payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نمونه، امیر نوروز، سردار غازان، پس از شفاعت و رهانیدن فخر الدین کرت از زندان پدرش شمس الدین کرتبعدها فخرالدین را به حکومت هرات گماشت، کوچک‌ترین بی‌احترامی از سوی حاکمان آل کرت نسبت به حکومت مرکزی، واکنش سریع و جدی ایلخانان را به دنبال داشت. پس از به قدرت رسیدن اولجایتو، حضور نیافتن ملک فخرالدین در دربار او، بی‌احترامی به ایلخان تلقی شد و به لشکرکشی دانشمند بهادر به هرات انجامید ایلخانان می‌توانستند در مواقع لازم، حاکمان آل کرت را به مرکز احضار کنند و از آنان توضیح بخواهند. قدرت نظامی آل کرت. دودمان آل کرت
توضیح بخواهند. قدرت نظامی آل کرت. دودمان آل کرت از خاندان‌های برجسته در سرزمین خراسان بود که با بهره‌گیری از ضعف خلافت عباسی و فروپاشی فرمانروایی خوارزمشاهیان، توانست خود را به‌عنوان نیرویی نیرومند در منطقه تثبیت کند. سامانۀ رزمی این خاندان نه‌تنها بر لشکرهای منظم پیاده و سواره استوار بود، بلکه با بهره‌گیری از شیوه‌های پیشرفته جنگ‌آوری در نواحی کوهستانی و صعب‌العبور شرق ایران، به موفقیت‌های بزرگی دست یافتند. سپاهیان آل کرت بیشتر از مردم بومی خراسان بزرگ، پشتون‌ها، تاجیک‌ها و گروه‌های ترک‌نژاد تشکیل شده
پشتون‌ها، تاجیک‌ها و گروه‌های ترک‌نژاد تشکیل شده بودند. سواره‌نظام آن‌ها آوازۀ فراوان داشت، به‌ویژه در رویارویی با لشکر مغول و تسلط بر سرزمین‌های بلند و سخت‌گذر که نیازمند روش‌های پیچیدۀ جنگی بود. همچنین، گروه‌هایی پیشرو و دیده‌بانانی کارآزموده در گذرگاه‌های کوهستانی داشتند که امکان نگهبانی بر راه‌های دادوستد و گذرگاه‌های مهم خراسان را فراهم می‌ساختند. در روزگار فرمانروایی شمس‌الدین محمد کرت، دولت آل کرت به اوج توان رزمی خود رسید. او توانست نه‌تنها خودمختاری نسبی‌اش را از فرمانروایان چیره‌دست مغول نگه
نسبی‌اش را از فرمانروایان چیره‌دست مغول نگه دارد، بلکه با جلب پشتیبانی برخی گروه‌های بومی، نیروی رزمی‌ای به‌مراتب فراتر از یک حکومت منطقه‌ای فراهم آورد. نبردها و فرونشاندن ناآرامی‌های داخلی همواره با شتاب و استواری انجام می‌گرفت، که این نشانه‌ای از هماهنگی نظام جنگی دولت کرتی‌ها بود. قدرت نظامی آل کرت فقط در دفاع از مرزهایشان خلاصه نمی‌شد؛ بلکه توان تهاجمی نیز داشتند. گسترش قلمرو آن‌ها در نواحی هرات، غور، بدخشان و سیستان، ناشی از قدرت رزمی منسجم آن‌ها بود. این ارتش ساختار فرماندهی دقیقی داشت و شماری از
این ارتش ساختار فرماندهی دقیقی داشت و شماری از امیران جنگی برجسته از دل آن بیرون آمدند که بعدها در تاریخ منطقه نقش‌آفرین شدند قدرت اداری و دیوان سالاری. یکی از ستون‌های اصلی اقتدار دودمان آل کرت، نظام اداری و دیوان‌سالاری کارآمد آن‌ها بود که بر مبنای سنت‌های ایرانی-اسلامی شکل گرفته بود و توانست ثبات و کارآمدی را در یکی از پیچیده‌ترین دوره‌های تاریخ خراسان تضمین کند. آل کرت با وجود وابستگی ظاهری به ایلخانان مغول، در واقع یک حکومت نیمه‌مستقل بودند که دیوان‌ها، نهادهای مالی، قضایی و حکمرانی خود را اداره
نهادهای مالی، قضایی و حکمرانی خود را اداره می‌کردند. در راس نظام دیوانی، شخص حاکم یا سلطان آل کرت قرار داشت که علاوه بر قدرت نظامی، نقش اصلی را در انتصاب وزرا، قاضی‌القضات، دیوان‌داران، محتسبان و صاحب‌منصبان محلی ایفا می‌کرد. دیوان و دستگاه اداری آل کرت عمدتاً از نخبگان محلی و اهل علم و فضل تشکیل می‌شدند. این ساختار باعث شد که اداره قلمرو پهناورشان - از هرات و نیشابور گرفته تا غور و بدخشان - با انسجام و ثبات صورت گیرد. دیوان مالیات یکی از مهم‌ترین بخش‌های دستگاه اداری بود. اداره اراضی، اخذ خراج، تنظیم
دستگاه اداری بود. اداره اراضی، اخذ خراج، تنظیم مالیات کشاورزی، و توزیع درآمد بین سپاهیان و خزانه سلطنتی در چارچوب قوانین شریعت و عرف، از وظایف اصلی این دیوان بود. کارگزاران مالی آل کرت در روستاها و شهرهای مهم به‌گونه‌ای عمل می‌کردند که هم درآمد دولت را تضمین کنند و هم نارضایتی عمومی ایجاد نشود، امری که در آن دوران نادر بود. دیوان قضا در حکومت آل کرت از جایگاه بالایی برخوردار بود. قاضی‌القضات که معمولاً از فقهای برجسته اهل سنت و مذهب حنفی انتخاب می‌شد، نقش اصلی در نظارت بر عدالت اجتماعی، محاکمه مجرمان،
اصلی در نظارت بر عدالت اجتماعی، محاکمه مجرمان، رسیدگی به دعاوی حقوقی و نیز حفظ مشروعیت دینی حکومت را داشت. احکام صادره از محاکم شرعی، ضمانت اجرایی قوی داشتند و در بسیاری از موارد، حتی در برابر اشراف و صاحبان قدرت، عدالت اجرا می‌شد. در کنار این‌ها، آل کرت به آموزش دیوانیان توجه ویژه داشتند. مدارس نظامیه و مکتب‌خانه‌ها به تعلیم ادبیات، فقه، حساب‌داری، کتابت و سایر فنون مورد نیاز دیوان مشغول بودند. نتیجه این آموزش‌ها پرورش نسل‌هایی از دیوانیان بامهارت و وفادار به حکومت بود که توانستند در شرایط دشوار سیاسی و
به حکومت بود که توانستند در شرایط دشوار سیاسی و حملات بیرونی، ساختار اداری کشور را حفظ کنند. ارتباط با مردم نیز از ویژگی‌های مهم اداری دولت آل کرت بود. سلاطین کرت گاه‌به‌گاه در مجالس عمومی حضور می‌یافتند، به دادخواهی مردم گوش می‌دادند و در امور شهری مشارکت می‌کردند. این سنت باعث شد که فاصله‌ی حکومت با مردم کم‌تر باشد و اعتماد عمومی نسبت به دولت بیشتر شود روابط با دولت های همسایه. ۱. روابط با ایلخانان مغول (ایران و عراق عجم) دولت آل کرت در آغاز به عنوان نمایندگان ایلخانان مغول در خراسان شناخته می‌شدند. آنان
ایلخانان مغول در خراسان شناخته می‌شدند. آنان در واقع حکومت نیمه‌مستقلی بودند که با حفظ ظواهر وفاداری، خودمختاری زیادی داشتند. اولین سلاطین آل کرت مانند شمس‌الدین کرت با هولاکو خان و آباقا خان روابط نزدیکی برقرار کردند و حتی در دربار مغول حضور می‌یافتند. در مقابل، ایلخانان هم فرمان حکومت بر خراسان را به آنان می‌دادند و آن‌ها را به عنوان حکام مشروع محلی به رسمیت می‌شناختند. این وفاداری هوشمندانه به مغولان، در دوران پرآشوب پس از حملات چنگیزخان، باعث شد حکومت آل کرت در هرات و اطراف آن پابرجا بماند. در عین حال،
کرت در هرات و اطراف آن پابرجا بماند. در عین حال، آل کرت‌ها هیچ‌گاه اجازه ندادند مغولان به‌طور مستقیم در امور اداری و فرهنگی خراسان دخالت کنند. پس از ضعف ایلخانان، حکومت آل کرت استقلال خود را به‌طور کامل تثبیت کرد. ۲. روابط با دولت ممالیک مصر آل کرت‌ها به عنوان یک حکومت سنی مذهب و حامی علما، روابط فرهنگی و دینی خوبی با دولت ممالیک در مصر داشتند که آن‌ها نیز اهل سنت بودند. برخی از حاکمان آل کرت مانند فخرالدین کرت به خلیفه عباسی مقیم قاهره اظهار وفاداری کرده بودند تا مشروعیت مذهبی‌شان را تقویت کنند. در برخی
بودند تا مشروعیت مذهبی‌شان را تقویت کنند. در برخی منابع آمده که میان سلاطین آل کرت و سلاطین مملوکی، نامه‌نگاری‌های رسمی، تبادل علما و حتی اعزام هدایای سلطنتی صورت می‌گرفت. هدف این روابط، ایجاد یک اتحاد معنوی اهل سنت در برابر تهدیدهای خارجی (مانند مغولان غیرمسلمان یا شیعیان غالی) بود. ۳. روابط با سلاطین دهلی (هند) از آن‌جا که خراسان همواره دروازه‌ای به سوی هند بوده، روابط دولت آل کرت با حکومت‌های شبه‌قاره هند نیز اهمیت داشت. این روابط بیشتر بر پایه تجارت، دیپلماسی و مبادلات فرهنگی استوار بود. سلاطین دهلی
دیپلماسی و مبادلات فرهنگی استوار بود. سلاطین دهلی (به‌ویژه در دوره تغلقیان و خلجی‌ها) با حکومت آل کرت روابط محتاطانه‌ای داشتند؛ گاهی سفرا و هدایا رد و بدل می‌شد، گاه نیز درباره کنترل بر مناطق مرزی چون بدخشان و سیستان اختلافاتی ایجاد می‌شد. هرچند آل کرت‌ها در مقام دولت کوچکتر، به دنبال حفظ تعادل در روابط خود با هند بودند، اما از ورود فرهنگ هندی یا زبان‌های غیر اسلامی به دربار خود جلوگیری می‌کردند. گاه مهاجران یا علما از هند به خراسان می‌آمدند و در پناه آل کرت قرار می‌گرفتند افول قدرت. تهدیدات خارجی. یکی از
قرار می‌گرفتند افول قدرت. تهدیدات خارجی. یکی از مهم‌ترین عواملی که باعث افول حکومت آل کرت شد، ظهور قدرت‌های خارجی و تهدیدات نظامی بود. در اواخر قرن هشتم هجری (۱۴ میلادی)، تیمور لنگ به عنوان یکی از بزرگ‌ترین فاتحان تاریخ، قدرت‌های مختلف آسیای میانه و خراسان را تهدید می‌کرد. تیمور ابتدا تلاش کرد تا با روابط دیپلماتیک آل کرت را به سوی خود جذب کند، اما این مذاکرات به نتیجه نرسید. در نهایت، تیمور به هرات حمله کرد و این شهر را در سال ۱۳۹۳ میلادی تصرف نمود، که در نتیجه آن، سلطان غیاث‌الدین آخرین پادشاه آل کرت
در نتیجه آن، سلطان غیاث‌الدین آخرین پادشاه آل کرت کشته شد و خاندان آل کرت به دست تیمور لنگ منقرض گردید. ضعف داخلی و درگیری‌های درون‌دولت. در کنار تهدیدات خارجی، دولت آل کرت با اختلافات داخلی نیز دست و پنجه نرم می‌کرد. در پایان دوران حکومت آل کرت، برخی از حکام محلی در خراسان شروع به ایجاد حکومت‌های نیمه‌مستقل کردند و از مرکزیت حکومت آل کرت دور شدند. این تفرقه‌های داخلی و ضعف‌های سیاسی، زمینه‌ساز سقوط آل کرت شد. علاوه بر این، فقدان ثبات در خانواده سلطنتی و ناتوانی در مدیریت حکومت در برابر تهدیدات خارجی، باعث
در مدیریت حکومت در برابر تهدیدات خارجی، باعث شد تا ساختار حکومتی این دولت شکننده‌تر شود. جنگ‌ها و حملات مغول‌ها. قبل از ظهور تیمور، مغول‌ها نیز بارها به قلمرو آل کرت حمله کردند. اگرچه آل کرت توانسته بودند در برخی موارد با مغول‌ها روابط دیپلماتیک برقرار کرده و حتی در خدمت مغولان قرار گیرند، اما این روابط در نهایت نتواسته بود امنیت پایداری برای حکومت آل کرت به ارمغان آورد. مغول‌ها که در اوایل به آل کرت اجازه حاکمیت در خراسان را داده بودند، با ادامه فشارها و جنگ‌های داخلی در منطقه، سرانجام به این حکومت ضربات
داخلی در منطقه، سرانجام به این حکومت ضربات سنگینی وارد کردند. میراث دولت آل کرت. میراث فرهنگی و علمی. دولت آل کرت در عرصه فرهنگی، علمی و هنری میراث عظیمی به جای گذاشت. این حکومت در دوره‌ای که بر خراسان حکمرانی می‌کرد، از مراکز علمی و فرهنگی مهم مانند هرات حمایت کرد و در آن‌جا مدارسی ساخته شد که مورد توجه بسیاری از دانشمندان، فلاسفه، و شعرای برجسته قرار گرفت. برخی از آثار علمی و فلسفی که در زمان آل کرت در این مراکز تولید شد، تأثیر زیادی بر تمدن اسلامی و علمی داشت. به ویژه در زمینه فلسفه اسلامی، ریاضیات،
داشت. به ویژه در زمینه فلسفه اسلامی، ریاضیات، نجوم، و طب، آل کرت نقش مؤثری در پیشبرد علم ایفا کردند. حمایت از هنر و معماری. آل کرت علاوه بر تأکید بر علم و دانش، از هنر و معماری نیز حمایت کردند. در دوران حکومت آن‌ها، معماری اسلامی در خراسان شکوفا شد و بناهایی چون مساجد، مدارس، و مقابر در این دوره ساخته شد که هنوز هم از آثار برجسته معماری اسلامی به شمار می‌روند. علاوه بر این، هنرهایی چون خطاطی، مینیاتور و نسخ خطی در دربار آل کرت رونق داشت و آثار بسیاری از این دست باقی‌مانده است. نقش فرهنگی در حفظ هویت اسلامی
دست باقی‌مانده است. نقش فرهنگی در حفظ هویت اسلامی در خراسان. در حالی که در آن زمان خراسان تحت فشارهایی از طرف مغول‌ها و دیگر اقوام قرار داشت، آل کرت با حفظ هویت اسلامی و تقویت مفاهیم فرهنگی و مذهبی، نقش مهمی در حفظ مذهب اهل سنت و به‌ویژه در مقابله با فرهنگ‌های غیر اسلامی ایفا کردند. این حکومت با حمایت از علمای دینی و تقویت جنبش‌های مذهبی، موجب تثبیت هویت اسلامی در این منطقه شد. تأثیر در تاریخ سیاسی ایران. هرچند دولت آل کرت به سرعت سقوط کرد، اما میراث آن‌ها در تاریخ سیاسی ایران و آسیای مرکزی باقی ماند. حکام
تاریخ سیاسی ایران و آسیای مرکزی باقی ماند. حکام آل کرت به دلیل موقعیت استراتژیک خود در خراسان، در زمان حیاتشان نقشی مهم در شکل‌گیری و تغییرات سیاسی منطقه ایفا کردند. پس از سقوط آل کرت، مناطق تحت نفوذ آن‌ها مانند هرات و مرو، به کانون‌های اصلی تحولات سیاسی و فرهنگی تبدیل شدند و تاثیرات این دوران در دوره‌های بعدی، از جمله در حکومت تیموریان، ادامه یافت. فرمانروایان. سرسلسلهٔ این دودمان شمس‌الدین محمد دخترزادهٔ ملک رکن‌الدین، و او بزمان جدّ خویش رکن‌الدین یکی از سران سپاه و از مقربین چنگیزخان بود (۶۴۳–۶۷۶)، و
سران سپاه و از مقربین چنگیزخان بود (۶۴۳–۶۷۶)، و پس از او رکن‌الدین کهین پسر شمس‌الدین محمد به‌جای او نشست (۶۷۷–۷۰۵)، و بعد از رکن‌الدین کهین پسر او فخرالدین به مقام پدر رسید (۷۰۵–۷۰۶)، چهارمین فرمانروای این سلسله غیاث‌الدین پسر فخرالدین است (۷۰۷–۷۲۹)، و پنجمین آنان شمس‌الدین محمد (۷۲۹–۷۳۰)، ششمین ملک حافظ (۷۳۰ –۷۳۲) و هفتمین این دوده معزالدین حسین است (۷۳۲–۷۷۱)، و پس از او پسرش غیاث‌الدین جای پدر گرفت (۷۷۱–۷۸۳)، و او را امیرتیمور گورکان مغلوب کرده و با پسر به ماوراءالنهر فرستاد و در آنجا در ۷۸۷ بامر او به
به ماوراءالنهر فرستاد و در آنجا در ۷۸۷ بامر او به قتل رسیدند و سلسلهٔ آل‌کرت منقرض گردید.
فضانورد یا کیهان‌نورد کسی است که پس از گذراندن دورهٔ ویژهٔ کیهان‌نوردی متناسب، به فضای بیرون از جو کره زمین سفر کرده باشد. این واژه معمولاً برای فضانوردان حرفه‌ای بکار می‌رود، اما به‌طور کلی به افرادی که به نحوی به فضا سفر کرده‌اند نیز گفته می‌شود؛ مثلاً دانشمندان، پژوهشگران، خلبانان و حتی گردشگران فضایی که تجربه سفر به فضا را داشته باشند، فضانورد تلقی می‌شوند. گاهی بنا بر برخی از تعریف‌ها حتی سرنشین یا سرنشینان بعضی از موشک-هواپیماها مانند ایکس-۱۵ را هم می‌توان فضانورد دانست. تاکنون بیش از ۵۵۰ فضانورد به
فضانورد دانست. تاکنون بیش از ۵۵۰ فضانورد به فضا سفر کرده‌اند؛ پانصدمین فضانوردی که به فضا رفت فضانورد آمریکایی کریستوفر کسیدی بود. و رکوردهای ماندن در فضا «در یک دیدار» از یک سال هم گذشته‌است. رکوردهای ماندن در فضا برای یک فضانورد «در چند دیدار» بیش از ۸۰۰ روز است. تعریف فضانوردی. بر اساس تعریف فدراسیون بین‌المللی هوانوردی (FAI)، پرواز در ارتفاع بالاتر از یکصد کیلومتر «سفر فضایی» محسوب می‌شود. فدراسیون بین‌المللی هوانوردی ارتفاع ۱۰۰ کیلومتری از سطح متوسط دریاها را مرز بین جو زمین و فضا یا به اصطلاح «خط
دریاها را مرز بین جو زمین و فضا یا به اصطلاح «خط کارمن» نامیده‌است. در ارتفاع بیشتر از خط کارمن، غلظت جو زمین به دلیل افزایش ناگهانی و شدید دما به قدری کاهش می‌یابد که می‌توان از نیروی پسای ناشی از برخورد مولکولهای جو با شیء پرنده صرف‌نظر کرد. از دیگر سو بر اساس تعریف سازمان فدرال هوانوردی آمریکا، فردی که قادر باشد در ارتفاعی بیش از ۸۰ کیلومتر از سطح زمین پرواز کند، مفتخر به کسب عنوان فضانوردی خواهد شد. این ارتفاع جایی است که لایه مزوسفر تمام می‌شود. مهندسان طراح هوافضا هنگام طراحی یا شبیه‌سازی بازگشت
طراح هوافضا هنگام طراحی یا شبیه‌سازی بازگشت اجرام به جو زمین، گذر از ارتفاع ۱۲۰ کیلومتری را عبور از مرز جو به فضا در نظر می‌گیرند. سرعت بسیار زیاد اجسام در بازگشت به جَو دلیل این انتخاب است. در سرعت‌های بسیار زیاد، جو رقیق در فاصله بین ارتفاع ۱۲۰ تا ۱۰۰ کیلومتری، نیروی پسای اتمسفری قابل توجهی تولید می‌کند. تا تاریخ ۸ ژوئن ۲۰۱۳، در مجموع ۵۳۲ نفر از ۳۶ کشور جهان در ارتفاع ۱۰۰ کیلومتر (۶۲ مایل) یا بیشتر، که از آن‌ها ۵۲۹ نفر به مدار پایین زمین یا فراتر از رسیده‌اند. از این تعداد، ۲۴ نفر فراتر از مدار نزدیک
از این تعداد، ۲۴ نفر فراتر از مدار نزدیک زمین سفر کرده‌اند. نخستین‌های فضانوردی. نخستین موجود زنده در فضا. نخستین موجود زنده در فضا سگی به نام لایکا بود که در ۳ نوامبر سال ۱۹۵۷ میلادی، تنها یک ماه پس از پرتاب اسپوتنیک-۱ به فضا و آغاز رسمی عصر فضا، با فضاپیمای روسی اسپوتنیک-۲ به مدار زمین پرتاب شد. از این پرواز برای آزمایش ارگان‌های زندهٔ بدن در مرحلهٔ پرتاب و شرایط بی‌وزنی و برای تکمیل سیستم‌های پشتیبانی حیات در اولین فضاپیمای سرنشین‌دار استفاده شد. فضاپیمای اسپوتنیک-۲ حامل لایکا برای بازگشت به زمین طراحی
اسپوتنیک-۲ حامل لایکا برای بازگشت به زمین طراحی نشده بود، و لایکا مدتی پس از پرتاب در مدار زمین جان سپرد. نخستین انسان فضانورد. نخستین فضانورد جهان یوری گاگارین کیهان‌نورد روسی بود که روز ۲۳ فروردین ۱۳۴۰ با فضاپیمای وستوک-۱ به فضا رفت و در طول ۱۰۸ دقیقه یک دور مدار زمین را پیمود. نخستین زن فضانورد. نخستین زن فضانورد والنتینا ترشکووا کیهان‌نورد زن روسی است که در روز ۱۶ ژوئن ۱۹۶۳ میلادی (برابر ۲۶ خرداد ۱۳۴۲) با فضاپیمای وستوک-۶ به فضا رفت و نزدیک به سه روز در فضا بود. او همچنین نخستین فرد غیرنظامی فضانورد
در فضا بود. او همچنین نخستین فرد غیرنظامی فضانورد جهان است زیرا پس از انجام پرواز فضایی خود بود که به نیروی هوایی شوروی پیوست. نخستین گام بر روی ماه. نخستین انسان بر روی ماه نیل آرمسترانگ فضانورد آمریکایی است که طی مأموریت آپولو ۱۱ در ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۶۹ میلادی بر روی ماه گام نهاد. فضاپیمای ماه‌نشین مأموریت آپولو ۱۱ بیش از ۲۱ ساعت روی سطح ماه قرار داشت که در طول آن آرمسترانگ و فضانورد همکارش باز آلدرین بیش از دو ساعت و نیم روی سطح ماه به کار و نصب دستگاه‌های گوناگون پرداختند. نخستین فضانورد فارسی‌زبان.
گوناگون پرداختند. نخستین فضانورد فارسی‌زبان. نخستین فضانورد فارسی‌زبان عبدالاحد مهمند کیهان‌نورد افغان است که در ۷ شهریور (۷ برج سنبله) سال ۱۳۶۷ (۲۹ اوت سال ۱۹۸۸) با فضاپیمای روسی سایوز تی‌ام ۶ به فضا رفت و به مدت ۹ روز به همراه فضانوردان دیگر در ایستگاه فضایی میر به پژوهشهای اخترفیزیکی، پزشکی و بیولوژیکی پرداخت. نخستین گردشگر فضایی. نخستین گردشگر (توریست) فضایی، دنیس تیتو بازرگان و مهندس آمریکایی بود که با پرداخت حدود ۲۰ میلیون دلار در ۸ آوریل سال ۲۰۰۱ میلادی با فضاپیمای روسی سایوز تی‌ام ۳۲ به فضا رفت و
با فضاپیمای روسی سایوز تی‌ام ۳۲ به فضا رفت و به مدت ۷ روز و ۲۲ ساعت در ایستگاه فضایی بین‌المللی در مدار زمین اقامت داشت. نخستین زن گردشگر فضایی (فضانورد همراه). نخستین زن گردشگر فضایی و نخستین ایرانی در فضا، کارآفرین و مهندس ایرانی انوشه انصاری است که با پرداخت حدود ۲۰ میلیون دلار با فضاپیمای روسی سایوز تی‌ام‌ای-۹ در روز ۲۷ شهریور ۱۳۸۵ به مدار زمین رفت و اقامت ۱۱ روزهٔ خود را در ایستگاه فضایی بین‌المللی آغاز کرد. انوشه انصاری ترجیح می‌دهد در مورد سفر فضایی خود از عنوان «فضانورد همراه» به جای واژهٔ «گردشگر
خود از عنوان «فضانورد همراه» به جای واژهٔ «گردشگر فضایی» استفاده کند. نخستین فضانورد عرب. شاهزاده سلطان بن سلمان بن عبدالعزیز آل سعود، فرزند سلمان بن عبدالعزیز (در آن زمان ولیعهد عربستان سعودی)، اولین عربی بود که در سال ۱۹۸۵ میلادی با فضاپیمای دیسکاوری آمریکا به مدار زمین رفت. برترین‌های فضانوردی. طولانی‌ترین پرواز تک‌نفره. طولانی‌ترین پرواز تک‌نفره به مدت ۴ روز و ۲۳ ساعت توسط والری بیکفسکی کیهان‌نورد روسی از ۱۴ تا ۱۹ ژوئن ۱۹۶۳ با فضاپیمای وستوک ۵ انجام شد. بیشترین تعداد سفر فضایی. رکورد بیشترین تعداد
شد. بیشترین تعداد سفر فضایی. رکورد بیشترین تعداد سفرهای فضایی متعلق به فرانکلین چانگ دایاز فضانورد کاستاریکایی-آمریکایی و جری راس فضانورد آمریکایی است. وی ۷ پرواز فضایی را در پرونده خود ثبت کرده‌است. طولانی‌ترین حضور پیوسته انسان در فضا. رکورد طولانی‌ترین حضور پیوسته انسان در فضا متعلق به ایستگاه فضایی میر است. روسیه (و شوروی سابق) به مدت ۳۶۴۴ روز حضور بی‌وقفهٔ فضانوردان را در ایستگاه فضایی میر تضمین کردند. این دوره از ۵ سپتامبر ۱۹۸۹ آغاز و در ۲۹ اوت سال ۱۹۹۹ به پایان رسید. طولانی‌ترین مدت اقامت بر سطح
۱۹۹۹ به پایان رسید. طولانی‌ترین مدت اقامت بر سطح ماه. رکورد طولانی‌ترین مدت اقامت بر سطح ماه متعلق به یوجین سرنن و هریسون اشمیت فضانوردان آمریکایی است. آن‌ها در مأموریت آپولو ۱۷ پس از فرود بر ماه در ۱۱ دسامبر ۱۹۷۲، به مدت ۷۴ ساعت و ۵۹ دقیقه و ۴۰ ثانیه بر سطح ماه ماندند. دورترین سفر فضایی انسان. رکورد دورترین سفر فضایی انسان متعلق به فضانوردان آمریکایی مأموریت آپولو ۱۳ است. فضاپیمای آن‌ها در ۱۵ آوریل ۱۹۷۰ درحالی‌که به علت نقص فنی در حالت اضطراری بود، ۴۰۰٬۱۷۱ کیلومتر از زمین دور شد. خطرات فضانوردی. طبق
کیلومتر از زمین دور شد. خطرات فضانوردی. طبق مقاله‌ای که در نشریه سی نت آمده فضانوردی از جمله خطراتی که فضانوردان با آن مواجه هستند، تابش پرتوهای مضر کیهانی را می‌توان نام برد که از خورشید و سایر ستاره‌ها ساطع می‌شود. فضانوردان چه می‌خورند؟. فضانوردان در نخستین مأموریت‌های فضایی از غذاهای خشک و یخ‌زده استفاده می‌کردند. کپسول‌های فضایی آن‌ها برای تولید الکتریسیته از پیل‌های سوختی بهره می‌بردند. آب به عنوان محصول جانبی پیل‌های سوختی که با ترکیب اکسیژن و هیدروژن، الکتریسیته تولید می‌کنند، در آن ناوهای فضایی به
الکتریسیته تولید می‌کنند، در آن ناوهای فضایی به وفور در دسترس بود؛ بنابراین فضانوردان می‌توانستند در زمان صرف غذا با مخلوط کردن آب گرم و غذای خشک شده، وعده غذاییِ نه چندان دلچسبی را تهیه کنند. این غذاها چندان باب میل فضانوردان نبود و آن‌ها پس از چند روز از طعم و شکل این غذاها بیزار می‌شدند. اما غذاهای فضایی امروزی شامل انواع متنوعی از غذاهای بسته‌بندی و استریلیزه شده آماده، میوه‌های خشک، آجیل و انواع شیرینی هایند. گاهی هم میوه تازه به مدار زمین راه پیدا می‌کند، اما باید در مدت زمان کوتاهی خورده شوند. برخی
اما باید در مدت زمان کوتاهی خورده شوند. برخی خوراکی‌ها در فضا استفاده نمی‌شوند. از این دست خوراکی‌ها می‌توان به نوشابه‌های گازدار، غذاهای پودری مانند پودر نمک و فلفل، خُردشدنی مانند چیپس، و برخی میوه‌جات مانند موز و پرتقال اشاره کرد.
امپراتوری لودی سلسله‌ای از حکمرانان دهلی در هند از پشتون‌تبارهای مسلمان (افغان‌ها) است که از ۱۴۵۱ تا ۱۵۲۶ میلادی حکمرانی کردند. این سلسله پس از هجوم امیر تیمور به هند در سال ۸۰۱ ه‍. ق. بعد از سلسلهٔ تغلقیه روی کار آمد و با هجوم بابر از میان رفت. لودی‌ها از افغان‌های ولایت غزنه بودند که در دوران امپراتوری غزنویان توسط سلطان محمود غزنوی برای گسترش نفوس مسلمانان به شبه قارهٔ هند کوچانیده شده بودند که این سلسله مهاجرت‌ها با مرگ سلطان محمود خاتمه یافت. اسامی امرای این سلسله چنین است:
مواد منفجره موادی هستند که از نظر شیمیایی ناپایدار هستند و در صورت آغاز فرایند انفجار (سوختن)، با سرعت زیاد منبسط می‌شوند و حجم زیادی گاز و گاهی نور و صدای زیاد تولید می‌کنند. این منبسط شدن گاز به نوبهٔ خود باعث پرتاب شدن قطعات و اشیاء اطراف و تبدیل شدن آن‌ها به ترکش می‌شود. هر ترکیب انفجاری از دو بخش اکسید کننده و سوخت تشکیل شده است. هر مادهٔ سوختی، در حرارت مناسب و در کنار اکسیژن آتش می‌گیرد و می‌سوزد. اما چون در هوا اکسیژن به صورت خالص وجود ندارد، سوختن این مواد به تدریج صورت می‌گیرد. در مواد منفجره، در
مواد به تدریج صورت می‌گیرد. در مواد منفجره، در کنار سوخت، ماده اکسیدکننده افزوده می‌شود. ماده اکسید کننده، در هنگام واکنش مقدار زیادی اکسیژن آزاد می‌کند و این اکسیژن با سوخت ترکیب شده و باعث واکنش ناگهانی کل سوخت می‌شود و انفجار به وجود می‌آید، بدین دلیل مواد منفجره برای واکنش نیازی به هوا ندارند و اکسیژن مورد نیاز خود را از درون خود تأمین می‌کنند. ماده منفجره ترکیب شیمیایی یا مخلوط مکانیکی است. هر ماده سوختنی قابل انفجار است اگر این شرایط فراهم شود: البته باید افزود موادی هم مانند نیتروگلیسیرین هستند که
باید افزود موادی هم مانند نیتروگلیسیرین هستند که در صورت دریافت انرژی مناسب از هم گسسته شده یا به عبارتی تجزیه می‌شوند (به مولکول‌های سازنده خود تجزیه می‌گردند) و نیازی به اکسیژن ندارند. اما نوع انفجاری اینگونه مواد بسیار کم تعدادند (تعداد بسیار زیادی از آنها گرماگیر هستند و در اثر تجزیه برعکس نیتروگلیسیرین گرما را جذب می‌کند) تاریخچه. شکستن سنگ با استفاده از مواد منفجره از ابتدای قرن ۱۷ و هم‌زمان با ساخت باروت، شروع شد. تی.جی پلانز در سال ۱۸۱۳ نیترو سلولز را ساخت. در سال ۱۸۶۷ آلفرد نوبل برای سادگی حمل
را ساخت. در سال ۱۸۶۷ آلفرد نوبل برای سادگی حمل نیتروگلیسیرین آن را جذب دیاتومیت کرد و جسمی پلاستیکی شامل ۷۵ درصد نیترو گلیسیرین بدست آمد. این ماده می‌تواند تا سه برابر وزن خود، نیتروگلیسیرین جذب کند و محصول آن «Guhar Dynamite» نامیده شد. دینامیت برگرفته از کلمه یونانی «dynamits» به معنی نیرو است در سال ۱۸۷۵ آلفرد نوبل نوعی دینامیت از ژلاتین انفجاری ساخت که مخلوط ژلاتینی شکل از ۹۲ درصد نیترو گلیسیرین و ۸ درصد نیترو سلولز بود که هنوز هم از مواد منفجره قوی صنعتی است. به دنبال آن در سال ۱۸۷۹ از مخلوط کردن
صنعتی است. به دنبال آن در سال ۱۸۷۹ از مخلوط کردن نیترات سدیم و دیگر مواد به ژلاتین انفجاری مواد منفجره ضعیف‌تر به دست آمد. انواع زیادی از مواد منفجره بر این اساس ساخته شده‌اند. مواد منفجره اکسیژن مایع در ۱۸۹۵ ساخته شد و نیترات آمونیوم به عنوان ماده منفجره در سال ۱۸۷۶ تولید شد؛ اما کاربرد مخلوط آن با سوخت مایع به عنوان ماده منفجره صنعتی از سال ۱۹۵۵ میلادی متداول شد. در سال ۱۹۲۰ از اختلاط دی نیترو گلیکول به دینامیت‌ها از انجماد آنان جلوگیری شد. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ مواد منفجره ژله‌ای و در دهه‌های ۱۹۶۰ و
و ۱۹۶۰ مواد منفجره ژله‌ای و در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ مواد منفجره امولسیون ساخته و به بازار مصرف تحویل شد. ویژگی‌های مواد منفجره. تفاوت ترکیب‌های انفجاری و مواد منفجره در ویژگی‌های مختلف آنان است.
استان ولگوگراد (به روسی: Волгогра́дская о́бласть، تلفظ: "وُلگُگرادسکایا اُبلاست") یکی از واحدهای فدرالی روسیه است. مرکز آن شهر ولگوگراد است. جمعیت این استان ۲٬۶۹۹٬۲۲۳ نفر و مساحت آن ۱۱۳٬۹۰۰ کیلومتر مربع است. استان ولگوگراد با استان اردبیل در ایران پیوند خواهر خواندگی دارد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۴ اکتبر ۲۰۰۶.
ولگوگراد یک شهر در روسیه است که مرکز اداری منطقه ولگوگراد محسوب می‌شود. این شهر در ساحل غربی رودخانه ولگا قرار دارد. جمعیت این شهر در سرشماری سال ۲۰۱۰ برابر با ۱٬۰۲۱٬۲۱۵ بوده‌است. این شهر با نام اولیه «تزاریتسین» در سال ۱۵۵۵ شکل گرفت. در سال ۱۶۰۷ پادگان قلعه به مدت شش ماه در برابر نیروهای تزار واسیلی شوشیکی شورش کرد. در سال ۱۶۰۸، این شهر اولین کلیسای سنگی خود را ، سنت جان باپتیست به دست آورد. در سال ۱۶۷۰ سربازان استپان رازین قلعه را تصرف کردند. آنها بعد از یک ماه آن را ترک کردند. در ۱۷۰۸ شورشیان قزاق کوندری
ماه آن را ترک کردند. در ۱۷۰۸ شورشیان قزاق کوندری بولاوین این قلعه را نگه داشتند. در سال ۱۶۹۱، مسکو یک پاسگاه گمرک در آن تأسیس کرد. در ۱۷۰۸ تزاریتسین به عنوان فرمانداری کازان تعیین شد. در سال ۱۷۱۹ به عنوان استان آستاراخان. براساس سرشماری سال ۱۷۲۰، این شهر ۴۰۸ نفر جمعیت داشت. در سال ۱۷۷۳ این شهر تبدیل به یک شهر استانی و منطقه‌ای شد. از سال ۱۷۷۹ متعلق به سراتوف بود. در سال ۱۷۸۰ این شهر تحت فرمانداری تازه تأسیس سارلتوف قرار گرفت. نام‌گذاری. نام تاریخی آن از سال ۱۵۹۸ میلادی تزاریتسین (تزاریتسا) بوده‌است. از سال
۱۵۹۸ میلادی تزاریتسین (تزاریتسا) بوده‌است. از سال ۱۹۲۵ تا سال ۱۹۶۱ میلادی این شهر استالینگراد نامیده می‌شد. تاریخچه. نبرد استالینگراد در جنگ جهانی دوم در این شهر رخ داد. کانال ولگا-دن. کانال ولگا-دن، که رودخانه ولگا از حوزه آبریز دریای خزر را به رودخانه دان از حوزه آبریز دریای آزوف (بخشی از دریای سیاه) متصل می‌کند، در این شهر قرار دارد. به‌وسیلهٔ این کانال امکان کشتیرانی از آب‌های آزاد به دریاچه خزر امکان‌پذیر می‌باشد این کانال به طول ۱۰۱ کیلومتر، بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۲ در زمان اتحاد جماهیر شوروی و بیشتر
۱۹۴۸ تا ۱۹۵۲ در زمان اتحاد جماهیر شوروی و بیشتر توسط زندانیان سیستم گولاگ (اداره کل اردوگاه‌های کار و اصلاح) ساخته شد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخه ۱۴ اکتبر ۲۰۰۶.
قیصر امین‌پور (۲ اردیبهشت ۱۳۳۸ – ۸ آبان۱۳۸۶) نویسنده و شاعر ایرانی بود. او یکی از شاعرانِ تأثیرگذار در دورهٔ انقلاب اسلامی و منتخب هفتمین همایشِ چهره‌های ماندگار در سال ۱۳۸۷ است. او برگزیدهٔ نخستین دوره جشنواره بین‌المللی شعر فجر در بخشِ آئینی بود. امین‌پور را می‌توان یکی از چندین شاعر برجستهٔ پس از انقلاب ۵۷ دانست. زندگی‌نامه. قیصر امین‌پور در ۲ اردیبهشت ۱۳۳۸ در روستای گُتوَند (شهرستان امروزی، که آن زمان از توابع شهرستان شوشتر محسوب می‌شد) به دنیا آمد. پدرش مرادعلی نام داشت. دوره راهنمایی و متوسطه را در
مرادعلی نام داشت. دوره راهنمایی و متوسطه را در مدرسهٔ راهنمایی دکتر معین و آیت‌الله طالقانی در دزفول گذراند و در سال ۱۳۵۷ در رشتهٔ دامپزشکی دانشگاه تهران پذیرفته شد، ولی پس از مدّتی از تحصیل در این رشته انصراف داد. قیصر امین‌پور، در سال ۱۳۶۳ بارِ دیگر، اما در رشته زبان و ادبیات فارسی به دانشگاه رفت و این رشته را تا مقطع دکترا گذراند و در سال ۱۳۷۶ از پایان‌نامهٔ دکترایِ خود با راهنماییِ محمدرضا شفیعی کدکنی با عنوان «سنّت و نوآوری در شعرِ معاصر» دفاع کرد. پایان‌نامهٔ وی در سال ۱۳۸۳ و از سویِ انتشارات علمی و