payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آناکْساگوراس یا انکساغورس فیلسوف پیشاسقراطی مکتب چندگانه‌گرایی بود. زندگی. او در کلازومن واقع در آسیای کوچک به سال ۵۰۰ پیش از میلاد زاده شد. کلازومن پس از سرکوبی شورش ایونی فتح شد و حتی گفته‌اند که وی با سپاه ایران به آتن آمد. حدود سال‌های ۴۵۰ قبل از میلاد متفکری معروف بود. وی در سال سالامیس ۴۷۹/۴۸۰ به آتن آمد و نخستین فیلسوفی بود که در این شهر اقامت گزید و مورد احترام بود. افلاطون می‌گوید که پریکلس شاگرد آناکساگوراس بود. رابطه ای که بعدها وی را به دردسر انداخت، زیرا پس از قریب سی سال اقامت در آتن حدود
انداخت، زیرا پس از قریب سی سال اقامت در آتن حدود (سال‌های ۴۵۰ پیش از میلاد) توسط مخالفان سیاسی پریکلس به محاکمه فراخوانده شد. دیوگنس لائرتیوس با ارجاع به سوتیون می‌گوید که اتهامات مربوط به بدبینی و هواداری از ایرانیان بود. به نقل از افلاطون نخستین اتهام وی این بود که آناکساگراس تعلیم می‌کند که خورشید یک قطعه سنگ گداخته‌است و ماه از خاک ساخته شده‌است. این اتهامات بدون تردید ساختگی و جعلی بودند و اصلاً منظور از آن ضربه زدن به پریکلس از طریق آناکساگراس بود؛ زیرا معلم دیگر پریکلس یعنی دامون را نیز تبعید کرده
معلم دیگر پریکلس یعنی دامون را نیز تبعید کرده بودند. وی زندانی شد اما توسط پریکلس از آتن فرار کرد و به ایونیا رفت. در لامپساکوس یک مستعمره کوچ‌نشین میلتوس اقامت گزید. اگرچه آناکساگوراس به خانواده اشرافی و ثروتمند تعلق داشت،برخلاف اکثر نیاکان خویش، به کلی از سیاست کنار کشید و در واقع اداره املاک خویش را به یک سو نهاد تا خودش را کاملا وقف پژوهش کند.او نخستین متفکر نظری محض بود که آگاهانه و به عمد، شناخت جهان را وظیفه و غایت زندگی شمرد و بر آثار اخلاقی ضمنی آن کاملا گردن نهاد. طبیعت او نمایانگر ترکیب خوشایندی
کاملا گردن نهاد. طبیعت او نمایانگر ترکیب خوشایندی بود از توانایی برای معرفت مبتنی بر تجربه و مشاهده با قوه تفکر. از اینکه چه عاملی باعث شد تا او زادگاهش را ترک کند اطلاعی در دست نداریم؛ اما در شخصیت او صفتی را به نحوی اشتباه ناپذیر میتوانیم تشخیص دهیم که پیوند نزدیک با فلسفه اش دارد- کوشش برای فرارفتن از محدوده های قالب هایی که صرفا جنبه تاریخی پیدا کرده اند. او بود که فلسفه ایونی را به آتن آورد و در آنجا پریکلس و همسر فرهیخته اش آسپاسیا همراه ائوپیدس و دیگر مردان سرشناس میلتوس از این شهر به آتن آمده بود،
مردان سرشناس میلتوس از این شهر به آتن آمده بود، یعنی از شهری که پس از غلبه بر ایران به صورت مرکز فکری یونان درآمده است. مرگ آناکساگوراس را حدود سال ۴۲۸ پیش از میلاد می‌دانند. طبق وصیت او، سالگرد مرگش را برای کودکانی که در مکاتب درس می‌خواندند، تعطیل کردند. علم. آناکساگوراس در زمرهٔ نخستین کسانی است که فهمیدند ماه از خود نوری ندارد و تنها نور خورشید را بازتاب می‌دهد. خورشید و دیگر ستارگان را سنگ‌هایی گداخته می‌دانست که تنها به علت دوریشان از ما، حرارتشان را حس نمی‌کنیم. مابعدالطبیعه. آناکساگوراس باور داشت
حس نمی‌کنیم. مابعدالطبیعه. آناکساگوراس باور داشت که عناصر مختلف ریشه‌ها و به وجود آورنده‌های گوناگون دارند؛ به‌طوری که هر ماده از تخمهٔ مخصوص به خودش به وجود آمده و مثلاً آب به وجود آورندهٔ آتش نیست. او تعداد ریشه‌ها را به‌طور نامحدود بالا برد. می‌گفت همهٔ مواد شامل همهٔ ریشه‌ها و عناصر اولیّه هستند؛ امّا هر مادّه‌ای را که در نظر بگیریم، آن عنصری جلوه می‌کند که آن مادّه از آن، بیش از سایر عناصر بهره برده‌است. مثلآ همهٔ اشیاء آتش دارند، امّا ما فقط آتش را در اشیائی تشخیص می‌دهیم که از آتش بیش از سایر عناصر
اشیائی تشخیص می‌دهیم که از آتش بیش از سایر عناصر بهره برده باشند. مادّه تا بی‌نهایت بخش‌پذیر است، اما حتّی کوچک‌ترین ذرهٔ مادّه شامل همهٔ عنصرهاست. آناکساگوراس نیز همچون امپدوکلس بر ضدّ وجود خلأ استدلال می‌کرد و می‌گفت در جایی که به نظر می‌رسد چیزی نیست، هوا هست. آناکساگوراس «نیروی زندگی» را که به دنیای مادّه جان می‌بخشد و سرچشمهٔ نیرو و رهبر انسان به سوی حقیقت است؛ "نوس"(عقل یا روح) نامیده‌است. نوس متمایز کنندهٔ زنده از بی‌جان است؛ امّا در جانوران و انسان تفاوتی نمی‌کند. برتری هوش انسان بر جانوران، نه به
تفاوتی نمی‌کند. برتری هوش انسان بر جانوران، نه به خاطر نوس؛ بلکه به خاطر برتری جسم اوست. ارسطو از آناکساگوراس انتقاد می‌کرد که چرا پس از طرح مفهوم نوس، از آن چندان استفاده نکرده‌است.
ران‌بند نام ابزاری قدیمی است که در قدیم جزئی از جامه جنگ بشمار می‌آمده است. ران‌بند ورقه‌ای فلزی بوده که قسمت بالای ران را می پوشانده و با بند به ران بسته می‌شده تا به عنوان حفاظی برای آن بشمار آید. منابع. بر پایه داده‌هایی در لغتنامه دهخدا.
گُلاج یا گولانج نانی است نازک مانند کاغذ که از نشاسته و سفیده تخم مرغ درست می‌کنند. نان گلاج را بیشتر در قدیم در ایران درست می‌کرده‌اند و آن را در شربت قند ریخته و می‌خوردند. گلاج در شربت را لابرلا می نامیدند.
زویا آناتولِونا کوسمودمیانسکایا (به روسی: Зо́я Анато́льевна Космодемья́нская)- (زاده ۱۳ سپتامبر ۱۹۲۳ – درگذشته ۲۹ نوامبر ۱۹۴۱) یکی از محترم‌ترین قهرمانان زن اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی به حساب می‌آید. وی به کسب لقب قهرمان اتحاد شوروی نایل آمد. خانواده. نام خانواده کوسمودمیانسکایا از ترکیب سنت کاماس ساخته شده‌است. خانواده کوسمودمیانسکی از قرن هفدهم در کلیسای ارتدوکس روسیه کشیش بودند. پدر بزرگ زویا در سال ۱۹۱۸ توسط شبه نظامیان بخاطر مخالفت با توهین به مقدسات کشته شد. پدر زویا به نام آناتولی در یکٰ حوزه دینی
کشته شد. پدر زویا به نام آناتولی در یکٰ حوزه دینی theological seminary تحصیل کرد ولی از آن فارغ‌التحصیل نشد. او بعدها به عنوان یک کتابدار مشغول به کار شد. مادرش لیوبوف معلم مدرسه بود. در سال ۱۹۲۵ برادر زویا الکساندر متولد شد او نیز مانند خواهرش به عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی (Hero of the Soviet Union) شناخته شد. در سال ۱۹۲۹ خانواده زویا به دلیل ترس از تعقیب به سیبری فرار کردند. در سال ۱۹۳۰ آن‌ها به مسکو نقل مکان کردند. زندگی. نام زویا نامی روسی برگرفته شده از نامی یونانی به معنی خدا Zoe است. او در
شده از نامی یونانی به معنی خدا Zoe است. او در سپتامبر ۱۹۲۳ در روستای اوسینو گی Osino-Gay (Осино-Гай) به معنی جنگل صنوبر در کنار شهر تامبوف به دنیا آمد. در دوران مدرسه رشته مورد علاقه زویا ادبیات بود. معلمین او تأکید داشتند که نوشته‌های او بیانگر فهمی عمیق است. سطح دانش او به مراتب فراتر از سطحی بود که در دبیرستان وجود داشت. او آثار نویسنده‌هایی مانند لئو تولستوی، پوشکین، میخائل لرمونتوف، کارامزین، واسیلی ژوکوفسکی، بایرون، مولیر، میگول سروانتز، چارلز دیکنز، ولفگانگ گوته و ویلیام شکسپیر را مطالعه می‌کرد.
ولفگانگ گوته و ویلیام شکسپیر را مطالعه می‌کرد. زویا نقطه نظراتش را در مورد کتابهایی که مطالعه می‌کرد را در یک دفترچه ثبت می‌کرد. برای مثال در یکی از نوشته‌هایش آمده‌است: «در تراژدی‌های شکسپیر مرگ یک قهرمان همواره با پیروزی یک آرمان همراه است.» او اگمونت بتهوون را دوست داشت. موزیک مورد علاقه اش سمفونی شماره ۵ چایکوفسکی بود. تلاش او برای ایده‌های سطح بالا برای همکلاسی‌هایش قابل فهم نبود. در شب عید سال ۱۹۳۹ همکلاسی‌هایش برای یکدیگر بهترین آرزوها را نوشتند. زویا این یاداشت را دریافت کرد: «زویا اینهمه در مورد
این یاداشت را دریافت کرد: «زویا اینهمه در مورد مردم سخت قضاوت نکن. همه چیز را اینقدر به قلب نزدیک نکن. بدان که اغلب مردم خودخواه، چاپلوس و ریاکار هستند و تو نمی‌توانی به آنها تکیه کنی. می‌بایست به گفته‌های آنها بی‌توجه باشی. این آرزوی سال نو من است.» زویا بعد از خواندن این یاداشت گفت اگر کسی فکر می‌کند که مردم اینگونه هستند، پس انسانها برای چه زندگی کنند؟ مبارزات. در سال ۱۹۳۸ زویا به کوسموسول یا اتحادیه لنینیستی جوانان کمونیست پیوست. در اکتبر سال ۱۹۴۱ در جریان جنگ جهانی دوم وی هنوز در مسکو دانش آموز
در جریان جنگ جهانی دوم وی هنوز در مسکو دانش آموز دبیرستان بود ولی داوطلب عضویت در یک واحد پارتیزانی شد. به مادرش که تلاش می‌کرد او را منصرف کند گفت وقتی که دشمن اینقدر نزدیک است من چه می‌توانم بکنم؟ اگر آن‌ها به اینجا بیایند من نمی‌توانم به زندگی ادامه بدهم. زویا یکی از داوطلبان خدمت در سرویس اطلاعاتی شد و به عضویت واحد پارتیزانی شماره ۹۹۰۳ درآمد. این واحد در جبهه غرب روسیه فعال بود. از هزار نفر که در اکتبر سال ۱۹۴۱ به این واحد پیوستد تنها نیمی از آن‌ها بعد از جنگ زنده ماندند. او و پارتیزانهای دیگر در
بعد از جنگ زنده ماندند. او و پارتیزانهای دیگر در روستای ابوخووو در نزدیکی نارو-فومینسک از خط مقدم جبهه عبور کرد و به سرزمین‌های اشغال شده توسط آلمان‌ها وارد شد. آن‌ها در پشت جبهه آلمانی‌ها به جمع‌آوری اطلاعات مشغول بودند. همچنین جاده‌ها را مین گذاری کردند و خطوط تلفن را قطع کردند. در بیست و هفتم نوامبر سال ۱۹۴۱ زویا حکمی را دریافت کرد که روستای پتریشیوا Petrishchevo جایی که در آن یک گردان سواره نظام آلمانی اردو زده بود را به آتش کشیده‌است. در روستای پتریشیوا زویا توانسته بود یک استبل اسب و چند خانه را به
زویا توانسته بود یک استبل اسب و چند خانه را به آتش بکشد. یک روسی او را شناخته بود و به آلمانها خبر داده بود. آن‌ها زویا را هنگامی که یک مشعل در دست داشت و می‌خواست یک خانه دیگر را به آتش بکشد دستگیر کردند. سربازان آلمانی نام او را تانیا گذاشته بودند. در طول شب او شکنجه و بازجویی شد ولی تسلیم نشد و هیچ اطلاعاتی را افشا نکرد. صبح روز بعد او را به مرکز شهر بردند و در حالی که نوشته‌ای به گردنش آویزان کرده بودند که روی آن نوشته شده بود «خانه آتش زن» او را به دار کشیدند. آلمانی‌ها مردم دهکده پتریشیوا در ۷۰
دار کشیدند. آلمانی‌ها مردم دهکده پتریشیوا در ۷۰ کیلومتری مسکو را واداشتند تا شاهد صحنه اعدام او باشند. آخرین کلمات. وقتی زویا آماده اعدام می‌شد این جملات را بر زبان راند که معروفیت یافت: پس از اعدام. جسد زویا بیش از یک ماه بر سر دار قرار داشت و آلمانی‌ها به کسی اجازه نمی‌دادند که آن را بردارند. فقط پس از آغاز تهاجم متقابل اردوی شوروی به حومه مسکو در ژانویه ۱۹۴۲ بود که جسد وی به خاک سپرده شد. مدفن زویا را در ۲۴ ژانویه ۱۹۴۲ نبش کردند اما چهره‌اش را نمی‌شد شناخت. در ابتدا کسی وی را نمی‌شناخت تا اینکه بعداً
در ابتدا کسی وی را نمی‌شناخت تا اینکه بعداً عکسی از وی در روزنامه چاپ شد و خواهرش او را شناخت و نام حقیقی‌اش فاش شد. زویا در گورستان نووودویچی مسکو بخاک سپرده شده‌است. برادر زویا نیز در نبردی در کالیننگراد در جریان جنگ جهانی دوم جان باخت و به کسب لقب قهرمان اتحاد شوروی نایل آمد؛ و لوبوف مادر زویا داستان غمناک دو فرزندش را در کتابی نوشت. شهرت. داستان زویا کوسمودمیانسکایا بعد از آن به سر زبانها افتاد که روزنامه پراودا در بیست و هفتم ژانویه سال ۱۹۴۲ مقاله‌ای را به قلم پیوتر لیدوف منتشر کرد. این روزنامه‌نگار
را به قلم پیوتر لیدوف منتشر کرد. این روزنامه‌نگار داستان اعدام زویا را از یک دهقان پیر شنید و به خاطر شجاعت این زن جوان تحت تأثیر قرار گرفت. شاهد گفت: «آنها داشتند او را دار می‌زدند ولی او سخنرانی می‌کرد. آنها داشتند او را دار می‌زدند ولی او آنها را می‌ترساند.» پیوتر لیدوف به پتریشیوا سفر کرد و از ساکنان محل اطلاعاتی را در مورد زویا جمع‌آوری کرد و مقاله‌ای را در مورد دختر پارتیزان گمنام نوشت. بلافاصله استالین این مقاله را خواند و گفت: «قهرمان خلق اینجا ست.» در ماه فوریه همان سال به زویا عنوان قهرمان اتحاد
در ماه فوریه همان سال به زویا عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی اعطا شد. برای زویای جوان صدها شعر و داستان سروده و نوشته شده و جاده‌ها و سازمان‌هایی به نامش نامگذاری شده‌اند. بسیاری از سازمانهای پیشگام در اتحاد جماهیر شوروی نام زویا کوسمودمیانسکایا را به روی خود گذاشتند. شاعران و نویسندگان روس و هنرمندان، مجسمه سازان کارهایشان را به او اختصاص دادند و مجسمههای زویا و برادرش در چند شهر روسیه برپا شدند. در سال ۱۰۴۴ فیلم زویا ساخته شد. دولت شوروی مجسمه زویا را به افتخار او در نزدیکی روستای پتریشیوا نصب کرد.
به افتخار او در نزدیکی روستای پتریشیوا نصب کرد. مجسمه دیگر او در ایستگاه مترو پارتیزانسکاوای مسکو نصب شد. قله ۴۱۰۸ متری کوه ترانس ایلی آلاتااو نیز به نام او نامگذاری شد. در سال ۱۹۶۸ نیز یک ستاره‌شناس روس ماخالا میخائیلوانا سمیرنوا سیارک کوچکی را که کشف کرد، بنام زویا ۱۷۹۳ نامگذاری کرد. در سال ۲۰۰۲ کتابی در به نام «زویا: داستان یک زن افغان برای رهایی» انتشار یافت که در آن یک عضو جمعیت انقلابی زنان افغانستان (راوا) داستان زندگیش را نوشته و خاطرنشان می‌سازد که چگونه تحت تأثیر مقاومت و مبارزه زویای روسی نامش
چگونه تحت تأثیر مقاومت و مبارزه زویای روسی نامش را زویا گذاشته و مشوقش در راه مبارزه بوده‌است.
مجمع جهانی اهل‌بیت، یک تشکل بین‌المللی و غیردولتی است که در سال ۱۳۶۹ خورشیدی و با پیشنهاد جمعی از فعالین دینی، به دستور سید علی خامنه‌ای تأسیس شد. این مجمع متشکل از چهار رکن اساسی مجمع عمومی، شورای عالی، دبیرکل و معاونت‌هایش اداره می‌شود. به‌طور منظم هر چهار سال یکبار یک مجمع عمومی با مشارکت اعضاء از کشورهای مختلف برگزار می‌شود. این تشکل، یکی از زیرمجموعه‌های سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی است و مستقیماً زیر نظر رهبر جمهوری اسلامی اداره می‌شود. زیرمجموعه‌های بسیاری برای این تشکل گزارش شده‌است. تأسیس. در
بسیاری برای این تشکل گزارش شده‌است. تأسیس. در اردیبهشت ۱۳۶۹ در طی یک اجلاس عمومی با عنوان «اجلاس جهانی پیروان اهل‌بیت»، در تهران برگزار شد و در پایان این اجلاس، شرکت‌کنندگان از سید علی خامنه‌ای، رهبر وقت جمهوری اسلامی ایران تقاضای تشکیل مجمعی به این نام را دادند که با موافقت او همراه شد. بر این اساس مجمع جهانی اهل‌بیت به عنوان یک تشکل بین‌المللی و غیردولتی در سال ۱۳۶۹ خورشیدی در جمهوری اسلامی ایران به ثبت رسید. این نهاد به‌طور مستقیم زیر نظر رهبر جمهوری اسلامی ایران و به دست «جمعی از نخبگان» اداره می‌شود.
ایران و به دست «جمعی از نخبگان» اداره می‌شود. این مرکز امروزه در مناطق مختلف دارای دفاتر فعال می‌باشد. بر اساس آخرین گزارش‌ها، ۳۹ کشور در آسیا، ۴۲ کشور در آفریقا، ۱۸ کشور در آمریکا، ۴۰ کشور در اروپا و ۲ کشور در اقیانوسیه، محل قرار گرفتن دفاتر این نهاد است. اهداف. بر اساس سند این مجمع، از جمله اهداف تأسیس موسسه؛ احیاء و گسترش فرهنگ و معارف اسلام، حمایت و پشتیبانی از حقوق مسلمانان جهان، توسعه زیرساخت‌های مادی و معنوی شیعیان و همین‌طور کمک به رشد و اصلاح وضعیت فکری، فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و اجتماعی شیعیان در
فکری، فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و اجتماعی شیعیان در سراسر جهان عنوان شده‌اند. بودجه. بودجه این نهاد ۷۵ میلیارد تومان برای سال ۱۴۰۰ در نظر گرفته شده‌است. این رقم در سال ۱۳۹۹ معادل ۳۰ میلیارد تومان بود. سابقاً مرکز پژوهش‌های مجلس در خصوص لایحه بودجه سال ۱۳۸۶ و نسبت به افزایش بودجه برخی نهادهای فرهنگی در ایران انتقادهایی را داشت و در این خصوص به اخذ مستقل بودجه برخی موسسات از جمله مجمع جهانی اهل‌بیت در حالی که یکی از زیر مجموعه‌های سازمان فرهنگ و ارتباطات می‌باشد، مطالبی را مطرح کرده‌بود. ارکان و ساختار. ارکان
مطالبی را مطرح کرده‌بود. ارکان و ساختار. ارکان اساسی مجمع جهانی اهل‌بیت را چهار بخش اساسی با عنوان‌های ذیل تشکیل می‌دهد: مجمع عمومی، متشکل از علما و شخصیت‌های دینی و فرهنگی جهان اسلام است که به‌طور مشخص هر چهار سال یکبار برای سیاست‌گذاری‌ها و بررسی فرصت‌ها؛ در طی یک گردهمایی، به گفتگو می‌نشینند. شورای عالی نیز، جمعی از عالمان شیعی هستند که از میان اعضای مجمع عمومی منتخب می‌شوند که مسئولیت تصویب سیاست‌ها و تنظیم برنامه و بودجه بر عهده آنان است. این قسمت وظیفه نظارتی بر امور اجرایی مجمع را نیز عهده‌دار است.
نظارتی بر امور اجرایی مجمع را نیز عهده‌دار است. این شورا سالانه دو نوبت با حضور اکثر اعضاء ایرانی و خارجی برگزار می‌شود و علاوه بر اجلاس سالانه، اجلاس‌های موردی نیز دارد. دبیرکل نیز بالاترین مقام اجرایی مجمع است که از جانب شورای عالی برای اداره مجمع و اجرای مصوبات و سیاست‌ها تعیین می‌شود. بخش معاونت‌ها نیز خود متشکل از زیر بخش‌های دیگری است که هر کدام وظایف مشخصی را عهده‌دار هستند. تاریخچه. تاریخچه انتصابات. در جلسه شهریور ۱۳۹۱ محسن مجتهد شبستری به عنوان رئیس شورای عالی، قربانعلی دری نجف‌آبادی نایب رئیس
رئیس شورای عالی، قربانعلی دری نجف‌آبادی نایب رئیس این شورا و سید ابوالحسن نواب به عنوان دبیر آن انتخاب شدند. در ۲ شهریور ۱۳۹۸ از جانب سید علی خامنه‌ای، رضا رمضانی به عنوان دبیرکل این مجمع منصوب شد. مسئولین. فهرست دبیرکل‌ها. فهرست دبیرکل‌های این مجمع به ترتیب تاریخ عبارتند از: فهرست رئیسان شورای عالی. رئیسان شورای عالی عبارتند از: زیرمجموعه‌ها. انجمن‌ها و سازمان‌هایی که تحت نظارت مجمع جهانی اهل‌بیت در حال فعالیت هستند برخی از آنها عبارتند از:
مرکز اسلامی انگلیس یک مؤسسه خیریه در شهر لندن است که کار آن عبادت، برپایی شرع دینی، و تبلیغ معارف اسلامی است. این موسسه جایگاهی برای آموزش آموزه‌های اسلامی و گردهمایی علمی و فرهنگی و نیز پایگاهی برای تجمع خانواده‌ها برای تقویت روابط اجتماعی است. بنیان‌گذاری. این مرکز در سال ۱۳۷۷ خورشیدی هم‌زمان با مبعث محمد و با حضور مسئولان و شخصیت‌های فرهنگی و اجتماعی ایرانی و انگلیسی و سایر کشورهای اسلامی رسماً به عنوان یک مؤسسهٔ خیریه آغاز به کار نمود. هم‌اکنون سید هاشم موسوی ریاست آن را بر عهده دارد. کووید ۱۹. در آبان
موسوی ریاست آن را بر عهده دارد. کووید ۱۹. در آبان ۱۴۰۰ روزنامه تایمز لندن گزارش داد که مرکز اسلامی انگلیس در دوران دنیاگیری کووید-۱۹، ۱۰۹ هزار پوند کمک مالی از دولت بریتانیا دریافت کرده‌است. اهداف مرکز. مرکز اسلامی انگلیس اعلام کرده به‌خاطر رسالت فرهنگی و دینی‌ای که بر عهده دارد اهداف زیر را دنبال می‌کند: سلب اختیار. در اردیبهشت ۱۴۰۲ کمیسیون خیریهٔ انگلستان و ولز اعضای هیئت امنای مرکز اسلامی انگلیس را از کار برکنار و یک مدیر موقت را برای نظارت بر فعالیت‌های آن مرکز منصوب کرد. این اقدام در پی تحقیقاتی است
آن مرکز منصوب کرد. این اقدام در پی تحقیقاتی است که از پاییز ۲۰۲۲ آغاز شده بود. این کمیسیون دلیل برکناری را «کوتاهی اعضای هیئت امنای مرکز اسلامی در حفظ و نگهداری دارایی‌ها و انجام وظایف و مسئولیت‌ها» اعلام کرد. در خرداد همان سال مرکز اسلامی طی اطلاعیه‌ای اعلام کرد تا اطلاع ثانوی تعطیل خواهد بود. دیلی تلگراف در گزارشی در این رابطه نوشت: «مرکز اسلامی انگلیس در لندن به دلیل حمایت از جمهوری اسلامی ایران و چند هفته پیش از تلاش کمیساریای جمعیت‌های خیریه بریتانیا برای مصادرهٔ آن فعالیت‌های خود را به حال تعلیق
برای مصادرهٔ آن فعالیت‌های خود را به حال تعلیق درآورده‌است».
جمیل صدقی زَهاوی (۱۸۶۳ - ۲۴ فوریه، ۱۹۳۶) شاعر کُرد اهل عراق بود که به زبان‌های عربی، فارسی و کردی شعر می‌سرود. زندگی. جمیل صدقی زهاوی نام خانوادگی او تلفظ دیگری از نام زهاب است. پدر و مادر او هر دو از کردهای منطقه ذهاب در استان کرمانشاه بودند. خود جمیل صدقی گفته‌است که دلیل نامگذاری آن‌ها به زهاوی اقامت طولانی جد آن‌ها به نام ملا احمد در سرپل ذهاب بوده‌است. پدر جمیل به نام ملا محمد نیز خود شاعر و فقیه بود و زبان‌های کردی، فارسی، ترکی و عربی را به‌خوبی می‌دانست. ملا محمد در زمان امان‌الله‌خان اردلان در
ملا محمد در زمان امان‌الله‌خان اردلان در دارالاحسان سنندج نزد خاندان مردوخی تحصیل کرده است. او به فارسی و عربی شعر سروده‌است و تخلص او در اشعار فارسی "فیضی" بوده‌است و به همین دلیل به "ملا محمد فیضی" مشهور شد. وی همچنین به عنوان یک فقیه به درجهٔ مفتی بغداد رسید. جمیل صدقی زهاوی در سال ۱۳۱۳ در هزاره فردوسی که در تهران و توس برگزار شد شرکت داشت. در این سفر از سوی استادان طراز اول ایران از جمله ملک‌الشعرا بهار و استاد فروزانفر و جلال همایی استقبال خوبی به عمل آمد. بعد از برگشت به بغداد، چندان نگذشت که در 1936
بعد از برگشت به بغداد، چندان نگذشت که در 1936 مصادف با بهمن 1314 درگذشت. ملک‌الشعرا بهار در رثای او مرثیه‌ای به صورت ترکیب‌بند سرود که از شاهکارهای مرثیه در تاریخ ادبیات متأخرین به شمار می‌رود. نسخه کامل این مرثیه از ملک‌الشعرا بهار در رثای جمیل صدقی زهاوی: دجلهٔ بغداد بر مرگ زهاوی خون گریست نی خطا گفتم که شرق از نیل تا سیحون گریست اشک‌ریزان شد عراق از ماتم فرزند خویش همچو یونان کز غم هجران افلاطون گریست زبن بلای عام یعنی مرگ سلطان سخن مردم شهری به شهر و بدو در هامون گریست از غم شعر روانش فکر از گردش فتاد
در هامون گریست از غم شعر روانش فکر از گردش فتاد در فراق طبع پاکش لفظ بر مضمون گریست زد گریبان چاک‌، نظم و پخت بر سر خاک‌، نثر از غم او هریکی موزون و ناموزون گریست دوش بر خاک مزارش خیمه زد ابر بهار خواست‌تا در هجرش‌ از چشم «‌بهار» افزون گریست خنده‌ای دندان نما زد برق و گفتا کای حسود قطره کم‌تر زن‌، تو آب افشانی و او خون گریست‌ رشوه دادیمش ز عمر، ار مردنش دادی امان ور پذیرفتی فدا، پیشش فدا کردیم جان قرن‌ها بگذشت تا آمد ذهاوی در وجود نیز چون او باز نارد قرن‌ها، دور زمان گر به مرگش صبر بنمائیم از بیچارگیست وان
دور زمان گر به مرگش صبر بنمائیم از بیچارگیست وان به‌واقع یأس و نومیدی است نی صبر و توان دل بسوزد در فراقش دیده گرید در غمش هر زمان گویی خَلد در چشم دل تیر و سنان وز پس مرگش مصائب خوار شد در چشم خلق زانکه از این سخت‌تر نبود مصیبت در جهان بود یاران را دریغ از مردنش و اکنون چه رفت هرکه خواهد گو بمیر و هرکه خواهد گو بمان رفت و ما نیز از قفایش رخت برخواهیم بست کاندرین دنیای فانی کس نماند جاودان شد زهاوی خسته‌ وز این دهر پرغوغا گذشت دست‌افشان پای کوبان از سر دنیا گذشت بود عمری سرگران از زحمت غوغای دهر زین سبب
گذشت بود عمری سرگران از زحمت غوغای دهر زین سبب پیرانه سر زین دهر پرغوغا گذشت برگ امیدش ز دل‌ها چون شقایق زود ریخت لیک داغش لاله‌سان‌، کی‌ خواهد از دل‌ها گذشت عالمی فضل و ادب را برد با خود زیر خاک گرچه از این خاکدان خود یکه و تنها گذشت تلخکامی‌ها کشید از دهر لیکن در سخن کام گیتی کرد شیرین پس به استغنا گذشت در بر کیهان اعظم کیست انسان ضعیف کش توان گفتن که شد فرتوت یا برنا گذشت‌؟ عمر اگر یک‌روز اگر صدسال‌، می‌بایست مرد نیک‌بخت آنک از جهان آزاده و دانا گذشت ایهاالزورا تو استادان فراوان دیده‌ای شاعرانی فحل و
تو استادان فراوان دیده‌ای شاعرانی فحل و مردانی سخن‌دان دیده‌ای گر ندیدستی لبید و اخطل و اعشی و قیس دعبل و بوطیب و بشار و مروان دیده‌ای بو نواس و بو تمام و بوالعلا و بوالاسد ابن‌معتز و ابن‌خازن و ابن‌حمدان دیده‌ای راست پرسم راستگو، مانندهٔ صدقی جمیل کی وطن‌خواهی سخن گستر به‌ دوران دیده‌ای زان کسان نشنیده‌ای الا نشید مدح و فخر یا هجاپرداز یا رند غزلخوان دیده‌ای بگذر از بوطیب و بربند چشم از بوالعلا گر به‌ حکمت شعرهایی چند از ایشان دیده‌ای زان حکیمان کهن کی چون زهاوی شعر نو در وطن‌خواهی و آبادی و عمران
کی چون زهاوی شعر نو در وطن‌خواهی و آبادی و عمران دیده‌ای‌؟ هیچ کس را در جهان جز مدتی معدود نیست غیر ذات حق تعالی جاودان موجود نیست بر زهاوی نوحهٔ من نوحهٔ علم است و فضل نوحه‌ام بر پیکری مشهود و نامشهود نیست نوحه‌ام بر فوت الهامات و طبع شعر اوست ورنه‌ موجود است‌ جانش‌ جسمش‌ ار موجود نیست نوحه‌ام بر طبع گوهر بار و شیرین لفظ اوست کانچنان هرگز به قیمت لوءلوء منضود نیست پر بهایی از میان گم شد که هر گم‌گشته‌ای هرچه باشد پربها، در جنب او معدود نیست ماتمش زد رخنه‌ای در کاخ دانش کان به عمر همچو چاک جیب یاران هیچ گه
در کاخ دانش کان به عمر همچو چاک جیب یاران هیچ گه مسدود نیست ایزد آمرزیده است او را که از راه کَرَم چون زهاوی بنده‌ای زان استان مردود نیست هیچ شادی نیستی گر در جهان غم نیستی نیستی گرهیچ غمگین‌، هیچ خرم نیستی روح را رنج دمادم خسته سازد در جهان کاشکی اندر جهان رنج دمادم نیستی گر زهاوی رفت‌، از وی چند دیوان باز جاست رنج ما پیوسته‌تر بودی‌، گر این هم نیستی در بهشت‌ است او ولی فخر از «‌جهنم‌» می کند نیز کردی فخر اگر شعر جهنم نیستی زاهد از طامات اگر بد گفت او را باک نیست نیستی خفاش اگر عیسی‌بن مریم نیستی حکمت و
باک نیست نیستی خفاش اگر عیسی‌بن مریم نیستی حکمت و اخلاق کافی بودی اندر فضل او فی‌المثل گر ملک شعر او را مسلم نیستی خشک ریش درد، ماندی در دل از داغ غمش گر خود از شعر ترش در سینه مرهم نیستی گفتم از ری رخت بربندم سوی بغداد من پیشواز آید شوم از دیدنش دلشاد من جای سازم در وثاقش‌، طرف بندم از رخش بهره‌ها برگیرم از دیدار آن استاد من دیدنم را سر کند از دل مبارک‌باد، او دیدنش را سرکنم از دل مبارک‌باد، من بر کران دجلهٔ بغداد بنشینیم شاد چامه‌ای برخواند او، شعری کنم بنیاد من وصف‌ها گوید ز لطف دامن البرز، او شعرها
بنیاد من وصف‌ها گوید ز لطف دامن البرز، او شعرها خوانم به وصف دجلهٔ بغداد من کی گمان بردم زهاوی جان سپارد وانگهی مرثیت گویم من اندر ماتمش‌، ای داد من از کفم یاری چنان این چرخ کج بنیاد برد داغ‌ها دارم به دل زین چرخ کج بنیاد من غم‌ مخور ای‌ دل که خوب و زشت عالم بگذرد سور و ماتم هر دو بر فرزند آدم بگذرد آنچه‌ بگذشته‌ است‌،‌ وهم‌ است. آنچه‌ آینده‌ است‌ وهم. زندگانی یک دم است آن‌هم دمادم بگذرد زندگی گر بهر این ده روز ناچیز است و بس به که انسان زود از این مطمورهٔ غم بگذرد ور کمالی هست نفس آدمی را در قفا خود همان
غم بگذرد ور کمالی هست نفس آدمی را در قفا خود همان بهتر کز این در شاد و خرم بگذرد شد زهاوی زین جهنم سوی فردوس برین اهل فردوس است هر کس کز جهنم بگذرد تا که دانا زنده باشد چرخ با او دشمن است چون که دانا بگذرد آن دشمنی هم بگذرد مردن شاعر حیات اوست زیرا چون گذشت رشک و کین با او، اگر بیش است اگر کم‌ بگذرد روح‌ صدقی‌ در جنان‌ شاد است گویی‌نیست‌؟ هست‌. جاودان از محنت آزاد است گویی نیست؟ هست در بهشت خاطر و گلخانهٔ افکار خویش هم‌نشین‌ با سرو و شمشاد است گویی نیست‌؟ هست روح شاعر غیر زیبایی نجوید در جهان خاصه آن کو
هست روح شاعر غیر زیبایی نجوید در جهان خاصه آن کو پیراستاد است گویی‌نیست؟ هست هر که زیبایی بجوید غرقه در زیبایی است زانکه خود زیبا ز بنیاد است گویی نیست؟‌هست روح چون زیبا بود او را خدا جویا بود این حدیثم از نبی یاد است گویی نیست؟ هست نیست مشکل گر به حق واصل شود روح جمیل گر جز این گوییم بیدادست گویی نیست؟ هست غرق غفران باد روحش وین دعا را بی‌خلاف جبرئیل آمین فرستاد است گویی نیست هست مواضع سیاسی. زهاوی در سراسر جهان عرب چهره‌ای شناخته شده‌است. او طرفدار حقوق زنان و از هواداران ترک حجاب بود. یادمان. یکی از
زنان و از هواداران ترک حجاب بود. یادمان. یکی از خیابانهای اصلی بغداد (میان محله اعظمیه و محله وزیریه) به نام او نامگذاری شده‌است. منابع. ویکی‌پدیای عربی
مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی، نام مجموعه‌ای آموزشی برای تحصیل دانشجویان و طلبه‌های شیعه است که در سال ۱۳۷۲ پایه‌گذاری شده‌است. این مؤسسه توسط محمدتقی مصباح یزدی بنیان‌گذاری شد و پس از درگذشت وی در ۱۳۹۹، محمود رجبی مدیریت مؤسسه را بر عهده‌ گرفته‌است. کتابخانه و مرکز اسناد آن در سال ۲۰۰۶ میلادی شامل بیش از شصت‌هزار جلد کتاب فارسی و عربی و نزدیک به بیست‌هزار جلد کتاب انگلیسی بوده‌است. بخش‌ها. بر اساس آمار منتشره در کارنامه پژوهش مربوط به سال ۱۳۷۴ تا ۱۳۷۹، ۸۴ طرح در بخش پژوهش به تصویب رسیده‌است که از این
۸۴ طرح در بخش پژوهش به تصویب رسیده‌است که از این بین تعداد ۳۹ طرح به انجام رسیده و خاتمه یافته‌است و ۴۵ طرح در دست اجراء و در حال انجام است. در بخش ترجمه نیز در بخش عربی ۵۵ طرح به انجام رسیده‌است و ۲۳ طرح نیز در حال انجام و ترجمه‌است. در بخش انگلیسی نیز تا سال ۱۳۷۹هـ. ش ۱۳طرح به انجام رسیده‌است. اولین و مهم‌ترین مدیریت در حوزه معاونت پژوهش، مدیریت پژوهش است که مسؤولیت مستقیم دریافت، تصویب، حمایت و نظارت بر طرح‌های پژوهشی، برگزاری دوره‌های آموزشی لازم برای تحقیق، ترجمه مقالات و کتب مناسب و انتشار نشریات
تحقیق، ترجمه مقالات و کتب مناسب و انتشار نشریات علمی و تخصصی را به عهده دارد برای انجام این وظایف، این مدیریت در ساختار جدید پژوهش، متشکل از ۵ اداره‌است که عبارت‌انداز: اداره امور محققان، اداره نظارت و ارزیابی طرح‌های تحقیقاتی، اداره ترجمه که شامل بخش عربی و انگلیسی است، اداره آموزش ضمن تحقیق و اداره نشریات علمی و تخصصی. دومین مدیریت در حوزه معاونت پژوهش، مدیریت تدوین متون است که با چهار اداره، وظایف تدوین و آماده‌سازی تحقیقات انجام شده را جهت انتشار انجام می‌دهد. این ادارات عبارت‌انداز: اداره تدوین متون