payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جمع‌آوری کرده‌است. شوماخر یکی از سفیران ویژه یونسکو است که ۳ میلیون دلار هم به این تشکیلات اهدا کرده‌است. سانحه مغزی. شوماخر صبح یکشنبه ۲۹ دسامبر ۲۰۱۳ در حالی که به همراه پسرش در کوه‌های آلپ فرانسه اسکی می‌کرد، دچار سانحه شد و سرش به صخره اصابت کرد. به گفته پزشکان، او با سرعت بالا با یک صخره برخورد کرده، به هوا پرتاب شده و دوباره روی صخره فرود آمده‌است. شوماخر در زمان وقوع سانحه از کلاه ایمنی استفاده می‌کرده‌ است و به گفته پزشکان اگر کلاه ایمنی بر سر نمی‌داشت، در جا کشته می‌شد. پزشکان با انجام عمل جراحی و
در جا کشته می‌شد. پزشکان با انجام عمل جراحی و همچنین مراقبت‌های پزشکی به وضعیت وی رسیدگی کردند. چندی بعد پزشکان اعلام کردند که روند بازیابی هوشیاری شوماخر آغاز شده‌است. او اکنون برای بازیابی هوشیاری‌اش دارو مصرف می‌کند. در ۴ آوریل ۲۰۱۴ پزشکان اعلام کردند که شوماخر برای دقایقی از کما خارج شده‌است و به هوش آمده‌است. در سیزدهم ژوئن ۲۰۱۴ نشریه آلمانی بونته خبر داد میشائل شوماخر از بخش مراقبت‌های ویژه به بخش توانبخشی بیمارستان گرنوبل منتقل شده‌است. در ۱۶ ژوئن ۲۰۱۴ وی از حالت کما خارج و از بیمارستان گرنوبل مرخص
وی از حالت کما خارج و از بیمارستان گرنوبل مرخص شد. خانواده شوماخر گفتند که ادامه درمان دور از چشم عموم انجام خواهد شد. چند روز پس از ترخیص شوماخر از بیمارستان، پرونده پزشکی وی از بیمارستان ربوده شد و سارقان اعلام کردند که قصد فروش آن را به رسانه‌ها دارند. آن‌ها برای فروش آن مبلغ ۵۰ میلیون یورو تعیین کردند.
جیانگ چینگ همسر مائو تسه تونگ، رهبر حزب کمونیست چین بود. نام او بیشتر در جریان انقلاب فرهنگی چین و به خاطر تبلیغات او در مورد هنر مائوئیستی مطرح شد. پس از مرگ مائو در ۱۹۷۶ او به همراه سه نفر از همکارانش که «گروه چهار» را تشکیل می‌دادند، به جرم طراحی کودتا دستگیر و محاکمه شدند. جیانگ در این محاکمه به مرگ محکوم شد، اما این مجازات بعدها به حبس ابد تقلیل یافت. بسیاری از جریان‌های مائوئیستی سراسر جهان (و در واقع اکثر آن‌ها) حذف «گروه چهار» و عروج جناح‌های دیگری همچون جناح هوآ گوئو فنگ و دنگ ژیائوپینگ را «سلطهٔ
همچون جناح هوآ گوئو فنگ و دنگ ژیائوپینگ را «سلطهٔ رویزیونیسم در چین» می‌دانند و از این رو از جیانگ چینگ به عنوان یکی از مهم‌ترین رهبران خود نام می‌برند.
حزب دموکرات جدید یکی از احزاب سیاسی کشور کانادا با گرایش سوسیال دموکراسی است که در سال ۱۹۶۱ بنیان گذاشته شد و به جناح چپ میانه و چپ طیف سیاسی تعلق خاطر دارد. این حزب هم در انتخابات فدرال و هم در انتخابات استانی شرکت می‌کند. رهبر کنونی آن در بخش فدرال جاگمیت سینگ است که در تاریخ یکم اکتبر سال ۲۰۱۷ به این سمت انتخاب شد. احزاب دموکرات جدید استانی در حال حاضر در دو استان دولت تشکیل داده‌اند. در انتخابات فدرال سال ۲۰۱۱ این حزب با رهبری جک لیتون توانست پس از حزب محافظه‌کار کانادا بیشترین کرسی را در مجلس عوام
محافظه‌کار کانادا بیشترین کرسی را در مجلس عوام کانادا به دست آورد و به این ترتیب برای اولین بار رسماً به عنوان اپوزیسیون رسمی شناخته شد، اما به جز آن دوره، معمولا سومین یا چهارمین حزب مجلس عوام کانادا محسوب می‌شود. در سال ۲۰۲۲، این حزب در طی یک ائتلاف با حزب لیبرال که بیشترین کرسی پارلمان را داشت اما موفق به کسب اکثریت مطلق نشده بود، بر سر کار بودن دولت جاستین ترودو تا سال ۲۰۲۵ را تضمین کرد و در عوض دولت متعهد به گسترش سیاست‌های دموکرات جدید از جمله در زمینه گسترش بیمه‌ی درمانی همگانی به دندانپزشکی گردید.
گسترش بیمه‌ی درمانی همگانی به دندانپزشکی گردید. از سیاست‌های بارز این حزب می‌توان به اقتصاد مختلط، گسترش دولت رفاه، دفاع از حقوق دگرباشان جنسی، سیاست‌های نظارتی بر حفظ محیط‌ زیست و افزایش دامنه‌ی بیمه‌ی همگانی کانادا به منظور پوشش هزینه‌های مرتبط با دارو، دندانپزشکی، چشم‌پزشکی، درمان ناباروری و سلامت روان اشاره کرد.
جوزف فیلیپ پیر ایوس الیوت ترودو (زادهٔ – درگذشتهٔ ) پانزدهمین نخست‌وزیر کانادا بود که از ۲۰ آوریل ۱۹۶۸ تا ۳ ژوئن ۱۹۷۹ و سپس از ۳ مارس ۱۹۸۰ تا ۳۰ ژوئن ۱۹۸۴ در این سِمَت باقی ماند. زندگی‌نامه. او که نویسنده، استاد دانشگاه و کنشگر سیاسی بود از همان آغاز مطرح شدن در دنیای سیاست شخصیتی کاریزماتیک به‌شمار می‌رفت که فضای سیاسی کانادا را به تسخیر خود درآورده بود. یکی از زندگی‌نامه‌های او با این جمله آغاز می‌شود: «او هنوز ما را در تسخیر خود دارد». ستایش‌کنندگان او نیروی فکری ترودو را می‌ستایند. فراست سیاسی او در حفظ
فکری ترودو را می‌ستایند. فراست سیاسی او در حفظ اتحاد ملی و اعمال منشور حقوق و آزادی‌ها نیز ستوده می‌شود. مخالفان او، وی را به علت تکبر و نخوت، سیاست‌های اقتصادی که موجب افزایش بدهی‌های ملی شد و سیاست‌های او در مورد استان‌های غربی کانادا متهم می‌کنند؛ ولی تقریباً همه هم‌عقیده هستند که ترودو کانادا را به مرحلهٔ تازه‌ای از زندگی سیاسی راهنمایی کرد. ترودو در حساس‌ترین دوره‌ها نخست‌وزیر کانادا بود و معمولاً مرکز جنجال‌های بسیاری بود. او به زرق و برق و کارهای عجیب و غریب شناخته می‌شد. در مجلس عوام دمپایی
عجیب و غریب شناخته می‌شد. در مجلس عوام دمپایی می‌پوشید با شخصیت‌های مشهور رابطهٔ عاشقانه داشت و از الفاظ بد برای توهین به مخالفانش استفاده می‌کرد. او یک بار در ۷ مه ۱۹۷۷ پشت سر ملکه الیزابت دوم حرکت پیروئت باله را انجام داد. به عنوان نخست‌وزیر او بود که انتقال قانون‌گذاری کانادا را از دست مجلس بریتانیا به مجلس کانادا داد و منشور حقوق و آزادی‌ها را تصویب و عملی کرد. وی پدر جاستین ترودو است.
ریچارد میلهوس نیکسون (۹ ژانویهٔ ۱۹۱۳ – ۲۲ آوریل ۱۹۹۴) سیاستمدار و وکیل آمریکایی بود که از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ به عنوان سی و هفتمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد. او پس از ۳ سال حضور در مجلس نمایندگان و ۳ سال در سنا، طی سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۱ به عنوان سی وششمین معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. او پس از پنج سال ریاست‌جمهوری که پایان مداخله آمریکا در جنگ ویتنام، کاهش تنش در روابط با اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری خلق چین و تأسیس سازمان حفاظت از محیط زیست را شامل می‌شد، در پی رسوایی
حفاظت از محیط زیست را شامل می‌شد، در پی رسوایی واترگیت، به نخستین و تا امروز تنها رئیس‌جمهور تاریخ ایالات متحده آمریکا تبدیل شد که از مقام خود کناره‌گیری می‌کند. نیکسون در یک خانوادهٔ فقیر در یک شهر کوچک در جنوب کالیفرنیا به دنیا آمد. وی در سال ۱۹۳۷ از مدرسه حقوق دانشگاه دوک فارغ‌التحصیل شد و برای وکالت به کالیفرنیا بازگشت. او و همسرش پت در سال ۱۹۴۲ برای کار در دولت فدرال به واشینگتن، دی. سی. نقل مکان کردند. وی در جنگ جهانی دوم در ناوگان رزمی نیروی دریایی مشغول انجام وظیفه بود. وی در سال ۱۹۴۶ برای نمایندگی
انجام وظیفه بود. وی در سال ۱۹۴۶ برای نمایندگی در مجلس نمایندگان انتخاب شد. پیگیری وی در مورد پرونده الجر هیس شهرت وی را به عنوان یک ضد کمونیست برجسته تثبیت کرد که باعث ارتقا او در سطح ملی شد. در سال ۱۹۵۰، وی به سنا راه یافت. او به همراه دوایت آیزنهاور در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۵۲ به عنوان نامزد معاونت ریاست‌جمهوری حزب جمهوری‌خواه حضور داشت. پس از پیروزی در آن انتخابات و انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۵۶، به مدت هشت سال معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بود. او در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۶۰ با اختلاف کم به جان
در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۶۰ با اختلاف کم به جان اف. کندی باخت و در سال ۱۹۶۲ در انتخابات فرمانداری کالیفرنیا هم مقابل پت براون شکست خورد. او در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۶۸ دوباره برای رسیدن به ریاست جمهوری تلاش کرد و این بار با شکست دادن هیوبرت هامفری و جورج والاس در انتخاباتی نزدیک، به ریاست جمهوری انتخاب شد. نیکسون در سال ۱۹۷۳ به مداخله آمریکا در جنگ ویتنام و سربازگیری اجباری خاتمه داد. بازدید نیکسون از جمهوری خلق چین در سال ۱۹۷۳ آغازی بر روابط دیپلماتیک بین دو کشور بود. او پیمان موشک‌های ضد بالستیک را
بین دو کشور بود. او پیمان موشک‌های ضد بالستیک را با اتحاد جماهیر شوروی امضا کرد که به کاهش تنش میان دو کشور در میانه جنگ سرد انجامید. او بر دستمزدها و قیمت‌ها کنترل اعمال کرد، به جدایی نژادی در مدارس ایالات جنوبی پایان داد و سازمان حفاظت از محیط زیست ایالات متحده آمریکا را تأسیس کرد. او به عنوان رئیس‌جمهور فرود آپولو ۱۱ بر ماه که پایانی بر رقابت فضایی میان آمریکا و شوروی بود را نظاره کرد. در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۷۲ نیکسون بر رقیب دموکراتش، جرج مک‌گاورن، با اختلاف بسیار زیادی در آرای الکترال پیروز شد. در
اختلاف بسیار زیادی در آرای الکترال پیروز شد. در دوره دوم ریاست جمهوری خود، نیکسون دستور به تحویل اسلحه و تجهیزات به اسرائیل در طول جنگ یوم کیپور را داد که منجر به بحران نفتی در داخل کشور شد. در اواخر سال ۱۹۷۳، رسوایی واترگیت اتفاق افتاد و باعث شد نیکسون بسیاری از حمایت‌های سیاسی‌اش را از دست بدهد. وی در ۹ اوت ۱۹۷۴، پیش از این‌که کنگره او را استیضاح کند، نخستین رئیس‌جمهور آمریکا شد که استعفا کرد. پس از استعفا، معاون سابقش، جرالد فورد -که در پی استعفای او به ریاست‌جمهوری رسیده بود- وی را مورد عفو
او به ریاست‌جمهوری رسیده بود- وی را مورد عفو ریاست‌جمهوری قرار داد. در طول ۲۰ سال پس از ریاست‌جمهوری، نیکسون خاطرات خود و ۹ کتاب دیگر را نوشت و سفرهای خارجی بسیاری انجام داد. وی در ۱۸ آوریل ۱۹۹۴ دچار سکته مغزی ناتوان کننده ای شد و چهار روز بعد در ۸۱ سالگی درگذشت. زندگی و تحصیلات. ریچارد میلهوس نیکسون ۹ ژانویه ۱۹۱۳ در حوزهٔ شهرستان یوربا لیندا، کالیفرنیا پا به جهان گشود. او در خانه‌ای که به دست پدرش در مرتع پرورش لیموی خانوادگی آن‌ها ساخته شده بود به دنیا آمد. پدر و مادر او به ترتیب فرنسیس ای. نیکسون و هانا
پدر و مادر او به ترتیب فرنسیس ای. نیکسون و هانا میلهوس نیکسون بودند. مادر او یک کوئیکر بود و پدرش از متدیسم به کیش کوئیکر روی آورد. یکی از نیاکان نیکسون از سوی مادری، توماس کرنل است که نیای بنیان‌گذار دانشگاه کرنل، ازرا کرنل و جیمی کارتر و بیل گیتس نیز بود. تربیت نیکسون تحت تأثیر مراعات کیش کوئیکر از جمله ممنوعیت الکل، رقصیدن و فحاشی بود. او چهار برادر داشت: هارولد (۱۹۰۹–۱۹۳۳)، دونالد (۱۹۱۴–۱۹۸۷)، آرتور (۱۹۱۸–۱۹۲۵) و ادوارد (۱۹۳۰–۲۰۱۹). چهارتا از پنج پسر خانوادهٔ نیکسون با الهام از پادشاهان سده‌های میانی
نیکسون با الهام از پادشاهان سده‌های میانی بریتانیای کبیر نامیده شدند؛ برای نمونه ریچارد به افتخار ریچارد شیردل نامیده شد. اوایل زندگی نیکسون با سختی و فشار مشخص شد: وی بعدها با نقل قول از دوایت آیزنهاور در وصف کودکی‌اش گفت: «ما تهی‌دست بودیم، اما افتخار آن این بود که نمی‌دانستیم». مرتع خانوادگی نیکسون در سال ۱۹۲۲ شکست خورد و آن‌ها به وایتیر، کالیفرنیا کوچ کردند. در ناحیه‌ای کوئیکرنشین، فرانک نیکسون یک فروشگاه بقالی و پمپ بنزین بازگشود. آرتور، برادر کوچک ریچارد در سال ۱۹۲۵ و در سن هفت سالگی بر اثر بیماری
در سال ۱۹۲۵ و در سن هفت سالگی بر اثر بیماری کوتاهی درگذشت. ریچارد دوازده ساله بود هنگامی که یک لکه در شش‌هایش پیدا شد و به دلیل تاریخچهٔ خانوادگی سل، او از ورزش کردن منع شد. بعدها معلوم شد که لکه، بافت زخمی ناشی از یک حملهٔ اولیه ذات‌الریه است.
بوندس‌لیگا در واژه به معنای لیگ ملی به لیگ سراسری در آلمان گفته می‌شود که بالاترین سطح رقابت‌های باشگاهی در این کشور است. باشگاه بایرن مونیخ با داشتن(۳۳ عنوان قهرمانی (۳۴ قهرمانی در مجموع لیگ‌های آلمان) بهترین باشگاه تاریخ این رقابت‌هاست. در مجموع ۵۸ باشگاه دارای سابقه حضور در بوندس‌لیگا هستند. از دیگر قهرمانان این رقابت‌ها می‌توان به باشگاه‌های بروسیا دورتموند، مونشن‌گلادباخ، وردر برمن، هامبورگ، اشتوتگارت، کلن، کایزرسلاوترن، بایر لورکوزن، مونیخ ۱۸۶۰، وولفسبورگ، آینتراخت برانشوایگ و نورنبرگ اشاره کرد. به
آینتراخت برانشوایگ و نورنبرگ اشاره کرد. به دلیل اینکه سیستم دولت آلمان، دولتی فدرال است. تمامی فعالیت‌های اجتماعی عمومی تحت اداره اتحادیه‌ها انجام می‌شوند؛ بنابراین نام لیگ‌های ورزشی ملی این کشور، به نام لیگ فدرال شناخته می‌شوند. این موضوع در کشور اتریش نیز به همین شکل است. چرا که آنجا هم دولتی فدرال حاکم است و زبان رسمی اتریش نیز آلمانی می‌باشد. در کشور آلمان، هر ورزش یک لیگ سراسری ملی یا همان بوندس‌لیگا دارد. بوندس‌لیگا در فصل ۲۰۱۳–۲۰۱۲ رکورد میانگین ۴۵۵۰۰ هزار تماشاگر در هر مسابقه را برجای گذاشت که در
هزار تماشاگر در هر مسابقه را برجای گذاشت که در بین تمامی لیگ‌های اروپا در جایگاه نخست قرار گرفت. رتبه بعدی در اختیار لیگ برتر انگلستان بود. تمامی مسابقات بوندس‌لیگا در تمامی ورزش‌ها، به صورت حرفه‌ای و در سطح استانداردهای ملی برگزار می‌شوند. از نظر دسته‌بندی سطح تیمی، معمولاً رقابت‌های بوندس‌لیگا به دسته یک و دسته دو تقسیم می‌شوند. در فوتبال، بوندس‌لیگای یک در بالاترین سطح است. قهرمان بوندس‌لیگای یک، قهرمان کشور آلمان (به ) محسوب می‌شود. بعد از بوندس‌لیگا ۱، بوندس‌لیگا ۲ قرار دارد. تیم قهرمان بوندس‌لیگای
۱، بوندس‌لیگا ۲ قرار دارد. تیم قهرمان بوندس‌لیگای یک، به همراه تیم دوم، سوم و چهارم به‌طور مستقیم به لیگ قهرمانان اروپا راه پیدا می‌کنند. بوندس‌لیگا در سال ۱۹۶۲ در شهر دورتموند بنیان‌گذاری شد و اولین دوره مسابقات در سال ۱۹۶۳ برگزار شد. در بوندس‌لیگا، ۱۸ تیم فوتبال سطح اول آلمان به‌مدت یکسال باهم به رقابت می‌پردازند. الکساندر نوری بازیکن ایرانی الاصل نخستین فرد ایرانی بود که به‌عنوان سرمربی در بوندس‌لیگا به فعالیت پرداخت. لیگ فوتبال. دسته‌های بعدی دیگر جزو بوندس‌لیگا بشمار نمی‌روند چرا که آن‌ها در سطح ملی
بوندس‌لیگا بشمار نمی‌روند چرا که آن‌ها در سطح ملی انجام نمی‌شوند. دسته‌های بعدی در سطح منطقه‌ای (regional) برگزار می‌شوند و به آن‌ها لیگ‌های «رجیونال» گفته می‌شود. نوع انجام بازی در بوندس‌لیگا دقیقاً از نوع بازی در لیگ پیروی می‌کند؛ یعنی هر تیم با تیم دیگر در دو بازی رفت و برگشت (در خانه و بیرون از خانه) رقابت می‌کند. در یک لیگ همه تیم‌ها می‌بایست با تمام تیم‌های دیگر دو بار بازی کنند. در آلمان، نام بوندس‌لیگا یادآور بوندس‌لیگای فوتبال این کشور است؛ بدین شکل وقتی نام بوندس‌لیگا بیان می‌شود، همه پیش فرض را
وقتی نام بوندس‌لیگا بیان می‌شود، همه پیش فرض را بر این قرار می‌دهند که منظور رقابت‌های سراسری فوتبال این کشور است. که این به دلیل اهمیت و علاقه آلمانی‌ها به ورزش فوتبال است. تاریخچه بوندس‌لیگای فوتبال. اتحادیه فوتبال آلمان (به ) که بنام مخفف DFB شناخته می‌شود، در بیست و هشتم ژوئیه ۱۹۶۲ تصمیم بر این گرفت که بازی‌های سراسری فوتبال آلمان را تحت لیگی با عنوان Bundesliga برگزار کند. بدین ترتیب، بنیان‌گذاری این لیگ معتبر را می‌توان ۲۸ ژوئیه ۱۹۶۲ بشمار برد. اولین فصل بوندس‌لیگا فصل ۱۹۶۳ و ۱۹۶۴ بازی شد. قبل از
فصل بوندس‌لیگا فصل ۱۹۶۳ و ۱۹۶۴ بازی شد. قبل از بنیان‌گذاری بوندس‌لیگا، در سال ۱۹۳۲ فلیکس لینمان رئیس سابق اتحادیه فوتبال آلمان (DFB) لیگ حرفه‌ای () فوتبال آلمان را تحت نام «لیگ شاهنشاهی» یا «لیگ سلطنتی» (به ) بنیان‌گذاری کرد. در این لیگ فقط بهترین باشگاه‌های فوتبال آلمان می‌توانستند بازی کنند. اما این لیگ مورد قبول برخی از باشگاه‌های محلی نبود چرا که با شرایط موجود، این باشگاه‌ها نمی‌توانستند در آن شرکت کنند. تا اینکه در در تابستان ۱۹۶۲ بعد از اینکه تیم ملی آلمان در یک چهارم پایانی جام جهانی شیلی حذف شد،
آلمان در یک چهارم پایانی جام جهانی شیلی حذف شد، هرمن نویبرگر که بعداً رئیس اتحادیه فوتبال آلمان شد، پیشنهادی برای بازسازی و ایجاد ساختاری جدید برای فوتبال و لیگ آلمان کرد. در ۲۸ ژوئیه همان سال، DFB در شهر دورتموند تشکیل جلسه داد و تصمیم بر آن گرفت که فصل ۶۴–۱۹۶۳ را تحت سیستم لیگ حرفه‌ای بوندس‌لیگا به اجرا درآورد. قهرمانان آلمان از ۱۹۰۳. در طول تاریخ مسابقات قهرمانی فوتبال آلمان و بوندس‌لیگا، ۳۰ باشگاه مختلف این عنوان را کسب کرده‌اند. موفق‌ترین باشگاه تاریخ این رقابت‌ها بایرن مونیخ با ۳۳ عنوان قهرمانی است
این رقابت‌ها بایرن مونیخ با ۳۳ عنوان قهرمانی است که ۳۲ مورد از آنها در رقابت‌های بوندسلیگا به دست آمده است. همچنین باشگاه نورنبرگ هشت عنوان قهرمانی را در دوره مسابقات قهرمانی فوتبال آلمان (پیش از بوندس‌لیگا) در میان قهرمانان لیگ‌های منطقه‌ای به دست آورده است و از این حیث رکورد دار است. قهرمانان سابق آلمان از طریق سیستم بوندس‌لیگا به رسمیت شناخته می‌شوند که اجازه نمایش ستاره یا ستاره‌ها را بر روی پیراهن یک باشگاه می‌دهد. این سیستم امکان شناسایی عناوین آلمان غربی و آلمان شرقی را فراهم می‌کند، اگرچه فقط
غربی و آلمان شرقی را فراهم می‌کند، اگرچه فقط عناوین آلمان متحد و آلمان غربی در جدول زیر فهرست شده‌اند. باشگاه‌هایی که با حروف برجسته نمایش داده می‌شوند در حال حاضر در بوندس‌لیگا بازی می‌کنند. عملکرد باشگاه‌ها. یادداشت: قهرمانان بوندس‌لیگا از ۱۹۶۳. در طول تاریخ مسابقات بوندس‌لیگا، ۱۳ باشگاه مختلف این عنوان را کسب کرده‌اند. موفق‌ترین باشگاه تاریخ این رقابت‌ها بایرن مونیخ با ۳۲ عنوان قهرمانی است. باشگاه‌هایی که با حروف برجسته نمایش داده می‌شوند در حال حاضر در بوندس‌لیگا بازی می‌کنند.
حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی نامی بود که بازماندگان جناح بلشویک حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه از ۱۹۵۲ تا ۱۹۹۱ بر خود اطلاق می‌کرد. اما واژهٔ «حزب کمونیست» از سال ۱۹۱۸ که بلشویک‌ها نام خود را «حزب کمونیست تمام روسیه (بلشویک‌ها)» نام‌گذاری کردند در ترکیب اسم این حزب بود. در ۱۹۲۵ این حزب نام خود را به «حزب کمونیست تمام اتحادیه (بلشویک‌ها)» تغییر داد و بالاخره در ۱۹۵۲ نام حزب «کمونیست اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی» برگزیده شد. حزب کمونیست شوروی هم تا سال ۱۹۹۱ توانست باقی بماند و آخرین دبیر کل آن
تا سال ۱۹۹۱ توانست باقی بماند و آخرین دبیر کل آن میخائیل گورباچف بود پس از گشایش انترناسیونال سوم یا کمینترن در ۱۹۱۹، اصل سانترالیسم دموکراتیک که از تئوری مارکسیسم-لنینیسم ناشی می‌شد و در این حزب حاکم بود بر سایر اعضای کمینترن نیز حاکم شد و بر مبنای آن احزاب کمونیست مشابه در سراسر جهان تشکیل شدند. ساختار تشکیلاتی. نهاد منسوب‌کنندهٔ حزب کمونیست، کنگرهٔ حزب بود که ابتدای هر سال جلسه داشت اما بعدها و به‌خصوص در زمان استالین این جلسات کم‌تر برگزار شد. کنگرهٔ حزب کمیته مرکزی را انتخاب می‌کرد و کمیته مرکزی دفتر
کمیته مرکزی را انتخاب می‌کرد و کمیته مرکزی دفتر سیاسی را انتخاب می‌کرد. در زمان استالین قدرت‌مندترین پست در حزب دبیرکل حزب کمونیست اتحاد شوروی بود که توسط دفتر سیاسی انتخاب می‌شد. در سال ۱۹۵۲ عنوان دبیرکل به دبیر اول و دفتر سیاسی به هیئت رئیسه تغییر نام داد اما در سال ۱۹۶۶ برژنف نام‌ها را به صورت نخست برگرداند. از نظر تئوری قدرت اصلی حزب را کنگرهٔ حزب داشت اما در عمل و به‌خصوص پس از درگذشت ولادیمیر لنین قدرت به دست دبیرکل افتاد. در سطوح پایین‌تر هرم سازمانی توسط کمیته‌های حزبی (پارت‌کوم‌ها) مدیریت می‌شد.
توسط کمیته‌های حزبی (پارت‌کوم‌ها) مدیریت می‌شد. صدر هر پارت‌کوم «دبیر پارت‌کوم» بود که توسط اعضا انتخاب می‌شد. در مراحل بالاتر کمیته‌ها به همین ترتیب نام‌گذاری می‌شدند. در سطح رایون‌ها، رای‌کوم، در سطح ابلاست، اوب‌کوم، و در سطح شهرها گورکوم و بدین ترتیب. پایین‌ترین سطح هر حزب سلول حزبی بود. رهبری هر سلول «دفتر حزب» نامیده می‌شد. دفتر حزب (پارت‌بورو) توسط دبیرخانهٔ دفتر که انتخابی بود ریاست می‌شد. دفتر سیاسی کمیته مرکزی. دفتر سیاسی اعضای کامل یا نامزد (بدون حق رای) داشت و اندازهٔ آن در دوره‌های مختلف متفاوت
رای) داشت و اندازهٔ آن در دوره‌های مختلف متفاوت بود. اما معمولاً از ۱۴ عضو کامل و هشت عضو نامزد تشکیل می‌شد. گرچه دفتر سیاسی صدر رسمی نداشت اما دبیرکل حزب (که معمولاً صدر کمیته مرکزی نیز بود) همیشه نقش اصلی در دفتر سیاسی را نیز داشت. عملاً قدرت‌مندترین اعضای دفتر سیاسی آنانی بودند که در ضمن عضو دبیرخانهٔ کمیته مرکزی حزب نیز بودند و دبیرکل حزب نیز قوی‌ترین عضو دفتر سیاسی به‌شمار می‌آمد. اگر کسی تنها در یکی از این دو نهاد عضو بود از نفوذ چندانی برخوردار نبود. در تاریخ اکثر اعضای دفتر سیاسی مرد بوده‌اند و به
در تاریخ اکثر اعضای دفتر سیاسی مرد بوده‌اند و به ندرت زنی عضو این نهاد بوده‌است. حضور زنان. هر چند حضور زنان در دفتر سیاسی حزب کمونیست اتحاد شوروی کمرنگ بوده‌است اما بخشی ویژه در حزب به نام ژنوتدل به زنان اختصاص داده شده بود که وظیفهٔ بهبود وضعیت زنان در اتحاد جماهیر شوروی را بر عهده داشت.
شیطان موجودی غیرفیزیکی در ادیان ابراهیمی است که به عقیده باورمندان به آن، انسان‌ها را گمراه و به انجام گناه ترغیب می‌کند. بیشتر یهودیان به وجود موجودی پلید به نام شیطان باور ندارند و در یهودیت، شیطان معمولاً استعاره‌ای برای «تمایل به شر» یا موجودی تابع یهوه محسوب می‌شود. در مسیحیت (که گاهی لوسیفر نیز نامیده می‌شود) و اسلام، او یک فرشته مغضوب یا جن است که در گذشته دارای تقوا و زیبایی بود اما علیه خدا قیام کرد، هر چند خدا به صورت موقت به او اجازه داده که سپاهی از جنیان را رهبری کند. در قرآن، شیطان ابلیس هم
از جنیان را رهبری کند. در قرآن، شیطان ابلیس هم نامیده می‌شود؛ قرآن در یک جا او را جن و در جای دیگر فرشته نامیده است و همین سبب سردرگمی بسیار شده است. به گفتهٔ قرآن، بعد از خلق آدم توسط الله، شیطان (عزازیل) حاضر نشد به انسان سجده کند و به همین دلیل از بهشت بیرون شد. مسلمین همچنین عقیده دارند او ذهن انسان‌ها را با «وسوسه» (به معنای توصیه‌های شیطانی) پر می‌کند تا به گناه افتند. مسلمانان به‌طور کلی شیطان را موجودی پلید می‌دانند، اما برخی از آن‌ها عقاید بسیار متفاوتی دربارهٔ او دارند. اولین اشاره به شخصیتی به
دربارهٔ او دارند. اولین اشاره به شخصیتی به نام «شیطان» در کتاب زکریا، یکی از بخش‌های متاخر تنخ و متعلق به دوران هخامنشی، دیده شده است. در این کتاب، شیطان دادستانی الهی، یکی از پسران خدا و تابع یهوه است. او در دادگاهی که برای مملکت یهودا برپا شده، پیروان یهوه را مجبور به عذاب دیدن می‌کند تا وفاداری آن‌ها به خدا را بسنجد. شکل‌گیری شیطان به عنوان موجودی بدخواه با ویژگی‌های پلید که رقیب ثنوی خداست، در دوره بین‌العهدین (۴۲۰ قبل از میلاد تا اوایل قرن اول میلادی) و احتمالاً به دلیل اثرپذیری از اهریمنِ دین زرتشت
و احتمالاً به دلیل اثرپذیری از اهریمنِ دین زرتشت اتفاق افتاده است. در کتاب یوبیل، یهوه گروهی از فرشتگان مغضوب یا فرزندان آن‌ها را تحت سلطه شیطان (که کتاب او را مستما نامیده) قرار می‌دهد تا انسان‌ها را به گناه وسوسه و مجازات کند. در انجیل‌های هم‌نوا، شیطان عیسی را در بیابان وسوسه می‌کند و در این انجیل‌ها، او مسبب بیماری و فتنه دانسته شده است. مکاشفه یوحنا شیطان را چون اژدهای قرمز بزرگی می‌نمایاند که میکائیل او را شکست می‌دهد و از بهشت بیرون می‌کند. او سپس برای ۱٬۰۰۰ سال در بند می‌شود تا اینکه به‌طور موقت
برای ۱٬۰۰۰ سال در بند می‌شود تا اینکه به‌طور موقت آزاد می‌گردد، اما در نهایت شکست می‌خورد و در دریاچه آتش انداخته می‌شود. در قرون وسطی، شیطان اهمیت زیادی در الهیات مسیحی نداشت و چون شخصیتی طنز در نمایش‌های کرامات حضور پیدا می‌کرد. با گسترش اعتقاد به تسخیرشدگی توسط شیاطین و افسونگری در دوران مدرن نخستین، بر اهمیت شیطان نیز افزوده شد. در عصر روشنگری متفکرانی چون ولتر به تندی از اعتقاد به وجود شیطان انتقاد کردند. با این حال، اعتقاد به وجود شیطان، خصوصاً در قاره آمریکا، پابرجا مانده است. اگرچه شیطان به‌طور کلی
آمریکا، پابرجا مانده است. اگرچه شیطان به‌طور کلی شر و بدجنس تلقی می‌شود، اما برخی از گروه‌ها عقاید بسیار متفاوتی دارند. در شیطان‌پرستی دینی، شیطان خدایی در نظر گرفته می‌شود که مورد پرستش یا احترام است. در شیطان‌گرایی لاویایی، شیطان نمادی از ویژگی‌های مثبت و آزادی به حساب می‌آید. کتاب مقدس ظاهر شیطان را توصیف نکرده، اما از قرن ۹ میلادی، او در هنر مسیحی با شاخ، سم، پاهای پر مو، دم و معمولاً لخت و با چنگکی در دست نمایش داده شده است. این ویژگی‌ها از خدایانی چون پن، پوزئیدون و بس تقلید شده است. او همچنین در
چون پن، پوزئیدون و بس تقلید شده است. او همچنین در ادبیات مسیحی، به خصوص در "کمدی الهی" دانته، افسانه فاوست، "بهشت گمشده" و "بهشت بازیافته" از جان میلتون، و نیز در موسیقی، فیلم و سریال‌های امروزی حضوری پر رنگ دارد. شکل‌گیری تاریخی. تنخ. کلمهٔ عبری שָּטָן (شطن) عبارتی کلی به معنای «متهم‌کننده» یا «دشمن» است که در سراسر تنخ (مجموعهٔ متون مقدس یهودیان) در کنار موجودات فراطبیعی، به انسان‌ها نیز گفته شده است و در فعلی به معنای «مخالفت کردن» ریشه دارد. زمانی که این کلمه بدون حرف تعریف به کار می‌رود، هر اتهام‌زنی
کلمه بدون حرف تعریف به کار می‌رود، هر اتهام‌زنی می‌تواند "شطن" نامیده شود، اما وقتی با حرف تعریف (حشطن) استفاده می‌شود، منظور شیطان آسمانی است. کلمه شیطان با حرف تعریف ۱۷ مرتبه در تنخ استفاده شده است: ۱۴ بار در ۲ فصل اول کتاب ایوب و ۳ بار در فصل سوم کتاب زکریا. این کلمه همچنین ۱۰ بار بدون حرف تعریف استفاده شده است. نویسندگان هفتادگانی ۲ مورد از استفاده‌های بدون حرف تعریف را در زبان یونانی به «دیابولوس» برگردانده‌اند. به شیطان در سفر پیدایش (داستان آفرینش آدم و حوا به این کتاب تعلق دارد) اشاره‌ای نشده است.
و حوا به این کتاب تعلق دارد) اشاره‌ای نشده است. سفر پیدایش تنها به مار سخنگو اشاره می‌کند و آن مار را با هیچ موجود فراطبیعی مرتبط نمی‌داند. اولین استفاده از «شیطان» برای اشاره به موجود فراطبیعی در تنخ، در باب ۲۲ سفر اعداد دیده می‌شود که در آن، فرشته یهوه که با بلعم باعورا دیدار می‌کند، شیطان توصیف شده است: «رفتن بلعم خشم الوهیم را برافروخت و فرشته یهوه به عنوان یک شیطان در برابر او ایستاد.» در باب ۲۴ کتاب دوم سموئیل، داوود بدون اجازه خدا دستور به انجام سرشماری می‌دهد. پس خدا که خشمگین شده، «فرشته یهوه» را
می‌دهد. پس خدا که خشمگین شده، «فرشته یهوه» را می‌فرستد تا به عنوان مجازات به مدت ۳ روز در اسرائیل طاعون شایع کند که مسبب مرگ ۷۰ هزار نفر می‌شود. همین داستان در ۲۱ کتاب اول تواریخ هم تکرار شده، اما نویسنده «فرشته یهوه» را «شیطان» (بدون حرف تعریف) نامیده است. برخی آیات به وضوح به شیطان اشاره دارند اما این کلمه را استفاده نکرده‌اند. آیه ۱۲ از باب ۲ کتاب اول سموئیل پسران عیلی را «پسران بلیعال» توصیف می‌کند؛ آیات بعدی نشان می‌دهند بلیعال مترادف «شیطان» است. در آیه ۱۴ از باب ۱۶ کتاب اول سموئیل، یهوه یک «روح
در آیه ۱۴ از باب ۱۶ کتاب اول سموئیل، یهوه یک «روح شیطانی» به سمت پادشاه اسرائیل شائول می‌فرستد تا بدین طریق او را با داوود آشنا کند. در باب ۲۲ کتاب اول پادشاهان، میکایای نبی صحنه‌ای را برای شاه اهب توصیف می‌کند که در آن، یهوه بر تخت پادشاهی خود نشسته و سپاه آسمانی در اطراف او ایستاده‌اند. یهوه از سپاه می‌پرسد «چه کسی وظیفه گمراه‌کردن اهب را می‌پذیرد؟» یک روح که نامش مشخص نشده اما به شیطان شبیه است، داوطلب می‌شود تا «به عنوان روح دروغ‌گو وارد زبان همه پیامبران اهب شود.» کتاب ایوب. شیطان در کتاب ایوب نیز
اهب شود.» کتاب ایوب. شیطان در کتاب ایوب نیز حضور دارد. این اثری منظوم است که احتمالاً در دوران اسارت یهودیان در بابل نوشته شده است. در این کتاب، ایوب مرد صالحی است که یهوه به او علاقه دارد. در باب اول کتاب، پسران خدا در مقابل یهوه صف می‌بندند. یهوه از شیطان که یکی از آن‌هاست، می‌پرسد کجا بودی؟ و شیطان پاسخ می‌دهد «در حال گشت و گذار در زمین.» یهوه می‌پرسد «آیا بنده من ایوب را هم دیدی که گناه نمی‌کند؟» شیطان در جواب اجازه می‌خواهد که ایوب را شکنجه کند تا یهوه ببیند که او در اثر این مسئله، از ایمانش دست خواهد
ببیند که او در اثر این مسئله، از ایمانش دست خواهد کشید. یهوه می‌پذیرد. در نتیجه، شیطان خدمتکاران و گله ایوب را نابود می‌کند اما او از یهوه روی‌گردان نمی‌شود. صحنه پیشین دوباره تکرار می‌شود و یهوه به شیطان یادآوری می‌کند که ایوب هنوز مرد با ایمانی است. شیطان پاسخ می‌دهد که آزمون‌های بیشتری مورد نیاز است و یهوه باز هم به او اجازه می‌دهد که ایوب را امتحان کند. در پایان داستان، ایوب صالح و با ایمان باقی می‌ماند و شیطان از شکست خود شرمسار می‌شود. کتاب زکریا. باب سوم کتاب زکریا حاوی صحنه‌ای مربوط به اواسط فوریه