payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دیگران می‌کند. در ادبیّات فارسی لغت عربی «مجنون» هم به‌عنوان مترادف واژهٔ دیوانه کاربرد دارد. در حقوق کیفری به دلیل عدم درک و آگاهی صحیح فرد دیوانه از رفتار و عدم توانایی در ارزیابی عملکرد خود، جنون از علل رافع مسئولیت کیفری به حساب می‌آید. دیوانگی یا جنون مصادیق متعددی دارد به همین دلیل در بسیاری از موارد تعیین حدود مسئولیت مجنون با مشکلات زیادی همراه است و نیاز به کارشناسی دقیق متخصصین دارد.از طرفی نمیشود چون کسی خلاف بقیه انسان ها عمل میکند برچسبی وارد کرد آن‌هم بعلت اینکه اقلیت هست و همچنین این را هم
کرد آن‌هم بعلت اینکه اقلیت هست و همچنین این را هم باید در نظر داشت که همه ما انسان ها بر خلاف هم رفتار میکنیم و این استدلال درستی برای برچسب زدن نیست قاطعیتی در این امر وجود ندارد تنها میشود گفت تضاد رفتاری در انسان است نه دیوانگی.
آجیل یا مغزیجات به مخلوطی از خشکبار گفته می‌شود که بنا بر سلایق و مدل‌های گوناگون، ترکیبات آن فرق می‌کند. جایگاه در فرهنگ سنتی و باستانی. آجیل از دیرباز به یکی از نمادهای فرهنگ ایرانی بدل گشته‌است به صورتی که برخی از مراسم سنتی ایرانیان (مانند نوروز و یلدا) تنها با حضور آجیل مفهوم خود را پیدا می‌کنند. جایگاه در فرهنگ مذهبی. امروزه جایگاه آجیل میان ایرانیان از حضور در مراسم جشن و شادی فراتر رفته‌است و به بخشی از اعتقادات مذهبی آن‌ها نیز وارد شده‌است. در بسیاری از مراسم مذهبی (که معمولاً توسط زنان برپا
بسیاری از مراسم مذهبی (که معمولاً توسط زنان برپا می‌شود) از نوعی آجیل، موسوم به آجیل مشکل گشا استفاده می‌شود که هرچند توسط هیچ مرجع مذهبی ای تأیید نشده‌است اما مردم بر این باورند که می‌تواند آن‌ها را در رفع مشکلاتشان یاری کند. جایگاه اقتصادی. با توجه به باغ‌های گسترده پسته ایران، آجیل ایرانی نیز به مانند پسته یکی از نمونه‌های شناخته شده صادرات ایرانی در بازارهای جهانی محسوب می‌شود. شهر آجیلی. شهر فاروج در استان خراسان شمالی به شهر آجیلی معروف می‌باشد. بودن دکان‌های آجیل فروشی رنگارنگ در فواصل این خیابان که
آجیل فروشی رنگارنگ در فواصل این خیابان که از ورودی شهر تا خروجی شهر ادامه دارد زیبایی خاصی در شهر به وجود آورده‌است کمتر مسافری از این شهر عبور کرده و کنار جاده از دکان آجیل فروشی رنگارنگ خرید نکرده‌است. چون جاده ۲۲ (سنتو) از میان فاروج می‌گذرد بخشی از مردم اقتصاد خود را از طریق فروش آجیل می‌گذرانند. در واقع آجیلی که در فاروج فروش می‌رود از محصولات خود فاروج نیست و از شهرهای دیگر برای فروش به اینجا آورده می‌شود که به همین دلیل فراوانی، به "شهر آجیلی" هم معروف است، که خود زیبایی و جاذبه ای برای مسافران گذری
است، که خود زیبایی و جاذبه ای برای مسافران گذری از فاروج را ایجاد کرده‌است و در سال ۱۳۸۹ به لقب پایتخت آجیل و خشکبار ایران مشهور شد. کشاورزی و دامپروری از شغلهای مهم مردمان سنتی این شهر است. بهترین‌ها. بهترین‌های خشکبار و آجیل آن‌ها هستند که در شرایط سالم عمل‌آوری شده و معمولاً به‌صورت روزانه بو داده و به فروش برسند. انواع. آجیل‌ها انواع بسیار گوناگونی دارند که نمی‌توان برای تمامی آن‌ها اسم انتخاب کرد. برخی اسامی هم که برای آجیل‌ها انتخاب می‌شود از دو شیوه نام‌گذاری پیروی می‌کند. آجیل میوه. خانواده آجیل‌ها
پیروی می‌کند. آجیل میوه. خانواده آجیل‌ها دسته‌ای از میوه‌جات با پوست سخت و سفت هستند که از درختان با دانه ناشکوفا و باز عمل می‌آیند. در زبان انگلیسی کلمه nut به گستره بزرگی از دانه‌های خشکبار شده گفته می‌شود اما در دانش زیست‌شناسی تعداد مشخص و محدودی از آن‌ها nut (آجیل) هستند. آجیل‌ها یک منبع مهم غذایی برای حیات وحش و انسان‌ها محسوب می‌شوند. گردو، پسته، فندق، بادام، بلوط، بادام هندی، بادام زمینی جزء آجیل‌ها هستند. ترکیبات. هر چند همان گونه که گفته شد، گستره موادی که در آجیل‌های گوناگون به کار می‌رود بسیار
موادی که در آجیل‌های گوناگون به کار می‌رود بسیار زیاد است، اما به‌طور کلی می‌توان از اقلام زیر به عنوان ارکان اصلی تشکیل دهنده آجیل نام برد: پسته، فندق، تخمه آفتابگردان، تخمه کدو، تخمه ژاپنی، بادام زمینی، بادام، بادام هندی، گردو، نقل، کشمش، نخودچی و ماکادمیا آجیل‌های مناسب بدنسازی. اگر به دنبال این هستید که ورزش را به‌طور جدی ادامه دهید یا تحت یک رژیم خاص ورزشکاری باشید بهتر است آجیل‌هایی با درصد پروتئین بالا انتخاب کنید چرا که پروتئین به رشد و ترمیم سلول‌ها کمک می‌کند. بهترین نوع آجیل را می‌توان به پسته
کمک می‌کند. بهترین نوع آجیل را می‌توان به پسته بادام انجیر خشک فندق و گردو اشاره کرد که برای بسیاری از بیماری‌ها مفید می‌باشد. اگر میخواید سیستم ایمنی بدنتان قوی شود حتماً از آجیل استفاده کنید. بادام زمینی در بدن سازی. مصرف بادام زمینی بهترین راه برای افرادی ست که می‌خواهند پروتئین بیشتر به رژیم غذایی خود اضافه کنند. بادام زمینی به‌طور قابل توجهی دارای مواد مغذی ضروری ست. به همین دلیل بادام زمینی برای بدنسازی بسیار مفید می‌باشد. جالب است بدانید با وجود اینکه بادام زمینی جزء حبوبات محسوب می‌شوند اما بیشتر
بادام زمینی جزء حبوبات محسوب می‌شوند اما بیشتر مردم آن‌ها را به عنوان آجیل می‌شناسند. بادام زمینی حاوی مقدار زیادی پولی فنول، آنتی‌اکسیدان، فلاونوئیدها و آمینو اسید هستند. تحقیقات نشان داده‌است که تمام ترکیبات ذکر شده برای سلامت بدن انسان بسیار مفید می‌باشند. بر اساس بانک اطلاعاتی مواد مغذی که توسط بخش کشاورزی ایالات متحده (USDA) ایجاد شده‌است، هر ۱۰۰ گرم بادام زمینی دارای ۵۶۷ کالری و مواد مغذی زیر است: پروتئین: ۲۵٫۸۰ گرم چربی: ۴۹٫۲۴ گرم کربوهیدرات: ۱۶٫۱۳ گرم فیبر: ۸٫۵۰ گرم قند: ۴٫۷۲ گرم همچنین در هر ۱۰۰
گرم فیبر: ۸٫۵۰ گرم قند: ۴٫۷۲ گرم همچنین در هر ۱۰۰ گرم بادام زمینی املاح معدنی زیر قرار دارد: کلسیم: ۹۲ میلی‌گرم آهن: ۴٫۵۸ میلی‌گرم منیزیم: ۱۶۸ میلی‌گرم فسفر: ۳۷۶ میلی‌گرم پتاسیم: ۷۰۵ میلی‌گرم بادام درختی. بادام درختی در مقایسه با مغزها و آجیل‌های دیگر محبوبیت بیشتری دارد و در حال حاضر در بسیاری از کشورها مصرف می‌شود و شناخته شده‌است. با توجه به بادام زمینی مقدار پروتئین کمتری دارد اما با این حال در مواد مغذی دیگر سرآمد تر است. بر اساس USDA در هر ۱۰۰ گرم بادام درختی، ۵۷۹ کالری وجود داشته و دارای مواد مغذی
درختی، ۵۷۹ کالری وجود داشته و دارای مواد مغذی زیر است: پروتئین: ۲۱٫۱۵ گرم چربی: ۴۹٫۹۳ گرم کربوهیدرات: ۲۱٫۵۵ گرم فیبر: ۱۲٫۵۰ گرم قند: ۴٫۳۵ گرم همچنین بادام درختی دارای ویتامین‌ها و املاح معدنی زیر است: کلسیم: ۲۶۹ میلی‌گرم آهن: ۳٫۷۱ میلی‌گرم منیزیم: ۲۷۰ میلی‌گرم فسفر: ۴۸۱ میلی‌گرم پتاسیم: ۷۳۳ میلی‌گرم ویتامین E: 25.63 میلی‌گرم تأثیر آجیل بر عملکرد سیستم ایمنی. سیستم ایمنی بدن برای مبارزه با ویروس‌ها، میکروب‌ها، باکتری‌ها و انواع بیماری‌ها به مواد مغذی نیاز دارد. این مواد مغذی شامل چربی‌های طبیعی و
نیاز دارد. این مواد مغذی شامل چربی‌های طبیعی و پروتئین‌های با کیفیت است. به هر میزانی که بدن انسان از این مواد مغذی غنی تر باشد سیستم ایمنی نیز در مقابله و مبارزه با عوامل خارجی موفق تر عمل می‌کند. آجیل‌ها منبع عظیم این مواد مغذی هستند. ویتامین E موجود در آجیل خصوصاً پسته، بادام و گردو برای مقابله با عفونت، ویروس و باکتری بسیار مؤثر است. این دانه‌های مغذی همچنین سرشار از امگا۳، روی و منیزیم هستند و باعث تقویت سیستم ایمنی و جذب ویتامین‌هایی نظیر A , D، E , K می‌شوند. انواع بسته بندی آجیل و خشکبار. به منظور
می‌شوند. انواع بسته بندی آجیل و خشکبار. به منظور بسته بندی آجیل و خشکبار از مواد مختلف نظیر کاغذ، پلاستیک، فلز یا شیشه استفاده می شود.در این میان، کمپانی رویش پک در شمال شرق کشور از تخصص خاصی در این زمینه بخوردار است چرا که توانسته با همکاری برند های مطرح این مهم را ثابت کند. سلفون: بسته بندی خشکبار با سلفون معمولا به صورت دو لایه از OPP لمینیت با CPP ساخته می شود. این پک ها را می توان در انواع شفاف، متالایز، چاپ دار و یا چاپ دار با پنجره شفاف تولید کرد که اغلب نوع پنجره دار به دلیل امکان مشاهده کیفیت
که اغلب نوع پنجره دار به دلیل امکان مشاهده کیفیت محصول مورد استقبال مشتریان قرار می گیرد. از ویژگی های لفاف سلفونی می ‌توان به توانایی کنترل نفوذپذیری رطوبت، اکسیژن و نور خورشید اشاره‌ کرد. این بسته‌ بندی هم چنین در مقابل پارگی مقاوم است، ارزان و با کیفیت است، وکیوم: برای بسته بندی خشکبار به صورت وکیوم شده از دستگاه بسته بندی وکیوم استفاده می شود. این دستگاه دارای یک محفظه می باشد که محصول بعد از ریخته شدن درون کیسه های نایلونی مخصوص داخل کابین قرار گرفته و با مکش ایجاد شده هوای درون کیسه خارج می گردد.
و با مکش ایجاد شده هوای درون کیسه خارج می گردد. پاکت: خشکبار ﺣﺴﺎﺳﯿﺖ بالایی در ﺑﺮاﺑﺮ رﻃﻮﺑﺖ و ﺣﺸﺮات دارد. هم چنین نفوذ نور و هوا به داخل ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﺪی آن باعث فساد سریع تر محصول می‌ گردد. لذا ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﺪی آجیل و خشکبار ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺤﮑﻢ و ﻧﻔﻮذﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﺑﺎﺷﺪ. پاکت بسته بندی باعث جلوگیری از نفوذ هوا و نور به داخل بسته بندی و تعویق زمان فساد می ‌شود. پاکت هم چنین موجب افزایش ماندگاری خشکبار و حبوبات و حفظ عطر و طعم آن می گردد. پس از انتخاب متریال مورد نظر، لازم است تا طرح و نقش روی بسته بندی انتخاب شود. رنگ و نقش در طراحی بسته
روی بسته بندی انتخاب شود. رنگ و نقش در طراحی بسته بندی آجیل و خشکبار بر میزان فروش آن بسیار تاثیر می گذارد.
نخودچی یک میان‌وعده از نخودهای پخته شده‌است که در ایران، سوریه و ترکیه رایج است و گاهی با نمک، ادویه جات، ترشی‌جات، گل میخک یا آبنبات پوشش داده می‌شود. در ممقان بیش از ۱۳۰۰ واحد نخودپزی وجود دارند که ۴۰ درصد نخود سفید تولید شده را به نخودچی تبدیل می‌کنند. نخودهای مورد استفاده برای نخودچی، نخودهای تازه و ریز هستند که در آب پخته شده و پس از آبکش شدن پوست آن جدا می‌شود. سپس در مرحله بودادن در دیگ‌های بزرگ با نمک یا شکر تفت داده و ترد و پفکی می‌شود. در تونس واژهٔ "Leblebi" به یک سوپ صبحانهٔ پرطرفدار نخود اشاره
"Leblebi" به یک سوپ صبحانهٔ پرطرفدار نخود اشاره دارد که حاوی تخم مرغ و نان خشک هم است. تاریخچه. تاریخچه پیدایش نخودچی مشخص نیست، هرچند که گمان می‌رود پیدایش آن در ایران صورت گرفته باشد. تاریخنگاران اروپایی از جمله مایکل اکسورثی از نخودچی به عنوان غذای اصلی نادرشاه افشار در جنگها نام میبرند. روش‌ها. روش‌های تولید نخودچی یک سنت ارثی است که با مراحل و تجهیزات مورد استفاده صنعتی متفاوت است. نخودها می‌توانند شکل، اندازه، رنگ و زمان برداشت متفاوتی داشته باشند. به‌طور کلی، برای درست کردن نخودچی دانه‌های بزرگ (۸
کلی، برای درست کردن نخودچی دانه‌های بزرگ (۸ تا ۹ میلی‌متر اندازه قطر و وزن هر ۱۰۰ دانه بین ۳۰٫۰ تا ۵۰٫۰ گرم )، رنگ روشن‌تر، گرد و صاف و مانند نخود "کابلی" ترجیح داده می‌شود؛ پوشش بدنه ضخیم نخود، برای برداشتن آسان آن از روی دانه لازم است. زمان برداشت و فرایند کنترل دما کیفیت نخودچی را تعیین می‌کند. نخودها تمیز و طبقه‌بندی می‌شوند، دانه‌های خام، آسیب دیده، کاهش یافته و نخودهای شکسته دور انداخته می‌شوند. روش تهیه نخودچی معمولاً شامل ابزارهایی برای تمیز کردن، طبقه‌بندی و گرمایش است؛ روش تهیه نخودچی به شرح زیر
و گرمایش است؛ روش تهیه نخودچی به شرح زیر است: ریشه کلمه. نخودچی به دلیل این‌که کوچک‌تر از نخودهای معمولی بوده‌است به آن «نخودچی» به معنای نخود ریز می‌گویند.
اخند، روستایی در دهستان اخند بخش مرکزی شهرستان عسلویه در استان بوشهر ایران است. این روستا، مرکز دهستان اخند است. این روستا در فاصله ۱۵ کیلومتری از شهر بندر عسلویه قرار دارد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۶،۷۷۵ نفر (۹۰۶ خانوار) بوده‌است. اکثریت اهالی این روستا عرب و اهل تسنن هستند و به زبان عربی تکلم می نمایند.
فومستان، روستایی در دهستان مهرگان بخش مرکزی شهرستان پارسیان در استان هرمزگان ایران است. پیشینه نام. فومستان از کلمه «فُوم» آمده‌است که به معنی «گندم» مشتق است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۰۶ نفر (۲۲۴ خانوار) بوده‌است.
گود کناردان، روستایی در دهستان مهرگان بخش مرکزی شهرستان پارسیان در استان هرمزگان ایران است. ویژگی‌ها. مردم این روستا، اهل سنت از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای مسجد، برق، آب‌انبار (برکه)، خانه بهداشت، و دبستان است. ساکنان این روستا از تبار عرب هستند و به زبان عربی و فارسی به گویش محلی تکلم می‌کنند. اهالی روستا از طریق صید، ماهی‌گیری و کشاورزی امرار معاش می‌کنند. حدود ۵۰۰ اصله نخل دیم و ۶۰ من زمین زیر کشت دیم دارد و در زمین‌های آن جو و گندم کشت می‌شود. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در
جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۸ نفر (۱۰ خانوار) بوده‌است.
میلکی، روستایی در دهستان مهرگان بخش مرکزی شهرستان پارسیان در استان هرمزگان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۱۷ نفر (۱۹۴ خانوار) بوده‌است.
مَلیله‌کاری یا ملیله‌سازی شاخه‌ای از هنر فلزکاری است که در آن با مفتول‌های نازک نقره ظروفی تزیینی می‌سازند. نقره به کار رفته در این هنر عیار ۱۰۰ دارد. شمش‌های نقره را با چکش یا دستگاه نورد به شکل مفتول‌های چهار پهلو باریک می‌کنند و ابتدا نقش‌های کوچک را می‌سازند سپس آنها را در کنار هم در یک قالب قرار داده و با نقره‌ای با عیار پایین‌تر لحیم می‌کنند. نقش‌های معمول ملیله‌کاری، بته جقه، ریزه جقه، برگ فرنگ، برگ، غنچه، پیچ، جفت پیچ، پیچک، سه چشمه و… نام دارند. قدیمی‌ترین اشیا آثار ملیله ایران به روایت اکثر محققان
اشیا آثار ملیله ایران به روایت اکثر محققان متعلق به سال‌های ۳۳۰ تا ۵۵۰ ق. م است. ملیله‌کاری یکی از صنایع دستی اصلی زنجان، اردبیل و بروجرد و اصفهان است. در این شهرها کالاهای نقره مانند سینی، قندان، گیره استکان، گل‌سینه و… با روش ملیله‌کاری ساخته می‌شود و زنجان شهر جهانی ملیله است، از آنجایی که این هنر شاخه ای از فلز کاری محسوب می‌شود. مسیر حرکت آن را می‌توان در بطن فلز کاری هم دید که توسط هنرمندانی با مهارت‌های ظریف کاری خاص خلق شده‌است ابزارها. ابزار کار ملیله‌کاری شبیه به ابزار و آلات زرگری است. برای ساخت
شبیه به ابزار و آلات زرگری است. برای ساخت و تهیه آثار ملیله ابتدا باید نوار ملیله را از جنس طلا، مس یا نقره تهیه کرد و با عبور شمش یا مفتول نقره از دستگاه نورد حدیده، مفتول مورد نظر را به دست آورد. بعد از آن نوبت به ساخت ملیله می‌رسد. در این مرحله ابتدا یک صفحهٔ مستطیلی با جنس و ابعاد متفاوت از صفحهٔ مفتولی تهیه شده از مرحله نخست تهیه کرده و یک سطح آن را آغشته به موم می‌کنند به نحوی که لایه ای به ضخامت ۳ تا ۴ میلی‌متر از موم روی صفحه را بپوشاند حال یک قالب متناسب با شکل محصول موردنظر بریده و روی صفحهٔ مسی
متناسب با شکل محصول موردنظر بریده و روی صفحهٔ مسی قرار داده سپس نواری را که پهنایی بیش از نوار میله دارد در اطراف قالب گذاشته تا شکل قالب را به خود گرفته و درون موم قرار بگیرد. سپس دیواره‌های بعدی کار را از جمله قسمت‌های میانه و سطوح را با نقوش ملیله که قبلاً توسط دست یا ابزاری ظریف با نوار ملیله ساخته شده‌است پر می‌کنند بعد با مفتول‌های فولادی بسیار ظریف این نقوش ملیله را می‌بندند تا به هم نخورند. حال نوبت به ذوب موم رسیده‌است برای اینکار اسکلت ملیله ساخته شده را از صفحهٔ زیرین خود جدا کرده و روی سطحی صاف
شده را از صفحهٔ زیرین خود جدا کرده و روی سطحی صاف و هموار قرار می‌دهند. سپس مقداری از مخلوط براکس و برادهٔ نقره روی آن ریخته و شعله گاز را روی آن حرکت می‌دهند به این کار لحیم کاری گویند چون در اثر این کار گرده لحیم ذوب شده و سبب اتصال نقش‌های کوچک با یکدیگر و با دیواره نقش می‌شود. در مرحله آخر عمل آتش کاری را انجام می‌دهند تا کلیه قطعات توسط گردهٔ لحیم به یکدیگر وصل شوند. سپس سیم‌های فولادی را از آن جدا کرده و آن را داخل محلول رقیق اسید سولفوریک یا محلول حاوی راغاب که ترکیبی از زاج سفید و آبی است
محلول حاوی راغاب که ترکیبی از زاج سفید و آبی است می‌جوشانند تا لکه‌های اضافهٔ نقره از بین برود و در انتها با برس‌های سیمی ظریفی آن را پاک می‌کنند و برای از بین رفتن ناهمواری‌های ایجاد شده روی آن را سنباده می‌کشند. تاریخچه در ایران. بر اساس اسناد به دست آمده از کشفیات باستان شناسان قدیمی‌ترین اشیایی که ریشهٔ ملیله در ایران را نشان می‌دهد متعلق به دورهٔ هخامنشیان است. در دوران ساسانیان صنعتگران فلزکار و نقره کاران برای مصرف طبقات مرفه جامعهٔ خود ظروف‌های گران‌قیمت و شکیل می‌ساختند و در برخی از موارد هم با
و شکیل می‌ساختند و در برخی از موارد هم با سنگ‌های قیمتی آن‌ها را تزیین می‌کردند که اینکار جلوه ای ویژه به اثر خلق شده می‌بخشید. متأسفانه در زمان حملهٔ اعراب بسیاری از آثار به دلیل گران‌قیمت و سبک بودن به غنیمت برده شد. درحال حاضر شواهد زیادی از آن آثار دوران تاریخی مذکور در دست نداریم و آنچه که اکنون بر اثر تلاش‌های چند قرن اخیر باستان شناسان به‌طور تصادفی در مناطقی چون شوش، همدان، گنجینه جیحون به دست آمده‌است حاکی از آن است که هنر ملیله در ایران به دوران قبل از میلاد بازمی‌گردد چرا که پروفسور آرتور اپهام
از میلاد بازمی‌گردد چرا که پروفسور آرتور اپهام پوپ در کتاب شاهکارهای هنر ایران ضمن اشاره به زرگری و نقره کاری در سالهای بعد از ظهور اسلام به آثاری از ملیله متعلق به قرن ۱۲میلادی اشاره کرده‌است. در دوران سلجوقی بسیاری از سازندگان آثار نفیس فلزی هنرمندان خراسانی ساکن در شرق و شمال شرقی ایران بودند که عده ای از آن‌ها به دلیل جنگ و خونریزی ترک وطن کرده و به شهرهایی چون زنجان، بروجرد، همدان، تبریز و به ویژه شهر موصل اقامت گزیدند. به نظر می‌رسد که هنرمندان خراسانی هنر فلز کاری از جمله "ملیله کاری" را در سال پنجم
هنر فلز کاری از جمله "ملیله کاری" را در سال پنجم ه‍.ق در زنجان رواج دارند. از دوران قاجاریه تعدادی سرقلیان، گیره استکان، سینی در اندازه‌های مختلف، گوشواره، سینه ریز و…باقی مانده که بخشی از آنها در موزه‌های داخلی و خارجی به صورت مجموعه‌های خصوصی یا نزد خانواده‌ها نگهداری می‌شود. ملیله‌کاری در اردبیل. آثار کشف شده در اطراف بقعه شیخ صفی‌الدین اردبیلی بیان‌گر قدمت سه هزار ساله این هنر در اردبیل است. ملیله نقره اردبیل با نشان جغرافیایی ثبت شده که این نشان یعنی نقش و نقوش خاص ملیله در یک شئ مخصوص ملیله‌کاران اهل
و نقوش خاص ملیله در یک شئ مخصوص ملیله‌کاران اهل اردبیل است برای نمونه نقش و نقوش و مراحل کار گوشواره «زرپیاله» منحصر به استان اردبیل بوده و با ملیله‌های زنجان، اصفهان و دیگر شهرها متفاوت است. ملیله‌کاری در زنجان. شهر زنجان بنابر تصویب یونسکو در سال ۱۳۹۸، شهر جهانی ملیله نام گرفت. در رابطه با تاریخچهٔ ملیله در زنجان اطلاعات جامعی در دست نیست اما می‌توان بر دو طریق به قدمت این هنر ارزشمند پی برد: در کتب تاریخی که به زنجان اشاره کرده‌اند بیش از هرچیزی از صنعت فلز کاری آن سخن گفته‌اند از آنجایی که هنر ملیله
فلز کاری آن سخن گفته‌اند از آنجایی که هنر ملیله کاری شاخه‌ای از فلز کاری است می‌توان آن را در مسیر فلزکاری جستجو کرد. فلز کاری در شهر زنجان در دوره‌های هخامنشان، اشکانیان و ساسانیان از پیشرفت و رونق بسیاری برخوردار بوده‌است. سابقهٔ کار ملیله در زنجان از قرن دهم ه‍.ق به بعد روشن است. بطوریکه فردریک ریچارد، مستشرق اروپایی در سفرنامهٔ خود می‌نویسد: (شهر زنجان که شهر کوچکی است نقره و ملیله‌سازی این شهر پر زرق و برق است)."ملیله کاری"تا قبل از دوره پهلوی به عنوان هنر دستی، تنها در این شهر معمول بوده ولی با حکومت
هنر دستی، تنها در این شهر معمول بوده ولی با حکومت رضاخان با مهاجرت تعدادی از این هنرمندان به شهرهای اصفهان، تهران و سایر نقاط کشور این هنر رواج یافت. سرویس‌های چای‌خوری و شراب‌خوری و جعبهٔ جواهرات و دسته‌های چاقو عمده‌ترین محصولات تولیدی تا این دوران بوده‌اند. شاید بتوان رونق این هنر را در زنجان، متعلق به دوران سلجوقی دانست و همچنین بر اساس آثار برجای مانده از دورهٔ صفوی، این دوره را اوج شکوفایی این هنر دانست. پیشینه در جهان. گرچه ملیله‌کاری در دوران امروزی به شاخه‌ای ویژه از جواهرسازی بدل شده، در گذشته
به شاخه‌ای ویژه از جواهرسازی بدل شده، در گذشته بخشی از کار معمول زرگران به‌شمار می‌آمد. در حقیقت، تمام جواهرات اتروسکی‌ها و یونانی‌ها (جز آن‌هایی که برای دفن در نظر گرفته می‌شدند و از این‌رو ساختاری ناپایدار داشتند) با لحیم‌کاری و ساخت لایه‌لایهٔ طلا شکل می‌گرفت، نه با قلم‌زنی یا حکاکی روی مادهٔ خام. کارهای باستانی. یافته‌های باستان‌شناسی در میان‌رودان باستان نشان می‌دهد که ملیله‌کاری از حدود ۳۰۰۰ پیش از میلاد در جواهرسازی به‌کار می‌رفته است. در شهر مدیات در استان ماردین در شمال بین‌النهرین، گونه‌ای از
در استان ماردین در شمال بین‌النهرین، گونه‌ای از ملیله‌کاری با استفاده از مفتول‌های نقره و طلا با نام «تلکاری» در سدهٔ پانزدهم میلادی پدید آمد. نمونه‌هایی از این آثار تاریخی در موزهٔ ملیله‌کاری مدیات به نمایش گذاشته شده‌اند. تا امروز نیز صنعتگران ماهر این منطقه، قطعات زیبایی از تلکاری می‌سازند. زرگران مصر باستان از مفتول‌ها برای قرار دادن روی زمینه یا برای بافت و آرایش به‌صورت مشبک استفاده می‌کردند. با این‌حال، جز در زمینهٔ زنجیرسازی، نمی‌توان گفت که ملیله‌کاری نزد آن‌ها رواج زیادی داشته است. تخصص آن‌ها
نزد آن‌ها رواج زیادی داشته است. تخصص آن‌ها بیشتر در کارهای کلوآزونه و تزئینات قالب‌گیری‌شده بود. بااین‌حال، نمونه‌های فراوانی از زنجیرهای بافت‌دار طلای نازک باقی مانده است، همانند زنجیرهایی که هنوز هم در میان ملیله‌کاران هند ساخته می‌شود و به نام زنجیر تریچینوپولی شناخته می‌شوند. از برخی از این زنجیرها، زنجیرهای نازک‌تری با ماهی‌های کوچک و آویزهای دیگر آویخته شده‌اند. در زیورآلات به‌دست‌آمده از محوطه‌های فینیقی، مانند قبرس و ساردینیا، نقش‌مایه‌هایی از مفتول‌های طلا با ظرافت بالا روی زمینهٔ طلایی قرار داده
طلا با ظرافت بالا روی زمینهٔ طلایی قرار داده شده‌اند، اما این هنر در ملیله‌کاری یونانی و اتروسکی از سدهٔ ششم تا سوم پیش از میلاد به اوج شکوفایی رسید. شماری گوشواره و زیورآلات شخصی دیگر که در ایتالیای مرکزی یافت شده‌اند، امروزه در لوور و موزه بریتانیا نگهداری می‌شوند. تقریباً همهٔ آن‌ها از ملیله‌کاری ساخته شده‌اند. برخی گوشواره‌ها به‌شکل گل‌هایی با طرح‌های هندسی هستند که با یک یا چند حاشیه احاطه شده‌اند، حاشیه‌هایی که هرکدام از پیچک‌های بسیار ریز طلایی ساخته شده‌اند. این نوع تزئینات با اندک تفاوت‌هایی در
شده‌اند. این نوع تزئینات با اندک تفاوت‌هایی در تعداد یا آرایش پیچک‌ها گوناگون شده‌اند. اما پرها و گلبرگ‌هایی که در ملیله‌کاری ایتالیایی امروزی دیده می‌شوند، در این طرح‌های باستانی به چشم نمی‌خورند. در مواردی، هرچند به‌ندرت، نقش‌مایه‌های ملیله‌کاری به‌گونه‌ای ساخته شده‌اند که بدون نیاز به صفحهٔ زمینه، خودایستا باشند. موزهٔ آرمیتاژ در سن پترزبورگ مجموعهٔ بزرگی از جواهرات سکاها را از گورهای کریمه در اختیار دارد. بسیاری از دستبندها و گردنبندهای این مجموعه از مفتول‌های تابیده ساخته شده‌اند، برخی از آن‌ها با تا
تابیده ساخته شده‌اند، برخی از آن‌ها با تا هفت ردیف بافت، و قفل‌هایی به‌شکل سر جانوران ساخته‌شده با روش چکش‌کاری دارند. نمونه‌های دیگر رشته‌هایی از مهره‌های بزرگ طلایی هستند که با نقش‌هایی از پیچک، گره و دیگر طرح‌های مفتولی که روی سطح لحیم شده‌اند، تزئین شده‌اند. در موزه بریتانیا، گرزی وجود دارد که احتمالاً متعلق به یک کاهنهٔ یونانی بوده و با مفتول‌های طلای بافته و مشبک پوشیده شده، و به‌صورت سرستونی کورینتی و برجسته‌ای از شیشه سبز پایان یافته است. آسیا. احتمال می‌رود که در هند، ایران و نواحی مختلف آسیای
می‌رود که در هند، ایران و نواحی مختلف آسیای میانه، ملیله‌کاری از دوران بسیار کهن بدون تغییر در نقش‌مایه‌ها انجام می‌شده است. این‌که آیا زرگران آسیایی تحت تأثیر یونانیان ساکن این قاره بوده‌اند یا تنها در چارچوب سنت‌هایی مشترک با آنان آموزش دیده‌اند، روشن نیست؛ اما مسلم است که ملیله‌کاران هندی تا به امروز همان نقش‌مایه‌های زرگران یونانی باستان را به همان شیوه اجرا می‌کنند. کارگران دوره‌گرد، مقدار معینی طلا (سکه‌ای یا خام) دریافت می‌کنند که ابتدا وزن شده و در ظرفی از زغال‌چوب گداخته می‌شود، سپس کوبیده و به
ظرفی از زغال‌چوب گداخته می‌شود، سپس کوبیده و به مفتول تبدیل می‌گردد و در حیاط یا ایوان خانهٔ کارفرما طبق طرح هنرمند پردازش می‌شود. پس از اتمام کار، اثر نهایی وزن شده و مزدکارگر بر اساس نرخی مشخص پرداخت می‌شود. کاربرد دانه‌ها یا مهره‌های بسیار ریز و خارهایی از طلا که از صفحه‌های طلا بیرون زده‌اند، هنوز هم در تزئینات به‌کار می‌رود. شهر کاتک در ایالت شرقی اودیسا در هند، دارای ملیله‌کاری سنتی است که به زبان اودیا «"تارکاسی"» نامیده می‌شود. بیشتر آثار ملیله‌کاری این منطقه پیرامون تصویر ایزدان می‌گردد، اما
این منطقه پیرامون تصویر ایزدان می‌گردد، اما به‌سبب نبود حمایت مالی و کمبود ایده‌های نو، این هنر در حال افول است. همچنین ملیله‌کاری نقرهٔ کریمنگر در ایالت تلنگانا نیز مشهور است. اروپای سده‌های میانه. در دوره‌های بعدی، در مجموعه‌های متعدد آثار زرگری سده‌های میانه، جعبه تبرکات، جلدهای کتاب مقدس و... دیده می‌شود که یا در قسطنطنیه بین سده‌های ششم تا دوازدهم ساخته شده‌اند یا در صومعه‌های اروپایی که به تقلید از زرگران بیزانسی آثار خود را پدید آورده‌اند. این اشیا علاوه بر تزئین با سنگ‌های قیمتی صیقل‌خورده (نه
علاوه بر تزئین با سنگ‌های قیمتی صیقل‌خورده (نه تراش‌خورده) و مینای شیشه‌ای، اغلب با ملیله‌کاری آراسته شده‌اند. صفحات بزرگ طلا گاه با پیچک‌های لحیم‌شدهٔ ملیله‌کاری پوشیده می‌شوند و گوشه‌های جلد کتاب‌ها یا صفحات جعبه‌های تبرکات از قطعات پیچیدهٔ بافت‌دار ساخته شده‌اند که با بخش‌هایی از میناکاری در میان آن‌ها همراه‌اند. در ملیله‌کاری بیزانسی گاه سنگ‌های کوچکی نیز در میان پیچ‌وخم‌ها یا گره‌ها جای‌گذاری شده‌اند. نمونه‌هایی از این تزئینات را می‌توان در موزه ویکتوریا و آلبرت و موزه بریتانیا مشاهده کرد. از جمله
و آلبرت و موزه بریتانیا مشاهده کرد. از جمله نمونه‌ها صلیب لوتار در آخن است. در شمال اروپا، ساکسون‌ها، بریتونی‌ها و سلت‌ها از دوره‌های کهن در هنرهای زرگری بسیار ماهر بودند. نمونه‌های درخور توجهی از نقش‌مایه‌های ملیله‌کاری با مفتول طلا در گورها‌ی انگلوساکسون‌ها یافت شده است؛ از جمله یک سنجاق‌سینه از دوور و قبضهٔ شمشیری از کامبریا که در موزه بریتانیا نگهداری می‌شوند. گنجینهٔ استافوردشایر که مجموعه‌ای از زر و سیم انگلوساکسون‌ها (حدود ۷۰۰ میلادی) است، در ۵ ژوئیهٔ ۲۰۰۹ در دشتی در استافوردشایر انگلیس کشف شد و
۲۰۰۹ در دشتی در استافوردشایر انگلیس کشف شد و شامل نمونه‌های متعددی از ملیله‌کاری بسیار ظریف است که باستان‌شناس کوین لیهی آن‌ها را «باورنکردنی» توصیف کرده است. ملیله‌کاری ایرلندی در دورهٔ هنر جزیره‌ای از طراحی اندیشیده‌تری برخوردار است و الگوهای بسیار متنوع‌تری دارد. آکادمی سلطنتی ایرلند در دوبلین شماری جعبه تبرکات و زیورآلات شخصی را در اختیار دارد که ملیله‌کاری عنصر غالب و برجستهٔ آن‌هاست. سنجاق تارا در موزه ملی ایرلند بارها از اواسط سدهٔ نوزدهم نسخه‌برداری و تقلید شده است؛ ملکه ویکتوریا نیز نسخه‌ای از آن
و تقلید شده است؛ ملکه ویکتوریا نیز نسخه‌ای از آن را در اواخر دههٔ ۱۸۴۰ سفارش داد. در این سبک، به‌جای پیچک‌های ظریف یا مارپیچ‌های طلایی، طراحی‌ها به‌گونه‌ای هستند که یک رشتهٔ مفتول را می‌توان در میان گره‌های پیچیده و خاصی دنبال کرد که بدون قطع پیوستگی، روی سطوح بزرگ قرار گرفته‌اند و با تنوع‌ها و آرایش‌هایی خاص، تعادلی زیبا پدید می‌آورند. معمولاً دو سر رشته به شکل سر و دم مار یا هیولایی ترسیم می‌شوند. جعبهٔ تبرکات حاوی «ناقوس سنت پاتریک» با انواع مختلفی از بافت‌های گره‌دار پوشیده شده است. جامی دو دسته، موسوم
گره‌دار پوشیده شده است. جامی دو دسته، موسوم به جام آردا که در سال ۱۸۶۸ نزدیک لیمرک یافت شد، با ملیله‌کاری بسیار ظریفی تزئین شده است. دوازده صفحهٔ تزئینی روی نواری در بدنهٔ ظرف، همراه با صفحه‌هایی بر هر دسته و در پیرامون پایهٔ جام، مجموعه‌ای از طرح‌های گوناگون ملیله‌کاری دارند که بر سطح نقش‌برجسته قرار گرفته‌اند. بخش بزرگی از زرگری سده‌های میانه در سراسر اروپا تا سدهٔ پانزدهم، از جمله در جعبه‌های تبرکات، صلیب‌ها، عصاهای روحانی و دیگر آثار زرگری مذهبی، با گویچه‌ها و حاشیه‌های ملیله‌کاری تزئین شده‌اند. در