payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شهرستان شاهرود یکی از شهرستان‌های استان سمنان ایران است. مرکز این شهرستان، شهر شاهرود است. این شهرستان در تاریخ ۱۴ آذر ۱۳۲۱ از شهرستان سمنان جدا شد و مستقل گردید. موقعیت جغرافیایی. شهرستان شاهرود از شمال به شهرستان‌های گرگان، علی‌آباد، رامیان، مینودشت و آزادشهر در استان گلستان، از مشرق به شهرستان‌های جاجرم دراستان خراسان شمالی و سبزوار و بردسکن در استان خراسان رضوی، از مغرب به شهرستان دامغان و از جنوب به شهرستان‌های نائین در استان اصفهان و طبس در استان خراسان جنوبی محدود می‌شود. تقسیمات کشوری. شهرستان
خراسان جنوبی محدود می‌شود. تقسیمات کشوری. شهرستان شاهرود دارای ۳ بخش، ۷ دهستان و ۶ شهر به شرح زیر است: جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان شاهرود برابر با ۲۱۸٬۶۲۸ نفر بوده است.
زبان قرقیزی یا تُرکی قرقیزی (به قرقیزی: ØŒ ØŒ ) زبان رسمی کشور قرقیزستان است ضمناً در چین نیز با آن تکلم می‌شود. زبان قرقیزی شباهت زیادی به زبان قزاقی دارد. هر دو زبان از شاخه زبان‌های قبچاق از زبان‌های ترکی است. تاریخچه. این زبان که دارای حدود ۷ میلیون گویش‌ور در قرقیزستان و افغانستان و ترکیه و قزاقستان و روسیه می‌باشد و از خانواده زبان‌های ترکی بوده و با زبان قزاقی نزدیکی بسیاری دارد. قرقیزی در قزاقستان و قرقیزستان با الفبای سیریلیک (دارای سه حرف بیشتر از سیریلیک روسی) و در چین با الفبایی برگرفته از
از سیریلیک روسی) و در چین با الفبایی برگرفته از الفبای عربی نوشته می‌شود. پیش‌تر با الفبای لاتین نوشته می‌شد. زبان فارسی در سال‌های نه‌چندان دور در قرقیزستان رایج بوده‌است و هم در دانشگاه‌ها و هم در تعداد زیادی از مدرسه‌ها تدریس می‌شده‌است. بیشتر واژگان مربوط به دین و تجارت در قرقیزستان از واژگان فارسی گرفته شده‌است. برخی از زبان شناسان تعداد واژگان فارسی در زبان قرقیزی را مشتمل بر ۱۲۰۰ واژه می‌دانند ولی به نظر می‌رسد که بسیار بیشتر از این مقدار باشد. نمونه متن. ماده ۱ اعلامیه جهانی حقوق بشر
مختاران بی‌بی یا مختاران مایی (زادهٔ ۱۹۷۲) یک زن روستایی اهل پاکستان است که در سال ۲۰۰۲ مورد تجاوز دسته‌جمعی قرار گرفت. بنا به گزارش‌ها، شورای این روستا حکم به تجاوز به این زن را صادر کرده بوده به این دلیل که برادرش با یک دختر دیگر رابطهٔ نامشروع داشته‌است. مختاران بی‌بی برخلاف دیگر زنان پاکستانی که در این موارد معمولاً دست به خودکشی می‌زنند پیگیر مورد قانونی خود شد و پس از طی سه سال روند دشوار حقوقی و دادگستری توانست توجه رسانه‌های جهانی را به مشکل خود جلب کند. او همچنین در روستای خود با پولی که به خاطر
کند. او همچنین در روستای خود با پولی که به خاطر جبران این حادثه به او پرداخت شد دو مدرسه راه انداخته و اکنون در سطح بین‌المللی برای حقوق زنان فعالیت می‌کند. او می‌گوید: «وجود این مدرسه‌ها و پسران و دخترانی که در آن درس می‌خوانند رنگ تازه‌ای به زندگی من داده‌است.» مختاران بی بی یا مختاران مایی زن معروف پاکستانی که در سال ۲۰۰۲ در یک اقدام بدوی از سوی یک دادگاه محلی در پنجاب به تجاوز گروهی توسط پنج مرد متهم شده بود روز گذشته مادر شد، مختاران بی بی بر خلاف زنانی که قربانی این موضوع می‌شوند و دست به خودکشی
زنانی که قربانی این موضوع می‌شوند و دست به خودکشی می‌زنند توانست با مبارزه حقوقی در دادگاه عالی توجه جهانی را به این موضوع جلب کند و بعدها مؤسسه خیره‌ای برای کمک به آگاهی بخشی به بانوان پاکستانی تشکیل داد، این مادر ۴۰ ساله همواره نماد شجاعت و مبارزه شناخته می‌شود و در سراسر جهان مورد احترام است.
عبدالقدیر خان (زادهٔ ۲۷ آوریل ۱۹۳۶ – درگذشتهٔ ۱۰ اکتبر ۲۰۲۱) فیزیکدان هسته‌ای و مهندس متالورژی پاکستانی بود که بنیان‌گذار برنامه غنی‌سازی اورانیوم پاکستان محسوب می‌شود. یکی از بزرگ‌ترین برنامه‌های وی، برنامه غنی سازی اورانیوم برای پروژه ساخت بمب اتمی پاکستان بود. عبدالقدیر خان در سال ۱۹۷۶ آزمایشگاه پژوهشی کاهوتا (KRL) را تأسیس کرد و تا زمان بازنشستگی (۲۰۰۱) به عنوان مدیر کل و پژوهشگر ارشد در آن مرکز مشغول کارهای علمی و پژوهشی بود. خان به‌غیراز مسائل هسته‌ای در بسیاری از پروژه‌های حساس و حیاتی پاکستان نقش
در بسیاری از پروژه‌های حساس و حیاتی پاکستان نقش مهم و شایانی ایفا کرده است. از جمله کارهایی که او سهم عمده‌ای در آنها داشته است می‌توان به مورفولوژی مولکولی، فیزیک آلیاژهای مارتنزیتی، فیزیک ماده چگال و فیزیک مواد اشاره کرد. وی در ژانویه ۲۰۰۴ در جلسه‌ای که مقامات پاکستانی برگزار کرده بودند به نقش مهم خود در انتقال و تکثیر فناوری سلاح‌های هسته‌ای به کشورهای دیگر اعتراف کرد. او پس از یک ماه به‌صورت رسمی به همه فعالیت‌های غیرقانونی خود اعتراف نموده و به حبس خانگی محکوم شد. در ۶ فوریه ۲۰۰۹ دادگاه عالی
حبس خانگی محکوم شد. در ۶ فوریه ۲۰۰۹ دادگاه عالی اسلام‌آباد حکم حبس خانگی عبدالقدیر خان را لغو و اجازه داد همچون دیگر شهروندان پاکستانی آزادانه در داخل کشور زندگی کند. آغاز زندگی و تحصیل. عبدالقدیر خان در سال ۱۹۳۶ در بوپال در راج بریتانیا از یک خانواده پشتون‌تبار اردو زبان زاده شد. مادر او زلیخا (معروف به بیگم) یک زن خانه‌دار و پدرش عبدالغفور فارغ‌التحصیل دانشگاه ناگپور و کارمند وزارت آموزش و پرورش دولت محلی بوپال بود. خانواده عبدالقدیر خان تا پیش از ۱۹۳۵ به‌صورت دائم در بوپال زندگی می‌کردند. پس از جدایی
به‌صورت دائم در بوپال زندگی می‌کردند. پس از جدایی پاکستان از هند خانواده او در سال ۱۹۴۷ به پاکستان مهاجرت و در سال ۱۹۵۲ در کراچی اقامت گزیدند. قدیر خان در سال ۱۹۵۶ وارد کالج دولتی دی. جی سند شد و در سال ۱۹۶۰ مدرک تحصیلی خود در رشته فیزیک، گرایش فیزیک جامدات را گرفت. در سال ۱۹۶۱ برای تحصیل در رشته مهندسی متالورژی به آلمان رفت و در دانشگاه فنی برلین مشغول مطالعه و تحصیل شد. اما در سال ۱۹۶۵ به دانشگاه دلفت هلند منتقل و مدرک کارشناسی ارشد مهندسی تکنولوژی را در سال ۱۹۶۷ دریافت کرد و برای تحصیلات دکتری به
را در سال ۱۹۶۷ دریافت کرد و برای تحصیلات دکتری به دانشگاه کاتولیک لوون بلژیک پیوست. او در سال ۱۹۷۲ توانست با ارائه پایان‌نامه دکتری خود در خصوص مطالعه بر روی "اساس کار مارتنزیت" با کمک و نظارت استاد راهنمایش دکتر مارتین برابرز، مدرک دکتری خود را در رشته مهندسی متالورژی دریافت نماید. فعالیت‌های هسته‌ای. عبدالقدیر خان در پاکستان به‌عنوان یک قهرمان ملی شناخته می‌شد زیرا در سال ۱۹۹۸ پاکستان را تنها کشور مسلمان صاحب جنگ‌افزار هسته‌ای کرد. این موضوع باعث «نشاط ملی» در این کشور شد. عبدالقدیر خان در راه اندازی
ملی» در این کشور شد. عبدالقدیر خان در راه اندازی نخستین نیروگاه غنی‌سازی اورانیوم پاکستان در کهوته در نزدیکی اسلام‌آباد نقش داشت. منتقدان، او را بزرگ‌ترین اشاعه‌دهنده دانش جنگ‌افزار هسته‌ای در تمام دوران‌ها خوانده‌اند. عبدالقدیر خان بود که به‌طور غیرقانونی فناوری هسته‌ای را به کشورهایی مانند لیبی، ایران، و کره شمالی فروخته و نقش اساسی در شکل‌دادن به یک شبکه بین‌المللی گسترش جنگ‌افزار هسته‌ای داشته است. موضوع فعالیت‌های هسته‌ای عبدالقدیر خان هنگامی آشکار شد که آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) در سال ۲۰۰۴ در
آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) در سال ۲۰۰۴ در گزارشی که دربارهٔ فعالیت‌های او به کنگره ایالات متحده آمریکا نوشت که طرح و مواد تسلیحاتی که شبکه تحت نظارت او در اختیار ایران گذاشت پیشرفته‌تر از آن چیزی است که تاکنون گمان می‌رفت. وی دانش هسته‌ای را بین ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۹ به ایران فروخته است. او در سال ۲۰۰۴ در یک اعتراف تلویزیونی به این موضوع اقرار کرد و به حبس خانگی محکوم شد. عبدالقدیر خان در این مدت در منطقه‌ای دیپلماتیک در حومه اسلام‌آباد، تحت حفاظت پلیس زندگی می‌کرد. در ۶ فوریه ۲۰۰۹ دادگاه عالی اسلام‌آباد حکم
در ۶ فوریه ۲۰۰۹ دادگاه عالی اسلام‌آباد حکم حبس خانگی عبدالقدیر خان را لغو و اجازه داد همچون دیگر شهروندان پاکستانی آزادانه در داخل کشور زندگی کند. مرگ. عبدالقدیرخان در سال ۲۰۰۶ به سرطان پروستات مبتلا شد اما بهبود یافت. عبدالقدیر خان در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۱ به دلیل مشکلات ریوی درگذشت. عمران خان، نخست‌وزیر پاکستان گفت که پاکستان یک نماد ملی را از دست داده است.
دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی یکی از دانشگاه‌های برتر دولتی شهر تهران و نخستین دانشگاه صنعتی ایران می‌باشد. هسته اولیه این دانشگاه به سال ۱۳۰۷ برمی‌گردد. با تصویب شورای انقلاب فرهنگی این دانشگاه در سال ۱۳۵۹ با ادغام ۹ مرکز آموزش عالی (مؤسسه عالی تکنیکوم نفیسی (مؤسس مهندس حبیب نفیسی)، مدرسه عالی فنی، دانشکده نقشه‌برداری، مؤسسه آب‌شناسی، دانشکده هواشناسی و علوم جو، دانشکده مخابرات، مدرسه عالی ساختمان، دانشگاه کار و پیشه، تربیت دبیر فنی پلی تکنیک تهران، دانشگاه علوم و فنون مجتمع آموزشی وزارت راه، مجتمع
دانشگاه علوم و فنون مجتمع آموزشی وزارت راه، مجتمع تکنولوژی تهران و مدرسه عالی تلویزیون و سینما) به شکل کنونی و با نام دانشگاه فنی و مهندسی تشکیل شد و در سال ۱۳۶۷ به نام خواجه نصیرالدین طوسی، دانشمند ایرانی تغییر نام داد. دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی درحال‌حاضر ۸۵ قطب علمی، ۱۹۴ آزمایشگاه پژوهشی و آموزشی، ۱۳ مرکز پژوهشی، ۳ گروه پژوهشی، ۶ پژوهشکده، ۱۱ شرکت دانش بنیان و ۲۸ شرکت مرکز رشد دارد که در زمینه‌های تخصصی دانشگاه فعالیت می‌کنند. این دانشگاه توانسته است با عقد قراردادهای بسیار با صنایع گوناگون
است با عقد قراردادهای بسیار با صنایع گوناگون کشور، ضمن حل مشکلات تخصصی آن‌ها، در بسیاری از دستاوردهای پژوهشی ایران سهیم باشد. مجموعه فعالیت‌های پژوهشی آن، حکایت از پویایی دانشگاه در عرصه‌های مختلف علمی و صنعتی دارد که در پاره‌ای از زمینه‌ها تنها نیروهای متخصص کشور در این دانشگاه فعالیت می‌کنند یا دانش‌آموختهٔ این دانشگاه هستند. براساس پایگاه‌های معتبر برای رتبه‌بندی دانشگاه‌ها در جهان، دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی پیشرفت و رشد محسوسی داشته است. این دانشگاه در ١٢ دانشکده با ۱۸ رشته تحصیلی در مقطع
دانشگاه در ١٢ دانشکده با ۱۸ رشته تحصیلی در مقطع کارشناسی، ۵۳ رشته در مقطع کارشناسی ارشد و ۲۳ رشته تحصیلی در مقطع دکترا کار خود را انجام می‌دهد. به گفته محمود احمدیان، معاون آموزشی دانشگاه خواجه نصیر نسبت استاد به دانشجو در این دانشگاه با توجه به جذب اعضای هیئت علمی هم‌اکنون ۱ به ۱۸ می‌باشد. پیشینه. هستهٔ اولیهٔ این دانشگاه دانشکدهٔ مخابرات است که در سال ۱۳۰۷ش در محل فعلی دانشکدهٔ مهندسی برق دانشگاه تأسیس و در سال ۱۳۱۸ اساسنامهٔ آن به تصویب مجلس شورای ملی وقت رسیده است. دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی با
رسیده است. دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی با ساختار فعلی در ابتدا در سال ۱۳۵۹، در پی تصویب ستاد انقلاب فرهنگی از ادغام ۹ مرکز آموزش عالی و با عنوان مجتمع دانشگاهی فنی و مهندسی، بنیاد نهاده شد و سپس در سال ۱۳۶۲ نام آن به دانشگاه فنی و مهندسی و در سال ۱۳۶۷ به دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی تغییر یافت. این دانشگاه درحال‌حاضر ۵ قطب علمی، ۷۵ آزمایشگاه پژوهشی، ۶ گروه و مرکز پژوهشی و ۵ پژوهشکده دارد که در زمینه‌های تخصصی دانشگاه فعالیت می‌کنند. علاوه بر رشته مخابرات با قدمت ۸۱ ساله، رشته نقشه‌برداری این
مخابرات با قدمت ۸۱ ساله، رشته نقشه‌برداری این دانشگاه ۵۵ سال و دانشکده مهندسی مکانیک آن ۳۶ سال قدمت دارند. ریاست این دانشگاه بر عهده حمیدرضا تقی راد است. دانشکده‌ها و مراکز وابسته. دانشکده مهندسی برق. دانشکده مهندسی برق دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی اولین هسته علمی تاسیس شده در دانشگاه می باشد که قدمت آن به سال ۱۳۰۷ باز می‌گردد. این دانشکده با سابقه ی ۹۵ ساله یکی از قدیمی ترین دانشکده های فنی ایران است. در سال ۱۳۵۹، این مرکز با چندین مرکز آموزش عالی دیگر ادغام شده و ساختار فعلی دانشگاه را تحت عنوان
دیگر ادغام شده و ساختار فعلی دانشگاه را تحت عنوان «مجتمع دانشگاهی فنی و مهندسی» شکل دادند. سپس در سال ۱۳۶۲ نام این مجموعه به «دانشگاه فنی و مهندسی» و در سال ۱۳۶۷ به «دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی» تغییر یافت. گروه های آموزشی این دانشکده عبارتند از: دانشکده برق دارای دو قطب علمی مصوب و فعال بنام های قطب کنترل صنعتی و قطب محاسبه و مشخصه یابی افزاره ها و زیرسیستم های الکترومغناطیسی بوده و ۳ قطب در حال انجام مراحل اجرایی و اداری در سطح وزارت خانه را در کارنامه خود دارد. دانشکده ریاضی. دانشکده ریاضی از سال
خود دارد. دانشکده ریاضی. دانشکده ریاضی از سال ۱۳۵۹ در قالب گروه آموزشی ریاضی با ارائه دروس پایه رشته‌های فنی و مهندسی در محل دانشکده علوم پایه آغاز شد. این دانشکده هم اکنون دارای سه گروه آموزشی ریاضی محض ریاضی کاربردی علوم کامپیوتر و آمار بوده که در رشته گرایشهای مختلف علوم ریاضی و در مقاطع تحصیلی کارشناسی کارشناسی ارشد و دکتری تخصصی دانشجو می‌پذیرد. گروه ریاضی کاربردی دارای ۸ عضو هیئت علمی و بیش از ۷۰ دانشجوی تحصیلات تکمیلی است. گرایشهای تحقیقاتی فعال در گروه عبارتند از: دانشکده علوم. دانشکده علوم، یکی از
عبارتند از: دانشکده علوم. دانشکده علوم، یکی از ۱۱ دانشکده زیرمجموعه دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی است که فعالیت آموزشی خود را از سال ۱۳۵۹ با ارائه دروس عمومی پایه رشته‌های فنی و مهندسی در دانشگاه آغاز کرد و از سال ۱۳۶۶ به عنوان یک دانشکده مستقل فعالیت می‌کند. در حال حاضر قریب ۱۰۰۰ دانشجو در این دانشکده مشغول به تحصیل هستند. در حال حاضر این دانشکده در سه رشتهٔ شیمی، ریاضی و فیزیک در مقاطع کارشناسی تا دکتری فعالیت می‌کند. گروه شیمی در سال ۱۳۶۷ کار خود را با آموزش در دورهٔ کارشناسی آغاز کرد و در سال ۱۳۷۴
با آموزش در دورهٔ کارشناسی آغاز کرد و در سال ۱۳۷۴ مجوز آموزش مقطع کارشناسی ارشد را کسب کرد. همچنین در سال ۱۳۸۰ مجوز الکتروشیمی و در سال ۱۳۸۳ مجوز رشته شیمی گرایشهای آلی، تجزیه، معدنی و شیمی فیزیک در مقطع دکتری را کسب کرد. فعالیت این مجموعه از سال ۱۳۶۹ و با اخذ مجوز آموزش در مقطع کارشناسی آغاز شد و در سال‌های ۱۳۷۵ و ۱۳۸۱ به ترتیب مجوز کارشناسی ارشد و دکترا را نیز گرفت. این گروه آموزشی که دیرتر از دو گروه دیگر فعالیتش را آغاز کرده در سال‌های ۱۳۷۳، ۱۳۷۹ و ۱۳۸۸ به ترتیب مجوز مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و
به ترتیب مجوز مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری را گرفت. دانشکده فیزیک. دانشکده فیزیک کار خود را از سال ۱۳۵۸ و با ارائه دروس فیزیک پایه به دانشکده‌های فنی و مهندسی دانشگاه آغاز نمود، و پس از آن در سال‌های ۱۳۶۹ و ۱۳۷۱ به ترتیب با اخذ مجوزهای لازم، دوره‌های کارشناسی و کارشناسی ارشد را دایر کرده و شروع به پذیرش دانشجو در رشته فیزیک نمود. این مجموعه تا سال ۱۳۹۲ تحت عنوان گروه فیزیک شناخته می‌شد و به همراه گروه‌های ریاضی و شیمی، دپارتمان‌های دانشکده علوم دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی را تشکیل می‌دادند،
صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی را تشکیل می‌دادند، از سال ۱۳۹۲ و پس از اخذ تأییدهای لازم، این سه گروه به دانشکده‌های جداگانه تبدیل شدند. دانشکده علوم دریایی. دانشکده علوم دریایی محمودآباد از اولین مراکز آموزشی علوم دریایی است که در سال ۱۳۶۴ در شهر محمودآباد و استان مازندران شروع به فعالیت کرد. این مرکز که یکی از دانشکده‌های دانشگاه صنعت نفت است به تربیت نیروی متخصص دریانورد جهت کار بر روی شناورهای اقیانوس‌پیما می‌پردازد. دانشجویان این مرکز معمولاً پس از فارغ‌التحصیلی به استخدام شرکت‌های کشتیرانی ایران از جمله
به استخدام شرکت‌های کشتیرانی ایران از جمله شرکت ملی نفت‌کش ایران و کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران درمی‌آیند. دانشکده مهندسی هوافضا. دانشکده مهندسی هوافضا یکی از دانشکده‌های دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی در تهران است. گروه هوافضای دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی در سال ۱۳۷۹ در دانشکده مهندسی مکانیک این دانشگاه تأسیس گردید و نخستین گروه از دانشجویان کارشناسی ارشد علاقه‌مند به این رشته در چهار گرایش آیرودینامیک، پیشرانش (جلوبرندگی)، سازه‌های هوائی و دینامیک پرواز و کنترل مشغول به تحصیل شدند. پس از آن با
پرواز و کنترل مشغول به تحصیل شدند. پس از آن با توجه به نیازهای موجود در بخش مهندسی فضایی، در پی تدوین برنامه آموزشی جامع توسط اساتید دانشکده و تصویب آن از سوی وزارت علوم و تحقیقات و فناوری، گرایش مهندسی فضایی نیز برای اولین بار در کشور، در اوایل سال ۱۳۸۱ تأسیس گردید. با موافقت وزارت علوم، تحقیقات و فناوری در اوایل سال ۱۳۸۴ دانشکده مهندسی هوافضای دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی به‌طور مستقل و به عنوان سومین دانشکده هوافضای کشور تأسیس گردید که با توجه به توانمندی‌های دانشکده با تصویب وزارت علوم، تحقیقات و
دانشکده با تصویب وزارت علوم، تحقیقات و فناوری مجوز دوره کارشناسی روزانه نیز به دانشکده هوافضا داده شد و از مهرماه ۱۳۸۵ تعداد ۴۳ نفر دانشجو در دروه کارشناسی هوافضا مشغول به تحصیل شدند. مقطع دکتری هوافضا نیز در این دانشکده از مهرماه سال تحصیلی ۸۷–۸۶ راه اندازی شده است. این دانشکده یکی از برترین دانشکده‌های هوافضایی کشور و در زمینه‌های مختلف شناخته شده است و در زمینه «طراحی و شبیه‌سازی سامانه‌های فضایی» قطب علمی کشور است. اولین هنرکده سازه‌های هوافضایی کشور در این دانشکده تأسیس شده است که این هنرکده دومین
در این دانشکده تأسیس شده است که این هنرکده دومین هنرکده جهان بعد از هنرکده دانشگاه تورنتو کانادا است. این دانشکده در سال ۱۳۹۲ به عنوان اولین دانشکده در ایران اقدام به تربیت دانشجویان دکترا در زمینه مهندسی فضایی کرد. دانشکده مهندسی مکانیک. دانشکده مهندسی مکانیک یکی از ۱۱ دانشکده زیرمجموعه دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی است که از قدیمی‌ترین دانشکده‌های این دانشگاه و در عین حال جزو باسابقه‌ترین دانشکده‌های فنی کشور از سال ۱۳۵۲ با عنوان «دانشگاه کار و پیشه» به‌شمار می‌رود. در سال ۱۳۵۹، این مرکز با چندین
به‌شمار می‌رود. در سال ۱۳۵۹، این مرکز با چندین مرکز آموزش عالی دیگر ادغام شده و ساختار فعلی دانشگاه را تحت عنوان «مجتمع دانشگاهی فنی و مهندسی» شکل دادند. سپس در سال ۱۳۶۲ نام این مجموعه به «دانشگاه فنی و مهندسی» و در سال ۱۳۶۷ به «دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی» تغییر یافت. دانشکده مهندسی ژئودزی. دانشکده مهندسی ژئودزی یکی از ۱۱ دانشکده زیرمجموعه دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی و اولین دانشکده مهندسی نقشه‌برداری در سطح کشور است. شکل‌گیری اولیه دانشکده مهندسی نقشه‌برداری فعلی به سال ۱۳۳۳ شمسی بر
مهندسی نقشه‌برداری فعلی به سال ۱۳۳۳ شمسی بر می‌گردد. این دانشکده از سال ۱۳۸۵ از دانشکده مهندسی عمران جدا شد و امروز به صورت دانشکده‌ای مستقل با سه گروه آموزشی مهندسی فتوگرامتری و سنجش از دور، مهندسی ژئودزی و مهندسی سیستم‌های اطلاعات مکانی به فعالیت می‌پردازد. شکل‌گیری اولیه دانشکده مهندسی نقشه‌برداری فعلی به سال ۱۳۳۳ شمسی بر می‌گردد. مدتی پس از تشکیل سازمان نقشه‌برداری کشور بمنظور تربیت کادر متبحر نقشه‌برداری برای سازمانهای کشور، آموزشگاه نقشه‌برداری از طرف سازمان برنامه و بودجه وقت، در کنار سازمان
از طرف سازمان برنامه و بودجه وقت، در کنار سازمان نقشه‌برداری کشور تأسیس شد. با توسعه روزافزونی که در کارهای عمرانی وصنعتی کشور پدید آمد، نیاز به مهندس و کاردان نقشه‌برداری فزونی گرفت و بر مبنای این نیاز، آموزشگاه مزبور در سال ۱۳۴۵ به «مدرسه عالی نقشه‌برداری» تبدیل گردید. مدرسه عالی نقشه‌برداری در سال ۱۳۵۳ تبدیل به دانشکده نقشه‌برداری گردید و با برنامه گسترده‌تری به کار خودادامه داد. از ابتدای فعالیت این مرکز آموزشی، دوره‌های کاردانی و کارشناسی ارشد درچند گرایش نقشه‌برداری دایر گردید و در اواسط دهه ۱۳۵۰
گرایش نقشه‌برداری دایر گردید و در اواسط دهه ۱۳۵۰ دوره تکمیلی کارشناسی نقشه‌برداری به آن اضافه شد. تا قبل از انقلاب اسلامی بیش از ۱۱۰۰ نفر در مقاطع و رشته‌های گوناگون توسط دانشکده نقشه‌برداری وارد بازار کار شدند. پس از انقلاب اسلامی، بر مبنای سیاست وزارت علوم، در سال ۱۳۵۹ دانشکده‌ها و مراکز آموزشی شهر تهران با هم ادغام شدند و دانشکده نقشه‌برداری قبل از انقلاب، جزو یکی از گروه‌های آموزشی دانشکده مهندسی عمران دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی درآمد. گرچه این رشته، از نظر تشکیلاتی و سلسله مراتب اداری نزول
رشته، از نظر تشکیلاتی و سلسله مراتب اداری نزول کرده بود ولی با جذب نیروهای متخصص در گرایش‌های مختلف نقشه‌برداری و کوشش مجدانه اعضای هیئت علمی در راه اندازی دوره‌های مختلف در مقاطع کارشناسی ارشد و دکترا توانست کارایی و توانایی خود را در متولی بودن رشته مهندسی نقشه‌برداری به اثبات برساند و نظر موافق شورای گسترش آموزش عالی را برای تبدیل شدن از گروه آموزشی به دانشکده اخذ نماید. در سال ۱۳۸۱ مجوز تأسیس دانشکده مهندسی نقشه‌برداری توسط وزارت علوم، تحقیقات و فناوری رسماً صادر شد و رشته نقشه‌برداری در سال ۱۳۸۵ از
رسماً صادر شد و رشته نقشه‌برداری در سال ۱۳۸۵ از دانشکده مهندسی عمران دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی جدا شد و امروز به صورت دانشکده‌ای مستقل با نام «دانشکده مهندسی نقشه‌برداری» به فعالیت خود ادامه می‌دهد. مقاطع تحصیلی. در این دانشکده دانشجویان در سه مقطع کارشناسی (تحت عنوان مهندسی نقشه‌برداری)، کارشناسی ارشد (گرایش‌های سنجش از دور، ژئودزی، سیستم‌های اطلاعات مکانی و فتوگرامتری) و دکترا (سنجش از دور، ژئودزی، سیستم‌های اطلاعات مکانی و فتوگرامتری) مشغول به تحصیل هستند. تعداد اعضای هیئت علمی این دانشکده ۲۱
تحصیل هستند. تعداد اعضای هیئت علمی این دانشکده ۲۱ نفر است که از این بین ۵ استاد، ۱۱ دانشیار، ۵ استادیار، اعضا را تشکیل می‌دهند. این دانشکده در مهندسی فناوری اطلاعات مکانی قطب علمی کشور است. این دانشکده در سال ۱۳۹۴ از سوی وزارت علوم مسئول بازنگری در دروس رشته نقشه‌برداری کشور شد و براین اساس بازنگری برنامه درسی مقطع کارشناسی این رشته آغاز شده است. جایگاه دانشگاه در رتبه‌بندی‌های معتبر بین‌المللی. براساس پایگاه‌های معتبر برای رتبه‌بندی دانشگاه‌ها در جهان، دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی پیشرفت و رشد
دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی پیشرفت و رشد محسوسی داشته است: برطبق آمارِ پایگاه رتبه‌بندی ISI، این دانشگاه در شمار ۱درصد تولیدکنندگان علم در دنیا معرفی شده است. این دانشگاه در رتبه‌بندی نشریه تایمز در سال ۲۰۱۶، در ردهٔ ۶۰۱ تا ۸۰۰ دانشگاه برتر جهان و در بین ۷ دانشگاه برتر ایران قرار گرفت. همچنین در رتبه‌بندی نشریه تایمز در سال ۲۰۱۸ این دانشگاه در جایگاه ۶۰۱ تا ۸۰۰ جهان و در رتبه ۱۷۳ آسیا و در بین ۵ دانشگاه برتر ایران : بعد از دانشگاه های علم و صنعت و امیر کبیر و بالاتر از دانشگاه‌هایی همچون ،شریف و
امیر کبیر و بالاتر از دانشگاه‌هایی همچون ،شریف و تهران قرار گرفت. دانشگاه خواجه نصیر در رتبه‌بندی موضوعی تایمز در سال ۲۰۱۸ در رشته‌های فیزیک و نجوم، شیمی محض و مهندسی عمومی در جایگاه سوم ایران، در رشته‌های مهندسی عمران، مهندسی مکانیک و هوافضا، مهندسی برق و ریاضی و آمار در جایگاه چهارم و در رشته علوم کامپیوتر در جایگاه دوم کشور قرار گرفت. بر اساس رتبه‌بندی NTU در سال ۲۰۱۶ دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه صنعتی خواجه نصیر طوسی در جایگاه ۱۴۶ جهان قرار گرفت بر اساس نظام رتبه‌بندی URAP دانشگاه صنعتی خواجه نصیر
اساس نظام رتبه‌بندی URAP دانشگاه صنعتی خواجه نصیر طوسی در زمینه علوم فنی – مهندسی، رایانه و فناوری در جایگاه ۴۶۰ جهان قرار گرفت. در رتبه‌بندی لایدن 2017 (CWTS Leiden Ranking) دانشگاه خواجه نصیر در زمینه علوم فنی مهندسی در بین ۱۰ دانشگاه برتر ایران و در جایگاه ۱۶۱ آسیا و ۳۶۸ جهان قرار گرفت در رتبه‌بندی QS سال ۲۰۲۰ دانشگاه خواجه نصیر در رشته مهندسی برق و الکترونیک در رتبه ۴۰۱–۴۵۰ و در رشته مهندسی مکانیک در جایگاه ۴۵۱–۵۰۰ قرار گرفت. در رتبه‌بندی QS Subject Ranking سال ۲۰۲۳ دانشگاه خواجه نصیر در رتبه ۳۵۱–۴۰۰
سال ۲۰۲۳ دانشگاه خواجه نصیر در رتبه ۳۵۱–۴۰۰ جهانی قرار گرفت. در رتبه‌بندی CWTS Leiden Ranking سال ۲۰۲۳ دانشگاه خواجه نصیر در رتبه ۹۰۰–۱۰۰۰ جهانی قرار گرفت. برذسذس نظام رتبه‌بندی نشریه تایمز در سال ۲۰۲۳ دانشگاه خواجه نصیر در رتبه ۲۰۰–۲۵۱ آسیا و ۱۰۰۰ تا ۱۲۰۰ جهانی قرار گرفت. قطب‌های علمی و پژوهشی در دانشگاه صنعتی خواجه نصیر طوسی. رباتیک و کنترل طراحی و شبیه‌سازی سامانه‌های فضایی آزمایشگاه واقعیت مجازی شبیه‌ساز رانندگی فناوری اطلاعات مکانی کنترل صنعتی محاسبه و مشخصه‌یابی افزاره‌ها و زیرسیستم‌های
محاسبه و مشخصه‌یابی افزاره‌ها و زیرسیستم‌های الکترومغناطیسی مدیران دانشگاه. فهرست روسای ادواری دانشگاه به قرار زیر می‌باشد: شورای صنفی. این شورا در پی وقایع سال ۸۸ و در پی یک اعتصاب دو روزه به‌طور غیرقانونی منحل شد و تا سال ۱۳۹۲ فعالیتی نداشت. در این سال و در پی فعالیت‌های چند ماهه فعالان دانشجویی دانشگاه بعد از یک مطالبهٔ عام در برابر ساختمان مرکزی دانشگاه شورای صنفی دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی کار خود را از سرگرفت. مجدداً و به دلیل عدم دقت مسئولان دانشگاه به خواسته‌های قانونی دانشجویان، اساسنامه این
به خواسته‌های قانونی دانشجویان، اساسنامه این شورا به‌طور غیرقانونی منحل شد. در سال ۱۳۹۵ پس از برگزاری چند تجمع دانشجویی توسط ادوار شورای صنفی، این شورا فعالیت خود را از سر گرفت. در ۱۷ مرداد ۹۹ شورای صنفی این دانشگاه در بیانیه ای اعلام کرد که تمامی اعضای شورای صنفی از سمت خود کناره‌گیری کرده‌اند، علت این کناره‌گیری بی‌توجهی ریاست و معاونت آموزشی دانشگاه نسبت به نامه‌ها و درخواست‌های به حق شواری صنفی اعلام شد؛ شواری صنفی با جمع‌آوری امضای الکترونیکی دانشجویان درخواست حذف نمره مردودی از کارنامه را کرده بود و
درخواست حذف نمره مردودی از کارنامه را کرده بود و در نامه سرگشاده ای به ریاست دانشگاه این موضوع را پیگیری کرده بود که بعد از گذشت چند ماه پاسخی از رئیس دانشگاه دریافت نشد، در نیمسال دوم ۹۹–۹۸ و شروع آموزش مجازی برای اولین بار و به صورت گسترده، شورای صنفی در جلسه ای با معاونت آموزشی درخواست‌های زیر را مطرح کرد (که در بسیاری از دانشگاه‌های سطح یک وزارت علوم با توجه به شرایط کلاس‌های مجازی اجرا شده بود): بار دیگر شورای صنفی در نامه ای به رئیس دانشگاه و با تأکید بر اینکه این تسهیلات در دانشگاه‌های سطح یک وزارت
بر اینکه این تسهیلات در دانشگاه‌های سطح یک وزارت علوم همچون، صنعتی شریف، امیرکبیر و علم وصنعت فراهم شده درخواست‌های خود را مطرح کرد: حدود دو هفته پس از ارسال این نامه، هیچ پاسخی از جانب ریاست دانشگاه دریافت نشد و اعضای شورای صنفی در نامه ای به رئیس دانشگاه از سمت خود استعفا دادند، متن این نامه بدین شرح است: «نزدیک به یک سال و سه ماه از شروع دوره دوم شورای صنفی دانشجویان دانشگاه خواجه نصیر می‌گذرد. در این مدت، بر آن بودیم تا تمام تلاش خود را در جهت رفع مشکلات و رنج‌های دانشجویان و احقاق حقوق از دست رفته
و رنج‌های دانشجویان و احقاق حقوق از دست رفته آنان انجام دهیم. در این راه از اولویت‌های شخصی خود صرف نظر کردیم، خستگی و ناامیدی و مصلحت‌اندیشی‌ها بی‌مورد را به گوشه ای نهادیم تا مبادا ذره ای در خدمت به دانشجو کوتاهی کرده باشیم. تمامی این‌ها درحالی انجام گرفت که بسیاری از مسئولان دانشگاه در روند پش برد سیاست‌های خود که هدفی جز سلب معنای «دانشگاه» و تبدیلش به بنگاه ندارد، لحظه ای از پای ننشسته‌اند.» تجمیع دانشگاه خواجه نصیر. دانشکده‌های دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی در پنج نقطه در سطح شهر تهران پراکنده‌اند و
طوسی در پنج نقطه در سطح شهر تهران پراکنده‌اند و این مشکلات زیادی را برای استادان و دانشجویان دانشگاه ایجاد می‌کند و هزینه بالایی برای دانشگاه دارد. طرحهای مختلفی برای تجمیع دانشگاه خواجه نصیر در زمان‌های مختلف مطرح شده است. ابتدا طرح تجمیع دانشگاه در محل دانشکده هوافضا مطرح شد که در آن زمین متعلق به سازمان گوشت استان تهران به دانشگاه خواجه نصیر واگذار می‌شد و کلیه دانشکده‌ها در یک پردیس تجمیع می‌شدند، این طرح هیچگاه عملی نشد. گزینه دیگری که بعداً مطرح شد تجمیع با دانشگاه عباسپور بود و با توجه به نزدیکی این
با دانشگاه عباسپور بود و با توجه به نزدیکی این دو دانشگاه، شایعات زیادی مبنی بر اجرای این طرح شنیده می‌شد. اما در ابتدای دولت یازدهم دانشگاه عباسپور با دانشگاه بهشتی ادغام شد. پس از لغو شدن طرح قبل این بار طرح تجمیع در سه پردیس رضایی‌نژاد، ونک و سیدخندان توسط مجید قاسمی (رئیس وقت دانشگاه) مطرح شد و اقداماتی هم دراین زمینه انجام شد. با تغییر ریاست دانشگاه طرح تجمیع مسکوت مانده و با توجه به هزینه‌های بالا اجرای این طرح و نداشتن زمین، کل طرح تجمیع فعلاً به بن‌بست رسیده است. در طرح جدیدی که توسط علی خاکی صدیق