payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جفرسون فرماندار ویرجینیا قرار گیرد. جفرسون، که مونرو خیلی زود با او دوستی نزدیک برقرار کرد، به شاگرد خود توصیه کرد که حرفه سیاسی را دنبال کند و کتابخانه خود را در دسترس او قرار داد، جایی که آثار اپیکتتوس به ویژه تأثیر زیادی بر مونرو گذاشت. با تمرکز فزاینده بریتانیایی‌ها بر کار خود در مستعمره‌های جنوبی، ویرجینیایی‌ها پایتخت را به شهر قابل دفاع تر ریچموند منتقل کردند و مونرو جفرسون را به پایتخت جدید همراهی کرد. جفرسون مونرو را به عنوان کمیسر نظامی با وظیفه حفظ ارتباط با ارتش قاره جنوبی، تحت فرماندهی ژنرال
حفظ ارتباط با ارتش قاره جنوبی، تحت فرماندهی ژنرال یوهان فون کالب، و شبه نظامیان ویرجینیا منصوب کرد. در پایان سال ۱۷۸۰، بریتانیا به ویرجینیا حمله کرد و مونرو، که در این بین سرهنگ شده بود، برای اولین بار فرماندهی یک هنگ را به عهده گرفت، اما به دلیل عدم جذب افراد علاقه‌مند، هنوز نتوانست ارتش تشکیل دهد. مونرو به خانه خود در شهرستان کینگ جورج بازگشت و برای حمله بریتانیا به ریچموند حضور نداشت. از آنجایی که هم ارتش قاره ای و هم شبه نظامیان ویرجینیا افسران فراوانی داشتند، مونرو در طول کمپین یورک‌تاون خدمت نکرد، و
داشتند، مونرو در طول کمپین یورک‌تاون خدمت نکرد، و با ناامیدی او، در محاصره یورک‌تاون شرکت نکرد. اگرچه اندرو جکسون در سن ۱۳ سالگی به عنوان پیک در یک واحد شبه نظامی خدمت می‌کرد، مونرو به عنوان آخرین رئیس‌جمهور ایالات متحده که یک جانباز جنگ انقلابی بود در نظر گرفته می‌شود، زیرا او به عنوان افسر ارتش قاره ای خدمت می‌کرد و در جنگ شرکت می‌کرد. در نتیجه خدمتش، مونرو به عضویت انجمن سینسیناتی درآمد. اوایل کار سیاسی. عضو کنگره قاره‌ای. مونرو تحصیل در رشته حقوق را زیر نظر جفرسون از سر گرفت و تا سال ۱۷۸۳ ادامه داد. او
نظر جفرسون از سر گرفت و تا سال ۱۷۸۳ ادامه داد. او علاقه خاصی به تئوری یا عمل حقوقی نداشت، اما ترجیح داد آن را بپذیرد، زیرا فکر می‌کرد که «فوری‌ترین پاداش ها» را ارائه می‌دهد و می‌تواند راه او را به سمت ثروت، موقعیت اجتماعی و نفوذ سیاسی آسان کند. در سال ۱۷۸۲، مونرو به عضویت مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب شد. پس از خدمت در شورای اجرایی ویرجینیا، او به عنوان عضو کنگره چهارم کنفدراسیون در نوامبر ۱۷۸۳ انتخاب شد و تا زمانی که کنگره در ترنتون، نیوجرسی در ژوئن ۱۷۸۴ تشکیل شد، در آناپولیس خدمت کرد. با قاعده چرخشی از
تشکیل شد، در آناپولیس خدمت کرد. با قاعده چرخشی از آن دفتر بازنشسته شد. در آن زمان، دولت در پایتخت موقت شهر نیویورک جلسه داشت. در سال ۱۷۸۴، مونرو سفر گسترده‌ای را در غرب نیویورک و پنسیلوانیا انجام داد تا شرایط شمال غرب را بررسی کند. این سفر او را متقاعد کرد که ایالات متحده باید بریتانیا را تحت فشار قرار دهد تا پست‌های خود را در منطقه رها کند و کنترل شمال غرب را به دست گیرد. در حین خدمت در کنگره، مونرو مدافع گسترش غرب شد و نقش کلیدی در نگارش و تصویب فرمان شمال غربی ایفا کرد. این فرمان قلمرو شمال غرب را ایجاد
غربی ایفا کرد. این فرمان قلمرو شمال غرب را ایجاد کرد و اداره فدرال مناطق غرب پنسیلوانیا و شمال رود اوهایو را فراهم کرد. یکی دیگر از هدف‌های مونرو در کنگره کنفدراسیون، مذاکره دربارهٔ حقوق آمریکا برای کشتیرانی آزاد در رود می‌سی‌سی‌پی بود. در این دوره، جفرسون همچنان به عنوان مربی برای مونرو خدمت می‌کرد و به دستور جفرسون، با جیمز مدیسون یکی دیگر از ویرجینیایی‌های برجسته دوست شد. ازدواج و وکالت. در ۱۶ فوریه ۱۷۸۶، مونرو با الیزابت کورترایت (۱۷۶۸–۱۸۳۰)، که از جامعه عالی شهر نیویورک آمده بود، در کلیسای ترینیتی در
عالی شهر نیویورک آمده بود، در کلیسای ترینیتی در منهتن ازدواج کرد. حاصل این ازدواج سه فرزند بود، الیزا در سال ۱۷۸۶، جیمز در سال ۱۷۹۹ و ماریا در سال ۱۸۰۲. اگرچه مونرو با ایمان انگلیکن بزرگ شده بود، اما فرزندان بر اساس آموزه‌های کلیسای اسقفی آموزش می‌دیدند. پس از یک ماه عسل کوتاه در لانگ آیلند، نیویورک، مونروها به شهر نیویورک بازگشتند تا با پدرش زندگی کنند تا زمانی که کنگره تعطیل شود: در پاییز ۱۷۸۶، مونرو از کنگره استعفا داد و به خانه عموی خود جونز در فردریکزبرگ، ویرجینیا نقل مکان کرد، جایی که با موفقیت
ویرجینیا نقل مکان کرد، جایی که با موفقیت امتحان وکالت را پشت سر گذاشت و وکیل ایالتی شد. در سال ۱۷۸۷، مونرو برای یک دوره دیگر در مجلس نمایندگان ویرجینیا پیروز شد. اگرچه او در تمایل خود برای اصلاح مواد صریح شده بود، اما به دلیل تعهدهای کاری خود نتوانست در کنوانسیون فیلادلفیا شرکت کند. در سال ۱۷۸۸، مونرو نماینده کنوانسیون تصویب ویرجینیا شد که به تصویب قانون اساسی ایالات متحده رأی داد. در ویرجینیا، مبارزه بر سر تصویب قانون اساسی پیشنهادی بیش از یک درگیری ساده بین فدرالیست‌ها و ضد فدرالیستها بود. ویرجینیایی‌ها
فدرالیست‌ها و ضد فدرالیستها بود. ویرجینیایی‌ها طیف کاملی از نظرها را در مورد شایستگی تغییر پیشنهادی در دولت ملی داشتند و کسانی که حد وسط مبارزه ایدئولوژیک را داشتند به شخصیت‌های اصلی تبدیل شدند. به رهبری مونرو و ادموند پندلتون، این «فدرالیست‌هایی که طرفدار اصلاحات هستند» از نبود منشور حقوق انتقاد کردند و نگران واگذاری اختیارهای مالیاتی به دولت مرکزی بودند. مونرو خواستار آن شد که قانون اساسی تضمین‌هایی را در مورد کشتیرانی رایگان در رود می‌سی‌سی‌پی درج کند و در صورت دفاع به دولت فدرال کنترل مستقیم بر شبه
و در صورت دفاع به دولت فدرال کنترل مستقیم بر شبه نظامیان بدهد. با انجام این کار، او می‌خواست از ایجاد ارتش دائمی جلوگیری کند، که ثابت شد یک نقطه بحرانی اختلاف بین فدرالیست‌ها و ضد فدرالیست‌ها بود. مونرو همچنین با کالج انتخاباتی که به نظر او بسیار فاسد و مستعد منافع دولتی بود، مخالفت کرد و از انتخاب مستقیم رئیس‌جمهور حمایت کرد. پس از اینکه مدیسون تصمیم خود را تغییر داد و قول داد لایحه حقوق را تصویب کند، کنوانسیون ویرجینیا با رای محدود قانون اساسی را تصویب کرد، اگرچه خود مونرو به آن رای منفی داد. سناتور. در
اگرچه خود مونرو به آن رای منفی داد. سناتور. در انتخابات ۱۷۸۹ برای اولین کنگره ایالات متحده، هنری مونرو، ضد فدرالیست، مونرو را متقاعد کرد تا در مقابل مدیسون شرکت کند، و او از مجلس قانونگذاری ویرجینیا خواست تا یک حوزه کنگره را برای انتخاب مونرو طراحی کند. در طول مبارزه‌های انتخاباتی، مدیسون و مونرو اغلب با هم سفر می‌کردند و انتخابات هیچ چیزی از دوستی آنها کم نکرد. در انتخابات ناحیه پنجم ویرجینیا، مدیسون بر مونرو غلبه کرد و ۱۳۰۸ رای در مقایسه با ۹۷۲ رای مونرو به دست آورد. پس از این شکست، مونرو خانواده خود را
به دست آورد. پس از این شکست، مونرو خانواده خود را از فردریکزبرگ به شهرستان البمارل، ابتدا به شارلوتزویل و بعداً به محله نزدیک مانتیسلو نقل مکان کرد، جایی که او ملکی خرید و نام آن را هایلند گذاشت. پس از مرگ سناتور ویلیام گریسون در سال ۱۷۹۰، قانونگذاران ویرجینیا مونرو را برای خدمت باقی مانده دوره گریسون انتخاب کردند. از آنجایی که مجلس سنا برخلاف مجلس نمایندگان پشت درهای بسته تشکیل جلسه داد، مردم توجه چندانی به آن نکردند و بر مجلس نمایندگان متمرکز شدند؛ بنابراین مونرو در فوریه ۱۷۹۱ درخواست کرد که جلسه‌های سنا
مونرو در فوریه ۱۷۹۱ درخواست کرد که جلسه‌های سنا به صورت علنی برگزار شود، اما در ابتدا رد شد و تا فوریه ۱۷۹۴ اجرا نشد. در دوران ریاست جمهوری جرج واشینگتن، سیاست ایالات متحده به‌طور فزاینده ای بین حزب ضد دولت به رهبری توماس جفرسون وزیر امور خارجه و فدرالیست‌ها به رهبری الکساندر همیلتون وزیر خزانه داری دو قطبی شد. مونرو در مخالفت با دولت مرکزی قوی و اجرایی قوی همیلتون در کنار جفرسون محکم ایستاد. حزب دموکرات-جمهوری‌خواه حول جفرسون و مدیسون متحد شد و مونرو یکی از رهبران این حزب نوپا در سنا شد. او همچنین به
از رهبران این حزب نوپا در سنا شد. او همچنین به سازماندهی مخالفت با جان آدامز در انتخابات ۱۷۹۲ کمک کرد، اگرچه آدامز جورج کلینتون را شکست داد و دوباره به عنوان معاون رئیس‌جمهور انتخاب شد. هنگامی که مونرو در نوامبر ۱۷۹۲ در تحقیق‌های کنگره در مورد معامله‌های غیرقانونی همیلتون با جیمز رینولدز شرکت کرد، این امر منجر به افشای اولین رسوایی جنسی سیاسی در ایالات متحده شد. همیلتون هرگز مونرو را به خاطر این تحقیر عمومی که تقریباً منجر به دوئل بین آن دو می‌شد نبخشید. در طول سال‌های ۱۷۹۲ و ۱۷۹۳، مونرو و مدیسون به
در طول سال‌های ۱۷۹۲ و ۱۷۹۳، مونرو و مدیسون به جزوه‌های همیلتون که جفرسون را به تضعیف اقتدار واشینگتن متهم می‌کرد، با یک سری شش مقاله پاسخ دادند. این پاسخ‌های تند و تیز عمدتاً توسط مونرو نوشته شده بود. به عنوان رهبر جمهوری خواهان در سنا، مونرو خیلی زود درگیر مسائل روابط خارجی شد. در سال ۱۷۹۴، او به عنوان مخالف انتصاب همیلتون به عنوان سفیر در بریتانیا و از حامیان جمهوری اول فرانسه ظاهر شد. از سال ۱۷۹۱ او در چندین مقاله با نام مستعار آراتوس جانب انقلاب فرانسه را گرفته بود. وزیر در فرانسه. با پیشرفت دهه ۱۷۹۰،
را گرفته بود. وزیر در فرانسه. با پیشرفت دهه ۱۷۹۰، جنگ‌های انقلابی فرانسه بر سیاست خارجی ایالات متحده تسلط یافت، با حملات بریتانیا و فرانسه که هر دو تجارت ایالات متحده با اروپا را تهدید می‌کردند. مانند اکثر جفرسونی‌های دیگر، مونرو از انقلاب فرانسه حمایت کرد، اما پیروان همیلتون تمایل بیشتری به همدردی با بریتانیا داشتند. در سال ۱۷۹۴، واشینگتن به امید یافتن راهی برای اجتناب از جنگ با هر دو کشور، مونرو را به عنوان وزیر (سفیر) خود در فرانسه منصوب کرد، پس از اینکه مدیسون و رابرت آر. لوینگستون این پیشنهاد را رد
مدیسون و رابرت آر. لوینگستون این پیشنهاد را رد کردند. در همان زمان، جان جی فدرالیست انگلیسی دوست را به عنوان وزیر خود در بریتانیا منصوب کرد. مونرو این موضع را در زمان سختی اتخاذ کرد: موضع مذاکره آمریکا به دلیل فقدان قدرت نظامی آن به‌طور قابل توجهی دشوارتر شد. علاوه بر این، درگیری بین پاریس و لندن در آمریکا، تقابل بین فدرالیست‌های آنگلوفیل و جمهوری خواهان فرانکوفیل را تشدید کرد. در حالی که فدرالیست‌ها اساساً فقط به دنبال استقلال از بریتانیای کبیر بودند، جمهوری خواهان خواهان یک شکل جدید انقلابی از حکومت
جمهوری خواهان خواهان یک شکل جدید انقلابی از حکومت بودند، به همین دلیل است که آنها به شدت با جمهوری اول فرانسه همدردی می‌کردند. مونرو پس از ورود به فرانسه در کنوانسیون ملی سخنرانی کرد و به خاطر سخنرانی خود در جشن جمهوری‌خواهی مورد تشویق قرار گرفت. پیام خوشامدگویی پرشور و دوستانه مونرو در مراسم افتتاحیه قبل از کنوانسیون ملی بعداً توسط جی به دلیل احساساتی بودن آن مورد انتقاد قرار گرفت و واشینگتن سخنرانی را از نظر مکان و با توجه به بی‌طرفی آمریکا در جنگ ائتلاف اول، «خوب طراحی نشده» دید. مونرو چندین موفقیت
اول، «خوب طراحی نشده» دید. مونرو چندین موفقیت دیپلماتیک اولیه را تجربه کرد، از جمله محافظت از تجارت ایالات متحده در برابر حمله‌های فرانسه. در فوریه ۱۷۹۵، مونرو از نفوذ خود برای آزادی همه شهروندان آمریکایی که پس از انقلاب فرانسه و آدرین دو لا فایت، همسر مارکیز دو لافایت زندانی بودند، استفاده کرد. او قبلاً آزادی توماس پین را در ژوئیه ۱۷۹۴ تضمین کرده بود و او را به خدمت گرفت، اما زمانی که پین علیرغم مخالفت‌های مونرو بر روی دیاتریبی علیه واشینگتن کار کرد، راه آنها در بهار ۱۷۹۶ از هم جدا شد. ماه‌ها پس از ورود
آنها در بهار ۱۷۹۶ از هم جدا شد. ماه‌ها پس از ورود مونرو به فرانسه، ایالات متحده و بریتانیا پیمان جی را منعقد کردند، که هم فرانسوی‌ها و هم مونرو را خشمگین کرد – که قبل از انتشار آن به‌طور کامل از این معاهده مطلع نبودند. علیرغم تاثیرهای نامطلوب پیمان جی بر روابط فرانسه و آمریکا، مونرو حمایت فرانسه را از حقوق کشتیرانی ایالات متحده در رود می‌سی‌سی‌پی - که دهانه آن تحت کنترل اسپانیا بود - به دست آورد و در سال ۱۷۹۵ ایالات متحده و اسپانیا پیمان پینکنی را امضا کردند. این معاهده به ایالات متحده حقوق محدودی برای
این معاهده به ایالات متحده حقوق محدودی برای استفاده از بندر نیواورلئان اعطا کرد. بلافاصله پس از اینکه تیموتی پیکرینگ جانشین وزیر امور خارجه ادموند رندولف شد، که تنها عضو فرانکوفیل کابینه واشینگتن بود، در دسامبر ۱۷۹۵، برای برکناری مونرو تلاش کرد. در سال ۱۷۹۶، مونرو پیامی را ارسال کرد که در آن خلاصه‌ای از پاسخ‌های خود به شکایت‌های فرانسوی‌ها از معاهده جی را نشان داد، اما ناقص بود و شامل یادداشت فرانسوی یا پاسخ کتبی مونرو نبود. پیکرینگ این را نشانه ای از نامناسب بودن مونرو می‌دانست و همراه با همیلتون،
نامناسب بودن مونرو می‌دانست و همراه با همیلتون، واشینگتن را متقاعد کرد که جانشین مونرو به عنوان سفیر شود. واشینگتن به این نتیجه رسید که مونرو ناکارآمد بود و نتوانست از منافع ملی محافظت کند. او در نوامبر ۱۷۹۶ مونرو را به یاد آورد که نامه برکناری عمداً به تأخیر افتاده بود تا از بازگشت او قبل از انتخابات ریاست جمهوری جلوگیری شود. با بازگشت به خانه خود در شارلوتزویل، او شغل دوگانه خود را به عنوان یک کشاورز و وکیل از سر گرفت. جفرسون و مدیسون از مونرو خواستند که برای کنگره نامزد شود، اما مونرو ترجیح داد به جای
برای کنگره نامزد شود، اما مونرو ترجیح داد به جای آن بر سیاست ایالتی تمرکز کند. در سال ۱۷۹۷، مونرو دیدگاهی از رفتار مجریه را در مجله امور خارجه ایالات متحده: در ارتباط با مأموریت در جمهوری فرانسه، در طول سال‌های ۱۷۹۴، ۵ و ۶ منتشر کرد که به شدت به دولت واشینگتن حمله کرد و آن را متهم کرد. اقدام علیه منافع آمریکا او از توصیه دوستش رابرت لوینگستون پیروی کرد که به او هشدار داد "هر اظهار نظر تند" دربارهٔ واشینگتن را سرکوب کند. با این حال، او شکایت داشت که اغلب وقت‌ها دولت ایالات متحده بیش از حد به بریتانیا نزدیک
دولت ایالات متحده بیش از حد به بریتانیا نزدیک بوده است، به ویژه در مورد پیمان جی. واشینگتن روی این نسخه یادداشت کرد و نوشت: "حقیقت این است که آقای مونرو به تملق، و باور چیزهای عجیب و غریب بود. او در مقابل هر کاری که برای آن ملت خوشایند بود، انجام داد یا تمایل داشت انجام دهد، با اکراه از مردم خواست. فرماندار ویرجینیا و دیپلمات (۱۷۹۹–۱۸۰۲، ۱۸۱۱). فرماندار ویرجینیا. در رای‌گیری خط حزبی، قانونگذار ویرجینیا مونرو را به عنوان فرماندار ویرجینیا در سال ۱۷۹۹ انتخاب کرد. او تا سال ۱۸۰۲ به عنوان فرماندار خدمت کرد.
کرد. او تا سال ۱۸۰۲ به عنوان فرماندار خدمت کرد. قانون اساسی ویرجینیا به فرماندار از اختیارهای بسیار کمی جدا از فرماندهی شبه نظامیان در زمانی که مجمع آن را به اجرا درآورد، اعطا کرد، اما مونرو از جایگاه خود برای متقاعد کردن قانونگذاران برای افزایش مشارکت ایالت در حمل و نقل و آموزش و افزایش آموزش برای شبه نظامیان استفاده کرد. مونرو همچنین شروع به ارائه خطاب‌های ایالت مشترک المنافع به قوه مقننه کرد، که در آن مواردی را برجسته کرد که معتقد بود قانونگذار باید در آن‌ها عمل کند. مونرو همچنین تلاش‌هایی را برای ایجاد
عمل کند. مونرو همچنین تلاش‌هایی را برای ایجاد اولین ندامتگاه در ایالت انجام داد و حبس جایگزین مجازات‌های دیگر اغلب شدیدتر شد. در سال ۱۸۰۰، مونرو از شبه نظامیان ایالتی خواست تا شورش گابریل را سرکوب کنند، شورش بردگان که در مزرعه ای در شش مایلی پایتخت ریچموند سرچشمه می‌گرفت. گابریل و ۲۷ برده دیگر که شرکت کردند، همگی به جرم خیانت به دار آویخته شدند. این اعدام‌ها احساس‌های دلسوزانه ای را در میان مردم ویرجینیا برانگیخت و مونرو با قانونگذار همکاری کرد تا مکانی را تضمین کند که آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار آزاد و
را تضمین کند که آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار آزاد و برده مظنون به «توطئه، شورش، خیانت و شورش» برای همیشه به خارج از ایالات متحده تبعید شوند. مونرو فکر می‌کرد که عناصر خارجی و فدرالیست شبه جنگ ۱۷۹۸–۱۸۰۰ را ایجاد کرده‌اند و او به شدت از نامزدی توماس جفرسون برای ریاست جمهوری در سال ۱۸۰۰ حمایت کرد. فدرالیست‌ها نیز به مونرو مشکوک بودند، برخی او را در بهترین حالت یک فریب فرانسوی و در بدترین حالت یک خائن می‌دانستند. با قدرت انتصاب مقام‌های انتخاباتی در ویرجینیا، مونرو از نفوذ خود برای کمک به جفرسون برای پیروزی در
از نفوذ خود برای کمک به جفرسون برای پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری ویرجینیا استفاده کرد. او همچنین استفاده از شبه نظامیان ویرجینیا را برای وادار کردن نتیجه به نفع جفرسون در نظر گرفت. جفرسون در انتخابات ۱۸۰۰ پیروز شد و مدیسون را به عنوان وزیر امور خارجه خود منصوب کرد. به عنوان عضوی از حزب جفرسون و رهبر بزرگ‌ترین ایالت کشور، مونرو به عنوان یکی از دو جانشین محتمل جفرسون در کنار مدیسون ظاهر شد. خرید لوئیزیانا و وزیر در بریتانیا. اندکی پس از پایان دوره فرمانداری مونرو، رئیس‌جمهور جفرسون مونرو را به فرانسه
مونرو، رئیس‌جمهور جفرسون مونرو را به فرانسه بازگرداند تا به سفیر رابرت لوینگستون در مذاکره دربارهٔ خرید لوئیزیانا کمک کند. در معاهده ۱۸۰۰ سن ایلدفونسو، فرانسه قلمرو لوئیزیانا را از اسپانیا به دست آورد. در آن زمان، بسیاری در ایالات متحده معتقد بودند که فرانسه نیز فلوریدا غربی را در همان معاهده تصاحب کرده است. هیئت آمریکایی در ابتدا به دنبال تصاحب فلوریدا غربی و شهر نیواورلئان بود که تجارت رود می‌سی‌سی‌پی را کنترل می‌کرد. جفرسون مصمم به تصاحب نیواورلئان حتی اگر به معنای جنگ با فرانسه باشد، همچنین به مونرو
اگر به معنای جنگ با فرانسه باشد، همچنین به مونرو اجازه داد تا در صورت امتناع فرانسوی‌ها از فروش شهر، با بریتانیایی‌ها اتحاد تشکیل دهد. مونرو و لوینگستون در دیدار با فرانسوا باربه ماربوا، وزیر امور خارجه فرانسه، توافق کردند که کل قلمرو لوئیزیانا را به مبلغ ۱۵ میلیون دلار خریداری کنند. این خرید به عنوان خرید لوئیزیانا شناخته شد. در موافقت با خرید، مونرو دستورهای خود را که تنها ۹ میلیون دلار برای خرید نیواورلئان و فلوریدا غربی اجازه داده بود، نقض کرد. فرانسوی‌ها اعتراف نکردند که فلوریدا غربی در تصرف اسپانیا
اعتراف نکردند که فلوریدا غربی در تصرف اسپانیا باقی مانده است و ایالات متحده ادعا می‌کند که فرانسه فلوریدا غربی را برای چندین سال آینده به ایالات متحده فروخته است. جفرسون اگرچه دستور خرید کل قلمرو را نداده بود، اما به شدت از اقدام‌های مونرو حمایت کرد که تضمین کرد ایالات متحده به گسترش خود به سمت غرب ادامه خواهد داد. جفرسون با غلبه بر تردیدها در مورد اینکه آیا قانون اساسی خرید قلمرو خارجی را مجاز می‌داند، موافقت کنگره را برای خرید لوئیزیانا به دست آورد و این خرید وسعت ایالات متحده را دو برابر کرد. مونرو در
خرید وسعت ایالات متحده را دو برابر کرد. مونرو در سال ۱۸۰۵ به اسپانیا سفر کرد تا تلاش کند تا فلوریدا غربی را به دست آورد، اما متوجه شد که سفیر آمریکا در اسپانیا، چارلز پینکنی، دولت اسپانیا را با تهدیدهای خام به خشونت بیگانه کرده است. در مذاکره‌ها در مورد مسائل ارضی برجسته در مورد نیواورلئان، فلوریدا غربی و ریو گرانده، مونرو هیچ پیشرفتی نداشت و با او توهین آمیز رفتار شد، و با حمایت فرانسه، اسپانیا حاضر نشد این قلمرو را واگذار کند. پس از استعفای روفس کینگ، مونرو در سال ۱۸۰۳ به عنوان سفیر در بریتانیا منصوب شد.
در سال ۱۸۰۳ به عنوان سفیر در بریتانیا منصوب شد. بزرگ‌ترین موضوع اختلاف بین ایالات متحده و بریتانیا، تحت تأثیر قرار گرفتن ملوانان آمریکایی بود. بسیاری از کشتی‌های تجاری ایالات متحده، دریانوردان انگلیسی را استخدام می‌کردند که سربازی اجباری را ترک کرده یا طفره می‌رفتند، و بریتانیایی‌ها اغلب ملوانان را در کشتی‌های ایالات متحده تحت تأثیر قرار می‌دادند به این امید که مشکل‌های نیروی انسانی آنها را برطرف کنند. بسیاری از ملوانانی که آنها را تحت تأثیر قرار دادند هرگز تابع بریتانیا نبودند و مونرو وظیفه داشت
هرگز تابع بریتانیا نبودند و مونرو وظیفه داشت بریتانیایی‌ها را متقاعد کند که از اعمال تأثیرگذاری خودداری کنند. مونرو با رد پیشنهاد جفرسون برای خدمت به عنوان اولین فرماندار منطقه لوئیزیانا، تا سال ۱۸۰۷ به عنوان سفیر در بریتانیا خدمت کرد. در سال ۱۸۰۶ او در مورد پیمان مونرو-پینکنی با بریتانیای کبیر مذاکره کرد. قرارداد جی در سال ۱۷۹۴ که پس از ده سال منقضی شده بود را تمدید می‌کرد. جفرسون در سال‌های ۱۷۹۴ تا ۱۷۹۵ به شدت با پیمان جی مبارزه کرده بود، زیرا احساس می‌کرد که این پیمان به بریتانیا اجازه می‌دهد تا
می‌کرد که این پیمان به بریتانیا اجازه می‌دهد تا جمهوری‌خواهی آمریکا را براندازد. این معاهده ده سال صلح و تجارت بسیار پرسود برای بازرگانان آمریکایی ایجاد کرده بود، اما جفرسون همچنان مخالف بود. هنگامی که مونرو و بریتانیا پیمان جدید را در دسامبر ۱۸۰۶ امضا کردند، جفرسون از ارائه آن به سنا برای تصویب خودداری کرد. اگرچه این معاهده ده سال دیگر تجارت بین ایالات متحده و امپراتوری بریتانیا را خواستار شد و به بازرگانان آمریکایی ضمانت‌هایی داد که برای تجارت خوب بود، جفرسون از این که به رویه منفور بریتانیایی تحت تأثیر
از این که به رویه منفور بریتانیایی تحت تأثیر قرار گرفتن پایان نداد، ناراضی بود و حاضر به تسلیم نشدن شد. رئیس‌جمهور هیچ تلاشی برای دستیابی به معاهده دیگری نکرد و در نتیجه، دو کشور از صلح به سمت جنگ ۱۸۱۲ منحرف شدند. مونرو از انکار معاهده توسط دولت به شدت رنجید و با وزیر امور خارجه جیمز مدیسون اختلاف پیدا کرد. انتخابات ۱۸۰۸ و کوید. در بازگشت به ویرجینیا در سال ۱۸۰۷، مونرو مورد استقبال گرم قرار گرفت و بسیاری از او خواستند که در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۰۸ شرکت کند. پس از اینکه جفرسون از ارائه معاهده
۱۸۰۸ شرکت کند. پس از اینکه جفرسون از ارائه معاهده مونرو-پینکنی امتناع کرد، مونرو به این باور رسیده بود که جفرسون به دلیل تمایل به اجتناب از ارتقای مونرو بالاتر از مدیسون در سال ۱۸۰۸، این معاهده را رد کرده است. به دلیل احترام به جفرسون، مونرو موافقت کرد که از مبارزه‌های انتخاباتی فعال برای ریاست جمهوری اجتناب کند، اما او قبول پیش نویس تلاش را رد نکرد. حزب دموکرات-جمهوری‌خواه به‌طور فزاینده ای به جناح‌بندی تبدیل شد و «جمهوری خواهان قدیمی» یا «کویدز» دولت جفرسون را به دلیل کنار گذاشتن اصول واقعی جمهوری خواهان
را به دلیل کنار گذاشتن اصول واقعی جمهوری خواهان محکوم کردند. کویدز به رهبری جان رندولف روانوک، سعی کردند مونرو را در راه خود جلب کنند. برنامه این بود که مونرو را برای ریاست جمهوری در انتخابات ۱۸۰۸ با همکاری حزب فدرالیست که پایگاهی قوی در نیوانگلند داشت، نامزد شود. مونرو تصمیم گرفت در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۰۸ در مقابل مدیسون شرکت کند تا قدرت موقعیت سیاسی خود را در ویرجینیا نشان دهد. دموکرات-جمهوری خواهان معمولی بر کویدها غلبه کردند، کنترل حزب را در ویرجینیا حفظ کردند و از پایگاه مدیسون محافظت کردند.
حفظ کردند و از پایگاه مدیسون محافظت کردند. مونرو در طول مبارزه‌های مدیسون علیه فدرالیست چارلز کوتسورث پینکنی، علناً از جفرسون یا مدیسون انتقاد نکرد، اما از حمایت از مدیسون خودداری کرد. مدیسون پینکنی را با اختلاف زیادی شکست داد و همه ایالت‌ها را به جز یک ایالت خارج از نیوانگلند برد. مونرو ۳۴۰۰ رای در ویرجینیا به دست آورد، اما در جاهای دیگر از حمایت کمی برخوردار شد. مونرو که به دلیل کاندیداتوری مورد علاقه اکثریت جمهوریخواهان قرار گرفته بود، برای چند سال آینده به زندگی خصوصی کنار رفت. طرح فروش خانه دومش در
به زندگی خصوصی کنار رفت. طرح فروش خانه دومش در لودون کانتی، اوک هیل، به منظور بازسازی و گسترش هایلند با درآمد حاصله، به دلیل قیمت پایین املاک و خانه و زمین شکست خورد. پس از انتخابات، مونرو به سرعت با جفرسون آشتی کرد، اما زمانی که جفرسون نامزدی مونرو را به کنگره در سال ۱۸۰۹ معرفی نکرد، دوستی آنها تیره شد. مونرو تا سال ۱۸۱۰ با مدیسون صحبت نکرد. مونرو توجه خود را به کشاورزی در املاک خود در شارلوتزویل معطوف کرد، و تکنیک‌های باغبانی جدیدی را آزمایش کرد تا از تنباکو که ارزش آن به‌طور پیوسته در حال کاهش بود، به
که ارزش آن به‌طور پیوسته در حال کاهش بود، به گندم تبدیل شود. وزیر امور خارجه و وزیر جنگ (۱۸۱۱–۱۸۱۷). مدیریت مدیسون. در آوریل ۱۸۱۱، مدیسون مونرو را به عنوان وزیر امور خارجه به کابینه خود منصوب کرد، به این امید که از حمایت جناح‌های رادیکال تر دموکرات-جمهوری خواهان حمایت کند. مدیسون همچنین امیدوار بود که مونرو، یک دیپلمات باتجربه که زمانی با او دوستان صمیمی بود، عملکرد اسمیت را بهبود بخشد. مدیسون به مونرو اطمینان داد که اختلاف‌های آنها در مورد پیمان مونرو-پینکنی یک سوء تفاهم بوده است و این دو دوستی خود را از
یک سوء تفاهم بوده است و این دو دوستی خود را از سر گرفتند. سنا به اتفاق آرا (۳۰–۰) به تأیید او رای داد. مونرو پس از روی کار آمدن خود امیدوار بود که با بریتانیایی‌ها و فرانسوی‌ها برای پایان دادن به حملات به کشتی‌های تجاری آمریکایی، قراردادهایی را وارد مذاکره کند. در حالی که فرانسوی‌ها موافقت کردند که حمله‌ها را کاهش دهند و کشتی‌های آمریکایی را که توقیف شده بودند آزاد کنند، بریتانیایی‌ها کمتر پذیرای خواسته‌های مونرو بودند. مونرو مدت‌ها برای صلح با بریتانیایی‌ها کار کرده بود، اما با پیوستن به «شاهین‌های جنگ»
کار کرده بود، اما با پیوستن به «شاهین‌های جنگ» مانند هنری کلی، رئیس مجلس نمایندگان، طرفدار جنگ با بریتانیا شد. با حمایت مونرو و کلی، مدیسون از کنگره خواست تا علیه بریتانیایی‌ها اعلام جنگ کند، و کنگره در ۱۸ ژوئن ۱۸۱۲ موافقت کرد، بنابراین جنگ ۱۸۱۲ آغاز شد. جنگ بسیار بد پیش رفت و دولت مدیسون به سرعت به دنبال صلح بود، اما توسط بریتانیا رد شد. بعد از اینکه مونرو مدیسون را متقاعد کرد که به کشتی‌های نیروی دریایی اجازه دهد به جای ماندن در بندر در طول جنگ، به کشتی‌های نیروی دریایی اجازه دهد که دریانوردی کنند، نیروی
نیروی دریایی اجازه دهد که دریانوردی کنند، نیروی دریایی ایالات متحده چندین موفقیت را تجربه کرد. پس از استعفای وزیر جنگ ویلیام یوستیس، مدیسون از مونرو خواست تا در نقش‌های دوگانه به عنوان وزیر امور خارجه و وزیر جنگ خدمت کند، اما مخالفت سنا مونرو را به سمت سرپرستی وزیر جنگ محدود کرد تا اینکه سرتیپ جان آرمسترانگ تاییدیه سنا را به دست آورد. مونرو و آرمسترانگ بر سر سیاست جنگ با هم درگیر شدند و آرمسترانگ امیدهای مونرو را برای منصوب شدن به رهبری تهاجم به کانادا مسدود کرد. هنگامی که کشتی‌های جنگی بریتانیا در تابستان
کرد. هنگامی که کشتی‌های جنگی بریتانیا در تابستان همان سال در مصب رودخانه پوتوماک ظاهر شدند، مونرو خواستار اتخاذ تدابیر دفاعی برای واشینگتن دی‌سی شد و یک سرویس اطلاعاتی نظامی در خلیج چساپیک ایجاد شود، که آرمسترانگ آن را غیرضروری رد کرد. از آنجایی که هیچ شناسایی فعالی وجود نداشت، مونرو واحد سواره نظام کوچک خود را تشکیل داد و شروع به جستجو در خلیج کرد تا زمانی که بریتانیا از آن خارج شد. با طولانی شدن جنگ، انگلیسی‌ها پیشنهاد آغاز مذاکره‌ها در خنت را دادند و ایالات متحده گروهی را به رهبری جان کویینسی آدامز برای
متحده گروهی را به رهبری جان کویینسی آدامز برای انجام مذاکره‌ها فرستاد. هنگامی که ناوگان بریتانیایی متشکل از ۵۰ کشتی جنگی و ۵۰۰۰ سرباز در دهانه پوتوماک جمع شدند، مونرو با یک نیرو خلیج چساپیک را شناسایی کرد و در ۲۱ اوت هشداری دربارهٔ تهاجم زودهنگام به رئیس‌جمهور فرستاد تا مدیسون و همسرش بتوانند به موقع فرار کنند. بریتانیا ساختمان کنگره و کاخ سفید ایالات متحده را در ۲۴ اوت ۱۸۱۴ سوزاند، مدیسون آرمسترانگ را از سمت وزیر جنگ برکنار کرد و برای کمک به مونرو مراجعه کرد و در ۲۷ سپتامبر او را به عنوان وزیر جنگ منصوب
کرد و در ۲۷ سپتامبر او را به عنوان وزیر جنگ منصوب کرد. مونرو در ۱ اکتبر ۱۸۱۴ از سمت وزیر امور خارجه استعفا داد، اما هیچ جانشینی هرگز منصوب نشد و بنابراین از اکتبر ۱۸۱۴ تا ۲۸ فوریه ۱۸۱۵، مونرو عملاً هر دو پست کابینه را بر عهده داشت. اکنون که فرماندهی جنگ را برعهده داشت، مونرو به ژنرال اندرو جکسون دستور داد تا در برابر حمله احتمالی بریتانیا به نیواورلئان دفاع کند و او از فرمانداران ایالت‌های مجاور خواست تا شبه نظامیان خود را برای تقویت جکسون بفرستند. او همچنین از کنگره خواست که ارتشی متشکل از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر را
از کنگره خواست که ارتشی متشکل از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر را پیش‌نویس کند، غرامت به سربازان را افزایش دهد، و یک بانک ملی جدید به نام بانک دوم ایالات متحده ایجاد کند تا از بودجه کافی برای جنگ اطمینان حاصل شود. ماه‌ها پس از روی کار آمدن مونرو به عنوان وزیر جنگ، جنگ با امضای پیمان گنت پایان یافت. این معاهده منجر به بازگشت به وضعیت پیشین شد و بسیاری از مسائل باقیمانده بین ایالات متحده و بریتانیا باقی ماند. آمریکایی‌ها پایان جنگ را به‌عنوان یک پیروزی بزرگ جشن گرفتند، تا حدی به دلیل خبر رسیدن این معاهده به ایالات متحده در