payamvha/North_RAG huggingface dataset:
معاون نخست‌وزیر مالزی (به مالایی: تیمبالان پردانا منتری) دومین مقام سیاسی حائز اهمیت در کشور مالزی است. در تاریخ مالزی تابه‌حال نُه نفر این مقام را در اختیار داشته‌اند. چهارمین نخست‌وزیر مالزی، ماهاتیر محمد، در طول دوران خود مجموعاً چهار معاون داشت. نخستین معاون نخست‌وزیری که هنگام اشتغال در این مقام درگذشت، دکتر اسماعیل عبدالرحمان بود و نخستین معاونی که اخراج شد انور ابراهیم بود. معاون کنونی نخست‌وزیر مالزی داتو سری نجیب تون رزاق است که پسر دومین نخست‌وزیر مالزی، تون عبدالرزاق می‌باشد. با وجود این‌که از
مالزی، تون عبدالرزاق می‌باشد. با وجود این‌که از ابتدای استقلال مالزی تا کنون همیشه کسی این مقام را در اختیار داشته است، این مقام در قانون اساسی مالزی ذکر نشده و ازهمین‌رو نخست‌وزیر می‌تواند از داشتن معاون خودداری کند. در ضمن، هیچ قانونی مبنی بر این‌که نمی‌توان در عین حال دو معاون داشت نیز وجود ندارد. (در سنگاپور قبلاً این اتفاق افتاده است، یعنی نخست‌وزیری در آنِ واحد بیش از یک معاون داشته است). تون عبدالرحمان نخستین نخست‌وزیر مالزی بود که رسم منصوب کردن معاونت نخست‌وزیری را آغاز کرد. تاکنون تمامی معاونان
نخست‌وزیری را آغاز کرد. تاکنون تمامی معاونان نخست‌وزیری تاریخ مالزی از حزب امنو (سازمان ملی مالایی‌های متحد) بوده‌اند.
مهاتیر بن محمد (جاوی: محضیر بن محمد ;pronounced ؛ زاده ۱۰ ژوئیه ۱۹۲۵) سیاستمدار، پزشک و نویسنده مالزیایی است. وی همچنین چهارمین و هفتمین نخست‌وزیر سابق مالزی بود. مهاتیر محمد در ۱۰ ژوئیه ۲۰۲۵، ۱۰۰ ساله شد. او در حال حاضر ()، در سن سالگی سومین رهبر پیر در جهان و پیرترین نخست‌وزیر پیشین مالزی است که در قید حیات می‌باشد. او نماینده پارلمان مالزی از حوزه لنکاوی در کداح است. او پیشتر از سال ۱۹۸۱ تا سال ۲۰۰۳ به عنوان چهارمین نخست‌وزیر مالزی فعالیت کرد که طولانی‌ترین دورهٔ تصدی این مقام است. فعالیت سیاسی مهاتیر از
دورهٔ تصدی این مقام است. فعالیت سیاسی مهاتیر از بیش از ۷۰ سال پیش که او در سال ۱۹۴۶ به سازمان ملی متحد مالایی‌ها (UMNO) پیوست شروع شد و او در سال ۲۰۱۶ حزب خود را با نام حزب بومی متحد مالزی (برساتو) تأسیس کرد. وی از سال ۱۹۸۱ تا ۲۰۰۳ به عنوان چهارمین نخست‌وزیر مالزی فعالیت کرد که توانست با اندیشه‌ای منسجم و مبتنی بر آزادی‌های اقتصادی، به شخصیتی ماندگار در تاریخ مالزی تبدیل شود. مهاتیر بن محمد بار دیگر در سال ۲۰۱۸ به عنوان هفتمین نخست‌وزیر مالزی انتخاب شد. وی تا ۱ مارس ۲۰۲۰ این سمت را عهده‌دار بود و در اثر
تا ۱ مارس ۲۰۲۰ این سمت را عهده‌دار بود و در اثر بحران سیاسی استعفا داد. وی در تاریخ ۱۲ اوت ۲۰۲۰ حزب مبارزان میهن را تأسیس کرد و خود به عنوان رئیس آن منصوب شد. زندگی شخصی. مهاتیر بن محمد یکی از ۹ فرزند یک مهاجر دو رگه هندی - مالزیایی و یک مادر مالایایی است. او متولد و بزرگ شدهٔ شهر الور ستار در ایالت کداح است و بعدها پزشک شد و به مدت ۵ سال در زادگاه خود به مداوای بیماران پرداخت. همسرش همکلاسی‌اش در دانشگاه پزشکی بود. او ۳ پسر دارد که در تجارت و سیاست در مالزی فعالیت دارند و یکی از دو دخترش، نویسنده و فعال
فعالیت دارند و یکی از دو دخترش، نویسنده و فعال در زمینه بیماری ایدز است. فعالیت سیاسی. زندگی سیاسی دکتر مهاتیر در سال ۱۹۴۶ و هنگامی که ۲۱ ساله داشت، آغاز شد. وی در این سال به سازمان ملی مالزیایی‌های متحد موسوم به UMNO (اومنو) پیوست. او در سال ۱۹۶۴ از سوی اومنو به عنوان نماینده پارلمان برگزیده شده بود پنج سال بعد در سال ۱۹۶۹ کرسی نمایندگی خود را از دست داد و پس از انتقاد آشکار از دولت وقت (تونکو عبدالرحمان) به دلیل نادیده گرفتن قوم مالزیایی از حزب اخراج شد. وی عقاید خود را در کتابی با عنوان "بی‌تکلیفی (قوم)
عقاید خود را در کتابی با عنوان "بی‌تکلیفی (قوم) مالزیایی" ابراز کرد و نوشت که قوم مالی (مالزیایی) در کشور در خلال دوران استعمار به گوشه رانده شدند. این تفکرات زمینه را برای مهاتیر بن محمد برای حملات بعدی‌اش به غرب و حمله به آنهایی که به نظر مهاتیر محمد موفقیت مالزی را تهدید می‌کردند، آماده کرد. عقاید وی باعث شد که اومنو وی را دوباره دعوت به همکاری کند. در سال ۱۹۷۴ مهاتیر بن محمد وارد پارلمان شد و فعالیت‌اش را به عنوان وزیر آموزش و پرورش در کابینه آغاز کرد. او سپس معاون رهبر اومنو شد. در سال ۱۹۸۱ مهاتیر بن
او سپس معاون رهبر اومنو شد. در سال ۱۹۸۱ مهاتیر بن محمد به پست نخست‌وزیری مالزی رسید و توانست عقاید و باورهایش را به مرحله اجرا بگذارد. او با الگوگیری از ژاپن، مالزی را به کشوری تولیدکننده و صادرکننده فولاد، وسایل الکترونیکی و اتومبیل مبدل ساخت. با این حال انتقادهای زیادی به عملکرد او در زمینه آزادی‌های اجتماعی وارد می‌شد. مهاتیر بن محمد سال ۱۳۹۵ در گردهم‌آیی مخالفان دولت مالزی گفته بود: می‌پذیرم که در دوران نخست‌وزیری‌ام یک دیکتاتور بوده‌ام، اما مردم علیه من قیام نکردند. وی دائماً ضمن دفاع از ارزش‌های
من قیام نکردند. وی دائماً ضمن دفاع از ارزش‌های آسیایی و مالزیایی از آنچه آن را سیاست دوگانه غرب می‌نامید، انتقاد می‌کرد. انتقادهای وی باعث شد در بین کشورهای در حال توسعه حامیانی به دست آورد. پس از آن دکتر مهاتیر محمد سیاست‌هایی را به مرحله اجرا درآورد که اقتصاد مالزی را عملاً از جهان خارج جدا کرده و در پی آن کشورش توانست بحران اقتصادی آسیا را از سر رفع کند. مهاتیر محمد قبل از کناره‌گیری از قدرت در اظهاراتی بیان داشت که یک دسته یهودی دنیا را می‌چرخاند. این گفته وی باعث خشم برخی از غربی‌ها و طرفداران غرب شد.
وی باعث خشم برخی از غربی‌ها و طرفداران غرب شد. فعالیت سیاسی و نخست‌وزیری مجدد. مهاتیر ابن محمد در سال ۲۰۱۶ حزب خود را با نام "حزب بومی‌تباران متحد مالزی" تأسیس کرد. او در سال ۲۰۱۸ با بازگشت به سیاست ائتلاف مخالفان را به پیروزی در انتخابات سراسری مالزی هدایت کرد و برای نخستین بار از سال ۱۹۵۷ باعث شد ائتلاف حاکم در انتخابات شکست بخورد. در سال ۲۰۱۸ (دی ۱۳۹۶) چهار حزب مخالف دولت، موسوم به اتحاد امید با پایان دادن به گمانه‌زنی‌ها، مهاتیر ابن محمد را به عنوان کاندیدای نخست‌وزیری انتخاب کرد. مهاتیر بن محمد با سال
نخست‌وزیری انتخاب کرد. مهاتیر بن محمد با سال سن، پیرترین رهبر انتخابی جهان است. او توانست ائتلاف حاکم «باریسان ناسیونال» را که برای بیش از ۶۰ سال در قدرت بود، شکست دهد. دیدگاه‌ها. ماهاتیر محمد دربارهٔ روند توسعه مالزی در یک سخنرانی گفته است که ما به جای استراتژی جایگزینی واردات، استراتژی توسعه صادرات را پی گرفتیم و اجازه دادیم خارجی‌ها با تکنولوژی خود، کشور ما را صنعتی کنند. در حالی که اگر خودمان می‌خواستیم هر یک از این تکنولوژی‌ها را بسازیم، ۳۰ تا ۴۰ سال طول می‌کشید. وی از ایران و قطر برای ایستادگی در
طول می‌کشید. وی از ایران و قطر برای ایستادگی در برابر تحریم‌های اقتصادی تمجید کرده است و عقیده دارد که مهم است که جهان اسلام در مواجه با تهدیدهای آینده متکی به خود باشند. در زمان تحریم‌های بانکی آمریکا علیه ایران بانک‌های مالزی حساب ایرانیان مالزی را بستند وی در پاسخ به خبرنگاران گفت: کشورش مجبور شده تا به «ایجاد مشکل» در زندگی ایرانیان مقیم این کشور در بستن حساب‌های بانکی‌شان دست بزند. او اشاره کرده که در صورتیکه مالزی اقدام به بستن حساب ایرانیان نکند بانک‌های مالزی در خارج از این کشور بسته خواهد شد و یک
مالزی در خارج از این کشور بسته خواهد شد و یک کشور قدرتمند در حال زورگویی به ما در این زمینه است. وی همچنین بر ایده تجارت با دینار طلا و معامله تهاتری در میان کشورهای اسلامی تأکید دارد. کتاب‌شناسی. از مهاتیر بن محمد یک کتاب در ایران منتشر شده است. "اسلام، دانش و مسائل بین‌المللی"، مجموعه سخنرانی مهاتیر بن محمد؛ مترجم محمدرضا رضایی‌پور، نشر رسا، ۱۳۸۸ یکی از کتاب‌های مشهور وی با عنوان «زندگی‌نامه یک پزشک در خانه» سال ۱۳۸۹ (۲۰۱۰) منتشر شد و مهاتیر بن محمد برای نوشتن آن هشت سال از عمر خود را صرف کرده است.
تونکو عبدالرحمان پوترا الحاجی ابن المحرم سلطان عبدالحمید شاه (زادهٔ ۸ فوریه ۱۹۰۳ – درگذشته ۶ دسامبر ۱۹۹۰) از سال ۱۹۵۵ وزیر اعظم فدراسیون مالایا بود و پس از استقلال این کشور در ۱۹۵۷ اولین نخست وزیر آن لقب گرفت. او را به نام‌های «تونکو» (که لقبی اشرافی در مالزی است) ، «باپا کمردکان» (در مالایی:پدر استقلال) و "باپا مالیزیاً (در مالایی:پدر مالزی) می‌شناسند. او در هنگام پیوستن صباح، ساراواک و سنگاپور به فدراسیون و تشکیل کشور مالزی در ۱۹۶۳ نخست وزیر بود و از این رو اولین نخست وزیر کشور مالزی است. تونکو عبدالرحمان
اولین نخست وزیر کشور مالزی است. تونکو عبدالرحمان در ۶ دسامبر ۱۹۹۰ در سن ۸۷ سالگی درگذشت.
شبه‌جزیره مالزی (به مالایی: سمنانجونگ مالیزیا) (نام دیگر: مالزی غربی) به آن بخشی از مالزی گفته می‌شود که در شبه جزیرهٔ مالایا واقع شده است. این بخش در شمال با کشور تایلند هم‌مرز است و از طریق یک پل از جنوب به کشور سنگاپور متصل است. در غرب این ناحیه و آن سوی تنگه ملاکا جزیرهٔ سوماترا قرار دارد. مالزی شرقی (واقع در جزیرهٔ بورنئو) در شرق این ناحیه و آن سوی دریای جنوبی چین واقع شده است. این ناحیه از یازده ایالت و دو منطقهٔ فدرال تشکیل می‌شود که به ترتیب از شمال به جنوب از این قرارند: نام‌های مختلف. مالزی
شمال به جنوب از این قرارند: نام‌های مختلف. مالزی شبه‌جزیره‌ای را مالزی غربی (به مالایی: مالیزیا بارات) یا مالایا (به مالایی: تاناه ملایو) نیز می‌خوانند اما بخاطر جلوگیری از این تصور که مالزی شرقی و غربی دو کشور جدا هستند معمولاً از واژهٔ «مالزی شبه‌جزیره‌ای» یا «مالایا» استفاده می‌شود. البته استفاده از واژهٔ مالایا نیز به این علت که یادآور دوران استعمار بریتانیا است کم‌تر شده است. با این حال هر سهٔ این عبارات درست هستند و نام «مالایا» هنوز در بسیاری از مؤسسات یافت می‌شود. برای مثال دادگاه عالی مالایا،
مؤسسات یافت می‌شود. برای مثال دادگاه عالی مالایا، دانشگاه مالایا، راه‌آهن مالایا و غیره. منتهی باید توجه داشت که تا سال ۱۹۴۶ منطقهٔ «مالایا» شامل سنگاپور نیز می‌شد. مالزی شرقی و غربی در عمل و جدا از تفاوت‌های جغرافیایی با هم تفاوت‌های بسیاری دارند. برای مثال می‌توان به ساختار قضایی متفاوت، خودمختاری بیشتر ایالت‌های شرقی و اعمال محدودیت‌هایی بر مهاجرت از مالزی غربی به شرقی اشاره کرد. منابع. Wikipedia contributors, "Peninsular Malaysia," Wikipedia, The Free Encyclopedia. (بازیابی ۹ ژوئیه ۲۰۰۶).
ایالت پرلیس (نام کامل: پرلیس ایندرا کایانگان) کوچک‌ترین ایالت مالزی است. جغرافیا. این ایالت در قسمت شمالی ساحل غربی مالزی غربی قرار دارد و از شمال با کشور تایلند هم‌مرز است. پایتخت ایالت پرلیس کانگار نام دارد و پایتخت سلطنتی آن آرائو است. شهر پادانگ بسار نیز از آن جهت که بر مرز مالزی و تایلند قرار دارد از اهمیت خاصی برخوردار است. روستای کوچک کوآلا پرلیس مهم‌ترین بندر این شهر و از مهم‌ترین بنادر مالزی است. جمعیت. در سال ۲۰۰۰ جمعیت پرلیس را حدود ۱۹۸۳۳۵ نفر قدمت می‌زدند. طبق آمار آن سال ۷۸ درصد مالایی(حدود
قدمت می‌زدند. طبق آمار آن سال ۷۸ درصد مالایی(حدود ۱۶۰۰۰۰ نفر) ، ۱۷ درصد چینی(حدود ۲۴۰۰۰ نفر)، و بقیه از سایر نژادها (عمدتاً هندی) بودند. گردشگری. از مهم‌ترین جاذبه‌های ایالت پرلیس، مزرعهٔ مار، گوآ کلام و پارک دولتی کوچک اما زیبای تامان نگارا پرلیس هستند. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
کنگر شهری در مالزی است که نزدیک به پنجاه هزار نفر جمعیت دارد. این شهر پایتخت ایالت پرلیس است. کنگر در بخش شبه جزیره‌ای مالزی واقع شده‌است و بر کرانهٔ رودخانهٔ پرلیس قرار دارد. این شهر در ۴۵ کیلومتری شمال آلور استار است. محلهٔ مرکز شهر کنگر ترکیبی از مغازه‌ها و خانه‌های جدید و قدیمی و ساختمان‌های مجلل دورهٔ استعمار و برج ساعت معروف است. مسجد علوی که در ۱۹۱۰ ساخته شد و سابقاً مسجد ایالتی بود، از دیگر نشانه‌های معروف کنگر است. معروف است که نام کنگر از نوعی گونهٔ شاهین به نام کنگ کوک آمده‌است. منابع. بعضی
گونهٔ شاهین به نام کنگ کوک آمده‌است. منابع. بعضی اطلاعات این مقاله از اینجا استخراج شده‌اند: Malaysia, Singapore &amp; Brunei, By Simon Richmond, Marie Cambon, Damian Harper and Richard Watkins
حزب کمونیست مالایا حزبی سیاسی و نظامی بود که در دههٔ ۳۰ و در کشور سنگاپور با اکثریت اعضای چینی تأسیس شد. این حزب در جنگ جهانی دوم در مقاومت مسلحانه در مقابل ژاپن نقش مهمی داشت. ارتش آزادی‌بخش خلق‌های مالایا، بال نظامی این حزب بود که از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۰ در مناطق روستایی شبه جزیرهٔ مالایا درگیر جنگی چریکی بود و مورد حمایت بعضی سازمان‌های زیرزمینی در مالایا و سنگاپور بود. پس از شکست در جنگ و پراکنده شدن نیروها در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ حدود ۵۰۰ چریک و رهبری حزب به رهبری چین پنگ و فونگ چونگ پیک در جنگل‌های مرز مالزی و
چین پنگ و فونگ چونگ پیک در جنگل‌های مرز مالزی و تایلند مجدداً گرد آمدند و حزب را دوباره ساختند. این حزب در ۲ دسامبر ۱۹۸۹ در شهر هادیا، تایلند نشستی با دولت‌های مالزی و تایلند داشت و با امضای معاهدهٔ صلح خلع سلاح و انحلال خود را اعلام کرد. حزب کمونیست مالایا (MCP; مالایی: "Parti Komunis Malaya"; چینی: 马来亚共产党; پینیین: "Mǎláiyà Gòngchǎndǎng") یک حزب سیاسی و جنبش مسلحانه بود که در سال ۱۹۳۰ تأسیس شد و نقش محوری در تاریخ معاصر مالزی و سنگاپور ایفا کرد. این حزب بیشتر به خاطر رهبری جنبش استقلال طلبانه علیه استعمار
به خاطر رهبری جنبش استقلال طلبانه علیه استعمار بریتانیا و سپس آغاز یک شورش مسلحانه طولانی مدت معروف به «وضعیت اضطراری مالایا» (۱۹۴۸–۱۹۶۰) شناخته می‌شود. مبارزه مسلحانه این حزب تا سال ۱۹۸۹، زمانی که پیمان صلح با دولت مالزی امضا کرد، به طور پراکنده ادامه یافت. تاریخچه. تأسیس و سال‌های اولیه (۱۹۳۰–۱۹۴۱). حزب کمونیست مالایا در آوریل ۱۹۳۰ در شهر کوچک کوالا کانگسار، پیراک، تحت تأثیر و حمایت کمینترن تأسیس شد. پایه‌گذاران آن عمدتاً از اعضای حزب کمونیست چین و انقلابیون ویتنامی بودند که برای سازماندهی کارگران، به
ویتنامی بودند که برای سازماندهی کارگران، به ویژه در بخش معادن قلع و کشتزارهای کائوچو، به مالایا اعزام شده بودند. این حزب به سرعت در اتحادیه‌های کارگری نفوذ کرد و چندین اعتصاب بزرگ را در دهه ۱۹۳۰ رهبری کرد که با سرکوب شدید پلیس استعماری بریتانیا مواجه شد. جنگ جهانی دوم و مقاومت ضد ژاپنی (۱۹۴۱–۱۹۴۵). با تهاجم ژاپن به مالایا در دسامبر ۱۹۴۱، بریتانیا که قبلاً MCP را غیرقانونی اعلام کرده بود، برای مقابله با مهاجمان به آن متوسل شد. با آموزش و پشتیبانی بریتانیا، شاخه نظامی حزب، یعنی ارتش ضد ژاپن خلق مالایا
شاخه نظامی حزب، یعنی ارتش ضد ژاپن خلق مالایا (MPAJA) تشکیل شد. MPAJA مؤثرترین نیروی مقاومت در طول occupation ژاپن بود و به عملیات چریکی گسترده‌ای دست زد. این دوره به MCP مشروعیت و محبوبیت مردمی قابل توجهی بخشید و آنان را با تجربه نظامی ارزشمندی مجهز کرد. دوره پس از جنگ و آماده‌سازی برای قیام (۱۹۴۵–۱۹۴۸). پس از تسلیم ژاپن، MPAJA خلع سلاح شد، اما MCP به یک نیروی سیاسی عمده تبدیل گشت و در اتحادیه‌ها و جنبش‌های ضدفاشیستی فعال بود. با آغاز جنگ سرد و افزایش تنش‌ها با مقامات بریتانیایی که از نفوذ کمونیسم هراس
با مقامات بریتانیایی که از نفوذ کمونیسم هراس داشتند، MCP به تدریج به سمت درگیری مسلحانه حرکت کرد. سرکوب اتحادیه‌ها و بازداشت رهبران کارگری توسط بریتانیا، آخرین انگیزه برای قیام بود. وضعیت اضطراری مالایا (۱۹۴۸–۱۹۶۰). در ژوئن ۱۹۴۸، MCP پس از یک سری حمله به مدیران کشتزارها، قیام مسلحانه خود را آغاز کرد. دولت بریتانیا در واکنش، «وضعیت اضطراری» اعلام کرد که به آن اجازه می‌داد تا اقدامات امنیتی شدیدی را اعمال کند. MCP که اکنون خود را «ارتش آزادیبخش خلق مالایا» می‌نامید، یک جنگ چریکی تمام عیار را از پایگاه‌های
می‌نامید، یک جنگ چریکی تمام عیار را از پایگاه‌های خود در جنگل‌های انبوه آغاز کرد. رهبری این جنگ را لای تک و پس از او چین پنگ بر عهده داشتند. استراتژی بریتانیا، به رهبری سر جرالد تمپلر، ترکیبی از عملیات نظامی شدید و یک برنامه نوآورانه برای اسکان مجدد غیرنظامیان (برنامه «شهرک‌های جدید») برای قطع ارتباط چریک‌ها با پایگاه‌های حمایتی خود بود. این استراتژی در نهایت بسیار موفق بود و به تدریج MCP را تضعیف کرد. وضعیت اضطراری به طور رسمی در سال ۱۹۶۰ پایان یافت. مقاومت پس از اضطراری و انحلال (۱۹۶۰–۱۹۸۹). پس از پایان
پس از اضطراری و انحلال (۱۹۶۰–۱۹۸۹). پس از پایان وضعیت اضطراری، MCP به مبارزه چریکی خود از پایگاه‌های خود در مرز تایلند-مالزی ادامه داد، اما دیگر هرگز به یک تهدید جدی نظامی تبدیل نشد. با پایان جنگ سرد و از دست دادن حمایت چین و ویتنام، انشعابات داخلی و تمایل به صلح افزایش یافت. در ۲ دسامبر ۱۹۸۹، حزب کمونیست مالایا به رهبری چین پنگ، رسماً پیمان صلح هایلی را با دولت‌های مالزی و تایلند امضا کرد و سلاح خود را زمین گذاشت. این تاریخ به معنای پایان رسمی فعالیت‌های مسلحانه MCP بود. ایدئولوژی و ترکیب. ایدئولوژی حزب
مسلحانه MCP بود. ایدئولوژی و ترکیب. ایدئولوژی حزب بر پایه مارکسیسم-لنینیسم و هدف ایجاد یک جمهوری کمونیستی در مالایا استوار بود. اگرچه رهبری حزب عمدتاً از قومیت چینی تشکیل شده بود، اما در تئوری خود را متعهد به ایجاد یک جامعه چندنژادی می‌دانست. پایگاه حمایتی اصلی آن نیز در ابتدا از میان کارگران چینی در معادن و کشتزارها بود. جستارهای بیرونی. نگاهی به مطلب "مالایا: انقلاب و دست کشیدن از آن"
اعتراضات میدان تیان‌آنمن، که در چین به عنوان حادثه چهارم ژوئن شناخته می‌شود، تظاهراتی به‌رهبری دانشجویان بود که از ۱۵ آوریل تا ۴ ژوئن ۱۹۸۹ در میدان تیان‌آنمن در پکن، چین برگزار شد. پس از هفته‌ها تلاش ناموفق میان معترضان و دولت چین برای یافتن راه‌حلی مسالمت‌آمیز، دولت چین در شب ۳ ژوئن نیروهای نظامی را برای اشغال میدان اعزام کرد؛ این رویداد به کشتار میدان تیان‌آنمن معروف است. این وقایع گاهی جنبش دموکراسی ۸۹، حادثه میدان تیان‌آنمن یا قیام تیان‌آنمن نامیده می‌شود. اعتراضات پس از مرگ هو یائوبانگ، دبیرکل حزب
اعتراضات پس از مرگ هو یائوبانگ، دبیرکل حزب کمونیست چین که از اصلاحات حمایت می‌کرد، در آوریل ۱۹۸۹ آغاز شد. این رویداد در بستر توسعه سریع اقتصادی و تغییرات اجتماعی در چین پسامائو رخ داد و نشان‌دهنده نگرانی‌های مردم و نخبگان سیاسی دربارهٔ آینده کشور بود. اصلاحات دهه ۱۹۸۰ به شکل‌گیری یک اقتصاد بازار نوپا منجر شده بود که برای برخی سودآور و برای برخی دیگر به شدت زیان‌بار بود. همچنین، نظام سیاسی تک‌حزبی با چالش مشروعیت مواجه شده بود. نارضایتی‌های رایج در آن زمان شامل تورم، فساد، آمادگی محدود فارغ‌التحصیلان برای
شامل تورم، فساد، آمادگی محدود فارغ‌التحصیلان برای اقتصاد جدید و محدودیت‌های مشارکت سیاسی بود. اگرچه اعتراضات بسیار بی‌نظم بود و اهداف متفاوتی داشت، دانشجویان خواستار بازگشت مشاغل برچیده‌شده، پاسخگویی بهتر، رعایت قانون اساسی، دموکراسی، آزادی مطبوعات و آزادی بیان بودند. اعتراضات کارگران عمدتاً بر تورم و کاهش رفاه متمرکز بود. این گروه‌ها حول مطالباتی مانند مبارزه با فساد، تعدیل سیاست‌های اقتصادی و حفاظت از امنیت اجتماعی متحد شدند. در اوج اعتراضات، حدود یک میلیون نفر در میدان گرد هم آمدند. با گسترش اعتراضات،
نفر در میدان گرد هم آمدند. با گسترش اعتراضات، مقامات با ترکیبی از تاکتیک‌های آشتی‌جویانه و سخت‌گیرانه واکنش نشان دادند که شکاف‌های عمیق در رهبری حزب را آشکار کرد. تا ماه مه، اعتصاب غذای دانشجویی حمایت سراسری از معترضان را برانگیخت و اعتراضات به حدود ۴۰۰ شهر گسترش یافت. در ۲۰ مه، شورای دولتی حکومت نظامی اعلام کرد و تا ۳۰۰٬۰۰۰ سرباز به پکن اعزام شدند. پس از چند هفته رویارویی و درگیری‌های خشونت‌آمیز میان ارتش و معترضان که به جراحت‌های شدید در هر دو طرف منجر شد، نشستی در اول ژوئن میان رهبران ارشد حزب کمونیست
نشستی در اول ژوئن میان رهبران ارشد حزب کمونیست برگزار شد و تصمیم به پاکسازی میدان گرفته شد. در ساعات اولیه صبح ۴ ژوئن، سربازان از طریق خیابان‌های اصلی شهر به مرکز پکن پیش رفتند و در درگیری‌های خونین با معترضانی که سعی در متوقف کردن آنها داشتند، درگیر شدند؛ در این درگیری‌ها افراد زیادی از جمله معترضان، تماشاگران و سربازان کشته شدند. برآورد تعداد کشته‌شدگان از چند صد تا چند هزار نفر متغیر است و هزاران نفر نیز زخمی شدند. این رویداد پیامدهای کوتاه‌مدت و بلندمدتی به دنبال داشت. کشورهای غربی تحریم‌های تسلیحاتی
به دنبال داشت. کشورهای غربی تحریم‌های تسلیحاتی علیه چین وضع کردند و رسانه‌های مختلف غربی سرکوب معترضان را «کشتار» نامیدند. در پی این اعتراضات، دولت چین اعتراض‌های دیگری در سراسر کشور را سرکوب کرد و دست به بازداشت گسترده معترضان زد. این اقدامات آغاز عملیات «پرنده زرد» را رقم زد. دولت همچنین پوشش خبری رویدادها را در رسانه‌های داخلی و خارجی به شدت کنترل کرد و مقاماتی را که به نظرش حامی اعتراضات بودند، از کار برکنار یا تنزل رتبه داد. علاوه بر این، این سرکوب به پایان اصلاحات سیاسی آغازشده در سال ۱۹۸۶ و جنبش
به پایان اصلاحات سیاسی آغازشده در سال ۱۹۸۶ و جنبش روشنگری نو منجر شد و سیاست‌های آزادی‌گرایی دهه ۱۹۸۰ را متوقف کرد؛ سیاست‌هایی که تنها پس از سفر جنوبی دنگ شیائوپینگ در سال ۱۹۹۲ تا حدودی از سر گرفته شدند. این رویداد که به‌عنوان نقطه عطف تاریخی تلقی می‌شود، محدودیت‌های بیشتری را بر آزادی بیان سیاسی در چین ایجاد کرد که تا به امروز ادامه داشته است. این وقایع همچنان یکی از حساس‌ترین و سانسورشده‌ترین موضوعات در چین به‌شمار می‌روند. عوامل شروع اعتراضات. در بهار ۱۹۸۶ تلویزیون چین قسمت‌هایی از اعتراضات موسوم به
۱۹۸۶ تلویزیون چین قسمت‌هایی از اعتراضات موسوم به «قدرت مردم» در فیلیپین را پخش می‌کرد که مربوط به فساد و تباهی حزب حاکم و پرزیدنت مارکوس و همسرش و اعمال شیوه‌های دیکتاتوری تمام عیار آن‌ها بود و باعث بیداری جنبش‌های دانشجویی در شرق آسیا و چین بود. از طرفی با آغاز ۱۹۸۵ با گسترش سریع تولید تلویزیون در چین تعداد آن به ۴۰ میلیون دستگاه رسید. در سپتامبر ۱۹۸۶ نیز در تایوان چیانگ چینگ کو (تلفظ صحیح تر: جیانگ جینگ گئو) مجوز فعالیت یک حزب را صادر کرد. همه این موارد تأثیر برق آسایی به شروع الگوبرداری از جنبش‌های
تأثیر برق آسایی به شروع الگوبرداری از جنبش‌های خارجی و خواستاری دموکراسی به سبک غربی شد. دانشجویان در سال ۱۹۸۶ اولین تظاهرات بزرگ دانشجویی در چین را دانشگاه‌های شهر هه فی مرکز استان آنهوئی جایی که اخترفیزیکدان معروف بین‌المللی و عضو حزب کمونیست چین بنام فانگ لیژی نایب رئیس دانشگاه علوم و تکنولوژی آنجا سخنرانی کرده بود شروع کردند. فانگ لیژی سخنران متبحر و مقتدری بود که به توده‌ها انرژی می‌داد. برای مثال در دانشگاه تونگجی شانگهای گفته بود «هیچ واحد سوسیالیستی پس از پایان جنگ جهانی دوم موفق نبوده است»، حکومت
پس از پایان جنگ جهانی دوم موفق نبوده است»، حکومت وقت چین را شکل مدرنی از فئودالیسم می‌دانست، مائو را بخاطر ستایش خرد بی سوادان مورد استهزاء قرار می‌داد و مقامات حزب را به بی‌سوادی و عدم نمایندگی از مردم متهم می‌نمود. در حقیقت بستن دهان روشنفکری ساده و گمنام برای حزب آسان بود اما امثال وی دانشمندان با استعدادی بودند که حکومت چین در تلاش برای جذب آن‌ها بود. در سالگرد جنبش ۱۹۳۵ یعنی نهم دسامبر ۱۹۸۶ که گرامیداشت تظاهرات دانشجویان وطن دوست آن زمان بر ضد استعمار ژاپن بود، دانشجویان در ووهان، شی آن، و هه بی به
ژاپن بود، دانشجویان در ووهان، شی آن، و هه بی به خیابان‌ها ریختند، و سپس تظاهرات به پکن و ۱۵۰ شهر دیگر گسترش یافت. همین مسائل موجب عزل (استعفای اجباری) دبیرکل وقت حزب کمونیست یعنی هو یائوبانگ در ژانویه ۱۹۸۷ به دلیل مسامحت با دانشجویان و ناتوانی اش برای کنترل جنبش دانشجویی شد. دنگ شیائوپینگ مرد اول چین در آن زمان معتقد بود عبارات پر زرق و برق آرمان‌های غربی چون اومانیسم، آزادی و دموکراسی تنها ابزاری برای به چالش کشیدن و سرپیچی از فرامین و قدرت فائقه حزبند. دو سال بعد با مرگ ناگهانی هو یائوبانگ در ۱۵ آوریل
دو سال بعد با مرگ ناگهانی هو یائوبانگ در ۱۵ آوریل ۱۹۸۹، تظاهرکنندگان عمدتاً جوان و دانشجو با سرازیر شدن به خیابان‌ها در پی ادای احترام به مقام شاخص قهرمانی بودند که دموکراسی در دوران قدرتش پاس داشته شده بود. در ابتدای امر آنها فاقد دستور کار سیاسی بودند ولی با گسترده شدن دامنه اعتراضات، مطالبات رادیکال تری با صدای بلندتر مطرح شد. دنگ شیائوپینگ رهبر ۸۴ ساله و مرد شماره یک چین در آن زمان، به دنبال جلوگیری از وقوع رویدادهای کشورهای اروپای شرقی در چین بود که طی آن رهبران سیاسی اروپای شرقی در برابر مطالبات
طی آن رهبران سیاسی اروپای شرقی در برابر مطالبات شهروندان تسلیم و قدرت را از دست داده بودند. تا قبل از چهارم ژوئن، هیچ‌کس از جمله رهبران حزبی یا روشنفکران نتوانست قادر به توقف هرج و مرجی شود که روز به روز گسترده‌تر می‌شد. به دلیل کنترل‌های سختگیرانه سال‌های منتهی به ۱۹۸۹ که از شکل‌گیری یک جنبش دانشجویی سازمان یافته جلوگیری کرده بود، دانشجویان معترض فاقد هرگونه تدبیر و تجربه ای در زمینه سازماندهی بودند و عدم دستور کاری مشخص و رویه‌هایی برای حصول اطمینان از حاکمیت قانون، همگی باعث شدند تا آنها هیچ مبنای فلسفی
قانون، همگی باعث شدند تا آنها هیچ مبنای فلسفی برای مذاکره با رهبران سیاسی به نمایندگی از دانشجویان نداشته باشند. شهر نشینان نیز برای مهار معترضان با دولت همراه نشدند چون هم‌صدا با آمال و آرزوهای آنها بودند. دلایل عمده اعتراضات. دانشجویان معترض خواهان بهبود شرایط زندگی شان بودند و از اینکه در مقایسه با کارآفرینان بی سواد و تحصیل نکرده دریافتی ناچیزی داشتند بسیار ناراحت و خشمگین بودند. دانشجویان در این واقعه به ناپایداری اقتصادی چین و سرکوب‌های حزب کمونیست و فساد دولتی اعتراض کردند. جنبش دموکراسی چین در این
فساد دولتی اعتراض کردند. جنبش دموکراسی چین در این اعتراضات نقش رهبری داشت. دانشجویان حق انتخاب شغل و پیشه مورد علاقه خودشان را نداشته و باید پس از اثبات استعداد و طی کردن آزمون‌های مختلف و طاقت فرسای ورودی دانشگاه، با نظر مشاوران سیاسی نماینده دولت با عنایت به کمبود فارغ التحصیلان آموزش دیده در صنایع و ادارات دولتی، مشغول به کار تعیین شده توسط دولت می‌گردیدند. گزارش و سوابق محرمانه دانشجویان در دفتر گزارش‌ها ثبت و ضبط می‌شد و بعداً منبعی برای قضاوت‌های آینده قرار می‌گرفت. مشاوران سیاسی به ندرت تحصیلات خوبی
قرار می‌گرفت. مشاوران سیاسی به ندرت تحصیلات خوبی داشتند ولی ریش و قیچی دست آنها بود که منجر به سوء استفاده از قدرت و بازی با آینده دانشجویان می‌شد. برای عموم مردم تورم اسباب نگرانی بود. کارگران حزبی و دولتی و کارکنان شرکت‌های دولتی و دیگران با برخورداری از حقوق ثابت از مشاهده تجار و بازرگانان غنی که ثروتشان را به رخ همگان می‌کشیدند عصبانی بودند. شاخص‌های رسمی که از میزان واقعی هم کمتر نشان می‌دادند حاکی از افزایش ۳۰ درصدی قیمت‌ها در پکن در بین سالهای ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۸ بودند. دولت به منظور کاستن از هزینه‌های
تا ۱۹۸۸ بودند. دولت به منظور کاستن از هزینه‌های جاری شرکت‌های دولتی فشار بر آنها را آغاز کرده بودند و حتی بعضی اجازه پیدا کرده بودند اعلام ورشکستگی کنند که همین امر موجب افتادن وحشت به جان کارکنان شرکت‌ها و تشکیلات اقتصادی دولت شده بود. مهاجران بسیاری که در میانه دهه ۸۰ به شهرها سرازیر شده بودند اما سیاست سختگیرانه تنظیم مجدد در اواخر ۱۹۸۸ تعداد زیادی را از شغل محروم کرد ولی آنها حاضر به برگشتن به روستا نبودند. بسیاری از مردم خواهان آزادی بیشتری بودند و از زندگی در ترس و وحشت خسته و به ستوه آمده بودند. شرح
در ترس و وحشت خسته و به ستوه آمده بودند. شرح ماجرا. در غروب پانزدهم آوریل ۱۹۸۹ ظرف چند ساعت از اعلام خبر درگذشت هو یائوبانگ، دیوارهای دانشگاه پکن مملو از پوسترهای عزاداری به مناسبت فوت وی شد. در روز بعد، حدود ۸۰۰ دانشجو در مقابل بنای یادبود قهرمانان خلق در مرکز میدان تیان آنمن بدون مزاحمت پلیس برای اهدای تاج گل رژه رفتند. صبح روز هجدهم آوریل چندصد دانشجو به سمت تالار بزرگ خلق روانه شدند تا مطالبات خود را به کمیته دائمی ارائه دهند که شامل: صدور مجوز آزادی‌های بیشتر، پایان دادن به کمپین ضد بورژوازی، نقض