payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زمانی که وبستر به او گفت که مایل به ماندن است، گزارش شده است که تایلر گفته است: «دستت را به من بده، و اکنون به تو خواهم گفت که هنری کلی مردی محکوم به فناست.» در ۱۳ سپتامبر، زمانی که رئیس‌جمهور استعفا نداد و تسلیم نشد، ویگ‌ها در کنگره تایلر را از حزب اخراج کردند. تایلر توسط روزنامه‌های ویگ مورد سرزنش قرار گرفت و صدها نامه دریافت کرد که تهدید به ترور او شده بودند. ویگ‌ها در کنگره آنقدر از تایلر عصبانی بودند که از اختصاص بودجه برای تعمیر کاخ سفید که از بین رفته بود، خودداری کردند. بحث تعرفه و توزیع. در اواسط
بود، خودداری کردند. بحث تعرفه و توزیع. در اواسط سال ۱۸۴۱، دولت فدرال با کسری بودجه پیش‌بینی شده ۱۱ میلیون دلاری مواجه شد. تایلر نیاز به تعرفه‌های بالاتر را تشخیص داد، اما مایل بود در نرخ ۲۰ درصدی که توسط تعرفه سازش ۱۸۳۳ ایجاد شده بود باقی بماند. او همچنین از طرحی برای توزیع هر گونه درآمد حاصل از فروش زمین‌های عمومی به ایالت‌ها حمایت کرد، به عنوان یک اقدام اضطراری برای مدیریت بدهی فزاینده ایالت‌ها، حتی اگر این امر باعث کاهش درآمد فدرال شود. ویگ‌ها از تعرفه‌های حمایت‌گرایانه بالا و بودجه ملی زیرساخت‌های
حمایت‌گرایانه بالا و بودجه ملی زیرساخت‌های دولتی حمایت کردند، و بنابراین همپوشانی کافی برای ایجاد مصالحه وجود داشت. قانون توزیع ۱۸۴۱ یک برنامه توزیع با سقف تعرفه ۲۰ درصد ایجاد کرد. لایحه دوم تعرفه‌ها را برای کالاهایی که قبلاً مالیات پایینی داشتند افزایش داد. علیرغم این اقدامات، تا مارس ۱۸۴۲ مشخص شد که دولت فدرال هنوز در تنگنای مالی وخیمی قرار دارد. ریشه این مشکل یک بحران اقتصادی بود - که توسط وحشت ۱۸۳۷ آغاز شد - که در سال ۱۸۴۲ وارد ششمین سال خود می‌شد. یک حباب سوداگرانه در سال‌های ۱۸۳۶–۱۸۳۹ ترکید و باعث
حباب سوداگرانه در سال‌های ۱۸۳۶–۱۸۳۹ ترکید و باعث فروپاشی بخش مالی و رکود متعاقب آن شد. کشور بر سر بهترین واکنش به بحران به شدت دچار اختلاف شد. شرایط در اوایل سال ۱۸۴۲ بدتر شد زیرا یک ضرب الاجل نزدیک بود. یک دهه قبل، زمانی که اقتصاد قوی بود، کنگره به ایالت‌های جنوبی قول داده بود که تعرفه‌های منفور فدرال کاهش یابد. ایالت‌های شمالی از تعرفه‌ها استقبال کردند که از صنایع نوپا محافظت می‌کرد. اما جنوب پایگاه صنعتی نداشت و برای پنبه خود به دسترسی آزاد به بازارهای بریتانیا وابسته بود. تایلر در توصیه ای به کنگره
بریتانیا وابسته بود. تایلر در توصیه ای به کنگره ابراز تاسف کرد که لازم است تعرفه سازش ۱۸۳۳ لغو شود و نرخ‌ها فراتر از حد ۲۰ درصد افزایش یابد. طبق قرارداد قبلی، این برنامه توزیع را به حالت تعلیق درمی‌آورد و تمام درآمدها به دولت فدرال می‌رسید. کنگره سرکش ویگ تعرفه‌ها را به گونه ای افزایش نمی‌دهد که بر توزیع وجوه به ایالت‌ها تأثیر بگذارد. در ژوئن ۱۸۴۲ آنها دو لایحه را تصویب کردند که تعرفه‌ها را افزایش می‌داد و برنامه توزیع را بدون قید و شرط تمدید می‌کرد. تایلر با اعتقاد به اینکه ادامه توزیع در زمانی که کمبود
با اعتقاد به اینکه ادامه توزیع در زمانی که کمبود درآمد فدرال افزایش تعرفه را ضروری می‌کرد، نادرست است، هر دو لایحه را وتو کرد و پل‌های باقی مانده بین خود و ویگ‌ها را سوزاند. کنگره دوباره تلاش کرد و این دو را در یک لایحه ترکیب کرد. تایلر بار دیگر آن را وتو کرد، تا بسیاری از نمایندگان کنگره که با این وجود نتوانستند حق وتو را لغو کنند، ناامید شدند. از آنجایی که برخی اقدامات ضروری بود، ویگ‌ها در کنگره، به رهبری میلارد فیلمور، رئیس مجلس راه و روش‌ها، در هر مجلس (با یک رأی) لایحه ای را تصویب کردند که تعرفه‌ها را
یک رأی) لایحه ای را تصویب کردند که تعرفه‌ها را به سطح ۱۸۳۲ بازگرداند و برنامه توزیع را پایان داد. تایلر در ۳۰ اوت تعرفه ۱۸۴۲ را امضا کرد و لایحه جداگانه ای را برای بازگرداندن توزیع وتو کرد. اصلاحات در گمرک نیویورک. در ماه مه سال ۱۸۴۱، پرزیدنت تایلر سه شهروند خصوصی را برای تحقیق در مورد کلاهبرداری در گمرک نیویورک که ظاهراً در زمان رئیس‌جمهور مارتین ون بیورن روی داده بود، منصوب کرد. این کمیسیون توسط جرج پویندسکتر، فرماندار سابق و سناتور ایالات متحده می‌سی‌سی‌پی رهبری می‌شد. این کمیسیون فعالیت‌های متقلبانه
رهبری می‌شد. این کمیسیون فعالیت‌های متقلبانه جسی دی. هویت، کلکسیونر نیویورک تحت مدیریت ون بیورن را کشف کرد. تحقیقات کمیسیون باعث اختلاف نظر با کنگره تحت کنترل ویگ شد، که خواستار دیدن گزارش تحقیق شد و از اینکه تایلر بدون تأیید کنگره به کمیسیون پرداختی ناراحت بود. تایلر پاسخ داد و گفت که این وظیفه قانون اساسی او است که قوانین را اجرا کند. وقتی گزارش در ۲۹ آوریل ۱۸۴۲ به پایان رسید، مجلس درخواست گزارش کرد و تایلر موافقت کرد. گزارش پویندکستر برای کلکسیونر ویگ نیویورک و همچنین برای هویت شرم آور بود. برای محدود
و همچنین برای هویت شرم آور بود. برای محدود کردن قدرت تایلر، کنگره قانون تخصیص بودجه را تصویب کرد که تخصیص پول توسط رئیس‌جمهور به بازرسان بدون تأیید کنگره را غیرقانونی می‌کرد. دادخواست استیضاح مجلس. مدت کوتاهی پس از وتوی تعرفه‌ها، ویگ‌ها در مجلس نمایندگان اولین روند استیضاح یک رئیس‌جمهور را آغاز کردند. بدخواهی کنگره نسبت به تایلر ناشی از وتوهای او بود. تا زمان ریاست‌جمهوری دشمن اصلی ویگ‌ها، اندرو جکسون، روسای جمهور به ندرت لوایح را وتو می‌کردند، و سپس فقط به دلایل قانون اساسی. اقدامات تایلر در مخالفت با
به دلایل قانون اساسی. اقدامات تایلر در مخالفت با اختیارات احتمالی کنگره برای اتخاذ سیاست بود. نماینده کنگره، جان باتس، که با تایلر مخالف بود، در ۱۰ ژوئیه ۱۸۴۲ قطعنامه استیضاح ارائه کرد. باتس ۹ ماده رسمی استیضاح را برای «جرایم سنگین» وضع کرد. شش مورد از اتهامات تایلر مربوط به سوء استفاده سیاسی از قدرت بود، در حالی که سه مورد مربوط به سوء رفتار او در مقام اداری بود. به‌علاوه، باتس خواستار تشکیل یک کمیته ۹ نفره برای بررسی رفتار تایلر، با انتظار توصیه رسمی استیضاح شد. کلی این اقدام را پیش از موعد تهاجمی دید و
شد. کلی این اقدام را پیش از موعد تهاجمی دید و از پیشروی معتدل تری به سمت استیضاح «اجتناب ناپذیر» تایلر حمایت کرد. قطعنامه باتس تا ژانویه ۱۸۴۳ ارائه شد و با رای ۱۲۷ به ۸۳ رد شد. کمیته منتخب مجلس به ریاست جان کوئینسی آدامز، یک طرفدار سرسخت الغا که از برده دارانی مانند تایلر بیزار بود، استفاده تایلر از حق وتو را محکوم کرد و شخصیت او را مورد حمله قرار داد. در حالی که گزارش کمیته رسماً استیضاح را توصیه نمی‌کرد، به وضوح این امکان را ایجاد کرد و مجلس در اوت ۱۸۴۲ گزارش کمیته را تأیید کرد. آدامز از اصلاحیه قانون
گزارش کمیته را تأیید کرد. آدامز از اصلاحیه قانون اساسی حمایت کرد تا شرط دو سوم هر دو مجلس برای لغو حق وتو را به اکثریت ساده تغییر دهد، اما هیچ‌یک از مجلسین آن را تأیید نکردند. ویگ‌ها نتوانستند روند استیضاح بعدی را در کنگره ۲۸ بعدی دنبال کنند - در انتخابات ۱۸۴۲، آنها اکثریت مجلس سنا را حفظ کردند اما کنترل مجلس را از دست دادند. در آخرین روز کامل دوره ریاست‌جمهوری تایلر، ۳ مارس ۱۸۴۵، کنگره وتوی لایحه‌ای جزئی مربوط به کاهش درآمد را لغو کرد. تایلر در کنگره، از جمله هنری وایز، عضو کنگره ویرجینیا، بدون حمایت
از جمله هنری وایز، عضو کنگره ویرجینیا، بدون حمایت نبود. تعداد انگشت شماری از اعضای مجلس، معروف به «گارد سرجوخه»، به رهبری وایز، از تایلر در طول مبارزات او با ویگ‌ها حمایت کردند. به عنوان پاداش، تایلر در سال ۱۸۴۴ وزیر حکیم ایالات متحده را به برزیل منصوب کرد. امور خارجه. مشکلات تایلر در سیاست داخلی در تضاد با دستاوردهای او در سیاست خارجی بود. او مدت‌ها مدافع توسعه‌طلبی به سمت اقیانوس آرام و تجارت آزاد بود، و به برانگیختن مضامین سرنوشت ملی و گسترش آزادی در حمایت از این سیاست‌ها علاقه داشت. مواضع او تا حد
حمایت از این سیاست‌ها علاقه داشت. مواضع او تا حد زیادی با تلاش‌های قبلی جکسون برای ترویج تجارت آمریکا در سراسر اقیانوس آرام مطابقت داشت. او که مشتاق رقابت با بریتانیای کبیر در بازارهای بین‌المللی بود، وکیل کالب کوشینگ را به چین فرستاد، جایی که در مورد شرایط پیمان وانگیا (۱۸۴۴) مذاکره کرد. در همان سال، او هنری ویتون را به عنوان وزیر به برلین فرستاد و در آنجا با اتحادیه گمرکی آلمان، ائتلاف ایالت‌های آلمانی که تعرفه‌ها را مدیریت می‌کردند، مذاکره و قرارداد تجاری امضا کرد. این معاهده توسط ویگ‌ها رد شد، عمدتاً
امضا کرد. این معاهده توسط ویگ‌ها رد شد، عمدتاً به عنوان نمایش خصومت نسبت به دولت تایلر. تایلر از افزایش قدرت نظامی حمایت کرد و این امر باعث تحسین رهبران نیروی دریایی شد، که شاهد افزایش قابل توجهی در کشتی‌های جنگی بودند. در پیامی ویژه در سال ۱۸۴۲ به کنگره، تایلر همچنین دکترین مونرو را در هاوایی اعمال کرد (معروف به "دکترین تایلر")، به بریتانیا گفت که در آنجا دخالت نکند، و روندی را آغاز کرد که منجر به الحاق نهایی هاوایی به ایالات متحده شد. معاهده وبستر-اشبرتون. یک بحران خارجی در شاخه ای از جنگ آروستوک، که در
یک بحران خارجی در شاخه ای از جنگ آروستوک، که در سال ۱۸۳۹ پایان یافت، شروع شد. شهروندان مین با شهروندان نیوبرانزویک بر سر منطقه مورد مناقشه، که ۱۲۰۰۰ مایل مربع را پوشش می‌داد، درگیر شدند. در سال ۱۸۴۱، یک کشتی آمریکایی به نام کریول، برده‌هایی را از ویرجینیا به نیواورلئان می‌برد. شورشی رخ داد و کشتی توسط انگلیسی‌ها تسخیر شد و به باهاما منتقل شد. انگلیسی‌ها از بازگرداندن بردگان به اربابان خود خودداری کردند. وزیر امور خارجه تایلر، دنیل وبستر، که مشتاق حل و فصل موضوع با انگلیس بود، از حمایت و اطمینان کامل تایلر
با انگلیس بود، از حمایت و اطمینان کامل تایلر برخوردار بود. در سال ۱۸۴۲، بریتانیا لرد اشبرتون (الکساندر بارینگ) فرستاده خود را به ایالات متحده فرستاد. به زودی مذاکرات مساعدی آغاز شد. مذاکرات در پیمان وبستر-اشبرتون، که مرز بین مین و کانادا را تعیین کرد، به اوج خود رسید. این موضوع برای چندین دهه باعث تنش بین آمریکا و انگلیس شده بود و در چندین نوبت این دو کشور را در آستانه جنگ قرار داده بود. این معاهده روابط دیپلماتیک انگلیس و آمریکا را بهبود بخشید. برای حل مسئله بردگان، ایالات متحده و انگلیس موافقت کردند که
بردگان، ایالات متحده و انگلیس موافقت کردند که «حق بازدید» را زمانی که کشتی‌های هر دو کشور مظنون به نگهداری برده بودند، اعطا کنند. علاوه بر این، در یک سرمایه‌گذاری مشترک اقیانوسی، یک اسکادران ایالات متحده و ناوگان بریتانیا همکاری می‌کنند و قاچاق برده را در آب‌های آفریقا متوقف می‌کنند. موضوع مرز اورگان در غرب موضوع دیگری بود و سعی شد در جریان مذاکرات معاهده وبستر-اشبرتون حل شود. در این زمان، بر اساس کنوانسیون ۱۸۱۸، بریتانیا و ایالات متحده اورگان را با اشغال مشترک تقسیم کردند. اسکان آمریکایی‌ها در مقایسه با
مشترک تقسیم کردند. اسکان آمریکایی‌ها در مقایسه با بریتانیایی‌ها، که شرکت تجارت آنها، خلیج هادسون، پست‌هایی را در دره رودخانه کلمبیا به سمت شمال ایجاد کرد، بسیار کم بود. در طول مذاکرات، انگلیسی‌ها می‌خواستند قلمرو رودخانه کلمبیا را تقسیم کنند. این برای وبستر غیرقابل قبول بود و از بریتانیا خواست که مکزیک را تحت فشار قرار دهد تا خلیج سانفرانسیسکو کالیفرنیا را به ایالات متحده واگذار کند. دولت تایلر در انعقاد معاهده ای با بریتانیا برای تثبیت مرزهای اورگان ناموفق بود. اورگن و غرب. تایلر به قلمرو وسیع غرب رشته
بود. اورگن و غرب. تایلر به قلمرو وسیع غرب رشته کوه‌های راکی معروف به اورگان علاقه داشت که از مرز شمالی کالیفرنیا (۴۲ درجه مدار) تا مرز جنوبی آلاسکا (۵۴ درجه و ۴۰ عرض شمالی) امتداد داشت. در اوایل سال ۱۸۴۱، او از کنگره خواست تا زنجیره ای از قلعه‌های آمریکایی را از کونسیل بلوفس، آیووا، تا اقیانوس آرام ایجاد کند. از قلعه‌های آمریکایی برای محافظت از مهاجران آمریکایی در مسیر یا مسیری به اورگان استفاده می‌شود. ریاست جمهوری تایلر دو موفقیت محبوب در اکتشاف غرب داشت، از جمله اورگان، وایومینگ و کالیفرنیا. کاپیتان جان
از جمله اورگان، وایومینگ و کالیفرنیا. کاپیتان جان سی. فریمونت دو سفر علمی داخلی (۱۸۴۲ و ۱۸۴۳–۱۸۴۴) را به پایان رساند که غرب را به روی مهاجرت آمریکا باز کرد. (۱۳۷۵۱ فوت)، پرچم آمریکا را نصب کردند و به‌طور نمادین کوه‌های راکی و غرب را برای ایالات متحده ادعا کردند. در دومین سفر خود که در سال ۱۸۴۳ شروع شد، فریمونت و گروهش به دنبال مسیر اورگن وارد اورگن شدند. فریمونت در حال سفر به سمت غرب در رود کلمبیا، قله‌های رشته کوه کسکیدز را مشاهده کرد و کوه سنت هلن و کوه هود را نقشه‌برداری کرد. در اوایل مارس ۱۸۴۴، فریمونت
را نقشه‌برداری کرد. در اوایل مارس ۱۸۴۴، فریمونت و حزبش از دره رود امریکن به قلعه ساتر در کالیفرنیای مکزیکی فرود آمدند. با توجه به احوالپرسی صمیمانه جان ساتر، فریمونت با مهاجران آمریکایی که تعدادشان در حال افزایش بود صحبت کرد و متوجه شد که اقتدار مکزیک بر کالیفرنیا بسیار ضعیف است. پس از بازگشت پیروزمندانه فریمونت از دومین اکسپدیشن خود، به درخواست ژنرال وینفیلد اسکات، تایلر فریمونت را با بروت دوگانه ارتقا داد. فلوریدا. در آخرین روز کامل تایلر، در ۳ مارس ۱۸۴۵، فلوریدا به عنوان بیست و هفتمین ایالت در اتحادیه
فلوریدا به عنوان بیست و هفتمین ایالت در اتحادیه پذیرفته شد. شورش دور. در ماه مه ۱۸۴۲، هنگامی که شورش دور در رود آیلند به اوج رسید، تایلر در مورد درخواست فرماندار و قانونگذار برای اعزام نیروهای فدرال برای کمک به سرکوب آن فکر کرد. شورشیان تحت رهبری توماس دور خود را مسلح کرده بودند و پیشنهاد ایجاد قانون اساسی ایالتی جدید را داده بودند. قبل از چنین اقداماتی، رود آیلند از همان ساختار قانون اساسی پیروی می‌کرد که در سال ۱۶۶۳ تأسیس شد. تایلر از هر دو طرف خواستار آرامش شد و به فرماندار توصیه کرد که حق رای دادن را
شد و به فرماندار توصیه کرد که حق رای دادن را افزایش دهد تا اکثر مردان رای دهند. تایلر قول داد که در صورت وقوع یک شورش واقعی در رود آیلند، از زور برای کمک به دولت عادی یا منشور استفاده خواهد کرد. او تصریح کرد که کمک‌های فدرال فقط برای سرکوب شورش در زمان وقوع داده خواهد شد و تا زمانی که خشونت رخ ندهد در دسترس نخواهد بود. تایلر پس از گوش دادن به گزارش‌های مأموران محرمانه‌اش، به این نتیجه رسید که «مجمع‌های بی‌قانون» متفرق شده‌اند و اعتماد خود را به «خویش آشتی و همچنین انرژی و تصمیم» بدون استفاده از نیروهای
و همچنین انرژی و تصمیم» بدون استفاده از نیروهای فدرال ابراز کرد. هنگامی که شبه نظامیان دولتی علیه آنها لشکر کشی کردند، شورشیان از ایالت گریختند، اما این حادثه منجر به حق رای گسترده‌تری در ایالت شد. امور سرخپوستان. سمینول‌ها آخرین سرخپوستان باقی مانده در جنوب بودند که در سال ۱۸۳۳ مجبور به امضای یک معاهده متقلبانه شدند و زمین‌های باقی مانده را از آنها گرفتند. در زمان رئیس اوسئولا، سمینول‌ها به مدت یک دهه در برابر اخراج مورد آزار و اذیت نیروهای آمریکایی مقاومت کردند. تایلر در می ۱۸۴۲ در پیامی به کنگره، جنگ
کردند. تایلر در می ۱۸۴۲ در پیامی به کنگره، جنگ طولانی، خونین و غیرانسانی سمینول را به پایان رساند. تایلر به همسان سازی فرهنگی اجباری بومیان آمریکا ابراز علاقه کرد. در ماه مه ۱۸۴۲، مجلس از جان اسپنسر، وزیر جنگ پرزیدنت تایلر خواست تا اطلاعات تحقیقات ارتش ایالات متحده در مورد کلاهبرداری‌های ادعایی چروکی را ارائه دهد. در ماه ژوئن، تایلر به اسپنسر دستور داد که از آن پیروی نکند. تایلر، که امتیاز اجرایی او به چالش کشیده شد، اصرار داشت که این موضوع به‌طور مستقل و خلاف منافع عمومی است. مجلس با سه قطعنامه پاسخ داد،
منافع عمومی است. مجلس با سه قطعنامه پاسخ داد، که بخشی از آن مدعی بود مجلس حق دارد از کابینه تایلر اطلاعات بخواهد. مجلس همچنین به افسر ارتش مسئول تحقیق در مورد کلاهبرداری‌های چروکی دستور داد تا اطلاعات را تحویل دهد. تایلر تا زمانی که کنگره در ژانویه از تعطیلات بازنگشت هیچ تلاشی برای پاسخگویی نکرد. مدیریت و کابینه. نبرد بین تایلر و ویگ‌ها در کنگره منجر به رد شدن تعدادی از نامزدهای کابینه وی شد. او حمایت کمی از دموکرات‌ها دریافت کرد و بدون حمایت زیاد از سوی هیچ‌یک از احزاب اصلی کنگره، تعدادی از نامزدهای او
هیچ‌یک از احزاب اصلی کنگره، تعدادی از نامزدهای او بدون توجه به شرایط نامزد رد شد. پس از آن رد نامزدهای رئیس‌جمهور برای کابینه بی‌سابقه بود (اگرچه در سال ۱۸۰۹، جیمز مدیسون از نامزدی آلبرت گالتین به عنوان وزیر امور خارجه به دلیل مخالفت در سنا خودداری کرد). چهار نفر از نامزدهای کابینه تایلر رد شدند که بیشتر از هر رئیس‌جمهوری بود. اینها کالب کوشینگ (خزانه داری)، دیوید هنشاو (نیروی دریایی)، جیمز پورتر (جنگ) و جیمز اس. گرین (خزانه داری) بودند. هنشاو و پورتر قبل از رد شدن به عنوان منصوبان تعطیلات خدمت می
قبل از رد شدن به عنوان منصوبان تعطیلات خدمت می کردندتایلر بارها کوشینگ را که سه بار در یک روز، ۳ مارس ۱۸۴۳، آخرین روز کنگره ۲۷، رد شد، دوباره نامزد کرد. هیچ نامزدی کابینه پس از دوره تایلر شکست خورد تا اینکه نامزدی هنری استانبری به عنوان دادستان کل توسط سنا در سال ۱۸۶۸ رد شد. انتصابات قضایی. دو جای خالی در دادگاه عالی در دوران ریاست جمهوری تایلر رخ داد، زیرا قاضی اسمیت تامپسون و هنری بالدوین به ترتیب در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ درگذشتند. تایلر، که همیشه با کنگره - از جمله سنای تحت کنترل ویگ - مخالف بود، چندین
- از جمله سنای تحت کنترل ویگ - مخالف بود، چندین مرد را برای پر کردن این کرسی‌ها به دیوان عالی معرفی کرد. با این حال، سنا متوالی به تأیید جان سی اسپنسر، روبن والورث، ادوارد کینگ و جان ام رید رأی منفی داد (والورث سه بار رد شد، کینگ دو بار رد شد). یکی از دلایلی که برای اقدامات سنا ذکر شد، امیدواری بود که کلی پس از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۴۴، جای خالی را پر کند. چهار نامزد ناموفق تایلر بیش از همه توسط یک رئیس‌جمهور انتخاب شده است. سرانجام، در فوریه ۱۸۴۵، در حالی که کمتر از یک ماه از دوره او باقی
۱۸۴۵، در حالی که کمتر از یک ماه از دوره او باقی مانده بود، نامزدی ساموئل نلسون توسط تایلر برای کرسی تامپسون توسط سنا تأیید شد - نلسون، یک دموکرات، به عنوان یک حقوقدان دقیق و بدون بحث شهرت داشت. با این حال، تأیید او غافلگیر کننده بود. کرسی بالدوین تا زمانی که نامزد جیمز ناکس پولک، رابرت گریر، در سال ۱۸۴۶ تأیید شد، خالی ماند. تایلر توانست تنها شش قاضی فدرال دیگر را که همگی در دادگاه‌های ناحیه‌ای ایالات متحده بودند منصوب کند. الحاق تگزاس. تایلر بلافاصله پس از ریاست جمهوری، الحاق جمهوری تگزاس را در دستور کار
ریاست جمهوری، الحاق جمهوری تگزاس را در دستور کار خود قرار داد. تایلر می‌دانست که رئیس‌جمهور بدون حزب است، و جرأت یافت تا رهبران حزب، کلی و ون بیورن را به چالش بکشد، بی‌توجه به اینکه الحاق تگزاس چگونه بر ویگ‌ها یا دموکرات‌ها تأثیر می‌گذارد. تگزاس در انقلاب تگزاس در سال ۱۸۳۶ استقلال خود را از مکزیک اعلام کرده بود، اگرچه مکزیک هنوز از به رسمیت شناختن حاکمیت خود سرباز می‌زد. مردم تگزاس فعالانه پیوستن به اتحادیه را دنبال کردند، اما جکسون و ون بیورن تمایلی به دامن زدن به تنش بر سر برده داری با الحاق یک ایالت
دامن زدن به تنش بر سر برده داری با الحاق یک ایالت جنوبی دیگر نداشتند. اگرچه تایلر قصد داشت الحاق را به عنوان نقطه کانونی دولت خود قرار دهد، وزیر وبستر با آن مخالفت کرد و تایلر را متقاعد کرد که تا اواخر دوره ریاستش بر ابتکارات اقیانوس آرام تمرکز کند. تمایل تایلر برای توسعه طلبی غربی توسط مورخان و محققان تأیید شده است، اما دیدگاه‌ها در مورد انگیزه‌های پشت آن متفاوت است. زندگی‌نامه نویس ادوارد سی کراپول خاطرنشان می‌کند که در دوران ریاست جمهوری جیمز مونرو، تایلر (در آن زمان در مجلس نمایندگان) پیشنهاد کرده بود
(در آن زمان در مجلس نمایندگان) پیشنهاد کرده بود که برده داری یک «ابر تاریک» است که بر فراز اتحادیه پرواز می‌کند، و «خوب است که این ابر را پراکنده کنیم». که با کمتر شدن سیاه‌پوستان در ایالت‌های برده‌دار قدیمی، روند رهایی تدریجی در ویرجینیا و دیگر ایالت‌های جنوبی بالا آغاز می‌شود. با این حال، ویلیام دبلیو فریلینگ، مورخ، نوشت که انگیزه رسمی تایلر در الحاق تگزاس، پیشی گرفتن از تلاش‌های مشکوک بریتانیا برای ترویج رهایی بردگان در تگزاس بود که این نهاد را در ایالات متحده تضعیف می‌کرد. تلاش‌های اولیه. در اوایل سال
متحده تضعیف می‌کرد. تلاش‌های اولیه. در اوایل سال ۱۸۴۳، پس از تکمیل معاهده وبستر-اشبرتون و سایر تلاش‌های دیپلماتیک، تایلر احساس می‌کرد آماده است که تگزاس را دنبال کند. او که اکنون فاقد پایگاه حزبی بود، الحاق جمهوری را تنها راه خود برای انتخابات مستقل در سال ۱۸۴۴ می‌دید. او به عنوان یک بالون آزمایشی، متحد خود توماس واکر گیلمر، که در آن زمان نماینده ایالات متحده از ویرجینیا بود، فرستاد تا نامه ای در دفاع از الحاق منتشر کند که با استقبال خوبی مواجه شد. تایلر علیرغم رابطه موفقش با وبستر، می‌دانست که به وزیر
علیرغم رابطه موفقش با وبستر، می‌دانست که به وزیر خارجه ای نیاز دارد که از طرح تگزاس حمایت کند. با تکمیل کار بر روی معاهده بریتانیا، او وبستر را مجبور به استعفا کرد و هیو اس. لگاره از کارولینای جنوبی را به عنوان جانشین موقت منصوب کرد. تایلر با کمک وزیر خزانه داری تازه منصوب شده جان سی. اسپنسر، مجموعه ای از صاحبان منصب را پاکسازی کرد و آنها را با پارتیزان‌های طرفدار الحاق جایگزین کرد تا موضع قبلی خود در برابر حمایت را تغییر دهد. او از مایکل والش، سازمان دهنده سیاسی کمک گرفت تا یک ماشین سیاسی در نیویورک
دهنده سیاسی کمک گرفت تا یک ماشین سیاسی در نیویورک بسازد. در ازای انتصاب به عنوان کنسول در هاوایی، روزنامه‌نگار الکساندر جی. آبل زندگی‌نامه چاپلوس کننده ای به نام زندگی جان تایلر نوشت که در تعداد زیادی چاپ شد و برای توزیع در اختیار مدیران پست قرار گرفت. تایلر در بهار ۱۸۴۳ که به دنبال بازسازی وجهه عمومی خود بود، یک تور سراسری را آغاز کرد. استقبال مثبت مردم از این رویدادها با طرد شدن او در واشینگتن در تضاد بود. این تور بر وقف بنای یادبود بنکر هیل در بوستون، ماساچوست متمرکز شد. مدت کوتاهی پس از وقف، تایلر از
متمرکز شد. مدت کوتاهی پس از وقف، تایلر از مرگ ناگهانی لگاره مطلع شد، که جشن‌ها را ضعیف کرد و باعث شد تا او بقیه تور را لغو کند. تایلر آبل پارکر آپشور، وزیر محبوب نیروی دریایی و مشاور نزدیک خود را به عنوان وزیر امور خارجه جدید خود منصوب کرد و گیلمر را برای پر کردن دفتر سابق آپشور معرفی کرد. تایلر و آپشور مذاکرات آرامی را با دولت تگزاس آغاز کردند و در ازای تعهد به الحاق، قول حفاظت نظامی از مکزیک را دادند. رازداری لازم بود، زیرا قانون اساسی برای چنین تعهدات نظامی به تأیید کنگره نیاز داشت. آپشور شایعاتی در
نظامی به تأیید کنگره نیاز داشت. آپشور شایعاتی در مورد طرح‌های احتمالی بریتانیا در تگزاس برای جلب حمایت رای‌دهندگان شمالی، که از پذیرش یک ایالت جدید طرفدار برده داری محتاط بودند، ایجاد کرد. در ژانویه ۱۸۴۴ آپشور به دولت تگزاس گفت که اکثریت بزرگی از سناتورها را به نفع یک معاهده الحاق پیدا کرده است. جمهوری همچنان تردید داشت و نهایی شدن این معاهده تا پایان فوریه به طول انجامید. فاجعه یواس‌اس پرینستون. در ۲۸ فوریه ۱۸۴۴، یک روز پس از تکمیل معاهده الحاق، یک کشتی تشریفاتی در رودخانه پوتوماک در کشتی تازه ساخته
تشریفاتی در رودخانه پوتوماک در کشتی تازه ساخته یواس‌اس پرینستون برگزار شد. روی کشتی ۴۰۰ مهمان از جمله تایلر و کابینه اش و همچنین بزرگ‌ترین تفنگ دریایی جهان، «صلح ساز» حضور داشتند. بعدازظهر تفنگ به صورت تشریفاتی شلیک شد تا تماشاچیان به وجد بیایند و سپس برای نان تست به طبقه پایین رفتند. چند ساعت بعد، کاپیتان رابرت اف. استاکتون توسط جمعیت متقاعد شد که یک گلوله دیگر شلیک کند. همان‌طور که مهمانان به سمت عرشه حرکت کردند، تایلر برای تماشای آواز خواندن دامادش، ویلیام والر، کمی مکث کرد. بلافاصله صدای انفجاری از
والر، کمی مکث کرد. بلافاصله صدای انفجاری از بالا شنیده شد: اسلحه خراب شده بود. تایلر آسیبی ندید، زیرا به سلامت زیر عرشه مانده بود، اما تعدادی دیگر از جمله اعضای مهم کابینه او، گیلمر و آپشور، فوراً کشته شدند. همچنین ویرجیل ماکسی از مریلند، نماینده دیوید گاردینر از نیویورک، کمودور بورلی کنون، رئیس ساخت و ساز نیروی دریایی ایالات متحده، و آرمیستد، برده سیاه‌پوست و خدمتکار بدن تایلر کشته یا زخمی شدند. مرگ دیوید گاردینر تأثیر مخربی بر دخترش جولیا داشت که بیهوش شد و توسط خود رئیس‌جمهور به مکان امنی منتقل شد.
شد و توسط خود رئیس‌جمهور به مکان امنی منتقل شد. جولیا بعداً از اندوه خود بهبود یافت و در ۲۶ ژوئن با تایلر ازدواج کرد. برای تایلر، هر امیدی برای تکمیل طرح تگزاس قبل از نوامبر (و همراه با آن، هر امیدی برای انتخاب مجدد) فوراً از بین رفت. مورخ ادوارد پی کراپول بعداً نوشت که «قبل از جنگ داخلی و ترور آبراهام لینکلن»، فاجعه پرینستون «بی‌تردید شدیدترین و ناتوان‌کننده‌ترین فاجعه‌ای بود که تاکنون با یک رئیس‌جمهور ایالات متحده مواجه شده است». موضوع تصویب. در آنچه مرکز امور عمومی میلر می‌داند «یک خطای تاکتیکی جدی که
امور عمومی میلر می‌داند «یک خطای تاکتیکی جدی که طرح [ایجاد احترام سیاسی برای او] را خراب کرد»، تایلر در اوایل مارس ۱۸۴۴ معاون رئیس‌جمهور سابق جان سی. کلهون را به عنوان وزیر امور خارجه خود منصوب کرد. دوست خوب تایلر، نماینده ویرجینیا، هنری ای. وایز، نوشت که پس از فاجعه پرینستون، وایز به میل خود موقعیت کلهون را به عنوان فرستاده خود منصوب رئیس‌جمهور افزایش داد و کلهون پذیرفت. وقتی وایز رفت تا به تایلر بگوید چه کرده است، رئیس‌جمهور عصبانی شد اما احساس کرد که این اقدام باید ادامه یابد. کلهون یکی از حامیان اصلی
اقدام باید ادامه یابد. کلهون یکی از حامیان اصلی برده داری بود و در نتیجه تلاش‌های او برای تصویب یک معاهده الحاق با مخالفت طرفداران لغو برده داری مواجه شد. زمانی که متن معاهده در اختیار عموم قرار گرفت، با مخالفت سیاسی ویگ‌ها مواجه شد که با هر چیزی که می‌توانست موقعیت تایلر را ارتقا بخشد، و همچنین با مخالفان برده‌داری و کسانی که از رویارویی با مکزیک می‌ترسیدند، که اعلام کرده بودند مخالفت کردند. الحاق را اقدامی خصمانه از سوی ایالات متحده می‌داند. هم کلی و هم ون بیورن، پیشتازان مربوط برای نامزدهای ویگ و
و هم ون بیورن، پیشتازان مربوط برای نامزدهای ویگ و دموکرات، در یک جلسه خصوصی در خانه ون بیورن تصمیم گرفتند که علیه الحاق مخالفت کنند. با دانستن این موضوع، تایلر زمانی که معاهده را برای تصویب در آوریل ۱۸۴۴ به سنا فرستاد، بدبین بود. وزیر امور خارجه کلهون با ارسال نامه ای جنجالی به وزیر بریتانیا به ایالات متحده اطلاع داد که انگیزه الحاق تگزاس محافظت از برده داری آمریکا در برابر نفوذ بریتانیا بوده است. این نامه همچنین ادعا می‌کرد که بردگان جنوبی از سیاه‌پوستان آزاد شمالی و کارگران سفیدپوست انگلیسی وضع بهتری
آزاد شمالی و کارگران سفیدپوست انگلیسی وضع بهتری دارند. انتخابات ۱۸۴۴. پس از جدایی تایلر از ویگ‌ها در سال ۱۸۴۱، او تلاش کرد به حزب دموکرات قدیمی خود بازگردد، اما اعضای آن، به ویژه پیروان ون بیورن، آمادگی پذیرش او را نداشتند. با نزدیک شدن به انتخابات ۱۸۴۴، به نظر می‌رسید که ون بیورن بر نامزدی دموکرات‌ها قفلی داشته باشد، در حالی که کلی مطمئناً نامزد ویگ خواهد بود. با شانس کمی برای انتخاب، تنها راه برای نجات میراث ریاست جمهوری او تهدید به نامزدی برای ریاست جمهوری و پذیرش عمومی الحاق تگزاس بود. تایلر از قدرت
و پذیرش عمومی الحاق تگزاس بود. تایلر از قدرت حمایت ریاست جمهوری گسترده خود استفاده کرد، و حزب سومی به نام دموکرات ملی را با صاحبان مقامات و شبکه‌های سیاسی که در سال گذشته ساخته بود تشکیل داد. چندین روزنامه حمایتی در سراسر کشور سرمقاله‌هایی را منتشر کردند که نامزدی او را در ماه‌های اولیه ۱۸۴۴ تبلیغ می‌کردند. گزارش‌های جلساتی که در سرتاسر کشور برگزار می‌شد نشان می‌دهد که حمایت از رئیس‌جمهور تنها به صاحبان مناصب محدود نمی‌شد، همان‌طور که عموماً فرض می‌شود. درست زمانی که حزب دموکرات نامزدی ریاست جمهوری خود را
زمانی که حزب دموکرات نامزدی ریاست جمهوری خود را در بالتیمور مریلند برگزار می‌کرد، حامیان تایلر در همان شهر، تابلوهایی با مضمون «تایلر و تگزاس!» در دست داشتند و با قدرت دید و قدرت بالای خود، نامزدی خود را به تایلر دادند. حزب دموکرات-جمهوری‌خواه جدید او، تایلر را برای ریاست جمهوری در ۲۷ مه ۱۸۴۴ نامزد کرد. با این حال، حزب تایلر به خوبی سازماندهی شده بود، نتوانست معاون رئیس‌جمهور را معرفی کند، و هیچ پلتفرمی نداشت. دموکرات‌های عادی مجبور شدند در پلتفرم خود خواستار الحاق تگزاس شوند، اما نبرد تلخی برای نامزدی