payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آن جا تخریب عمارت اولد بیلی توسط مواد منفجره‌ای که خود وی ترتیب آن را داده بود تماشا می‌کند. او این تخریب را با آتش بازی و پخش ترانه اورتور ۱۸۱۲ چایکوفسکی همراه می‌کند. از بازرس فینچ خواسته می‌شود تا فعالیت‌های وی را مورد بررسی قرار دهد، این درحالی است که شبکه تلویزیونی بی‌تی‌ان این حادثه را «تخریب اورژانسی» اعلام می‌کند. وی پخش زنده این شبکه را قطع می‌کند و مردم را به دفاع در برابر حکومت تشویق می‌کند. وی همچنین اعلام می‌دارد در شب آتش سال آینده کاخ وست‌مینستر را از بین خواهد برد. وی در حین خارج شدن از
را از بین خواهد برد. وی در حین خارج شدن از ساختمان توسط پلیس تا مرز دستگیری می‌رود اما ایوی به او کمک می‌کند تا فرار کند، ایوی در اثر این کمک بی هوش می‌شود و وی او را به خانه اش می‌برد. وی به ایوی می‌گوید که برای امنیت خودش باید یک سال در همین خانه بماند. وی لوئیس پروسترو، افسر ارشد نورسفایر و آنتونی لیلیمان، اسقف لندن را هم می‌کشد و ایوی پس از آن به خانه کمدین معروف گوردون دیتریش می‌رود. گوردون او را به خانه می‌پذیرد. در همین حین وی به سراغ دکتر دلیا سورریج رفته و حادثه ۲۰ سال پیش در کار اجباری و
سورریج رفته و حادثه ۲۰ سال پیش در کار اجباری و آزمایش‌های شهر لارکهیل را از زبان خود دکتر می‌شنود، اگرچه دکتر دلیا از کارهای گذشته اش پشیمان شده اما وی او را می‌کشد. چندی بعد گوردون نمایشی تلویزیونی اجرا می‌کند و در آن آدام ساتلر را مسخره می‌کند. همان شب خانه گوردون مورد حمله قرار می‌گیرد و دستگیر می‌شود. تلاش ایوی برای فرار فایده ای ندارد و او هم دستگیر و زندانی می‌شود. ایوی به زندان می‌رود و مورد شکنجه قرار می‌گیرد. در این مدت او با خواندن یادداشت‌های فردی به نام «والری پیج» خود را سرگرم می‌سازد. در
فردی به نام «والری پیج» خود را سرگرم می‌سازد. در زندان به ایوی گفته می‌شود که اگر مکان وی را لو ندهد اعدام خواهد شد. ایوی اعدام را ترجیح می‌دهد اما در کمال ناباوری آزاد می‌شود. ایوی از زندان خارج می‌شود و متوجه می‌شود که در تمام این مدت در خانه وی بوده‌است. وی شخصاً او را در خانه گوردون دستگیر کرده و با شکنجه دادن او سعی در از بین بردن ترس ایوی داشته‌است. وی اظهار می‌کند یادداشت‌های موجود در زندان واقعی بوده‌است، او همچنین اطلاع می‌دهد گوردون زمانی که در خانه‌اش قرآن پیدا شده اعدام می‌شود. ایوی ابتدا از
خانه‌اش قرآن پیدا شده اعدام می‌شود. ایوی ابتدا از این ماجرا ناراحت و عصبانی می‌شود اما بعد مدتی احساس می‌کند واقعاً فردی قوی تر شده‌است، بنابراین وی را ترک می‌کند و قول می‌دهد قبل از ۵ نوامبر بازگردد. بازرس فینچ با بررسی مطالبی در روزنامه‌های قدیمی پی می‌برد که وی نتیجه آزمایش‌های انسانی بوده. او می‌فهمد وی در جنگ بیولوژیک در لارکهیل آتش می‌گیرد. فینچ، ویلیام روک وود را ملاقات می‌کند و به او می‌گوید که این برنامه و ویروس مرگبار سنت ماری توسط ساتلر و کریدی (یکی از رهبران حزب نورسفایر) به کشور انتقال
کریدی (یکی از رهبران حزب نورسفایر) به کشور انتقال یافته‌است. همان‌طور که به زمان ۵ نوامبر نزدیک می‌شود. وی هزاران ماسک گای فاکس را در شهر توزیع می‌کند. در این وضعیت در شهر آشوب و هرج و مرج به پا می‌شود. چندی بعد ایوی برای وفا به قولش نزد وی می‌رود. وی به او قطاری مملو از مواد منفجره را نشان می‌دهد که در متروی لندن رها شده بود. مسیر این قطار مجلس است و می‌تواند آن جا را از بین ببرد. وی استفاده از قطار را بر عهده ایوی می‌گذارد و به سراغ کریدی می‌رود. او قبلاً با کریدی قراری گذاشته بود که در ازای ساتلر خودش
با کریدی قراری گذاشته بود که در ازای ساتلر خودش را تسلیم کند. کریدی ساتلر را می‌کشد، پس از آن وی با کریدی و مردانش می‌جنگد و تمام آن‌ها را از بین می‌برد. او زخمی نزد ایوی بر می‌گردد و قبل از مرگ می‌گوید که ایوی را دوست دارد. ایوی بدن مرده وی را در قطار قرار می‌دهد، در همین حین فینچ نزد ایوی می‌آید اما به دلیل مخالفت با حزب، اجازه می‌دهد تا قطار حرکت کند. در این حین در شهر مردم شورش کرده و به سمت مجلس راهپیمایی می‌کنند. ارتش جلوی مردم را نمی‌گیرد و مردم به سمت مجلس راهپیمایی می‌کنند. در آخر مجلس نابود
به سمت مجلس راهپیمایی می‌کنند. در آخر مجلس نابود می‌شود. در پایان فیلم فینچ از ایوی هویت وی را می‌پرسد و ایوی پاسخ می‌دهد: «او همه ما بود» منابع. وی مثل وندتا توطئه باروت را یک الهام تاریخی برای خودش می‌داند و از این واقعه در فیلمش استفاده می‌کند، برای مثال از نام افرادی چون روک وود، پرسی و کیئس که در که در توطئه باروت شرکت داشتند در فیلم استفاده شده. این فیلم شباهت‌هایی با اثر الکساندر دوما به نام "کنت مونت-کریستو" دارد، چرا که هر دو قهرمان در صدد انتقام از یک دولت ناعادلانه‌اند. بر اساس داستان فیلم وی از
یک دولت ناعادلانه‌اند. بر اساس داستان فیلم وی از ماسک صرفاً برای پنهان کردن زخم‌های فیزیکی اش استفاده می‌کند و این پنهان کردن هویت خودش به یک ایده تبدیل می‌شود. همان‌طور که توسط منتقدان و مفسران متعدد اشاره شده داستان وی سبکی مانند رمان "شبح اپرا" اثر گاستون لورو دارد. هردو این افراد به صورت خودشان ماسک می‌زنند تا ناراحتی و گذشته تلخ خود را پنهان کنند. رابطه وی و ایوی نیز در موارد بسیاری با "شبح اپرا" مشابه است. چرا که وی نیز همانند داستان "شبح اپرا" ایوی را به زیرزمین می‌برد تا به او آموزش بدهد. به عنوان
به زیرزمین می‌برد تا به او آموزش بدهد. به عنوان فیلمی دربارهٔ مبارزه بین آزادی و دولت، وی مثل وندتا از بسیاری از نمادهای کلاسیک نظیر رایش سوم و ۱۹۸۴ اقتباس کرده‌است. به عنوان مثال آدام ساتلر عمدتاً بر روی صفحه نمایش ویدیویی بزرگی نشان داده می‌شود که شباهت زیادی به نماد برادر بزرگ دارد.
سِر کارل رایموند پوپر (۲۸ ژوئیه ۱۹۰۲ – ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۴) فیلسوف علم، منطق دان، ریاضی‌دان و اندیشمند اتریشی-انگلیسی و استاد مدرسه اقتصاد لندن بود. او یکی از بزرگ‌ترین فیلسوفان علم سده بیستم به حساب می‌آید و آثار زیادی در فلسفه سیاسی و اجتماعی از خود باقی گذاشته‌است. پوپر به دلیل کوشش‌هایش در رد روش علمی طرفداران کلاسیک مشاهده/استنباط (اثبات‌گرایان) از طریق پیشبرد روش ابطال‌پذیری تجربی، مخالفت‌اش با دانش برآمده از قیاس و استدلال کلاسیک (ارسطویی-افلاطونی) و دفاع از خردگرایی انتقادی، بنیادگذاری نخستین فلسفه
دفاع از خردگرایی انتقادی، بنیادگذاری نخستین فلسفه انتقادی غیر توجیه‌گرانه در تاریخ فلسفه و دفاع نیرومندش از لیبرال دموکراسی و اصول انتقادگرایی اجتماعی که به نظر او امکان ظهور جامعه باز را فراهم کردند، شهرت دارد. زندگی. وی در یک خانوادهٔ از طبقه متوسط و دارای مذهب یهودی که به مسیحیت پروتستان گرویده بود، زاده شد. پوپر تربیت شدهٔ مکتب لوتری بود و از دانشگاه وین فارغ‌التحصیل شد. در ۱۹۱۸ تحصیل در مدرسه را رها کرد و مطالعهٔ شخصی را در پیش گرفت و در دروس مختلفی همچون تاریخ، ادبیات، فلسفه، ریاضیات، فیزیک و طب حضور
تاریخ، ادبیات، فلسفه، ریاضیات، فیزیک و طب حضور می‌یافت. در ۱۹۱۹ در اثر تبلیغات کمونیست‌ها، مارکسیست شد، ولی چند ماهی نگذشت که نظرش را تغییر داده و روی از آن برتافت. ضعف علمی روان کاوی فرویدی و روانشناسی فردی آدلر نیز در همان سال بر او آشکار گردید و در مقابل علاقه‌اش به تئوری نسبیت اینشتین جلب شد که به تازگی از بوتهٔ آزمونی خطیر سرفراز برآمده بود. در ۱۹۲۲ در آزمون ورودی دانشگاه وین پذیرفته شد. در ۱۹۲۸ پایان‌نامهٔ دکتریش را با عنوان «دربارهٔ مسئله روش در روان‌شناسی تفکر» ارائه داد و در دو امتحان شفاهی «فلسفه
تفکر» ارائه داد و در دو امتحان شفاهی «فلسفه و روانشناسی» و «تاریخ موسیقی» شرکت جست و با احراز رتبهٔ ممتاز، درجهٔ دکتری را دریافت کرد. پوپر در حین تحصیل کار هم می‌کرد. زمانی شاگرد قفسه‌سازی و مدتی مددکار اجتماعی کودکان بی‌سرپرست بود. جایزه‌ها و افتخارات. پوپر در طی حیات علمی خود، جوایز علمی و افتخارات فراوانی کسب کرد که از جمله آن می‌توان به دریافت ده‌ها دکترای افتخاری از دانشگاه‌های معتبری چون پرینستون، آکسفورد، کمبریج، وین و دانشگاه لندن اشاره کرد. همچنین الیزابت دوم، ملکه بریتانیا در ۱۹۶۵ به پاس خدمات
الیزابت دوم، ملکه بریتانیا در ۱۹۶۵ به پاس خدمات پوپر به دانش به او عنوان «سِر»(SIR) داد و در ۱۹۸۲ وی را به لقب «مصاحب افتخاری» خویش ملقب ساخت. پوپر از اعضای انجمن سلطنتی و فرهنگستان انگلیس، عضو خارجی فرهنگستان علم و هنر آمریکا، انجمن فرانسه، عضو خارجی فرهنگستان ملی لینچه‌ای، عضو فرهنگستان جهانی فلسفهٔ علوم، وابسته فرهنگستان سلطنتی بلژیک، عضو آکادمی علم و هنر و فرهنگ اروپا، عضو افتخاری فرهنگستان جهانی تاریخ علوم، عضو افتخاری انجمن سلطنتی زلاندنو، عضو فرهنگستان زبان و ادبیات آلمان، عضو فرهنگستان علوم اتریش،
زبان و ادبیات آلمان، عضو فرهنگستان علوم اتریش، عضو افتخاری حلقه PBK در هاروارد، عضو انجمن فلسفه آلمان، عضو افتخاری مدرسه علوم اقتصادی و سیاسی لندن و کالج داروین در کمبریج بود. نظرات. ابطال‌پذیری. نظریه ابطال‌پذیری پوپر در حال حاضر پذیرفته‌ترین معیار برای تمایز علم از شبه علم می‌باشد. طبق این نظریه تنها نظریاتی علمی محسوب می‌گردند که خود را در معرض آزمایش و رد شدن قرار دهند و نظریاتی که تحت هر شرایطی درست می‌باشند علمی محسوب نمی‌شوند. از نظر پوپر هر چه یک نظریه بیشتر خود را در معرض خطر رد شدن (از طریق
یک نظریه بیشتر خود را در معرض خطر رد شدن (از طریق پیش‌بینی‌های دقیق) قرار دهد علمی تر است. دفاع از کانت. پوپر در آنجا که با همه اشکال تام‌گرایی به ستیز برمی‌خیزد، تحت تأثیر فلسفه روشنگری است. وی به ویژه در آغاز دارای گرایش نئوکانتی و همه جا از ایمانوئل کانت به عنوان فیلسوف آزادی و انسانیت یاد کرده‌است. پوپر با تکیه بر روح فلسفه روشنگری، به سهم خود تلاش می‌ورزد تا انسان‌ها از پذیرش غیر سنجش‌گرانه نظریات فاصله بگیرند و به گفتهٔ تاریخی کانت، شهامت استفاده از خرد خود را بیابند، خرد برای پوپر تنها مرجع و سرمایه
خود را بیابند، خرد برای پوپر تنها مرجع و سرمایه معنوی انسانی است که همواره باید به آن تکیه و از واگذار کردن آن به نهادهای ویژه و ابر اندیشمندان پرهیز کرد. پوپر تصریح می‌کند که ما باید عادت دفاع از بزرگ مردان را ترک گوییم، چرا که بسیاری از آنان از راه تاختن به آزادی و عقل، خطاهای بزرگ مرتکب شده‌اند و تسلط فکری آنان هنوز مایهٔ گمراهی انسان‌هاست. پوپر متفکرانی را که با اندیشه‌های خود عملاً در خدمت خودکامگان و راه‌گشای حکومت‌های جبار بوده‌اند، «پیامبران کاذب» می‌نامد. در اکثر نوشته‌های وی، پیامبران کاذب و
می‌نامد. در اکثر نوشته‌های وی، پیامبران کاذب و مراجع فکری چه در زمینهٔ نظری و چه در عرصهٔ سیاست عملی به دقت ردیابی می‌شوند و سرانجام در مقابل قاضی، منتقد دادگاه عقل قرار می‌گیرند. به نظر پوپر، حقیقت به صورت عینی وجود دارد و هدف اصلی انسان باید جستجوی مستمر آن در فرا روندی پایان ناپذیر باشد. جامعه باز و دشمنان آن. پوپر در سال ۱۹۴۵ دیگر اثر پر آوازه و تأثیرگذار خود با عنوان «جامعه باز و دشمنان آن» را منتشر ساخت. این اثر یک کتاب دو جلدی بود، و با حمله به افلاطون و ایده‌های وی آغاز می‌شد. پوپر، افلاطون را یک
و ایده‌های وی آغاز می‌شد. پوپر، افلاطون را یک اندیشمند خودکامه‌گرا می‌داند که حامی جزم‌گرایی بوده و «جامعه بسته» را ترویج می‌نمود. پوپر همچنین هگل را مورد حمله قرار داد چرا که وی را یک مطلق‌گرای خطر ساز می‌دانست. البته در این کتاب، کارل مارکس نیز مورد هجمهٔ انتقادی پوپر قرار گرفته و به دلیل کل‌گرا و موجبیت گرایی‌اش، محکوم شده‌است. از نظر پوپر، نظریات مارکس راجع به انقلاب و از بین رفتن نهایی سرمایه‌داری، نمی‌توانند گزاره‌هایی علمی‌باشند، چرا که ابطال‌ناپذیر به نظر می‌رسند. پوپر در سال ۱۹۴۶، کرسی منطق و روش
به نظر می‌رسند. پوپر در سال ۱۹۴۶، کرسی منطق و روش علمی را در مدرسه اقتصادی لندن به دست آورد، و تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۶۹ همچنان این کرسی را در اختیار خود داشت. وی در سال ۱۹۵۷، کتاب «فقر تاریخ گرایی» را نگاشت و در آن استدلال کرد که قوانین تاریخ ضرورتاً ساختگی هستند، چرا که حوادث تاریخی، خاص و منحصربه‌فرد می‌باشند. چیزهایی که اغلب -فی‌المثل توسط مارکس- به عنوان قانون تاریخی پنداشته می‌شود، در واقع صرفاً روندهای تاریخی هستند. «شاید من بر خطا باشم و حق با شما باشد، اما اگر تلاش کنیم، ممکن است به حقیقت
با شما باشد، اما اگر تلاش کنیم، ممکن است به حقیقت نزدیک‌تر شویم». این عبارت را اولین‌بار «کارل پوپر»، فیلسوف علم، در سال ۱۹۴۵ در کتاب جامعه باز و دشمنان آن نوشته بود. او در جایی می‌نویسد صورت‌بندی این عبارت و اساساً تألیف کتاب جامعه باز را مدیون یک عضو جوان حزب ناسیونال‌سوسیالیست اهل کارینتیا است که نه نظامی بود و نه پلیس، ولی با وجود این، یونیفرم حزب را پوشیده بود و اسلحه‌ای هم بر کمر داشت. ماجرا آن‌گونه که «پوپر» تعریف می‌کند، در حدود سال ۱۹۳۳ (سال به قدرت‌رسیدن هیتلر) اتفاق افتاده و مرد جوان مسلح خطاب
هیتلر) اتفاق افتاده و مرد جوان مسلح خطاب به «پوپر» گفته‌است: «ببینم؛ می‌خواهی بحث کنی؟ من بحث نمی‌کنم؛ من شلیک می‌کنم!». «پوپر» معتقد بود گفتگوی دو طرف حتی بدون داشتن چارچوب مشترک فکری نیز می‌تواند مثمر ثمر باشد. او ضمن پذیرش این نکته که هرچقدر نقاط اشتراک طرفین کمتر باشد دیالوگ دشوارتر است، معتقد بود هرگز نمی‌توان گفت چنین گفتگویی بی‌حاصل خواهد بود. اگر طرف‌های یک گفتگو در همه موارد با یکدیگر هم‌عقیده باشند، اساساً دیگر بحث موضوعیتی نخواهد داشت و حتی کسالت‌بار نیز خواهد شد. تأثیرپذیری. پوپر تأثیر بسزایی
نیز خواهد شد. تأثیرپذیری. پوپر تأثیر بسزایی از فیلسوف و اقتصاد دان پر آوازهٔ هموطنش فردریش فون هایک داشت. آشنایی فون هایک با پوپر به سال‌های آغازین فعالیت‌های علمی آن دو برمی گردد. اولین ملاقات آن‌ها در سال ۱۹۳۵ روی داد، زمانی که پوپر به دعوت هایک، نسخه اولیه کتاب «فقر تاریخ گرایی» را در سمینار هایک در مدرسه اقتصاد لندن ارائه کرد. از آن پس، دوستی و ارتباط فکری آن‌ها هیچ وقت از هم گسیخته نشد. اما با وجود دلبستگی‌های عمیق و دیرپای دوستی، نزدیکی و شباهت‌های دیدگاه‌های معرفت شناختی و تلاش و سعی آن‌ها بر
دیدگاه‌های معرفت شناختی و تلاش و سعی آن‌ها بر شباهت‌ها و خویشاوندی اندیشه‌های شان، تفاوت‌ها و اختلافات مهمی میان روش‌شناسی آن‌ها، به‌ویژه دربارهٔ کاربرد اصل «ابطال پذیری» پوپر در علوم اجتماعی وجود دارد. پوپر خود اذعان دارد که اندیشه‌های هایک برای او بسیار راهگشا بوده‌است. به عنوان نمونه در مباحث «مهندسی تدریجی» و مبحث وحدت روش در علوم اجتماعی و طبیعی پوپر از آراء هایک استفاده‌های فراوان می‌کند. دومین اندیشمندی که پوپر بسیار وامدار اوست، «ایمانوئل کانت» است. کانت مهم‌ترین فیلسوف عصر روشنگری بود و پوپر در
کانت مهم‌ترین فیلسوف عصر روشنگری بود و پوپر در جاهای گوناگون خود را یک فیلسوف معتقد به اصول روشنگری دانسته‌است از جمله در زندگینامه خود نوشته‌اش که در ایران با عنوان «جستجوی ناتمام» چاپ شده، به صراحت به این موضوع اشاره کرده‌است. البته تأثیر کانت را بر پوپر در جاهایی که او دیدگاه‌های سیاسی‌اش از جمله مبحث «آزادی» و «دموکراسی» را مطرح می‌کند، روشنتر است. شاید تأثیرگذارترین و قدیمی‌ترین (از لحاظ تاریخی) کسی که پوپر متأثر از تفکر اوست، سقراط باشد. خود پوپر در آثار گوناگون خود به این نکته اذعان کرده‌است که
در آثار گوناگون خود به این نکته اذعان کرده‌است که اندیشه سقراط اساس کار او در بحث‌های گوناگون قرار گرفته و بارها در طول آثارش سقراط را به عنوان سردمدار آزادی و فرزانگی ستوده‌است و شاید مهم‌ترین اندیشه‌ای که پوپر از سقراط متأثر بوده‌است را بتوان در یک جمله آورد، که چند تز اساسی پوپر نیز بر اساس همین یک جمله‌است: می‌دانم که هیچ نمی‌دانم. پوپر ضمناً از منتقدان جدی و مؤثر حلقه وین به‌شمار می‌رفت. وی به عنوان یک فیلسوف تحلیلی شناخته می‌شود، و در این زمینه خود را مرهون آلفرد تارسکی می‌داند، اما در فلسفه تحلیلی
مرهون آلفرد تارسکی می‌داند، اما در فلسفه تحلیلی صاحب نظر تازه‌ای نیست. در کنگره سال ۱۹۶۰جامعه‌شناسان آلمان در توبینگن قرار بوده «کارل پوپر» دربارهٔ منطق علوم اجتماعی سخنرانی کند؛ همایشی که در آن هم «تئودور آدورنو» حضور داشت و هم «هابرماس» و دیگر اعضای مکتب فرانکفورت. گویا «هابرماس» در این همایش به‌اشتباه «پوپر» را به‌عنوان یک پوزیتیویست مورد انتقاد شدید قرار داده بود. البته نکته اصلی بحث ما هم در همین‌جا نهفته‌است. بسیاری تصور می‌کردند «پوپر» یک پوزیتیویست تمام‌عیار است. دلیل آن هم این بود که کتاب «منطق
تمام‌عیار است. دلیل آن هم این بود که کتاب «منطق اکتشاف علمی» او که حلقه وین را از دیدگاه رئالیستی و ضدپوزیتیویستی نقد می‌کرد، توسط انتشارات و به ویراستاری خود اعضای حلقه وین منتشر شده بود. در نظر دیگران. در بارهٔ جامعهٔ باز و دشمنان آن می‌گوید «اثری است در طراز اول اهمیت که شایسته‌است به سبب انتقادات استادانه از دشمنان قدیم و جدید دموکراسی، هر چه بیشتر خواننده پیدا کند. [حملهٔ پوپر] بر افلاطون با آنکه به روش متعارف صورت نمی‌گیرد، به عقیدهٔ من کاملاً موجه است. هگل را با نظر صائب مورد حمله قرار می‌دهد. مارکس
هگل را با نظر صائب مورد حمله قرار می‌دهد. مارکس نیز با همان تیزبینی شکافته و تشریح می‌شود و از مسئولیت در قبال تیره بختیهای امروز سهمی سزاوار می‌برد. [جامعهٔ باز] دفاعی ژرف و پرقدرت از دموکراسی است. کتابی است بموقع و بسیار خواندنی و بسیار شیوا.» از جمله منتقدین کارل پوپر، لئو اشتراوس و همکاران او در دانشگاه شیکاگو بودند. او نامه‌ای که اریک فوگلین در مذمت کارل پوپر نوشت را تأیید کرد. در این نامه فوگلین نوشته بود که رویکرد پوپر به فلاسفهٔ گذشته «هتاکانه» است و کتاب جامعهٔ باز او «چرندیات ایدئولوژیک»، یک
است و کتاب جامعهٔ باز او «چرندیات ایدئولوژیک»، یک «رسوایی» و مطالعهٔ آن «اتلاف وقت» است. او به‌طور خاص در مورد فهم پوپر از اندیشه‌های افلاطون گفت: «پوپر در فلسفه آن‌چنان بی‌سواد و آن قدر یک غوغاسالار مبتدی ایدئولوژیک است، که قادر نیست حتی به‌طور تقریبی محتوای یک صفحه از آثار افلاطون را بازگویی کند. خواندن [فلسفه] برای او نفعی ندارد. دانش او آن قدر ناچیز است که نمی‌فهمد مؤلف چه می‌گوید.» در ایران رضا داوری اردکانی بزرگ‌ترین منتقد کارل پوپر است. او معتقد است پوپر رویکرد جدلی، سیاسی و ژورنالیستی به فلسفه و
پوپر رویکرد جدلی، سیاسی و ژورنالیستی به فلسفه و فیلسوفان داشته و در قضاوت درباره فیلسوفان بزرگ تاریخ، مبادی فکری آن‌ها را در نظر نمی‌گرفته و مقاصد آن‌ها را تحریف کرده‌است. او پوپر را به خاطر ناسزاگویی و حمله به شخصیت فیلسوفان بزرگ در حالی که خودش می‌گفته در بررسی آراء فلاسفه می‌شود شخصیت آن‌ها را نادیده گرفت سرزنش می‌کند. اردکانی نقد می‌کند اولاً سبک و لحن نوشته روزنامه ای است؛ ثانیاً نویسنده با این‌که داعیه دفاع از عقل و استدلال دارد بیشتر به جدل و مغالطه پرداخته و فی المثل در باب اقوال و آراء عقاید به
پرداخته و فی المثل در باب اقوال و آراء عقاید به اعتبار نتایجی که از آن‌ها حاصل می‌شود حکم کرده‌است؛ ثالثاً به جای رد تاریخ انگاری، برداشت و تلقی خود از آن را رد کرده‌است.»
دوشنبه پایتخت و بزرگ‌ترین شهر تاجیکستان است. بر اساس آمار مارس ۲۰۲۴، جمعیت دوشنبه ۱٬۵۶۴٬۷۰۰ نفر است که بیشتر این جمعیت تاجیک هستند. تا سال ۱۹۲۹، این شهر در روسی به نام دیوشانبه و از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۶۱ به نام استالین‌آباد، پس از ژوزف استالین شناخته می‌شد. دوشنبه در دره حصار واقع شده و از شمال و شرق به رشته‌کوه حصار و از جنوب به کوه‌های قراتاو، عفن‌قادر، آق‌تاو، باباتاق و رنگون‌تاو محدود می‌شود و ارتفاع آن بین ۷۵۰ تا ۹۳۰ متر است. این شهر به چهار ناحیه تقسیم شده‌است: اسماعیل سامانی، ابوعلی سینا، فردوسی و شاه
اسماعیل سامانی، ابوعلی سینا، فردوسی و شاه منصور. در دوران باستان، منطقه‌ای که اکنون دوشنبه مدرن است یا نزدیک به آن، توسط امپراتوری‌ها و اقوام مختلفی از جمله کاربران ابزار موستری، فرهنگ‌های مختلف نوسنگی، شاهنشاهی هخامنشی، یونانی بلخ، امپراتوری کوشان و هپتالیان سکونت داده شد. در قرون وسطی، سکونتگاه‌های بیشتری در نزدیکی دوشنبه امروزی مانند هولبک و کاخ معروف آن آغاز شد. از قرن ۱۷ تا اوایل قرن ۲۰، دوشنبه به یک روستای بازار تبدیل شد که گاهی تحت کنترل بیگ حصار، بلخ و در نهایت بخارا بود، تا اینکه توسط امپراتوری
بلخ و در نهایت بخارا بود، تا اینکه توسط امپراتوری روسیه فتح شد. دوشنبه در سال ۱۹۲۲ توسط بلشویک‌ها تسخیر شد و این شهر در سال ۱۹۲۴ به پایتختی جمهوری سوسیالیستی شوروی خودمختار تاجیکستان تبدیل شد که آغاز توسعه دوشنبه و رشد سریع جمعیت آن تا زمان جنگ داخلی تاجیکستان بود. پس از جنگ، این شهر به پایتختی یک تاجیکستان مستقل تبدیل شد و به رشد و توسعه خود به عنوان یک شهر مدرن ادامه داد و امروزه میزبان بسیاری از کنفرانس‌های بین‌المللی است. بخش بزرگی از سیستم آموزشی دوشنبه از دوران شوروی به جا مانده و میراثی از کنترل
از دوران شوروی به جا مانده و میراثی از کنترل دولتی دارد. امروزه بزرگ‌ترین دانشگاه در دوشنبه، دانشگاه ملی تاجیکستان، توسط دولت تأمین مالی می‌شود. فرودگاه بین‌المللی دوشنبه فرودگاه اصلی این شهر است. سایر اشکال حمل و نقل شامل سیستم ترولی‌بوس مربوط به سال ۱۹۵۵، سیستم ریلی کوچک و جاده‌هایی است که از شهر عبور می‌کنند. برق دوشنبه عمدتاً از طریق برق‌آبی تولید می‌شود که توسط سد نورک تولید می‌شود و سیستم آب قدیمی مربوط به سال ۱۹۳۲ است. سیستم بهداشتی تاجیکستان در دوشنبه متمرکز است، به این معنی که بیمارستان‌های اصلی
متمرکز است، به این معنی که بیمارستان‌های اصلی کشور در این شهر قرار دارند. این شهر ۲۰٪ از تولید ناخالص داخلی تاجیکستان را تشکیل می‌دهد و دارای بخش‌های بزرگ صنعتی، مالی، خرده‌فروشی و گردشگری است. پارک‌ها و مناظر اصلی شهر شامل پارک پیروزی، پارک رودکی، موزه ملی تاجیکستان، میله پرچم دوشنبه و موزه ملی آثار باستانی تاجیکستان است. ریشه‌شناسی. دوشنبه محل یک بازار بزرگ بود که در روزهای دوشنبه دایر می‌شد. این امر موجب پیدایش نام "دوشنبه‌بازار" (, "Dushanbe Bozor") از "دوشنبه" شد که در زبان فارسی به معنای "دوشنبه" است
شد که در زبان فارسی به معنای "دوشنبه" است – به معنای واقعی کلمه، دومین روز (دو) پس از شنبه (). تا سال ۱۹۲۹، این شهر در زبان روسی دوشنبه () نامیده می‌شد. در سال ۱۹۲۹، دولت شوروی نام شهر را به استالین‌آباد (, ) تغییر داد، به افتخار ژوزف استالین. در سال ۱۹۶۱، در دوران استالین‌زدایی، نام اصلی دوشنبه دوباره به شهر بازگردانده شد. تاریخچه. دوران باستان. در عصر سنگ، استفاده‌کنندگان ابزارهای فرهنگ موستری در دره حصار در نزدیکی دوشنبه امروزی سکونت داشتند. فرهنگ حصار، که ابزارهای سنگی آن در داخل دوشنبه امروزی در محل
که ابزارهای سنگی آن در داخل دوشنبه امروزی در محل تلاقی ورزاب و لوچوب کشف شد، فرهنگ بیشکنت و فرهنگ وخش همگی گمان می‌رود که در هزاره دوم پیش از میلاد، در دوره نوسنگی در این دره سکونت داشته‌اند و عمدتاً به دامداری، کشاورزی و بافندگی مشغول بوده‌اند. نزدیک فرودگاه بین‌المللی دوشنبه، گورهای عصر برنز کشف شده‌اند که قدمت آن‌ها به اواخر هزاره دوم تا آغاز هزاره اول پیش از میلاد می‌رسد. ظروف و سرامیک‌های هخامنشی در ۶ کیلومتری شرق دوشنبه در قبله‌ای یافت شده‌اند، زیرا این شهر از قرن ششم پیش از میلاد تحت کنترل هخامنشیان
شهر از قرن ششم پیش از میلاد تحت کنترل هخامنشیان بود. بقایای باستان‌شناسی یک ارگ کوچک متعلق به قرن پنجم پیش از میلاد در ۴۰ کیلومتری جنوب کشف شده است و تبرهای مسی گوهی‌شکل متعلق به قرن دوم پیش از میلاد نیز کشف شده‌اند. سلوکیان در سال ۳۱۲ پیش از میلاد این منطقه را فتح کردند. یک سکونتگاه کوچک یونانی-باختری به مساحت حدود ۴۰ هکتار به اواخر قرن سوم پیش از میلاد برمی‌گردد. قدیمی‌ترین سکه یافت شده در این شهر یک سکه یونانی-باختری است که تصویر اوکراتیدس (حکومت ۱۷۱–۱۴۵ پیش از میلاد) را نشان می‌دهد و سکه دیگری نیز یافت
پیش از میلاد) را نشان می‌دهد و سکه دیگری نیز یافت شده که تصویر دیونیسوس را نشان می‌دهد. همچنین یک شهر کوشانی در ساحل چپ رودخانه ورزاب از قرن دوم پیش از میلاد تا قرن سوم پس از میلاد وجود داشت که شامل گورستان‌هایی از آن دوره بود. کوشانیان سکونتگاه‌های دیگری مانند گاراوکالا، تپای شاه، شهرینو و ازبکون‌تپه ایجاد کردند. شاهنشاهی ساسانی در قرن پنجم به سغد حمله کرد و احتمالاً سکه‌هایی به عنوان خراج به کیداریان پرداخت کرد که در محل شهر امروزی یافت شده‌اند. ویرانه‌های یک صومعه بودایی متعلق به دوره هپتالیان در اواخر
یک صومعه بودایی متعلق به دوره هپتالیان در اواخر قرن پنجم تا ششم، که اکنون به تپه آجینه معروف است، در ناحیه وخش در نزدیکی دوشنبه قرار دارد. سکونتگاه‌های دیگری از دوره تخارستان نیز کشف شده‌اند، مانند شهر شیشیکونا که در دوران دوران شوروی ویران شد و در جریان حمله مغول خالی از سکنه شد. تجارت بین‌المللی در این دوره در منطقه رونق گرفت. یک قلعه نیز مربوط به این دوره کشف شده است. در سال ۵۸۲، خاقانات ترک غربی کنترل منطقه را به دست گرفت. در قرن هفتم، یک زائر چینی از این منطقه بازدید کرد و از شهر شومان نام برد که
از این منطقه بازدید کرد و از شهر شومان نام برد که احتمالاً در محل دوشنبه امروزی قرار داشته است. پس از فتح عرب، سامانیان بر این منطقه تسلط یافتند که در صنایع دستی و تجارت نقش داشت، و در قرون ۱۰ تا ۱۲ شهر قرون وسطایی هولبوک در نزدیکی دوشنبه توسعه یافت که به ویژه شامل کاخ حاکم خولبوک، "گنجینه هنری مردم تاجیک"، در میان دیگر سکونتگاه‌های کوچک قرون وسطایی مانند شیشیخونا بود. قراخانیان سکه‌هایی از سال ۱۰۱۸ تا ۱۰۱۹ ضرب کردند که در این شهر یافت شده است. این شهر از قرن ۱۲ تا ۱۳ تحت نفوذ غوریان قرار گرفت.
شهر از قرن ۱۲ تا ۱۳ تحت نفوذ غوریان قرار گرفت. سکونتگاه‌های کوچک دیگری در اواخر قرون وسطی پس از حمله مغول تأسیس شدند، مانند عبدلائف و شایناک. تیمور لنگ در این دوره این منطقه را فتح کرد و امپراتوری‌های مختلف دیگری بر این شهر تسلط یافتند. اقتصاد شهر به طور فزاینده‌ای به صنایع دستی و تجارت متکی شد. شهر بازار. نخستین بار نام دوشنبه در سال ۱۶۷۶ در یک سند تاریخی ذکر شد، در نامه‌ای که از سوی سبحان‌قلی بهادر خان بلخ به فئودور سوم تزار روسیه فرستاده شد. با این حال، محمود بن ولی، مورخ بلخی، در دهه ۱۶۳۰ در کتاب
حال، محمود بن ولی، مورخ بلخی، در دهه ۱۶۳۰ در کتاب «دریای اسرار درباره ارزش‌های والایان» به این منطقه اشاره کرده است. در ابتدا، این شهر «قصبه دوشنبه» ( қасабаи Душанбе) نامیده می‌شد، زمانی که تحت کنترل بلخ بود. این نام هم وضعیت دوشنبه را به عنوان یک شهر نشان می‌داد، زیرا قصبه به معنای شهر است، و هم نفوذ تجارت را، زیرا نام دوشنبه، که در فارسی به معنای روز دوشنبه است، به دلیل بازار بزرگی بود که در این روستا در روزهای دوشنبه برپا می‌شد. موقعیت دوشنبه در میان مسیرهای کاروانی که از دره حصار از طریق قره‌تگین به
کاروانی که از دره حصار از طریق قره‌تگین به دره علای در جهت شرق-غرب، و از شمال به جنوب به رودخانه کافرنهان و سپس به دره وخش و افغانستان از طریق گذرگاه انزاب از دره فرغانه و دره‌های زرافشان منتهی می‌شد که در نهایت بازرگانان را به بخارا، سمرقند، پامیر و افغانستان می‌رساند، انگیزه توسعه بازار آن را فراهم کرد. در آن زمان، این شهر حدود ۷۰۰۰–۸۰۰۰ نفر جمعیت و حدود ۵۰۰–۶۰۰ خانوار داشت. تا سال ۱۸۲۶، این شهر «دوشنبه قرغان» (، "Dushanbe Qurghon"، با پسوند "qurƣon" از ترکی "qurğan"، به معنای «قلعه») نامیده می‌شد.
از ترکی "qurğan"، به معنای «قلعه») نامیده می‌شد. نخستین بار در سال ۱۸۷۵ به صورت روسی شده «دوشانبه» () نوشته شد. این شهر دارای یک کاروانسرا بود، محل توقف مسافران به سمرقند، خجند، کولاب و پامیر. در آغاز قرن نوزدهم، دارای ۱۴ مسجد با مکتب، ۲ مدرسه و ۱۴ چایخانه بود. در آن زمان، این شهر یک ارگ در ساحل شیب‌دار سمت چپ رودخانه ورزاب با ۱۰۰۰۰ نفر سکنه بود. این شهر مرکز تولید بافندگی، دباغی و ذوب آهن در منطقه بود. دولت‌های مختلف، از جمله حصار، در قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، علیرغم ادعاهای حاکمیت بخارا، بر این شهر
نوزدهم، علیرغم ادعاهای حاکمیت بخارا، بر این شهر اعمال نفوذ می‌کردند. در سال ۱۸۶۸، دولت تزاری سلطه خود را بر بخارا برقرار کرد. در محیط ناپایدار مداخله روسیه و شورش‌های محلی، بخارا منطقه دوشنبه را تصرف کرد، کنترلی که امارت توانست از طریق تأسیس تدریجی یک دولت متمرکز تحت نفوذ روسیه حفظ کند. نخستین بیمارستان در این روستا در سال ۱۹۱۵ با سرمایه‌گذاری روسیه ساخته شد و یک خط آهن اولیه برای اتصال این شهر بازار به سیستم راه‌آهن روسیه در سال ۱۹۰۹ پیشنهاد شد، اما پس از بررسی مشخص شد که این سرمایه‌گذاری سودآور نخواهد