payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شامل تأکید بر سازگاری عقل با وحی و اسلام با علم مدرن و همچنین دعوت به اصلاح اخلاقی و اجتماعی بود. با این حال، تا پایان قرن بیستم، اصطلاح سلفیه به جنبش‌های افراطی نیز اطلاق شد که جهاد خشونت‌آمیز علیه رژیم‌ها و نظم‌های اجتماعی موجود، چه مسلمان و چه غیرمسلمان، را ترویج می‌کردند و به درک سخت‌گیرانه و تحت‌الفظی از قرآن و سنت پایبند نبودند. این سلفیه جدید اغلب با رویکرد سلفی سنتی ابن حنبل و ابن تیمیة تفاوت داشت، زیرا اجتهاد (تحلیل مستقل) را رد می‌کرد. از جمله کسانی که در تعریف و پایه‌گذاری سلفیه مدرن نقش داشتند،
که در تعریف و پایه‌گذاری سلفیه مدرن نقش داشتند، برجسته‌ترین افراد سید جمال‌الدین اسدآبادی (۱۸۳۹–۱۸۹۷) و محمد عبده (۱۸۴۹–۱۹۰۵) هستند. عبده بنیان‌های فکری گسترده‌ای برای سلفیه مدرن ایجاد کرد. او ابتدا در تبعید و سپس به‌عنوان مفتی اعظم مصر، تفکر نسل‌های زیادی از روشنفکران مسلمان را شکل داد. هسته الهیاتی او تأکید بر توحید بود، که ادعای یگانگی خدا و وحدت جامع پیام الهی است. توحید مبنایی برای نشان دادن سازگاری اسلام با علم مدرن و وحی با عقل مدرن بود. مطابق با سلفیه پیشین، عبده از تحلیل مستقل و آگاهانه قرآن و سنت
پیشین، عبده از تحلیل مستقل و آگاهانه قرآن و سنت حمایت می‌کرد. سلفیه جدید مستقیماً با حاکمیت امپریالیستی اروپا بر مسلمانان مخالفت نکرد. در عوض، اصلاح داخلی اسلامی را اولویت اصلی می‌دانست و کلید اجرای اهدافش آموزش و پژوهش بود. عبده الهام‌بخش بسیاری از اصلاحات آموزشی بود و مجله المنار، که توسط پیرو و همکارش رشید رضا (۱۸۶۵–۱۹۳۹) منتشر می‌شد، در سراسر جهان اسلام خوانده می‌شد. پس از مرگ عبده، رشید رضا به برجسته‌ترین بیان‌کننده بین‌المللی اندیشه سلفی تبدیل شد، در سازماندهی کنگره‌های پان‌اسلامی فعال بود و پس از
سازماندهی کنگره‌های پان‌اسلامی فعال بود و پس از لغو خلافت عثمانی در سال ۱۹۲۴، برای ایجاد یک خلافت عربی مدرن تلاش کرد. او تلاش‌های عبدالعزیز بن سعود برای ایجاد دولتی در شبه‌جزیره عربستان بر اساس سنت‌های اصلاح‌طلبانه وهابیت را به‌عنوان جلوه‌ای مهم از اصلاحات لازم برای همه جوامع اسلامی می‌دید. سلف صالح. سَلَف یا سلف صالح (عربی: السلف الصالح) به معنی پیشگام شایسته است. در اصطلاح خاص اسلامی، سلف به سه گروه زیر اطلاق می‌شود: احمد بن حنبل را جزو واپسین نسل از سلف صالح می‌دانند. دلیل گزینش این سه نسل، همراهی با
صالح می‌دانند. دلیل گزینش این سه نسل، همراهی با پیامبر یا نزدیکی زمانی به او و درک دین و عمل به مذهب و خدمت به اسلام دانسته می‌شود. تعریف سلف صالح بر اساس زمان زندگی آن‌ها ممکن است کامل نباشد زیرا اهل سنت برخی از شخصیت‌های برجسته متأخر مانند ابوحامد غزالی و ابن تیمیه را نیز سلف صالح شمرده‌اند. بنیان‌های سلفی‌گری. تعریف دقیق سلفی‌گری کاری دشوار است. «سلفی‌گری» نامی است که گروهی از اهل سنت به حرکتی اصلاحی برای بازگرداندن اسلام به اصل آن اطلاق می‌کنند. برای آنکه از خالص‌بودن اسلام‌شان مطمئن گردند، سلفی‌های
آنکه از خالص‌بودن اسلام‌شان مطمئن گردند، سلفی‌های معاصر بر معنی خاصی از توحید تأکید زیادی دارند که باعث می‌شود افراد بسیاری «نامعتقد» به آن تلقی گردند. آنان همچنین تعریف بسیار مفصلی از بدعت دارند که باعث می‌شود اعمال دینی قابل قبول بسیار محدود شود. آنان به تأثیرات منابع دانش غیر از کتب مذهبی در کسب معلومات مذهبی بسیار با احتیاط می‌نگرند. خاستگاه اولیه. پس از مرگ عثمان و درگیری‌هایی که پس از آن در میان مسلمانان رخ داد، مناقشاتی در مورد مباحث کلامی پدید آمد و گروه‌هایی پدید آمدند که تلاش کردند این مناقشات را
گروه‌هایی پدید آمدند که تلاش کردند این مناقشات را به کمک قیاس، فلسفه، و برداشت شخصی از قرآن حل کنند. برخی از این گروه‌ها خطری را متوجه برداشت ارتودوکس از توحید کردند. اختلافات در نظرهای مسلمانان باعث به‌وجود آمدن روندی فکری شد که مسلمانان را دعوت به اسلام ساده و برداشتی که براساس قرآن و حدیث سلف صالح بود کند. احمد بن حنبل، پایه‌گذار چهارمین مذهب اهل سنت، از مهم‌ترین تبیین کنندگان این رویهٔ فکری بود که بعدها سلفی‌گری را به‌وجود آورد. ابن حنبل قرآن را بر عقل برتری می‌داد (و تناقضی میان قرآن و عقل نمی‌دید) و
برتری می‌داد (و تناقضی میان قرآن و عقل نمی‌دید) و تاویل و کلام را رد می‌کرد. او قوانین سختی را برای اجتهاد وضع کرد و استفاده از قیاس را محدود کرد. بعدها ابن تیمیه، از فقهای مکتب حنبلی، در تحول سلفی‌گری تأثیر فراوانی داشت. او به مخالفت با بدعت پرداخت، به ویژه نوآوری‌های صوفیان. قدیمی‌ترین افکار سلفی مربوط به احمد بن حنبل (۱۸۶–۲۴۱ ق) است. در قرن هشتم هجری ابن تیمیه (۶۶۱–۷۲۸ق) افکار خود را برمبنای تفکرات احمد بن حنبل سامان داد اما علی‌رغم فعالیت‌های فراوان نتیجه خاصی در برنداشت. در قرن دوازدهم هجری محمد بن
خاصی در برنداشت. در قرن دوازدهم هجری محمد بن عبدالوهاب (۱۱۱۵–۱۲۰۰) افکار ابن تیمیه را در قالب نویی عرضه کرد و فرقه وهابیت را پایه‌گذاری کرد. در قرن ۱۸، محمد بن عبدالوهاب براساس آموزه‌های ابن حنبل و ابن تیمیه شروع به ایجاد حکومتی کرد که براساس حکومت پیامبر شبیه‌سازی شده بود. عثمان بن فودی در نیجریه، احمد سربندی، شاه ولی‌الله دهلوی، و سید احمد شهید در شبه قارهٔ هند نیز حرکت‌هایی مشابه انجام دادند. همهٔ این‌ها از خالص کردن دین، اصلاح اخلاقی و اجتماعی، و اتحاد میان مسلمانان دم می‌زدند. سلفی‌گری جدید.
و اتحاد میان مسلمانان دم می‌زدند. سلفی‌گری جدید. بنیان‌گذاری سلفی‌گری معاصر به سید جمال‌الدین اسدآبادی و محمد عبده در اوایل قرن بیستم نسبت داده می‌شود. سلفی‌گری دارای ابعاد مذهبی، فرهنگی، اجتماعی، و سیاسی است و تأثیری بنیادین بر متفکران مسلمان در گوشه و کنار جهان اسلام گذاشته است. سلفی‌گری جدید در آغاز قرن بیستم و در واکنش به پیشرفت‌های غرب توسط سید جمال‌الدین اسدآبادی و محمد عبده با هدف آزادسازی امت اسلام از تقلید و جمود و احیای اخلاقی، فرهنگی، و سیاسی بنیان‌گذاری شد. آنان ریشه‌های بدبختی را نه در تعلیمات
شد. آنان ریشه‌های بدبختی را نه در تعلیمات اسلام، بلکه در نفوذ تعلیمات خارج از اسلام، نفاق جامعهٔ مسلمانان، و استبداد می‌دیدند. عبده اهداف سلفیه را چنین برمی‌شمرد: سلفیه اصلاح سیاسی را برای احیای جامعهٔ اسلامی ضروری می‌دیدند و استعمار اروپایی رنگ ملی نیز به جنبش‌های آنان داده بود. گروه‌های امروزی سلفی بیش از آنکه به تفکرات مدرن سلفی‌گری جدید نزدیک باشند، بیشتر ادامه‌دهندهٔ روش سلفی‌گری قدیمی هستند. ایدئولوژی جهادگرایی سلفی. ایدئولوژی سلفی–جهادی الهام بخش بسیاری از گروه‌های مسلح مانند القاعده در آغاز قرن ۲۱
از گروه‌های مسلح مانند القاعده در آغاز قرن ۲۱ بوده‌است. این گروه‌ها دیدگاه‌های سلفی‌گری علمی (سلفی‌گری سنتی) را رد کرده و خشونت را راهی مناسب و ضروری برای مقابله با حملات غرب علیه اسلام می‌دانند. هدف آنان پاک‌کردن جامعهٔ اسلامی از رفتارهای غیراسلامی است. ریشه‌های این دیدگاه را ممکن است در حرکت‌های رادیکال جهادی در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی در مصر پیدا کرد. عربستان سعودی نیز به دلیل فعالیت‌های محمد بن عبدالوهاب نقش کلیدی در گسترش اسلام‌گرایی دارد. رابطه با وهابیت. حامد الگار سه عنصر را بین وهابیت و سلفی‌گری مشترک
حامد الگار سه عنصر را بین وهابیت و سلفی‌گری مشترک می‌داند: به علاوه وی به دو ویژگی اشاره می‌کند که سلفی‌ها را از وهابی‌ها متفاوت کرده‌است: رابطه با شیعیان. اگرچه برخی از گروه‌های سلفی مانند وهابیان مخالف روابط دوستانه با شیعیان هستند، برخی از آنان مانند اخوان المسلمین از تقریب مذاهب اسلامی حمایت می‌کنند. در دیدگاه جهادگرایی سلفی، شیعیان و صوفیان مسلمان نیستند و برای نابودی‌شان نشانه می‌روند. سابقه سلفی‌گری در کشور تونس. تونس نخستین کشور مغرب بود که پیام اصلاح‌طلبانه‌ای (اگرچه نه کاملاً سلفی) از شرق دریافت
(اگرچه نه کاملاً سلفی) از شرق دریافت کرد. محمد عبده در دسامبر-ژانویه 1885 به تونس سفر کرد تا شاخه‌ای از انجمن مخفی «العروة الوثقی» را در آنجا تأسیس کند. او با استقبال نسبتاً سرد شیوخ مسن زیتونه از مذهب مالکی روبرو شد، اما در میان علمای جوان‌تر مالکی و حنفی‌ها حمایت یافت. دومین سفر عبده به تونس (سپتامبر 1903) روابط او را با محافظه‌کاران زیتونه بهبود نبخشید، اگرچه او با اعتبار مفتی اعظم مصر ظاهر شد. حقایقی که او را نزد آن‌ها منفور کرد شامل تأکید او بر ضرورت کسب دانش سکولار در کنار علوم دینی و محکوم کردن
کسب دانش سکولار در کنار علوم دینی و محکوم کردن سکون‌گرایی، جبرگرایی و توکل صوفیانه؛ "فتوای ترانسوال" او (که به مسلمانان در یک کشور مسیحی اجازه می‌داد کلاه اروپایی بپوشند و گوشت ذبح شده توسط اهل کتاب را بخورند)؛ درگیری او با عالم زیتونی صالح الشریف، که او را به وهابیت متهم کرد (به دلیل همدردی او با جنبش وهابی علیه پرستش اولیا)؛ ظهور برجسته‌ترین مجله سلفی «المنار»، که گروهی از افراطیون پس از سفر عبده، از نخست وزیر درخواست کردند که از ورود آن به تونس جلوگیری کند؛ جنجالی که در محافل مرابطی توسط دو سلفی جوان،
کند؛ جنجالی که در محافل مرابطی توسط دو سلفی جوان، منتقدان صریح پرستش اولیا، محمد شاکر و عبدالعزیز الثعالبی به وجود آمد. اولی، تحت تأثیر «المنار»، علناً مرابط‌گرایی را نوعی بت‌پرستی محکوم کرد، که به همین دلیل از سمت تدریس خود در صفاقس (1902) اخراج شد. دومی، دانشجوی زیتونه، پس از بازگشت از یک اقامت دو ساله در مصر و شرق، یک کارزار خشونت‌آمیز علیه مرابطین به راه انداخت و خواستار تفسیر عقلانی قرآن شد. او به اتهام کفر به دادگاه شرع احضار شد، اما به لطف مداخله فرانسه، با یک حکم زندان سبک (1904) (طبق یک روایت) جان
با یک حکم زندان سبک (1904) (طبق یک روایت) جان سالم به در برد. حمایت قاطع علمای مالکی از مرابطین مورد حمله نشان داد که سازش سنتی بین دو مؤلفه اصلی نهاد دینی هنوز یک واقعیت بود و دیگر هواداران سلفی در میان علما را بازداشت. پس از مرگ عبده (1905)، ارتباطات بین زیتونه و سلفیه قاهره تحت جانشین او، رشید رضا، ادامه یافت، که گرایش محافظه‌کارانه دومی بیشتر مورد پسند اولی بود. با این حال، در حالی که آن‌ها در چندین موضوع مانند مخالفت با تحت‌الحمایگی فرانسه و ضرورت اصلاح زیتونه توافق داشتند، در نکات مربوط به تفسیر قرآن
زیتونه توافق داشتند، در نکات مربوط به تفسیر قرآن و مسائل سیاسی عمده اختلاف نظر داشتند: ترکان جوان (رضا مخالف آن‌ها بود، تونسی‌ها موافق)، کنگره عرب در پاریس، جنگ جهانی اول و شورش عربی (تونسی‌ها طرفدار عثمانی‌ها بودند، رضا طرفدار عرب‌ها). در همین حال، حزب جوانان تونسی (1907) بر اساس اتحاد مدرنیست‌های سکولار و اصلاح‌طلبان سلفی و به ریاست علی باش حانبه و الثعالبی به ترتیب تأسیس شد. مشارکت آن‌ها در اعتصاب دانشجویان زیتونه (1911) و تحریم تراموا (1912) منجر به ممنوعیت حزب آن‌ها و اخراج رهبران آن شد. در سال 1920،
حزب آن‌ها و اخراج رهبران آن شد. در سال 1920، اتحاد مشابهی از ملی‌گرایان سکولار و لیبرال با عبده‌گرایان و سلفی‌ها حزب مشروطه لیبرال ("دستور") را به رهبری الثعالبی به وجود آورد، که نشریه چاپ شده ناشناس او "تونس شهید" (1920)، یک مانیفست ملی‌گرایانه و کیفرخواست سیاست فرانسه، اساس برنامه آن را تشکیل داد. پس از عزیمت او به شرق (1923)، حزب دچار رکود شد تا اینکه (از سال 1927) گروهی از فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌های فرانسه به رهبری دکتر ماتریه و حبیب بورقیبه به آن پیوستند. گرایش‌های متفاوت قدیمی‌ها و تازه‌واردها ناگزیر
گرایش‌های متفاوت قدیمی‌ها و تازه‌واردها ناگزیر منجر به انشعاب (1934) شد، پس از آن دومی‌ها که از آن پس به عنوان "نئو-دستور" شناخته می‌شدند، رهبری مبارزه ملی‌گرایانه را بر عهده گرفتند، در حالی که اولی‌ها که توسط مخالفانشان "دستور قدیم" لقب گرفته بودند، در موضعی سازش‌ناپذیر اما بی‌اثر باقی ماندند. در سال 1937، الثعالبی که از تبعید طولانی خودخواسته به تونس بازگشته بود، تلاش کرد تا دو حزب را تحت رهبری خود متحد کند، اما توسط بورقیبه شکست خورد و از سیاست کناره‌گیری کرد. با این حال، سلفی‌گری در زمینه‌های دیگر نیز
کرد. با این حال، سلفی‌گری در زمینه‌های دیگر نیز خود را نشان داد: (الف) مدارس آزاد؛ (ب) مطبوعات دوره‌ای عربی، که بیشتر آن‌ها در دهه 1930 تحت تأثیر یک روحیه پاک‌گرایانه "وهابی" قرار داشتند، که عربی کلاسیک و میراث فرهنگی آن را می‌ستودند، بر پیوندهای تونس با شرق عربی تأکید می‌کردند، بیماری‌ها و رذایل اجتماعی (به ویژه الکلیسم و فحشا) را تقبیح می‌کردند، تقلید از اروپا و فمینیسم را به سخره می‌گرفتند، و تابعیت و فعالیت‌های مبلغین مسیحی را محکوم می‌کردند؛ (ج) انجمن‌هایی مانند الخلدونیه، انجمن جوانان مسلمان (YMMA) و
مانند الخلدونیه، انجمن جوانان مسلمان (YMMA) و انجمن بسیار محبوب اما کوتاه مدت حفظ و آموزش قرآن (برای بزرگسالان). با این حال، سلفی‌های تونس، برخلاف همتایان الجزایری خود، موفق به ایجاد یک سازمان پایدار با رهبری شناخته شده و برنامه عمل نشدند. آن‌ها راه میانه بین سنتز قرون وسطایی و غرب‌گرایی را به مردم نشان دادند، اما پاسخی برای مشکلات اجتماعی و اقتصادی تونس و نه وسیله عملی برای بازیابی استقلال آن نداشتند. پس جای تعجب نیست که سلفیه جایگاه خود را در تونس مستقل نیافت و به ویژه پس از برنامه سکولاریزاسیون
مستقل نیافت و به ویژه پس از برنامه سکولاریزاسیون گسترده‌ای که با اراده بورقیبه از طریق قانونگذاری انجام شد، سکوت کرد. اینکه آیا جنبش بنیادگرای کنونی (یا "اسلام‌گرا") (MTI)، که ریشه‌های آن به انجمن حفظ قرآن (تشکیل شده در زیتونه در سال 1970) بازمی‌گردد، باید به عنوان تجلی سلفیه در نظر گرفته شود یا خیر، هنوز به طور قطعی مشخص نشده است. سابقه سلفی‌گری در کشور الجزایر. از میان تمام کشورهای مغرب، الجزایر جایی بود که اصلاح‌طلبی سلفی کامل‌ترین و مؤثرترین بیان و پاسخ خود را یافت. شاید دلایل اصلی موفقیت آن، جدا از
خود را یافت. شاید دلایل اصلی موفقیت آن، جدا از کیفیت رهبری آن، این بود که در اینجا خطر برای هویت ملی، شخصیت و "روح" الجزایر، برای دین، اخلاق و شیوه زندگی اسلامی، و برای زبان و فرهنگ عربی کلاسیک به عنوان بزرگترین خطر احساس می‌شد. این تهدید سه‌گانه در وضعیت استعماری الجزایر نهفته بود - وضعیت مبهم آن به عنوان بخشی قانونی از فرانسه اما در واقع مستعمره اسکان گسترده اروپایی که دهقانان بومی آن را ریشه‌کن و پرولتاریا کرد، تعداد زیادی را مجبور به مهاجرت به فرانسه کرد، اقتصاد آن را دگرگون کرد و لایه نازکی از افراد
اقتصاد آن را دگرگون کرد و لایه نازکی از افراد فرنگی‌شده را ایجاد کرد که "اجداد ما گل‌ها بودند" به آن‌ها آموزش داده می‌شد و آرزوی شناسایی کامل سیاسی و فرهنگی (اما نه مذهبی) با فرانسه را داشتند. ظهور سلفیه در الجزایر معمولاً نتیجه سفر عبده به الجزایر (و قسنطینه) در اوت-سپتامبر ۱۹۰۳ تلقی می‌شود. به گفته ر. بنشنب، افرادی که با او ملاقات کردند، سه گرایش از نخبگان الجزایری را نمایندگی می‌کردند: محافظه‌کاران، مدرنیست‌ها و کسانی که دارای وضعیت مدنی فرانسوی بودند. در میان گروه اول، سه استاد مدارس رسمی برجسته بودند:
میان گروه اول، سه استاد مدارس رسمی برجسته بودند: عبدالقادر المجاوی، که در الجزایر زبان عربی و حقوق اسلامی تدریس می‌کرد، در نهضت الجزایر فعال بود و علیه بیماری‌های اجتماعی، خرافات و آداب و رسوم قدیمی می‌نوشت؛ عبدالحلیم بن سمایه، مدافع برجسته "ناسیونالیسم اسلامی" (قومیة اسلامیة)، که با قاهره و استانبول ارتباط نزدیک داشت، میزبان سفر عبده در الجزایر بود و در سال ۱۹۱۱ علیه سربازی اجباری در ارتش فرانسه مبارزه کرد؛ و محمد سعید بن احمد الزواوی، ملقب به "ابن زکری"، عالم قبیله‌ای کابیل که در زاویه پرورش یافته و امام
قبیله‌ای کابیل که در زاویه پرورش یافته و امام مسجد بود، و در سال ۱۹۰۴ جزوه‌ای منتشر کرد که بر ضرورت اصلاح زاویه‌ها در کابیلیه تأکید می‌کرد و قوانین عرفی را که زنان کابیلی را در تنگنا قرار می‌داد محکوم می‌کرد. به همین گرایش دو عالم قسنطینه، حمدان الوانیسی، معلم و راهنمای ابن بادیس، و مولود بن موهوب الحافظی، رهبر واقعی محافظه‌کاران، مفتی طولانی مدت قسنطینه، طرفدار پیشرفت و اصلاح، و پذیرای علم مدرن و ایده‌های اروپایی تعلق داشتند. برای مراد، اصلاح‌طلبی او شامل بهبود وضعیت اخلاقی و فکری مسلمانان الجزایری بدون
بهبود وضعیت اخلاقی و فکری مسلمانان الجزایری بدون قضاوت آن‌ها برای اعتقاداتشان، چه مرابطی و چه غیر آن، بود. مدرنیست‌های فرانسه‌زده محافظه‌کاران را "عمامه‌داران پیر"، بورژواهای متکبر، فئودال‌های بزرگ، خودخواه، تنبل و فاسد می‌دانستند که وابستگی آن‌ها به سنت مانع پیشرفت و ادغام می‌شد. سفر عبده، اگرچه کوتاه بود، تأثیر قوی و پایداری بر جای گذاشت. او به عنوان یک معلم و مبلغ ایمان، امید و تلاش ظاهر شد، و به روشنفکران الجزایری آنچه را که به دنبالش بودند نشان داد: امکان آشتی دادن دین و پیشرفت، سنت و تجدد، ضمن حفظ
امکان آشتی دادن دین و پیشرفت، سنت و تجدد، ضمن حفظ هویت ملی‌شان. اینکه او پیام سیاسی نیز منتقل کرد یا خیر، هم مطرح شده است (مراد، ۱۹۶۴) و هم رد شده است. با این حال، یک دهه طول کشید تا ثمرات سفر عبده آشکار شود. در سال ۱۹۱۳ دو هفته‌نامه عربی، «الفاروق» و «ذوالفقار»، هر دو با الهام صریح عبده‌ای و غیرسیاسی، در الجزایر منتشر شدند. هدف آن‌ها دوگانه بود: تبلیغ آموزه‌های عبده و انتقاد از وضعیت دینی در الجزایر، به ویژه فرقه‌های صوفی و مرابطین، خرافات و رذایل رایج. هدف ویژه نقش اقتصادی یهودیان محلی بود. هر دو تا سال
ویژه نقش اقتصادی یهودیان محلی بود. هر دو تا سال ۱۹۱۵ تعلیق شدند، اما «الفاروق» در سال ۱۹۲۱ دوباره ظاهر شد. یک دهه بعد، گرایش‌های پراکنده سلفی بار دیگر با انتشار «المنتقد» (ژوئیه ۱۹۲۵) شکل می‌گیرند، که به زودی تعلیق و با «الشهاب» (دسامبر ۱۹۲۵، ابتدا هفتگی، سپس ماهانه) جایگزین می‌شود. به لطف شخصیت فوق‌العاده بنیانگذار و سردبیر آن، عالم قسنطینه عبدالحمید بن بادیس، و همچنین کیفیت همکارانش، در دهه ۱۹۳۰ به معتبرترین تریبون سلفیه مغرب تبدیل شد (به آن "منار مغرب" لقب داده بودند)، تا اینکه در پایان سال ۱۹۳۹ متوقف
لقب داده بودند)، تا اینکه در پایان سال ۱۹۳۹ متوقف شد. تیمی که توسط ابن بادیس گردآوری شد، شامل تعدادی از افراد بود که بیشتر آن‌ها دارای "زادگاه" مشترک - استان قسنطینه - دوره تحصیل در زیتونه و (برخی از آن‌ها) اقامت تا ۱۰ سال در شرق بودند، اما از نظر پیشینه، مهارت‌ها و خلق و خو تفاوت‌های زیادی داشتند (در مورد این افراد، مراد، ۱۹۶۷، ۷۹-۱۱۸ را ببینید). شش سال بعد، این تیم هسته اصلی انجمن علمای مسلمان الجزایر (جمعیة العلماء المسلمین الجزائریین = AUMA) (1931) شد. اهداف آن، همانطور که در اساسنامه ذکر شده بود،
شد. اهداف آن، همانطور که در اساسنامه ذکر شده بود، صرفاً دینی، اخلاقی و فرهنگی بود؛ هرگونه بحث سیاسی یا مداخله در هر مسئله سیاسی اکیداً ممنوع بود. در پی آن، مبارزه‌ای برای سلطه بین سلفی‌ها و مرابطین درگرفت که در آن اولی‌ها پیروز شدند، اما دومی‌ها به رهبری حافظی، یک سازمان رقیب ضد اصلاح‌طلبانه به نام جمعیة علماء السنة الجزائریة = AUSA (1932) را تأسیس کردند، اضافه کردن کلمه "سنه" دلالت بر این داشت که مخالفان آن‌ها با انتخاب نماینده‌ای از اباضیه، ابراهیم بیود، به کمیته خود، دچار بدعت شده‌اند. به دنبال آن یک
به کمیته خود، دچار بدعت شده‌اند. به دنبال آن یک سال جدال تلخ بین دو اردوگاه رخ داد که ضعف ذاتی مرابطین، فقر فکری، انحطاط اخلاقی و ناتوانی آن‌ها در تکامل و رویارویی با چالش‌های زمان را آشکار کرد. آن‌ها در مجموع، علیرغم تعداد زیاد، چارچوب منسجم، شاخه‌های گسترده، نظم رهبانی و قدرت اقتصادی، قادر به طراحی اقدامات متقابل مؤثر و بلندمدت برای مقاومت در برابر حمله سلفی‌ها نبودند و مجبور بودند به ابتکار، حمایت و راهنمایی اداره فرانسه تکیه کنند، که این امر اعتبار آن‌ها را افزایش نداد. هدف ثانویه اصلاح‌طلبان سلفی طبقه
را افزایش نداد. هدف ثانویه اصلاح‌طلبان سلفی طبقه وزرای رسمی فرقه یا "روحانیون" مسلمان بود. در سال‌های ۱۹۳۴-۵، تعداد آن‌ها ۳۸۵ نفر بود (۲۲ مفتی، ۱۵۹ امام و ۲۰۴ نفر دیگر). از آنجایی که اغلب به وابستگی سیاسی (یعنی وفاداری و اطاعت) بر شایستگی حرفه‌ای و صداقت اخلاقی اولویت داده می‌شد، خدمات مدنی مذهبی به طور کلی در طول زمان بیشتر اعتبار خود را در نظر عموم از دست داد. با این حال، هر دو طرف معمولاً از حملات مستقیم به یکدیگر خودداری می‌کردند. دو اتهام عمده‌ای که "روحانیون" رسمی علیه سلفیه مطرح می‌کردند، جدایی‌طلبی
رسمی علیه سلفیه مطرح می‌کردند، جدایی‌طلبی (از فرانسه) و وهابیت بود. جدا از برتری که اصلاح‌طلبان بر مرابطین به دست آوردند، تعدادی از رویدادها در دهه ۱۹۳۰ پیشرفت آن‌ها را تسهیل یا مشخص کرد: (الف) نارضایتی مسلمانان از جشن‌های صد ساله پیروزمندانه فتح الجزایر توسط فرانسه (۱۹۳۰)؛ (ب) نگرش اولیه خیرخواهانه ژان میرانت، مدیر امور بومی ضد مرابط، نسبت به اصلاح‌طلبان؛ (ج) بحران ۱۹۳۳-۴ بین AUMA و دولت پس از ممنوعیت موعظه‌های غیرمجاز (یعنی اصلاح‌طلبانه) در مساجد رسمی و تدریس اصلاح‌طلبان در تعدادی از مدارس آزاد، حمایت
تدریس اصلاح‌طلبان در تعدادی از مدارس آزاد، حمایت مردمی از اصلاح‌طلبان را بیشتر گسترش داد؛ (د) اتحاد متناقض اصلاح‌طلبان با فدراسیون منتخبین طرفدار ادغام، به رهبری دکتر بن‌جلول و فرحات عباس، برای اهداف انتخاباتی؛ (ه) شورش‌های خونین ضد یهودی قسنطینه (۳-۵ اوت ۱۹۳۴)؛ این واقعیت که این شورش‌ها در قلب اصلاح‌طلبی سلفی و شهر زادگاه ابن بادیس رخ داد، سوءظن شدیدی را نسبت به او برانگیخت اما به لطف نقش او به عنوان احیاگر صلح بین‌جوامعی به نفع او تمام شد؛ (و) اولین کنگره اصلاح‌طلبان که در سپتامبر ۱۹۳۵ در الجزایر برگزار
اصلاح‌طلبان که در سپتامبر ۱۹۳۵ در الجزایر برگزار شد، به AUMA این امکان را داد که ارزیابی کند و به عنوان یک نیروی سیاسی و ملی در جامعه الجزایر ظاهر شود؛ (ز) نقش محوری که اصلاح‌طلبان در آماده‌سازی و برگزاری کنگره اسلامی الجزایر (ژوئن ۱۹۳۶) ایفا کردند، که با هدف اتخاذ و ارائه مطالبات مشترک سه شرکت‌کننده اصلی - منتخبین، اصلاح‌طلبان و کمونیست‌ها - به دولت جبهه مردمی تشکیل شد (مرابطین و وزرای رسمی فرقه دعوت نشدند؛ یک شرکت‌کننده مخالف احمد مصالی حاج، رهبر حزب ستاره شمال آفریقا (از سال ۱۹۳۷ به حزب خلق الجزایر =
شمال آفریقا (از سال ۱۹۳۷ به حزب خلق الجزایر = PPA تغییر نام داد) مستقر در پاریس، دعوت نشده بود، اما با این وجود شرکت کرد). مطالبات اصلاح‌طلبان شامل موارد زیر بود: حفظ وضعیت شخصی مسلمانان، سازماندهی مجدد نظام‌های قضایی، جدایی دین از دولت (یعنی استقلال فرقه مسلمان)، بازگرداندن تمام ساختمان‌های مذهبی و کنترل درآمدهای وقف، و لغو هرگونه تبعیض در مورد زبان عربی. هیئت کنگره در پاریس با استقبال خوبی روبرو شد، اما تلگرافی که محمود بن دالی (ملقب به کحول)، نایب مفتی اعظم مالکی الجزایر، و دیگران به نخست وزیر لئون بلوم
مالکی الجزایر، و دیگران به نخست وزیر لئون بلوم فرستادند و آن را تکذیب کردند، عواقب جدی داشت: در ۲ اوت مفتی به قتل رسید و قاتل، رهبر اصلاح‌طلب عقبی را به عنوان کسی که او را اجیر کرده بود معرفی کرد، اگرچه عقبی سرانجام در سال ۱۹۳۹ تبرئه شد. مدافعان عقبی پس از دستگیری او، که برخی از رهبران مدنی یهودی نیز در میان آن‌ها بودند، این موضوع را به عنوان یک پرونده دریفوس جدید، که توسط دولت برای بی‌اعتبار کردن اصلاح‌طلبان طراحی شده بود، مطرح کردند. از این تلاش مشترک برای تبرئه عقبی، "اتحاد مؤمنان موحد" متولد شد که
برای تبرئه عقبی، "اتحاد مؤمنان موحد" متولد شد که اعضای اصلی آن در طرف مسلمان ابن بادیس و عقبی بودند. اعتقاد بر این است که تلاش‌های این گروه تا حدودی نگرش صحیح مسلمانان الجزایری نسبت به یهودیان در دوران حکومت ویشی را توضیح می‌دهد، اگرچه تحریکات علیه یهودیان کم نبود. از سوی دیگر، ماجرای عقبی بذر اختلاف و سردرگمی را در میان خود مسلمانان کاشت. یک رویداد مهم که از نظر بسیاری نقطه عطفی در روابط فرانسه و الجزایر تلقی می‌شد، شکست به اصطلاح پروژه بلوم-ویولت بود، لایحه‌ای که به برخی از دسته‌های افراد فرنگی‌شده (حدود
که به برخی از دسته‌های افراد فرنگی‌شده (حدود ۲۱۰۰۰ نفر) حقوق سیاسی یک شهروند فرانسوی را بدون از دست دادن وضعیت شخصی مسلمان آن‌ها اعطا می‌کرد. به دلیل مخالفت مستعمره‌نشینان و لابی آن‌ها در پاریس، این لایحه هرگز برای بحث در مجلس نمایندگان مطرح نشد. یک سال بعد (ژوئیه ۱۹۳۸)، منتخبین دچار انشعاب شدند، زیرا هر یک از دو رهبر آن‌ها، بن‌جلول و ف. عباس، تلاش کردند تا اردوگاه خود را ایجاد کنند. سرانجام، خود AUMA نیز دچار انشعاباتی شد. در کنوانسیون سالانه خود (سپتامبر ۱۹۳۸)، عقبی به شدت از گروه ابن بادیس به دلیل دخالت
عقبی به شدت از گروه ابن بادیس به دلیل دخالت بیش از حد در سیاست و عدم حمایت از فرانسه انتقاد کرد. یک سال بعد، او گروه و نشریه خود، «الاصلاح الاسلامی»، را تأسیس کرد، سیاست را برای آموزش رایگان و اصلاح دینی و اخلاقی رها کرد، از الجزایری‌ها خواست تا در زمان نیاز در کنار فرانسه بایستند، و از شور و شوق ضد مرابطی خود کاست. جدایی عقبی، بیش از هر چیز دیگری، خصومت AUMA (به ویژه ابن بادیس و ابراهیمی) را با فرانسه برجسته کرد. این امر، در سال ۱۹۳۶، در پاسخ معروف ابن بادیس به ف. عباس، که در آن تأکید کرد "... این ملت
بادیس به ف. عباس، که در آن تأکید کرد "... این ملت فرانسه نیست، نمی‌تواند فرانسه باشد و نمی‌خواهد فرانسه باشد" (شهاب، آوریل ۱۹۳۶)، آشکار شد. عامل حیاتی پس از شروع جنگ جهانی دوم رخ داد، زمانی که AUMA از اعلام وفاداری خود به فرانسه خودداری کرد. در طول جنگ، AUMA که به عنوان دشمن فرانسه طبقه‌بندی شده بود، عملاً غیرفعال بود. در فوریه ۱۹۴۵، با منتخبین و PPA یک جبهه ملی‌گرایانه به رهبری عباس تشکیل داد. اعتقاد بر این است که مبارزات آن‌ها علیه سلطه فرانسه در ایجاد فضایی که قیام در قسنطینه در روز پیروزی (۸ مه ۱۹۴۵)
که قیام در قسنطینه در روز پیروزی (۸ مه ۱۹۴۵) را ممکن ساخت، نقش داشته است، قیامی که در آن صدها اروپایی و هزاران الجزایری جان خود را از دست دادند. شکاف عمیقی که این رویداد بین فرانسوی‌ها و الجزایری‌ها ایجاد کرد، هرگز پر نشد. امیدهای جدیدی که قانون ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۷ با اعطای اساسنامه ۱۹۴۷ به الجزایر برانگیخت، به زودی نقش بر آب شد. محور اصلی آن، یک مجلس منتخب الجزایر، قرار بود، از جمله، اصول استقلال نهاد دینی و وضعیت برابر زبان عربی را که AUMA از بدو تأسیس خواستار آن بود، اعمال کند. پس از سال ۱۹۵۰، با آغاز
آن بود، اعمال کند. پس از سال ۱۹۵۰، با آغاز بحران‌های سیاسی در تونس و مراکش، به طور فزاینده‌ای روشن شد که الجزایر نیز به سوی یک رویارویی پیش می‌رود. در طول جنگ استقلال (۱۹۵۴-۶۲)، اسلام نقش مهمی به عنوان یک بسیج کننده پراکنده اما مؤثر توده‌ها ایفا کرد، جدا از AUMA که اگرچه از نظر اخلاقی حامی بود، اما در پیوستن به FLN (مانیفست ژانویه ۱۹۵۶) نسبتاً کند عمل کرد. به گفته آ. نذیر (۱۹۷۵)، این موضع محتاطانه ناشی از بیزاری علما از خشونت و منشأ و فرهنگ بورژوایی آن‌ها بود. همچنین به AUMA این امکان را داد که ذخایر خود
بود. همچنین به AUMA این امکان را داد که ذخایر خود را دست نخورده نگه دارد. از سوی دیگر، FLN به دلیل فقر ایدئولوژیک و ناتوانی سکولاریسم و سوسیالیسم در جذب توده‌ها، نمی‌توانست از AUMA بی‌نیاز باشد. آن‌ها ا.ت. مدنی، مورخ و دبیرکل AUMA، را سخنگوی دولت موقت الجزایر (GPRA، ۱۹۵۸) کردند و بعداً (سپتامبر ۱۹۶۲) وزارت اوقاف و فرهنگ را به او سپردند. در حالی که اصلاح‌طلبی سلفی به عنوان یک حزب در الجزایر مستقل از بین رفت، سیاست‌های دولت در زمینه مذهبی را تحت تأثیر قرار داد. در مقابل، مرابط‌گرایی، دشمن دیرین آن، در خفا به
در مقابل، مرابط‌گرایی، دشمن دیرین آن، در خفا به سر می‌برد. دولت و اصلاح‌طلبان به سختی پرستش اولیا را تحمل می‌کنند، اما با شارلاتان‌های مذهبی و جن‌گیران مبارزه می‌کنند. بنابراین، حتی در سال ۱۹۷۷، می‌توان گفت که رژیم "به طور کامل بر عرصه مذهبی تسلط داشت". پانزده سال بعد، این گفته دیگر درست به نظر نمی‌رسد. نفوذ انقلاب اسلامی در ایران و جاهای دیگر، بحران عمیق‌تر اقتصادی و اجتماعی در الجزایر، با رژیم تک‌حزبی تحت کنترل ارتش که قادر به مقابله مؤثر با آن نیست، و تلاش دیرهنگام رئیس جمهور بن‌جدید برای دموکراتیزاسیون
دیرهنگام رئیس جمهور بن‌جدید برای دموکراتیزاسیون - همه این عوامل (که بر نزدیک به هفتاد سال قرار گرفتن در معرض اصلاح‌طلبی سلفی افزوده شده است) ممکن است پیروزی قاطع جبهه نجات اسلامی بنیادگرا (FIS) و متحدان آن در دور اول انتخابات عمومی (ژانویه ۱۹۹۲) را توضیح دهد. امتناع ارتش از پذیرش رای مردم و عزم آن برای استفاده از زور به جای سازش، یک رویارویی خونین ایجاد کرده است که نتیجه آن هنوز در آینده نهفته است. جدا از سابقه اصلاح‌طلبی سلفی در سیاست، این جنبش در حوزه‌های اصلی فعالیت خود، یعنی دین، فرهنگ و اخلاق، نتایج