payamvha/North_RAG huggingface dataset:
وراثت در برنامه‌نویسی شبیه وراثت بیولوژیکی است که در آن فرزندان صفاتی را از والدین به ارث می‌برند. در برنامه‌نویسی شیءگرا می‌توان با وراثت از کلاس موجود کلاسی را ایجاد کرد که داده‌ها و متدهای کلاس قبلی را به ارث ببرد. برای فرزند یک کلاس می‌توان توابع و متغیرهای جدید تعریف کرد یا توابع مربوط به والد را دوباره‌نویسی (override) نمود . انواع وراثت در برنامه‌نویسی شیءگرا. وراثت در برنامه‌نویسی شیءگرا به روش‌های مختلفی پیاده‌سازی می‌شود که هرکدام کاربردها و ویژگی‌های خاص خود را دارند. در ادامه، انواع وراثت و
خاص خود را دارند. در ادامه، انواع وراثت و توضیحات مرتبط ارائه می‌شود: وراثت تک‌سطحی (Single Inheritance). در وراثت تک‌سطحی، یک کلاس فرزند تنها از یک کلاس والد ارث‌بری می‌کند. این ساده‌ترین نوع وراثت است و برای انتقال خصوصیات و رفتارها از یک کلاس به کلاس دیگر استفاده می‌شود. مثال در Python: class Parent: def greet(self): print("Hello from Parent") class Child(Parent): pass child = Child() child.greet() # خروجی: Hello from Parent ویژگی‌ها: وراثت چندسطحی (Multilevel Inheritance). در این نوع، یک کلاس از کلاسی
Inheritance). در این نوع، یک کلاس از کلاسی ارث‌بری می‌کند که خودش از کلاس دیگری ارث‌بری کرده است. این ساختار به‌صورت سلسله‌مراتبی ادامه پیدا می‌کند. مثال در Python: class Grandparent: def greet(self): print("Hello from Grandparent") class Parent(Grandparent): pass class Child(Parent): pass child = Child() child.greet() # خروجی: Hello from Grandparent ویژگی‌ها: وراثت چندگانه (Multiple Inheritance). در وراثت چندگانه، یک کلاس می‌تواند از چندین کلاس والد ارث‌بری کند. این نوع وراثت گاهی منجر به مشکلاتی مانند
کند. این نوع وراثت گاهی منجر به مشکلاتی مانند مسئله الماس (Diamond Problem) می‌شود. مثال در Python: class Parent1: def greet(self): print("Hello from Parent1") class Parent2: def greet(self): print("Hello from Parent2") class Child(Parent1, Parent2): pass child = Child() child.greet() # خروجی: Hello from Parent1 (اولویت با Parent1 است) ویژگی‌ها: وراثت ترکیبی (Hybrid Inheritance). وراثت ترکیبی ترکیبی از انواع مختلف وراثت (تک‌سطحی، چندسطحی و چندگانه) است. این نوع وراثت برای استفاده از مزایای انواع مختلف
این نوع وراثت برای استفاده از مزایای انواع مختلف وراثت استفاده می‌شود. مثال در Python: class Base: def greet(self): print("Hello from Base") class Parent1(Base): pass class Parent2(Base): pass class Child(Parent1, Parent2): pass child = Child() child.greet() # خروجی: Hello from Base ویژگی‌ها: وراثت سلسله‌مراتبی (Hierarchical Inheritance). در این نوع وراثت، چند کلاس فرزند از یک کلاس والد مشترک ارث‌بری می‌کنند. مثال در Python: class Parent: def greet(self): print("Hello from Parent") class Child1(Parent):
print("Hello from Parent") class Child1(Parent): pass class Child2(Parent): pass child1 = Child1() child2 = Child2() child1.greet() # خروجی: Hello from Parent child2.greet() # خروجی: Hello from Parent ویژگی‌ها: مسئله الماس (Diamond Problem) در وراثت. مسئله الماس یکی از چالش‌های رایج در وراثت چندگانه است. این مسئله زمانی رخ می‌دهد که دو کلاس والد از یک کلاس اصلی ارث‌بری کنند و یک کلاس فرزند بخواهد از هر دو والد ارث‌بری کند. حل این مسئله در Python با استفاده از MRO (Method Resolution Order): class A: def
از MRO (Method Resolution Order): class A: def greet(self): print("Hello from A") class B(A): pass class C(A): pass class D(B, C): pass d = D() d.greet() # خروجی: Hello from A (بر اساس ترتیب MRO) منابع. برنامه‌نویسی به زبان C++، تألیف جعفرنژاد
زبان لتونیایی یا زبان لِتونی زبان رسمی کشور لتونی است. ۱٫۴ میلیون نفر در لتونی و نزدیک به ۱۵۰هزار نفر در بیرون این کشور به این زبان سخن می‌گویند. لتونیایی یک زبان هندواروپایی و از شاخه خاوری زبان‌های بالتیک است. از زبان‌های بالتیک تنها زبان لتونیایی و زبان نزدیک به آن لیتوانیایی به‌جا مانده‌اند. هر چند دگرش میان واژگان این دو زبان، درک گویشوران این دو زبان را نسبت به زبان هم ناشدنی می‌سازد. تاریخچه. لتونیایی از آنجا که سیمایی از زبان نیاهندواروپایی را در خود نگاه داشته مورد توجه زبانشناسان است. پنداشته
خود نگاه داشته مورد توجه زبانشناسان است. پنداشته می‌شود که خانواده زبانی بالتیک پس از جدایش از زبان نیاهندواروپایی با خانواده زبانی اسلاو زبان بالت‌واسلاوی را ساخته‌اند و نزدیک به سده ۱۰ (پیش از میلاد) این دو خانواده زبانی از هم جدا شده‌اند. میان سال‌های ۴۰۰ تا ۶۰۰ میلادی زبان نیابالتیک به دو نیمه خاوری و باختری شکافته شد. دگرش‌ها میان دو زبان لیتوانیایی و لاتویایی پس از سال ۸۰۰ (میلادی) آغاز شد، در این زمان زبان یگانه پیشین به دو گویش بخش گشت. این گویش‌ها تا زمانی که آن را میان سده‌های ۱۴ تا ۱۷ میلادی
تا زمانی که آن را میان سده‌های ۱۴ تا ۱۷ میلادی برآورد می‌کنند پایدار بود. در سده ۱۶ زبان لتونیایی از دل زبان لاتگالیایی بیرون آمد و زبان‌های کورونی، سمیگالی و سلونی را نیز در خود حل نمود. همه زبان‌های یادشده از خانواده زبان‌های بالتیک بودند. کهن‌ترین نمونه شناخته شده از زبان لتونیایی سروده‌ای آیینیست از سال ۱۵۳۰ که از اصل زبان آلمانی اثر به لتونیایی برگردانده شده بوده است. لتونیایی و سیاست. در درازای تاریخ لتونی دارای پیوندهای پرآشوبی با کشورهای آلمان، سوئد، روسیه و لهستان بوده است و همواره چهره‌ای
سوئد، روسیه و لهستان بوده است و همواره چهره‌ای چندفرهنگه داشته است. در روند اشغال این سرزمین به دست شوروی میان سال‌های ۱۹۴۰-۱۹۴۱ و سپس ۱۹۴۵-۱۹۹۱ سیاست روسی‌سازی آن دولت اثر بسیاری بر زبان لاتویایی گذارد. در این دو دوره نزدیک به یک‌سوم لتونیایی‌ها تبعید شدند یا آزارهایی دیگر بدان‌ها روا داشتند. همچنین کوچاندن بزرگ مردمانی از روسیه، اوکراین و روسیه سفید از سوی شوروی به لتونی شمار لتونیایی‌زبانان را از ۸۰درصد در سال ۱۹۳۵ به ۵۲درصد در ۱۹۸۹ کاهش داد. بسیاری از این کوچندگان هرگز کوششی در آموختن لتونیایی ننمودند.
کوچندگان هرگز کوششی در آموختن لتونیایی ننمودند. امروزه شمار کسانی که زبان مادریشان در این کشور لتونیایی است به ۶۰درصد می‌رسد. پس از استقلال دوباره لتونی در ۱۹۹۱ سیاست نوین آموزشی دربارهٔ زبان لاتویایی طرح شد و آماج نخستین آنان آموزش زبان اقلیت‌ها در سامانه‌ای دو زبانه بود. برخی پژوهشگران این کنش را در زوال زبان لاتویایی اثردار می‌دانند. زبان‌های اقلیت که در سامانه آموزشی لیتوانی آموزانده می‌شوند دربرگیرنده اوکراینی، عبری، بلاروسی، رومانیایی، استونیایی، زبان لهستانی، روسی و لیتوانیایی می‌باشند. در آنجا
زبان لهستانی، روسی و لیتوانیایی می‌باشند. در آنجا لاتویایی در جایگاه زبان دوم آموخته‌می‌شود. آماج از این کار این است که اقلیت‌های زبانی به آسانی به جامعه و سیاست لاتویایی وارد شوند و دچار واپس‌ماندگی نگردند. خط. از دید تاریخی سامانه نوشتاری لاتویایی از شیوه آوایی زبان آلمانی بهره می‌برده است. در آغاز سده بیستم این شیوه با الفبای لاتین و تغییرهای درخور بهسازی گردید. امروزه لاتویایی دربردارنده ۳۳ حرف است: A Ā B C Č D E Ē F G Ģ H I Ī J K Ķ L Ļ M N Ņ O P R S Š T U Ū V Z Ž a ā b c č d e ē f g ģ h i ī j k ķ l ļ
T U Ū V Z Ž a ā b c č d e ē f g ģ h i ī j k ķ l ļ m n ņ o p r s š t u ū v z ž نمونهٔ زبان. اعلامیه جهانی حقوق بشر، مادهٔ ۱: Visi cilvēki piedzimst brīvi un vienlīdzīgi savā pašcieņā un tiesībās. Viņi ir apveltīti ar saprātu un sirdsapziņu, un viņiem jāizturas citam pret citu brālības garā. تمام افراد بشر آزاد به دنیا می‌آیند و از لحاظ حیثیت و حقوق با هم برابرند، همه دارای عقل و وجدان می‌باشند و باید نسبت به یکدیگر با روح برادری رفتار کنند.
جمعه بازار به عربی ( سوق الجمعة )، بازاری است تاریخی بر سر راه اصلی ذَید به مسافی و فجیره. این بازار در پنجاه سال گذشته بنیادگذاری شده‌است. این بازار بدست کشاورزان ومالکان باغ‌های درخت خرما وباغ‌های مرکبات که در مناطق وکوهستان‌های مسافی و فجیره و قدفع وروستاهای مجاور آن زندگی می‌کنند ساخته شده‌است. در آغاز امر یک بازاری کوچک به‌وسیلهٔ شاخه‌های درخت نخل خرما ساخته بودند و در آن محاصیل خرما و میوه جات در آن می‌فروخته‌اند؛ ولی به بازبینی روزهای و گسترش یافته‌است و در حال حاضر تمام منتوجات و کالاهای گوناگون
و در حال حاضر تمام منتوجات و کالاهای گوناگون وکمالیات من جمله: قالیچه، گل‌های زینتی، تُحَف (آنتیک)، منتوجات نخل خرما، میوه، ماهی شور (سَمَک مالح)، نغار، تفنگ بادی، خیزران، ظرف سفالی و کوزه‌گری در این منطقه رایج است، وبسیاری از چیزهای دیگر که مورد جلب نظر رهگذران و گردشگران قرار می‌گیرد در بازار هست. وجه تسمیه. وجه تسمیه این بازار به بازار آدینه از آنجاست که تنها در روزهای آدینه بازار بربا می‌شده‌است و در بقیه روزهای هفته تعطیل می‌شده‌است. بنابراین بازار آدینه نامگذاری کرده بوده‌اند؛ ولی هم‌اکنون به گونه
نامگذاری کرده بوده‌اند؛ ولی هم‌اکنون به گونه شبانه‌روزی فعالیت دارد. اهمیت بازار جمعه. اهمیت این بازار از آنجاست که بازار آدینه در سر راه ارتباطی شهرها وروستاهای گوناگون منطقهٔ شرقی امارات متحده عربی قرار دارد و مناطقی که از راه این راه می‌گذرد عبارت‌اند از: ذَید، مسافی، «کلباء»، «فجیره»، «خور فکان»، «الطیبة»، «وادی عبادله»، «دُبا»، «الغرفه»، «عکامیه»، «الرأس»، «الکبوس»، «رول دبا»، «الفقیت»، «رول ضدنا»، «ضدنا، «عقه»، «شرم»، بدیه، و مسجد تاریخی آن که به « مسجد البدیة» سرشناس است، این راه در کناره دریای عرب
البدیة» سرشناس است، این راه در کناره دریای عرب دوباره به شهر فجیره منتهی می‌شود. موقعیت جمعه بازار. « بازار آدینه » در میان دو کوه بلند مسافی و وادی سیجی واقع شده‌است، این کوه‌ها در میان رشته کوه‌ها سر بفلک کشیدهٔ کوه حجر قرار دارند این رشته کوه بطول تقریبی ۳۱۰ کیلومتر، وارتفاع ۲۰۰۰ تا ۲۵۰۰ متر از سطح دریا، این رشته‌کوه از رأس مسندم آغاز می‌شود ودر راستا امارت رأس‌الخیمه و فجیره و سلطنت عمان می‌گذرد و در نقطه‌ای بنام (الصعیر) به رشته کوه جیما می‌پیوندد. جایی است بسیار زیبا ودیدنی، مخصوصاً در فصل زمستان
جایی است بسیار زیبا ودیدنی، مخصوصاً در فصل زمستان وبهار.
آکیتو یا سال نو آشوری(سومری: , "akiti-inkekinku" , ، "برداشت جو"، "akiti-unununum" , "کاشت جو"؛ اکدی: ' یا '، "آغاز سال") یک جشنواره بهاری در بین‌النهرین باستان بود. جشنواره آکیتو بابلی نقش مهمی در توسعه نظریه‌های دین، اسطوره و آیین داشته‌است، اما هدف از برگزاری این جشن همچنان برای مورخان دین و آشورشناسان محل مباحثه است. جشن سال نو در بین‌النهرین برای هزاران سال و در فرهنگ سومریان، بابلیان و آشوریان برگزار می‌شد. در هزاره اول پیش از دوران مشترک، این جشن نماد روابط روشن و پرجزئیات مابین پادشاه، خدایان و
نماد روابط روشن و پرجزئیات مابین پادشاه، خدایان و کاهنان اعظم بود. به نظر می‌رسد ازدواج مقدس و آکیتو در اصل دو جشن متفاوت بوده‌اند که تا آغاز شدن هزاره نخست پیش از دوران مشترک به شکل جشن سال جدید با هم تلفیق شدند. این نام از کلمهٔ سومری که برای گیاه «جو» استفاده می‌شود، گرفته شده‌است. در ابتدا دو جشن در آغاز هر یک از دو نیم سال تقویم سومری، یکی به هنگام آغاز کاشت جو در پاییز و دیگری به هنگام آغاز برداشت جو در بهار گرفته می‌شد. در آیین بابلی این جشن به پیروزی مردوک بر تیامات اختصاص یافته‌است. جشن سال نوی
مردوک بر تیامات اختصاص یافته‌است. جشن سال نوی بابلی. بابل در زمان حمورابی از یک دولت‌شهر به پایتخت تبدیل شد اما به مرور افول کرد. پس از گذشت قرن‌ها و در زمان نبوکدنصر یکم دوباره این شهر به اهمیت سابق خود در بین‌النهرین رسید. بسیاری از دانشوران معتقدند همین پادشاه بود که پرستش مردوک را به آن گونه‌ای که در هزاره اول پیش از دوران مشترک شناخته می‌شود، رایج کرد. او این کار را با بازپس‌گرفتن مجسمه مردوک از عیلام و و تصنیف "انوما الیش" انجام داد. جشن سال نو در بین‌النهرین برای هزاران سال و در فرهنگ سومریان،
بین‌النهرین برای هزاران سال و در فرهنگ سومریان، بابلیان و آشوریان برگزار می‌شد. در هزاره اول پیش از دوران مشترک، این جشن نماد روابط روشن و پرجزئیات مابین پادشاه، خدایان و کاهنان اعظم بود. در این جشن، سه جایگاه قدرت حضور داشتند: پادشاه، معبد و خدایان. هم پادشاهان و هم کاهنان، این جشن را گواهی صلح برای همه انسان‌ها معرفی می‌کردند. معلوم نیست «ازدواج مقدس» در هزاره اول پیش از دوران مشترک به چه صورتی اجرا می‌شده است. به نظر می‌رسد ازدواج مقدس و آکیتو در اصل دو جشن متفاوت بوده‌اند که تا آغاز شدن هزاره نخست پیش
جشن متفاوت بوده‌اند که تا آغاز شدن هزاره نخست پیش از دوران مشترک به شکل جشن سال جدید با هم تلفیق شدند. جشن بابلی به‌طور سنتی از چهارم نیسان آغاز می‌شد و همه مردم شهر در آن شرکت می‌کردند، از جمله "ویولو" (طبقه ممتاز)، "موسکنا" (طبقه متوسط)، "واردو" (طبقه پایین)، کاهن "اعظم" و پادشاه. روز اول تا روز سوم. کاهن اسگیله (پرستشگاه مردوک) با سایر کاهنان دعاهای غمناک می‌خواند و مردم با دعاهای یکسان و غمناک که نشانگر ترس انسان از ناشناخته‌ها بود، پاسخ می‌دادند. این ترس از ناشناخته‌ها توضیح می‌دهد که چرا کاهن اعظم هر
از ناشناخته‌ها توضیح می‌دهد که چرا کاهن اعظم هر روز به اسگیله می‌رفت و از مردوک طلب بخشش مردوک می‌کرد تا بابل، شهر مقدس خود را محافظت کند و به شهر نعمت ارزانی دارد. این دعا "راز اوسگیله" خوانده می‌شد و بدین شکل است: "پروردگارا، که در غضب بی‌همتایی، پروردگارا، ای پادشاه بخشنده، ای مالک سرزمینها، که خدایان بزرگ را نجات دادی، ای پروردگاری که قدرتمندان را با نگاهی فرو می‌ریزی، ای پادشاه پادشاهان، ای نور مردمان، ای پروردگار رقم زنندهٔ سرنوشت‌ها، بابل تختگاه تو است و بورسیپا تاج تو، آسمان‌های برای توست و در آغوش
و بورسیپا تاج تو، آسمان‌های برای توست و در آغوش تو نیرو می‌گیرند. . . . نگاه تو به آنان زینت می‌بخشد و آنان را وادار می‌سازد تا نور را ببینند به قدرت تو ایمان آورند. ای پروردگار سرزمینها، ای نور ایگگی، که نعمت‌ها را ارزانی می‌داری، کیست که به قدرت تو ایمان نداشته باشد؟ کیست که از عظمت تو نگوید و حکومت تو را تحسین نکند؟ ای پروردگار سرزمینها، که در اودول زندگی می‌کنی، ای کسی که دست افتادگان را می‌گیری، به شهر خود، بابل، ترحم کن. به معبد خود اسگیله نگاهی بیفکن و به کسانی که در بابل ساکن هستند، آزادی عطا کن!"
و به کسانی که در بابل ساکن هستند، آزادی عطا کن!" در روز سوم، هنرمندان مخصوصی دو عروسک از چوب، طلا و سنگهای قیمتی می‌ساختند و به آنان لباس قرمز می‌پوشاندند. این عروسک‌ها کنار گذاشته می‌شدند و در روز ششم مورد استفاده قرار می‌گرفتند روز چهارم. در عصر روز چهارم، "انوما الیش" روخوانی می‌شد، گروهی از محققان معتقدند علاوه بر آن به شکل نمایش اجرا می‌شده است. «حماسه آفرینش» در ستایش خدای بابلی مردوک است، برترین خدا که سایر خدایان را از حمله تیامات در امان نگاه داشته است. شعر درباره دوباره سازمان دادن به کائنات است،
است. شعر درباره دوباره سازمان دادن به کائنات است، بابل در مرکز آن قرار دارد و در این میان انسان نیز خلق می‌شود تا خدایان را تامین کنند. این شعر نباید «تنها» داستان آفرینش در بین‌النهرین محسوب شود بلکه باید در نظر داشت توسط شاعری سروده شده که بابل را مرکز کائنات و مردوک را در راس خدایان می‌دانست. روز پنجم. در روز پنجم به پادشاه اجازه داده می‌شد تا وارد معبدِ درونی شود. پادشاه تحقیر می‌شد: همهٔ نشانه‌های پادشاهی از او گرفته می‌شد، به صورت او سیلی زده می‌شد، گوش‌های او کشیده می‌شد، سپس باید بر روی زمین (در
گوش‌های او کشیده می‌شد، سپس باید بر روی زمین (در پیش مردوک) می‌خزید و با خدا سخن می‌گفت. سپس، بار دیگر به پادشاه سیلی زده می‌شد. اینبار باید در چشمان او اشک جمع شده باشد وگرنه نشان از سالی بد در پیش رو است. روز ششم. قبل از رسیدن خدایان، روز پرهیاهو می‌شود. عروسک‌هایی که در روز سوم ساخته شده بودند سوزانده می‌شوند و نبردی نیز انجام می‌شود. این هیاهو حاکی از آن است که بدون مردوک، شهر در هرج و مرج مداوم قرار خواهد گرفت. خدای نبو در قایق به همراه دستیارانش که خدایان شجاع نیپور، ارووک، کیش و اریدو (شهرهای بابل
شجاع نیپور، ارووک، کیش و اریدو (شهرهای بابل باستان) هستن، سر می‌رسد. خدایان همراه نبو با مجسمه‌هایی نمایش داده می‌شوند که بر روی قایق‌هایی که مخصوص این مناسبت ساخته شده‌اند، قرار گرفته‌اند. در اینجا تعداد زیادی از مردم به دنبال پادشاه به سمت اسیگیله که مردوک در آنجا زندانی است می‌روند و چنین می‌خوانند: «این همان کسی است که از راه دور برای بازگرداندن شکوه پدر زندانی ما آمده‌است». روز هفتم. در روز سوم حبس، نبو مردوک را آزاد می‌کند. خدایان شیطانی هنگام ورود او به خانه، دروازه بزرگی را پشت سرش بسته‌اند. مردوک
به خانه، دروازه بزرگی را پشت سرش بسته‌اند. مردوک تا رسیدن نبو می‌جنگد و دروازه عظیم شکسته می‌شود و نبرد بین دو گروه ادامه می‌یابد، تا زمانی که نابو پیروز شود و مردوک را آزاد کند. روز هشتم. هنگامی که مردوک آزاد می‌شود، تندیس خدایان در تالار سرنوشت "Ubshu-Ukkina" جمع می‌شود تا برای سرنوشت او تصمیم گرفته شود. در آنجا تصمیم گرفته می‌شود که همه به نیروی خدایان بپیوندند و به مردوک عطا شوند. در اینجا، پادشاه از همه خدایان درخواست می‌کند تا مردوک را حمایت کنند و این سنت نشانگر آن بود که تمام خدایان تسلیم مردوک
این سنت نشانگر آن بود که تمام خدایان تسلیم مردوک هستند و مقام وی بی‌نظیر است. روز نهم. راهپیمایی پیروزی به سمت "خانه آکیتو" که در آن جشن پیروزی مردوک در آغاز آفرینش بر اژدها تیامات (الهه آبهای زیرین) برگزار می‌شود. خانه آکیتو که آشوریان نینوا آن را "Bet Ekribi" ("خانه دعاها به زبان قدیمی آشوری) می‌خواندند، در حدود ۲۰۰ متری بیرون از دیوارهای شهر بود. در آن‌جا درختان به شکل شگفت‌انگیزی آراسته شده و به دقت آبیاری شده بودند تا احترام به خدای یکتایی را که زندگی را به طبیعت عطا کرده، تداعی سازند. راهپیمایی
را به طبیعت عطا کرده، تداعی سازند. راهپیمایی پیروزی روشی برای ابراز شادی از تجدید قدرت مردوک (آشور) و از بین بردن نیروهای شیطانی بود که تقریباً در آغاز زندگی را کنترل می‌کردند. روز دهم. با رسیدن به "Bet Akitu"، مردوک شروع به جشن گرفتن با هر دو خدایان آسمانی و زیرزمینی می‌کند (مجسمه‌های خدایان در اطراف یک میز عظیم مانند یک عید قرار گرفته‌اند) سپس مردوک شب هنگام به شهر بازمی‌گردد و ازدواج خود با الهه "ایشتار" را جشن می‌گیرد که زمین و آسمان با هم متحد می‌گردند و همان‌طور که خدایان با هم متحد می‌شوند، این
و همان‌طور که خدایان با هم متحد می‌شوند، این اتحاد بر روی زمین نیز تحقق می‌یابد. بدین ترتیب پادشاه از طریق ازدواج با بالاترین کاهنه اسگیله، این اتحاد را به نمایش می‌گذارد و هر دو در تخت سلطنت می‌نشینند و اشعار خاصی را به این مناسبت تلاوت می‌کنند. این عشق زندگی را پدید می‌آورد. روز یازدهم. خدایان با همراهی پروردگار خود مردوک برمی گردند تا دوباره در سالن سرنوشت "Upshu Ukkina" دیدار کنند، جایی که برای اولین بار در روز هشتم ملاقات کردند، این بار آنان در رابطه با سرنوشت مردم مردوک تصمیم خواهند گرفت. در فلسفه
با سرنوشت مردم مردوک تصمیم خواهند گرفت. در فلسفه باستانی آشور، مادامی که انسان به خدایان تا زمان مرگ خود خدمت کند، خلقت به‌طور کلی میثاقی بین آسمان و زمین در نظر گرفته می‌شد؛ بنابراین، خوشبختی خدایان کامل نیست، مگر اینکه انسانها نیز خوشحال باشند؛ بنابراین به شرط اینکه انسان به خدایان خدمت کند، سعادت حاصل خواهد شد؛ لذا مردوک و خدایان عهد خود را با بابل تجدید می‌کنند و قول چرخه دیگری از فصول را به شهر می‌دهند. پس از تصمیم‌گیری در رابطه با سرنوشت بشر، مردوک به آسمان بازمی‌گردد. روز دوازدهم. آخرین روز آکیتو.
آسمان بازمی‌گردد. روز دوازدهم. آخرین روز آکیتو. خدایان به معبد مردوک بازمی‌گردند (مجسمه‌ها به معبد بازمی‌گردند) و زندگی روزمره در بابل، نینوا و بقیه شهرهای آشوری از سر گرفته می‌شود. مردم شروع به شخم زدن و آماده شدن برای چرخه دیگری از فصول می‌کنند. میراث. این جشن همچنین در امپراتوری آشوری نو که به دنبال تخریب بابل پدید آمد، وجود داشت. پادشاه سناخریب در سال ۶۸۳ پیش از میلاد «خانه آکیتو» را در خارج از دیوارهای آشور بنا کرد. خانه آکیتو دیگری در خارج از نینوا ساخته شد. جشن آکیتو در سرتاسر امپراتوری سلوکی ادامه
شد. جشن آکیتو در سرتاسر امپراتوری سلوکی ادامه یافت و در دوره امپراتوری روم نیز تداوم یافت. در آغاز قرن ۳ میلادی، هنوز به افتخار خدای الاگابال در امسای سوریه جشن گرفته می‌شد. امپراتور روم هلیوگابال (R. 218-222)، که سوری الاصل بود، حتی این جشنواره را در ایتالیا (هرودین،"تاریخ روم،" ۵٫۶) معرفی کرد. جشن ایرانی ۲۱ مارس، "نوروز" "روز جدید [سال]" در آسیای غربی، آسیای مرکزی، قفقاز، حوضه دریای سیاه و بالکان برگزار می‌شود. خاب نیسان نام جشنواره بهار در بین آشوریان است. این جشنواره در تاریخ ۱ آوریل مطابق با شروع
است. این جشنواره در تاریخ ۱ آوریل مطابق با شروع تقویم آشوریان برگزار می‌شود.
سیندی شرمن از مطرح‌ترین عکاسان پست مدرن آمریکایی است. اهمیت او در هنر معاصر دنبال کردن هم‌زمان دو هنر عکاسی و پرفورمنس و تلاقی این دو هنر با یکدیگر است. او که از سال ۱۹۷۴ بدن را موضوع کارش قرار داده بود و آثاری را با همین موضوع و در مدیا عکس خلق کرده بود با مجموعه کاری با عنوان «عکسهای بدون عنوان فیلم» (untitled film still) در اواخر سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۰مجموعه‌ای را کار کرد که باعث شهرت بین‌المللی او شد. این مجموعه از عکس‌هایی سیاه و سفید تشکیل شده‌است که در آن‌ها شرمن خود در هیئت زنان دهه ۵۰–۶۰ ظاهر شده‌است. او
شرمن خود در هیئت زنان دهه ۵۰–۶۰ ظاهر شده‌است. او در واقع بازیگر عکس‌های خود است و نباید تصور کرد که این عکس‌ها سلف پرتره‌های او محسوب می‌شوند زیرا شرمن خود با بازسازی شخصیت‌ها و فضاها نسلی از زنان را به نمایش می‌گذارد که تحت تأثیر سینمای هالیوود و تبلیغات تلویزیونی به موجوداتی مسخ شده بدل شده‌اند که صرفاً باعث حض بصری مردان می‌شوند. این آثار مفهوم خود بودن و خویش بودن را مطرح می‌کنند. سبک عکاسی. سبک عکاسی سیندی شرمن در زمرهٔ عکاسی مفهومی قرار می‌گیرد و تمرکز اصلی آن بر بازنمایی نقش‌های جنسیتی، هویت فردی و
اصلی آن بر بازنمایی نقش‌های جنسیتی، هویت فردی و ساختارهای فرهنگی و رسانه‌ای است. بخش مهمی از آثار او به‌صورت پرتره‌های ساختگی خلق شده‌اند که در آن‌ها خودِ هنرمند در نقش‌های مختلف ظاهر می‌شود، اما هدف او نه نمایش خود، بلکه کاوش در "بازنمایی اجتماعی" شخصیت‌هاست. او اغلب با الهام از کلیشه‌های سینمایی، تبلیغات، هنر کلاسیک و رسانه‌های جمعی، شخصیت‌هایی خلق می‌کند که در ظاهر آشنا به نظر می‌رسند اما در بطن خود حامل نقدهای فرهنگی و اجتماعی هستند. استفاده از لباس، گریم، نورپردازی نمایشی و فضاسازی دقیق، بخشی
لباس، گریم، نورپردازی نمایشی و فضاسازی دقیق، بخشی جدایی‌ناپذیر از فرآیند خلاقانهٔ شرمن است. شرمن هیچ‌گاه عنوان یا توضیح مشخصی برای آثارش ارائه نمی‌دهد و بر دریافت آزاد مخاطب تأکید دارد. آثار او از منظر تئوری‌های فمینیستی نیز مورد تحلیل قرار گرفته‌اند؛ چرا که در بسیاری از پروژه‌هایش مانند "Untitled Film Stills" یا "Centerfolds Series"، به بازنمایی بدن زن و نگاه مردانه در رسانه‌ها پرداخته‌است. صنعت مد. از سال‌های ۱۹۸۰ به بعد او سری جدیدی کار را با محوریت دنیای مد شروع کرد. پیشنهاد برای این مجموعه کارها را
مد شروع کرد. پیشنهاد برای این مجموعه کارها را افرادی در صنعت مد و زیبایی به او دادند. او در این تصاویر شخصیت‌هایی بیمارگونه را تحت عنوان مدل می‌سازد و لباس‌هایی آزار دهنده تن آن‌ها می‌کند. نگاه انتقادی او به فضای حاکم بر صنعت مد با این مفهوم که این موجود در این لباس‌ها یک انسان نیست و یک موجود بیمار در حال مرگ است.
مْسَلّاتَة (نام دیگر قُصبة) شهری است در شمال غربی لیبی در فاصلهٔ ۱۳۰ کیلومتری خاور طرابلس. این شهر سنتاً از کانون‌های دروس اسلامی بوده‌است. مسلاته همچنین به‌خاطر کشتزارهای زیتون و تولید روغن زیتون خود معروف است. این شهر در عرض '37 °32 شمالی و طول '0 °14 شرقی و در ارتفاع ۱۹۸ متر از سطح دریا واقع شده‌است. جمعیت آن در حدود ۱۳۹۰۰ نفر است. نام‌گذاری. در مورد ریشهٔ نام مسلاته دیدگاه‌ها گوناگون است ولی بسیاری بر این باورند که این نام دیگرگون‌شدهٔ جمع واژهٔ عربی "مسلة" یعنی مسلات است. مسلة در عربی به معنای میل‌سنگ
یعنی مسلات است. مسلة در عربی به معنای میل‌سنگ است. در ۲۲ روستا در این ناحیه، سازه‌هایی عمودی به شکل میل‌سنگ دیده می‌شود.
تورس ودراس (به پرتغالی: Torres Vedras) یک شهرستان در پرتغال است که در ناحیه لیسبون واقع شده‌است. خصوصیات. تورس ودراس ۷۹٬۴۶۵ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهرهای ویونو دورون، ولینگتون، سامرست، لاگوس و Lillebonne خواهرخوانده‌های تورس ودراس/ هستند.
شهر پونتا د سور در پونتا د سور در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۱٬۰۰۰ نفر است. در تاریخ ۱۴ اوت ۱۹۸۵ به عنوان شهر شناخته شد.
کویمبرا (Coimbra) یکی از شهرهای مرکزی کشور پرتغال است. این شهر به شهر دانشگاهی کشور پرتغال معروف است. نام دانشگاه معروف این شهر Coimbra University است. در اوایل قرن دوازدهم میلادی این شهر به عنوان پایتخت کشور پرتغال محسوب می‌شده و در حال حاضر به عنوان قدیمیترین شهر دانشگاهی در کشور پرتغال و دارنده یکی از قدیمیترین دانشگاه‌ها در اروپا است.Coimbra بعد از شهرهای پورتو و لیسبون از مهمترین شهرهای کشور پرتغال است و نقش مهمی را در مرکزیت کشور پرتغال بازی می‌کند. آب و هوای این شهر معتدل است. این شهر صنعتی نیست، چون
و هوای این شهر معتدل است. این شهر صنعتی نیست، چون سیاست دولت پرتغال بر این مبنا بوده‌است که این شهر یک شهر دانشگاهی باقی بماند. این شهر به دلیل عبور رودخانه از آن دارای چشم‌اندازهای زیبایی در هنگام غروب و شب می‌باشد. به دلیل جمعیت زیاد دانشجو دارای مراکز خرید زیبا و متنوع و همچنین مراکز تفریحی متعددی است.
بیت‌العدل اعظم شورای بین‌المللی و بالاترین مقام تصمیم‌گیری در آئین بهائی است. این مجمع متشکل از ۹ نفر است که اعضای آن هر ۵ سال یک بار توسط اعضای تمامی محفل‌های ملی بهائی سراسر جهان انتخاب می‌شوند. نخستین انتخابات بیت‌العدل اعظم در سال ۱۹۶۳ برگزار شد. محل این مؤسسه واقع بر دامنه کوه کَرمِل در بندر حَیفا است که بهاءالله این مکان را در سال ۱۸۹۰ میلادی و در طی لوح کَرمِل انتخاب کرده بود. تاریخچه. بهاءالله، بنیان‌گذار آئین بهائی، در کتاب اقدس (کتاب احکام خود) تأسیس بیت‌العدل را وضع کرده‌است. در این کتاب و سایر
بیت‌العدل را وضع کرده‌است. در این کتاب و سایر آثار بهاءالله توضیحات بسیاری درباره بیت‌العدل داده شده‌است. بهاءالله به بیت‌العدل اعظم مرجعیت و اقتدار داد تا در تمامی مواردی که به صراحت در آثار بهائی تعیین نشده تشریع (قانون‌گذاری) کند. عبدالبهاء، پسر ارشد و جانشین بهاءالله، در وصیت‌نامه خود با نام الواح وصایا بر اختیارات و مرجعیت بیت‌العدل اعظم تأکید نمود و توضیحات بیشتری در ارتباط با تأسیس و عملکرد این جمع و نحوه انتخاب آن ارائه داد. شوقی افندی، جانشین عبدالبهاء، تأسیس بیت‌العدل اعظم را در صدر کارهای خود
تأسیس بیت‌العدل اعظم را در صدر کارهای خود قرار داد و در دورانی که مسئولیت اداره جامعه بهائی را به عهده داشت به تقویت و گسترش نظام اداری بهائی پرداخت تا آمادگی لازم برای انتخابات و تشکیل بیت‌العدل اعظم در جامعه ایجاد شود. شوقی افندی در سال ۱۹۵۱ افرادی را به عضویت در جمعی به نام شورای بین‌المللی بهائی انتصاب کرد. به گفته او تشکیل این شورا طلایه تشکیل بیت‌العدل اعظم بود. شوقی افندی در سال ۱۹۵۷ درگذشت. او فرزندی نداشت و وصیت‌نامه‌ای از خود برجای نگذاشته بود که در آن فردی را به عنوان جانشین معرفی کرده باشد. پس
در آن فردی را به عنوان جانشین معرفی کرده باشد. پس از مرگ شوقی افندی، گروهی از بهائیان برجسته که از طرف شوقی افندی با عنوان ایادی امرالله تعیین شده بودند و در آخرین نامه عمومی شوقی افندی وظیفه حراست از امر بهائی به آن‌ها سپرده شده بود در بیانیه‌ای که به امضای تمامی ۲۷ نفر آن‌ها رسید تأیید کردند که شوقی افندی جانشینی برای خود تعیین نکرده‌است و آن‌ها به‌طور موقت و تا برگزاری انتخابات و تشکیل بیت‌العدل اعظم، وظیفه اداره جامعه بهائی را بر اساس هدایت‌های شوقی افندی بر عهده می‌گیرند. تصمیم ایادیان امرالله با