payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انتقاد می‌کرد. ارائه این اعداد آمارها در مورد درآمد نفتی در دولت نهم و دهم درحالی بود که میزان درآمد نفتی دولت‌ها متفاوت با میزان خرج از عواید نفت است و گفتن میزان درآمد کسب شده بدون ذکر میزان دلار نفتی خرج شده در طول یک دولت یک نوع مغالطه و فریب افکار عمومی بود. در دولت نهم و دهم میزان درآمدهای نفتی محقق شده کشور ۵۹۲ میلیارد دلار بود که ۱۵۰ میلیارد آن در صندوق‌های ذخیره ارزی کشور ماند و به دولت بعد رسید. از ۴۵۲ میلیارد دلار باقی مانده، ۱۵۰ میلیارد آن خرج توسعه خود صنایع نفت و گاز شد، ۱۱۵ میلیارد خرج توسعه
خود صنایع نفت و گاز شد، ۱۱۵ میلیارد خرج توسعه زیرساخت‌های صنعتی شد و تنها ۱۷۷ میلیارد دلار آن از ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۲ خرج امور جاری دولت و حکومت شد. اما در دولت حسن روحانی با نظریه‌پردازی مسعود نیلی و سایر همکاران میزان خرج عواید دلاری فروش نفت بیشتر از دوره دولت محمود احمدی‌نژاد شد. این دولت ۳۵۰ میلیارد دلار درآمد مستقیم نفتی داشت، ۱۵۰ میلیارد دلار به صورت ذخایر ارزی کشور از دولت قبل به ارث برد که ۱۴۱ میلیارد آن را خرج نمودند و بیش از ۱۵۰ میلیارد دلار نفتی دیگر درنتیجه توافق برجام آزاد شد و به کشور بازگشت که تمام
توافق برجام آزاد شد و به کشور بازگشت که تمام آن را دولت وقت خرج کرد و درمجموع دولت خرج دلار نفتی در دولت حسن روحانی برابر ۶۳۱ میلیارد دلار شد. علاوه بر این، میزان سرمایه‌گذاری این درآمدهای نفتی در دوران دولت حسن روحانی در صنعت نفت و گاز و سایر زیرساخت‌ها درصدی بسیار پایین و نزدیک صفر بود و به عنوان مثال، تنها ۱ دلار از درآمد فروش هر بشکه نفت در دولت حسن روحانی خرج صنعت نفت و گاز شد. دولت یازدهم. نیلی سرپرست تیم اقتصادی حسن روحانی بود که قبل از شروع به کار دولت یازدهم کار تدوین برنامه اقتصادی دولت، مخصوصاً
یازدهم کار تدوین برنامه اقتصادی دولت، مخصوصاً سیاست پولی مد نظر دولت برای کنترل تورم را انجام دادند. حسن روحانی چندی بعد از تشکیل او در این دوران به عنوان مشاور اقتصادی رئیس‌جمهور و سرپرست گروه اقتصاد کلان ستاد هماهنگی‌های اقتصادی دولت منصوب شد. اجرای سیاست پولی تدوین شده در این دوره که صرفاً با تکیه بر بالا بردن تاریخی نرخ سود واقعی سپرده‌های بانکی و انتشار اوراق قرضه تلاش برای تورم داشت، از میانه سال ۱۳۹۶ با تبدیل شدید شبه پول به پول و رفتن به سمت بازارهای سفته بازی مثل ارز با شکست مواجه شد و بعد از
سفته بازی مثل ارز با شکست مواجه شد و بعد از ناتوانی بانک مرکزی در پاسخ به تقاضاها برای ارز در پایان سال ۱۳۹۶ و اوایل سال ۱۳۹۷ شکست قطعی این سیاست برای کنترل تورم رقم خورد و اقتصاد کشور وارد یک دوره رکود تورمی شدید و بحران اقتصادی ۱۳۹۹–۱۳۹۷ ایران شد. سیاست کلان اقتصادی دولت یازدهم. قبل از شروع دولت یازدهم در مرداد ۱۳۹۲، تیم اقتصادی رئیس‌جمهور منتخب، حسن روحانی به رهبری نیلی کار تدوین برنامه اقتصادی دولت را شروع کردند و نیلی در این دوره مسوولیت تدوین سیاست‌های کلان اقتصادی دولت یازدهم را برعهده گرفت. تدوین
کلان اقتصادی دولت یازدهم را برعهده گرفت. تدوین سیاست پولی و مالی. در دولت یازدهم نسخه پیشنهادی تیمی به ریاست مسعود نیلی برای کنترل تورم یعنی سیاست پولی با استراتژی کنترل پایه پولی اجرا شد که اینکار افزایش چشمگیر نرخ بهره اعمالی در اقتصاد از طریق بالا بردن نرخ سودهای بانکی و انتشار گسترده اوراق قرضه دولتی با نرخ بهره بالا پیاده شد. این سیاست پولی و مالی در شرایطی بود که بخش عمده تورم رخ داده در سال ۱۳۹۰ و ۱۳۹۱ ناشی از تحریم‌های وضع شده، قطع درآمدهای نفتی و تغییر رابطه مبادله در تجارت خارجی بود و بنگاه‌های
تغییر رابطه مبادله در تجارت خارجی بود و بنگاه‌های اقتصادی تشنه نقدینگی جدید برای ادامه فعالیت در شرایط جدید اقتصادی پسا تحریم ۱۳۹۰ و پسا جهش نرخ ارز و به ثبات رسیدن آن با تک نرخی سازی در سال ۱۳۹۱ بودند و به همین دلیل بسیاری از اقتصاددانان انتقادات بسیاری به آن وارد و آن را عامل ناکامی‌های اقتصادی دهه ۹۰ و جهش تورمی سال ۱۳۹۷ دانسته‌اند. نیلی در سال ۱۳۹۲ و در ماه‌های پایانی دولت دهم در فضایی که سیل انتقادات به دولت وقت وجود داشت بحث خروج غیر تورمی از رکود را مطرح کرد در آن به حد افراطی واژه «غیر تورمی» در
مطرح کرد در آن به حد افراطی واژه «غیر تورمی» در طرح مورد توجه قرار گرفت و باعث شدند نیاز اقتصاد به نقدینگی تأمین نشود و بحث سالم سازی نقدینگی شرایطی را رقم زد که در نتیجه تلاش بنگاه‌ها برای تأمین نقدینگی، نرخ بهره اعمالی در اقتصاد به شدت افزایش پیدا کرد و در نهایت تشدید رکود، ناتراز شدن موسسات مالی و اعتباری، ورشکستگی تعدادی از آن‌ها و در نهایت سقوط اقتصادی ۱۳۹۷ شد که شروع آن از میانه سال ۱۳۹۶ با تبدیل گسترده پول به شبه پول و هجوم به بازار ارز بود. انتقادات به آن. منتقدان، این سیاست اقتصادی و پولی و مالی
به آن. منتقدان، این سیاست اقتصادی و پولی و مالی برای کنترل تورم در دولت یازدهم و ابتدای دوازدهم را رکودگرایی و تشویق رکود و تثبیت کوتاه مدت و مصنوعی تورم دانسته‌اند که «فنر ارز را فشرده کرد و در سال ۱۳۹۷ با رها شدن این فنر، نرخ دلار به شکلی فزاینده رشد کرد.» برخی مانند علی مدنی زاده، اقتصاددان و مدرس دانشگاه، آن را دارای تأکید بسیار بر رسیدن به تورم هدف نزدیک به صفر و به معنای واقعی کلمه «خروج غیر تورمی» از رکود دانسته‌اند. همچنین این سیاست پولی در دولت یازدهم و دوازدهم را دارای اشتباهات تکنیکی در کنترل
و دوازدهم را دارای اشتباهات تکنیکی در کنترل نکردن تمام چرخه پول برای کنترل خلق نقدینگی به منظور مهار تورم (بی‌توجهی به خلق نقدینگی از طریق ضریب فزاینده) دانسته‌اند که امکان نداشت به کنترل تورم بینجامد و فقط به یک جرقه در اقتصاد (مثل خرج آمریکا از برجام) نیاز داشت تا همه این نقدینگی حبس شده و ضریب داده شده با بهره بالا در سیستم بانکی و به صورت اوراق به جهش تورمی منتهی شود و دولت آمریکا از این فرصت استفاده و با ایجاد آن منفعت سیاسی کسب کرد. همچنین از اشکالات دیگر آن را برنامه نداشتن برای کنترل رشد اقتصادی و
دیگر آن را برنامه نداشتن برای کنترل رشد اقتصادی و مقابله با رکود و به شکل عجیبی در نظر گرفتن نرخ بهره اسمی به‌جای نرخ بهره واقعی در تحلیل‌های این سیاست پولی اجرا شده در دولت یازدهم دانسته‌اند. همچنین برخی اقتصاددانان از آنجا که تورم ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۲ را تورم ناشی از فشار هزینه در نتیجه تحریم و افزایش قیمت دلار می‌دانستند، این برنامه که بر کنترل شدید رشد نقدینگی برای کنترل تورم استوار بود را دامن زننده بر رکود و کاهش رشد اقتصادی می‌دانستند. دولت دوازدهم. در این دولت مسعود نیلی به عنوان دستیار ویژه رئیس‌جمهور در
مسعود نیلی به عنوان دستیار ویژه رئیس‌جمهور در امور اقتصادی و دبیر ستاد هماهنگی اقتصادی منصوب شد. به گفته اسحاق جهانگیری، در دولت دوازدهم و سال ۱۳۹۷ و بعد از خروج دولت آمریکا از برجام، در جلسه‌ای با حضور تیم اقتصادی دولت به‌خصوص مسعود نیلی، محمد نهاوندیان و ولی‌الله سیف تصمیم به اعمال قیمت دستوری ۴۲۰۰ تومانی دلار در ایران برای مدت محدود (۳ یا ۶ ماه) گرفته شد که بعدها این قیمت توسط اسحاق جهانگیری اعلام رسمی شد. وی اخیراً در میزگردی که در شماره ۴۲۷ هفته نامه تجارت فردا (مهرماه ۱۴۰۰) به چاپ رسیده عنوان کرده
تجارت فردا (مهرماه ۱۴۰۰) به چاپ رسیده عنوان کرده (از نظر تورم) «هیچ زمانی را به اندازه امروز خطرناک نمی‌بینم» و در این خصوص هشدارهای قابل تأملی داده است. او در نشست رئیس دولت سیزدهم با اقتصاددانان در آغاز کار این دولت، مسائلی از جمله تأمین مالی، تأمین انرژی، محیط زیست، خدمات عمومی، سیاست‌های حمایتی و مبادله با دیگر کشورها را ۶ چالش مهم اقتصاد ایران دانست. او از سال ۱۳۹۲ رئیس مؤسسه عالی آموزش و پژوهش مدیریت و برنامه‌ریزی وابسته به نهاد ریاست جمهوری بود که در نهایت با استعفا از سمت مشاور ریاست‌جمهوری از
در نهایت با استعفا از سمت مشاور ریاست‌جمهوری از ریاست این مؤسسه نیز استعفا داد. کتاب‌شناسی. مسعود نیلی تا کنون کتب و مقالات متعددی در حوزه‌های مختلف اقتصاد کلان و اقتصاد سیاسی منتشر کرده است که شامل موارد زیر هستند:
پایتون می‌تواند به هر یک از موارد زیر اشاره داشته باشد: در علوم رایانه در جانورشناسی در علوم نظامی در اساطیر یونان
در مجموعهٔ تلویزیونی "دروازهٔ ستارگان اس‌جی-۱" آپافیس گؤائولدی ملهم از آپاپی خدای مصر باستان بود. "آپافیس" خود صورت یونانی‌شدهٔ "آپاپی" است. بازیگر نقش آپافیس پیتر ویلیامز بود. نخستین حضور آپافیس در قسمت اول مجموعهٔ تلویزیونی، «فرزندان خدایان» بود، و در طول چهار فصل نخست خصم و دشمن اصلی اس‌جی-۱ محسوب شدی. آپافیس همهٔ ویژگی‌های استاندهٔ شخصیتی یک گؤائولد را، شامل گستاخی، سنگدلی، و خودبزرگ‌بینی، دارا بود. او همچنین بسیار خوش‌شانس و کاردان بود به طوری که بارها توانست از مرگ مسلم بگریزد. پیش‌زمینه. با آنکه
توانست از مرگ مسلم بگریزد. پیش‌زمینه. با آنکه گؤائولدان همگی تا حدی جنگ‌دوست‌ هستند، آپافیس به طرزی غیرعادی جنگ‌گرا بود. دیده شده‌است که خود پیاده به نبرد یا شرایط نبردگونه رود. جامهٔ معمولی وی از پارچه‌های مجلل نیست بلکه گونه‌ای از زره جنگی گؤائولد است، منتها طلایی‌رنگ و نه نقره‌ای-خاکستری (که رنگ عادی‌است). تنها ارباب سامانهٔ دیگری که دانسته‌است چنین می‌کرده هرو-اور بود. آپافیس کینه‌جوی راع، مهتر اربابان سامانهٔ امپراتوری گؤائولد بود، درست همچنان که در اساطیر مصری. هنگامی که دنیل جکسن و جک انیل راع را
اساطیر مصری. هنگامی که دنیل جکسن و جک انیل راع را کشتند، بی آنکه متوجه باشند قدرت آپافیس را افزایش داده و به وی اجازه دادند که حمله‌هایی علیه زمین و آبیدوس از طریق دروازهٔ ستارگان صورت دهد. گرچه همچنین به نظر می‌آید که این حمله‌ها جنبهٔ دستبردی داشته‌است و هدف آن اسیر گرفتن انسان‌ها برای میزبانی گؤائولدهای بالغ بوده‌است. در طی این حمله‌ها آپافیس زن دنیل جکسن، شاره، را که میزبان ملکهٔ آپافیس آمونت شد و همچنین برادر شاره اسکارا که میزبان فرزند آپافیس کلرل شد ربود. در چند فصل ابتدایی جنگ اس‌جی-۱ علیه آپافیس و
در چند فصل ابتدایی جنگ اس‌جی-۱ علیه آپافیس و تلاش آنها برای یافتن و نجات شاره از مضمون‌های اصلی بود. برخورد با اس‌جی-۱. پس از چندین زد و خورد جزئی میان اس‌جی-۱ و نیروهای آپافیس، آپافیس سرانجام یک حملهٔ تمام‌عیار با دو سفینهٔ مادر و سپاهی از جفاها علیه زمین صورت داد. جنگ‌افزارهای هسته‌ای زمین در برابر فناوری گؤائولد بی‌تأثیر شدند. اما در نهایت حمله توسط اس‌جی-۱ خنثی شد. به این صورت که دنیل جکسن نشانی‌ای پیدا کرد که متعلق به اختر دروازه‌ای در یکی از سفینه‌ها بود. از طریق این اختر دروازه اس‌جی-۱ پنهانی وارد
بود. از طریق این اختر دروازه اس‌جی-۱ پنهانی وارد یکی از سفینه‌ها شدند و سرانجام هر دو سفینه را نابود کردند که نابودی ناوگان و لشکر آپافیس را به دنبال داشت. همچنین گمان رفت که آپافیس نیز خود به هلاکت رسیده‌است اما او در واپسین دقیقه از طریق اختر دروازهٔ واقع در سفینه از مهلکه گریخته بود. سفینه‌ها و سپاه نابود شده بخش مهمی از نیروهای آپافیس بوند و با نابودی آنها مرتبهٔ وی نزد سایر گؤائولدها تنزل کرد. او به زودی مورد حملهٔ به‌تازگی قدرتمندترین و بدذات‌ترین گؤائولد، سوکار، قرار گرفت. سوکار باقیماندهٔ نیروهای
سوکار، قرار گرفت. سوکار باقیماندهٔ نیروهای آپافیس را تار و مار و خودِ آپافیس را دستگیر و شکنجه کرد. آپافس عاقبت توانست به نحوی از بند سوکار بگریزد. او پس از تعقیب شدن توسط غلامان سوکار و سقوط هواگرد مرگش توسط اس‌جی-۱ که در مأموریتی برون‌سیاره‌ای بودند، یافت شد. آپافیس از اس‌جی-۱ و تائوریان که بزرگ‌ترین دشمنش بودند تقاضای پناهندگی کرد و ایشان با بی‌میلی پذیرفتند. هنگامی که آپافیس در زمین به عنوان یک زندانی در فرماندهی دروازهٔ ستارگان به سر می‌برد، هر یک از اعضای اس‌جی-۱ فرصت یافتند که برخوردی یک‌به‌یک با وی
اس‌جی-۱ فرصت یافتند که برخوردی یک‌به‌یک با وی که در بستر مرگ بود، بدارند.
توماس کورسی همیلتون (زاده ۱۹ ژوئیه ۱۸۲۵ - درگذشته ۳ مارس ۱۹۰۸) او یک اسکاتلندی بود توانست صلیب ویکتوریا، بالاترین نشان شجاعت در ارتش بریتانیا، را دریافت کند او ۲۷ ساله بود که کاپیتانی هنگ شصت و هشتم (۶۸)، در ارتش بریتانیا را در جنگ کریمه بر عهده داشت. او توانست به رتبه سرلشکر دست پیدا کند. او با ماری آن لوسیا باینز در ۸ سپتامبر ۱۸۵۷ در کلیسای ترینیتی ازدواج کرد. همیلتون در ۳ مارس ۱۹۰۸ در پرستبری نزدیک چلتنم درگذشت.
کلیمی واژه ای است که برای نامیدن یهودیان ایران به‌کار می‌رود. پیشینه. تا پیش از سده بیستم میلادی واژه کلیمی به ندرت در متون فارسی استفاده می‌شد. در بیشتر متون گذشته واژه یهودی یا جهود برای نامیدن یهودیان استفاده می‌شده‌است. ریشه واژه کلیمی از ریشه سامی ک-ل-م به معنی صحبت کردن است که از آیه ۴:۱۶۴ قرآن که در آن گفته می‌شود «و کلم الله موسی تکلیما» اخذ گردیده‌است. از این رو چون خدا با موسی صحبت کرد پیروان موسی کلیمی نامیده شدند. بر اساس لغت نامه دهخدا در گذشته واژه کلیمی برای یهودیان به‌صورت اختصاصی به‌کار
واژه کلیمی برای یهودیان به‌صورت اختصاصی به‌کار نمی‌رفت و بلکه گاهی مسلمانان نیز کلیمی دانسته می‌شدند. پس از تشکیل سازمان ثبت احوال ایران در سال ۱۹۲۴ میلادی، یهودیان اجبار یافتند که برای خود شناسنامه دریافت کنند که در این شناسنامه‌ها واژه کلیمی برای دین آنان ثبت شده بود. دلیل انتخاب واژه کلیمی به جای یهودی یا موسوی معلوم نیست. ممکن است دلیل این امر احساسات منفی مرتبط با واژه یهودی باشد. همچنین ممکن است واژه یهودی واژه منفی جهود را در ذهن تداعی کند درحالی‌که واژه کلیمی در آن زمان در بین مردم احساس منفی
واژه کلیمی در آن زمان در بین مردم احساس منفی برنمی‌انگیخت. ثبت دین کلیمی در شناسنامه یهودیان عملی بود که از نظر قانون اجبار نشده بود ولیکن مأموران سازمان ثبت احوال به‌صورت معمول این کار را انجام می‌دادند. این ثبت دین در مورد اقلیت‌های دیگر انجام نمی‌گرفت. یوسف کهن آخرین نماینده یهودیان در دوران پهلوی، کمی پیش از انقلاب سال ۵۷ موفق شد دین را از شناسنامه‌های یهودیان حذف کند و شناسنامه آنان را با شناسنامه دیگر ایرانیان یکسان کند. یوسف کهن در خاطرات خود در بهار سال ۱۳۵۵ می‌نویسد: «اینک با نهایت مسرت به استحضار
سال ۱۳۵۵ می‌نویسد: «اینک با نهایت مسرت به استحضار هم‌کیشان می‌رساند که نخستین شناسنامه اصلاح شده که مستندا به بند ۵ از ماده ۳ قانون ثبت احوال (پیشنهاد تقدیمی اینجانب به مجلس شورای ملی) تصحیح و صادر گردیده در معرض دید همگان قرار می‌گیرد.» با وجود این حذف شدن واژه کلیمی از شناسنامه یهودیان باز هم امروزه یهودیان ایران از واژه کلیمی برای نامیدن خود استفاده می‌کنند به‌طور مثال انجمن کلیمیان تهران.
جایزه صلح نوبل، یکی از پنج جایزه نوبل است که توسط آلفرد نوبل صنعت‌گر و مخترع سوئدی وقف شده‌است. این جایزه، برای اولین بار در سال ۱۹۰۱ اعطا شد. آلفرد نوبل در وصیت‌نامه خود گفته‌است که این جایزه باید «به کسی داده شود که بهترین یا بیشترین کوشش را در راه برادری ملل، انحلال یا کاهش ارتش‌ها یا تشکیل و ترغیب کنفرانس‌های صلح کرده باشد.» جایزه نوبل صلح تنها جایزه نوبل است که در استکهلم داده نمی‌شود. این جایزه هر ساله در اسلو پایتخت نروژ اهدا می‌شود. نرگس محمدی فعال مدنی و حقوق زنان و شیرین عبادی حقوقدان، قاضی سابق
مدنی و حقوق زنان و شیرین عبادی حقوقدان، قاضی سابق دادگاه، نویسنده و مدرس، تنها ایرانیانی هستند که جایزه صلح نوبل را دریافت کرده‌اند. کمیته جایزه صلح نوبل علت انتخاب خود را، تلاش عبادی برای ترویج مردم‌سالاری و رعایت حقوق بشر در ایران به ویژه در مورد حقوق زنان و کودکان در سال ۲۰۰۳ میلادی اعلام نمود. لیو شیائوبو، آلس بیالیاتسکی، نرگس محمدی، آنگ سان سوچی و کارل فون اوسی‌یتسکی، پنج نفری هستند که در حبس برنده جایزه صلح نوبل شدند، و یک نفر از آنان یعنی بیالیاتسکی تا زمان مرگ در اسارت حکومت‌ش باقی ماند. پیش زمینه.
زمان مرگ در اسارت حکومت‌ش باقی ماند. پیش زمینه. بر اساس وصیت‌نامهٔ نوبل، جایزه صلح به شخصی اعطا می‌شود که در سال گذشته «بیشترین یا بهترین کار را برای برادری بین ملت‌ها، لغو یا کاهش ارتش‌های ثابت و حفظ و ارتقا صلح انجام داده باشد.» در ادامه وصیت نامه آلفرد نوبل مشخص شد که این جایزه توسط کمیته‌ای متشکل از پنج نفر به انتخاب پارلمان نروژ اعطا می‌شود. نوبل در سال ۱۸۹۶ درگذشت و او توضیحی برای انتخاب صلح به عنوان رده جایزه باقی نگذاشت. از آن‌جا که وی یک مهندس شیمی آموزش دیده بود، مقوله‌های شیمی و فیزیک گزینه‌های
آموزش دیده بود، مقوله‌های شیمی و فیزیک گزینه‌های آشکاری بودند. استدلال در مورد جایزه صلح کمتر روشن است. طبق کمیته نوبل نروژ، دوستی وی با برتا سوتنر، فعال صلح و بعداً دریافت کننده جایزه، عمیقاً بر تصمیم وی برای قرار دادن صلح به عنوان یک گروه تأثیرگذار بود. برخی از محققان نوبل معتقدند که این روش نوبل برای جبران نیروهای در حال توسعه مخرب بوده‌است. اختراعات وی شامل دینامیت و بالستیک بود که هر دو مورد در طول زندگی او با خشونت مورد استفاده قرار گرفتند. بالستیک در جنگ استفاده شد و اخوان جمهوری‌خواه ایرلندی، یک
در جنگ استفاده شد و اخوان جمهوری‌خواه ایرلندی، یک سازمان ملی‌گرای ایرلندی، در دهه ۱۸۸۰ حملات دینامیت را انجام داد. نوبل همچنین در تبدیل بوفورس از یک تولیدکننده آهن و فولاد به یک شرکت تسلیحاتی نقش مهمی داشت. مشخص نیست که چرا نوبل آرزو می‌کرد جایزه صلح در نروژ که در زمان مرگ نوبل در اتحادیه با سوئد اداره می‌شد، اجرا شود. کمیته نوبل نروژ حدس می‌زند که نوبل، نروژ را برای اهدای جایزه مناسب‌تر دانسته‌است، زیرا سنت‌های نظامیگری سوئد را ندارد. همچنین اشاره می‌کند که در پایان قرن نوزدهم، پارلمان نروژ از نزدیک درگیر
در پایان قرن نوزدهم، پارلمان نروژ از نزدیک درگیر تلاش‌های اتحادیه بین‌المجالس برای حل اختلافات از طریق میانجی‌گری و داوری بود. انتقادات. برخی از مفسران می‌گویند که جایزه صلح نوبل با انگیزه‌های سیاسی اهدا می‌شود. یا برای ترغیب سیاست‌هایی در آینده برخی از مفسران بر این نظرند که اعطای جایزه صلح بر اساس نظر غیرقابل سنجش معاصر غیرمنصفانه یا احتمالاً اشتباه است، به خصوص اینکه نمی‌توان گفت بسیاری از داوران خود ناظر بی‌طرف هستند. روند انتخاب برنده جایزه. کسانی مانند اعضای پارلمان‌ها و استادان دانشگاه که صلاحیت
اعضای پارلمان‌ها و استادان دانشگاه که صلاحیت معرفی نامزد دارند، فهرست نامزدهای خود را تا تاریخ اول فوریه همان سال میلادی ارائه می‌دهند. اعضای کمیته نوبل خود زمان بیشتری برای معرفی نامزدهای خود دارند. کمیته، که پنج عضو آن را پارلمان نروژ انتخاب می‌کند، فهرست نامزدها را بررسی می‌کند و لیست کوتاه‌تری شامل ۲۰ تا ۳۰ نفر از میان آن‌ها انتخاب می‌کند. گروهی از مشاور های نروژی و بین‌المللی گزارش‌هایی دربارهٔ نامزدهای لیست نهایی ارائه می‌دهند. اعضای کمیته با استفاده از این گزارش‌ها و مستندات دیگر تعداد نامزدها را به
این گزارش‌ها و مستندات دیگر تعداد نامزدها را به چند نفر می‌رسانند. تصمیم دربارهٔ برنده نهایی در آخرین جلسه کمیته گرفته می‌شود که معمولاً در اواخر سپتامبر یا اوایل اکتبر برگزار می‌شود. اگر اعضا به اجماع نرسند، رای اکثریت به حساب می‌آید. بعد از اعلام برنده جایزه در مراسمی در روز ۱۰ دسامبر، تاریخ مرگ آلفرد نوبل به برنده اعطا می‌شود.
پول را بردار و فرار کن یکی از اولین فیلم‌های کمدین آمریکایی وودی آلن است. این فیلم در سال ۱۹۶۹ ساخته شد و موفقیت آن باعث ساخت فیلم‌های بعدی او شد. این فیلم به شیوه شبه مستند ساخته شده و دربارهٔ یک سارق بی‌دست و پا به نام ویرژیل استارکول با بازی وودی آلن است که نقشه‌های سرقتش مرتب نقش بر آب می‌شود و به زندان می‌افتد. فیلم زندگی جنایی ویرژیل، تلاش‌های او برای فرار از زندان، روابط خانوادگی او با همسر و پسرش و مصاحبه‌هایی با اطرافیان او را نشان می‌دهد. نقش همسر ویرژیل را جنت مارگولین بازی می‌کند. لوئیز لسر-
ویرژیل را جنت مارگولین بازی می‌کند. لوئیز لسر- همسر دوم آلن - هم نقش کوتاهی در این فیلم دارد. این فیلم به فارسی نیز برگردانده شده و در صدا و سیمای جمهوری اسلامی نیز پخش شده‌است.
موزها یا انقلابی قلابی فیلمی کمدی آمریکایی به کارگردانی وودی آلن است که در سال ۱۹۷۱ ساخته شده و کارلوس مونتالبان و لوئیز لسر در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. فیلم توسط وودی آلن و میکی رز نوشته شده و داستان آن دربارهٔ نیویورکی بی‌چاره‌ای است که بعد از بهم زدن با دوست‌دختر سابقش که فعال حقوقی است، به یک کشور کوچک آمریکای لاتین سفر کرده و درگیر ماجراهایی به همراه شورشیان آنجا می‌شود. بخشی از فیلم از کتاب "دت کیشوت آمریکا" اثر ریچارد پی. پاول الهام گرفته شده‌است. داستان فیلم. داستان فیلم در مورد وقوع یک کودتا در
داستان فیلم. داستان فیلم در مورد وقوع یک کودتا در یکی از کشورهای تک‌محصولی آمریکای لاتین است که قهرمان فیلم برای فراموش‌کردن شکست عشقی به آنجا سفر می‌کند. ساخت. در مصاحبه‌ای که در نسخه دی‌وی‌دی فیلم آمده، آلن اشاره می‌کند که در هیچ صحنه‌ای از فیلم اثری از خون (حتی در هنگام اعدام) دیده نمی‌شود چراکه سعی او بر این بود که درونمایه طنز ساده فیلم دست‌نخورده باقی بماند. آلن و لسر بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۰ با یکدیگر ازدواج کرده بودند با این وجود در هنگام ساخت فیلم از هم طلاق گرفته بودند. سیلوستر استالونه در این
از هم طلاق گرفته بودند. سیلوستر استالونه در این فیلم تنها در یک سکانس حضور دارد. نام فیلم. نام فیلم در واقع جناسی از کلمه "موز" (bananas) است که هم در زبان عامیانه انگلیسی به معنی دیوانه است و هم اشاره به اصطلاح «جمهوری موزفروش» است که کنایه از حکومت‌های بی‌ثبات و کودتایی آمریکای لاتین است. نام فیلم همچنین ممکن است ادای احترامی باشد به نارگیل‌ها، اولین فیلم برادران مارکس، که در آن دوره تأثیر عمیقی بر کارهای وودی آلن داشتند. با این وجود زمانی که از آلن دربارهٔ نام فیلم سؤال پرسیده شد، او این‌طور جواب داد که
نام فیلم سؤال پرسیده شد، او این‌طور جواب داد که چون هیچ موزی در فیلم نبوده این اسم را انتخاب کرده‌است. بازخورد. بازخورد منتقدین. فیلم با بازخورد مثبت منتقدان همراه بود که در سایت راتن تومیتوز، ۸۸٪ رای مثبت را به خود اختصاص داده‌است. وینسنت کنبی، خبرنگار نیویورک تایمز، فیلم را ستایش کرده و می‌گوید " دیدگاه آلن دربارهٔ دنیا لبریز از همه چیز است غیر از حس ترحم و این دیدگاهی است که اتفاقا برای من خیلی خنده‌دار است. این داستان مردی کوچک با شانه‌های بالاانداخته و لبخند رنگ‌پریده نیست که زنده مانده، بلکه داستان
و لبخند رنگ‌پریده نیست که زنده مانده، بلکه داستان کوتولهٔ پرحرفی است که واکنش اولیه او دربارهٔ بزدلی، با توجه به توالی اتفاقات دیوانه‌وار فیلم، اتفاقا خیلی هم قهرمانانه است." او در ادامه اینطور نتیجه‌گیری می‌کند که " هر فیلمی که سعی کند تا عشق، انقلاب کوبا، سی.آی. ای، مادران یهودی، جی. ادگار هوور و چند تا چیز نامربوط دیگر (از جمله سفارش ۱۰۰۰ ساندویچ پنیر کباب شده) را با هم قاتی کند، قطعاً کمی عجیب و غریب ـ و البته خوش‌آمد است. تقدیرها. فیلم توسط بنیاد فیلم آمریکا در لیست‌های زیر قرار گرفته‌است:
فوویسم مکتب گروهی از نقاشان فرانسوی بود که در آثار خود دورگیری‌های زمخت و رنگ‌های تند و نامتعارف و شکل‌های ساده‌شده به کار می‌بردند و از سه‌بعدنمایی و سایه‌روشن‌کاری پرهیز می‌کردند. فوویسم از نخستین سبک‌های نقاشی در جنبش‌های پیشتاز هنر اروپا بود که بین ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۸ در فرانسه پا گرفت و تا جنگ جهانی اول ادامه یافت. فوویسم نخستین جنبش مهم نقاشی در سده بیستم است. نقاشان فوویست خواست‌های درونی خود را به بازتاب دادن واقعیت بیرونی ترجیح می‌دادند. آن‌ها آثار خود را با استفاده از رنگ‌های خالص و شفاف به گونه‌ای
را با استفاده از رنگ‌های خالص و شفاف به گونه‌ای پرخاشگرانه، پرشور، غیرواقعی و زمخت خلق می‌کردند. عنصر رنگ در آثار فوویست بویی فردی و شخصی دارد. هنرمندان این مکتب با وجود این‌که در استفاده از رنگ قانون‌شکنی کرده‌اند، ولی در مورد شکل کلی و تناسبات اجزای تصویر همچنان به طبیعت وفادار مانده‌اند. پیشینه. در نمایشگاه سالن پاییز به سال ۱۹۰۵ سیزده فوویست یا «دَدگر» آثارشان را به‌طور رسمی در شهر پاریس به نمایش گذاشتند، که با واکنش تند بازدیدکنندگان روبه رو شد. ایشان با آثارشان به مقابله با سلیقهٔ عامهٔ مردم برخاستند
آثارشان به مقابله با سلیقهٔ عامهٔ مردم برخاستند لویی وسل روزنامه نگار و منتقد، پس از مشاهدهٔ آثار این گروه، به ایشان لقب فو (fauves) داد . این کلمهٔ فرانسوی به معنای «دَد» یا «جانور وحشی» است. ( در نمایشگاه مجسمه ای از دوناتلو وجود داشت و این روزنامه نگار در نقد خود برای تمسخر نوشت : دوناتلو در میان حیوانات وحشی... ). این لقب همچنین به واسطهٔ برخورد زمخت و جسورانه با رنگ بر ایشان نهاده شد . به نظر بسیاری منتقدان جنبش فوویسم زمینه ساز اکسپرسیونیسم بوده است. هنرمندان. هانری ماتیس، آندره دورن و موریس دو
است. هنرمندان. هانری ماتیس، آندره دورن و موریس دو ولامینک هسته اصلی گروه فووها را تشکیل دادند. تأثیرات. این گروه در شکل‌گیری هیجان‌نمایی (اکسپرسیونیسم) آلمانی تأثیر عمده‌ای داشت.
حجم‌گرایی یا کوبسیسم یکی از سبک‌های هنری است. کوبیسم در فاصله سال‌های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۸ به‌عنوان سبکی جدی در نقاشی و تا حد محدودتری در تندیس‌گری ظهور کرد، که از نقاط عطف هنر غرب به‌شمار می‌آید. ریشه واژه کوبیسم. واژه «کوبیسم» از ریشه «Cube"»" به معنی «"مکعب"» اخذ شده‌است. این واژه را نخستین بار منتقد هنری به‌کار برد. دوید هاکنی در کنفرانس دانشگاه هاروارد در ۶ فوریه ۱۹۸۶ در این باره می‌گوید: معرفی. میان مورخان هنر تاریخ دقیق اولین ردپای کوبیسم همیشه موضوع بحث و مناقشه بوده‌است. برخی آغاز پیدایش آن را در تابلوی
مناقشه بوده‌است. برخی آغاز پیدایش آن را در تابلوی معروف «دوشیزگان آوینیون» (به فرانسوی: Les Demoiselles d'Avignon)پ متعلق به پیکاسو می‌دانند. این تابلو تصویر پنج زن در فاحشه‌خانه‌ای در خیابان آوینیون شهر بارسلونای اسپانیا است که با ترکیب اشکال دندانه‌دار، نقش‌های هموار و فرم‌هایی برگرفته از نقاب‌های آفریقایی نقاشی شده‌است. برخی دیگر، تأثیر آثار هنرمند فرانسوی، پل سزان را بر روی پیکاسو و ژرژ براک مهم‌ترین عامل شکل‌گیری این جنبش می‌دانند. سزان، پیش از مرگش در سال ۱۹۰۶ در تابلوهایش به‌طور فزاینده‌ای به تسهیل
سال ۱۹۰۶ در تابلوهایش به‌طور فزاینده‌ای به تسهیل و هموار ساختن استفاده از اشکال می‌پرداخت. به‌علاوه، او برای اولین بار شیوه‌ای را در نقاشی خلق کرد که مورخان هنر آن را passage (گذرگاه) نامیدند؛ در این شیوه گاهی قسمت‌هایی از تابلو بدون رنگ رها می‌شد، به عنوان مثال حد فاصل میان دو کوه خالی می‌ماند، به‌طوری‌که صخره و هوا در هم ادغام شوند و از هم عبور کنند. چنین نوآوری‌هایی از دو جهت برای هنرمندان سبک کوبیسم حائز اهمیت بودند؛ اولاً چنین شیوه‌ای تجارب فیزیکی را به چالش می‌طلبید و ثانیاً هنرمندان را تشویق می‌کرد
چالش می‌طلبید و ثانیاً هنرمندان را تشویق می‌کرد تا دید خود را نسبت به نقاشی تغییر دهند و آن را به‌عنوان تمامیتی غیر وابسته (و حتی مخالف) با تجارب فیزیکی دنیای بیرون ببینند، که دارای هویت و منطق درونی مستقلی است. به این ترتیب پیکاسو و براک تحت تأثیر شیوه سزان در نقاشی، آثاری را از مناظر طبیعی به شیوه وی آفریدند و در سال ۱۹۰۸ در نمایشگاهی در پاریس در معرض دید عموم گذاشتند. این نمایشگاه نیز مانند اولین نمایشگاه آثار امپرسیونیستی با اعتراضات گسترده منتقدان روبه‌رو شد، و در بازدید از همین آثار بود که منتقد
روبه‌رو شد، و در بازدید از همین آثار بود که منتقد معروف لوئیس واکسل (Louis Vauxelles) در تمسخر این سبک نو، واژه کوبیسم را که از cube به‌معنای «مکعب» گرفته شده، به آن نسبت داد. پیکاسو و براک، در نقاشی‌های اولیه خود، ابزارهایی را به‌غیر از «تحلیل دادن توهم فضا» به‌کار گرفته بودند. در اولین قدم آن‌ها از شر قراردادهای مرسوم رهایی یافتند! ساختمان‌ها به جای قرار گرفتن در یک خط عرضی یا پشت سر هم، یکی بر روی دیگری بنا می‌شدند. به‌علاوه پیکاسو در برخی آثارش، نه تنها ساختمان‌ها بلکه تمام تصویر پیش زمینه را به‌شکل
ساختمان‌ها بلکه تمام تصویر پیش زمینه را به‌شکل مکعب‌های ریزی نقاشی می‌کرد. او با پرداخت‌های مشترک به زمین و آسمان، فضای بوم را به نوعی وحدت می‌رساند، اما در این میان با ترکیب حجم‌های تو پر و میان تهی، از ایجاد «ابهام» نیز غافل نمی‌شد! موضوع دیگری که آثار کوبیسم را در معرض انتقادات شدید می‌گذاشت، این بود که برخلاف شیوه معمول پرداختن به نور برای ایجاد فضای سه بعدی در نقاشی‌های متداول آن دوران، در این نقاشی‌ها منبع و زاویه مشخصی برای تابش نور وجود نداشت. در برخی سایه‌های موجود منبع نور را در چپ و در بعضی دیگر