payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خود فرا گرفت. وی در نیشابور فقه شافعی و کلام اشعری را فرا می‌گیرد و در وادی فلسفه نیز گامهایی برداشته است. ایشان تعالیم خود نزد علماء برجستهٔ عصر خود مانند: احمد الخواجه، و ابی القاسم الانصاری، و ابی الحسن المدائنی، و ابی نصر بن القاسم القشیری به پایان رسانید. ایشان نیز مانند علماء عصر خویش علاقه به سفر و انتقال داشت و از نواحی مختلف دیدن نمود من‌جمله خوارزم و خراسان. در عمر ۳۰ سالگی برای فریضهٔ عمره رهسپار مکه شد در سال ۵۱۰ هجری قمری. بعد از اداء عمره به بغداد رفت و ۳ سال در آنجا گذراند. در این مدت در
بغداد رفت و ۳ سال در آنجا گذراند. در این مدت در مدرسهٔ نظامیه کسب علم نمود. وی در سال ۵۴۸ هجری قمری این دار فانی را بدرود حیات گفت. آرامگاه وی (آرامگاه علامه شهرستانی) در دهستان شهرستانه ،‌ بخش نوخندان ، شهرستان درگز قرار دارد. آثار. در فلسفه کارهایی کرده مثل افزودن بر نقل و بررسی سخنان فیلسوفان در کتابهای مختلف، کتابی مستقل در نقد اندیشه‌های ابن سینا نگاشته‌است. خواجه نصیر الدین طوسی در پاسخ به المصارع کتابی تألیف کرده که آن را مصارع المصارع نامیده‌است و در این کتاب نظرات شهرستانی را سخیف می‌شمارد. —
و در این کتاب نظرات شهرستانی را سخیف می‌شمارد. — شهرستانی را متکلمی اشعری مسلک تصویر می‌کند، ولی در کتاب تفسیر قرآن خویش "مفاتیح الاسرار و مصابیح الابرار" همچون یک شیعه اسماعیلی سخن می‌گوید.
وانِشان، روستایی از توابع شهرستان گلپایگان واقع در استان اصفهان است. مردم. مردم این روستا به گویش وانشانی از زبان های ایران مرکزی سخن می گویند.
بنگال غربی (به بنگالی: ، ) یکی از ایالات شمال‌شرقی کشور هند است مرکز این ایالت شهر کلکته است. ایالت بنگال غربی با کشور بنگلادش هم‌مرز است و این ایالت به‌همراه بنگلادش، منطقهٔ قومی-زبانی بنگال را تشکیل می‌دهند. بنگال غربی با جمعیتی نزدیک به صد میلیون نفر، از پرتراکم‌ترین ایالت‌های هند به‌شمار می‌آید. این ایالت از شمال تا جنوب، از هیمالیا تا خلیج بنگال گسترده شده و از نظر جغرافیایی و فرهنگی منطقه‌ای متنوع و مهم به‌شمار می‌رود. مرکز آن کلکته است که از مهم‌ترین کلان‌شهرهای هند محسوب می‌شود. بنگال غربی با
کلان‌شهرهای هند محسوب می‌شود. بنگال غربی با کشورهای بنگلادش، نپال و بوتان هم‌مرز است و با چند ایالت دیگر هند نیز مرز مشترک دارد. بنگال منطقه‌ای با پیشینه‌ای کهن است و در دوران‌های مختلف، حکومت‌هایی مانند موریا، گوپتا، پالا و سنا در آن حکم‌رانی می‌کردند. از قرن دوازدهم میلادی، اسلام به‌تدریج در منطقه گسترش یافت و سلطان‌نشین بنگال شکل گرفت. در دوران استعمار، بنگال یکی از نخستین مناطقی بود که به‌دست کمپانی هند شرقی افتاد و به کانون اصلی قدرت بریتانیا در جنوب آسیا بدل شد. با استقلال هند در سال ۱۹۴۷، بنگال به
آسیا بدل شد. با استقلال هند در سال ۱۹۴۷، بنگال به دو بخش شرقی و غربی تقسیم شد. بخش غربی آن که عمدتاً هندو‌نشین بود، در قلمرو هند باقی ماند و به‌صورت ایالت بنگال غربی در ساختار جمهوری هند گنجانده شد. از نظر جغرافیایی، بنگال غربی شامل چشم‌اندازهای متنوعی است؛ از کوهستان‌های دارجلینگ در شمال گرفته تا دلتای گنگ و جنگل‌های حرای ساندربانس در جنوب. بلندترین نقطهٔ این ایالت، قلهٔ سندکفو با ارتفاع ۳۶۳۶ متر در منطقهٔ دارجلینگ قرار دارد. آب‌وهوای این منطقه نیز بسیار متنوع است و از اقلیم نیمه‌گرم‌مرطوب در شمال تا
متنوع است و از اقلیم نیمه‌گرم‌مرطوب در شمال تا آب‌وهوای گرمسیری در جنوب را دربرمی‌گیرد. ایالت شش فصل مشخص دارد و به‌دلیل قرارگیری در مسیر طوفان‌ها، مستعد سیلاب و توفند است. اقتصاد بنگال غربی یکی از بزرگ‌ترین اقتصادهای ایالتی در هند است و ترکیبی از بخش‌های کشاورزی، صنعت و خدمات را در بر دارد. این ایالت در تولید محصولاتی چون برنج، سیب‌زمینی، چای، ماهی، کنف و فرآورده‌های باغی، جایگاه مهمی دارد. صنایع اصلی آن شامل زغال‌سنگ، فولاد، چرم، فناوری اطلاعات و نساجی است. همچنین بنگال غربی یکی از صادرکنندگان عمدهٔ چای
همچنین بنگال غربی یکی از صادرکنندگان عمدهٔ چای دارجلینگ، محصولات مهندسی، چرم و فرآورده‌های دریایی است. در حوزهٔ فرهنگ، بنگال غربی نقش بسیار برجسته‌ای در تاریخ فرهنگی هند ایفا کرده است. کلکته به‌عنوان پایتخت فرهنگی هند شناخته می‌شود و سنت‌های اجتماعی نظیر «پارا» (محله‌های محلی با ارتباط اجتماعی فعال) و جلسات گفت‌وگو و بحث فرهنگی معروف به «ادا» بخشی از زیست فرهنگی این منطقه‌اند. در حوزهٔ موسیقی، گونه‌هایی مانند رابندرسانگه‌ت و نازُل‌گِرِتی در کنار موسیقی فولکلور چون باول، گمبه‌را، چاو و لاثی رایج‌اند. رقص
چون باول، گمبه‌را، چاو و لاثی رایج‌اند. رقص سنتی «چاو» نیز از میراث برجستهٔ بنگال است. جشن‌های آیینی مانند دورگا پوجا، کالی پوجا، دیوالی و ساراسواتی پوجا با شکوه برگزار می‌شوند. همچنین نمایشگاه کتاب کلکته و جشنواره بین‌المللی فیلم کلکته از رویدادهای فرهنگی برجستهٔ هند به‌شمار می‌آیند. صنعت سینمای بنگالی نیز با عنوان «تولیوود» در منطقهٔ تولیگنج کلکته فعال است. بنگال غربی از نظر گردشگری نیز یکی از ایالت‌های جذاب هند است. مناطق گردشگری متعددی همچون تپه‌های دارجلینگ، پارک ملی ساندربانس (که زیستگاه ببر بنگال
پارک ملی ساندربانس (که زیستگاه ببر بنگال است)، معابد تراکوتا در بیشن‌پور، کاخ هزار در در مورشدآباد و باغ گیاه‌شناسی هند در کلکته در این ایالت قرار دارند. در زمینهٔ سیاسی، این ایالت دارای نظام دموکراسی پارلمانی است و نخست‌وزیر ایالتی در رأس دولت قرار دارد. فرماندار از سوی رئیس‌جمهور هند منصوب می‌شود. مجلس قانون‌گذاری بنگال غربی یک‌مجلسی است. در گذشته، حزب کمونیست هند (مارکسیست) برای چند دهه قدرت را در دست داشت، اما از سال ۲۰۱۱ تاکنون، حزب کنگره ترینامول به رهبری ماماتا بانرجی ادارهٔ امور را بر عهده دارد.
رهبری ماماتا بانرجی ادارهٔ امور را بر عهده دارد. تاریخچه. بازمانده‌های تمدن در ناحیه بنگال بزرگ به ۴ هزار سال قبل، یعنی زمان سکونت اقوام دراویدی، تبتی-برمه‌ای و آستروآسیایی برمی‌گردد. ریشهٔ واژهٔ بنگال به درستی روشن نیست ولی آن را مشتقی از اسم قبیله دراویدی‌زبان «بنگ» دانسته‌اند. این ایل ۱۰۰۰ سال قبل از میلاد در این ناحیه سکنا گزیده بود. بعد از ورود مردمان شمال به این ناحیه، در سدهٔ ۷ ب.م. پادشاهی ماگادا شکل گرفت که مناطق بیهار و بنگال را دربرمی‌گرفت. تاریخ آغازین منطقهٔ بنگال با پیاپی حکومت‌کردن
تاریخ آغازین منطقهٔ بنگال با پیاپی حکومت‌کردن امپراتوری‌های گوناگون هند، درگیری‌های داخلی و رقابت میان هندوئیسم و بودیسم برای سلطه همراه بود. بنگال کهن محل استقرار چندین جاناپادای مهم بود و کهن‌ترین شهرهای آن به دوره ودایی بازمی‌گردند. این منطقه بخشی از چندین امپراتوری فرامنطقه‌ای باستانی هند همچون وانگا، امپراتوری مائوریا و امپراتوری گوپتا بود. دژ گئودَه نیز به‌عنوان پایتخت حکومت‌های پادشاهی گئودَه، امپراتوری پالا و امپراتوری سنا شناخته می‌شد. اسلام ابتدا از راه روابط تجاری با خلافت عباسی وارد منطقه شد،
از راه روابط تجاری با خلافت عباسی وارد منطقه شد، اما پس از یورش‌های غوریان به رهبری بختیار خلجی و برپایی سلطنت دهلی، اسلام به‌سرعت در سراسر بنگال گسترش یافت. در دوران سلطنت بنگال، این سرزمین به یکی از قدرت‌های بزرگ بازرگانی جهان تبدیل شد و اروپاییان اغلب از آن به‌عنوان «ثروتمندترین کشور برای دادوستد» یاد می‌کردند. در سال ۱۵۷۶، بنگال در قلمرو مغولان هند ادغام شد، هرچند برخی بخش‌های آن همچنان تحت کنترل حکومت‌های هندو و زمین‌داران باروبویان باقی ماندند، و برای مدتی کوتاه نیز به‌دست امپراتوری سوری افتاد. پس از
مدتی کوتاه نیز به‌دست امپراتوری سوری افتاد. پس از مرگ اورنگ‌زیب در اوایل سدهٔ ۱۸ میلادی، بنگال مغولی که به مرحله‌ای از پیش‌صنعتی‌شدن رسیده بود، به دولتی نیمه‌مستقل در دست نواب‌های بنگال تبدیل شد و نشانه‌هایی از شکل‌گیری نخستین انقلاب صنعتی در آن دیده شد. پس از نبرد بوکسار در ۱۷۶۴، کمپانی هند شرقی بریتانیا بنگال را ضمیمهٔ قلمرو خود کرد و ریاست‌جمهوری بنگال شکل گرفت. از سال ۱۷۷۲ تا ۱۹۱۱، کلکته پایتخت قلمروهای کمپانی هند شرقی بود و پس از آن، با تأسیس نایب‌السلطنه‌گری هند، به پایتخت تمام هند بریتانیایی تبدیل
هند، به پایتخت تمام هند بریتانیایی تبدیل شد. در فاصلهٔ ۱۹۱۲ تا استقلال هند در سال ۱۹۴۷، کلکته پایتخت استان بنگال باقی ماند. منطقهٔ بنگال در دوران جنبش استقلال هند یکی از کانون‌های اصلی فعالیت سیاسی و فرهنگی بود و همچنان یکی از مراکز مهم ادبی و فکری هند به‌شمار می‌رود. در پی بروز خشونت‌های فرقه‌ای در روز اقدام مستقیم، شورای قانون‌گذاری بنگال و مجلس قانون‌گذاری بنگال در سال ۱۹۴۷ به تقسیم بنگال (۱۹۴۷) بر پایهٔ دین رأی دادند. بر این اساس، دو قلمرو مستقل شکل گرفت: بنگال غربی، ایالتی با اکثریت هندو در هند، و
گرفت: بنگال غربی، ایالتی با اکثریت هندو در هند، و بنگال شرقی، استانی با اکثریت مسلمان که جزئی از پاکستان شد و بعدها به بنگلادش مستقل تبدیل گشت. در سال‌های پس از ۱۹۴۷، پناهندگان هندو از بنگال شرقی به بنگال غربی مهاجرت کردند و این موج مهاجرت، چشم‌انداز اجتماعی و سیاست منطقه را دگرگون کرد. پیوند طولانی‌مدت با دولت استعماری بریتانیا موجب گسترش آموزش غربی و در پی آن، شکوفایی در زمینه‌های علمی، نهادهای آموزشی و اصلاحات اجتماعی شد که در نهایت به رنسانس بنگالی انجامید. جغرافیا. در شمال شرقی این ایالت، ایالت‌های
جغرافیا. در شمال شرقی این ایالت، ایالت‌های آسام و سیکیم و کشور بوتان قرار دارد و در جنوب غربی آن، ایالت اریسا. بنگال غربی همچنین از سوی باختر با ایالت‌های جارکند و بیهار و از سوی شمال غربی با نپال هم‌مرز است. اقتصاد. در دوران پس از استقلال هند، بنگال غربی به‌عنوان یک ایالت رفاه‌گرا بر پایهٔ تولیدات کشاورزی و صنایع کوچک و متوسط توسعه یافت. میراث فرهنگی آن، افزون بر سنت‌های فولکلور، شامل آثار برجسته‌ای در ادبیات (همچون رابندرانات تاگور)، موسیقی، سینما و هنر است. از سال ۱۹۷۷ و آغاز حکومت کمونیستی در ایالت،
است. از سال ۱۹۷۷ و آغاز حکومت کمونیستی در ایالت، دوره‌ای از خشونت سیاسی و رکود اقتصادی پدید آمد، که چندین دهه به طول انجامید و سپس فرونشست. در سال‌های ۲۰۲۳–۲۰۲۴، بنگال غربی با تولید ناخالص ایالتی ۱۷٫۱۹ تریلیون روپیه، ششمین اقتصاد بزرگ ایالتی در هند بود، اگرچه از نظر درآمد سرانه در رتبهٔ بیستم قرار دارد. باوجود رشد سریع اقتصادی، جذب سرمایه‌گذاری خارجی در این ایالت با موانعی مانند سیاست‌های سخت‌گیرانهٔ مالکیت زمین، ضعف زیرساخت و کاغذبازی اداری روبه‌رو است. همچنین رتبهٔ ایالت در شاخص توسعه انسانی پایین‌تر از
رتبهٔ ایالت در شاخص توسعه انسانی پایین‌تر از میانگین کشوری است. با این حال، سهم بدهی ایالتی از تولید ناخالص داخلی از ۴۰٫۶۵٪ در سال ۲۰۱۱ به ۳۷٫۶۷٪ کاهش یافته‌است. ایالت دارای سه میراث جهانی ثبت‌شده در یونسکو است و از نظر جذب گردشگر، هشتمین ایالت هند به‌شمار می‌رود و در ردهٔ سوم پر بازدیدترین ایالت‌های کشور برای گردشگران داخلی قرار دارد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۵ فوریه ۲۰۰۷.
سوخومی (به گرجی:სოხუმი) مرکز جمهوری خودمختار آبخازستان با جمعیت ۱۲۵ هزار نفر (۲۰۰۳ م) است. سوخومی شهری در یک خلیج وسیع در ساحل شرقی دریای سیاه است. این شهر هم پایتخت و هم بزرگ‌ترین شهر جمهوری آبخازستان است، یک کشور به رسمیت شناخته شده جزئی که بیشتر کشورها آن را بخشی از گرجستان می‌دانند. این شهر از زمان جنگ آبخاز در سال‌های ۱۹۹۲–۱۹۹۳ توسط آبخازستان کنترل می‌شود. این شهر که دارای فرودگاه سوخومی درندا است، به دلیل سواحل، آسایشگاه‌ها، چشمه‌های آب معدنی و آب و هوای نیمه گرمسیری، یک بندر، محل اتصال راه‌آهن و یک
نیمه گرمسیری، یک بندر، محل اتصال راه‌آهن و یک تفرجگاه تفریحی است. همچنین عضو باشگاه بین‌المللی دریای سیاه است. شمار زیادی از گردشگران روسی برای تعطیلات به سوخومی می‌آیند. تاریخ سوخومی را می‌توان به قرن ششم قبل از میلاد ردیابی کرد، زمانی که توسط یونانیان که آن را دیوسکوریاس نامیدند، مستقر شد. در این زمان و دوره رومی بعدی، بیشتر شهر زیر دریای سیاه ناپدید شد. این شهر زمانی که بخشی از پادشاهی آبخاز و سپس پادشاهی متحد گرجستان شد، تسخومی نامیده شد. این شهر که توسط شاهزادگان محلی مورد مناقشه بود، در دهه ۱۵۷۰ بخشی
شاهزادگان محلی مورد مناقشه بود، در دهه ۱۵۷۰ بخشی از امپراتوری عثمانی شد و تا زمانی که در سال ۱۸۱۰ توسط امپراتوری روسیه فتح شد، در آنجا باقی ماند. پس از یک دوره درگیری در طول جنگ داخلی روسیه، این شهر به‌طور خلاصه بخشی از جمهوری دموکراتیک گرجستان شد، تا اینکه دوباره توسط بلشویک‌ها تصرف شد. در داخل اتحاد جماهیر شوروی، سوخومی به عنوان پایتخت جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخازیا و سپس جمهوری سوسیالیستی خودمختار شوروی آبخاز در گرجستان شوروی خدمت می‌کرد. همچنین یک مقصد تعطیلات محبوب بود. با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی
تعطیلات محبوب بود. با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در اوایل دهه ۱۹۹۰، این شهر در طول درگیری گرجستان و آبخاز آسیب قابل توجهی دید. جمعیت امروزی ۶۰۰۰۰ نفری تنها نیمی از جمعیت ساکن در آن در پایان حکومت شوروی است. نام شهر. سوخومی در زبان‌های مختلف نام‌های متفاوتی دارد. در گرجی به آن سوخومی (Sokhumi)، در زبان مگرلی (که در منطقه سامورزاکن گرجستان رایج است) آکوجیخا (Aqujikha) و در روسی سوخوم (Sukhum) یا سوخومی (Sukhumi) می‌گویند. ریشه نام سوخومی به کلمه گرجی تسخومی/تسخومی برمی‌گردد که خود از واژه تسخوم در زبان سوانی
برمی‌گردد که خود از واژه تسخوم در زبان سوانی به معنای «درخت ممرز» گرفته شده است. در زبان آبخازی، این شهر آکوا (Aqwa) نامیده می‌شود که به معنای «ساحل سنگی» است، اما در سنت آبخازی به معنای «آب» نیز به کار می‌رود. در منابع گرجی قرون وسطی، این شهر تسخومی نامیده می‌شد. در دوران حکومت عثمانی‌ها، نام آن به صخوم‌قلعه تغییر کرد. پس از آن، در زبان روسی تا سال ۱۹۳۶ نام رسمی شهر سوخوم بود، اما سپس به سوخومی تغییر یافت. این نام تا سال ۱۹۹۲ باقی ماند تا اینکه شورای عالی آبخاز نام قبلی را احیا کرد. روسیه نیز در سال ۲۰۰۸
آبخاز نام قبلی را احیا کرد. روسیه نیز در سال ۲۰۰۸ املای رسمی سوخوم را پذیرفت، اگرچه سوخومی هنوز هم استفاده می‌شود. در زبان انگلیسی، هر دو شکل سوخومی و سوخوم رایج هستند، اما استفاده از سوخومی در حال افزایش است و توسط منابعی مانند سازمان ملل متحد، دانشنامه بریتانیکا و گوگل مپس پذیرفته شده است. تاریخ. تاریخچهٔ شهر در اواسط سدهٔ ششم پیش از میلاد آغاز شد، زمانی که یک سکونتگاه قدیمی‌تر از هزارهٔ دوم و اوایل هزارهٔ اول پیش از میلاد، که مورد استفادهٔ قبایل محلی کولخی بود، جای خود را به مستعمرهٔ یونانی «دیوسکوریاس»
بود، جای خود را به مستعمرهٔ یونانی «دیوسکوریاس» (به یونانی: Διοσκουριάς) داد. گفته می‌شود که این شهر توسط کاستور و پولوکس، دوقلوهای اسطوره‌های یونانی-رومی، بنیان‌گذاری و نام‌گذاری شده است. بر اساس افسانه‌ای دیگر، این شهر توسط آمفیتوس و کرسیوس از اسپارت، ارابه‌رانان دیوسکوری، تأسیس شده است. سفال‌های یونانی یافت‌شده در اشرا، در شمال‌تر در امتداد ساحل، قدیمی‌تر از یافته‌های خلیج سوخومی هستند که نشان می‌دهد مرکز سکونتگاه اولیهٔ یونانی ممکن است در آنجا بوده باشد. این شهر در دادوستد بین یونان و قبایل بومی فعال
این شهر در دادوستد بین یونان و قبایل بومی فعال بود، نمک و کالاهایی از بخش‌های مختلف یونان وارد می‌کرد و چوب محلی، کتان و شاهدانه صادر می‌نمود. همچنین، این شهر یکی از مراکز اصلی برده‌داری در کولخیس بود. بازارهای شهر و مناطق اطراف آن به خاطر تنوع زبان‌ها مشهور بودند. با وجود پیشروی دریا به سمت سرزمین دیوسکوریاس، این شهر به رونق خود ادامه داد و در سدهٔ دوم پیش از میلاد به یکی از شهرهای کلیدی در قلمرو مهرداد ششم، پادشاه پنتوس، تبدیل شد و تا پایان از او حمایت کرد. دیوسکوریاس در حدود سال ۱۰۰ پیش از میلاد سکه‌های
دیوسکوریاس در حدود سال ۱۰۰ پیش از میلاد سکه‌های برنزی با نمادهای کاستور و پولوکس و دیونیزوس ضرب کرد. در زمان امپراتور روم، آگوستوس، نام شهر به «سباستوپولیس» (به یونانی: Σεβαστούπολις) تغییر یافت. اما رونق آن کاهش یافت و در سدهٔ اول میلادی، پلینیوس این مکان را تقریباً متروک توصیف کرد، اگرچه در زمان آریانوس در دههٔ ۱۳۰ میلادی، شهر همچنان وجود داشت. بقایای برج‌ها و دیوارهای سباستوپولیس در زیر آب کشف شده است؛ در خشکی، پایین‌ترین لایه‌های کاوش‌شده توسط باستان‌شناسان مربوط به سده‌های اول و دوم میلادی است. بر
مربوط به سده‌های اول و دوم میلادی است. بر اساس نوشته‌های گریگوری نیسا، در اواخر سدهٔ چهارم میلادی در این شهر مسیحیانی حضور داشتند. در سال ۵۴۲ میلادی، رومی‌ها شهر را تخلیه کرده و دژ آن را تخریب کردند تا از تصرف آن توسط شاهنشاهی ساسانی جلوگیری کنند. با این حال، در سال ۵۶۵ میلادی، امپراتور ژوستینین یکم دژ را بازسازی کرد و سباستوپولیس به عنوان یکی از پایگاه‌های بیزانسی در کولخیس باقی ماند تا اینکه در سال ۷۳۶ توسط مروان دوم، فاتح خلافت اموی، غارت شد. شهر پس از آن با نام «تسخومی» شناخته شد. این شهر که توسط دیوان
با نام «تسخومی» شناخته شد. این شهر که توسط دیوان پادشاهان آبخاز از ویرانی‌های ناشی از حملات عرب‌ها بازسازی شده بود، به‌ویژه در دوران عصر طلایی گرجستان در سده‌های دوازدهم و سیزدهم رونق یافت، زمانی که تسخومی به مرکز دادوستد با قدرت‌های دریایی اروپایی، به‌ویژه جمهوری جنوا، تبدیل شد. جنوایی‌ها در اواخر سدهٔ سیزدهم در تسخومی بندر تجاری خود را تأسیس کردند. در این شهر یک اسقف‌نشین کاتولیک نیز وجود داشت که امروزه به عنوان یک صندلی اسمی شناخته می‌شود. یک کنسولگری جنوایی در سال ۱۳۵۴ با کنسولی که از فئودوسیا فرستاده
در سال ۱۳۵۴ با کنسولی که از فئودوسیا فرستاده شده بود، تأسیس شد. علی‌رغم درگیری‌های گاه‌به‌گاه با بومیان، این کنسولگری تا سال ۱۴۵۶ فعال بود. شهر تسخومی به اقامتگاه تابستانی فرمانروایان گرجستان تبدیل شد. به گفتهٔ پژوهشگر روسی، و. سیزوف، این شهر به یک «مرکز فرهنگی و اداری مهم در پادشاهی متحد گرجستان» تبدیل شد. بعدها، تسخومی به عنوان پایتخت اودیشی، مقر فرمانروایان شاهزاده‌نشین مینگرلیا مورد استفاده قرار گرفت. در این شهر وامک یکم دادینی (حدود ۱۳۸۴–۱۳۹۶)، تأثیرگذارترین فرد از خاندان دادینی، سکه‌های خود را ضرب
فرد از خاندان دادینی، سکه‌های خود را ضرب کرد. اسناد سدهٔ پانزدهم به وضوح تسخومی را از شاهزاده‌نشین آبخازستان متمایز کرده‌اند. نیروی دریایی امپراتوری عثمانی در سال ۱۴۵۱ این شهر را اشغال کرد، اما برای مدت کوتاهی. بعدها، این شهر میان شاهزادگان آبخاز و مینگرلیا مورد مناقشه قرار گرفت، تا اینکه سرانجام در دههٔ ۱۵۷۰ به تصرف ترک‌ها درآمد. حکمرانان جدید شهر را به شدت مستحکم کردند و آن را "صخوم‌قلعه" نامیدند که تغییر یافتهٔ نام پیشین گرجی آن است. به درخواست شاهزادهٔ طرفدار روسیهٔ آبخاز، این شهر در سال ۱۸۱۰ توسط
طرفدار روسیهٔ آبخاز، این شهر در سال ۱۸۱۰ توسط نیروی تفنگداران دریایی روسیه مورد حمله قرار گرفت و سپس به یک پایگاه عمده در شمال غرب قفقاز تبدیل شد. (نگاه کنید به استیلای روسیه بر قفقاز). سوخومی در سال ۱۸۴۷ به‌عنوان یک بندر رسمی اعلام شد و پس از آنکه افراد خاندان شرواشیدزه توسط مقامات روسی در سال ۱۸۶۴ برکنار شدند، این شهر مستقیماً به امپراتوری روسیه ضمیمه شد. در جریان جنگ روسیه و عثمانی (۱۸۷۷–۱۸۷۸)، این شهر برای مدتی کوتاه تحت کنترل نیروهای عثمانی و شورشیان آبخاز-چرکس قرار گرفت. پس از الحاق آن، سوخومی به
آبخاز-چرکس قرار گرفت. پس از الحاق آن، سوخومی به مرکز اداری استان سوخومی در استان کوتائیسی تبدیل شد. پس از انقلاب روسیه، این شهر و کل آبخازستان درگیر آشوب‌های جنگ داخلی روسیه شدند. در مه ۱۹۱۸، حکومت کوتاه‌مدت بلشویک در این شهر سرکوب شد و سوخومی به‌عنوان مقر شورای مردمی خودمختار آبخاز و مرکز حکومت کل گرجستان در جمهوری دموکراتیک گرجستان ادغام شد. ارتش سرخ و انقلابیون محلی در ۴ مارس ۱۹۲۱ این شهر را از نیروهای گرجی تصرف کردند و حکومت شوروی را اعلام نمودند. سوخومی به‌عنوان پایتخت جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز،
به‌عنوان پایتخت جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز، که از طریق «معاهدهٔ اتحادی» به جمهوری شوروی سوسیالیستی گرجستان وابسته بود، از ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۱ عمل کرد، تا اینکه در این سال به پایتخت جمهوری خودمختار سوسیالیستی آبخاز درون جمهوری گرجستان شوروی تبدیل شد. تا سال ۱۹۸۹، سوخومی ۱۲۰٬۰۰۰ نفر جمعیت داشت و یکی از شهرهای پررونق گرجستان به‌شمار می‌رفت. بسیاری از ویلاهای تعطیلاتی معروف به داچا، متعلق به رهبران شوروی در این شهر قرار داشت. از شورش‌های ۱۹۸۹، سوخومی به مرکز درگیری آبخاز تبدیل شد و در جریان جنگ آبخاز (۱۹۹۲-۱۹۹۳)
آبخاز تبدیل شد و در جریان جنگ آبخاز (۱۹۹۲-۱۹۹۳) به‌شدت آسیب دید. در طول جنگ، این شهر و مناطق اطراف آن تقریباً هر روز هدف حملات هوایی و گلوله‌باران توپخانه‌ای قرار گرفتند که منجر به تلفات سنگین غیرنظامیان شد. در ۲۷ سپتامبر ۱۹۹۳، نبرد برای تصرف سوخومی با پاکسازی قومی گرجی‌ها در آبخاز، علیه اکثریت جمعیت گرجی این شهر، به پایان رسید (نگاه کنید به کشتار سوخومی). در میان قربانیان، اعضای دولت طرفدار گرجستان در آبخاز، از جمله ژیولی شارتاوا، راوول اشبا و دیگران، و همچنین شهردار سوخومی گورام گابیسکیریا، بودند. اگرچه
شهردار سوخومی گورام گابیسکیریا، بودند. اگرچه شهر پس از جنگ نسبتاً آرام بوده و تا حدودی بازسازی شده است، اما همچنان از پیامدهای جنگ رنج می‌برد و تنوع قومی پیشین خود را بازیابی نکرده است. یک برنامهٔ نسبتاً بزرگ بازسازی زیرساخت‌ها در سال‌های ۲۰۱۹–۲۰۲۰ آغاز شد که بر نوسازی اسکلهٔ شهر، بازسازی جاده‌های شهری و پاکسازی پارک‌های شهر متمرکز بود. جمعیت این شهر در سال ۲۰۱۷، حدود ۶۵٬۷۱۶ نفر بود، در حالی که در سال ۱۹۸۹ حدود ۱۲۰٬۰۰۰ نفر جمعیت داشت. در فصل تعطیلات تابستانی، جمعیت این شهر معمولاً دو تا سه برابر افزایش
جمعیت این شهر معمولاً دو تا سه برابر افزایش می‌یابد و با ورود تعداد زیادی گردشگر بین‌المللی همراه است. در سال ۲۰۲۱، در این شهر ناآرامی‌های ۲۰۲۱ آبخاز رخ داد که منجر به استعفای رئیس‌جمهور آسلان بژانیا شد. آبخازی‌ها به‌طور جمعی به دلیل شورش ۱۸۷۷ مقصر شناخته شدند و محدودیت‌هایی بر آنها اعمال شد که از استقرار آنها در نزدیکی سواحل (به‌جز اعضای طبقات بالا) یا زندگی در سوخومی جلوگیری می‌کرد. بخش مرکزی و ویران‌شدهٔ آبخازستان، که امروزه شامل ناحیه‌های سوخومی و گولریپشی است، میان رودهای پسیرتسخا و رود کودوری به یک
است، میان رودهای پسیرتسخا و رود کودوری به یک منطقهٔ استعماری برای ادارهٔ امپراتوری تبدیل شد. در نتیجه، یک منطقهٔ حائل میان آبخازی‌های گوداوتا و اوچامچیرا ایجاد شد و آبخازی‌ها حق استقرار در این بخش از سرزمین خود را نداشتند. در همین حال، هزاران ارمنی، مینگرلی، یونانی، روس، استونیایی، آلمانی و مولداویایی از سال ۱۸۷۹ در این منطقه اسکان داده شدند. دین. بیشتر ساکنان این شهر به کلیسای ارتدکس شرقی، کلیسای حواری ارمنی، اسلام و دین سنتی آبخاز تعلق دارند. فرهنگ. جاذبه‌های اصلی. تئاترهای سوخومی اجراهای کلاسیک و امروزی
اصلی. تئاترهای سوخومی اجراهای کلاسیک و امروزی را ارائه می‌دهند و فصل تئاتر از سپتامبر تا ژوئن ادامه دارد. چندین گالری و موزه، هنرهای بصری تاریخی و امروزی آبخاز را به نمایش می‌گذارند. باغ گیاه‌شناسی سوخومی که در سال ۱۸۴۰ تأسیس شده، یکی از قدیمی‌ترین باغ‌های گیاه‌شناسی در قفقاز است. سوخومی دارای چندین بنای تاریخی مهم است که از جمله می‌توان به پل بسلیتی اشاره کرد که در دوران حکومت ملکه تامار در سدهٔ دوازدهم ساخته شد. همچنین، بقایای بناهای تاریخی دیگری در شهر مشهود است، از جمله دیوارهای رومی، قلعهٔ باگرات، و
مشهود است، از جمله دیوارهای رومی، قلعهٔ باگرات، و چندین برج دیوار کلاسوری که به نام دیوار بزرگ آبخاز نیز شناخته می‌شود و بین سال‌های ۱۶۲۸ تا ۱۶۵۳ توسط لوان دوم دادینی برای محافظت از قلمرو خود در برابر قبایل آبخاز ساخته شد. علاوه بر این، در این شهر دژ جنوایی متعلق به سدهٔ چهاردهم و قلعهٔ عثمانی متعلق به سدهٔ هجدهم نیز وجود دارند. صومعه کامانی از سدهٔ یازدهم ( از سوخومی) بر اساس سنت، بر روی آرامگاه جان کریسوستوم ساخته شده است. در فاصلهٔ حدود از سوخومی، نیو آتوس با ویرانه‌های شهر قرون وسطایی دژ آناکوبیا قرار
با ویرانه‌های شهر قرون وسطایی دژ آناکوبیا قرار دارد. صومعهٔ نیو آتوس با سبک معماری نئوبیزانسی در دههٔ ۱۸۸۰ به دستور تزار الکساندر سوم، امپراتور روسیه ساخته شد. در شمال سوخومی، در کوه‌ها، غار کروبرا قرار دارد که یکی از عمیق‌ترین غارهای جهان با عمقی حدود ۲٬۱۴۰ متر است.
هندودَر (Hendudar) شهری کوچک در قسمت جنوبی استان مرکزی و مرکز بخش سربند به‌شمار می‌آید. در بخش سربند بیش از ۹۰ روستای کوچک و بزرگ تابعه شهر هندودر می‌باشد. از نظر آب و هوایی زمستانهای بسیار سرد که گاهی دمای این منطقه در زمستان به منفی ۲۰ درجه نیز می‌رسد و تابستان‌های بسیار مطبوع دارد و این منطقه را با توجه به پتانسیل بالایی که دارد به یکی از قطبهای گردشگری استان مرکزی تبدیل کرده است. این منطقه از امکانات تفریحی و گردشگری بالایی برخوردار است.تاریخ پیدایش این منطقه مشخص نیست اما در بسیاری از اسناد تاریخی
این منطقه مشخص نیست اما در بسیاری از اسناد تاریخی نوشته شده که این منطقه بارها به دلایلی تخریب و توسط مردم بومی این منطقه بازسازی شده است. زبان. امروزه از نظر گویش ساکنین این شهر به زبان لری و ترکی تکلم می‌کنند. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۵۰۰۰ نفر (نزدیک ۱۰۰۰ خانوار) بوده است. بیشتر افراد متولد این منطقه و جوانان برای ایجاد کسب و کار خود به شهرهای بزرگ و صنعتی مهاجرت نمودند و شیب رشد جمعیتی در چند سال ثابت و حتی منفی گزارش شده است. اماکن گردشی و آموزشی. در این شهر
گزارش شده است. اماکن گردشی و آموزشی. در این شهر مراکز تفریحی تابستانی و زمستانی شامل پیست اسکی و دریاچه و "پیست موتور سواری (کراس)" و " سکوهای پرواز پاراگلایدر " و " جنگل بلوط " و "شهر بازی پارک شادی" و "رودخانه چهارفصل" و "سد کمال صالح "قرار دارد. سد هندودر از مناطق مهم پرورش ماهی و ماهی‌گیری در استان مرکزی است از نظر آموزشی تمامی مقاطع تحصیلی و دبیرستانهای شبانه‌روزی دخترانه و پسرانه در این شهر دایر بود و خدمات آموزشی به دانش آموزان منطقه و اطراف ارائه می‌دهند.
پروتستان (به فرانسه: protestant) شاخه‌ای از مسیحیت است که مبانی آن نخستین بار توسط مارتین لوتر مطرح شد. پروتستان‌ها امروزه بیشتر در شمال اروپا و آمریکای شمالی سکونت دارند. پروتستان در زبان فرانسه به معنی معترض و مخالف سرسخت است و به این دلیل به پیروان مکتب دینی پروتستانیسم گفته می‌شود که آنها در مقابل شماری از قوانین کلیسای کاتولیک روم ایستادند. تاریخچه. در سال ۱۵۲۹ شاهزاده‌های آلمانی طرفدار دو مکتب کلیسای روم و کلیسای لوتران در دومین جلسه معروف به «Diet of Speyer» گرد هم آمدند. فردیناند شاهزاده اتریش با
Speyer» گرد هم آمدند. فردیناند شاهزاده اتریش با کمک اکثریت کاتولیک موفق به اجرای طرحی شد که براساس آن هرگونه تغییرات 'دیگر' در قانون اساسی دینی ایالات ممنوع شد. همچنین طبق این طرح تمامی حقوق ملکی و امور عبادی در مناطق پروتستان به کاتولیک‌ها واگذار می‌شد، درحالی که پروتستان‌ها در ایالات کاتولیک از چنین حقی محروم بودند. شاهزاده‌های شش ایالت و چهارده شهر آزاد طرفدار کلیسای لوتران که توان وتو کردن این تصمیم را نداشتند، 'اعتراض نامه' معروف خود را تدوین کردند. آنها در ۱۹ آوریل این اعتراض‌نامه را به امپراتور کارل
در ۱۹ آوریل این اعتراض‌نامه را به امپراتور کارل پنجم، برادر فردیناند، تقدیم کردند و با این اقدام لقب برجسته پروتستان را برای خود به ارمغان آوردند، که از آن زمان تا کنون بخش عمده‌ای از عالم مسیحیت را به خود جذب کرده‌است. در آغاز سده ۲۱ (میلادی) شمار پیروان مکتب پروتستانیسم به ۳۵۰میلیون نفر می‌رسید. انشعاب. پروتستانتیسم یکی از سه شاخهٔ اصلی مسیحیت است، که ریشه در اصلاح‌گرایی قرن ۱۶ دارد و پیروان آن از کلیسای کاتولیک روم یا ارتدکس شرقی پیروی نمی‌کنند. اصول اعتقادی فرقه‌های مذهبی پروتستان به‌طور قابل توجهی
اعتقادی فرقه‌های مذهبی پروتستان به‌طور قابل توجهی باهم متفاوت است، اما همهٔ آنها بر این تأکید دارند که در توضیح مسایل اعتقادی رهنمودهای انجیل در اولویت قرار دارد؛ رحمت الهی از طریق ایمان و نه از طریق اعمال توجیه می‌شود؛ و همین‌طور همه مؤمنان در مقام کشیش هستند. مکتب پروتستان دستور العمل‌های خود را مستقیماً از کلام خدا استخراج می‌کند، و در عبادت نیز رابط آنها با خدا، که کمال بخشش است، تنها مسیح است؛ در حالی که پیروان کلیسای کاتولیک روم از تعالیم کلیسای خود پیروی می‌کنند، و در عبادت نیز از طریق توسل به مریم