payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قطعه زمینی را در جزیره منهتن خریداری کرده بود.ون بیورن در کنار اینکه اولین رئیس جمهور ایالات متحده بود که تابع بریتانیا به دنیا نیامد، همچنین اولین رئیس جمهور ایالات متحده بود که تبار انگلیسی نداشت.او کاملاً هلندی تبار بود.آبراهام ون بیورن در طول انقلاب آمریکا یک میهن‌دوست بود، و او بعداً به حزب دموکرات-جمهوری خواه پیوست.او صاحب مسافرخانه و میخانه ای در کیندرهوک بود و چندین سال به عنوان کارمند شهر کیندرهوک خدمت کرد.او صاحب مسافرخانه و میخانه ای در کیندرهوک بود و چندین سال به عنوان کارمند شهر کیندرهوک خدمت
بود و چندین سال به عنوان کارمند شهر کیندرهوک خدمت کرد.در سال 1776، با ماریا هوس (یا گوس) ون آلن (1746-1818) در شهر کیندرهوک، همچنین از هلند و بیوه یوهانس ون آلن (1744-حدود 1773) ازدواج کرد.او از ازدواج اولش سه فرزند داشت، از جمله جیمز آی ون آلن، نماینده آینده ایالات متحده.ازدواج دوم او صاحب پنج فرزند شد که مارتین سومین فرزند آن بود. ون بیورن تحصیلات اولیه را در مدرسه دهکده دریافت کرد و برای مدت کوتاهی لاتین را در آکادمی کیندرهوک و در نهاد آموزشی واشنگتن در کلاوراک خواند.ون بیورن عمدتاً با زبان هلندی بزرگ
کلاوراک خواند.ون بیورن عمدتاً با زبان هلندی بزرگ شد و انگلیسی را در حین تحصیل در مدرسه آموخت؛ او تنها رئیس جمهور ایالات متحده است که زبان اصلی او انگلیسی نبود.همچنین در دوران کودکی، ون بیورن در مسافرخانه پدرش یاد گرفت که چگونه با مردم از گروه‌های قومی، درآمدی و اجتماعی مختلف تعامل داشته باشد، که او به عنوان یک سازمان‌دهنده سیاسی از آنها استفاده کرد.تحصیلات رسمی او در سال 1796 به پایان رسید، زمانی که او شروع به خواندن حقوق در دفتر پیتر سیلوستر و پسرش فرانسیس کرد. ون بیورن، با قد 5 فوت و 6 اینچ (1.68 متر)،
کرد. ون بیورن، با قد 5 فوت و 6 اینچ (1.68 متر)، جثه کوچکی داشت و با محبت به "ون کوچولو" ملقب بود.هنگامی که تحصیلات حقوقی خود را آغاز کرد، لباس های خشن و خانگی می پوشید، که باعث شد سیلوسترها به او توصیه کنند که به لباس و ظاهر شخصی خود به عنوان یک وکیل مشتاق توجه بیشتری داشته باشد.او توصیه آنها را پذیرفت و متعاقباً از لباس، ظاهر، رفتار سیلوسترها تقلید کرد.درسهایی که او از سیلوسترها آموخت، در حرفه او به عنوان یک وکیل و سیاستمدار منعکس شد، که در آن ون بیورن به خاطر مهربانی و ظاهر سختگیرش مشهور بود.علیرغم
به خاطر مهربانی و ظاهر سختگیرش مشهور بود.علیرغم وابستگی شدید کیندرهوک به حزب فدرالیست، که سیلوسترها نیز از حامیان قوی آن بودند، ون بیورن تمایلات دموکرات-جمهوری خواه پدرش را پذیرفت.جان پیتر ون نس، شخصیت سیاسی دموکرات-جمهوری خواه و سیلوسترها پیشنهاد کرد که تمایلات سیاسی ون بیورن او را مجبور می کند که تحصیلات خود را با یک وکیل دموکرات-جمهوری خواه تکمیل کند، بنابراین او یک سال آخر کارآموزی را در دفتر برادر جان ون نس در شهر نیویورک گذراند.ون نس ون بیورن را با پیچیدگی های سیاست ایالت نیویورک آشنا کرد و ون بورن
های سیاست ایالت نیویورک آشنا کرد و ون بورن نبردهای بور برای کنترل حزب دموکرات-جمهوری خواه ایالتی علیه جورج کلینتون و رابرت آر. لوینگستون را مشاهده کرد.او در سال 1803 پس از پذیرش در نوار نیویورک به کیندرهوک بازگشت. ون بورن در 21 فوریه 1807، زمانی که او 24 ساله بود و او 23 ساله بود، با هانا هوز در کتسکیل، نیویورک ازدواج کرد.او در والاتی بزرگ شد، و مانند ون بیورن زندگی خانگی او عمدتا هلندی بود.او هلندی را به عنوان زبان اول صحبت می کرد و انگلیسی را با لهجه مشخص صحبت می کرد.این زوج دارای شش فرزند بودند که چهار
صحبت می کرد.این زوج دارای شش فرزند بودند که چهار نفر از آنها تا بزرگسالی زندگی کردند: آبراهام (1807-1873)، دختری که نامش ذکر نشده (متولد حدود 1809)، جان (1810-1866)، مارتین جونیور (1812-1855)، وینفیلد اسکات (متولد و درگذشت)و اسمیت تامپسون (1817-1876).هانا به سل مبتلا شد و در 5 فوریه 1819 در کیندرهوک درگذشت.مارتین ون بیورن هرگز دوباره ازدواج نکرد. اوایل کار سیاسی. پس از بازگشت به کیندرهوک در سال 1803، ون بیورن با برادر ناتنی خود، جیمز ون آلن، یک شراکت حقوقی تشکیل داد و از نظر مالی به اندازه کافی امنیت داشت
تشکیل داد و از نظر مالی به اندازه کافی امنیت داشت که تمرکز خود را بر سیاست افزایش داد.در سال 1801، او در یک گردهمایی حزب دموکرات-جمهوری خواه در تروی، نیویورک شرکت کرد، جایی که با موفقیت برای جان پیتر ون نس نامزدی حزب در انتخابات ویژه برای کرسی ناحیه ششم کنگره را تضمین کرد.پس از بازگشت به کیندرهوک، ون بیورن از جناح بر جدا شد و به متحد دوایت کلینتون و دانیل تامپکینز تبدیل شد.پس از تسلط جناحی به رهبری کلینتون و تامپکینز در انتخابات 1807، ون بیورن به عنوان جانشین شهرستان کلمبیا، نیویورک منصوب شد.در جستجوی
جانشین شهرستان کلمبیا، نیویورک منصوب شد.در جستجوی پایگاهی بهتر برای حرفه سیاسی و حقوقی خود، ون بیورن و خانواده اش در سال 1808 به شهر هادسن، مقر شهرستان کلمبیا نقل مکان کردند.رویه حقوقی ون بیورن به شکوفایی خود ادامه داد و او در سراسر ایالت به نمایندگی از مشتریان مختلف سفر کرد. در سال 1812، ون بیورن نامزد حزبش برای یک کرسی در مجلس سنای ایالت نیویورک شد.اگرچه چندین جمهوری خواه دموکرات، از جمله جان پیتر ون نس، برای مخالفت با نامزدی او به فدرالیست ها پیوستند، ون بیورن در اواسط سال 1812 در انتخابات مجلس سنای
ون بیورن در اواسط سال 1812 در انتخابات مجلس سنای ایالت پیروز شد.در اواخر سال، ایالات متحده وارد جنگ 1812 علیه بریتانیای کبیر شد، در حالی که کلینتون تلاش ناموفقی را برای شکست رئیس جمهور جیمز مدیسون در انتخابات ریاست جمهوری سال 1812 آغاز کرد.پس از انتخابات، ون بیورن نسبت به همکاری کلینتون با حزب فدرالیست مشکوک شد و از متحد سیاسی سابق خود جدا شد. در طول جنگ 1812، ون بیورن با کلینتون، فرماندار تامپکینز و امبروز اسپنسر برای حمایت از پیگرد قانونی جنگ توسط دولت مدیسون کار کرد.علاوه بر این، او یک وکیل قاضی ویژه
مدیسون کار کرد.علاوه بر این، او یک وکیل قاضی ویژه بود که به عنوان دادستان ویلیام هال در طول دادگاه نظامی هال پس از تسلیم دیترویت منصوب شد.با پیش‌بینی لشکرکشی دیگری، او با وینفیلد اسکات در مورد راه‌هایی برای سازماندهی مجدد شبه‌نظامیان نیویورک در زمستان 1814-1815 همکاری کرد، اما پایان جنگ کار آنها را در اوایل سال 1815 متوقف کرد.ون بیورن چنان تحت تأثیر اسکات قرار گرفت که پسر چهارم خود را به نام او نامگذاری کرد.حمایت قوی ون بیورن از جنگ جایگاه او را تقویت کرد و در سال 1815 به سمت دادستان کل نیویورک انتخاب
و در سال 1815 به سمت دادستان کل نیویورک انتخاب شد.ون بیورن از هادسن به پایتخت ایالت آلبانی نقل مکان کرد، جایی که با بنیامین باتلر شراکت قانونی برقرار کرد، و با متحد سیاسی راجر اسکینر خانه مشترکی داشت.در سال 1816، ون بورن مجدداً به مجلس سنای ایالت انتخاب شد و به طور همزمان به عنوان سناتور ایالتی و دادستان کل ایالت ادامه داد.در سال 1819، او نقش فعالی در محاکمه قاتلان متهم ریچارد جنینگز، اولین پرونده قتل در ازای اجاره در ایالت نیویورک، ایفا کرد. سلطنت آلبانی. پس از اینکه تامپکینز در انتخابات ریاست جمهوری سال
پس از اینکه تامپکینز در انتخابات ریاست جمهوری سال 1816 به عنوان معاون رئیس جمهور انتخاب شد، کلینتون نامزد مورد نظر ون بیورن، پیتر بیول پورتر، را در انتخابات فرمانداری نیویورک در سال 1817 شکست داد.کلینتون نفوذ خود را پشت ساخت راه‌آب ایری، یک پروژه جاه طلبانه که برای اتصال دریاچه ایری به اقیانوس اطلس طراحی شده بود، گذاشت.اگرچه بسیاری از متحدان ون بیورن از او خواستند که لایحه کلینتون را برای راه‌آب ایری مسدود کند، ون بورن معتقد بود که این راه‌آب به نفع ایالت خواهد بود.حمایت او از این لایحه به آن کمک کرد تا
خواهد بود.حمایت او از این لایحه به آن کمک کرد تا تصویب مجلس نیویورک را جلب کند.ون بیورن علی‌رغم حمایتش از راه‌آب ایری، رهبر یک جناح ضد کلینتونی در نیویورک شد که به "Bucktails" معروف است. Bucktails موفق شد بر وفاداری حزب تاکید کند و از آن برای تصرف و کنترل بسیاری از پست های حمایتی در سراسر نیویورک استفاده کند.ون بورن از طریق استفاده از حمایت، روزنامه‌های وفادار، و ارتباط با مقامات و رهبران حزب محلی، چیزی را تأسیس کرد که به نام «سلطنت آلبانی» شناخته شد، یک ماشین سیاسی که به عنوان یک عامل مهم در سیاست نیویورک
سیاسی که به عنوان یک عامل مهم در سیاست نیویورک ظاهر شد.سلطنت به ائتلافی از کشاورزان کوچک متکی بود، اما از حمایت دستگاه تامانی هال در شهر نیویورک نیز برخوردار بود.در این دوران، ون بورن تا حد زیادی سیاست تامانی هال را برای جمهوریخواهان دموکرات نیویورک تعیین کرد. رفراندوم ایالت نیویورک که در سال 1821 حق رای دادن به همه مردان سفیدپوست را گسترش داد و قدرت تامانی هال را بیشتر کرد، توسط ون بیورن هدایت شد.اگرچه فرماندار کلینتون تا اواخر سال 1822 در سمت خود باقی ماند، ون بیورن پس از انتخابات 1820 به عنوان رهبر
ماند، ون بیورن پس از انتخابات 1820 به عنوان رهبر دموکرات-جمهوری خواهان ایالت ظاهر شد.ون بیورن یکی از اعضای کنوانسیون قانون اساسی ایالتی 1820 بود که در آن از گسترش حقوق رای حمایت می کرد، اما با حق رای همگانی مخالف بود و سعی می کرد الزامات مالکیت را برای رای حفظ کند. ورود به سیاست ملی. در فوریه 1821، قانونگذار ایالتی، ون بیورن را به نمایندگی از نیویورک در مجلس سنای ایالات متحده انتخاب کرد.ون بیورن در دوران "عصر احساسات خوب" وارد واشینگتن شد، دوره ای که در آن تمایزات حزبی در سطح ملی محو شده بود.ون بیورن به
تمایزات حزبی در سطح ملی محو شده بود.ون بیورن به سرعت به یک شخصیت برجسته در واشنگتن دی سی تبدیل شد و با وزیر خزانه داری ویلیام اچ. کرافورد و دیگران دوست شد.اگرچه ون بیورن یک خطیب استثنایی نبود، اما معمولاً پس از تحقیق گسترده در مورد موضوع مورد بحث، اغلب در مجلس سنا سخنرانی می کرد.ون بیورن علی‌رغم تعهداتش به‌عنوان پدر و رهبر حزب ایالتی، همچنان درگیر وظایف قانون‌گذاری خود بود و در طول دوران حضورش در سنا به‌عنوان رئیس کمیته مالی سنا و کمیته قضایی سنا خدمت می‌کرد.همانطور که او شهرت به دست آورد، ون بیورن نام
که او شهرت به دست آورد، ون بیورن نام هایی مانند "جادوگر کوچک" و "روباه حیله گر" را به دست آورد. ون بیورن ترجیح داد از کرافورد به جای جان کویینسی آدامز، اندرو جکسون و هنری کلی در انتخابات ریاست جمهوری سال 1824 حمایت کند.کرافورد تمایل ون بیورن را به اصول جفرسونی حقوق ایالت ها و حکومت محدود داشت و ون بیورن معتقد بود که کرافورد شخصیت ایده آلی برای رهبری ائتلافی از نیویورک، پنسیلوانیا و ویرجینیا "ریچموند جونتو" است.حمایت ون بیورن از کرافورد مخالفت شدیدی را در نیویورک در قالب حزب مردم برانگیخت که مورد حمایت
نیویورک در قالب حزب مردم برانگیخت که مورد حمایت کلینتونی ها، فدرالیست ها و سایر مخالفان ون بیورن قرار گرفت.با این وجود، ون بیورن به کرافورد کمک کرد تا نامزدی ریاست جمهوری حزب دموکرات-جمهوری خواه را در مجمع نامزدهای کنگره در فوریه 1824 به دست آورد.دیگر نامزدهای دموکرات-جمهوری‌خواه در رقابت حاضر به پذیرش تصمیم کم‌حضور گروهی نشدند، و از آنجایی که حزب فدرالیست به عنوان یک حزب ملی فعالیت خود را متوقف کرده بود، مبارزات انتخاباتی 1824 به رقابتی بین چهار نامزد یک حزب تبدیل شد.اگرچه کرافورد دچار یک سکته مغزی شدید
حزب تبدیل شد.اگرچه کرافورد دچار یک سکته مغزی شدید شد که باعث شد او در وضعیت سلامتی ضعیفی قرار بگیرد، ون بیورن به حمایت از نامزد منتخب خود ادامه داد.در ماه مه 1824، ون بیورن در تلاش برای تقویت نامزدی کرافورد با رئیس جمهور سابق 81 ساله توماس جفرسون ملاقات کرد، و اگرچه او در جلب حمایت عمومی برای کرافورد ناموفق بود، با این وجود فرصت دیدار با قهرمان سیاسی خود را گرامی داشت. انتخابات 1824 ضربه سختی به سلطنت آلبانی وارد کرد، زیرا کلینتون با حمایت حزب مردم به فرمانداری بازگشت.در زمان تشکیل مجلس مقننه ایالتی برای
بازگشت.در زمان تشکیل مجلس مقننه ایالتی برای انتخاب منتخبان ریاست جمهوری ایالت، نتایج سایر ایالت ها به وضوح نشان داده بود که هیچ فردی اکثریت آرای انتخاباتی را به دست نخواهد آورد، و این امر مستلزم برگزاری انتخابات احتمالی در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود.در حالی که آدامز و جکسون در بین سه نفر برتر قرار گرفتند و واجد شرایط انتخاب در انتخابات احتمالی بودند، انتخاب کنندگان نیویورک به تعیین اینکه آیا کلی یا کرافورد سوم می شوند کمک می کنند.اگرچه اکثر آرای انتخاباتی ایالت به آدامز رسید، کرافورد یک رای انتخاباتی
ایالت به آدامز رسید، کرافورد یک رای انتخاباتی بیشتر از کلی در ایالت به دست آورد و شکست کلی در لوئیزیانا کرافورد را در جایگاه سوم قرار داد.در حالی که کرافورد هنوز در رقابت بود، ون بیورن با اعضای مجلس لابی کرد تا از او حمایت کنند.او امیدوار بود که در دومین رای گیری از انتخابات احتمالی، پیروزی کرافورد را مهندسی کند، اما آدامز در اولین رای گیری با کمک کلی و استفان ون رنسلر، نماینده کنگره از نیویورک، پیروز شد.ون رنسلر علیرغم روابط نزدیکش با ون بیورن، رای خود را به آدامز داد، بنابراین آدامز اکثریت محدود
خود را به آدامز داد، بنابراین آدامز اکثریت محدود نمایندگان نیویورک را به دست آورد و در انتخابات احتمالی پیروز شد. پس از رقابت مجلس نمایندگان، ون بیورن زیرکانه از بحث و جدل های بعدی خودداری کرد و شروع به چشم انتظاری به سال 1828 کرد.حامیان جکسون آدامز و کلی را متهم کردند که "معامله ای فاسد" انجام داده اند که در آن کلی به آدامز کمک کرد تا در ازای انتصاب کلی به عنوان وزیر امور خارجه، در انتخابات احتمالی پیروز شود.ون بیورن همیشه در برخورد با مخالفان مؤدبانه بود و نسبت به آدامز یا کلی تندی نشان نمی داد و به
بود و نسبت به آدامز یا کلی تندی نشان نمی داد و به تایید نامزدی کلی برای کابینه رأی داد.در همان زمان، ون بیورن با برنامه‌های آدامز-کلی برای بهبودهای داخلی مانند جاده‌ها و کانال‌ها مخالفت کرد و از مشارکت ایالات متحده در کنگره پاناما خودداری کرد.ون بیورن پیشنهادهای آدامز را نشان دهنده بازگشت به مدل اقتصادی همیلتونی مورد علاقه فدرالیست ها دانست که او به شدت با آن مخالفت کرد.ون بیورن علیرغم مخالفتش با سیاست‌های عمومی آدامز، به راحتی در سال 1827 در ایالت تقسیم‌شده‌اش موفق به انتخاب مجدد شد. انتخابات 1828. هدف
موفق به انتخاب مجدد شد. انتخابات 1828. هدف اصلی ون بیورن در سطح ملی، احیای یک سیستم دو حزبی با شکاف های حزبی بر اساس تفاوت های فلسفی بود، و او شکاف قدیمی بین فدرالیست ها و دموکرات-جمهوری خواهان را به نفع ملت می دانست.ون بیورن بر این باور بود که این احزاب ملی کمک کردند تا اطمینان حاصل شود که انتخابات در مورد مسائل ملی و نه بخشی یا محلی تصمیم گیری می شود.همانطور که او بیان کرد، "وابستگی به حزب در زمان های گذشته یک پادزهر کامل برای پیش داوری های مقطعی فراهم می کرد".پس از انتخابات 1824، ون بیورن در ابتدا تا
می کرد".پس از انتخابات 1824، ون بیورن در ابتدا تا حدودی نسبت به جکسون که مواضع محکمی در مورد اکثر مسائل سیاسی اتخاذ نکرده بود، بدبین بود.با این وجود، او با جکسون به عنوان تنها نامزدی که می‌توانست آدامز را در انتخابات ریاست‌جمهوری 1828 شکست دهد، رضایت داد و تلاش کرد تا حامیان سابق کرافورد را پشت سر جکسون قرار دهد. او همچنین با دیگر اعضای کنگره مخالف آدامز، از جمله جان سی. کلهون، معاون رئیس جمهور، سناتور توماس هارت بنتون و سناتور جان رندولف، اتحاد برقرار کرد.ون بیورن در پی تثبیت جایگاه خود در نیویورک و تقویت
بیورن در پی تثبیت جایگاه خود در نیویورک و تقویت مبارزات انتخاباتی جکسون، به ترتیب دادن تصویب تعرفه 1828، که مخالفان آن را به عنوان "تعرفه ظلم‌ها" می نامیدند، کمک کرد.هدف از این تعرفه محافظت از محصولات کشاورزی شمال و غرب در برابر رقابت خارجی بود، اما مالیات حاصل از واردات باعث کاهش سود بازرگانان نیوانگلند شد که مواد خام از جمله آهن را وارد کردند تا به کالاهای نهایی برای فروش مجدد بعدی تبدیل شوند، و همچنین کالاهای نهایی را وارد کردند.این تعرفه همچنین هزینه زندگی در جنوب را افزایش داد، زیرا ایالت های جنوبی
زندگی در جنوب را افزایش داد، زیرا ایالت های جنوبی ظرفیت تولید کمی داشتند، که آنها را ملزم به صادرات مواد خام از جمله پنبه یا فروش آنها به تولیدکنندگان شمالی، سپس واردات کالاهای نهایی با قیمت بالاتر یا خرید آنها از شمال کرد.بنابراین تعرفه بسیاری را که به دنبال حمایت از رقابت خارجی بودند راضی کرد، اما منافع پنبه جنوبی و واردکنندگان و تولیدکنندگان نیوانگلند را خشمگین کرد.از آنجا که ون بیورن معتقد بود جنوب هرگز از آدامز حمایت نخواهد کرد، و نیوانگلند هرگز از جکسون حمایت نخواهد کرد، او مایل بود از طریق تصویب
جکسون حمایت نخواهد کرد، او مایل بود از طریق تصویب تعرفه هر دو منطقه را بیگانه کند. در همین حال، مرگ کلینتون بر اثر سکته قلبی در سال 1828 به طور چشمگیری سیاست ایالت ون بیورن را تکان داد، در حالی که حزب ضد ماسونی به عنوان یک عامل مهم فزاینده ظاهر شد.پس از اکراه اولیه، ون بیورن برای فرمانداری نیویورک در انتخابات 1828 نامزد شد.ون بیورن با امید به اینکه پیروزی جکسون منجر به ارتقای او به سمت وزیر امور خارجه یا وزیر خزانه داری شود، انوس تی تروپ را به عنوان معاون و جانشین ترجیحی خود انتخاب کرد.نامزدی ون بیورن با
و جانشین ترجیحی خود انتخاب کرد.نامزدی ون بیورن با شکاف بین هواداران آدامز، که برچسب جمهوری خواهان ملی را پذیرفته بودند، و حزب ضد ماسونی کمک کرد. ون بیورن با انعکاس ارتباط عمومی خود با جکسون، نامزدی فرمانداری را در برگه‌ای که خود را «جکسونی-دموکرات» می‌نامید، پذیرفت.او با تأکید بر مخالفت خود با سیاست‌های دولت آدامز، در مورد مسائل محلی و ملی به مبارزات انتخاباتی پرداخت.ون بیورن از جکسون پیشی گرفت و با 30000 رای در ایالت در مقایسه با اختلاف 5000 رای جکسون پیروز شد.در سطح ملی، جکسون آدامز را با اختلاف زیادی
شد.در سطح ملی، جکسون آدامز را با اختلاف زیادی شکست داد و تقریباً در هر ایالت خارج از نیوانگلند پیروز شد.پس از انتخابات، ون بیورن از سنا استعفا داد تا دوره فرمانداری خود را آغاز کند، که در 1 ژانویه 1829 آغاز شد.در حالی که دوره او به عنوان فرماندار کوتاه بود، او موفق شد قانون صندوق ایمنی بانک، شکل اولیه بیمه سپرده را از طریق قانونگذار تصویب کند.او همچنین چندین حامی کلیدی از جمله ویلیام ال. مارسی و سیلاس رایت را به سمت های مهم دولتی منصوب کرد. دولت جکسون (1829-1837). وزیر امور خارجه. در فوریه 1829، جکسون به
وزیر امور خارجه. در فوریه 1829، جکسون به ون بیورن نامه نوشت تا از او بخواهد وزیر امور خارجه شود.ون بیورن به سرعت موافقت کرد و در ماه بعد از سمت فرمانداری استعفا داد.دوره تصدی او به مدت چهل و سه روز کوتاهترین فرماندار نیویورک است.هیچ بحران دیپلماتیک جدی در دوران تصدی ون بیورن به عنوان وزیر امور خارجه به وجود نیامد، اما او به چندین موفقیت چشمگیر دست یافت، مانند حل و فصل دعاوی طولانی مدت علیه فرانسه و دریافت غرامت برای اموالی که در طول جنگ های ناپلئون مصادره شده بود.او با بریتانیا برای باز کردن تجارت با
شده بود.او با بریتانیا برای باز کردن تجارت با مستعمرات هند غربی بریتانیا به توافق رسید و با امپراتوری عثمانی معاهده ای منعقد کرد که بازرگانان آمریکایی را به دریای سیاه دسترسی داد.مواردی که او در مورد آنها به موفقیت نرسید شامل حل و فصل اختلافات مرزی مین-نیوبرانزویک با بریتانیای کبیر، به دست آوردن حل و فصل ادعای ایالات متحده در مورد کشور اورگان، انعقاد یک معاهده تجاری با روسیه، و متقاعد کردن مکزیک برای فروش تگزاس بود. علاوه بر وظایف سیاست خارجی خود، ون بیورن به سرعت به عنوان مشاور مهم جکسون در مورد مسائل
به سرعت به عنوان مشاور مهم جکسون در مورد مسائل اصلی داخلی مانند تعرفه ها و بهبودهای داخلی ظاهر شد.وزیر امور خارجه در متقاعد کردن جکسون برای صدور وتوی جاده میسویل، که هم بر اصول محدود دولت تاکید می‌کرد و هم به جلوگیری از ساخت پروژه‌های زیربنایی که به طور بالقوه می‌توانند با راه‌آب ایری نیویورک رقابت کنند، کمک کرد، نقش مهمی داشت.او همچنین درگیر جنگ قدرت با کلهون بر سر انتصابات و مسائل دیگر، از جمله ماجرای پتیکوات شد.ماجرای پتیکوات به این دلیل به وجود آمد که پگی ایتون، همسر وزیر جنگ جان ایتون، توسط سایر
که پگی ایتون، همسر وزیر جنگ جان ایتون، توسط سایر همسران کابینه به دلیل شرایط ازدواجش طرد شد. دیگر همسران کابینه به رهبری فلورید کلهون، همسر معاون رئیس جمهور جان کلهون، از دادن تماس های ادبی با ایتون ها، پذیرایی از آنها به عنوان بازدیدکننده یا دعوت آنها به رویدادهای اجتماعی خودداری کردند.به عنوان یک بیوه، ون بیورن تحت تأثیر موقعیت همسران کابینه قرار نگرفت.ون بیورن در ابتدا به دنبال اصلاح شکاف در کابینه بود، اما بیشتر شهروندان برجسته در واشنگتن همچنان از ایتون ها چشم پوشی می کردند.جکسون به ایتون نزدیک بود و
ها چشم پوشی می کردند.جکسون به ایتون نزدیک بود و به این نتیجه رسید که اتهامات علیه ایتون ناشی از توطئه ای علیه دولت او به رهبری هنری کلی است.ماجرای پتیکوات، همراه با یک بحث بحث برانگیز در مورد تعرفه و انتقادات ده ساله کلهون از اقدامات جکسون در اولین جنگ سمینول، به شکاف بین جکسون و کلهون کمک کرد.از آنجایی که بحث بر سر تعرفه و توانایی پیشنهادی کارولینای جنوبی برای لغو قوانین فدرال، واشنگتن را درگیر کرد، ون بیورن، نه کلهون، به طور فزاینده ای به عنوان جانشین احتمالی جکسون ظاهر شد. ماجرای پتیکوات سرانجام زمانی
جکسون ظاهر شد. ماجرای پتیکوات سرانجام زمانی حل شد که ون بیورن پیشنهاد استعفا داد.در آوریل 1831، جکسون با درخواست استعفای اعضای کابینه ضد ایتون، کابینه خود را پذیرفت و سازماندهی مجدد کرد.رئیس پست ژنرال ویلیام تی. باری، که در ماجرای پتیکوات با ایتون ها طرف شده بود، تنها عضو کابینه بود که در سمت خود باقی ماند.سازماندهی مجدد کابینه متحدان کلهون را از دولت جکسون حذف کرد و ون بیورن نقش مهمی در شکل دادن کابینه جدید داشت.پس از ترک پست، ون بیورن به ایفای نقش در حلقه خواص، حلقه غیررسمی مشاوران جکسون ادامه داد. سفیر
خواص، حلقه غیررسمی مشاوران جکسون ادامه داد. سفیر در بریتانیا و معاون رئیس جمهور. در اوت 1831، جکسون به ون بیورن وقت استراحت به عنوان سفیر در بریتانیا داد و ون بیورن در سپتامبر وارد لندن شد.او صمیمانه مورد استقبال قرار گرفت، اما در فوریه 1832، اندکی پس از تولد 49 سالگی او، متوجه شد که سنا نامزدی او را رد کرده است.رد ون بیورن اساسا کار کلهون بود.هنگامی که رای گیری در مورد نامزدی ون بیورن انجام شد، به اندازه کافی از طرفداران کلهون جکسون ها از رای دادن برای ایجاد یک تساوی خودداری کردند، که به کلهون اجازه داد
یک تساوی خودداری کردند، که به کلهون اجازه داد تا رای تعیین کننده علیه ون بیورن بدهد. کلهون خوشحال بود و متقاعد شده بود که کار ون بیورن را به پایان رسانده است.کلهون به یکی از دوستانش گفت: "این او را می کشد، آقا، او را مرده می کشد. او هرگز لگد نمی زند، آقا، هرگز لگد نمی زند."حرکت کلهون نتیجه معکوس داشت.کلهون با نشان دادن ون بیورن قربانی سیاست های کوچک، ون بیورن را هم از نظر جکسون و هم از احترام دیگران در حزب دموکرات بزرگ کرد.عمل کلهون به دور از پایان دادن به حرفه ون بیورن، انگیزه بیشتری به نامزدی ون بیورن
حرفه ون بیورن، انگیزه بیشتری به نامزدی ون بیورن برای معاونت رئیس جمهور داد. جکسون به دنبال اطمینان از اینکه ون بیورن جایگزین کلهون به عنوان معاون او خواهد شد، یک گردهمایی ملی از طرفدارانش ترتیب داده بود.کنوانسیون ملی دموکرات ها در ماه مه 1832 متعاقباً ون بیورن را به عنوان معاون نامزد ریاست جمهوری نامزد کرد.ون بیورن به دلیل حمایت جکسون و قدرت سلطنت آلبانی نامزدی را بر فیلیپ پی باربور (نامزد مورد علاقه کالهون) و ریچارد ام. جانسون به دست آورد.پس از بازگشت ون بیورن از اروپا در ژوئیه 1832، او درگیر جنگ بانک شد،
از اروپا در ژوئیه 1832، او درگیر جنگ بانک شد، مبارزه بر سر تجدید اساسنامه بانک دوم ایالات متحده. ون بیورن مدت‌ها به بانک‌ها بی‌اعتماد بود، و به بانک به‌عنوان توسعه‌ای از برنامه اقتصادی همیلتونی می‌نگرید، بنابراین از وتوی جکسون در مورد منشور مجدد بانک حمایت کرد.هنری کلی، نامزد ریاست جمهوری جمهوری خواهان ملی، مبارزه بر سر بانک را به موضوع کلیدی انتخابات ریاست جمهوری سال 1832 تبدیل کرد.بلیت جکسون–ون بیورن در انتخابات 1832 با قاطعیت برنده شد، و ون بیورن به عنوان هشتمین معاون رئیس جمهور ایالات متحده در 4 مارس
هشتمین معاون رئیس جمهور ایالات متحده در 4 مارس 1833 در سن 50 سالگی کار خود را آغاز کرد.در طول بحران لغو، ون بیورن به جکسون توصیه کرد که سیاست آشتی با رهبران کارولینای جنوبی را دنبال کند.او نقش مستقیم کمی در تصویب تعرفه 1833 ایفا کرد، اما بی سر و صدا امیدوار بود که این تعرفه به پایان دادن به بحران ابطال کمک کند، که چنین شد. به عنوان معاون رئیس جمهور، ون بیورن همچنان یکی از مشاوران و معتمدان اصلی جکسون بود و جکسون را در تور شمال شرقی ایالات متحده در سال 1833 همراهی کرد.مبارزه جکسون با بانک دوم ایالات متحده
همراهی کرد.مبارزه جکسون با بانک دوم ایالات متحده ادامه یافت، زیرا رئیس جمهور به دنبال حذف وجوه فدرال از بانک بود.اگرچه ون بیورن در ابتدا از حذف به دلیل حمایت کنگره از بانک نگران بود، اما سرانجام ون بیورن از سیاست جکسون حمایت کرد.او همچنین به تضعیف اتحاد تازه بین جکسون و دنیل وبستر، سناتوری از ماساچوست که می‌توانست پروژه ون بیورن برای ایجاد دو حزب را که به جای شخصیت‌ها از هم جدا می‌شوند، تهدید کند، کمک کرد.در دوره دوم جکسون، حامیان رئیس جمهور شروع به معرفی خود به عنوان اعضای حزب دموکرات کردند.در همین حال،
خود به عنوان اعضای حزب دموکرات کردند.در همین حال، مخالفان جکسون، از جمله جمهوری خواهان ملی کلی، پیروان کلهون و وبستر، و بسیاری از اعضای حزب ضد ماسونی، در حزب ویگ متحد شدند. انتخابات ریاست جمهوری 1836. رئیس جمهور اندرو جکسون از انتخاب یک دوره دیگر در انتخابات ریاست جمهوری 1836 خودداری کرد، اما با پایان یافتن دوره دوم او در حزب دموکرات همچنان تأثیرگذار باقی ماند.جکسون مصمم بود به انتخاب ون بیورن در سال 1836 کمک کند تا ون بیورن بتواند سیاست های دولت جکسون را ادامه دهد.این دو مرد - «هیکوری قدیمی» کاریزماتیک و
دهد.این دو مرد - «هیکوری قدیمی» کاریزماتیک و «روباه حیله‌گر» کارآمد- شخصیت‌های کاملاً متفاوتی داشتند، اما طی هشت سال حضور با هم به یک تیم مؤثر تبدیل شده بودند.با حمایت جکسون، ون بیورن نامزد ریاست جمهوری در کنوانسیون ملی دموکرات 1835 بدون مخالفت را به دست آورد.دو نام برای نامزدی معاون رئیس جمهور مطرح شد: نماینده ریچارد ام. جانسون از کنتاکی، و سناتور سابق ویلیام سی. ریوس از ویرجینیا.دموکرات های جنوبی و خود ون بیورن، ریوس را به شدت ترجیح می دادند.از طرف دیگر جکسون به شدت جانسون را ترجیح می داد.باز هم، نفوذ
جکسون به شدت جانسون را ترجیح می داد.باز هم، نفوذ قابل توجه جکسون غالب شد، و جانسون دو سوم آرای لازم را پس از آن که سیلاس رایت، سناتور نیویورک، بر ادوارد راکر غیر نماینده غلبه کرد و 15 رای هیئت غایب تنسی را به نفع جانسون به صندوق انداخت، به دست آورد. رقبای ون بیورن در انتخابات 1836 سه عضو حزب ویگ بودند که ائتلافی سست باقی ماندند که با مخالفت متقابل با سیاست‌های ضد بانکی جکسون پیوند خورد.ویگ‌ها با نداشتن اتحاد حزب یا قدرت سازمانی برای ارائه یک بلیط واحد یا تعریف یک پلتفرم واحد، نامزدهای منطقه‌ای متعددی را به
یک پلتفرم واحد، نامزدهای منطقه‌ای متعددی را به امید ارسال انتخابات به مجلس نمایندگان معرفی کردند.سه نامزد هیو لاسون وایت از تنسی، دانیل وبستر از ماساچوست و ویلیام هنری هریسون از ایندیانا بودند.ویگ‌ها علاوه بر حمایت از پیشرفت‌های داخلی و بانک ملی، سعی کردند دموکرات‌ها را به الغاگرایی و تنش‌های مقطعی گره بزنند و به جکسون به دلیل "اقدامات تجاوزکارانه و غصب قدرت" حمله کردند. رای دهندگان جنوبی بزرگترین مانع بالقوه برای تلاش ون بیورن برای ریاست جمهوری بودند، زیرا بسیاری از چشم انداز رئیس جمهور شمالی نگران
زیرا بسیاری از چشم انداز رئیس جمهور شمالی نگران بودند.ون بورن برای جلب حمایت آنها حرکت کرد و به آنها اطمینان داد که با الغا مخالف است و از حفظ برده داری در ایالت هایی که قبلاً وجود داشت حمایت می کند.ون بیورن برای نشان دادن سازگاری در مورد عقایدش در مورد برده داری، رأی قطعی سنا را به لایحه ای داد که نامه های لغو را تحت قوانین ایالتی قرار دهد، بنابراین اطمینان حاصل کرد که گردش آن در جنوب ممنوع خواهد بود.ون بیورن برده داری را غیراخلاقی می دانست اما قانون اساسی آن را تایید می کرد. ون بیورن با کسب 764,198 رای