payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قسمت قلیلی که سینه به سینه بین مریدان و مخلصین آن بزرگوار تا کنون به ما رسیده است. گفته شده ایشان نه تنها از دسترنج خودش امرار معاش می‌کرده بلکه گروه عظیمی از فقرا و مریدان ایشان از آن سفره با برکت بهره‌مند بودند، نخلستان ایشان معروف به نخلستان قاضی از پربارترین نخلستان زروان بوده انبارخانه‌ای داشته عمومی برای فقرا و مساکین که همیشه مملو از خرما و جو و گندم بوده. ایشان با دختر یکی از بزرگان آن روستا از قبیله قائد ازدواج می‌نمایند که از برکت این ازدواج میمون دارای اولاد فراوانی می‌گردند که همگی آن‌ها سرآمد
دارای اولاد فراوانی می‌گردند که همگی آن‌ها سرآمد عصر خویش می‌گردند. گفته شده قبیله قائد قبیله‌ای بوده که به مال و ثروت فراوان واشرافگری معروف بوده همگی آن‌ها دارای گله‌های عظیم دام و نخلستان‌های بیشماری بوده‌اند حتی هم‌اکنون در امارات متحده عربی این افراد را (قوم قائد) می‌گویند، و از بزرگ‌ترین تجار و اشراف آن شیخ‌نشین محسوب می‌شوند. رئیس‌ها و کدخدایان زروان از ابتداء تا انتها. رئیس عالی محمد رضا، نوادگان ایشان در امارات متحده عربی زندگی می‌کنند. کدخدایان: اولین نفر به عنوان بنیانگذار انجمن ده در روستای
اولین نفر به عنوان بنیانگذار انجمن ده در روستای زروان عبدالله قاضی بوده است بنابراین ما به چند تن از انجمنهای ده به ترتیب زیر اشاره می‌کنیم: جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۰۱۵ نفر (۲۷۲ خانوار) بوده است.
ارنست تئودور آمادئوس هوفمان (زاده ۱۷۷۶ – درگذشته ۱۸۲۲)، نویسنده رمانتیک سبک فانتزی و وحشت گوتیک، حقوقدان، آهنگساز، منتقد موسیقی و هنرمند آلمانی بود. قصه های او بنیان اپرای "قصه های هافمن" اثر ژاک افنباخ است، که در آن هافمن (بصورت کاملا داستانی) به عنوان قهرمان ظاهر می شود. او همچنین مولف رمان "فندق شکن و شاه موشان" است، که پیوتر ایلیچ چایکوفسکی باله فندق شکن را بر اساس آن ساخته است. باله کوپلیا بر اساس دو داستان دیگر از هافمن نوشته شده و همچنین شومان اثر کریسلریانا بر اساس شخصیت یوهانس کریسلر در آثار هافمن
بر اساس شخصیت یوهانس کریسلر در آثار هافمن تصنیف کرده است. قصه های هافمن به شدت بروی ادبیات قرن نوزدهم تاثیر گذاشت، و او یکی از مولفین اصلی جریان رمانتیک است. اجداد هوفمن هم مادری و هم پدری حقوقدان بودند. پدرش کریستوف لودویگ هوفمن(97-1736)یک وکیل دادگستری در کونیگزبرگ پروس(اکنون کالینینگراد روسیه) و همچنین یک شاعر و موسیقی دان آماتور که ویولا دا گامبا می نواخت. در سال 1767 با دختر عمویش لوویسا آلبرتینا دوئفر(1748-1796) ازدواج کرد. هنگامی که والدینش در سال 1778 از هم جدا شدند پدرش به همراه پسر بزرگش یوهان
1778 از هم جدا شدند پدرش به همراه پسر بزرگش یوهان لودویگ هوفمن (1768-1822) به اینستربورگ(اکنون چرنیاخوفسک) رفت در حالی که مادر هوفمن در کونیگزبرگ با بستگانش ماند: دو خاله/یوهانا سوفی دوئرفر(1804-1834) و شارلوت ویلهلمین دورفر. (1754-79) و برادرشان اتو ویلهلم دوئرفر(1741-1811) که همگی ازدواج نکرده بودند. خانواده تحت سلطه عمو(که ارنست در نمایشنامه ای با حروف اول او &lt;اوه&gt; به او لقب &lt;اوه&gt; داده بودند) پرهیزگار و ناسازگار بود. هوفمن از اینکه پدرش جدا شد پشیمان بود. با این حال او محبت زیادی خاله هایش
شد پشیمان بود. با این حال او محبت زیادی خاله هایش را بع یاد می آورد به ویژه از خاله های کوچک تر/ شارلوت که به او لقب &lt;خاله پاهای کوچک&gt;داده بود. اگرچه او تنها سه سال داشت که درگذشت اما خاطره او گرامی داشت. بین سال های 1781 و 1792 در مدرسه لوتری یا بورگشول تحصیل کرد جایی که در کلاسیک پیشرفت داشت. او ظراحی را توسط یکی از کنترپوان توسط یک ارگ نواز لهستانی به نام پدبلیسکی که قرار بود نمونه اولیه آبراهام لیسکوت در کیتر مور باشد/ آموخت.با این حال محیط استانی برای پیشرفت فنی مساعد نبود و علی رغم استعداد های
برای پیشرفت فنی مساعد نبود و علی رغم استعداد های چند جانبه اش او هم نسبت به فرم های کلاسیک و هم از ایده های هنری جدیدی که در آلمان در حال توسعه بود بی اطلاع ماند با این حال او شیلر/ گوته/ سوئیفت/ استرن / روسو و ژان پل را خوانده بود و بخشی از رمان وشته بود. در حدود سال 1787 با تئودور گوتلیب فون هیپل جوان (1775-1843)پسر یک کشیشو برادرزاده تئودور گوتلیب فون هیپل بزرگ نویسنده مشهور دوست امانوئل کانت دوست شد . در طول سال 1792 هر دو در برخی از سخنرانی های کانت در دانشگاه کونیگزبرگ شرکت کردند. دوستی آنها اگرچه
در دانشگاه کونیگزبرگ شرکت کردند. دوستی آنها اگرچه اغلب با تفاوت اجتماعی فزاینده مورد آزمایش قرار می گرفت اما مادامالعمر بود. در سال 1794 هوفمن شیفته دورا هت زنی متاهل شد که به او درس موسیقی داده بود. او ده سال بزرگتر و ششمین فرزند خود را در سال 1795 بع دنبا آورد. در فوریه 1796 خانواده او به توجه او اعتراض کردند و با رضایت مردد او از یکی دیگر از عموهایش خواستند تا برای او در گلوگو( گلوگوو) سیلسیا پروس ترتیب کار بدهند. بررسی نوآورانه او از سمفونی پنجم بتهوون است که در آن هوفمن در 4500 کلمه درک فنی کامل را با
که در آن هوفمن در 4500 کلمه درک فنی کامل را با یک نظریه کامل از رمانتیسیسم موسیقی در طول مقدمه طولانی سمفونی شماره پنج بتهوون ترکیب میکنند. هوفمن این مفهوم را معرفی می کند: آن یکی موسیقی نه تنها عاشقانه ترین هنر هاست بلکه تنها هنر کاملا رمانتیک است و دو هنر که موسیقی از موسیقی ساز زبان جدا شده استنه موسیقی آوازی. این چیزی است که موسیقی را به شکل هنری مستقل تبدیل می کند بتهوون که هنوز به هنوان رمانتیک زنده است. با برتری بتهوون ذائقه عاشقانه بسیار هیجان انگیز است...حتی استعداد های عاشقانه نیز به همین دلیل
است...حتی استعداد های عاشقانه نیز به همین دلیل است. تعداد کمی هستند که می دانند چگونه دروغگوی را که قفل قلمرو شگفت انگیز هایدن بی نهایت را باز می کند / زندگی انسانی و انسانی را که او ساخته است را به طور عاشقانه درک می کند. با اکثریت موتزارت بر مافوق انسان معجزه میکشد که در روح درونی زندگی میکند. موسیقی بتهوون وحشت ترس وحشتناک را به حرکت در می آورد و ترس بی نهایت را که جوهر رمانتیسم است بیدار میکند بتهوون یک آهنگساز کاملا رمانتیک است بنابراین یک آهنگساز واقعا موسیقی استشاد به همین دلیل است که موسیقی آوازی
موسیقی استشاد به همین دلیل است که موسیقی آوازی او که اجازه نمیدهد اشتیاق نامشخص را بدهد بلکه از قلمرو بی نهایت تنها احساساتی را نشان میدهد که به وسیله کلام مشخص می شود. بررسی هوفمن از سمفونی بتهوون دنیای موسیقی را تکان داد و تاثیر گذاشت کخ چگونه نقد موسیقی در مورد آن نوشته میشد تا قرن بعد این نقد بسیار مورد توجه قرار گرفت... messa d-moll(1805) 6canzoni 4 in voci alla capella recitativo ed aria prendi lacciar ti rendo آرلکین باله(1808) widersehn1809 موسیقی اتفاقی درام جولیوس فون سودن ژولیوس سابینون 1812 شفق
درام جولیوس فون سودن ژولیوس سابینون 1812 شفق قطبی اوپرای قهرمانانه 1812 trois canzonesttes `a 2 / `a 3 voix (1807) tre canzonette italiane (1812): 6 دوئتی ایتالیایی die lustigen musikanten (آبرتو : کلمنس برنتانو) سینگ اسپیل 1804 die maske (آبرتو اثر هوفمان) سینگ اسپیل 1799 zacharias werner das (موسیقی تصادفی تراژدی ) kreuz an der ostsee 1805 liebe und eifersucht ( مبوعات هوفمان پس از کالدرون/ ترجمه ی آگوست ویلهلم شلگل)1807 der trank der unsterblichkeit ( لبرتو : julius von soden) اپرای عاشقانه 1808
( لبرتو : julius von soden) اپرای عاشقانه 1808 دیرنا(لبرتو: جولیوس فون سودن) ملودرام (1809) سائول کونیگ فون ( لیبرتو: جوزف فون سیفرید) ملودرام (18119) undine (لیبرتو: friedrich de la motte fouqo`e)/ zauberoper (1816) der liebhaber nach dem tode ( ناتمام)
سازمان دگرباشان جنسی ایرانی (همچنین شناخته شده به نام سازمان همجنس‌گرایان ایرانی) سازمانی بود برای دفاع از حقوق افراد همجنس‌گرا، دوجنس‌گرا و دگرجنس گونه (ال‌جی‌بی‌تی) ایرانی، که آنها را دگرباشان جنسی می‌خوانند. این سازمان در سال ۲۰۰۸ برنده جایزه سالانه دفاع از حقوق بشر سازمان بین‌المللی دفاع از حقوق افراد ال‌جی‌بی‌تی (جایزه فلیپا دو سوزا) شد. سازمان در فوریه ۲۰۱۹ منحل شد. تاریخچه. آرشام پارسی به همراه تعدادی از همجنسگرایان ایرانی در سال ۱۳۸۰ (۲۰۰۱ میلادی) یک گروه اینترنتی به نام رنگین کمان ایجاد کردند و در
گروه اینترنتی به نام رنگین کمان ایجاد کردند و در سال ۱۳۸۳ سازمان همجنسگرایان ایرانی (Persian Gay and Lesbian Organization) را در نروژ ثبت کرده و در همیاری با تعدادی از دگرباشان ایران مشغول به کار شدند. سازمان همجنسگرایان ایرانی در سال ۲۰۰۷ در کانادا به‌طور رسمی از سوی ساقی قهرمان، نیاز سلیمی، روشن برهان، آرشام پارسی و سام کوشا به ثبت رسید و مشغول به کار شد. نشریه چراغ. ارگان رسمی سازمان نشریه چراغ بود که به فارسی و به سردبیری ساقی قهرمان و مدیریت مسئولی آرشام پارسی منتشر می‌شد.
ابوعماره حمزة بن عبدالمطلب هاشمی قریشی ، (۵۴ قبل از هجرت – ۱۵ شوال ۳ قمری) که در میان مسلمانان به لقب «اسدالله» یعنی شیرخدا و «سیدالشهداء» یعنی سالار شهدا نیز معروف است، عموی محمد (پیامبر اسلام) از اهالی با احترام در بین قبیلهٔ قریش و از پهلوانان عرب بود و به قدرتمندی و شکار شیر مشهور بود. سن. ثویبه کنیز ابولهب از شیر فرزند خود به نام مسروح، قبل از حلیمه، محمد را شیر داده بود. چنان‌که برخی گفته‌اند اگر حمزه نیز از شیر همین فرزند نوشیده باشد، فقط دو سال از پیامبر بزرگتر خواهد بود. مسلمان شدن. حمزه در سال ششم
بزرگتر خواهد بود. مسلمان شدن. حمزه در سال ششم بعثت به اسلام گروید. معروف است که او هنگام بازگشت از یکی از شکارهای خود شنید که عمرو بن هشام (مشهور به ابوجهل) به برادرزاده‌اش محمد توهین کرده؛ پس یکراست نزد عمرو بن هشام رفته، با نواختن ضربه‌ای به او گفت: «به چه جرأتی به محمد توهین می‌کنی وقتی که می‌دانی من پیرو مذهب او هستم. اگر جرأت داری جواب این ضربه را بده.» از آن روز به بعد حمزه به عنوان محافظ اسلام شناخته می‌شود. در غزوات. حمزه اولین فرمانده نظامی اسلام بود و در نبردهای اولیه و منجمله نبرد مشهور «غزوه
بود و در نبردهای اولیه و منجمله نبرد مشهور «غزوه بدر» سپاه مسلمانان را رهبری می‌کرد و در این جنگ، خویشاوندش شَیبه بن ربیعه را به قتل رساند. حمزه در غزوه احد در ۱۵ شوال سال سوم هجری به‌دست واشی بن حرب، برده حبشی، و به دستور هند، همسر ابوسفیان، به قتل رسید. هند از زنان اهل پرچم بود و در ازای کشتن محمد یا علی (قاتل برادرش ولید در بدر) یا حمزه (قاتل پدرش)، به واشی وعده آزادی داده بود و گفت که «هم وزن او طلا و هم قد او ابریشم» پاداشش می‌دهد. پس واشی در میان جنگ و با پرتاب نیزه از راه دور حمزه را به قتل می‌رساند
با پرتاب نیزه از راه دور حمزه را به قتل می‌رساند و هند هم او را آزاد می‌کند.در برخی روایات اسلامی گفته شده بعد از کشته شدن حمزه، هند به پیش جنازه حمزه رفته و جگر او را درآورده و خورده به همین خاطر، به هند جگر خوار شهرت یافته. حمزه پس از کشته‌شدن، «سیدالشهدا» لقب گرفت. پیروان شیعه علاوه بر حمزه این لقب را به حسین هم نسبت می‌دهند. حمزه در حدیث. پیامبر اسلام در مورد کسی که دارای فرزند شده بود گفت: او را «حمزه» نام بگذار که محبوب ترین نام ها در نزد من است. و پیامبر اسلام به دخترش در مورد حمزه می گوید: شهید ما
اسلام به دخترش در مورد حمزه می گوید: شهید ما أفضل شهدا است و آن عموی تو و از خاندان ما است. در سینما. در فیلم "رسالت" مشهور به "محمد رسول‌الله" ساخته کارگردان سوری، مصطفی عقاد که داستانی از سال‌های اولیه اسلام است. آنتونی کوئین هنرپیشه مشهور مکزیکی آمریکایی، نقش حمزه را در این فیلم بازی کرده‌است.
آنجلا ایوون دیویس (به انگلیسی: "Angela Yvonne Davis") (زادهٔ ۲۶ ژانویه ۱۹۴۴) فعال سیاسی، پژوهش‌گر، فیلسوف، استاد دانشگاه و نویسنده مارکسیست و فمینیست آمریکایی است. او فعال و پیشروی مطرح جنبش پادفرهنگی در دههٔ ۶۰ و رهبر حزب کمونیست آمریکا بود و در دوران فعالیتش در جنبش حقوق مدنی ارتباط نزدیکی با حزب پلنگ سیاه داشت، گرچه هرگز از اعضای رسمی آن نبود. حقوق زندانیان از جمله علایق دیویس است. او بنیان‌گذار سازمان مقاومت انقلابی است، سازمانی که برای الغای صنعت-زندان کار می‌کند. دیویس استاد بازنشسته گروه تاریخ آگاهی
کار می‌کند. دیویس استاد بازنشسته گروه تاریخ آگاهی در دانشگاه سانتاکروز کالیفرنیا و مدیر گروه سابق مطالعات فمنیستی همین دانشگاه است و در اموری مانند مبارزه برای برابری زن و مرد، مخالفت با مجازات اعدام و الغای زندان‌ها فعالیت می‌کند. وی نه تنها نویسنده تأثیرگذار، فعال مدنی و استاد فلسفه بود، بلکه کاندیدای معاون اولی حزب کمونیست هم در سال ۱۹۸۰ و هم در سال ۱۹۸۴ بود. او در کنار گاس هال برای رسیدن به این پست تلاش کرد. «دیویس» آفریقایی‌تبار بود و در لیست افراد تحت تعقیب اف‌بی‌آی قرار داشت. علایق تحقیقاتی او
تحت تعقیب اف‌بی‌آی قرار داشت. علایق تحقیقاتی او فمینیسم، مطالعات آفریقایی-آمریکایی، نظریه انتقادی، مارکسیسم، موسیقی پاپ، آگاهی اجتماعی، و فلسفه و تاریخ مجازات و زندان‌هاست. عضویت او در حزب کمونیست منجر شد تا رونالد ریگان خواستار منع وی از تدریس در هر دانشگاهی در ایالت کالیفرنیا شود. در دهه هشتاد، دیویس دو بار نامزد معاونت ریاست حزب کمونیست آمریکا شد. کودکی و نوجوانی. دیویس در بیرمنگام، ایالت آلاباما متولد شد. خانوادهٔ او در محلهٔ «دینامیت هیل» زندگی می‌کردند، که به درگیری‌ّهای نژادی معروف بود. دیویس
که به درگیری‌ّهای نژادی معروف بود. دیویس گاه‌وبیگاه در مزرعهٔ عمویش و با دوستانش در شهر نیویورک وقت بگذراند. دیویس به مدرسهٔ کری ای. تاگل که مدرسهٔ ابتدایی برای سیاه‌پوستان بود رفت. سپس برای دوران متوسطه به یکی از مدارس متوسطهٔ پارکر در بیرمنگام رفت. در این دوران مادر دیویس یک دبیر ملی و از سازمان‌دهندگان اصلی ساترن نگرو کانگرس (مجلس جنوبی سیاهان) بود، سازمانی که به شدت تحت تأثیر حزب کمونیست بود. به این ترتیب، دیویس به هنگام بزرگ شدن با سازمان‌دهندگان و متفکران کمونیستی احاطه شده بود که در رشد فکری او به
کمونیستی احاطه شده بود که در رشد فکری او به شدت تأثیرگذار بودند. او سپس به دبیرستان الیزابت آروین در نیویورک راه یافت. در این مدرسه دیویس با سوسیالیزم و کمونیزم آشنا شده و به یک گروه کمونیستی جوان، به نام ادوَنس پیوست. او همچنین با فرزندان برخی از رهبران حزب کمونیست آمریکا، از جمله دوست تمام عمرش، یعنی بتینا آپتکر، آشنا شد. تحصیلات. دانشگاه براندیس دیویس توانست بورسی برای رفتن به دانشگاه برندیس بگیرد. وی در یک راهپیمایی با فیلسوف مکتب فرانکفورت، هربرت مارکوزه، برخورد کرد و بعدها به کلاس‌های او رفت. دیویس
برخورد کرد و بعدها به کلاس‌های او رفت. دیویس در یک مصاحبهٔ تلویزیونی می‌گوید: «هربرت مارکوزه به من یاد داد که می‌توان در عین حال یک فرد دانشگاهی، یک فعال سیاسی، یک پژوهش‌گر، و یک انقلابی بود.» او در ابتدا به رشته زبان فرانسه پرداخت و به همین دلیل برای مدتی به دانشگاه سوربن انتقالی گرفت. در فرانسه بود که او از بمب‌گذاری کوکلاکس کلانها در کلیسای بیرمنگام خبردار شد و عمیقاً تحت تأثیر قرار گرفت، چراکه برخی از قربانیان این حادثه را از نزدیک می‌شناخت. دیویس در انتهای پایان درسش در رشتهٔ فرانسه متوجه شد که علاقهٔ
پایان درسش در رشتهٔ فرانسه متوجه شد که علاقهٔ اصلی‌اش فلسفه است. او پس از بازگشت به بیرمنگام به کلاس‌های مارکوزه رفت. سپس تصمیم گرفت که برای ادامه تحصیل در رشتهٔ فلسفه به دانشگاه فرانکفورت برود. دانشگاه فرانکفورت. در آلمان، دیویس در اتحادیهٔ دانشجویان سوسیالیست آلمان فعالیت داشت. اما اتفاقاتی که در آمریکا در حال رخ دادن بود، به ویژه شکل‌گیری حزب پلنگ‌های سیاه و تغییرات کمیتهٔ SNCC، او را به بازگشت به آمریکا تشویق کرد. فوق‌لیسانس و دکترا. دراین هنگام مارکوزه به دانشگاه سن‌دیه‌گوی کالیفرنیا رفته بود و دیویس
به دانشگاه سن‌دیه‌گوی کالیفرنیا رفته بود و دیویس هم بعد از سپری کردن دو سال در فرانکفورت به دنبال او به کالیفرنیا رفت. او در بین راه به کنفرانسی در لندن دربارهٔ «دیالکتیک رهایی» رفت؛ و در آنجا از احساسات ملی‌گرایانهٔ سیاه‌پوستان و نپذیرفتن کمونیسم با عنوان اینکه مال «سفیدپوست‌هاست» ناامید شد. او باور داشت که هر ملیتی مانعی بر سر راه مبارزه با مشکل اساسی جوامع است؛ یعنی همان سلطهٔ سرمایه‌دارانه بر تمام نژادها. دیویس فوق‌لیسانس خود را از دانشگاه سن‌دیه‌گو و دکترای فلسفه‌اش را از دانشگاه هامبولت برلین اخذ
و دکترای فلسفه‌اش را از دانشگاه هامبولت برلین اخذ کرد. استاد دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس، ۷۰–۱۹۶۹. دیویس از سال ۱۹۶۹ استاد همکار گروه فلسفه دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس بود. با وجود اینکه هم دانشگاه پرینستون و هم کالج سوارثمور نسبت به پیوستن وی به گروه‌های فلسفه‌شان ابراز تمایل کرده بودند، اما او در عوض UCLA را برگزید چرا که از موقعیتی شهری برخوردار بود. در آن زمان، دیویس همچنین به عنوان یک فمینیست رادیکال، یک کنشگر، عضو حزب کمونیست ایالات متحد و همبستهٔ حزب پلنگ سیاه شناخته می‌شد. هیئت امنای دانشگاه
حزب پلنگ سیاه شناخته می‌شد. هیئت امنای دانشگاه کالیفرنیا به تحریک فرماندار آن زمان کالیفرنیا یعنی رونالد ریگان، در سال ۱۹۶۹ دیویس را به دلیل عضویت در حزب کمونیست از مقامش برکنار ساخت. شورای عالی دانشگاه کالیفرنیا به سبب قصورش در به‌کارگیری مجدد دیویس پس از اتمام قراردادش، مورد انتقاد رسمی انجمن استادان دانشگاهی ایالات متحد قرار گرفت. در روز ۲۰ اکتبر، و هنگامی که قاضی جری پاکت به شورای عالی دانشگاه حکم کرد که نمی‌توانند دیویس را به علت وابستگی به حزب کمونیست برکنار کنند، او مقام خود را باز پس گرفت. شورای
برکنار کنند، او مقام خود را باز پس گرفت. شورای عالی با نارضایتی از تصمیم دادگاه، به جستجوی راه‌هایی برآمد تا دیویس را از منصبش در UCLA مرخص کند. آن‌ها در نهایت در ۲۰ ژوئن ۱۹۷۰ این کار را انجام دادند و دیویس را به موجب «زبان تحریک آمیزی» که در چهار سخنرانی مختلف بکار بسته بود از کار برکنار کردند. فعالیت سیاسی و سخنرانی‌ها. دیویس در سال ۱۹۸۰ و ۱۹۸۴ همراه با گاس هال نامزد معاونت ریاست حزب شد. با این حال به علت نبود حمایت از حزب کمونیست، دیویس دیگران را به حمایت از حزب دموکرات تشویق کرد. دیویس دیگر عضو حزب
از حزب دموکرات تشویق کرد. دیویس دیگر عضو حزب کمونیست نیست، وی این حزب را به هدف کمک به تشکیل کمیته هماهنگی دموکراسیّ و سوسیالیسم ترک کرد. این گروه به دلیل حمایت حزب کمونیست از کودتای شوروی در سال ۱۹۹۱ از حزب انشعاب کرد. دیویس به فعالیت‌های سیاسی‌اجتماعی خود ادامه داد. وی چندین کتاب نیز نوشته است. توجه فعلی فعالیت‌های وی وضعیت زندان‌ها در آمریکاست. دیویس خود را خواهان از میان رفتن زندان‌ّ، و نه اصلاح آن می‌داند. دیویس از سیستم زندان‌ّهای آمریکا به عنوان «مجموعه صنایع زندان» نام می‌برد. او خواهان تمرکز
«مجموعه صنایع زندان» نام می‌برد. او خواهان تمرکز نیروهای اجتماعی بر آموزش و تشکیل «جمعیت‌های متعهد» برای حل مشکلات متعددی است که اکنون از طریق مجازات دولتی با آن‌ها برخورد می‌شود. دیویس یکی از بنیان‌گذاران سازمان مقاومت انتقادی، یک سازمان خودجوش ملی است که در جهت به وجود آوردن جنبشی برای لغو صنعت زندان فعالیت می‌کند. او در فعالیت‌های اخیر خود استدلال می‌کند که سیستم زندان‌ها در آمریکا بیشتر شبیه به نوعی برده‌داری است تا نظام عدالت قضایی. به گفته دیویس، در فاصله قرن ۱۹ و اواسط قرن ۲۰ تعداد زندان‌ها در
در فاصله قرن ۱۹ و اواسط قرن ۲۰ تعداد زندان‌ها در ایالات متحده به شکل آشکاری افزایش یافت، اما در همان حال نرخ جرایم نیز به رشد خود ادامه دادند. در این مدت، جمعیت آمریکایی‌آفریقایی به نسبتی نابرابر زندانی می‌شدند. دیویس از مردم می‌پرسد «کجای این سیستم «عدالتی» مؤثر یا عادلانه است؟» دیویس در دانشگاه ایالتی سن‌فرانسیسکو، دانشگاه استنفورد، کالج برین مار، دانشگاه براون، و دانشگاه سیراکیوس و دیگر دانشگاه‌ها تدریس کرده است. او می‌گوید که هنگام تدریس بیش از آنکه به دنبال انتقال دانش باشد، سعی در طرح سؤالاتی دارد که
انتقال دانش باشد، سعی در طرح سؤالاتی دارد که به رشد تفکر نقادانه منجر شوند. دیویس در سال ۱۹۹۷ در مجله اوت به صورت علنی اعلام کرد که لزبین است. دیویس از سال ۱۹۶۹ شروع به بیان نظراتش در معرض عموم کرد. او اعتراض و مخالفت خود را با جنگ ویتنام، نژادپرستی، تبعیض جنسیتی و صنعت زندان ابراز کرده و از حقوق همجنس‌گرایان و دیگر جنبش‌های اجتماعی حمایت کرد. در سال ۱۹۶۹ او امپریالیسم را باعث و بانی مشکلات جمعیت‌های تحت ستم دانست؛ «ما با یک دشمن مشترک طرفیم و آن دشمن امپریالیسم یانکی‌ها (سفیدها) است. دشمنی که ما را اینجا
یانکی‌ها (سفیدها) است. دشمنی که ما را اینجا و بیرون (از آمریکا) می‌کشد. من اکنون معتقدم که هر کس که بخواهد این مبارزات را از هم جدا کند، هر کسی که بگوید ما برای تقویت جنبش ضدجنگ باید سایر معضلات را کنار بگذاریم، از قواعد بازی دشمن پیروی می‌کند.» در سال ۲۰۰۱ دیویس در مخالفت با جنگ علیه ترور، صنعت زندان، و نظام ویران مهاجرتی سخن راند و به مردم گفت اگر می‌خواهند مشکلات اجتماعی را برطرف کنند باید «مهارت‌های انتقادی خود را تقویت و رشد داده و به کار بندند.» بعد از طوفان کاترینا، دیویس اعلام کرد که «وضعیت دهشتناک
طوفان کاترینا، دیویس اعلام کرد که «وضعیت دهشتناک نیو اورلین» حاصل ساختارهای نژادپرستی، سرمایه‌داری، و امپریالیسمی است که رهبران کشورمان را با آن اداره می‌کنند. آنجلا در سال ۱۹۹۵ با راهپیمایی یک میلیونی مردان مخالفت کرد و استدلال کرد که حذف زنان از این اتفاق در جهت تقویت شوونیسم مردانه بوده و سازمان‌دهندگان این برنامه، از جمله لویس فراکن، ترجیح می‌دادند که زنان در جامعه نقش‌های فرودست داشته باشند. دیویس همراه با کیمبرلی کرنشا و دیگران دستور آفریقایی‌آمریکایی ۲۰۰۰ را تشکیل دادند که از متحدان فمنیستهای سیاه
۲۰۰۰ را تشکیل دادند که از متحدان فمنیستهای سیاه بود. دیویس به مخالفت با حکم اعدام ادامه داد. در سال ۲۰۰۳ او در سخنرانی خود در کالج اگنس اسکات به اصلاحات زندان، مسائل مربوط به اقلیت‌ها و اشکالات سیستم عدالت قضایی پرداخت. در سال ۲۰۱۱ آنجلا دیویس در فیلادلفیا و میدان واشینگتن در گردهمایی‌های جنبش اشغال وال‌استریت سخن گفت.
وحشی (واشی) پسر حرب غلام جبیر پسر مطعم بود که در قرن هفتم میلادی در شبه جزیرهٔ عربستان می‌زیست. کنیهٔ وی را ابودُسمه گزارش کرده‌اند. وی حبشی‌الاصل بوده‌است. زندگانی. وی یکی از اهالی مکه بود که در جنگ احد بر ضد مسلمانان شرکت کرد. وی در این جنگ توسط هند بنت عتبه گماشته شد تا حمزه بن عبدالمطلب– سردار اسلام و عموی محمد – را به قتل برساند. او نیز توانست با پرتاب نیزه‌ای از راه دور، حمزه را به قتل برساند. او پس از جنگ احد در مکه بود تا اینکه آزاد شد. در سال هشتم هجری قمری که مسلمانان مکه را فتح کردند، پیامبر
هجری قمری که مسلمانان مکه را فتح کردند، پیامبر اسلام فرمان عفو عمومی صادر کرد، وحشی نیز به طائف گریخت. دیری نگذشت تا مسلمانان طائف را نیز فتح کردند. وحشی راهی جز پذیرش اسلام نداشت و خود را به پیامبر اسلام رساند و شهادتین گفت، پس از گفتگویی بین محمد و او، محمد از کرده او در جنگ احد سخن گفت و به او سفارش کرد که دیگر تو را نبینم که دیدن تو مرا یاد حمزه می‌اندازد. این طرد وحشی، نشانه‌ای از نداشتن ایمان واقعی وحشی تلقی می‌شد. وی پس از مسلمان شدن به شراب و زنا روی آورد و همین امر سبب شد بارها حد بخورد. ابن حجر و
آورد و همین امر سبب شد بارها حد بخورد. ابن حجر و ابن اثیر، دلیل مرگ وحشی را سوء مصرف شراب گزارش کرده‌اند. وی در اواخر عمر خود، که در عصر معاویه می‌گذشت، در مدح معاویه روایت‌هایی جعل کرد. همچنین، در جنگ‌های ارتداد، وحشی بن حرب پس از مبارزه طلبیدن، مسیلمه را که مدعی نبوت بود، کشت؛ و بعد از شکست دادن مُسیلمه، گروه‌های از اسلام برگشته یکی پس از دیگری از دست مسلمانان شکست خوردند تا به کلی این خیزش سرکوب شد و عرب‌ها خود را برای یورش به عراق، سوریه و مصر آماده کردند.
حزب کمونیست ایالات متحده، به طور رسمی حزب کمونیست ایالات متحده آمریکا، به اختصار (CPUSA) یک حزب کمونیست در ایالات متحده است که پس از انشعاب در حزب سوسیالیست آمریکا پس از انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۹ تاسیس شد. این حزب نقش بسیار مهمی در شکل‌دادن به اتحادیه‌های کارگری و دفاع از حقوق سیاه‌پوستان آمریکا در دهه ۳۰ و ۴۰ قرن بیستم داشت، اما در دوران جنگ سرد و اوج مک کارتیسم تا حدود زیادی ضربه خورد و نقش خود به عنوان یک نیروی مؤثر سیاسی را از دست داد. این حزب امروزه تحت رهبری سام وب به کار خود ادامه می‌دهد.
سام وب فعال سیاسی و رهبر و رئیس ملی حزب کمونیست آمریکا است. او برای اولین بار در بیست و هفتمین گردهمایی ملی حزب کمونیست آمریکا در میلواکی، ویسکونسین در سال ۲۰۰۱ به سمت ریاست ملی انتخاب شد و سپس در بیست و هشتمین گردهمایی ملی این حزب در شیکاگو، ایلینوی در سال ۲۰۰۵ مجدداً انتخاب شد. مواضع او در نقد حکومت فعلی آمریکا و ساختار طبقاتی آن بوده است اما به اصول حکومت این کشور مانند دموکراسی و غیره تقریباً بدون نقد بوده است. او در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۴ نقش مهمی در اتخاذ تصمیم حزب کمونیست آمریکا در دفاع از
مهمی در اتخاذ تصمیم حزب کمونیست آمریکا در دفاع از حزب دموکرات در این انتخابات داشت. این تصمیم تغییر بزرگی در سیاست معمولی این حزب بود. منابع و پیوند به بیرون. Wikipedia contributors، «Sam Webb (politician)،» Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Sam_Webb_(politician)&amp;oldid=197837602
گِلاسنوست (به روسی: гл́асность) اصطلاحی روسی است که به یکی از سیاست‌های میخائیل گورباچف که در ۱۹۸۵ و پس از به رهبری رسیدن او در اتحاد شوروی شروع شد، اشاره دارد. این کلمه را در فارسی «فضای باز» یا «شفافیت» ترجمه کرده‌اند. در تاجیکستان این سیاست با نام «آشکاربیانی» معروف است. اهداف اصلی گلاسنوست عبارت بودند از: آزادی سیاسی (آزادی دین و عقیده، آزادی بیان) و مشارکت مردم در امور کشور. گلاسنوست در اصل انتقال قدرتی بود از حزب کمونیست اتحاد شوروی (CPSU) که قدرت اصلی شوروی را در اختیار داشت به شوراها که طبق قانون
شوروی را در اختیار داشت به شوراها که طبق قانون اساسی کشور باید قدرت را از طریق انتخابات آزاد مردمی در دست می‌داشتند.
پرسترویکا اصطلاحی روسی است که به یک سری از اصلاحات اقتصادی که در ۱۹۸۵ و با روی کار آمدن رهبر وقت شوروی، میخائیل گورباچف، معرفی گشت گفته می‌شود. به فارسی این پدیده را «بازسازی» یا «بازسازی گورباچف» می‌نامند. این واژه در لغت به معنای «بازسازی» است و منظور از آن اصلاحاتی اقتصادی برای بازسازی اقتصاد شوروی بود. اهداف اصلی "پرسترویکا" عبارت بودند از: تمرکز زدایی اقتصادی و آزادی عمل دادن به واحدهای تجاری شوروی، پرهیز از اقتصاد برنامه‌ریزی شده توسط دولت مرکزی، ترویج و تشویق ابتکار بخش خصوصی. هدف گورباچف از
ترویج و تشویق ابتکار بخش خصوصی. هدف گورباچف از پرسترویکا انطباق اقتصاد شوروی با کشورهای سرمایه‌داری قرن بیستم بود. منابع. Wikipedia contributors, "Perestroika," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Perestroika ۲. خاطرات میخاییل گورباچف. ترجمه فریدون دولتشاهی
پاکسازی بزرگ، تصفیه کبیر یا وحشت بزرگ به عملیات سرکوب سیاسی در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۸ گفته می‌شود. این سرکوب‌ها شامل تصفیه وسیع در حزب کمونیست و مقامات دولتی شوروی، کولاک‌ها و فرماندهی ارتش سرخ، نظارت شدید پلیسی، شک خرابکاری، زندانی کردن، و اعدام دلبخواهی بود. دو سال آخر به عنوان شدیدترین دوران سرکوب که در زبان روسی به «یژوفشینا» که معمولاً به "دوران یژُو" یا «اعمال یُژو» ترجمه می‌شود، معروف شده است. این عنوان به جهت اقدامات نیکولای یژوف، کمیسر خلق در امور داخلی شوروی
نیکولای یژوف، کمیسر خلق در امور داخلی شوروی (ان‌کاوه‌ده) در این دوره مصطلح شده است. این دوره معمولاً با حضور سراسری پلیس، مظنونیت همگانی به «خرابکاری»، محاکمه‌های نمایشی و زندان‌ها و اعدام‌های مخالفان تصویر می‌شود. ژوزف استالین رهبر وقت شوروی را مسئول اصلی پاکسازی بزرگ می‌دانند. ماجرا. سال‌های پاکسازی بزرگ (۱۹۳۸–۱۹۳۷) دوران «یژوفشینا» نامیده می‌شود؛ دورانی که نیکولای یژوف از ماه سپتامبر سال ۱۹۳۶ تا ماه نوامبر سال ۱۹۳۸ در رأس کمیساریای امور داخلی اتحاد شوروی قرار گرفته بود. استالین شخصاً دستور داده بود که