payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌شود؛ زیرا میلو باید بین انجام وظایف مهم، مانند حمل پیام درخواست امداد و برداشتن یک استخوان تصمیم بگیرد، نظیر آنچه در "عصای اسرارآمیز" روی می‌دهد. میلو هنگام تعقیب گربه سیامی در کاخ مولینسار رفتاری سرکش و چموش از خود نشان می‌دهد تا اینکه در پایان "ماجرای تورنسل" با آن گربه دوست می‌شوند. میلو اغلب به شیوه‌های قابل توجهی به داستان وارد می‌شود. به‌عنوان مثال، میلو تنها شخصیت "پرواز شماره ۷۱۴" است که از هیپنوتیزم جمعی در امان می‌ماند و از ربوده شدن‌شان توسط فضایی‌ها مطلع است. اقتباس‌ها. در پایان انتشار
فضایی‌ها مطلع است. اقتباس‌ها. در پایان انتشار "تن‌تن در شوروی" در ۸ مه ۱۹۳۰، یک ضیافت ساختگی برای میلو و تن‌تن در ایستگاه راه‌آهن بروکسل شمالی در بروکسل برگزار شد. در آنجا نقش میلو را سگِ فاکس تریر کافه‌بان هرژه بازی کرد. در مجموعه تلویزیونی "ماجراهای تن‌تن"، صداپیشگی میلو به عهدهٔ سوزان رومن بود. با این حال، گفتار و افکار میلو در آن (برخلاف کتاب‌ها) بازگو نمی‌شود. در میان شخصیت‌های انسان‌نمای رمان گرافیکی برایان تالبوت، به نام "گراندویل"، یک فاکس تریر مو سیمی سفیدرنگ به نام «میلوی برفی» وجود دارد. او در
سیمی سفیدرنگ به نام «میلوی برفی» وجود دارد. او در یک شوریدگی ناشی از مواد مخدر، رویاهایی را که دیده است، با تشابهی نزدیک با ماجراهای مختلف کتاب‌های تن‌تن بازگو می‌کند. از دیدگاه تصویرسازی کامپیوتری، میلو سخت‌ترین شخصیت برای فیلمبرداری در طول تولید فیلم موشن‌کپچر "ماجراهای تن‌تن" در سال ۲۰۱۱ بود. موی بدن به‌طور کلی دشوار است، به خصوص اگر قرار باشد سفید رنگ (دشوارترین رنگ) و فرفری (دشوارترین شکل) نمایش داده شود. موضوع دیگر این بود که میلو همیشه در زوایای خاصی نشان داده می‌شد، که تشخیص او را با تصاویر متحرک
نشان داده می‌شد، که تشخیص او را با تصاویر متحرک دوربین دشوار می‌کرد. در اوایل فرایند توسعه، زمانی که موشن‌کپچر در استودیو فیلمبرداری می‌شد، تیم سازنده بر آن شد تا یک سگ واقعی را برای بازی در نقش میلو انتخاب کند. اما در نهایت از یک عروسک استفاده شد که توسط عروسک‌گردان بازی داده می‌شد؛ بنابراین، بازیگران دیگر فیلم در واقع با یک جایگیر عروسک بازی می‌کردند. میلو و شخصیت‌های دیگر پس از آن متحرک‌سازی و به فیلم افزوده شدند.
دوپونت و دوپونط که در برخی ترجمه‌های فارسی با نام دوپون و دوپونه هم نوشته شده، شخصیت‌های خیالی در ماجراهای تن‌تن و میلو اثر کاریکاتوریست بلژیکی هرژه هستند. دوپونت و دوپونط دو کارآگاه ادارهٔ پلیس هستند که بخش عمده‌ای از آرامه خنده‌دار را در این مجموعه داستان‌ها فراهم می‌کنند. هرژه در متن اصلی به زبان فرانسوی دو بار آنها را «برادران» می‌نامد. دوپونت و دوپونط مبتلا به آوا لغزانی (تمایل به جابجاسازی غیرعمدی حروف هنگام حرف زدن)، بسیار دست‌وپا چلفتی و کاملاً خنگ و بی‌عرضه هستند که اغلب فرد اشتباهی را (که معمولاً
بی‌عرضه هستند که اغلب فرد اشتباهی را (که معمولاً شخص مهمی هم هست) دستگیر می‌کنند. با وجود این، همواره به‌نحوی، مأموریت‌های مهم و حساسی به آنها سپرده می‌شود. کارآگاهی که سبیل صاف و آویزان شبیه سبیل شیرماهی دارد «دوپونت» (Dupond) است، و آن دیگری که سبیل نوک برگشته و تیز دارد «دوپونط» (Dupont) است. حروف مختلف آخر اسمشان در فرانسوی نشان‌دهنده انواع مختلف سبیل آنها است: D برای droit («صاف») و T برای troussée («بالا برگشته»). اغلب، وقتی یکی از آنها چیزی می‌گوید، دیگری ادامه می‌دهد «از اون بالاتر» (Je dirais même
ادامه می‌دهد «از اون بالاتر» (Je dirais même plus) اما سپس دقیقاً همان چیزی را که اولی گفته دوباره تکرار می‌کند. دوپونت و دوپونط معمولاً کلاه بولر به سر می‌گذارند، کت و شلوار مشکی بر تن دارند و با عصایی در دست حرکت می‌کنند، مگر در خارج از کشور: در طول این مأموریت‌ها، آنها اصرار دارند که لباس‌های محلی و فولکلور کشوری را که به آن سفر می‌کنند بپوشند، به امید اینکه همرنگ جماعت شوند، اما در عوض با پوشیدن لباس‌های فولکلور آن منطقه کاملاً انگشت‌نما و متمایز از بقیه می‌شوند. دوپونت و دوپونط تا حدی بر اساس پدر و
می‌شوند. دوپونت و دوپونط تا حدی بر اساس پدر و عموی هرژه، که دوقلوهای همسان بودند، خلق شده‌اند که هردو عصای پیاده‌روی یکسان در دست می‌گرفتند و کلاه‌های بولر مشابهی به سر می‌گذاشتند. تاریخچهٔ شخصیت. در "تن‌تن در آمریکا" شخصیت‌هایی شبیه به دوپونت و دوپونط وجود دارد: دو پلیس که با یکدیگر برخورد می‌کنند و یک کارآگاه بی‌کفایت به نام مایک مک‌آدام. در "تن‌تن در کنگو"، دوپونت و دوپونط فقط در یک صحنه دیده می‌شوند (اگرچه در نسخه اصلی کتاب اصلاً ظاهر نشدند). نخستین حضور و مشارکت آنها در طرح یک داستان، در "سیگارهای
حضور و مشارکت آنها در طرح یک داستان، در "سیگارهای فرعون" بود (که در ابتدا در سال ۱۹۳۴ منتشر شد) که در آن برای نخستین بار - هنگامی که در کشتی با تن‌تن درگیر می‌شوند - دیده می‌شوند؛ کشتی تفریحی‌ای که در آن تن‌تن و میلو در حال گذراندن تعطیلات خود در یک سفر دریایی هستند. هنگامی که "سیگارهای فرعون" نخستین بار منتشر شد، اسم رمز این دو X33 و X33A بود. در اینجا، آنها به طرز نامعمول و قابل توجهی، زرنگ و باکفایت هستند؛ برای نجات تن‌تن از جوخه اعدام خود را به آب و آتش می‌زنند (با لباس‌های مبدلی که حتی تن‌تن را هم به
می‌زنند (با لباس‌های مبدلی که حتی تن‌تن را هم به اشتباه می‌اندازد) و میلو را از قربانی شدن نجات می‌دهند. در این کتاب و دو داستان اولیه دیگر - "گل آبی" و "جزیره سیاه" - آنها مجبور به پیروی از اوامر رسمی و شواهد پلیسی جعلی بوده و بیشتر وقت خود را صرفِ تعقیب خودِ تن‌تن (بابت جنایاتی که مرتکب نشده است) می‌کنند. در "گل آبی" این دو می‌گویند هرگز به گناهکار بودن تن‌تن اعتقادی نداشتند و فقط مجبور به اطاعت از اوامر و دستورها بودند. به جز اسم رمزشان، در کتاب‌های اولیه این دو شخصیت بی‌نام ماندند. تنها با انتشار "عصای
این دو شخصیت بی‌نام ماندند. تنها با انتشار "عصای اسرارآمیز" در سال ۱۹۳۸ بود که تن‌تن هنگام معرفی آنها به پروفسور آلمبیک در فرودگاه، نام فعلی آنها (دوپونت و دوپونط) را بیان کرد. هرژه در نمایشنامه خود "" در سال ۱۹۴۱ که با همکاری ژاک فان ملکبیکه نوشته شد، آنها را «دوران و دوران» نامید، اگرچه بعدها آنها را به «دوپون و دوپون» تغییر نام داد. (که در ترجمه فارسی به شکل دوپونت و دوپونط نوشته شد) هنگامی که "عصای اسرارآمیز" در سال ۱۹۵۱ در مجلهٔ داستان مصور «"ایگل"» برای خوانندگان بریتانیایی پخش شد، از شخصیت‌ها به
برای خوانندگان بریتانیایی پخش شد، از شخصیت‌ها به عنوان «تامسون و تامسون» یاد می‌شد. (همچون نامِ فرانسوی، نگارش نامشان اندکی متفاوت، اما تلفظش عیناً مشابه است) این نام‌ها بعداً توسط مترجمان لزلی لانزدیل-کوپر و مایکل ترنر در ترجمه این مجموعه به زبان انگلیسی برای انتشارات مثوئن به‌کار گرفته شد. در حالی که نسخه اصلی "سیگارهای فرعون" در سال ۱۹۳۲ منتشر شد، نسخه بازنویسی‌شده و بازطراحی‌شده آن در سال ۱۹۵۵ منتشر شد و تا سال ۱۹۷۱ به زبان انگلیسی ترجمه نگردید. این امر منجر به سردرگمی در ترتیب زمانی تسلسل داستان‌ها
منجر به سردرگمی در ترتیب زمانی تسلسل داستان‌ها برای خوانندگان انگلیسی‌زبان مجموعه تن‌تن شد. به همین دلیل است که متن اشاره می‌کند که تن‌تن از قبل این دو را می‌شناسد و از رفتار غیردوستانه آنها شگفت‌زده شده است. با این حال، در ترتیب زمانی اصلی، این در واقع نخستین باری است که تن‌تن دوپونت و دوپونط را می‌بیند. علاوه بر این، هرژه به‌طور پس‌کنشی و گذشته‌گیر دوپونت و دوپونط را به نسخه رنگی سال ۱۹۴۶ دومین داستان تن‌تن، یعنی "تن‌تن در کنگو" در پس‌زمینهٔ داستان اضافه کرد که تن‌تن در آن به جمهوری دموکراتیک کنگو امروزی
که تن‌تن در آن به جمهوری دموکراتیک کنگو امروزی می‌رود. دوپونت و دوپونط در ابتدا فقط شخصیت‌های فرعی بودند، اما بعدها اهمیت بیشتری پیدا کردند. در ترسیم مجدد کتاب‌های قبلی، به ویژه جزیره سیاه، کارآگاهان رفتارهای مرسوم فعلی خود را بروز دادند. در "سرزمین طلای سیاه"، دوپونت و دوپونط به اشتباه برخی از قرص‌های مرموزی را که برای تقلب در بنزین استفاده می‌شوند می‌بلعند که باعث می‌شود ریش‌ها و موهای بسیار بلندی پیدا کنند که دائماً تغییر رنگ می‌دهند و با سرعتی سرسام‌آور رشد می‌کنند. این وضعیت در پایان این کتاب از بین
رشد می‌کنند. این وضعیت در پایان این کتاب از بین می‌رود، اما در "روی ماه قدم گذاشتیم" عود می‌کند و زمانی که کاپیتان هادوک مجبور است به‌طور مداوم موها (و سبیل و ریش) آنها را قیچی کند، دوباره موها چنان سریع رشد می‌کنند که بلندی آنها به کف اتاق می‌رسد. در عرض چند ثانیه کاپیتان که از این موضوع ناامید و خسته شده، فریاد می‌زند: «و اگه بعدها از من بپرسند: کاپیتان هادوک! توی سفینه چکاره بودی؟ بهشون میگم: شاگرد سلمانی قربان!» در ۱۹ کتاب پس از "سیگارهای فرعون"، دوپونت و دوپونط در ۱۷ تای آنها حضور دارند، و فقط در
و دوپونط در ۱۷ تای آنها حضور دارند، و فقط در "تن‌تن در تبت" یا "پرواز شماره ۷۱۴" دیده نمی‌شوند. در برخی از این کتاب‌ها نقش این دو کارآگاه جزئی است - حضور این دو در داستان "ستاره اسرارآمیز" جزئی و به دو صحنه محدود می‌شود. آنها به‌طور گذرا فقط در ابتدای کتاب "گوش شکسته" ظاهر می‌شوند (چون فریب می‌خورند و پرونده را مختومه می‌کنند و بر این باورند که شی دزدیده شده، بازگردانده شده است در حالی که تنها با یک نمونهٔ جعلی جایگزین شده است). و در "تن‌تن و پیکاروها" هم به اتهامات واهی زندانی می‌شوند و در معرض اعدام قرار
اتهامات واهی زندانی می‌شوند و در معرض اعدام قرار می‌گیرند. دوپونت و دوپونط در طول حضورهای دیگر خود، به عنوان کارآگاهان رسمی در مورد جرائمی که تن‌تن در حال حاضر در حال تحقیق بر روی آنهاست، ظاهر می‌شوند. آخرین حضور آنها در "تن‌تن و هنر الفبا" بود. الهام و تأثیرات فرهنگی. کارآگاهان تا حدی با الهام از پدر هرژه، «آلکسی» و عمویش «لئون» خلق شده‌اند که دوقلوهای همسان بودند و بیشتر مواقع با کلاه‌های بولدر و عصاهای پیاده‌روی مشابه با هم قدم می‌زدند. الهام‌بخش دیگر خلق این شخصیت‌ها، تصویری از دو کارآگاه سبیل‌دار با
این شخصیت‌ها، تصویری از دو کارآگاه سبیل‌دار با کلاه بولدر و لباس رسمی بود که روی جلد روزنامۀ «"لو میروآر"» در ۲ مارس ۱۹۱۹ چاپ شد. آنها در حال اسکورت امیل کوتان، که به ژرژ کلمانسو حمله کرده بود، نشان داده شده‌اند. یکی از کارآگاهان به مرد دستبند زده، در حالی که دیگری هر دو چترشان را به بازویش آویزان کرده است. این دو شخصیت همچنین حضورِ افتخاریِ کوتاهی در یکی از داستان‌های ماجراهای آستریکس به نام "آستریکس در بلژیک" دارند. آنها در یک کمیک ایتالیایی به نام «"سایه‌ای که شرلوک هولمز را به چالش کشید"» هم حضور
که شرلوک هولمز را به چالش کشید"» هم حضور دارند، که اسپین‌آف «"مارتین میستر"» است و شرکت نشر «سرجو بونلی ادیتوره» آن را منتشر کرد. نام گروه پاپ دوقلوهای تامسون نیر الهام گرفته شده از نام انگلیسی این شخصیت‌ها «تامسون و تامسون» بود. این کارآگاهان یکی از شخصیت‌های اصلی و دائمی مجموعه تلویزیونی "ماجراهای تن‌تن" در سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲ بود و همچنین فیلم پویانمایی رایانه‌ای سه‌بعدی "ماجراهای تن‌تن: راز اسب شاخدار" در سال ۲۰۱۱ هم حضور دارند. در این فیلم سایمون پگ و نیک فراست نقش دوپونت و دوپونط را ایفا می‌کنند.
تن‌تن () شخصیت خیالی در مجموعه داستان‌های کامیک "ماجراهای تن‌تن" است که توسط کارتونیست بلژیکی هرژه (به فرانسوی:Hergé) نوشته شده‌است. شخصیت. تن‌تن نخستین حضور خود را در تن‌تن در شوروی (۱۹۲۹–۱۹۳۰) به عنوان روزنامه‌نگاری در حال گزارش از بلشویک‌های روسیه شوروی با سگ وفادار خود میلو انجام داد و به زودی به یک گزارشگر تحقیقاتی تبدیل شد که کنجکاوی او را به سمت محافل خطرناک قاچاقچیان مواد مخدر و مزدوران می‌کشاند. او خبرنگارِ زیرک بلژیکی است، که در یک سری از ماجراهای جذاب و خطرناک قرار می‌گیرد. وی قهرمان اصلی مجموعه
جذاب و خطرناک قرار می‌گیرد. وی قهرمان اصلی مجموعه داستان‌های تن‌تن است و از این روی اغلب موضوعی اتفاقی که اکثراً مربوط به کار خبرنگاری وی می‌شود وی را در سیر اتفاقاتی عجیب، توطئه‌های پی در پی و اکتشافات بزرگی قرار می‌دهند. تن‌تن دارای شخصیتی پاک و خوش طینت و شجاع است و از این روی از دیگر شخصیتهای سری کتابهای تن‌تن ساده‌تر و جسورتر دارد. همچنین سگ او، میلو (برفی) جذابیت خاصی به داستان می‌دهد. میلو، سگ باهوش تن‌تن، در ماجراجویی‌ها به تن‌تن کمک می‌کند. تاریخچه. هرژه در اوایل برای ساختن شخصیت اولیه تن‌تن از
هرژه در اوایل برای ساختن شخصیت اولیه تن‌تن از شخصیت و رفتارهای برادر کوچکش به نام پل رمی که افسر ارتش بلژیک بود استفاده و الگوبرداری فراوان کرد اما بعدها این رویه تغییر کرد و رابطه دو برادر شکرآب شد و هرژه به حدی از برادرش پل نفرت پیدا کرد که در کتاب ماجرای تورنسل شخصیت منفور سرهنگ اسپونز را از وی آفرید. با این همه هم تن‌تن و هم سرهنگ اسپونز با تمام تفاوتهای فیزیکی و اخلاقیشان دارای مدل موی همانندی بودند که یادآور خاطره پل برای هرژه بود. با مرگ هرژه در سال ۱۹۸۳ میلادی، آخرین ماجرای تن‌تن به نام تن‌تن و هنر
میلادی، آخرین ماجرای تن‌تن به نام تن‌تن و هنر الفبا که به صورت نیمه‌کاره و در حد اتودهای سیاه و سفید ابتدایی کشیده شده بود، با همان وضع ابتدایی به زبان فرانسه و بعدها به صورت تکمیل شده توسط همکاران هرژه در سال ۱۹۸۶ چاپ و منتشر شد. ترجمهٔ انگلیسی این کتاب در سال ۱۹۹۰ به بازار کتاب عرضه شد. نخستین کتاب‌های تن‌تن به این دلیل که با رگه‌های نژادپرستی و باشکوه نشان دادن استعمار اروپاییان همراه بود مورد انتقاد قرار گرفت. هرژه بعد از چندی این انتقادات را پذیرفت و از دههٔ ۱۹۳۰ به بعد کتاب‌های تن‌تن لحن متفاوتی پیدا
دههٔ ۱۹۳۰ به بعد کتاب‌های تن‌تن لحن متفاوتی پیدا کرد و حامل پیام‌های بشردوستانه شد. در سال ۱۹۴۶ هرژه با کمک یکی از دوستانش مجله تن‌تن را به راه انداخت که بلافاصله با استقبال شدید مردم روبه‌رو شد. تبعیض نژادی، استعمار. در سالهای اولیه انتشار مجموعه کتاب‌های تن‌تن، مضامین نژادپرستانه یا مضامینی که در آنها از استعمار اروپائیان ستایش می‌شد، مورد انتقاد سازمانهای حقوق بشر و ضداستعماری قرار گرفت و سرانجام هرژه این انتقادات را پذیرفت و از دهه ۱۹۳۰ به بعد داستان‌های کتاب‌های تن‌تن لحن متفاوتی پیدا کرد و حامل
کتاب‌های تن‌تن لحن متفاوتی پیدا کرد و حامل پیام‌های بشردوستانه شد. نخستین کتابی که چهره‌ای جدی و سیاسی از تن‌تن ارائه داد کتاب نیلوفر آبی بود که در سال ۱۹۳۶ به چاپ رسید. در این کتاب که برخی آن را یکی از بهترین کارهای هرژه می‌دانند، هرژه مطالعات تاریخی وسیعی در مورد تاریخ جنگ چین و ژاپن انجام داد و از کمک‌های دوست خود ژانگ جونگرن که یک دانشجوی چینی در بلژیک بود بهرهٔ زیادی برد. وی برای قدردانی از کمک‌های دوستش شخصیت چونگ چن چنگ را در کتاب نیلوفر آبی بر مبنای او آفرید. در این کتاب هرژه از ژاپن و تلاش استعمار
او آفرید. در این کتاب هرژه از ژاپن و تلاش استعمار غرب و شرق برای به بردگی کشیدن توده‌های مردم مخصوصاً در کشور چین انتقاد شدید کرد. اما همین انتقادهای تند که در این کتاب از ژاپنی‌ها به عمل آمد باعث نوعی کلیشه شد که ژاپنی‌ها افرادی گناهکار و بی‌رحم هستند. بعدها هرژه تغییراتی در چاپ‌های بعدی از کتاب‌های اولیه‌اش که مضامینی نژادپرستانه داشتند ایجاد کرد. برخی از این تغییرات به تقاضای ناشران کتاب‌ها صورت گرفت که برای نمونه می‌توان از تغییر رنگ پوست سیاه‌پوستان بزهکار به سفید در نقاشی‌های کتاب تن‌تن در آمریکا نام
به سفید در نقاشی‌های کتاب تن‌تن در آمریکا نام برد که به تقاضای ناشر آن در آمریکا صورت گرفت یا در کتاب ستارهٔ اسرارآمیز به یک آمریکایی بزهکار و بدذات به نام آقای بلومن اشتاین اشاره شد که یک نام فامیل کاملاً یهودی است. در چاپ‌های بعدی کتاب ستاره اسرار آمیز، هرژه نام وی را به آقای بوهل وینکل که نامی ساختگی است تغییر داد. داستان. جلد اول: تن‌تن و شوراها یا فرار از شوروی در سال ۱۹۴۵ به چاپ رسید و کتاب تن تن در شوروی تنها کتاب تن تن است که چاپ رنگی نشده است. داستان در مورد تن‌تن خبرنگار جوان است که از طرف مجلهٔ
در مورد تن‌تن خبرنگار جوان است که از طرف مجلهٔ قرن بیستم به شوروی فرستاده می‌شود تا اطلاعاتی را در مورد کمونیست‌های شوروی بدست آورد و در این راه با خطرات زیادی روبرو می‌شود. جلد دوم: تن‌تن برای ساخت مستند حیات وحش به کشور کنگو سفر می‌کند و با قاچاق الماس در آفریقا مبارزه می‌کند.
غرامت مضاعف فیلمی سینمایی به کارگردانی بیلی وایلدر است که در ۱۹۴۴ ساخته شد. فرد مک‌مورای، باربارا استانویک و ادوارد جی. رابینسون از بازیگران آن هستند. این فیلم توسط بیلی وایلدر و ریموند چندلر از رمان "غرامت مضاعف" (۱۹۳۵) اثر جیمز کین اقتباس شده است. این فیلم جز شاخص ترین نمونه‌های «فیلم نوآر» به شمار میرود و داستان آن بر اساس جنایتی واقعی بنا شده که در ۱۹۲۷ اتفاق افتاده بود. عنوان فیلم به عبارتی حقوقی رایج در شرکت‌های بیمه اشاره دارد. خلاصه داستان. فیلیس دیتریکستون (باربارا استانویک) فروشنده بیمه عمر والتر
(باربارا استانویک) فروشنده بیمه عمر والتر نف (فرد مک‌موری) را اغفال می‌کند تا او را در کشتن شوهرش یاری دهد و مرگ او را یک حادثه جلوه دهند تا فیلیس بتواند از طریق مادهٔ غرامت مضاعف، بیمهٔ عمر شوهرش را طلب کند اما رئیس و دوست صمیمی نف و تحلیلگر بیمهٔ بارتون کییس (ادوارد جی.رابینسون) به این ماجرا شک می‌کند... جوایز. فیلم در ۷ مورد نامزد اسکار شد ولی در نهایت هیچ جایزه‌ای به این فیلم تعلق نگرفت.
احتشامیه با نام کنونی «راستوان»، خیابانی در محله دروس تهران و واقع در شهرستان شميرانات است. میدان و خیابان احتشامیه در ضلع جنوبی اختیاریه در امتداد پاسداران واقع شده‌ است. حدود صد سال پیش دکتراحتشام در این منطقه دارای زمین زراعتی، خانه و حسینیه بوده و به خاطر نام او احتشامیه خوانده می‌شود. خطوط حمل و نقل عمومی. در این محله خط اتوبوس ۲۲۵ پایانه تجریش به پایانه شهیددستواره از شمال محله یعنی خیابان شهیدکلاهدوز (دولت) واز ضلع شرقی محله یعنی خیابان پاسداران خط ۲۱۵ سوهانک به سه راه ضرابخانه (تقاطع خیابان شریعتی و
سوهانک به سه راه ضرابخانه (تقاطع خیابان شریعتی و پاسداران در تلاقی بزرگراه همت و زین الدین) مسافران را جا به جا می‌نماید. در حال حاضر علاوه بر این دو خط از ضلع شمال شرقی محله در چهارراه پاسداران دسترسی به پایانه مغان امکان‌پذیر می‌باشد.
به‌آهستگی، دومین فیلم بلند مازیار میری پس از فیلم "قطعه ناتمام" است که فیلمنامه آن را پرویز شهبازی نوشته است. "به‌آهستگی" در بخش مسابقه سینمای ایران و مسابقه سینمای بین‌الملل بیست و چهارمین جشنواره فیلم فجر شرکت کرد و نامزد دریافت سیمرغ بلورین در پنج رشته شد و توانست این جایزه را در دو رشته بهترین فیلم جشنواره سینمای بین‌الملل و بهترین بازیگر مرد (محمدرضا فروتن) بگیرد. این فیلم در خرداد ماه سال ۱۳۸۵ در سینماهای تهران به نمایش درآمد. داستان. محمود، کارگر جوش‌کار خط‌های راه‌آهن در جنوب ایران، با تماس تلفنی
خط‌های راه‌آهن در جنوب ایران، با تماس تلفنی می‌فهمد که پری همسرش منزل را ترک کرده است. همه شواهد نشان از خیانت پری دارد، اما مرز بین داوری و باور، محمود را وادار به جستجو می‌کند.
ارتداد در اسلام (به عربی: ردة یا ارتداد) عموماً به عنوان ترک آگاهانه اسلام در گفتار یا از طریق کردار تعریف شده‌است. ارتداد شامل اقدام به تغییر دین، یا نپذیرفتن معتقدات مذهبی به جهت بی‌دین بودن، توسط شخصی که در خانواده‌ای مسلمان به دنیا آمده‌است یا کسی که سابقاً اسلام را پذیرفته‌است می‌شود. تعریف ارتداد در اسلام، و این که آیا و چه‌طور باید مورد مجازات قرار گرفته شود، موضوعات محل مناقشه هستند و علمای اسلامی در آراء خود درباب این سوالات اختلاف نظر دارند. بنابر تعالیم شرعی کلاسیک، ارتداد در اسلام نه تنها شامل
تعالیم شرعی کلاسیک، ارتداد در اسلام نه تنها شامل دست‌کشیدنی صریح از کیش اسلامی می‌گردد (چه برای دینی دیگر چه برای بی‌دینی)، بلکه همچنین شامل هر کردار یا بیانی که حاکی از عدم اعتقاد باشد نیز می‌شود، برای مثال این که فردی، "مرام" یا "اصلی" اساسی از اسلام را انکار کند. فقهای اسلامی برای محقق‌کردن بی‌اعتقادی، قواعد کلی‌ای تدوین نکردند، در عوض فهرست‌هایی گاهی پر طول و دراز از اظهارات و اقداماتی که از دید آن‌ها حاکی از ارتداد بوده‌است را جمع‌آوری کردند. ارتداد، مشتمل بر افرادی که تحت شرایط فشار مجبور به پذیرش
مشتمل بر افرادی که تحت شرایط فشار مجبور به پذیرش اسلام شده‌اند، یا اقداماتی بر ضد اسلام یا موردی از تغییر دین که غیرارادی باشد، و به عنوان پنهان‌کاری در طول جنگ یا از روی ترس از آزار و اذیت، اجبار یا انجام شده باشد، نمی‌شود (تقیه را ببینید). تا قرن ۱۹ میلادی، اکثریت کلان فقهای سنی و شیعه بر این نظر بودند که برای مردان بالغ، ارتداد از اسلام یک جرم و همچنین یک گناه، و اقدامی خیانت‌بار است که با اعدام قابل مجازات است، معمولاً پس از دوره‌ای از انتظار به منظور آن که برای شخص مرتد، فرصت توبه و بازگشت دوباره به
آن که برای شخص مرتد، فرصت توبه و بازگشت دوباره به اسلام جایز شود. آن نوع از ارتداد که فقها به‌طور کلی آن را قابل مجازات می‌دانند، از نوعی سیاسی بوده‌است، اگرچه اختلاف آراء شرعی قابل توجهی دربارهٔ این امر وجود داشته‌است. وائل حلاق اظهار می‌کند که «[در] فرهنگی که رکن اصلی آن دین، اصول دینی و اخلاقیات دینی است، ارتداد یک‌طورهایی هم‌ارز خیانت بزرگ [یا خیانت علیه حکومت] در "ملت‌کشور" [یا کشور یک ملیتی] مدرن می‌باشد.» فقهای اسلامی اولیه، اصول و مبادی شرعی‌ای را به منظور دور زدن این مجازات خشن توسعه دادند، و
را به منظور دور زدن این مجازات خشن توسعه دادند، و معیارهای چنان بالایی را برای ارتداد از اسلام تنظیم کردند که عملاً پیش از سده ۱۱ میلادی هیچ حکم ارتدادی نمی‌توانست داده شود. در هر حال، فقهای بعدی سطح توقع را به منظور اعمال کیفر مرگ پایین آوردند، که این به قضات اجازه می‌دهد قانون ارتداد را به طرق مختلف تفسیر کنند، که گاهی بامدارا و گاهی به سفتی و سختی این‌چنین کردند. در اواخر قرن ۱۹ میلادی استفاده از کیفرهای مرتبط با دادرسی جنایی برای ارتداد از گردونه استفاده خارج شد، اگرچه کیفرهای مدنی همچنان اعمال
استفاده خارج شد، اگرچه کیفرهای مدنی همچنان اعمال می‌شدند. بنا به گفته عبدالرشید عمر، غالب فقهای اسلامی امروزی به در نظر گرفتن ارتداد به عنوان جرمی که سزاوار کیفر مرگ است همچنان ادامه می‌دهند. برخی در اسلام ارتداد را شکلی از جرم دینی در نظر می‌گیرند، اگرچه باقی این‌طور نمی‌دانند. دیگران استدلال می‌کنند که کیفر مرگ، مجازاتی ناشایسته است، با فرمان‌های کتبی قرآنی، همچون «هیچ اکراهی در دین نیست» یا آیات ۲۱–۲۲ سوره غاشیه ناسازگار است؛ و/یا این که این قانونی بشرساخته است که در جامعه اسلامی اولیه، برای این که چیزی
است که در جامعه اسلامی اولیه، برای این که چیزی معادلِ فرار یا خیانت را جلوگیری و مجازات کند وضع گردید، و فقط هنگامی اعمال این قانون درست است که ارتداد به مکانیسم اغتشاش و نافرمانی عمومی تبدیل گردد (فتنه را ببینید). بنا به گفته خالد أبو الفضل، مسلمانان میانه‌رو باور ندارند که ارتداد نیازمند مجازات است. منتقدان استدلال می‌کنند که کیفر مرگ یا مجازاتی دیگر برای ارتداد در اسلام، نقض حقوق بشر جهانی، و مسئله آزادی دین و وجدان می‌باشد. میلادی، قوانین تجویزشده در کشورهای گوناگون اکثریت-مسلمان برای احکام و فتاوای
کشورهای گوناگون اکثریت-مسلمان برای احکام و فتاوای مرتد، از اعدام گرفته تا یک مدت حبس و تا هیچ مجازاتی می‌باشد. دادگاه‌های احکام اسلام در برخی از کشورها، از مجموعه قوانین مدنی برای باطل‌سازی ازدواج مرتد و منع حقوق حضانت فرزند و همچنین حقوق ارث‌بری استفاده می‌کنند. از ۱۹۸۵ تا ۲۰۰۶ میلادی، سه دولت، چهار فرد را برای ارتداد از اسلام اعدام کردند: «یکی در سودان در ۱۹۸۵؛ دو تا در ایران، در ۱۹۸۹ و ۱۹۹۸؛ و یکی در عربستان سعودی در ۱۹۹۲.» علاوه بر این میلادی، بیست و سه کشور اکثریت مسلمان، ارتداد از اسلام را از طریق
سه کشور اکثریت مسلمان، ارتداد از اسلام را از طریق حقوق کیفری خود تحت پوشش قرار داده‌اند. قانون اساسی ۲۰۱۴ میلادی تونس، بر پایه اتهامات ارتداد، محافظت در برابر حملات را قید و معین می‌کند. در نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو، حمایت عمومی برای مجازات مرگ برای ارتداد در میان مسلمانان از ۷۸٪ در افغانستان گرفته تا کم‌تر از ۱٪ در قزاقستان را در بر می‌گیرد. مفهوم ارتداد. اصطلاح عربی (رده، ارتداد) در قرآن به کار نرفته است، ولی وعده ترسناکی در آخرت برای کسانی که «بر می گردند» یا «انکار می کنند» (یَرتَدو؛ 2:217؛ 5:54) و
یا «انکار می کنند» (یَرتَدو؛ 2:217؛ 5:54) و «کسانی که کافر می شوند بعد از آنکه ایمان آوردند»(3:81؛5:61؛9:66؛4:137؛16:106) وعده داده شده است. احادیث مجازات ارتداد در اسلام را گردن زدن، سوزاندن، به صلیب کشیدن یا تبعید شدن معرفی می کنند. برخی روایات سنتی اجازه می دهند تا شخص مرتد، توبه کند. قوانین شرعی اسلامی موافق جریمه اعدام (به طور سنتی توسط شمشیر) برای مرتد مذکر که داوطلبانه اسلام را انکار می کند، هستند. علاوه بر این، ارتداد مشمول جرائمی است که قانون‌شکنی (حد، جمع آن حدود) محسوب می شود. برخی از مکتب های
(حد، جمع آن حدود) محسوب می شود. برخی از مکتب های اسلامی اجازه می دهند تا مرتدان مونث را به جای اعدام، زندانی کنند. مکتب درباره این سؤال که آیا مرتدین اجازه، تشویق یا مجاز به انکار هستند، همان طور که درباره وضعیت دارایی مرتد بعد از مرگ یا تبعید آن چه می شود، نظر مختلفی دارند، ولی همگی متفق القول هستند که ازدواج فرد مرتد را باید باطل کرد. بر پایه منع قرآنی اجباری اعتقاد به دین (2:257)، خیلی از متفکران جدید قانون مجازات اعدام را برای ارتداد را به چالش کشیدند و امروزه کمتر از این قانون استناد می شود. مشاجره
و امروزه کمتر از این قانون استناد می شود. مشاجره دربارهٔ معنی مسلمان و مؤمن یکی از موضوع‌هایی است که منجر به اولین جنگ داخلی (۳۵–۴۰ ه‍.ق/۶۵۶–۶۶۱ م) شد. یک گروه (خوارج) ادعا کردند که گناه کبیره منجر به کفر می‌شود. یک گروه افراطی خوارج، گناهکارانی که گناه‌های کبیره انجام می‌دادند را کافر شمرده و قتل خلیفه عثمان (حک: ۲۳–۳۵ ه‍.ق/۶۴۴–۶۵۶ م) را مشروع دانستند. باقی نوشته‌های خوارج بین کافر و مرتد، هیچ ارتباطی برقرار نمی‌کنند، ولی گناهکاران کبیره را هرگز مسلمان نشمرده و آنها را محروم از حمایت جامعه می‌دانند. از
و آنها را محروم از حمایت جامعه می‌دانند. از نظر لوئیس کوزر، ارتداد این نیست که شخص مرتد فقط دچار یک تغییر اساسی در عقیده‌اش شود بلکه مرتد کسی است که حتی در عقیده جدیدش احساس رضایت ندارد و به جای تلاش در راستای تحقق آن، در حال نفی و حمله به ایمان سابقش است. استوارت رایت، نویسنده و جامعه‌شناس آمریکایی، ارتداد را یک پدیده منحصر به فرد و یک نوع تخطی مذهبی می‌داند که در آن مرتد با مخالفان ائتلاف می‌کند تا اختلاف را گسترش داده و برای حمله به گروه سابقش دست به فعالیت عمومی می‌زند. ارتداد و آزادی. از دیدگاه بسیاری
عمومی می‌زند. ارتداد و آزادی. از دیدگاه بسیاری از فقهای شیعه، شک کردن را نیز جزئی از ارتداد برشمرده‌اند. ابن حمزه طوسی می‌گوید: «کسی که پس از اقرار به صدق پیامبر دچار تردید شود یا بگوید نمی‌دانم پیامبر راستگوست یا دروغ گو، خونش مباح است» صاحب جواهر که یکی از برجسته‌ترین فقهای شیعه است صرف شک و تردید را موجب ارتداد دانسته. علامه حلی، کاشف‌الغطا و جمعی دیگر از علمای شیعه نیز شک را موجب ارتداد دانسته‌اند. به عقیده منتقدان قوانینی که تغییر دین را محدود یا غیرقانونی می‌دانند در تناقض صریح با اعلامیهٔ جهانی حقوق
می‌دانند در تناقض صریح با اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر است. به اعتقاد مارسل بوازار-استاد حقوق دانشگاه ژنو-: «علت سخت‌گیری اسلام دربارهٔ مرتد شاید بدان جهت باشد که در نظام حکومتی و سیستم اداری جوامع اسلامی، ایمان به خدا صرفاً جنبه اعتقادی و درون قلبی ندارد، بلکه جزء بندهای پیوستگی امت و پایه‌های حکومت است، به طوری که با فقدان آن قوام و دوام جامعه اسلامی متلاشی می‌شود و مانند قتل یا فتنه و فساد است که نمی‌تواند قابل تحمل باشد.» به اعتقاد جوادی آملی ارتداد آن است که کسی دین را از روی منطق و تحقیق می‌پذیرد، با این
کسی دین را از روی منطق و تحقیق می‌پذیرد، با این حال دین را به بازی بگیرد و از آن اعلام بیزاری کند. بنابراین شخص مرتد به صرفِ شک و تردید اعدام نمی‌شود بلکه در صورتی که با قول یا عملکرد کفرآمیز، ارتداد خود را اظهار کند و راه عناد و کج‌روی پیش گرفته و در صدد تضعیف آئین اسلام برآید؛ ولی کسی که در ظاهر شهادتین بر زبان جاری کرده تا زمانی که اظهار اسلام می‌کند، کسی حق تعرض به او را ندارد. بنا به نظر اسلام، احکام ارتداد در مورد کسانی که رد و انکار خود را آشکار و علنی نمی‌کنند، اجراء نمی‌شود. به‌علاوه اینکه از نظر