payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به بلشویک‌ها پیوست و پس از نجات از بیماری تیفوس از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۱ در جنگ داخلی شرکت نمود. به دلیل سرکوب شورش تامبوف در سال ۱۹۲۱ روبان سرخ دریافت نمود. سال ۱۹۲۳ فرمانده یک هنگ و سال ۱۹۳۰ فرمانده یک تیپ گردید. او فردی باهوش و معتقد به نظم و انضباط و بسیار سخت گیر و مقرراتی بود. او معتقد به استفاده از سخت‌افزار زرهی در جنگ بود. بین سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۹ از پاکسازی بزرگ توسط ژوزف استالین جان به در برد. دریاچه غازان و خالخین گل. سال ۱۹۳۸ ارتش مغولی شوروی را ایجاد کرد و در مرز مغولستان و ایالت منچوکوی چین که
کرد و در مرز مغولستان و ایالت منچوکوی چین که تحت تصرف ژاپن بود با کوانتونگ به شکلی غیررسمی به جنگ مشغول شد. ژاپن نیرویی ۸۰ هزار نفری و ۱۸۰ تانک و ۴۵۰ هواپیما به منطقه گسیل کرد. ژوکوف درخواست نیروی کمکی نمود و در ۱۵ اوت ۱۹۳۹ در حالی که جنگ در اروپا شعله کشیده بود در نبرد خالخین گل به نقاط ضعف ارتش ژاپن حمله کرد و در ظرف مدت کوتاهی موفق به شکست نیروهای ژاپنی شد. بدین دلیل نشان اتحاد شوروی را دریافت نمود. جنگ با آلمان. ژوئن سال ۱۹۴۱ تهاجم آلمان به شوروی، ژوکوف به عنوان رئیس ستاد کل ارتش سرخ با صدور فرمان
به عنوان رئیس ستاد کل ارتش سرخ با صدور فرمان شماره ۳ کمیسر دفاع خلق، دستور حمله متقابل به ارتش آلمان و نابودی دشمن را صادر نمود. او دستور پیشروی بسوی سوالکی و تصرف آن را صادر نمود هر چند این عملیات با ناکامی مواجه شد. روز ۲۹ ژوئیه در پی اختلاف نظر بر سر دفاع یا رها کردن کیف، توسط استالین از ریاست ستاد کل ارتش سرخ عزل و به فرماندهی جبهه ذخیره منصوب شد. با این حال همچنان از نظرات ژوکوف در ارتباط با نبردهای اوکراین استفاده گردید. با حمله آلمان به مسکو، جایگزین تیموشنکو در فرماندهی جبهه غربی برای دفاع از مسکو
تیموشنکو در فرماندهی جبهه غربی برای دفاع از مسکو شد. روز ۲ نوامبر در نامه‌ای به ژدانوف، کمیسار سیاسی جبهه لنینگراد، ابراز داشت هنگام قرار گرفتن در جایگاه جدید «تنها ردی از نیروها شامل یک قرارگاه و ۹۸ نفر از بودیونی و یک قرارگاه و دو هنگ ذخیره از کونف» دریافت کرده‌است. با این وجود، با انتقال نیروهای خاور دور ارتش سرخ به جبهه مسکو، موفق شد حمله ارتش آلمان به مسکو را دفع نماید و آن‌ها را شکست دهد. او در سال ۱۹۴۲ به استالینگراد فرستاده شد و موفق شد ارتش ششم آلمان را در آنجا محاصره و سپس به تسلیم وادار نماید.
را در آنجا محاصره و سپس به تسلیم وادار نماید. در سال ۱۹۴۳ او موفق به ایجاد رخنه در خط محاصره لنینگراد شد که از این رخنه به این شهر کمک‌های غذائی ارسال می‌شد. ژوکف در سال ۱۹۴۳ در نبرد کورسک موفق شد آخرین حمله آلمان نازی در شرق را درهم بکوبد و توان تهاجمی آن کشور را نابود نماید. ژوکوف در سال ۱۹۴۴ فرماندهی عملیات بزرگ باگریشن را برعهده گرفت که نتیجه آن آزادسازی بلاروس و شرق لهستان از اشغال آلمان نازی بود. در سال ۱۹۴۵ او ارتش سرخ شوروی را در فتح برلین پایتخت آلمان فرماندهی نمود و در جلسه امضاء پیمان تسلیم و
آلمان فرماندهی نمود و در جلسه امضاء پیمان تسلیم و پایان جنگ به نمایندگی از شوروی حضور داشت. پس از جنگ. پس از پایان جنگ او فرماندهی ارتش سرخ در اروپای اشغالی را بر عهده داشت ولی مغضوب استالین گردید و به فرماندهی یک بخش کوچک گمارده شد. با مرگ استالین او ریاست دادگاه بریا رئیس پلیس مخفی استالین را برعهده گرفت و بریا در این دادگاه به مرگ محکوم گردید. در دوره خروشچف او فرماندهی عملیات حمله به پراگ که در جریان آن شورش مردم مجارستان ضد رژیم کمونیستی توسط ارتش سرخ با بیرحمی سرکوب گردید و با نام بهار پراگ موسوم شد
با بیرحمی سرکوب گردید و با نام بهار پراگ موسوم شد را برعهده داشت. وی در دوره خروشچف ابتدا به کمیته مرکزی حزب کمونیست پیوست اما با ادعای خروشچف مبنی بر اینکه قصد داشته‌است ضد او کودتا نماید او را برکنار نمود. لئونید برژنف او را دوباره به قدرت برگرداند اما نقش کوچکی به وی داد. ژوکوف در سال ۱۹۷۴ در مسکو درگذشت.
هیده‌کی توجو ، (زاده ۳۰ دسامبر ۱۸۸۴ – درگذشته ۲۳ دسامبر ۱۹۴۸) از ژنرال‌های ارتش سلطنتی ژاپن، نخست‌وزیر ژاپن و رئیس انجمن حمایت از قانون امپراتوری بود. وی در دورهٔ امپراتوری هیروهیتو به عنوان نخست‌وزیر تعیین گردید و از ۱۸ اکتبر ۱۹۴۱ تا ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۴ یعنی تقریباً در تمام طول جنگ جهانی دوم توجو نخست‌وزیر ژاپن بود. توجو بعد از پایان جنگ جهانی دستگیر شد و به وسیله دادگاه نظامی بین‌المللی شرق آسیا به مرگ محکوم شد و در تاریخ ۲۳ دسامبر ۱۹۴۸ اعدام شد. با اینکه نقشه حمله به پرل هاربر قبل از او کشیده شده بود اما به
حمله به پرل هاربر قبل از او کشیده شده بود اما به عنوان نخست‌وزیر وی مسئول مستقیم این حمله به‌شمار می‌آید که باعث شروع جنگ بین آمریکا و ژاپن شد. زندگی. در سال ۱۹۳۴ توجو به مقام سرلشکری ارتقا یافت و به عنوان رئیس سازمان کارکنان ارتش ژاپن منصوب شد. در سپتامبر ۱۹۳۵ به عنوان فرماندهی کل نیروی کمپتای ارتش ژاپن در منچوری انتخاب شد. به لحاظ سیاسی وی فاشیست، ملی‌گرا و میلیتاریست به حساب می‌آمد. اسم مستعار او رازور Razor بود که به معنی کسی است که دارای ذهن قوی است و می‌تواند تصمیم‌های مهم را خیلی سریع بگیرد.
کالین لوتر پاول (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) سیاست‌مدار، دیپلمات و ژنرال نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۳ به‌عنوان دوازدهمین رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد و از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ شصت و پنجمین وزیر امور خارجه آمریکا بود. پاول فعالیت نظامی را از سال ۱۹۵۸ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۶ فرمانده سپاه پنجم بود، از ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۷ به‌عنوان قائم‌مقام مشاور امنیت ملی فعالیت می‌کرد، از ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۹ پانزدهمین مشاور امنیت ملی آمریکا بود و از آوریل
پانزدهمین مشاور امنیت ملی آمریکا بود و از آوریل تا سپتامبر ۱۹۸۹ فرماندهی نیروهای ارتش ایالات متحده را برعهده داشت. از پاول به‌عنوان یک جمهوری‌خواه میانه‌رو و عمل‌گرا یاد می‌شود. زندگی‌نامه. کالین لوتر پاول در سال ۱۹۳۷ در خانواده‌ای جامائیکایی‌تبار در محله هارلم نیویورک آمریکا زاده شد. به گفته خودش، یک دانش‌آموز متوسط بود که دبیرستان را بدون برنامه کاری خاصی به پایان برد. پاول در ژوئن ۱۹۵۸ از کالج شهری نیویورک با مدرک زمین‌شناسی فارغ‌التحصیل شد و همزمان به ستاد دانشجویی نیروهای رزرو ارتش آمریکا پیوست. او
ستاد دانشجویی نیروهای رزرو ارتش آمریکا پیوست. او این دوره نظامی را یکی از شادترین تجربیات زندگی خود می‌دانست. پاول پس از بازگشت از جنگ ویتنام و پیش از گرفتن بورسیه کاخ سفید، مدرک کارشناسی ارشد مدیریت را از دانشگاه جرج‌تاون گرفت. پاول در سال ۱۹۷۱ در رشتهٔ مدیریت بازرگانی در دانشگاه جرج واشینگتن به تحصیل پرداخت. نظامی‌گری. ورود به ارتش. کالین پاول پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۵۸ به عنوان ستوان دوم وارد ارتش ایالات متحده شد. او آموزش‌های اولیه را در جورجیا گذراند. در جورجیا به علت رنگ پوستش رستوران‌ها و بارها
در جورجیا به علت رنگ پوستش رستوران‌ها و بارها از ارائه خدمات به او خودداری می‌کردند. کالین پاول پس از آن برای ۳۵ سال در ارتش آمریکا خدمت کرد و درجهٔ ارتشبد را بدست آورد. او از ۱ اکتبر ۱۹۸۹ تا ۳۰ سپتامبر ۱۹۹۳ به عنوان دوازدهمین رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا خدمت کرد و در این زمان مدیریت ۳۸ بحران از جمله عملیات طوفان صحرا در جنگ خلیج فارس را بر عهده داشت. جنگ ویتنام. کالین پاول در سال ۱۹۶۲ به جنگ ویتنام فرستاده شد. او در هنگام مأموریت با قدم گذاشتن بر تله ضدنفر، باعث فرورفتن نیزه بر بدن
قدم گذاشتن بر تله ضدنفر، باعث فرورفتن نیزه بر بدن خود شد. در سال ۱۹۶۸ پاول پس از جان به در بردن از سقوط هلیکوپتری که در آن سه سرباز دیگر را از میان لاشه سوخته هلیکوپتر نجات داد به آمریکا بازگشت و نشان دلاوری و شجاعت را دریافت کرد. تجربه شرکت در جنگ ویتنام بعدها به او در تدوین راهبردهای نظامی و سیاسی کمک کرد. او مشاور نظامی مورد اعتماد شماری از سیاستمداران برجسته آمریکا بود. کالین پاول بعدها مأمور شد گزارش یک سرباز آمریکایی که ادعای کشتار می لای در مارس ۱۹۶۸ را تقویت می‌کرد، پیگیری کند. او پس از بررسی،
۱۹۶۸ را تقویت می‌کرد، پیگیری کند. او پس از بررسی، نتیجه گرفت که: «درست برعکس، رابطه سربازان آمریکایی و مردم ویتنام عالی است». او بعداً به لاپوشانی اخبار قتل‌عام متهم شد. پس از جنگ. کالین پاول پیش از ورود به پنتاگون به عنوان افسر ستادی، در دوره‌ای به عنوان سرهنگ دوم در کره جنوبی کار کرد. او پس از گذراندن دوران دانشجویی در یک دانشکده ارتش، به درجه سرتیپی ارتقا یافت و پیش از رسیدن به مقام مشاور در دولت، فرماندهی لشکر ۱۰۱ هوابرد را بر عهده گرفت. کالین پاول او مدتی در دولت جیمی کارتر کار کرد و سپس دستیار ارشد
مدتی در دولت جیمی کارتر کار کرد و سپس دستیار ارشد نظامی کاسپار واینبرگر وزیر دفاع دولت رونالد ریگان شد. پاول هنگامی که در ارتش آمریکا خدمت می‌کرد از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۹ مشاور امنیت ملی و از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۳ رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا بود. در آن هنگام آمریکا درگیر جنگ‌های کثیف در آمریکای جنوبی از جمله دخالت و پشتیبانی از نیروهای مخالف و شبه نظامیان راست‌گرا در نیکاراگوئه بود. با به قدرت رسیدن جورج بوش پدر در سال ۱۹۸۹ پاول به عنوان رئیس ستاد مشترک ارتش، به بالاترین مقام نظامی در وزارت دفاع آمریکا رسید. در ۵۲
مقام نظامی در وزارت دفاع آمریکا رسید. در ۵۲ سالگی، او جوانترین و نخستین افسر آفریقایی-آمریکایی بود که این پست را بر عهده گرفت. با حمله آمریکا به پاناما در دسامبر ۱۹۸۹ و سرنگونی دولت مانوئل نوریگا پاول با بحران روبرو شد؛ زیرا این اقدام آمریکا توسط سازمان ملل متحد به شدت محکوم شد. جنگ خلیج فارس. دکترین پاول در جنگ خلیج فارس اجرایی شد. او باور داشت تا هنگامیکه همه ابزارهای دیپلماتیک، سیاسی، یا اقتصادی ناکام نمانده باشند آمریکا نباید به نیروی نظامی متوسل شود. اما هنگامی که عملیات نظامی آغاز شد باید بیشترین
اما هنگامی که عملیات نظامی آغاز شد باید بیشترین نیروی لازم برای تسلیم سریع دشمن و در عین حال کاهش تلفات نیروهای ایالات متحده به کار گرفته شود. همچنین این کار باید از حمایت بالای افکار عمومی برخوردار باشد؛ زیرا او عقیده داشت که ایالات متحده دیگر نباید خود را در درگیری‌های طولانی و بی‌ثمر مانند ویتنام گرفتار کند. او می‌گفت: «جنگ باید آخرین راه حل باشد و وقتی به جنگ می‌رویم باید هدفی داشته باشیم که مردم ما آن را درک کرده و از آن پشتیبانی کنند». پاول در ابتدا برخلاف دیک چینی، وزیر دفاع وقت آمریکا با استفاده از
دیک چینی، وزیر دفاع وقت آمریکا با استفاده از زور در خلیج فارس مخالفت کرد. اما اجرای موفق عملیات‌های طوفان صحرا و سپر صحرا باعث آشنایی جهانیان با نام پاول شد. ریاست‌جمهوری کلینتون. کالین پاول در ماه‌های نخست ریاست‌جمهوری بیل کلینتون، همچنان رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا بود اما کار با دولت لیبرال برای او آسان نبود. او مخالف اجازه کلینتون برای ورود افراد همجنس‌گرا به ارتش بود. همچنین با مادلین آلبرایت، سفیر وقت آمریکا در سازمان ملل متحد بر سر مداخله نظامی در بوسنی اختلاف داشت. او می‌گفت تنها هنگامی که تهدیدی
اختلاف داشت. او می‌گفت تنها هنگامی که تهدیدی برای منافع آمریکا وجود داشته باشد آمریکا باید اقدام نظامی کنند. استدلال پاول این بود که «ژنرال‌های آمریکایی مانند سربازان اسباب بازی نیستند که بتوانند روی برخی از تخته‌های بازی جهانی جابجا شوند». پاول در سال ۱۹۹۳ ارتش را ترک کرد و به نوشتن زندگینامه خود پرداخت. این کتاب در صدر فهرست پرفروش‌ترین‌های روزنامه "نیویورک تایمز" قرار گرفت. او همچنین به کارهای خیریه پرداخت. سیاست. کالین پاول پس از خروج از ارتش، به سیاست روی آورد. او که از پشتیبانی هر دو حزب اصلی آمریکا
روی آورد. او که از پشتیبانی هر دو حزب اصلی آمریکا برخوردار بود به عنوان نامزد معاون رئیس‌جمهور برای دموکرات‌ها و جمهوری خواهان معرفی شد. مهارت‌های دیپلماتیک کالین پاول باعث شد او در میان هر دو جناح سیاسی متحدانی داشته باشد. او در سال ۱۹۹۵ موافقت خود را برای نامزدی این پست برای حزب جمهوریخواه اعلام کرد. کالین پاول در ۱۶ دسامبر۲۰۰۰ توسط بوش نامزد وزیر امور خارجه شد و پس از گرفتن رأی اعتماد از مجلس سنای آمریکا این مقام را در اختیار گرفت. با گرفتن مقام وزارت امور خارجه، او به بالاترین مقام رسمی دولتی که تا آن
خارجه، او به بالاترین مقام رسمی دولتی که تا آن زمان به یک غیر سفیدپوست رسیده بود دست یافت. پس از پاول، جانشینش، کاندولیزا رایس نیز از سیاه‌پوستان آمریکا بود و در این مقام با او مشترک است. پس از حملات ۱۱ سپتامبر پاول در برابر مقامات تندرویی مانند دونالد رامسفلد قرار گرفت. نقطه قوت بزرگ او این اعتقاد بود که همبستگی به رویارویی ترجیح دارد. رد استراتژی مداخله یکطرفه رامسفلد باعث شد که ایالات متحده در جنگ با تروریسم یک اتحاد جهانی ایجاد کند. او با اینکه به دکترین خود پایبند بود با دخالت آمریکا در عراق مخالفت
خود پایبند بود با دخالت آمریکا در عراق مخالفت کرد، اما برای حفظ ظاهر از بوش حمایت کرد. او در جهان به عنوان مردی با صداقت شناخته می‌شد و بخاطر تواضع و رفتار ساده‌اش شهرت داشت مورد احترام بود. این ویژگی او در متقاعد ساختن شورای امنیت سازمان ملل متحد در مداخله نظامی در عراق در سال ۲۰۰۳ کمک کرد. اما ۱۸ ماه بعد پاول اعتراف کرد که اطلاعات مربوط به اینکه صدام حسین دارای جنگ‌افزار کشتارجمعی بوده، تقریباً اشتباه بوده‌است. او مدت کوتاهی پس از آن از وزارت خارجه آمریکا استعفا کرد. کالین پاول لحن صریحی در سیاست داشت.
استعفا کرد. کالین پاول لحن صریحی در سیاست داشت. او از دولت بوش در بسیاری زمینه‌ها از جمله رفتار با زندانیان در بازداشتگاه گوانتانامو انتقاد کرد. پاول در انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۸) از باراک اوباما پشتیبانی کرد. افتخارات. کالین پاول برندهٔ دو نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری ۱۹۹۱ و ۱۹۹۳ بود. مرگ. کالین پاول در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۱ به دلیل عوارض ناشی از کووید ۱۹ در بیمارستان مرکز ملی نظامی پزشکی والتر رید در سن ۸۴ سالگی درگذشت. وی کاملاً واکسینه شده بود. پس از مرگ وی گزارش شد که پاول قبلاً مبتلا
بود. پس از مرگ وی گزارش شد که پاول قبلاً مبتلا به مولتیپل میلوما بوده‌است.مرگ کالین پاول واکنش‌های زیادی در میان سیاستمداران آمریکایی درپی داشت، جو بایدن رئیس‌جمهور آمریکا در بیانیه‌ای او را "تجسم بالاترین آرمان‌های یک دیپلمات" توصیف کرد. بایدن همچنین در بیانیه‌اش دربارهٔ کالین نوشت "کالین بیش از هر چیز، به قدرت و امنیت ملت ما متعهد بود. جورج دبلیو بوش رئیس جمهور پیشین آمریکا هم با اشاره به اینکه "بسیاری از رؤسای جمهوری بر مشاوره و تجربه ژنرال پاول اتکا کردند." گفت که او در داخل و خارج آمریکا مورد احترام
گفت که او در داخل و خارج آمریکا مورد احترام هست. باراک اوباما رئیس جمهوری پیشین آمریکا هم در بیانیه‌ای با اشاره به نقش مهم کالین پاول در شماری از تأثیرگذارترین رویدادهای تاریخی، گفت که او هرگز اجازه نداد نژاد، مانع رسیدن به رویاهایش شود و الهام‌بخش نسل جوان شد.با این حال دونالد ترامپ رئیس جمهور سابق آمریکا در واکنش به مرگ او، نقش او در جنگ عراق را مورد انتقاد قرار داد او گفت که «پاول اشتباهات زیادی مرتکب شد، اما به هر حال امیدوارم که در آرامش باشد.»
جنگ روسیه و ژاپن (۱۹۰۴–۱۹۰۵) جنگی بین امپراتوری ژاپن و امپراتوری روسیه بود که در منچوری و امپراتوری کره درگرفت. صحنه اصلی نبرد جنوب منچوری و آب‌های کرانه ژاپن، کره و دریای زرد بود. برخی اندیشمندان بر این عقیده هستند که نیکلای دوم جنگ علیه ژاپن را به هدف برانگیختن حس وطن‌پرستی روس به راه انداخت با اینکه هیچ سند تاریخی برای اثبات این ادعا وجود ندارد. جنگ سر مالکیت شهر پورت آرتور و شبه‌جزیره لیائودونگ و خط آهن از پورت آرتور به هاربین درگرفت. زمینه. نخستین جنگ چین و ژاپن در سال ۱۸۹۵ به نفع ژاپن پایان یافت. طبق
و ژاپن در سال ۱۸۹۵ به نفع ژاپن پایان یافت. طبق پیمانی به نام پیمان شیمونوسکی که در آوریل سال ۱۸۹۵ و یکسال پس از آغاز جنگ به امضاء رسید، به کشور کره استقلال داده شد و تایوان و شبه جزیره لیائودونگ تحت تصرف ژاپن درآمد. اقدام ژاپن در تصرف خاک چین موجب اعتراض مشترک کشورهای روسیه، فرانسه و آلمان گردید و ژاپن به اجبار شبه جزیره لیائودونگ در جنوب منچوری را به چین باز پس داد. ژاپن پس از این جنگ بیش از پیش به تقویت قدرت نظامی خود پرداخت. با شکست چین از ژاپن کره به ظاهر کشوری مستقل شد اما در واقع تحت نفوذ سیاسی و
ظاهر کشوری مستقل شد اما در واقع تحت نفوذ سیاسی و اقتصادی ژاپن درآمد. روسیه در این زمان سعی می‌کرد مناطق شمال شرقی چین را تحت سلطهٔ خود دربیاورد و مخصوصاً به منچوری که در این ناحیه قرار داشت توجه داشت. منچوری از نظر استراتژیکی ناحیهٔ پراهمیتی بود زیرا که مستقیم‌ترین راهی که منطقهٔ دریاچه بایکال را به بندر ولادی‌وستوک وصل می‌کرد از منچوری می‌گذشت. به همین سبب روسیه به هر طریق که ممکن بود سعی می‌کرد توافق چین را برای احداث یک خط راه‌آهن در این منطقه جلب کند. در سال ۱۸۹۸ روسیه توانست بندر پورت آرتور و دماغهٔ
در سال ۱۸۹۸ روسیه توانست بندر پورت آرتور و دماغهٔ لیائودونگ را از چین اجاره کند و به دنبال آن خط آهنی از هاربین به پورت آرتور از طریق موکدن و بندر دالیان یا دالنی کشید و با احداث این خط آهن، توانست بر این منطقه تسلط پیدا کند. این اقدام و همچنین اطلاع از علاقهٔ روسیه به تسخیر کره، ژاپن را ناگزیر به عقد قراردادی با کشور انگلستان رقیب روسیه در سال ۱۹۰۲ کرد. این قرارداد دو بار تجدید نظر پیدا کرد و مدت اعتبار آن ۲۰ سال تعیین شد. انگلستان در این پیمان، منافع ژاپن در کره را به رسمیت شناخت همچنین مقرّر شد که در
در کره را به رسمیت شناخت همچنین مقرّر شد که در صورت جنگ بین روسیه و ژاپن، انگلستان بی‌طرف باقی بماند و در صورت یاری رساندن کشور دیگری به روسیه در هنگام جنگ، از جمله فرانسه، انگستان نیز به ژاپن در جنگ یاری برساند. در عوض ژاپن نیز حاضر به پذیرش تسلط انگستان بر درهٔ یانگ‌تسه در چین شد. چندی بعد مذاکرات برای رفع اختلاف مابین ژاپن و روسیه با شکست مواجه شد و سرانجام در فوریه سال ۱۹۰۴ ژاپن با آگاهی از برتری نظامی خود و اطمینان از بی‌طرفی قدرت‌های اروپایی به ویژه بریتانیا به ناوگان روسیه در پورت آرتور حمله کرد.
بریتانیا به ناوگان روسیه در پورت آرتور حمله کرد. حمله به پورت آرتور. پورت آرتور بندری استراتژیک در جنوب شرق آسیا بود که روس‌ها ظاهراً آن را از چین اجاره کرده بودند. روس‌ها با احداث یک پادگان بزرگ در پورت آرتور و ایجاد یک ناوگان جنگی عملاً پورت آرتور را به پایگاه استراتژیک خود برای اداره شرق آسیا، مبدل کرده بودند. در ۱۰ فوریه ۱۹۰۴ دریاسالار توگو قهرمان ملی ژاپن، با حمله‌ای غافلگیرکننده دو نبردناو تزارویچ و رتویزان و ناو ۶۶۰۰ تنی پالادا روسی را در این بندر غرق کرد و ستون فقرات نیروی دریایی روسیه را در شرق
غرق کرد و ستون فقرات نیروی دریایی روسیه را در شرق آسیا در هم شکست. اکنون پورت آرتور کاملاً در محاصره بود. پادگان پورت آرتور نیرویی متجاوز از ۵۰ هزار نظامی را در خود جای داده بود و این نیرو پیروزی بر ژاپن را آسان می‌کرد. بزرگ‌ترین حرکت دریایی تاریخ. با حذف ناوگان دریایی روسیه در شرق چین، ژاپن حاکم بلامنازع منطقه دریایی مذکور شد و تنها راه خروج از بن‌بست برای روس‌ها، اعزام ناوگان عظیم دریای بالتیک بود. این ناوگان که قدرت استراتژیک روسیه محسوب می‌شد، مرکب از ۱۲۰ ناو عظیم زره پوش، ۹ رزمناو و ۱۲ اژدرافکن و
از ۱۲۰ ناو عظیم زره پوش، ۹ رزمناو و ۱۲ اژدرافکن و ده‌ها کشتی تدارکاتی بود. اگرچه برای رسیدن این نیرو حداقل ۴ ماه زمان نیاز بود. تسلیم پادگان روسیه. نیروهای روسیه در تمام روزهای نوامبر و دسامبر ۱۹۰۴ با مهاجمان ژاپنی جنگیدند. نبردهای چندماه باعث مرگ ۸ هزار روس و زخمی شدن ۱۵ هزار نفر دیگر شد و این به معنای از بین رفتن نیمی از مدافعان بود. دوم ژانویه ۱۹۰۵ زمانی که فرمانده روس از رسیدن هرگونه کمکی قطع امید کرد تسلیم بی‌قید و شرط را پذیرفت. نبرد موکدن. نظامیان ژاپنی پس از تصرف پورت آرتور، در ۱۰ مارس ۱۹۰۵ به شهر
پس از تصرف پورت آرتور، در ۱۰ مارس ۱۹۰۵ به شهر موکدن در ایالت منچوری چین حمله کردند. نبرد سنگینی آغاز شد. ۱۴۲ هزار کشته حاصل این نبرد مرگبار بود. سرانجام، روس‌ها به رغم از دست دادن ۹۲ هزار سرباز خود مجبور به ترک این شهر مهم منچوری شدند. اکنون ژاپن در خشکی نیز به‌طور کامل روس‌ها را شکست داده بود. باقی‌ماندهٔ دفاع روس‌ها در جزیرهٔ ساخالین نیز درهم شکسته شد و در ۳۰ ژوئیه ۱۹۰۵ شهر الکستاندروسک تسلیم نیروهای ژاپن شد. ژاپن تنها یک گام دیگر تا فرمانروایی شرق آسیا فاصله داشت. نبرد تسوشیما. ناوگان عظیم روسیه در ۲۷
فاصله داشت. نبرد تسوشیما. ناوگان عظیم روسیه در ۲۷ مه ۱۹۰۵ به آبهای کره رسید. دریاسالار زینوی پترویچ و کشتی‌هایش وارد تنگه تسوشیما شد. در دریای متلاطم آن روز دریاسالار توگو هیهاچیرو روس‌ها را برای همیشه از داشتن یک نیروی دریایی درجه اول محروم کرد. روس‌ها با ۱۲ زره پوش دریایی، ۱۶ رزمناو، ۶۵ اژدرافکن مواجه شدند. در نبردی که درگرفت دو طرف ۴۸ ساعت به روی یکدیگر شلیک کردند. درحالی که ژاپنی‌ها تنها یک کشتی کوچک و ۱۱۳ ملوان از دست دادند، روس‌ها ۵ هزار ملوان و ۲۰ فروند کشتی خود را نابود شده دیدند و ناگزیر به اسارت
کشتی خود را نابود شده دیدند و ناگزیر به اسارت ۶ هزار ملوان و ۶ کشتی به ژاپنی‌ها تن دادند که این نتیجه به دلیل تفاوت زیاد با پیش‌بینی‌ها شگفت‌آور بود. صلح روسیه و ژاپن. ۵ سپتامبر ۱۹۰۵ ژاپن و روسیه در اوهایو پیمان آتش‌بس و صلحی به نام پیمان پورتسموت (نیوهمشایر) امضاء کردند. پورت آرتور با نواحی اطرافش و نیمه جنوبی جزیرهٔ ساخالین به ژاپن واگذار شد و روسیه از ادعا در مورد کره و منچوری صرف نظر کرد. کره به تحت‌الحمایگی ژاپن درآمد و روسیه در دخالت در کره منع شد. ژاپن در منچوری که متعلق به چین بود باقی ماند. بدین
در منچوری که متعلق به چین بود باقی ماند. بدین ترتیب، ژاپن برای سه دهه مبدل به قدرت بی‌رقیب جنوب و شرق آسیا شد. نتایج شکست روسیه از یک قدرت آسیایی چنان وخیم بود که در داخل این کشور موجب تشدید تضادها و انقلاب اجتماعی ۱۹۰۵–۱۹۰۶ شد. در عرصهٔ بین‌المللی هم این شکست ضعف روسیه را نمایان ساخت و از وزن سیاسی آن در قاره اروپا کاست. از سوی دیگر روسیه پس از این شکست خود را به فرانسه نزدیک کرد و تلاش کرد مشکلاتش را با بریتانیا در حوزهٔ مدیترانه حل کند که این خود از عوامل تشکیل تفاهم مثلث بود. جنگ روسیه و ژاپن در آثار
تشکیل تفاهم مثلث بود. جنگ روسیه و ژاپن در آثار ادبی و هنری. داستان فیلم رزمناو پوتمکین ساخته سرگئی آیزنشتاین از تاریخچه عملیات‌های رزمناو پوتمکین در جنگ ژاپن و روسیه الهام گرفته و به مشکلات نیروی دریایی ارتش روسیه در این جنگ اشاره دارد
شبه‌جزیره لیائودونگ شبه جزیره‌ای در استان لیائونینگ در شمال شرق چین است که در غرب به عنوان جنوب منچوری شرقی شناخته شده‌است. لیائودونگ در کلام به معنای «شرق لیائو» است. لیائو نام رودخانه‌ای بود که در زمان جنگ ایالات فرمانداری‌های یان لیائوچی (غرب لیائو) و لیائودونگ را از هم جدا می‌کرد. منابع. مشارکت کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی
قله‌ٔ کینَبالو (به زبان مالای: ڬونوڠ کینبالو) دومین کوه بلند در آسیای جنوب شرقی است و ۴۰۹۵ متر ارتفاع دارد. این قله در پارک دولتی کینبالو در مالزی شرقی واقع شده‌است. این قله به همراه پارک مربوط در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارند. قلهٔ کینبالو پوشیده از پوشش گیاهی بسیار متفاوت است. رخداد بارش برف در کوه اتفاقی بسیار نادر است، اما تا بحال در سال های ۱۹۷۵. ۱۹۹۳و ۲۰۲۲ در قله این کوه بارش برف گزارش شده است منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲ فوریه ۲۰۰۷.
قوم چین یکی از گروه‌های قومی در کشور میانمار است. اهالی این قوم بیشتر در غرب میانمار (ایالت چین) زندگی می‌کنند و حدود ۱،۵ میلیون نفر جمعیت دارند. همچنین بعضی از این اهالی در ایالت‌های مرزی کشور هند زندگی می‌کنند. بیش از ۸۰ تا ۹۰ درصد اهالی این قوم مسیحی هستند اما اقلیت‌های پیرو مذاهب سنتی و بودایی نیز در آن‌ها یافت می‌شود.
ایالت کاچین شمالی‌ترین ایالت میانمار است. جغرافیا. این ایالت در شمال و شرق با کشور چین، در جنوب با ایالت شان و در غرب با هند و منطقه ساگینگ مرز دارد. کاچین ۳۴،۳۷۹ مایل مربع مساحت دارد. پایتخت این ایالت میتیکینا است و از دیگر شهرهای مطرح آن بامو است. بلندترین قلهٔ کشور برمه و آسیای جنوب شرقی، قله هکاکابو رازی ، (با ۵٬۸۸۹ متر) و بزرگ‌ترین دریاچهٔ برمه، دریاچه اینداوگی، در این ایالت واقع شده است. جمعیت آن ۱.۶۸۹ میلیون نفر در سال ۲۰۱۴ بوده است پایتخت آن Myitkyina است
ایالت چین از ایالات کشور میانمار است. پایتخت این ایالت هکا نام دارد.
فروگاه استانستد لندن فرودگاهی بین‌المللی است که در ناحیهٔ اسکس و در فاصلهٔ شمال‌شرق مرکز لندن، پایتخت انگلستان و در فاصلهٔ از هرتفوردشر قرار دارد. این فرودگاه در سال ۲۰۱۵ میلادی، پس از فرودگاه هیترو لندن، فرودگاه گاتویک و فرودگاه منچستر، سومین فرودگاه پررفت‌وآمد بریتانیا بر پایه مجموع جابه‌جایی بوده‌است. نام این فرودگاه از روستای «استانستد مونتفیتچت» اخذ شده و نزدیک‌ترین شهر به این فرودگاه «استارت‌فورد بیشاپ» است.
دانشگاه مالایا (یونیورسیتی مالایا) (مخفف: یو ام) اولین دانشگاه مالزی است که در محوطه‌ای به وسعت ۳ کیلومتر مربع در جنوبی غربی کوالالامپور واقع شده‌است. این دانشگاه به عنوان بهترین دانشگاه مالزی شناخته می‌شود و از معتبرترین دانشگاه‌های دنیا است. و بسیاری از معروف‌ترین اشخاص مالزی از دانش‌آموختگان آن هستند. این دانشگاه در سال ۱۹۴۹ تأسیس شده و در حال حاضر بیش از ۲۵۰۰ عضو دارد. در رنکینگ معتبر کیو اس (www.topuniversities.com) رتبه علمی این دانشگاه در سال ۲۰۱۴ در جایگاه ۱۵۱ و رتبه مهندسی آن در جایگاه ۸۳ دنیا قرار
۱۵۱ و رتبه مهندسی آن در جایگاه ۸۳ دنیا قرار گرفته که طبق گفته وزارت علوم مالزی این دانشگاه در سال ۲۰۱۵ در بین ۱۰۰ دانشگاه برتر دنیا قرار خواهد گرفت. این در حالی است که دانشگاه تهران در رتبه ۶۵۰ و دانشگاه صنعتی شریف در رتبه ۶۰۰ دنیا قرار گرفته‌است. دانشگاه مالایا اولین دانشگاه مالزی و دارای بالاترین رنکینگ در بین دانشگاه‌های مالزی می‌باشد. (آمار سال 2021)
اتحادیه کشورهای جنوب شرق آسیا یا به اختصار، آسه‌آن (ASEAN)، یک سازمان بین‌المللی سیاسی، اقتصادی و فرهنگی در جنوب شرق آسیا است. این سازمان در ۸ اوت ۱۹۶۷ توسط تایلند، اندونزی، مالزی، سنگاپور و فیلیپین و ویتنام و برونئی و لائوس و کامبوج و میانمار برای همبستگی علیه گسترش کمونیست‌ها در این کشورهای عضو و شورش‌های درون مرزهای خود این کشورها تأسیس شد. پس از نشست بالی در ۱۹۷۶ این سازمان بیشتر به سیاست همکاری اقتصادی روی آورده است و دیگر کشورها (ازجمله خود رژیم کمونیست در ویتنام) عضو آن شده‌اند. اعضای این انجمن
در ویتنام) عضو آن شده‌اند. اعضای این انجمن سالانه جلسه دارند. کشورهای عضو. کشورهای ناظر. در حال حاضر، دو کشور، به دنبال پیوستن به آسه‌آن هستند: تیمور شرقی (از ۲۰۰۲، وضعیت ناظر از ۲۰۲۲) و پاپوآ گینه نو (وضعیت ناظر از ۱۹۷۶).
سِر ریچارد چارلز نیکولاس برانسون (زاده ۱۸ ژوئیه ۱۹۵۰)، کارآفرین و سرمایه‌گذار بریتانیایی است. او رئیس و بنیان‌گذار گروه شرکت‌های ویرجین است که عنوان بیش از ۴۰۰ شرکت در سراسر دنیا را از آن خود کرده‌است. نخستین سرمایه‌گذاری برانسون در ۱۶ سالگی در یک مجله به نام دانش آموز ("Student") بود. برپایهٔ فهرست ثروتمندترین افراد جهان مجلهٔ فوربز در سال ۲۰۱۲، او چهارمین شخص ثروتمند بریتانیایی بوده‌است. برآورد شده‌است که در سال ۲۰۱۲ ثروت او ۴٫۶ میلیارد دلار (آمریکا) بوده‌است. جوانی. برانسون در بلکهیث، لندن به دنیا آمد.
جوانی. برانسون در بلکهیث، لندن به دنیا آمد. او فرزند اول ادوارد جیمز برانسون (۱۰ مارس ۱۹۱۸-۱۹ مارس ۲۰۱۱) و ایو هانتلی برانسون است. پدربزرگ برانسون، سر جورج آرتور هاروین برانسون، قاضی دیوان عالی بریتانیا بود. برانسون دچار بیماری خوانش‌پریشی است و در مدرسه و دوران دانش آموزی هم عملکرد مناسبی نداشته‌است اما بعدها او دریافت که دارای توانایی خوبی در برقراری ارتباط با دیگران است. ریچارد برانسون در شانزده سالگی تحصیل را رها کرد و با کمک یکی از دوستانش مجله «دانش آموز» را براه انداخت. او بعدها، در دهه ۱۹۷۰، شرکت
آموز» را براه انداخت. او بعدها، در دهه ۱۹۷۰، شرکت «ویرجین رکوردز» را تأسیس کرد و سپس شرکت «ویرجین گروپ». وی در دهه ۱۹۸۰، شرکت هواپیمایی «ویرجین آتلانتیک» را به وجود آورد و در دهه ۱۹۹۰، شاهد «ویرجین موبایل» و «ویرجین‌ترین» نیز بود.