payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و فنون هوایی شهید ستاری در سال ۱۳۶۷ توسط منصور ستاری و به منظور تربیت افسران جوان و تحصیل‌کرده برای این نیرو تأسیس شد. پیش از ساخت این دانشگاه، افسران نیروی هوایی دوره آموزش خود را در دانشگاه افسری امام علی طی می‌کردند، سپس با انتخاب تخصص برای طی دوره مخصوص رسته‌ای، راهی پایگاه‌ها و سایت‌های پدافندی می‌شدند. در گذشته، پذیرش دانشجو از طریق قبولی در آزمون کنکور سراسری و تنها از میان داوطلبان دارای مدرک دیپلم در رشته ریاضی و فیزیک انجام می‌پذیرفت، اما از سال ۱۳۸۵، این دانشگاه و سایر دانشگاه‌های ارتش (بجز علوم
این دانشگاه و سایر دانشگاه‌های ارتش (بجز علوم پزشکی) تنها از طریق آزمون ورودی که به‌طور متمرکز توسط "مرکز سنجش و گزینش ارتش" برگزار می‌شود، دانشجو می‌پذیرند. دانشجویان این دانشگاه در کنار دروس رشته آموزشی خود، آموزش نظامی را نیز فرا می‌گیرند و پس از دانش‌آموختگی در مقطع کارشناسی این دانشگاه، به درجه ستوان دوم نائل می‌شوند. این دانشگاه همچنین در مقطع کارشناسی ارشد از طریق کنکور سراسری دانشجو می‌پذیرد. دانشکده‌ها. دانشکده مهندسی هوافضا. در این دانشکده افسران تعمیر و نگهداری هواپیما و هوافضا تربیت می‌شوند.
تعمیر و نگهداری هواپیما و هوافضا تربیت می‌شوند. دانشکده مهندسی برق. این دانشکده رشته برق با سه گرایش جنگال (جنگ الکترونیک) و الکترونیک و مخابرات را پوشش می‌دهد. هدف از ایجاد این رشته‌ها تربیت افسران کارشناس جنگال و مخابرات با توجه به تنوع تجهیزات الکترونیکی و مخابراتی زمینی و هوایی موجود در نیروی هوایی با توانایی کافی در شناخت نحوه عملکرد در چگونگی نگهداری و بهره‌برداری از این سیستم‌ها و کنترل و اجرای پروژه در هر گرایش، شناسایی تکنولوژی‌های جدید و ارزیابی آن‌ها به منظور کاربرد طرح، توسعه و نوآوری و شرکت در
به منظور کاربرد طرح، توسعه و نوآوری و شرکت در انجام پروژه‌های صنعتی، تحقیقاتی و فنی در زمینه گرایش تخصصی و کسب توانایی‌های لازم جهت تجزیه و تحلیل سیستم‌ها و طراحی آن‌ها است. سپس در سال ۱۳۹۸ پس از حدود دو سال اجرای آزمایشی، رشته مهندسی جنگ الکترونیک یا جنگال به صورت مستقل به کار خود ادامه داد و مأموریت تربیت کارشناسان جنگ الکترونیک در سطح آجا را بر عهده دارد. دروس تخصصی رشته مهندسی جنگال شامل: تجزیه و تحلیل سیستم‌ها، اصول سیستم‌های مخابراتی، اصول اطلاعات جغرافیایی و سنجش از دور، مخابرات دیجیتال، اصول رادار،
و سنجش از دور، مخابرات دیجیتال، اصول رادار، زبان تخصصی جنگال، مدارهای الکتریکی، جنگ الکترونیک ۱، ۲ و ۳، طرح‌ریزی و مدیریت جنگ الکترونیک، آزمایشگاه جنگ الکترونیک، سیستم‌های دیجیتال، الکترومغناطیس، الکترونیک ۱ و ۲، تجزیه و تحلیل سیگنال‌های مخابراتی و راداری، آنتن، اصول عملیات سیگنالی و تصویری، میدان و امواج، آزمایشگاه عملیات سیگنال‌های راداری و مخابراتی می‌باشد. دانشکده کامپیوتر. رشته مهندسی رایانه با گرایش نرم‌افزار به تربیت افسران کارشناسی به منظور طراحی، ساخت و راه‌اندازی سامانه‌های نرم‌افزاری برای
ساخت و راه‌اندازی سامانه‌های نرم‌افزاری برای تجهیزات و شبکه‌های رایانه‌ای موجود در نیروی هوایی ارتش، ارائه روش‌های بهره‌برداری، نگهداری، عیب‌یابی، اصلاح و توسعه آن‌ها در راستای تأمین نیازمندی‌های نیروی هوایی ایران است. دانشکده مدیریت. گرایش‌های‌های مدیریت شامل رسته آموزش اداری پرسنلی، ترابری، آماد آموزش داده می‌شود دانشکده خلبانی پهپاد. این دانشکده محل آموزش خلبانان پهپاد آجا است، که در سال ۱۳۹۶ افتتاح شد و یکی از مجهزترین دانشکده‌های این دانشگاه است. دانشکده فناوری‌های نوین دفاعی. این دانشکده در سال ۱۳۹۴
فناوری‌های نوین دفاعی. این دانشکده در سال ۱۳۹۴ تأسیس شد و در آن نظامی‌گری بسیار مهم است. یکی از شاخص‌ترین تخصص‌های این دانشکده، پدافند غیرعامل است. لباس فرم. دانشجویان دانشگاه هوایی ستاری در طول دوران دانشجویی، ملبس به لباس آموزشی نیروی هوایی آجا، که به رنگ آبی طرح پیکسلی به همراه پوتین است، می‌باشند. همین‌طور وجود خط بر روی سرشانه‌های دانشجویان نشانگر سال محصلی آنهاست مسیرهای دسترسی. این دانشگاه در غرب تهران، در محله مهرآباد جنوبی قرار دارد. برای دسترسی باید از میدان آزادی به سمت مهرآباد جنوبی و میدان فتح
از میدان آزادی به سمت مهرآباد جنوبی و میدان فتح حرکت کرد.
دستگاه بین‌المللی یکاها یا دستگاه جهانی یکاها، که با نام کوتاه «SI» شناخته می‌شود؛ دستگاه جهانی استاندارد شده‌ای برای سنجش کمیت‌ها بر حسب یکاها (واحدها) است. این سازمان در سال ۱۹۶۰ پایه‌گذاری شد. «توجه به این موضوع ضروری است که گرچه در چند کمیت اصلی مانند طول، جرم و زمان یکاهای این دستگاه با دستگاه متریک مشترک و پذیرفته‌شده است با این‌حال در خیلی از کمیت‌های اصلی و فرعی دیگر با هم تفاوت دارند مانند کلوین و درجه سلسیوس یا ژول و کیلوکالری و… و نباید این دستگاه را با دستگاه متریک اشتباه گرفت» این دستگاه نوع
را با دستگاه متریک اشتباه گرفت» این دستگاه نوع پیشرفته و جهانی دستگاه متریک است. کمیت‌های اصلی و یکاهای آن‌ها در دستگاه جهانی یکاها(SI). در هر دستگاه اندازه‌گیری کمیت‌هایی را به عنوان کمیت‌های اصلی مشخص می‌کنیم و سپس آن‌ها را مستقلاً تعریف کرده و روش اندازه‌گیری مستقل آن‌ها را ارائه می‌کنیم. کمیت‌های فرعی با به‌کارگیری قوانین فیزیک و روابط ریاضی به دست می‌آیند. کمیت‌های اصلی و یکاهای آن‌ها در دستگاه بین‌المللی یکاها عبارت‌اند از: یکاهای فرعی. یکاهای فرعی یکاهایی هستند که از ترکیب چند یکا تشکیل شده‌اند؛
یکاهایی هستند که از ترکیب چند یکا تشکیل شده‌اند؛ مانند متر بر ثانیه برای سنجش سرعت. در اصل در اینجا سرعت به‌عنوان کمّیتی بر حسب طول و زمان (یعنی به شکل مقدار طول پیموده شدهٔ مشخص در مدت زمان مشخص) بیان می‌شود. دستگاه یکاها در ایران. در ایران از سال ۱۳۰۳ خورشیدی تصمیم به اجرای دستگاه جهانی یکاها گرفته شد. اندازه‌ها مطابق با اندازه‌های استاندارد جهانی بود اما برای یکاها نام‌های ایرانی پیشنهاد شد: ذرع به جای متر، درم به جای گرم و رطل به جای لیتر. در بررسی طرح در این مجلس، به پیشنهاد عبدالله یاسایی
بررسی طرح در این مجلس، به پیشنهاد عبدالله یاسایی (صدرالادباء) نماینده سمنان و دامغان، به جای ذرع، گز و به جای رطل پیمانه تعیین شد. در قانونی که برای اجرای این دستگاه در نهم فروردین ۱۳۰۴ به تصویب رسید، دولت مکلف شد ظرف سه سال از تصویب این قانون، اوزان و مقیاسهای تازه را تهیه کند، چهار ماه پیش از انقضای سه سال اوزان و مقیاسهای جدید را آگهی عمومی کند و با گذشت سه سال کامل از تصویب قانون، به اجرا بگذارد. برای کسانی که از اجرای آن خودداری کنند و همچنان یکاهای قدیمی به کار ببرند، مجازات از سه روز تا یک ماه زندان
به کار ببرند، مجازات از سه روز تا یک ماه زندان در نظر گرفته شد. نامهای یکاهای اندازه‌گیری پس از چند نشست بحث بر سر نامگذاری، چنین تعیین شد و در دهم خرداد ۱۳۰۴ به تصویب مجلس شورای ملی رسید. دولت موفق نشد این دستگاه یکاها را در ایران جا بیندازد و اجرا بکند. در نتیجه، در سال ۱۳۱۱ عبدالله یاسایی که در زمان نمایندگی مجلس از حفظ نام‌های ایرانی برای یکاها دفاع می‌کرد، اکنون که معاون وزیر اقتصاد ملی و رئیس کل تجارت شده بود، لایحه‌ای در هجدهم دی ۱۳۱۱ به تصویب مجلس شورای ملی رساند که قانون پیشین را لغو می‌کرد و
شورای ملی رساند که قانون پیشین را لغو می‌کرد و اوزان و مقیاس‌های رسمی را مطابق اصول متری قرار می‌داد که یکای آن برای؛ طول، متر. و برای جرم، کیلوگرم است. اضعاف و اجزای مقیاس‌ها هم مطابق اصول متری تعیین شد. هرچند به دولت هم اجازه داده شد وزنه‌هایی با مقایسه با اصول متری برای من (سه کیلو) و سایر اوزان همچون سیر (۷۵ گرم) تهیه کند.
مایل واحد اندازه‌گیری فاصله، و «مایل بر ساعت» واحد اندازه‌گیری سرعت است. این واحد بیشتر در ایالات متحده رایج است. هر مایل ۱/۶ کیلومتر است. در ایران و در میان فارسی زبانان نیز واژهٔ میل به عنوان یکای فاصله رایج بوده است. میل در فارسی. تاریخ میل به دوران هخامنشیان بر می‌گردد. آنها در آن زمان در فاصله‌های معینی برج آجری می‌ساختند تا از طریق آنها فواصل را تخمین بزنند. در لغت نامه دهخدا بیان شده است که "میل" یعنی آن مقدار مسافت که در زمین هموار نظر مردم با دید متوسط به آنجا تواند رسید و آن معادل چهار هزار ذراع و
به آنجا تواند رسید و آن معادل چهار هزار ذراع و ثلث فرسخ(2 کیلومتر) است. مثلاً فردوسی در داستان «آمدن سام از گرگساران نزد رستم» می‌گوید: معادل‌ها. یک مایل برابر است با
میکرومتر با نام پیشین میکرون؛ بر پایهٔ کاربرد اداره بین‌المللی اوزان و مقیاس‌ها; یکی از واحدهای طول متریک برابر با ۶-۱۰ متر است. یک میکرومتر معادل ۱۰۰۰ نانومتر یا ۱/۱۰۰۰ میلی‌متر است. میکرون را با حرف یونانی مو μm نشان می‌دهند. میکرومتر یکای رایج در اندازه‌گیری طول موج فروسرخ، یاخته‌های زیستی و باکتری‌ها است. میکرومتر برای درجه‌بندی الیاف پشم از دیدگاه قطر الیاف یکای استاندارد است؛ پشم با نازکی کمتر از ۲۵ میکرومتر می‌تواند برای تولید لباس استفاده شود، در حالی که ضخامت‌های درشت‌تر می‌توانند برای لباس بیرون،
که ضخامت‌های درشت‌تر می‌توانند برای لباس بیرون، فرش و پتو استفاده شوند. عرض یک تار موی انسان از نزدیکی‌های ۱۰ تا ۲۰۰ میکرون اندازه‌گیری شده‌است. درازای بلندترین کروموزوم انسان؛ در حدود ۱۰μm است.
متر ، یکای طول متریک و برابر با ۳۹٫۳۷ اینچ و ۱۰۰ سانتیمتر و یک هزارم کیلومتر و ۱۰۰۰ میلی‌متر است. لغت متر از واژه یونانی μέτρον به معنی اندازه‌گیری آمده‌است. متر یکای اصلی طول در دستگاه SI با نماد m است. تعریف آن به صورت مسافتی است که نور در کسری از ثانیه بر روی در خلاء می‌پیماید به عبارت دیگر نور در خلاء هر ثانیه ۲۹۹٬۷۹۲٬۴۵۸ متر می‌پیماید. تعریف در سیستم SI. در گذشته به صورت فاصله دو نشانه بر روی میلهٔ پلاتین-ایریدیوم (که در ابتدا به صورت یک ده میلیونیم فاصلهٔ میان قطب شمال جغرافیایی زمین و خط استوای در
میان قطب شمال جغرافیایی زمین و خط استوای در دمای صفر مطلق گذرنده از پاریس محاسبه گردید) این نمونه هم‌اکنون در اداره بین‌المللی اوزان و ابعاد در سور در حومه پاریس نگهداری می‌شود و اینک با مراجعه به ثانیه و سرعت نور که در خلاء برابر ۲۹۹٬۷۹۲٬۴۵۸ متر بر ثانیه‌است تعریف می‌شود. جدول ضریب‌های SI. در جدول زیر ضرایب متر در سامانه SI نشان داده شده‌است. ضرایبی که پررنگ نشان داده شده‌اند پُرکاربردتر هستند، همچنین در کاربرد روزانه عباراتی مانند «۳۰ سانتی‌متر»، «۳۰ متر» و «۳۰۰ متر»، بیشتر استفاده می‌شوند تا عباراتی
و «۳۰۰ متر»، بیشتر استفاده می‌شوند تا عباراتی نظیر «۳ دسی‌متر»، «۳ دکامتر» و «۳ هکتومتر». برای فاصله‌های بسیار طولانی هم به‌جای مگامتر، گیگامتر و … از یکاهایی مانند یکای کیهانی، سال نوری و پارسک استفاده می‌کنیم. عبارت "میکرون" نیز معمولاً به‌جای "میکرومتر" به‌کار می‌رود. همچنین آنگستروم به عنوان ۱۰-۱۰ متر به کار می‌رود. معادل متر در دیگر یکاها. در این جدول اینچ و یارد بین‌المللی هستند
"'کیلومتر"۵۰' ، واحد اندازه‌گیری طول است که برابر با ۱٬۰۰۰ متر و ۰٫۶۲۱۳۷۱ مایل است.
وُلگا (برخی آن را همان رودی می‌دانند که در متون قدیمی پارسی از آن با عنوان آتِل یاد شده است) رودی در غرب روسیه است که با ۳٬۶۹۲ کیلومتر درازا، طولانی‌ترین رود روسیه و هفدهمین رود بلند جهان حساب می‌شود. همچنین این رود پرآب‌ترین رود اروپا است. رود ولگا پس از طی مسیر طولانی خود، به دریای خزر می‌ریزد. همچنین دریای خزر از طریق این رودخانه، توسط کانال ولگا–دن به آب‌های آزاد متصل می‌شود. برخی از بزرگ‌ترین ذخایر آبی جهان در کنار این رود قرار دارند و از منابع آب آن تغذیه می‌کنند. در کشور روسیه رود ولگا یکی از نمادهای
می‌کنند. در کشور روسیه رود ولگا یکی از نمادهای ملّی کشور به‌شمار می‌رود و حوزه‌های آبگیر این رود، محل قرارگیری یازده شهر دیگر این کشور است. نام‌شناسی. نام روسی این رود یعنی ولگا (Волга) از ریشه نیا-اسلاوی *vòlga گرفته شده که به معنای رطوبت است. این نام اسلاوی یک گرته‌برداری از نامی است که سکاهای ایرانی‌زبان به این رود داده بودند یعنی «را». نام «را» (Rā) نیز در زبان سکایی به معنای رطوبت و هم‌ریشه با واژه اوستایی «رنها» Raŋhā (به معنای رود افسانه‌ای) است. واژه سغدی رک (r’k) و واژه فارسی رگ (آبراه خون) نیز با
سغدی رک (r’k) و واژه فارسی رگ (آبراه خون) نیز با این واژه هم‌ریشه می‌باشند. اقوام ترک‌تباری که در امتداد ولگا ساکن شدند در قدیم به آن ایتیل یا آتیل می‌گفتند که به معنای «رود بزرگ» است. در زبان‌های ترکی‌تبار امروزه نیز به آن با ایدیل و اِدل و نام‌های مشابه اشاره می‌شود. نام دیگر ترکی برای ولگا «ساری‌سو» (آب زرد) است. مردم قوم ماری، از اقوام اورالی به ولگا «یول» می‌گویند که در زبان تاتاری به معنای راه است. توضیحات. ولگا طولانی ترین رودخانه اروپا است و حوضه آبریز آن تقریباً به طور کامل در داخل روسیه است،
آبریز آن تقریباً به طور کامل در داخل روسیه است، اگرچه طولانی ترین رودخانه روسیه سیستم رودخانه اوب - ایرتیش است . این رودخانه متعلق به حوضه بسته دریای خزر است و طولانی ترین رودخانه ای است که به یک حوضه بسته می ریزد. منبع ولگا در روستای Volgoverkhov'e در استان تور نهفته است . ولگا که در تپه های والدای در ارتفاع 225 متری (738 فوت) از سطح دریا در شمال غربی مسکو و در حدود 320 کیلومتری (200 مایلی) جنوب شرقی سن پترزبورگ برآمده است، به سمت شرق از کنار دریاچه استرژ ، ترور ، دوبنا ، ریبینسک ، یاروسلاول ، نیژنی
، ترور ، دوبنا ، ریبینسک ، یاروسلاول ، نیژنی نووگورود ، عبور می کند . از آنجا به جنوب می‌پیچد، از کنار اولیانوفسک ، تولیاتی ، سامارا ، ساراتوف و ولگوگراد می‌گذرد و به دریای خزر در زیر آستاراخان در ارتفاع ۲۸ متری (۹۲ فوت) زیر سطح دریا می‌ریزد
تپهٔ مصلی(آتشگاه)'یا بنای آناهید به گفته پروفسور اذکایی در مقاله ستاره شناسی پیشینیان'۱۳۶۰' یکی از تپه‌های باستانی داخل شهر همدان است.(از آنجا که به نظر میرسد وجه آتشگاهی یا ستاره شناسی آن به وجه نمازگاهی اش میچربد نام[ تپه آتشگاه] پیشنهاد میشود پیشینه و نام. به دلیل اینکه در گذشته، نماز عیدین بر فراز آن اقامه می‌شده‌است(البته بیشتر بدان میماند که صلا در داده میشده یعنی به نماز دعوت میشده اند ) به این نام نامیده می‌شود. به نظر می‌رسد تپهٔ مصلا(آتشگاه) در راستای تپه سنگ شیر و هگمتانه قرار دارد و به هم پیوسته
تپه سنگ شیر و هگمتانه قرار دارد و به هم پیوسته بوده‌اند. به نظر برخی از تاریخ‌نگاران، این تپه در دوره‌های پیش از اسلام رونق داشته و برج و بارویی داشته که ویرانه‌هایش هنوز باقی‌ست؛ گرچه بعضی از صاحب‌نظران کاخ‌های دولت ماد را در فراز آن می‌دانند لیکن در دورهٔ پارت‌ها تپه مصلا(آتشگاه) دارای استحکامات نظامی بوده‌است و بعضی آثار پیدا شده از آن دوره موید این نکته‌است. تپه مصلا(آتشگاه) از سمت شمالی خود به‌وسیلهٔ عبور رود الوسجرد و خیابان شهدا (شورین) از تپه هگمتانه و به‌وسیلهٔ خیابان و میدان صدف از سمت جنوب شرقی
و به‌وسیلهٔ خیابان و میدان صدف از سمت جنوب شرقی از تپه سنگ شیر بریده شده‌است. منابع. تپه مصلی در وب‌گاه «همدان دروازهٔ تاریخ».
زویا پیرزاد (؛ زاده ) داستان‌نویس ارمنی‌تبار اهل ایران است که سال ۲۰۰۱ (۱۳۸۰) با رمان "چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم" جوایزی همچون بهترین رمان سال پکا، بهترین رمان سال بنیاد هوشنگ گلشیری، کتاب سال وزارت ارشاد جمهوری اسلامی و لوح تقدیر جایزه ادبی یلدا را به دست آورد و با مجموعه داستان کوتاه "طعم گس خرمالو" یکی از برندگان جشنواره بیست سال ادبیات داستانی در سال ۱۹۹۷ (۱۳۷۶) و جایزه «کوریه انترناسیونال» در سال ۲۰۰۹ شد. وی تمام آثارش را به فرانسوی ترجمه کرده است. زویا پیرزاد نزد عموم با رمان‌های «چراغ‌ها را من خاموش
پیرزاد نزد عموم با رمان‌های «چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم» و «عادت می‌کنیم» شناخته می‌شود که بارها تجدید چاپ شده‌اند. مجموعه داستان‌های «طعم گس خرمالو»، «یک روز مانده به عید پاک» و «مثل همه عصرها» توسط نشر مرکز از این نویسنده منتشر شده‌اند. سه مجموعه داستان ذکر شده در سال‌های اخیر در یک جلد با عنوان «سه کتاب» منتشر شده است. وی هم‌اکنون در آلمان سکونت دارد. زندگی. زویا پیرزاد در سال ۱۹۵۲م (۱۳۳۱ خ) در آبادان به دنیا آمد. در همان‌جا به مدرسه رفت و در تهران ازدواج کرد و دو پسرش ساشا و شروین را به دنیا آورد. زویا
کرد و دو پسرش ساشا و شروین را به دنیا آورد. زویا پیرزاد ساکن آلمان است. آثار. وی در سال ۱۹۹۱، ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸ (۱۳۷۰، ۱۳۷۶ و ۱۳۷۷)، سه مجموعه از داستان‌های کوتاه خود را به چاپ رساند؛ "مثل همه عصرها"، "طعم گس خرمالو" و "یک روز مانده به عید پاک" مجموعه داستان‌های کوتاهی بودند که به دلیل نثر متفاوت خود مورد استقبال مردم قرار گرفتند. اولین رمان بلند زویا پیرزاد، با نام "چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم" در سال ۲۰۰۲ (۱۳۸۰) به چاپ رسید. داستان این رمان که با نثر ساده و روان نوشته شده است، در شهر آبادان دههٔ چهل خورشیدی
نوشته شده است، در شهر آبادان دههٔ چهل خورشیدی می‌گذرد و شخصیت‌های داستان از خانواده‌های کارمندان و مهندسان شرکت نفت هستند که در محلهٔ بوارده جدا از بومیان آبادان زندگی می‌کنند. زویا پیرزاد کتاب‌هایی نیز ترجمه کرده است، از جمله "آلیس در سرزمین عجایب" اثر لوئیس کارول و کتاب "آوای جهیدن غوک" که مجموعه‌ای است از هایکوهای شاعران آسیایی. مجموعه داستان کوتاه. این سه داستان در کتابی با عنوان "سه کتاب" گرد آمده‌اند. ترجمه. زویا پیرزاد مترجم «"آلیس در سرزمین عجایب"» از لوییس کارول و «آوای جهیدن غوک» مجموعه‌ای از
از لوییس کارول و «آوای جهیدن غوک» مجموعه‌ای از هایکوهای ژاپنی نیز هست.
رسول پرویزی (۱۲۹۸ – ۸ آبان ۱۳۵۶) داستان‌نویس ایرانی در دهه‌های ۱۳۲۰ و ۳۰ خورشیدی و سیاستمدار اهل ایران بود. وی نمایندگی حوزهٔ انتخابیه تنگستان در مجلس شورای ملی در دوره‌های بیست و یکم، بیست و دوم و بیست و سوم و نمایندگی دورهٔ هفتم مجلس سنای ایران و معاونت نخست‌وزیر (اسدالله علم) را در کارنامهٔ خود داشت. زندگی‌نامه. در سال ۱۲۹۸ خورشیدی در تنگستان استان بوشهر به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی خود را در شیراز به پایان رساند و تا سال سوم متوسطه در شیراز به تحصیل مشغول بود. در این دوره با مشکلات زیادی روبه‌رو و از
بود. در این دوره با مشکلات زیادی روبه‌رو و از ادامه تحصیلات منصرف شد. سپس در مدرسه سعادت بوشهر به کتابداری و آموزگاری مشغول گردید. وی در سال ۱۳۱۵ موفق به دریافت دیپلم ادبی شد و مجدداً در بوشهر به کار دبیری پرداخت. پرویزی سال‌ها در مجلات قلم زد و خود را به عنوان یکی از نمایندگان اصلی تیپ داستانی جمالزاده معرفی کرده بود. در سال ۱۳۳۶ نخستین و معروف‌ترین مجموعه داستان خود، "شلوارهای وصله‌دار" را منتشر کرد. این مجموعه معروف‌ترین و موفق‌ترین اثر اوست. این کتاب شامل ۲۰ داستان کوتاه یا خاطره است که در قالب طنز، به
۲۰ داستان کوتاه یا خاطره است که در قالب طنز، به زبان ادبی ـ محاوره‌ای و با سبکی ساده و شیوا به نگارش درآمده و عنوان کتاب هم از داستانی به همین نام انتخاب شده‌است. دومین کتاب او، «لولی سرمست»، در سال ۱۳۴۶ منتشر شد. بعدها به علت تصدی مناصب حکومتی (سناتوری) نوشتن را ادامه نداد. پرویزی در سال‌های پایانی عمر خود، بینایی یکی از چشم‌هایش را از دست داد و از همان روزگار بود که نویسندگی را رها کرد. رسول پرویزی در ۸ آبان ۱۳۵۶ در ۵۸ سالگی در شیراز درگذشت و در حافظیه به خاک سپرده شد. اخیراً کتابی از او به نام "قصه‌های
خاک سپرده شد. اخیراً کتابی از او به نام "قصه‌های رسول" منتشر شده‌است. در مصاحبه محمد باهری با دانشگاه هاروارد آمده است، رسول پرویزی در حمام زمین خورد و به بیمارستان منتقل شده و فوت شد.
محمود اعتمادزاده (م.ا. به‌آذین) (۲۳ دی ۱۲۹۳ – ۱۰ خرداد ۱۳۸۵) نویسنده، مترجم و فعال سیاسی معاصر ایرانی بود. به‌آذین فعالیت‌های ادبی خود را از سال ۱۳۲۰ –و زمانی که به علت جراحت در جنگ جهانی دوم یک دست خود را از دست داده بود– با انتشار داستان‌های کوتاه آغاز کرد. نوشته‌ها و داستان‌های کوتاهِ بیشتری در طولِ سالهای بعد به رشتهٔ تحریر درآورد و با ترجمهٔ آثار شکسپیر، بالزاک، رومن رولان، شولوخوف، گوته و نگارشِ خاطرات و تجربیاتش از زندان‌های دههٔ ۱۳۵۰، به خدمات ادبی خود ادامه داد. شهرت وی از زمان سردبیری هفته‌نامهٔ
خود ادامه داد. شهرت وی از زمان سردبیری هفته‌نامهٔ "کتاب هفته" و سپس ریاست کانون نویسندگان آغاز شد. زندگی. محمود اعتمادزاده در بیست و سوم دی ۱۲۹۳ در کوی خُمِران چهل‌تن شهر رشت به دنیا آمد. آموزش ابتدائی را در رشت، سه سال اول متوسطه را در مشهد و سه سال آخر متوسطه را در تهران ادامه داد. در سال ۱۳۱۱ جزو دانشجویان اعزامی ایران به فرانسه رفت و تا دی‌ماه ۱۳۱۷ در فرانسه ماند. زبان فرانسوی را آموخت و از دانشکدهٔ مهندسی دریائی برِست (Brest) و دانشکدهٔ مهندسی ساختمان دریائی در پاریس گواهی‌نامه گرفت. پس از بازگشت به
دریائی در پاریس گواهی‌نامه گرفت. پس از بازگشت به ایران به نیروی دریائی ارتش شاهنشاهی پیوست. او با درجهٔ ستوان دوم مهندس نیروی دریائی در خرمشهر مشغول به کار شد. دو سال بعد به نیروی دریائی در بندر انزلی منتقل شد و ریاست تعمیرگاه این نیرو را به عهده گرفت. در چهارم شهریور ۱۳۲۰ در جریان اشغال ایران و بمباران بندر انزلی زخم برداشت که منجر به قطع دست چپ او و اتکایش به دست راست تا پایان عمر گشت. چهارم فروردین ۱۳۲۱ در رشت با اقدس (ربابه) لنکرانیان ازدواج کرد. چندی بعد، برای رهائی از قیدهایی که افسر نیروی دریائی
بعد، برای رهائی از قیدهایی که افسر نیروی دریائی بودن برای فعالیت سیاسی و ادبی‌اش ایجاد کرده بود، استعفا داد. سرانجام در بهار ۱۳۲۳، به گفتهٔ خودش «رشتهٔ توان‌فرسای خدمت نظامی از گردنش باز شد» و به وزارت فرهنگ منتقل شد. سال‌هائی را به تدریس خصوصی زبان فرانسوی، تدریس ریاضی در دبیرستان‌ها و کار در کتابخانهٔ ملی — در دایرهٔ روزنامه‌ها و مجلات — گذراند. چند هفته‌ای هم در دورهٔ وزارت دکتر کشاورز، در سال ۱۳۲۵، سمت معاونت فرهنگ گیلان به عهده‌اش بود. در پی کودتای ۲۸ مرداد۱۳۳۲ او را منتظرخدمت کردند و دیگر اجازهٔ کار
مرداد۱۳۳۲ او را منتظرخدمت کردند و دیگر اجازهٔ کار در وزارت فرهنگ را به او ندادند. او در تقابل با فشار تنگ‌دستی و تنگناهای تأمین زندگی خانواده، به کار ترجمه پرداخت. از آن پس — تا پایان عمر — زندگی او به فعالیت سیاسی و اجتماعی و به ترجمه و نویسندگی گذشت. به‌آذین روز چهارشنبه ۱۰ خرداد ۱۳۸۵ بر اثر ایست قلبی در بیمارستان آراد تهران درگذشت. فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی. دوران کودکی به‌آذین هم‌زمان با جنبش جنگل در گیلان و نیز انقلاب در روسیه بود. بدین روال در دو دههٔ نخستین زندگی‌اش شاهد رویدادهایی تاریخی شد که در
نخستین زندگی‌اش شاهد رویدادهایی تاریخی شد که در ذهن و خاطر او تأثیر عمیقی برجای گذاشتند. در سال‌های زندگی در فرانسه، در کنار فراگیری زبان و تحصیلات دانشگاهی، با آثار و افکار بسیاری از نویسندگان و اندیشمندان جهان آن روز و نیز با فضای باز آزادی و همچنین با نوشته‌های مارکسیستی آشنا شد. می‌گوید: «شگفتی‌های جادوئی فرنگ در من نقش می‌بست، پرورده می‌شدم. شکل می‌گرفتم و… هرچه بیشتر به کتاب‌های ادبیات و تاریخ و سیاست روی می‌آوردم… گاه هم دست به قلم می‌بردم…». در پی فروپاشی سلطنت رضاشاه پهلوی پرداختن به سیاست آزاد
فروپاشی سلطنت رضاشاه پهلوی پرداختن به سیاست آزاد شد. محمود اعتمادزادهٔ بزرگ‌شده در دوران جنبش جنگل و انقلاب روسیه و جنگ جهانی، به پشتوانهٔ آنچه به‌ویژه در دوران اقامتش در فرانسه در زمینه‌های اجتماعی و سیاسی آموخته بود، رو به فعالیت در راه استقلال و آزادی و عدالت اجتماعی آورد. با خواندن کتاب‌های مارکسیستی به زبان فرانسه به این ایدئولوژی نزدیک شد و به عنوان یک کمونیست در پایان ۱۳۲۳ به حزب تودهٔ ایران پیوست. در سال‌های پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ پیکار او در راه باورهایش و در راه کسب حقوق انسانی به اشکال
در راه باورهایش و در راه کسب حقوق انسانی به اشکال گوناگون ادامه یافت و سر و کارش را بارها به زندان انداخت. در سال ۱۳۴۷ یکی از بنیان‌گذاران اصلی کانون نویسندگان ایران شد و منشور اصلی این کانون را «بر محور آزادی قلم و بیان» بنا نهاد. کار این دورهٔ کانون در حدود دوسالی بیشتر دوام نیاورد. در سال ۱۳۴۹ فریدون تنکابنی به‌خاطر نوشتن کتاب "یادداشت‌های شهر شلوغ" بازداشت شد. در خرداد ۱۳۴۹، به‌آذین و پنجاه‌وسه تن دیگر در اعلامیه‌ای به بازداشت تنکابنی اعتراض کردند. به‌آذین روز بیست‌ویکم تیرماه بازداشت شد و چهار ماه در
روز بیست‌ویکم تیرماه بازداشت شد و چهار ماه در زندان‌های قزل‌قلعه و قصر زندانی بود. در ۹ و ۱۱ آبان در دادرسی ارتش به‌آذین، محمدعلی سپانلو و رحمانی‌نژاد توسط دادگاه نظامی به زندان محکوم شدند. در ۲۳ و ۲۴ فروردین ۱۳۵۰ دادگاه تجدیدنظر دادرسی ارتش حکم آنان را، پس از ماه‌ها زندان، به دو ماه زندان قابل‌خرید تبدیل کرد. در این دادگاه‌ها به‌آذین از آزادی قلم و از آزادی تشکل‌های صنفی دفاع کرد. در اردیبهشت سال ۵۶ دور تازه‌ای از فعالیت‌های کانون آغاز شد که به‌آذین در آن نقشی کلیدی داشت. از جمله، به عنوان عضوی از هیئت
نقشی کلیدی داشت. از جمله، به عنوان عضوی از هیئت دبیران موقت، متن «موضع کانون نویسندگان ایران» را تدوین کرد که بعدها مبنای مرام‌نامه و اساس‌نامهٔ کانون شد. در مهرماه ۱۳۵۶ به‌آذین یکی از سازمان‌دهندگان برگزاری ده شب شعر و سخن‌رانی در انجمن فرهنگی ایران و آلمان (انستیتو گوته) بود. به‌ویژه بیانیهٔ پایانی این مراسم و این فراز پایانی آن که به قلم به‌آذین نوشته و با صدای وی خوانده شد در یادها مانده‌است که: «دوستان! جوانان! ده شب به صورت جمعیتی که غالباً سر به ده هزار و بیشتر می‌زد آمدید و اینجا روی چمن و خاک
ده هزار و بیشتر می‌زد آمدید و اینجا روی چمن و خاک نمناک، روی آجر و سمنت لبه حوض، نشسته و ایستاده، در هوای خنک پائیز و گاه ساعت‌ها زیر باران تند صبر کردید و گوش به گویندگان دادید. چه شنیدید؟ آزادی، آزادی و آزادی.» سوم آذر ۱۳۵۶ به‌همراه پسرش کاوه دستگیر شد. شانزدهم آذر با وثیقه آزاد شد و باز به فعالیت‌های اجتماعی در راه آزادی بیان و قلم، و به موازات آن تلاش‌های سیاسی برای برقراری اتحاد، و کوشش در راه استقلال و آزادی و عدالت بازگشت. می‌گوید: «بار دیگر به امید پی‌ریزی اتحاد وسیع‌تر نیروها که جریان‌های
به امید پی‌ریزی اتحاد وسیع‌تر نیروها که جریان‌های مارکسیستی نیز در آن شرکت داشته باشند، به مسیر دید و بازدیدها و دوندگی‌هایم می‌افتم.» در پی تلاش‌های او و دیگر کوشندگان راه آزادی در کانون نویسندگان، مجمع عمومی کانون در ۳۱ اردیبهشت ۵۷ برگزار شد که در آن به عضویت هیئت دبیران انتخاب شد. در پیگیری فعالیت‌های سیاسی‌اش، در ۲۶ مهر ماه ۱۳۵۷ سازمان اتحاد دمکراتیک مردم ایران را بنیان گذارد. در جلد دوم کتاب "از هر دری" در این باب می‌نویسد: «…بیشتر تأکیدم در بحث، همه بر اتحاد نیروهاست برای رسیدن به آزادی و حکومت مردمی
اتحاد نیروهاست برای رسیدن به آزادی و حکومت مردمی و استقلال کشور.» در اول آبان ماه ۵۷ دستگیر و زندانی شد. این اسارت تا ۲۳ دی ۵۷ طول کشید. هم‌زمان با فروپاشی رژیم سلطنتی نوشت: «آسان‌ترین مرحلهٔ انقلاب با همهٔ درد و رنج و اشک و خون که داشت پشت سر گذارده شد… آیا می‌توان آسوده نشست و نفس تازه کرد؟ نه برادر! باید دست به دست هم داد، همدیگر را داشت. عظیم کاری در پیش است… هنوز سال‌ها و سال‌ها سازندگی پیش روی ملت ماست که باید در فضای همدلی و کوشش همگانی به انجام رسد… ولی چه می‌بینیم؟ از هم‌اکنون فزون‌طلبی و وسوسهٔ
ولی چه می‌بینیم؟ از هم‌اکنون فزون‌طلبی و وسوسهٔ تحکم… چه باید کرد؟ چاره وحدت است. نیرومندی در وحدت است. پیروزی به وحدت است…» پس از انقلاب فعالیت «اتحاد دمکراتیک مردم ایران» را ادامه داد و در عین حال، در پلنوم هفدهم، به عضویت افتخاری کمیتهٔ مرکزی حزب تودهٔ ایران برگزیده شد. به‌آذین دبیر جمعیت ایرانی هواداران صلح نیز بود. به آذین در انتخابات مجلس خبرگان قانون اساسی از سوی حزب توده در استان گیلان نامزد شد که با کسب ۵٫۷۴٪ از آرا از راه یافتن بازماند. در سال ۱۳۵۸، در پی انتخاب هیئت دبیران تازهٔ کانون نویسندگان،
در پی انتخاب هیئت دبیران تازهٔ کانون نویسندگان، به‌آذین مقاله‌ای نوشت در مخالفت با استفاده از کانون به عنوان پیکره‌ای سیاسی. هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران (باقر پرهام، احمد شاملو، محسن یلفانی، غلام‌حسین ساعدی و اسماعیل خوئی) تصمیم به اخراج به‌آذین، سیاوش کسرائی، هوشنگ ابتهاج، فریدون تنکابنی و محمدتقی برومند گرفت. این تصمیم نهایتاً به تأیید مجمع عمومی کانون نویسندگان ایران رسید و منجر به اخراج همهٔ اعضای توده‌ای کانون به همراه این پنج تن شد. به‌آذین برای دنبال کردن هدف‌های صنفی‌اش، به یاری شماری از