payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیلی مرکز ولسوالی نیلی، ولایت دایکندی در افغانستان می‌باشد. شهر نیلی ۲۰۲۲ متر از سطح بحر ارتفاع دارد. فرودگاه نیلی در نزدیک آن قرار دارد. شرایط اقلیمی آنجا در زمستان برفگیر و راه‌های موصلاتی را به مشکل مواجه می‌سازد. نظر به در دسترس نبودن جغرافیایی نیلی و دیگر مشکلات حاد امنیتی، تا ۲۰۰۷ نیلی مثل یک قریه کوچک بود که یوناما دفتر خود را در آن باز نموده بود سپس به شهرک تبدیل شده و موقعیت آن درست در مرکز افغانستان و هزارستان می‌باشد. اکثریت ساکنان آنرا نیز هزاره‌ها تشکیل می‌دهد. پیشینه. نیلی دارای قلعه‌های
تشکیل می‌دهد. پیشینه. نیلی دارای قلعه‌های متعددی با برج و باروهای بلندی است که در گذشته مردم مناطق مرکزی افغانستان از آن‌ها برای دفاع از خودشان استفاده می‌کردند و نمایانگر قدرت و امتیاز سیاسی و اقتصادی میران منطقه به‌شمار می‌رفتند. در سال ۲۰۰۴ میلادی، زمانی که دایکندی به عنوان سی و چهارمین ولایت افغانستان اعلام شد، نیلی به مرکزیت این ولایت تعیین شد. پیش از آن نیلی یکی از پایگاه‌های مجاهدین در سال‌های جنگ افغانستان با ارتش شوروی سابق بود. نیلی مرکز ولایت دایکندی می‌باشد و اکثر مردم آن هزاره می‌باشد. آب و
می‌باشد و اکثر مردم آن هزاره می‌باشد. آب و هوا. نیلی دارای آب و هوای معتدل و تقریباً گرمسیر می‌باشد. نکته. برای نخستین بار در تاریخ این کشور زنی به عنوان شهردار نیلی منصوب شده‌است. این زن عذرا جعفری نام دارد و فارغ‌التحصیل رشتهٔ قابلگی (مامایی) می‌باشد. در ۲۴ سرطان ۱۳۹۷ خدیجه احمدی به‌عنوان شهردار نیلی معرفی و منصوب گردید. او ماستری شهرداری از آکادمی شهرداری جنوب آسیا دارد. پیوند به بیرون. معرفی کتاب سیمای ارزگان منابع. شبکه اطلاع‌رسانی افغانستان سایت بی‌بی‌سی فارسی رادیو دایکندی، صدای نیلی
قَلات شهری در جنوب افغانستان و مرکز ولایت زابل است. قلات توسط شاهراه حلقوی افغانستان در جنوب غربی به قندهار و در شمال شرقی به غزنه و کابل متصل می‌شود. اهالی این شهر عمدتاً از پشتون‌های قبیله غِلزایی هستند. کل جمعیت قلات ۴۹۱۵۸ نفر (۲۰۱۵) است. این شهر دارای ۴ ناحیه پلیس با مساحت کل ۴۸۲۰ هکتار و تعداد کل ۵۴۶۲ منزل مسکونی است. تاریخ. در سال ۲۰۰۶، اولین فرودگاه قلات در نزدیکی قلات ساخته شد. این شهر محل استقرار تیم بازسازی استان زابل به رهبری ایالات متحده بود که در پروژه‌های توسعه و ایجاد حکمرانی در سراسر استان
در پروژه‌های توسعه و ایجاد حکمرانی در سراسر استان شروع به کمک کرد. در ۱۳ اوت ۲۰۲۱، قلات توسط طالبان تصرف شد و به هفدهمین مرکز استان تبدیل شد که به عنوان بخشی از حملات گسترده‌تر طالبان در سال ۲۰۲۱ تصرف شد. آب و هوا. تحت سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن، قلات دارای آب و هوای اقلیم نیمه‌خشک "(BSk)" است. میانگین دما در قلات ۱۳٫۶ درجه سانتی گراد است و میزان بارش سالانه به‌طور میانگین ۲۸۳ میلی‌متر است. ژولای گرم‌ترین ماه سال با متوسط دمای ۲۷٫۵ درجه سانتی گراد است. سردترین ماه ژانویه دارای متوسط دمای ۲٫۹- درجه سانتی
ماه ژانویه دارای متوسط دمای ۲٫۹- درجه سانتی گراد است. مکان‌های دیدنی. بالا حصار زابل نام قلعه ای باستانی در شهر قلات بر فراز تپه‌ای است که تاریخ ساخت آن به حدود قرن ۵ میلادی می‌رسد. غار بولان بابا، غاری به عمق ۷۳۰ متر که از لحاظ تاریخی برای مقاصد مذهبی استفاده می‌شد.
سرپُل با نام قدیمی انبار یا انبیر یکی از شهرهای ولایت سرپل در افغانستان است. این شهر مرکز ولایت سرپل و ولسوالی سرپل محسوب می‌شود که در سال ۱۴۰۰ حدود ۵۲٬۱۲۱ نفر جمعیت دارد.. بر همین اساس شهر سرپل در گذشته یکی از شهرهای ولایت جوزجان محسوب می‌شد. معماری. سرپل از لحاظ شهرسازی دارای معماری سنتی است.
اَیبَک (لفظ ترکی)، یا ایوکراتید یا سَمَنگان مرکز ولایت سَمَنگان کشور افغانستان است. این شهر در پهنهٔ دره یا رود خلم و سمنگان در بخش سفلای با راهی سخت‌گذر و پر گردنه قرار دارد. در سال ۱۹۳۴ میلادی بخشی از شهر قدیم، از بین رفت و در ۴ کیلومتری این شهر بنای شهر نو آغاز شد. شهر قدیمی اَیبک نزدیک دهانهٔ دره و داخل دژ سنگی واقع شده است. تجارت عمدهٔ این شهر گندم، بادام و پسته است. نام. در زمان امان‌الله‌شاه یکی از افراد او به نام وزیر محمدگل مهمند نایب‌الحکومهٔ ولایت بلخ بزرگ شد. وی سیاست پشتون‌سازی را در این ولایت
بلخ بزرگ شد. وی سیاست پشتون‌سازی را در این ولایت پیشه کرد و نام بسیاری از مناطق ولایت بلخ را تغییر داد. محمدگل مهمند نام این شهر را از آی بیک که نام تاریخی آن بود به اِیبَک تغییر داد. پیشینه. پناهگاه صخره‌ای کوچکی به نام قَره‌کَمر در فاصلهٔ ۱۳۵ متری بر فراز درهٔ هزارسوم، در شمال شهر اَیبَک موجود است که احتمالاً محل موقتی شکار بوده است. از نظر گونه‌شناسی، و نه چینه‌شناسی، چهار فرهنگ مختلف مشاهده شده، که دورهٔ سوم از همه مهم‌تر است. مجموعاً ۸۲ قطعه سنگ چخماق پیدا شده، که بیشتر آن ریزسنگ می‌باشند. آثار
چخماق پیدا شده، که بیشتر آن ریزسنگ می‌باشند. آثار بدست‌آمده از قره‌کمر هیچ‌گونه شباهتی به آثار کاوش‌شده از پایگاه‌های دیگر افغانستان، آسیای میانه، هند یا پاکستان ندارند. نزدیکترین مشابه آن فرهنگ برادوستی در کوه‌های زاگرس در ایران است. نگارخانه. تصاویری از ۱۹۳۹ میلادی
مَیمُنه یا شادی‌آباد شهر و مرکز ولایت فاریاب در شمال غربی افغانستان است. که در فاصله تقریباً ۴۰۰ کیلومتری شمال غربی کابل، پایتخت کشور واقع شده‌است. این شهر را با ۱۹۴٬۴۷۳ نفر جمعیت در سال ۲۰۲۰، از بزرگترین شهرهای شمال غربی افغانستان می‌باشد. پیشینه. این شهر دارای ریشه باستانی است. قدمت ارگ میمنه به اوایل عصر آهن برمی گردد و موجودیت مواد سرامیکی غار بیلچیراغ که در مجاورت میمنه قرار دارد، مربوط به دوران پارینه سنگی و اواخر عصر نوسنگی و مفرغ است. پس از اسلام در قرون اول و دوم هجری میمنه محل اقامت مالک گوزگانان،
اول و دوم هجری میمنه محل اقامت مالک گوزگانان، آخرین بازماندگان کوشانیان کوچک بود که پس از آن تحت کنترل سلسله بومی آل فریغون درآمد. از قرن سوم تا پنجم میلادی این منطقه توسط چندین دودمان ازجمله صفاریان، سامانیان، غزنویان، سلجوقیان و خوارزمشاهیان قرار داشت. در قرن ششم و هفتم این منطقه توسط مغولان مهاجم ویران شد. مدتها طول کشید تا این منطقه، از خساراتی که خارجیان کوچ نشین و مهاجمان ترک-مغول از شمال آسیای میانه متحمل شده بودند، رونق یابد. جمعیت این منطقه کم شده و تجارت آن بسیار ضعیف گردید اما برای بازماندگان به
تجارت آن بسیار ضعیف گردید اما برای بازماندگان به اندازه کافی زمین کشاورزی بود. در قرن شانزدهم، نفوذ ترکان ازبک با حمله محمد شیبانی به ترکستان افغانی و هرات با تصرف میمنه آغاز شد. اوضاع میمنه دوباره پیچیده شد. با این حال، شیبانیان از صفویان شکست خوردند اما عناصر ازبک از آن زمان تا به امروز هنوز در منطقه مسلط اند. در آن زمان میمنه تبدیل به مرکز خانات میمنه و یک مرکز تجارتی مهم شد و همچنین دروازه ای برای ورود به ترکستان از هرات و ایران بود. این شهر به عنوان مرکز فرهنگی و بازرگانی مهم برای کل منطقه خدمت می‌کرد
فرهنگی و بازرگانی مهم برای کل منطقه خدمت می‌کرد و برای برقراری ارتباط بین ایالت‌ها و مردمان مختلف عمل می‌کرد. اوج رشد و پیشرفت میمنه تحت حاکمیت اشتراخانیان صورت گرفت و میمنه به یکبارگی نوزایی ناگهانی را تجربه کرد. در ۱۸۷۶، تحت سلطنت امیر شیرعلی خان این شهر به دست پادشاهی کابل افتاد و به سختی ویران شد. در نتیجه، تنها ده درصد از جمعیت زنده مانده بودند در حالی که بخش عمده ای یا کشته شدند یا پس از کشتار هولناک شهر را به مناطق دیگر ترک کردند. در قرن بیستم، شهر یک بار دیگر با دیوارها و برجهای ضخیم به شدت محصور
یک بار دیگر با دیوارها و برجهای ضخیم به شدت محصور شد و توسط خندق احاطه گردید. در سال ۱۹۳۴، بازسازی شهر آغاز شد و در سال ۱۹۴۹ قسمت‌های شمالی شهر قدیمی تجدید شد، ارگ شهر قدیمی به پارک تغییر یافت. میمنه تا زمان تجزیه ولایت مرکز اداری ولایت میمنه بود. به عنوان بخشی از عملیات نیروهای کمک بین‌المللی امنیت در افغانستان، یک تیم بازسازی ولایتی به سرپرستی نروژ قبلاً در این ولایت فعالیت می‌کرد. در این تیم سربازان لتونی نیز حضور داشتند. نام. در قرون‌وسطی آن را یهودان و یهودیه می‌گفتند و غالباً مرکز جوزجان شمرده می‌شد.
یهودیه می‌گفتند و غالباً مرکز جوزجان شمرده می‌شد. یاقوت که آن را یهودان بزرگ نامیده‌است، مؤلف شهرهای آریانا می‌نویسد: «میمنه بار اول از طرف اسرائیلی‌هایی که (بخت النصر) فرستاده بود، آباد گردید. ولی بعداً مسلمانان به فال نیک گرفته، میمنه گفتند که معنی شهر ‹خجسته› را می‌رساند.» جغرافیا. میمنه از حیث موقعیت جغرافیایی در۳۶ درجهٔ عرض البلد شمالی و در ۶۵ درجهٔ طول البلدشرقی قرار دارد. محلات. از محله‌های این شهر می‌توان به چهارسماور، کوهی‌خانه، سمنت کوبریک، عرب‌خانه و دروازهٔ هرات اشاره کرد. تگاب، جمعه بازار،
و دروازهٔ هرات اشاره کرد. تگاب، جمعه بازار، ترخچی از دیگر اماکن این شهر است. سرشناسان. از بزرگان آن می‌توان دانشمند ابونصر فارابی، ظهیرالدین فاریابی شاعر، غلام‌محمد میمنگی نقاش، داکتر عبدالاحد قاریزاده رئیس قوانین و بررسی پیشین، داکتر نقیب الله فایق والی، نظام الدین قیصاری فرماندهٔ پولیس قیصار، استاد کاظم امینی استاد دانشگاه را نام برد. از شهیدان شهر میمنه می‌توان به شهید عبدالوحید خاکسار، شهید غلام حیدر رئیسی ملقب به داملا نام برد. امکانات. در سال ۱۳۸۵ خورشیدی پروژهٔ برق فاریاب به کمک مالی جمهوری هند به
پروژهٔ برق فاریاب به کمک مالی جمهوری هند به راه افتاد و اکنون ۴۵ هزار تن از باشندگان شهر میمنه از آن بهره می‌گیرند. برق این پروژه از کشور ترکمنستان تأمین می‌شود. این شهر یک باند خاکی برای فرود هواپیما نیز دارد. گروه بازسازی نروژی از سوی ایساف در میمنه مستقر است.
فَراه یکی از شهرهای افغانستان و مرکز ولایت فراه است که در بخش لوی قندهار قرار دارد. فراه از لحاظ استراتژیک تنها گذرگاه مرزی افغانستان به‌شمار می‌رود که در مسیر تجارت بین آسیای میانه و آسیای جنوبی با خاورمیانه از اهمیت قابل توجهی برای تمام افغانان است. صد سال قبل شهر کنونی فراه در شهر کهنهٔ (قلعهٔ تاریخی فریدون) موقعیت داشت. همچنان قلعهٔ تاریخی کک کهزاد (کافرقلعه) نیز در چند کیلومتری شهر فراه موقعیت دارد. رود بزرگ فراه در نزدیکی غرب شهر فراه جریان دارد. این شهر در چند سال گذشته وسعت یافته و ادارهٔ مرکزی
شهر در چند سال گذشته وسعت یافته و ادارهٔ مرکزی احصایه جمعیت آن را ۱۲۷٬۰۴۷ تن تخمین کرده‌است باشندگان این ولسوالی را پشتون‌ها ها تشکیل میدهند . نام. برگرفته از نام شهر فرادا (به یونانی باستان/لاتین: Phrada)، با پیشینهٔ تاریخیِ هزاره اول (پیش از میلاد). فرادا پایتخت ساتراپی "زَرَنکه" (به یونانی باستان/لاتین: "Drangiana"/"درنگیانا")، یکی از ساتراپی‌های هخامنشیان بوده.-از دوران یورش اسکندر مقدونی (در ۳۳۰ ق. م) به بعد: Prophthasia/پروفتازیا؛-از سدهٔ اول پیش از میلاد به بعد: Phra/فرا، جزئی از سرزمین هریوه
از میلاد به بعد: Phra/فرا، جزئی از سرزمین هریوه (یونانی باستان/لاتین: Aria) بوده و در مسیر جاده زمینی از شام به هند واقع بوده؛-از دوران ساسانیان تا اکنون: فراه، سنگری مهم در مرزهای شرقی شاهنشاهی ساسانیان شمرده می‌شده و آنطور که از نام فراخکَر-پیروز پیداست، احتمالاً توسط پیروز یکم، شاهنشاه ساسانی (شاهنشاهی: ۴۵۹–۴۸۴ میلادی) دوباره آباد شده.&lt;/small&gt; مردم. بر پایۀ برآوردهای سال ۲۰۰۴ جمعیت این شهر ۱۰۹٬۴۰۹ نفر بود. مردم فراه ۹۰٪ پشتون ها و ۷٪ غیره اقلیت ها میباشند. زبان پشتو با گویش غربی زبان مادری اکثر
میباشند. زبان پشتو با گویش غربی زبان مادری اکثر باشندگان ولایت فراه است.
شهر محمود راقی مرکز ولایت کاپیسای کشور افغانستان است. این شهر از شهرهای افغانستان می‌باشد که ۲۰۰،۰۰۰ نفر نفوس دارد. مساحت این شهر ۱۲۰ کیلومترمربع است و ۶۵ کیلومتر از شهر کابل فاصله دارد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۸ نوامبر ۲۰۰۶.
ولسوالی قندوز یکی از ۷ ولسوالی‌‌‌‌ ولایت کندز، به مرکزیت شهر قندوز در شمال افغانستان است. قندوز از ولسوالی‌های درجه اول ولایت کندز بوده، با ۳۷۴٬۷۴۶ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، پر جمعیت‌ترین ولسوالی ولایت کندز می‌باشد. ولسوالی قندوز از شمال با ولسوالی امام صاحب، از جنوب با ولسوالی علی‌آباد، از جنوب غرب با ولسوالی چهاردره، از شرق با ولسوالی خان‌آباد، از شمال غرب با ولسوالی قلعه ذال و از شمال شرق با ولسوالی دشت ارچی محدود می‌باشد. منبع. Wikipedia contributors, "Kunduz," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
"Kunduz," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Kunduz&amp;oldid=197211457
مِهتَرلام مرکز ولایت لَغمان کشور افغانستان است. این شهر تنها شهر در این ولایت می‌باشد. مهترلام در ۱۰۰ کیلومتری شرق کابل و در دره‌ای قرار دارد که توسط دو رود علی‌شِنگ و علینگار به وجود آمده‌است. در مهترلام موتر وجود ندارد. پس از تغییرات در تقسیمات کشوری در افغانستان در سال ۱۹۶۴ میلادی، ولایت لغمان نیز در همان سال در ناحیهٔ لغمانات تشکیل شد و مرکز آن شهر مهترلام مقرر گردید. از نقاط دیدنی این شهر، زیارت مهترلام بابا است. اصل گنبد این زیارتگاه بسیار قدیمی است اما در زمان امیر حبیب‌الله خان یک بار ترمیم گردیده
در زمان امیر حبیب‌الله خان یک بار ترمیم گردیده ولی اکنون تقریباً ۱۵٪ آن به حالت ویران است. منابع. یکی از منطقه‌های مهترلام بنام چهاردهی یاد می‌شود. چهاردهی :در چهاردهی قریه های (قلعه پهلوان، دوپی اولیاو دوپی سفلی است)
پُلِ عَلَم (انگلیسی: Puli Alam) مرکز ولایت لوگر در کشور افغانستان است. مردم این شهر تلویزیون را یک وسیله که عامل فساد هست میدانند، اگر ریش‌سفیدان شهر پی ببرند که کسی‌ در خانه تلویزیون دارد دستور قتل آن خانواده را صادر میکنند. در این شهر در هیچ خانه‌ای تلویزیون یافت نمی‌شود چون باور عموم این شهر این است که تلویزیون عامل عقب‌افتدگی است.
کامدیش از شهرهای ولایت (استان) نورستان کشور افغانستان و مرکز ولسوالی (شهرستان) کامدیش است. کامدیش مرکز فرهنگی و اداری نورستانی‌های شاخهٔ کام و هم‌چنین همهٔ شرق نورستان است. نام کامدیش نیز به معنی «محل کام‌ها» است. شهر کوچک کامدیش در سراشیبی کوه ساخته شده و به ده بالا، ده پایین و ده شرقی بخش می‌شود. ده بالا به بزرگی دو ده دیگر است. کامدیش ۲۰۰ فوت بالاتر از رود باشگل قرار دارد. این شهر حصار و دیوار دفاعی ندارد ولی در نزدیکی مرتفع‌ترین خانه‌های آن یک برج تماشایی وجود دارد. پیشینه. در شهر امروزی کامدیش
تماشایی وجود دارد. پیشینه. در شهر امروزی کامدیش طایفه‌های نورستانی به همان شکلی که در دههٔ ۱۸۹۰ توسط سر رابرتسون در کتاب «کافرهای هندوکش» توصیف شده هم‌چنان قابل شناسایی است. در دهه ۱۳۳۰ خورشیدی کامدیش در تمام نورستان یگانه دهکده‌ای بود که محصولات ذرت (جواری) آن بیشتر از مصرف اهالی آن یود. بنابراین ذرت‌های بیش از نیاز خود را به مردمان دره کنر، سیزده افغانی، به فروش می‌رسانند. در منطقه کامدیش درگیری‌هایی میان تیره‌های کام (کامزی) و کاته (کانتوزَی) در سال ۱۹۹۷ گزارش شده‌است. کانتوزی‌ها در ولسوالی کامدیش در
گزارش شده‌است. کانتوزی‌ها در ولسوالی کامدیش در اقلیت هستند. کار احداث جاده ۷۲ کیلومتری از پارون، مرکز ولایت نورستان تا ولسوالی کامدیش این ولایت در تیرماه ۱۳۸۶ آغاز شد. این جاده توسط تیم بازسازی ولایتی آمریکا ساخته می‌شود. موسیقی کامدیش. در زمینه موسیقی نورستانی آوازخوانی از اهالی نورستانی که بیشتر از دیگر آوازخوانان با رادیو تلویزیون همکاری داشته‌است محمد اسحاق نورستانی از اهالی شهرستان کامدیش است. وی در سال ۱۳۳۹ خورشیدی در قریه لولوک علاقه‌داری برگمتال ولسوالی کامدیش زاده شده، پدرش عبدالمنان نام داشته و
کامدیش زاده شده، پدرش عبدالمنان نام داشته و پیشهٔ دهقانی دارد. محمد اسحاق در سال ۱۳۵۹ همکاری هنری‌اش را با رادیو تلویزیون آغاز کرد و بیش از پنجاه آهنگ در رادیو افغانستان و بیست آهنگ در تلویزیون به آواز او ثبت و پخش شده‌است.
رنگ مغز پسته‌ای آمیزه‌ای است از زرد و سبز. در چرخ رنگ‌ها، جای رنگ مغزپسته‌ای میان سبز مایل به زرد و زرد است. رنگ وبی با نام مغزپسته‌ای. رنگ رسمی وبی با کد 00FF00 که نام مغز پسته‌ای (pistachio) به آن داده شده در اصل سبز خالص است.
گوتینگن (; ) یک شهر دانشگاهی در نیدرزاکسن، در مرکز آلمان است که مرکز آن ناحیهٔ گوتینگن است. رودخانهٔ لاینه از میان این شهر می‌گذرد و در سال ۲۰۱۹ میلادی دارای ۱۱۸٬۹۱۱ نفر سکنه بوده است. خاستگاه گوتینگن در روستایی به نام «گوتینگی» بود که اولین بار در سندی در سال ۹۵۳ میلادی ذکر شد. این شهر در شمال غربی این روستا بین سال‌های ۱۱۵۰ تا ۱۲۰۰ تأسیس شد و نامش را از این روستا اقتباس کرد. در زمان قرون وسطی این شهر یکی از اعضای اتحادیه هانزا بود و از این رو شهری ثروتمند محسوب می‌شده است. امروزه، گوتینگن به خاطر دانشگاه
محسوب می‌شده است. امروزه، گوتینگن به خاطر دانشگاه قدیمی خود، دانشگاه گوتینگن مشهور است، که در سال ۱۷۳۴ تأسیس شده و پربازدیدترین دانشگاه اروپا است. در سال ۱۸۳۷ هفت استاد به حاکمیت مطلق پادشاهان هانوفر اعتراض کردند. آنها موقعیت‌های خود را از دست دادند، اما به عنوان "هفت گوتینگن" معروف شدند. فارغ‌التحصیلان این دانشگاه شامل برخی از شخصیت‌های معروف تاریخی می‌شود: برادران گریم، هاینریش اوالد، ویلهلم ادوارد وبر و گئورگ گرفینوس. همچنین، صدراعظمان آلمان اتو فون بیسمارک و گرهارد شرودر در دانشکدهٔ حقوق این دانشگاه
و گرهارد شرودر در دانشکدهٔ حقوق این دانشگاه شرکت کردند. کارل بارت اولین دورهٔ استادی خود را در اینجا برگزار کرد. برخی از مشهورترین ریاضی‌دانان تاریخ، همچون کارل فریدریش گاوس، برنهارت ریمان و دیوید هیلبرت استادان گوتینگن بودند. تاریخ. تاریخ اولیه. خاستگاه گوتینگن را می‌توان به روستایی به نام "گوتینگی" در جنوب شرقی شهر کنونی جستجو کرد. نام روستا احتمالاً از نهر کوچکی به نام "گوت" گرفته شده است که زمانی از میان آن می‌گذشت. از آنجایی که پایان "-ing" به معنای «مسکون توسط» است، این نام را می‌توان به عنوان «در
«مسکون توسط» است، این نام را می‌توان به عنوان «در امتداد گوت» فهمید. شواهد باستان‌شناختی به یک سکونت در اوایل سدهٔ هفتم اشاره می‌کنند. اولین بار از نظر تاریخی در سندی توسط امپراتور مقدس روم، اتوی یکم در سال ۹۵۳ میلادی به گوتینگن اشاره شده است، که در آن برخی از وسایل خود را در روستا به صومعهٔ موریتز در ماگدبورگ سپرد. یافته‌های باستان‌شناسی حاکی از روابط تجاری گسترده با سایر مناطق و توسعهٔ صنعتگری در این دورهٔ اولیه است. کاخ گرونا. در روزهای اولیه، « «گوتینگی» تحت الشعاع گرونا قرار داشت، که در سال ۹۱۵ میلادی
تحت الشعاع گرونا قرار داشت، که در سال ۹۱۵ میلادی در مقابل گوتینگی در تپه‌ای در غرب رودخانهٔ لین به عنوان یک قلعهٔ جدید ساخته شده‌بود. پس از آن به عنوان یک کاخ امپراتوری مورد استفاده قرار گرفت، که ۱۸ پادشاه و امپراتور بین سال‌های ۹۴۱ تا ۱۰۲۵ از این دیدن کردند. آخرین امپراتور روم مقدس که از قلعهٔ « «گرونا» استفاده کرد، هاینریش دوم بود که کلیسایی هم در اینجا احداث کرد. در سال ۱۰۲۵، پس از مرگ هاینریش دوم، این قلعه عملکرد خود را به عنوان یک قصر از دست داد و متعاقباً توسط شاهان گرونه مورد استفاده قرار گرفت. این
توسط شاهان گرونه مورد استفاده قرار گرفت. این قلعه بین سال‌های ۱۳۲۳ تا ۱۳۲۹ توسط اهالی گوتینگن ویران شد و سرانجام توسط دوک اتو اول در جریان دشمنی‌هایش با شهر گوتینگن در سال ۱۳۸۷ با خاک یکسان شد. دانشگاه. دانشگاه گوتینگن (آلمانی: Gerog August Universität Göttingen)در سال ۱۷۳۷ بنا نهاده شده است. در مجموع از بین استادان دانشگاه گوتینگن ۴۴ نفر موفق به کسب جایزه نوبل در رشته‌های مختلف شده‌اند. در سال ۲۰۰۷ دانشگاه گوتینگن توسط وزارت آموزش و پژوهش دولت فدرال آلمان به عنوان دانشگاه برتر انتخاب شد یکی از شخصیت‌های
به عنوان دانشگاه برتر انتخاب شد یکی از شخصیت‌های برجسته این شهر که به ویژه برای ایرانیان از اهمیت خاصی برخوردار است گئورگ فریدریش گروتفند است. گروتفند نخستین کسی است که برخی از واژگان به خط میخی را رمزگشایی نمود از اینرو می‌توان او را نخستین یابنده رمز خواندن خط میخی فارسی باستان یا به عبارت بهتر رمز گشای کتیبه‌های هخامنشی دانست. او کارش را با بررسی دو نگاره که جهانگرد آلمانی کارستن نیبور از روی دو سنگ‌نبشته کوچک در تخت جمشید به سال ۱۷۶۵ از داریوش بزرگ و پسرش خشایارشا برداشته بود آغاز نمود و سرانجام در سال
خشایارشا برداشته بود آغاز نمود و سرانجام در سال ۱۸۰۲ توانست برخی از واژگان این خط را بخواند. او ساکن شهر گوتینگن آلمان بود و در کلاوستال-تسلرفلد به عنوان کتابدار و آموزگار کار می‌کرد.
زرشکی رنگ سرخ سیر است که اندکی آبی در آن هست و در نتیجه در میان دو رنگ سرخ و ارغوانی جای دارد. به رنگ زرشک. در فارسی میانه به این رنگها «کرمست» می‌گفتند. که همریشه با Cramoisi فرانسوی است. «قرمز» معرب این واژه است و در زبان عربی به زرشکی قرمز میگویند ولی ترکها قرمز را برای رنگ سرخ به کار میبرند.
شرابی قرمزی تیره به رنگ شراب سرخ است. نام این رنگ در انگلیسی برگرفته از شراب بورگوینی است که در منطقه بورگوین فرانسه تولید می‌شود. در فرهنگ عامه. مد (پوشاک) ورزش مسافرت
مهرزاد اسم اصیل ایرانی و زرتشتی به معنی زادهٔ مهر ، فرزند خورشید ، ایزد میترا یا مهر ، عدالت خورشید یا مهر مادری است (که مهر خود به معنی محبت یا خورشید است) در دوران باستان در آیین زرتشتی ، پسران و دختران نیم برج دوم از آذر ماه را مهرزاد نام گذاری می‌کردند بخاطر زایش مهر
میکروسکوپ نوری روبش میدان نزدیک نوعی میکروسکوپ پراب پویشی است که برای بررسی ساختارهای نانومتری به کار می‌رود. مقدمه. مطالعه مواد و ساختارها در اندازه‌های میکرو و نانو نیاز به میکروسکوپ‌های با قدرت تفکیک بالا دارد، که به دلیل محدودیت پراش حاکم بر میکروسکوپ‌های کلاسیک که در آن از عدسی‌ها استفاده می‌شود، دستیابی به این تفکیک با استفاده از این نسل از میکروسکوپ‌ها امکان پذیر نیست. در راستای دستیابی به این هدف میکروسکوپ‌های روبشی – پیمایشی ساخته شدند، که در آنها با بررسی نقطه به نقطه جسم یا سطح مورد نظر و جمع
با بررسی نقطه به نقطه جسم یا سطح مورد نظر و جمع آوری اطلاعات آنها و تحلیل این داده‌ها می‌توان به مورفولوژی و خواص سطح نمونه مورد نظر دست یافت. ساخت این نسل از میکروسکوپ‌ها با ساخت میکروسکوپ الکترونی آغاز گردید و به مرور زمان نمونه‌های کاملتر یا جدید تری از این گروه از میکروسکوپ‌ها ساخته شدند که هر یک برای مصارف خاصی مورد استفاده قرار می‌گیرد. با وجود دقت بالای این میکروسکوپ‌ها مطالعه برخی از نمونه‌ها به‌وسیله این نوع از میکروسکوپ‌ها که عمدتاً دارای ساختاری شبیه میکروسکوپ‌های الکترونی دارند به علل متعدد
شبیه میکروسکوپ‌های الکترونی دارند به علل متعدد ممکن نیست. از جمله اینکه این میکروسکوپ‌ها، به استثنا برخی از آنها، نیاز به آماده سازی نمونه برای مطالعه توسط میکروسکوپ دارند که این امر ممکن است مشخصات نمونه را دچار دگرگونی کند یا آن را در مواردی مثل نمونه‌های زنده و زیستی از حالت زنده بودن خارج کند. عللی از این دست و پیشرفت علم نورشناخت و ساخت لیزر و فیبرهای نوری باعث شد تا میکروسکوپ‌های نوری زاده شوند که برخی از این معایب را مرتفع ساختند. همانگونه که بیان شد این دسته از میکروسکوپ‌ها نیز به میکروسکوپ‌های
شد این دسته از میکروسکوپ‌ها نیز به میکروسکوپ‌های روبشی ـ پیمایشی تعلق دارند و بنابراین نیاز به نوک‌های تیزی برای تاباندن نور به سطح نمونه و جمع آوری آن به منظور دستیابی به اطلاعات نمونه دارند. این نوک معمولاً از فیبرهای نوری که ساخته می‌شود. ساخت این نوکها با معمولاً با دو روش "گرما-کششی" و "تراش شیمیایی" انجام می‌شود. کاربردها. همانگونه که در بالا بیان شد کاربرد عمده این میکروسکوپها بیشتر در مطالعه نمونه‌های زنده می‌باشد.
دروازهٔ ستارگان اس‌جی-۱(یا به‌طور خلاصه اس‌جی-۱) نام یک مجموعه تلویزیونی علمی-تخیلی است بر اساس فیلمی علمی تخیلی با نام دروازهٔ ستارگان (۱۹۹۴). اساس هر دو بر وجود دستگاه‌هایی به نام دروازهٔ ستارگان (اختردروازه) است که با استفاده از کرم‌چاله‌های مصنوعی به مردم و اشیاء امکان جابجاشدن و طی مسافت‌های عظیم از این سوی کهکشان تا آن سوی کهکشان می‌دهند. گرچه در این برنامهٔ تلویزیونی حد اقل به ۲۰ تیم اس‌جی دیگر اشاره می‌شود تمرکز بر گروهی به نام اس‌جی-۱ است. این گروه در یک پایگاه فوق سری نیروی هوایی آمریکا با نام
در یک پایگاه فوق سری نیروی هوایی آمریکا با نام فرماندهی دروازهٔ ستارگان فعالیت می‌کنند. آنان با استفاده از اختردروازه‌ای که روی زمین یافت شده‌است به دنیاهای دیگر سفر کرده در آنجا کاوش می‌کنند و از کرهٔ زمین در مقابل تهدیدهای موجودات فضایی (بیگانگان) (که طی ماجراهای فیلم اصلی برانگیخته شد) دفاع می‌کنند. از این رو برخلاف بسیاری از مجموعه ماجراهای علمی‌تخیلی دیگر با زمینهٔ کاوش و اکتشافات بین‌سیاره‌ای، طرح اس‌جی-۱ و وقوع وقایع آن بر کرهٔ زمین و در زمان حال بوده و بیشتر به انسان‌ها می‌پردازد. خلاصهٔ مجموعه.
و بیشتر به انسان‌ها می‌پردازد. خلاصهٔ مجموعه. اعضای نخستین اس‌جی-۱ سرهنگ جک اُنیل (ریچارد دین آندرسن) دکتر دنیل جکسن (مایکل شنکس) سروان سامانتا کارتر (آماندا تپینگ) و تیلک (کریستفر جاج) بودند. در هشت فصل نخست دشمنان اصلی گؤائولدها بودند: موجودات بیگانهٔ مارفش بیرحمی با هوش و ذکاوت بسیار بالا و سودای سیطره بر کل کهکشان‌ها که به بدن موجودات دیگر، شامل انسان‌ها در سیاره‌های گوناگون هجوم برده و به صورت انگل در آن ساکن شده و اختیار آن را در دست می‌گیرند. رَدِ دشمنان (از نژاد گؤائولد) آپافیس از اربابان سامانه
دشمنان (از نژاد گؤائولد) آپافیس از اربابان سامانه است. در قسمت اول مجموعه هدف گروه‌های اس-جی مشخص می‌شود: سفر به جهان‌های دیگر و تحصیل فناوری بیگانه برای دفاع از زمین در مقابل گؤائولد. از این قسمت به بعد تقریباً همهٔ قسمت‌ها حول همین محور می‌گردند. بسیار اتفاق می‌افتد که قسمت (اپیسود) با حضور گروه در سیاره‌ای دیگر آغاز می‌شود و تماشاگر در می‌یابد که مطابق معمول آن‌ها به سیاره‌ای دیگر رفته‌اند تا فناوری بیگانه تحصیل کنند یا هم‌پیمان‌های احیاناً کارآمد بیابند. علاوه بر این، شخصیت باستان‌شناس و تاریخدان (دنیل
علاوه بر این، شخصیت باستان‌شناس و تاریخدان (دنیل جکسن) علاقه‌های مردم‌شناسانه و باستان‌شناختی به فرهنگهای بیگانه دارد و گاه اعضای گروه درگیر مسائل اخلاقی می‌شوند که بعضاً منجر به متفکرانه‌تر یا فلسفی‌تر شدن قسمت می‌گردد. سکنهٔ بیشتر سیاره‌های بیگانه را انسان‌ها تشکیل می‌دهند که در زمان‌های باستان به این سیاره‌ها منتقل شده‌اند و دارای فرهنگهایی شبیه فرهنگهای واقعی روی زمین، شامل فرهنگ اقوام آزتک، مایا، بریتانیایی، اسکاندیناوی، مغولی، یونانی، رومی و از همه مهم‌تر مصری باستان‌اند. بسیاری از مکان‌های معروف
مهم‌تر مصری باستان‌اند. بسیاری از مکان‌های معروف اساطیری مثل آتلانتیس در طول برنامه یافت شده‌اند. در این مجموعه معمولاً توضیح یا تبیینی تخیلی از ریشه و اصل این مکان‌ها و اساطیر داده می‌شود. مجموعه معمولاً از یک فرمول مستقیم تبعیت می‌کند و آن این است که اکثر حوادث بزرگ شامل برآمدن دشمنان و خطرات بزرگ تقصیر کنجکاوی انسان‌هاست. خلاصهٔ طرح داستانی. فصل یک. هنگامی که آپافیس، یک سال بعد از ماجراهای فیلم اصلی، به زمین حمله می‌کند پایگاه نظامی فرماندهی دروازهٔ ستارگان دوباره آغاز به کار می‌کند و گروه‌های اس‌جی که
دوباره آغاز به کار می‌کند و گروه‌های اس‌جی که اصلی‌ترینشان اس‌جی-۱ است، برای کمک به دفاع از زمین در مقابل تهدید تازه، تشکیل می‌شوند. به سرعت آشکار می‌شود که آپافیس تنها یکی از اربابان گؤائولد سامانه است که برای به دست گرفتن قدرت در کهکشان تلاش می‌کند. همچنین کاشف به عمل می‌آید که دروازهٔ ستارگان بخشی از یک شبکهٔ عظیم دروازه‌هاست که سیارات پرشماری را به هم مربوط می‌کند. گؤائولدها به صورت موجودات انگلی‌ای نشان داده می‌شوند که اختیار بدنهای دیگر (شامل انسان‌ها که توسط آن‌ها به اقصی نقاط کهکشان در گذشته‌های
که توسط آن‌ها به اقصی نقاط کهکشان در گذشته‌های دور برده شده‌اند) را به دست می‌گیرند. اربابان سامانه ارتش‌های عظیمی از پیادگان در اختیار دارند و بخش اعظم این نیروها را انسان‌های دستکاری‌شده‌ای به نام جفا تشکیل می‌دهند. در طول مجموعهٔ تلویزیونی، عده‌ای از جفاها - که بعدها بر تعدادشان افزوده می‌شود- طغیان جفا را ایجاد می‌کنند. رهبری این شورش به دست براعتاک و شخصیت اصلی تیلک، یک جفای بلندپایه که در قسمت نخست با خیانت به اربابش به آرمان اس‌جی-۱ گروید، است. فصل دو. اس‌جی-۱ و اس‌جی‌سی چند پیمان اتحاد با نژادهای