payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این بخش را پایتخت خود قرار دادند و چون این زمینها مورد قبول واقع نشد زمینها را ترک کردند. پیشه. در این شهر اشتغال در صنعت، باغداری و دامپروری رواج دارد. اراضی و باغات دشت بن که یکی از بزرگ‌ترین دشتها و باغات استان چهارمحال و بختیاری است از طریق بیش از ۱۵۰ رشته قنات و ۷۰ حلقه چاه نیمه عمیق و عمیق مشروب می‌شود. همچنین کارخانه گازکربنیک (CO2) بن یکی از نقاط مهم گازکربنیک ایران می‌باشد. هنر قالی بافی در بن. هنر قالیبافی از دیرباز همراه با کشاورزی در بن رونق داشته است، قالی‌های بن با استفاده از گره ترکی بافته
است، قالی‌های بن با استفاده از گره ترکی بافته می‌شوند و رج شمار آن‌ها پایین است. شایان ذکر است که یکی از بزرگ‌ترین قالی‌های دستباف جهان (در زمان خود) در بن بافته شده است. دنیل پرل، خبرنگار وال استریت ژورنال، در گزارش خود در سال ۱۹۹۷ میلادی می‌نویسد که این قالی توسط ۸۴ زن بافته می‌شود و دارای مساحتی حدود یک سوم هکتار (سه هزار متر مربع) است و می‌تواند قیمتی تا یک میلیون دلار داشته باشد. جاذبه‌های گردشگری. طبیعت گردی و کوه‌نوردی. یکی از جاذبه‌های گردشگری شهر بن و همچنین اطراف این شهر، طبیعت زیبای اطراف این
بن و همچنین اطراف این شهر، طبیعت زیبای اطراف این شهر است که برای طبیعت گردی و کوه‌نوردی بسیار مناسب است که در موقع بهار و تابستان موقعیت این فعالیت فراهم می‌گردد. اطراف این شهر سه کوه وجود دارد (کوه شیراز، افغان، جنگی). هر کدام از این سه کوه ویژگی‌های خاص خود را دارند و چشمه‌های این کوه‌ها در هنگام بهار و در بعضی سال‌ها در تابستان جاری است. کوه جنگی بن برای صخره‌نوردی نیز موقعیت مناسبی دارد. آداب و رسوم دهه محرم. امروزه یکی از جاذبه‌های گردشگری و مذهبی شهر بن، مراسم عزاداری در دهه محرم است که به دلیل
شهر بن، مراسم عزاداری در دهه محرم است که به دلیل مراسم‌های مخصوص به خود و جالب توجه، گردشگران زیادی را به خود جلب می‌کند این مراسم‌ها به خصوص در صبح روز عاشورا جذابیت بیشتری دارند که با علم گردانی و زدن سر علم‌ها در آب گرداب بن انجام می‌شود. همچنین در روزهای پیش از شروع دهه محرم شهر بن تبدیل به شهر علم‌ها می‌شود و جلوه خاصی دارد. آیین‌های عزاداری حسینی مردم بن شامل "فرو بردن عَلَم در آب"، "گِل‌زنی (گِل‌مالی)" و "آقا سلام" از سنت‌های دیرین مردم این خطه از چهارمحال وبختیاری است که همزمان با روز عاشورا در سوگ
وبختیاری است که همزمان با روز عاشورا در سوگ حسین بن علی امام سوم شیعیان انجام می‌دهند و در نیمه شب عاشورا برگزار می‌شود. مکان‌های گردشگری. از سایر مکان‌های گردشگری و مذهبی شاخص اطراف شهر بن و شهرستان بن می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: سوغات شهر بن. عمده فعالیت شهر بن، باغداری و دامپروری است به همین دلیل سوغات شهر بن شامل انواع لبنیات مانند ماست، دوغ، پنیر، کره، روغن حیوانی، کشک، قارا و شیر است و همچنین پولکی، نبات، گردو، بادام، انگور، هلو، آلوچه و سبزیجات معطر کوهی از دیگر سوغاتی‌های شهر بن هستند. مشاهیر.
کوهی از دیگر سوغاتی‌های شهر بن هستند. مشاهیر. میرزا حبیب دستان بِنی معروف به میرزا حبیب اصفهانی ازمشاهیر این دیار است. میرزا حبیب را پیشگام تدوین دستور زبان امروزی برای زبان فارسی دانسته‌اند. او نخستین کسی است که کلمه «دستور» را با عنوان کتابی دربارهٔ قواعد زبان فارسی به‌کار برده و این قواعد را از عربی جدا و آن‌ها را از دایره تقلید از صرف و نحو عربی بیرون برده است. براساس اطلاعات موجود، او نخستین کسی بوده که اجزای کلام را در زبان فارسی بررسی و طبقه‌بندی کرده است، هرچند که خود را مبتکر این طبقه‌بندی
کرده است، هرچند که خود را مبتکر این طبقه‌بندی نمی‌داند. میرزا عبدالعظیم قریب از الگوی او پیروی کرده است. دستور سخن (استانبول ۱۲۸۹)، دبستان فارسی (استانبول ۱۳۰۸)، خلاصه رهنمای فارسی (استانبول ۱۳۰۹) و رهبر فارسی (استانبول ۱۳۱۰) کتابهایی است که میرزا حبیب برای آموزش دستور زبان فارسی تألیف کرده است. همچنین وی از پیشگامان ترجمه، تحقیق، تصحیح متون، روزنامه‌نگاری و … است. کتاب ترجمه حاجی بابای اصفهانی او بسیار معروف است و از نظر نثر یک نمونه کم‌نظیر است. میرزا حبیب در بورسای ترکیه به خاک سپرده شده است. شخصیت‌های
در بورسای ترکیه به خاک سپرده شده است. شخصیت‌های مهم. مرحوم حاج سید محمد مرتضوی از شخصیت های برجسته معنوی این شهر در دهه های اخیر بود که از ارکان مراسم آقا سلام به شمار می رفت. شاعرانی از جمله مرحوم حسین آمان هم شاعر معاصر این شهر است. محسن حسین میرزایی: معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی استاندار چهارمحال بختیاری در دولت سیزدهم و فرماندار سابق گلپایگان و صادق سلیمی از جمله شخصیت های سیاسی در دو دهه اخیر بوده اند.
سورشجان مرکز بخش لاران در شهرستان شهرکرد از توابع استان چهارمحال و بختیاری است. مردم. مردم این شهر به زبان فارسی محلی تکلم می‌کنند که شباهت زیادی به گویش بختیاری دارد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱۲۳۰۸ نفر بوده‌است. چشمه مایک. چشمه مایک یا چشمه ماهک در فاصله ۲ کیلومتری شهر سورشجان در امتداد جاده سورشجان – فارسان و در میان باغ‌های این شهر از پائین کوهی به نام دره سیر بیرون می‌آید. آب این چشمه گوارا و منبع اصلی آب باغهای این منطقه می‌باشد. این چشمه دائمی است و بعد از
این منطقه می‌باشد. این چشمه دائمی است و بعد از سیراب کردن باغات اطراف به رودخانه گرگک می‌ریزد. فاصله‌ی شهر تا چشمه مایک، خاکی می‌باشد اما طبیعت منطقه و در کنار هم قرار گرفتن کوه، چشمه، جنگل همه و همه اوقات خوشی را برای گردشگران بوجود آورده‌است. پوشش درختی اطراف چشمه بیشتر بید، کبوده و سپیدار می‌باشد. زبان. مردم به زبان لری بختیاری تکلم می‌کنند. پیشینه تاریخی. وجود دو تنگه پارسان (پردنجان) و کردیت (درکش ورکش) در غرب این شهر موقعیت خاصی به این شهر می‌داده و به گونه درب ورود و خروج منطقه انزان و ایران
و به گونه درب ورود و خروج منطقه انزان و ایران بوده‌است. و بر اساس این موقعیت‌ها نام قدیم این شهر را ابتدا جاکردیت و سپس چرکچیان و سپس سورشجان نامیده‌اند. در دوران انقلاب مشروطه، سورشجان یکی از پایگاه‌های مهم مشروطه خواهان و محل سکونت بی بی مریم بختیاری بوده‌است که در خاطرات او می‌توان به شکست قشون انگلیس در این شهر اشاره کرد.
نافچ یکی از شهرهای شهرستان شهرکرد در استان چهارمحال و بختیاری است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر 215398 نفر (در 65398 خانوار) بوده‌است. جغرافیا. شهر نافچ در ۱۲ کیلومتری شهرکرد واقع شده و یکی از شهرهای ورزشی شهرستان شهرکرد به‌شمار می‌آید. ارتقای نافچ به شهر در تاریخ ۲ شهریور ۱۳۷۹ تصویب شد و این تصویب‌نامه در تاریخ ۱۳۷۹٫۶٫۲۰ به تأیید ریاست‌جمهوری وقت رسید. فضای این شهر مزین شده به صحن سید علی اکبر از نوادگان موسی کاظم می‌باشد. در این شهر عالمانی همچون علامه محمدحسن قلزم
در این شهر عالمانی همچون علامه محمدحسن قلزم زندگی می‌کرده‌اند. در قدیم. "فرهنگ جغرافیایی ایران"، ج۱۰، ص۱۹۴ می‌نویسد: «نافِچ شهری بزرگ است از بخش حومهٔ شهرستان شهرکرد، در ۱۲هزارگزی شمال‌غربی شهرکرد و متصل به راه عمومی سامان به شهرکرد در منطقهٔ کوهستانی معتدل هوایی واقع است و قریب به 200000 تن سکنه دارد. آبش از رودخانه زاینده رود است و محصولش غلات، شغل اهالی ماشین سنگین دار و از صنایع دستی آن قوری های گل قرمزی است. در همه فصل ها با هواپیما می‌توان به آن‌جا رفت.
گَهرو شهری در شهرستان کیار و استان چهارمحال و بختیاری است. گهرو‌ در فاصله ۵ کیلومتری از شلمزار و ۴۱ کیلومتری از شهرکرد واقع شده‌است. گهرو به معنی جای پر از درخت است، زادگاه شاعران و دلیر مردان و مشروطه خواهان همچون اسماعیل خان حافظی است. شهر گهرو در فاصله ۸ کیلومتری از تالاب بین المللی چغاخور قرار دارد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۶٬۲۶۳ نفر (۱٬۸۹۴ خانوار) بوده‌است.سر چشمه های گهرو موقعیت جغرافیایی. این شهر در ۴۳ کیلومتری شهرکرد و۱۳۲ کیلومتری از شهر اصفهان و ۳۹۵
کیلومتری شهرکرد و۱۳۲ کیلومتری از شهر اصفهان و ۳۹۵ کیلومتری شهر اهواز قرار دارد. از محصولات مهم کشاورزی این شهر انگور است. این شهر از سمت غرب به شهر شلمزار و از سمت شرق به شهر بلداجی و از سمت شمال به ارتفاعات زاگرس و از سمت جنوب به شهرک زوردگان و تالاب بین‌المللی چغاخور محدود می‌باشد.گهرو طبق سر شماری سال ۱۴۰۰ دارای ۷۸۵۶ نفر جمعیت است. زبان. مردم شهر گهرو لر هستند از ایل بختیاری شاخه هفت لنگ باب دورکی طایفه زراسوند میباشند و به زبان لری بختیاری نیز سخن میگویند. جاذبه‌های گردشگری و تفریحی. چشمه گهرو، استخر
جاذبه‌های گردشگری و تفریحی. چشمه گهرو، استخر مینو، تفریحگاه دره بید، تنگه گهرو، کُله، کوهستان زردگله، چشمه سرچاییلی در ارتفاع ۲۰۰۰ متری، دره ته تنگ، مزرعه همایی، دالان بهشت و امامزاده گهرو از نقاط دیدنی این شهرستان است. دالان بهشت. منطقه دالان بهشت در مسیر جاده خوزستان بین گهرو تا زوردگان می‌باشد. کل مسیر این دره پوشیده از درختان انگور می‌باشد که منظره فوق‌العاده زیبایی را به وجود آورده‌است. آثار ملی ایران در شهر گهرو. ۱.حجاری صخره ای گهرو متعلق به دوره ساسانیان واقع در شمال غرب شهر گهرو ۲.گورستان تاریخی
واقع در شمال غرب شهر گهرو ۲.گورستان تاریخی شهرگهرو متعلق به دوره صفویان ۳.حمام شاه حیدر گهرو متعلق به دوره قاجار واقع در خیابان ولیعصر شهر گهرو اقتصاد و صنعت. ۱.کارخانه شرکت بهنوش ایران تولیدکننده دلستر و آبمیوه ۲.اقتصاد کشاورزی و باغات انگور واقع در تنگه ی گهرو ۳.اقتصاد گردشگری مجموعه گردشگری تفریحی دالان بهشت ۴.مشاغل مربوط به کامیون داری و اشتغال در کشور کویت و کشور های غربی و سایر کشورهای حوزه خلیج فارس می‌باشد. ۵‌.مشاغل خانگی و نانوایی نان محلی کاکولی در استان چهارمحال و بختیاری.
آرین شهر یا سده شهری است در استان خراسان جنوبی. این شهر مرکز بخش سده شهرستان قائنات می‌باشد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳٬۷۲۹ نفر (در ۱٬۰۹۰ خانوار) بوده‌است. تاریخچه. نام قدیم آرین شهر سده بوده، سده از ادغام سه روستای «انجمن قهراً و نوغاب» تشکیل شده که در سال ۱۳۸۳ از روستا به شهر ارتقاء یافت و نام آن از سده به آرین شهر تغییر کرد. از آثار باستانی آرین شهر می‌توان به قلعه، مسجد جامع، آب‌انبار اشاره کرد. گردشگری. کوه سفید کمر مزارکلاته روستای وزق دراز رود
اِسْفِدِن شهری است در استان خراسان جنوبی. این شهر در بخش مرکزی از توابع شهرستان قائنات قرار دارد. اسفدن در فاصلهٔ ۵۷ کیلومتری شرق قاین (قائن) قرار دارد و ارتفاع آن از سطح دریا ۱٬۲۰۰ متر است. اسفدن در سال ۱۳۸۳ به شهر ارتقاء یافت. از محصولات این شهر می‌توان به زرشک، پسته، زعفران، عناب و … نام برد. اهالی شهر اسفدن بسیار مهمان نواز و مهماندوست هستند و شغل اغلب مردم این شهر کشاورزی و دامداری است. از مکان‌های شهر اسفدن می‌توان به دره هندوستان، دشت اسفدن و… اشاره کرد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در
کرد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳٬۵۹۸ نفر (در ۱٬۰۷۰ خانوار) بوده است. پیشینه. اسفدن در میان دو رود بزرگ و سفید جای گرفته و از این‌رو نام آن را مرتبط به واژه سپید و اسپید ده (روستای سفید) می‌دانند. حمدالله مستوفی به روستای اسفدن در کتاب خود این‌گونه اشاره می‌کند: «بلاد قهستان نیمروز و زابلستان را ولایتی است به نام زیرکوه که آن را سه قصبه است یکی را «اسفدن» یکی راشاهرخت و دیگری را آبیز گویند. در گورستان قلعه مقبره عارفی بزرگ خودنمایی می‌کند.» دره هندوستان اسفدن. دره
بزرگ خودنمایی می‌کند.» دره هندوستان اسفدن. دره هندوستان اسفدن دره‌ای است با پوشش گیاهی متنوع در نزدیکی اسفدن. پوشش گیاهی آن در قسمت کوهستانی شامل درخت‌های انجیر وحشی، بنه، پسته کوهی، بادامشک و گز است و بوته‌های آویشن و زیره است. پوشش گیاهی دامنه‌های آن شامل سینه‌کفتر، سوسن و شقایق است. درون دره نیز زرشک، عناب، پسته و کاج، قیچ، تاغ و گل شقایق می‌روید. در این مکان امکانات رفاهی و خدماتی اندکی از قبیل سرویس بهداشتی، آلاچیق و سکو وجود دارد.
حاجی‌آباد، شهری در استان خراسان جنوبی و مرکز شهرستان زیرکوه است. حاجی‌آباد در میانه راه شهر قائن به دَقّ پِترِگان و مرز افغانستان واقع شده است. منطقه حاجی‌آباد با خشکسالی روبه‌رو است و احداث خط لوله آبرسانی آبیز در مسیر رودخانه حاجی‌آباد از طرح‌های بهبود وضعیت آب در این منطقه است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۶٬۱۶۸ نفر (در ۱٬۴۶۴ خانوار) بوده است. تاریخچه. کارشناسان باستان‌شناسی از شهری تاریخی در دق پترگان نام می‌برند که همان یزودیه (یزدان) قدیمی‌ترین اثر باستانی در
که همان یزودیه (یزدان) قدیمی‌ترین اثر باستانی در پترگان می‌باشد. یزدان واقع در دق پترگان طی قرون سوم تا پنجم هجری قمری آباد و بارونق بوده و این شهر باستانی بر اثر زلزله یا سیل در عمق دو متری خاک مدفون شده است. وجه تسمیه نام‌گذاری. پس از متروکه شدن قنات قدیمی موجود در این مکان، مرحوم حاج محمد علم کامرانی جد امام جمعه فقید این شهر با کمک تعدادی اهالی گازار و شاهرخت نسبت به احیاء قنات اقدام نموده و اولین قلعه حاجی‌آباد را بنا نهاده است و این شهر بر همین اساس حاجی‌آباد نامیده شده است. قلعه ساخته شده توسط حاج
حاجی‌آباد نامیده شده است. قلعه ساخته شده توسط حاج محمد علم تا قبل از زلزله سال ۷۶ وجود داشت و بعد از آن کاملاً تخریب شده است. بازسازی پس از زلزله ۱۳۷۶. در زمین لرزه قائن در سال ۱۳۷۶ این شهر و روستاهای اطراف آن به کلی تخریب گردید و شهر جدید حاجی‌آباد از مهاجران ساکنین روستاهای بمرود، حسین‌آباد، اردکول، دزگ و سورند شکل گرفت مستقل شدن شهرستان زیرکوه. طبق مصوبه سال ۱۳۹۱ هیئت دولت شهرستان زیرکوه به مرکزیت حاجی‌آباد از قاین استقلال یافت و این شهر به شهرستان تبدیل شد. پیوند به بیرون. اداره ثبت احوال زیرکوه
نیمبلوک شهری در بخش نیمبلوک در شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی است. پیش از شهر شدن نام این روستا «اسلام‌آباد» بوده‌است. کارخانه فولاد قاینات در نزدیکی این شهر واقع شده است. موقعیت جغرافیایی و تاریخی شهر نیمبلوک: نیمبلوک در حدفاصل(۱۵دقیقه۳۳درجه تا۱۲دقیقه و۲۴ درجه)عرض شمالی و(۳۸ دقیقه و۵۸درجه تا۵۶ دقیقه و۶۰ درجه)طول شرقی واقع شده‌است،شهر نیمبلوک در شمال استان خراسان جنوبی قرارگرفته وفاصله آن از شهرستان بیرجند(مرکز استان)۱۳۵ کیلومترو از شهر قاین(مرکز شهرستان)۳۵ کیلومتر بوده که دارای۲۰۴ هکتار محدوده خدماتی
کیلومتر بوده که دارای۲۰۴ هکتار محدوده خدماتی می‌باشد . بنای اولیه شهر نیمبلوک: بعد از زلزله شهریور ۱۳۴۷ جنوب خراسان که منجر به خسارات جانی و مالی فراوان گردید و بیشتر آبادی‌های منطقه را با خاک یکسان کرد .حدود ۵ ماه بعد از این زلزله توسط یک شرکت آنکارایی به دستور دولت وقت وبااهدای زمین های مردم گریمنج که قبلا زمین زراعی بوده بنا نهاده شد به این ترتیب دولت وقت بازماندگان زلزله رادر سال ۱۳۴۹ خورشیدی در دو قسمت به نام‌های شاه آباد (۱ (و شاه آباد (۲ (اسکان داد و به منظور امرار معاش آنان طرح تأسیس شرکت‌های سهامی
به منظور امرار معاش آنان طرح تأسیس شرکت‌های سهامی زراعی رادرهمین مناطق به اجرا درآورد.منظور از شاه آباد (۱ (شهرخضری و شاه آباد(۲ (شهر نیمبلوک می‌باشد . ساکنین اصلی شاه آباد (۲ (بسیاری ازمردم گریمنج وبازماندگان روستاهای،صلایانی،اسداباد،سفیددشت،و میان دشت بودند که به صورت یک کاسه درآمدند و بعد از شروع فعالیت‌های شرکت سهامی زراعی که نیازمند کشاورزان بیشتر بود به تدریج مهاجرانی از روستاهای اطراف در این محل ساکن شدند. مردم پس از انقلاب اسلامی ایران و سقوط رژیم شاهنشاهی نام این روستا را از شاه آباد (۲(به اسلام
شاهنشاهی نام این روستا را از شاه آباد (۲(به اسلام آباد تغییر دادند که در سال ۱۳۸۳ پس از ارتقاء از دهستان به شهر به نیمبلوک تغییر نام یافت . پوشش گیاهی: پوشش گیاهی این منطقه عموماًدرختان سوزنی برگ،کاج و سرو و به ندرت درختچه‌های گز دیده می‌شود جمعیت: طبق آمار گرفته شده در سال ۱۳۹۰ کل جمعیت نیمبلوک حدود ۵۰۱۰ نفر و تعداد خانوار آن ۱۳۵۱ می‌باشد . شهر نیمبلوک قطب کشاورزی و صنعت استان خراسان جنوبی : با وجود شرکت سهامی زراعی و کشاورزی پر رونق در این شهر و وجود مجتمع فولاد قاینات در این شهر آن را به "قطب کشاورزی و
فولاد قاینات در این شهر آن را به "قطب کشاورزی و صنعت استان خراسان جنوبی" معروف کرده است. سطح زیر کشت محصولات کشاورزی در شرکت سهامی زراعی که دارای ۲۲ حلقه چاه کشاورزی می باشد، ۱۲۰۰ هکتار است که در این زمین های حاصل خیز محصولاتی از قبیل؛ گندم، جو، ذرت علوفه ای، چغندر قند و کلزا می باشد. البته مردم در این منطقه چاه های کشاورزی شخصی هم دارند و محصولاتی از قبیل زرشک، پسته و عناب هم در ۳۵۰ هکتار زمین کاشت و برداشت می کنند. وجود بزرگترین مجتمع فولادی در این شهر و اشتغال حدود هزار نفر بصورت مستقیم و ۳هزار نفر
و اشتغال حدود هزار نفر بصورت مستقیم و ۳هزار نفر بصورت غیر مستقیم توانسته در اقتصاد و اشتغال جوانان منطقه نقش به سزایی را ایفا کند. مجتمع فولاد قاینات داری دو بخش احیای مستقیم و فولادسازی می باشد که محصول تولیدی واحد احیا "آهن اسفنجی" با ظرفیت سالیانه ۸۰۰ هزار تن آهن اسفنجی و واحد فولاد سازی "بیلت یا شمش فولادی" با ظرفیت سالیانه ۱میلیون تن شمش فولادی می باشد. البته طرح توسعه این مجتمع فولادی "واحد نورد" می باشد که در آينده نچندان دور به بهره برداری خواهد رسید. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال
جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۴٬۷۶۲ نفر (در ۱٬۳۳۲ خانوار) بوده‌است.
خضری دشت‌بیاض شهری از توابع شهرستان قائنات در استان خراسان جنوبی و مرکز بخش نیمبلوک است. این شهر به دلیل اینکه شمالی‌ترین و نخستین شهر خراسان جنوبی پس از ورود به این استان (از خراسان رضوی) است، به «پیشانی سرسبز خراسان جنوبی» شهرت یافته‌است. جمعیت خضری دشت بیاض بنا بر آمار سرشماری سال ۱۳۹۵، برابر با ۵٫۶۸۰ نفر بوده‌است. تاریخچه و وجه تسمیه. خضری و دشت بیاض دارای تاریخی کهن و مربوط به پیش از اسلام هستند. آنچه قطعی است، در روایت داستان تدفین امامزاده عبدالله کارشک که در سال ۲۴۷ هجری (۲۴۰ شمسی) درگذشت، سخن از
که در سال ۲۴۷ هجری (۲۴۰ شمسی) درگذشت، سخن از خضری و دشت بیاض به میان آمده‌است. در دوره جدید، خضری و دشت بیاض دو روستای نزدیک به یکدیگر بودند که در سال ۱۳۶۲ با تجمیع جمعیت دو روستا، به شهر تبدیل شدند. موقعیت جغرافیایی. شهر خضری دشت بیاض از شمال با شهرستان گناباد، از جنوب با بخش مرکزی شهرستان قائنات، از شرق با شهرستان زیرکوه و از غرب با شهرستان فردوس و شهرستان سرایان همجوار می‌باشد. فاصله آن تا قاین ۵۵ کیلومتر، تا بیرجند ۱۶۰ کیلومتر، تا فردوس ۹۵ کیلومتر، تا گناباد ۴۵ کیلومتر و تا مشهد ۳۲۰ کیلومتر است. خضری
گناباد ۴۵ کیلومتر و تا مشهد ۳۲۰ کیلومتر است. خضری دشت بیاض در غرب دشتی قرار گرفته که توسط کوه‌های زیر احاطه شده‌است: آب و هوا. آب و هوای منطقه به‌طور معمول گرم و خشک است. گرمترین ماه‌های سال در این منطقه تیر و مرداد و سردترین آن‌ها دی و بهمن می‌باشد و ماه‌های یخبندان از اواخر آذر تا اواسط اسفندماه بطول می‌انجامد. بادهای اصلی منطقه در تابستان بیشتر از شرق به طرف غرب می‌وزد که به باد شمال معروف است و در زمستان از طرف غرب به شرق از بادهای مدیترانه‌ای که بنام سیاه باد معروف است. میانگین بارش سالانه در این
سیاه باد معروف است. میانگین بارش سالانه در این منطقه ۱۷۴ میلی‌متر می‌باشد که بارش به صورت برف و باران می‌باشد. آب شرب شهر از طریق دو حلقه چاه عمیق تأمین می‌شود. آب کشاورزی منطقه نیز از طریق چاه‌های عمیق موجود تأمین می‌شود در سال‌های پرباران رودخانه‌های اصلی معروف به دهنه که از کوه‌های جنوب و جنوب غربی سرچشمه می‌گیرد و همچنین سیل‌بندهای احداث شده در بالا دست دشت قسمتی از آب کشاورزی منطقه را تأمین می‌کنند. وضعیت اقتصادی. شیوه معیشت مردم این منطقه از گذشته مبتنی بر کشاورزی و دامداری بوده‌است. دشت خضری برای
بر کشاورزی و دامداری بوده‌است. دشت خضری برای کشاورزی بسیار مناسب بوده و دارای آب و خاک مناسب می‌باشد محصولات عمده این منطقه گندم، جو، چغندر قند، زعفران و محصولات باغی می‌باشد. در چنین بستری، شرکت سهامی زراعی خضری با تولید محصولات زارعی، دامی، باغی و لبنی شکل گرفته و نقش به سزایی در رونق اقتصادی مردم، تأمین نیازمندی‌های منطقه و ایجاد اشتغال داشته‌است. از نظر پتانسیل‌های معدنی این منطقه موقعیت مناسبی دارد. تاکنون معادنی ازجمله سنگ مرمر، خاک نسوز، سنگ آلومنیم، گچ و… در این منطقه شناسایی شده‌است. مکانهای
گچ و… در این منطقه شناسایی شده‌است. مکانهای زیارتی و گردشگری. شهر خضری دشت بیاض به دلیل سرسبز بودن بهترین نقطه ییلاقی و گردشگری استان خراسان جنوبی محسوب و به لحاظ سابقه تاریخی و آثار تاریخی باارزش و پتانسیل‌های موجود محل جاذبی برای مسافران، زائرین و گردشگران می‌باشد. یکی از مهمترین جاذبه‌های گردشگری منطقه، غار فارس است. آنطور که از روایت ساکنان محلی فهمیده می‌شود، در گذشته‌های بسیار دور شهری آباد وجود داشته که هر دو روستای دشت بیاض و مَیَم را دربرگرفته و به فارس مشهور بوده‌است که در نقشه‌های تاریخی نیز این
فارس مشهور بوده‌است که در نقشه‌های تاریخی نیز این منطقه ثبت شده‌است و غاری به همین نام وجود نیز دارد. در شاهنامه فردوسی نیز این نام‌ها ثبت و ضبط شده‌است:همان به که سوی کَلات و چَرَم ***** برانیم و منزل کنیم از مَیَماز اندک آثار تاریخی و مکان‌های زیارتی و جاذبه‌های گردشگری به جا مانده از دوران کهن می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: وضعیت فرهنگی و ورزشی. این شهر دارای ۳ باب دبستان، ۳ باب راهنمایی و ۲ دبیرستان دخترانه و پسرانه است که به صورت شبانه‌روزی می‌باشند. همچنین این شهر دارای ۲ مهد کودک است. ۴ مسجد در
همچنین این شهر دارای ۲ مهد کودک است. ۴ مسجد در خضری و ۳ مسجد در دشت بیاض و ۲ حسینیه در خضری از مکان‌های مذهبی شهر است. همچنین در این شهر چهار سالن ورزشی ساخته شده‌است که آماده خدمت رسانی به ورزش دوستان است. در سال تحصیلی ۱۳۹۸–۱۳۹۷ نیز یک باب دبستان غیرانتفاعی در این شهر شروع به کار کرده‌است. وضعیت بهداشت و درمان. خضری دارای یک کلینیک بهداشتی درمانی شامل درمانگاه، کلینیک دندانپزشکی و بخش زنان و زایمان است. همچنین دو خانه بهداشت نیز در خضری دشت بیاض فعالیت می‌کنند. اداره دامپزشکی نیز در حاشیه جاده آسیایی به
اداره دامپزشکی نیز در حاشیه جاده آسیایی به شهروندان خدمات ارائه می‌کند. شخصیت‌های تاریخی. خضری به لحاظ قدمتی که دارد، میزبان یا پرورش دهنده شخصیت‌های بزرگی بوده‌است که در سطوح مختلف تأثیرگذار بوده‌اند. از خضری در کتابها و سفرنامه‌های مختلفی نام برده‌است که نشان دهنده قدمت و اهمیت این منطقه است. ذیلاً به برجسته‌ترین شخصیت‌های این شهر اشاره شده‌است: نیم فرسخی اینجا قریه خضری سر راه و منزل جناب آخوند ملا علی آنجاست، خدمتشان رسیدم. خانه ای دارد مثل خانه حضرت نوح. اما تاریک. عرض کردم چرا درها یعنی آغشقه این
نوح. اما تاریک. عرض کردم چرا درها یعنی آغشقه این اتاق را که حالا پنجره کوچک دارد، تمام باز نمی‌کنید که روشن شود؟ فرمود خانه ملک من نیست و من هیچ شبی در اینجا نخوابیده‌ام مگر اینکه فردا عزم رحیل داشته‌ام و حالا قریب پنجاه سال است که در همان بیغوله عمر گذرانیده اند. بر حالت ایشان تأسف خوردم. شخصیت‌های معاصر. محمدحسین جهانبخش محمدحسین نژادحسین
زهان شهری است در استان خراسان جنوبی. این شهر در بخش زهان از توابع شهرستان زیرکوه قرار دارد. این روستا ابتدا به‌نام «زه‌آب» بوده یعنی محل جوشش آب که به‌تدریج به تغییر لهجه به‌اسم زهان درآمده است. عمده درآمد اهالی این منطقه از طریق کشاورزی است که زرشک بیشترین سطح زیر کاشت را به خود اختصاص داده است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵ برابر ۷۰۷ نفر گزارش شده است. قدمت تاریخی این شهر به دوران پیش از اسلام برمی گردد. بازار زهان در حدود سیصد سال پیش در منطقه شهرت داشته است و تا صد سال پیش اهمیت آن در جنوب خراسان بیشتر از
و تا صد سال پیش اهمیت آن در جنوب خراسان بیشتر از قاین و بیرجند بوده است. کتاب زهان؛ دیار یاقوت سرخ اثر دکتر علی‌اکبر عباسی، عضو هیئت‌علمی گروه تاریخ دانشگاه اصفهان، منبعی مهم و مفید دربارهٔ تاریخ و فرهنگ این منطقه است. جمعیت. برپایهٔ سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱٬۱۱۸ نفر (در ۲۹۰ خانوار) بوده است.
مود شهری است در استان خراسان جنوبی. این شهر در بخش مود از توابع شهرستان سربیشه قرار دارد. مود شهری با قدمت تاریخی در جنوب استان خراسان جنوبی و در ۳۰ کیلومتری جاده ارتباطی بیرجند به زاهدان واقع شده‌است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳٬۴۷۷ نفر (در ۱٬۰۶۱ خانوار) بوده‌است. وجه تسمیه. کلمه «مود» و معنی فارسی سره آن، چنان‌که در فرهنگ نفیس آمده به معنای عقابی است که پرهایش را به تیر چسبانند. برخی دیگر کلمه مود را آشیانه عقاب معنی کرده‌اند، به اعتقاد گذشتگان مود از ماد (قوم ماد)
کرده‌اند، به اعتقاد گذشتگان مود از ماد (قوم ماد) گرفته شده‌است و آنان در این منطقه تأسیساتی داشته‌اند. به نظر می‌رسد که مود در اصل موده بوده یعنی «ده مو» زیرا در مود تاکستان و باغ‌های «مو» فراوان بوده‌است و هم‌اکنون هم باغ‌های انگور در آن وجود دارد و خاک آن برای پرورش مو قابلیت فراوانی دارد، طرفداران این نظریه معتقدند هر دهی را بیشتر به خاطر محصولی که در آن محل وجود داشته‌است، به همان نام می‌شناختند و مود هم که موده بوده به همین دلیل شهرت یافته و «ه» آخر کلمه هم بر اثر کثرت استعمال از بین رفته و فقط مود
کلمه هم بر اثر کثرت استعمال از بین رفته و فقط مود باقی‌مانده است. مدارک زیادی وجود دارد که ثابت می‌کند بین سربیشه و مود در گذشته جنگلی وجود داشته و سراسر آن منطقه بیشه زار بوده‌است؛ بنابراین وجه تسمیه دیگر دربارهٔ مود این است که مود به معنای انتهای بیشه بوده چنانچه سربیشه به معنای ابتدای بیشه معنی می‌دهد. این نظریه شاید به حقیقت نزدیک‌تر باشد؛ زیرا نام مود برگرفته شده از عارضه طبیعی بوده که در این جا همان جنگل و بیشه است. معماری. بافت قدیم مود شامل خانه‌های خشتی با سقف‌های گنبدی است. "بالای شهر"، پایین
خشتی با سقف‌های گنبدی است. "بالای شهر"، پایین شهر، "خاک سبزی"،"عاشورخانه"، پشت حصاری و "پیش حصاری" از محله‌های این شهر است. صنایع دستی. صنعت فرش شهر مود شهرت جهانی دارد و زینت بخش موزه‌ها و مجموعه‌های مخصوص جهان است و جزو صنعت‌های مهم شهر محسوب می‌شود به طوری که برخی فرش‌های دست بافت مود جزو نفیس‌ترین فرش‌های ایران است. قالی‌های این منطقه از گذشته دور شهرت داشته‌است و قدمت آن به دوره قبل از صفویه می‌رسد. رنگ‌آمیزی قالی‌های مود هماهنگ، موزون و سرشار از زندگی است. رونق و شکوفایی صنایع فرش دستباف در این منطقه
است. رونق و شکوفایی صنایع فرش دستباف در این منطقه به زمانی بر می‌گردد که شخصی معروف به مصباح السلطنه قبل از سال ۱۳۰۰ تا ۱۳۱۲ در شهر مود کارگاه قالی‌بافی با ۴۰ دار قالی، دایر کرده بود. طرح‌هایی که اکنون بافته می‌شود عبارت است از "ریز ماهی"، خشتی و "کله اسبی". آثار تاریخی. باغ و قلعه مود از آثار تاریخی و منحصر به فرد مود می‌باشد که قسمت‌های اصلی بنا در دوره زندیه ساخته شده‌است و عمارت دوم در دوران قاجار بنا گشته است. از دیگر آثار تاریخی این شهر می‌توان به مسجد جامع شهر که به دستور و با هزینه الله‌قلی‌خان
مسجد جامع شهر که به دستور و با هزینه الله‌قلی‌خان خزاعی و به دست میرزا حسن زابلی ساخته شده و نیز حمام قدیمی شهر که به فرمان الله‌قلی‌خان خزاعی ساخته شده‌است.
تایْباد از شهرهای ایران در استان خراسان رضوی و مرکز شهرستان تایباد است. این شهر در شرق استان خراسان رضوی و در نزدیکی مرز ایران و افغانستان قرار دارد. نام شهر برگرفته از تایب‌آباد بوده و تایباد خلاصه شدهٔ آن است. این شهر در ۶۰ کیلومتری جنوب تربت جام و ۲۲۵ کیلومتری جنوب شرقی مشهد واقع شده‌است. ارتفاع این شهر از سطح آب‌های آزاد ۸۰۶ متر گزارش شده‌است. این شهر در مسیر ارتباطی تربت جام و فریمان به مشهد متصل می‌شود. مردم تایباد پارس و آریایی هستند و به زبان پارسی به گویش تایبادی سخن می‌گویند. جمعیت. بر پایه
به گویش تایبادی سخن می‌گویند. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۵۶٬۵۶۲ نفر (در ۱۴٬۹۹۶ خانوار) با ترکیب جمعیتی ۲۸٬۹۸۱ نفر مرد و ۲۷٬۵۸۱ نفر زن بوده‌است. مشاهیر. علی بن حسن باخرزی فقیه شافعی،نویسنده و شاعر عربی سیف الدین باخرزی،شاعر و صوفی قرن 6 و7 زین الدین ابوبکر تایبادی،صوفی و شاعر صولت السلطنه هزاره، سیاستمدار و نماینده مجلس قبل از انقلاب اسلامی ابوالمشعر مالینی، محدث ابوالمفاخر یحیی باخرزی، صوفی و نگارنده کتاب اوراد الاحباب و فصوص الآداب اماکن تاریخی، آثار باستانی و