payamvha/North_RAG huggingface dataset:
طرابلس (طرابلسِ شام، ؛ ) دومین شهر بزرگ لبنان و واقع شده در شمال شهر بترون است. تاریخچهٔ اسم. طرابلس در طول تاریخ دارای نام‌های متفاوتی بوده‌است که قدمت آنها به دورهٔ فینیقی‌ها می‌رسد. در کتیبه‌های عمارانه از آن با نام «دربلی» یاد شده و در جاهای دیگر «اهلیه» یا «وهلیه» (۱۴ ق. م) نامیده شده‌است. در یک حکاکی به جای مانده باستانی که در آن راجع به تهاجم دولت آشوری به فرماندهی آشورناسیرپال دوم به سرزمین طرابلس توضیح داده شده‌است، این شهر «محلتا»، «میزا» یا «کیزا» نامیده شده‌است. تحت فرمانروایی فینیقی‌ها نام
نامیده شده‌است. تحت فرمانروایی فینیقی‌ها نام «آذر» بر این شهر گذاشته شد. وقتی یونانی‌ها بر این منطقه حکمرانی می‌کردند نام «تریپولی» به معنی سه شهر (عربی آن «طرابلس») را برای آن برگزیدند. عرب‌ها نیز نام‌های متفاوتی بر این منطقه گذاشتند که از جملهٔ این نام‌ها می‌توان به «ولایت عهدی طرابلس»، «اتحادیهٔ طرابلس» و «شاهنشاهی غربی طرابلس» اشاره کرد. علاوه بر این نام‌ها، نام‌های «طربلوس»، «ارطربلوس» یا «طرابلس الشام» نیز کاربرد داشته‌است. صلیبیون در طول ۱۸۰ سالی که بر این قلمرو حکمرانی می‌کردند، طرابلس را به‌عنوان
بر این قلمرو حکمرانی می‌کردند، طرابلس را به‌عنوان پایتخت «شهرستان تریپولی» برگزیدند و در این دوره این شهر «سه‌گانه» نام یافت. امروزه طرابلس «الفیحاء» نیز نامیده می‌شود. «الفیحاء» از فعل عربی «فیح» مشتق شده که معنی آن «پخش شدن بوی خاص در فضا» می‌باشد. طرابلس به داشتن باغ‌های پهناور پرتقال معروف است. در فصل بهار با شکوفایی این درختان، گرد شکوفه‌های پرتقال در هوا پخش می‌شود و رایحهٔ دل‌انگیزی در سطح شهر قابل استشمام است. از این رو به این شهر «الفیحاء» نیز گفته می‌شود. تاریخچهٔ شهر. شواهدی مبنی بر وجود
گفته می‌شود. تاریخچهٔ شهر. شواهدی مبنی بر وجود استقرارهایی در طرابلس وجود دارد که قدمت آنها به سال ۱۴۰۰ ق.م. بر می‌گردد. در قرن ۹ ق.م. فینیقی‌ها بازاری در این ناحی بنا کردند و بعدها تحت فرمانروایی ایرانی‌ها، این ناحیه مرکز اتحادیهٔ شهرهای فینیقی صور، صیدا و جزیرهٔ آرادس شد. تحت فرمانروای هلنیست‌ها طرابلس به مرکز کشتی‌سازی نیروهای دریایی تبدیل شد و شاهد دوره‌ای از خود مختاری بود. طرابلس در سال ۶۴ ق.م. زیر سلطهٔ جمهوری روم درآمد. در سال ۵۵۱ میلادی، زلزله‌ای سهمگین و امواج شدید دریا این شهر را، که در قلمرو
سهمگین و امواج شدید دریا این شهر را، که در قلمرو امپراطوری روم شرقی بود، به‌همراه شهرها و جزیره‌های واقع در این منطقه از ساحل مدیترانه نابود کرد. در دوران باستان، این منطقه محل استقرار فینیقی‌ها بود. شهرهای صور، صیدا و ارواد شامل این منطقه می‌شده‌اند. از این رو، این منطقه ترابس (طرابلس (لیبی)) به یونانی به معنای سه شهر نام گرفته‌است. بعد از فینیقی‌ها به ترتیب آشوری‌ها، هخامنشیان، امپراطوری روم، خلافت راشدین، سلجوقیان، صلیبیون، ممالیک و دولت عثمانی در این ناحیه حکمرانی کردند. در قرن ۱۹ صلیبیون در این منطقه
حکمرانی کردند. در قرن ۱۹ صلیبیون در این منطقه «کشور تریپولی» را بنا نمودند. جغرافیا. طرابلس مرکز استان شمال لبنان می‌باشد که در نزدیکی ساحل و در ۸۵ کیلومتری شمال شهر بیروت واقع شده‌است. می‌توان از این شهر به عنوان غربی‌ترین بندر لبنان یاد کرد. جمعیت این شهر در حدود ۶۰۰٬۰۰۰ نفر، معادل ۱۵٪ جمعیت کل لبنان، می‌باشد. دومین بندر بزرگ لبنان در این منطقه واقع شده‌است. این شهر هم‌مرز شهر المیناء است که بندر خروجی طرابلس محسوب می‌شود. از نظر جغرافیایی این دو شهر به هم وصل شده طرابلس بزرگ را به وجود می‌آورند. ساختار
وصل شده طرابلس بزرگ را به وجود می‌آورند. ساختار اجتماعی. با ۲۰۰ هزار نفر جمعیت، طرابلس دومین شهر بزرگ لبنان است. در این شهر عمدتاً سُنی‌نشین اقلیت کوچکی از شیعیان علوی و اقلیت‌های نسبتاً بزرگ مسیحی نیز زندگی می‌کنند. منابع. Wikipedia contributors, "Tripoli, Lebanon," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Tripoli,_Lebanon&amp;oldid=189076223 (accessed February 12, 2008).
پارسی سَره یا فارسی سره گونه‌ای از زبان فارسی است که واژگان ناپارسی نداشته یا دارای کمینه‌ای از آن‌ها باشد. به شیوه‌ای که گرایش به کاربرد پارسی دارد، سره‌گویی و سره‌نویسی، یا پارسی‌گویی و پارسی‌نویسی گویند. زبان فارسی کنونی بازماندهٔ زبانی کهن است که در درازای تاریخ، واژگان بسیاری از زبان‌های دیگر وام گرفته و بسیاری از واژگانش فراموش شده‌اند؛ برای همین بخش بزرگی از دستور زبان فارسی کنونی و واژگان آن، ریشه در زبان‌های پارسی میانه و پارسی باستان دارد. در چند هزار سال گذشته، زبان فارسی دچار دگرگونی‌های بسیاری
سال گذشته، زبان فارسی دچار دگرگونی‌های بسیاری بوده است که از علت‌های آن، وجود اقوام گوناگون، پیوند نزدیک با مردم کشورهای دیگر به دلیل گسترش ایران، حمله به ایران از سوی یونان تا هند، چیرگی تازیان و حمله مغول به ایران بوده است. این دگرگونی‌های تاریخی در ایران، سبب دگرگونی‌های سیاسی و فرهنگی و پیرو آن با دگرگونی‌های زبانی، زبان فارسی فراز و فرودهای فراوانی را تجربه کرده است. در پس این دگرگونی‌ها، همیشه دو گروه رویاروی هم بوده‌اند: گروهی که پارسی را ارج می‌نهادند و گرایش به پارسی‌نویسی داشتند و دوم گروهی که
و گرایش به پارسی‌نویسی داشتند و دوم گروهی که گرایش به زبان‌های دیگر داشته‌اند. این گرایش می‌توانست به زبان عربی، فرانسوی یا انگلیسی بوده باشد. در آغاز پیدایش فارسی این گروه به زبان عربی گرایش داشتند و امروزه در نقش پشتیبانی از زبان‌های اروپایی چهره می‌نمایند. دوران پیش از اسلام. گزینش و ساختن اصطلاح برای مفاهیم مورد نیاز در ایران پیشینه‌ای دور و درازی دارد و دستِ‌کم به دوران ساسانیان بازمی‌گردد. نوشته‌های بازمانده را می‌توان به سه دسته تقسیم کرد: نوشته‌های فارسی میانه، نوشته‌های فارسی دری (فارسی کلاسیک) و
فارسی میانه، نوشته‌های فارسی دری (فارسی کلاسیک) و نوشته‌های فارسی نوین. زبان فارسی میانه که به باور بسیاری از کارشناسان دنباله و گونه دگرگون‌یافتهٔ زبان فارسی باستان است، در زمان ساسانیان زبان رسمی ایران بوده و همهٔ نوشته‌ها به این زبان نوشته می‌شد. به فرمان اردشیر و پسرش شاپور، کتاب‌های دوروثئوس، هرمس و بطلمیوس و کتاب‌های دیگر یونانی به فارسی میانه ترجمه شد و گمان می‌رود که برخی کتاب‌های دیگر در زمان شاپور اول ساسانی به فارسی میانه ترجمه شده بودند اما ترجمهٔ بیشتر آثار فلسفی به احتمال بسیار، در دورهٔ خسرو
بیشتر آثار فلسفی به احتمال بسیار، در دورهٔ خسرو انوشیروان و از زبان سریانی صورت گرفت. چنین کنش‌های علمی، دانشمندان ایرانی را وامی‌داشت تا دست به واژه‌گزینی نیز بزنند که چند نمونه آنها در زیر می‌آید: دوران آغازین پس از اسلام. زبان پارسی، از ابتدای غلبهٔ فرهنگ و زبان عربی، همواره با مشکل واژگان دخیل و موافقان و مخالفان روبه‌رو بوده است. در آغازِ رویارویی زبان فارسی و عربی، در میان پارسی‌زبانان، دو گرایش وجود داشت. گروهی فارسی‌گرا بودند و گروهی عربی‌گرا. فارسی‌گرایان که ابن سینا و جوزجانی و ناصرخسرو و
فارسی‌گرایان که ابن سینا و جوزجانی و ناصرخسرو و افضل‌الدین کاشانی از برجستگان آنان بودند، بر این باور بودند که باید برای واژه‌های عربی و یونانی که برابرهای فارسی برگزید. در مقابل اینان، عربی‌گرایان قرار داشتند که معتقد به وام‌گیری از زبان عربی بودند. در آن زمان این گرایش غلبه یافت و فارسی به مدت چند سده به وام‌گیری گسترده از زبان عربی پرداخت. این گرایش موجب شد که وام‌گیری به عادت فارسی‌زبانان تبدیل شود. این عادت هنوز هم پابرجاست. اگر کوشش کسانی چون فردوسی نبود، بیم آن می‌رفت که فارسی، این زبان
چون فردوسی نبود، بیم آن می‌رفت که فارسی، این زبان هندو-اروپایی، از میان برود. نشانه‌هایی از این گونه نوشته‌ها را می‌توان در برخی از شاهکارهای پارسی یافت. در این شاهکارها، نشانه‌های سره‌گرایی آشکارا دیده می‌شود. شاهنامه فردوسی نمونه‌ای هویدا است از گرایش سره‌نویسانه. فردوسی به باور بسیاری از دانشوران آگاهانه از وام‌واژه‌ها پرهیخته است و کوشیده از واژه‌های بیگانه بهره نجوید. ادوارد براون دراین باره می‌گوید:از سوی دیگر سنجش میان شاهنامه و دیگر سرایندگانی که در این روزگار می‌زیسته‌اند و با فردوسی هم‌روزگارند،
این روزگار می‌زیسته‌اند و با فردوسی هم‌روزگارند، نشان می‌دهد که شمار وام‌واژه‌های شاهنامه بسیار کمتر از دیوان‌های دیگر است. می‌توان شاهنامه را با دیوان منوچهری، عنصری یا هر سراینده دیگری سنجید. از این سنجش به خوبی می‌توان دریافت که فردوسی آگاهانه و بخواست از به کاربردن واژه‌های بیگانه خودداری کرده است. (تاریخ ادبیات ادوارد براون، ص؟) فردوسی کوشش بسیار کرده که در حد توان واژه‌های عربی را در شاهنامه به کار نبرد. (همان، ص۲۱۰) دربارهٔ دیباچه شاهنامه ابومنصوری نیز نظر بهار آن است که گویا نگارنده آگاهانه و
نیز نظر بهار آن است که گویا نگارنده آگاهانه و بخواست از آوردن واژگان عربی خودداری کرده است. (سبک‌شناسی، ج۱، ص۲۶۵) برخی از نخستین کتاب‌هایی که در اواخر سده چهارم هجری به زبان فارسی دری نوشته شدند، کتاب‌های علمی بودند و در سده پنجم کتاب‌های علمی بسیاری به زبان فارسی نوشته شده بود. ابن سینا و بیرونی، کتاب‌هایی به زبان فارسی نوشتند که در آن‌ها واژه‌های علمی فارسی بسیاری ساخته شده است. از آن جمله می‌توان به دانشنامه علائی نگاشته ابن سینا اشاره کرد. سره‌نویسی در زمان کنونی. از سده سیزدهم هجری، جنبشی در ایران
در زمان کنونی. از سده سیزدهم هجری، جنبشی در ایران آغاز شد که پالایش پارسی را از واژگان، اصطلاحات و تعبیرات بیگانه، به ویژه عربی تجویز می‌کرد. این جنبش از زمان پادشاهی ناصرالدین شاه (۱۲۶۴–۱۳۱۳ق) آغاز شد و پس از چندی به صورت جنبشی درآمد که تا حدی بر آگاهی‌های تاریخی و تعصّب ملّی استوار بود. سره‌نویسی در سده سیزدهم هجری به دنبال ساده‌نویسی پدید آمد که واکنشی در برابر نثر مصنوع و دشوار آن روزگار بود. در دوره نوین در آغاز راه، زمانی که برخی از نخستین آموزگاران مدرسه دارالفنون دست به کار نگارش کتاب‌های علمی
مدرسه دارالفنون دست به کار نگارش کتاب‌های علمی فارسی شدند، هر جا به اصطلاح علمی یا فن تازه‌ای که در دانش‌های قدیم سابقه نداشت، برمی‌خوردند، آن را به عربی برمی‌گرداندند یا اصل فرانسوی را به کار می‌بردند. از نخستین کسانی که در دورهٔ معاصر دست به سره‌نویسی زد، جلال‌الدین میرزا قاجار فرزند فتحعلی‌شاه قاجار بود. وی کتاب تاریخ‌نگاری خود که «نامهٔ خسروان» نام داشت و اثری سه‌جلدی در تاریخ عمومی ایران است، را در فاصلهٔ میان سال‌های ۱۲۸۵ تا ۱۲۸۸ هجری قمری نگاشت. وی نامهٔ خسروان را به پارسی سره نگاشت. ولی در سال‌های
خسروان را به پارسی سره نگاشت. ولی در سال‌های آغازینِ سدهٔ بیستم میلادی کوشش‌های بسیاری برای وضع اصطلاح‌های نو و واژه‌های علمی فارسی آغاز شد، افراد و گروه‌های جداگانه‌ای دست‌به‌کار واژه‌گزینی شدند و جداگانه معادل‌های بسیاری برای واژه‌های علمی وضع کردند. در سال ۱۳۱۱ خورشیدی، در دارالمعلمین عالی انجمنی برای واژه‌گزینی علمی به سرپرستی دکتر عیسی صدیق و زیرنظر دکتر حسین گل گلاب و دکتر محمود حسابی بنا نهاده شد که برابرهایی برای ۳۰۰۰ اصطلاح علمی وضع کرد و بیشتر این برابرها از پذیرش همگانی برخوردار شد. پیشنهاد
این برابرها از پذیرش همگانی برخوردار شد. پیشنهاد پالایش زبان فارسی از عربی در نیمهٔ دوم سدهٔ نوزدهم به دست گروه کوچکی از روشنفکران ناسیونالیست رومانتیک آغاز شد. نخستین تلاش سازمان‌یافته برای یافتن واژگان فارسی برای واژه‌های فنی نو، در آستانهٔ انقلاب مشروطه روی داد و به شکل‌گیری "مجلس آکادمی" انجامید که در سال ۱۲۸۲ش. (۱۹۰۳م) نشست‌های ماهانه برپا می‌کرد. چند سازمان دیگر نیز که عمر کوتاهی داشتند و در دورهٔ سال‌های ۱۳۰۳ تا ۱۳۱۴ ش. (۱۹۲۴–۱۹۳۵ م) تشکیل شدند، به جست‌وجو برای واژگانِ فارسی به‌ویژه در پهنه‌های جدید
برای واژگانِ فارسی به‌ویژه در پهنه‌های جدید نظامی و فنی ادامه دادند. این مهم به ابداع واژه‌های نامشخص بسیار و بحث‌های داغ به سود و ضد جنبش پالایش منجر شد. فرهنگستان زبان ایران. تلاش‌ها برای کاربرد واژه‌های فارسی پس از دیدار رضاشاه از ترکیه در ۱۳۱۳ ش. (۱۹۳۴ م) به اوج خود رسید و تحت‌تأثیر یک پروژهٔ همتا و مشابه از سوی آتاتورک قرار گرفت. در این شرایط بود که فرهنگستان زبان ایران در سال ۱۳۱۴ ش. به‌ابتکار محمدعلی فروغی نخست‌وزیر ایران بنیان‌گذاری شد و هدفش جایگزینی واژگان فارسی به‌جای عربی بود. در جریان نوسازی
واژگان فارسی به‌جای عربی بود. در جریان نوسازی ایران در دوران رضا شاه پهلوی، فرهنگستان ایران برای هماهنگ‌کردن کار واژه‌سازی تشکیل شد که مهم‌ترین دستاورد آن ساخت واژه‌هایی جایگزین برای واژه‌های بیگانه بود که امروزه بسیاری از آن‌ها در گفتار و نوشتار ایرانیان به‌کار می‌روند، مانند واژه‌های دانشگاه که برابر واژهٔ «university» و شهرداری که برابر واژهٔ «بلدیه» می‌باشند. در آغازِ کارِ فرهنگستان نخست، برخی از اهل قلم مخالفت‌هایی با واژه‌سازی کردند و حتی واژه‌های نوساخته را به ریشخند گرفتند اما فرهنگستان زبان فارسی
را به ریشخند گرفتند اما فرهنگستان زبان فارسی به کار خود ادامه داد و واژه‌هایی ساخت که اینک در جامعه فارسی‌زبان ایران رواگیده شده‌اند، برای نمونه: بازداشت، کودکستان، شهرداری، دادگاه، دادستان، نمایشگاه، خزه، گرده‌افشانی، فرودگاه و هزاران واژه دیگر. فرهنگستان اول در جریان شش سال تکاپوی خود تا سال ۱۳۲۰ ش. بیش از ۳۵۰۰ واژه، از جمله نام مکان‌ها را هویدا کرد. پس از یک مرحلهٔ طولانی تعطیلی که با برکناری رضاشاه در ۱۳۲۰ ش. آغاز شد، فرهنگستان زبان در سال ۱۳۴۹ ش. به ریاست صادق کیا دوباره کار خود را آغاز کرد. کیا که
ریاست صادق کیا دوباره کار خود را آغاز کرد. کیا که شاگرد ذبیح‌الله بهروز بود، یکی از هواداران سرسخت پالایش زبان پارسی از عربی به‌شمار می‌رفت. فرهنگستان دوم تا زمان انقلاب ۱۳۵۷، ۱۴۷۰ واژهٔ فنی را گردآوری و تصویب کرد. در این دوره، عواملی سبب افزایش سره‌گرایی شد که می‌توان به عوامل زیر اشاره کرد: در سال ۱۳۹۰ خورشیدی حدود پنجاه گروه ویژستارانه واژه‌گزینی در فرهنگستان زبان و ادب فارسی (فرهنگستان سوم) کنشگری داشتند و از زمان انقلاب ۱۳۵۷ تا این سال بیش از ۳۵هزار برابر فارسی برای واژه‌های بیگانه به تصویب رسید که در
فارسی برای واژه‌های بیگانه به تصویب رسید که در هشت دفتر پراکنش یافته است. سره‌نویسی از دیدگاه صاحب‌نظران. سَره‌نویسی و سَره‌گرایی، همراهان و مخالفان خود را داشته و دارد، که در اینجا به‌شماری از آنان اشاره شده است: دیدگاه همسویان. همسویان سره‌نویسی بر این باورند که همین سره‌گرایی‌ست که مانع از نابودی زبان پارسی در دوران پس از تازش اقوام بیگانه شده است، وگرنه زبان فارسی شکست‌خوردهٔ زبان مهاجمان می‌شد. او نسبت به کسانی که سره‌گرایی و پاکسازی واژگانِ بیگانه را موجب لاغری زبان می‌دانند، بر این باور است: دیدگاه
موجب لاغری زبان می‌دانند، بر این باور است: دیدگاه مخالفان. مخالفان خالص‌سازی زبان معتقدند که هیچ زبانی — جز زبان‌های ابتدایی — خالص نیست. زبان فارسی و دیگر زبان‌های فرهنگی و علمی، هیچ‌گاه خالص نبوده‌اند که اکنون عده‌ای سعی کنند به‌شکل تحمیلی و با واژگانِ خودساخته که در تاریخ زبان وجود نداشته، آن را خالصِ محض کنند. هیچ پروژهٔ مخربی بهتر از خالص‌گردانی کورکورانه منجر به نابودی یک هویت نخواهد شد. به عبارت دیگر، تلاش برای خالص کردنِ کامل زبان (که عملاً ممکن نیست)، منجر به نابودی زبان می‌شود و نه واژگان دخیل در
منجر به نابودی زبان می‌شود و نه واژگان دخیل در آن. با این حال برخی نیز به‌کل با هرگونه سره‌گرایی و تغییر در زبان مخالفند. از جمله پرویز ناتل خانلری و به‌خصوص علامه علی‌اکبر دهخدا: محمدتقی بهار نیز در جلد سوم از کتاب ، سره‌نویسی را نکوهیده و آن را انحرافی در نثر فارسی دانسته است: دیدگاه میانه‌رو. سره‌گرایان مدعی هستند که سره‌نویسی یا سره‌سازی با گوناگونی زبانی در جهان مشکلی ندارد و اینکه در سره‌گرایی کوشیده می‌شود تا از به‌کارگیری واژگان دیگر زبان‌ها پرهیز شود، به معنای دشمنی با ملت‌های دیگر و زبانشان نیست،
به معنای دشمنی با ملت‌های دیگر و زبانشان نیست، زیرا هر زبانی در جای خود بسیار ارزشمند است و گویشوران این زبان‌ها نیز باید بر توانمندسازی زبان خود و زدودن آسیب‌هایی که به آن زبان رسیده است، کوشا باشند. همواره باید کوشید که گفتار و نوشتاری ساده، زیبا و شیوا، مردم بیشتری را به سوی سره‌گرایی کشید. یکی از خرده‌هایی که به سره‌گرایی گرفته می‌شود این است که برای مردم کوچه و بازار و مردمی که با واژگان سره آشنایی ندارند و اندریافت گفتار و نوشتار سره کمی دشوار است. بزرگ‌ترین آسیب به سره‌گرایی زمانی است که گفتار و
بزرگ‌ترین آسیب به سره‌گرایی زمانی است که گفتار و نوشتار، ناشیوا و نارسا و پر از واژگان ناآشنا که با آهنگ سخن نیز همخوانی ندارند باشد که با خود دلسردی و دلزدگی می‌آورند و مایهٔ واپس زدن پارسی سره از سوی مردم می‌شود. گفتار و نوشتار سره باید همراه با زیبایی، استواری، شیوایی و رسایی باشد. سره‌گویی تنها این نیست که واژه‌های بیگانه را با برابرهای پارسی آن جایگزین کرد، در سره‌گویی باید بهترین واژه‌ای را از میان برابرهای پارسی برگزید که با آهنگ و سامه نوشته همخوانی داشته باشد. دیگر آنکه در سره‌گویی گاه نمی‌توان
داشته باشد. دیگر آنکه در سره‌گویی گاه نمی‌توان تنها به‌سادگی واژه را جایگزین کرد، گاهی باید ساختار آن گزاره (~جمله) دگرگونی یابد و به ساختار پارسی درآید. برای اینکه یک نوشته آمیخته به واژگان بیگانه، در پارسی امروزین را به پارسی سره‌ای شیوا و رسا بازگرداند، نیاز است تا سه گام پیموده شود: امروزه دیگر نمی‌توان سره‌گرایان را تنها در دو گروه مخالف و موافق جای داد، بلکه این موضوع دارای طیف گسترده‌ای از کاربران، نویسندگان و گویندگان است. برخی سره‌گرایان تلاش می‌کنند تا با شیوهٔ سره‌نویسی آرام و انعطاف‌پذیر، با
تا با شیوهٔ سره‌نویسی آرام و انعطاف‌پذیر، با حفظ واژگان بیگانه رایج، حفظ ساختار زبان فارسی و نیز کاربرد تدریجی واژگان پارسی، به‌طور آرام به سوی سره‌نویسی حرکت کنند. این شیوهٔ انعطاف‌پذیر دارای طیف گسترده‌ای در میان دانشمندان و متخصصان ایرانی در رشته‌های مختلف، مجله‌های علمی کشور و سازمان‌ها و نهادها است، به طوری که در برخی از اینها سره‌نویسی ناچیز ولی در برخی دیگر بسیار چشمگیر است. همچنین این موضوع را می‌توان آشکارا در شیوهٔ گزینش واژگان تخصصی تصویب‌شده در فرهنگستان زبان و ادب فارسی که برای رشته‌های مختلف
فرهنگستان زبان و ادب فارسی که برای رشته‌های مختلف در قالب کتابی جداگانه به چاپ رسیده است، به چشم دید. فرهنگ‌های فارسی سره. پارسی بگوییم تازی نگوییم. "پارسی بگوییم تازی نگوییم"، نام کتابی است نوشته حمید رمضانی که در سال ۱۳۹۳ به چاپ رسید. فرهنگ واژه‌های فارسی سره. "فرهنگ واژه‌های فارسی سره"، کتابی است که در آن به معرفی واژه‌هایی فارسی که در گذشته به‌طور متداول در ادبیات نوشتاری و در فرهنگ‌های قدیم فارسی استفاده می‌شده، ولی به‌تدریج جای خود را به واژه‌های عربی داده‌اند، پرداخته است. این واژه‌ها کاربرد کمتری
داده‌اند، پرداخته است. این واژه‌ها کاربرد کمتری در زبان گفتاری و نوشتاری پیدا کرده‌اند. در این کتاب هدف واژه‌سازی نیست، بلکه منظور شناساندن واژه‌هایی است که به‌مرور فراموش شده یا کاربرد خود را از دست داده‌اند و کاربرد کمتری در زبان گفتاری و نوشتاری دارند. فرهنگ فارسی سره محسن پاکروان. "فرهنگ فارسی سره" از محسن پاکروان، پس از ۳۶ سال بررسی و پژوهش در فرهنگی ۲۴ جلدی نگارش و چاپ شده است. در این فرهنگ نزدیک به ۳۰۰هزار واژهٔ نوین فارسی ساخته شده است که تمامی واژگان ریشه‌ای فارسی دارند.
تندیس آزادی (؛ آزادی روشنگر جهان، ) تندیس نئوکلاسیسک غول‌آسا در لیبرتی آیلند، بندر نیویورک واقع در شهر &lt;bdi&gt;نیویورک&lt;/bdi&gt; &lt;bdi&gt;است. تندیس مس‌پوشیده، هدیه‌ای از مردم فرانسه به ایالات متحده آمریکا بود و توسط تندیس‌گر فرانسوی فردریک آگوست بارتولدی طراحی شد و چارچوب فلزی آن نیز توسط گوستاو ایفل ساخته شد. تندیس آزادی در ۲۸ اکتبر ۱۸۸۶ وقف شد.&lt;/bdi&gt; &lt;bdi&gt;تندیس آزادی، پیکری از یک زن پارچه‌پوشیدهٔ کلاسیک است،&lt;/bdi&gt; &lt;bdi&gt;که احتمالاً از ایزدبانوی آزادی روم باستان، لیبرتاس
احتمالاً از ایزدبانوی آزادی روم باستان، لیبرتاس الهام گرفته است.&lt;/bdi&gt; &lt;bdi&gt;زن تندیس آزادی که با حالتی کج‌ایستایی قرار دارد،&lt;/bdi&gt; &lt;bdi&gt;با دست راستش مشعلی بالای سرش گرفته و در دست چپش یک تابولا آنساتا دارد که روی آن نوشته شده «&lt;/bdi&gt;JULY IV MDCCLXXVI»، یعنی ۴ ژوئیه ۱۷۷۶، که تاریخ اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا است. او پای چپش را روی غل و زنجیر شکسته گذاشته، که بزرگداشت برانداختگی برده‌داری و پایان &lt;bdi&gt;جنگ داخلی آمریکا&lt;/bdi&gt; &lt;bdi&gt;است.&lt;/bdi&gt; پس از
&lt;bdi&gt;است.&lt;/bdi&gt; پس از وقف، این تندیس به عنوان نمادی از آزادی و ایالات متحده آمریکا شناخته شد و متعاقباً، نمادی برای خوش‌آمدگویی مهاجران از راه دریا نیز شناخته شد. ایدهٔ ساخت تندیس در سال ۱۸۶۵ مطرح شد، هنگامی که ادوارد دو لابوله، تاریخ‌دان فرانسوی و از جمله مخالفان برده‌داری، پیشنهاد بنایی برای بزرگداشت صدسالگی استقلال آمریکا (۱۸۷۶)، استقامت دموکراسی آمریکایی و آزادی بردگان کشور داد. &lt;bdi&gt;جنگ فرانسه و پرو&lt;/bdi&gt;&lt;bdi&gt;س روند آن را تا سال ۱۸۷۵ به تأخیر انداخت، زمانی که لابوله
را تا سال ۱۸۷۵ به تأخیر انداخت، زمانی که لابوله پیشنهاد داد مردم فرانسه تهیهٔ سرمایه تندیس را انجام دهند و ایالات متحده مکان تندیس را تعیین کند و پایه‌های آن را ایجاد کند. بارتولدی سر و دست مشعل‌دار تندیس را پیش از طراحی کامل تندیس ایجاد کرد و این تکه‌ها، برای تبلیغات در نمایشگاه‌های بین‌المللی به نمایش گذاشته شد.&lt;/bdi&gt; دست مشعل‌دار در نمایشگاه سده در فیلادلفیا در سال ۱۸۷۶ و در &lt;bdi&gt;مدیسون اسکوئر&lt;/bdi&gt; &lt;bdi&gt;در منهتن از سال ۱۸۷۶ تا ۱۸۸۲ به نمایش گذاشته شد. جمع‌آوری کمک مالی، به‌ویژه
به نمایش گذاشته شد. جمع‌آوری کمک مالی، به‌ویژه برای آمریکایی‌ها دشوار بود و کار بر روی پایهٔ تندیس، تا سال ۱۸۸۵ به دلیل کمبود بودجه مورد تهدید بود. جوزف پولیتزر، ناشر نیویورک وورلد، تلاشی برای کمک‌های مالی و به فرجام رساندن پروژه آغاز کرد که بیش از ۱۲۰٬۰۰۰ مشارکت‌کننده را جذب کرد و بیشتر آنها کمتر از یک دلار (&lt;/bdi&gt;&lt;bdi&gt;) پرداخت کردند. تندیس در فرانسه ساخته شد، در جعبه‌هایی به آمریکا فرستاده شد و بر روی پایهٔ ساخته‌شده در جزیرهٔ بِدلوی آن زمان، تکه‌های آن گرداورده شد.&lt;/bdi&gt; &lt;bdi&gt;تا
تکه‌های آن گرداورده شد.&lt;/bdi&gt; &lt;bdi&gt;تا سال ۱۹۰۱، این تندیس توسط هیئت فانوس دریایی ایالات متحده اداره می‌شد و سپس به وزارت جنگ سپرده شد؛ از سال ۱۹۳۳، نگهداری آن توسط سازمان پارک‌های ملی به عنوان بخشی از بنای ملی تندیس آزادی انجام می‌شود و یکی از جاذبه‌های گردشگری اصلی است. شمار اندکی از بازدیدکنندگان می‌توانند از درون به لبهٔ پایه و قسمت درونی تاج تندیس دسترسی داشته باشند. دسترسی عمومی به مشعل از سال ۱۹۱۶ ممنوع شده است.&lt;/bdi&gt; توسعه. خاستگاه. به گفتهٔ &lt;bdi&gt;سازمان پارک‌های
خاستگاه. به گفتهٔ &lt;bdi&gt;سازمان پارک‌های ملی&lt;/bdi&gt;&lt;bdi&gt;، ایدهٔ نخستین بنایی هدیه از مردم فرانسه به ایالات متحده آمریکا نخستین بار توسط ادوارد رنه دو لابوله، رئیس جامعهٔ ضد برده‌داری فرانسه و یکی از مهم‌ترین و شناخته‌شده‌ترین اندیشمندان زمان خود، داده شد. ریشهٔ پروژه، به مکالمه‌ای در میانهٔ سال ۱۸۶۵ میان لابوله، مخالف سرسخت بردگی و فردریک آگوست بارتولدی، یک تندیس‌گر ردیابی می‌شود. در مکالمه‌ای پس از شام، لابوله که حامی سرسخت اتحادیه در جنگ داخلی آمریکا بود در خانه‌اش در نزدیکی ورسای، قرار
داخلی آمریکا بود در خانه‌اش در نزدیکی ورسای، قرار است گفته باشد که: «اگر قرار است بنایی در ایالات متحده به عنوان یادبودی برای استقلال ساخته شود، به نظر من تنها در صورتی طبیعی است که با تلاش مشترک - کار همسان دو ملت - ساخته شود.»&lt;/bdi&gt; با این حال، سازمان پارک‌های ملی، در گزارشی در سال ۲۰۰۰، این را افسانه‌ای دانست که در یک رسالهٔ چاپی جمع‌آوری کمک مالی در سال ۱۸۸۵ ریشه‌یابی شده است و به گمان بسیار، تندیس در سال ۱۸۷۰ ساخته شده است. سازمان پارک‌های ملی، در مقالهٔ دیگری در وبگاه، پیشنهاد می‌کند که لابوله
مقالهٔ دیگری در وبگاه، پیشنهاد می‌کند که لابوله قصد ارج نهادن به پیروزی اتحادیه و پیامدهای آن را داشت، «با پیروزی اتحادیه در جنگ داخلی و لغو برده‌داری، آرزوهای آزادی و دموکراسی لابوله در ایالات متحده به واقعیت پیوست. به منظور ارج نهادن به این دستاوردها، لابوله پیشنهاد داد که از سوی فرانسه هدیه‌ای، برای ایالات متحده ساخته شود. لابوله امید داشت که با بردن توجه‌ها به سوی دستاوردهای تازهٔ آمریکا، الهام‌بخش مردم فرانسه شود تا برای فراخواستن دموکراسی خود، در برابر سلطنت سرکوبگر ایستادگی کنند.» به گفتهٔ بارتولدی
سلطنت سرکوبگر ایستادگی کنند.» به گفتهٔ بارتولدی تندیس‌گر که بعداً داستان را بازگو کرد، اظهار نظر ادعایی لابوله یک پیشنهاد نبود، اما الهام‌بخش بارتولدی شد. با توجه به سرشت سرکوبگرانهٔ رژیم ناپلئون سوم، بارتولدی به جز گفتگو با لابوله، اقدامی فوری در رابطه با این ایده انجام نداد. بارتولدی در هر صورت مشغول پروژه‌های احتمالی دیگر بود. وی در سال ۱۸۵۶، برای مطالعهٔ آثار باستانی به مصر سفر کرد. در اواخر دههٔ ۱۸۶۰، او به اسماعیل پاشا، خدیو مصر نزدیک شد و پیشنهاد ساخت "پیشرفت" یا "مصر حامل نور به آسیا" را داد که یک
"پیشرفت" یا "مصر حامل نور به آسیا" را داد که یک فانوس دریایی بزرگ به شکل یک "فلاح" زن مصری باستانی روپوشیده و در حال نگه داشتن مشعل بود. قرار بود این پروژه در ورودی شمالی کانال سوئز در پورت‌سعید ساخته شود. طرح‌ها و مدل‌هایی از کار پیشنهادی ساخته شد، اگرچه هرگز ساخته نشد. پروژهٔ سابق کلاسیک دیگری در کانال سوئز پیشنهاد شده بود که غول رودس، تندیس باستانی برنزی از ایزد خورشید یونان باستان، هلیوس بود. باور بر این است که بلندی تندیس، بیش از بوده است و همانند، در ورودی بندر ایستاده و چراغی را برای راهنمایی
در ورودی بندر ایستاده و چراغی را برای راهنمایی کشتی‌ها با خود داشت. خدیو و فردینان دو لیسپس، توسعه‌دهندهٔ کانال سوئز، هر دو به دلیل هزینهٔ آن، مخالف پیشنهاد تندیس بودند. به جای آن، در سال ۱۸۶۹ فانوس دریایی پورت‌سعید توسط فرانسوا کوانیه ساخته شد. پس از بازگشت از مصر، بارتولدی از تندیسی به اندازه ۷۶ فوت، اثر جووانی جامباتیستا کرسپی، ساخته‌شده با هنر مسگری با پوشش آرماتور آهنین واقع‌شده در دریاچه ماجیوره، ایتالیا بازدید کرد. او همچنین با سازهٔ مشابهِ بنای یادبود ورسینگتوریکس اثر امه میله نیز آشنا بود؛ بازسازی
ورسینگتوریکس اثر امه میله نیز آشنا بود؛ بازسازی تندیسِ میله در یک قرن بعد، توجه‌ها را به سوی وضعیت بد تندیس آزادی برد. به جای برنز یا سنگ، در ساخت تندیس مس به کار رفت؛ به دلیل هزینه و وزن کمتر و آسانی ترابری. هر پروژه بزرگی به دلیل جنگ فرانسه و پروس به تعویق افتاد، که در آن بارتولدی به عنوان یکی از اعضای ارشد یک نیروی شبه‌نظامی خدمت می‌کرد. در این جنگ، ناپلئون سوم به اسارت گرفته شد و از سلطنت خلع شد. زادگاه بارتولدی، استان آلزاس در جنگ به پروس باخته شد و در فرانسه یک جمهوری لیبرال‌تر قدرت گرفت. از آنجایی
فرانسه یک جمهوری لیبرال‌تر قدرت گرفت. از آنجایی که بارتولدی در حال برنامه‌ریزی سفر به ایالات متحده بود، او و لابوله به این نتیجه رسیدند که زمان برای گفتمان دربارهٔ این ایده با آمریکایی‌های نفوذدار مناسب است. در ژوئن ۱۸۷۱، بارتولدی از اقیانوس اطلس، همراه با نامه‌های معارفه امضاشده توسط لابوله گذر کرد. هنگامی که بارتولدی به بندر نیویورک رسید، او بر جزیره بدلو (لیبرتی آیلند امروزی) به عنوان مکان ساخت تندیس متمرکز شد، زیرا از این امر که کشتی‌های در راه نیویورک، باید از کنار آن گذر می‌کردند شگفت‌زده شد. وی نیز
باید از کنار آن گذر می‌کردند شگفت‌زده شد. وی نیز از اینکه فهمید جزیره تحت مالکیت دولت ایالات متحده است خوشحال شد؛ در سال ۱۸۰۰ جزیره توسط قوه مقننه ایالت نیویورک برای دفاع از بندر با دولت داده شد. به این ترتیب، همان‌طور که او در نامه ای به لابوله بیان کرد: «سرزمینی مشترک برای همه ایالت‌ها است». افزون بر دیدار با اهالی با نفوذ نیویورک، بارتولدی با یولیسز اس. گرانت، رئیس‌جمهور آن زمان آمریکا دیدار داشت که به او تضمین داد به دست آوردن مکان ساخت تندیس دشوار نخواهد بود. بارتولدی دو بار ایالات متحده را با راه‌آهن