payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زمین قرار بگیرد و راستایش (در نیم‌کرهٔ شمالی) به سمت قطب شمال باشد. ساعت‌های آفتابی معمولی، زمان ظاهری خورشیدی را نشان می‌دهند. این زمان با زمانی که از ساعت استاندارد می‌خوانیم کمی فرق دارد و در طول سال حداکثر تا ۱۶ دقیقه و نیم جابه‌جا می‌شود. این ساعت‌های آفتابی معمولی تنها ۴ روز در طول سال با ساعت‌های مکانیکی مطابقت دارند:یعنی روزهای ۲۶ فروردین (۱۵ آوریل)، ۲۳ خرداد (۱۳ ژوئن)، ۱۰ شهریور (۱ سپتامبر) و ۴ دی (۲۵ دسامبر). این پدیده به این خاطر است که سرعت جابه‌جایی ظاهری خورشید در آسمان به دلیل انحراف محور
ظاهری خورشید در آسمان به دلیل انحراف محور چرخش زمین به دور خود و همچنین بیضوی بودن دور چرخش انتقالی زمین ثابت نیست، بنابرین زمان آفتابی با ساعت استاندارد کمی اختلاف دارد. ساعت‌های آفتابی دقیق همیشه جدول یا نموداری در کنار خود دارند که این اختلاف زمان را در ماه‌های مختلف سال تصحیح می‌کند. برخی دیگر از ساعت‌های آفتابی پیچیده نیز با خمیده‌کردن خط ساعت‌ها روی صفحهٔ خود یا با روش‌های دیگر مستقیماً ساعت استاندارد را به درستی نشان می‌دهند. انواع ساعت‌های آفتابی. انواع مختلفی از ساعت آفتابی وجود دارد که بسته به
انواع مختلفی از ساعت آفتابی وجود دارد که بسته به نوع صفحه و نحوه عملکردشان به چندین دسته تقسیم می‌شوند. در ادامه به مهم‌ترین آنها اشاره می‌کنیم: ساعت آفتابی افقی: این نوع متداول‌ترین نوع ساعت آفتابی است که شامل یک صفحه افقی است و یک شاخص که زاویه آن نسبت به صفحه افقی برابر با عرض جغرافیایی در آن محل است. طرز کار این ساعت چنین است که با خورشید با گردش ظاهری که در آسمان دارد روی این صفحه افقی سایه ایجاد می‌کند و با حرکت این سایه در طی روز، ساعت آفتابی زمان را به ما نشان می‌دهد. ساعت آفتابی عمودی: ساعت آفتابی
به ما نشان می‌دهد. ساعت آفتابی عمودی: ساعت آفتابی عمودی نیز از دیگر نوع‌های معروف این وسیله است. این نوع از ساعت بر روی دیوار و به صورت عمود نصب می‌شود. زاویه شاخص آن با توجه به عرض جغرافیایی تنظیم شده و بر روی اعداد صفحه سایه‌ای را تشکیل می‌دهد. جهت‌گیری این ساعت بسیار حائز اهمیت است؛ به طوری که در نیمکره شمالی جهت ساعت آفتابی عمودی باید به سمت جنوب باشد زیرا از طلوع تا غروب سایه شاخص روی صفحه حرکت کند و زمان را نشان دهد. ساعت آفتابی استوایی: ساعت آفتابی استوایی یکی از دقیق‌ترین این نوع ساعت‌ ها است. صفحه
یکی از دقیق‌ترین این نوع ساعت‌ ها است. صفحه آن به طور موازی با استوا است و شاخص یا گنومون دقیقا در راستای محور چرخش زمین است. این ساعت در دو نیمکره مورد استفاده قرار می‌گیرد و در اعتدالین( اول بهار و اول پاییز) شاخص سایه‌ای ایجاد نمی‌کند زیرا خورشید به صورت عمود بر ساعت ‌می‌تابد. ساعت آفتابی قطبی: ساعت آفتابی قطبی از دقت بالایی برخوردار است. صفحه این ساعت موازی با محور چرخش زمین است و این به این معناست که زاویه صفحه ساعت نسبت به افق باید برابر با عرض جغرافیایی محل باشد. اعداد روی این ساعت به جای اینکه به
محل باشد. اعداد روی این ساعت به جای اینکه به طور منحنی حک شوند، به صورت موازی بوده و به دلیل اینکه هر ساعت، خورشید ۱۵ درجه در آسمان حرکت می‌کند فواصل خطوط یکنواخت است. شاخص آن نیز به طور موازی با خطوط نصب شده و با حرکت سایه به دلیل حرکت یکنواخت راحت‌تر خوانده می‌شود. ساعت آفتابی آنالماتیک: این نوع ساعت آفتابی شاخص یا میله ثابتی ندارد. به طوری که با توجه به تاریخ سال جا به جا می‌شود. ساعت آفتابی آنالماتیک در ابعاد بزرگ و در پارک ها و فضاهای عمومی استفاده می‌شود و افراد می‌توانند با ایستادن در محل مورد نظر
و افراد می‌توانند با ایستادن در محل مورد نظر به عنوان شاخص متحرک این ساعت عمل کنند! .
پرچم استرالیا , در سال ۱۹۰۱ هم‌زمان با استقلال این کشور از بریتانیا طراحی و تصویب شد. به‌طور رسمی مشخصات پرچم کنونی استرالیا در سال ۱۹۵۴ به تصویب مقام‌های استرالیایی و نیز ملکه الیزابت رسید. پرچم استرالیا آبی رنگ است و از سه سمبل یا نشانه مختلف تشکیل یافته است: علاوه بر پرچم اصلی، چندین پرچم دیگر نیز در استرالیا به کار می‌روند: تاریخچه پرچم استرالیا. پرچم استرالیا در طول تاریخ بارها دچار تغییر شده و همواره مورد بحث و مناقشه بوده است. در سال ۱۹۰۱ مسابقه‌ای رسمی برای انتخاب پرچم استرالیا برگزار شد. شروع این
برای انتخاب پرچم استرالیا برگزار شد. شروع این کار توسط ماهنامه ملبورن بود و پس از آن دولت فدرال اقدام به برگزاری یک رقابت رسمی با جایزه ۲۰۰ پوندی کرد. در این رقابت تعداد ۳۲۸۲۳ طرح ارسال شد که شامل طرح‌های ارسال شده برای مجله ملبورن نیز می‌شد. در نهایت، طرح‌های ۵ نفر به عنوان انتخاب‌های نهایی برگزیده شده و در تاریخ ۳ سپتامبر ۱۹۰۱ برندگان این رقابت توسط نخست‌وزیر وقت معرفی شدند. مبلغ جایزه بین این ۵ نفر تقسیم شد و از عناصر اصلی طرح‌های آن‌ها برای طراحی نهایی پرچم استرالیا استفاده شد. از آن زمان به بعد این
پرچم استرالیا استفاده شد. از آن زمان به بعد این پرچم ۳ مرتبه دچار تغییر شد که اولین آن در سال ۱۹۰۳ میلادی اتفاق افتاد. تغییرات پرچم استرالیا به رنگ زمینه پرچم و همچنین شکل ستاره‌های روی آن مربوط بوده است.
استرالیای جنوبی (در انگلیسی: South Australia) یکی از ایالتهای کشور استرالیا است که در جنوب این کشور قرار دارد. مرکز استرالیای جنوبی شهر آدلاید است. این ایالت با تمام ایالت‌های استرالیا غیر از تاسمانی مرز مشترک دارد و از جنوب به اقیانوس منجمد جنوبی، از غرب به ایالت استرالیای غربی، از شمال به سرزمین شمالی، از شمال شرق به کوئینزلند و از شرق به ایالت ویکتوریا و نیو ساوت ولز محدود است. تاریخ. این جزیره در سال ۱۶۲۷ توسط دریانوردان هلندی مشاهده شد اما تا دو قرن بعد مورد توجه قرار نگرفت. در سال ۱۸۳۴ دولت بریتانیا
مورد توجه قرار نگرفت. در سال ۱۸۳۴ دولت بریتانیا قانونی تصویب کرد که به موجب آن استرالیای جنوبی به عنوان ایالتی مستقل شناخته شد و کم‌کم ساکنان آزاد (و نه محکومین) به آنجا رفته و شهر آدلاید را پایه‌گذاری کردند. جغرافیا و جمعیت. مساحت استرالیای جنوبی ۹۸۴۳۷۷ کیلومتر مربع است که چهارمین ایالت بزرگ استرالیا به حساب می‌آید. بلندترین نقطه آن «کوه وودرُف» با ارتفاع ۱۴۳۵ متر و پست‌ترین نقطه آن دریاچه اِیر با ۱۵- متر ارتفاع است. جمعیت استرالیای جنوبی ۱٬۷۸۱٬۵۱۶ نفر است (۲۰۲۱) که پنجمین ایالت پرجمعیت استرالیا محسوب
است (۲۰۲۱) که پنجمین ایالت پرجمعیت استرالیا محسوب می‌شود. همانند بیشتر ایالتهای استرالیا، نواحی نزدیک به دریا (در جنوب این ایالت) سرسبز و آباد است و نیمه شمالی آن خشک و تقریباً خالی از سکنه است. بیشترین جمعیت در مرکز آن، آدلاید و دره‌های منتهی به ساحل جنوبی یا کناره‌های رود مورای زندگی می‌کنند. اقتصاد استرالیای جنوبی بیشتر بر پایه کشاورزی است و گوشت، گندم، پشم و شراب فراورده‌های عمده این ایالت هستند. شهرها. شهرهای ایالت استرالیای جنوبی و جمعیت آنها در سال ۲۰۲۱
ضَحّاک یا اژدهاک (به اوستایی: ؛ به ارمنی: )، از پادشاهان افسانه‌ای ایران است. نام وی در اوستا به صورت اژی‌دَهاکَ آمده است و معنای آن، «مار اهریمنی» است. به‌گفته ثعالبی نیشابوری در " تاریخ ثعالبی،" نام ضحاک از واژهٔ اژدهاک که به معنای مار بزرگ است، گرفته شده است و یمنیان او را از خود می‌دانند و از وجود او به خود می‌بالند. در شاهنامه، پسر مرداس از تبار اعراب و فرمانروای دشت نیزه‌وران است. او پس از کشتن پدرش بر تخت می‌نشیند. در روایات ظهرالدین مرعشی آمده است چون ضحاک تازی جمشید را بکشت، آل جمشید از او نفرت
چون ضحاک تازی جمشید را بکشت، آل جمشید از او نفرت پیدا کردند. ایرانیان که از ستم‌های جمشید (پادشاه ایران)، به ستوه آمده بودند، به سمت ضحاک، متمایل می‌شوند و او را به شاهی برمی‌گزینند. اهریمن که خود را در ظاهر آشپز برای فریب ضحاک، آراسته بود، برای قدردانی از او، بوسه بر شانه‌هایش می‌زند و دو مار از جای بوسه‌ها بیرون می‌جهد. پس از این واقعه، اهریمن نسخه‌ای برای رهایی ضحاک از مارها برای او، تجویز می‌کند که باید هر روز مغز دو جوان را برای مارها، تهیه کند تا گزندی به او نرسد. در تاریخ. بسیاری از منابع قدیم و
به او نرسد. در تاریخ. بسیاری از منابع قدیم و جدید، بین شخصیت تاریخی آستیاگ (آخرین پادشاه ماد که به دست کوروش کبیر سرنگون شد) و شخصیت اساطیری آژی‏ دهاک، ارتباط قائل شده اند. همچنین بین نمادشناسی مار (به عنوان نماد قدرت، حکومت و حکم نافذ در فرهنگهای ایلام باستان، ماد، هیتی، لیدیه و یونانی) و مفهوم ماردوش در اسطوره ضحاک، ارتباط تاریخی توسط تعدادی از محققین ذکر شده است. در اوستا. در اوستا ضحاک یا "اژی دهاک"، اژدهایی سه‌سر است که ثریتونا (فریدون) با او می‌جنگد. تنها در نوشته‌های پس از اوستاست که او را به شکلِ
تنها در نوشته‌های پس از اوستاست که او را به شکلِ انسان می‌بینیم. در "فرهنگِ واژه‌های اَوستا" واژهٔ دَهَه کَهَ برابر با "ویران‌گر، نابودسازنده" و واژهٔ دَهاکَه برابر با" گزیدن، نیش زدن، اژدها" و واژهٔ اژی دهاک برابر با "مار نیش‌زننده، زهاک (ضحاک)" آمده است. در پی‌نوشت واژهٔ اژی دهاک در فرهنگِ واژه‌های اَوستا می‌خوانیم: در اوستا چگونگیِ نبردهای ضحاک با سه دشمنش، آذر (آتَر)، جم (یمه)، و فریدون (ثری ایدون) گزارش شده است. در اوستا ضحاک با پاژنامِ (صفت) ثری زَفَن برابر با "سه پوزه و سه دهن" و ثری کَمِرِذ برابر
برابر با "سه پوزه و سه دهن" و ثری کَمِرِذ برابر با "سه کله یا سر" نیز آمده است. در اوستا، یشت ۱۹–۳۷ چنین می‌خوانیم: بر پایهٔ گزارش اوستا، "ضحاک مردی سه‌سر، سه‌پوزه و شش‌چشم و دارای هزار گونه چالاکی و از مردم بابل" است، سرزمینی که ایرانیان طایفه‌ای عرب‌نژاد از ساکنان آنجا را تازی می‌نامیدند؛ نامی که بعدها به همهٔ اعراب دادند. در اوستا همچنین آمده است که ضحاک در سرزمین بوری بر چکاد (قلهٔ) کوهی برای اَرِدویسوَر اَناهیتا، فدیه و پیشکش بسیار کرد و از وی خواست که او را یاری دهد تا هر هفت کشور را از آدمی تهی سازد
او را یاری دهد تا هر هفت کشور را از آدمی تهی سازد ولی او خواهش او را برنیاورد. در آبان یشت، کردهٔ ۸ چنین می‌خوانیم: ۲۹ «اَژیدَهاکِ» "سه‌پوزه" در زمین «بَوری» صد اسب و هزار گاو و ده‌هزار گوسفند او را پیشکش آورد… ۳۰ و از وی خواستار شد: در اوستا زاده شدنِ فریدون، ارمغانی است که به آبتین — پدر فریدون — و در پی ساختن نوشابهٔ هوم برای دومین بار در جهان به دستش، به او داده شده است و همان گاه ارمغان پیروزیِ او بر اژی‌دهاک نیز داده شده است. در یسنا، هاتِ ۹ چنین می‌خوانیم: ای هَومِ! کدامین کس، دیگر باره در میان
می‌خوانیم: ای هَومِ! کدامین کس، دیگر باره در میان مردمان جهان استومند، از تو نوشابه برگرفت؟ کدام پاداش بدو داده شد و کدام بهروزی بدو رسید؟ آنگاه هَومِ اَشَوَن دوردارندهٔ مرگ، مرا پاسخ گفت: دومین بار در میان مردمان جهان استومند، «آبتین» از من نوشابه برگرفت و این پاداش بدو داده شد و این بهروزی بدو رسید که او را پسری زاده شد: «فریدون» از خاندان توانا… ... آن که «اژی دهاک» را فرو کوفت؛ [اژی دهاک] "سه‌پوزهٔ سه‌کلهٔ شش‌چشم" را، آن "دارندهٔ هزار [گونه] چالاکی" را، آن دیو بسیار زورمند دروج را، آن "دروند" آسیب‌رسان
آن دیو بسیار زورمند دروج را، آن "دروند" آسیب‌رسان جهان را، آن زورمندترین دروجی را که اهریمن برای تباه کردن جهان اشه، به‌پتیارگی در جهان استومند بیافرید. همچنین داستان خواستار شدن فریدون از اهورامزدا پیروزی بر ضحاک را، در آبان یشت، کردهٔ ۸ چنین می‌خوانیم: فریدون پسر آبتین از خاندان توانا، در سرزمین چهار گوشهی وَرِنَ، صد اسب و هزار گاو و ده‌هزار گوسفند او را پیشکش آورد… و از وی خواستار شد: ای اَرِدویسوَر اَناهیتا! ای نیک! ای تواناترین! مرا این کامیابی ارزانی دار که من بر «اَژیدهاک» — [اژیدهاکِ] "سه پوزهٔ سه
دار که من بر «اَژیدهاک» — [اژیدهاکِ] "سه پوزهٔ سه کلهٔ شش چشم،" آن "دارندهٔ هزار [گونه] چالاکی،" آن دیو بسیار آرزومندِ "دروج"، آن "دُروَندِ" آسیب‌رسانِ جهان و آن زورمندترین دروجی که اَهریمن برای تباه کردن جهانِ اَشَه، به پتیارگی در جهان اَستومَند بیافرید — پیروز شوم و هر دو همسرش «سَنگهَوک» و «اَرنَوَک» را — که برازندهٔ نگاهداری خاندان و شایستهٔ زایش و افزایش دودمانند — از وی بِرُبایم. اَرِدویسوَر اَناهیتا — که همیشه خواستار زَور نیازکننده و به‌آیین پیشکش‌آورنده را کامروا کند — او را کامیابی بخشید. ولی پس
را کامروا کند — او را کامیابی بخشید. ولی پس از چیرگی فریدون بر ضحاک، اهورمزدا فریدون را از کشتن ضحاک بازداشت و گفت: «اگر تو ضحاک را بکشی زمین از باشندگان موذی و زیان‌آور پر خواهد شد.» پس فریدون ضحاک را به بند کشید و در غاری به چکاد دماوند بیاویخت. درپایان زمان، ضحاک زنجیر خود را خواهد گسست و یک‌سوم از مردم و ستوران را نابود خواهد کرد. آن گاه اهورامزدا گرشاسب را از زابلستان برمی‌انگیزد تا آن نابکار را از میان بردارد. گمان می‌رود که داستان این نجات از خاطرهٔ هجوم تازیان که پیش از به پادشاهی رسیدن مادها و
هجوم تازیان که پیش از به پادشاهی رسیدن مادها و هخامنشیان بارها به ایران حمله آوردند سرچشمه گرفته باشد. به گمانی دیگر، ممکن است این افسانه منشأ طبیعی داشته باشد، زیرا در روزگاران گذشته کوه دماوند آتش‌فشانی فعال بود که هرچند یک بار به خروش درمی‌آمد و رودهای گدازه از آن به‌سان مارهایی دهشتناک و آتشین سرازیر می‌شدند. داستان به بند کشیده شدن ضحاک در دماوند شاید هم‌زمان با فروکش کردن فوران گدازه‌های دماوند پیدا شده باشد. همچنان‌که هراس همیشگی از بند گسستن دوبارهٔ ضحاک نیز نشانی از نگرانی پیرامون فعالیت دوبارهٔ
ضحاک نیز نشانی از نگرانی پیرامون فعالیت دوبارهٔ این آتش‌فشان دارد. سبب آن‌که فریدون ضحاک را نمی‌کشد در سوتگر نسک چنین آمده است که چون فریدون چند بار کوشش به کشتن او می‌کند و زهاک از پای درنمی‌آید، سرانجام اهورامزدا به او پیام می‌دهد که زهاک نباید کشته شود زیرا با کشته شدن او هزاران جانور موذی مانند مار و عقرب و خزنده‌های زهرآگین (خرفستر) از بدنش در جهان پراکنده خواهند شد. پس بهتر آن‌که فریدون او را در کوهی به بند کشد. ضحاک در ادبیات پهلوی. در نوشتارهای پهلوی چون بُندهش ۶–۳۱ او را گاه دهاک و گاه اژی‌دهاک
چون بُندهش ۶–۳۱ او را گاه دهاک و گاه اژی‌دهاک می‌خوانند و تا آن جا پیش می‌رود که تا چهارده پشت او را برمی‌شمارد و سرانجام او را به اهریمن می‌رساند. در نوشتارهای پهلوی، ضحاک با پاژنام (صفت) بیور اسب برابر با" دارندهٔ هزار اسب (اسبان بسیار)" نیز آمده است. بر پایهٔ گزارش نوشته‌های فارسی میانه، دماوند (دُمباوند) جایگاه به بند کشیده شدن ضحاک است. چگونگی برخاستن ضحاک در پایان زمان و نبرد او با گرشاسپ در اوستای کنونی نیست؛ اما گزارش این نبرد واپسین و سرنوشت ضحاک در «زند وهومن یسن» که خود گزارشی از هفتمین فرگرد
در «زند وهومن یسن» که خود گزارشی از هفتمین فرگرد «سوتگر نسک» مفقود اوستای کهن است آمده است: در هزارهٔ هوشیدر ماه "(دومین هزاره از سه هزارهٔ نجات بخشی جهان در جهان بینی زرتشتی)" مردم در پزشکی چنان ماهر باشند و دارو و درمان چنان به کار آورند و برند که جز به مرگ دادستانی (مرگ مقدّر) نمیرند، اگر چه به شمشیر و کارد بزنند و کشند… پس بی‌دینی، از روی کین برخیزد و به بالای آن کوه دماوند به سوی بیور اسب (ضحاک) رود و گوید: اکنون نُه هزار سال است، فریدون زنده نیست، چرا تو این بند نگسلی و برنخیزی که این جهان پر از مردم
تو این بند نگسلی و برنخیزی که این جهان پر از مردم است… اژدها از بیم فریدون نخست آن بند را نگسلد تا آن که آن بدکار آن بند را و چوب را از بُن بگسلد. پس زورِ دهاک افزوده شود، بند را از بُن بگسلد، به تازش ایستد (یورش آغاز کند)، همان‌جا آن بد کار را ببلعد و گناه را کردن را در جهان رواج دهد و بی‌شمار گناهِ گران کند. یک سوم از مردم و گاو و گوسپند و آفریدگان دیگر اهورامزدا را ببلعد و آب و آتش و گیاه را تباه کند. پس آب و آتش و گیاه پیش اورمزد خدای به گِله ایستند و بنالند که فریدون را باز زنده کن تا اژدها را بکشد،
بنالند که فریدون را باز زنده کن تا اژدها را بکشد، چه اگر تو ای اورمزد این نکنی ما در جهان نتوانیم بود. آتش گوید روشنی ندهم، و آب گوید که روان نشوم، و پس من دادار اورمزد به سروش و ایزد نریو سنگ گویم که: تن گرشاسپ سام را بجنبانند تا برخیزد. پس سروش و ایزد نریو سنگ به سوی گرشاسپ روند، سه بار بانگ کنند، بار چهارم سام با پیروزگری برخیزد، به نبرد اژدها رود و او (اژدها) سخن گرشاسپ نشنود، و گرشاسپ گُرز پیروزگر بر سر اژدها بکوبد و او را بزند و بکشد. پس رنج و پتیاره از این جهان برود تا هزاره را به پایان رسانم. پس
از این جهان برود تا هزاره را به پایان رسانم. پس سوشیانس آفرینش را دوباره پاک بسازد و رستاخیز و تنِ پسین باشد. بر پایهٔ روایات کُهن پهلوی، پهلوانی که می‌تواند ضحاک را یکسره از بین ببرد، گرشاسب، پهلوان افسانه‌ای ایران است که در هزارهٔ چهارم، ضحاک را که بند گسسته و جهان را برآشفته است از پای در خواهد انداخت: «در آن هزاره، ضحاک از بند برهد؛ و فرمانروایی بر دیوان و مردمان را فراز گیرد. چنین گوید که: «هر که آب و آتش و گیاه را نیازارد، پس بیاورید؛ تا او را بجویم.» و آتش و آب و گیاه از بدی که مردمان بر آنان کنند،
و آتش و آب و گیاه از بدی که مردمان بر آنان کنند، پیش هرمزد شکوه کنند؛ و گویند که: «فریدون را برخیزان تا ضحاک را بکشد؛ چه اگر جز این باشد، به زمین نباشیم.» پس هرمزد با امشاسپندان به نزدیک روان فریدون رود. بدو گوید که: «برخیز و ضحاک را بکش!» روان فریدون گوید که: «من کشتن نتوانم. نزد روان سامان گرشاسب روید.» پس هرمزد با امشاسپندان به نزدیک روان سامان رود؛ سامان گرشاسب را برخیزاند؛ و او ضحاک را بکشد.» در شاهنامه. دوران ضحاک هزار سال بود. رفته‌رفته خردمندی و راستی نهان گشت و خرافات و گزند آشکارا. ضحاک دختران
نهان گشت و خرافات و گزند آشکارا. ضحاک دختران جمشید شهرناز و ارنواز را به همسری گرفت. در آن زمان هر شب دو مرد را می‌گرفتند و از مغز سر آنان خوراک برای ماران ضحاک فراهم می‌آوردند. روزی دو تن به نام‌های ارمایل و گرمایل چاره اندیشیدند تا به آشپزخانهٔ ضحاک راه یابند تا روزی یک نفر که خونشان را می‌ریزند، رها سازند. چون دژخیمان دو مرد جوان را برای کشتن آورده و بر زمین افکندند، یکی را کشتند و مغزش را با مغز سر گوسفند آمیخته و به دیگری گفتند که در کوه و بیابان پنهان شود. بدین سان هر ماه سی جوان را آزاد می‌ساختند و
شود. بدین سان هر ماه سی جوان را آزاد می‌ساختند و چندین بُز و میش بدیشان دادند تا راه دشت‌ها را پیش گیرند. در کوش نامه. ضحاک پس از کشتن جمشید و نشستن بر تخت پادشاهی او برای اجتناب از پیشگویی به زیر کشیده شدنش از تخت پادشاهی به دست فرزندی از نوادگان جمشید، برادرش کوش را به چین می‌فرستد تا فرزندان جمشید را از بین ببرد. برادر کوش در چین صاحب فرزند زشت‌رویی می‌شود که آن را کوش پیل دندان می‌نامند و بعد از پدرش از سوی ضحاک به پادشاهی چین منصوب می‌شود. پس از رفتن آبتین به ایران، کوش پیل دندان این خبر را به گوش
آبتین به ایران، کوش پیل دندان این خبر را به گوش ضحاک می‌رساند. فرانک در ایران فریدون را به دنیا می‌آورد. هنگامی که فریدون چهار ساله بود در خواب به آبتین الهام می‌شود تا فریدون را به سلکت بسپارد. سلکت فرمانده قلعه دماوند بود که ضحاک هرگز نتوانست آن را تصرف کند. پس از آن افراد ضحاک آبتین را دستگیر و اعدام می‌کنند و مغزش را خوراک مار‌های ضحاک می‌کنند. پس از قیام کاوه و شکست ضحاک، فریدون دست و پای ضحاک را می‌بندد و یوغی بر گردن او می‌اندازد و در کوه دماوند زندانی می‌کند. پس از آن فریدون تصمیم می‌گیرد تا به ظلم
می‌کند. پس از آن فریدون تصمیم می‌گیرد تا به ظلم و ستم کوش پیل دندان بر چین پایان دهد. او در نهایت قارن را با لشکری عظیم به سرزمین چین می‌فرستد. نیروهای فریدون پیروز می‌شوند و قارن در نبرد تن به تن کوش را شکست می‌دهد و به ایران می‌فرستد و در کنار ضحاک در دماوند زندانی می‌کند. بر طبق داستان‌های کوش نامه ایرانشان، کنعان و انوشین حاصل ازدواج کوش پیل دندان و نگارین دختر وزیرش نوشان هستند؛ همچنین نمرود و کوش نیز نوه‌های کوش پیل دندان و پسران کنعان هستند. به نظر می‌رسد کوش پیل دندان در کوش نامه همان کوش پسر حام
می‌رسد کوش پیل دندان در کوش نامه همان کوش پسر حام در تورات باشد. ایرانشان در کتاب کوش نامه عناصر سامی را به ضحاک مرتبط کرده است. ضحاک در دیگر نوشته‌های پس از اسلام. مُعجَم البلدان. یاقوت حَمَوی در معجم البلدان پس از گزارشی کوتاه پیرامون شکوه و بزرگی و بلندی دماوند می‌نویسد که ضحاکِ ماردوش را فریدون یا به گفتهٔ خودش، "افریدون ابن اثفیان الاصبهانی"، در دماوند به بند کشیده است. از آن جا که پذیرفتن باور مردم کوچه و بازار برای یاقوت دشوار می‌نماید، خود از کوه بالا می‌رود تا به چشم خویش آن را ببیند. او می‌نویسد
می‌رود تا به چشم خویش آن را ببیند. او می‌نویسد که: مروج الذهب. مسعودی در مروج الذهب از به بند کشیده شدن ضحاک در کوه دماوند به دست فریدون و دود و دمه و برفچهٔ همیشگی بر چکاد (قلّهٔ) دماوند و از رودی به رنگ زرد مانند زر که از پایینش جریان دارد سخن می‌گوید. علی ابن زید. به گزارش علی ابن زید (؟): اخبار الطوال. به‌گزارش ابو حنیفه دینوری در اخبار الطوال: .. و او (نمرود = فریدون) تمام خویشاوندان ضحاک را در سرزمین بابل فرو گرفت و بر کشور و پادشاهی ضحاک پیروز شد و چون این خبر به ضحاک رسید به سوی نمرود آمد که نمرود
این خبر به ضحاک رسید به سوی نمرود آمد که نمرود بر او پیروز شد و با گرز آهنی ضربتی بر فرق ضحاک زد و او را زخمی ساخت. سپس او را استوار بست و در غاری در دماوند افکند و غار را مسدود ساخت. پادشاهی بر نمرود استوار و پایدار شد و نمرود همان کس است که ایرانیان او را فریدون خوانند. المسالک و الممالک. به گزارش اصطخری در المسالک و الممالک: تاریخ طبری. به گزارش محمد بن جریر طبری در تاریخ طبری: ضحاک را هفت سر بوده و هم‌اکنون در کوه دماوند در بند است، ارباب تواریخ و سیَر بر آن‌اند که او بر تمام اقطار عالم دست یافته و
بر آن‌اند که او بر تمام اقطار عالم دست یافته و ساحر و فاجر بود… او در ادامه می‌نویسد: ... شنیده‌ام که ضحاک همان نمرود بابلی بوده و ابراهیم خلیل الرحمان در عهد او به دنیا آمده و او همان کسی است که آهنگ سوزانیدن وی کرد… فریدون در دماوند متولد شده و هنگامی سوی که وی غایب و به هندوستان رفته بوده… چون ضحاک از ماجرا آگاه شد سوی فریدون در حرکت آمد. لیکن خداوند نیروی او سلب کرد و دولتش زوال یافت. فریدون بر او حمله کرد و دست و بازوی او را ببست… پس از ان او را به کوه دماوند برد و به چاه افکند. تاریخ گردیزی. به گفته
دماوند برد و به چاه افکند. تاریخ گردیزی. به گفته گردیزی در تاریخ گردیزی: ... و افریدون ضحاک را بگرفت و از پوستش زهی بر گرفت و او را بدان ببست و به سوی کوه دماوند برد و و اندر راه فریدون را خواب برد. مر بنداد بن فیروز را فرمود تا ضحاک را نگه دارد که ابن بنداد معروف بود به دلیری و شیر مردی؛ و افریدون بخفت. ضحاک مر بنداد را گفت: اگر تو مرا رها کنی نیمی از پادشاهی تو را دهم. افریدون بشنید و برخاست و بندهای دیگر بر وی نهاد… پس او را به کوه دماوند برد. تاریخ قم. به گزارش ابن اثیر در تاریخ قم ضحاک از بند فریدون
به گزارش ابن اثیر در تاریخ قم ضحاک از بند فریدون بگریخت و: افریدون در پی او برفت. او را یافت به موضعی که امروزه برابر قم است و معدن نمک است و در آن جا به قضای حاجت نشسته بود و غایط او نمک شده و معدن نمک گشت. آثار الباقیه. به گزارش ابوریحان بیرونی در آثار الباقیه: چون فریدون، ضحاک (بیوراسب) را از میان برد، گاوهای اثفیان (فریدون) را که ضحاک در موقعی که او را محاصره کرده بود و نمی‌گذاشت اثفیان به آن‌ها دست رسی داشته باشد را رها کرد و به خانه بازگردانید. گزارش تاریخ طبری از این داستان به گونهٔ دیگری است:
تاریخ طبری از این داستان به گونهٔ دیگری است: فریدون پس از در بند کردن ضحاک بدو گفت: من تو را چون گاوی که در خانهٔ جدّم ذبح می‌شد می‌کشم. تجارب الامم. این گزارش در تجارب الامم این گونه آمده است که فریدون در پاسخ بیوراسب که از او خواست: مرا به کین نیای خود، جم مکش؛ گفت:... من تو را به خون خواهی گاو نری که در خانهٔ نیای من بود می‌کشم. در دیگر نوشته‌های فارسی میانه که در آن‌ها گزارش‌های داستان ضحاک آمده است: التنبیه والاشراف (مسعودی، ترجمه ابولقاسم پاینده، ص ۸۲)، تاریخ ثعالبی (ترجمهٔ محمد فضایلی، پارهٔ نخست، ص
تاریخ ثعالبی (ترجمهٔ محمد فضایلی، پارهٔ نخست، ص ۲۷–۳۵)، آفرینش و تاریخ (مطهر ابن طاهر مقدسی، ترجمهٔ محمد رضا شفیعی کدکنی، ج۳- ص ۱۲۲–۱۲۳)، فارسنامه ابن بلخی (به اهتمام گای لسترنج و رینولد نیکلسون، ص۳۶–۳۷)، زین الاخبار گردیزی (زین الاخبار، ص۳۶–۳۹)، مجمل التواریخ و القصص (به تصحیح ملک الشعرا بهار، ص ۲۶–۲۷)، تاریخ کامل ابن اثیر (ترجمهٔ سید حسن روحانی، ص ۸۱–۸۲)، تاریخ طبرستان (محمد ابن اسفندیار کاتب، به تصحیح عباس اقبال، ص ۵۷–۵۸)، تاریخ گزیده (حمدالله مستوفی، به اهتمام عبد الحسین نوایی، ص۸۳–۸۴)، تاریخ قم (حسن
اهتمام عبد الحسین نوایی، ص۸۳–۸۴)، تاریخ قم (حسن ابن محمد حسن قمی، ترجمهٔ عبد الملک قمی، به تصحیح جلال الدین تهرانی) و روضة الصفا. تاریخ بلعمی (به تصحیح ملک الشعرا بهار و پروین گنابادی، ص ۱۴۶–۱۴۷)، تجارب الامم (ابو علی مسکویه رازی، ترجمه ابولقاسم امامی، ص۵۹)، آثار الباقیه (ابوریحان بیرونی، ترجمه اکبر دانا سرشت، ص۳۳۹)، طبقات ناصری و تاریخ بناکتی اشاره شده است. ضحاک در فرهنگ عمید. (به فتح ضاد و حاء مشدد) دهاک، ده‌آک، اژدهاک، بنابر داستان شاهنامه پنجمین پادشاه پیشدادی که جمشید را کشت و جانشین او شد، مردی
پیشدادی که جمشید را کشت و جانشین او شد، مردی بدسرشت و ستمگر بود، دو مار از دو کتف او روییده بود که خوراک آن‌ها مغز سر آدمی بود و هر روز دو نفر را می‌کشت و مغز سرشان را به مارها می‌داد، عاقبت مردم به پیشوایی کاوهٔ آهنگر بر او شوریدند و فریدون را به پادشاهی برگزیدند، فریدون ضحاک را گرفت و در کوه دماوند بند کرد.
گریگوری اِفیمویچ راسپوتین ، یا گرگوار ایفی‌مویج نووی، (۲۱ ژانویهٔ ۱۸۶۹ – ۱۹ دسامبر ۱۹۱۶) راهب ماجراجو و سیاست‌مدار روسی بود. او قدرت و نفوذ عجیبی در نیکلای دوم (آخرین تزار امپراتوری روسیه) و همسر او الکساندرا فئودوروونا (تزارینای روسیه) داشت و در اغلب کارهای درباری به تزار کمک می‌کرد. چگونگی ترور او همچنان در هاله‌ای از ابهام است. پیش‌بینی انقلاب روسیه توسط راسپوتین از معروف‌ترین پیش‌بینی‌ها در تاریخ به‌شمار می‌رود. بیشتر مردم وی را به‌عنوان یک قدیس شفابخش می‌دانند و در بین عده‌ای دیگر به‌عنوان یک موجود
می‌دانند و در بین عده‌ای دیگر به‌عنوان یک موجود شیطان‌صفت شناخته می‌شود. زندگی خصوصی. او صوفی‌مسلکی بود که در ۲۱ ژانویه ۱۸۶۹ در دهکده‌ای به نام پوکروفسکوی و در منطقه یاکوسکی در استان تیومن در جنوب سیبری به دنیا آمد و هیچ تحصیلاتی نداشت. سوابق کمی از والدین راسپوتین وجود دارد. پدرش، یتیم یک کشاورز دهقانی و بزرگ کلیسا بود که در سال ۱۸۴۲ در پوکروفسکویه به دنیا آمد و در سال ۱۸۶۳ با مادر راسپوتین، آنا پرشوکووا، ازدواج کرد. این زوج هفت فرزند دیگر داشتند که همگی در دوران نوزادی و اوایل کودکی مردند. ممکن است فرزند
دوران نوزادی و اوایل کودکی مردند. ممکن است فرزند نهم، فئودوسیا وجود داشته باشد. به گفته مورخ ژوزف تی فورمن، راسپوتین مطمئناً به فئودوسیا نزدیک بود و پدرخوانده فرزندانش بود. به گفته مورخ داگلاس اسمیت، جوانی و اوایل بزرگسالی راسپوتین «سیاه چاله ای است که ما تقریباً هیچ چیز در مورد آن نمی‌دانیم»، اگرچه فقدان منابع و اطلاعات موثق باعث نشد که دیگران پس از به شهرت رسیدن راسپوتین داستان‌هایی دربارهٔ والدین و جوانی او بسازند. با این حال، مورخان موافق هستند که مانند بسیاری از دهقانان سیبری، از جمله مادر و پدرش،
بسیاری از دهقانان سیبری، از جمله مادر و پدرش، راسپوتین به‌طور رسمی تحصیل نکرده بود و تا اوایل بزرگسالی بی‌سواد باقی ماند. سوابق بایگانی محلی نشان می‌دهد که او جوانی تا حدودی سرکش داشته است - احتمالاً مشروب‌خواری، دزدی‌های کوچک و بی‌احترامی به مقامات محلی - اما هیچ مدرکی مبنی بر اتهام دزدی اسب، توهین به مقدسات، یا شهادت دروغین وجود ندارد، همه جنایات اصلی که بعداً به آنها نسبت داده شد. در سال ۱۸۸۶، راسپوتین به آبالاک، روسیه، در ۲۵۰ کیلومتری شرق-شمال شرقی تیومن و ۲۸۰۰ کیلومتری شرق مسکو سفر کرد و در آنجا با