payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پیدا می‌کند هزینه نهایی Marginal Cost: MC. در فعالیت‌های تولیدی هزینه مربوط به هر واحد اضافی تولید را هزینه نهایی می‌نامند. این نوع هزینه‌ها مانند هزینه‌های متوسط، براساس هزینه کل یعنی از تفاوت هزینه کل در تولید قبلی و هزینه کل در تولید بعدی، به‌دست می‌آید. در این هزینه‌ها، فقط هزینه‌های متغیّر دخالت دارند؛ به‌عنوان مثال، تولید یا عدم تولید یک واحد اضافی محصول، تغییری در هزینه‌های ثابت ندارد. یعنی افزایش تولید در حد یک واحد، افزایش هزینه-های ثابت را به‌دنبال نخواهد داشت؛ اما برای تولید یک واحد اضافی کالا،
نخواهد داشت؛ اما برای تولید یک واحد اضافی کالا، باید مواد اولیه اضافی داشته باشیم؛ که این، خود، موجب بالا رفتن هزینه متغیر می‌شود. منحنی هزینه نهایی ابتدا سیر نزولی داشته، سپس سیر صعودی پیدا خواهد کرد تولید متوسط (AP). در رابطه با تابع تولید سه مفهوم اساسی وجود دارد که از طریق آن‌ها اصول و قوانین فیزیکی موجود بین عوامل تولید و محصول قابل بررسی است. این مفاهیم عبارتند از: تولید کل، تولید نهائی، تولید متوسط. تولید کل. تولید کل که گاهی به آن محصول کل یا تولید فیزیکی کل نیز گفته می‌شود، عبارت از ماکزیمم مقدار
فیزیکی کل نیز گفته می‌شود، عبارت از ماکزیمم مقدار محصولی است که می‌توان با هر ترکیب خاصی از نهاده‌های متغیر و ثابت تولید نمود. در واقع توابع تولید کوتاه‌مدت، کل مقدار محصول را به مقدار نهاده متغیر ارتباط می‌دهند. یادآوری این نکته ضروری است که تولید کل مربوط به یک محصول است. به عبارت دیگر نمی‌توان مقادیر کالاهای مختلف را با یکدیگر جمع کرد؛ بنابراین تولید کل فقط در ارتباط با یک محصول همگن تعریف می‌شود تولید نهائی (Marginal Product). تولید نهائی یا محصول نهائی عبارت از محصول اضافی (Extra output)، حاصل از
عبارت از محصول اضافی (Extra output)، حاصل از به‌کارگیری یک واحد اضافی نهاده متغیر است. به بیان دیگر تولید نهائی در هر سطحی از محصول، خالص اضافه شده به تولید کل در اثر اضافه نمودن یک واحد بیشتر نهاده متغیر است. همچنین می‌توان گفت MP عبارت از تغییر در TP است که در اثر یک واحد تغییر در نهاده متغیر ایجاد می‌شود. البته در تمام تعاریف سایر نهاده‌ها ثابت فرض می‌شود؛ بنابراین در تعریف MP توجه به نکات زیر از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است: تولید متوسط (Average Product). تولید یا محصول متوسط یک نهاده متغیر، مقدار محصول
تولید یا محصول متوسط یک نهاده متغیر، مقدار محصول تولید شده به ازاء هر واحد آن نهاده در هر سطحی از محصول است. در واقع AP از تقسیم تولید کل حاصل از یک‌سری نهاده (اعم از ثابت و متغیر) به مقدار نهاده متغیر مورد استفاده به‌دست می‌آید. به بیان دیگر برای محاسبه مقدار تولید متوسط یک نهاده متغیر بایستی مقدار تولید کل مربوط به نقطه موردنظر تابع تولید را بر تعداد واحدهای نهاده متغیر تقسیم نمود. در تعریف تولید متوسط نیز توجه به نکات زیر اهمیت دارد: ۳- سایر نهاده‌های تولید ثابت فرض می‌شوند. تولید مداوم. سلامحتري در
تولید ثابت فرض می‌شوند. تولید مداوم. سلامحتري در صنایع اتفاق می‌افتد که برای مدت طولانی مشغول تولید یک محصول خاص می‌باشند. مانند کارخانه‌های سیمان و ... تولید متناوب. در صنایعی دیده می‌شود که انواع محصولات را با ابعاد و مشخصات متفاوت تولید می‌کنند و جریان تولید در آنها مداوم نیست مانند تولید کنندگان لوازم خانگی. منابع. اقتصاد چیست؟، محمد مهدی بهکیش، نشر نی، چاپ دوم، ۱۳۸۱
در علم اقتصاد، کارگزار اقتصادی به فعال و به صورت مشخص‌تر به تصمیم‌گیرنده‌ در یکی از الگوهای اقتصادی گفته می‌شود که برای بررسی یکی از جنبه‌های اقتصاد ساخته شده است. معمولا هر کارگزار باید به حل یک مسئلهٔ بهینه‌سازی یا انتخاب بپردازد. به عنوان مثال، "خریدار" و "فروشنده" در مدل‌های تعادل جزئی یک بازار واحد، دو کارگزار اصلی هستند. درمدل‌های اقتصاد کلان، به ویژه مدل‌های تعادل عمومی پویای تصادفی که صریحا مبتنی بر پایه‌های اقتصاد خرد هستند، اغلب خانوارها، بنگاه‌ها و دولت یا بانک‌های مرکزی کارگزاران اقتصادی در نظر
و دولت یا بانک‌های مرکزی کارگزاران اقتصادی در نظر گرفته می‌شوند. هر یک از این نمایندگان ممکن است نقش‌های مختلفی را در اقتصاد بازی کند. مثلا برای خانوارها ممکن است نقش مصرف‌کننده، کارگر و رأی‌دهنده بررسی شود. برخی از مدل‌های اقتصاد کلان انواع بیشتری از کارگزاران را در نظر می‌گیرند مانند کارگران و خریداران یا بانکهای تجاری.
سود در اصطلاحِ حسابداری برابرِ با مازاد درآمد پس از کسر هزینه است؛ یعنی پس از اینکه هزینه را از درآمد کم کنیم هر چه از درآمد باقی ماند به آن سود می‌گویند. سود در علم اقتصاد دارای معنای متفاوتی است. سود با درآمد رابطهٔ مستقیم و با زیان، رابطهٔ معکوس دارد. یا به زبان ساده‌تر اگر هزینه را از درآمد کسر کنیم درآمد باقیمانده داشته باشد به آن مقدار باقی مانده سود می‌گویند. مثال: اگر درآمد ۷۵ تومان باشد و هزینه ۵۰ تومان. سود برابر است با ۲۵ تومان. پس مازاد درآمد پس از کسر هزینه می‌شود سود. جستارهای وابسته. سود در
از کسر هزینه می‌شود سود. جستارهای وابسته. سود در معنی‌های دیگر:
درآمد مقدار پولی است که تولیدکنندگان با فروش محصولات یا ارائهٔ خدمات خود به‌دست می‌آورند. هنگامی که یک مؤسسه خدماتی به دیگران ارائه دهد یا کالایی به آنان تحویل دهد، در ازای آن مبلغی از ایشان دریافت می‌کند یا معادل آن مبلغ از ایشان طلب‌کار می‌شود، یا از ایشان سند (چک، سفته و …) دریافت می‌کند. تمام این موارد موجب افزایش دارایی شرکت می‌گردد و چنین افزایش در دارایی، درآمد خوانده می‌شود. برای خانواده‌ها و افراد، «درآمد عبارت است از مجموع همهٔ دستمزدها، حقوق، سود، پرداخت بهره، اجاره و سایر شکل‌های درآمد که در یک
پرداخت بهره، اجاره و سایر شکل‌های درآمد که در یک دورهٔ زمانی دریافت می‌شود.» (همچنین به‌عنوان درآمد ناخالص شناخته می‌شود). درآمد خالص، که معمولاً مبنای محاسبهٔ مالیات بر درآمد است، عبارت است از درآمد ناخالص منهای تمامی مالیات‌ها و کسورات دیگر (به‌عنوان مثال، کمک‌های بازنشستگی اجباری). برای یک شرکت می‌توان درآمد ناخالص را، کل درآمدها منهای بهای تمام‌شدهٔ کالای فروخته‌شده تعریف کرد. درآمد خالص هزینه‌ها را بیرون می‌کشد: درآمد خالص برابر است با درآمد منهای بهای تمام‌شدهٔ کالای فروخته‌شده، هزینه‌ها، استهلاک،
تمام‌شدهٔ کالای فروخته‌شده، هزینه‌ها، استهلاک، بهره و مالیات‌ها. هرگونه افزایش در صندوق مؤسسه، درآمد محسوب نمی‌گردد، به‌عنوان مثال: به زبان دیگر، لازمهٔ تحصیل درآمد، افزایش سرمایه است. انواع درآمد. درآمد حاصل از خرید و فروش کالا یا خدمات غالباً فروش خوانده می‌شود. برای شناسایی سایر منابع درآمد اصطلاحات دیگری مانند حق‌الزحمه خدمت حرفه‌ای، کارمزد، کرایه و درآمد بهره به کار می‌رود. در سال‌های اخیر، تمایل به روش‌های سریع و آسان برای کسب درآمد در میان مردم و به خصوص جوانان افزایش چشمگیری داشته است. این پدیده
خصوص جوانان افزایش چشمگیری داشته است. این پدیده معمولاً با عنوان پول آسان (Easy Money) شناخته می‌شود، نشان‌دهنده تغییری در نگاه جامعه به مقوله کار و درآمد است. تعاریف اقتصادی. در اقتصاد درآمد عاملی، پولی است که از عوامل تولید برای یک شخص یا یک ملت حاصل می‌شود: اجاره، دستمزد، سود سرمایه و سود حاصل از کارآفرینی. به عبارت دیگر درآمد، عاملی است که بودجه را محدود می‌سازد.Yبرای کالاهای مختلف x و y در مقادیر هزینه می‌شود formula_1 و formula_2 با قیمت formula_3 و formula_4 . معادله پایه اینگونه است: formula_5 این
. معادله پایه اینگونه است: formula_5 این معادله دو حالت دارد. اول، خرید یک واحد بیشتر از کالای x باعث کاهش خرید کالای y به مقدار formula_6 می‌شود؛ بنابراین، formula_6 قیمت "نسبی" یک واحد x به تعداد واحدهای کم شده از y است. دوم، اگر قیمت x کم شود تعداد و formula_8 و formula_9 ثابت بماند آنگاه قیمت نسبی کاهش می‌یابد. فرضیه معمول، قانون تقاضا، این است که هر چه قیمت پایین‌تر باشد، تقاضا افزایش میابد. تجزیه و تحلیل را می‌توان به بیش از دو کالا تعمیم داد. تعمیم نظری به بیشتر از یک دوره، یک محدودیت درآمد و ثروت
نظری به بیشتر از یک دوره، یک محدودیت درآمد و ثروت چند دوره ای است. به عنوان مثال، شخص می‌تواند مهارت‌های تولیدی بیشتری فرا بگیرد یا دارایی‌های با درآمد بیشتری تولید نماید تا درآمد بیشتری کسب کند. ممکن است طی چند دوره اتفاقات اقتصادی خارج از کنترل فرد نیز اتفاق بیفتد و باعث کاهش یا افزایش درآمد شود. ممکن است در طول زمان تغییر درآمد اندازه‌گیری شده و ارتباطش با مصرف مدل‌سازی شود، مانند فرضیه درآمد دائمی. نابرابری درآمد. نابرابری درآمد میزان توزیع درآمد به شکل نابرابر است. نابرابری درآمد با روش‌های مختلفی از
نابرابر است. نابرابری درآمد با روش‌های مختلفی از جمله منحنی لورنز و شاخص جینی قابل اندازه‌گیری است. بسیاری از اقتصاددانان معتقدند مقدار معینی از نابرابری لازم و مطلوب است اما نابرابری بیش از حد منجر به مشکلات کارایی و بی‌عدالتی اجتماعی می‌شود. درآمد در فلسفه و اخلاق. در طول تاریخ بسیاری در مورد تأثیر درآمد بر اخلاق و جامعه نوشتند. سنت پاول نوشت: عشق به پول ریشهٔ همهٔ شرهاست.
در تولید، تحقیق، خرده‌فروشی و حسابداری، هزینه به ارزش پولی گفته می‌شود که برای تولید چیزی یا ارائه خدمات، استفاده شده است و از این رو دیگر برای استفاده در دسترس نیست. هزینه حقوق کارمندان، آب، برق، تلفن، درج آگهی در روزنامه، هزینه استهلاک اثاثه و ساختمان همگی ممکن است مثالی و بخشی از هزینه‌های یک موسسه باشند. مبالغی که تولیدکنندگان برای تولید صرف می‌کنند، هزینهٔ تولید نامیده می‌شود. اگر هزینه از درآمد بیشتر باشد آن را زیان و اگر هزینه از درآمد کمتر باشد، به آن سود گفته می‌شود. همانگونه که درآمد موجب افزایش
آن سود گفته می‌شود. همانگونه که درآمد موجب افزایش سرمایه می‌گردد، هزینه موجب کاهش آن می‌شود. هر کاهشی در صندوق هزینه محسوب نمی‌گردد. به عنوان مثال: منابع. هزینه عبارت است : از دست دادن منابع برای منافعی که قبلاً منقضی شده است.
در اصطلاح علم اقتصاد، هرگاه میزان هزینه از میزان درآمد بیشتر باشد، آن را زیان می‌گویند. برای دوری از وضعیت زیان، تولیدکنندگان می‌بایست تا حد ممکن هزینه‌های تولید را کاهش دهند.
اوراق بهادار و یک ابزار مالی قابل داد و ستد و مثلی (عوض دار) ای است که دارای ارزش مالی می‌باشد تامین مالی از طریق اوراق بهادار شیوه مناسب تری در روند تکامل تامین مالی میباشد. اوراق بهادار به‌طور کلی، به صورت زیر دسته‌بندی می‌شوند: اوراق بهادار چیست؟. اصطلاح «اوراق بهادار» (Securities) یک ابزار مالی دارای ارزش پولی است که قابلیت تبدیل به پول نقد را دارد. اوراق بهادار می‌تواند نمایانگر ایفای مالکیت در یک شرکت سهامی عام (از طریق سهام) یا رابطه طلبکاری با یک نهاد دولتی یا یک شرکت (از طریق اوراق قرضه) یا حقوق
دولتی یا یک شرکت (از طریق اوراق قرضه) یا حقوق مالکیت دیگری باشد. انواع اوراق بهادار. اوراق بهادار را می‌توان به‌طور کلی به سه دسته تقسیم کرد: اوراق سهام (Equity Securities)، اوراق بدهی (Debt Securities) و اوراق مشتقه (Derivative Securities). با این حال، اوراق بهادار ترکیبی (Hybrid Securities) نیز وجود دارند که ترکیبی از سهام و اوراق بدهی با یکدیگر هستند. اوراق بهادار سهام. اوراق سهام، نشان دهنده منافع مالکیتی سهامداران در یک نهاد (شرکت یا تعاونی) است و به شکل سهام سرمایه تحقق می‌یابد که شامل سهام عادی و
شکل سهام سرمایه تحقق می‌یابد که شامل سهام عادی و ممتاز نیز می‌شود. دارندگان اوراق بهادار عادی معمولاً سود سهام خود را دریافت می‌کنند و هنگام فروش اوراق بهادار می‌توانند از سرمایه سود ببرند (با فرض اینکه ارزش آن سهام افزایش یافته باشد). اوراق بهادار سهام از طریق حق رأی، به دارنده آن این حق را می‌دهد تا در مدیریت شرکتی که سهامدار آن است نقش داشته باشد. در صورت ورشکستگی شرکت، پس از پرداخت کلیه تعهدات به طلبکاران، این سهامداران فقط در باقیمانده سهم شریک هستند. اوراق بهادار بدهی. اوراق بدهی بیانگر و گواهی پولی
اوراق بهادار بدهی. اوراق بدهی بیانگر و گواهی پولی است که صادرکننده آن اوراق وام گرفته‌است و باید بازپرداخت کند، البته با شرایطی که در آن مقدار وام، نرخ بهره و تاریخ سررسید یا تمدید تعیین شده‌است. اوراق بدهی، که شامل اوراق قرضه دولتی و شرکتی، گواهی‌های سپرده و اوراق وثیقه‌دار هستند، به‌طور کلی صادرکننده خود را به پرداخت منظم بهره و بازپرداخت اصل آن (صرف نظر از عملکرد صادرکننده) ملزم می‌کنند، البته همراه با سایر حقوق قراردادی تصریح شده (که شامل حق رأی نیست). این اوراق معمولاً برای مدت معینی صادر می‌شوند و در
اوراق معمولاً برای مدت معینی صادر می‌شوند و در پایان، صادرکننده می‌تواند آن‌ها را بازخرید کند. اوراق قرضه می‌توانند با تضمین (یا وثیقه) یا بدون تضمین (یا بی‌وثیقه) باشند. اوراق بهادار مشتقه. اوراق بهادار مشتقه در حقیقت قراردادهایی مالی هستند که ارزش آن‌ها بر مبنای برخی از کالاها و دارایی‌های پایه مشتق شده‌است و به همین دلیل به آن‌ها مشتقه می‌گویند. این دارایی پایه می‌تواند هر چیز باارزشی مثل کالا، سهام و… باشد. اوراق مشتقه در بورس یا بازارهای خارج از آن انجام می‌شود. چهار نوع قرارداد مشتقه رایج امروز به
می‌شود. چهار نوع قرارداد مشتقه رایج امروز به شرح زیر است: اوراق بهادار ترکیبی. اوراق بهادار ترکیبی، همان‌گونه که از نامش مشخص است، برخی از مشخصه‌های اوراق بدهی و سهام را با هم دارد. مثال‌هایی از اوراق بهادار ترکیبی عبارتند از: گواهی سهام (از اختیارات اعطایی خود شرکت است که به سهامداران حق خرید سهام در یک بازه زمانی مشخص و با قیمت مشخص را می‌دهد)، اوراق قابل تبدیل (اوراق قرضه قابل تبدیل به سهام عادی شرکت صادر کننده) و سهام ممتاز (سهامی که شرکت پرداخت بهره، سود سهام یا بازده سرمایه را در اولویت نسبت به سایر
سهام یا بازده سرمایه را در اولویت نسبت به سایر سهامداران قرار داده‌است). هرچند سهام ممتاز از لحاظ فنی به عنوان نوعی سهام طبقه‌بندی می‌شود، اما اغلب به عنوان اوراق بدهی نیز در نظر گرفته می‌شود، زیرا «مانند اوراق» سهام ممتاز نرخ سود ثابتی دارد و ابزاری محبوب برای سرمایه‌گذارانی است که در جست‌وجوی درآمد هستند. این سهام در اصل اوراقی با درآمد ثابت است. بیشتر. شرکت یا بنگاهی که اوراق بهادار منتشر می‌کند، «منتشرکننده» نامیده می‌شود. ساختار قوانین کشورها واجد شرایط بودن اوراق بهادار را تعیین می‌کنند. اوراق
شرایط بودن اوراق بهادار را تعیین می‌کنند. اوراق بهادار، می‌توانند به صورت گواهی صادر شوند، یا به‌طور عام تر بدون گواهی باشند و تنها در مدخلی الکترونیکی ثبت شده باشند. گواهی‌ها می‌توانند در وجه حامل باشند، به این معنا که حامل آن صاحب حقوق ورقه بهادار است، یا با نام باشند، که در این صورت تنها شخصی که اوراق به نام اوست صاحب حقوق است. اوراق بهادار شامل سهام شرکت‌ها یا صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک، اوراق قرضه منتشره شده توسط شرکت‌ها یا واسطه‌های دولتی، سهام با اختیار معامله یا هرنوع اختیار معامله دیگر، واحدهای
معامله یا هرنوع اختیار معامله دیگر، واحدهای شراکت محدود و انواع مختلفی از ابزارهای رسمی سرمایه‌گذاری است که قابل معامله و تعویض باشند.
اسناد خزانه یا اوراق خزانه یکی از انواع اوراق بهادار بازار پول یا اوراق بهادار کوتاه مدت هستند. در حقیقت، اوراق خزانه سررسید کمتر از یک سال دارند. اوراق خزانه دولتی در ایالات متحده آمریکا از کم خطرترین اوراق بهادار به‌شمار می‌روند. با این که این اوراق خطر تأدیه ندارند ولی می‌توانند به سبب تغییرات نرخ بهره موجب زیان سرمایه‌گذاران شوند. دلیل این امر نیز رابطه معکوس قیمت اوراق خزانه با نرخ بهره است. همچنین، این اوراق بخش قابل توجه‌ای از دارایی شرکت‌هایی که نقدینگی بالایی دارند را به خود اختصاص می‌دهند. این
بالایی دارند را به خود اختصاص می‌دهند. این اوراق توسط دولت صادر می‌شوند و سررسید آن‌ها سه‌ماهه، شش‌ماهه، و یک ساله است. اسناد خزانه کوپن بهره ندارند و در زمان فروش، دولت آن‌ها را از ارزان‌تر از مبلغ اسمی به خریداران می‌فروشند. اسناد خزانه بدون ریسک هستند.
اوراق مشارکت در اصطلاح علم اقتصاد، نوعی از اوراق بهادار است که از سوی دولت، شهرداری، شرکت‌های دولتی و خصوصی، برای تأمین اعتبار طرح‌های عمرانی یا زیرساختی در کشور، منتشر می‌گردد. تهیهٔ دستورالعمل اجرایی و مقررات ناظر بر انتشار اوراق مشارکت بر عهدهٔ بانک مرکزی است. طبق دستورالعمل بانک مرکزی، اوراق مشارکت اوراق بهاداری هستند که با مجوز بانک مرکزی (البته امروزه توسط سازمان بورس اوراق بهادار اجازه انتشار صادر می‌گردد) برای تأمین بخشی از منابع مالی مورد نیاز، طرح‌های سودآور تولیدی و خدماتی (به استثنای امور
طرح‌های سودآور تولیدی و خدماتی (به استثنای امور بازرگانی) در چهارچوب عقد مشارکت مدنی، از سوی سازمان جاری منتشر می‌شود. در هر ورقهٔ مشارکت، میزان سهم دارندهٔ آن مشخص شده‌است. ساخت بزرگراه، سد، تونل، جاده، راه‌آهن، نیروگاه، مجتمع‌های اداری و مسکونی و…، نمونه‌هایی از مواردی است که دولت یا شهرداری‌ها، برای تأمین مالی آن‌ها اقدام به انتشار اوراق مشارکت می‌کنند. تعریف قانونی. بر پایه ماده ۲ قانون انتشار اوراق مشارکت مصوب ۱۳۷۶/۰۶/۳۰ مجلس شورای اسلامی و ماده ۱ آیین‌نامه اجرایی اجرایی قانون نحوۀ انتشار اوراق مشارکت
اجرایی اجرایی قانون نحوۀ انتشار اوراق مشارکت مصوب ۱۳۷۷/۵/۱۸ هیئت وزیران، اوراق مشارکت چنین معرفی شده‌است: ویژگی‌ها. مهم‌ترین ویژگی و برتری اوراق مشارکت نسبت به دیگر اوراق بهادار مانند سهام، ضمانت پرداخت سود است. بدین‌سان که دارنده اوراق مشارکت اطمینان دارد که سود معین و تضمین‌شده‌ای را به‌عنوان سود علی‌الحساب، در بازه‌های زمانی مشخص دریافت می‌کند. اما از آنجا که شرکت یا سازمان منتشرکننده این اوراق نمی‌تواند خودش، پرداخت سود اوراق را هم تضمین کند، اغلب سود اوراق مشارکتی که در ایران منتشر می‌شود، از سوی
اوراق مشارکتی که در ایران منتشر می‌شود، از سوی بانکها و موسسات مالی معتبر یا از سوی دولت، تضمین می‌شود. از این رو، خریدار این اوراق اطمینان دارد که در سررسیدهای معین، سود تعهدشده را دریافت می‌کند. سود علی‌الحساب و سود قطعی. سود تضمین‌شده اوراق مشارکت، به صورت علی‌الحساب به دارنده اوراق پرداخت می‌شود، بدین معنا که پس از پایان پروژه و در سررسید نهایی، ناشر اوراق موظف است سود قطعی پروژه را محاسبه کرده و درصورتی که سود قطعی پروژه، بیشتر از سود علی‌الحساب پرداختی به خریداران اوراق باشد، مابه‌التفاوت را به آن‌ها
به خریداران اوراق باشد، مابه‌التفاوت را به آن‌ها پرداخت نماید. البته، درصورتی که سود قطعی پروژه، از سود علی‌الحساب پرداختی کمتر باشد، جبران مابه‌التفاوت برعهده ضامن اوراق مشارکت است و زیانی از این بابت، متوجه خریدار این اوراق نیست. در ایران. برای سال‌ها انحصار اوراق مشارکت در انحصار بانک مسکن بود. این بانک تعیین‌کننده قیمت اوراق نیز بود که از بهمن ۹۶ با ورود بانک ملی ایران به این بحث، این انحصار شکسته شد و قیمت اوراق کاهش یافت و با کاهش قیمت ارائه آن افزایش یافت. یکی از علل آن فشارهای اقتصادی حاکم بر دولت
یافت. یکی از علل آن فشارهای اقتصادی حاکم بر دولت بود؛ دولت در تلاش است با کمک بانک ملی ایران، از طریق ایجاد تحرک در بخش مسکن ساختارهای اقتصاد را به تحرک وادارد، توزیع بیشتر وام مسکن حجم تقاضا را در بازار مسکن افزایش می‌دهد و این همان چیزی است که دولت از آن استقبال می‌کند؛ چرا که دولت بخش مسکن را پیشران اقتصاد می‌داند.
در فرهنگ اقتصاد، برگه سهم ورقه‌ای از اوراق بهادار قابل نقل و انتقال است، که بر روی آن اطلاعات، میزان مشارکت، تعهدات، و منافع صاحب سهم در یک شرکت سهامی نوشته می‌شود. طبق ماده ۲۵ لایحه اصلاحی قانون تجارت ایران، اوراق سهام باید متحدالشکل و چاپی و دارای شماره ترتیب بوده و به امضای لااقل دو نفر که به موجب مقررات اساسنامه تعیین می‌شوند برسد. همچنین قانون‌گذار در ماده ۲۶ نکاتی را مقرر داشته که باید در برگه سهام درج گردد:
شرکت سهامی ، در اصطلاح، شرکتی است که برای انجام امور بازرگانی تشکیل می‌شود و سرمایهٔ آن متشکل از سهام هم ارزش یا تعداد یکسان سهام است. بر اساس ماده ۱ اصلاحی قانون تجارت ایران مصوب ۲۴ اسفند ۱۳۴۷، شرکت سهامی به این صورت تعریف شده است:شرکت سهامی شرکتی است که سرمایه آن به سهام تقسیم شده و مسئولیت صاحبان سهام محدود به مبلغ اسمی سهام آنها استدر شرکت سهامی، به شرکا در ازاء آورده‌ای که به شرکت می‌آورند یا مبلغی که تعهد می‌کنند، سهام داده می‌شود. مجموع این سهام، سرمایه شرکت سهامی را تشکیل می‌دهد. سهم در معنای خاص،
شرکت سهامی را تشکیل می‌دهد. سهم در معنای خاص، به معنای سهام شرکت سهامی و در معنای عام، هر حق ناشی از مشارکت یا حصه شریک است. و بر اساس ماده ۲ اصلاحی قانون تجارت ایران: شرکت سهامی شرکت بازرگانی محسوب می‌شود ولو اینکه موضوع عملیات آن، امور بازرگانی نباشد. = انواع شرکت سهامی = به موجب ماده ۴ لایحه قانونی اصلاح قسمتی از قانون تجارت، شرکت سهامی به دو نوع تقسیم می‌شود: نوع اول: شرکت‌هایی که مؤسسان آن‌ها قسمتی از سرمایه شرکت را از طریق فروش سهام به مردم تأمین می‌کنند، که شرکت سهامی عام نامیده می‌شوند؛ مثل شرکت
که شرکت سهامی عام نامیده می‌شوند؛ مثل شرکت شیر پاستوریزه پگاه اصفهان با نماد بورسی «غشصفا». نوع دوم: شرکت‌هایی که تمام سرمایه آن‌ها در موقع تأسیس منحصراً توسط مؤسسان تأمین گردیده است. اینگونه شرکت‌ها شرکت سهامی خاص نامیده می‌شوند؛ مثل شرکت کاله آمل. = نام در شرکت سهامی = در شرکت سهامی عام عبارت «شرکت سهامی عام» و در شرکت سهامی خاص عبارت «شرکت سهامی خاص» باید قبل از نام شرکت یا بعد از آن بدون فاصله با نام شرکت در کلیه اوراق و اطلاعیه‌ها و آگهی‌های شرکت به‌طور روشن و خوانا قید شود. = موضوع فعالیت شرکت‌های
روشن و خوانا قید شود. = موضوع فعالیت شرکت‌های سهامی = موضوع شرکت به‌طور صریح و منجّز از بندهای الزامی اساسنامه می‌باشد. الزامی نیست که موضوع فعالیت شرکت سهامی عملیات بازرگانی ماده ۲ قانون تجارت باشد، زیرا شرکت‌های سهامی عام و خاص از شرکت‌های شکلاً تجاری محسوب شده و در هر صورت شرکت سهامی شرکت بازرگانی می‌باشد. = میزان سرمایه در شرکت‌های سهامی = در موقع تأسیس، سرمایه شرکت‌های سهامی عام از پانصد هزار تومان و سرمایه شرکت‌های سهامی خاص از صد هزار تومان نباید کمتر باشد.در شرکت‌های سهامی (عام و خاص) حداکثر سرمایه
باشد.در شرکت‌های سهامی (عام و خاص) حداکثر سرمایه معین نشده است. = تعداد شرکا = به موجب ماده ۳ لایحه اصلاح قسمتی از قانون تجارت: «در شرکت سهامی تعداد شرکا نباید از سه نفر کمتر باشد»؛ در این ماده حداقل تعداد اعضاء جداگانه در شرکت سهامی عام و خاص مشخص نشده است. در خصوص کفایت حداقل ۳ شریک در شرکت سهامی خاص، با توجه به نص قانون اختلاف نظر وجود ندارد؛ و در مورد شرکت سهامی عام با توجه به ماده ۱۰۷ لایحه اصلاح قسمتی از قانون تجارت شرکای شرکت سهامی عام نباید از ۵ عضو کمتر باشد.
شرکت سهامی خاص گونه‌ای شرکت سهامی است که سهام آن قابل دادوستد در بورس اوراق بهادار نیست اما توسط مردم به راحتی قابل معامله است. هنگام تأسیس چنین شرکتی باید همه سرمایه آن توسط مؤسسان تأمین، و بخشی از سرمایه در بانک سپرده‌گذاری شده باشد. در شرکت‌های سهامی خاص، همانند شرکت با مسئولیت محدود و برخلاف شرکت تضامنی، مسئولیت هر یک از سهامداران در مورد بدهی‌های شرکت محدود به مبلغ سرمایه‌گذاری شده در شرکت است و در صورت عدم کفایت مجبور نیستند اموال شخصی خود را در این راه مصرف نمایند. در ایران تفاوت شرکت‌های سهامی خاص
مصرف نمایند. در ایران تفاوت شرکت‌های سهامی خاص با شرکت با مسئولیت محدود این است که شرکت با حداقل سه نفر سهامدار قابل تشکیل است و سهام نیز بدون نیاز به ثبت در دفتر اسناد رسمی قابل نقل و انتقال هستند و در شرکت مسئولیت محدود سرمایه به صورت اعلامی می‌باشد و هر چقدر که اعلام شود احتیاجی به واریزی به حساب شرکت ندارد، ولی در شرکت سهامی خاص الزاماً ۳۵٪ مبلغ اعلامی می‌بایست به صورت نقد به حساب شرکت واریز گردد و ۶۵٪ در تعهد مابقی ظرف ۵ سال تادیه گردد. شرکت سهامی خاص شرکتی است که تمام سرمایه آن در موقع تأسیس منحصراً
شرکتی است که تمام سرمایه آن در موقع تأسیس منحصراً به‌وسیلهتأمین می‌گردد. مدیر شرکت سهامی خاص نمی‌تواند خارج از سیستم سرمایه گذاران باشد. شرکت سهامی خاص ثبت شرکتی است که از لحاظ ساختاری شبیه به شرکت مسئولیت محدود بوده اما سرمایه در آن به قطعات سهم یا سهام تبدیل می‌گردد. شرکت سهامی خاص شرکت بازرگانی تلقی می‌گردد و برای اخذ تسهیلات بانکی، گرفتن نمایندگی‌های یا شرکت در مناقصات و مزایده‌های دولتی و نمایشگاه‌ها از اعتبار نسبتاً خوبی برخوردار است. به این دلیل به آن شرکت سهامی گفته می‌شود که سرمایه آن تبدیل به
آن شرکت سهامی گفته می‌شود که سرمایه آن تبدیل به سهام می‌گردد. همان‌طور که گفتیم شرکت سهامی خاص و مسئولیت محدود بی شباهت به یکدیگر نبوده و در هر دو این شرکتها مسئولیت اعضا در صورت عدم کفایت به نسبت سرمایه یا سهام آنها می‌باشد و جهت طلب بدهی‌های شرکت در اموال شخصی آنها دخل و تصرفی وارد نمی‌شود. ویژگی‌های اسم شرکت سهامی خاص. هنگام ثبت شرکت سهامی خاص باید بلافاصله قبل یا بعد از نام شرکت عبارت «سهامی خاص» در تمام اوراق، اعلامیه‌ها و آگهی‌های شرکت به‌طور شفاف و روشن درج شود. حداقل سرمایه برای ثبت شرکت سهامی خاص.
درج شود. حداقل سرمایه برای ثبت شرکت سهامی خاص. سرمایه لازم برای ثبت شرکت سهامی خاص دست کم یک میلیون ریال (یکصد هزار تومان) می‌باشد که باید توسط خود تأمین گردد که از این مبلغ حداقل ۳۵٪ از آن در حسابی به نام «شرکت در شرف تأسیس» نزد یکی از بانک‌ها سپرده‌گذاری می‌گردد. افزایش سرمایه در شرکت‌های سهامی خاص از آنجایی که صاحبان شرکت سهامی خاص می‌توانند تا ۱۰ برابر سرمایه ثبت شده خود از سیستم بانکی وام بگیرند، بنابراین در هنگام اخذ تسهیلات معمولاً باید افزایش سرمایه داشته باشند.
بورس به بازاری سازمان‌یافته گفته می‌شود که قیمت‌گذاری، خرید و فروش کالا، قرارداد آتی و اوراق بهادار در آن انجام می‌پذیرد. بورس به دو نوع بورس کالا و بورس اوراق بهادار. طبقه‌بندی می‌شود. در بورس کالا، کالا و در بورس اوراق بهادار، سهام و اوراق قرضه مورد معامله قرار می‌گیرد. هر چند کلمهٔ بورس عموماً در معنی بورس اوراق بهادار به‌کار گرفته می‌شود. تاریخچه. به روایتی واژهٔ بورس از نام خانوادگی شخصی به نام «واندر بورس» وام گرفته شده که در اوایل قرن پانزدهم میلادی در شهر بروژ بلژیک می‌زیسته و صرافان شهر در مقابل
در شهر بروژ بلژیک می‌زیسته و صرافان شهر در مقابل خانهٔ او گرد هم می‌آمدند و به دادوستد کالا، پول و اوراق بهادار می‌پرداختند. این نام بعدها به کلیهٔ اماکنی گفته شد که محل داد و ستد پول، کالا و اسناد مالی و تجاری بوده‌اند. سال ۱۴۶۰ میلادی اولین مرکز بورس اوراق بهادار جهان، در شهر «انورس» بلژیک تأسیس شد. اما رسمیت بورس اوراق بهادار با انتشار سهام کمپانی هند شرقی هلند در سال ۱۶۰۲ میلادی در بورس آمستردام شکل گرفت. البته کمپانی هند شرقی هلند اولین شرکت سهامی به‌شمار نمی‌آید، بلکه اولین شرکت سهامی در سال ۱۵۵۳
نمی‌آید، بلکه اولین شرکت سهامی در سال ۱۵۵۳ میلادی با نام «مسکووی» در روسیه ایجاد شد. انواع بورس. بورس کالا. بازاری که در آن خرید و فروش کالاهای معین صورت می‌گیرد و در روزهای غیر تعطیل و ساعات مشخصی فعال است، بورس کالا نام دارد. در بورس کالا در کشورهای مختلف، کالاهای مختلفی مورد معامله قرار می‌گیرد، اما بورس کالا اغلب محل داد و ستد مواد خام و اولیه مثل فولاد، گندم، برنج، جو، ذرت و... میباشد. هر بورسِ کالا را با نام همان کالایی که مورد معامله قرار می‌گیرد، نام‌گذاری می‌کنند. مثل بورس نفت یا بورس گندم. بورس
می‌کنند. مثل بورس نفت یا بورس گندم. بورس ارز. در بورس ارز، همان‌طور که از نام آن مشخص است، کار خرید و فروش پول‌های خارجی انجام می‌گیرد. این بورس در ایران فعال نیست اما در کشورهای پیشرفته فعالیت چشمگیری دارد. بورس اوراق بهادار. در بورس اوراق بهادار دارایی‌های مالی از قبیل سهام، اوراق مشارکت و… مورد معامله قرار می‌گیرد. در ایران، به بازار خرید و فروش اوراق بهادار که به‌طور رسمی و دائمی در محل معینی تشکیل می‌شود، «بورس اوراق بهادار» می‌گویند. از ساعت ۹ تا ۱۲:۳۰ معاملات انجام می‌شود. بورس ایران. بورس اوراق