payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نویسنده اکبرنامه، آموزش داد و او را به فرزندی پذیرفت. بعدها، اتحاد نزدیکی بین ترک‌های عثمانی و سلاطین گجراتی برای محافظت مؤثر از جده و تجارت دریای سرخ در برابر امپریالیسم پرتغالی‌ها، باعث وجود نخبگان قدرتمند رومی در داخل پادشاهی شد که سمت وزیر را در گجرات به عهده گرفتند و مشتاق حفظ روابط با امپراتوری عثمانی بودند. همایون نیز در سال ۱۵۳۶ برای مدت کوتاهی استان را اشغال کرد، اما به دلیل تهدید بهادرشاه گجراتی، پادشاه گجرات، فرار کرد. سلطان‌نشین گجرات تا سال ۱۵۷۲ مستقل باقی ماند، تا اینکه امپراتور مغول، اکبر
مستقل باقی ماند، تا اینکه امپراتور مغول، اکبر کبیر، آن را فتح کرد و به امپراتوری گورکانی ضمیمه کرد. بندر سورت (تنها بندر هند رو به غرب) در دوران حکومت مغول به بندر اصلی هند تبدیل شد و شهرت بین‌المللی گسترده‌ای به دست آورد. شهر سورت که به خاطر صادرات ابریشم و الماس مشهور بود، با شهرهای تجاری بزرگ اروپا و آسیا، ونیز و پکن معاصر برابری می‌کرد و لقب برجسته باب‌المکه (دروازه مکه) را به خود اختصاص داد. محمد غوث که جذب باززایی مذهبی شده بود که در زمان اکبر در حال وقوع بود، به گجرات نقل مکان کرد و مراکز معنوی را
وقوع بود، به گجرات نقل مکان کرد و مراکز معنوی را برای فرقه صوفی شطاریه از ایران تأسیس کرد، مسجد «یک توده» را تأسیس کرد و مریدانی مانند وجیه‌الدین علوی از احمدآباد که بسیاری از جانشینان او در اوج سلسله عادل‌شاهیان به بیجاپور نقل مکان کردند، تربیت کرد. در همان زمان، آذر کیوان، کاهن اعظم زرتشتی که اهل فارس بود، به گجرات مهاجرت کرد و مکتب زرتشتی اشراقیون را تأسیس کرد که تحسین‌کنندگان کلیدی مسلمان شیعه احیای فلسفی صفویه را از اصفهان جذب کرد. ابن بطوطه، ماجراجوی عربی مغربی اوایل قرن چهاردهم، که با همراهانش به
عربی مغربی اوایل قرن چهاردهم، که با همراهانش به هند سفر کرد، در خاطرات خود دربارهٔ کمبای، یکی از بازارهای بزرگ اقیانوس هند، به یاد می‌آورد که: کمبای یکی از زیباترین شهرها از نظر معماری هنری خانه‌ها و ساخت مساجد آن است. دلیلش این است که اکثر ساکنان آن تاجران خارجی هستند که دائماً خانه‌های زیبا و مساجد شگفت‌انگیز خود را می‌سازند - دستاوردی که در آن تلاش می‌کنند از یکدیگر پیشی بگیرند. بسیاری از این «تاجران خارجی» بازدیدکنندگان موقتی بودند، مردانی از بندرها عربستان جنوبی و خلیج فارس که همراه با فصول بادهای
عربستان جنوبی و خلیج فارس که همراه با فصول بادهای موسمی به داخل و خارج کمبای مهاجرت می‌کردند. اما برخی دیگر مردانی با نام‌های خانوادگی عرب یا فارسی بودند که خانواده‌هایشان نسل‌ها، حتی قرن‌ها پیش در این شهر ساکن شده بودند، با زنان گجراتی ازدواج کرده بودند و آداب و رسوم روزمره سرزمین هندو را جذب کرده بودند. عصر اکتشاف طلوع سفرهای پیشگام پرتغالی‌ها و اسپانیایی‌ها در مسافت‌های طولانی را در جستجوی مسیرهای تجاری جایگزین به «هند شرقی» به دنبال داشت که با تجارت طلا، نقره و ادویه حرکت می‌کرد. در سال ۱۴۹۷، گفته
طلا، نقره و ادویه حرکت می‌کرد. در سال ۱۴۹۷، گفته می‌شود که واسکو دو گاما، کاشف پرتغالی، مسیر دریایی اروپا به هند را کشف کرد که به لطف ملوان کچی «کَنجی مالام»، که مسیر را از سواحل شرق آفریقا به او نشان داد، مسیر تاریخ را تغییر داد. موزامبیک به سمت کالیکوت در نزدیکی ساحل مالابار در هند حرکت می‌کند. بعدها، سلطان‌نشین گجرات با ناوگان دریایی عثمانی‌ها و مملوک‌های مصری به رهبری فرمانداران کل مالک عیاض و امیر حسین الکردی متحد شد و پرتغالی‌ها را در نبرد چائول در سال ۱۵۰۸ شکست داد که منجر به اولین شکست پرتغالی‌ها
۱۵۰۸ شکست داد که منجر به اولین شکست پرتغالی‌ها در دریا در اقیانوس هند شد. از نظر ناظران اروپایی قرن شانزدهم، گجرات کشوری بسیار ثروتمند بود. درآمد گمرکی گجرات به تنهایی در اوایل دهه ۱۵۷۰ تقریباً سه برابر کل درآمد کل امپراتوری پرتغال در آسیا در سال‌های ۱۵۸۶–۸۷ بود، زمانی که در اوج خود بود. در واقع، هنگامی که بریتانیایی‌ها به سواحل گجرات رسیدند، خانه‌ها در سورت قبلاً پنجره‌هایی از شیشه ونیز داشتند که از قسطنطنیه از طریق امپراتوری عثمانی وارد می‌شد. در سال ۱۵۱۴، دوآرته باربوسا، کاشف پرتغالی، فضای جهان وطنی
دوآرته باربوسا، کاشف پرتغالی، فضای جهان وطنی رندر را که در غیر این صورت به عنوان شهر مساجد در استان سورت شناخته می‌شود، توصیف کرد که شهرت و اعتبار علمای برجسته اسلامی، صوفیان، بازرگانان و روشنفکران را از سراسر جهان به دست آورد: رانل (رندر) شهر خوبی از موروها است که از خانه‌ها و میدان‌های بسیار زیبا ساخته شده است. این مکان غنی و دلپذیری است… مورهای شهر با مالاکا، بنگال، تاواسری (تاناسریم)، پگو، مارتابان و سوماترا در انواع ادویه‌ها، داروها، ابریشم، مشک، بنزوئین و چینی تجارت می‌کنند. آنها کشتی‌های بسیار بزرگ
و چینی تجارت می‌کنند. آنها کشتی‌های بسیار بزرگ و خوبی دارند و کسانی که مایل به خرید کالاهای چینی هستند، آنها را در آنجا به‌طور کامل پیدا خواهند کرد. موروهای این مکان سفیدپوست و خوش‌پوش و بسیار ثروتمند هستند، همسران زیبایی دارند و در اثاثیه این خانه‌ها گلدان‌های چینی از انواع مختلف وجود دارد که در کمدهای شیشه‌ای مرتب شده‌اند. زنان آنها مانند سایر موروها منزوی نیستند، بلکه در طول روز به شهر می‌روند و مانند سایر نقاط با چهره‌های بدون پوشش به کار خود می‌پردازند. فتح پادشاهی گجرات رویداد مهمی در دوران سلطنت
فتح پادشاهی گجرات رویداد مهمی در دوران سلطنت اکبر بود. این منطقه که دروازه اصلی تجارت و بندر خروج کشتی‌های زیارتی به مکه بود، به امپراتوری گورکانی دسترسی آزاد به دریای عرب و کنترل تجارت غنی که از بندرها آن می‌گذشت، داد. قلمرو و درآمد امپراتوری به شدت افزایش یافت. سلطان‌نشین گجرات و بازرگانان. بخش اعظم دو قرن، سلطنت مستقل ختری گجرات به دلیل ثروت و رفاه خود، مورد توجه همسایگانش بود، ثروت و رفاهی که مدت‌ها بود تاجر گجراتی را به چهره‌ای آشنا در بندرها اقیانوس هند تبدیل کرده بود. گجراتی‌ها، از جمله هندوها و
هند تبدیل کرده بود. گجراتی‌ها، از جمله هندوها و مسلمانان و همچنین طبقه کارآفرین پارسیان هند از زرتشتیان، قرن‌ها در سازماندهی تجارت خارج از کشور تخصص داشتند و به شاخه‌های مختلف تجارت مانند تجارت کالا، کارگزار، صراف، وام و بانک روی آورده بودند. در قرن هفدهم، یهودیان چاوزه و یهودیان بغدادی در جهان اجتماعی استان سورت جذب شده بودند. بعدها نوادگان آنها ساسون‌های بمبئی و ازراهای کلکته و دیگر شخصیت‌های بانفوذ هندی-یهودی را به وجود آوردند که به ایفای نقش بشردوستانه در توسعه تجاری مستعمره سلطنتی بریتانیا در قرن
در توسعه تجاری مستعمره سلطنتی بریتانیا در قرن نوزدهم در شانگهای پرداختند. به رهبری خوجه، مستعلیه، بهتیا شه‌بندرها و ناخداهای موری که بر دریانوردی و کشتیرانی تسلط داشتند، معاملات گجرات با دنیای خارج، میراثی از یک امپراتوری بین‌المللی فرا-اقیانوسی ایجاد کرده بود که دارای یک شبکه تجاری گسترده از نمایندگان دائمی مستقر در تمام شهرهای بندری بزرگ در سراسر اقیانوس هند بود. این شبکه‌ها تا فیلیپین در شرق، شرق آفریقا در غرب و از طریق مسیر کاروان دریایی و داخلی به روسیه در شمال گسترش یافت. تومه پیرس، یک مقام پرتغالی
در شمال گسترش یافت. تومه پیرس، یک مقام پرتغالی در مالاکا، در مورد شرایط در زمان سلطنت محمود اول و مظفر دوم نوشت: «کمبای دو بازو دراز می‌کند؛ با دست راستش به سمت عدن و با دست دیگر به سمت مالاکا می‌رسد.» او همچنین تجارت فعال گجرات را با گوا، فلات دکن و مالابار توصیف کرد. معاصر او، دوآرته باربوسا، با توصیف تجارت دریایی گجرات، واردات اسب از خاورمیانه و فیل از مالابار را ثبت کرد و صادراتی را فهرست می‌کند که شامل پارچه‌های کتانی، چیت و ابریشم، عقیق، زنجبیل و سایر ادویه‌ها، مواد معطر، تریاک، نیل و مواد دیگر برای
ادویه‌ها، مواد معطر، تریاک، نیل و مواد دیگر برای رنگرزی، غلات و حبوبات می‌شد. ایران مقصد بسیاری از این کالاها بود و تا حدی با اسب و مروارید گرفته شده از جزیره هرمز پرداخت می‌شد. به گفته علی محمد خان، نویسنده مرآت احمدی، این مورد اخیر، به ویژه، باعث شد سلطان سکندر لودی از دهلی شکایت کند که: تکیه‌گاه تاج و تخت دهلی گندم و جو است اما پایه قلمرو گجرات مرجان و مروارید است. از این رو، سلاطین گجرات ابزار کافی برای حمایت سخاوتمندانه از دین و هنر، ساخت مدرسه‌ها و خانقاه‌ها و فراهم کردن امکانات برای ادیبان، عمدتاً
و فراهم کردن امکانات برای ادیبان، عمدتاً شاعران و مورخان، که حضور و ستایششان شهرت سلسله را افزایش می‌داد، در اختیار داشتند. حتی در زمان سفر تومه پیرس به هند شرقی در اوایل قرن شانزدهم، بازرگانان گجراتی به دلیل تیزبینی تجاری خود شهرت بین‌المللی کسب کرده بودند و این امر باعث تشویق سفر بازرگانانی از قاهره، ارمنستان، حبشه، خراسان، شیراز، ترکستان و گیلان از عدن و هرمز شد. پیرس در Suma Orientale خود اشاره کرد: این [مردم] در دانش و معاملات کالا [مانند] ایتالیایی‌ها هستند… آنها مردانی هستند که تجارت را می‌فهمند.
هستند… آنها مردانی هستند که تجارت را می‌فهمند. آنها چنان در صدا و هارمونی آن غرق شده‌اند که گجراتی‌ها می‌گویند هر تخلفی مربوط به کالا قابل بخشش است. گجراتی‌ها همه جا ساکن هستند. آنها برای برخی کار می‌کنند و دیگران برای دیگران. آنها در تجارت مردانی کوشا و سریع هستند. آنها حساب‌های خود را با انگشتان مانند ما و با نوشته‌های ما انجام می‌دهند. گجرات در زمان گورکانیان. گجرات یکی از دوازده صوبه اصلی (استان‌های سطح بالای امپراتوری) بود که توسط اکبر کبیر، امپراتور مغول (گورکانی)، تأسیس شد، با مرکزیت در احمدآباد،
مغول (گورکانی)، تأسیس شد، با مرکزیت در احمدآباد، هم‌مرز با تهته (سند)، اجمیر، ملوا و بعداً صوبه احمدنگر. اورنگ‌زیب، ششمین امپراتور مغول، در داهود گجرات به دنیا آمد. او سومین پسر و ششمین فرزند شاه جهان و ممتاز محل بود. در زمان تولد او، پدرش شاه جهان، صوبه‌دار (فرماندار) گجرات بود و پدربزرگش، جهانگیرشاه، امپراتور مغول بود. اورنگ زیب قبل از اینکه امپراتور شود، به عنوان بخشی از آموزش خود به عنوان صوبه‌دار گجرات منصوب شد و در احمدآباد مستقر شد. اورنگ‌زیب عشق زیادی به زادگاهش داشت. در سال ۱۷۰۴، او نامه‌ای به پسر
به زادگاهش داشت. در سال ۱۷۰۴، او نامه‌ای به پسر بزرگش، محمد اعظم شاه، نوشت و از او خواست که با مردم داهود مهربان و با ملاحظه باشد، زیرا آنجا زادگاه او بود. محمد اعظم در آن زمان صوبه‌دار (فرماندار) گجرات بود. در نامه خود، اورنگ‌زیب نوشت: «پسرم با رتبه والا، شهر داهود، یکی از وابستگان گجرات، زادگاه این گناهکار است. لطفاً توجه به ساکنان آن شهر را بر خود لازم بدانید.» امپراتوری مراتا. هنگامی که در اواسط قرن هفدهم شکاف‌هایی در بنای امپراتوری گورکانی ایجاد شد، مراتاها قدرت خود را در غرب تثبیت می‌کردند. شیواجی،
قدرت خود را در غرب تثبیت می‌کردند. شیواجی، حاکم بزرگ مراتا، دو بار در سال‌های ۱۶۶۴ و ۱۶۷۲ به سورات در جنوب گجرات حمله کرد. این حملات نشان‌دهنده ورود مراتاها به گجرات بود. با این حال، قبل از اینکه مراتاها به گجرات نفوذ کنند، اروپایی‌ها به رهبری پرتغالی‌ها و به دنبال آنها هلندی‌ها و انگلیسی‌ها حضور خود را احساس کرده بودند. پیشواها بر بخش‌هایی از گجرات حاکمیت داشتند و از طریق نمایندگان خود مالیات و خراج جمع‌آوری می‌کردند. داماجی رائو گائکوَد و کادام بنده قلمرو پیشوا را بین خود تقسیم کردند، داماجی تسلط گائکوَد
پیشوا را بین خود تقسیم کردند، داماجی تسلط گائکوَد را بر گجرات برقرار کرد و وادودارا (امروزه وادودارا در جنوب گجرات) را پایتخت خود قرار داد. جنگ داخلی متعاقب آن در میان مراتاها به‌طور کامل توسط انگلیسی‌ها مورد سوء استفاده قرار گرفت، که در امور گائکوادها و پیشواها دخالت کردند. در سائوراشترا، مانند جاهای دیگر، مراتاها با مقاومت مواجه شدند. زوال امپراتوری گورکانی به شکل‌گیری دولت‌های بزرگ پیرامونی در سائوراشترا، از جمله جوناگاد، جام‌نگر، باونگر و چند منطقه دیگر کمک کرد که تا حد زیادی در برابر تهاجمات مراتا
کمک کرد که تا حد زیادی در برابر تهاجمات مراتا مقاومت کردند. استعمار اروپا، ۱۹۴۷–۱۶۱۴. در دهه ۱۶۰۰، هلندی‌ها، فرانسوی‌ها، انگلیسی‌ها و پرتغالی‌ها همگی پایگاه‌هایی را در امتداد سواحل غربی منطقه ایجاد کردند. پرتغال اولین قدرت اروپایی بود که وارد گجرات شد و پس از نبرد دیو، چندین منطقه را در امتداد سواحل گجرات، از جمله دامان و دیو و همچنین دادرا و نگر حویلی به دست آورد. این مناطق بیش از ۴۵۰ سال توسط هند پرتغالی تحت یک اتحادیه واحد اداره می‌شدند تا اینکه بعداً در ۱۹ دسامبر ۱۹۶۱ توسط فتوحات نظامی در جمهوری هند
در ۱۹ دسامبر ۱۹۶۱ توسط فتوحات نظامی در جمهوری هند ادغام شدند. کمپانی هند شرقی بریتانیا در سال ۱۶۱۴ پس از امضای توافقنامه تجاری با نورالدین سلیم جهانگیرشاه، امپراتور مغول، یک کارخانه (منطقه بازرگانی) در سورت تأسیس کرد که اولین پایگاه آنها در هند بود، اما پس از دریافت انگلیسی‌ها از پرتغال در سال ۱۶۶۸، این کارخانه تحت الشعاع بمبئی قرار گرفت. به عنوان بخشی از پیمان ازدواج چارلز دوم انگلستان و کاترین براگانسا، دختر پادشاه جان چهارم پرتغال. این ایالت یکی از اولین نقاط تماس با غرب بود و اولین مرکز تجاری بریتانیا
نقاط تماس با غرب بود و اولین مرکز تجاری بریتانیا در هند در گجرات بود. فرانسوا پیرارد د لاوال، کاشف فرانسوی قرن هفدهم، که به خاطر اقامت ۱۰ ساله‌اش در جنوب آسیا به یاد می‌آید، در روایت خود گواهی می‌دهد که گجراتی‌ها همیشه آماده بودند تا از پرتغالی‌ها مهارت‌های فنی بیاموزند و به نوبه خود مهارت‌هایی را به پرتغالی‌ها منتقل کنند: «من هرگز مردمانی به باهوشی و با فرهنگی این هندی‌ها ندیده‌ام. آنها برخلاف تصور ما، هیچ رفتار خشن و غیرمتمدنانه‌ای ندارند. گرچه تمایلی به پذیرش آداب و رسوم پرتغالی‌ها ندارند، اما همواره
پذیرش آداب و رسوم پرتغالی‌ها ندارند، اما همواره مشتاق یادگیری و آموختن صنایع و مهارت‌های آنها هستند. در واقع، پرتغالی‌ها چیزهای بیشتری از هندی‌ها یادمی‌گیرند تا برعکس.» بعدها در قرن هفدهم، گجرات تحت کنترل امپراتوری هندو مراتا قرار گرفت که با شکست مغول‌های مسلمان که بر سیاست هند تسلط داشتند، ظهور کرد. مهم‌تر از همه، از سال ۱۷۰۵ تا ۱۷۱۶، سناپاتی خاندرائو دابهده رهبری نیروهای امپراتوری مراتا را در بارودا بر عهده داشت. پیلاجی گائِکوَد، اولین حاکم دودمان گائِکوَد، کنترل بارودا و سایر نقاط گجرات را برقرار کرد.
کنترل بارودا و سایر نقاط گجرات را برقرار کرد. کمپانی هند شرقی بریتانیا در طول جنگ دوم انگلیس و مراتا در سال‌های ۱۸۰۲–۱۸۰۳ کنترل بخش عمده‌ای از گجرات را از مراتاها گرفت. بسیاری از حاکمان محلی، به ویژه مهاراجه‌های گائِکوَد مراتا از بارودا (وادودارا)، صلح جداگانه‌ای با بریتانیا برقرار کردند و در ازای حفظ خودمختاری محلی، حاکمیت بریتانیا را به رسمیت شناختند. در سال ۱۸۱۲، یک بیماری همه‌گیر نیمی از جمعیت گجرات را کشت. گجرات تحت حاکمیت سیاسی ریاست بمبئی قرار گرفت، به استثنای ایالت بارودا که رابطه مستقیمی با
گرفت، به استثنای ایالت بارودا که رابطه مستقیمی با فرماندار کل هند داشت. از سال ۱۸۱۸ تا ۱۹۴۷، بیشتر گجرات امروزی، از جمله کاتیاوار، کوچ و شمال و شرق گجرات به صدها ایالت سلطنتی تقسیم شدند، اما چندین ناحیه در مرکز و جنوب گجرات، یعنی احمدآباد، بروچ (بهاروچ)، کایرا (کهدا)، پنج‌محل و سورت، مستقیماً توسط مقامات بریتانیا اداره می‌شدند. در سال ۱۸۱۹، سهاجنند سوامی اولین معبد سوامینارایان جهان را در کلاپور، احمدآباد تأسیس کرد. پس از استقلال: در ابتدا بر سر اینکه آیا جوناگاد به هند می‌پیوندد یا پاکستان، سردرگمی وجود
جوناگاد به هند می‌پیوندد یا پاکستان، سردرگمی وجود داشت. این موضوع در سال ۱۹۴۷ با همه‌پرسی برای اتحاد کامل با هند در سال بعد حل شد. [۹۹] پس از استقلال هند و تقسیم هند در سال ۱۹۴۷، دولت جدید هند ایالت‌های سلطنتی سابق گجرات را در سه واحد بزرگتر گروه‌بندی کرد. سائوراشترا که شامل ایالت‌های سلطنتی سابق در شبه جزیره کاتیاوار، کوتچ و ایالت بمبئی بود، که شامل مناطق سابق بریتانیا در ریاست بمبئی به همراه بیشتر ایالت بارودا و دیگر ایالت‌های سلطنتی سابق شرق گجرات بود. ایالت بمبئی برای شامل شدن کوتچ، سائوراشترا
بود. ایالت بمبئی برای شامل شدن کوتچ، سائوراشترا (کاتیاوار) و بخش‌هایی از ایالت حیدرآباد و مادیا پرادش در مرکز هند گسترش یافت. ایالت جدید بیشتر گجراتی زبان در شمال و مراتی زبان در جنوب داشت. آشفتگی ملی‌گرایان گجراتی، جنبش Mahagujarat، و ملی‌گرایان مراتی، Samyukta Maharashtra، برای ایالت‌های خود منجر به تقسیم ایالت بمبئی بر اساس خطوط زبانی شد. در ۱ مه ۱۹۶۰، به ایالت‌های جدید گجرات و مهاراشترا تبدیل شد. در شورش‌های ۱۹۶۹، حداقل ۶۶۰ نفر جان خود را از دست دادند و اموالی به ارزش میلیون‌ها دلار تخریب شد.
دادند و اموالی به ارزش میلیون‌ها دلار تخریب شد. [۱۰۰][۱۰۱] اولین پایتخت گجرات احمدآباد بود. پایتخت گجرات در سال ۱۹۷۰ به گاندی‌نگر منتقل شد. Nav Nirman Andolan یک جنبش اجتماعی-سیاسی در سال ۱۹۷۴ بود. این یک جنبش دانشجویی و طبقه متوسط مردم علیه بحران اقتصادی و فساد در زندگی عمومی بود. این اولین و آخرین اعتصاب موفقیت‌آمیز پس از استقلال هند بود که یک دولت منتخب را برکنار کرد. گجرات به یک قطب صنعتی مهم در هند تبدیل شده است. در غرب هند، سورت یکی از قوی‌ترین خوشه‌های صنعتی در دهه ۱۹۷۰ بود. بین سال‌های ۱۹۷۱ و ۱۹۸۱،
صنعتی در دهه ۱۹۷۰ بود. بین سال‌های ۱۹۷۱ و ۱۹۸۱، برش الماس به عنوان صنعت در سورت تأسیس شد. در همان زمان، تولید ابریشم مصنوعی و یک صنعت پتروشیمی قابل توجه در سورت به یک امر ثابت تبدیل شد. شکست سد موروی در سال ۱۹۷۹ منجر به مرگ هزاران نفر و خسارات اقتصادی زیادی شد. در دهه ۱۹۸۰، یک سیاست رزرواسیون در این کشور معرفی شد که منجر به اعتراضات ضد رزرو در سال‌های ۱۹۸۱ و ۱۹۸۵ شد. این اعتراضات شاهد درگیری‌های خشونت‌آمیز بین مردم متعلق به کاست‌های مختلف بود. زمین‌لرزه ۲۰۰۱ گجرات در حدود ۹ کیلومتری جنوب غربی روستای چوباری
گجرات در حدود ۹ کیلومتری جنوب غربی روستای چوباری در تالوک باچاو در منطقه کوچ رخ داد. این زلزله با بزرگی ۷٫۷ ریشتر جان حدود ۲۰۰۰۰ نفر (از جمله حداقل ۱۸ نفر در جنوب شرقی پاکستان) را گرفت، ۱۶۷۰۰۰ نفر دیگر را مجروح کرد و نزدیک به ۴۰۰۰۰۰ خانه را ویران کرد. در فوریه ۲۰۰۲، آتش گرفتن قطار گودرا منجر به شورش‌های سراسری در ایالت شد که منجر به کشته شدن ۱۰۴۴ نفر - ۷۹۰ مسلمان و ۲۵۴ هندو و صدها نفر مفقودالاثر شد که هنوز مفقود هستند. در سپتامبر ۲۰۰۲، معبد آکشاردام توسط دو تروریست مورد حمله قرار گرفت و ۳۲ نفر کشته و بیش
تروریست مورد حمله قرار گرفت و ۳۲ نفر کشته و بیش از ۸۰ نفر دیگر زخمی شدند. گارد امنیت ملی برای پایان دادن به محاصره وارد عمل شد و هر دو تروریست را کشت. در ۲۶ ژوئیه ۲۰۰۸ یک سری هفده انفجار بمبی احمدآباد را لرزاند که منجر به کشته و زخمی شدن چندین نفر شد. جغرافیا. گجرات از شمال غربی با نواحی ترپارکر، بدین و تهته در استان سند پاکستان هم‌مرز است، از جنوب غربی به دریای عرب محدود می‌شود، از شمال شرقی با ایالت راجستان، از شرق با مادیا پرادش و از جنوب با مهاراشترا، قلمرو اتحادیه دادرا و نگر حویلی و دامان و دیو
قلمرو اتحادیه دادرا و نگر حویلی و دامان و دیو همسایه است. از نظر تاریخی، شمال به آنارتا، شبه جزیره کاتیاوار، «ساوراسترا» و جنوب به «لاته» شناخته می‌شد. گجرات همچنین با نام‌های Pratichya و Varuna شناخته می‌شد. دریای عرب ساحل غربی ایالت را تشکیل می‌دهد. گاندی‌نگر، پایتخت، یک شهر برنامه‌ریزی شده است. گجرات با مساحت ۱۹۶۰۳۰ کیلومتر مربع (۷۵۶۸۶ مایل مربع) دارای طولانی‌ترین خط ساحلی (۲۴٪ از ساحل دریای هند) ۱۶۰۰ کیلومتر (۹۹۰ مایل) است که دارای ۴۱ بندر است: یک بندر بزرگ، ۱۱ بندر متوسط و ۲۹ بندر کوچک. نرمدا
یک بندر بزرگ، ۱۱ بندر متوسط و ۲۹ بندر کوچک. نرمدا بزرگ‌ترین رودخانه در گجرات است و پس از آن رود تاپتی قرار دارد. رودخانه سابارماتی طولانی‌ترین مسیر را در این ایالت دارد. پروژه سردار سراوَر روی نرمادا، یکی از رودخانه‌های اصلی جنوب هند ساخته شده است، جایی که یکی از تنها سه رودخانه اصلی است که از شرق به غرب می‌رود – دو رودخانه دیگر تپی و ماهی هستند. طول آن در حدود ۱۳۱۲ کیلومتر (۸۱۵ مایل) است. چندین خاکریز ساحلی در رودخانه سابارماتی ساخته شده است. مرزهای شرقی حاشیه کوه‌های کم ارتفاع هند، کوهستان آراوالی، گهات
کوه‌های کم ارتفاع هند، کوهستان آراوالی، گهات غربی، کوهستان ویندیا و سپوتارا هستند. به غیر از این، تپه‌های گیر، بارد، جسور و چوتیلا با هم اقلیت بزرگی از گجرات را تشکیل می‌دهند. گیرنار بلندترین قله و سپوتارا تنها ایستگاه تپه‌ای (تفرجگاه کوهستانی) در این ایالت است. رانِ کوچ. ران (રણ) در زبان گجراتی به معنای بیابان است. ران کوچ یک بیابان رسی شور است که به‌طور فصلی باتلاقی می‌شود و در منطقه زیست‌جغرافیایی بیابان تار بین استان سند پاکستان و بقیه ایالت گجرات قرار دارد. این بیابان از ۸ کیلومتری (۵ مایلی) روستای
دارد. این بیابان از ۸ کیلومتری (۵ مایلی) روستای خره‌گودا در منطقه سورندرانگر شروع می‌شود. =گیاهان و جانوران= جانوران ماقبل تاریخ: در اوایل دهه ۱۹۸۰، دیرینه‌شناسان، محل جوجه‌آوری دایناسور و سنگواره دست‌کم ۱۳ گونه را در بالاسینور پیدا کردند. مهم‌ترین یافته، یک دایناسور گوشتخوار از تیره آبل‌خزندگان به نام Rajasaurus narmadensis بود که در دوره کرتاسه پسین زندگی می‌کرد. یک کشف قابل توجه در روستای Dholi Dungri، کشف Sanajeh indicus، یک مار ابتدایی madtsoiid بود که احتمالاً از تخم‌ها و جنین‌های دایناسور
بود که احتمالاً از تخم‌ها و جنین‌های دایناسور خزنده‌پایان تغذیه می‌کرد. گونه‌های موجود. بر اساس گزارش وضعیت جنگل‌های هند در سال ۲۰۱۱، ۹٫۷ درصد از کل مساحت جغرافیایی گجرات را پوشش جنگلی تشکیل می‌دهد. در میان مناطق، بخش دنگ بیشترین مساحت را تحت پوشش جنگلی دارد. گجرات دارای چهار پارک ملی و ۲۱ پناهگاه حیات وحش است. این ایالت تنها خانه شیرهای آسیایی است و در خارج از آفریقا، تنها زیستگاه طبیعی شیرها در حال حاضر است. پارک ملی جنگل گیر در قسمت جنوب غربی این ایالت، بخشی از زیستگاه شیرها را پوشش می‌دهد. به غیر از
بخشی از زیستگاه شیرها را پوشش می‌دهد. به غیر از شیرها، پلنگ هندی نیز در این ایالت یافت می‌شود. آنها در دشت‌های وسیع سائوراشترا و کوه‌های جنوب گجرات پراکنده‌اند. سایر پارک‌های ملی عبارتند از پارک ملی Vansda، پارک ملی Blackbuck, Velavadar و پارک ملی دریایی Narara، خلیج Kutchh, Jamnagar. پناهگاه‌های حیات وحش عبارتند از پناهگاه حیات وحش الاغ وحشی، پناهگاه پرندگان Nal Sarovar، پناهگاه پرندگان Porbandar، پناهگاه حیات وحش بیابان کوتچ، پناهگاه کوچ Bustard، پناهگاه Narayan Sarovar، پناهگاه خرس تنبل جِسور، آنجل،
Narayan Sarovar، پناهگاه خرس تنبل جِسور، آنجل، بالارام-امباجی، باردا، جامبوگودا، خاودا، پانیا، پورنا، رامپورا، راتان محا و سورپانشوَر. در فوریه ۲۰۱۹، یک ببر بنگال که ادعا می‌شد اهل Ratapani در مادیا پرادش است، در منطقه لوناوادا در منطقه Mahisagar، در قسمت شرقی ایالت مشاهده شد، قبل از اینکه در اواخر همان ماه پیدا شود. ماه، احتمالاً از گرسنگی مرده است. =جمعیت‌شناسی= جمعیت گجرات بر اساس داده‌های سرشماری سال ۲۰۱۱، ۶۰٬۴۳۹٬۶۹۲ نفر (۳۱٬۴۹۱٬۲۶۰ مرد و ۲۸٬۹۴۸٬۴۳۲ زن) بوده است.[۱۲۳] تراکم جمعیت ۳۰۸ نفر در هر کیلومتر
بوده است.[۱۲۳] تراکم جمعیت ۳۰۸ نفر در هر کیلومتر مربع (۸۰۰ نفر در هر مایل مربع) است که کمتر از سایر ایالت‌های هند است. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱، این ایالت به ازای هر ۱۰۰۰ مرد، ۹۱۸ زن دارد که یکی از پایین‌ترین (رتبه ۲۴) در بین ۲۹ ایالت هند است. در حالی که گجراتی زبان‌ها اکثریت جمعیت گجرات را تشکیل می‌دهند، مناطق شهری احمدآباد، وادودارا و سورت جهان وطنی هستند و گروه‌های قومی و زبانی متعدد دیگری نیز در آن حضور دارند. مرواری‌ها اقلیت‌های بزرگی از مهاجران اقتصادی را تشکیل می‌دهند. جوامع کوچکتری از مردم سایر
را تشکیل می‌دهند. جوامع کوچکتری از مردم سایر ایالت‌های هند نیز برای اشتغال به گجرات مهاجرت کرده‌اند. هندی‌های پرتغالی‌تبار، آنگلو-هندی، یهودیان و پارسیان هند نیز در این مناطق زندگی می‌کنند. حضور سندی‌ها به‌طور سنتی پس از تقسیم هند در سال ۱۹۴۷ در اینجا مهم است. کولی بزرگ‌ترین گروه کاست را تشکیل می‌دهد که شامل ۲۴٪ از کل جمعیت ایالت است. =دین= بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱، ترکیب مذهبی در گجرات ۸۸٫۵۷٪ هندو، ۹٫۶۷٪ مسلمان، ۰٫۹۶٪ جین، ۰٫۵۲٪ مسیحی، ۰٫۱٪ سیک، ۰٫۰۵٪ بودایی و ۰٫۰۳٪ سایر ادیان بوده است. حدود ۰٫۱٪ هیچ دینی
و ۰٫۰۳٪ سایر ادیان بوده است. حدود ۰٫۱٪ هیچ دینی را ذکر نکردند. هندوئیسم دین اکثریت است و بیش از ۹۳٪ در مناطق روستایی پیرو دارد. مسلمانان بزرگ‌ترین اقلیت این ایالت هستند که ۹٫۷ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند. گجرات پس از مهاراشترا و راجستان سومین جمعیت بزرگ جین‌ها را در هند دارد که تقریباً همه آنها در مناطق شهری مانند وادودارا، احمدآباد و سورت زندگی می‌کنند. =زبان= زبان گجراتی زبان رسمی ایالت است. ۸۶٪ از جمعیت ایالت یا ۵۲ میلیون نفر (از سال ۲۰۱۱) به‌طور بومی به آن صحبت می‌کنند. هندی دومین زبان بزرگ است که
به آن صحبت می‌کنند. هندی دومین زبان بزرگ است که بیش از ۶٪ از جمعیت به آن صحبت می‌کنند. زبان مراتی نیز در مناطق شهری صحبت می‌شود. مردم منطقه کوچ گجرات نیز به زبان مادری خود کوچی صحبت می‌کنند و تا حد زیادی سندی را نیز می‌فهمند. ممونی زبان مادری کاتیاوار و سندی ممون‌ها است که اکثر آنها مسلمان هستند. تقریباً ۸۸ درصد از مسلمانان گجراتی به زبان گجراتی به عنوان زبان مادری خود صحبت می‌کنند، در حالی که ۱۲ درصد دیگر به زبان اردو صحبت می‌کنند. بخش قابل توجهی از مسلمانان گجراتی به این دو زبان دو زبانه هستند. مؤسسات
گجراتی به این دو زبان دو زبانه هستند. مؤسسات دانشگاهی اسلامی (دارالعلوم) بر یادگیری زبان اردو و زبان عربی ارزش بالایی قائل هستند، به طوری که دانش‌آموزان قرآن و احادیث را حفظ می‌کنند و بر اهمیت شفاهی و ادبی تسلط بر این زبان‌ها به عنوان یک آیین واجب دین تأکید می‌کنند. در مناطق روستایی در میان قبایل، گویش‌های مختلف بهیلی توسط حدود ۱٫۳۷ درصد از جمعیت صحبت می‌شود. در شمال شرقی، بهیلی صحبت می‌شود، در بخش مرکزی بهیلی، بهیلالی و واساوا صحبت می‌شود، در حالی که در جنوب شرقی، دانگی، وارلی چودری و دهودیا صحبت می‌شود
شرقی، دانگی، وارلی چودری و دهودیا صحبت می‌شود که به زبان مراتی مربوط می‌شوند. گذشته از این، انگلیسی، بنگالی، زبان کنادا، زبان مالایالم، زبان مارواری، زبان اوریه، زبان پنجابی، زبان تامیلی، زبان تلوگو و سایر زبان‌ها توسط تعداد قابل توجهی از مهاجران اقتصادی از سایر ایالت‌های هند که به دنبال شغل هستند صحبت می‌شود. زبان‌هایی که در مدارس تحت فرمول سه زبانه تدریس می‌شوند عبارتند از: =اقتصاد= در دوران راج بریتانیا، کسب و کارهای گجراتی نقش مهمی در غنی‌سازی اقتصاد کراچی و بمبئی داشتند. تولیدات کشاورزی عمده این ایالت
و بمبئی داشتند. تولیدات کشاورزی عمده این ایالت شامل پنبه، بادام زمینی، خرما، نیشکرها، شیر و فرآورده‌های لبنی است. فرآورده‌های صنعتی شامل سیمان و بنزین است. گجرات با ۳۳ درصد سهم در تولید دارو و ۲۸ درصد سهم در صادرات دارو، در رتبه اول صنعت داروسازی در هند قرار دارد. این ایالت ۱۳۰ مرکز تولید دارو با گواهی USFDA دارد. احمدآباد و وادودارا به عنوان قطب‌های دارویی در نظر گرفته می‌شوند، زیرا شرکت‌های داروسازی بزرگ و کوچک زیادی در این شهرها تأسیس شده‌اند. گجرات طولانی‌ترین خط ساحلی را در هند دارد (۱۶۰۰ کیلومتر) و
خط ساحلی را در هند دارد (۱۶۰۰ کیلومتر) و بندرها آن (هم بخش خصوصی و هم دولتی) حدود ۴۰ درصد از محموله‌های اقیانوسی هند را مدیریت می‌کنند. بندر موندرا که در خلیج کوچ واقع شده است، به دلیل موقعیت مطلوب آن در غربی‌ترین قسمت هند و نزدیکی به خطوط کشتیرانی جهانی، بزرگ‌ترین بندر هند از نظر جابجایی بار (۱۴۴ میلیون تن) است. گجرات همچنین حدود ۲۰ درصد سهم در تولید صنعتی و صادرات کالاهای هند دارد. بر اساس گزارش سال ۲۰۰۹ در مورد آزادی اقتصادی توسط مؤسسه کیتو، گجرات آزادترین ایالت هند است (دومی تامیل نادو است).[۱۴۴]
ایالت هند است (دومی تامیل نادو است).[۱۴۴] ریلاینس اینداستریز پالایشگاه نفت را در جام‌نگر اداره می‌کند که بزرگ‌ترین پالایشگاه در جهان است. بزرگ‌ترین کشتی‌سازی جهان در گجرات، نزدیک باونگر در الانگ است. تنها پایانه بندر مایع شیمیایی هند در داهِج، توسط «شرکت پایانه بندر شیمی گجرات با مسئولیت محدود» توسعه یافته است. گجرات دارای دو تا از سه پایانه گاز طبیعی مایع در این کشور است (Dahej و Hazira). دو پایانه گاز طبیعی مایع دیگر در پیپاواو و موندرا پیشنهاد شده است. ۸۵ درصد از روستاهای گجرات از طریق جاده‌ها در همه