payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انگلی و بیماری‌های مزمن مانند بیماری‌های کلیوی، اختلالات تیروئید و التهاب مفاصل. گربه‌ها می‌توانند به ویروس‌ها، باکتری‌ها، قارچ‌ها، تک‌یاخته‌ها، بندپایان آلوده شده و برخی از آن‌ها را به انسان منتقل کنند. احتمال این‌که فرد بیمار شود به سن و وضعیت ایمنی فرد بستگی دارد. برخی از عفونت‌های مهم قابل انتقال به انسان شامل سالمونلا، بیماری خراش گربه و توکسوپلاسموز است. تعامل با انسان. رفتار گربه‌ها با انسان‌ها می‌تواند کاملاً محبت‌آمیز باشد. مخصوصاً زمانی که گربه از بچگی با انسان بزرگ و همیشه با او رفتار خوبی شده
بچگی با انسان بزرگ و همیشه با او رفتار خوبی شده باشد. برخی گونه‌ها مانند گربه بنگال، اوسی کت و گربه منکس به‌طور غریزی بسیار اجتماعی هستند. جامعه‌پذیری. رفتار اجتماعی گربه‌های خانگی در طیف گسترده‌ای قرار می‌گیرد، برخی از آن‌ها به‌صورت منفرد زندگی می‌کنند، در حالی که برخی دیگر در گروه‌های بزرگ‌تر قرار دارند. هر گربه در یک محدوده قلمرو مجزایی دارد. در این قلمروها، نرهای فعال جنسی که بزرگ‌ترین قلمروها را دارند، ممکن است با چندین قلمرو گربه‌های ماده نیز همپوشانی داشته باشد. گربه‌ها با پاشیدن ادرار، مالش اشیاء و
داشته باشد. گربه‌ها با پاشیدن ادرار، مالش اشیاء و با ترشحات غدد صورت، و نیز با دفع مدفوع قلمروی خود را مشخص می‌کنند. زندگی در نزدیکی انسان برای گربه (و دیگر موجوداتی که با انسان زندگی می‌کنند) کاملاً به‌صورت یک همزیستی درآمده و این نتیجه هزاران سال تکامل تدریجی این حیوان است. با این حال اجتماع‌پذیری گربه به ندرت به نژادهای وحشی این حیوان منتقل شده است. گذشته از اجتماع‌پذیری کلی گربه، گربه‌هایی هم هستند که به‌سختی می‌توان آن‌ها را اجتماعی دانست. با این حال با آموزش‌های مناسب و تقویت رفتارهای اجتماعی مثبت،
با آموزش‌های مناسب و تقویت رفتارهای اجتماعی مثبت، می‌توان در طول زمان، رفتارهای اجتماعی گربه را افزایش داد. در تاریخ و افسانه‌ها. در مصر باستان، گربه‌ها را می‌پرستیدند و الههٔ باستت اغلب به‌شکل یک گربه و گاهی در حالت حمله مانند یک شیر ماده به تصویر کشیده می‌شد. مورخ یونانی هرودوت گزارش می‌دهد که کشتن گربه در مصر ممنوع بوده و هنگامی که یک گربهٔ خانگی می‌مرد، تمام خانواده برای او عزاداری کرده و ابروهای خود را می‌تراشیدند. خانواده‌ها گربه‌های مردهٔ خود را به شهر مقدس بسطه برده و آن‌ها را مومیایی کرده و در
شهر مقدس بسطه برده و آن‌ها را مومیایی کرده و در انبارهای مقدس دفن کردند. هرودوت از دیدن گربه‌های خانگی در مصر ابراز شگفتی کرده، زیرا او تا پیش از رفتن به مصر، تنها گربه‌های وحشی را دیده بود. در مجموعه آرامگاه تتی، اشیای بسیاری که پیشکش شاه به خدای گربه‌سان بوده‌اند پیدا شده. در گورستان سقاره نیز هنوز هزاران مومیایی گربه که توسط پیروان آیین باستت به خاک سپرده شده‌اند، وجود دارد. چندین دین باستانی معتقد بودند که گربه‌ها روح‌های متعالی، همراهان یا راهنمای انسان‌ها هستند، که همه چیز را می‌دانند اما لال هستند و
هستند، که همه چیز را می‌دانند اما لال هستند و نمی‌توانند بر تصمیم‌گیری‌های انسان‌ها تأثیر بگذارند. در ژاپن، گربه نماد خوش‌شانسی است. در اساطیر نورس، فریا، الههٔ عشق، زیبایی و باروری، سوار بر ارابه‌ای که توسط گربه‌ها کشیده می‌شود، به تصویر کشیده می‌شود. اگرچه هیچ جانوری در اسلام مقدس نیست، گربه‌ها مورد احترام مسلمانان هستند. برخی از نویسندگان غربی بیان کرده‌اند که محمد گربهٔ مورد علاقه‌ای به‌نام "معزا" داشته است.
موش پستانداری کوچک از راستهٔ جوندگان است که مواد غذایی خود را به وسیلهٔ حرکات رفت و برگشتی با جلو آروارهٔ تحتانی خرد می‌کند. چون دندان‌های این جانور مانند سایر جوندگان رشد دائمی دارد، برای جلوگیری از رشد بیش از حد، مجبور است که دایماً دندان‌های خود را با جویدن چیزهای نسبتاً سخت، از قبیل دانه‌ها و حبوبات، بفرساید و اگر موفق به پیدا کردن دانه‌های سخت نگردد به جویدن فرش‌ها، لباس‌ها، کتاب‌ها و هرچه که در دسترس خود بیابد مشغول می‌شود. موش‌ها به انواع صحرایی و غیره تقسیم‌بندی می‌شوند که بستگی به ساختار دندانی،
تقسیم‌بندی می‌شوند که بستگی به ساختار دندانی، طول دم و برخی ویژگی‌های دیگر آن‌ها دارد. گاهی مردم جانورانی که مانند موش هستند را نیز موش می‌نامند مانند موش خرما، همستر و … زادآوری. یک جفت موش می‌تواند در ۵ زایمان ۷ الی ۱۵ نوزاد در یک سال به دنیا بیاورد و همین نوزادان در حدود ۵ هفته ای که باشند خودشان بارور می‌شوند. در یک محیط خلاء، یک جفت موش از لحاظ نظری می‌توانند صدها هزار یا شاید میلیون‌ها فرزند در یک سال تولید کنند اما در شرایط عادی میزان مرگ‌ومیر موش‌ها حدود ۹۵ درصد در ابتدای دوران زندگیشان است. رفتار.
حدود ۹۵ درصد در ابتدای دوران زندگیشان است. رفتار. گسترش موش‌ها در سراسر جهان به‌طور کامل شامل انواع خوش‌شانسی‌های محیطی است. آنها می‌توانند خودشان را بدون مشکل زیادی با محیط‌های مختلفی سازگار کنند. موش می‌تواند مانند یک شتر، بی آبی را تحمل کند. بدن بسیار مقاومی در برابر سقوط از ارتفاع دارند. آنها می‌توانند مقدار زیادی در برابر اشعه‌های مختلف دوام بیاورند. زنده ماندن و شنا کردن در طول نیم مایل از دیگر توانایی‌های این جاندار است. در طول نسل‌ها، آنها نسبت به سموم مختلف مصونیت خاصی بدست آورده‌اند. این تقریباً
مختلف مصونیت خاصی بدست آورده‌اند. این تقریباً غیرممکن است که یک خانه ضد موش ساخته شده باشد، آن‌ها می‌توانند به راحتی از طریق هر دهانهٔ کوچکی به قطر یک چهارم بدنشان وارد محیط شوند. باتوجه به مقایسه‌های انجام شده سختی دندان موش سخت‌تر از آهن یا فولاد است و می‌تواند به راحتی هرچیزی را گاز بگیرد. هنگامی که آنها به خانه ای حمله می‌کنند گرفتن آنها بسیار دشوار است. بر اساس نتایج تحقیقاتی، موش‌ها از موسیقی لذت می‌برند. اگر شما قناری، طوطی یا بلبل خوش‌آوازی در منزل داشته باشید، موش در منزلتان زیاد می‌شود. حتی دیده
داشته باشید، موش در منزلتان زیاد می‌شود. حتی دیده شده که موش‌ها زمانی که اتاق را خلوت می‌بینند، از لانه خود خارج شده و در اطراف قفس یا زیر آن به جست و خیز پرداخته و حتی صداهای عجیب و غریبی به تقلید از پرنده خوش‌صدا از خود درمی‌آوردند. موش‌ها به آسانی انس می‌گیرند و می‌فهمند که آنها را به بازی گرفته‌اند.
قورباغه‌ها و وزغ‌ها، رایج‌ترین دوزیستان جهان از راستهٔ بی‌دمان یا بی‌دم‌سانان هستند. نوع بالغ قورباغه‌ها عموماً بدون دم و چمباته‌زده هستند، آن‌ها پاهای بلند عقب برای پریدن و زبان بلند چسبناک برای گرفتن طعمه دارند. معمولاً قورباغه‌ها بدن نرم و مرطوب دارند و در نزدیکی آب‌ها زندگی می‌کنند. وزغ‌ها اما پوست خشک و زگیل مانند دارند و عمدتاً روی خشکی زندگی می‌کنند. نام‌ها. قورباغه، غوک یا چغز و به فارسی افغانستان بقه جانوری است دوزیست از راسته بی‌دمان . به قورباغه درختی «داروک» گفته می‌شود. احتمالاً نام‌های وک،
درختی «داروک» گفته می‌شود. احتمالاً نام‌های وک، غوک، وزغ، و حتی بقه از یک ریشه هستند. زادآوری. قورباغه‌ها و وزغ‌ها هر ساله به محل تولید مثل (محل تولد) خود بازمی‌گردند. عموماً نرها زودتر از ماده‌ها به آبگیرها می‌رسند و محدودهٔ جفت‌گیری خود را مشخص کرده و گودال عمیقی را حفر می‌کنند. هنگامی که ماده‌ها به محل می‌رسند، نرها به‌وسیله شعرخوانی و آوازهای مخصوص آن‌ها را به درون آبگیر دعوت می‌کنند. در صورتی که ماده‌ها به آواز نرها جواب بدهند، نرها به‌وسیله پاهای جلویی آن‌ها را می‌گیرند. وقتی ماده‌ها تخم‌ریزی
جلویی آن‌ها را می‌گیرند. وقتی ماده‌ها تخم‌ریزی می‌کنند، نرها به‌وسیله اسپرم‌های درجه یک تخمک‌ها را بارور می‌کنند. تقریباً در تمام قورباغه‌ها، عمل بارور کردن تخم به جای داخل بدن، در خارج از بدن قورباغه ماده رخ می‌دهد. قورباغهٔ ماده تخم‌های خود را آزاد می‌کند و قورباغه نر اسپرم خود را در همان لحظه آزاد می‌کند. برای این که مطمئن شوند که اسپرم‌ها به تخم‌ها می‌رسد، قورباغه نر و ماده در حالتی شبیه به تولیدمثل قرار می‌گیرند که آن را آغوش‌گیری (amplexus) می‌نامند که این نام لاتین واژهٔ embrace به معنای در آغوش
که این نام لاتین واژهٔ embrace به معنای در آغوش گرفت است. قورباغهٔ نر بر پشت قورباغهٔ ماده سوار می‌شود و پاهای خود را دور ماده قلاب می‌کند. قورباغه‌ها می‌توانند ساعت‌ها یا حتی چند روز در حالت آمپلکسوس بمانند تا ماده تخم‌های خود را چه کم به تعداد یکی یا زیاد به تعداد صدها تخم، آزاد کند. قورباغهٔ درختی یا داروک. بعضی از قورباغه‌های مناطق گرم با زندگی روی درختان و بوته‌ها و دکل‌های برق سازگاری پیدا کرده‌اند. بعضی از گونه‌ها هرگز درختان را ترک نمی‌کنند و حتی روی درختان، تولید مثل می‌کنند و اگر حتی برای چند
روی درختان، تولید مثل می‌کنند و اگر حتی برای چند ثانیه از درخت جدا شوند بلافاصله می‌میرند. بیشتر داروک‌ها دارای انگشتان بلند و دست و پا هستند که روی آن‌ها صفحه‌های چسبناکی برای گرفتن شاخه‌ها و برگ‌های نرم وجود دارد. بعضی از داروک‌ها با استفاده از انگشتان پرده‌دارشان که به عنوان بال پرواز به کار می‌برند، از این درخت به آن درخت می‌پرند. این قورباغه درختی جنگل‌های بارانی آمریکای مرکزی، یک قورباغه پرنده است که از این درخت می‌پرد. او در حالی که روی شاخه‌ها راه می‌رود، حشرات را شکار می‌کند. دانستنی‌ها. وزغ نیزار
حشرات را شکار می‌کند. دانستنی‌ها. وزغ نیزار متعلق به آمریکای مرکزی و جنوبی در سال ۱۹۳۵ برای کنترل سوسک‌های نیشکر که آفت ساقه‌های نیشکر هستند، به نواحی شمال‌شرقی استرالیا برده شده. متأسفانه وزغ نیزار در محیط زیست خود بیش از حد سازگاری پیدا کرد. این وزغ به سرعت افزایش پیدا کرد و تعداد بیشماری از گونه‌های حشرات محلی و حیوانات استرالیا را خورد. بعضی از این گونه‌ها در حال حاضر در معرض خطر قرار دارند. این وزغ به دلیل سمی بودن و غیرقابل خورده شدن، شکارچیان کمی دارد. نمونهٔ خاصی از قورباغه که شش ندارند نیز در
دارد. نمونهٔ خاصی از قورباغه که شش ندارند نیز در اندونزی یافت شده است. پراکندگی و وضعیت بقا. در اغلب مناطق جهان زیستگاه قورباغه‌ها گسترده شده است، بااین‌حال آن‌ها در قطب جنوب و و در بسیاری از جزایر اقیانوسی حضور ندارند. با توجه به ساختار و نیاز پوست قورباغه‌ها، بزرگ‌ترین تنوع آن‌ها را می‌توان در در مناطق گرمسیری جهان، جایی که آب به آسانی در دسترس است، یافت. انجماد. برخی از گونه‌های قورباغه دارای مواد ضدیخ در خون خود هستند به‌طوری‌که با آغاز زمستان و پایین آمدن دما بدنشان منجمد می‌گردد و با فرارسیدن بهار
آمدن دما بدنشان منجمد می‌گردد و با فرارسیدن بهار بدن یخ زده‌شان دوباره احیاء می‌شود و قورباغه به حیات خود ادامه می‌دهد. کاربرد در کشاورزی و تحقیقات. قورباغه‌ها به صورت تجاری برای اهداف مختلفی مورد استفاده قرار می‌گیرند. همچنین قورباغه‌ها به عنوان یک منبع غذایی استفاده می‌شوند؛ پای قورباغه در کشورهای چین، فرانسه، اندونزی، فیلیپین، شمال یونان و در بسیاری از مناطق آمریکای جنوبی، به ویژه لوئیزیانا یک خوراک به حساب می‌آید. قورباغه‌های ایران. ایران با دارا بودن زیستگاه‌های متنوع از جنگل‌های شمال تا مناطق خشک
زیستگاه‌های متنوع از جنگل‌های شمال تا مناطق خشک مرکزی و جنوب، میزبان گونه‌های مختلفی از قورباغه‌هاست. این دوزیستان نقش مهمی در اکوسیستم‌های آبی و خشکی دارند و برخی از آن‌ها در فرهنگ و ادبیات ایرانی نیز جایگاه ویژه‌ای دارند. ۱. قورباغه پادراز ایرانی (Rana macrocnemis) ویژگی‌های ظاهری: دارای خطوط تیره و روشن روی پشت، پاهای بلند و رنگ بدن قهوه‌ای یا سبز زیتونی با لکه‌های تیره. سطح زیرین پاهای عقبی قرمز است 1. زیستگاه: استان‌های شمال غربی، مازندران، گیلان و مناطق مرکزی ایران. رفتار: در بهار و تابستان کمتر در
مرکزی ایران. رفتار: در بهار و تابستان کمتر در آب می‌ماند و برای تنفس به سطح آب می‌آید. از حشرات، کرم‌ها و حلزون‌ها تغذیه می‌کند. وضعیت حفاظتی: در فهرست قرمز IUCN با وضعیت "کمترین نگرانی" (LC) قرار دارد، اما جمعیت آن در حال کاهش است. ۲. قورباغه درختی (Hyla savignyi) ویژگی‌های ظاهری: کوچک‌ترین قورباغه ایران (حدود ۵ سانتیمتر)، با توانایی تغییر رنگ از سبز به قهوه‌ای برای استتار. دارای انگشتان چسبنده برای بالا رفتن از درختان. زیستگاه: جنگل‌های شمال، استان‌های غربی و برخی مناطق جنوبی مانند خوزستان و فارس. رفتار:
و برخی مناطق جنوبی مانند خوزستان و فارس. رفتار: شب‌فعال و کم‌تحرک، معمولاً روی برگ‌های پهن درختان می‌نشیند و از حشرات تغذیه می‌کند. فرهنگ و باورها: در مازندران با نام "داروگ" شناخته می‌شود و در شعر نیما یوشیج به عنوان "قاصد روزان ابری" توصیف شده است. برخی معتقدند صدای آن نوید باران است . ۳. قورباغه مانداب (Pelophylax ridibundus) ویژگی‌های ظاهری: اندازه متوسط (تا ۱۵ سانتیمتر)، رنگ سبز یا قهوه‌ای با لکه‌های تیره. پرده‌های شنای بزرگ در پاهای عقبی دارد. زیستگاه: تالاب‌ها، رودخانه‌ها و مناطق پرآب در سراسر
تالاب‌ها، رودخانه‌ها و مناطق پرآب در سراسر ایران. رفتار: بسیار اجتماعی و پرسر و صدا، به ویژه در فصل جفت‌گیری. از حشرات، ماهی‌های کوچک و حتی قورباغه‌های دیگر تغذیه می‌کند. ۴. قورباغه بلوچی (Microhyla baluchica) ویژگی‌های ظاهری: اندازه بسیار کوچک (حدود ۳ سانتیمتر)، رنگ خاکستری یا قهوه‌ای روشن با طرح‌های نامنظم. زیستگاه: مناطق خشک جنوب شرقی ایران، به ویژه سیستان و بلوچستان. وضعیت حفاظتی: اطلاعات کمی درباره جمعیت آن وجود دارد، اما به دلیل تخریب زیستگاه در معرض تهدید است. ۵. وزغ سبز (Bufotes viridis) ویژگی‌های
تهدید است. ۵. وزغ سبز (Bufotes viridis) ویژگی‌های ظاهری: پوست زبر با رنگ سبز روشن و لکه‌های سیاه. دارای غدد سمی پشت چشم برای دفاع. زیستگاه: مناطق نیمه‌خشک و شهری در سراسر ایران. رفتار: بیشتر شب‌زی است و در فصل بارندگی فعال می‌شود. قورباغه‌های سمی. قورباغه‌های سمی از جذاب‌ترین و در عین حال خطرناک‌ترین موجودات روی زمین هستند. این دوزیستان کوچک با رنگ‌های درخشان و الگوهای منحصربه‌فرد، سمومی تولید می‌کنند که می‌تواند در عرض دقیقه‌ها کشنده باشد. تنوع این موجودات از جنگل‌های بارانی آمریکای جنوبی تا جنگل‌های
از جنگل‌های بارانی آمریکای جنوبی تا جنگل‌های مرطوب آمریکای مرکزی گسترده شده است. این قورباغه‌ها نه تنها از نظر سمیت، بلکه از نظر رفتارهای جفت‌گیری و مراقبت از فرزندان نیز بسیار جالب توجه هستند. بسیاری از گونه‌ها رفتارهای والدینی پیچیده‌ای از خود نشان می‌دهند که در میان دوزیستان کم‌نظیر است. قورباغه سمی طلایی (Phyllobates terribilis). این گونه که به عنوان سمی‌ترین قورباغه جهان شناخته می‌شود، سم کافی برای کشتن 10 انسان بالغ را در خود ذخیره دارد. رنگ زرد درخشان آن در طبیعت به عنوان هشدار به شکارچیان عمل
درخشان آن در طبیعت به عنوان هشدار به شکارچیان عمل می‌کند. سم این قورباغه به نام باتراکوتوکسین، یک نوروتوکسین قوی است که بر سیستم عصبی تأثیر می‌گذارد. جالب است بدانید که بومیان امبرا در کلمبیا از این سم برای آغشته کردن نوک تیرهای دمنده خود استفاده می‌کردند. قورباغه زهرآگین آبی (Dendrobates azureus). این گونه با رنگ آبی متالیک درخشان خود یکی از زیباترین قورباغه‌های سمی محسوب می‌شود. برخلاف ظاهر زیبایش، سم آن می‌تواند باعث فلج عضلانی شدید شود. زیستگاه اصلی این قورباغه در جنگل‌های سورینام است و به دلیل تخریب
قورباغه در جنگل‌های سورینام است و به دلیل تخریب زیستگاه، جمعیت آن در طبیعت به شدت کاهش یافته است. در اسارت، این قورباغه‌ها معمولاً سمیت خود را از دست می‌دهند. قورباغه دارت توت‌فرنگی (Oophaga pumilio). این گونه کوچک با رنگ قرمز روشن و لکه‌های آبی، یکی از شناخته شده‌ترین قورباغه‌های سمی است. اندازه آن تنها به 1.5 تا 2.5 سانتیمتر می‌رسد، اما سم آن بسیار قوی است. رفتار والدینی این قورباغه بسیار جالب است. مادران تخم‌های نابارور را به نوزادان خود می‌خورانند تا سم را به آنها منتقل کنند. این یکی از معدود نمونه‌های
را به آنها منتقل کنند. این یکی از معدود نمونه‌های آموزش سم در دنیای حیوانات است. قورباغه دارت سیاه و سبز (Dendrobates auratus). این گونه با الگوی زیبای سبز متالیک و سیاه خود، یکی از پرطرفدارترین قورباغه‌ها در میان علاقه‌مندان به دوزیستان است. سم آن اگرچه کمتر از گونه‌های دیگر است، اما همچنان بسیار خطرناک محسوب می‌شود. زیستگاه طبیعی این قورباغه از نیکاراگوئه تا کلمبیا گسترده شده است. برخلاف بسیاری از قورباغه‌های سمی دیگر، این گونه گاهی در مناطق نیمه‌خشک نیز دیده می‌شود. سایر گونه‌های قابل توجه. قورباغه
نیز دیده می‌شود. سایر گونه‌های قابل توجه. قورباغه فانتاسما با اندازه بسیار کوچک خود (تنها 1 سانتیمتر) یکی از عجیب‌ترین گونه‌هاست. سم این قورباغه از مورفین قوی‌تر است و اثرات روانگردان دارد. قورباغه کوروبور تنها گونه‌ای است که خودش سم تولید می‌کند و آن را از طریق رژیم غذایی به دست نمی‌آورد. این ویژگی منحصربه‌فرد، این قورباغه را به سوژه‌ای جذاب برای تحقیقات علمی تبدیل کرده است. نقش سموم در پزشکی. تحقیقات نشان داده‌اند که سموم قورباغه‌های سمی می‌توانند در تولید داروهای مسکن قوی استفاده شوند. برخی ترکیبات
تولید داروهای مسکن قوی استفاده شوند. برخی ترکیبات موجود در این سموم تا 200 برابر قوی‌تر از مورفین هستند، بدون اینکه اثرات اعتیادآور داشته باشند. همچنین مطالعاتی در حال انجام است که نشان می‌دهد برخی سموم قورباغه ممکن است در درمان بیماری‌های قلبی مؤثر باشند. این سموم می‌توانند به عنوان تنظیم کننده کانال‌های یونی در قلب عمل کنند. تکامل قورباغه‌های سمی. قورباغه‌های سمی به خانواده Dendrobatidae تعلق دارند و قدمت فسیلی آنها به ۴۰-۴۵ میلیون سال پیش در جنگل‌های بارانی آمریکای جنوبی بازمی‌گردد. تحقیقات ژنتیکی نشان
آمریکای جنوبی بازمی‌گردد. تحقیقات ژنتیکی نشان می‌دهد که اجداد اولیه این قورباغه‌ها فاقد سم بودند و این ویژگی به تدریج و در پاسخ به فشارهای محیطی تکامل یافته است. یکی از جالب‌ترین یافته‌های علمی درباره این موجودات، ارتباط مستقیم بین رنگ‌های هشداردهنده و سطح سمیت آنهاست. مطالعات نشان داده‌اند که گونه‌هایی با رنگ‌های روشن‌تر و الگوهای پیچیده‌تر معمولاً سموم قوی‌تری تولید می‌کنند. این پدیده نمونه‌ای کلاسی از "رنگ‌آمیزی هشداردهنده" در طبیعت است. سازگاری‌های تکاملی. سیستم دفاعی قورباغه‌های سمی یکی از پیچیده‌ترین
سیستم دفاعی قورباغه‌های سمی یکی از پیچیده‌ترین مکانیسم‌های تکاملی در میان مهره‌داران است. این موجودات نه تنها سم تولید می‌کنند، بلکه دارای پوستی خاص هستند که این سموم را بدون آسیب به خودشان ذخیره و ترشح می‌نماید. تحقیقات اخیر نشان داده‌اند که پروتئین‌های خاصی در پوست آنها از جذب سم به بدن خود قورباغه جلوگیری می‌کند. نکته جالب دیگر در تکامل این موجودات، تغییر در رفتارهای آنهاست. برخلاف بسیاری از دوزیستان که سعی در پنهان شدن دارند، قورباغه‌های سمی رفتارهای آشکاری از خود نشان می‌دهند. آنها اغلب در نور روز
آشکاری از خود نشان می‌دهند. آنها اغلب در نور روز فعال هستند و حرکات آهسته‌ای دارند که به شکارچیان فرصت می‌دهد آنها را ببینند و از خوردنشان صرف‌نظر کنند. استفاده در شکار در قبایل بومی. بومیان آمریکای جنوبی قرن‌هاست که از سم قورباغه‌های سمی برای شکار استفاده می‌کنند. قبایلی مانند امبرا و نوکاک در کلمبیا، سم را از طریق حرارت دادن پوست قورباغه استخراج کرده و آن را روی نوک تیرهای دمنده خود می‌مالند. این سم می‌تواند یک میمون بالغ را در عرض چند دقیقه از پای درآورد. تکنیک‌های جمع‌آوری این سم بسیار جالب توجه است.
تکنیک‌های جمع‌آوری این سم بسیار جالب توجه است. شکارچیان بومی معمولاً قورباغه‌ها را بدون آسیب گرفتن با برگ‌های خاصی می‌گیرند، سپس با چوبی پوست آنها را تحریک می‌کنند تا سم ترشح شود. این سم سپس در ظروف بامبو ذخیره می‌شود و می‌تواند تا چند ماه اثر خود را حفظ کند. برخی قبایل از سم قورباغه در درگیری‌های بین قبیله‌ای استفاده می‌کردند. گزارش‌های تاریخی حاکی از آن است که سم برخی گونه‌ها مانند Phyllobates terribilis در جنگ‌های محلی به عنوان سلاح به کار می‌رفته است. این سم روی نیزه‌ها و تیرهای جنگی مالیده می‌شد و
این سم روی نیزه‌ها و تیرهای جنگی مالیده می‌شد و می‌توانست باعث مرگ سریع دشمن شود. امروزه اگرچه استفاده نظامی از این سموم کاهش یافته، اما برخی گروه‌های شبه‌نظامی در مناطق دورافتاده آمازون هنوز از روش‌های سنتی برای تهیه سم استفاده می‌کنند. سازمان‌های بین‌المللی در تلاش هستند تا این روش‌ها را منسوخ کنند و جایگزین‌های امن‌تری معرفی نمایند. قورباغه‌های سمی در هنرهای بومی. نقوش قورباغه‌های سمی در هنر قبایل آمریکای جنوبی جایگاه ویژه‌ای دارد. این موجودات در سفالگری، بافتنی و نقاشی‌های دیواری به عنوان نمادهای قدرت
بافتنی و نقاشی‌های دیواری به عنوان نمادهای قدرت و حفاظت به تصویر کشیده می‌شوند. در برخی قبایل، تصویر قورباغه سمی روی سپرهای جنگجویان حک می‌شد تا دشمنان را بترساند. جواهرات ساخته شده از استخوان یا چوب با نقش قورباغه‌های سمی نیز در میان این قبایل رواج دارد. این جواهرات اغلب به عنوان طلسم برای دفع شر و افزایش شجاعت جنگجویان استفاده می‌شده است. امروزه برخی از این طرح‌ها به هنر معاصر راه یافته و در طراحی جواهرات مدرن الهام‌بخش هستند. تهدیدات و حفاظت. متأسفانه بسیاری از گونه‌های قورباغه‌های سمی به دلیل تخریب
بسیاری از گونه‌های قورباغه‌های سمی به دلیل تخریب زیستگاه و تجارت غیرقانونی در معرض خطر انقراض قرار دارند. جنگل‌زدایی در آمازون و آلودگی آب‌ها تأثیر مخربی بر جمعیت این موجودات داشته است. برخی گونه‌ها مانند قورباغه سمی طلایی در طبیعت بسیار نادر شده‌اند. سازمان‌های حفاظت از محیط زیست در حال اجرای برنامه‌های پرورش در اسارت برای نجات این گونه‌ها هستند. در برخی کشورها مانند کلمبیا و کاستاریکا، مراکز ویژه‌ای برای تکثیر و بازگرداندن این قورباغه‌ها به طبیعت ایجاد شده است. آموزش جوامع محلی نیز بخش مهمی از این
شده است. آموزش جوامع محلی نیز بخش مهمی از این برنامه‌های حفاظتی است. گونه‌ها. ۳۷۰۰ گونه از وک‌ها و وزغ‌ها در دنیا وجود دارد که به غیر از جنوبگان (قارهٔ قطب جنوب) در همهٔ نقاط دنیا می‌توان آن‌ها را یافت. برخی از آن‌ها عبارت‌اند از:
چشم، اندام حس بینایی است. این عضو به ما اجازه می‌دهد تا دنیای اطراف خود را ببینیم. چشم به طور مداوم برای مغز تصویر ارسال می‌کند. چشم در اصل یک ابزار نوری برای جمع‌آوری اطلاعات از دنیای اطراف است، اما این مغز است که این اطلاعات را به تجربه «دیدن» تبدیل می‌کند. نور از اشیاء بازتاب شده و وارد چشم می‌شود. اولین چیزی که نور با آن برخورد می‌کند، قرنیه است؛ یک لایه شفاف در جلوی چشم که مانند شیشه محافظ لنز دوربین عمل می‌کند. سپس نور از مردُمَک (دایره سیاه وسط چشم) عبور می‌کند. اندازه مردمک توسط عنبیه (بخش رنگی چشم)
می‌کند. اندازه مردمک توسط عنبیه (بخش رنگی چشم) کنترل می‌شود. در نور زیاد، عنبیه مردمک را تنگ می‌کند تا نور کمتری وارد شود و در تاریکی آن را گشاد می‌کند تا نور بیشتری جذب کند؛ دقیقاً مانند دیافراگم دوربین. پشت مردمک، عدسی چشم قرار دارد. کار عدسی این است که نور را خم کرده و آن را دقیقاً روی پرده پشت چشم متمرکزض کند. عدسی چشم می‌تواند شکل خود را تغییر دهد تا هم روی اشیاء نزدیک و هم دور دقیق شود. نور متمرکزشده ( کانونی‌شده) به شبکیه برخورد می‌کند که یک پرده حساس به نور در انتهای چشم است. شبکیه مانند حسگر یک
به نور در انتهای چشم است. شبکیه مانند حسگر یک دوربین دیجیتال عمل می‌کند. این پرده میلیون‌ها سلول حساس به نور دارد که نور و رنگ‌ها را به سیگنال‌های الکتریکی تبدیل می‌کنند. این سیگنال‌های الکتریکی از طریق عصب بینایی (که مانند یک کابل داده عمل می‌کند) به مغز فرستاده می‌شوند. کار اصلی دیدن در مغز انجام می‌شود. مغز این سیگنال‌ها را دریافت، پردازش و تفسیر می‌کند و تصویری را که ما می‌بینیم، می‌سازد. تصویری که روی شبکیه می‌افتد، وارونه است و این مغز ماست که آن را به حالت درست برمی‌گرداند. دو چشم به ما دید سه‌بعدی
حالت درست برمی‌گرداند. دو چشم به ما دید سه‌بعدی یا درک عمق می‌دهد. مغز با مقایسه تصویری که از هر چشم می‌گیرد، می‌تواند فاصله اشیاء را تخمین بزند. به همین دلیل است که می‌توانیم توپ را در هوا بگیریم. کلیات. چشم‌ها اعضای دستگاه بینایی‌اند. این اندام برای موجودات توانایی دریافت و پردازش جزئیات دیداری و توان پاسخ، پاسخی که لزوماً برای انجامش نیاز به بینایی نیست را فراهم می‌کنند. چشم، نور را شناسایی می‌کند و آن را تبدیل به پیام‌های الکتروشیمیایی (عصبی) در یاخته‌های عصبی می‌کند. در موجودات پیشرفته تر، چشم اندام
عصبی می‌کند. در موجودات پیشرفته تر، چشم اندام نوری پیچیده‌ای است که روشنایی را از فضای پیرامون می‌گیرد، شدت و ضعف آن را متناسب می‌کند یا بر روی اجسام تمرکز می‌کند تا یک تصویر واضح داشته باشد. تصویر را تبدیل به سیگنالی می‌کند و به مغز (در انسان: لوب پس سری) می‌فرستد. چشم‌هایی که توان تجزیهٔ تصویر داشته باشند در ده نوع مختلف در طبیعت دیده شده‌اند که ۹۶ درصد از گونه‌های جانوران چشمانی با ساختار پیچیده دارند. چشم‌های با توان تجزیهٔ تصویر در نرم‌تنان، طنابداران و بندپایان وجود دارد. قدرت بینایی یا همان وضوح
و بندپایان وجود دارد. قدرت بینایی یا همان وضوح تصویر چشم انسان ۵۷۶ مگاپیکسل محاسبه شده است. ساده‌ترین چشم مانند چشم میکروب‌ها، کاری نمی‌کند به جز تشخیص نور و تاریکی (در انسان: گیرندهٔ استوانه ای) که این برای تنظیم ساعت زیستی آن‌ها کافی است. چشم‌های پیچیده می‌توانند شکل‌ها و رنگ‌ها را از هم تشخیص دهند. کهن‌ترین آثار یافت شده از چشم‌های نخستین به ۶۰۰ میلیون سال پیش، دورهٔ انفجار کامبرین بازمی‌گردد. آخرین جد جانوران ابزارهای زیست-شیمی لازم برای به‌دست آوردن بینایی را داشت و پس از آن ۹۶ درصد از گونه‌های جانوری
را داشت و پس از آن ۹۶ درصد از گونه‌های جانوری در شش شاخهٔ زیستی از ۳۵ شاخه بینایی به‌دست آوردند. در بیشتر مهره‌داران و برخی از نرم‌تنان، چشم به این صورت کار می‌کند که اجازه می‌دهد پرتوهای نور وارد چشم شوند و به صفحه‌ای که پر از یاخته‌های حساس به نور است برخورد کنند. این صفحهٔ حساس به نور در پشت چشم قرار دارد و شبکیه نام دارد. یاخته‌های مخروطی برای تشخیص رنگ و یاخته‌های استوانه‌ای برای تشخیص در نور با شدت کم، همگی بر روی شبکیه قرار دارند و نور دریافتی را تبدیل به پیام‌های عصبی می‌کنند. این پیام‌ها با کمک
به پیام‌های عصبی می‌کنند. این پیام‌ها با کمک عصب‌های بینایی به مغز فرستاده می‌شود. چنین چشم‌هایی معمولاً کروی شکل اند و پر از مایعی شفاف و ژله مانند به نام زجاجیه. یک عدسی داخل آن‌ها قرار دارد تا بتواند بر روی اجسام پیرامون تمرکز کند و عنبیه که ماهیچه‌های پیرامون آن برای تنگ یا گشاد کردن مردمک کاربرد دارد. مردمک با تنگ و گشاد شدن میزان نور ورودی به چشم را تغییر می‌دهد. و در صورتی که نور کافی باشد محل تشکیل تصویر بر پردهٔ چشم را تغییر می‌دهد و خطاهای احتمالی را برطرف می‌کند. چشمان بیشتر سرپایان، ماهی‌ها،
را برطرف می‌کند. چشمان بیشتر سرپایان، ماهی‌ها، دوزیستان و مارها شکل عدسی ثابت دارد و تمرکز بر روی تصویر با کمک عقب و جلو رفتن لنز قابل انجام است مانند آنچه که در هنگام تمرکز کردن (فوکوس کردن) در دوربین عکاسی رخ می‌دهد. چشمان مرکب در میان بندپایان دیده می‌شود. این نوع چشم از تراش‌های بسیار کوچک به نام ریزچشمک، تشکیل شده بسته به زیست جانور هر یک از این ریزچشمک‌ها به اندازهٔ یک تصویر دانه‌ای (پیکسلی) یا چندین تصویر ارائه می‌کند. هر ریزچشمک، حسگر، لنز و سلول‌های حساس به نور خودش را دارد. برخی چشم‌ها تا ۲۸ هزار
حساس به نور خودش را دارد. برخی چشم‌ها تا ۲۸ هزار حسگر بر روی خود دارند که به صورت شش ضلعی کنار هم قرار گرفته‌اند و دیدی ۳۶۰ درجه می‌دهند. چشم‌های مرکب به حرکت‌ها و جابجایی بسیار حساس‌اند. بسیاری از بندپایان به ویژه پیچیده‌بالان چشمانی مرکب دارند که تنها چند تراش دارد هر تراش هم خود یک شبکیه دارد و می‌تواند تصویری بر روی خود داشته باشد. هر چشم تصویر متفاوتی از دیگری دارد، این تکه تصاویر در کنار هم در مغز یک تصویر بزرگ با وضوح بالا تشکیل می‌دهد. پژوهشگران دریافته‌اند که میگوی آخوندکی بینایی رنگی با تصاویر
که میگوی آخوندکی بینایی رنگی با تصاویر فراطیفی دارد که پیچیده‌ترین بینایی رنگی در جهان است. تریلوبیت‌ها که امروزه منقرض شده‌اند، چشمانی ویژه داشتند، عدسی چشم آن‌ها بلور کلسیت بود از این نظر آن‌ها با بیشتر بندپایان متفاوت بودند چون اکثراً چشمانی نرم دارند. شمار عدسی‌های آن‌ها نیز متفاوت است برخی تنها یک عدسی و برخی دیگر هزاران عدسی در یک چشم داشتند. در مقابل چشمان مرکب، چشمان ساده قرار دارند که تنها یک عدسی دارند. عنکبوت‌های جهنده یک جفت چشم بزرگ با میدان دید باریک دارند که در کنارش چندین چشم کوچک قرار دارد