payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دیجیتال نیستند و این موضوع بحثی مطرح در کل طول تاریخ عکاسی بوده‌است. انواع سنسور. در حال حاضر سه نوع تکنولوژی بخش عمده سنسورهای تولید شده برای دوربین‌های دیجیتال را در بر می‌گیرد. شایان ذکر است که هیچ‌کدام از این سنسورها به صورت مستقیم توانایی شناسایی رنگ‌ها را ندارند و تنها می‌توانند شدّت روشنایی نور را ثبت کنند. هر سنسور از میلیون‌ها سنسور ریز حساس به نور تشکیل شده و هرکدام از این سنسورهای ریز قالباً یک پیکسل از عکس نهایی را ثبت می‌کند. سازندگان این سنسورها با قرار دادن فیلترهای سرخ، سبز و آبی (رنگ‌های
با قرار دادن فیلترهای سرخ، سبز و آبی (رنگ‌های اولیه) روی تک تک آن‌ها با استفاده از الگوهایی مانند الگو بایر می‌توانند به پردازشگرهای دوربین قابلیت آن را بدهند که با کمک الگریتم‌های درون‌یابی (اینترپولیشن) و مقایسه ارقام ثبت شده توسط ریز سنسورهای مجاور، رنگ واقعی هر پیکسل را حدس بزنند. دوربین‌هایی که توانایی ذخیره عکس را به صورت خام دارا هستند، اجازه می‌دهند که این بخش نهایی شناسایی رنگ‌ها روی رایانه شخصی انجام شود و این به کاربران اجازه می‌دهد که آزادی بیشتری در ویرایش عکس نهایی داشته باشند. تعداد پیکسل.
در ویرایش عکس نهایی داشته باشند. تعداد پیکسل. یکی از ویژگی‌هایی که در بازاریابی دروبین‌های دیجیتال بر آن تأکید می‌شود تعداد کلّ پیکسل‌های یک دوربین است. این رقم که با واحد مگاپیکسل یا میلیون پیکسل شمارش می‌شود، از راه ضرب تعداد پیکسل‌های افقی و عمودی یک سنسور شمرده می‌شود. برای مثال، دوربینی که سنسوری دارای ۳هزار پیکسل افقی و ۲هزار پیکسل عمودی باشد، یک دوربین ۶ مگاپیکسلی خواهد بود. با وجود آنکه این رقم در برخی موارد می‌تواند شاخص خوبی برای مقایسه کیفیت تصویر دوربین‌های دیجیتال باشد، این رقم در اکثر موارد
دوربین‌های دیجیتال باشد، این رقم در اکثر موارد می‌تواند گمراه‌کننده نیز باشد. کیفیت نهایی یک تصویر دیجیتال مؤثر از متغیرهای بیشتری مانند نوع سنسور، مساحت سنسور، اندازه لنزهای ریز روی هر پیکسل، قدرت تمرکز لنز و غیره می‌باشد.
محمد اوشال (زادهٔ ۲۰ آبان ۱۳۲۰ در تهران – درگذشتهٔ ۲۹ دی ۱۳۹۵ در لندن) آهنگساز، تنظیم‌کننده و رهبر ارکستر اهل ایران بود. زندگی. اوشال در ۲۰ آبان ۱۳۲۰ در تهران به دنیا آمد و ۲۹ دی ۱۳۹۵ در لندن درگذشت. وی سال‌ها ساکن لندن بود. ساز تخصصی اوشال ترومبون بود. همچنین وی باجناق شهبال شبپره بنیانگذار و رهبر گروه بلک کتس بود. آثار. تنظیم‌. از تنظیم‌های وی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
آرمیک با نام کامل آرمیک دشچی (زادهٔ ۲۵ ژوئیه در تبریز)، گیتاریست ایرانی-ارمنی سبک فلامنکو است. زندگی‌نامه. در کودکی با خانواده‌اش به تهران آمد و در محله دروازه دولت و سپس خیابان گرگان (نامجوی فعلی) ساکن شد. مادرش سرپرستار بیمارستان پارس بود. آرمیک نواختن گیتار را از شش سالگی آغاز کرد. در نوجوانی به باشگاه‌های شبانه می‌رفت و گیتار می‌نواخت. آرمیک در دهه پنجاه خورشیدی نواختن در ترانه‌های پاپ ایرانی را آغاز کرد و با مشهورترین خوانندگان ایرانی از جمله گوگوش، داریوش اقبالی و ابی و آهنگسازانی نظیر واروژان و حسن
اقبالی و ابی و آهنگسازانی نظیر واروژان و حسن شماعی‌زاده همکاری داشت. او اکنون ساکن لس‌آنجلس است و یکی از پرفروش‌ترین نوازندگان گیتار در بازار موسیقی این کشور است. زندگی هنری. نام آرمیک برای همه نوازندگان گیتار و بسیاری از مردم آشناست چه آن زمان که نوای گیتار او روح بخش و غنای آثار خوانندگانی چون شهیار قنبری بود و چه زمانی که همه دنیا او را به عنوان گیتاریستی مطرح با سبکی مخصوص به او شناختند. آثار او بارها در صدر برترین‌ها قرار گرفته و جزو پرفروشترین‌ها نیز بحساب می‌آید. سبک آرمیک را عده‌ای فلامنکو می‌نامند
می‌آید. سبک آرمیک را عده‌ای فلامنکو می‌نامند که شاید چندان هم دور نباشد چون علاقه او به موسیقی فلامنکو امری انکار ناپذیر است اما باید دانست او و سبکش شمه‌ای از موسیقی فلامنکو - جز - و حتی موسیقی ایرانیست بنوعی تلفیقی از سبک‌های مختلف که Nuevo Flamenco می‌نامند چرا رنگ و حس موسیقی فلامنکو بیشتر در آن نمایان است. علاقه آرمیک به موسیقی از کودکی آغاز شد. در هفت سالگی او چنان شیفته یک گیتار کلاسیک شد که ساعت مچی خود را برای آن به گرو گذاشت. او گیتار را در زیرزمین خانه (جایی که پنهان از خانواده تمرین می‌کرد)
خانه (جایی که پنهان از خانواده تمرین می‌کرد) مخفی نمود. زمانی که مادرش از جریان مطلع شد او استعداد شگرفی در موسیقی نشان می‌داد، بنابراین خانواده اش تأمین مخارج او را به عهده گرفت. او در حالی که مصمم به تکمیل نمودن آموزش رسمی خود در زمان تعیین شده بود، یک دوره آموزشی فشرده را طی دو سال گذراند. در ۱۲ سالگی به آهنگسازی می‌پرداخت و سبک جاز را به صورت حرفه‌ای آغاز کرده برای حدود ۱۰ سال آن را ادامه داد. در طول این مدت او یکی دیگر از علایق خود یعنی فلامنکو را پرورش داد. علاقه مادم العمر آرمیک به گیتار فلامنکو در
داد. علاقه مادم العمر آرمیک به گیتار فلامنکو در اولین دیدار او از اسپانیا آغاز شد. او اغلب برای همراهی و آموختن از موسیقیدان‌های مختلف سبک‌های کلاسیک و فلامنکو به اسپانیا سفر می‌کرد: «وقتی برای اولین بار یک گیتار فلامنکو را لمس کردم، دریافتم که این توانایی را دارم که بوسیله سازم حرف بزنم» با شروع کار تکنوازی در سال ۱۹۹۴ او از پیشینه جاز و علاقه اش به فلامنکو برای ایجاد تغییراتی اساسی در پدیدآوردن سبک جدیدی از فلامنکو استفاده کرد. در طول این سال‌ها او به عنوان یک موسیقیدان، تقدیر و تحسین بسیاری را برای
عنوان یک موسیقیدان، تقدیر و تحسین بسیاری را برای احساسات عمیق و مهارت‌های موسیقایی خارق‌العاده اش کسب نموده‌است. قطعات و اجراهای ارزشمند او محدوده کاملی از ملودی‌های محلی اسپانیایی را پوشش می‌دهد که در طی این سال‌های سازنده از تعادل ظریفی که بین سبک‌های فلامنکو و کلاسیک ایجاد کرده تا سبک لاتین و جازی که شنوندگان را امروزه در موسیقی او تحت تحت تأثیر قرار می‌دهد پیشرفت محسوسی داشته‌است. قرار گرفتن آلبوم پیشین او درصدر بیلبورد جهانی و نمودارهای موسیقی دوره جدید و نیز یک فروش عالی در استرالیا دلیل قاطعی است
و نیز یک فروش عالی در استرالیا دلیل قاطعی است مبنی بر پذیرش او عنوان هنرمندی که به تنهایی با طبقه‌بندی‌های سنتی مقابله می‌کند. آغاز کار او برای قطعه (Bolero) با نام ” گمشده در بهشت” (LOST IN PARADISE) حیطه استعدادهای موسیقایی او را به عنوان آهنگساز، تنظیم‌کننده، گیتاریست ونیز تهیه‌کننده گسترش داد. «گمشده در بهشت» دور نمای با شکوهی از یک سبک بی‌همتا را که خود”gypsy jazz“می نامدش به تصویر می‌کشد که ترکیب شادی از فاکتورهای کلاسیک rumba, cha_cha ,bolero, jazz و bossa nova می‌باشد. با ” Amor De Guitarra “این
و bossa nova می‌باشد. با ” Amor De Guitarra “این هنرمند الهام گرا بار دیگر نوآوری‌های جدیدی را که حاصل عشق او به گیتار است به شنوندگان خود عرضه می‌کند. در این قطعات که تقریباً شرح حال خود اوست، آرمیک خلأهای موجود را با کمک شور موسیقایی خویش پر می‌کند. ” Amor De Guitarra “ قطعه‌ای رومانتیک و عاشقانه است که رشته مهارتهای هنری او را که به زیبایی تمام در پیش قرار می‌گیرند نشان می‌دهد. این قطعه یکی از زیباترین آهنگ‌های عاشقانه آلبوم است که علاقه، احترام و دانش موسیقایی آرمیک را به روشنی به تصویر می‌کشد؛
دانش موسیقایی آرمیک را به روشنی به تصویر می‌کشد؛ خاطره‌ای از گردش در جاده عشاق در شبی مهتابی. ” Romancero “ ملودی زیبایی از عشق و صلح است. ترتیب کار او در این قطعه به نحوی است که رفته رفته ملودی را گسترش داده و در ادامه تنها به جنبه‌های استعاره‌ای که در تصور شنوندگان می‌گنجد اضافه می‌کند. در”Midnight Bolero“ به شنوندگان عشق عرضه می‌کند. او در این آهنگ ریتم‌های فلامنکو و سازهای زهی را به طرز مبتکرانه‌ای با واکنش‌ها و بانگ‌های احساسی ترکیب می‌کند که با طنین انداختن در بداهه نوازی باعث گرمی دل‌ها می‌شود.
انداختن در بداهه نوازی باعث گرمی دل‌ها می‌شود. در”Fiesta“ این علاقه به موسیقی با سبک منسجمی از ریتمهایی همه گیر دنبال می‌شود که تکنوازی او را با ضرباهنگی به یاد ماندنی و الهاماتی درونی متناوباً به وقفه می‌اندازد. آرمیک مهارت ویژه‌ای در ریتمهای فلامنکو دارد و قسمتی از مهمترین دغدغه‌های خود را در”For You” به نمایش می‌گذارد. این قطعه تکنوازی مهارت او را به بهترین نحو نشان می‌دهد. او با ترکیب بخش‌های تکرار شونده تند (RIFF) با لحظاتی آرام موسیقی ای به وجود می‌آورد که شنیدن آن بسیار لذت بخش است. ” Amor De
می‌آورد که شنیدن آن بسیار لذت بخش است. ” Amor De Guitarra “ مطمئناً بسیاری را در سراسر دنیا مجذوب خواهد کرد و به شنوندگان فرصتی برای شنیدن زیباترین و عاشقانه‌ترین ملودیهای دنیا خواهد داد. ۱۱ قطعه موسیقی نفس گیر و عالی که بنحوی واقعی زنده و شفاف هستند واز اصوات ناب فلامنکو و لاتین جاز تشکیل شده‌اند که آرمیک با بداهه نوازی با شکوهی با آن مقابله می‌کند. از زیباترین آهنگ‌های آرمیک می‌توان بهMoorea , Espana , Almeria , For Annette , Lovers in Madrid ,Casa De Amor , Gypsy Flame و غیره اشاره کرد. آلبوم‌های آرمیک.
, Gypsy Flame و غیره اشاره کرد. آلبوم‌های آرمیک. همکاری با شهیار قنبری صدای درخت بی زمین (مجموعه شعرخوانی) (۱۹۹۱) قدغن (۱۹۹۲) قدغن + (۱۹۹۹) تک‌آهنگ‌ها. چشم من داریوش شعر از اردلان سرافراز و ملودی شماعی زاده
لاجوردی یکی از سایه‌های رنگ آبی است که به رنگ سنگ لاجورد است. رنگ لاجوردی در معماری ایرانی و کشورهای محدودهٔ حوزهٔ خلیج فارس رنگی رایج است. آبی لاجوردی، از سنگ لاجورد که در معادن ایران و افغانستان وجود دارد رنگ می‌گیرد. رنگ آبی نیلی نیز از این مادهٔ معدنی گرفته می‌شود. رنگ آبی شیشه‌های رنگی در بسیاری از ابنیهٔ قدیمی لاجوردی است. لاجوردی را در زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و بسیاری از زبان‌های دیگر، «آبی ایرانی» (انگلیسی: Persian blue؛ فرانسوی: bleu persan) می‌نامند. این رنگ برای اولین بار در سال ۱۶۶۹ میلادی در
این رنگ برای اولین بار در سال ۱۶۶۹ میلادی در انگلستان، «آبی ایرانی» نامیده شد. لاجوردی در فرهنگ و هنر. معماری تاریخی. استفاده از رنگ‌های خانواده آبی در معماری ایرانی و توجه ویژه به آن، نشان از توجه فرهنگ و هنر این سرزمین به انرژی کهکشان‌ها و آرامشی است که به وسیله آن می‌توان زندگی بهتری را برای خود و دیگری رقم زد. بنابراین رنگ در دنیای ایران باستان همواره بر آرامش و زندگی برآمده از انرژی کائناتی تاکید داشته است که امروزه نیز به وضوح دیده می‌شود. از رنگ آبی لاجوردی در بسیاری از اماکن باستانی و یا اشیای بجا
لاجوردی در بسیاری از اماکن باستانی و یا اشیای بجا مانده در آن ها مثل: تپه سیلک کاشان، تپه هگمتانه، تپه مارلیک، پاسارگاد، کاخ شاهی (کاخ شوش)، تخت جمشید، نقش رستم، کاخ اردشیر، زیگورات چغازنبیل دیده میشود. معماری سنتی. یکی از ویژگی‌های معماری سنتی ایرانی، آمیخته شدن با دنیای رنگ‌هاست. وقتی از رنگ در معماری ایرانی حرف می‌زنیم، منظور هویتی است که به واسطه آن پدید می‌آید. تاریخ ایران پر از رنگ‌های است که بر اساس اعتقادات و احساسات مردم رقم زده شده است. در واقع رنگ یک جایگاه مقدس و ویژه نزد ایرانیان داشته است که
یک جایگاه مقدس و ویژه نزد ایرانیان داشته است که به وسیله آن می‌توانستند اصالت خود را حفظ کنند. در تزئینات داخلی بسیاری از مسجدها در ایران، مانند مسجد امام در اصفهان، از کاشیهای لاجوردی استفاده شده‌است. نیروهای نظامی. لاجوردی تیره، که به‌ندرت آن را «آبی هنگ» نیز می‌نامند، برای اولین بار در سال ۱۹۱۲ به‌عنوان رنگ رسمی لباس نیروهای دریایی توسط کشورهای مختلف انتخاب شد. دلیل انتخاب لاجوردی تیره، روانشناسی رنگ، آسان و ارزان بودن رنگرزی پارچه‌ها و دوام آن بود. قالی ایرانی. لاجوردی روشن، یکی از رنگ‌های پرکاربرد در
ایرانی. لاجوردی روشن، یکی از رنگ‌های پرکاربرد در قالی‌های ایران است. لاجوردی در لباس و پوشاک. دسته چاقوی به دست آمده از شهر باستانی شوش (۵ تا ۶ هزار پ م)، نقاشی‌های غار هومیان، میرملای و دوشه لرستان نشان می‌دهد که ایرانیان اولین اقوامی بودند که رنگرزی را کشف کردند. در این آثار باستانی، لباس‌های رنگی مشاهده می‌شود. در دوران ساسانیان. یکی از ویژگی‌های لباس در دوره ساسانیان، تنوع رنگی آن‌هاست. رنگ لباس در دوره ساسانیان همواره بر تنالیته‌های آرامش‌بخش و آسمانی تاکید داشته است که به طور نمونه می‌توان به رنگ آبی
داشته است که به طور نمونه می‌توان به رنگ آبی و حتی رنگ سفید اشاره کرد. در دوران ساسانیان، از هفت رنگ برای رنگ‌آمیزی لباس و اشیاء استفاده می‌شد. رنگ آبی (بخصوص آبی لاجوردی)، قرمز و طلایی به عنوان سه رنگ اصلی بود. سایر رنگ‌ها شامل رنگ سفید، سبز، بنفش و نارنجی است. در دوران معاثر. رنگ آبی لاجوردی و سفید در کنار یکدیگر یادآور آسمان و دریا هستند. بخصوص اگر رنگ آبی آسمانی را با رنگ سفید در کنار یکدیگر ست کنید. علاوه بر آن، این دو رنگ لطافت و پاکیزگی را همراه خود دارند. با اینحال، در یک مقایسه آماری نشان داده شده
با اینحال، در یک مقایسه آماری نشان داده شده است که استفاده از رنگ آبی لاجوردی در کنار رنگ سفید، نسبت به رنگ آبی روشن و سفید طرفداران بیشتری دارد. به نحوی که ست کردن رنگ آبی و سفید از جمله رنگ‌های پرطرفدار مجلسی است. کت و شلوار یا پالتو آبی تیره می‌تواند با شلواری به رنگ خودش بیشترین هارمونی و برازندگی را ایجاد کند. همچنین شلوارهای سفید و مشکی هم می‌توانند مکمل خوبی برای ست با کت آبی نیروی دریایی باشند.
لاجورد یا لاژوَرد سنگی آبی‌رنگ است که ترکیب شیمیایی آن شامل فسفات‌های آب‌دار طبیعی آلومینیوم، آهن، منیزیم و کلسیم است؛ به عبارت دیگر ترکیبی از لازورایت، کلسایت، پیریت، هورنبلاند، اوگیت و دایپوسیت است. این سنگ به خاطر سختی و رنگ آبی خوش‌رنگ خود؛ لاجوردی، در جواهرسازی به عنوان نگین به کار می‌رود. لاجورد سنگی متافورمیک با سیستم کریستالی مکعبی و دودکاهدرون در ابعاد بزرگ تا کوچک به شکل رگه، اغلب در بستری چند سانتی‌متری، در میان سنگ‌های مرمر یا رگه‌های نامنظم در سنگ‌های آهکی یافت می‌شود. ناخالصی پیریت، که به صورت
آهکی یافت می‌شود. ناخالصی پیریت، که به صورت رگه یا نقاط طلایی یا برنزی در این سنگ دیده می‌شود، باعث جلوه بیشتر و قیمت آن می‌شود. نقاط سفید روی این لاجورد اغلب کلسید بوده که با زیاد شدن آن‌ها روی این سنگ ارزش آن را پایین می‌آورد. لاجورد به صورت سنتتیک نیز تولید می‌شود. نمونه لاجوردی که توسط گیلسون (P.Gilson) ساخته شده بسیار شبیه نمونه طبیعی است. همچنین لاجورد ممکن است با سنگهایی مانند لازولیت، سودالیت، آزوریت، جاسپر آبی یا دومورتیریت اشتباه گرفته شود. به این سنگ لاجورد و لازورد نیز گفته شده‌است و در
به این سنگ لاجورد و لازورد نیز گفته شده‌است و در افغانستان به میزان وسیع استخراج می‌شود. زیورسازی و سورت بندی این سنگ در پاکستان، هندوستان و تا حدودیٌ در افغانستان و ایران و سویس صورت گرفته سپس بخارج صادر می‌گردد. سنگ لاژورد علاوه بر زیورآلات تولیدات دیگری از قبیل مجسمه و بت، مُهرهٔ شطرنج و غیره نیز دارد. این سنگ بخاطر رنگ آبی سیر آن، و قابلیت پودر شدن و کنده‌کاری روی آن از هزاران سال پیش در جهان خواهان زیادی داشته‌است. استخراج این سنگ بیش از ۲۵۰۰ سال در ایران باستان و در محل افغانستان امروزی رواج داشته.
باستان و در محل افغانستان امروزی رواج داشته. در آثار به دست آمده از دوره‌های پیش از تاریخ در ایران استفاده لاژورد بسیار معمول بوده‌است. در یافته‌های هزاره چهارم پیش از میلاد مردم سرزمین سیلک از سنگ لاژورد در ساختن آئینه و سنجاق و جواهر مهارت‌های بیشتری یافتند و در ساخت آلات و ادوات زینتی از سنگ‌های عقیق و فیروزه و مهرهای لاژورد به کار بردند.» «در اواخر هزاره چهارم پیش از میلاد در سیلک خانه‌های قدیمی از میان رفت و به جای آن خانه‌هایی با در و پنجره کوتاه ساخته شد و در ورودی آن اجاقی مرکب از دو بخش وجود داشت،
شد و در ورودی آن اجاقی مرکب از دو بخش وجود داشت، یکی برای آشپزی و دیگری مخصوص پخت نان. در این دوره غیر از ظروف سفالین بعضی تُنگ‌های کوچک از مرمر که گویا مخصوص نگهداری عطر بود در اکتشافات باستان‌شناسی سیلک پیدا شده‌است و همچنین مقداری آئینه مسی جهت آرایش به دست آمده‌است. از ویژگی‌های این دوره وجود گوشواره‌هایی از طلا و لاژورد است.»)و عمدتاً به مصر باستان صادر می‌شده‌است. پژوهش‌ها نشان داده که لاژوردِ استخراج‌شده از معدن سَرِ سنگ، در اعماق کوه‌های هندوکش در ایران باستان (افغانستان امروزی) تنها منبع
در ایران باستان (افغانستان امروزی) تنها منبع شناخته‌شدهٔ لاژورد در دنیای باستان بوده‌است. در مجسمه طلای فرعون و نفرتیتی در قسمت چشم کار گرفته شده‌است. در قدیم هنرمندان از پودر لاژورد به عنوان رنگ برای مینا کاری و نقاشی استفاده می‌کرده‌اند. درجه سختی سنگ لاجورد به‌طور معمول ۵ است. انواع. در نوشته عرایس الجواهر و نفایس الأطایب، برای نخستین بار از چهار نوع لاجورد، بدخشانی، کرمانی، گرجی و دزماری نام برده می‌شود.
بِل اِی‌اِچ-۱ کبرا نوعی هلیکوپتر تهاجمی ساخت شرکت بل است که در دهه ۱۹۶۰ بر اساس هلیکوپتر چندمنظوره پرطرفدار یواچ-۱ ایروکوای طراحی شد. این هلیکوپتر اولین پرواز خود را در سال ۱۹۶۵ انجام داده و از سال ۱۹۶۷ وارد ارتش آمریکا شد. این هلیکوپتر در دو نوع اصلی تک‌موتوره و نوع پرقدرت‌تر دوموتوره ساخته شد. تمامی مدل‌های تک موتوره با نام «هیویی کبرا» شناخته می‌شوند اولین نمونه‌های دو موتوره این هلیکوپتر با نام‌های بِل اِی‌اِچ-۱جی و بِل اِی‌اِچ-۱تی (نمونه بهبود یافته AH-1J) معروف به سی کبرا (کبرای دریایی) مخصوص نیروی
معروف به سی کبرا (کبرای دریایی) مخصوص نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا ساخته شد. نمونه صادراتی ای اچ-۱جی به سی کبرا بین‌المللی معروف شد و خود دارای دو مدل با قابلیت شلیک و هدایت موشک‌های ضد تانک هدایت سیمی بی‌جی‌ام-۷۱ تاو معروف به تاو کبرا مجهز به سیستم هدف‌گیری و هدایت تلسکوپی ام-۶۹ این موشک‌ها در پوزه هلیکوپتر و نمونه بدون قابلیت شلیک و هدایت این موشک‌های ضد تانک، معروف به نان تاو بود.۱۶۰ فروند از مدل نان تاو و ۶۲ فروند از مدل تاو هلیکوپتر ای اچ-۱جی سی کبرا از سال ۱۹۷۴ توسط هوانیروز ارتش ایران
سی کبرا از سال ۱۹۷۴ توسط هوانیروز ارتش ایران برای پشتیبانی نیروهای زمینی ایران و مقابله با تانک‌ها، زره پوش‌ها و نفربرهای زرهی دشمنان به خدمت گرفته شد که در طول جنگ ایران و عراق بسیار بکار گرفته شد. ۵ هلیکوپتر توسط نیروی هوایی اسرائیل در ژوئن ۲۰۲۵ سرنگون شدند.نمونه‌های بعدی دو موتوره به ترتیب بِل اِی‌اِچ-۱دبلیو معروف به سوپر کبرا و آخرین و پیشرفته‌ترین نمونه کبرا یعنی بِل اِی‌اِچ-۱زِد معروف به وایپر (افعی) هستند. لازم است ذکر شود نمونه بِل اِی‌اِچ-۱زد با نام زولو کبرا نیز شناخته می‌شود. تمامی مدل‌های
با نام زولو کبرا نیز شناخته می‌شود. تمامی مدل‌های هلیکوپتر کبرا در نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا از دهه ۱۹۸۰ با هلیکوپتر ای‌اچ-۶۴ آپاچی جایگزین شد. البته تعدادی از آن‌ها همچون بسیاری از هلیکوپترهای جنگی دیگر آمریکا کاربرد غیرنظامی پیدا کرده و به عنوان هلیکوپتر آتش‌نشان برای اطفای حریق جنگل‌ها استفاده می‌شوند. اما مدل‌های ارتقایافته دوموتوره کبرا معروف به ای‌اچ-۱ دبلیو و ای‌اچ-۱ زد همچنان هلیکوپتر جنگنده اصلی تفنگداران دریایی ارتش ایالات متحده هستند. مدل‌های اِی اِچ-۱جِی سی کبرا. مدلهایی از بالگرد بل
اِی اِچ-۱جِی سی کبرا. مدلهایی از بالگرد بل ای‌اچ-۱جِی سی کبرا که توانایی حمل و شلیک موشک ضد زره بی‌جی‌ام-۷۱ تاو را ندارند، نان تاو (و یا نان تو) خوانده می‌شوند. مدلهایی از بالگرد بل ای‌اچ-۱جِی سی کبرا که به واسطه نصب سیستم هدف‌کیری و هدایت اپتیکی ام-۶۹ در پوزه بالگرد، توانایی حمل و شلیک موشک ضد زره بی‌جی‌ام-۷۱ تاو را دارند، تاو کبرا خوانده می‌شوند. تسلیحات. تمامی مدل‌ها مجهز به توپ چرخان بیست میلی‌متری سه‌لول ام-۱۹۷ هستند و تمامی مدل‌های بالگرد کبرا می‌توانند به راکت‌های هدایت ناپذیر هایدرا ۷۰ در لانچرهای
به راکت‌های هدایت ناپذیر هایدرا ۷۰ در لانچرهای هفت تایی ام-۲۶۰ یا نونزده تایی ام-۲۶۱ مجهز بشوند. تمامی این مدل‌ها توانایی حمل و شلیک چهار یا هشت موشک ضد تانک هدایت سیمی بی‌جی‌ام-۷۱ تاو را دارند. البته لازم است ذکر شود اکثر مدل‌های ای اچ-۱جی به سیستم هدف‌گیری و هدایت تلسکوپی ام-۶۹ برای هدف‌گیری و هدایت موشک‌های ضد تانک بی‌جی‌ام-۷۱ تاو در قسمت پوزه مجهز نیستند و قابلیت حمل و شلیک این موشک‌ها را ندارند و به اختصار آن‌ها را "نان تاو" می‌خوانند. مدل‌های AH-1W و AH-1Z توانایی حمل و شلیک چهار یا هشت موشک هدایت
و AH-1Z توانایی حمل و شلیک چهار یا هشت موشک هدایت لیزری ضد تانک ای‌جی‌ام-۱۱۴ هل‌فایر و موشک‌های هوا به هوای ایم-۹ سایدوایندر را دارند
کاریان ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد: کاریان به معنی دور و نزدیک میباشد که در گذشته به پرستشگاه زرتشتیان گفته میشوده است
سُرخه مرکز شهرستان سرخه در استان سمنان و در ۱۷۰ کیلومتری شرق شهر تهران قرار دارد. این شهر با شهرستان‌های سمنان از شرق، آرادان از غرب، فیروزکوه از شمال، مهدی‌شهر از شمال شرقی و استان اصفهان از جنوب همسایه است. جمعیت فعلی شهر ۱۲٬۴۶۲ نفر است. مردم سرخه اکثراً کومشی‌تبار بوده و به زبان فارسی و گویش سرخه‌ای که گویشی از زبان‌های سمنانی است، صحبت می‌کنند. نام‌شناسی و تاریخچه. وجه تسمیهٔ این شهر را وجود کوه‌های سرخ در اطراف آن گفته‌اند، از آنجایی که در گویش سرخه‌ای به سُرخه «سور» گفته می‌شود و سور در فارسی به معنی
به سُرخه «سور» گفته می‌شود و سور در فارسی به معنی سرخ است، می‌توان گفت این وجه تسمیه درست است (در منابع قدیمی نیز از سرخه با همین نام یاد شده). نظرهای دیگری هم مطرح است که بیشتر به افسانه می‌ماند تا حقیقت. «ابن رُسته» از اولین جغرافی‌نویسان جهان اسلام، بیش از هزار و صد سال پیش، در کتاب «اعلاق النفیسه»، نام سرخه این دیار کهن را در کنار شهر سمنان ثبت کرده است. مسجد چهل ستون سرخه نیز یادگار آن سال‌هاست. کومشی. امروزه گویش کومشی تنها در شهرستان سمنان، سرخه و مهدی‌شهر گویش می‌شود و در دیگر نواحی آن زبان فارسی و
گویش می‌شود و در دیگر نواحی آن زبان فارسی و تاتی و مازندرانی رایج است. به اعتقاد زبانشناسان از منطقه سمنان تا گرمسار هیچ گونه بومی از زبان فارسی شناخته نشده است و شهر سمنان و روستاهای اطراف سمنان گویش کومشی خود را حفظ نموده‌اند. عبدالله مقدسی مردم کومش را نه فارس و نه تازی می‌داند و در وصف زبان مردم کومش چنین می‌گوید: «زبان کومش و گرگان به هم نزدیک است. ها بکار می‌برند و می‌گویند هاکن و هاده و آن را حلاوتی‌ست، و زبان مردم طبرستان بدانها نزدیک است مگر در آن شتاب است». پس از فتح ایران توسط اعراب لفظ کومش به
شتاب است». پس از فتح ایران توسط اعراب لفظ کومش به قومس تغییر کرد و از آن پس به ولایت کومش قومس و به مردم بومی آن قومسی گفته می‌شد. زبان. مردم سرخه به زبان سرخه‌ای که یکی از گویش‌های کومشی است سخن می‌گویند. سرخه یکی از شهرهای منطقه کهن قومس است که به تعبیر دکتر منوچهر ستوده، قومس جزیره لهجه‌هاست و کانون گویش‌های اصیل ایران گویش سرخه‌ای را در گروه گویش‌های حاشیه دریای خزر و زیرمجموعه گویش‌های ایرانی نو غربی می‌دانند. گویش سرخه خصایص مشترک قابل توجهی با زبان مازندرانی دارد. این گویش را در گروه گویش‌های حاشیهٔ
دارد. این گویش را در گروه گویش‌های حاشیهٔ دریای خزر و زیرمجموعه گویش‌های ایرانی نو غربی می‌دانند. ارانسکی در کتاب زبان‌های ایرانی، در طبقه‌بندی خود، گویش سرخه‌ای را در گروه زبان‌های ایرانی شمال غربی قرار داده و معتقد است زبان‌ها و گویش‌های شمال غربی از گویش‌هایی گرفته شده‌اند که در دورهٔ باستان در بخش شمال و شمال غربی فلات ایران رواج داشته‌اند. زبان‌ها و گویش‌های شمال غربی، به‌طور کلی با اوستایی مطابقت دارند و گویش‌های جنوب غربی با فارسی باستان. مشخص‌ترین تفاوت آواشناختی– تاریخی که این شاخه (جنوب غربی) را
آواشناختی– تاریخی که این شاخه (جنوب غربی) را از شاخه شمال غربی (و سایر زبان‌های ایرانی) متمایز می‌کند، تناظر واج «د» جنوب غربی با واج «ز» شمال غربی است. در گویش سرخه‌ای این تناظر را در واژه‌ای چون «زاما» (داماد) می‌توان دید. همچنین تناظر واج‌های «ژ» و «ج» شمال غربی با «ز» جنوب غربی، از دیگر تفاوت‌های این دو شاخه است. در این خصوص می‌توان به واژه‌های «ژیکی» و «ژَک» به معنی زن در گویش سرخه‌ای اشاره کرد. در پهلوی، «ژ» اصیل نیست و ظاهراً فقط در کلمات مأخوذ از پارتی (پهلوی اشکانی) دیده می‌شود. در گویش سرخه‌ای
پارتی (پهلوی اشکانی) دیده می‌شود. در گویش سرخه‌ای این واج، بسیار پرکاربرد است و در واژگان فراوانی حضور دارد. گذشته از این، شباهت‌های بسیاری میان واژه‌های این دو گونهٔ زبانی به چشم می‌خورد که همهٔ این‌ها نشانگر قرابت و هم‌ریشگی این گویش با زبان پارتی است. شهرستان سرخه به‌عنوان جزیره لهجه‌ها مشهور است چون در هر روستای آن به یک لهجه و گویش صحبت می‌کنند و شهرسرخه مرکز این شهرستان به گویشی سخن می‌گویند که قابل نوشتن است. آن‌ها شهرسرخه را سور می‌نامند. در این گویش برادر بزرگ «دادا»، بردار کوچکتر «بره»، خواهر
گویش برادر بزرگ «دادا»، بردار کوچکتر «بره»، خواهر بزرگتر «دو دو» و خواهر کوچکتر «خواک»؛ همچنین پسر «لیزی» و دختر «دوک کی» گفته می‌شود. در زمان مذاکرات هسته‌ای ایران گفته شد که رئیس‌جمهور حسن روحانی و برادرش، که از مکان مذاکرات با وی گفتگوهای تلفنی داشته، برای مهار کردن شنودهای احتمالی سازمان‌های اطلاعاتی از زبان سرخه‌ای استفاده می‌کردند. لاسجرد روستایی با کمتر از هزار نفر در ۱۲ کیلومتری غرب شهر سرخه، افتر روستایی با کمتر از دو هزار نفر در شمال شهر سرخه، بیابانک، مومن‌آباد سرخه روستایی با بیش از دو هزار نفر
مومن‌آباد سرخه روستایی با بیش از دو هزار نفر در شرق شهرسرخه و مرکز بخش هفدر شهرستان سرخه، اسدآباد سرخه و اروانه سرخه و روستای امامزاده عبدالله و ایج و جوین و صوفی‌آباد و نظامی و غیره از روستاهای اطراف سرخه هستند که گویش‌های متفاوت این روستاها از نکات جالب توجه است. مکان‌های تاریخی. این شهرستان دارای آثار تاریخی از قبیل محصولات کشاورزی. از عمده‌ترین محصولات کشاورزی سرخه می‌توان به صیفی‌جات به‌خصوص خربزه، انار، پنبه، گندم و جو اشاره کرد. البته در سالهای اخیر زیتون و پسته نیز جزوه محصولات سرخه شده‌اند و
اخیر زیتون و پسته نیز جزوه محصولات سرخه شده‌اند و زمین‌های بزرگ زیادی به کشت این محصولات اختصاص پیدا کرده است به‌طوری‌که در سطح شهرستان سرخه و روستاهایش مردم بسوی کاشت درخت زیتون رو آورده‌اند و در سالهای آینده یکی از بهترین محصولات سرخه زیتون و پسته خواهد بود. هم‌اکنون در شهرستان سرخه کارخانه روغن کشی زیتون فعالیت می‌کند و مردم سرخه و اطراف هم از میوه زیتون استفاده می‌کنند و هم از روغن زیتون بهره می‌برند. زیره سبز از دیگر محصولات کشاورزی سرخه محسوب می‌شود. کشت این گیاه در این منطقه از اواخر پاییز آغاز
کشت این گیاه در این منطقه از اواخر پاییز آغاز می‌شود و در اواسط اردیبهشت و خرداد برداشت می‌شود. محصولات دامی و طیور. شهرستان سرخه در تولید گوشت سفید بیش از ۴۰ درصد تولید استان را به خود اختصاص داده است، همچنین در تولید تخم‌مرغ ۲۰ درصد از آمار استانی به این شهرستان اختصاص دارد. از سوی دیگر واحدهای مختلف تولیدی دام و طیور در این شهرستان فعال هستند. صنعت دامپروری در سرخه نسبت به صنعت طیور از رشد کمتری برخوردار است. در اطراف شهر سرخه مراکز مختلفی وجود دارد که به پرورش مرغ گوشتی، تخمی و شتر مرغ می‌پردازند؛ و در
پرورش مرغ گوشتی، تخمی و شتر مرغ می‌پردازند؛ و در آینده پرورش بوقلمون (که در زمان‌های قدیم در سرخه مرسوم بوده و در سفرنامه ناصرالدین شاه به آن اشاره شده) و بلدرچین و… به صنعت طیور شهرستان سرخه اضافه می‌شود که مرغداریها و دامداریها در جای جای شهرستان سرخه پراکنده هستند همچنین در کویر شهرستان سرخه شتر نیز پرورش پیدا می‌کند. صنایع سرخه. با توجه به معادن وسیع نمک و گچ در اطراف سرخه واحدهای مختلفی در زمینه فراوری گچ و تولید نمک‌های خوراکی فعال هستند. همچنین واحد تولیدی کربنات سدیم در جنوب این شهر واقع شده است که
کربنات سدیم در جنوب این شهر واقع شده است که از مواد اولیه نمک و آهک اطراف سرخه جهت تولید کربنات سدیم استفاده می‌نماید. صنعت پلاستیک نیز در سرخه از رونق مناسبی برخوردار است و واحدهای کوچک زیادی اقدام به تولید قطعات پلاستیک می‌کنند. همچنین شهرک‌های صنعتی زیادی در شهرستان فعالند که عبارتند از: مساجد. در محله کلان سرخه و در مرکز این محله واقع شده و از جنوب به آب‌انبار بیرون دژ منتهی می‌شود. تاریخچه بنا: این مسجد منسوب به دوره قاجار است و در کنج جنوب غربی مسجد که محراب وجود دارد، یادگار قدیمی روی گچ نوشته‌اند