payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تاگور هنگامی که در آرامگاه فردوسی بود و به این حماسه سرای بزرگ ایرانی ادای احترام می‌کرد ۷۳ سال از عمرش می‌گذشت. معاون رئیس‌جمهوری هند در سمینار بین‌المللی ۱۵۰ سالگی تاگور در ۸ می۲۰۱۲ گفت: تاگور در سفر به ایران طی سخنانی گفت:' هویت نفسانی انسان و هویت ملی که در ذات انسان نهفته است نباید مانع از احترام به دیگر فرهنگ‌ها شود آسیا دارای تمدن و فرهنگ غنی است و هر ملتی بر اساس فرهنگ، مذهب و آیین خود راه رهایی خود از عقب ماندگی و استعمار را بازخواهد یافت. "حامدانصاری' افزود:امروز آسیا جایگاه خود را بازمی‌یابد با
افزود:امروز آسیا جایگاه خود را بازمی‌یابد با همان روشی که تاگور آموزش داد. او مبارزه مسالمت‌آمیز را به رهبرانی چون گاندی آموخت." تاگور در سال ۱۹۱۲ در اندیشه افتاد تا شعرهای دفتر شعر پرآوازه خود گیتانجلی (Gitanjali) را به انگلیسی برگرداند. وی در ۲۷ مارس همان سال با پسرش راتیندرانات و همسر او به لندن رفت، در آنجا برگردان گیتانجلی را به پایان رساند. این شعرها در بریتانیا بسیار پذیرفته شد و با اقبال اهل ادب روبه‌رو گردید. وی در ماه اکتبر همان سال با پسر و همسرش به آمریکا رفت و در ژانویه ۱۹۱۳ به لندن بازگشت و
به آمریکا رفت و در ژانویه ۱۹۱۳ به لندن بازگشت و چندی پس از آن به زادگاهش بازگشت. در نوامبر همان سال در شانتی‌نیکتان آگاه شد که شعرهای گیتانجلی برایش جایزه نوبل را به ارمغان آورده است. تاگور زین پس آوازه جهانی یافت. او نخستین آسیایی است که به جایزه نوبل دست یافت. تاگور به سال ۱۹۱۴ جایزه نوبل و نشان فرهنگستان سوئد را از دست "لرد کار مایکل" مرزبان بنگال دریافت داشت. در هنگام برپایی جنگ جهانی یکم در مه۱۹۱۶ به ژاپن رفت و پس از سه ماه، در ماه سپتامبر همان سال برای دومین بار به آمریکا رفت. در ژانویه ۱۹۱۷ به ژاپن
دومین بار به آمریکا رفت. در ژانویه ۱۹۱۷ به ژاپن و از آنجا به هند بازگشت. در ۳ ژوئن ۱۹۱۵ دولت بریتانیا بدو لقب شوالیه داد ولی پس از کشتار جلیان‌والا باغ در ۱۳ آوریل ۱۹۱۹ تاگور از لقب و نشان بریتانیایی‌ها چشم پوشید و آن را برای فرماندار آن زمان هندوستان پس فرستاد. او در بسیاری از کشورهای آسیا، اروپا، آفریقا و آمریکا به گردش و دید و بازدید و سخنرانی پرداخت. تاگور در ۱۵ مه ۱۹۲۶ به دعوت بنیتو موسولینی به ایتالیا ره سپرد. در آن هنگام با جواهر لعل نهرو و همسرش دیدار کرد و میهن‌دوستی و آزادگی وی را ستود. وی در
دیدار کرد و میهن‌دوستی و آزادگی وی را ستود. وی در سپتامبر ۱۹۴۰ به کوه‌های هیمالیا -همان‌جا که در کودکی پدرش وی را بدانجا برده بود- رفت. ناگهان ناخوش شد و به ناچار به کلکته بازگشت. پس از درمان به شانتی‌نیکتان رفت. دوباره بیمار شد و او را در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۱ به کلکته بردند. در آنجا او را جراحی کردند ولی حالش بدتر شد. سر انجام در ۷ اوت همان سال در حالی که هشتاد سال و سه ماه از زندگیش می‌گذشت جان سپرد. جسد او را در کنار رود گنگ سوزاندند و خاکسترش را به شانتی‌نیکتان، یعنی همان‌جا که مدرسه‌اش بود فرستادند. تاگور
یعنی همان‌جا که مدرسه‌اش بود فرستادند. تاگور نماند تا استقلال هند را ببیند اما بدون شک استقلال هند تا حد زیادی به اندیشه‌های تاگور مدیون است. تاگور و سیاست. رابیندرانات تاگور نه تنها نویسنده بزرگ ادبیات مدرن هندوستان و شاعر و رمان‌نویسی قهار بلکه وی از سردمداران دیرین و مدافعان سرسخت استقلال هندوستان نیز به‌شمار می‌آید. اهمیت و شهرت تاگور تا حدی بود که حتی بریتانیایی‌های مستقر در هند نیز از او واهمه داشتند. شاید بتوان یکی از عوامل تأثیرگذار در پیروزی گاندی را تاگور و اندیشه‌هایش دانست. تاگور در سال ۱۹۳۲ در
تاگور و اندیشه‌هایش دانست. تاگور در سال ۱۹۳۲ در زندان با گاندی ملاقات کرد. این امتیازی بود که بریتانیایی‌ها به هر کسی نمی‌دادند اما تاگور از آن برخوردار شد و در نهایت نیز دانشگاه آکسفورد به تاگور دکترای افتخاری داد و همچنین در سال ۱۹۳۴ پذیرفت که با نهرو دیدار کند. یکی از پراهمیت‌ترین سخنرانی‌های تاگور با عنوان «بحران تمدن» در جشن ۸۰ سالگی‌اش ایراد شد. دنباله تأثیر فکری این سخنرانی را در جهان می‌توان در تئوری جنگ تمدن‌ها و گفتگوی تمدن‌ها دید. تاگور نخستین بار در ۱۰ مارس ۱۹۱۵ با ماهاتما گاندی در شانتی‌نیکتان
در ۱۰ مارس ۱۹۱۵ با ماهاتما گاندی در شانتی‌نیکتان دیدار کرد و گاندی شش روز مهمان تاگور بود. از این پس دوستی پایداری میان این دو پدید آمد. بار دوم در مه ۱۹۲۵ گاندی باز چند روزی را در کنار تاگور گذراند. در هنگامی که در سال ۱۹۳۲ گاندی دست به روزه برای پذیرش خواسته‌های هندیان از سوی بریتانیا زد در آغاز کارنامه‌ای به تاگور نوشت و در آن از او خواست تا برایش دعا کند. تاگور به دیدار او شتافت و پس از بیست و شش روز که بریتانیا درخواستهای او را پذیرفت وی در حالی که سر بر بالین تاگور داشت روزه خود را گشود. تاگور دو
سر بر بالین تاگور داشت روزه خود را گشود. تاگور دو سرود ملی هند و بنگلادش را سروده است و در تهیهٔ سرود ملی سری‌لانکا نیز نقش داشت. تاگور با وجود ارتباطش با مهاتما گاندی، فاصله خودش را با سیاست حفظ کرد. او تا دههٔ ۱۹۳۰ در بسیاری از ایالات بنگلادش و هند سفر کرد. در سال‌های بعد به کشورهای مختلف جهان از آرژانتین تا ایران سفرهای بسیار کرد. آثار. تاگور بیش از شصت جلد از آثار منظوم خود منتشر نمود و داستانهای بزرگ، مقالات، نمایشنامه‌های او به اغلب زبان‌های زنده دنیا ترجمه شده است. از آثار جاویدان او می‌توان «سلطان
ترجمه شده است. از آثار جاویدان او می‌توان «سلطان قصر سیاه»، «میوه جمع کن»، «اشعار خیبر»، «رشته‌های گسسته»، «نامه‌هایی به یک دوست»، «پیوند آدمی»، «مذهب بشر»، «شخصیت»، «نکاتی از بنگال»، «هدیه عاشق» و «چیترا» را نام برد. برگردان فارسی. برخی از سروده‌ها و نوشته‌های تاگور به فارسی برگردانده شده است. از جمله آثار وی که به فارسی منتشر شده‌اند: منابع. Tagore the Eternal Seeker: Footprints of a World Traveller”. Edited By SuryakanthiTripathi, Radha Chakravarty ,Nivedita Ray published by ICWA and Vij Books India Pvt
Ray published by ICWA and Vij Books India Pvt Ltd, New Delhi,Tagor in .Iran page page 358-379 by Dr Mohammad Ajam ISBN 978-93-82652-95-3، ۲۰۱۵
همایش بین‌المللی احزاب و سازمان‌های مارکسیست-لنینیست (اتحاد و مبارزه) (به انگلیسی: International Conference of Marxist–Leninist Parties and Organizations (ICMLPO)) شبکه‌ای بین‌المللی از احزاب کمونیست ضد تجدیدنظرطلبی است که از سنت خوجه‌ایستی و طرفدار خط انور خوجه و حزب کار آلبانی هستند. این سازمان ادعای تداوم‌بخشی به سازمان‌های انترناسیونال احزاب کمونیست سدهٔ ۱۹ و ۲۰ همچون انجمن بین‌المللی کارگران و کمینترن را دارد. احزاب عضو این شبکه همچنین به ایده‌های کارل مارکس، ولادیمیر لنین، ژوزف استالین وفادارند و بر
مارکس، ولادیمیر لنین، ژوزف استالین وفادارند و بر اساس اصول مارکسیسم-لنینیسم سازمان می‌یابند. همایش بین‌المللی در سال ۱۹۹۴ در کیتو در اکوادور تأسیس شد و اعلامیۀ کمونیستی برای کارگران و خلق‌های جهان را به تصویب رساند. در بیست و دومین مجمع عمومی پلاتفرم بین‌المللی: دربارۀ سرمایه‌داری، طبقۀ کارگر و مبارزه برای کمونیسم به تصویب رسید. همایش بین‌المللی سالانه به برگزاری جلسات مجمع عمومی پرداخته و همچنین نشست‌های منطقه‌ای را در اروپا، آمریکا و آسیا برگزار می‌کند. اجلاس اخیر این سازمان بیست و ششمین جلسهٔ آن بوده که
اخیر این سازمان بیست و ششمین جلسهٔ آن بوده که در فوریهٔ ۲۰۲۱ برگزار شده است. مجلهٔ تئوریک همایش بین‌المللی با عنوان "اتحاد و مبارزه" هر شش ماه یک بار به زبان‌های مختلف منتشر می‌شود. استفاده از پسوند اتحاد و مبارزه به دنبال نام همایش بدین علت است که از جریان مشابهی با نام کنفرانس بین‌المللی احزاب و سازمان‌های مارکسیست لنینیست (نشریه بین‌الملل) که سازمانی مائوئیست است تمیز داده شود. از میان حزب کار ایران (طوفان) در این کنفرانس عضویت دارد.
ثریا طرزی یا ملکه ثریا (زاده ۳ قوس/آذر ۱۲۷۸ دمشق - درگذشتهٔ: ۳۱ حمل/فروردین ۱۳۴۷ رم - ایتالیا) همسر امان‌الله شاه پادشاه افغانستان و ملکه افغانستان از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۹ بود. وی برای مدتی در سمت وزیر فرهنگ افغانستان در دوره امان‌الله نیز فعالیت داشت. زندگی‌نامه. ثریا طرزی خانم، دختر محمود طرزی در ۲۴ نوامبر ۱۸۹۹ برابر با ۳ قوس/آذر ۱۲۷۸ در دمشق به دنیا آمد. تبار ملکه ثریا به پاینده خان (-۱۸۰۰) و جمک‌خان بارکزایی (۱۷۷۱–۱۷۱۹) می‌رسید. پدربزرگ او که سردار غلام‌محمد خان طرزی نام داشت، مخالف امیر عبدالرحمان خان بود
خان طرزی نام داشت، مخالف امیر عبدالرحمان خان بود و در عهد پادشاهی عبدالرحمن خان، او همراه با خانواده‌اش به هند بریتانیایی تبعید شد. چندی بعد، آن‌ها به قلمرو ترکیه عثمانی رفتند و در شام می‌زیستند. وقتی امیر عبدالرحمان خان درگذشت، امیر حبیب‌الله خان شاه شد و راه ملایم‌تری با مخالفان پدر در پیش گرفت. در نتیجه، محمود طرزی با خانواده‌اش به کابل بازآمد. ثریا طرزی در سال ۱۹۱۲ میلادی با امان‌الله شاه ازدواج نمود. ثمره این ازدواج هشت فرزند به نام‌های ملیحه‌بیگم، امینه‌بیگم، عابده‌بیگم، رحمت‌الله خان، عادله‌بیگم،
عابده‌بیگم، رحمت‌الله خان، عادله‌بیگم، احسان‌الله، هندیه و ناجیه‌بیگم بود. مساعی شاه امان‌الله و ثریا در انکشاف تعلیم و تربیه زنان در تاریخ افغانستان بی‌نظیر بود. در ژانویه ۱۹۲۱ اولین مکتب دخترانه در تاریخ افغانستان در شهر کابل در ناحیه شهرآرا گشایش یافت این مکتب پنجاه نفر شاگرد داشت، شاگردان مرکب بودند از دختران خردسال و زنان جوان. اسما رسمیه محمود طرزی که در خارج از افغانستان تحصیل کرده بود اداره و تدریس این مکتب را به عهده داشت و همچنین یک تعداد معلم‌های ترک، آلمانی و هندی در آنجا تدریس می‌کردند. در
ترک، آلمانی و هندی در آنجا تدریس می‌کردند. در همین سال به همت ثریا به نشر اولین مجله مخصوص زنان بنام «ارشاد نسوان» اقدام شد که مسئولیت آن نیز بعهده اسما رسمیه طرزی بود و اولین شماره آن در ۱۷ مارس ۱۹۲۱ به نشر رسید. این نشریه به شکل مجله یا هفته‌نامه تا سال ۱۹۲۵ میلادی به نشر ادامه داد. ملکه ثریا در سال ۱۹۲۷ میلادی امان‌الله را در «سفر بزرگ» همراهی کرد. در این سفر این زوج از کشورهای ایران، ترکیه، شوروی، انگلیس، آلمان، فرانسه، ایتالیا، مصر و هندوستان بازدید کردند. این مسافرت شوق نوین‌سازی افغانستان را در این
این مسافرت شوق نوین‌سازی افغانستان را در این دو زنده‌تر کرد و به هنگام بازگشت امان‌الله تشکیل یک لویه جرگه داد و به انتقاد از سنت‌گرایی رؤسای قبایل افغان پرداخت. انتقادات بسیاری از سوی مردم نسبت به بی حجابی ثریا و اینکه از وی عکس گرفته شده بود شیوع پیدا کرد. مجددی‌ها که از بانفوذترین خانواده‌های روحانی کابل بودند فتوای کفر شاه را به‌دست خط تقریباً چهارصد نفر از علمای دینی که گفته می‌شود عمدتاً از جانب انگلیس‌ها پول دریافت می‌کردند رسانیده و به ولایت جنوبی فرستادند که بدین وسیله مردم آنجا را بیشتر علیه شاه
که بدین وسیله مردم آنجا را بیشتر علیه شاه تحریک نموده، آتش شورش قبایلی را دامن زدند. این عوامل و رویدادهای دیگر به سرنگونی حکومت امان‌الله انجامید. تغییر دین. بنابر ادعای روزنامه‌ای به نام آگوستنین و روزنامه نیویورک تایمز که در سال ۱۹۲۹ منتشر شده است، ثریا طرزی و امان‌الله شاه به دین مسیحیت و مذهب کاتولیک گرویده بودند. تبعید. در سال ۱۹۲۹، پادشاه به منظور جلوگیری از جنگ داخلی به تبعید رفت. ملکه و خانواده اش ابتدا به هند گریختند، جایی که در ۷ ژوئن ۱۹۲۹ یک دختر به دنیا آورد که او را هند نامیدند. سپس به
یک دختر به دنیا آورد که او را هند نامیدند. سپس به ایتالیا رفتند. نیویورک تایمز گزارش داده بود که این زوج به دین کاتولیک گرویده‌اند، که بعدها معلوم شد بی اساس بوده است. درگذشت. درگذشت ثریا در ۲۰ آوریل ۱۹۶۸ برابر با ۳۱ فروردین ۱۳۴۷ در سن هفتاد سالگی در رم ایتالیا اتفاق افتاد. مراسم تشییع جنازه توسط تیم نظامی ایتالیا به فرودگاه رم اسکورت شد، قبل از آنکه به افغانستان منتقل شود و در آنجا مراسم تشییع جنازه ای برگزار شد. او در باغ امیر شهید دفن شده است، مقبره خانوادگی در یک پلاک بزرگ مرمر، با سقف گنبدی که توسط
در یک پلاک بزرگ مرمر، با سقف گنبدی که توسط ستون‌های آبی استوار است در قلب جلال‌آباد، قرار دارد. وی در کنار امان‌الله، که هشت سال قبل درگذشته بود دفن شد. جوانترین دختر او، شاهزاده هند، در دهه ۲۰۰۰ از افغانستان دیدار کرد و پروژه‌های خیریه مختلفی را راه اندازی کرد. شاهزاده خانم هند سفیر فرهنگی افغانستان در اروپا بود.
ادبیات پشتون به مجموعه نوشته‌ها و روایات شفاهی به زبان پشتون گفته می‌شود. آثار ادبی پیش از اسلام به این زبان به‌دست نیامده است. آنچه که مورخان و زبان‌شناسان تأیید کرده‌اند، این است که نخستین اثر به زبان پشتو در قرن شانزدهم میلادی نوشته شده است. در کتاب "پته خزانه" (گنجینهٔ پنهان) ادعا می‌شود که برخی از منظومات و اشعار پشتو به قرن دوم هجری تعلق دارد. قدیمی‌ترین ادعای این کتاب مربوط می‌شود به شاعر پشتو امیر کرور و دارای یک منظومهٔ حماسی، پسر امیر پولاد سوری که به سال ۱۳۹ ه‍.ق/ ۷۵۶ م در مندشِ غور امیر بود.
که به سال ۱۳۹ ه‍.ق/ ۷۵۶ م در مندشِ غور امیر بود. البته اصالت این کتاب ازسوی پژوهشگران و زبان شناسان رد شده است. عبدالحی حبیبی، پژوهشگر افغان، مدعی می‌شود که آن کتاب در ۱۳۲۲ ه‍.ش به دستش افتاده است، اما به‌طور کلی اغلب پژوهشگران پژوهشگران، پشتوشناسان و مورخان نظریهٔ وی را رد کرده‌اند و آن جعلی می‌دانند که در دهه چهل میلادی، یعنی کمی قبل از ادعای کشف، جعل شده است. شاعران. بر اساس ادعای مؤلف کتاب پته خزانه تاریخ ادبیات پشتو از قرن دوم هجری/هشتم میلادی امیر کرور آغاز شده است. اما به‌طور کلی پژوهشگران،
امیر کرور آغاز شده است. اما به‌طور کلی پژوهشگران، پشتوشناسان و مورخان اصالت کتاب را رد کرده‌اند و آن جعلی می‌دانند که در دهه چهل میلادی، یعنی کمی قبل از ادعای کشف، جعل شده است. اما آنچه که مورخان و زبان‌شناسان تأیید کرده‌اند، این است که نخستین اثر به زبان پشتو در قرن شانزدهم نوشته شده است. به علاوه بنابر ادعای پته خرانه، دیگر از شعرای قدیم که اشعار وی را پته خزانه از کتاب لرغونی پشتانه (Larghoni Pashtanah) یعنی افغان‌های قدیم نقل کرده ابومحمد هاشم‌بن زیاد السروانی بستی است که بسال ۲۲۳ ه‍.ق / ۸۳۷ م. در
السروانی بستی است که بسال ۲۲۳ ه‍.ق / ۸۳۷ م. در سروان هلمند متولد شد وی بزبان پشتو کتاب دسالووزمه یعنی نسیم ریگستان را نوشته است. به علاوه، ادعا می‌شود که از شعرای قدیم پشتو شیخ رضی لودی برادرزادهٔ شیخ حمید لودی پادشاه ملتان است که در حدود سال هزار مسیحی می‌زیست. شعرای دیگر بر اساس ادعاهای محلی وجود داشته‌اند. اما توسط زبان‌شناسان اصالت و واقعی بودن آن‌ها را نمی‌توانند تأیید کنند. بعد از سال هزار هجری شعراء و مصنفان بزبان پشتو سخن گفته‌اند از آن جمله: دفتر شیخ مَلی، تألیف آدم‌بن ملی‌بن یوسف‌بن مندی‌بن
شیخ مَلی، تألیف آدم‌بن ملی‌بن یوسف‌بن مندی‌بن خوشی‌بن کندبن خوشبون است که در شرح حال فتوحات سوات و تقسیم زمین‌های آنجا در حدود ۸۲۰ ه‍.ق / ۱۴۱۷ م. نوشته شده است. این نخستین اثری است که زبان‌شناسان و مورخان اصالت آن را تأیید می‌کنند. اما آنها بر این نظر هستند که بر خلاف ادعاهای محلی، این اثر نمی‌تواند زودتر از ۱۵۳۰ میلادی نوشته شده باشد. خبر البیان تألیف بایزید پیرروشان ولد عبدالله متولد بسال ۹۳۲ ه‍.ق / ۱۵۲۵ م. مدفون در بته‌پور حاوی تبلیغات مسلکی وی. مخزن‌الاسلام آخوند درویزه‌بن گدابن سعدی متوفی ۱۰۴۸ ه‍.ق /
آخوند درویزه‌بن گدابن سعدی متوفی ۱۰۴۸ ه‍.ق / ۱۶۳۸ م؛ که در پشاور مدفون است و کتابش حاوی مسائل دینی و تبلیغات مخالف پیرروشان است. کلید کامرانی تألیف کامران‌خان‌بن سدوخان سرسلسلهٔ قوم سَدوزائی است که بسال ۱۰۳۸ ه‍.ق / ۱۶۲۸ م. آن را در شهر صفای قندهار نوشته و شرح حال بسی از شعرا و بزرگان افغان را در آن نگاشته است. حفهٔ صالح تألیف ملااله یا رالکوزائی که تذکرهٔ رجال مشهور افغان است در حدود سال ۱۵۹۰ م. سلوک الغزاة تألیف ملامست زمند در حدود ۱۶۱۰ م. حاوی مضامین تبلیغی دربارهٔ جهاد. پته خزانه یعنی گنجینهٔ پنهان
تبلیغی دربارهٔ جهاد. پته خزانه یعنی گنجینهٔ پنهان تألیف محمدبن داودخان هوتک تذکرةالشعرای مهم زبان پشتو که در سال ۱۱۴۲ ه‍.ق / ۱۷۲۹ م. در قندهار به امر شاه حسین هوتک نوشته و این کتاب در سال ۱۳۲۳ در کابل به تصحیح و تحشیهٔ عبدالحی حبیبی از پشتو تولنه نشر شده است. محمد هوتک متولد بسال ۱۰۸۴ ه‍.ق / ۱۶۵۳ م. دو کتاب دیگر هم به پشتو نوشته که یکی خلاصةالفصاحة و دیگر خلاصةالطب نام دارد. از عصر احمدشاه بابا پشتو در افغانستان زبان دربار شاهان بوده و اولین کتاب درسی آن را در عصر احمدشاهی پیرمحمد کاکر بنام معرفةالافغانی
در عصر احمدشاهی پیرمحمد کاکر بنام معرفةالافغانی نوشته است بعد از آن اولین دستور افعال زبان پشتو در سال ۱۲۲۰ ه‍.ق / ۱۸۰۵) در هند بنام ریاض‌المحبة از طرف نواب محبت‌خان پسر حافظ رحمت‌اللهخان مشهور قوم بریخ افغان نوشته شده و نواب‌الله یارخان پسر دیگر حافظ رحمت‌خان بسال ۱۲۲۲ ه‍.ق / ۱۸۰۸ م. کتاب لغات پشتو را بنام عجائب‌اللغات نوشت. در حدود سال ۱۲۹۰ ه‍.ق / ۱۸۷۳ م. امیر شیر علیخان القاب مأمورین و عناوین عسکری را به پشتو ترجمه کرد و بعد از سال ۱۳۰۰ ه‍.ق / ۱۸۸۲ م. کتب بسیار بزبان پشتو در کابل نشر شد بعد از سال ۱۹۲۰
بسیار بزبان پشتو در کابل نشر شد بعد از سال ۱۹۲۰ م؛ که پشتو مرکه (انجمن ادبی پشتو) در کابل تأسیس شد کتب درسی و دستور زبان و لغات پشتو را نوشتند ولی در حدود سال ۱۹۳۷ م. در کابل پشتو تولنه (فرهنگستان پشتو) تأسیس و بسی از کتب درسی – علمی و ادبی – بزبان پشتو طبع و نشر شد.
قبایل پشتون (پشتو: پښتانه قبایل)، که از لحاظ تاریخی به عنوان اقوام افغان نیز شناخته می‌شوند، اقوام قوم پشتون، یک گروه قومی بزرگ ایرانی شرقی هستند که از زبان پشتو استفاده می‌کنند و از اصول رفتار پشتونوالی پیروی می‌کنند. آنها عمدتاً در افغانستان و پاکستان یافت می‌شوند و بزرگ‌ترین جامعه قبیله ای جهان را تشکیل می‌دهند که شامل بیش از ۴۹ میلیون نفر و بین ۳۵۰ تا ۴۰۰ قبیله و قبیله است. آنها به‌طور سنتی به چهار کنفدراسیون قبیله ای تقسیم می‌شوند: ساربانی (سړبنی)، بتانی (بیټنی)، غرقشتی (غرغښتی) و کارلانی (کرلاڼی).
(بیټنی)، غرقشتی (غرغښتی) و کارلانی (کرلاڼی). شجره نامه‌های عامیانه، اعقاب پشتون‌ها را به قیس عبدالرشید و سه پسرش صحبان (سړبن)، بط (بیټ) و قرغاکسط (غرغښت) و همچنین یک پسر خوانده که رشید مستقیماً توسط رشید پذیرفته نشده‌است، نشان می‌دهد. در مورد خود کارلان و مردی که او را پذیرفته‌است، طبق برخی کتاب‌های نوشته شده در مورد تاریخ پشتون‌ها، یا نامشخص است یا بحث‌برانگیز، [۶] کنفدراسیون کارلانی اورمور براکی، که مولد کارلانی‌ها شد. [۷]: ۳۳ چندین سطح سازماندهی قبایل پشتون وجود دارد. «قبیله» به گروه‌های خویشاوندی تقسیم
وجود دارد. «قبیله» به گروه‌های خویشاوندی تقسیم می‌شود که هر یک خیل و زی هستند. خیل یا زی بیشتر به پلارینا تقسیم می‌شود که هر کدام از چندین خانواده گسترده تشکیل شده‌است. [۸] یک قبیله بزرگ اغلب دارای ده‌ها قبیله است که اعضای آن ممکن است بسته به موقعیت اجتماعی خود را متعلق به هر یک، برخی یا همه زیرشاخه‌های شجره خانوادگی خود بدانند: تعاونی، رقابتی یا تقابلی. [۹]قبیلهٔ (همت خیل) یکی از قوم‌های بزرگ پشتون افغانستان هستن. قبیلهٔ همت خیل اکثراً در ولایات (پکتیکا) و (بغلان) و تعدادی هم در کشور پاکستان در ولایت
و (بغلان) و تعدادی هم در کشور پاکستان در ولایت بلوچستان و در ایران حضور دارند. قوم (همت خیل) زیر شاخهٔ (گادی) زیرشاخهٔ (سلیمان خیل) که زیرشاخهٔ (غلجی) می‌باشد قبیله‌ها. مهدیزایئ
کامیلو بنسو کاوور ، (زاده ۱۰ اوت ۱۸۱۰ – درگذشته ۶ ژوئن ۱۸۶۱) سیاستمدار ایتالیایی بود. زادروز وی (۱۰ اوت ۱۸۱۰) در تورین و در همان‌جا در روز (۶ ژوئن ۱۸۶۱) درگذشت. او لیبرالیست میانه‌رو بود و در مقام وزیر، از سال (۱۸۵۰) و در مقام نخست‌وزیری پادشاهی ساردنی، از سال (۱۸۵۲) خدمت می‌کرد و از شخصیت‌های کلیدی وحدت ایتالیا به‌شمار می‌رود. کاوور با شرکت دادن ساردنی در جنگ کریمه در سال (۱۸۵۵) با اینکه شرکت در این جنگ عملاً برای این کشور سودی نداشت موفق شد نظر موافق ناپلئون سوم را برای حمایت از ایتالیا در جنگ علیه اتریش
سوم را برای حمایت از ایتالیا در جنگ علیه اتریش در سال ۱۸۵۹ جلب نماید. او موفق شد که اتحاد بخشی از ایتالیا را به کمک شم دیپلماسی خود تحقق بخشد. کاوور با سیاست مخصوص به‌خود توانست مبارزات گاریبالدی را با منافع سیاسی خود تلفیق نموده و از یک درگیری بین‌المللی جلوگیری کند. سعی او در جهت انصراف پاپ از تشکیل یک حکومت کلیسائی عقیم ماند.
جوزپه ماتزینی (؛ زاده ۲۲ ژوئن ۱۸۰۵ در جنوا – درگذشته ۱۰ مارس ۱۸۷۲ در پیزا) آزادیخواه ایتالیائی و رهبر سیاسی عقیدتی جنبش «ریسورجیمنتو» (اتحاد ایتالیا) بود. او در سال ۱۸۳۱ در شهر مارسی فرانسه تشکیلات مخفی «ایتالیای جوان» را بنا نهاد و در سال ۱۸۳۴، آن را با سازمان مشابه‌ای ادغام، و با نام «اروپای جوان» اعلام موجودیت نمود. او در دهه‌های ۱۸۳۰ و ۱۸۴۰ از رهبرانی بود که سهم مؤثری در هماهنگی بین قیام‌های مردمی ایتالیا داشت. ماتزینی از جمهوریخواهان تندرو بشمار می‌آید. او همگام با جوزپه گاریبالدی در سال ۱۸۴۹، فرماندهی
او همگام با جوزپه گاریبالدی در سال ۱۸۴۹، فرماندهی و دفاع از شهر رم را در مقابل تهاجم فرانسویان به عهده داشت. پس از کاپیتولاسیون، به انگلستان فرار کرد و اقدام به تشکیل کمیته مرکزی دموکرات‌های اروپا نمود. او با اتحاد ایتالیا به عنوان شاهنشاهی مخالفت نمود و اندکی پیش از مرگ به میهنش بازگشت. او همچنین تعداد زیادی مقاله و رساله در باب مسائل سیاسی منتشر نموده‌است.
ویتوریو امانوئله دوم ، (۱۴ مارس ۱۸۲۰ – ۹ ژانویه ۱۸۷۸) پادشاه ساردنی میان سال‌های ۱۸۴۹ تا ۱۸۶۱ و پادشاه ایتالیا تا سال ۱۸۷۸ بود. او پدر اومبرتوی یکم و پدر بزرگ ویکتور امانوئل سوم بود. ویتوریو امانوئله دوم پس از کناره‌گیری پدرش، کارل آلبرت، به تخت پادشاهی ساردنی نشست و با دادن اختیار تام به نخست‌وزیر خود، کامیلو دی کاوور، در فراهم نمودن زمینه یکپارچه کردن ایتالیا، دست او را باز گذاشت. ویتوریو امانوئله دوم سرانجام در ۹ ژانویه ۱۸۷۸ درگذشت و در پانتئون دفن گردید. پس از او پسرش اومبرتوی یکم بر تخت پادشاهی ایتالیا
پس از او پسرش اومبرتوی یکم بر تخت پادشاهی ایتالیا نشست.
منطقه سمیران در بخش طارم قزوین بوده و در فاصله ۲۰ کیلومتری شهر منجیل و ارتفاع ۲۷۰متری از سطح آب‌های آزاد و عرض و طول ۱۷.۸۵ و۳۸.۶۸ درجه جغرافیایی قراردارد. قدمت سمیران به دوره دیلمیان باز می‌گردد که مردمی بودند که پیشینه تمدنشان به دوره مادها می‌رسد و در زمان ساسانیان و حتی پیش از آنان حکمرانی از خود داشتند و مستقل عمل می‌کردند. دیلمیان پیش از ورود اقوام ایرانی به گیلان در قسمت کوهستانی آن زندگی می‌کردند و از همسایگان شمالی مادها محسوب می‌شدند و در طول تاریخ حکومت مستقلی داشتند. پس از حمله اعراب به ایران با
حکومت مستقلی داشتند. پس از حمله اعراب به ایران با استفاده از موقعیت کوهستانی منطقه سال‌ها در برابر تازیان ایستادند و خاندان‌هایی از جمله خاندان «جستان» از خود آن‌ها شکل گرفت و لیکن در نهایت در ۲۹۰ ه. ق به شیعه زیدیه وارد شدند و سرانجام پنجاه سال پس از پذیرفتن اسلام خاندانهایی از دیلمیان پیدا شدند که بر بخش بزرگی از عالم اسلام فرمانروایی یافتند: از اولین آن‌ها کنگریان (۳۸۷-۳۰۴ ه. ق) و از سلسله‌های معروف سلسله آل بویه بوده‌است. قلعه سمیران تا اواخر قرن چهارم هجری قمری مقر حکمرانی آل مسافر بوده که نخستین فرد
هجری قمری مقر حکمرانی آل مسافر بوده که نخستین فرد از این خاندان محمدبن مسافر بوده‌است. از آثار مهرازی سمیران می‌توان به قلعه سمیران اشاره کرد که نقشه‌ای نامنظم دارد و در دوران پیش از اسلام پی ریزی شده‌است و نیز چهار برج از غرب به شرق در این مجموعه قراردارند که از سنگ و آجر ساخته شده‌اند و به دوره آل بویه نسبت داده شده‌اند. از بناهای دیگر آن چهار طاقی و سه بنای گنبد خانه و امامزاده قاسم است.
اسپرماتکا کیسه‌ای توپی شکل در بدن ملکه زنبور عسل است که اسپرم‌ها را در خود جای می‌دهد. ملکه تنها یکبار عملیات جفت گیری را انجام می‌دهد و در این بین تمامی اسپرمهای مورد نیاز برای بارور نمودن تخم‌ها در اسپرماتِکا اندوخته می‌کند. در زمان تخم گذاری ملکه با فشار میزان اسپرم مورد نیاز برای بارور نمودن تخم‌ها را از اسپرماتکا خارج می‌کند.
دُن یکی از لقب‌های افتخاری برای بزرگان و اشراف است که در اسپانیا، ایتالیا، پرتغال و فیلیپین استفاده می‌شود. این واژه برای دانشجویان و معلمان یک دبیرستان یا دانشگاه، به‌ویژه دانشگاه‌های کالج سنتی مانند آکسفورد و کمبریج در انگلستان نیز استفاده می‌شد.
سر قسمتی از یک جاندار است که معمولاً شامل گوش‌ها، مغز، پیشانی، گونه‌ها، چانه، چشم‌ها، بینی و دهان می‌شود که هر یک به ترتیب به عملکردهای حسی مختلف مانند بینایی، شنوایی، بویایی و چشایی کمک می‌کنند. سَر بالاترین بخش بدن انسان است و یکی از اندام موجود در بیشتر موجودات است. مغز انسان و بیشتر موجودات در سر آن‌ها قرار دارد. دستگاه عصبی مرکزی قسمتی از دستگاه عصبی است که در درون محفظه‌ای استخوانی به نام استخوان جمجمه و ستون فقرات قرار گرفته‌است و شامل: مغز و نخاع است. از نظر ساختمانی در دستگاه اعصاب مرکزی دو قسمت به
از نظر ساختمانی در دستگاه اعصاب مرکزی دو قسمت به نام‌های ماده سفید و ماده خاکستری قابل تشخیص می‌باشد. مغز شامل قسمت‌های متنوعی است که هر کدام از آن‌ها در عین حال که با یکدیگر در ارتباط هستند کارهای متفاوتی را انجام می‌دهند. ماهیچه‌های صورت انسان. صورت انسان ۴۳ ماهیچه دارد که برای بیان ۱۰,۰۰۰ حالت مختلف به کار می‌روند. این بیشتر از هر حیوان دیگری است. نظریه تکاملی: این پیچیدگی برای ارتباط اجتماعی و فریب دادن شکارچیان تکامل یافته است. [منبع: Journal of Anatomy, 2020] برخی ماهیچه‌های صورت فقط در انسان‌ها وجود
2020] برخی ماهیچه‌های صورت فقط در انسان‌ها وجود دارند، مانند ماهیچه‌ای که برای اخم کردن استفاده می‌شود. سرِ بی‌تن. در آزمایش‌های پیشگامانه، دانشمندان توانسته‌اند مغز خوک‌ها را تا ۳۶ ساعت خارج از بدن زنده نگه دارند. این کار با سیستم‌های مصنوعی گردش خون و اکسیژن‌رسانی ممکن شد. [منبع: Nature, 2019] بخش‌های مغز. در فاصله بین عنکبوتیه و پرده داخلی مایع شفافی قرار گرفته‌است که از ترشحات رگ‌های خونی است. این مایع را مایع مغزی-نخاعی می‌گویند و کار آن محافظت از بافت عصبی است. مخ بزرگ‌ترین قسمت مغز است و دارای دو
عصبی است. مخ بزرگ‌ترین قسمت مغز است و دارای دو نیمکره است که توسط رشته‌های عصبی محکم و سفید رنسیبغاادمکگی بهم متصل‌اند و ارتباط دو نیمکره نیز از طریق همین رشته‌های عصبی صورت می‌گیرد. قسمت سطحی مخ، خاکستری رنگ است و قشر مخ نامیده می‌شود. قشر مخ در انسان به علت وسعت زیاد خود و جای گرفتن در فضای محدود حالت چین خورده دارد. در زیر قشر مخ ماده سفید رنگی وجو دارد که از اجتماع رشته‌های عصبی میلین دار تشکیل شده‌است و این رشته همان دنباله‌های نورون‌هایی هستند که در قشر خاکستری با سایر قسمت‌های دستگاه عصبی قرار
در قشر خاکستری با سایر قسمت‌های دستگاه عصبی قرار دارند. جمجمه‌های رشدکننده. جمجمه نوزادان از چند تکه استخوان تشکیل شده که با فونتانل (ملاج) از هم جدا می‌شوند. این طراحی به مغز اجازه می‌دهد سریع رشد کند. اگر جمجمه نوزادان مانند بزرگسالان یکپارچه بود، مغز آن‌ها نمی‌توانست به اندازه کافی رشد کند! [منبع: Pediatric Radiology, 2018] خواندن افکار سر. فناوری EEG (الکتروانسفالوگرافی) می‌تواند امواج مغزی را ثبت کند. امروزه از این فناوری برای کنترل وسایل با ذهن استفاده می‌شود. در ۲۰۲۳، یک فرد فلج با ایمپلنت مغزی
می‌شود. در ۲۰۲۳، یک فرد فلج با ایمپلنت مغزی توانست فقط با فکر کردن تایپ کند![منبع: Nature Medicine, 2023]
شاه‌انگبین از محصولات زنبورعسل می‌باشد. این محصول با نام‌های دیگری مانند ژل رویال، ژل سلطنتی، غذای ملکه یا شیر زنبور عسل نیز شناخته می‌شود. شاه‌انگبین نوعی ماده غذایی است که توسط زنبورهای عسل تهیه می‌شود و معمولاً همه لاروها در روز اول زندگی از شاه‌انگبین تغذیه می‌کنند، اما این جیره غذایی از روز چهارم تغییر می‌کند و جای آن را مخلوطی از عسل و گرده می‌گیرد، و تنها ملکه تا آخر عمر از شاه‌انگبین تغذیه می‌کند و به نظر می‌رسد که این نوع غذا باعث به وجود آمدن اختلافات اساسی بین زنبورهای ماده و ملکه می‌گردد