payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از طریق پوست مرطوب خود تنفس کنند. این تنوع نشان‌دهنده سازگاری‌های تکاملی به محیط‌های مختلف است. شش‌های پرندگان ساختار یکطرفه دارند که هوا را فقط در یک جهت جریان می‌دهد و تبادل گازی مداوم را حتی در حین بازدم ممکن می‌سازد. این سازوکار برای تأمین اکسیژن مورد نیاز پروازهای طولانی ضروری است. در پستانداران، شش‌ها ساختار کیسه‌مانند با آلوئول دارند که سطح تبادل گازی را تا ۷۰ متر مربع در انسان افزایش می‌دهد. این پیشرفته‌ترین سیستم تنفسی در مهره‌داران است. بدن مهره‌داران دارای سر، تنه و گاهی دم است. اسکلت داخلی
دارای سر، تنه و گاهی دم است. اسکلت داخلی دارند و مغز در داخل جمجمه محصور است. جنین پشت‌مازه (نوتوکورد) دارد و جانور بالغ دارای پشت‌مازه یا ستون فقرات است. آبشش‌های حلقی یا شش دارند. دستگاه گردش خون بسته است. قلب دارند و خون دارای گلبول‌های سفید و هموگلوبین در گلبول‌های سرخ است. دستگاه لنفاوی دارند. دارای کبد و دستگاه و غده‌های داخلی پیشرفته هستند. حدود ۵۰ هزار گونه دارند. این زیر شاخه جزوِ شاخه طنابداران است. از آنجا که این شاخه شامل انسان‌ها و جانورانی است که اهمیت زیادی برای انسان دارند از هر نظر جالب
که اهمیت زیادی برای انسان دارند از هر نظر جالب توجه‌تر از بقیه شاخه‌های جانوری هستند. قلب. قلب جانوران مهره‌دار عمدتاً یک تُلُمبه ماهیچه‌ای است که در حفره دور قلبی قرار گرفته است. جدارهای قلب از سه بخش زیر تشکیل شده‌اند: درون‌لایه قلب، ماهیچه قلب و برون‌لایه قلب که به ترتیب با درون‌لایه، میان‌لایه و برون‌لایه از سرخرگ‌ها برابری می‌کند. در هر حال ماهیچه قلب به جای آنکه مانند عضله صاف سرخرگ‌ها باشد، یک عضله قلبی است. این عضله به ویژه در جدار بطنی دارای ضخامت است. آب‌شامه احشائی قلب بر روی برون‌لایه قلب قرار
است. آب‌شامه احشائی قلب بر روی برون‌لایه قلب قرار دارد و معادل شکم‌شامه احشایی از حفره عمومی اصلی است. پیراشامه‌های احشایی و جداری در پیوستگی با یکدیگرند و این پیوستگی بر رگ‌های خونی که وارد یا خارج از قلب می‌شوند نیز انعکاس یافته است. فضای بین این دو پیراشامه را حفره دور قلبی می‌نامند. آناتومی مهره‌داران. ساختار اسکلتی. اسکلت مهره‌داران شامل محور اصلی (ستون فقرات، جمجمه و دنده‌ها) و زائده‌ها (دست‌ها و پاها یا باله‌ها) است. در ماهی‌های غضروفی مانند کوسه، اسکلت از جنس غضروف باقی می‌ماند، در حالی که در بیشتر
از جنس غضروف باقی می‌ماند، در حالی که در بیشتر مهره‌داران به استخوان تبدیل می‌شود. اسکلت علاوه بر حمایت، محل اتصال ماهیچه‌ها و محافظت از اندام‌های داخلی است. تکامل استخوان‌های زائده‌ای یکی از کلیدی‌ترین نوآوری‌ها در مهره‌داران است. در ماهی‌ها، باله‌ها اساساً برای حرکت در آب به کار می‌روند، اما در مهره‌داران خشکی‌زی، این ساختارها به اندام‌های پیاده‌روی، دویدن یا پرواز تبدیل شده‌اند. استخوان‌های بازو در انسان (هومولوگ با باله‌های ماهی) نشان‌دهنده حفظ طرح پایه‌ای اسکلتی در طول تکامل است. سیستم عضلانی.
پایه‌ای اسکلتی در طول تکامل است. سیستم عضلانی. مهره‌داران دارای سیستم عضلانی پیچیده‌ای هستند که امکان حرکات دقیق و متنوع را فراهم می‌کند. عضلات مخطط اسکلتی به استخوان‌ها متصل شده و حرکات ارادی را کنترل می‌کنند. ماهیچه‌های صاف و قلبی نیز عملکردهای غیرارادی مانند تنفس و گردش خون را تنظیم می‌کنند. در پرندگان، عضلات پرواز (مانند پکتورالیس ماژور) تا ۳۵٪ وزن بدن را تشکیل می‌دهند و از فیبرهای سریع‌انقباض تشکیل شده‌اند که انرژی لازم برای پرواز را تأمین می‌کنند. در پستانداران دریایی مانند نهنگ، میوگلوبین بالا در
پستانداران دریایی مانند نهنگ، میوگلوبین بالا در عضلات، ذخیره اکسیژن برای غواصی‌های طولانی را ممکن می‌سازد. این سازگاری‌های عضلانی مستقیماً با شیوه زندگی گونه‌ها مرتبط است. دستگاه گوارش. دستگاه گوارش مهره‌داران از دهان شروع شده و به مخرج ختم می‌شود. کبد و پانکراس به عنوان غدد گوارشی مهم عمل می‌کنند. شکل و عملکرد دستگاه گوارش بسته به رژیم غذایی (گوشتخواری، گیاهخواری یا همه‌چیزخواری) متفاوت است. پرندگان حتی دارای چینه‌دان و سنگدان برای پردازش غذا هستند. طول دستگاه گوارش در گیاهخواران مانند گاو می‌تواند تا ۶۰
گوارش در گیاهخواران مانند گاو می‌تواند تا ۶۰ متر برسد تا تخمیر سلولز ممکن شود. در گوشتخواران مانند شیر، روده‌ها کوتاه‌تر و اسیدیته معده بالاتر است (pH~1) تا تجزیه سریع پروتئین‌ها و استخوان‌ها انجام شود. پرندگان گوشتخوار مانند عقاب نیز دارای چینه‌دان انعطاف‌پذیر برای ذخیره غذا هستند. سیستم دفعی. مهره‌داران دارای کلیه‌هایی هستند که مواد زائد را تصفیه و دفع می‌کنند. ماهی‌های آب شیرین کلیه‌های بزرگی برای دفع آب اضافی دارند، در حالی که مهره‌داران خشکی‌زی کلیه‌هایی با توانایی حفظ آب تکامل یافته‌اند. برخی
کلیه‌هایی با توانایی حفظ آب تکامل یافته‌اند. برخی ماهی‌های دریایی مانند کوسه از اوره برای تنظیم فشار اسمزی استفاده می‌کنند. کلیه پستانداران از واحدهای عملکردی به نام نفرون تشکیل شده که هر کدام شامل گلومرول، کپسول بومن و لوله‌های پیچیده است. در پرندگان و خزندگان، دفع نیتروژن به شکل اسید اوریک است که نیاز آبی کمتری دارد. این سازگاری برای زندگی در محیط‌های خشک ضروری است و در گونه‌هایی مانند شتر به اوج می‌رسد. سیستم تولیدمثل. تولیدمثل در مهره‌داران از تخم‌گذاری خارجی در ماهی‌ها و دوزیستان تا زنده‌زایی در
خارجی در ماهی‌ها و دوزیستان تا زنده‌زایی در بسیاری از پستانداران متغیر است. پرندگان و خزندگان تخم‌های آمنیوتی می‌گذارند که محافظت شده‌اند. پستانداران جفت‌دار دارای جفت برای تغذیه جنین هستند. استراتژی‌های تولیدمثل با نرخ بقای گونه‌ها مرتبط است: ماهی‌هایی مانند ماهی آزاد هزاران تخم می‌گذارند (استراتژی r)، در حالی که پستاندارانی مانند فیل تنها یک فرزند پس از بارداری طولانی به دنیا می‌آورند (استراتژی K). این تفاوت‌ها نشان‌دهنده تعادل بین سرمایه‌گذاری والدین و موفقیت تکاملی در محیط‌های مختلف است. تاریخ تکاملی
موفقیت تکاملی در محیط‌های مختلف است. تاریخ تکاملی مهره‌داران. اولین مهره‌داران. اولین مهره‌داران احتمالاً در دوره کامبرین (حدود ۵۲۰ میلیون سال پیش) ظاهر شدند. این جانوران کوچک و بدون آرواره بودند و شبیه به ماهی‌های امروزی نبودند. فسیل‌های اولیه مانند هایکوویچتیس و مایلوکونمینگا نشان‌دهنده این اشکال ابتدایی هستند. هایکوویچتیس، با طول تنها ۲٫۵ سانتی‌متر، قدیمی‌ترین مهره‌دار شناخته شده است. بقایای فسیلی آن در چین نشان می‌دهد که دارای نوتوکورد و عضلات V-شکل بود اما فاقد جمجمه استخوانی یا آرواره بود. این موجود
اما فاقد جمجمه استخوانی یا آرواره بود. این موجود احتمالاً با فیلترکردن ذرات غذایی کوچک از آب زندگی می‌کرد. محیط دریایی کم عمق دوره کامبرین شرایط ایده‌آلی برای ظهور این اشکال اولیه فراهم کرد. تکامل آرواره‌داران. تکامل آرواره نقطه عطفی در تاریخ مهره‌داران بود که حدود ۴۲۰ میلیون سال پیش در سیلورین رخ داد. ماهی‌های آرواره‌دار اولیه مانند پلاکودرم‌ها و استخوان‌داران دریایی را تسخیر کردند. این نوآوری امکان تغذیه از طعمه‌های بزرگتر و منابع غذایی متنوع‌تر را فراهم کرد. پلاکودرم‌ها مانند دانکلوستئوس با طول ۶ متر،
کرد. پلاکودرم‌ها مانند دانکلوستئوس با طول ۶ متر، نخستین شکارچیان بزرگ اقیانوس بودند. آرواره‌های آن‌ها از تغییر قوس آبششی اولیه به وجود آمد. این فرگشت با توسعه دندان‌های اولیه همراه بود که از فلس‌های پوستی منشأ گرفتند. این نوآوری‌ها انفجار تنوع ماهی‌ها در دوره دوونین را موجب شد. خروج از آب: دوزیستان اولیه. حدود ۳۷۰ میلیون سال پیش در دوره دونین، برخی ماهی‌های باله‌لب‌دار مانند تیکتالیک شروع به سازگاری با زندگی در خشکی کردند. این انتقال با تکامل شش‌ها و اندام‌های حرکتی قوی همراه بود. دوزیستان اولیه مانند
حرکتی قوی همراه بود. دوزیستان اولیه مانند ایکتیوستگا پل ارتباطی بین ماهی‌ها و مهره‌داران خشکی‌زی شدند. تیکتالیک ترکیبی از ویژگی‌های ماهی و دوزیست را داشت: باله‌های استخوانی که به اندام حرکتی تبدیل شده‌بودند، گردن متحرک، و شش‌های ابتدایی. این موجود در مرداب‌های کم عمق زندگی می‌کرد و می‌توانست در خشکی حرکت کند. تغییرات آب‌وهوایی در پایان دوونین که منجر به کم‌عمق‌شدن دریاها شد، محرک اصلی این انتقال بود. عصر خزندگان. خزندگان در دوره کربونیفر (حدود ۳۱۰ میلیون سال پیش) از دوزیستان تکامل یافتند. تخم آمنیوتیک که
پیش) از دوزیستان تکامل یافتند. تخم آمنیوتیک که می‌توانست در خشکی رشد کند، کلید موفقیت آن‌ها بود. در مزوزوئیک، خزندگان به شکل دایناسورها به سلطه جهانی دست یافتند و در هوا (خزندگان پرنده) و دریا (خزندگان دریایی) نیز گسترش یافتند. تخم آمنیوتیک دارای چهار غشای محافظ است: آمنیون، کیسه زرده، آلانتوئیس و کوریون. این ساختار جنین را در برابر خشکی محافظت می‌کند. دایناسورهای ساروپود مانند آرژنتینوسوروس با وزن ۱۰۰ تن، بزرگ‌ترین خشکی‌زیان تاریخ شدند. پرندگان امروزی در واقع نوادگان دایناسورهای تروپود هستند که این ارتباط
نوادگان دایناسورهای تروپود هستند که این ارتباط را فسیل‌هایی مانند آرکئوپتریکس تأیید می‌کند. ظهور پستانداران و پرندگان. پستانداران و پرندگان هر دو از خزندگان جدا شدند. پرندگان در ژوراسیک از دایناسورهای پرنده‌مانند تکامل یافتند. پستانداران نیز در همان دوره به صورت جانوران کوچک و شب‌زی ظاهر شدند و پس از انقراض دایناسورها در پایان کرتاسه، تنوع یافتند. این دو گروه خونگرم، در سنوزوئیک به سلطه جهانی رسیدند. پستانداران اولیه مانند مورگانوکودون، کوچک و حشره‌خوار بودند. ویژگی‌های کلیدی آن‌ها شامل غدد شیری، مو و سه
ویژگی‌های کلیدی آن‌ها شامل غدد شیری، مو و سه استخوانچه گوش میانی بود. پس از انقراض کرتاسه-پالئوژن (۶۶ میلیون سال پیش)، پستانداران به سرعت پرکننده نیچ‌های خالی شدند و به اشکالی مانند جوندگان، حشره‌خواران و نخستی‌ها تکامل یافتند. پرندگان نیز با توسعه منقار بی‌دندان و سیستم تنفسی کارآمد، به موفقیت جهانی دست یافتند.
قِـیچَک یا غیژک یکی از سازهای زهی در موسیقی ایرانی است که مانند کمانچه با آرشه نواخته می‌شود. جنس کاسهٔ طنینی قیچک از چوب گردو یا توت بوده و سیم‌های آن فلزی هستند. این ساز دارای قدمت بسیار زیادی است و در موسیقی نواحی ایران کاربرد فراوانی داشته و دارد. این ساز از نظر نوازندگی شبیه به ویولن‌سل است و حتی در نوع بزرگ‌تر آن که به قیچک بم معروف است، از آرشهٔ ویولن‌سل استفاده می‌شود. همچنین مانند تار دارای دو کاسه است ولی ترکیب آن با تار متفاوت می‌باشد. برای نمونه، دهانه آن برای تشدید صداهایی است که از پشت خرک در
دهانه آن برای تشدید صداهایی است که از پشت خرک در کاسهٔ پایین طنین می‌‌افکند. شکل ساز. شکم ساز از دو قسمت مجزا از یکدیگر تشکیل یافته. قسمت تحتانی کوچک‌تر و به شکل نیم کره است که بر سطح مقطع جلو پوست کشیده شده و خرک ساز روی پوست قرار دارد. قسمت بالایی بزرگ‌تر، مثل چتری روی قسمت پایینی قرارگرفته و هر دو قسمت توسط سطح منحنی از عقب به هم اتصال یافته‌اند و در نتیجه در جلو یا بین دو قسمت، حفره‌ای تشکیل‌شده است. سطح جلویی قسمت بالا، جز در ناحیهٔ وسط که زیر گردن ساز قرارگرفته به‌صورت دو شکاف پهن باز است. دسته ساز
قرارگرفته به‌صورت دو شکاف پهن باز است. دسته ساز تقریباً در نصف طول خودروی شکم قرارگرفته و نیمهٔ دیگر در بالا به جعبهٔ گوشی‌ها متصل است. دسته فاقد پرده (دستان) است. خاستگاه. ساز قیچک اساساً محلی است و بیشترین رواج را در نواحی جنوب شرقی ایران و خصوصاً استان سیستان و بلوچستان ، استان کرمان و هرمزگان دارد. در سال‌های اخیر این ساز در شهرهای دیگر نیز استفاده می‌شود. در آن نواحی طبق عقیده و سنت اهالی، برای معالجه امراض به‌کار می‌رود. (نیاز به منابع بیشتر) قیچک بلوچستان از لحاظ تکنیک اجرایی و ساختمان در شمال و
بلوچستان از لحاظ تکنیک اجرایی و ساختمان در شمال و جنوب با تغییراتی همراه است ، برای مثال نوازندگی قیچک در میناب با منطقه سرحد متفاوت است که دلیل آن خاستگاه متفاوت مردمان هر منطقه از موسیقی و ساز است . این ساز بخش عمده ای از رپرتوآر اجرایی سرزمین بلوچستان را بر عهده دارد ، نکته ای که این ساز را از دیگر آلات موسیقی بلوچستان متمایز می سازد قابلیت های اجرایی آن در موسیقی سازی و توانایی بالا برای همراهی با آواز است . با توجه به اینکه موسیقی آوازی در این سرزمین های جنوب شرقی ایران از ارجحیت بیشتری نسبت به گونه
های جنوب شرقی ایران از ارجحیت بیشتری نسبت به گونه سازی در میان مردمان برخوردار است همراهی قیچک با آواز موجب شده که این ساز به بخشی جدا نشدنی از موسیقی مردمان بلوچستان تبدیل شود . گویش مردمان بلوچستان یکی از شاخصه های موسیقی آنها محسوب می شود ، تحریرها با فواصل پرش دار و اجرای پی در پی نغمات در برخی از مقام ها لحن اصلی ساز قیچک را نیز تشکیل می دهد به طوریکه با شنیدن صدای این ساز می توان دریافت که متعلق به بلوچستان است . موسیقی منطقه بلوچستان دارای شاخصه هایی است که ریشه در نگاه اسطوره ای مردمان این مناطق
است که ریشه در نگاه اسطوره ای مردمان این مناطق دارد ، مردمان بلوچستان برای هر مراسمی موسیقی خاص خود را دارند . قیچک بلوچی از 3 سیم اصلی و 5 سیم هارمونیک تشکیل شده است که با آرشه ای که از موسیقی دم اسب است نواخته می شود. یکی دیگر از شاخصه های قابل توجه قیچک بلوچستان تکنیک اجرایی این ساز است ، به گونه ای که در زبان علمی موسیقی به آن فلاژوله می گویند ، این اصطلاح به آن معناست که نوازنده به جای فشار دادن سیم بر روی دسته برای تولید نت موسیقایی ، تنها آن را لمس می کند که این مهم قابلیت های منحصر به فردی را برای
کند که این مهم قابلیت های منحصر به فردی را برای این ساز مهیا می کند . در شمال افغانستان نیز قیچک در موسیقی سنتی رواج وسیعی دارد. در ولایات مثل بغلان، کندز و بلخ از قیچک در محافل عروسی و دیگر مراسم خوشی استفاده می‌شود. انواع قیچک. با رواج بیشتر قیچک، با حمایت وزارت فرهنگ و هنر وقت ساختمان و کوک آن تکمیل و تنظیم شد و سه گونه قیچک تکمیل‌تر به نام‌های قیچک سوپرانو (به طول ۵۶٫۵ سانتی‌متر)، قیچک آلتو (۶۳ سانتیمتر) و قیچک باس به همان نسبت بزرگ‌تر ساخته‌اند. وسعت هریک از این انواع حدود سه اکتاو است. قیچک سوپرانو
هریک از این انواع حدود سه اکتاو است. قیچک سوپرانو سازی است که قابلیت تکنوازی و همنوازی هر دو را حائز است ولی دو نوع دیگر (آلتو و باس) بیشتر به منظور همنوازی در ارکستر به کار می‌رود. آرشهٔ قیچک، پس از استاندارد سازی، عیناً همان آرشه ویولن است. سازندگان و نوازندگان قیچک. از نوازندگان به نام این ساز می‌توان به دین محمد زنگشاهی و حسین فرهادپور و از سازندگان به نام این ساز می‌توان به محمدرضا ایلدار ژاله و حسین قلمی اشاره کرد.
شهرستان بستان آباد یکی از شهرستان‌های استان آذربایجان شرقی است. مرکز این شهرستان، شهر بستان آباد می‌باشد. دمای مرکز این شهرستان گاهی به ۴۶- درجه سانتیگراد رسیده‌است و به همین دلیل سردترین شهر ایران لقب گرفته‌است. جغرافیا. بستان آباد یکی از شهرستان‌های استان آذربایجان شرقی است که در ۴۵ کیلومتری شرق تبریز در مسیر ترانزیتی تبریز-میانه و تبریز-سراب و اردبیل واقع است. این شهرستان بین شهرستان‌های تبریز و میانه واقع شده‌است و از نظر جغرافیایی بین ۴۶ درجه و ۳۰ دقیقه و ۴۷ درجه و ۱۴ دقیقه طول شرقی و ۳۷ درجه و ۳۲
و ۴۷ درجه و ۱۴ دقیقه طول شرقی و ۳۷ درجه و ۳۲ دقیقه و ۳۸ درجه و ۴ دقیقه عرض شمالی قرار گرفته‌است. ارتفاع شهرستان بستان آباد از سطح آزاد دریا۱۷۴۰ متر می‌باشد. مساحت این شهرستان ۲۹۶۹–۳/۲۸۵۰ کیلومتر است که در مقایسه با مساحت کل استان ۴/۶ درصد را به خود اختصاص داده‌است. بستان آباد شامل سه قسمت اوجان علیا، سفلا و اسکند می‌باشد که مجموعه مرکز شهرستان را تشکیل می‌دهند. پستی و بلندی‌ها. بستان آباد منطقه‌ایست کوهستانی که سراسر قسمت جنوبی‌اش را کوه‌های پربرف و مرتفع پوشانده‌است. شمال آن در امتداد کوه‌های بزغوش و غرب
شمال آن در امتداد کوه‌های بزغوش و غرب این شهرستان در امتداد کوه‌های مورو داغ به ارتفاع ۲۹۶۰ متر در دنباله کوه‌های مورو داغ و بزغوش به نام تک آلتی و گردنه معروف شیبلی قرار گرفته‌است. مرتفع‌ترین نقطه شهرستان کوه سهند به ارتفاع ۳۷۷۲ متر می‌باشد. از دیگر بلندی های این شهرستان مربوط به کوه آلقاز واقع در روستای انباردان با ارتفاع 2820 متر میباشد. آب و هوا. آب و هوای بستان آباد به دلیل قرار گرفتن در دامنه کوهستان سهند در زمستان سرد و پربرف و در تابستان معتدل است. دمای مرکز این شهرستان گاهی به ۴۶- درجه رسیده و به
دمای مرکز این شهرستان گاهی به ۴۶- درجه رسیده و به این دلیل سردترین شهر ایران لقب گرفته‌است. هوای این شهرستان شش ماه از سال خشک و شش ماه دیگر مرطوب می‌باشد. رژیم بارندگی آن دارای دو حداکثر در ماه‌های اردیبهشت و خرداد که با یک حداقل در ماه‌های تیر و مرداد قطع می‌شود؛ بنابراین اختلاف فصل بارندگی در این شهرستان زیاد می‌باشد. با توجه به کلیماتوگرام این شهرستان ملاحظه می‌کنیم که ۲ ماه خیلی خشک در خرداد و تیر و ۲ ماه خشک در شهریور و مهر و ۲ ماه نیمه خشک در آذر و آبان و ۶ ماه مرطوب از آذر الی اردیبهشت دارد متوسط
آبان و ۶ ماه مرطوب از آذر الی اردیبهشت دارد متوسط بارندگی سالانه آن ۳۲۰ میلی‌متر و تبخیر آن ۲۵۰ میلی‌متر می‌باشد تبخیر حقیقی آن نسبت به بارندگی ۹۳ درصد می‌باشد. متوسط درجه حرارت آن ۸ درجه سانتی گراد می‌باشد. پوشش گیاهی، جنگل و مرتع. گیاهان طبیعی منطقه اغلب به علت تبدیل مراتع به زمین کشاورزی از بین رفته و مقدار کمی از آن‌ها از جمله گرافیدها و خار شتر و انواع Dietalel دیده می‌شود. در دوره‌ها و نقاط گود اطراف روستاها که آب زیرزمینی بالا و رطوبت زیاد است درختان زبان گنجشک و تبریزی و نارون دیده می‌شود. منابع آب
زبان گنجشک و تبریزی و نارون دیده می‌شود. منابع آب شهرستان. باتوجه به بارندگی زیاد در منطقه از منابع آبی مختلفی در این شهرستان می‌توان آب استحصال نمود. تقسیمات کشوری. شهرستان بستان آباد دارای ۲ بخش، ۹ دهستان و ۳ شهر به شرح زیر است: آموزش و پرورش. تعداد کل دانش آموزان شهرستان ۲۴۷۴۶ نفر می‌باشد و از این تعداد ۲۷۷۸ نفر شهری و ۲۱۹۶۸ نفر روستائی می‌باشند. از تعداد کل دانش آموز روستائی ۱۵۴۰۷ نفر در مقطع ابتدائی، ۳۷۸۶ نفر در مقطع راهنمایی و ۶۱۹ نفر دبیرستان و از تعداد کل دانش آموز شهری ۲۱۳۱ نفر در مقطع ابتدائی،
تعداد کل دانش آموز شهری ۲۱۳۱ نفر در مقطع ابتدائی، ۱۲۲۵ نفر در مقطع راهنمائی و ۱۴۲۶ نفر دبیرستان و ۳۱۶ نفر در سایر مقاطع مشغول به تحصیل می‌باشند. سابقه تاریخی. اوجان در محل شهر باستانی و گمشده تاریخی «اوجان» بنا شده‌است. بنای شهر اوجان به دوران سلجوقیان مربوط می‌شود و همچنین اوج شکوفایی آن در زمان ایلخانان بوده‌است. منطقهٔ اوجان در دورهٔ حکومت ایلخانان به پایتخت ییلاقی و قرارگاه سلاطین و بزرگان مبدل شده و اعتبار خاصی می‌یابد. سپس بعد از دوران ایلخانی، سیر نزولی پیدا کرده و به مرور از اهمیت آن کاسته می‌شود
پیدا کرده و به مرور از اهمیت آن کاسته می‌شود تا اینکه در اواسط دوران صفوی بنا بردلایلی، کاملاً تخریب می‌شود. ره‌آورد (سوغاتی). پنیر سنتی و محصولات لبنی انباردان مهم ترین سوغات این شهرستان است . در کنار فطیر محلی، معروف‌ترین سوغاتی اوجان از دیر باز معروف بوده و کام میهمانان را شیرین می‌کند، پخش و توسعه و تأمین این نان نیز اکثراً بر عهدهٔ اهالی این روستا در جای جای شهرستان بستان آباد می‌باشد. لازم است ذکر شود بزرگ‌ترین فطیر (نان سنتی) ایران در شهر اوجان پخت شده‌است. زبان و ادبیات. زبان همه مردم بستان آباد
شده‌است. زبان و ادبیات. زبان همه مردم بستان آباد ترکی آذربایجانی با لهجه شهر اوجان می‌باشد که نقشی اساسی در حفظ فرهنگ و آداب و رسوم منطقه داشته، به‌طوری‌که مثل‌ها و ادبیات شفاهی و اشعار در مناسبت‌ها و روزهای مذهبی به زبان ترکی است و از شاعران بنام آن استاد شهریار، منوچهر صادقی، خسته قاسم. اقتصاد. اقتصاد منطقهٔ بستان‌آباد وابسته به کشاورزی و دامداری، و نشأت گرفته از وجود آب و زمین مرغوب است. در بخش لبنیات محصولاتی چون پنیر سنتی، کره و خامه به اقصی نقاط کشور ارسال میشود. و در بخش کشاورزی محصولاتی چون غلات و
ارسال میشود. و در بخش کشاورزی محصولاتی چون غلات و سیب زمینی و هویج از تولید بالا و مرغوبیت مناسب برخوردار است و در بخش دامداری و در قسمت لبنیات و خصوصاً پنیر. شغل اصلی مردم کشاورزی، دامداری، قالی‌بافی و مشاغل آزاد می‌باشد. در اکثر روستاهای تابع بستان‌آباد قالیبافی روستایی با نقشهٔ روستاباف، بسیار رونق و رواج دارد و از منابع بزرگ درآمد مردم است. تولید پنیر و خیارشور و تجارت ان در روستای انباردان باعث اشتغال جمع کثیری از افراد شهرستان شده است و رقیب جدی پنیر لیقوان می باشد. و کالای تجاری عمدهٔ بستان‌آباد بعد
می باشد. و کالای تجاری عمدهٔ بستان‌آباد بعد از غلات و سیب زمینی، پنیر و خیارشور و مواد غذایی است که دارای رتبه‌ای بالا در سطح استان می‌باشد. بستان آباد با تحت پوشش قرار دادن خرید شیر اغلب روستاهای کردستان و اردبیل و خلخال و میانه و ایلات دارای تولید لبنیات بسیار مرغوب و بالایی است که در کل کشور شهرت به سزایی دارد. کشاورزی. کل اراضی زیر کشت شهرستان طبق آمار سازمان کشاورزی استان در سال ۱۳۷۵ قریب به ۱۳۷٬۰۵۰ هکتار می‌باشد که اعم از دیم و آبی در آن‌ها محصولات زراعی به اشکال مختلف کشت می‌شود. از کل اراضی زیر کشت
به اشکال مختلف کشت می‌شود. از کل اراضی زیر کشت و آیش ۸۲٪ آن (یعنی حدود ۱۰۹٬۹۴۶) به کشت دیم اختصاص دارد. صنعت. از آنجا که بستان آباد به مرکز استان نزدیک است، لذا کارخانجات متعددی در بستان آباد جان و مسیر بستان آباد-تبریز قرار گرفته‌است. در عین حال در خود شهرستان واحدهای صنعتی فعال مشغول بکارند که کم و بیش در رشد اقتصادی و اشتغال‌زایی منطقه مؤثرند که شامل کارخانجات کش و قیطان، سماور و بخاری، ادارات کشاورزی و ساختمانی، جوراب، مواد غذایی (نمک، آرد، قند) نایلون و نایلکس و صابون می‌باشد. گذشته از این، شهرستان
و نایلکس و صابون می‌باشد. گذشته از این، شهرستان اوجان دارای صنایع دستی و صنعتی از قبیل فرش‌بافی و جاجیم بافی و … می‌باشد که از لحاظ ارزآوری دارای اهمیت فراوانی می‌باشند. این شهرستان دارای آبگرم‌های متعدد می‌باشد. معادن. در شهرستان بستان آباد، معادن گچ، پوکه، سنگ و فیروزه وجود دارد که زیر نظر مستقیم ادارهٔ معادن و فلزات اداره می‌شود و با توجه به ذخایر عظیم خاک رس مخصوص کاشی، این مادهٔ استراتژیک به استان‌های دیگر حمل شده و بعد از به عمل‌آوری و تولید کاشی با قیمت چندبرابری به استان بارگیری می‌شود که نتیجهٔ آن
چندبرابری به استان بارگیری می‌شود که نتیجهٔ آن بیکار ماندن نیروی جوان جویای کار در شهرستان می‌شود. نگارخانه. روستای شنگل‌آباد از توابع اوجان تاریخ کهن دارد، دارای باغ‌های بزرگ گردو، بِه و سیب گلابی که تولیدکنندهٔ بزرگ گردوهای کاغذی بوده و دشت‌ها و کوه‌های زیبا و گیاهان دارویی و از بهترین‌های منطقه می‌باشد که در پایین کوه حیدر بابا قرار دارد این روستای ویلایی زادگاه خان‌ها بوده‌است.
طنابداران شاخه ای از جانوران هستند که به‌طور کلی دارای چهار ویژگی می‌باشند. این ویژگی‌ها در تمام طول زندگی آن‌ها یا فقط در مقاطع خاصی از زندگی این جانوران (مثلاً در دوران جنینی) بروز می‌کنند. این ویژگی‌ها شامل طناب‌پشتی (Notocord)، طناب عصبی پشتی (Dorsal nerve cord)، شکاف‌های حلقی (pharyngeal slits) و استخوان دمی (Post-anal tail) هستند. علاوه بر این موارد، طنابداران معمولاً دارای ویژگی‌هایی چون دستگاه گردش خون، بدنی متقارن، بدن بندبند و فضایی به نام سلوم (Coelom) هستند. طبقه‌بندی. طنابداران به سه زیرشاخه
هستند. طبقه‌بندی. طنابداران به سه زیرشاخه تقسیم می‌شوند. - مهره‌داران (Vertebrates) شامل ماهی‌ها، دوزیستان، پرندگان، خزندگان و پستانداران سرطنابداران (Cephalochordata) شامل نیزک‌ها - دم‌طنابداران (Tunicata) شامل کوزه‌داران و سالپ‌ها همچنین دیرین‌باشان نیز زیرشاخه‌ای از طنابداران است که در گذشته منقرض شده‌اند. نیم‌طنابداران (Hemichordata) را پیش از این به عنوان زیرشاخهٔ چهارم طنابداران می‌دانستند ولی امروزه آن را شاخه‌ای جداگانه به‌شمار می‌آورند. لاروهای دم‌طنابداران دارای یک طنابک و یک طناب عصبی هستند ولی
دارای یک طنابک و یک طناب عصبی هستند ولی در دوران بلوغ این طناب‌ها را از دست می‌دهند. سرطنابداران یک طنابک و یک طناب عصبی دارند ولی مغز یا اندام ویژهٔ حسی ندارند. مهره‌داران تنها زیرشاخه‌ای از طنابداران هستند که دارای جمجمه می‌باشند. منابع. عطری، مرتضی، واژه‌نامه علوم زیستی، دوجلدی، همدان: اداره انتشارات دانشگاه بوعلی‌سینا، ۱۳۸۴.
زاخو (به کردی: Zaxo/زاخۆ) یکی از شهرهای کردستان عراق است. زاخو، که به صورت زاخۆ ()، ، ، ، و نیز نوشته می‌شود، شهری است در اقلیم کردستان که در مرکز بخش زاخو از استان دهوک قرار دارد و چند کیلومتر با گذرگاه مرزی ابراهیم خلیل فاصله دارد. زاخو به‌خاطر برگزاری پرشور جشن‌های نوروز شهرت دارد. شهر زاخو در نزدیکی مرز کردستان ترکیه قرار گرفته و از قدیم به عنوان ایستگاه بازرسی مرزی عمل می‌کرده‌است. جمعیت آن حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر است و رودخانه خابور از میان آن می‌گذرد. جمعیت این شهر از حدود ۳۰٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۵۰ به ۳۵۰٬۰۰۰
این شهر از حدود ۳۰٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۵۰ به ۳۵۰٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۹۲ رسید، چرا که کردها از دیگر مناطق کشور به این‌جا پناه آوردند. یکی از دیدنی‌ترین آثار تاریخی زاخو، پلی سنگی به نام پل دلال است که از تخته‌سنگ‌های بزرگ ساخته شده‌است. به‌نظر می‌رسد که نخستین سکونتگاه در جزیره‌ای کوچک در رود خابور کوچک قرار داشته، رودی که از میان شهر امروزی زاخو به سوی غرب می‌گذرد و مرز میان عراق و ترکیه را شکل می‌دهد و در ادامه به دجله می‌پیوندد. دیگر رودهای مهم منطقه رودهای زریزا و سیرکوتیک هستند. امروزه این شهر یکی از
زریزا و سیرکوتیک هستند. امروزه این شهر یکی از بازارگاه‌ها بزرگ اقلیم کردستان است. بسیاری برای کار از نقاط گوناگون عراق و حتی سوریه به زاخو مهاجرت کرده‌اند. بتازگی حکومت منطقه‌ای کردستان آغاز به حفر چاه نفت در ناحیه زاخو کرده‌است. مردم‌شناسی. زبان رایج در شهر زاخو، کردی کرمانجی به لهجه‌ای نزدیک به لهجه منطقه جزیره بوتان در کردستان ترکیه و منطقه دهوک است. کردها به این شهر لقب «عروس بادینان» داده‌اند. بادینان یا بهدینان نام ناحیه و گروهی از کردهای کرمانج بویژه از ایزدی‌ها است. شمار زیادی از آسوری‌ها و
بویژه از ایزدی‌ها است. شمار زیادی از آسوری‌ها و کلدانی‌های ساکن زاخو امروزه از این شهر مهاجرت کرده‌اند.مردم این شهر از ایل خزل هستند که اصالتا اهل کردستان ترکیه هستند بخشی از ایل کرد خزل نیز در استان‌های ایلام و همدان و کرمانشاه زندگی می‌کنند. ایل زعفرانلو (زاخورانی) اصالتاً اهل این منطقه هستند. تاریخ. گرترود بل، باستان‌شناس و خاورشناس بریتانیایی که در واپسین سال‌های قیمومت بریتانیا بر عراق مشاور فرمانداران بریتانیایی در منطقه بود، بر این باور بود که زاخو همان مکان حسانیه است. او همچنین گزارش داد که یکی از
مکان حسانیه است. او همچنین گزارش داد که یکی از نخستین مبلغان مسیحی به این منطقه، یعنی کشیش دومینیکن پولدو سولدینی، در سال ۱۷۷۹ در این‌جا درگذشت و آرامگاهش تا دهه ۱۹۵۰ جایگاه زیارت بود. در شهر زاخو، قلعه‌ای نیز قرار داشته که امروزه تنها برج آن باقی مانده‌است. همچنین قلعه‌ای به‌نام قلعه قباد پاشا در گورستان زاخو وجود دارد که ساختاری شش‌ضلعی دارد. بر پایه سنت شفاهی که از سوی یکی از یهودیان اهل زاخو به نام معلم لوی نقل شده‌است، این شهر در سال ۱۵۶۸ میلادی توسط طایفه سلیوانی بنیاد نهاده شد، که قلمروشان در جنوب
طایفه سلیوانی بنیاد نهاده شد، که قلمروشان در جنوب مکان کنونی شهر گسترده بود. خانوادهٔ شم‌دین آقا از این طایفه برخاستند، در زاخو ساکن شدند و به برجسته‌ترین خانوادهٔ منطقه تبدیل شدند. از اواخر قرن نوزدهم، این خانواده فرمانروایی بر «همهٔ مسلمانان، یهودیان و مسیحیان زاخو و اطراف آن» را در دست داشتند. زاخو در دوران یونانیان باستان نیز شناخته‌شده بود. در سال ۱۸۴۴، جهانگرد ویلیام فرانسیس اینسورث نوشت: «چهرهٔ امروزی زاخو با توصیفی که گزنفون از آن کرده، به‌شکلی شگفت‌انگیز هم‌خوانی دارد.» زاخو بازاری مهم است که
شگفت‌انگیز هم‌خوانی دارد.» زاخو بازاری مهم است که کالاهایش منطقهٔ تحت کنترل کردها و بیشتر بخش‌های شمال و مرکز عراق را تغذیه می‌کند. کمپانیله در سال ۱۸۱۸ میلادی شهر را مرکز بازرگانی مهمی توصیف کرد که به‌خاطر مازو و نیز برنج، روغن، کنجد، موم، عدس و انواع میوه‌ها شهرت داشت. تاریخ معاصر. به‌دلیل موقعیت راهبردی و فرصت‌های شغلی فراوان، زاخو کارگران و جویندگان کار بسیاری را از نقاط مختلف عراق و حتی از سوریه و ترکیه به خود جذب کرده‌است. تجارت با ترکیه اکنون عنصر اصلی اقتصاد زاخو به‌شمار می‌رود. عملیات حفاری نفت از