payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و شکست‌ناپذیر» ("Muy Noble y Muy Leal e Invicta") را یدک می‌کشد. در ۲۰ سپتامبر ۱۴۷۵، پادشاهان کاتولیک لقب «شهرک نجیب» را به آن دادند. در سال ۱۶۰۳، فیلیپ سوم اسپانیا در نامه‌ای لقب «بسیار نجیب و بسیار وفادار» را به بیلبائو اعطا کرد. پس از محاصره بیلبائو در جنگ اول کارلیستی، در ۲۵ دسامبر ۱۸۳۶ لقب «شکست‌ناپذیر» به آن افزوده شد. نشان شهر. نشان رسمی شهر چنین توصیف شده است: این نشان ریشه در سدهٔ چهاردهم میلادی دارد و از آن زمان تاکنون، نمادهایش بدون تغییر باقی مانده‌اند، هرچند نحوهٔ طراحی آن بسته به کاربرد تغییر
هرچند نحوهٔ طراحی آن بسته به کاربرد تغییر کرده است. پایداری این نشان به دلیل نمادهایی است که در آن آمده‌اند: خور قابل کشتیرانی و پل سنگی که پیش از بنیان‌گذاری شهر وجود داشته‌اند، و دو گرگ، که برگرفته از نشان خانوادگی بنیان‌گذار شهر، دیه‌گو لوپس دِ هارو (پسر دیه‌گو لوپه دیاس دِ هارو) هستند. واژهٔ «لوپه» از لاتین Lupus به معنی گرگ آمده است. شوراهای شهر بعدها قلعه‌ای که از پل پاسداری می‌کرد را نیز به نشان افزودند، اما پس از آن‌که در سال ۱۳۶۶ این قلعه ویران شد، کلیسای آنتوان مقدس به‌جای آن ساخته و در سال ۱۴۳۳
کلیسای آنتوان مقدس به‌جای آن ساخته و در سال ۱۴۳۳ گشایش یافت و به‌جای آن در نشان جای گرفت. پرچم. پرچم شهر بیلبائو سفیدرنگ با بخشی قرمزرنگ است، در نسبتی برابر با سه قسمت طول به دو قسمت عرض. رنگ‌های قرمز و سفید، رنگ‌های تاریخی این شهر هستند. دستور سلطنتی مورخ ۳۰ ژوئیه ۱۸۴۵ نشان دریایی جمعیت شهر را تعیین کرد: پرچمی سفیدرنگ با مربع قرمز در گوشهٔ بالای کنار چوب. ضلع مربع باید برابر با نیمی از پهنای پرچم باشد. پیش از این، دست‌کم از سال ۱۵۱۱، پرچمی که «کنسولگری بیلبائو» برمی‌افراشت، سفیدرنگ با صلیب قرمز بورگونیایی
برمی‌افراشت، سفیدرنگ با صلیب قرمز بورگونیایی بود. رابطهٔ نزدیک میان شهر و فعالیت‌های بازرگانی و دریایی به‌گونه‌ای بود که آن‌ها حتی در ساختمان مشترکی مستقر بودند. در سال ۱۶۰۳ ساختمان جدید شورای شهر گشایش یافت که مقر شهرداری و کنسولگری بیلبائو در آن مستقر شدند. همین رابطهٔ نزدیک باعث شد که پرچم کنسولگری، نزد مردم، به‌عنوان پرچم شهر شناخته شود. تعریف پرچم دریایی در سال ۱۸۴۵ مورد پذیرش شهروندان قرار گرفت و شورای شهر نیز آن را پذیرفت. در مراسم گشایش خط آهن بیلبائو–میراندا دِ اِبرو، این پرچم برای نمایندگی شهر
دِ اِبرو، این پرچم برای نمایندگی شهر به‌کار رفت و از سال ۱۸۹۵ به‌طور دائم به‌کار گرفته شد، هرچند هیچ تصمیم رسمی در این باره اتخاذ نشده است. با وجود پذیرش همیشگی این پرچم از سوی شهروندان و نهاد شهرداری، در آغاز سدهٔ بیستم در شورای شهر دربارهٔ تعیین رسمی پرچم شهر بحث شد. از «استفاده از رنگ قرمز ارباب‌نشین بیسکای» یا «صلیب اندرو قدیس» سخن گفته شد، اما هیچ تصمیم رسمی اتخاذ نشد. تاریخچه. پیشاتاریخ. نشانه‌هایی از سکونت انسان در تپهٔ مالماسین یافت شده که به حدود سدهٔ سوم یا دوم پیش از میلاد برمی‌گردند. همچنین
سدهٔ سوم یا دوم پیش از میلاد برمی‌گردند. همچنین گورستان‌هایی با قدمتی در حدود ۶٬۰۰۰ سال در کوه‌های آورریل و آرتشاندا کشف شده‌اند. برخی پژوهشگران شهر کهن بیلبائو را با «Amanun Portus» که پلینی بزرگ ذکر کرده یا با «Flaviobriga» در آثار بطلمیوس یکسان دانسته‌اند. بیلبائو در سده‌های میانه. آثار دیوارهایی باستانی در زیر کلیسای سن آنتون کشف شده‌اند که قدمت آن‌ها به حدود سدهٔ یازدهم میلادی بازمی‌گردد. بیلبائو یکی از نخستین شهرهایی بود که در سدهٔ چهاردهم میلادی بنیان نهاده شد، در دوره‌ای که تقریباً سه‌چهارم از
بنیان نهاده شد، در دوره‌ای که تقریباً سه‌چهارم از شهرهای بیسکای در همان زمان شکل گرفتند، از جمله پرتوگالته در ۱۳۲۳، اونداروا در ۱۳۲۷، لکئیتیو در ۱۳۳۵، و مونگیا و لارابئتسو در ۱۳۷۶. دیه‌گو لوپس پنجم د هارو، سومین ارباب بیسکای، شهر بیلبائو را با منشور شهری‌ای که در وایادولید در ۱۵ ژوئن ۱۳۰۰ صادر شد بنیان نهاد، و فردیناند چهارم کاستیا آن را در بورگوس در ۴ ژانویهٔ ۱۳۰۱ تأیید کرد. دیه‌گو لوپس شهر را در کرانهٔ راست رود نرْبیون و در محدودهٔ الیساتهی بگوئینیا بنیان نهاد و به آن «فوئرو» ی لوگرونیو را اعطا کرد؛
نهاد و به آن «فوئرو» ی لوگرونیو را اعطا کرد؛ مجموعه‌ای از حقوق و امتیازاتی که در رشد آیندهٔ شهر نقش بسزایی داشت. در سال ۱۳۱۰، ماریا دیاس یکم د هارو، خواهرزادهٔ دیه‌گو لوپس و بانوی بیسکای، منشور جدیدی به شهر داد که دامنهٔ امتیازات بازرگانی آن را گسترش داد و باعث شد بیلبائو به ایستگاهی اجباری برای تمامی کاروان‌هایی شود که از کاستیا به سوی دریا حرکت می‌کردند. این منشور مقرر می‌کرد که راه بازرگانی میان اوردونیا و برمئو که آن زمان مهم‌ترین مسیر بازرگانی منطقه بود، باید از پل سن آنتون در بیلبائو بگذرد و نه از
بود، باید از پل سن آنتون در بیلبائو بگذرد و نه از گذرگاه اچباری که تا آن زمان مسیر اصلی بود. این تصمیم، موقعیت بیلبائو را به‌عنوان گذرگاه بازرگانی تقویت کرد و به زیان برمئو بود که تا آن زمان بندر اصلی منطقه محسوب می‌شد. افزون بر این، بیلبائو حق انحصاری تمام تجارت میان شهر و لاس آرِناس را به دست آورد. در سال ۱۳۷۲، خوان یکم کاستیا با اعطای عنوان «بندر آزاد» به شهر، موقعیت آن را بیشتر تقویت کرد و امتیازات ویژه‌ای در زمینهٔ تجارت آهن برایش قائل شد. این امر باعث شد بیلبائو به بندری مهم بدل شود، به‌ویژه در تجارت
شد بیلبائو به بندری مهم بدل شود، به‌ویژه در تجارت با فلاندر و بریتانیا. در سال ۱۴۴۳، کلیسای آنتوان قدیس در محل دژ قدیمی شهر ساخته و تقدیس شد. این کلیسا یکی از کهن‌ترین بناهای پابرجای شهر است. در ۵ سپتامبر ۱۴۸۳، ایزابلا یکم کاستیا به بیلبائو آمد تا به قوانین محلی ارباب‌نشین بیسکای سوگند وفاداری یاد کند. شوهر او، فردیناند دوم آراگون، این سوگند را پیش‌تر در سال ۱۴۷۶ در گرنیکا ادا کرده بود. دوران نوین. در ۲۱ ژوئن ۱۵۱۱، خوانای کاستیا، ملکه اسپانیا، فرمان تأسیس کنسولگری دریایی بیلبائو را صادر کرد. این نهاد در
کنسولگری دریایی بیلبائو را صادر کرد. این نهاد در طول چند سده مهم‌ترین نهاد شهری بود و اختیار مدیریت خور و بهبود زیرساخت‌های آن را به دست گرفت. زیر نظر کنسولگری، بندر بیلبائو به یکی از مهم‌ترین بنادر پادشاهی بدل شد. نخستین چاپخانه در سال ۱۵۷۷ به شهر آورده شد. در سال ۱۵۹۶، نخستین کتاب به زبان باسکی در بیلبائو با نام تعالیم مسیحی به زبان عامیانه و باسکی نوشتهٔ دکتر بتولاثا به چاپ رسید. در سال ۱۶۰۲، بیلبائو پایتخت بیسکای شد، مقامی که پیش‌تر در اختیار شهر برمئو بود. در حدود سال ۱۶۳۱، شهر شاهد شورش‌هایی در
بود. در حدود سال ۱۶۳۱، شهر شاهد شورش‌هایی در اعتراض به مالیات جدید بر نمک بود که تاج سلطنتی آن را وضع کرده بود. این واقعه که به «شورش نمک» یا «ماچینادا» مشهور است، با اعدام چند تن از رهبرانش پایان یافت. ثروت شهر پیوسته افزایش می‌یافت، به‌ویژه پس از کشف ذخایر بزرگ آهن در کوه‌های اطراف. بیلبائو در پایان این سده توانست بحران‌های اقتصادی رایج در پادشاهی را پشت سر بگذارد، به‌ویژه به‌سبب رونق تجارت پشم (که به‌جای سانتاندر از بندر بیلبائو صادر می‌شد) و همچنین تجارت سنگ‌آهن با انگلستان و هلند. بیلبائوی معاصر. یورش
سنگ‌آهن با انگلستان و هلند. بیلبائوی معاصر. یورش ناپلئونی و جنگ‌های کارلیستی. در جریان یورش امپراتوری نخست فرانسه به اسپانیا، چندین شهر باسک به اشغال فرانسوی‌ها درآمدند، اما بیلبائو جزو آن‌ها نبود. نخستین خیزش علنی علیه پادشاهی اسپانیا تحت حاکمیت ژوزف بناپارت در ۶ اوت ۱۸۰۸، یک ماه پس از نبرد بایلن رخ داد. در ۱۶ اوت، نیروهای فرانسوی شهر را به همراه شهرک‌های همسایه یعنی دئوستو و بگونیا محاصره کرده و غارت کردند. از فوریهٔ ۱۸۱۰، شهر تحت فرماندهی پیر توونو، ژنرال ارتش فرانسه و یکی از اشراف‌زادگان امپراتوری قرار
ارتش فرانسه و یکی از اشراف‌زادگان امپراتوری قرار گرفت که رئیس حکومت نظامی «ویسکایا» شده بود؛ منطقه‌ای که شامل سه استان باسک می‌شد. توونو قصد داشت طرح الحاق کامل استان‌های باسک به فرانسه را اجرا کند، اما جنگ شبه‌جزیره و در نهایت نبرد ویتوریا، این طرح‌ها را غیرممکن کرد. کشور باسک یکی از صحنه‌های اصلی نبردها در نخستین جنگ کارلیستی بود، جنگی داخلی میان هواداران نایب‌السلطنهٔ اسپانیا، ماریا کریستینا (لیبرال‌ها) و هواداران شاهزاده کارلوس، کنت مولینا (کارلیست‌ها)، برادر پادشاه پیشین. کارلیست‌ها به‌ویژه در تلاش
برادر پادشاه پیشین. کارلیست‌ها به‌ویژه در تلاش برای تصرف بیلبائو بودند، شهری لیبرال و کانون اقتصادی در شمال اسپانیا. ژنرال کارلیست، توماس ده زومالاکارِگی، در جریان محاصرهٔ بیلبائو در سال ۱۸۳۵ تلاش کرد شهر را تصرف کند، اما در نبردی در نزدیکی بگونیا زخمی شد و کمی بعد در شهر زگاما درگذشت. سال بعد، شهر در برابر دومین محاصره مقاومت کرد، محاصره‌ای که طی آن ژنرال لیبرال، بالدومرو اسپارته‌رو، شاهزاده وِرگارا، کارلیست‌ها را در نبرد لوچانا شکست داد. بیلبائو از آسیب دومین جنگ کارلیستی در امان ماند، زیرا این جنگ
دومین جنگ کارلیستی در امان ماند، زیرا این جنگ عمدتاً در کاتالونیا رخ داد، اما در سومین جنگ کارلیستی بار دیگر به صحنهٔ مهمی بدل شد. در آوریل ۱۸۷۴، شهر برای سومین بار به محاصره درآمد؛ محاصره‌ای که دو ماه طول کشید. با وجود این جنگ‌ها، بیلبائو در قرن نوزدهم و بیستم شکوفا شد و به مرکز اقتصادی کشور باسک بدل گشت. در این دوره، راه‌آهن برای نخستین‌بار به شهر رسید و بانک بیلبائو (که بعداً به بی‌بی‌وی‌ای تبدیل شد) و همچنین بورس بیلبائو تأسیس شدند. صنایع فولادسازی رشد چشمگیری یافتند و کارخانه‌هایی مانند سانتا آنا ده
چشمگیری یافتند و کارخانه‌هایی مانند سانتا آنا ده بولوئتا و آلتوس اورنوس ده بیسکایا در سال ۱۹۰۲ ساخته شدند. شهر با احداث خیابان‌ها و پیاده‌راه‌های نو، و همچنین ساختمان‌های تازه‌ای مانند ساختمان شهرداری بیلبائو، بیمارستان باسورتو و تئاتر آریاگا نوسازی شد. جمعیت شهر از ۱۱٬۰۰۰ نفر در سال ۱۸۸۰ به ۸۰٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۰۰ رسید. جنبش‌های اجتماعی نیز ظهور کردند، به‌ویژه ناسیونالیسم باسکی به رهبری سابینو آرانا، که در دهه‌های بعد به حزب ملی‌گرای باسک تبدیل شد. جنگ داخلی و دیکتاتوری فرانکو. جنگ داخلی اسپانیا در بیلبائو
و دیکتاتوری فرانکو. جنگ داخلی اسپانیا در بیلبائو با چند شورش کوچک آغاز شد که توسط نیروهای جمهوری‌خواه سرکوب شدند. در ۳۱ اوت ۱۹۳۶، شهر برای نخستین بار بمباران شد، و در ماه‌های بعد چندین نوبت دیگر از سوی بمب‌افکن‌های ملی‌گرا هدف قرار گرفت. در سپتامبر، ملی‌گرایان اعلامیه‌هایی منتشر کردند که تهدید به بمباران بیشتر می‌کردند، و سرانجام در ۲۵ سپتامبر، هواپیماهای آلمانی هماهنگ با نیروهای فرانکو، دست‌کم صد بمب بر شهر ریختند. در مه ۱۹۳۷، ارتش ملی‌گرا شهر را به محاصره درآورد. نبرد تا ۱۹ ژوئن ادامه یافت؛ روزی که سرهنگ
درآورد. نبرد تا ۱۹ ژوئن ادامه یافت؛ روزی که سرهنگ دوم پوتس مأمور شد همهٔ پل‌های روی خور را نابود کند و نیروهای تیپ پنجم شهر را از ارتفاعات مالماسین، پاگاساری و آرنوتگی تصرف کردند. پس از پایان جنگ، بیلبائو روند توسعهٔ صنعتی خود را از سر گرفت و با رشد جمعیت همراه شد. در دههٔ ۱۹۴۰، بازسازی شهر آغاز شد و از پل‌ها شروع شد؛ تا سال ۱۹۴۸ نخستین پرواز تجاری از فرودگاه بیلبائو انجام شد. در دههٔ بعد، صنعت آهن دوباره رونق گرفت و به یکی از بخش‌های راهبردی اقتصاد اسپانیا در چارچوب مدل اقتصادی فرانکوییسم بدل شد. شهر
در چارچوب مدل اقتصادی فرانکوییسم بدل شد. شهر پذیرای مهاجرانی از دیگر مناطق اسپانیا شد که به‌دنبال کار در صنایع آهن بودند. نیاز به مسکن از عرضه پیشی گرفت و کارگران در دامنهٔ تپه‌ها زاغه‌نشینی کردند. در همین بستر، نخستین جنبش‌های اجتماعی شکل گرفتند و اعتصاب در کشتی‌سازی «ائوسکالدونا» در سال ۱۹۴۷، نخستین اعتصاب در دوران دیکتاتوری فرانکو بود. در فضای سرکوب اجتماعی، در ۳۱ ژوئیه ۱۹۵۹، سازمان جدایی‌طلب اتا از دل جنبش‌های ملی‌گرای باسکی شکل گرفت. در دههٔ ۱۹۶۰، شهر شاهد اجرای چند طرح شهری بود، از جمله ساخت محله‌های
اجرای چند طرح شهری بود، از جمله ساخت محله‌های جدید مانند اوچارکوآگا و بزرگراهی به‌سوی مرز فرانسه. در ژوئن ۱۹۶۸، دانشگاه بیلبائو به‌عنوان نخستین دانشگاه دولتی در شهر تأسیس شد که بعدها در دانشگاه کشور باسک ادغام گردید. دموکراسی و نوسازی شهری. پس از پایان اسپانیای فرانکویی و استقرار پادشاهی مشروطه در روندی که در اسپانیا به نام گذار به دموکراسی شناخته می‌شود، بیلبائو بار دیگر توانست انتخابات دموکراتیک برگزار کند. در این دوره، ملی‌گرایان باسکی به قدرت رسیدند. با تصویب قانون خودمختاری کشور باسک در سال ۱۹۷۹،
با تصویب قانون خودمختاری کشور باسک در سال ۱۹۷۹، ویتوریا-گاستایس به‌عنوان مقر دولت و در نتیجه پایتخت عملی منطقهٔ خودمختار باسک انتخاب شد، هرچند بیلبائو از نظر جمعیت و قدرت اقتصادی بزرگ‌تر بود. در دههٔ ۱۹۸۰، عواملی چون مطالبات کارگری و ورود نیروی کار ارزان از خارج، منجر به یک بحران شدید صنعتی شد. در ۲۶ اوت ۱۹۸۳، هم‌زمان با جشن‌های محلی موسوم به "آسته ناگوسیا"، در اثر بارش پیوسته، سطح آب خور تا پنج متر در برخی مناطق بالا آمد. این سیل دو نفر را کشت و خسارات سنگینی به زیرساخت‌های شهری وارد کرد. هزینهٔ اقتصادی
به زیرساخت‌های شهری وارد کرد. هزینهٔ اقتصادی کلی این حادثه به ۶۰٬۰۰۰ میلیون پزوتای اسپانیا (حدود ۳۶۰ میلیون یورو) رسید. از اواسط دههٔ ۱۹۹۰، بیلبائو وارد فرایند غیرصنعتی‌سازی و گذار به اقتصاد خدماتی شد، فرایندی که با سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها و نوسازی شهری همراه بود. این روند با گشایش موزه گوگنهایم بیلبائو آغاز شد (اثری موسوم به «اثر گوگنهایم»)، و با پروژه‌هایی مانند مرکز همایش و تالار کنسرت اوسکالدونا، زوبیسوری اثر سانتیاگو کالاتراوا، متروی بیلبائو طراحی‌شده توسط نورمن فاستر، تراموا بیلبائو، برج ایبردرولا
توسط نورمن فاستر، تراموا بیلبائو، برج ایبردرولا و طرح توسعهٔ ساحل سوروسائوره ادامه یافت. نهادهای مختلفی مانند «بیلبائو متروپولی-۳۰» و «بیلبائو ریا ۲۰۰۰» برای نظارت بر این پروژه‌ها تشکیل شدند. جغرافیا. موقعیت. بیلبائو در نزدیکی لبهٔ شمالی شبه‌جزیره ایبری و حدود از خلیج بیسکای فاصله دارد. این شهر مساحتی برابر با دارد که از این میان منطقهٔ شهری و مابقی شامل کوه‌های اطراف است. میانگین رسمی ارتفاع شهر است، هرچند اندازه‌گیری‌ها بین تا متغیرند. بیلبائو همچنین مرکز بخش کلان‌شهر بیلبائو به‌شمار می‌رود. این شهر از
بخش کلان‌شهر بیلبائو به‌شمار می‌رود. این شهر از شمال با شهرداری‌های دریو، اچبارری، گالداکائو، لویو، سوندیکا و زامودیو، از غرب با آریگوریاگا و باسائوری، از جنوب با آلونسوتگی، و از شرق با باراکالدو و اران‌دیو هم‌مرز است. بیلبائو در منطقهٔ پشتهٔ باسک قرار دارد، یعنی منطقهٔ گذار میان کوه‌های کانتابری و رشته‌کوه پیرنه. زمین‌شناسی این ناحیه عمدتاً شامل سنگ‌های دوران میانه‌زیستی مانند سنگ‌آهک، ماسه‌سنگ و مارن است که بر پایه‌ای دیرینه‌زیستی ته‌نشین شده‌اند. چین‌خوردگی‌های حاکم بر چشم‌انداز استان، عمدتاً در راستای
حاکم بر چشم‌انداز استان، عمدتاً در راستای شمال‌غربی-جنوب‌شرقی و غرب‌شمال‌غربی-شرق‌جنوب‌شرقی قرار دارند. اصلی‌ترین چین‌خوردگی، پادگنبد بیلبائو است که از الوریو تا گالدامس امتداد دارد. درون شهر بیلبائو دو چین‌خوردگی فرعی نیز وجود دارد: یکی در شمال‌شرق که شامل کوه‌های آرتشاندا، آوریل، باندراس، پیکوتا، سن برنابه و کابراس می‌شود؛ و دیگری در جنوب، شامل کوه‌های کوبتاس، رستالکو، پاگاساری و آراایث. بلندترین نقطهٔ شهرداری، کوه گانه‌تا با ارتفاع است و پس از آن، کوه پاگاساری با ارتفاع قرار دارد؛ هر دو در مرز با
کوه پاگاساری با ارتفاع قرار دارد؛ هر دو در مرز با آلونسوتگی هستند. آب‌شناسی. سامانهٔ اصلی رودخانه‌ای بیلبائو در واقع شریان آب‌شناختی استان بیسکای نیز به‌شمار می‌آید. رودهای نروین و ایبایسابال در باسائوری به یکدیگر می‌پیوندند و خور مشترکی را شکل می‌دهند که با نام‌های گوناگونی چون «خور بیلبائو»، «خور نروین»، «خور ایبایسابال» یا «خور نروین-ایبایسابال» شناخته می‌شود. این خور به‌طول امتداد دارد و با دبی پایینی جریان دارد (میانگین دبی برابر با بر ثانیه است). رود اصلی که به خور می‌ریزد، رود کاداگوا است که
رود اصلی که به خور می‌ریزد، رود کاداگوا است که سرچشمه‌اش در درهٔ منا قرار دارد و حوضهٔ آب‌ریز آن است که بیشتر آن در استان هم‌جوار بورگوس واقع شده است. این رود همچنین مرز طبیعی میان بیلبائو و باراکالدو به‌شمار می‌آید. این رود در طول زمان بارها دستخوش دخالت انسانی شده است، از جمله لای‌روبی بستر رود، ساخت اسکله در دو سوی خور، و به‌ویژه در کانال دئوسو؛ راه‌آب مصنوعی‌ای که میان سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۸ در ناحیهٔ دئوسو حفر شد تا به‌عنوان یک کانال جانبی، مسیر کشتی‌ها را هموارتر کرده و آن‌ها را از پیچ‌وخم‌های طبیعی
را هموارتر کرده و آن‌ها را از پیچ‌وخم‌های طبیعی خور بی‌نیاز سازد. این پروژه با ۴۰۰ متر باقی‌مانده متوقف شد و تصمیم گرفته شد که همان بخش به‌عنوان اسکله باقی بماند. با این حال، در سال ۲۰۰۷، طرحی برای ادامهٔ این کانال و تشکیل جزیرهٔ سوروثائوره به تصویب رسید. دخالت‌های انسانی همچنین به کیفیت آب آسیب رسانده است؛ دهه‌ها دفع پسماند سمی باعث بروز بی‌اکسیژنی در آب شد که تقریباً همهٔ جانداران گیاهی و جانوری را از بین برد. اما در سال‌های اخیر، با ممنوعیت دفع زباله و باززایی طبیعی، این روند معکوس شده است. اکنون
و باززایی طبیعی، این روند معکوس شده است. اکنون می‌توان گونه‌هایی چون جلبک، زبان‌ماهی، خرچنگ و پرندگان دریایی را مشاهده کرد، همچنین گاه‌گاهی در ماه‌های تابستان می‌توان شناگران را نیز در این خور دید. خور بیلبائو همچنین به‌عنوان مرز طبیعی میان چند محله و ناحیه در درون شهر نیز عمل می‌کند. این خور هنگام ورود به محدودهٔ شهری از سمت غرب، نواحی بگونیا و ایبایوندو را از یکدیگر جدا می‌کند، سپس آباندو را از اوریبارری و در نهایت دئوسو را از باسورتو-ثوروثا جدا می‌سازد. آب‌وهوا. نزدیکی بیلبائو به خلیج بیسکای، برای آن
آب‌وهوا. نزدیکی بیلبائو به خلیج بیسکای، برای آن اقلیم اقیانوسی ("Cfb") به‌همراه آورده است؛ به‌گونه‌ای که بارندگی در طول سال پراکنده است و تابستان خشک مشخصی وجود ندارد. بارندگی فراوان است و با توجه به عرض جغرافیایی و دینامیک جوّی، روزهای بارانی ۴۵٪ و روزهای ابری ۴۰٪ از کل سال را تشکیل می‌دهند. پربارش‌ترین فصل بین ماه‌های اکتبر تا آوریل است و نوامبر مرطوب‌ترین ماه سال به‌شمار می‌آید. برف در بیلبائو رایج نیست، اگرچه بر فراز کوه‌های اطراف می‌توان آن را دید. برف‌باران در حدود ۱۰ روز در سال رخ می‌دهد که بیشتر در
در حدود ۱۰ روز در سال رخ می‌دهد که بیشتر در ماه‌های زمستانی است. بیلبائو نزدیک‌ترین شهر ساحلی اسپانیا به مرز اقلیم نیمه‌گرم‌سیری در امتداد اقیانوس اطلس است، با میانگین دمای روزانهٔ ماه اوت برابر با . روندی از خشکی نسبی در تابستان مشاهده می‌شود، به‌طوری‌که در ماه ژوئیه تنها حدود بارندگی ثبت می‌شود، اما این مقدار برای تعریف اقلیم مدیترانه‌ای کافی نیست. نزدیکی به اقیانوس همچنین باعث می‌شود که دو فصل مشخص (تابستان و زمستان) دمایی نسبتاً ملایم داشته باشند و نوسانات حرارتی اندک باشد. دمای میانگین بیشینه در
نوسانات حرارتی اندک باشد. دمای میانگین بیشینه در ماه‌های تابستان بین و دمای میانگین کمینه در زمستان بین متغیر است. بیشینهٔ دمای ثبت‌شده در بیلبائو برابر با در ۲۳ اوت ۲۰۲۳ و کمینهٔ دمای ثبت‌شده برابر با در ۳ فوریهٔ ۱۹۶۳ است. بیشترین بارندگی ثبت‌شده در یک روز برابر با بوده که در ۲۶ اوت ۱۹۸۳ روی داد و باعث سیل شدیدی توسط رود نروین شد. مترو. متروی بیلبائو در سال ۱۹۹۵ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۲ خط و ۴۰ ایستگاه می‌باشد.
باسک بخشی خودمختار است ، که در دامنه کوه‌های پیرنه غربی، در کشور اسپانیا قرار دارد. این ناحیه سرزمین تاریخی مردم باسک است. جمعیت. تقریباً نیمی از ۲٬۱۵۵٬۵۴۶ نفر از ساکنان منطقه خودمختار باسک در بیلبائو بزرگ زندگی می‌کنند، ۲۸٫۲٪ جمعیت باسک در خارج از این منطقه متولد شده‌است. سیاست. استقلال‌طلبی. در روز یکشنبه ۱۰ ژوئن ۲۰۱۸، ۱۷۵ هزار نفر از ساکنان باسک و سیاستمداران منطقه باسک و کاتالونیا با ساختن زنجیره انسانی بطول ۲۰۲ کیلومتر از شهر سن سباستین در شمال باسک تا روبروی پارلمان منطقه در شهر بیتوریا، مرکز باسک
تا روبروی پارلمان منطقه در شهر بیتوریا، مرکز باسک خواستار برگزاری رای‌گیری استقلال در این منطقه شدند. تقسیمات. این بخش از سه استان تشکیل شده‌است که عبارتند از:
ساراگوسا یا ساراگوزا (، تلفظ: ) مرکز استان ساراگوسا و بخش خودمختار آراگون در کشور اسپانیا است که در کرانهٔ رودخانهٔ ایبرو قرار دارد. در ۱ ژانویهٔ ۲۰۲۱ میلادی، جمعیت این شهر ۶۷۵٬۳۰۱ نفر بود، و مساحت دارد. این شهر ۲۷مین شهر پرجمعیت در اتحادیهٔ اروپا است و منطقهٔ کلان‌شهری آن در سال ۲۰۰۶، جمعیت آن ۷۸۳٬۷۶۳ نفر بوده‌است که در حدود ۵۰ درصد جمعیت منطقهٔ آراگون را شامل می‌شود. ساراگوسا در ارتفاع بالاتر از سطح دریا قرار دارد. ساراگوسا میزبان اکسپو ۲۰۰۸ در تابستان ۲۰۰۸، نمایشگاه جهانی دربارهٔ آب و توسعهٔ پایدار بود.
نمایشگاه جهانی دربارهٔ آب و توسعهٔ پایدار بود. این شهر همچنین نامزد پایتخت فرهنگی اروپا در سال ۲۰۱۲ بود. این شهر به‌خاطر فولکلور، غذاهای محلی و مکان‌های شاخصی مانند کلیسای جامع، کلیسای لا سئو، و کاخ الجعفریه مشهور است که این بناها در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارند.
سویا (به اسپانیایی: Sevilla; مرکز بخش خودمختار اندلس و استان سویا در کشور اسپانیا و بزرگ‌ترین شهر آن و چهارمین شهر بزرگ اسپانیا است. این شهر در پایین دست رودخانه گوادالکیبیر و در جنوب غربی شبه‌جزیره ایبریا واقع شده‌است. سویا در سال ۲۰۲۱ دارای جمعیت شهری حدود ۶۸۵۰۰۰ نفر و جمعیت کلان‌شهری حدود ۱.۵ میلیون نفر است که این مسئله این شهر را به بزرگ‌ترین شهر اندلس، چهارمین شهر بزرگ اسپانیا و بیست و ششمین شهر پرجمعیت اتحادیه اروپا تبدیل می‌کند. شهر قدیمی آن با مساحت ۴ کیلومتر مربع (۲ مایل مربع)، شامل سه سایت میراث
۴ کیلومتر مربع (۲ مایل مربع)، شامل سه سایت میراث جهانی یونسکو است: مجموعه کاخ آلکازار، کلیسای جامع و آرشیو عمومی بومیان آمریکا. بندر سویا نیز واقع در حدود ۸۰ کیلومتری (۵۰ مایلی) اقیانوس اطلس، تنها بندر رودخانه ای در اسپانیا است. از جاذبه‌های گردشگری آن کلیسای جامع سویا است. نام اتومبیل کادیلاک سویا از این شهر گرفته شده است،که در ایالات متحده آمریکا تولید ودر ایران مونتاژ شد و اتومبیلی لوکس،تکرار نشدنی وبی نظیر بود. پایتخت اندلس دارای دمای گرم در تابستان است و حداکثر دمای روزانه به‌طور معمول بالای ۳۵ درجه
و حداکثر دمای روزانه به‌طور معمول بالای ۳۵ درجه سانتیگراد (۹۵ درجه فارنهایت) در ژوئیه و اوت است. تاریخچه. سویا تقریباً ۲۲۰۰ سال قدمت دارد. گذر تمدن‌های مختلف که در رشد آن مؤثر بوده و این شهر را با شخصیتی متمایز و یک مرکز تاریخی بزرگ و به خوبی حفظ کرده‌است. دوره‌های اولیه. در اسطوره‌ها بنیان‌گذار شهر هرکول (هراکلس) است که معمولاً با نام ملقرت خدای فنیقی شناخته می‌شود، که اسطوره می‌گوید از طریق تنگه جبل الطارق به اقیانوس اطلس رفت و مناطق تجاری را در مکان‌های کنونی کادیس و سویا تأسیس کرد. سویا به عنوان شهر
کنونی کادیس و سویا تأسیس کرد. سویا به عنوان شهر رومی فنیقی (هیسپال) تأسیس شد. این شهر از زمان رومیان به هیسپال و بعدها به هیسپالیس معروف بود. هیسپالیس به یکی از بازارهای بزرگ و مراکز صنعتی هیسپانیا تبدیل شده بود. سده‌های میانه. پس از فتح اندلس توسط مسلمانان ظاهراً به دست موسی بن نصیر در سال ۷۱۱ سویا به‌نام اِشْبیلیّه‌ (Ishbīliya) شناخته شد، پس از فروپاشی خلافت قرطبه در اوایل قرن یازدهم، به مرکز تایفای مستقل سویا تبدیل شد. بعدها توسط خلافت‌های مرابطون و موحدون اداره شد. در قرن سیزدهم تسخیر خلافت اسلامی توسط
اداره شد. در قرن سیزدهم تسخیر خلافت اسلامی توسط مسیحیان رخ داد، فردیناند سوم سویا را در سال ۱۲۴۷ محاصره کرد. محاصره دریایی هم برای جلوگیری از امداد رسانی به شهر انجام شد.[۳۷] شهر در ۲۳ نوامبر 1248 پس از پانزده ماه محاصره تسلیم شد. در شرایط تسلیم، اخراج جمعیت مطرح شده بود و منابع معاصر نیز ظاهراً تأیید می‌کنند که حرکت توده‌ای از مردم به خارج از سویا واقعاً رخ داده‌است. در سال ۱۲۴۸ به تاج کاستیا پیوست. در سال ۱۳۹۱ پس از قتل‌عام و پوگروم، که گمان می‌رود توسط اسقف شماس فرانت مارتینز تحریک شده باشد، تمام
توسط اسقف شماس فرانت مارتینز تحریک شده باشد، تمام کنیسه‌های سویا به کلیسا تبدیل شدند. زمین و مغازه‌های محله یهودیان (که در باریو سانتا کروز امروزی قرار داشتند) توسط کلیسا تصاحب شد. بسیاری از یهودیان در جریان قتل‌عام کشته شدند، اگرچه اکثر آنها مجبور به تغییر مذهب یا آنوسی شدند. اولین دادگاه تفتیش عقاید اسپانیا در سال ۱۴۷۸ در سویا تشکیل شد. وظیفه اصلی آن این بود که اطمینان حاصل شود که همه مسیحیان اسمی واقعاً مانند یک مسیحی رفتار می‌کنند و آنچه یهودیت می‌خواهد را در خفا انجام نمی‌دهند. در قرن شانزدهم به دنبال
را در خفا انجام نمی‌دهند. در قرن شانزدهم به دنبال اکتشافات کریستف کلمب، سویا به دلیل نقش دروازه تجارت بین اقیانوس اطلس امپراتوری اسپانیا که از خانه قرارداد (Casa de Contratación) اداره می‌شد، به یکی از بزرگ‌ترین شهرهای اروپای غربی تبدیل شد. «عصر طلایی توسعه» در سویا آغاز شد، زیرا تنها بندری بود که اعطای انحصار سلطنتی را برای تجارت با مستعمرات رو به رشد اسپانیا در قاره آمریکا و سرازیر شدن ثروت از آن‌ها به دست آورد. از آنجایی که تنها کشتی‌های بادبانی که از بندر سویا خارج می‌شدند و به آن بازمی‌گشتند
که از بندر سویا خارج می‌شدند و به آن بازمی‌گشتند می‌توانستند با آمریکای اسپانیایی تجارت کنند، بازرگانان از اروپا و سایر مراکز تجاری برای خرید کالاهای تجاری جهان جدید نیاز داشتند به سویا بروند. جمعیت شهر به بیش از صد هزار نفر افزایش یافت. سویا در قرن هفدهم، همزمان با دوره باروک، نمایانگر درخشان‌ترین شکوفایی فرهنگ شهر بود. سپس نزول تدریجی اقتصادی و جمعیتی آغاز شد، زیرا گل‌آلودگی در رودخانهٔ گوادالکیبیر، انحصار تجاری را مجبور به نقل مکان به بندر نزدیک کادیس کرد. طاعون بزرگ سویا هم در سال ۱۶۴۹، که با طغیان بیش
طاعون بزرگ سویا هم در سال ۱۶۴۹، که با طغیان بیش از حد گوادالکیبیر تشدید شد، جمعیت این شهر را تقریباً به نصف کاهش داد که تا اوایل قرن ۱۹ به حالت پیشین برنگشت. دوران مدرن. سویا در قرن بیستم شاهد مصیبت‌های جنگ داخلی اسپانیا، نقاط عطف فرهنگی تعیین‌کننده مانند نمایشگاه ایبرو-آمریکایی در سال ۱۹۲۹ و اکسپو ۹۲ و انتخاب شهر به عنوان پایتخت جامعه خودمختار اندلس بود. بیش از هر شهر دیگری در اروپا در سویا اپرا ساخته شده‌است. در سال ۲۰۱۲، یک مطالعهٔ کارشناسی به این نتیجه رسید که تعداد کل اپراهایی که در سویا اجرا می‌شود
رسید که تعداد کل اپراهایی که در سویا اجرا می‌شود ۱۵۳ مورد است. از جمله آهنگسازانی که عاشق این شهر شده‌اند می‌توان به بتهوون (فیدلیو)، موتسارت (عروسی فیگارو و دون ژوان)، روسینی (آرایشگر سویا)، دونیزتی (لا محبوب) و بیزه (کارمن) اشاره کرد. آب و هوا. سویا دارای آب و هوای مدیترانه‌ای است (سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن Csa)، تابستان‌های بسیار گرم، خشک و زمستان‌های معتدل با بارندگی متوسط. میانگین سالانه سویا ۱۹٫۲ درجه سانتیگراد (۶۷ درجه فارنهایت) است. میانگین دمای سالانه ۲۵٫۴ درجه سانتی گراد (۷۸ درجه فارنهایت) در
سالانه ۲۵٫۴ درجه سانتی گراد (۷۸ درجه فارنهایت) در روز و ۱۳٫۰ درجه سانتی گراد (۵۵ درجه فارنهایت) در شب است. استان سویا در قسمت پایینی درهٔ گوادالکیبیر واقع شده‌است که اغلب به عنوان «ماهی سرخ کردنی اسپانیا» شناخته می‌شود، زیرا گرم‌ترین شهرهای کشور را در خود دارد. سویا گرم‌ترین شهر در قاره اروپا است و دمای بالای ۴۰ درجه سانتیگراد (۱۰۴ درجه فارنهایت) در تابستان غیر معمول نیست. زمستان‌ها معتدل هستند: دسامبر و ژانویه خنک‌ترین ماه‌ها هستند. میانگین ساعات آفتابی در سویا تقریباً ۳۰۰۰ در سال است. میزان بارندگی از
در سویا تقریباً ۳۰۰۰ در سال است. میزان بارندگی از ۵۰۰ تا ۶۰۰ میلی‌متر (۱۹٫۷ تا ۲۳٫۶ اینچ) متغیر است و حدود ۵۰ روز بارانی در سال با باران‌های سیل آسا مکرر وجود دارد. دسامبر مرطوب‌ترین ماه با میانگین بارندگی ۹۹ میلی‌متر (۳٫۹ اینچ) است.