payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پرداخت شود. همچنین او برده‌ای از قوم تاتار را که از آسیا با خود به ونیز آورده بود، آزاد کرد. سفرهای مارکو پولو. نسخهٔ اصلی و معتبر کتاب "سفرهای مارکو پولو" در دسترس نیست. آنچه امروز وجود دارد با نوشتار نخست بسیار متفاوت است. کتابی که منتشر شده و در دسترس قرار گرفته آمیزه‌ای از چند نسخه از این کتاب است و حتی در جاهایی نوشته‌هایی هم به آن اضافه شده تا مطلب کتاب روشن‌تر شود. برای نمونه، نسخهٔ انگلیسی که هنری یول آن را ترجمه کرده‌است چنین است. نسخهٔ دیگری که توسط ای.سی. مول و پل پلیو در سال ۱۹۳۸ ترجمه شده
توسط ای.سی. مول و پل پلیو در سال ۱۹۳۸ ترجمه شده برپایهٔ نسخهٔ لاتین کتاب است که در سال ۱۹۳۲ در کتابخانهٔ کلیسای جامع تولدو پیدا شده، این نسخه خود ۵۰ درصد از دیگر نسخه‌های این کتاب بلندتر است. می‌توان گفت ۱۵۰ گونه از این کتاب در زبان‌های گوناگون در دسترس است که به دلیل نبود ابزارهای مناسب چاپ در بازهٔ ترجمه تا پخش هر کتاب ایرادهای زیادی در آن‌ها پدیدار گشته‌است و باعث به‌وجود آمدن اختلاف‌هایی در نسخه‌های گوناگون شده‌است. پولو این داستان‌ها را هنگامی که در زندان جمهوری جنوا بود برای هم‌بندی‌اش روستیکلو دا
زندان جمهوری جنوا بود برای هم‌بندی‌اش روستیکلو دا پیزا تعریف کرده بود و او این داستان‌ها را به زبان‌های اوییل، یک زبان میانجی از دوران جنگ‌های صلیبی و زبان تاجران غربی در سرزمین‌های خاوری (مشرق زمین) نوشته بود. گمان آن می‌رود که هدف از این کار، نوشتن یک کتاب دم‌دستی برای تاجران بوده‌است، به ویژه در مورد چگونگی اندازه‌گیری وزن‌ها، مسافت‌ها و دیگر معیارهای اندازه‌گیری. ایران در سفرنامهٔ مارکو پولو. در سفرنامهٔ مارکو پولو، صفحات بسیار کمی (جمعاً سیزده صفحه) به ایران اختصاص دارد، اما همین توصیف‌های کوتاهش از
ایران اختصاص دارد، اما همین توصیف‌های کوتاهش از ایران، نکات بسیاری از حیات اجتماعی ایران را روشن می‌کند. شهر توریژ (تبریز) نخستین شهر بزرگ منطقه است که مارکو پولو از آن دیدن می‌کند، مارکو شهر تبریز را به نام کهن و رایج آن روز «توریژ» می‌خواند. او این شهر را ناحیه‌ای از عراق عجم می‌پندارد که دارای قلاع بزرگ و مرکز تجارت و هنر در آن منطقه است. همچنین یادآور می‌شود که «شهر، موقعیتی عالی دارد» و کالاهای تجارتی بسیاری از «هندوستان، بغداد، موصل، هرمز» و دیگر نواحی به آن‌جا وارد می‌شود. در بند سی و یکم سفرنامه،
به آن‌جا وارد می‌شود. در بند سی و یکم سفرنامه، او شرح می‌دهد که تصادفاً به قلعه‌ای برمی‌خورد که به «قلعهٔ آتش‌پرستان» معروف بوده‌است. با توجه به این‌که در نواحی مرکزی ایران، زرتشتیان ایران سکونت دارند، چنین برمی‌آید که مارکو با برخی از پیروان زرتشت ملاقات کرده‌است؛ و در بند سی و دوم نیز به ادامهٔ همین مطلب می‌پردازد و این‌که ایرانیان همواره کوشش می‌کردند تا آتش مقدس را روشن نگاه دارند. مارکو در بند سی و چهارم، شهر یزد را بزرگ، زیبا و پر رونق توصیف می‌کند، به ویژه پارچه‌های ابریشمی موسوم به «یزدی» نزد
به ویژه پارچه‌های ابریشمی موسوم به «یزدی» نزد بازرگانان شهرت فراوانی داشته‌است. مارکو وسعت منطقهٔ یزد را «هفت روز راه‌پیمایی» دانسته و خود نیز ظرف همین مدت به قلمرو کرمان رسیده‌است. نخلستان‌های زیاد و وجود شکار مانند بلدرچین و کبک برای مارکو بسیار جالب بوده‌است. یزد در آن ایام از شهرهای مشهور و از حیث بازرگانی بسیار پر رونق بوده‌است. در توصیف کرمان، وی به حکومت تاتارها اشاره می‌کند و این سرزمین را مرکز سنگ‌های قیمتی مانند فیروزه و سنگ‌های صنعتی مانند آهن می‌داند. علاوه بر آن زنان هنرمند کرمانی در
آهن می‌داند. علاوه بر آن زنان هنرمند کرمانی در نقش‌آفرینی پارچه‌های ابریشمی و تولید صنایع دستی دیگر، نقش فعال خود را داشته‌اند. در این منطقه نیز پرندگانی مانند شاهین و کبک مورد توجه مارکو قرار گرفته‌است. بند سی و هفتم به هرمز اختصاص دارد. دشت هرمز و رودخانه میناب را مارکو منطقهٔ سرسبز و پر میوه‌ای می‌داند که بسیار متنوع است. هرمز که ناحیه‌ای قدیمی است، محل دادوستد بازرگانان خلیج فارس و کیش بوده‌است. مارکو پولو به موقعیت بندری هرمز و رونق آن در رابطه با تجار هندی اشاره می‌کند، کشتی‌های بزرگ مملو از ادویه و
هندی اشاره می‌کند، کشتی‌های بزرگ مملو از ادویه و مروارید این منطقه بین عامهٔ مردم به «شهر دقیانوس» معروف است و امروزه نیز خرابه‌های آن را در بخش شمالی جیرفت دانسته‌اند. علاوه بر آن مارکو به صنعت کشتی‌سازی ایران در آن ایام اشاره می‌کند و شیوهٔ ساخت آن را مورد انتقاد قرار می‌دهد و قیر اندود نکردن کشتی‌ها را از معایب آن می‌داند زیرا که بسیاری از آن‌ها غرق می‌شده‌اند. نکتهٔ جالب دیگری که مارکو پولو به آن اشاره می‌کند، بادهای گرم موسمی و گاه کشندهٔ این منطقه‌است. مارکو پولو هنگام گذشتن از دشت کویر برای
مارکو پولو هنگام گذشتن از دشت کویر برای اولین‌بار با قنات مواجه می‌شود و از آن به عنوان رودی یاد می‌کند که در مسیر آن غارهایی کنده شده و آب، گاه در بستری زمینی و گاه زیرزمینی جاری می‌شود. داستان یوحنای کشیش. یوحنای کشیش، نام یک اسقف و پادشاه افسانه‌ای مسیحی است که بر یک ملت مسیحی که در میان مسلمانان و غیرمسیحیان خاور زمین گم شده‌اند، فرمانروایی می‌کرد. بر پایهٔ این افسانه، یوحنای سهمناک از تبار یکی از سه مغ ایرانی بود که در انجیل به آن‌ها اشاره شده‌است. در حدود سال ۱۱۶۵ میلادی نامهٔ مفصل و مجعولی از یوحنای
سال ۱۱۶۵ میلادی نامهٔ مفصل و مجعولی از یوحنای کشیش خطاب به مانوئل یکم، امپراتور بیزانس به غرب می‌رسد که شرحی افسانه‌ای از کشور خود می‌دهد و طالب دوستی با سلاطین عیسوی است. این نامه که نویسندهٔ آن معلوم نیست، سیاحان اولیهٔ مشرق زمین را واداشت تا این پادشاه را بشناسند. یکی از این جستجوگران مارکو پولو بود که سفر اول خود را به چین در سال ۱۲۷۱ میلادی، یعنی بیش از یک قرن پس از نوشته شدن نامهٔ یوحنای کشیش آغاز کرد. به عقیدهٔ مارکو پولو این همان طغرل یکی از خان‌های ترکان کرائیت در آسیای مرکزی بود که نسطوری شده و
ترکان کرائیت در آسیای مرکزی بود که نسطوری شده و پس از مدت‌ها رابطهٔ دوستی با مغولان بالاخره به‌دست آن‌ها کشته شده بود. به جای ماندگان. شناسایی‌های بیشتر. دیگر جهانگردان اروپایی مانند جیوانی دا پیان دل کارپینه که آوازهٔ کمتری داشتند، هم پیش‌تر به چین سفر کرده بودند، اما در این میان، کتاب پولو ویژگی‌هایی داشت که باعث شد تنها سفرهای او، این‌چنین در سراسر اروپا شناخته شد. کریستف کلمب از کسانی بود که سفرهای پولو بسیار برایش الهام‌بخش و تأثیرگذار بود تا آن‌جا که بر آن شده بود تا خود به خاور دور سفر کند و آن
که بر آن شده بود تا خود به خاور دور سفر کند و آن سرزمین‌ها را از نزدیک ببینید. همچنین یک نسخه از کتاب پولو در میان دارایی‌های شخصی کریستف کلمب هم پیدا شده بود که در گوشه‌های آن خود کلمب نوشته‌هایی را افزوده بود. بنتو د گویس از نوشته‌های پولو دربارهٔ فرمانروایی مسیحیت در خاور، بسیار الهام گرفت تا آن‌جا که خود بار سفر بست و ۶٬۴۰۰ کیلومتر (۴٬۰۰۰ مایل) را در سه سال درنوردید تا به آسیای مرکزی رسید. او هرگز فرمانروایی را که در جستجویش بود پیدا نکرد و دست آخر زنجیرهٔ سفرهایش را در نزدیکی دیوار بزرگ چین در سال
سفرهایش را در نزدیکی دیوار بزرگ چین در سال ۱۶۰۵ پایان داد. او تنها توانست نشان دهد که Cathay (کاتای) نام دیگر سرزمینی است که ماتئو ریچی (۱۵۵۲ تا ۱۶۱۰) آن را «چین» خوانده بود. یادبودها. گوسفند مارکو پولو نام یک زیرگونه از گوسفندها است که برای بزرگداشت این جهانگرد، چنین نام‌گذاری شده‌است. پولو در هنگام گذرش از پامیر (با نام باستانی کوه ایمئون) در سال ۱۲۷۱ این جانور را توصیف کرده بود. فرودگاه ونیز به نام فرودگاه ونیز مارکو پولو نام‌گذاری شده‌است. در ایران نیز از تندیس مارکو پولو در کوهبنان، استان کرمان در
از تندیس مارکو پولو در کوهبنان، استان کرمان در تاریخ ۱۷ اسفند ۱۳۹۱ رونمایی شد. نقشه‌نگاری. شاید بتوان گفت که سفرهای پولو بر گسترش نقشه‌نگاری اروپا تأثیر گذاشت و در نهایت باعث به‌وجود آمدن عصر کاوش در یک سده پس از آن شد. جیوانی باتیستا راموسیو گفته‌است که بخش‌هایی از نقشهٔ فرا مائورو بر پایهٔ نقشه‌ای است که مارکو از چین با خود آورده بود.
کاتسوشیکا هوکوسائی نقاش و چاپ‌گر ژاپنی در سبک اوکی‌یوئه بود. وی در ادو (توکیو کنونی) زاده شد و همان‌جا درگذشت. معروف‌ترین اثر او موج عظیم کاناگاوا از مجموعه سی‌وشش چشم‌انداز کوه فوجی و اژدهایی در میان ابرها است. زندگی. تاریخِ تولّدِ هوکوسائی دانسته نیست، اما گفته شده که روز بیست و سوم ماه نهم دهمین سالِ دورهٔ هورکی (۱۷۶۰ اکتبر ۳۱) در یک خانواده هنرمند در منطقه کاتسوشیکای ادو در ژاپن متولد شد. نامش در کودکی توکیتارو بود. گفته می‌شود که پدرش «ناکاجیما ایسه» یک آینه‌ساز بود که برای شوگان آینه می‌ساخت. هوکوسائی
آینه‌ساز بود که برای شوگان آینه می‌ساخت. هوکوسائی هرگز وارث پدرش نشد، بر همین اساس تصور می‌رود که مادر وی همسر رسمی پدرش نبوده‌است. در آن زمان انتخاب اسامی مختلف برای هنرمندان ژاپنی امری مرسوم بود و به همین دلیل هوکوسائی حداقل به سی نام مختلف در طول عمرش شناخته می‌شود. تغییر نام برای هوکوسائی معمولاً با تغییر سبک هنری‌اش هم‌زمان می‌شد. هوکوسائی پس از اینکه هنر طراحی و نقاشی دور آینه را از پدرش آموخت، نقاشی را در سن شش سالگی آغاز کرد. وی از سن چهارده تا هجده سالگی کار حکاکی روی چوب را نزد یک استاد آموخت. پس
سالگی کار حکاکی روی چوب را نزد یک استاد آموخت. پس از آن در سن ۱۸ سالگی وارد استودیوی کاتسوکاوا شانشو شد که هنر نقاشی و چاپ روی لوحه‌های چوبی را آموزش می‌داد. از همان ابتدای کارآموزی هوکوسائی به یادگیری هنر باسمه چوبی معروف یا اوکی‌یوئه که به چاپ روئ لوحه‌های چوبی گفته می‌شد پرداخت و اولین اثرش را تحت نام مستعار «شانرو» در سن نوزده سالگی چاپ کرد. به واسطه داد و ستد ژاپن با هلند در آن زمان، هوکوسائی با نقاشی‌های اروپایی به‌خصوص هنر هلندی آشنا شد و تحت تأثیر عمق‌نمایی (پرسپکتیو) خطی در این نقاشی‌ها قرار گرفت.
(پرسپکتیو) خطی در این نقاشی‌ها قرار گرفت. بعد از مرگ استادش «شانشو» در سال ۱۷۹۳، کار روی مکاتب هنری دیگر از جمله اروپایی را آغاز کرد و به همین دلیل پس از ده سال از استودیوی کاتسوکاوا اخراج شد. پس از ترک استودیو سوژه کارهایش را تغییر داد و به جای تصاویر هنرمندان و هنرپیشگان که سوژه‌های سنتی سبک اوکی‌یوئه به‌شمار می‌رفتند، نقاشی از مناظر و تصاویر زندگی روزمره مردم ژاپن را انتخاب کرد. همین تغییر سبک و سوژه سبب نقطه عطفی هم در حرفه هوکوسائی و هم در هنر اوکی‌یوئه شد. پس از این دوران هوکوسائی تحت نام «تاواریا
شد. پس از این دوران هوکوسائی تحت نام «تاواریا سوری» شروع به همکاری با مدرسه تاواریا کرد و در همین دوران تعداد زیادی نقاشی با قلم‌مو خلق کرد. در سال ۱۸۰۰ نامش را به کاتسوشیکا هوکوسائی تغییر داد و این بار به عنوان یک هنرمند مستقل بدون وابستگی به یک مدرسه یا استودیوی هنری شروع به کار کرد و در همین سال بود که دو مجموعه از نقاشی‌های مناظرش را به چاپ رساند. در سال ۱۸۰۷ شروع به همکاری با نویسنده مشهور «تاکیساوا بارکین» روی مجموعه‌ای از کتاب‌های مصور نمود. ولی به دلیل تفاوت در دیدگاه‌های هنری زمانی که روی چهارمین
تفاوت در دیدگاه‌های هنری زمانی که روی چهارمین کتاب مجموعه کار می‌کردند این همکاری قطع شد. ناشر برای ادامه کار بین نویسنده و هوکوسائی، هوکوسائی را انتخاب کرد که نشان‌دهندهٔ اهمیت تصویرپردازی در آثار چاپی آن زمان است. هوکوسائی به گفته خودش جنون خاصی برای به تصویر کشیدن چیزهایی داشت که در زندگی روزمره می‌دید و به دلیل روح ناآرامی که داشت بی‌وقفه هر چه را که می‌دید ترسیم می‌کرد. وی مهم‌ترین آثارش را پس از سن شصت سالگی خلق کرد و تا آخرین لحظات زندگی به کار نقاشی ادامه داد. او دو بار ازدواج کرد و صاحب پنج فرزند
ادامه داد. او دو بار ازدواج کرد و صاحب پنج فرزند شد. کوچک‌ترین دخترش راه پدر را در زمینه هنر ادامه داد. هوکوسائی در ۱۸ آوریل ۱۸۴۹ درگذشت و در توکیو دفن شد.
ویکتوریا مرکز استان بریتیش کلمبیا، غربی‌ترین استان کانادا است. جمعیت ویکتوریا در سال ۲۰۰۶ میلادی ۷۸٬۶۵۹ نفر و جمعیت کلان‌شهر (ویکتوریا و حومه) ۳۴۵٬۰۰۰ نفر بوده‌است. ویکتوریا در جزیره ونکوور واقع شده و تقریباً ۱۰۰ کیلومتر از بزرگترین شهرِ استان که ونکوور نام دارد که در منطقه لوئر مین‌لند واقع است، فاصله دارد. این شهر همچنین حدود ۱۰۰ کیلومتر از شهر سیاتل، واشینگتن آمریکا فاصله دارد. ویکتوریا که به نام ملکه ویکتوریای بریتانیا نامگذاری شده‌است، یکی از قدیمی‌ترین شهرهای شمال غربی اقیانوس آرام است که سکونت
شهرهای شمال غربی اقیانوس آرام است که سکونت بریتانیایی‌ها در آن به سال ۱۸۴۳ بازمی‌گردد. قدیمی‌ترین محله چینی‌های در آمریکای شمالی (بعد از محله چینی‌های سانفرانسیسکو) در این شهر قرار دارد. ویکتوریا مانند بسیاری دیگر از شهرهای جزیره ونکوور، دارای جمعیت قابل ملاحظه بومیان اولیه کانادا نیز هست. ویکتوریا که به نام «باغ شهر» از آن یاد می‌شود، یک مقصد توریستی زیبا و جذاب است. همچنین بر اساس گزارش سایت نومبئو، در سال ۲۰۱۵، ویکتوریا بیستمین شهر دارای بهترین کیفیت زندگی در دنیا بوده‌است. ویکتوریا میزبان شمار زیادی از
در دنیا بوده‌است. ویکتوریا میزبان شمار زیادی از دانشجویان غیر بومی است که هر ساله این شهر را جهت تحصیل در دانشگاه‌هایی چون دانشگاه ویکتوریا، کالج کموسان، دانشگاه رویال رودز و کالج هنر ویکتوریا انتخاب می‌کنند. ویکتوریا همچنین یکی از مقاصد محبوب برای بازنشسته‌ها و از کارافتادگانی است که اقامت در این شهر را به دلیل آب و هوای بسیار خوب و بدون برف آن و نیز آرامش خاصی که معمولاً در شهر وجود دارد انتخاب می‌کنند.
عصرِ برنز یا عصرِ مفرغ دوره‌ای در تاریخ پیشرفت بشری است که در روند آن انسان‌ها بیشتر به فلزکاری دست زدند و از شیوه‌هایی برای گداختن مس و قلع و فرایند آلیاژسازی آن و قالب‌ریزی برنز بهره بردند. عصر برنز بخشی از تقسیم‌بندی سه‌گانه اعصار که در سال ۱۸۳۶ توسط کریستین یورگنسن تومسن برای طبقه‌بندی و مطالعه جوامع باستانی و تاریخ پیشنهاد شد. دو دوره پیش و پس این دوره در سامانه یادشده عصر سنگ و عصر آهن می‌باشند. در تقسیم‌بندی یاد شده عصر برنز پس از دوره نوسنگی آغاز می‌گردد؛ ولی در بیشتر بخش‌های آفریقا که زیر صحرا جای
ولی در بیشتر بخش‌های آفریقا که زیر صحرا جای گرفته‌اند پس از دوره نوسنگی مستقیماً عصر آهن آغاز می‌گردد. تمدن‌های باستانی در عصر برنز. تمدن باستانی بخشی از عصر مفرغ در نظر گرفته می‌شود، زیرا یا با ذوب مس و آلیاژ کردن آن با قلع، آرسنیک یا فلزات دیگر برنز تولید می‌گردیده یا اینکه برنز تولیدی در یک منطقه با اقلام دیگری از مناطق دیگر مبادله می‌گردیده است. برنز نسبت به سایر فلزات موجود در آن زمان سخت‌تر و بادوام‌تر بود و به تمدن‌های عصر برنز اجازه داد تا به واسطه این فناوری مزیت‌هایی را به دست آورند. در حالی که
این فناوری مزیت‌هایی را به دست آورند. در حالی که آهن به‌طور طبیعی فراوان است اما به دلیل نقطه ذوب بالای آن (۱۵۳۸ سلسیوس) تا پایان هزاره دوم پیش از میلاد دور از دسترس عموم قرار داشت. اما نقطه ذوب پایین قلع (۲۳۱/۹ درجه سلسیوس) و نقطه ذوب نسبتاً متوسط مس (۱۰۸۵درجه سلسیوس) آنها را در محدوده قابلیتهای کوره‌های سفالگری دوران نوسنگی که قادر به تولید دمای بیش از ۹۰۰ درجه سانتیگراد (۱۶۵۰ درجه فارنهایت) بودند قرار می‌دهد. قدمت این کوره‌ها به ۶۰۰۰ سال قبل از میلاد بازمی‌گردد. در سرتاسر جهان، عصر برنز به‌طور کلی از
در سرتاسر جهان، عصر برنز به‌طور کلی از دوره نوسنگی پیروی می‌کند و دوره کالکولیتیک به عنوان یک دوره گذار عمل می‌کند. فرهنگ‌ها و تمدن‌ها در عصر برنز در توسعه نوشتار متفاوت بودند. طبق شواهد باستان‌شناسی، فرهنگ‌های بین‌النهرین (خط میخی) و مصر (هیروگلیف) اولین سیستم‌های نوشتاری عملی را توسعه دادند. خاستگاه. بر سر اینکه خاستگاه اولیه برنز کجا بوده است بحث است. اما برنزِ قلعی در چندجای مستقل از یکدیگر ساخته می‌شده است. کهن‌ترین جایی که در آن برنز یافت شده است ایران و کشور کنونی عراق می‌باشند و در هزاره چهارم پیش
و کشور کنونی عراق می‌باشند و در هزاره چهارم پیش از میلاد؛ ولی شواهدی مبنی بر بهره‌گیری از برنز در تایلند در هزاره پنجم پیش از میلاد هم به دست آمده است. برنزهای آرسنیکی در هزاره سوم پیش از میلاد مسیح در آناتولی و قفقاز ساخته‌می‌شد. برخی پژوهشگران برنزهای ساخته‌شده در شمال قفقاز و وابسته به فرهنگ مایکوپ را از نیمه هزاره چهارم پیش از میلاد می‌دانند که این‌گونه می‌توان این‌ها را کهنترین برنزهای ساخته‌شده در جهان دانست؛ ولی دیگر پژوهشگران این برنزها را ساخته‌شده در نیمه هزاره سوم می‌دانند. عصر برنز در خاور
در نیمه هزاره سوم می‌دانند. عصر برنز در خاور نزدیک باستان. عصر برنز در خاور نزدیک به سه پاره بخش می‌شود: هر یک از دوره‌های یاد شده خود می‌تواند به زیررده‌هایی بخش‌شوند، برای نمونه EB I، EB II, EB III .متالورژی در آغاز در آناتولی در ترکیه کنونی شکل گرفت. سرزمین کوهستانی آناتولی از دید معادن کانی‌های قلع و مس پربار است. مس همچنین در قبرس، مصر، بیابان نقب (در فلسطین) و ایران در کناره خلیج فارس استخراج می‌شد. در آن زمان مس با آرسنیک آمیخته می‌شد و هنوز هم این فرایند در آناتولی پایدار است. از راه دریا مس را به
در آناتولی پایدار است. از راه دریا مس را به مصر باستان و میانرودان نیز می‌بردند. عصر برنز اولین شواهد شهری‌سازی به سوی سازمان‌دهی دولت شهرها و اختراع نوشتن شد(دوره اوروک در هزاره پنجم پیش از میلاد). در عصر برنز میانه سیاست جابه‌جایی مردمان سبب تغییر نقشه خاور نزدیک گردید (آموری‌ها، هیتی‌ها، هوری‌ها، هیکسوس‌ها و شاید بنی‌اسرائیل). دوره برنز پایانی صحنه جنگ قدرت میان پادشاهی‌های نیرومند و خراجگزاران‌شان بود (مصر باستان، آشور، هیتی‌ها و میتانی). تماس گسترده‌ای با تمدن اژه‌ای پدید آمد که در این میان داد و ستد
با تمدن اژه‌ای پدید آمد که در این میان داد و ستد مس نقش مهمی بازی می‌کرد. این دوره با واژگونی گسترده‌ای که اثر بسیاری بر خاورمیانه و مدیترانه شرقی گذاشت به پایان رسید. با به پایان رسیدن این دوره عصر آهن در ۱۲۰۰ پیش از میلاد مسیح در آناتولی آغاز شد، جایی که پیش از آن آخرین دوران عصر برنز را پشت سر گذاشته‌بود. جابجایی به عصر آهن سبب تحول‌های گسترده‌ای در خاورمیانه بود. عصر مفرغ. عصر مفرغ دومین قسمت از عصر فلزات است که پس از دوره مس قرار می‌گیرد. این تقسیم‌بندی به این جهت است که مصنوعات فلزی این دوره از زندگی
به این جهت است که مصنوعات فلزی این دوره از زندگی بشر بیشتر ترکیبی از مس و قلع است به‌طوری‌که کاوش‌های دیرین‌شناسی نشان داده ساکنان ایران از پنج هزار سال قبل از میلاد مسیح نیز آلیاژ مفرغ را می‌شناخته‌اند و از آن برای ساختن مصنوعات فلزی خود استفاده می‌کرده‌اند و مصنوعات مفرغی نیز که در سایر نقاط دنیا ضمن حفاری‌ها به دست آمده قدیمی تر از این تاریخ نیست؛ بنابراین می‌توانیم شروع دوره مفرغ را از پنج هزار سال قبل از میلاد مسیح که شروع دوره آهن است بدانیم. همان‌طور که گفته شد مفرغ ترکیبی است از مس و قلع به رنگ‌های
که گفته شد مفرغ ترکیبی است از مس و قلع به رنگ‌های مختلف سرخ، سرخ کم رنگ و نارنجی، که زودتر از مس ذوب می‌شود و در مجسمه‌سازی و ساختن ادوات دیگر مورد استفاده قرار می‌گیرد. نحوه ساخت مفرغ. مفرغ یک آلیاژ است. آلیاژ یعنی مخلوطی از چند فلز. فلز اصلی تشکیل دهندهٔ مفرغ، مس است. برای ساختن مفرغ، معمولاً مس را با قلع، با نسبت شش به یک یا چهار به یک مخلوط می‌کنند. شبکه‌های تجاری بین‌قاره‌ای در عصر برنز. مبادلات تجاری در عصر برنز به سطحی بی‌سابقه از پیچیدگی و گستردگی رسید. مس از قبرس و اسپانیا، قلع از افغانستان و
رسید. مس از قبرس و اسپانیا، قلع از افغانستان و انگلستان، و سنگ‌های قیمتی از سرزمین‌های دوردست جابه‌جا می‌شد. تجزیه و تحلیل ایزوتوپی مس اشیای باستانی نشان می‌دهد که مس قبرسی تا اسکاندیناوی و بریتانیا صادر می‌شده است (Berger et al., 2019). این تجارت نه تنها شامل مواد خام، بلکه شامل محصولات نهایی و دانش فنی نیز می‌شد. در حقیقت، برخی از اشیای لوکس مانند ظروف نوشیدنی و زیورآلات در مناطق بسیار دور از محل ساخت یافت شده‌اند که نشان‌دهنده گستردگی شبکه‌های مبادله است (Kristiansen &amp; Suchowska-Ducke, 2015).
است (Kristiansen &amp; Suchowska-Ducke, 2015). کشتی‌های تجاری مسیرهای طولانی را در مدیترانه و اروپای شمالی طی می‌کردند. کشتی غرق شده اولوبورون در سواحل ترکیه که متعلق به حدود 1300 قبل از میلاد است، حاوی محموله‌ای از مس، قلع، عاج و سایر کالاهای ارزشمند بود که نشان‌دهنده تنوع مبادلات تجاری این دوره است (Pulak, 1998). پایگاه‌های تجاری در نقاط استراتژیک مانند اوگاریت در سوریه به عنوان مراکز توزیع کالا بین تمدن‌های مختلف عمل می‌کردند (Monroe, 2009). این شبکه‌های تجاری نقش مهمی در انتقال ایده‌ها، فناوری‌ها و
تجاری نقش مهمی در انتقال ایده‌ها، فناوری‌ها و فرهنگ‌ها بین تمدن‌های مختلف داشتند. برای مثال، تکنیک‌های فلزکاری بین النهرینی در اروپا اقتباس و تطبیق داده می‌شد (Vandkilde, 2017). تحولات در حمل و نقل و ارتباطات. اختراع چرخ و توسعه وسایل نقلیه چرخدار تحولی اساسی در حمل و نقل ایجاد کرد. قدیمی‌ترین نمونه‌های چرخ‌های چوبی در اروپای مرکزی و قفقاز یافت شده که متعلق به حدود 3500 سال قبل از میلاد هستند (Anthony, 2007). راه‌سازی پیشرفت کرد و شبکه‌های ارتباطی گسترده‌تری ایجاد شد. در آناتولی، راه‌های سنگفرشی بین شهرهای
ایجاد شد. در آناتولی، راه‌های سنگفرشی بین شهرهای مهم ساخته شده بود که تجارت و ارتباطات را تسهیل می‌کرد (Barjamovic, 2011). کشتی‌سازی نیز تحول یافت و کشتی‌های بزرگتر و مناسب‌تر برای سفرهای دریایی طولانی ساخته شدند. تصاویر کشتی‌های مصری بر روی دیوار معابد نشان می‌دهد که برخی از این کشتی‌ها قادر به حمل صدها تن بار بودند (Wachsmann, 1998). این پیشرفتها تجارت و ارتباطات بین مناطق مختلف را تسهیل کرد و به گسترش فرهنگ و فناوری کمک نمود. در واقع، بسیاری از نوآوری‌های فناورانه از طریق همین شبکه‌های ارتباطی گست
فناورانه از طریق همین شبکه‌های ارتباطی گست پیشرفت‌های معماری و شهرسازی. معماری در عصر برنز از نظر فنی و زیبایی‌شناسی پیشرفت چشمگیری کرد. ساختمان‌های عمومی عظیم مانند کاخ‌ها و معابد با طرح‌های پیچیده ساخته شدند. در کرت، کاخ‌های مینوسی با سیستم‌های آبرسانی و تهویه پیشرفته و تزئینات دیواری پیچیده نمونه‌ای از این پیشرفتها هستند (Driessen, 2002). استفاده از مصالح ساختمانی جدید و تکنیک‌های پیشرفته‌تر مانند طاق‌زنی رواج یافت. در بین النهرین، معابد زیگورات با میلیون‌ها آجر ساخته می‌شدند که نشان‌دهنده توان
با میلیون‌ها آجر ساخته می‌شدند که نشان‌دهنده توان سازمان‌دهی و مدیریت منابع است (Crawford, 2004). شهرها با برنامه‌ریزی دقیق‌تری طراحی می‌شدند و سیستم‌های دفاعی شهری پیشرفته‌تر شدند. در هند، شهرهای تمدن دره سند با شبکه‌های منظم خیابان‌ها و سیستم‌های فاضلاب پیشرفته ساخته می‌شدند (Kenoyer, 1998). این تحولات نشان‌دهنده سازمان‌دهی اجتماعی پیچیده‌تر و تمرکز منابع است. در برخی موارد، شهرها به چندین بخش اداری، مذهبی و مسکونی تقسیم می‌شدند که هر کدام عملکرد خاص خود را داشتند. هنر و نمادگرایی در جوامع عصر برنز.
خود را داشتند. هنر و نمادگرایی در جوامع عصر برنز. تولیدات هنری این دوره بازتابی از تحولات فرهنگی و اجتماعی است. اشیای برنزی تزئینی با نقوش پیچیده و ظریف ساخته می‌شدند که مهارت صنعتگران را نشان می‌دهد. در اروپای مرکزی، اشیای طلایی با نقوش هندسی پیچیده و در خاورمیانه، مهرهای استوانه‌ای با صحنه‌های اساطیری نمونه‌هایی از این هنر پیچیده هستند (Feldman, 2006). سبک‌های هنری منطقه‌ای متمایز توسعه یافتند اما در عین حال تأثیرات متقابل فرهنگی نیز مشهود است. برای مثال، تأثیر هنر مصری بر هنر مینوسی در کرت و بالعکس در
تأثیر هنر مصری بر هنر مینوسی در کرت و بالعکس در آثار هنری این دوره دیده می‌شود (Cline, 1994). نمادها و نشانه‌ها برای بیان قدرت، موقعیت اجتماعی و باورهای مذهبی به کار می‌رفتند. در اسکاندیناوی، شیپورهای لوله‌ای برنزی (lur) که به شکل حیوانات ساخته می‌شدند، احتمالاً در مراسم مذهبی استفاده می‌شدند (Kaul, 1998). زیورآلات و تزئینات شخصی به عنوان نشانه‌های وضعیت اجتماعی اهمیت ویژه‌ای یافتند. در گورهای سلطنتی اور، زیورآلات طلایی پیچیده همراه با جسد دفن شده بود که نشان‌دهنده ثروت و مقام متوفی است (Woolley, 1934).
نشان‌دهنده ثروت و مقام متوفی است (Woolley, 1934). این آثار هنری نه تنها ارزش زیبایی‌شناختی، بلکه ارزش تاریخی و فرهنگی نیز دارند. تحولات ساختار اجتماعی و سیاسی. عصر برنز شاهد ظهور ساختارهای اجتماعی پیچیده‌تر و سلسله مراتب قدرت متمرکز بود. نخستین دولت‌های متمرکز با دیوانسالاری منظم شکل گرفتند، به طوری که در شهرهای بین النهرین مانند اور، اسناد اداری مفصلی بر روی لوح‌های گلی ثبت می‌شد که شامل فهرست کالاها، دستمزدها و مقررات بود (Postgate, 1992). طبقات جدیدی مانند صنعتگران متخصص، جنگجویان حرفه‌ای و کاهنان ظهور
صنعتگران متخصص، جنگجویان حرفه‌ای و کاهنان ظهور کردند. تحلیل گورها نشان می‌دهد که تفاوت‌های چشمگیری در ثروت و موقعیت اجتماعی افراد وجود داشته است (Shennan, 1993). تفکیک فضایی در شهرها بر اساس موقعیت اجتماعی ساکنان قابل مشاهده است. در محوطه‌هایی مانند ماری در سوریه، کاخ‌های مجلل در مرکز شهر و کارگاه‌های صنعتی و خانه‌های عامه مردم در محله‌های جداگانه قرار داشتند (Margueron, 2004). نظام‌های حقوقی اولیه برای تنظیم روابط اجتماعی و اقتصادی توسعه یافتند. قانوننامه حمورابی (حدود 1750 قبل از میلاد) نمونه‌ای از این
حمورابی (حدود 1750 قبل از میلاد) نمونه‌ای از این نظام‌های حقوقی پیچیده است که روابط بین طبقات مختلف و مجازات جرایم را مشخص می‌کرد (Roth, 1997). این تحولات پایه‌های تمدن‌های کلاسیک بعدی را بنیان نهاد. انقلاب کشاورزی در عصر برنز. دگرگونی‌های کشاورزی در این دوره امکان تولید مازاد مواد غذایی را فراهم کرد. اختراع گاوآهن برنزی تحولی اساسی در زراعت ایجاد نمود و امکان شخم زدن زمین‌های سخت‌تر را ممکن ساخت. مطالعات باستان‌گیاه‌شناسی نشان می‌دهد که در این دوره تنوع محصولات کشاورزی افزایش یافت و گونه‌های جدیدی مانند
کشاورزی افزایش یافت و گونه‌های جدیدی مانند زیتون و انگور به طور گسترده کشت می‌شدند (Zohary et al., 2012). سیستم‌های آبیاری پیشرفته‌تر توسعه یافتند و در مناطق خشک مانند بین النهرین، شبکه‌های پیچیده‌ای از کانال‌ها ساخته شد که قادر به آبیاری هزاران هکتار زمین بودند (Adams, 1981). روش‌های جدیدی برای ذخیره‌سازی غلات ابداع شد. در محوطه‌های باستان‌شناسی مانند خربة کتان در فلسطین، انبارهای بزرگ غله با ظرفیت چندین تن کشف شده‌اند که نشان‌دهنده برنامه‌ریزی بلندمدت برای تأمین غذاست (Finkelstein, 1988). در دامپروری نیز
تأمین غذاست (Finkelstein, 1988). در دامپروری نیز شاهد اهلی کردن نژادهای جدید حیوانات و بهبود روش‌های پرورش هستیم. تجزیه و تحلیل استخوان‌های حیوانات نشان می‌دهد که در این دوره اندازه دام‌ها افزایش یافته که نشان‌دهنده انتخاب مصنوعی و پرورش هدفمند است (Arbuckle, 2014). این پیشرفتها منجر به افزایش جمعیت و شکل‌گیری شهرهای بزرگتر شد. برآوردها نشان می‌دهد که برخی شهرهای عصر برنز مانند حلب در سوریه به ده‌ها هزار نفر جمعیت داشته‌اند (Akkermans &amp; Schwartz, 2003). فناوری‌ها عصر برنز. معدنکاری پیشرفته. کشف و
فناوری‌ها عصر برنز. معدنکاری پیشرفته. کشف و بهره‌برداری از معادن در عصر برنز تحولی شگرف در تمدن‌های باستانی ایجاد کرد. باستان‌شناسان شواهدی از معادن عمیق با سیستم‌های تهویه پیچیده در اروپا و خاورمیانه یافته‌اند که نشان‌دهنده دانش پیشرفته معدن‌کاری در این دوره است. در منطقه میتسبورگ اتریش، معادنی با عمق بیش از 100 متر و تونل‌های متعدد کشف شده که حاکی از تخصص بالای معدنکاران عصر برنز است (Stöllner et al., 2013). فناوری‌های ذوب فلز. کوره‌های ذوب با طراحی خاص قادر به رسیدن به دمای بیش از ۱۰۰۰ درجه سانتیگراد
قادر به رسیدن به دمای بیش از ۱۰۰۰ درجه سانتیگراد بودند که برای ذوب مس و قلع ضروری بود. در محوطه‌های باستان‌شناسی مانند تیمنا در اسرائیل، بقایای کوره‌هایی با سیستم دمش هوای پیشرفته کشف شده که نشان‌دهنده مهارت متالورژیکی بالای صنعتگران این دوره است (Ben-Yosef et al., 2019). تکنیک‌های متالورژی. مطالعات متالورژیکی نشان می‌دهد که صنعتگران این دوره به تکنیک‌های مختلفی مانند کارسخت کردن و آلیاژسازی مسلط بودند. آزمایش‌های صورت گرفته بر روی اشیای برنزی از محوطه‌های مختلف نشان می‌دهد که نسبت مس به قلع در مناطق مختلف