payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او معتقد بود که جنبش به نمایندگی از آزادی بشر، باید توسط انسان‌های آزاده تشکیل شود. او عصر یک شب در حالی که در میان همکاران آنارشیست می‌رقصید، برای رفتار بی‌دغدغهٔ خود توسط یکی از همکارانش شماتت شد. گلدمن در خودزندگی‌نامه‌اش نوشته:من به او گفتم سرش به کار خودش باشد، من از این که جنبش را دائماً به رخم می‌کشید، خسته شده بودم. من اعتقاد نداشتم که برای رسیدن به یک آرمان زیبا، برای آنارشیسم، برای آزادی و رهایی از اقتدار و تعصب، باید زندگی و شادی را انکار کنیم. من اصرار داشتم که آرمان ما نمی‌تواند انتظار داشته
من اصرار داشتم که آرمان ما نمی‌تواند انتظار داشته باشد که من مثل یک راهبه رفتار کنم و این جنبش نباید به یک دِیر تبدیل شود. اگر چنین معنایی داشت، من آن را نمی‌خواستم. «من آزادی، حق ابراز عقیده و حق همگان برای چیزهای زیبا و درخشان را می‌خواهم.» استفادهٔ تاکتیکی از خشونت. گلدمن، در اوایل فعالیت‌های سیاسیش، خشونت هدفمند را به عنوان ابزاری مشروع برای مبارزهٔ انقلابی، در نظر گرفت. گلدمن در آن زمان معتقد بود که استفاده از خشونت گرچه ناپسند است، اما در برابر مزایای اجتماعی آن، ممکن است توجیه شود. او به حمایت از
اجتماعی آن، ممکن است توجیه شود. او به حمایت از پروپاگاندای مرگ و خشونت، توده‌ها را به شورش تشویق می‌کرد. او از تلاش الکساندر برکمن، شریک زندگیش، برای قتل صنعت‌گری به نام هنری کلی فریک حمایت کرد و حتی التماس کرد به او اجازه دهد در ترور شرکت کند. وی معتقد بود که اقدامات فریک طی اعتصاب کارگران، تحقیرآمیز بود و قتل وی نتیجهٔ مثبتی برای افراد شاغل به همراه خواهد داشت. وی بعداً در زندگی‌نامه‌اش نوشت: «بله، هدف در این مورد وسیله را توجیه می‌کرد.» در حالی که او هرگز صریحاً اقدام لئون چولگوش در ترور رئیس‌جمهور
هرگز صریحاً اقدام لئون چولگوش در ترور رئیس‌جمهور ایالات متحده، ویلیام مک کینلی، را تأیید نکرد، اما از آرمان‌های وی دفاع کرد و معتقد بود که اقداماتی مانند این، نتیجهٔ طبیعی نهادهای سرکوبگر است. او در «روانشناسی خشونت سیاسی» نوشت: «نیروهای انباشته شده در زندگی اجتماعی و اقتصادی ما، با انجام اقدامات خشونت‌آمیز به اوج خود می‌رسند؛ شبیه وحشتی که آسمان را هنگام طوفان و رعد و برق فرا می‌گیرد.» تجارب او در روسیه باعث شد که او باور قبلی خود را مبنی بر این که «هدف انقلاب، ابزار را توجیه می‌کند»، محدود کند. وی در
انقلاب، ابزار را توجیه می‌کند»، محدود کند. وی در سخنانش در "ناامیدی من در روسیه" نوشت: «هیچ مغالطه‌ای بزرگ‌تر از این باور وجود ندارد که اهداف و نیات به یک گونه باشند، در حالی که روش‌ها و تاکتیک‌ها به گونهٔ دیگری باشند… ابزار به کار رفته، از طریق عادت فردی و عمل اجتماعی، خود بخشی از هدف نهایی می‌شود…» با این حال، در همان فصل، گلدمن تأیید کرد که «انقلاب در واقع یک روند خشونت‌آمیز است» و خاطر نشان کرد: «خشونت در تحولات انقلابی اجتناب‌ناپذیر و غم‌انگیز است.» بعضی‌ها اظهارات وی در مورد ترور بلشویکی را، به عنوان
اظهارات وی در مورد ترور بلشویکی را، به عنوان نفی همه نیروهای مبارز تعبیر کردند، ولی گلدمن این موضوع را در مقدمهٔ اولین چاپ "ناامیدی من در روسیه" اصلاح کرد: من روی این که تخریب و ترور جزئی از انقلاب است، بحثی ندارم. من می‌دانم که در گذشته هر تغییر سیاسی و اجتماعی بزرگی خشونت را ضروری می‌کرد. . . برده‌داری سیاهان ممکن بود هنوز یک هنجار قانونی در ایالات متحده باشد، اگر روحیهٔ مبارزهٔ جان براونز نمی‌بود. من هرگز انکار نکرده‌ام که خشونت اجتناب‌ناپذیر است و اکنون نیز آن نتیجه را نمی‌گیرم. با این وجود استفاده از
نیز آن نتیجه را نمی‌گیرم. با این وجود استفاده از خشونت در جنگ، به عنوان وسیله‌ای برای دفاع، یک چیز است، و ایجاد یک اصل تروریسم، نهادینه کردن آن و بدل کردن آن به حیاتی‌ترین جایگاه در مبارزات اجتماعی، کاملاً چیز دیگری است. چنین تروریسمی ضدانقلاب را به وجود می‌آورد و به نوبهٔ خود ضدانقلاب می‌شود. گلدمن نظامی شدن جامعه شوروی را نه ناشی از مقاومت مسلحانه فی نفسه، بلکه بینش سیاسی بلشویک‌ها دانست و نوشت: «یک اقلیت ناچیز که قصد ایجاد یک کشور مطلقه را دارد، لزوماً به سمت ستم و تروریسم سوق داده می‌شود.» سرمایه‌داری
سمت ستم و تروریسم سوق داده می‌شود.» سرمایه‌داری و کار. گلدمن معتقد بود که نظام اقتصادی سرمایه‌داری با آزادی انسان تعارض دارد. او در "آنارشیسم و سایر مقالات" نوشت: «تنها خواسته‌ای که دارایی می‌آورد، اشتهای پرخوریش برای دستیابی به دارایی بیشتر است، زیرا ثروت به معنای قدرت است؛ قدرت تسلیم کردن، خرد کردن، استثمار کردن، به بردگی کشاندن، هتک حرمت و به زیر کشاندن دیگران.» وی همچنین استدلال می‌کرد که سرمایه‌داری از کارگران انسانیت‌زدایی می‌کند، چنان‌که «تولیدکننده را انحصاراً ذره‌ای از ماشین می‌کند که عزم و ارادهٔ
انحصاراً ذره‌ای از ماشین می‌کند که عزم و ارادهٔ کمتری نسبت به کارفرمای فولاد و آهن دارد.» گلدمن که در ابتدا مخالف هر چیز کمتر از انقلاب کامل بود، طی یک صحبت توسط یک کارگر مسن در صف اول، به چالش کشیده شد. وی در زندگی‌نامهٔ خود نوشت: او گفت که پریشانی من در برابر چنین خواسته‌های اندکی، مثلاً چند ساعت در روز یا چند دلار بیشتر در هفته…، را درک می‌کند؛ اما مردان هم سن و سال او چه کاری باید انجام دهند؟ آن‌ها احتمالاً زنده نمی‌مانند تا سرنگونی نهایی نظام سرمایه‌داری را ببینند. آیا آن‌ها نیز باید از آزادی شاید دو
را ببینند. آیا آن‌ها نیز باید از آزادی شاید دو ساعته از کار منفورشان، چشم‌پوشی کنند؟ این همان چیزی بود که می‌توانستند امیدوار باشند در طول زندگی خودشان محقق شود. گلدمن فهمید که تلاش‌های کوچک‌تر برای بهبود شرایط کار، مانند دستمزد بالاتر و ساعات ماری کمتر، می‌تواند بخشی از یک انقلاب اجتماعی باشد. دولت. گلدمن دولت را اساساً و ناگزیر ابزاری برای کنترل و سلطه می‌دید. رأی دادن. گلدمن در نتیجه نظرات ضد دولتی خود معتقد بود که رای‌گیری در بهترین حالت، بی‌فایده و در بدترین حالت، خطرناک است. وی نوشت، رأی دادن توهم
بدترین حالت، خطرناک است. وی نوشت، رأی دادن توهم مشارکت را به وجود می‌آورد، در حالی که توجه به ساختارهای واقعی تصمیم‌گیری را مستتر می‌کنند. در عوض، گلدمن از مقاومت هدفمند به صورت اعتصاب، اعتراض و «اقدام مستقیم علیه اقتدار تهاجمی و دخیل در نظم اخلاقی ما» حمایت می‌کرد. او حتی در شرایطی که بسیاری از آنارکو-سندیکالیست‌های دههٔ ۱۹۳۰ اسپانیا به تشکیل جمهوری لیبرال رأی دادند، موضع ضد رای‌گیری خود را حفظ کرد. گلدمن نوشت که آنارشیست‌ها از هر قدرتی که از آن به عنوان یک بلوک رای‌دهنده استفاده می‌کنند، باید در اعتصابات
بلوک رای‌دهنده استفاده می‌کنند، باید در اعتصابات سراسر کشور استفاده کنند. وی با جنبش حق رأی زنان که خواستار حق رأی دادن به زنان بود، مخالف بود. وی در مقاله‌ای با عنوان "حق رأی زن" این ایده که دخالت زنان در دولت دموکراتیک، باعث جهت‌گیری عادلانه‌تر می‌شود را، به سخره می‌گیرد: "گویی زنان رای خود را نخواهند فروخت، گویی زنان سیاسی را نمی‌توان خرید!" او با اظهارات طرفداران حق رأی زن‌ها، مبنی بر برابری زنان با مردان، موافقت می‌کرد اما مخالف این بود که مشارکت آن‌ها در انتخابات، به خودی خود باعث ایجاد عدالت در دولت
در انتخابات، به خودی خود باعث ایجاد عدالت در دولت می‌شود. سیستم زندان. گلدمن همچنین منتقد جدی سیستم زندان بود و هم رفتار با زندانیان و هم علل اجتماعی جرم را نقد می‌کرد. گلدمن به جرم به عنوان یک نتیجه طبیعی از یک سیستم اقتصادی ناعادلانه می‌نگریست. وی در مقاله‌اش با عنوان "زندان‌ها: یک جرم اجتماعی و قصور"، از نویسندگان قرن نوزدهم فیودور داستایوسکی و اسکار وایلد دربارهٔ زندان‌ها نقل قول کرد و نوشت: سال به سال از دروازه‌های جهنمی زندان بدن‌های نحیف، منقوص، بی‌اراده و شکست خوردهٔ بشری به جهان بازمی‌گردند، که
و شکست خوردهٔ بشری به جهان بازمی‌گردند، که علامت قابیل بر پیشانیشان است، امیدهایشان خرد شده و تمام تمایلات طبیعیشان خنثی شده‌است. هیچ چیزی جز گرسنگی و وضعی غیرانسانی برای استقبال از این قربانیان نخواهد رفت و به زودی به عنوان تنها امکان بقایشان، در جرم فرومی‌روند. نظامی‌گری. گلدمن متعهد به مقاومت در برابر جنگ بود، زیرا معتقد بود که جنگ‌ها توسط دولت‌هایی که نمایندگان دیدگاه سرمایه‌داری هستند، انجام می‌شود. وی به ویژه با سربازی مخالف بود و آن را به عنوان یکی از بدترین نوع زورگویی‌های حکومت به مردم در نظر
از بدترین نوع زورگویی‌های حکومت به مردم در نظر می‌گرفت و یکی از بنیان‌گذاران لیگ نه به سربازی بود و برای تأسیس این لیگ در نهایت دستگیر، زندانی(۱۹۱۷) و نفی بلد (۱۹۱۹) شد. آزادی بیان. گلدمن به دلیل سخنرانی و سازماندهی فعالیت‌هایش در حمایت از نیروی کار و اعتصابات مختلف، دسترسی به کنترل بارداری و مخالفت با جنگ جهانی اول، به‌طور معمول بازجویی، دستگیر و زندانی می‌شد. در نتیجه، او در اوایل قرن بیستم به عنوان فعال جنبش آزادی مطرح شد و آزادی بیان را یک ضرورت اساسی برای دستیابی به تغییرات اجتماعی می‌دانست. صراحت او
دستیابی به تغییرات اجتماعی می‌دانست. صراحت او در پیگیری از آرمان‌هایش در برابر بازداشت‌های مداوم، به راجر بالدوین، یکی از بنیان‌گذاران اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا الهام بخشید. تجارب گلدمن و ریتمن در مبارزات آزادی بیان سانتیاگو (۱۹۱۲) نمونه‌های مشهور سرکوب دولتی و سرمایه‌داری علیه کمپین‌های آزادی بیان کارگران صنعتی جهان بود. صهیونیسم. گلدمن همچنین از صهیونیسم انتقاد داشت و آن را آزمایش ناموفق دیگری برای اقتدار دولت دانست. فمینیسم و رابطه جنسی. گرچه رفتار گلدمن با اهداف حق رأی زنان در فمینیسم موج اول
گلدمن با اهداف حق رأی زنان در فمینیسم موج اول خصمانه بود، اما با اشتیاق از حقوق زنان دفاع می‌کرد و امروزه به عنوان بنیان‌گذار آنارکو-فمینیسم شناخته می‌شود، که پدرسالاری را به عنوان یک سلسله‌مراتب، همچون دولت و تقسیمات طبقاتی دیگر به چالش می‌کشد. در سال ۱۸۹۷، وی نوشت: «من خواهان استقلال زن، حق او برای تأمین هزینهٔ زندگیش، زندگی برای خودش، دوست داشتن هر کسی که بخواهد، یا هر تعداد افرادی که دوست دارد، هستم. من خواهان آزادی برای هر دو جنس، آزادی عمل، آزادی در عشق و آزادی در مادر شدن هستم.» گلدمن با آموزش
در عشق و آزادی در مادر شدن هستم.» گلدمن با آموزش پرستاری، مدافع اولیهٔ آموزش زنان در زمینه پیشگیری از بارداری بود. او مانند بسیاری از فمینیست‌های زمان خود، سقط جنین را نتیجهٔ تلخ شرایط اجتماعی و کنترل بارداری را یک گزینهٔ مثبت دانست. گلدمن همچنین طرفدار عشق آزاد و منتقد جدی ازدواج بود. او فمینیست‌های اولیه را محدود در دامنهٔ فعالیت خود و محدود به چهارچوب‌های نیروهای اجتماعی پوریتانیسم و سرمایه‌داری می‌دانست. وی نوشت: «ما به خاطر سنت‌ها و عادت‌های قدیمی، به رشد بدون محدودیت نیاز داریم. جنبش برای رهایی زنان
رشد بدون محدودیت نیاز داریم. جنبش برای رهایی زنان تاکنون شروع شده، اما اولین قدم در این مسیر است.» گلدمن همچنین منتقد صریح تعصب نسبت به همجنس‌گرایان بود. اعتقاد وی مبنی بر این که آزادی اجتماعی باید به گِی‌ها و لزبین‌ها گسترش یابد، تا آن زمان حتی در بین آنارشیست‌ها هم چیزی کاملاً بی‌سابقه بود. آن طور که مگنوس هیرشفلد، سکسولوژیست آلمانی، می‌گوید: «او اولین و تنها زنی و در واقع اولین و تنها آمریکایی بود، که در دفاع از عشق همجنسگرایانه در برابر عموم مردم دفاع کرد.» وی در سخنرانی‌ها و نامه‌های متعدد، از حق
کرد.» وی در سخنرانی‌ها و نامه‌های متعدد، از حق مردان و زنان همجنسگرا برای دوست داشتن یکدیگر دفاع کرد و ترس و شرم مرتبط با همجنس‌گرایی را محکوم کرد. آن گونه که گلدمن در نامه‌ای به هیرشفلد نوشت، می‌گفت: «من احساس می‌کنم که یک فاجعه است که افراد از یک گرایش جنسی متفاوت، در جهانی گرفتار می‌شوند که درک کمی برای همجنس‌گرایان مشاهده می‌شود و نسبت به تنوع و درجه‌بندی‌های مختلف جنسیتی و اهمیت زیاد آن در زندگی، بسیار بی‌تفاوت است.» بی‌خدایی. اما گلدمن آتئیست متعهد بود و به دین به عنوان ابزاری برای کنترل و سلطه
بود و به دین به عنوان ابزاری برای کنترل و سلطه می‌نگریست. مقاله‌ای از او به نام "فلسفهٔ آتئیسم"، نقل‌قول‌های مکرری از باکونین دارد و می‌افزاید: آگاهانه یا ناخودآگاه، اکثر باورمندان به خدایان و شیاطین، بهشت و جهنم، و پاداش و مجازات، در این‌ها تازیانه‌ای می‌بینند که مردم را به اطاعت، فروتنی و قناعت وامی‌دارد… فلسفهٔ آتئیسم بیانگر گسترش و رشد ذهن انسان است. فلسفهٔ خداباوری، اگر بتوانیم آن را فلسفه بنامیم، راکد و ماناست. در مقالاتی مانند "نفاق پوریتانیسم" و سخنرانی با عنوان "شکست مسیحیت"، گلدمن با حمله به
سخنرانی با عنوان "شکست مسیحیت"، گلدمن با حمله به نگرش‌های اخلاقی و تلاش‌های ادیان برای کنترل رفتار انسان، دشمنان بسیاری در میان جوامع دینی برای خود ساخت. وی مسیحیت را در «دوام یک جامعهٔ برده‌داری» مقصر می‌دانست و معتقد بود که دین کارهایی را به آدمی در زندگیش دیکته می‌کند و به افراد فقیر وعده‌های دروغین آینده‌ای نعیم در بهشت را می‌دهد. میراث. گلدمن در طول زندگی خود به خوبی شناخته‌شده بود و به عنوان «خطرناک‌ترین زن آمریکا» توصیف می‌شد. پس از مرگ او و در اواسط قرن ۲۰، شهرت او کمرنگ شد. دانشمندان و مورخان
قرن ۲۰، شهرت او کمرنگ شد. دانشمندان و مورخان آنارشیسم از وی به عنوان یک سخنران و فعال بزرگ یاد می‌کردند، اما وی را به عنوان یک متفکر فلسفی یا نظری، مثلاً هم‌تراز با کروپوتکین، نمی‌دانستند. در سال ۱۹۷۰، نشریهٔ دوور پرس بیوگرافی گلدمن، با عنوان "زندگیم را می‌کنم"، را دوباره منتشر کرد و در سال ۱۹۷۲، نویسندهٔ فمینیست، آلیکس کیتس شولمن مجموعه‌ای از نوشته‌ها و سخنرانی‌های گلدمن را تحت نام "سخنان اِمای سرخ" منتشر کرد. این آثار، زندگی و نوشته‌های گلدمن را به مخاطبان بیشتری شناساند و او به ویژه در میان جنبش حقوق
بیشتری شناساند و او به ویژه در میان جنبش حقوق زنان اواخر قرن بیستم، ترویج شد. در سال ۱۹۷۳، یک دوست چاپچی از شولمن درخواست کرد، که از نقل‌قول‌های گلدمن در یک تی‌شرت استفاده کند. او جملاتی از "زندگیم را می‌کنم" را برای این کار برگزید؛ من‌جمله «حق ابراز عقیده و حق همگان برای چیزهای زیبا و درخشان را می‌خواهم.» و «که این شایسته نبود که آشوبگری برقصد». چاپچی بر اساس این بیانیه‌ها، جملهٔ شورانگیزی برساخت که به یکی از مشهورترین سخنان گلدمن تبدیل شده‌است، گرچه شاید او هرگز چنین عبارتی را نگفته و ننوشته باشد: «اگر
او هرگز چنین عبارتی را نگفته و ننوشته باشد: «اگر من نتوانم برقصم، نمی‌خواهم در انقلاب شما باشم.» انواع مختلف این گفتاورد بر روی هزاران تی‌شرت، دکمه، پوستر، برچسب سپر، لیوان ماگ، کلاه و سایر اقلام چاپ شده‌است. جنبش زنان دههٔ ۱۹۷۰ که «کشف مجدد» گلدمن را آغاز کرد، از اواخر دههٔ ۱۹۶۰ با یک جنبش آنارشیستی در حال احیا همراه شد، که همچنین باعث جلب توجه به عالمان آنارشیست پیشین شد. با رشد فمینیسم، همچنین شروع به بازنگری در کار فلسفی گلدمن کردند و فعالان این زمینه به اهمیت سهم گلدمن در برساختن اندیشهٔ آنارشیستی
به اهمیت سهم گلدمن در برساختن اندیشهٔ آنارشیستی زمانه‌اش اشاره کردند. به عنوان مثال، اعتقاد گلدمن به ارزش زیبایی‌شناسی را می‌توان در توجهات زیاد به مقولهٔ آنارشیسم و هنر پس از آن، مشاهده کرد. به همین ترتیب، اکنون گفته می‌شود که گلدمن به‌طور قابل توجهی دامنهٔ فعالیت جنبش را، در زمینه‌های آزادی جنسی، حق تولید مثل و آزادی بیان گسترش داده‌بود. گلدمن طی سال‌ها در آثار داستانی بی‌شماری به تصویر کشیده شده‌است، از جمله فیلم "سرخ‌ها" اثر وارن بیتی در سال ۱۹۸۱، که در آن مورین استپلتون نقشش را بازی می‌کند و برای این
آن مورین استپلتون نقشش را بازی می‌کند و برای این نقش خود برنده جایزه اسکار شد. شخصیت گلدمن همچنین در دو نمایش موزیکال برادوی، "رگ‌تایم" ("Ragtime") و "قاتلان" ("Assassins")، وجود داشت. آثار دیگری هم زندگی گلدمن را به تصویر می‌کشند، شامل نمایشنامه‌ها و رمان‌های: "اما" اثر هاوارد زین، "مادر زمین" اثر مارتین دوبرمن، "مادر زمین" اثر مارتین دوبرمن، "اما گلدمن: عشق، آنارشی و امور دیگر" (در مورد رابطه گلدمن با برکمن و دستگیری وی در رابطه با ترور مک‌کینلی) اثر جسیکا لیتواک، "عشق بن، عشق اما" (در مورد رابطهٔ گلدمن
لیتواک، "عشق بن، عشق اما" (در مورد رابطهٔ گلدمن با ریتمن) اثر لین راگاف، "امای سرخ" اثر کارول بولت، و "امای سرخ و راهبهٔ دیوانه" اثر الکسیس روبلان، و رمان "گل سرخ" اثر اثل مانین در سال ۱۹۴۱. از گلدمن با نام‌گذاری تعدادی از سازمان‌ها به یاد او، تقدیر شده‌است؛ از جمله کلینیک اما گلدمن (یک مرکز بهداشتی-درمانی زنان واقع در شهر آیووا)، «به احترام روحیهٔ چالش‌برانگیزِ» گلدمن. همچنین قهوه‌خانه-کتاب‌فروشی امای سرخ و فروشگاهی در بالتیمور، مریلند، نام خود را به دلیل اعتقادشان به «ایده‌ها و ایده‌آل‌هایی که او برای
اعتقادشان به «ایده‌ها و ایده‌آل‌هایی که او برای تمام زندگیش برای آن جنگید: آزادی بیان، برابری و آزادی جنسی و نژادی، حق سازماندهی در کار و در زندگیمان، ایده‌ها و آرمان‌های خودمان که حتی امروز نیز برای آن‌ها مبارزه می‌کنیم»، از نام اما گلدمن برگرفته‌اند. پائول گایلیوناس و همسر فقیدش، هلن هیل، ترانه مشترک و آنارشیستی «اما گلدمن» را نوشتند که توسط گروه پیگی: ارکستری کالیپسی مارتیمز، در سال ۱۹۹۹ اجرا و منتشر شد. این آهنگ را بعداً گروه نوبنیاد «جالینوس مشکل‌ساز» هم اجرا و در آلبوم "مشکل‌سازان به اینجا می‌آیند"
هم اجرا و در آلبوم "مشکل‌سازان به اینجا می‌آیند" در سال ۲۰۰۴، منتشر کرد. آهنگ گروه پانک بریتانیایی «مارتا» به نام "آژانس کارآگاهی گلدمن"، گلدمن را به شکل یک کارآگاه خصوصی که در حال تحقیق در مورد پلیس و فساد سیاسی است، به تصویر می‌کشد. آثار. گلدمن نویسنده‌ای پرکار بود و تعداد پرشماری از جزوات و رسائل را دربارهٔ طیف متنوعی از موضوعات نوشت. وی شش کتاب تألیف کرده بود، که شامل زندگی‌نامهٔ خودش، "زندگیم را می‌کنم" ("آنگونه که من زیستم") و زندگی‌نامهٔ همکار آنارشیستش، ولترین دو کلر، هم می‌شود.
آمال لعنتی فیلمی سوئدی است در ژانر رمانتیک کمدی-درام با تهیه‌کنندگی و کارگردانی لوکاس مودیسون. این فیلم محصول سال ۱۹۹۸ میلادی است و بر اساس نظریه دوگما ۹۵ ساخته شده است. پیوند به بیرون. http://www.imdb.com/title/tt0150662
میخائیل الکساندروویچ باکونین (به روسی: Михаи́л Алекса́ндрович Баку́нин)؛ (زاده ۱۸۱۴– درگذشته ۱۸۷۶) آنارشیست انقلابی روس و از بنیان‌گذاران آنارشیسم جمعی بود. او یکی از بانفوذترین چهره‌های آنارشیسم و یکی از بنیان‌گذاران سنت آنارشیسم اجتماعی به‌شمار می‌رود. اعتبار وی به عنوان کنشگر، وی را در قامت یک نظریه‌پرداز برجسته معرفی کرد و نفوذ قابل توجهی در میان رادیکال‌ها در سراسر روسیه و اروپا به دست آورد. زندگی. میخائیل باکونین در امپراتوری روسیه در یک خانواده اشرافی روسیه متولد شد و جوانی‌اش را به عنوان یک افسر
روسیه متولد شد و جوانی‌اش را به عنوان یک افسر تازه‌کار در ارتش گذراند، اما در سال ۱۸۳۵ میلادی از ارتش کناره گرفت و به مسکو رفت تا در رشته فلسفه تدریس کند. در دههٔ ۱۸۳۰، باکونین از هگلی‌های جوان بود. وی در سال ۱۸۴۲ روسیه را ترک کرد و سفرهای دنباله‌داری را آغاز کرد. او در ۱۸۴۸ در انقلاب آلمان (قیام درسدن) شرکت جست. در ۱۸۴۹، دستگیر و به دولت روسیه تحویل داده و به حبس ابد محکوم شد. وی پس از مرگ تزار نیکلاس اول، به سیبری (۱۸۵۷) تبعید شد. در ۱۸۶۱، او از تبعید گریخت و به لندن رفت.باکونین در لندن به "مجمع صلح و
و به لندن رفت.باکونین در لندن به "مجمع صلح و آزادی" پیوست. در کنگرهٔ برن این مجمع (۱۸۶۸)، او و هواداران‌اش که در اقلیت بودند از این سازمان جدا شدند و "اتحاد بین‌المللی سوسیال دموکراسی " را تشکیل دادند. این سازمان و بین‌الملل اول در ۱۸۶۹ به هم پیوستند. در این‌جا بود که اختلافات باکونین با مارکس بروز کردند.او به تشکیل دسته‌جات مقاومت علیه سیستم اعتقاد داشت. روش وی در تبلیغ، مسافرت‌های دائمی به نقاط مختلف اروپا بود. او به آنارکومی (آنارشیسم-کمونیسم) اعتقاد داشت که برداشتی جزمی از اعتقادات ویلیام گادوین بود و
که برداشتی جزمی از اعتقادات ویلیام گادوین بود و در آن جامعه به دسته‌جات همکار تقسیم‌بندی می‌شود و از تعاون و همکاری بین گروهی نیازهای خود را برآورده می‌کند. آثار وی عمدتاً به تشریح جامعه مورد نظر وی و مقایسه و در عین حال بیان برتری ماتریالیسم بر ایده‌آلیسم بنیان یافته‌است. از کتاب‌های او می‌توان به «خدا و دولت» (۱۸۷۱) و «مارکسیسم، آزادی و دولت» (۱۸۷۰–۱۸۷۲) اشاره کرد. با اینکه به‌واسطهٔ عباراتی که از وی نقل می‌شود او را از جمله فلاسفه خداناباور می‌دانند، اما احتمالاً به نوعی از مذهب عرفانی اعتقاد داشته‌است.
احتمالاً به نوعی از مذهب عرفانی اعتقاد داشته‌است. اعتقادات. باکونین می‌گفت: «ساماندهی جامعه می‌بایست به گونه ای باشد که هر فرد، اعم از زن یا مرد، در بدو ورود به زندگی، بتواند وسایل تقریباً مساوی برای رشد استعدادهای متنوع خود و استفاده از آنها را در کار خود بیابد و برای ساماندهی به چنین جامعه ای که با غیرممکن ساختن استثمار کار هر فرد، وی را قادر می‌سازد که از ثروت اجتماعی که در حقیقت تنها با کار جمعی تولید می‌شود، بهره‌مند شود، اما تنها تا آنجا که مستقیماً در خلق آن ثروت مشارکت داشته باشد.»
پاردوس یک توزیع لینوکس بر پایه دبیان است که با حمایت دولت ترکیه توسعه داده‌ شده‌است. نام پاردوس برگرفته از نام لاتین پلنگ ایرانی است. پاردوس، سیستم‌عاملِ ملی کشور ترکیه است که مدتی قبل جهت گسترشِ فرهنگِ استفاده از سیستم عامل لینوکس در این کشور و همچنین فراهم نمودن بستر انتقال جامعه‌یِ نرم‌افزاریِ ترکیه به سمت جامعه‌ای متن‌باز و آزاد، توسعه داده شده‌است. اکثر بخش‌های مورد نیازِ این سیستم‌عامل مبتنی بر لینوکس، مجدداً توسط تیم توسعه‌دهنده‌‌یِ آن بازنویسی شده‌‌است. البته، پاردوس فقط یک توزیع محلی مختصِ ترکیه
البته، پاردوس فقط یک توزیع محلی مختصِ ترکیه نیست بلکه توزیعی بین‌المللی، دارای ۱۰ زبان دیگر به‌جز زبان ترکی نیز است. مشخصات پاردوس. بخش‌های مختلف مدیریتی و کاربردیِ پاردوس با هدف بهبود میزانِ موردپسندبودن در هنگام استفاده از سیستم بازنویسی شده‌‌است. ابزارهای زیادی به صورت گرافیکی برای مدیریت بخش‌های مختلف نوشته‌شده که باعث سهولت در استفاده و مدیریت این سیستم‌عامل گردیده‌ است. سرعت راه‌اندازی سیستم و همچنین بارگذاری نرم‌افزارها مورد پسند بوده و سیستم از پایداری قابل قبولی برخوردار است. به دلایلِ سرعت بالا و
قابل قبولی برخوردار است. به دلایلِ سرعت بالا و امنیت و پایداری، این توزیعِ لینوکس مورد استفاده نیرو‌های امنیت ترکیه نیز قرارگرفته‌است. مدیریت بسته پی‌سی. پی‌سی (PiSi: Packages Installed Successfully as Intended) نامِ نرم‌افزار مدیریت بسته پاردوس است که وظیفه‌ی آن نصب، به‌روزسانی و حذف آسان نرم‌افزارها در یک محیط گرافیکی است. برخی از ویژگی‌های مدیریت بسته‌یِ پی‌سی عبارت‌اند از: جامعه پاردوس یک فورک از نسخه قدیمی پاردوس ایجاد کرده‌است، به اسم پی‌سی لینوکس که از مدیریت بسته پی‌سی نیز استفاده می‌کند. eopkg -
از مدیریت بسته پی‌سی نیز استفاده می‌کند. eopkg - پکیج‌منیجر توزیع سولاس نیز یک فورک از مدیریت بسته پی‌سی است. مشتقات. نسخه جامع پاردوس بر اساس توزیع دبیان در ۱۲ آوریل ۲۰۱۳ منتشر شد. پروژه‌های پی‌سی لینوکس و "پاردوس آنکا" از نسخه مستقر پاردوس مشتق شده‌اند و گروهی از داوطلبان همچنان پی‌سی و سایر ویژگی‌های پاردوس را به‌صورت مستقل توسعه می‌دهند. پی‌سی لینوکس دو نسخه جدید منتشر کرد؛ این نسخه‌ها ادامه‌ی نسخه ۲۰۱۱ پاردوس بوده و شامل آخرین نسخه‌ی پی‌سی، کپتان، کومار و مانند این‌ها می‌باشد.
شیخ محمد حسن، (درگذشته ۱۸ محرم ۱۳۲۳ ق. در نجف) پسر ملا عبدالله، پسرِ محمدباقر ممقانی (مامقانی) از فقیهان بنام و از مراجع شیعه بود. تولد و تحصیلات. محمدحسن مامقانی، پسر عبدالله پسر باقر مامقانی، در مامقان دیده به جهان گشود. او پس از این که مقدمات را آموخت، برای ادامه تحصیل به کربلا رفت. او پس از مدتی، از سویی به سبب فتنه نجیب‌پاشا و کشتار زایران و مردم کربلا و از دیگر سو به درخواست مردم آذربایجان از شیخ محمدحسن نجفی به تبریز و مامقان بازگشت، اما پس از اقامتی ۸ ساله بار دیگر رهسپار نجف شد و در همان شهر ساکن
۸ ساله بار دیگر رهسپار نجف شد و در همان شهر ساکن شد و در محرمِ ۱۳۲۳ هجری قمری، در همان‌جا درگذشت و به خاک سپرده شد. استادان. مامقانی در نجف سال‌های پایانی سده سیزدهم -که کانون دوست‌داران دانش بود- نخست نزد شیخ مرتضی انصاری و پس از درگذشت او در حوزهٔ درس سید حسین کوه‌کمری و برخی دیگر از بزرگان، حضور یافت و سپس به تألیف و تصنیف سرگرم شد. تالیفات. تالیفات‌اش بسیارند، از جمله «البشری الوصول» و «درایع الاحکام». شرحِ خوی خداپسندانه و رفتار پارسایانه‌اش در «تنقیح المقال» و «ریحانه الادب»، به کلکِ پسرش -شیخ
المقال» و «ریحانه الادب»، به کلکِ پسرش -شیخ عبدالله مامقانی- آمده است. داماد. سید علی تبریزی مشهور به سید علی داماد، از مراجع و فقیهان مشروطه‌خواه داماد مامقانی است. فرزند. شیخ عبداله مامقانی رجالی مشهور سده چهاردهم فرزند او است. همچنین محی الدین مامقانی نوه پسری او است که در خرداد سال ۱۳۸۷ش در قم درگذشت. فعالیت‌های سیاسی. محمدحسن مامقانی مخالف استبداد قاجار بود و در عزل و تکفیر اتابک اعظم با آخوند خراسانی و میرزا حسین خلیلی تهرانی و ملا محمد شربیانی همراه بود. همچنین در جریان نهضت مشروطه، پس از آن که
بود. همچنین در جریان نهضت مشروطه، پس از آن که نامه‌های بسیاری از مردم ایران در شکایت از حکام مستبد قاجار به مراجع نجف رسید، آخوند خراسانی، شیخ حسن مامقانی، فاضل شربیانی و حاجی میرزا حسین تهرانی برای بررسی اوضاع و چاره‌جویی و اقدام دربارهٔ مشکلات، جلسات ۴ نفره‌ای را تشکیل دادند که سری بود و فرزندان و یاران او حق شرکت در جلسات را نداشتند. جلسات سیار، و به تناوب در منزل یکی از آنان برگزار می‌شد ولی با مرگ شربیانی و ممقانی جلسات پی گرفته نشد. تأثیر در گسترش وبا در ایران. در سال ۱۹۰۴ میلادی، ممقانی قصد داشت از
در ایران. در سال ۱۹۰۴ میلادی، ممقانی قصد داشت از نجف وارد خاک ایران شده و به مشهد برود. با توجه به گسترش وبا در عراق آن زمان، مأموران جلوی او و کاروانش را گرفتند. ژوزف نوز از عبدالمجید عین‌الدوله (صدراعظم وقت) خواست با پرداخت پول به ممقانی از او بخواهد سفرش را به تعویق بیندازد اما عین‌الدوله این کار را نکرد. نیروهای دولتی مرزبان که مأمور اجرای قرنطینه بودند هم به تعداد کافی نبودند؛ بنابراین زائران همراه ممقانی (۸۰۰ نفر) به زور وارد ایران شدند و وبا را با خود به ایران آوردند. گسترش این بیماری همراه با
با خود به ایران آوردند. گسترش این بیماری همراه با کاروان ممقانی از کرمانشاه به تهران و سپس به مشهد ادامه یافت. همسر ممقانی هم در حرم عبدالعظیم قربانی وبا شد. درگذشت. محمدحسن ممقانی یک سال پیش از مشروطه و در ۵ فروردین ۱۲۸۴ در نجف درگذشت و در حرم علی بن ابی‌طالب دفن شد.
ساعت، تسوک یا گاه‌نما وسیله‌ای است که از آن برای اندازه‌گیری، نگهداری و نشان‌دادن زمان استفاده می‌شود. ساعت یک وسیله و شی مکانیکی است که با چرخش عقربه های آن زمان را نشان می‌دهد. ساعت یکی از مهم‌ترین وسایل زندگی است و بشر امروز بدون داشتن ساعت در منزل خودش نمی تواند زمان و مقدار دقیق زمان را بفهمد. گذشت زمان همانطور که به وسایل و ملزومات کار و زندگی رنگ تکنولوژی و پیشرفت را داده است به ساعت نیز رنگ تکنولوژی و پیشرفت را داده و سیستم های مکانیکی آن را بهتر کرده و به بشر امروز ساعت کامپیوتری را داده است. البته
و به بشر امروز ساعت کامپیوتری را داده است. البته امروزه علاوه بر تعیین زمان، ساعت مچی به عنوان یک وسیله زینتی نیز کاربرد دارد. ساعت یکی از قدیمی‌ترین اختراعات بشر است که نیاز به اندازه‌گیری فواصل زمانی کوتاه‌تر از واحدهای طبیعی یعنی: روز، ماه قمری و سال را برآورده می‌کند. برای بیش از یک هزاره از دستگاه‌های مختلفی با اصول کارکرد مختلف به عنوان ساعت استفاده شده‌است. برخی از پیشینیان ساعت مدرن را می‌توان ساعت‌هایی دانست که براساس حرکت طبیعت کار می‌کردند: برای مثال ساعت آفتابی با نمایش موقعیت سایه بر روی یک
مثال ساعت آفتابی با نمایش موقعیت سایه بر روی یک سطح صاف، زمان را نشان می‌دهد. گسترهٔ متنوعی از زمان‌سنج‌ها وجود دارد که نمونهٔ مشهور آن ساعت شنی است. ساعت‌های آبی، به همراه ساعت‌های آفتابی، احتمالاً قدیمی‌ترین ابزار اندازه‌گیری زمان هستند. اختراع چرخ‌دنگ لبه‌ای یکی از پیشرفت‌های اساسی در ساخت ساعت بود، و باعث ظهور نخستین ساعت‌های مکانیکی در دههٔ ۱۳۰۰ در انگلیس شدند، که زمان را مانند چرخ‌های تعادل با نوسان اندازه می‌گرفتند. ساعت‌های حرکت فنری در قرن ۱۵ پدیدار شدند. در طی قرن‌های ۱۵ و ۱۶، ساعت‌سازی رونق