payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از شاعران نامدار طبری سرای مازندران، منسوب کرده‌اند. بنابر برخی گفته‌ها، مدفن این شاعر طبری در این شهر قرار دارد. پیشینه. امیرکلا در دورهٔ قاجار قریهٔ آبادی بود و زمین‌های حاصلخیز و پرمحصولی داشت و درختان گردو، مرکبات و گل‌های ابریشم بر جای آن سایه انداخته بود. بیشتر جهانگردانی که در سفر به مناطق ساحلی مازندران در این دوره از امیرکلا عبور کرده‌اند می‌نویسند که این قریهٔ بزرگ و آباد نیم فرسنگ طول دارد، از توایع بارفروش (بابل) و در اختیار شیخ الاسلام آن شهر است. این قریه، خانه‌های سفال پوش به رنگ سبز، راسته
این قریه، خانه‌های سفال پوش به رنگ سبز، راسته بازار، با دکان‌های بسیار، چند تکیه و مسجد، حمام قدیمی و میدانی بزرگ وجود دارند. این قریه از مراکز مهم کشت باقلا، کدو و کنف به‌شمار می‌رود. از مشاهیر این شهر می‌توان به آیت‌الله العظمی علی‌اصغر مازندرانی معروف به (علی‌اصغر مجتهد امیرکلایی مازندرانی)، مجتهد و عالم قرن سیزدهم ق، شیخ محمد پازواری ملقب به امیرپازواری، و آیت‌الله محمدمهدی امامی مازندرانی اشاره نمود. تاریخ تأسیس شهرداری آن سال ۱۳۳۲ بوده است. دوران باستان. استان مازندران پیش از اسلام تپورستان (به
باستان. استان مازندران پیش از اسلام تپورستان (به پهلوی: ) نامیده می‌شد که برگرفته از نام قوم تپوری (به یونانی: Τάπυροι) می‌باشد که پس از اسلام قوم طبری نام گرفتند و سرزمینشان طبرستان نامیده شد. به اعتقاد مورخان آماردها نخستین سکنه باستانی مازندران بودند و آماردها از آمل تا تنکابن و تپورها از آمل تا گرگان سکونت داشتند. در عصر هخامنشی در کرانه جنوبی دریای مازندران اقوام، تپوری، آمارد، آناریاکه و کادوسی سکونت داشتند. مورخان آماردها را به مردمان داهه و سکایی و پارسی پیوند داده‌اند. هرودوت از قبیله مارد
تمام ناحیه مازندران را فرو گرفتند و تمام ولایت به اسم ایشان تپورستان نامیده شد. محلات، معابر و شهرک‌ها. از محلات شهر می‌شود به محلات ولیکدان، شهرک فاطری، شهرک نیما، شهرک فارابی، شهرک دانش، کردکلا، درزیکلای شیخ، کمال محله :چهلستون، مهدیه، امیریه، صادقیه (گاوزن کلا)، دیوکلا (صله علا)، شهابدین‌کلا، ملامحله، آقامحله، جده‌خانه‌سر، مقبره پیش، کردکلا، حاجیکلا، شهید مهاجریان و شهید بهشتی اشاره کرد. معابر اصلی امیرکلا عبارتند از: منابع. اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳خ.
بَلَده یکی از شهرهای استان مازندران ایران است. این شهر در بخش بلده شهرستان نور واقع شده‌است. شهر بلده از طریق سه جاده به شهرهای شمالی و تهران دسترسی دارد. در حدّ فاصل ۵۳ کیلومتری جاده هراز، ۵۵ کیلومتری جاده چالوس و ۸۵ کیلومتری نور قرار دارد. این شهر آب و هوایی ییلاقی دارد. بلده از طرفی به جاده چالوس و از طرفی به جاده هراز متصل است. این شهر همچنین جاده‌ای به شهر نور دارد. این شهر دارای قلعه و بناهای تاریخی بوده‌است که به مرور زمان از بین رفته‌اند. اما یکی از قلعه‌های باقی‌مانده، قلعه پولاد است که در فهرست
قلعه‌های باقی‌مانده، قلعه پولاد است که در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده‌است و قدمت آن به حدود ۷۰۰ سال پیش می‌رسد. منطقه کجور. محدوده تاریخی کجور از شمال به دریای مازندران از غرب به رود چالوس از شرق به سولده (نور) و از جنوب به دره نور محدود می‌شود. منطقه کجور به همراه کلارستاق، لنگا، تنکابن، سختسر و هوسم بخشی از رویان کهن بود که بعدها رسمتدار نام گرفت. رویان کهن از نواحی غربی طبرستان محسوب می‌شده‌است. مشاهیر و بزرگان بلده. همچنین روستای یوش در بخش بلده، زادگاه «نیما یوشیج»، پدر شعر نو ایران می‌باشد که از
«نیما یوشیج»، پدر شعر نو ایران می‌باشد که از نوادگان خاندان اسفندیاری بوده. در حال حاضر خانه نیما یوشیج به عنوان یک مکان تاریخی - فرهنگی مورد بازدید علاقمندان قرار می‌گیرد. خاندان خواجه نوری نیز اصالتشان مربوط به این منطقه است. شیخ فضل‌الله‌نوری نیز متولد این منطقه می‌باشند. جمعیت. شهر بلده ۹۷۰ نفر جمعیت دارد. مردم بلده به زبان طبری با گویش کجوری صحبت می‌کنند.
بهنمیر یکی از شهرهای استان مازندران، در شمال ایران میان دریای مازندران و رشته کوه البرز قرار دارد. مردم بهنمیر از قومیت طبری هستند و به مازندرانی صحبت می‌کنند. این شهر در شهرستان بابلسر واقع شده‌است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر برابر با ۷،۹۰۶ نفر جمعیت بوده است. بهنمیر با مساحت ۳ کیلومتر مربع بر کرانه جنوبی دریای مازندران که در مختصات جغرافیایی ۵۲ درجه و ۴۹ دقیقه و ۵۴ ثانیه طول شرقی و ۳۶ درجه و ۳۹ دقیقه و ۵۹ ثانیه عرض شمالی قرار دارد. جغرافیا. آب و هوا. بهنمیر از نظر آب و هوایی دارای آب و هوای
و هوا. بهنمیر از نظر آب و هوایی دارای آب و هوای معتدل و نسبتاً مرطوب است. این ناحیه با میانگین سالیانه دمای ۱۷٫۴ ، بارش سالیانه ۸۵۰ و ۸۲ رطوبت یکی از خوش آب و هواترین مناطق کشور به‌شمار می‌آید. موقعیت جغرافیایی. بهنمیر در مختصات جغرافیایی ۵۲ درجه و ۴۹ دقیقه و ۵۴ ثانیه طول شرقی ۳۶ درجه و ۳۹ دقیقه و ۵۹ ثانیه عرض شمالی قرار دارد. وجه تسمیه. نام بهنمیر بنا به روایتی برگرفته از «بند امیر» یا «بند امیر پازواری» می باشد. بند امیر، بندی بود بر روی رودخانه تِلار و در سامان غربی بهنمیر و به نام امیر پازواری شاعر و
در سامان غربی بهنمیر و به نام امیر پازواری شاعر و عارف مشهور خطه مازندران نامگذاری شده بود و در آن بند کالاهای تجاری تخلیه می‌شد ولی در حال حاضر اثری از آن بند وجود ندارد. پس از گذر مدتی این منطقه بهمن‌میر نامیده شد و به مرور زمان بهمن‌میر به بهنمیر تغییرنام داد. نام دیگر بهنمیر در کتب فرهنگ جغرافیایی ایران و لغت‌نامه دهخدا «بانصر» می‌باشد. بانصر نام یکی از دهقانان قدیم در بابلسر بوده‌است. تاریخچه. دوران باستان. استان مازندران پیش از اسلام تپورستان (به پهلوی: ) نامیده می‌شد که برگرفته از نام قوم تپوری (به
) نامیده می‌شد که برگرفته از نام قوم تپوری (به یونانی: Τάπυροι) می‌باشد که پس از اسلام قوم طبری نام گرفتند و سرزمینشان طبرستان نامیده شد. به گفته واسیلی بارتلد تپوری‌ها در قسمت جنوب شرقی ولایت سکونت داشتند و در قید اطاعت هخامنشیان درآمده بودند و آماردها مغلوب اسکندر مقدونی و بعد مغلوب اشکانیان شدند و اشکانیان در قرن دوم ق. م. آنها را در حوالی ری سکونت دادند و اراضی سابق آماردها به تپوری‌ها اهدا شد و بطلمیوس در شرح دیلم یعنی قسمت شرقی گیلان در ساحل بحر خزر در آن زمان از تپوری‌ها نام می‌برد.به گفته یحیی ذکا
آن زمان از تپوری‌ها نام می‌برد.به گفته یحیی ذکا در «کاروند کسروی» آورده‌است: آماردان یا ماردان، در زمان لشکر کشی اسکندر مقدونی به ایران، این تیره در مازندران نشیمن می‌داشتند و آن هنگام هنوز قبایل تپوران به آنجا نیامده بودند. به گفته مجتبی مینوی قوم آمارد و قوم تپوری در سرزمین مازندران می‌زیستند و تپوری‌ها در ناحیه کوهستانی مازندران و آماردها در ناحیه جلگه‌ای مازندران سکونت داشتند. در سال ۱۷۶ ق. م فرهاد اول اشکانی قوم آمارد را به ناحیه خوار کوچاند و تپوری‌ها تمام ناحیه مازندران را فرو گرفتند و تمام ولایت به
تمام ناحیه مازندران را فرو گرفتند و تمام ولایت به اسم ایشان تپورستان نامیده شد. پیشینه. در گذشته نام این منطقه بندامیرپازواری و بعدها بهمن میر بوده‌است که به مرور زمان بر اثر تلفظ های مختلف به بهنمیر تغییر نام پیدا کرد. این منطقه در تقسیم‌بندی‌های زمان اصلاح ارضی به زیر مجموعه بخش بانصر از توابع شهر بارفروش(بابل کنونی )تبدیل گردید قدمت تاریخی ثبت شده بهنمیر به حدود ۶۱۵ هجری قمری بازمی‌گردد که برخی از مورخین آبادانی و سکنی تاریخ دار را به ۴ برادر عرب که فرار کرده و پناهنده لاریجان بودند پس از لو رفتن
فرار کرده و پناهنده لاریجان بودند پس از لو رفتن مکانشان در لاریجان به این منطقه پناهنده شدند که از آن‌ها با نام‌های آل معطیا آل نبیا آل شریفا و … ذکر شده‌است که در تاریخ پیران با نام‌های مشابه‌ای نیز وارد گردیده‌است در کتابی از سفرنامه‌های یک انگلیسی در حدود ۱۲۸۰ه-ق به منطقه بارفروش از حاجیکلاواغوزبن بهنمیر نام برده که آن را از توابع بیشه سر می‌دانسته و در کتاب سفرنامه ناصرالدین شاه در عبور از این منطقه از بهمن میر وکالی (کاله) نام برده‌است. جاذبه‌های گردشگری. معرفی منطقه نمونه گردشگری می‌رود : شهر زیبا و
معرفی منطقه نمونه گردشگری می‌رود : شهر زیبا و ساحلی بهنمیر دارای منطقه بکر و نوار جنگلی زیبایی در قسمت شمالی می‌باشد که در نوع خود منحصر بفرد بوده و همه ساله پذیرای گردشگران و میهمانان زیاد از اقصی نقاط کشور می‌باشد. شهرداری بهنمیر به منظور رفاه حال شهروندان و مسافرین محترم اقدام به ایجاد تفرجگاه ساحلی در منطقه میررود بهنمیر نموده‌است که این تفرجگاه دارای امکاناتی از قبیل: طرح سالمسازی دریا برای خانم‌ها و آقایان، آلاچیق، آب شرب، برق، سرویس بهداشتی، نمازخانه، استراحتگاه مسافرین، پارکینگ عمومی و مجموعه بازی
استراحتگاه مسافرین، پارکینگ عمومی و مجموعه بازی کودکان و مجموعه ورزشی می‌باشد و بهنمیر دارای ساحلی بسیار زیبا، نوار جنگلی و امکانات مناسب در منطقه میررود بوده، که کلیه مسافرین عزیز و گردشگران می‌توانند از این امکانات رفاهی که شهرداری مهیا نموده‌است بهره‌مند شوند. علاوه بر آن شهرداری بهنمیر اقدام به مطالعه و احداث راه دسترسی به منطقه ساحلی مذکور نموده که در طول این جاده از مناطقی زیبا و چشم‌نواز شامل: مزرعه شالیزاری و آبندان دارابدین بهنمیر می‌گذرد که با تأمین اعتبار لازم جهت احداث جاده و ایجاد منطقه
با تأمین اعتبار لازم جهت احداث جاده و ایجاد منطقه گردشگری در آبندان که مانند دریاچه زیبا به وسعت ۲۲ هکتار و ارتفاع چهار متر از سطح زمین، از سوی مقامات ذی‌ربط شاهد شکوفایی گردشگری در منطقه خواهیم بود. معرفی آستانه سید قاسم. آستانه سید قاسم یکی دیگر از فضای گردشگری است که دارای طبیعت زیبا و امکانات مناسب می‌باشد که هم ساله علاقه‌مندان زیادی از این مکان بازدید و از امکانات موجود بهره‌مند می‌شوند. منطقه توریستی کرفون. کرفون در ۵ کیلومتری بهنمیر در جاده ساحلی به سمت ساری واقع شده‌است منطقه‌ای بکر و زیبا با
به سمت ساری واقع شده‌است منطقه‌ای بکر و زیبا با دریایی واقعاً زیبا و بی‌خطر و ساحلی ماسه‌ای که آرامش خوبی برای کسانی که طالب آرامش هستند دارد این منطقه طی مصوبه دولت ۱۳۸۷ به عنوان یکی از مناطق نمونه گردشگری شناخته شده‌است. بهنمیر یکی از شهرهایی است که از طریق محله میررود و کرفون که یک منطقه گردشگری محسوب می‌شود به دریا متصل است و منظره جنگل و دریا در کنار هم هر ساله مسافران زیادی را به سمت خود جذب می‌کند. وجود شرکت تعاونی پره کرفون در ساحل زیبای این منطقه موقعیت مناسبی جهت تهیه بهترین، تازه‌ترین، خوشمزه و
مناسبی جهت تهیه بهترین، تازه‌ترین، خوشمزه و سالم‌ترین ماهی‌های دریای خزر را با قیمت مناسب فراهم کرده‌است. دانشگاه آزاد واحد جویبار در ۵ کیلومتری کرفون به سمت جویبار قرار دارد و دانشجویان زیادی در این واحد مشغول تحصیل می‌باشند، که تعدادی از این دانشجویان کرفون را برای زندگی انتخاب کرده‌اند. دانشگاه. مؤسسه آموزش عالی علامه امینی بهنمیر. در مهرماه ۱۳۸۶ با مجوز وزارت علوم، تحقیقات و فناوری فعالیت خود را آغاز نمود و در حال حاضر دارای ۳۴ رشته تحصیلی در مقاطع کارشناسی ارشد، کارشناسی پیوسته، کارشناسی ناپیوسته و
ارشد، کارشناسی پیوسته، کارشناسی ناپیوسته و کاردانی و حدود ۱۵۰۰ نفر دانشجوی شاغل به تحصیل می‌باشد. دانشگاه پیام نور - واحد بهنمیر. دانشگاه پیام نور واحد بهنمیر در سال ۱۳۸۸ با ۴ دانشجو در رشته حقوق فراگیر کار خود را آغاز کرد. با تلاش‌های ریاست واحد و پیگیری مسئولین شهرستانی و هیئت مؤسس در سال ۸۹ دو رشته حسابداری و مدیریت بازرگانی (سراسری) نیز اضافه شدند. رشتهٔ جدید دانشگاه علوم تربیتی (برنامه‌ریزی آموزشی) می‌باشد. در گذشته محل برگزاری کلاس‌ها در مهمانسرای مخابرات جنب بخشداری بهنمیر می‌باشد. ساختمان جدید
مخابرات جنب بخشداری بهنمیر می‌باشد. ساختمان جدید آموزشی واقع در کیلومتر 2 جاده بهنمیر-بابل در سال 1394افتتاح گردید. این دانشگاه تا کنون نزدیک به 1000 فارغ التحصیل در 5 رشته دارد. بهنمیر در چهار راهی قرار دارد که از یک سو به بابلسر، از سویی به بابل، از سویی به کیاکلا و قائمشهر و از سوی دیگر به جویبار و ساری مرتبط می‌شود. سجاد محله، آغوزبن، حاجیکلا، هزارچل، بازارسر، همت‌آباد، حمام سر، بالامحله، دارابدین بهنمیر و کریم کلا جزء حوزه شهری و دارابدین روشن، روشندان، می‌رود، کاله، عربخیل، گالشکلا، سرخدشتو … جزء بخش
می‌رود، کاله، عربخیل، گالشکلا، سرخدشتو … جزء بخش می‌باشند. محصول عمده این شهر توت فرنگی بوده و صنعت مبلمان نیز به سرعت در این شهر رونق پیدا کرده به‌طوری‌که از استان‌های مجاور نیز برای خرید مبلمان به این شهر می‌آیند. باغات کیوی و نیشکر (محصولات مشتق از ان) نیز بسیار معروفند. گذر اتوبان ۸ بانده ساحلی از این شهر بر رونق و آبادانی آن در سال‌های اخیر افزوده‌است. جمعیت. بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر برابر با ۷،۹۰۶ نفر جمعیت بوده است. مردم بهنمیر به زبان مازندرانی گویش می کنند.
چَمِسْتان، که به زبان مازندرانی (طبری) و در گویش بومی و محلی چَماسِّن یا چَمِسْتون نامیده می‌شود، یکی از شهرهای استان مازندران است. این شهر مرکز بخش چمستان از شهرستان نور می‌باشد. مردم چمستان از قومیت طبری هستند و به زبان مازندرانی صحبت می‌کنند. جاده‌ای به شکل نیم‌دایره (نعل) چمستان را به نور و آمل وصل می‌کند. این شهر دارای شهرداری، بخشداری، دادگستری، سایر ادارات و دوایر دولتی، امکانات گازکشی، کتابخانه، عمومی، سینما، و کانون فرهنگی‌تربیتی است. وجه تسمیه. نام چمستانی در تاریخ خانی (تألیف ۹۲۲ق) به صورت
نام چمستانی در تاریخ خانی (تألیف ۹۲۲ق) به صورت چامستان ذکر شده است. نام چمستان در سفرنامه رابینو به صورت چماستان و در سفرنامه ملگنوف به صورت چمستان و چوماسان ثبت شده است. نام در اسناد داخلی به صورت چماستان و چماسان ثبت شده است. نام چمستان را برخی دگرگون‌شدهٔ چمنستان و برخی دگرگون‌شدهٔ چمازستان دانسته‌اند. چماز نام نوعی سرخس است. در فرهنگ آبادی‌های ایران درمورد چمستان چنین آمده است: چمستان دهی از دهستان ناتل‌رستاق بخش نور شهرستان آمل می‌باشد. شهر چمستان مرکز دهستان ناتل‌رستاق می‌باشد. تاریخچه. دوران باستان.
دهستان ناتل‌رستاق می‌باشد. تاریخچه. دوران باستان. استان مازندران پیش از اسلام تپورستان (به پهلوی: ) نامیده می‌شد که برگرفته از نام قوم تپوری (به یونانی: Τάπυροι) می‌باشد که پس از اسلام قوم طبری نام گرفتند و سرزمینشان طبرستان نامیده شد. به اعتقاد مورخان آماردها نخستین سکنه باستانی مازندران بودند و آماردها از آمل تا تنکابن و تپورها از آمل تا گرگان سکونت داشتند. در عصر هخامنشی در کرانه جنوبی دریای مازندران اقوام، تپوری، آمارد، آناریاکه و کادوسی سکونت داشتند. مورخان آماردها را به مردمان داهه و سکایی و پارسی
مورخان آماردها را به مردمان داهه و سکایی و پارسی پیوند داده‌اند. هرودوت از قبیله مارد (mardes) در کنار دائی‌ها (daens)، دروپیک‌ها (dropiques)، و ساگارتی‌ها (sagarties) به عنوان پارس‌های کوچنشین و صحراگرد یاد کرده است. پلینیوس مورخ یونانی محل آماردها را قسمت شرقی مارگانیا شناسایی کرده است. استرابون(۶۳ ق. م) قوم آمارد را در کنار اقوام تپوری، کادوسی و کرتی به عنوان اقوام کوهستان نشین شمال کشور یاد می‌کند. استرابو می‌نویسد: تمام مناطق این کشور به استثنای بخشی به سمت شمال که کوهستانی و ناهموار و سرد است و محل
به سمت شمال که کوهستانی و ناهموار و سرد است و محل زندگی کوهنشینانی به نام کادوسی (Cadusii) و آماردی (Amardi) و تپوری (Tapyri) و کرتی (Cyrtii) و سایر مردمان دیگراست، حاصلخیز است. به گفته واسیلی بارتلد تپوری‌ها در قسمت جنوب شرقی ولایت سکونت داشتند و در قید اطاعت هخامنشیان درآمده بودند و آماردها مغلوب اسکندر مقدونی و بعد مغلوب اشکانیان شدند و اشکانیان در قرن دوم ق.م. آنها را در حوالی ری سکونت دادند و اراضی سابق آماردها به تپوری‌ها اهدا شد و بطلمیوس در شرح دیلم یعنی قسمت شرقی گیلان در ساحل بحر خزر در آن زمان
یعنی قسمت شرقی گیلان در ساحل بحر خزر در آن زمان از تپوری‌ها نام می‌برد.به گفته یحیی ذکا در «کاروند کسروی» آورده است: آماردان یا ماردان، در زمان لشکر کشی اسکندر مقدونی به ایران، این تیره در مازندران نشیمن می‌داشتند و آن هنگام هنوز قبایل تپوران به آنجا نیامده بودند. به گفته مجتبی مینوی قوم آمارد و قوم تپوری در سرزمین مازندران می‌زیستند و تپوری‌ها در ناحیه کوهستانی مازندران و آماردها در ناحیه جلگه‌ای مازندران سکونت داشتند. در سال ۱۷۶ ق. م فرهاد اول اشکانی قوم آمارد را به ناحیه خوار کوچاند و تپوری‌ها تمام
قوم آمارد را به ناحیه خوار کوچاند و تپوری‌ها تمام ناحیه مازندران را فرو گرفتند و تمام ولایت به اسم ایشان تپورستان نامیده شد. شهرهای آمل، چالوس، کلار، سعیدآباد و رویان جزئی از سرزمین قوم تپوری بودند. ناتل. ولایت نور در صدر اسلام ناتل نامیده می‌شد. شهر چمستان مرکز دهستان ناتل‌رستاق می‌باشد. ناتل نام ولایتی در طبرستان بود و همچین نام شهری میان آمل و چالوس بود. ابن رسته، ابن فقیه همدانی، اصطخری و ابن حوقل کهن‌ترین منابعی هستند که در قرن سوم از این ولایت نام برده‌اند. در ناتل دژی پادگانی به نام «دوک» یا «دون»
در ناتل دژی پادگانی به نام «دوک» یا «دون» قرار دشت که در آن ۵۰۰ سرباز آماده حضور داشتند. شهر ناتل در دوره عباسیان از بزرگ‌ترین شهرهای طبرستان بود. یاقوت حموی در معجم‌البلدان، «ناتل» یا «ناتله» را یکی از شهرهای بخش دشتی طبرستان نامیده است که بین آمل و چالوس و با فاصلهٔ پنج فرسخی از هردو شهر قرار دارد. در حدودالعالم، ناتل به همراه چالوس و کلار از کورهٔ رویان و جزئی از خاک طبرستان معرفی شده است که پادشاه جدا داشت که به آن «استندار» می‌گفتند. در اکثر منابع تاریخی از ناتل به عنوان شهری آباد در منطقه سرسبز و
از ناتل به عنوان شهری آباد در منطقه سرسبز و پرحاصل و دارای علما و فضلا یاد شده است. در ادوار مختلف در ناتل قصرهایی همچون قصر حسام‌الدوله اردشیر باوندی از ملوک طبرستان بنا شد. در کتاب تاریخ رویان در شرح وقایع تاریخی و درگیری‌های شمال ایران، بارها به ناتل اشاره شده است. ظهیرالدین مرعشی ناتل را مرکز دشت رستمدار معرفی می‌کند. شهر ناتل مرکز پادوسبانان آل کاووس نور بود که از نسل ملک کاووس یکم بود. در زمان فرمانروایی مرعشیان بر طبرستان ۷۸۲ قمری، فخرالدین بن قوام الدین مرعشی پس از فتح رستمدار شهر واتاشان که
قوام الدین مرعشی پس از فتح رستمدار شهر واتاشان که قریه‌ای در نزدیکی ناتل بود به عنوان مقر رستمدار انتخاب شد. به نظر می‌رسد شهر واتاشان و ناتل در اثر حمله تیمور تا سال ۸۰۵ قمری نابود شده باشد. موقعیت ناتل در طبرستان. از ناتل، چالوس و کلار به عنوان شهرهای طبرستان یاد شده است. ابن رسته مورخ قرن سوم، طبرستان از جانب مشرق به گرگان و قومس و از طرف مغرب به دیلم و از طرف شمال به دریا و از طرف جنوب به به بعضی از نواحی قومس و ری محدود می‌شود. به گفته ابن رسته مراکز و بخش‌های طبرستان چهارده تا است و خورهٔ آمل که کرسی
بخش‌های طبرستان چهارده تا است و خورهٔ آمل که کرسی و مرکز آن ناحیت است و شهرهایش عبارتند از: ساری و مامطیر و تُرنجه و روُبست و میله و مرارکدیه (کدح) و مِهروان و طَمیس و تَمار و ناتل و شالوس (چالوس) و رویان و کلار. اصطخری می‌نویسد: آمل، ناتل، سالوس (چالوس)، کلار، رویان، میله، برجی، چشمهٔ‌الهم، ممطیر، ساری، مهروان، لمراسک و تمیشه در شمار طبرستان است. ابن حوقل در وصف طبرستان می‌نویسد: بزرگ‌ترین شهر طبرستان شهر آمل و در زمان ما حاکم نشین آنجاست. از پلور تا آمل یک منزل است و از آمل به شهر میله دو فرسخ و از میله
منزل است و از آمل به شهر میله دو فرسخ و از میله تا تریجی دو فرسخ و از تریجی به ساری یک منزل و از ساری تا استرآباد چهار منزل و از استرآباد تا گرگان دو منزل راه است و از آمل تا ناتل یک منزل و از ناتل تا چالوس یک منزل و به سمت دریا تا عین الهم یک منزل است. ابن حوقل می‌نویسد: شهرهای آمل، شالوس (چالوس)، کلار، رویان، میله، تریجی، عین الهم، مامطیر، ساریه و طمیسه جز ولایت طبرستان است. مقدسی نیز در احسن التقاسیم فی معرفة الاقالیم «جرجان، طبرستان، دیلمان و جیلان» را در اقلیم پنجم عالم معرفی کرده است. مقدسی همچنین
در اقلیم پنجم عالم معرفی کرده است. مقدسی همچنین طبرستان را دارای کوه‌های بسیار و باران فراوان، وصف کرده و آمل را مرکز طبرستان و چالوس، مامَطیر، تُرنجَه، ساریه، تمیشه و… را از شهرهای طبرستان دانسته است. به نقل از حدود العالم تمیشه، لمراسک، ساری، مامطیر، تریجی، میله، آمل، الهم، ناتل، رودان، چالوس و کلار در شمار طبرستان هستند. به گزارش مؤلف حدود العالم ناتل، رودان، چالوس و کلار شهرک هایی‌اند اندر کوه و شکستگی‌ها و این ناحیتی است هم از طبرستان و لکن پادشاهی دیگر است و پادشاه آن استندار خوانند. ابوالقاسم بن
دیگر است و پادشاه آن استندار خوانند. ابوالقاسم بن احمد جیهانی در کتاب اشکال‌العالم می‌نویسد: از شهرهای طبرستان: آمل، ناتل، سالوس (چالوس)، کلارودان، عین‌الهم، مامطیر، ساری، تمیشه، استرآباد، جرجان، آبسکون و دهستان است. راه آمل به دیلم، آمل تا ناتل از آنجا تا سالوس و از آنجا تا کلار و از آنجا تا دیلم است. رابینو می‌نویسد: وسعت دیلم تا بیش از یک منزلی مغرب ناحیه کلار طبرستان نبوده است. حمزه اصفهانی مورخ قرن سوم در کتاب سنی ملوک الارض و الانبیا می‌نویسد: طبرستان دارای کوره‌های بسیار بود که یکی از آنها سرزمین
دارای کوره‌های بسیار بود که یکی از آنها سرزمین دیلم است و ایرانیان دیلمیان را اکراد طبرستان می‌نامیدند چنان‌که عربان مردم عراق را اکراد سورستان می‌خواندند. ابن اسفندیار طبرستان را از شرق تا غرب، محدود به دینارجاری تا ملاط دانسته، که معادل تقریبی جرجان و رودسر کنونی هستند. ابن اسفندیار در کتاب تاریخ طبرستان از شهرهای طبرستان که دارای جامع و مصلی بودند چنین نام می‌برد: به هامون آمل، ساری، مامطیر، رودبست، تریجه، میله، مهروان، اهلم، پای‌دشت، ناتل، کنو، شالوس (چالوس)، بیخوری، لمراسک، طمیش و به کوهستان کلار،
(چالوس)، بیخوری، لمراسک، طمیش و به کوهستان کلار، رویان، نمار، کجویه، ویمه، شلنبه، وفاد، الجمه، شارمام، لارجان، امیدوارکوه، پریم و هزارگری. ظهیرالدین مرعشی در کتاب تاریخ طبرستان و رویان و مازندران می‌نویسد: حد طبرستان از طرف شرقی دیناره‌جاری و از طرف غربی ملاط که آن قریه شهر هوسم که اکنون به فرضه روده‌سر اشتهارد دارد. حد مازندران از طرف شرقی بیشه انجدان می‌باشد و از طرف غربی ملاط می‌باشد. حد گرگان حالیا که به استرآباد مشهور است و اصلاً دهستان می‌گفتند شرقی دیناره جاری است که حد شرقی تمام طبرستان است و غربی
جاری است که حد شرقی تمام طبرستان است و غربی انجدان که حد شرقی مازندران است. به گفتهٔ ظهیرالدین مرعشی مازندران بخشی از طبرستان است و سرزمین طبرستان، گرگان و مازندران هر دو را در بر می‌گرفت. رویان. رویان به سرزمینی آباد در غرب مازندران گفته می‌شد که شامل نور، کجور، کلارستاق، لنگا، تنکابن، سختسر، هوسم، الموت، طالقان، لورا، ارنگه، رودبار قصران و لارقصران می‌شد. به گفته ابن فقیه همدانی، رویان از کوره‌های طبرستان است و از شهرهای رویان: چالوس، لارز، شرز و بذشوارجر است. در حدودالعالم؛ ناتل، چالوس و کلار از کورهٔ
است. در حدودالعالم؛ ناتل، چالوس و کلار از کورهٔ رویان و جزئی از خاک طبرستان معرفی شده است. رستمدار. از قرن هفتم تا دوره صفویه منطقهٔ رویان عمدتاً با نام رویان و رستمدار یا رستمدار شناخته می‌شد و در این دوره مرزها ی ولایت رستمدار شامل مناطق کلارستاق، کجور، نور، طالقان، لاریجان، لواسانات، شمیرانات و مناطق پشت کوه البرز مرکزی می‌شد. سابقاً طبرستان شامل گرگان، استرآباد، مازندران و رستمدار می‌شد یعنی سرتاسر ناحیه‌ای که بین دینار جاری در مشرق و ملاط لنگرود (واقع در گیلان) در مغرب بود را شامل می‌گشت. سرحدات قدیمی
گیلان) در مغرب بود را شامل می‌گشت. سرحدات قدیمی رستمدار عبارت بود از: سیسنگان یا رودخانه مانهیر در مشرق و ملاط لنگرود در مغرب. مدتی بعد این سرحدات تغییر شکل یافتند و می‌توان گفت که رستمدار ناحیه‌ای را که از آمل تا گیلان ادامه می‌یافت شامل می‌شد. رویان نام اراضی مسطح بود ولی همچنین به سرتاسر رستمدار نیز گفته می‌شد. جغرافیا. ارتفاع چمستان با سطح دریا نسبت به آبادیهای دیگر تحت پوشش آن بیشتر است. چمستان یکی از بخش‌های شهرستان نور باچشم انداز بسیار زیبا درحاشیه جنگلهای انبوه همچنان سرو قامت برافراشته از طبیعت
جنگلهای انبوه همچنان سرو قامت برافراشته از طبیعت سرسبز شمال که در فاصله ۱۵کیلومتری نور و به ایزدشهر با جاده چهار کیلومتری شوسه و بیست و دو کیلومتری آمل با و ۹۰ کیلومتری ساری مرکز استان و حدود ۱۸۰کیلومتر با تهران واقع گردیده است که حدودمشخصات واربعه آن از شمال به ایزد شهر وغرب به بخش مرکزی شهرستان نور و از جنوب به بخش بلده وکوهپایه‌های البرز مرکزی و شرق به شهرستان آمل محدود می‌شود ومساحت آن حدود ۱۵۴۷ کیلومتر مربع دارای ۹۶ پارچه آبادی و در جلگه‌های هموار که از جنوب به رشته کوه البرز میانی منتهی می‌گردد.
که از جنوب به رشته کوه البرز میانی منتهی می‌گردد. منطقه کجور. محدوده تاریخی کجور از شمال به دریای مازندران از غرب به رود چالوس از شرق به سولده (نور) و از جنوب به دره نور محدود می‌شود. منطقه کجور به همراه کلارستاق، لنگا، تنکابن، سختسر و هوسم بخشی از رویان کهن بود که بعدها رسمتدار نام گرفت. رویان کهن از نواحی غربی طبرستان محسوب می‌شده است. جاذبه‌های گردشگری. چمستان دارای طبیعت بسیار زیبا و بکر و دست نخورده است که امروزه در کمتر جایی یافت می‌شود. روستای ییلاقی لاویج دارای آب گرم طبیعی در ۲۵ کیلومتری جنوب
لاویج دارای آب گرم طبیعی در ۲۵ کیلومتری جنوب چمستان، پارک جنگلی کشپل، بخش قدیمی آبادی هلاپون و شهر فراموش شدهٔ واتاشان از نقاط دیدنی پیرامون شهر چمستان هستند. آب‌های گرم لاویج به دلیل خواص بالای درمانی برای دردهای استخوان و مفاصل و بیماری‌های پوستی همواره گردشگران فراوانی را در تمام فصول سال به خود اختصاص داده است، امکاناتی مناسب نیز در آن منطقه برای اقامت و استفاده از آب معدنی ایجاد شده است. با توجه به اینکه جاده چمستان به لاویج از کشپل می‌گذرد و از میان جنگل عبور می‌کند، به همین دلیل فضای دلپذیری را برای
عبور می‌کند، به همین دلیل فضای دلپذیری را برای گردشگران فراهم می‌سازد. بنای آجری با گنبدی مخروطی و تزئینات کاشیکاری بر روی مرقد آقا شاه بالو زاهد ساخته شذه که از آثار مهم تاریخی مازندران به‌شمار می‌رود. جمعیت. بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر برابر با ۱۱٬۱۹۴ نفر جمعیت بوده است. مردم چمستان از قومیت طبری هستند که ریشه آن به آماردیان و قوم تپوری می‌رسد. مردم چمستان به زبان طبری (مازندرانی) و گویش کجوری سخن می‌گویند.
خرم‌آباد یکی از شهرهای استان مازندران در ایران است. این شهر مرکز بخش خرم‌آباد شهرستان تنکابن میباشد. تاریخچه. خرم‌آباد مرکز منطقه تنکابن و محال ثلاث در دوران قاجاریه بر این منطقه بوده‌است، که در دوران پهلوی شهر جدیدالتأسیس شهسوار مرکز تنکابن گردید که جهت ساخت آن، خاندان عطاری برای ساخت خانه برای مهاجران کمک کردند. در حقیقت افراد اولیه و ساکن شهسوار و یا تنکابن امروزی افراد مهاجر خصوصا از سمت گیلان و افراد دارای بنیه اقتصادی ضعیف بودند که به مانند مسکن مهر امروزی و با کمک خانواده عطاری برای آنها خانه ساخته
و با کمک خانواده عطاری برای آنها خانه ساخته شده بود، به همین دلیل تا همین اکنون بسیاری از زمین ها دارای عرصه و ایانی جدا بوده و شش دانگ نیستند. بعداز انقلاب به مرور عرصه ها واگذار شده است. خاندان های اصیل و ثروتمند جهت قشلاق در خرم آباد که مرکز خانات(خان نشین) و یا در بالادست به عنوان ییلاق نشین سکونت داشتند، که قابلیت باغداری و کشاورزی داشتند. بخش تنکابن امروزی و مسیر کنار دریا در حقیقت در ۶۰ سال گذشته به قبل جزء منطقه محروم و فقیر نشین از محال ثلاث بوده است(بر خلاف خرم آباد که آباد و مرکزیت داشته است)،
است(بر خلاف خرم آباد که آباد و مرکزیت داشته است)، به مرور و به جهت پیشرفت توریسم و گردشگری دریا، گسترش و پیشرفت یافت. قسمت نزدیک به دریا به دلیل باتلاق، شوری خاک و بیماری مالاریا قابل سکونت نبود، افراد بومی و اصیل حاضر به زندگی در آن نبودند و به جهت سیاست های حکومت وقت نیاز به سکونت در حاشیه مرکز اصلی که خرم آباد بود، نیاز داشتند، و پس از انقلاب اسلامی شهسوار به نام قدیمی منطقه یعنی تنکابن تغییر یافت. محال ثلاث. زمانی که خان زند به قدرت رسید، هدایت‌الله خان فومنی حاکم گیلان در سال ۱۱۸۵ قمری به منظور توسعه