payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قبلۀ مجازی یارسان یاد می‌شود. طیب طاهری پژوهشگر یارسانی در کتاب تاریخ و فلسفه سرانجام شرح می‌دهد که مفهوم پردیور با پل صراط و چینوت پل همسانی دارد و بنا بر باور یارسان پردیور همان پل آخر زمانی است که باید از آن گذشت. ریشۀ‌ واژه. برخی پردیور را به معنی «آن‌سوی پل» است. این باور به دلیل قرار داشتن بقایای پلی تاریخی در این مکان به وجود آمده‌است. این در حالی است که وَر یا وار در زبان کردی پسوند مکان بوده و در نام‌جای‌های دیگری مانند کنگاور،‌ دینور، کفراور،‌ گواور، بیله‌وار و ... هم دیده می‌شود. به همین دلیل
بیله‌وار و ... هم دیده می‌شود. به همین دلیل برخی دیگر جزء دوم این واژه را پسوند مکان و آن را به معنای مکان قرارگیری پل دانسته‌اند. عده‌ای دیگر نیز این واژه را مرکب از پردی+وَر دانسته اند و بر این باورند که جزء‌ اول از ریشۀ پردیس به معنای بهشت و جزء دوم پسوند مکان است که مکان بهشت معنا می‌دهد. اهمیت قدسی. سلطان سهاک برزنجی پس از مهاجرت به هورامان، بقیۀ‌ عمر خویش را در روستای شیخان گذراند. گفته می‌شود که منزل او در نزدیکی مکانی قرار داشته که امروزه پردیور نامیده می‌شود. اماکن مقدس بسیاری که همگی متعلق به
نامیده می‌شود. اماکن مقدس بسیاری که همگی متعلق به پیروان دین یاری هستند در نزدیکی پردیور واقع شده‌اند. از آن جمله می‌توان به زیارتگاه سلطان سهاک، ‌زیارتگاه داود کوسوار، زیارتگاه خاتون رزبار،‌ زیارتگاه سید محمد گوره‌سوار، زیارتگاه پیر مصطفی، و ساج نار اشاره کرد. زیارتگاه سلطان. زیارتگاه سلطان سهاک یا زیارتگاه سلطان اسحاق احتمالاً ‌متعلق به قرن ۸ ه.ق است و بنا بر عقاید پیروان دین یاری، سلطان سهاک برزنجی پس از مرگ ظاهری در این مکان دفن شده‌است. این مکان مهم‌ترین زیارتگاه پیروان دین یاری به شمار می‌آید که از
زیارتگاه پیروان دین یاری به شمار می‌آید که از آن به عنوان قبلۀ ظاهری یارسان یاد می‌شود.
لانزاروته یکی از جزایر اسپانیا است. تاریخچه. لانزاروته احتمالاً نخستین جزیره قناری بود که مردم در آن نشیمن گزیدند. فنیقی‌ها پیرامون ۱۱۰۰ پ.م. در آن ساکن شدند. پس از سرنگونی امپراتوری روم جزایر قناری تا سال ۹۹۹ غیر مسکون ماندند که در آن تاریخ عرب‌ها به جزایر وارد شدند. این جزایر در ادبیات ایران پیش از اسلام جاودان‌کَث نامیده می‌شد به معنی «سکونتگاه جاودانی» و عرب‌ها هم آنها را «"الجزائر الخالدة"» نامیدند که همان معنی را می‌دهد. جغرافیا. لانزاروته شرقی‌ترین جزیره از جزایر قناری است و در اقیانوس اطلس قرار
جزیره از جزایر قناری است و در اقیانوس اطلس قرار گرفته‌است. این جزیره در ۱۲۵ کیلومتری کرانه آفریقا و هزار کیلومتری شبه‌جزیره ایبری واقع شده‌است. شهر اصلی لانزاروته، آرسیفه است. فرودگاه بین‌المللی آرسیفه سالانه ۵٫۵ میلیون مسافر دارد. لانزاروته بخشی از استان لاس‌پالماس اسپانیا بشمار می‌آید. جزایر. جزیره لانزاروته به هفت بخش تقسیم می‌گردد: منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
خَن اتاقکی است در ته بدنه یک کشتی یا قایق که در آن آب جمع می‌شود تا بعداً بتوان آن را به بالا پمپ کرد. از آب خن برای آتش‌نشانی هم استفاده می‌شود. در بسیاری از کشتی‌ها، آب و روغن در خن‌ها آمیخته می‌شود و به هنگام تمیز کردن خن، تخلیه این آمیزه در دریاها باعث آلودگی می‌شود. امروزه به کار بردن دستگاه جداساز آب و روغن در موتورخانه کشتی‌ها در سطح بین‌المللی الزامی شده تا آب خن پیش از ریختن به دریا تمیز شود. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
مسجد آدینه جورده ولایت تنهیجان و گرجیان، مسجد دزگا مزگتی (به کسر دال و فتح میم و سکون زاء و فتح گاف دوم) نام داشت.* و این نامی زردشتی است و مشابه چنین واژه‌ای در حوالی این منطقه وجود دارد. البته واژه دز به معنای دژ آمده است و در مناطق چندی در شمال اماکنی با عنوان دز کول (رامسر) ، دز بن (لاهیجان) ، بالادزا (ساري) و دزفول وجود دارد. از آن جایی که این قلعه و دژهای نظامی گاه از سوی دزدان نیز مورد بهره بردای قرار می گرفت به معنای مکان دزدان و رهزنان نیز به کار می رفت. در سیاه چال کش واقع در ضلع غربی وژگ موضعی
می رفت. در سیاه چال کش واقع در ضلع غربی وژگ موضعی است به نام دزگا مزگا دشت که هنوز بر سر زبانها بوده و بدان مشهور است. عمل گلکاری مسجد توسط دوشیزگان همراه با جشن و کشتی و دیگر آیین ظاهراً مربوط به دوره پیش از اسلام است، زیرا در تعمیر و مرمت مساجد اسلامی چنین روشی نیست.*
ادبیات کردی به نوشته‌ها، سروده‌ها و داستان‌های نوشتاری یا شفاهی گفته می‌شود که به گویش‌های زبان کردی مانند کلهری-پهله‌ای، سورانی، لکی، کرمانجی، زازاکی و هورامی-گورانی بیان شده‌اند. ادبیات مکتوب کردی نو به گویش گورانی بیش از هزار سال و به گویش‌های کرمانجی و سورانی چندصد سال قدمت دارد و قدمت برخی سروده‌ها، مانند دفاتر اولیه سرانجام، تا هزار و دویست سال هم تخمین زده شده است. با این وجود کُردها دارای ادبیات شفاهی وسیعی نیز هستند. از بزرگان ادبیات مکتوب کلاسیک کردی می‌توان به جزیری، احمد خانی، نالی، مولوی کرد،
می‌توان به جزیری، احمد خانی، نالی، مولوی کرد، خان منصور و شاکه، غلامرضا ارکوازی و مستوره اردلان اشاره کرد. در دوران معاصر ادبیات کُردی رشد قابل توجهی داشته و آثار متعدد و برجسته‌ای در قالب‌های مدرن همچون رمان، شعر نو، داستان کوتاه، نمایشنامه و … به گویش‌های مختلف کُردی از قبیل سورانی، کرمانجی، هورامی، کلهری و لکی تولیده شده است. از میان معاصران هم می‌توان به شیرکو بی‌کس، بختیار علی، عبدالله پشیو، شیرزاد حسن، هژار، هیمن، محمد اوزون، شیخموس داغتکین، سعید عبادتیان و … اشاره کرد. به‌طور کلی آثار شعر کردی در
و … اشاره کرد. به‌طور کلی آثار شعر کردی در طول تاریخ بسیار زیادتر از آثار نثر کردی است. ادبیات کلاسیک گورانی. با وجود تفاوت‌های زبان‌شناختی زبان‌های کردی و گویش گورانی، نوشته‌های گورانی در بیشتر منابع به عنوان بخشی از ادبیات کردی یاد شده‌اند. البته باید در نظر گرفت که در تمامی فرهنگ‌ها ادبیات فصیح با زبان محاوره‌ای متفاوت بوده (برای مثال عربی فصیح و عربی محاوره‌ای)، همین مورد در رابطه با «"گویشِ ادبیِ گورانی"» نیز صدق می‌کند که در حقیقت گویشی است که صرفاً جهت سرودن شعر به کار رفته و شعرا نیز عموماً با همین
سرودن شعر به کار رفته و شعرا نیز عموماً با همین نام به آن اشاره کرده‌اند. گویش‌های سورانی، لکی، کلهری و هورامی در پدید آمدن این گویش ادبی نقش داشته‌اند، که البته به لحاظ لغت بیشتر تکیه بر گویش هورامی دارد. جدا از ساختِ زبانی، باید خاطر نشان کرد که "ساختارِ ادبی" این گویش بر وزن نوع بلندِ «ده‌هجایی»(۵+۵) بوده و به کاری‌گیری این وزن مختص به فرهنگ کُردی است. مردم بومی و شاعران کلاسیک برای نوشته‌های ادبی و منظومه‌های گورانی که به وزن هجایی سروده شده‌اند، همواره از لغت یا لسان یا لفظِ «کُردی» استفاده کرده‌اند و
از لغت یا لسان یا لفظِ «کُردی» استفاده کرده‌اند و آن را بخشی از ادبیات کُردی دانسته‌اند. بخشی از قدیمی‌ترین آثار مکتوب در ادبیات گورانی سروده‌های دینی یارسان هستند که به گویش گورانی سروده شده‌اند. اشعار حماسی همچون شاهنامه کردی از آثاریست که به گورانی (یا هورامی) سروده شده است. همچنین بخش زیادی از ادبیات گورانی را منظومه‌های بلند تشکیل می‌دهند که عمدتاً مضمونی عاشقانه یا حماسی دارند و سرایندهٔ برخی از آن‌ها، مانند برزونامه (متفاوت است با برزونامه فارسی) ناشناخته مانده است. همان‌طور که شاعران کُرد این
ناشناخته مانده است. همان‌طور که شاعران کُرد این منظومه‌ها اشاره کرده‌اند، آثار آنها "ترجمه‌"هایی عموماً آزاد از منظومه‌های فارسی به زبان کُردی بوده که علت آن را نیز قابل فهم کردن این متون برای مردم کُرد زبان دانسته‌اند. گورانی و هورامی تا ابتدای سدهٔ نوزدهم در دربار اردلان و تا ابتدای سدهٔ بیستم در جنوب کردستان زبان رایج ادبی محسوب می‌شد. بخش اعظم ادبیات دینی یارسان به گورانی (و در کنار آن سورانی و فارسی) نگارش شده و گورانی زبان آیینی یارسان به‌شمار می‌آید. از بزرگان ادب هورامی می‌توان بیسارانی، صیدی و
از بزرگان ادب هورامی می‌توان بیسارانی، صیدی و مولوی کرد را نام برد. لازم است ذکر شود کردها و گورانی‌ها مایلند زبان گورانی را گویشی از زبان‌های کردی بشمارند و برخی زبان‌شناسان (مانند فردیناند هنربیخلر، شیهاالسلامی، حسن‌پور، ارانسکی و خزنه‌دار) هم این دیدگاه را تأیید می‌کنند. ولی تفاوت‌های زبان‌های زازا-گورانی و زبان‌های کردی بسیار زیاد است و برخی زبانشناسان گورانی را به عنوان گویشی کردی طبقه‌بندی نمی‌کنند. به ویژه مک‌کنزی از طرفداران این دیدگاه به‌شمار می‌رود. برخی هم، مانند چمن‌آرا، آن را نه زبانی برای
برخی هم، مانند چمن‌آرا، آن را نه زبانی برای گفتگو بلکه زبان ادبی برساخته ساکنان زاگرس می‌داند. ادبیات کرمانجی. متون مقدس آیین یزیدی مانند مصحف رش از قدیمی‌ترین نوشته‌های کرمانجی به‌شمار می‌روند، که در حدود سده دوازده میلادی با رسم‌الخط مخصوص یزیدیان نوشته شده است . طلوع و رشد ادبیات کرمانجی را می‌توان همزمان با ملای جزیری و علی حریری دانست. غزل‌های جزیری از مشهورترین نمونه‌های غزل کرمانجی‌اند. دامنه اشعار این گویش با کارهای فقی طیران و احمد خانی گسترده شد. احمد خانی علاوه بر نگارش مم و زین غزل‌هابی هم
شد. احمد خانی علاوه بر نگارش مم و زین غزل‌هابی هم سروده که بازیل نیکیتین آن‌ها را هم طراز اشعار مولانا می‌داند. شاعران دیگری همچون سیاهپوش و ملای باته‌ای از مشاهیر ادب کلاسیک کرمانجی هستند. از معاصرانی که به این گویش نوشته‌اند، می‌توان جگرخون و جان دوست را نام برد. از جمله نثرنویسان کرمانجی پیش از سده بیستم می‌توان علی تره‌ماخی در سده ۱۶ (نویسنده صرف کرمانجی)، ملای ارواسی در سده ۱۸ و ۱۹ (نویسنده طب) و ملا محمود بایزیدی (نویسنده داستان و مترجم) و ملا موسی حکاری در سده ۱۹ (نویسنده داستان) را نام برد. ادبیات
در سده ۱۹ (نویسنده داستان) را نام برد. ادبیات کردی جنوبی. تا اوایل سدهٔ هجدهم میلادی متنی به گویش کردی جنوبی در دسترس نیست و سرایندگان جنوب کردستان برای سرایش از زبان گورانی استفاده می‌کردند. در آن غلامرضا ارکوازی، الماس خان کندوله‌ای، خانا قبادی و … از شاعرانی هستند که در سده‌های هفتم تا هجدهم در منطقهٔ جنوب کردستان ظهور کرده‌اند و همگی آثار خود را به زبان گورانی نوشته‌اند. زبان گورانی تا ابتدای سدهٔ بیستم کماکان زبان ادبی رایج در جنوب کردستان باقی می‌ماند و از این تاریخ به بعد به تدریج جای خود را به کردی
و از این تاریخ به بعد به تدریج جای خود را به کردی جنوبی و لهجه‌های گوناگون آن می‌دهد. قدیمی‌ترین متنی که تاکنون به گویش کردی جنوبی به دست آمده، نثری کوتاه در رابطه با موسیقی دینی یارسان است که به نام نویسنده‌اش نسخهٔ شیخ حاتم نامگذاری شده و در سال ۱۸۱۲ نوشته شده است. در زمینهٔ نظم نیز از ابتدای قرن هجدهم با ظهور خان منصور و شاکه سرایش شعر به کردی جنوبی نیز به صورت آمیخته با کردی گورانی آغاز شده است، هرچند در آن زمان هنوز تا تبدیل آن به یک سنت ادبی راه زیادی باقی مانده‌بود. از دههٔ ۱۹۹۰ حرکت نوینی در حوزهٔ
باقی مانده‌بود. از دههٔ ۱۹۹۰ حرکت نوینی در حوزهٔ کُردی جنوبی آغاز شده و شاعرانی همچون شامی کرمانشاهی، پرتو کرمانشاهی، محمد قبادی، ناهید محمدی، کرمرضا کرمی، سعید عبادتیان، علیرضا خانی، فریاد شیری و ولی محمد امیدی، رضا جمشیدی، علی الفتی، رضا موزونی، ئێحسان نه‌جه‌فی، جلیل آهنگرنژاد، علی سهامی، بابک دولتی، بهروز یاسمی، ظاهر سارایی، نوشین حاتمی، حمدالله لطفی، زهرا درویشی و سمیه صفری آثار قابل توجهی به کردی جنوبی خلق کرده‌اند. همچنین نویسندگان و شاعران آثاری را در حوزهٔ ادبیات کودک به گویش کردی جنوبی خلق
را در حوزهٔ ادبیات کودک به گویش کردی جنوبی خلق کرده‌اند. رضا موزونی با ۱۰ شعر کودکانه در انتهای مجموعه شعر «"یهٔ شه‌و ئه‌گه‌ر بچیدن"» در سال ۱۳۸۱ نخستین بار اشعار کودکان به کردی جنوبی را به صورت مکتوب منتشر کرد. وی سپس در اسفند ۱۳۸۳ با انتشار «"میمیگه جاڕووبه‌رقی"» سرودن شعر برای کودکان به این گویش را ادامه داد. در ایلام نیز مصطفی بیگی به سرودن شعر برای کودکان به کردی جنوبی دست زد. علاوه بر انتشار چند کتاب کودک به کردی جنوبی، تأسیس دبیرخانهٔ دائمی یک جشنوارهٔ تخصصی شعر کودک کُردی در شهرستان ایوان با عنوان
تخصصی شعر کودک کُردی در شهرستان ایوان با عنوان جشنوارهٔ «"مناڵ و مه‌لۊچگ"» در اوایل سال ۱۳۹۲ سبب گرایش بیشتر به ادبیات کودک در حوزهٔ کردی جنوبی شد. نخستین دورهٔ این جشنواره در پاییز ۱۳۹۲ و چهارمین دورهٔ آن در ۱۳۹۹ برگزار شد. شاعران و نویسندگانی مانند میثم خورانی، کیومرث بلده، لیلی جعفری، جمشیر ویسی، مجتبی کارخواهی، زهرا مرادپور، سارو خسروی، محمد مرادی نصاری، سالار شیرزادی، احمد بسیاطی، مهناز مرادی، سمیه فلاحی، داریوش همتی و … در زمینهٔ ادبیات کودک به گویش کردی جنوبی آثاری را منتشر ساخته‌اند. ادبیات سورانی.
جنوبی آثاری را منتشر ساخته‌اند. ادبیات سورانی. اگرچه اشعار سورانی پیش از نالی نایاب نیستند و کسانی چون ابن حاج، احمد کور مکریانی، ایل بگی جاف یا از کردهای یارسان، مثل عابدین جاف، هم شعر سورانی دارند، اما طلیعه مکتب شعری سورانی را می‌توان همزمان با نشر اشعار نالی، غزلسرای نامدار کرد، در ابتدای قرن ۱۹ دانست. هم‌زمان با او شاعرانی چون کُردی و سالم شعر سورانی می‌نوشتند. در همین دوره مولانا خالد شهرزوری و شیخ طه نهری و پس از آن‌ها شیخ حسن قاضی نثر سورانی را گسترش داند. پس از این دوره شعرایی چون حاجی قادر کویی،
داند. پس از این دوره شعرایی چون حاجی قادر کویی، محوی، وفایی، ناری، حریقی و ماموستا قانع بیشتر بر دامنه ادب سورانی افزودند. حسن قزلجی و ابراهیم احمد از اولین کسانی بودند که به گویش سورانی داستان‌نویسی کردند. عبدالله گوران شعر نو کردی را پایه‌گذاری نمود. هژار شاعر، مترجم و فرهنگ نویس، هیمن شاعر، بختیار علی داستان‌نویس، شیرکو بیکس و عبدالله پشیو از دیگر شخصیت‌های مهم سده بیستم ادبیات سورانی هستند.
اِلِه‌سار، که در رشته‌افسانه‌ٔ آفریدهٔ جان رونالد روئل تالکین، لقب آراگورن دوم هم است، در اصل، جواهری بسیار مشهور و زمردین است که در ماجرای ارباب حلقه‌ها، بانو گالادریل هنگام ترک لوتلورین توسط گروه یاران حلقه (در انتهای دوره سوم در سرزمین میانه) آن را به آراگورن دوم (متولد ۲۹۳۱ دوره سوم، مرگ ۱۲۰ دوره چهارم) بازپس داد و به خاطر همین جواهر بود که آراگورن هنگام ورود به میناس تیریث از جانب مردم شهر، جواهر الفی نامیده شد همان نامی که در ترانه‌ها و افسانه‌ها برای او در هنگام رسیدن به پادشاهی پیش‌بینی شده بود و
او در هنگام رسیدن به پادشاهی پیش‌بینی شده بود و بعد از تاج‌گذاری به عنوان شاه اله‌سار تأسیس حکومت کرد. خصوصیات. در مورد آن گفته شده که هر کس که به آن جواهر نگاه می‌کرد و در آن خیره می‌شد قلبش مالامال از شور و نشاط و پاکی می‌گشت و جوانی گذشته خود را باز می‌یافت، و دستی که آن جواهر را حمل می‌کرد شفا بخش دردها و جراحات وآلام دیگران بود. نگاه کنید به افسانه‌های ناتمام. پیشینه. در مورد خاستگاه اله‌سار چندین روایت وجود دارد. در کتاب افسانه‌های ناتمام در این مورد آمده: انردهیل جواهرساز و صنعت‌گر اهل گوندولین بود.
انردهیل جواهرساز و صنعت‌گر اهل گوندولین بود. می‌گویند که او بزرگ‌ترین جواهر ساز نولدور بعد از فئانور در میان الف‌ها بود، و عاشق طبیعت و رویندگان سبز. پس جواهری ساخت که نورشفاف و زلال آفتاب را در خود محبوس و ذخیره کرده بود و به رنگ سبز برگ‌های درختان می‌نمود. هنگامی که او جواهر خود را ساخت حتی نولدور هم که سیلماریل‌های زیبای فئانور را دیده بودند، از دیدن آن جواهر به شگفت آمدند. جواهر به ایدریل که زیباترین بانوی گوندولین بود، داده شد، او هم آن را به ائارندیل (پسر خود) داد و توسط ائارندیل به والینور برده شد و
خود) داد و توسط ائارندیل به والینور برده شد و او هرگز آن را باز نگرداند. داستان جواهر از اینجا به دو قسمت تقسیم می‌شود: ۱-گندالف آن جواهر را با خود باز پس آورد و آن را به گالادریل تقدیم کرد، به عنوان هدیه‌ای از طرف یاوانا (ایزدبانویوالار) به نشانهٔ این که آن‌ها از حوادث سرزمین میانه دست نکشیده‌اند، چون گالادریل از تبعید دلتنگ بود و از زوال موجودات و درختان و جهان در اطرافش در سرزمین میانه خسته و هوای سرزمین فنا ناپذیران را داشت. در این روایت آمده که گندالف به گالادریل اظهار کرد که او با این جواهر می‌تواند
به گالادریل اظهار کرد که او با این جواهر می‌تواند محل زندگیش را تبدیل به زیباترین در سرزمین میانه کند اما فقط مدتی به عنوان حامل و نگاهدارنده جواهر خواهد بود تا زمانیکه آن را به کسی که بعدها اله‌سار خوانده خواهد شد تقدیم کند. ۲- روایت دیگر به این صورت است که گالادریل از ماندن در سرزمین میانه به تنگ آمده بود و به چیزی برای التیام دردهایش احتیاج داشت و کله‌بریمبور که عاشق گالادریل بود به درخواست او جواهر اله‌سار را دوباره ساخت. در مورد کله‌بریمبور گفته شده که او در گوندولین شاگرد انردهیل بوده و مهارت و دانش
او در گوندولین شاگرد انردهیل بوده و مهارت و دانش او را فرا گرفته، اما بعدها کلبریمبور (سازنده حلقه‌های قدرت) مهارت خود را تکمیل کرده چیره‌دست‌تر از انردهیل شده بود و بعد از فئانور بزرگ بی نظیر بوده. اما یک نسخهٔ دیگر از این داستان ذکر شده که با قبلی‌ها متفاوت است، در این روایت از انردهیل نامی برده نشده و کله‌بریمبر خود سازنده جواهر اصلی در گوندولین خوانده شده‌است، ائارندیل آن جواهر را برای همیشه با خود به والینور برد و در دوران سوم گالادریل از کله‌بریمبر ساختن یکی دیگر از آن را در خواست کرد. به هر حال همه
یکی دیگر از آن را در خواست کرد. به هر حال همه داستان‌ها به تملک این جواهر توسط گالادریل در پایان دوران سوم ختم می‌شوند. او آن را به کلبریان (دخترش) هدیه کرد و سپس به بانو آرون رسید. با این وجود آرون آن را نزد گالادریل باقی گذاشت. جایی در کتاب یاران حلقه گفته شده که آراگورن به بیلبو بگینز اصرار کرد که جواهر سبز رنگ را در ترانه ائارندیل بگنجاند، او اهمیت و نقش آن جواهر را در زندگی خودش در آینده را احساس می‌کرد یا از ترانه‌ها و پیشگویی‌های که در مورد خودش و آن جواهر شده بود اطلاع داشت؛ بیلبو تقاضای آراگورن را
جواهر شده بود اطلاع داشت؛ بیلبو تقاضای آراگورن را قبول کرد اما از قرار معلوم از داستان و تاریخچه جواهر الفی اطلاع نداشت و شی مورد نظر آراگورن را فقط یک زمرد سبز رنگ بحساب آورده. این‌ها نظرات انتهایی تالکین در این مورد بودند اما یک متن کوچک در جلد ۱۱ تاریخ سرزمین میانه نشان می‌دهد که تالکین حالت دیگری را هم برای تاریخچهٔ این جواهر تصور کرده بوده، کریستوفر تالکین در این مورد می‌نویسد: «" یک دست‌نوشته با مداد از پدرم در بالای این پاراگراف و در این صفحه باقی مانده (در کتاب سیلماریلیون)، در آن نوشته شده که
مانده (در کتاب سیلماریلیون)، در آن نوشته شده که جواهر سبز فئانور به‌وسیله مایدروس به فینگون داده شد. این می‌تواند یک ارجاع از اله‌سار باشد که در انتها به آراگورن داده شد. سطور نوشته شده بعد از آن دلالت بر این دارد که این جواهر سبز رنگ را فئانور در هنگام مرگ به مایدرس داده بوده. این کاملاً واضح و آشکار است و من فکر می‌کنم در آن زمان پدرم این چنین پیش‌زمینه‌ای را برای اله‌سار تصور می‌کرده که بعدها در ارباب حلقه‌ها ظاهر شده، اما نظرش تغییر کرده".»از نوشته پیشین برمی‌آید که تالکین در ابتدا اله‌سار رو ساختهٔ
برمی‌آید که تالکین در ابتدا اله‌سار رو ساختهٔ خود فئانور تصور کرده بوده. ریشه یابی واژه اله‌سار. کلمهٔ اله‌سار تشکیل شده از دو قسمت است: Elen + sar. بخش اول به معنی ستاره و مترادف با کلمه El است و sar به معنی سنگ. پس معنی دقیق این کلمه می‌شود: «گوهر (سنگ) ستارگان». از طرف دیگر کلمه El به عنوان مترادف (یا در حقیقت مخففی) برای الف هم به کار رفته برای همین می‌توانیم این ترکیب را ما به ازای ترکیب Elf Stone بگیریم و آن را «گوهر الفی» برگردانیم. Elessar گاهی اوقات (ولی بسیار به ندرت) معادل کلمه Ælfwine هم
اوقات (ولی بسیار به ندرت) معادل کلمه Ælfwine هم استفاده شده‌است، این کلمه در نسخه‌های اولیه کتاب افسانه‌های گمشده برای یک انسان به کار برده شده، اولین مرد از میان دومین دسته از فرزندان ایلوواتار که راه رسیدن به آمان رو جستجو کرد و در پیش گرفت و بالاخره توانست تول ارسئا را ببیند. این راه که بعد از آکلابث و خم شدن دریاها به وجود آمد، به بلگار ختم می‌شود و تنها الف‌ها و کسانی که والار اجازه بدهند می‌توانند از آن گذشته و به آن سوی دریاها برسند. کشتی‌هایی که اجازه ورود به این راه را پیدا می‌کنند و آن را در پیش
ورود به این راه را پیدا می‌کنند و آن را در پیش می‌گیرند در چشم کسانی که از ساحل آن‌ها را می‌بینند کم‌کم کوچک شده و ناگهان ناپدید می‌شوند و در پس افق پایین نمی‌روند. این کلمه از زبان آنگلوساکسون باستان منشا می‌گیرد. Ælfwine برای الندیل هم استفاده شده بوده و اگر آن را معادل با Elessar در نظر بگیریم، می‌شود گفت لقب اله‌سار هم برای الندیل که بنیان‌گذار پادشاهی در سرزمین میانه بود و هم برای آراگورن که احیا کنندهٔ آن است به کار رفته‌است.
خوراک‌سرا، سرای غذا یا فود کورت (به انگلیسی: food court) که با نام‌های تالار خوراک (به انگلیسی: food hall) نیز شناخته می‌شود گونه‌ای میدان عمومی در مراکز خرید، فرودگاهها و دیگر ساختمان‌ها است که انواع رستوران‌ها و غذاخوری‌ها به‌طور به‌هم‌پیوسته در گرداگرد صحن آن قرار گرفته‌اند. در صحن‌های خوراک معمولاً فست‌فود فروخته می‌شود و مشتریان همه غذاخوری‌ها بر روی صندلی‌های میانه صحن می‌نشینند.
خون‌ریزی داخلی یا خون‌ریزی درونی از دست دادن خون از یک رگ خونی در داخل بدن است. خونریزی داخلی معمولاً از بیرون بدن قابل مشاهده نیست. خون‌ریزی داخلی یک وضعیت اورژانسی و پزشکی جدی است اما میزان شدت آن به میزان خونریزی و محل خونریزی (مانند سر، تنه یا …) بستگی دارد. اگر درمان پزشکی مناسب به سرعت دریافت نشود، خونریزی داخلی شدید در قفسه سینه، شکم، فضای خلفی صفاقی، لگن و ران‌ها می‌تواند باعث شوک هموراژیک یا مرگ شود. خونریزی داخلی یک اورژانس پزشکی است و باید بلافاصله توسط متخصصان پزشکی درمان شود. علایم عمومی. علایم
توسط متخصصان پزشکی درمان شود. علایم عمومی. علایم خون‌ریزی داخلی که در واقع شوک ناشی از خون‌ریزی داخلی هستند. که در این موارد بایستی بیمار سریعاً به بیمارستان منتقل گردد. در موارد زیر خون‌ریزی داخلی خطرناکتر است. نشانه‌های شوک در خون‌ریزی داخلی انواع خون‌ریزی داخلی. خونریزی نای و شش‌ها چنانچه در این مراکز خون‌ریزی ایجاد گردد، خون به منزله جسم خارجی عمل کرده و باعث تحریک مخاط شش‌ها شده و ایجاد سرفه می‌کند. در این موارد خون با سرفه از دهان بیمار خارج می‌شود که به رنگ قرمز روشن بوده و کف آلود است. خون‌ریزی
که به رنگ قرمز روشن بوده و کف آلود است. خون‌ریزی جمجمه. در صورتی که ضربه‌ای به جمجمه وارد شده و باعث خون‌ریزی شود، داخل سفیدی چشم، قرمز رنگ شده و از بینی خونابه خارج خواهد شد. یا ممکن است از گوشها و بینی خون خارج شود. در صورتیکه شکستگی ضعیف باشد و خون بیرون راه پیدا نکند تجمع خون در داخل جمجمه باعث فشار به مغز شده و فقط با سردرد و استفراغ مکرر یا کاهش هوشیاری ممکن است خودش را نشان دهد. در صورت ضربه به سر- استفراغ مکرر و سردرد زنگ خطر بزرگی جهت اعلام خون‌ریزی داخل مغزی می‌باشد که می‌تواند باعث مرگ مصدوم
داخل مغزی می‌باشد که می‌تواند باعث مرگ مصدوم گردد. خون‌ریزی دستگاه گوارش. هرگاه در مری و معده خون‌ریزی ایجاد شود، بیمار خون روشن یا مواد قهوه‌ای رنگ استفراغ می‌کند. در صورت خون‌ریزی از روده‌ها (بسته به محل) دفع خون روشن یا مدفوع قیری رنگ اتفاق می‌افتد. در صورت ضربه به شکم- دل درد شدید زنگ خطر بزرگی جهت اعلام خون‌ریزی داخلی می‌باشد که می‌تواند باعث مرگ مصدوم گردد. GI خون‌ریزی از دستگاه ادراری و کلیه‌ها. خونریزی از دستگاه ادراری و کلیه‌ها با تغییر رنگ ادرار، کدر شدن ادرار یا ادرار خونی مشخص می‌شود. خون‌ریزی
کدر شدن ادرار یا ادرار خونی مشخص می‌شود. خون‌ریزی غیرقابل رویت. خونریزی داخلی نسج در شکستگیها، خون‌ریزی کبد و طحال، خون‌ریزی داخل حفره شکم، خون‌ریزی داخل قفسه سینه که خون دیده نمی‌شود بسیار خطرناک است و باید در تمام موارد تصادفات یا ضربه‌ها مخصوصاً به نواحی کبد و طحال در جستجوی علایم خون‌ریزی داخلی بود.
حاجی مصطفی خان (زاده ۱۲۳۵ه‍.ق بستک درگذشته ۱۲۹۹ه‍.ق بستک) ملقب به فایز بستکی حاکم بستک و جهانگیریه بوده است. تبارنامه. مصطفی خان بن احمد خان بن محمد رفیع خان بن هادی خان بن شیخ محمد خان بزرگ بن عبدالقادر بستکی، شیخ حسن بستکی، شیخ محمد کبیر، شیخ ناصر الدین، شیخ محمد، شیخ جابر، شیخ اسماعیل رابع، شیخ عبدالغنی، شیخ اسماعیل ثالث، شیخ عبدالرحیم عفیف الدین، شیخ عبدالسلام خنجی، شیخ عباس، شیخ اسماعیل ثانی، حمزه، احمد، محمد، هارون، مهدی، مرشد، محمود، احمد، علی، مبارک، عبدالسلام، سعید، عبدالغنی، طلحه، احمد، اسماعیل،
عبدالسلام، سعید، عبدالغنی، طلحه، احمد، اسماعیل، سلیمان، محمد علی، عبدالله (حَبر الأُمَة) ابن عباس بن عبدالمطلب القرشی بن هاشم بن عبد مناف. زندگی. حاجی مصطفی خان در سال (۱۲۳۵) هجری قمری در بستک زاده شد. پس از فوت احمد خان بزرگ ابتداء شیخ محمد خان فرزند ارشد طبق معمول مصدر امور گردید ولی بعلت زهد وتقوی واشتغال به علوم دینی پس از یکماه از امور حکومتی کناره گرفت وبرادرش حاجی مصطفی خان بجای او منصوب گردید. دوران حکمرانی. حاجی مصطفی خان در زمان سلطنت ناصرالدین شاه قاجار به حکمرانی لار رسید، از حوادث زمان او دفع
قاجار به حکمرانی لار رسید، از حوادث زمان او دفع فتنه میرهاشم کلانتر اوز بوده است، در زمان وی عده‌ای از اهالی اوز به بستک آمده ودر دهات انوه، جناح، وبستک سکنی گزیده‌اند. او در رفع غائله انگلیسیها وحاکم مسقط واخراج اعراب به همکاری والی فارس شرکت می‌کند. زلزله معروف جناح در زمان حکومت حاج مصطفی خان وقوع پیدا می‌کند که نزدیک ۸۵ نفر از مردم زنده بگور زیر خاک مدفون می‌شوند. حاجی مصطفی خان در این زلزله شخصاً به کمک مردم می‌شتابد. از او قطعه شعری در سوگواری امام حسین باقی است. آغاز حکومت مشایخ بنی عباسی. مشایخ بنی
باقی است. آغاز حکومت مشایخ بنی عباسی. مشایخ بنی عباسیان و فرزندان آنان که متصدی اداره امور مردم بوده‌اند با آنکه اصالتاً عرب بوده‌اند ولی پس از ورود در ایران خود را ایرانی دانسته و در تمام ادوار تاریخ و زندگی پیرو آرمانهای شاهدوستی و میهن دوستی و مطیع دولت مرکزی بوده‌اند حتی برای پیروزی ایران در جنگ‌ها به قفقاز هم نیرو فرستاده‌اند و کشته داده‌اند. در بنادر جنوب با اعراب متجاوز جنگیده‌اند. پس از فوت شیخ عبدالقادر که مصادف بود با اواخر دورهٔ سلطنت صفویه وهجوم وسلطنت افغان‌ها و بالآخره ظهور نادر شاه که در
وسلطنت افغان‌ها و بالآخره ظهور نادر شاه که در تمام این احوال عامل اصلی و محرک واقعی جنگ وستیزها اختلاف مسلکی شیعه و سنی بود شیخ محمد سعید بستکی و شیخ محمد بستکی بدخالت به امور حکومتی آغاز کردند این دو نفر فرزندان شیخ عبدالقادر از نفوذ روحانی پدرشان که یک نوع تسلط روحی بزرگی برمردم بستک وجهانگیریه ایجاد کرده بود استفاده کامل نمودند وبعلل سیاسی زمان و شاید هم برای انتقامجوئی از کسانیکه موجب فرار آنان از خنج که جوار جد اعلایشان حاج شیخ عبدالسلام خنجی بود، شده بودند ویا به‌عنوان مبارزه مسلکی شیعه ویا بقول
شده بودند ویا به‌عنوان مبارزه مسلکی شیعه ویا بقول نویسنده: «تاریخ جهانگیریه» برای حفظ جان ومال جماعت تسنن در برابر هجوم شیعیان نفوذ خودرا بسط دادند تا آنجا که شیخ محمد سعید به حکومت لار رسیده و شیخ محمد خان بزرگ حاکم جهانگیریه و آن حدود گردید. بدین ترتیب مشایخ بنی عباسی که بقول ابن بطوطه چنان‌که در سفرنامه خود سفرنامه ابن بطوطه نوشته است: از زیادی زهد وپرهیزکاری وکثرت عبادت و دوری از مردم اندام علیل وزرد رنگ داشته وآزار مخلوقات را جرم می‌پنداشتند، فرزندانشان زاویه هارا رها کرده و در میدان‌های جنگ وکشتار
زاویه هارا رها کرده و در میدان‌های جنگ وکشتار درآمدند جزئیات این تحولات باشرح حال شیخ محمد سعید بستکی و شیخ محمد خان بزرگ روشن می‌گردد. مرگ. حاجی مصطفی خان در سن ۶۴ سالگی و پس از ۴۳ سال حکمرانی جهانگیریه وبنادر ولارستان در سال ۱۲۹۹ هجری قمری درگذشته و در بستک مدفوت است.
شهرستان سبزوار یکی از شهرستان‌های قدیمی استان‌های خراسان می‌باشد که از دوره ساسانیان شهر نشینی در آن شروع شد. این شهرستان در استان خراسان رضوی قرار دارد. مرکز این شهرستان شهر سبزوار است. جمعیت شهرستان بنا بر سرشماری ۱۳۹۵ برابر ۳۰۶٬۳۱۰ نفر و بنا بر برآورد سال ۱۴۰۰ برابر ۲۹۹٬۸۰۰ نفر گزارش شده است. علت اصلی کاهش جمعیت، انتزاع شهرستان ششتمد از شهرستان سبزوار در سال ۱۳۹۹ است. در سال‌های اخیر پنج شهرستان جغتای، جوین، خوشاب، داورزن و ششتمد از شهرستان سبزوار جدا شده‌اند تقسیمات اداری. در دومین قانون تقسیمات کشوری