payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شوروی و انگلیس به خانه منصور رفتند و هر کدام یادداشتی به او دادند که علاوه بر تکرار همان خواست قبلی دربارهٔ اخراج آلمانی‌ها، در آن‌ها تهدید به حمله نظامی هم عنوان شده بود. همزمان با حضور این دو سفیر در خانه منصور، نیروهای انگلیس از بندر شاهپور و خرمشهر و قصر شیرین و نیروهای شوروی از جلفا وارد ایران شدند. شب همان روز سوم شهریور، رضا شاه منصور را برکنار کرد و نخست‌وزیری را به محمدعلی فروغی داد. فروغی منصور را استاندار خراسان کرد و تولیت آستان قدس رضوی را هم به او داد. منصور تا سال ۱۳۲۳ در مشهد بود تا به
هم به او داد. منصور تا سال ۱۳۲۳ در مشهد بود تا به تهران احضار شد و مدتی بیکار بود تا اینکه در سال ۱۳۲۵ بار دیگر استاندار آذربایجان شد ولی در برابر مشکلات تاب نیاورد و به تهران بازگشت. سمت بعدی‌اش عضویت در شورای عالی اقتصاد و مدتی هم ریاست شورای عالی برنامه کشور بود. در نوروز ۱۳۲۹ منصور با حمایت روشن سفارت و شخص سفیر بریتانیا یعنی لوروژتل، پس از ساعد مراغه‌ای، نخست‌وزیر شد، زیرا انگلیسی‌ها او را قادر به قبولاندن قرارداد الحاقی به مجلس می‌دانستند. در نتیجه منصور بدون رای تمایل مجلس به نخست‌وزیری رسید. منصور
بدون رای تمایل مجلس به نخست‌وزیری رسید. منصور در ایام نخست‌وزیری برای جلب نمایندگان به خواسته‌های جبهه ملی ایران با نظر مساعد برخورد می‌کرد. همچنین آیت‌الله کاشانی را که پس از ترور شاه به لبنان تبعید شده بود به ایران دعوت کرد. بالاخره منصور قرارداد الحاقی را به مجلس تقدیم کرد ولی نظری در موافقت با آن ابراز نکرد و خواست که مجلس قرارداد را بررسی کند. بریتانیا که تردید منصور در دفاع از قرارداد را دید با نظر مثبت به نخست‌وزیری سرلشکر رزم‌آرا تمایل نشان داد. پس از سه ماه نخست‌وزیری، روز پنجم تیر ۱۳۲۹ منصور به
از سه ماه نخست‌وزیری، روز پنجم تیر ۱۳۲۹ منصور به دربار احضار و به صورت غیرمنتظره‌ای از او خواسته شد استعفا بدهد. او استعفا را به شرطی پذیرفت که حکم سفارت ایتالیا به او داده شود، سرانجام همان‌جا به مدیرالملک جم که در ایتالیا سفیر شد تلگراف کردند که بازگردد و منصور استعفای دولتش را تقدیم کرد. مناصب بعدی. منصور در سال ۱۳۳۱ سفیر ایران در ترکیه و در سال ۱۳۴۲ سفیر سیار ایران در دول اروپایی شد که چهار سال در این سمت باقی بود و سپس به ایران بازگشت و در سال ۱۳۵۳ درگذشت. حسنعلی منصور فرزند او بود.
مجلس سنا بر اساس قانون اساسی مشروطه در سال ۱۲۸۵، به همراه مجلس شورای ملی یکی از دو مجلس قانون‌گذاری ایران بود که نخستین بار در سال ۱۳۲۸، در زمان محمدرضاشاه پهلوی تشکیل شد و با پیروزی انقلاب ۱۳۵۷، منحل گردید. از جمله وظایف این مجلس، تأیید مصوبه‌های مجلس شورای ملی بود. نیمی از نمایندگان مجلس سنا، انتصابی شاه بودند و نیم دیگر را مردم انتخاب می‌کردند. همچنین طبق قانون، نیمی از اعضای مجلس، از تهران و دیگر نمایندگان از دیگر استان‌ها بودند. تاریخچه. مجلس سنا از آغاز مشروطیت تا سال ۱۳۲۸ هجری خورشیدی، تشکیل نگردید،
مشروطیت تا سال ۱۳۲۸ هجری خورشیدی، تشکیل نگردید، اما از آن سال به بعد در هفت دوره تشکیل شد. به موجب قانون اساسی مورخ ۱۲۸۵، حکومت ایران علاوه بر مجلس شورای ملی باید دارای مجلس دیگری به نام «مجلس سنا» می‌بود ولی به علت بعضی از مخالفت‌ها تا پایان سلطنت رضاشاه دربارهٔ این شاخهٔ قوه مقننه تصمیمی اتخاذ نگردید. پس از شهریور ۱۳۲۰، با اشغال ایران توسط متفقین و تبعید رضاشاه و سست شدن پایه‌های سلطنت پهلوی، مقالاتی در مطبوعات نوشته می‌شد و از دولت‌های وقت، تقاضای تشکیل این مجلس می‌شد و محمدرضا پهلوی نیز نسبت به تأسیس
این مجلس می‌شد و محمدرضا پهلوی نیز نسبت به تأسیس آن علاقه‌مند بود، تا این‌که در روز ۱۹ اردیبهشت ۱۳۲۷، دولت حکیمی لایحه تشکیل مجلس سنا را تقدیم داشت که با اعتراضات زیادی از سوی برخی از نمایندگان مجلس شورای ملی روبه‌رو شد ولی بالاخره با تلاش عده‌ای از دولتمردان، اساسنامهٔ آن تدوین و به تصویب مجلس شورای ملی و تأیید شاه رسید. تشکیل مجلس و اختیارات آن طبق اصول ۴۳، ۴۴، ۴۵ و ۴۶ متمم قانون اساسی پیش‌بینی شده بود. به موجب اصل ۴۳ قانون اساسی، تعداد نمایندگان مجلس سنا شصت نفر بوده که سی نفر از طرف مردم (پانزده نفر از
شصت نفر بوده که سی نفر از طرف مردم (پانزده نفر از تهران و پانزده نفر از شهرهای دیگر) و نیمی دیگر از سوی شاه (پانزده نفر از تهران و پانزده نفر از شهرهای دیگر) انتخاب می‌شدند؛ گروه اول، سناتورهای انتخابی و گروه دوم به سناتورهای انتصابی معروف بودند. انتخابات مجلس سنا در هر دورهٔ قانون‌گذاری، هم‌زمان با انتخابات مجلس شورای ملی شروع و اخذ رأی در یک روز انجام می‌شد. سناتورها باید شرایط خاصی را برای عضویت در مجلس سنا می‌داشتند که به صورت اختصار بیان می‌شود: این اشخاص از بین نخست‌وزیران، وزرا، معاونین، استانداران،
از بین نخست‌وزیران، وزرا، معاونین، استانداران، امرای بازنشستهٔ ارتش، استادان دانشگاه و قضات با داشتن ۱۵ تا ۲۰ سال سابقه و اشخاصی که دست‌کم ۳ دوره نمایندگی مجلس شورا را داشتند، انتخاب می‌شدند. دوران قانون‌گذاری. مجلس سنا کلاً هفت دورهٔ قانون‌گذاری داشت: کاخ سنا. به دلیل این که پیشتر، محلی برای تشکیل جلسات مجلس سنا در نظر گرفته نشده بود، در سال‌های نخستین، جلسات مجلس سنا در عمارت مجلس شورای ملی تشکیل می‌شد؛ ولی پس از انحلال مجلس در سال ۱۳۳۱ و گشایش دوباره آن در ۱۳۳۲، سناتورها به این فکر افتادند که هرچه زودتر
۱۳۳۲، سناتورها به این فکر افتادند که هرچه زودتر محلی اختصاصی جهت مجلس سنا در نظر گرفته شود. بدین منظور برخی از سناتورها با تلاش بسیار و با موافقت محمدرضا شاه پهلوی کاخ علیرضا پهلوی را خریداری کردند و به مجلس سنا اختصاص دادند و از اسفند ۱۳۳۳، به بعد جلسات سنا در آن‌جا تشکیل شد اما چون در کاخ جدید نیز محل مناسبی برای ادارات، کتابخانه و سایر تشریفات مربوطه وجود نداشت، تصمیم گرفته شد که ساختمان جدیدی در کنار کاخ علیرضا پهلوی احداث شود. بدین ترتیب، ساختمان کنونی مجلس توسط حیدر غیایی، معمار ایرانی، طراحی و ساخته
مجلس توسط حیدر غیایی، معمار ایرانی، طراحی و ساخته شد. این بنا تا سال ۱۳۵۷، جهت جلسات مجلس سنا مورد استفاده قرار می‌گرفت. پس از انقلاب ۱۳۵۷ و انحلال مجلس‌ها، در ابتدا کاخ سنا برای تهیه قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران به محل برگزاری جلسه‌های مجلس خبرگان قانون اساسی تبدیل شد. پس از اتمام تدوین قانون اساسی نیز این ساختمان به مجلس شورای اسلامی اختصاص یافت و جلسات این مجلس تا سال ۱۳۸۳، در همین محل برگزار می‌شد. با تکمیل ساختمان جدید مجلس در میدان بهارستان، از این ساختمان تنها برای برگزاری برخی گردهمایی‌های دولتی
ساختمان تنها برای برگزاری برخی گردهمایی‌های دولتی و جلسات سالانهٔ مجلس خبرگان رهبری استفاده می‌شود.
شال (به انگلیسی: &lt;bdi&gt;Scarf&lt;/bdi&gt;) یکی از پوشیدنی‌ها است که بیشتر به دور گردن یا کمر پوشیده می‌شود. کلمهٔ شال در اصل به معنای نوعی پارچهٔ پشمی یا کرکی است که در قدیم در شهرهای کرمان و مشهد و خلخال بافته می‌شده و برای دوختن پالتو و لباس‌های زمستانی از آن استفاده می‌شده است. انواع شال. به شالی که بر گردن می‌اندازند، شال‌گردن گفته می‌شود. شال‌های کشمیری از قدیم معروف بوده‌اند.
جان مَکسول "جی.ام." کوتسی (؛ زاده ۹ فوریه ۱۹۴۰) نویسندهٔ هلندی‌تبار اهل آفریقای جنوبی و برندهٔ جایزه نوبل ادبیات سال ۲۰۰۳ میلادی است. وی دو بار نیز برنده جایزه ادبی من بوکر شده‌است. زندگی. جی.ام. کوتسی در تاریخ ۹ فوریهٔ ۱۹۴۰ میلادی در کیپ تاون آفریقای جنوبی زاده شد. پدر او حقوق‌دان و مادرش آموزگار بود. وی در سال ۱۹۵۷ به دانشگاه کیپ‌تاون وارد شد و به تحصیل زبان انگلیسی و ریاضیات پرداخت. سپس، در سال ۱۹۶۰ مدرک کارشناسی ادبیات، و در ۱۹۶۱ کارشناسی ریاضیات‌اش را دریافت کرد. او بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۵ در لندن
دریافت کرد. او بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۵ در لندن به‌عنوان برنامه‌نویس کامپیوتر برای شرکت آی‌بی‌ام کار می‌کرد و همزمان، روی پایان‌نامه‌اش که دربارهٔ رمان‌نویس انگلیسی، فورد مادوکس فورد بود به پژوهش می‌پرداخت. کوتزی در سال ۱۹۶۳ با فیلیپا جابر (۱۹۹۱–۱۹۳۹) ازدواج کرد. حاصل ازدواج آن‌ها دو فرزند به نام‌های نیکُلاس (۱۹۸۹–۱۹۶۶) و گیزلا (متولد ۱۹۶۸) بود. وی در سال ۱۹۶۵ دورهٔ آموزش دکترای خود را در رشتهٔ زبان‌شناسی در دانشگاه تگزاس در آستین آغاز، و در ۱۹۶۸ مدرک دکترایش را در رشته‌های زبان انگلیسی، زبان‌شناسی و
دکترایش را در رشته‌های زبان انگلیسی، زبان‌شناسی و زبان‌های آلمانی دریافت کرد. موضوع پایان‌نامهٔ دورهٔ دکترای او کارهای اولیهٔ ساموئل بکت اندیشمند و نویسندهٔ شهیر ایرلندی بود که تحتِ تأثیر سبک نگارشی‌اش قرار گرفته بود . اولین اثر داستانی کوتسی، سرزمین‌های گرگ‌ومیش در سال ۱۹۷۴ منتشر شد، که مشتمل بر دو داستان جداگانه («پروژهٔ ویتنام» و «حکایتِ یاکوبوس کوتزی») با مضمونی مشترک بود و او را به‌عنوان یک نویسندهٔ قدرتمند سبک ادبیات پسااستعماری مطرح ساخت. پس از آن، در سال ۱۹۷۷، رمان در مرکز (قلب) کشور منتشر شد، و
در سال ۱۹۷۷، رمان در مرکز (قلب) کشور منتشر شد، و جایزهٔ اول ادبی آفریقای جنوبی را برای وی به ارمغان آورد. در انتظار بربرها در سال ۱۹۸۰ منتشر شد و در مجموعهٔ «آثار بزرگ قرن بیستم» انتشارات پنگوئن جای گرفت. رُمان بعدی کوتزی، زندگی و زمانهٔ مایکل ک نام دارد که در ۱۹۸۳ به چاپ رسید و در همان سال جایزهٔ ادبی بوکر را از آن خود ساخت. فو که در ۱۹۸۶ منتشر شد، حول محور طرح داستانی رابینسون کروزوئه ساخته‌وپرداخته شده‌است، و عصر آهن (۱۹۹۰) که جزو عامه‌پسندترین کتاب‌های اوست، در ساندی اکسپرس به‌عنوان کتاب سال معرفی شد؛
اوست، در ساندی اکسپرس به‌عنوان کتاب سال معرفی شد؛ او در این اثر خود تصویری تراژیک از اوضاع سیاسی و اجتماعیِ کشوری ویران شده توسط نژادپرستی و خشونت ارائه می‌کند. ارباب پترزبورگ (۱۹۹۴) گرچه داستانی خیالی است، اما شخصیت اول آن فیودور داستایُفسکی، اندیشمند و نویسندهٔ نامدار روس است. این اثر قدرتمند و ژرف در سال ۱۹۹۵ جایزهٔ داستان‌سرایی بین‌المللی آیریش‌تایمز را از آن خود کرد… کوتزی در سال ۲۰۰۲ به استرالیا مهاجرت کرد و هم‌اکنون استاد پژوهشگر افتخاری در دانشگاه آدلاید است. علاوه بر جایزهٔ نوبل ۲۰۰۳ که به پاس
آدلاید است. علاوه بر جایزهٔ نوبل ۲۰۰۳ که به پاس مجموعهٔ فعالیت‌های ادبی‌اش به وی اعطاء شد، تاکنون یازده جایزهٔ ادبی دیگر نیز به آثار او تعلق گرفته‌است که مهم‌ترین‌شان از این قرارند: جایزهٔ CAN، جایزهٔ اول ادبی آفریقای جنوبی (سه بار)، جایزهٔ بوکر (دو بار، به خاطر کتاب زندگی و زمانه مایکل ک)، جایزهٔ فمینا برای رمان خارجی (به خاطر کتاب زندگی و زمانه مایکل ک)، جایزهٔ اورشلیم، جایزهٔ ادبی لانان، جایزهٔ بین‌المللی رمان از نشریهٔ آیریش تایمز و جایزهٔ نویسندگان کشورهای مشترک‌المنافع . شخصیت و رفتار. کوتزی
کشورهای مشترک‌المنافع . شخصیت و رفتار. کوتزی گیاه‌خوار است، عاشق دوچرخه‌سواری است و لب به مشروبات الکلی نمی‌زند. کوتزی مردی گوشه‌گیر و آرام است و به‌ندرت با رسانه‌های گروهی ارتباط می‌گیرد و اگر لازم بداند، ترجیح می‌دهد از طریق پُستِ الکترونیکی (ایمیل) باشد. او برای دریافت دو جایزهٔ بوکر شخصاً به لندن نرفت و در سال ۲۰۰۳ هم پس ازاعلام برنده شدن نوبل حاضر به مصاحبه با خبرنگاران نشد. او در جایی نوشته‌است، «راه سومی میان حرف زدن و سکوت کردن وجود دارد، و آن ادبیات است. زبانی که من با آن سخن می‌گویم مناسب نوشتن
است. زبانی که من با آن سخن می‌گویم مناسب نوشتن است، نه گفت‌وشنود» . جایزه نوبل ادبیات. مقامات آکادمی نوبل هنگام اعطای جایزهٔ نوبل به کوتسی گفتند، ساختار نگارشی رمان‌های وی بسیار استادانه است و دیالوگ‌های متن داستان‌هایش از لحاظ تحلیلی حرف زیادی برای گفتن دارند، اما کوتزی در عین حال یک شکاک موشکاف است که در انتقاداتش از فردگرایی و اصول اخلاق ظاهری تمدن غرب منتقدی بسیار بی رحم است. هوراس انگداهل، وزیر دایمی آکادمی نوبل در این باره گفت: انتخاب کوتزی کار بسیار آسانی بود. ما از ارزش آثارش برای دنیای ادبیات
آسانی بود. ما از ارزش آثارش برای دنیای ادبیات اطمینان داریم. در این بین تعداد آثار مهم نیست، بلکه گوناگونی و کیفیت بالای آن‌ها ارزش دارد و من فکر می‌کنم او نویسنده‌ای است که همواره آثارش از سوی نویسندگان مورد بحث و تجزیه و تحلیل قرار خواهد گرفت و ما فکر می‌کنیم او باید به میراث ادبیات‌مان تعلق گیرد. نظرات منتقدان. صاحب نظران جان مکسول کوتزی را یک شکاک بسیار دقیق می‌نامند که بی رحمانه از منطق سفاک و اصول اخلاقی سطحی و بزک کردهٔ تمدن انتقاد می‌کند. منتقدان سبک پاکیزه و جمع و جورش را نمایانگر نحوه زندگی
سبک پاکیزه و جمع و جورش را نمایانگر نحوه زندگی پارسایانه او می‌دانند. منتقدان همچنین وی را وارث برحق کافکا می‌خوانند و آثارش را شبیه به آثار این نویسندهٔ اگزیستانسیالیست قرن بیستم چک می‌دانند.
زندگی و زمانه مایکل ک نام کتابی از جان مکسول کوتسیا است. در سخنرانی اهدای جایزه نوبل به کوتسیا، یکی از اعضای آکادمی سوئد که خود نویسنده است گفت: نوشتن، بیدار کردن نداهای معارض در ضمیر نویسنده است و شهامت برقراری دیالوگ با آنها و رسالت نویسنده در متصور شدن آنچه غیرقابل تصور است خلاصه می‌شود، و این دقیقاً همان کاری است که کوتسیا در زندگی و زمانه مایکل ک می‌کند، آن هم با نثر موجز و سبک شفاف تحسین برانگیزش. در این رمان که حرف ک یادآور شخصیت جوزف ک کافکاست، حقارت انسان در سیطره نظام اداری رژیم آپارتاید به نمایش
انسان در سیطره نظام اداری رژیم آپارتاید به نمایش گذاشته می‌شود. مایکل حتی لایق آن نیست که نامش به‌طور کامل به زبان بیاید! اما رمان به رؤیای فردی که مایل است خارج از بافت هم‌زیستی متعارف انسان‌ها و به میل خودش زندگی کند و حرمت انسانی اش را محفوظ بدارد شکل می‌بخشد. مایکل یک انسان بکر است که جهان را از دید خاص خودش می‌بیند. با اینکه خشونت تبعیض نژادی را تجربه می‌کند -و کوتسیا در طول رمان حتی یک بار هم اشاره‌ای به رنگ پوست او نمی‌کند- از طریق شکیبایی به آزادگیی دست می‌یابد که هم رژیم آپارتاید و هم نیروهای
دست می‌یابد که هم رژیم آپارتاید و هم نیروهای چریکی را شگفت زده و مبهوت می‌کند؛ زیرا او، در نهایت سادگی، هیچ چیز نمی‌خواهد: نه جنگ و نه انقلاب، نه قدرت و نه پول. مایکل ک فقط کرامت انسانی را می‌خواهد. نمونه‌ای از متن. «مایکلز، اگر سازش نکنی می‌میری؛ و تصور نکن که فقط تحلیل می‌روی، ضعیف و ضعیف‌تر می‌شوی تا فقط روحت باقی بماند و بتوانی به فلک اثیری پرواز کنی. مرگی که انتخاب کرده‌ای پر از درد و رنج و شرم و افسوس است، و روزهای زیادی را باید متحمل شوی تا رهایی سر برسد. یک روح پاک، به دور از دکترین‌ها و تاریخ،
سر برسد. یک روح پاک، به دور از دکترین‌ها و تاریخ، روحی که درونِ تابوتِ سفت و سخت سنگی پر و بال می‌زند و پشت آن ماسک دلقک‌وار نجوا می‌کند…» او مثل سنگ می‌ماند، یک سنگریزه که از ازل آرام یک گوشه افتاده و سرش به کار خودش بوده‌است.
رضا عباسی (درگذشته ۱۰۴۴هـ / ۱۶۳۵ م) مشهورترین نقاش زمان شاه عباس صفوی، استاد بنام خطاطی و مینیاتور و فرزند مولانا علی‌اصغر کاشی است. زندگی. مراوده‌های سیاسی و بازرگانی با کشورهای اروپا، در زمان شاه عباس، موجب رواج نقاشی‌های ایتالیایی در بازار اصفهان شده بود. رقابت دربار صفوی با دربار هنرپرور و با شکوه جهانگیر پادشاه گورکانی یا مغولی هند از یک سو و با دربار امپراتوری عثمانی در دیگر سو نیز سبب دیگری برای توجه به هنرمندان در این زمان بود. در این میان آقا رضا نامی سرآمد همه هنرمندان و نقاشان اصفهان گردید. شاه
سرآمد همه هنرمندان و نقاشان اصفهان گردید. شاه عباس او را به خود منسوب کرد و از آن پس به نام رضا عباسی مشهور شد. در مورد نگاره‌هایی که با نام‌های رضا و آقا رضا موجود می‌باشد اختلاف نظرهایی وجود دارد. نوع قلمگیری‌ها در این نگاره‌ها متفاوت است و موجب اختلاف نظر استادان این فن شده است به‌طوری که برخی از استادان این رشته با مورخان مخالف بوده و معتقدند که این دو هنرمند با رضا عباسی متفاوت می‌باشند. همیشه قلمگیری‌های رضا عباسی رکن اصلی آثار او بوده و نوع قلمگیریش، او را از استادان دیگر متمایز نموده است. هنوز تبحر
او را از استادان دیگر متمایز نموده است. هنوز تبحر و قدرت دست او در قلمگیری زبانزد هنرمندان این رشته است و با آنکه سالیان زیادی از زمان او می‌گذرد، شیوه قلمگیری ایشان برای هنرپژوهان جذاب بوده به‌طوری که آثار او را مبنای آموزش خود قرار می‌دهند و شخصیت هنری او را میستایند. فعالیت هنری. ساختن بناهای متعدد در زمان شاه عباس اول در اصفهان، گونه‌ای تازه از نقاشی را به وجود آورد. پیش از آن در زمان شاه اسماعیل و شاه طهماسب، نقاشان بزرگ چون کمال الدین بهزاد به تصویر کردن کتاب‌های خطی می‌پرداختند. اما در این دوره
کردن کتاب‌های خطی می‌پرداختند. اما در این دوره نقاشی بر روی دیوارها و کشیدن تصاویر بزرگ برای تزیین بناها مرسوم گردید. رضا عباسی در فاصله سال‌های ۱۶۳۹-۱۶۱۸ پرده‌های نقاشی بسیار آفرید که در آن‌ها به جای انبوه درباریان، تنها صورت یک یا دو آدمی زیبا نقش می‌شد. در این تصویرها رنگ آمیزی لباس و صورت و تزئینات و تجملات صحنه درخششی چشم گیر دارد. اما مهارت رضا عباسی، که بیشتر به نقاشی سیاه قلم تمایل داشت، در تصویر طبیعت و حالات روحی و اخلاقی مردم عادی بود. از دیگر آثار باقی‌مانده از وی می‌توان به طراحی کاشی‌های سقف
باقی‌مانده از وی می‌توان به طراحی کاشی‌های سقف و زیر گنبد عظیم مسجد شاه اصفهان اشاره کرد. برخی مینیاتورهای برجسته و استادانه او در موزه‌های گوناگون نیز نگهداری می‌شود.
پیتر یوزف دیتسگن (به آلمانی: "Peter Josef Dietzgen") (۲۸ فوریه ۱۸۲۸ - ۱۵ آوریل ۱۸۸۸) روزنامه نگار، مارکسیست و فیلسوف سوسیالیست آلمانی بود. دیتسگن در بلنکنبرگ در استان راین در پروس به دنیا آمد. وی نخستین فرزند از پنج فرزند یوهان گوتفرید آنو دیتسگن (۱۸۸۷-۱۷۹۴) و آنا مارگارتا لوکرات (۱۸۸۱-۱۸۰۸) بود. دیتسگن مانند پدرش چرم‌ساز بود و در بنگاه چرم‌سازی خانوادگی خودشان در زیگبورگ برای عمویش کار می کرد. وی که فردی خودآموخته بود، به عنوان یک فیلسوف مستقل نظریهٔ سوسیالیستی، ماتریالیسم دیالکتیک را مستقل از مارکس و
ماتریالیسم دیالکتیک را مستقل از مارکس و انگلس بسط داده بود. آثار او تأثیر عظیمی بر روی ولادیمیر لنین و انقلاب روسیه (۱۹۱۷) گذاشت که امروزه به ندرت بدان اشاره می شود. آثار لودویگ فوئرباخ تأثیر عظیمی بر تئوری های اولیهٔ وی داشته است. وی تنها یک فرزند داشت که اوژن دیتسگن نام داشت. او، پیش از شناخت مارکس و انگلس، خود اصولی برای ماتریالیسم دیالکتیک پایه ریزی کرده بود، اما پس از دیدن کار این دو نفر، به یکی از طرف‌داران دو آتشهٔ آنان بدل شد. مهم‌ترین و برجسته‌ترین کار او، استفاده از دیالکتیک برای توضیح و تشریح
کار او، استفاده از دیالکتیک برای توضیح و تشریح دقیق اپیستمولوژی است. مرگ. دیتسگن در حالی که در خانه سیگار می کشید درگذشت. وی که از قدم زدن در پارک لینکلن بازمی گشت، در حال بحث سیاسی پرهیجانی در رابطه با فروپاشی قریب‌الوقوع تولید سرمایه داری بود . وی در وسط جمله در حالی که دستش در هوا مانده بود در اثر سکتهٔ قلبی درگذشت. وی در گورستان والدهایم آلمانی، در پارک جنگلی در شیکاگو و در فاصلهٔ چند فوت آنسوتر از شهیدان هایمارکت به خاک سپرده شد. آثار ترجمه شده به فارسی. ماهیت کار مغز انسان: مقدمه‌ای بر دیالکتیک،
فارسی. ماهیت کار مغز انسان: مقدمه‌ای بر دیالکتیک، ترجمهٔ آریا سلگی، چاپ اول : ۱۳۹۸، انتشارات سمندر.
ویلیام موریس (مرگ ۱۸۹۶- زاده ۱۸۳۴) طراح پارچه، مترجم، شاعر، هنرمند، و فعال سوسیالیست اهل بریتانیا بود که با جنبش هنر و پیشه شناخته می‌شد. او در احیای هنر طراحی پارچه به عنوان یکی از هنرهای سنتی بریتانیا موثر بود. آثار ادبی او در بنیان‌گذاری ادبیات تخیلی (فانتزی) مدرن تاثیرگذار بود. او همچنین در پذیرفته شدن سوسیالیسم در بریتانیای کبیر اواخر قرن ۱۹ نقشی فعال داشت. زندگی. موریس در ۲۴ مارس، ۱۸۳۴ در شهر والثامستو، اسکس، انگلستان به دنیا آمد. او تحصیلات خود را در دانشگاه آکسفورد ادامه داد و برای مدت کوتاهی، درس
دانشگاه آکسفورد ادامه داد و برای مدت کوتاهی، درس معماری خواند. او یکی از مؤسسان «مجلهٔ آکسفورد و کمبریج» به سال ۱۸۵۷ بود. او از بنیانگذاران و اعضای انجمن برداری پیشا رافائلی و اتحادیه سوسیالیستی بود. ادبیات خیال‌پردازی. وی به نظر مراد فرهادپور نخستین نویسندهٔ گونهٔ خیال‌پردازی است. وی نویسندهٔ کتاب چاه انتهای جهان (۱۸۹۶) است که نخستین داستان خیال‌پردازی (در مفهوم امروزی که جدا از داستان‌های خیالی گذشته و تنیده در زندگی روزمره بود) شمرده می‌شود و بسیاری آن را آتش‌زنهٔ چراغ ادبیات خیال‌پردازی امروزی که
آن را آتش‌زنهٔ چراغ ادبیات خیال‌پردازی امروزی که بزرگ‌ترین عرصهٔ آن در ادبیات زبان انگلیسی گشوده شده‌است، می‌شناسند. حال آن‌که هم‌دوره‌های او چون ادوارد پلانکت (لرد دانسنی) از داستان‌هایی در سرزمین‌های دور سخن می‌گفتند (که موریس با کتاب "خبر از ناکجا" نیز این‌گونه نوشت)، اما "چاه در انتهای جهان" او نخستین رمانی بود که در دنیایی کاملاً خیالی رخ می‌داد، نه اشاره‌ای به سرزمین‌های دوردست، یا آن‌جا که بشر در خیال خود می‌پروراند.
آنتونیو لابریولا (زاده ۲ ژوئیه ۱۸۴۳ - درگذشته ۱۲ فوریه ۱۹۰۴) نظریه‌پرداز مارکسیست و فیلسوف ایتالیایی بود. او که خود هیچگاه در هیچ سازمان سیاسی مارکسیستی فعال نبود تأثیر بسیاری بر نظریه‌پردازان سیاسی ایتالیا در سده ۲۰ از جمله آنتونیو گرامشی از رهبران حزب کمونیست ایتالیا، بندیتو کروچه بنیان‌گذار حزب لیبرال ایتالیا و آمادئو بوردیگا بر جای گذاشت. همچنین لئون تروتسکی سیاستمدار و متفکر مارکسیست به اثرپذیری‌اش از لابریولا اشاره می‌کند. اندیشه‌ها. لابریولا به شدت متأثر از اندیشه‌های گئورگ ویلهلم فریدریش هگل و یوهان
از اندیشه‌های گئورگ ویلهلم فریدریش هگل و یوهان فریدریش هربارت بود. درک او از مارکسیسم کمتر به درک ارتدکس کسانی مانند کارل کائوتسکی شباهت داشت. او مارکسیسم را به صورت مجموعه‌ای از توصیه‌ها برای درک بهتر مصالح انسان می‌فهمید. به نظر او مارکسیسم نقد مفهوم ایدئولوژی است. توصیف او از مارکسیسم به عنوان «فلسفهٔ پراکسیس» بعداً در «دفترهای زندان» گرامشی تکرار شده‌است. از او آثاری در نقد تئوری‌های هگل، نیچه، بندیتو کروچه، و نوکانتیسم موجود است.
فرانتس اردمان مرینگ (زاده ۱۸۴۶- درگذشته ۱۹۱۹) مبارز انقلابی، منتقد ادبی، نویسنده و تاریخ‌نویس آلمانی و از رهبران سوسیال دموکرات‌های آلمان بود. او بعدها به اتحادیهٔ اسپارتاکیست پیوست و از کسانی بود که به تشکیل حزب کمونیست آلمان یاری رساند. منابع. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، "Franz Mehring"، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (نسخهٔ ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۶).
آگوست تئودور پالم (زاده پنجم فوریه ۱۸۴۹ ـ درگذشته ۱۴ مارس ۱۹۲۲)، سوسیالیست سوئدی بود. او فعال و تأثیرگذار در معرفی جنبش سوسیال دموکراسی کارگری در سوئد بود که این جنبش را به سوی اصلاح گرایی راهبری کرد. زندگی. او پسر آموزگار مدرسه‌ای در نزدیکی مالمو بود که در ده سالگی یتیم شد و پس از آن برای خیاط شدن تربیت شد. در ۱۸ سالگی سفری آموزشی به دانمارک و آلمان نمود و پس از آن در ۱۸۷۴ به عنوان خیاط در هادرسلِو واقع در شلِسویگ شمالی مستقر شد. در همان سال ۱۸۷۴ با یوآنا لارسون ازدواج کرد.
آنتون پانه‌کوک (۱۹۶۰ در وآسن - ۱۸۷۳ در واخنینگن) ستاره‌شناس، فیلسوف، نظریه‌پرداز مارکسیست و مبارز انقلابی کمونیست بود. او یکی نظریه‌پردازان اصلی کمونیسم شورایی بوده‌است. زندگی. در تاریخ ۲ ژانویه ۱۸۷۳ در وآسن در هلند به دنیا آمد و در تاریخ ۲۸ آوریل ۱۹۶۰ در واخنینگن در گذشت. او مبارز جبههٔ چپ انترناسیونال دوم بود و موضع‌گیری‌هایش بیشتر به رزا لوکزامبورگ نزدیک بود. با جنگ جهانی اوّل قویا مخالفت کرد و در سال ۱۹۱۹ به انترناسیونال سوم پیوست، اما در سال ۱۹۲۱ به علت چپ‌روی‌ها و مخالفت‌هایش یا اقتدارگرایی لنین از آن
چپ‌روی‌ها و مخالفت‌هایش یا اقتدارگرایی لنین از آن اخراج شد. او به کمونیسم چپ گرایش داشت که از همان اوّل با استالین سر سازگاری نداشت و بین استالینیسم و مارکسیسم هیچگونه قرابتی نمی‌دید. اتحاد جماهیر شوروی را نه به عنوان سوسیالیسم که به عنوان سرمایه‌داری دولتی تعریف می‌کرد. پانه‌کوک مثل کارل مارکس و روزا لوکزامبورگ فکر می‌کرد که کمونیسم باید تنها از یک روند انقلابی برخیزد و به تقویت دموکراسی و حذف مالکیت خصوصی بر ابزار تولید بینجامد. در سال ۱۹۳۸ او با نام مستعار جان هارپر (John Harper) کتابی به نام «"لنین
جان هارپر (John Harper) کتابی به نام «"لنین فیلسوف"» منتشر کرد. آنتون پانه‌کوک از بنیان‌گذاران حزب کمونیست هلند و از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان به شمار می‌رود.
گئورگی والنتینوویچ پْلِخانف (زاده ۱۸۵۶ – درگذشته ۱۹۱۸) فیلسوف و نظریه‌پرداز مارکسیست روس، بنیان‌گذار جنبش مارکسیستی در روسیه و برای سال‌های متمادی، نماینده و مدافع اصلی آن بود. او همچنین از بنیان‌گذاران حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه بود و بعد از انشعاب حزب در سال ۱۹۰۳، او از بلشویکها (حزب اکثریت) حمایت کرد، اما همواره سعی در ایجاد اتحاد بین دو حزب داشت. پلخانف معتقد بود که جوامع بشری به ویژه جامعه روسیه برای پیاده کردن موفقیت‌آمیز مارکسیسم هنوز «نارس» بوده و سرمایه‌داری باید ابتدا رشد کند تا سوسیالیسم
و سرمایه‌داری باید ابتدا رشد کند تا سوسیالیسم ممکن گردد و از همین رو با دولت شوروی مخالف بود. مهم‌ترین آثار او عبارتند از: «آنارشیسم و سوسیالیسم»، «تاریخ از نگاه یکتاشناسان»، «تاریخ ماتریالیسم»، «حقایق منطقی»، «اهمیت مطالعه تاریخ از نظر تحولات اندیشه»، «نقش فرد در تطور تاریخ» و آخرین تألیف او «مسائل اساسی مارکسیسم». مرگ. پلخانف در طول زندگی خود به‌طور گسترده‌ای در مورد ماتریالیسم تاریخی، تاریخ فلسفه ماتریالیستی، در مورد نقش توده‌ها و فرد در تاریخ نوشت. پلخانف همیشه اصرار داشت که مارکسیسم یک آموزه
پلخانف همیشه اصرار داشت که مارکسیسم یک آموزه ماتریالیستی است نه ایدئالیستی و این‌که روسیه باید قبل از سوسیالیست شدن، از یک مرحله توسعه سرمایه‌داری عبور کند. وی همچنین در مورد رابطه پایگاه و روبنا، نقش ایدئولوژی‌ها و نقش هنر در جامعه بشری نوشت. از او به‌عنوان یک متفکر مهم و پیشگام مارکسیستی در چنین مواردی یاد می‌شود. سرانجام پلخانف در سن ۶۱ سالگی در ۳۰ می ۱۹۱۸ براثر بیماری سل در شهر زلنوگورسک، سن‌پترزبورگ درگذشت.
دانیل ده لئون (زاده ۱۸۵۲-درگذشته ۱۹۱۴) متفکر و فعال سیاسی مارکسیست و از مهم‌ترین چهره‌های مارکسیستی ایالات متحده آمریکا بود. عقاید او بسیاری از مارکسیست‌ها را در سراسر جهان (و بخصوص انگلستان) تحت تأثیر قرار داد و بسیاری از مارکسیست‌ها خود را «ده لئونیست» یا «مارکسیست-ده لئونیست» خوانده‌اند. از او آثاری در زمینهٔ تشریح دقیق چگونگی ساختار جامعهٔ سوسیالیستی به جا مانده است. او اعتقاد داشت که همهٔ صنایع و خدمات باید توسط کارگرانی که در اتحادیه‌های صنعتی سازمان داده شده‌اند، تحت کنترلی دموکراتیک درآیند.
کارل یوهان کائوتسکی (زاده ۱۶ اکتبر ۱۸۵۴ – درگذشته ۱۷ اکتبر ۱۹۳۸) نظریه‌پرداز و فیلسوف مارکسیست آلمانی و از اولین رهبران حزب سوسیال دموکرات آلمان بود. زندگی. کائوتسکی سال ۱۸۵۴ در شهر پراگ متولد شد. کمون پاریس در سال ۱۸۷۱ باعث شد تا او به جنبش سوسیالیسم گرایش پیدا کند. در ۱۸۷۵ به حزب دموکرات اتریش ملحق شد. در دانشگاه وین تاریخ و حقوق خواند و در سال ۱۸۸۰ به زوریخ رفت تا به انتشار نشریه‌های سوسیالیستی بپردازد. او در سال ۱۸۸۳ یعنی سال فوت مارکس نشریه عصر جدید (۱۹۱۷-۱۸۸۳) را انتشار داد که در واقع ارگان مطبوعاتی و
را انتشار داد که در واقع ارگان مطبوعاتی و نظری حزب سوسیال دموکرات آلمان محسوب می‌شد و نقش مهمی در نشر اندیشه‌های سوسیالیستی در سطح جهان داشته‌است. کائوتسکی در سال‌های پایانی قرن نوزدهم با هدف کاربرد روش‌های مارکسیستی برای تبیین تحولات تاریخی دست به انتشار آثاری زد که باعث شد تا به عنوان چهره اصلی مارکسیسم ارتودوکس شناخته شود. او از نزدیک‌ترین رفقا و مریدان کارل مارکس و فریدریش انگلس بود. او از کسانی بود که به ایجاد سوسیال دموکراسی در آلمان کمک بسیاری کرد. او از مهم‌ترین و مشهورترین تئوریسین‌های
کرد. او از مهم‌ترین و مشهورترین تئوریسین‌های انترناسیونال دوم به شمار می‌آید و پس از درگذشت مارکس و انگلس، یکی از مهم‌ترین نمایندگی‌کنندگان نظرات آن‌هاست. کائوتسکی پس از جنگ جهانی اول پاسیفیست (صلح‌طلب) شد و از حزب سوسیال دموکرات آلمان به‌دلیل حمایت از حضور آلمان در جنگ جهانی اول جدا شد.