payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سطح بالای برنامه را داشتند. پس از گردآوری، یک اسمبلر درونی کدهای برخط ماشین را تولید کرد. کاربرد کنونی. همواره بحث‌هایی دربارهٔ کاربردی بودن و نمایش زبان اسمبلی در مقابل زبان‌های سطح بالا بوده‌است. اگرچه در جایگاه‌های مخصوصی که اهمیت دارند، زبان اسمبلی استفاده می‌شود (بالا را مشاهده کنید)، اما ابزارهای دیگری برای بهینه‌سازی وجود دارند. در ژوئیه ۲۰۱۷ شاخص تیوبی رتبهٔ محبوبیت زبان برنامه‌نویسی، زبان اسمبلی در رتبهٔ ۱۱ بالاتر از مثلاً ویژوال بیسیک بود. اسمبلر می‌تواند برای بهینه‌سازی سرعت یا بهینه‌سازی اندازه
برای بهینه‌سازی سرعت یا بهینه‌سازی اندازه استفاده شود. در حالت بهینه‌سازی سرعت، کامپایلرهای بهینه‌ساز مدرن مدعی می‌شوند که زبان‌های سطح بالا را به کدهایی تبدیل می‌کنند که می‌توانند به سرعت اسمبل با دست نوشته شده اجرا شوند، گرچه مثال‌های خلاف هم می‌توانند پیدا شوند. پیچیدگی پردازنده‌های مدرن و سیستم‌های فرعی حافظه‌ها، بهینه‌سازی مؤثر را به‌طور افزاینده ای برای کامپایلر و همچنین برای برنامه نویسان اسمبلی سخت می‌کنند. علاوه بر این افزایش نمایش پردازنده‌ها به این معنی است که بیشتر سی پی یوها بیشتر مواقع بی
این معنی است که بیشتر سی پی یوها بیشتر مواقع بی فایده مانده‌اند، با تأخیرهایی که به خاطر تنگه‌های قابل پیش‌بینی مانند از دست دادن حافظهٔ پنهان، عملیات‌ها و صفحه بندی I/O رخ داده‌است. همین، سرعت اجرای کد خام را برای بسیاری از برنامه نویسان بی‌اهمیت کرده‌است. در اینجا تعدادی موقعیت وجود دارد که احتمالاً توسعه دهندگان انتخاب بکنند تا از زبان اسمبلی استفاده بکنند. زبان اسمبلی هنوز در بسیاری از برنامه‌های مهندسی برق و علوم کامپیوتر آموزش داده می‌شود. اگرچه تعداد کمی از برنامه نویسان امروزه معمولاً با زبان
تعداد کمی از برنامه نویسان امروزه معمولاً با زبان اسمبلی به عنوان ابزار کار می‌کنند، اما مفاهیم اصولی بااهمیت باقی می‌مانند. مفاهیم ابتدایی از جمله اعمال ریاضی در اعداد دو دویی]]، اختصاص حافظه، پردازش پشته، کدگذاری مجموعهٔ کاراکترها، قطع شدن پردازش و طراحی کامپایلر که مطالعه در تفاصیل آن‌ها بدون فهمیدن اینکه یک کامپیوتر چگونه در سطح سخت‌افزار عمل می‌کند، سخت خواهد بود. از زمانی که رفتار کامپیوتر، به شکل ابتدایی به وسیلهٔ مجموعهٔ دستور العمل‌هایش تعریف می‌شود، راه منطقی برای یادگرفتن چینن مفهوم‌هایی،
می‌شود، راه منطقی برای یادگرفتن چینن مفهوم‌هایی، مطالعهٔ که یک زبان اسمبلی است. بیشتر کامپیوترهای مدرن مجموعهٔ دستور العمل‌های مشابه دارند؛ بنابراین مطالعهٔ تنها یک زبان اسمبلی کافی است برای یادگیری: I) مفاهیم پایه؛ II) تشخیص موقعیت‌هایی که استفاده از زبان اسمبلی می‌تواند مناسب باشد؛ III) دیدن اینکه چه مقدار کد قابل اجرای کارآمد از یک زبان سطح بالا می‌تواند ساخته شود.
یَزد شهری است در مرکز ایران، و مرکز استان یزد و شهرستان یزد است. یزد به‌عنوان نخستین شهر خشت خام جهان معروف است و به‌عنوان نخستین شهر تاریخی ایران و بیست و دومین اثر تاریخی کشور در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است. همچنین یزد به عنوان شهر جهانی زیورآلات نیز به‌ثبت یونسکو رسیده است. شهر یزد یکی از قطب‌های پزشکی و فرهنگی و تاریخی ایران به‌شمار می‌آید و نخستین صندوق امانات جهان ۱۷۰۰ سال پیش در حوزه تمدن این شهر بنا نهاده شده است. اوج آبادانی یزد، از سدهٔ هشتم هجری به بعد بوده و اتابکان یزد از مهم‌ترین
هشتم هجری به بعد بوده و اتابکان یزد از مهم‌ترین عوامل پیشرفت این شهر در سده‌های گذشته به‌شمار می‌روند. در یزد مراکز علمی و آموزشی و فرهنگی بسیار وجود دارد که در زیر شماری از آن‌ها آمد است: [[پرونده:Yazd University.jpg|250px|بندانگشتی|حیاط ساختمان معاونت آموزشی دانشگاه یزد]] [[پرونده:ساختمان دکتر هادی طاهری-اداری.jpg|بندانگشتی|چپ|250px|ساختمان اداری دانشگاه آزاد اسلامی واحد یزد (ساختمان دکتر هادی طاهری)]] کتابشناسی. شهر یزد سنت تاریخ‌نگاری غنی‌ای دارد؛ نخستین متن تاریخی به جای مانده از شهر یزد [[جامع
نخستین متن تاریخی به جای مانده از شهر یزد [[جامع الخیرات]] نام دارد، که در سال ۷۲۳ هجری قمری نوشته شده است. [[تاریخ یزد]] تألیف جعفری یزدی نخستین تاریخ محلی این شهر است، که تاریخ این شهر را از آغاز تا سال ۸۴۵ هجری قمری پوشش می‌دهد. بعدها شخصی به نام حسین بن علی کاتب ویرایش و تکمیلی از این کتاب انجام می‌دهد و آن را [[تاریخ جدید یزد]] می‌نامد. تاریخ جدید یزد وقایع این شهر را از آغاز تا سال ۸۶۲ هجری قمری پوشش می‌دهد. سومین تاریخ محلی شهر یزد در عصر صفوی نگاشته شده است، و [[جامع مفیدی]] نام دارد. مؤلف این کتاب
شده است، و [[جامع مفیدی]] نام دارد. مؤلف این کتاب یعنی [[مستوفی بافقی]] از دیوان سالاران نامی عصر صفوی است. در دوره قاجار سفرنامه‌های خارجی و رسالات بسیاری از شهر یزد بر جای مانده است. در چند دهه اخیر نیز پژوهشگرانی چون [[ایرج افشار]] و عبدالعظیم پویا کتاب‌هایی در مورد این شهر نگاشته‌اند، که فهرستی از آن‌ها را در ادامه ملاحظه می‌کنید: شهرهای خواهر خوانده. [[پرونده:نماد یاس‌برنی در یزد.jpg|250px|بندانگشتی|نماد شهر یاس‌برنی ([[شیپور لهل]]) در بوستان باغ ملی یزد ]] و… برای مشاهده تمام خواهر خوانده‌های یزد به
]] و… برای مشاهده تمام خواهر خوانده‌های یزد به [[فهرست خواهرخواندگان ایران]] مراجعه نمایید. پیوند به بیرون. [[رده:یزد| ]] [[رده:پایتخت‌های کتاب ایران]] [[رده:شهرستان یزد]] [[رده:شهرهای استان یزد]] [[رده:شهرهای دارای نام با ریشه زبان پهلوی]] [[رده:شهرهای شهرستان یزد]] [[رده:مرکز استان‌های ایران]] [[رده:میراث جهانی در ایران]]
قازان یا کازان (تاتاری: خط لاتین Kazan، خط سیریلیک Казан، روسی: Казань) (تلفظِ ) پایتخت جمهوری تاتارستان در فدراسیون روسیه است که براساس سرشماری ۲۰۱۰ روسیه با ۱٬۱۴۳٬۵۳۵ نفر جمعیت، هشتمین شهر پرجمعیت و یکی از مهم‌ترین شهرهای روسیه به‌شمار می‌رود. شهر قازان محل تلاقی رودهای وُلگا و قازانکا در بخش اروپاییِ روسیه است. کرملین قازان از میراث جهانی یونسکو است. یونسکو در سال ۲۰۰۵، در مراسمی سالگرد هزارسالگی شهر قازان را به‌عنوان شهری چندقومیتی و محل زندگی مسالمت‌آمیز مسلمان و مسیحی گرامی داشت. در آوریل ۲۰۰۹، لقب
مسلمان و مسیحی گرامی داشت. در آوریل ۲۰۰۹، لقب رسمی «پایتخت سوم فدراسیون روسیه» برای این شهر در نظر گرفته شد و در سال ۲۰۰۹ به‌عنوان پایتخت ورزشیِ روسیه انتخاب شد. قازان در سال ۲۰۱۳ میزبان مسابقات المپیاد تابستانیِ دانشجویی، ۲۰۱۵، میزبان مسابقات جهانیِ ورزش‌های آبی، و یکی از شهرهای میزبان جام جهانی فوتبال ۲۰۱۸ در روسیه است. جغرافیا. این شهر با فاصلهٔ ۷۹۷ کیلومتری از شهر مسکو در قسمت شرقی روسیهٔ اروپایی قرار گرفته است. قازان بیش از ۱٫۱ میلیون نفر جمعیت دارد و ۴۰٪ شهروندان آن کمتر از ۳۰ سال سن دارند. قازان از
۴۰٪ شهروندان آن کمتر از ۳۰ سال سن دارند. قازان از مراکز صنعتی، بازرگانی و فرهنگی در مرز اروپا و آسیا است و مهم‌ترین شهر فرهنگی برای تاتارها است. این شهر در محل به‌هم‌پیوستن دو رودِ وُلگا و قازانکا قرار دارد. شهر اولیه در محل قازان شهر کرمن بود که گفته می‌شود روی تپه‌ای دیگ‌مانند بنا شده‌بود، و واژهٔ «قازان» در زبان تاتاری به‌معنای دیگ است. قازان از سال ۱۸۰۱ دارای دانشگاه شده و از سال ۲۰۰۵ بزرگ‌ترین مسجد روسیه (و احتمالاً اروپا) به نام مسجد قُل‌شریف در آن ساخته شده است. در سال ۲۰۰۵، قازان هزارسالگی خود را
شده است. در سال ۲۰۰۵، قازان هزارسالگی خود را جشن گرفت. کرملین قازان بخش اصلی اَرگ‌های تاریخی تاتارستان در شهر قازان است. این اَرگ به‌دستور ایوان مخوف ساخته شد و از سال ۲۰۰۰ به‌عنوان میراث جهانی یونسکو شناخته می‌شود. مردم. مردمان قازان را به‌طور عمده روس‌ها و تاتارها تشکیل می‌دهند که تاتارها ۵۲٪ و روس‌ها۳۶٪ درصد و اقوام دیگری مانند قوم چواش (قومی ترک‌تبار و نزدیک به تاتارها)، آذربایجانی‌ها، اوکراینی‌ها و یهودیان نیز در این شهر ساکنند. هر دو زبان روسی و تاتاری در جمهوری تاتارستان رسمی است. زبان روس‌تبارها و
در جمهوری تاتارستان رسمی است. زبان روس‌تبارها و زبان میانجی در شهر روسی است و بیشتر تاتارها دوزبانه هستند. حدود یک‌سوم از ازدواج‌ها در قازان ازدواج‌های مختلط میان روس و تاتار است. تاریخچه. شهر قازان را در دوران حکومت بلغارستان ولگا به‌عنوان دژی در کنار مرز با تیره‌های فنلاندی‌تبار همسایه یعنی ماریها و اودمورتها بنا کردند. تاریخ بنای این شهر چیزی میان آغاز سدهٔ ۱۱ تا پایان سدهٔ ۱۳ م گمان زده می‌شود. قدیمی‌ترین بازمانده‌های شهر کهنِ قازان در کرملین قازان به‌دست آمده است. در سدهٔ ۱۳ میلادی، قازان همچون
به‌دست آمده است. در سدهٔ ۱۳ میلادی، قازان همچون پناهگاهی برای تاتارهایی شد که شهرهایشان در جریان حملهٔ چنگیزخان مغول ویران می‌شد. پس از آن قازان مرکز یک امارت در قلمرو اردوی زرین شد. پس از سرنگونی اردوی زرین، قازان در ۱۴۳۸ م پایتخت خاناتی نیرومند به نام خانات قازان گشت. در ۱۴۸۷ م روس‌ها شهر را تصرف کردند، ولی به‌زودی پس نشستند. تسخیر به‌دست روس‌ها. قازان در ۱۵۵۲ م توسط نیروهای ایوان مخوف، تزار روسیه، تصرف شد. شمار زیادی از تاتارهای مسلمان کشته شدند. بقیه نیز یا سرکوب شدند یا ناچار به پذیرش مسیحیت شدند.
نیز یا سرکوب شدند یا ناچار به پذیرش مسیحیت شدند. مسجدها و کاخ‌ها نابود شد و پس از تبعید تاتارها به ۵۰ کیلومتری شهر، جمعیت زیادی از روس‌ها برای سکونت به قازان سرازیر شدند. حمل و نقل. قازان دارای سه فرودگاه به‌نام‌های فرودگاه بین‌المللی قازان، فرودگاه شماره دو قازان و قازان بوریسوگلبسکویه است. مترو. متروی قازان در سال ۲۰۰۵ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۱ خط و ۱۰ ایستگاه است. ارتباط با ایران. قازان از دیرباز ارتباطاتی با ایران داشته، به‌طوری‌که در آکادمی علوم تاتارستان بخش ایران‌شناسی فعال بوده که خانم آلسو
تاتارستان بخش ایران‌شناسی فعال بوده که خانم آلسو ارسلان اوا آیراتونا ریاست رئیس مرکز ایران‌شناسی آکادمی علوم تاتارستان را بر عهده داشته که اصالت بختیاری دارد، و آموزش زبان فارسی نیز در دانشگاه اسلامی روسیه انجام می‌گیرد. در سال ۱۳۸۶ کنسولگری ایران به‌دلیل همکاری‌های اقتصادی و فرهنگی با منطقه تاتارستان در مقابل ایجاد کنسولگری روسیه در رشت شروع به‌کار کرد. هم‌اکنون داوود میرزاخانی سرکنسول جمهوری اسلامی ایران در قازان است. دانشگاه. قازان سومین شهر بزرگ علمی روسیه پس از مسکو و سن‌پترزبورگ است، که دانشگاه‌های
پس از مسکو و سن‌پترزبورگ است، که دانشگاه‌های بزرگی همچون دانشگاه قازان، دانشگاه اسلامی روسیه، دانشگاه فرهنگ و هنر قازان، دانشگاه فنی قازان فعال است. ورزش. خاستگاه باشگاه فوتبال روبین کازان، از تیم‌های متمول و پرافتخار لیگ برتر روسیه، در این شهر است. همچنین ورزشگاه خانگی این تیم (کازان آرنا)، میزبان ۶بازی از رقابت‌های جام‌جهانی فوتبال ۲۰۱۸ بوده است. باشگاه والیبال زنیت کازان نیز از تیم‌های متمول و پرافتخار لیگ برتر باشگاه‌های اروپا در این شهر است.
اودمورت‌ها یکی از اقوام فین‌واوگری در شمال روسیه هستند. اودمورت‌ها در روسی با نامهای چود اوتیاتسکایا (чудь отяцкая)، اوتیک و وتیاک شناخته می‌شوند و تاتارها به ایشان آر می‌گویند. نام زبان اودمورت‌ها نیز اودمورت است و سرزمین ایشان اودمورتیه نام دارد. گروه‌های کوچکی از اودمورت‌ها در بخش‌های کیروف و سرزمین پرم روسیه و در باشقیرستان، تاتارستان و ماری اِل زندگی می‌کنند. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
جمهوری تاتارستان یکی از جمهوری‌های روسیه است. پایتخت تاتارستان شهر کازان است. انواع واژگان. در نوعی دیگر، نام تاتارستان Tatarstan Cömhüriäte/Татарстан Җөмһүрияте خوانده می‌شود. اما این نام رسمی نیست. به الفبای لاتین روسی نام تاتارستان،Respublika Tatarstan نوشته می‌شود؛ در نوع (قدیمی) الفبای روسی، نام تاتارستان Тата́рия (تاتاریا) که در زمان شوروی بدان جمهوری خودمختار سوسیالیستی تاتار شوروی نیز می‌گفتند. تاریخ. تاتارها یکی از بزرگترین قومهای ترک‌زبان اما تحت نفوذ فرهنگ ایرانی ها می‌باشند که در سراسر روسیه و
نفوذ فرهنگ ایرانی ها می‌باشند که در سراسر روسیه و برخی دیگر از جمهوریهای آسیای مرکزی و قفقاز پراکنده‌اند. قوم تاتار زمانی به مردم ساکن حاشیه رود ولگا و شبه جزیره کریمه گفته می‌شد. نخستین دولتی که در منطقه تاتارستان کنونی تأسیس گردید بلغاریای ولگا نام داشت که در فواصل قرون ۷ تا ۱۳ میلادی بر این سرزمین و برخی مناطق پیرامونی آن حکمروایی می‌کرد. این دولت مناسبات تجاری خود را بر حوزه‌های وسیعی از اوراسیا، خاورمیانه و منطقه بالتیک گسترانیده بود. اسلام نخستین بار توسط مبلغین مسلمان که در سال ۹۲۲ میلادی از بغداد
توسط مبلغین مسلمان که در سال ۹۲۲ میلادی از بغداد گسیل شده بودند، به مردمان این منطقه معرفی گردید. با هجوم ارتش مغول در اواخر دهه ۱۲۳۰ میلادی، دولت بولغاریا ولگا منقرض گردید و متعاقب آن با تجزیه حکومت اردوی زرین ترکان و تاتارها، مردم تاتار در مناطق قازان، آستاراخان، سیبری، کاسیمو، کریمه، مشچِری و ناگای استپس پراکنده شدند. اما مجدداً در دهه ۱۴۳۰ میلادی این منطقه به عنوان پایگاه خانات قازان استقلال خویش را بازیافت و شهر قازان به عنوان پایتخت این منطقه انتخاب گردید. در دهه ۱۵۵۰ میلادی نیروهای ایوان مخوف، تزار
در دهه ۱۵۵۰ میلادی نیروهای ایوان مخوف، تزار روسیه منطقه تاتارستان را به تسخیر خویش درآوردند و تعدادی از اقوام تاتار از روی اجبار به دین مسیحیت گرویدند و کلیسای مسیحی نیز در قازان تأسیس گردید و بخش قابل توجهی از تاتارها هم برای فرار از فشارهای قومی و مذهبی دولت تزاری، راه مهاجرت را به سوی امتداد اورال پیش گرفتند. در قرن ۱۶ میلادی تقریباً تمامی مساجد این منطقه تخریب شد اما مجدداً در فواصل سالهای ۱۷۶۶ تا ۱۷۷۰ میلادی نخستین مسجد در دوره کاترین دوم در این جمهوری ساخته شد. حتی مهاجرت تاتارها در قرن نوزدهم نیز
ساخته شد. حتی مهاجرت تاتارها در قرن نوزدهم نیز تداوم یافت و در این موج جدید مهاجرت بخشی از آنها راهی غرب سیبری و آسیای مرکزی شدند. در قرن نوزدهم میلادی تاتارستان به مرکز تجدد تبدیل و با معرفی اسلام به عنوان دین تساهل و تسامح، روابط دوستانه‌ای با دیگر مردمان روسیه در پیش گرفته شد. اما با انقلاب اکتبر ۱۹۱۷، مذاهب به شدت سرکوب شدند و دین اسلام نیز از این امر مستثنی نبود. در طی جنگهای داخلی که در فواصل سالهای ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۰ ادامه داشت، ملی گرایان تاتاری تلاش کردند یک جمهوری مستقل (تحت نام دولت ایدل اورال) تأسیس
یک جمهوری مستقل (تحت نام دولت ایدل اورال) تأسیس نمایند. این جمهوری برای مدتی بس کوتاه برپا شد، لیکن توسط بلشویکها ساقط گردید و جمهوری خودمختار سوسیالیستی شوروی جای آن را گرفت؛ لذا دور جدید مهاجرت تاتارها در دوران شوروی در سال ۱۹۲۱ میلادی و به دنبال آن بروز قحطی، آغاز گردید. آخرین موج مهاجرت تاتارها هم در سال ۱۹۵۴ میلادی به سرزمین بکر قزاقستان به وقوع پیوست. در حال حاضر تاتارها نه تنها در جمهوری تاتارستان، بلکه در سایر جمهوریها و مناطق ولگا - اورال و خصوصاً مسکو سکونت دارند. همچنین تاتارها در شرق و غرب
مسکو سکونت دارند. همچنین تاتارها در شرق و غرب سیبری، خاور دور، آسیای مرکزی، قزاقستان، اوکراین و جمهوریهای بالتیک زندگی می‌کنند. کل جمعیت تاتارها در داخل و خارج از تاتارستان در حدود ۹ میلیون نفر برآورد می‌شود. تاتارستان در ۳۰ آگوست ۱۹۹۰ به عنوان یک دولت دارای حق حاکمیت، اعلام استقلال نمود. در طی سالهای ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ تاتارستان یک دولت مستقل دوفاکتو (De facto) بود و در سال ۱۹۹۲ در یک همه‌پرسی، ۶۲% مردم این منطقه به استقلال از روسیه رای دادند. سرانجام تحت فشار کرملین، هیئت حاکمه وقت تاتارستان مجبور شدند از
کرملین، هیئت حاکمه وقت تاتارستان مجبور شدند از تعقیب موضوع استقلال خودداری ورزند و در نهایت به یک نوع خودمختاری در حد عالی از مسکو بسنده نمودند. در ۱۵ فوریه ۱۹۹۴، قرارداد تفکیک اختیارات با دولت مرکزی روسیه و نیز توافقنامه دیگری در خصوص حدود اختیارات در حوزه روابط اقتصادی خارجی به امضاء رسید که به عنوان مبانی تقسیم وظایف و حیطه اختیارات دولت مرکزی روسیه و این جمهوری به حساب می‌آید. بر همین اساس این جمهوری امکان برقراری ارتباط مستقیم با کشورهای متعددی را یافته‌است. کشورهای غربی از جمله آمریکا، آلمان، ایتالیا
کشورهای غربی از جمله آمریکا، آلمان، ایتالیا و ترکیه و جمهوری اسلامی ایران همکاری نزدیک اقتصادی با تاتارستان دارند. این جمهوری نیز ۱۴ نمایندگی در خارج از روسیه دارد. سیاست. تاتارستان دولتی است در ترکیب فدراسیون روسیه. این جمهوری بر اساس قانون اساسی فدراسیون روسیه، قانون اساسی جمهوری تاتارستان و قرارداد واگذاری دو جانبه اختیارات و وظایف، با فدراسیون روسیه متحد شده‌است. تاتارستان توسط رئیس‌جمهور اداره می‌شود.
جمهوری باشقیرستان (گاه باشقورستان ) یکی از واحدهای تشکیل‌دهنده فدراسیون روسیه است. این سرزمین در آسیای میانه، میان رود ولگا و رشته‌کوه اورال قرار دارد. باشقورستان ۱۴۳٬۶۰۰ کیلومتر مساحت داشته و پایتخت آن اوفا نام دارد. زبان‌های رسمی آن زبان باشقیری روسی هستند. بیشتر مردم باشقورستان را باشقیرها تشکیل می‌دهند. جمعیت باشقورستان بر اساس آخرین سرشماری، ۴،۰۵۱،۳۳۳ نفر است که ۱،۱۲۰،۵۴۷ نفر از این جمعیت در پایتخت این جمهوری؛ شهر اوفا زندگی می‌کنند. بر اساس آمار سال ۲۰۱۳ میلادی، درصد اقوام ساکن در این جمهوری به این
۲۰۱۳ میلادی، درصد اقوام ساکن در این جمهوری به این ترتیب بوده‌است: ۲۱/۶ درصد روس، ۳۹/۵ درصد باشقیر، ۲۵/۴ درصد تاتار، ۲/۷ درصد چوواش، ۱ درصد اوکرایینی و ۲/۷ درصد دیگر اقوام. تاریخ. اوفا پایتخت باشقیرستان در دامنه‌های غربی اورال قرار می‌گیرد. در این شهر قدیمی که بسال ۱۵۷۵ تأسیس یافته‌است تقریباً یک چهارم از جمعیت کشور زندگی می‌کنند. باشقیرستان در شرق با تاتارستان و در شمال شرقی با اودمورت همسایه است. بقیه خاک‌های جمهوری نیز توسط روسیه احاطه شده‌است. باشقیرستان که اولین جمهوری خودمختار در فدراسیون روسیه است
که اولین جمهوری خودمختار در فدراسیون روسیه است خودمختاری خود را در ۲۳ مارس سال ۱۹۱۹ بدست آورد. این مردمان امروز به صورت بخشی از این فدراسیون و آن هم در اقلیت زندگی می‌کنند. شوروی پیشین از طرفی سعی داشت تا جمهوری‌های ایدیل – اورال بین مردمشان تقسیم کرده و از طرف دیگر نیز آن‌ها را از اتحاد مردمان باشقیر دور نماید. در این راستا اتحاد جماهیر شوروی سابق بسال ۱۹۲۵ با به وجود آوردن استان اورنبورگ که هدف ازآن جدا ساختن جمهوری‌های ایدیل – اورال و ترکستان از یکدیگربود، هم از اعلان استقلال جمهوری‌های «ایدیل – اورال»
هم از اعلان استقلال جمهوری‌های «ایدیل – اورال» جلوگیری نمود و هم باعث تجرید و جدایی این جمهوری‌ها از دنیای تُرک شد. باشقیرها نیز مانند تاتارها، استعمار زراعی و صنعتی را رد نمودند. ملی‌گرایی باشقیرها که در سال‌های ۱۹۳۰ اوج گرفت، با مرگ صدها هزار انسان متوقف گردیده و جمعیت آن‌ها با ۱۶/۶ درصد کاهش به ۱۴۱هزارتن رسید. در نتیجه این وقایع، جمعیت باشقیرها تنها در سال ۱۹۶۹ توانست به میزان سال۱۹۲۶ برسد. در اواخر همین سده آن‌ها زبان تاتاری را قبول نموده بین سال‌های ۱۹۲۳ الی ۱۹۳۰ از الفبای فارسی-عربی و بین سال‌های
۱۹۲۳ الی ۱۹۳۰ از الفبای فارسی-عربی و بین سال‌های ۱۹۳۰ الی ۱۹۳۹ نیز از الفبای لاتین استفاده می‌کردند. در سال ۱۹۴۰ نیز همانند دیگر جمهوری‌های آسیای میانه الفبای سیریلیک جای الفبای لاتین را گرفت. با سقوط قازان و با وجود سیاست‌های روسی کردن و مسیحی نمودن حکومت وقت شوروی، بخشی از مسلمانان حتی به بهای محرومیت از امتیازات روس‌ها، تغییر دین را قبول نکرده و اعتقاد به اسلام را ادامه دادند. بخشی از این مردم که دین خود را تغییر داده بودند نیز در قرن نوزدهم دوباره به اسلام گرویدند. در سال ۱۷۸۸ کاترین دوم در منطقه
به اسلام گرویدند. در سال ۱۷۸۸ کاترین دوم در منطقه ایدیل- اورال مجلس اسلامی اورِنبِرگ را تأسیس نمود ومجلس بعدها به «اوفا» منتقل شد. موجودیت باشقیرها درمناطق ایدیل و ولگا در قرن دهم، بر اساس آثار نویسندگان ایرانی ثابت شده‌است. براساس نوشته‌های استخری مردمی به نام باشقیر در یک منطقه کوهستانی که به مسافت ۲۰ روز از محل اسکان بلغارها فاصله داشت، می‌زیستند. در این دوران باشکردها به دامداری، شکار و زنبورداری پرداخته و در کار وه‌های اورال بودند. آن‌ها از فین-اوگری بودند که تحت تأثیر فرهنگ آلتایی قرار گرفته و از قرن
که تحت تأثیر فرهنگ آلتایی قرار گرفته و از قرن نهم از محل بلغارهای ولگا کوچ کرده واسلام را پذیرفتند. زمانی در خصوص باشقیرها این عقیده حاکم بود: " . باشقیرها که کمتراز تاتارها پراکنده شده بودند بیشتر در جنوب کوه‌های اورال تجمع یافته بودند. خاک‌های باشقیرها در اوایل سده سیزدهم تحت حاکمیت مغولان اردوی زرین یا بعبارت دیگر «چای بان» پسر «جوجی» قرارگرفت. باشقیرها که به ارتش مغول پیوسته بودند، باسقوط اردوی زرین بسال ۱۵۰۲ بین خان نشینی‌های مختلف تقسیم گردیدند. بخشی که در شمال بودند به خان‌نشین «قازان»، بخشی که در
که در شمال بودند به خان‌نشین «قازان»، بخشی که در شمال شرقی بودند به سیبری و بخشی که در جنوب قرار داشتند به ارتش نوقای پیوستند. در سال۱۵۵۲ ایوان مخوف، خان‌نشین قازان را تحت استیلای خود در آورد. او در «اوفا» یک پایگاه نظامی تأسیس نموده و شهرهایی مانند سامارا و اورنبورگ را تسخیر نمود. در سال۱۹۱۷ ملی‌گرایی باشقیرها دوباره شعله‌ور شد. باشکردها مانند تاتارها مناطق کرد مسلمان‌نشین را یکی کرده و تلاش برای تشکیل جمهوری مسلمان‌نشین ایدیل-اورال را آغاز کردند. پس از نشست‌های کنگره قازان و مجلس عمومی مسلمانان روسیه در
کنگره قازان و مجلس عمومی مسلمانان روسیه در اوت سال ۱۹۱۷ و برغم اوضاع مبهم منتج از انقلاب روسیه، درژانویه ۱۹۱۸ دولت حاکم «ایدیل – اورال» تأسیس شد. در۲۳ مارس ۱۹۱۹، رهبران باشقیر که مجبور به دیدار با دولتمردان شوروی سابق شدند، همانند تاتارها، جمهوری خودمختار باشقیردستان را تأسیس نمودند. سیاست. رئیس جمهور باشکوردستان، از اکتبر ۲۰۱۸ رادی فردوویچ خبیروف Радий Фаритович Хабиров است. مرتضی رحیموف از سال ۱۹۹۳ اولین رئیس‌جمهور باشکوردستان بود. جغرافیا. سرزمینی است که در شمال آسیای میانه و در نزدیکی رشته کوه‌های
که در شمال آسیای میانه و در نزدیکی رشته کوه‌های اورال واقع شده. از نظر موقع جغرافیایی نزدیک دشت قبچاق است و میان وولگا و دریای خزر واقع گشته‌است. باشقیرستان ظرفیت بالایی برای جذب گردشگر دارد، چرا که طبیعت بسیار زیبا و بکر، نیز جاذبه‌های فرهنگی و تاریخی منحصربفردی را در خود جای داده است. مردم. شناخت اصالت و ریشه و تبار باشکرها تا حد زیادی پیچیده است. منطقه اصلی زندگی باشکرها جنوب شرقی اورال و استپ‌های مجاور بوده که از دیرباز به مردمانی با تبارهای گوناگون و ریشه‌های نژادی فرهنگی متفاوت تعلق داشته‌است. در
و ریشه‌های نژادی فرهنگی متفاوت تعلق داشته‌است. در زمینه ریشه نژادی باشکرها به صورت کلی سه نطریه اصلی و برجسته وجود دارد. زبان باشکری ترکیبی از واژه‌های مغولی، عربی، فارسی و روسی است که در بین آنها وجود ۴ هزار واژه فارسی همانند سایر لهجه‌های زبان تُرکی جلوه ویژه‌ای دارد و امروزه آموزش زبان فارسی با استقبال گسترده‌ای مواجه شده‌است. از قدیم‌ترین دوران تا آخر اولین هزاره میلادی، سرزمینی که امروز با نام جمهوری باشقیرستان شناخته می‌شود، صحنه تماس‌های دایمی بین گروه‌های نژادی چند زبانی ایرانی، عربی و سپس ترکی
گروه‌های نژادی چند زبانی ایرانی، عربی و سپس ترکی بوده‌است اما امروزه زبان تُرکی در این جمهوری و سایر مناطق روسیه بشدت در حال انقراض و جایگزینی با زبان روسی است. مردم باشکرستان که باشقیری هم خوانده می‌شوند اغلب مسلمان و سنی حنفی مذهب هستند. ۶۷ درصد مردم این جمهوری مسلمان و ۲۲ درصد را مسیحیان ارتدوکس تشکیل می‌دهند. در جمهوری باشقرستان بر اساس آمار گقته شده در سال ۲۰۱۰ میلادی؛ بیش از ۱۰۰۰ مسجد وجود دارد. مفتی جمهوری باشقرستان شیخ الاسلام طلعت تاج الدین Талгат Таджуддин است. فرهنگ مردم باشقیر امروزه مانند
Таджуддин است. فرهنگ مردم باشقیر امروزه مانند گذشته‌ها نیست؛ و به دلیل آمیختگی زندگی با اقوام اسلاو تغییرات زیادی داشته‌است. اما در هر سو ویژگی‌های صحرانشینان ترک و تاتار هنوز هم در میان آن‌ها وجود دارد. اسلام در باشقرستان با سرعت زیادی در حال رشد است؛ بطوری‌که تعداد مساجد بعد از فروپاشی شوروی تاکنون از ۱۶مسجد به ۱۰۱۶مسجد رسیده‌است. ولادیمیر پوتین در ملاقات با مردم باشقرستان بود که اسلام را قسمت روشن تاریخ روسیه معرفی کرد.
کشور روسیه به ۸۳ واحد فدرال (+ ۶ واحد فدرال مورد مناقشه) تقسیم‌بندی شده‌است که ۲۱ واحد (+ ۳ واحد مورد مناقشه کریمه، دونتسک و لوهانسک) به صورت جمهوری می‌باشد. فهرست این جمهوری‌ها بدین شرح است: همچنین الحاق ۳ جمهوری توسط روسیه از خاک اوکراین به خاک خود نیز اعلام شده که از لحاظ بین‌المللی به رسمیت شناخته نمی‌شود:
جمهوری آدیغیه یکی از جمهوری‌های روسیه است که در قفقاز شمالی در شرق اروپا واقع شده است. این جمهوری بخشی از ناحیه فدرالی جنوبی روسیه است و مساحتی حدود ۷۶۰۰ کیلومتر مربع دارد. جمعیت آن تقریباً ۴۹۶٬۹۳۴ نفر برآورد شده است. آدیغیه به‌عنوان یک منطقه محصور درون سرزمین کراسنودار قرار دارد و از نظر مساحت، پنجمین واحد فدرال کوچک روسیه محسوب می‌شود. مایکوپ، پایتخت و بزرگ‌ترین شهر آدیغیه است و حدود یک‌سوم جمعیت این جمهوری در آن زندگی می‌کنند. مردم آدیغه از نژاد قفقازی و هم‌تبار با گرجی‌ها هستند. شمار بسیاری از آدیغه‌ها
هم‌تبار با گرجی‌ها هستند. شمار بسیاری از آدیغه‌ها در زمان تصرف منطقه بدست روس‌ها به ترکیه امروزی کوچیدند. مرکز جمهوری آدیغیه شهر مایکوپ است. آدیغیه یکی از جمهوری‌های قومی روسیه است که عمدتاً نماینده مردم بومی چرکس (آدیغه) محسوب می‌شود. آدیغه‌ها حدود ۲۵٪ از جمعیت این جمهوری را تشکیل می‌دهند، در حالی که روس‌ها با ۶۰٪، اکثریت را دارند. همچنین گروه‌های اقلیتی از ارامنه و اوکراینی‌ها نیز در این منطقه زندگی می‌کنند. زبان‌های رسمی آدیغیه، آدیغی و روسی هستند. بر پایه سرشماری سال ۲۰۲۱، روس‌ها ۶۴٫۴ درصد از کل جمعیت
سرشماری سال ۲۰۲۱، روس‌ها ۶۴٫۴ درصد از کل جمعیت جمهوری را تشکیل می‌دهند، در حالی که قومیت آدیغه ۲۵٫۷ درصد است. دیگر گروه‌ها شامل ارمنی‌ها (۳٫۳٪)، کردها (۱٫۲٪)، رومان‌ها (۰٫۷٪) و اوکراینی‌ها (۰٫۶٪) هستند. پایتخت این جمهوری شهر مایکوپ است که می‌توان با مینی‌بوس از کراسنودار به آنجا رسید. قلمرو این منطقه از دو نوع چشم‌انداز تشکیل شده است: شمال آن به دلیل دره‌های عمیق شناخته می‌شود، در حالی که جنوب آن در دامنه‌های کوه‌های قفقاز قرار دارد، که بخشی از میراث جهانی یونسکو در قفقاز غربی محسوب می‌شود. این جمهوری
یونسکو در قفقاز غربی محسوب می‌شود. این جمهوری همچنین به دلیل پنیر آدیغی که کمی شور است و در اینجا تولید شده و در سراسر روسیه فروخته می‌شود، شهرت دارد. تاریخچه. منطقه خودمختار چرکس (آدیغی) در ۲۷ ژوئیه ۱۹۲۲ در چارچوب جمهوری فدراتیو شوروی سوسیالیستی روسیه (RSFSR) در قلمرو استان کوبان-دریای سیاه، که محل سکونت اصلی آدیغه‌ها بود، تأسیس شد. در آن زمان، کراسنودار مرکز اداری این منطقه بود. این منطقه در ۲۴ اوت ۱۹۲۲ به "منطقه خودمختار آدیغی (چرکس)" تغییر نام داد. در دو سال نخست، این منطقه بخشی از RSFSR بود، اما در ۱۷
سال نخست، این منطقه بخشی از RSFSR بود، اما در ۱۷ اکتبر ۱۹۲۴ به ناحیه تازه تأسیس قفقاز شمالی در چارچوب RSFSR منتقل شد. در ژوئیه ۱۹۲۸، این منطقه مجدداً به «منطقه خودمختار آدیغی» تغییر نام داد. در ۱۰ ژانویه ۱۹۳۴، این منطقه به ناحیه تازه تأسیس «آزوف-دریای سیاه» ملحق شد که از ناحیه قفقاز شمالی جدا شده بود. در سال ۱۹۳۶، مایکوپ به‌عنوان مرکز اداری این منطقه تعیین شد. در ۱۳ سپتامبر ۱۹۳۷، منطقه خودمختار آدیغی بخشی از سرزمین کراسنودار شد. در ۳ ژوئیه ۱۹۹۱، این منطقه به مقام جمهوری در چارچوب فدراسیون روسیه ارتقا یافت.
مقام جمهوری در چارچوب فدراسیون روسیه ارتقا یافت. نخستین رئیس‌جمهور این جمهوری، اصلان جریموف بود که در ۵ ژانویه ۱۹۹۲ انتخاب شد. روابط میان آدیغه‌ها و روس‌های مقیم این جمهوری در حال حاضر خوب توصیف می‌شود. روس‌ها دوسوم جمعیت آدیغیه را تشکیل می‌دهند. رئیس کنونی جمهوری آدیغیه، مراد کومپیلوف است. جغرافیا و اقلیم. آدیغیه، جمهوری‌ای در جنوب غربی روسیه است که از رود کوبان تا دامنه‌های کوه‌های قفقاز امتداد دارد. این منطقه در سال ۱۹۲۲ به‌عنوان یک استان (اُبلاست) برای مردم آدیغه، یکی از دو شاخه اصلی چرکس‌ها، تأسیس شد.