیسی بود. پس از بازگشت، در وزارت فرهنگ به‌ کار پرداخت. ۱۳۲۸، رئیس ادارهٔ آموزش متوسطه و سپس رئیس ادارهٔ کل تعلیمات عالیه شد. ۱۳۳۰، مدیر کل وزارت فرهنگ، و در سال ۱۳۳۱، معاون فنی وزارت فرهنگ شد. غلام‌حسین مصاحب، ۱۳۳۵، برنامه‌ریز و سرپرست دائرةالمعارف فارسی شد و تا ۱۳۵۰، بر ترجمه و تألیف مقالات دائرةالمعارف نظارت داشت. دائرةالمعارف فارسی نخستین دائرةالمعارف عمومی در زبان فارسی است، که بر اساس شیوه‌های نوین دانشنامه‌نویسی تهیه شده‌است و مشهورترین دستاورد غلام‌حسین مصاحب
تهیه شده‌است و مشهورترین دستاورد غلام‌حسین مصاحب به‌شمار می‌آید. ۱۳۴۰، به تدریس ریاضی در دانش‌سرای عالی پرداخت و در ۱۳۴۲، به مرتبه استادی رسید. غلامحسین مصاحب، مهر ۱۳۴۵، مؤسسهٔ ریاضیات را در دانشسرای عالی (بعدها، دانشگاه تربیت معلم) با مجوز شورای مرکزی دانشگاه‌ها بنیان گذاشت. هدف این مؤسسه، تربیت مدرسان ریاضی برای دانشگاه‌های کشور بود، و با کوشش‌های او، ۷۰ مدرس ریاضی دانشگاهی، آن‌جا تربیت شدند. کتاب‌خانهٔ تخصصی مؤسسه ریاضیات در کشور بی‌نظیر بود. مؤسسه ریاضیات، از ۱۳۶۳ با مقررات جدید، برای دوره‌های عالی
از ۱۳۶۳ با مقررات جدید، برای دوره‌های عالی ریاضی دانشجو گرفت، و ۱۳۷۶، به مؤسسه تحقیقات ریاضی دکتر غلام‌حسین مصاحب تغییر نام داد. غلام‌حسین مصاحب، ۲۱ مهر ۱۳۵۸ در تهران درگذشت. او پنج فرزند با نام‌های «شهریار»، «شاهکار»، «نامدار»، «ترانه» و «رستا» دارد. اقدامات مهم. سرپرستی دائرةالمعارف فارسی. ماندگارترین میراث غلام‌حسین مصاحب، دائرةالمعارف فارسی است، گرچه او با قهر کردن، انتشار جلد سوم را سال‌ها عقب انداخت، او را می‌توان بنیان‌گذار دانشنامه‌نویسی مدرن در ایران نامید. بیشتر مقالات دائرةالمعارف فارسی، که ۱۳۳۳
نامید. بیشتر مقالات دائرةالمعارف فارسی، که ۱۳۳۳ به سرپرستی او نوشته شد، ترجمه دائرةالمعارف وایکینگ بود و شماری از مقالات دانش‌نامهٔ اسلام را نیز ترجمه کرده، در آن آورده‌بودند. طبق پیشگفتار جلد اول، بسیاری از مقالات در خصوص تاریخ و جغرافیای ایران تالیف نویسندگان بومی است. گرچه دانشنامه‌نویسی، سابقه‌ای کهن در ایران داشته، به شیوه جدید با کار غلام‌حسین مصاحب شروع می‌شود. دانش‌نامه‌های پیش‌از او، از جمله دانش‌نامه‌ای که سعید نفیسی جلد اولش را چاپ کرد و بخش‌های دانش‌نامه‌ای «"لغت‌نامهٔ" دهخدا»، با معیارهای
دانش‌نامه‌ای «"لغت‌نامهٔ" دهخدا»، با معیارهای دانش‌نامه‌نویسی جدید تطابق نداشت. آوایش اسامی خارجی و نحوه ضبط آن‌ها به خط فارسی یکی از مهم‌ترین میراث‌های غلام‌حسین مصاحب است. مؤسسه ریاضیات. وی پس‌از کنار کشیدن از پروژهٔ دائرةالمعارف فارسی، بیشترِ وقتش را صرف مؤسسهٔ ریاضیات کرد که پایه‌گذار آن بود. روش نوشتاری ایرانیک. در دهه‌های ۱۳۳۰–۱۳۴۰، غلام‌حسین مصاحب برای نخستین بار روش نوشتاری ایرانیک را به جای ایتالیک پیشنهاد داد و در "خوش‌نویسی علمی فارسی" چاپ دانشگاه تهران معرفی کرد.
فیلم مستند یکی از ژانرهای فیلم محسوب می‌شود که به ثبت واقعیت و بازتاب حقایق اجتماعی و تاریخی و… می‌پردازد. برخلاف فیلم‌های داستانی که معمولاً بر پایه تخیل و روایت‌های ساختگی بنا شده‌اند، مستندها با تکیه بر واقعیت و مستندات عینی، سعی در ارائهٔ تصویری اصیل و بی‌واسطه از زندگی، طبیعت، رویدادها و پدیده‌های گوناگون دارند. همچنین این ژانر می‌تواند ابزاری برای اطلاع‌رسانی و آموزش باشد. تاریخچهٔ فیلم مستند به نخستین روزهای پیدایش سینما بازمی‌گردد، زمانی که برادران لومیر با فیلم‌های کوتاه خود، صحنه‌هایی از زندگی
لومیر با فیلم‌های کوتاه خود، صحنه‌هایی از زندگی روزمره و اتفافات واقعی را به تصویر کشیدند. از آن زمان تاکنون، این ژانر تحولات بسیاری را پشت سر گذاشته و سبک‌ها و زیرژانرهای متنوعی در آن شکل گرفته‌اند؛ از مستندهای مشاهده‌ای و مشارکتی گرفته تا مستندهای شخصیت‌محور، تاریخی، سیاسی و طبیعت‌گرا. هر کدام از آن‌ها با روش‌های خاص خود، به کشف و نمایش ابعاد مختلف واقعیت می‌پردازند. تعریف فیلم مستند. واژه انگلیسی «Documentary» به معنی «مستند»، نخستین بار در نقدی بر فیلم رابرت فلاهرتی به اسم موآنا (۱۹۲۶) که مورخ ۸ فوریه
رابرت فلاهرتی به اسم موآنا (۱۹۲۶) که مورخ ۸ فوریه ۱۹۲۶ (۱۹ بهمن ۱۳۰۴) در روزنامه نیویورک سان منتشر شده بود، به کار رفت. این مطلب توسط جان گری‌یرسون مستندساز اسکاتلندی و با نام مستعار (Moviegoer = سینمارو) نگارش یافته بود. قاعدهٔ کلی گِری‌یرسون در مورد فیلم مستند این بود که از پتانسیل نمایش زندگی در سینما می‌توان در قالب یک هنر جدید بهره‌برداری کرد؛ هنری که در آن، بازیگر «اصلی» و صحنهٔ «اصلی» نسبت به برابرهای خیالی‌شان، در شرح جهان جدید، راهنماهای بهتری محسوب می‌شوند و موادی که «این‌چنین در حالت خام گرفته
می‌شوند و موادی که «این‌چنین در حالت خام گرفته شوند» واقعی‌تر از موادی خواهند بود که با بازی ساخته می‌شوند؛ از این جهت، دیدگاه وی را می‌توان با نظر ورتوف که داستان‌های نمایشی را با اطلاق لقب «زواید بورژوایی» تحقیر می‌کرد، مقایسه کرد؛ هر چند که دیدگاه او ظرافت بیشتری دارد. تعریف گِری‌یرسون از فیلم مستند «مواجههٔ خلاقانه با مسلَمات» است که طرفدارانی هم دارد. این تعریف پرسش‌هایی را در مورد مستندهایی که حاوی بازآفرینی و نمایش هستند، برمی‌انگیزد. ژیگا ورتوف در مقالات خود از نمایش «زندگی همان‌طور که هست»
در مقالات خود از نمایش «زندگی همان‌طور که هست» (تصویربردای پنهانی از زندگی) و «گرفتن زندگی در حالت ناگهانی» (تحریک یا غافلگیر کردن توسط دوربین) بحث می‌کرد. برخی فیلم مستند را به عنوان «یک تکنیک فیلم‌سازی، یک سنت سینمایی و شیوه‌ای از تقابل با مخاطب که دائماً در حال تحول است و هیچ مرزی نمی‌شناسد»، تعریف کرده‌اند. فیلم مستند را «فیلمی واقعی با خصوصیات نمایشی» تعریف کرده است. دیگران بر این باورند که داشتن نظریه و یک پیام خاص در کنار واقعیاتی که فیلم مستند به نمایش می‌گذارد، آن را از سایر فیلم‌های غیرداستانی
نمایش می‌گذارد، آن را از سایر فیلم‌های غیرداستانی متمایز می‌سازد. تاریخچه. پیش از سال ۱۹۰۰. بنا بر تعریف، نخستین «تصاویر متحرک» را مستند نامیده‌اند؛ در این‌گونه فیلم‌ها یک منظره خاص، مانند ورود قطار به ایستگاه، یک کشتی در حال حرکت یا گروهی از مردم که از کار بازمی‌گشتند، نمایش داده می‌شد. فیلم‌های اولیه (پیش از ۱۹۰۰) تحت تأثیر تازگی و جذابیت به تصویر کشیدن حوادث بودند. فیلم‌های کوتاه را فیلم‌های «واقعی» می‌نامیدند. قبل از آغاز قرن بیستم، در فیلم‌ها از داستان خبری نبود و دلیل اصلی آن مشکلات فنی بود.
داستان خبری نبود و دلیل اصلی آن مشکلات فنی بود. دوربین‌ها تنها زمان اندکی را به تصویر می‌کشیدند و مدت زمان بسیاری از فیلم‌های اولیه در حدود یک دقیقه بود. ۱۹۲۰–۱۹۰۰. در این دوره، فیلم‌های سفرنامه‌ای بسیار رایج بودند که به فیلم‌های صحنه‌ای مشهور شدند. یکی از نخستین فیلم‌هایی که از مفهوم صحنه‌ای بودن خارج شد، «در سرزمین شکارچیان سر» نام داشت که محصول سال ۱۹۱۴ و در آن بدویت و بیگانه‌پردازی در زندگی بومیان آمریکا به تصویر کشیده شده بود. در همین دوره، فیلم‌های مستند فرانک هرلی دربارهٔ سفر وی به قطب جنوب در سال
فرانک هرلی دربارهٔ سفر وی به قطب جنوب در سال ۱۹۱۹ تولید شد. در این فیلم، داستان سفر ناموفق به قطب جنوب توسط ارنست شکلتون (در سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۶) به تصویر کشیده شده بود. سلاح‌های سیاسی. در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی عموماً فیلم مستند به عنوان اسلحه‌ای بر ضد نواستعمارگری و نظام سرمایه‌داری تلقی می‌شد؛ این امر، مخصوصاً دربارهٔ آمریکای لاتین صادق بود؛ اما جامعه در حال دگرگونی کبک کانادا را نیز در بر می‌گرفت. فیلم مستند (ساعت تنورها، از ۱۹۶۸) به کارگردانی اوکاتویو گتینو و فرناندو ای سولاناس، نسلی از
اوکاتویو گتینو و فرناندو ای سولاناس، نسلی از فیلم‌سازران را تماماً تحت تأثیر خود قرار داد. سبک‌ها. سبک رمانتیک. با معرفی فیلم «نانوک شمالی» ساخته رابرت فلاهرتی در سال ۱۹۲۲، فیلم مستند سبک هنری رمانتیک را تجربه کرد؛ فلاهِرتی تعدادی فیلم عاشقانه تهیه کرد که در اغلب آن‌ها زندگی، افراد در صد سال قبل را نشان می‌داد (برای نمونه در «نانوک شمالی» افراد برای تیراندازی به یک شیرماهی از فاصله نزدیک مجبور بودند از نیزه استفاده کنند که بسیار خطرناک بود). فلاهِرتی در صحنه‌سازی خود از فناوری فهیم‌سازی آن زمان استفاده
صحنه‌سازی خود از فناوری فهیم‌سازی آن زمان استفاده می‌کرد و برای مثال، یک کلبه اسکیمویی بدون سقف ساخت. دومین فیلم مستند فلاهِرتی «ماونا» نام داشت که در سال ۱۹۲۶ ساخته شد. اولین بار اصطلاح «مستند» دربارهٔ چنین فیلم‌هایی در مراحل بررسی فیلم‌نامه‌های این فیلم استفاده شد که فیلم‌نامه‌نویس آن، جان گریسون که با لقب سینمارو («The Moviegoer») در نیویورک سان کار می‌کرد، در ۸ فوریه ۱۹۲۶ آن را نوشت. سبک نیوزریل. نیوزریل یا اخبار جاری روز، یکی از روش‌های فیلم‌نامه‌نویسی مستند است که معمولاً بازخوانی وقایعی است که قبلاً
مستند است که معمولاً بازخوانی وقایعی است که قبلاً اتفاق افتاده است و در آن، تلاشی برای بررسی موضوع در طی فرایند وجود ندارد؛ برای مثال، در اغلب صحنه‌های جنگ مربوط به قرن بیستم فیلم‌بردار پس از وقوع حادثه به صحنه می‌رسید و صحنه‌ها را بازسازی کرده و فیلمبرداری می‌نمود. سریال «چرا می‌جنگیم؟» ساخته فرانک کاپرا یک سریال نیوزریل بود که در ایالات متحده تهیه شد و هدف از ساخت آن متقاعد کردن افکار عمومی آمریکا برای پذیرش عواقب جنگ احتمالی بود. در کانادا برد فیلم ملی کانادا که توسط جان گریرسون تأسیس شد تا هدف‌های
کانادا که توسط جان گریرسون تأسیس شد تا هدف‌های تبلیغاتی دولت را دنبال کند. همچنین نیوزریل‌هایی تهیه شدند که دولت کانادا با استفاده از آن‌ها در برابر جنگ روانی آلمان نازی مقاومت می‌کرد. این نیوزریل توسط رابِرت گوبلز تهیه می‌شدند. سبک رئالیسم. سبک رئالیستی بر انسان در محیط ساخته خود وی تأکید دارد و فیلم‌های مشهور به "سمفونی شهر" مانند و مردی با دوربین فیلم‌برداری در این سبک قرار می‌گیرند. در این فیلم‌ها انسان‌ها به عنوان محصول محیط اطراف خودشان ایفای نقش می‌کنند و فیلم کاملاً غیر مشخص و عام است. سبک
نقش می‌کنند و فیلم کاملاً غیر مشخص و عام است. سبک تبلیغ‌گرایی. سبک تبلیغ‌گرایی، فیلم‌هایی را در بر می‌گیرد که با هدف تأثیرگذاری بر مخاطب ساخته می‌شوند. یکی از فیلم‌های تبلیغی مشهور فیلم پیروزی اراده ساخته لنی رفنشتایل است. فیلم «چرا می‌جنگیم؟"»" یک سریال نیوزریل تبلیغی است که به‌طور آشکارا در پاسخ به فیلم پیروزی اراده ساخته شده است و جنبه‌های مختلف جنگ جهانی دوم را به تصویر می‌کشد و هدف آن، ترغیب مخاطبان آمریکایی به حضور در جنگ است. این سریال به عنوان یکی از فیلم‌های مطرح، در موزه ملی فیلم ایالات متحده
از فیلم‌های مطرح، در موزه ملی فیلم ایالات متحده نگهداری می‌شود. فیلم‌های تلفیقی. پیدایش فیلم‌های تلفیقی پدیده تازه‌ای در صنعت فیلم مستند نبود و نخستین بار در سال ۱۹۷۲ این نوع از فیلم در فیلم «سقوط سلسله رومانوف» به کارگردانی اسفیرشاب به دنیای سینما عرضه داشتند. از نمونه‌های جدیدتر می‌توان به فیلم «نقطه منظم» (۱۹۶۴) به کارگردانی "امیل آنتونیو" دربارهٔ شنیده‌های مک‌کارتی و «کافه اتمی» که خارج از قالب سینمایی به کار رفته در بقیه فیلم‌های آمریکایی که با تشعشعات هسته‌ای سرو کار دارند، ساخته شده است (مثلاً به
هسته‌ای سرو کار دارند، ساخته شده است (مثلاً به سربازان گفته می‌شد که در صورتی که چشم‌ها و دهان خود را ببندند، تشعشعات اتمی بر آن‌ها بی‌تأثیر هستند). در همین حین فیلم «آخرین سیگار» شهادت مدیران شرکت‌های تنباکو در کنگره آمریکا و تبلیغات مربوط به مزیت‌های استفاده از سیگار را که در آرشیوها قرار دارد، در کنار یکدیگر قرار می‌دهد. فیلم‌های مستند مدرن. تحلیلگران بر این باورند که این نوع از فیلم‌ها در سینماها با استقبال زیادی روبه‌رو شده که از میان فیلم‌های مطرح مستند مدرن می‌توان به فارنهایت ۹/۱۱ و رژه پنگوئن‌ها