payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حجّتیه، و توسط بازجویان آنان بوده، که خود را به‌ظاهر بهائی معرفی کرده بودند. این مطلب توسط بهائیان زندانی که موفق به ارسال نامه‌هایی از طریق هم‌بندان مسلمان خود به‌بیرون از زندان شده بودند، روشن شده است. بازجویان اطلاعات دقیقی از درون جامعهٔ بهائی داشتند زیرا موفق شده بودند که مدارک زیادی از مراکز بهائی به‌دست آورند. حتّی برخی از اعدام شدگان بهائی، صدای بازجویان خود که روزی به‌اصطلاح بهائی بوده‌اند را تشخیص داده بودند. به گفتهٔ عبدالکریم سروش اعضای فعال حجّتیه اسامی اصلی خود را به‌کار نمی‌بردند. در تبصرهٔ
اسامی اصلی خود را به‌کار نمی‌بردند. در تبصرهٔ ۲ اساس‌نامه، انجمن حجّتیه هر نوع فعالیت سیاسی از جانب اعضای خود را ممنوع اعلام می‌کند و بدین ترتیب عملاً حمایت دستگاه امنیت (ساواک) را به‌خود جلب می‌نماید. میزان اعتماد دستگاه امنیت به‌حلبی به حدی بود که رئیس واحد اطلاعات دستگاه امنیت به اعضای خود دستور می‌داد که هرگونه اقدام نسبت به‌گروه (حجّتیه) با نظر حلبی انجام شود، بر اساس اسناد به دست آمده ساواک، همکاری دستگاه امنیت ایران و گروه حجّتیه به خوبی محرز است. افرادی که از رویِ بی‌اطّلاعی از روابط انجمن با
افرادی که از رویِ بی‌اطّلاعی از روابط انجمن با دستگاه امنیت اقداماتی علیه برخی از فعالان حجّتیه انجام می‌دادند مورد توبیخ دستگاه امنیت و رئیس آن قرار می‌گرفتند. به گفتهٔ علی اکبر پرورش از فعالان اولیهٔ انجمن حجّتیه که بعد از انقلاب ۵۷ به پست‌های وزارت فرهنگ و نیابت ریاست مجلس رسید، دستگاه امنیت (ساواک) از استعفای وی از انجمن حجّتیه راضی نبود و او را با خشونت تحت بازجوئی قرار داد. ذبیح الله محسنی کبیر در دو دهه نخست فعالیت انجمن از سران و اساتید برجسته این گروه بود. وی در تاریخ ۱۳۴۸/۳/۲۱ می گوید: دولت
این گروه بود. وی در تاریخ ۱۳۴۸/۳/۲۱ می گوید: دولت غیرمستقیم از ما حمایت می کند. سازمان امنیت به طور غیرمحسوس بر ما نظارت دارد و کارهای مان را تایید می کند. برخی معتقدند علت اصلی حمایت ساواک از انجمن حجّتیه منصرف کردن جوانان مسلمان از ورود به‌سازمان‌های چریکی آن دوران بود. فعالیت‌های انجمن علیه بهائیان هیچ‌گونه ضرری برای دولت نداشت بلکه برعکس می‌توانست نیروهای مخالف دولت را نیز خنثی کند. تنها گروهی که می‌توانست افراد متمایل به سازمان مجاهدین را به خود جذب کند و آن‌ها را از فعالیت سیاسی بازدارد گروه حجّتیه
و آن‌ها را از فعالیت سیاسی بازدارد گروه حجّتیه بود. از این نظر انجمن بسیار مورد علاقهٔ دستگاه امنیت بود. از بین بردن ظرفیت و پتانسیل جوانان توسط انجمن حجتیه آنقدر برای حکومت پهلوی کارایی داشت که پرویز ثابتی با تاسیس شعب انجمن در مازندران موافقت کرد. انجمن حجّتیه با توافق دولت و پشتیبانی مالی و انسانی عظیمی که از او حمایت می‌کرده است به مبارزه با بهائیان اقدام می‌نمود. در در دههٔ ۱۳۵۰ خورشيدی ساواک انجمن حجتیه را تشويق كرد كه به مأموريت ديگری كه شاه آن را فوری می‌دانست بپردازد: مقابله با گسترش و نفوذ
را فوری می‌دانست بپردازد: مقابله با گسترش و نفوذ كمونيسم. بدين ترتيب، انجمن حجتيه در این دوره در زمينهٔ تبليغات ضدكمونيستی بسيار فعال شد. هم‌زمان، بدنه و اعضای آن به درون دولت، دانشگاه‌ها و حتی نيروهای مسلح نفوذ كردند. نابودسازی اسناد همکاری انجمن حجتیه با ساواک. مصطفی چمران در دولت موقت به سمت «معاون نخست‌وزیر در امور انقلاب» و سپس «وزیر دفاع» منسوب شد. وی در این دوران برادرش مهدی چمران را به سمت «ریاست دفتر» خود منسوب کرد. مهدی چمران نیز محمدجواد مادرشاهی از اعضای برجستۀ انجمن حجتیه را که در آن زمان از
از اعضای برجستۀ انجمن حجتیه را که در آن زمان از نام مستعار «مروج» استفاده می‌کرد به سرپرستی «مرکز اسناد ساواک» منسوب کرد. به ادعای عزت شاهی، مروج که بعداً تا سمت مشاور امنیتی رئیس جمهور نیز ارتقاء یافت، با استفاده از این فرصت اسناد مربوط به همکاری انجمن حجتیه با ساواک را از میان پرونده‌ها بیرون کشید.
محمدمهدی مؤذن جامی (زادهٔ ۱۳۳۹) روزنامه‌نگار، نویسنده و وبلاگ‌نویس ایرانی است. زندگی. کارهای حرفه‌ای خود را در ایران با تدریس و تحقیق شروع کرد و از ۱۹۹۶ که وارد بی‌بی‌سی فارسی شد عمدتاً به کارهای رسانه ای پرداخته و در سالهای اخیر به ترجمه و ویرایش و جستارنویسی مشغول بوده است. در سال ۲۰۰۶ با استعفا از بی‌بی‌سی فارسی مدیریت و سردبیری رادیو زمانه را برعهده گرفت که بر اساس ایدهٔ روزنامه‌نگاری شهروندی فعالیت می‌کرد. جامی از مهٔ ۱۹۹۶ تا مهٔ ۲۰۰۶ با بخش فارسی رادیو بی‌بی‌سی همکاری داشت. پیش از مهاجرت از کشور چند
بی‌بی‌سی همکاری داشت. پیش از مهاجرت از کشور چند سال در دانشگاه کردستان زبان و ادبیات فارسی تدریس کرد و از نیمه دهه ۶۰ نخست به عنوان ویراستار و سپس به عنوان مؤلف با دائرةالمعارف بزرگ اسلامی همکاری داشت. برکناری از رادیو زمانه. مدیریت مهدی جامی در رادیو زمانه از ۸ آبان سال ۱۳۸۷ با حکم هیئت مدیران رادیو زمانه به حالت تعلیق درآمد و از کار برکنار شد جریان برکناری او و یادداشتهایی که دربارهٔ آن نشر شد در دفتر زمانه گردآوری شده است. یک سال قبل از برکناری او روزنامه فولکس کرانت چاپ آمستردام در گزارشی با عنوان
فولکس کرانت چاپ آمستردام در گزارشی با عنوان «اینجا رادیو تهران است» به نقل از منتقدان رادیو زمانه (امیرفرشاد ابراهیمی، رامین پرهام، حسن داعی و دیگران) این رادیو را به تبعیت بیش از اندازه از خط قرمزهای حکومت ایران متهم کرد. جامی در پاسخ به روزنامهٔ فولکس کرانت نوشت ما میان ایران و جمهوری اسلامی فرق می‌گذاریم و توجه ما به روشنفکران و هنرمندان و شهروندخبرنگاران ایرانی است. جامی در پاسخ به این روزنامه می‌گوید: «ما یک فرستندهٔ غربی نیستیم بلکه یک رادیوی ایرانی برای شنوندگان ایرانی هستیم و حساسیت‌های آن‌ها را مد
شنوندگان ایرانی هستیم و حساسیت‌های آن‌ها را مد نظر داریم». ایران ندا. جامی در سال ۲۰۱۰ با همکاری جمعی از روزنامه‌نگاران، روشنفکران و هنرمندان بنیاد ایران ندا را بنیاد گذاشت که هدف اصلی آن راه‌اندازی تلویزیون مشارکتی «ایران ندا» بوداما این طرح به دلیل اختلافات هیئت مدیران دربارهٔ نحوه تأمین مالی تلویزیون به نتیجه نرسید و صرفاً یک پروژه مقدماتی آن به عنوان یک روز از زندگی ایرانیان (با عنوان ۸/۹/۸۹) اجرا شد. پس از آن او چند سال با آموزشکده توانا همکاری کرد که نتیجه آن به صورت کلاس های برخط روزنامه‌نگاری، یا
نتیجه آن به صورت کلاس های برخط روزنامه‌نگاری، یا آثار ترجمه و ویراسته منتشر شده است. این همکاری در سال ۲۰۱۶ به پایان رسید. ایران اینترنشنال. آخرین دوره کار رسانه‌ای او همکاری کوتاه‌مدت‌اش با تلویزیون ایران اینترنشنال در لندن در ۲۰۱۸ بود که بعد از پخش زنده ی کنگره ی مجاهدین خلق در پاریس و اعتراض او به این برنامه به پایان رسید. در این دوره او برنامه‌های کوتاهی از جوامع ایرانیان و فارسی‌زبانان در کشورهای مختلف تهیه کرد که «باهمستان» نام داشت. دیگر کارها. او یکی از دست‌اندرکاران تارگاه راهک است. که در شب یلدای
از دست‌اندرکاران تارگاه راهک است. که در شب یلدای سال ۱۳۹۳ با حمایت انتشارات اچ اند اس مدیا راه‌اندازی شد و محوریت آن بر موضوعات مرتبط با نقد و معرفی کتاب و مباحث مربوط به دانشگاه و صنعت نشر است. بجز مقالاتی که او برای بی‌بی‌سی و رادیو فردا نوشته است در چند سال اخیر بیش‌تر نوشته‌های او برای مجله برخط "میهن" و مجله "چشم‌انداز ایران" بوده است.
پایان ابدیت، داستان بلند علمی-تخیلی نوشته آیزاک آسیموف به سال ۱۹۵۵ میلادی است. این داستان گرچه داستانی مستقل دارد، اما می‌توان آن را به نحوی به مجموعهٔ بنیاد کهکشانی آسیموف نسبت داد. این کتاب توسط پیمان اسماعیلیان به فارسی ترجمه شده‌است. پس‌زمینه. ابدیت در این داستان نام بنیادی است که مأمورین آن فارغ از قید زمان، به تغییر در اتفاقات پیش آمده برای انسان‌ها می‌پردازند. به گفتهٔ خود این افراد، با این کار جلوی اتفاقات بد و محنت بار برای بشر گرفته می‌شود. اما در حقیقت، هربار که واقعیت متحول می‌شود، یک سری از
در حقیقت، هربار که واقعیت متحول می‌شود، یک سری از افرادی که خارج از بنیان زندگی می‌کنند محو شده، تعدادی به وجود آمده و برخی هم صاحب همزاد می‌شوند. داستان. داستان به ماجرای کشمکش تکنیسینی به نام اندرو هارلن با خودش و با قوانین ابدیت می‌پردازد.
رگتایم رمانی نوشتهٔ ادگار لورنس دکتروف نویسندهٔ آمریکایی است که سال ۱۹۷۵ منتشرشد. این کتاب را نجف دریابندری به فارسی ترجمه کرده‌است. ماجرای این رمان در ایالات متحده آمریکا می‌گذرد. داستان از سال ۱۹۰۰ شروع می‌شود و با ورود ایالات متحده به جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۷ پایان می‌پذیرد. درون‌مایه. "رگتایم"، اثری است پست مدرن که شروع انقلاب صنعتی را در آمریکا مورد نقد قرار می‌دهد. ورود مهاجران از کشورهای مختلف به آمریکا، انضباط و آرامش جامعه را بر هم زده‌است و به سودجویان و صاحبان صنایع این فرصت را داده‌است که
سودجویان و صاحبان صنایع این فرصت را داده‌است که مهاجران را به صورت اختیاری یا اجباری به عنوان نیروی کار به خدمت بگیرند. در این میان، هرکس که خود را با تحولات جدید سازگار کند، فرصت پیشرفت برای او فراهم می‌شود. اما ایستادگی در برابر این تحولات، پایانی جز شکست و نابودی ندارد.
ادگار لورنس دکتروف (زاده ۶ ژانویه ۱۹۳۱ - درگذشته ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۵) که بیشتر با نام ئی. ال. دکتروف شناخته می‌شد، نویسنده آمریکایی بود. آثار او به‌ویژه روایت زندگی طبقه کارگر آمریکا و محرومان جامعه را در بستر حوادث تاریخی بازگو می‌کند. مشهورترین رمان دکتروف، رگتایم نام دارد که توسط نجف دریابندری به فارسی ترجمه شده‌است. در ایران دکتروف را با این رمان و نیز با مقدمه‌ای که بر یکی از آثار رضا براهنی نوشت می‌شناسند. زندگی‌نامه. ئی.ال. دکتروف در ۶ ژانویه ۱۹۳۱ در برانکس نیویورک به دنیا آمد. مادرش «رز» و پدرش «دیوید
نیویورک به دنیا آمد. مادرش «رز» و پدرش «دیوید ریچارد» نسل دوم مهاجران یهودی روس بودند. آن‌ها بر اساس نام ادگار آلن پو نام پسرشان را ادگار گذاشتند. ادگار در مدرسه عمومی و دبیرستان علوم برانکس درس خواند. او که چندان علاقه‌ای به ریاضی نداشت بیشتر اوقاتش را در دفتر مجله ادبی مدرسه سپری می‌کرد. اولین آثار ادبی وی در همین نشریه منتشر شد. دکتروف به کالج کنیون در اوهایو رفت و فلسفه خواند. پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۵۲، به مدت ۱ سال در دانشگاه کلمبیا در رشته نمایش انگلیسی تحصیل کرد. پس از آن به نیروی زمینی ایالات
انگلیسی تحصیل کرد. پس از آن به نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا پیوست و به عنوان سرجوخه در سال‌های ۱۹۴۴–۱۹۴۵ در آلمان تحت اشغال متفقین خدمت کرد. پس از بازگشت از جنگ به نیویورک در یک شرکت فیلم‌سازی به‌عنوان خواننده و ارزیاب فیلم‌نامه مشغول به کار شد و به علت این که بیشتر فیلم‌نامه‌های وسترن می‌خواند، تحت تأثیر فضا و شخصیت‌های وسترن، اولین رمان خود را با عنوان "به عصر سختی‌ها خوش آمدید" در سال ۱۹۶۰ منتشر کرد. پس از کارهای ویراستاری و انتشاراتی دکتروف در سال ۱۹۶۹ ترجیح داد که نویسنده تمام‌وقت باشد و بنابراین
ترجیح داد که نویسنده تمام‌وقت باشد و بنابراین تمام توجه خود را به نوشتن معطوف کرد و به‌عنوان نویسنده مقیم به دانشگاه کالیفرنیا، ارواین رفت و در سال ۱۹۷۱ رمان "کتاب دانیل" را تکمیل کرد. او در این رمان به ماجراجویی‌های هسته‌ای آمریکا و پیامدهای آزمایش انفجار هسته‌ای می‌پردازد. دکتروف رمان بعدی‌اش را که اکنون مشهورترین اثر اوست در سال ۱۹۷۵ با عنوان "رگتایم" روانه بازار کرد. این رمان بعدتر در فهرست صد رمان برتر به انتخاب کتابخانه مدرن به عنوان یکی از ۱۰۰ رمان برتر قرن بیستم قرار گرفت. دکتروف در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۵
برتر قرن بیستم قرار گرفت. دکتروف در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۵ بر اثر عوارض ناشی از سرطان ریه در منهتن نیویورک درگذشت. وی سیگاری قهاری بود. زندگی شخصی. ای.ال. دکتروف در سال ۱۹۵۳ با «هلن اشتر ستزر» (Helen Esther Setzer) دانشجوی نمایش دانشگاه کلمبیا ازدواج کرد. آن‌ها از این ازدواج دارای ۳ فرزند بودند.
احسان‌الله نراقی تهرانی ( – ) مشاور فرح پهلوی، پژوهشگر ایرانی حوزهٔ فلسفه و جامعه‌شناسی بود. نراقی تنها فرد ایرانی است که معاونت یونسکو را بر عهده داشت. . نراقی از نوادگان ملامهدی فاضل نراقی بود و از نظریه‌پردازان حزب رستاخیز و به‌عنوان مشاور ساواک با نصیری و پاکروان همکاری می‌کرد. وی بعد از انقلاب ۱۳۵۷ دستگیر و پس از چندی از زندان آزاد و از ایران خارج شد. زندگی. نیاکان و خویشاوندان پدری احسان نراقی از روحانیان شیعه بودند. پدر وی، حسن نراقی (معروف به شیخ حسن یا آقاحسن) فرزند میرزا محمدحسین نراقی بوده است.
یا آقاحسن) فرزند میرزا محمدحسین نراقی بوده است. وی از نوادگان ملامهدی فاضل نراقی، صاحب کتاب جامع‌السعادات بود. با این حال حسن نراقی در سال ۱۳۱۴ لباس روحانیت را کنار گذاشت. وی در سال ۱۲۹۶ با دختر میرسعید خان مشیرالسلطان به نام رخشنده گوهر مشیری (زاده ۱۲۷۸ و معروف به قمرالسادات و منیراعظم) ازدواج کرد. رخشنده با آیت‌الله سید ابوالقاسم کاشانی رابطهٔ خویشاوندی داشت. از این ازدواج، دو دختر به نام‌های ناهید (۱۳۰۲) و فروهر (۱۳۰۷) و یک پسر به نام احسان‌الله (متولد ۱۳۰۵) حاصل شد. حسن نراقی در سال ۱۳۴۳ با ربابه
۱۳۰۵) حاصل شد. حسن نراقی در سال ۱۳۴۳ با ربابه انصاری ازدواج کرد که ثمرهٔ این ازدواج فرزندی به نام محسن نراقی شد. تحصیلات. نراقی تحصیلات مقدماتی را تا کلاس یازدهم در مدرسهٔ پهلوی کاشان و به گفتهٔ خودش تحت‌تأثیر «تربیتی متمایل به غرب» گذراند. سال دوازدهم را در دارالفنون تهران به پایان رساند. ابتدا دو سال در دانشگاه تهران به تحصیل حقوق پرداخت و سپس به توصیهٔ پدرش برای ادامهٔ تحصیل راهی سوئیس شد. او لیسانس جامعه‌شناسی را از دانشگاه ژنو در سوئیس دریافت کرد و پس از دو سال اقامت در تهران، موفق به اخذ بورس تحصیلی
از دو سال اقامت در تهران، موفق به اخذ بورس تحصیلی در مقطع دکترا از دانشگاه سوربن فرانسه گردید. ازدواج. احسان نراقی در سال ۱۳۳۸ با آنژل عرب‌شیبانی ازدواج کرد. آنژل فرزند اسدالله‌خان عرب‌شیبانی در چهارم تیرماه ۱۳۱۵ در شیراز متولد شد. خانواده عرب‌شیبانی از خانواده‌های شناخته‌شدهٔ شیراز به‌شمار می‌آیند. پدربزرگ آنژل، امیر سلیم‌خان عرب، عمده مالک و رئیس ایل عرب، دارای هفت فرزند بود. محمدحسین‌خان قمرالملوک که با پسرعمه‌اش یاور محمدتقی‌خان عرب ازدواج کرد؛ محمدتقی‌خان از رؤسای نظمیهٔ جنوب که در درگیری‌های لارستان
از رؤسای نظمیهٔ جنوب که در درگیری‌های لارستان کشته شد؛ فرج‌الله‌خان که به درجهٔ سرگردی در ارتش نائل آمد و معاون سرتیپ شهاب فرماندهٔ دانشکده افسری بود. عباسقلی خان عرب شیبانی، نمایندهٔ دوره‌های ۱۵، ۱۶، ۱۸ و ۱۹ مجلس شورای ملی از فسا و دروهٔ ۲۰ از استهبان و نیریز بود؛ اسدالله‌خان (پدر آنژل) ملک‌دار؛ فرج‌الله خان، سرهنگ ارتش و دارای تحصیلات عالیه نظامی، مسعودخان؛ و آخرین فرزند خانواده، خانم قیدافه بود. به هر روی، ثمرهٔ ازدواج احسان نراقی و آنژل عرب شیبانی سه فرزند پسر به نام‌های بهمن (۱۳۳۹)، بهرام (۱۳۴۵) که
فرزند پسر به نام‌های بهمن (۱۳۳۹)، بهرام (۱۳۴۵) که بعداً به طرز مشکوکی در حادثهٔ شنا در جنوب اسپانیا غرق شد و امین (۱۳۵۶) است. فعالیت‌های پیش از انقلاب. در مدت تحصیل و اقامت در سوئیس به عنوان یکی از عناصر فعال در فعالیت‌های کمونیستی شهرت یافت. وی در سال ۱۳۲۸ در فستیوال جوانان کمونیست در بوداپست شرکت نمود و در سال ۱۳۲۰ نیز ریاست هیئت ایرانی شرکت‌کننده در برلین شرقی را بر عهده داشت. او پس از فراغت از تحصیل، به عنوان کارشناس خاورمیانه و ایران در یونسکو مشغول کار شد و ضمن اعلام انزجار از نظرات و عقاید توده‌ای و
شد و ضمن اعلام انزجار از نظرات و عقاید توده‌ای و کمونیستی خود، اعلام کرد که ترویج مرام کمونیستی در ایران ممکن نیست و بهترین حکومت در ایران مشروطه سلطنتی است. در جریان ملی شدن صنعت نفت روابط خود را با آیت‌الله کاشانی (که از اقوام وی بود) گسترش داد و به نوعی عامل دولت محمد مصدق در سوئیس گردید. با گزارش‌های او سفیر ایران در سوئیس تعویض شد. بازگشت او به ایران در سال ۱۳۳۱ در اوج اقتدار ملّیّون، وی را به رابط غیررسمی میان مصدق و کاشانی و گاهی مترجم کاشانی در برخورد با خبرنگاران تبدیل کرد. نراقی با ورود به حلقهٔ
با خبرنگاران تبدیل کرد. نراقی با ورود به حلقهٔ قدرت توانست از طریق غلامحسین صدیقی در دانشگاه تهران مشغول به کار شود و همزمان با کمک او و علی‌اکبر سیاسی موفق شد مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی را بنیان‌گذاری کند و مدت ۱۲ سال مدیریت آن را بر عهده داشته باشد. این مؤسسه علاوه بر انتشار کتاب‌های متعدد به‌خصوص در زمینهٔ علوم اجتماعی، در تهیه و تدوین طرح جامع کلان‌شهرهایی همچون تهران و شیراز نقش داشت. او که از منسوبان فرح پهلوی بود و با وی نسبت خانوادگی داشت، سال‌ها به عنوان مشاور فرح دیبا فعالیت می‌نمود. حمایت
به عنوان مشاور فرح دیبا فعالیت می‌نمود. حمایت حکومت پهلوی از او در آن مقطع برای مقابله با افکار چپ بود. او در اواخر رژیم پهلوی هشت نشست خصوصی نیز با محمدرضا شاه پهلوی داشت و به مشاوره او پرداخت. عمده‌ترین مسئولیت‌های وی پیش از انقلاب اسلامی ایران به این شرح بوده است. به گفته وی، او همواره برای سران نظام پهلوی مشاوری منتقد بوده است. او همچنین در داخل کشور با اعضای حزب ملت ایران و در خارج با عناصر جبههٔ ملی سوم در ارتباط بود. سازمان امنیت و اطلاعات رژیم پهلوی (ساواک) در سال ۱۳۵۲ چنین دربارهٔ وی نوشته است:
(ساواک) در سال ۱۳۵۲ چنین دربارهٔ وی نوشته است: «نامبرده فردی است شهرت‌طلب که دارای زیربنای فکری متمایل به چپ بوده و احتمالاً از طرف یکی از کشورهای غربی تقویت و مورد استفاده واقع می‌شود و تلاش دارد برای به دست آوردن مشاغل بهتر در آینده، خود را به مقامات مؤثر کشور نزدیک کند.» در ادامهٔ این گزارش می‌افزاید که «تمجید از نامبرده زیانی نخواهد داشت و می‌تواند بلندگوی تبلیغاتی موافق باشد.» حسن حبیبی، ابوالحسن بنی‌صدر و صادق قطب‌زاده معروف‌ترین شاگردان وی بوده‌اند. نراقی و رژیم پهلوی. در میان نظریه‌پردازان عصر
نراقی و رژیم پهلوی. در میان نظریه‌پردازان عصر پهلوی احسان نراقی چهره‌ای آشناست. وی از معدود اندیشمندانی محسوب می‌شود که به‌رغم برخی انتقاداتش از روش سیاسی حاکم بر دورهٔ پهلوی، هرگز با حاکمیت وقت از در مخالفت وارد نشد و تا واپسین ماه‌های حضور شاه در ایران، چندین بار با او ملاقات کرد و شاید به نوعی امیدوار بود تا توصیه‌های او کورسویی برای نجات کشتی طوفان‌زدهٔ در حال احتضار رژیم پهلوی باشد. نراقی در آثارش مدعی شده است که رژیم پهلوی قابلیت لازم برای اصلاح‌پذیری را داشت؛ ولی تلاش لازم برای بهره‌گیری از این
را داشت؛ ولی تلاش لازم برای بهره‌گیری از این پتانسیل صورت نگرفت. نراقی دلیلی برای این ادعای خود ارائه نمی‌کند. احسان نراقی تا واپسین روزهای حیات نظام شاهنشاهی از آسیب‌شناسان و نظریه‌پردازان جدی رژیم باقی ماند و هیچ‌گاه شاه و رژیم او را از توصیه‌ها و چاره‌سازی‌های راهبردی خود محروم نساخت. وی به گفتهٔ خویش در سال آخر حیات رژیم پهلوی هشت مرتبه با شاه دیدار و گفت‌وگو می‌کند. در قسمت اول کتاب "از کاخ شاه تا زندان اوین" دلیل ملاقات‌ها و گفت‌وگوهای خود با شاه را سعی در مجاب‌ساختن شاه دربارهٔ اقدام به پاره‌ای
را سعی در مجاب‌ساختن شاه دربارهٔ اقدام به پاره‌ای اصلاحات و گردن‌نهادن به قانون اساسی ذکر می‌کند و همچنین اشاره کرده است که در ضمن آن نقاط ضعف رژیم در زمینه‌های عدم‌شناخت صحیح جامعه و نیروهای تشکیل‌دهندهٔ آن به ویژه قدرت و نفوذ روحانیت، ترویج فرنگی‌مآبی، فقدان فضای باز سیاسی، دادن امتیازهای گوناگون به غربی‌ها، حیف‌ومیل بیت‌المال در اموری همچون جشن‌های دو هزار و پانصد ساله، گسترش فساد و رشوه‌خواری در اطرافیان شاه و بنیاد پهلوی و… را گوشزد کرده است. نراقی به‌عنوان مشاور و تحلیلگر مسائل سیاسی ایران در این
به‌عنوان مشاور و تحلیلگر مسائل سیاسی ایران در این ملاقات‌های مکرر با محمدرضا شاه، معتقد بود. شاه با ارائهٔ یک فلسفهٔ سیاسی نوین می‌تواند به حکومت خود ادامه دهد. وی هرگونه مذاکره با خمینی را بی‌فایده می‌دانسته است. طرفداران نراقی مدت‌ها برای رسیدن وی به وزارت تلاش کردند، لیکن هر بار به عللی این کار منتفی می‌شده است. نراقی ارتباط بسیار وسیع و صمیمانه‌ای با دست‌اندرکاران رژیم پهلوی داشت که این ارتباط شامل رؤسای سازمان امنیت و اطلاعات (ساواک) و نخست وزیران رژیم نیز می‌شد به گونه‌ای که برخی وی را دولت در سایهٔ
نیز می‌شد به گونه‌ای که برخی وی را دولت در سایهٔ ایران عصر پهلوی نامیده‌اند. ابراهیم نبوی در کتاب "در خشت خام"، به نقل در مورد احسان نراقی گفته است: «او یک بورژوای تمام عیار بود، نیمی از وقت او به سلطنت و نیم دیگر وقتش به تحقیقات اجتماعی می‌گذشت». وی همچنین ارتباط بسیار گرم و صمیمی با علی امینی داشت و دیدارهای بسیاری با وی داشت. گاه این دیدارها به صورت مستمر و مداوم صورت می‌گرفت که در طی آن به اظهارنظر در مورد مسائل کشور و مشکلات داخلی پرداخته می‌شد. احسان نراقی بارها در جلسات حزب مردم شرکت می‌نمود که یک
نراقی بارها در جلسات حزب مردم شرکت می‌نمود که یک مورد از آن در مورد مطالبات کارگرانی بود که از حزب داشتند و در جلسه‌ای با حضور احسان نراقی به مشکلات آن‌ها رسیدگی گردید. یکی از اقدامات رژیم پهلوی در سال ۱۳۵۳ تأسیس حزبی به نام رستاخیز ملت ایران بود که برای نخستین بار در تاریخ سیاسی ایران، نظام تک‌حزبی بر مردم تحمیل شد و شاه خود در مصاحبه‌ای گفت که هر کس وارد حزب نگردد، دو راه بیشتر ندارد: «این فرد یا وابسته به یکی از سازمان‌های غیرقانونی است و به بیان دیگر، یک خائن است و جایش در زندان است. راه دیگر این که،
یک خائن است و جایش در زندان است. راه دیگر این که، بدون پرداخت عوارض خروج از کشور، کشور ایران را ترک کند؛ زیرا او ایرانی محسوب نمی‌شود.» از همان نخستین روزهای آغاز فعالیت حزب رستاخیز، گروهی از اندیشه‌پردازان مدافع رژیم پهلوی در نشریات مختلف به انحاء مختلف کوشیدند از منظر سیاسی، اجتماعی و نیز فلسفی علت وجودی و ضرورت تاریخی تأسیس حزب رستاخیز را تئوریزه کنند. در میان این نظریه‌پردازان نام احسان نراقی نیز به چشم می‌خورد. هنگامی که حزب رستاخیز به یکباره جانشین احزاب سیاسی پیشین شد، احسان نراقی از جمله افرادی بود
سیاسی پیشین شد، احسان نراقی از جمله افرادی بود که به این پدیده، روی خوش نشان داد و آن را در راستای پیشبرد اهداف رژیم پهلوی مفید ارزیابی کرد. همچنان که در روزنامه آیندگان، مطلبی به نقل از وی به چاپ رسید که اقدام شاه در تأسیس حزب رستاخیز را به فال نیک گرفته بود. پس از انقلاب. با وقوع انقلاب اسلامی ایران، نراقی سه بار دستگیر، زندانی و پس از احراز بی‌گناهی آزاد شد. از آن پس، او همواره به عنوان تنها ایرانی‌ای که به معاونت سازمان یونسکو رسیده است، شناخته می‌شود. او طی چند سال پیش از مرگش، مصاحبه‌های گوناگونی با
او طی چند سال پیش از مرگش، مصاحبه‌های گوناگونی با نشریات داخلی ایران داشت و سخنرانی‌هایی نیز در دانشگاه‌های ایران انجام داد. وی بارها به‌طور آزادانه به ایران سفر کرد. جزئیات و علل بازداشت‌ها. پس از انقلاب اسلامی و در اوایل سال ۱۳۵۸ احسان نراقی توقیف و زندانی شد. با وساطت مرتضی مطهری و ضمانت استقلال فکری و سیاسی نراقی در رژیم گذشته، به زودی آزاد شد. احسان نراقی در کتاب خود که آن را در ایام اقامت در اروپا و به زبان انگلیسی منتشر نمود، از مطهری تکریم کرده است. برای بار دوم، زمانیکه تمام امور مربوط به خروج از
برای بار دوم، زمانیکه تمام امور مربوط به خروج از کشور را به اتمام رسانده بوده و با همکاری بنی‌صدر اجازه خروج را دریافت کرده بود، هنگام سوار شدن به هواپیما بازداشت و در زندان اوین زندانی شد. البته به جای زندان وی را در بهداری بیمارستان حبس نمودند. وی عامل اصلی بازداشت خود را در مرتبه دوم، ابراهیم یزدی می‌داند که در دولت بازرگان وزارت خارجه را بر عهده داشت و بعد از آن با حفظ روابطش با انقلابیون، خود را به عنوان رقیب اصلی بنی‌صدر مطرح کرده بود و از این می‌ترسید که مبادا نراقی سخنان شاه را در مورد وی یا از
که مبادا نراقی سخنان شاه را در مورد وی یا از وابستگی تنگاتنگش با محافل آمریکایی سخنی به میان آورد. احسان نراقی بعد از بیست روز حبس در بهداری زندان اوین، به بخش عمومی زندان منتقل گردید. بالاخره پس از تحمل چهار ماه و ده روز حبس از زندان آزاد شد. در کتاب "از کاخ شاه تا زندان اوین" یکی از اسناد و دلایل آزادی خویش را شنودهای ساواک و ضبط آن‌ها از جریان مکالمات و جلسات وی با شاه دانسته که عامل ارزشمندی برای دفاع وی در دادگاه انقلاب به‌شمار رفته و با توجه به آن قضات دریافته بودند که وی علی‌رغم داشتن مراودات زیاد
دریافته بودند که وی علی‌رغم داشتن مراودات زیاد با دربار، همواره استقلال فکری خویش را حفظ نموده و هیچ‌گاه به فرمان مطلق رژیم عمل نکرده است. دادگاه علاوه بر حکم آزادی احسان نراقی، مجدداً رابطه وی را با دانشگاه برقرار نموده و دستور پرداخت پنج سال حقوق گذشتهٔ وی را نیز که توسط کمیته‌های انقلاب مسدود شده بود، صادر کرد. بار سوم هم چند روز بعد از انفجار در دفتر حزب جمهوری اسلامی به اتهام همکاری با دفتر بنی‌صدر، در تیرماه ۱۳۶۰ بازداشت شد. پس از حدود ۱۵ ماه تحمل حبس از تمامی اتهامات از جمله همکاری با ساواک، ارتباط
از تمامی اتهامات از جمله همکاری با ساواک، ارتباط با [بنی‌صدر] و… تبرئه شد. زندگی در غرب. احسان نراقی همکاری خود را با سازمان جهانی یونسکو از سال ۱۳۳۶ و در قالب فعالیت‌های پژوهشی آغاز نمود. ابتدا طرح استقرار مؤسسات علوم اجتماعی را در کشورهای خاورمیانه مورد بررسی قرار داد. پس از آن در سال ۱۳۴۶ گزارش فرار مغزها را در سطح جهانی برای سازمان ملل متحد و سازمان یونسکو به انجام رسانید. به دنبال انجام چنین همکاری بود که وی با پیشنهاد رنه مائو رئیس وقت یونسکو به عنوان اولین ایرانی، به ریاست بخش جوانان یونسکو انتخاب
اولین ایرانی، به ریاست بخش جوانان یونسکو انتخاب شد و مشغول به فعالیت گردید. نراقی در مصاحبه ای اظهار داشت که در دوران زندگی در غرب دو بار نشان لژیون دونور را از رؤسای جمهور فرانسه شارل دوگل و فرانسوا میتران دریافت کرده بود. درگذشت. نراقی در روز ۱۲ آذر سال ۱۳۹۱ به علت کهولت سن در منزلش در تهران درگذشت. پیکر احسان نراقی علی‌رغم موافقت سرپرست معاونت امور فرهنگی وزارت ارشاد با خاکسپاری وی در قطعه نام‌آوران، به دلیل مخالفت رئیس شورای شهر تهران، در این قطعه به خاک سپرده نشد و در قطعه ۲۳۳ (عادی)، ردیف ۸۰ شماره
خاک سپرده نشد و در قطعه ۲۳۳ (عادی)، ردیف ۸۰ شماره ۵۰۱ دفن شد. ظاهراً احمد مسجدجامعی و معصومه ابتکار دو عضو شورای شهر تهران موافق خاکسپاری نراقی در قطعه نام‌آوران بودند؛ اما به دلیل مخالفت مهدی چمران رئیس شورای شهر تهران، مراسم خاکسپاری در این قطعه انجام نشد. البته خانواده احسان نراقی از علی اسماعیلی سرپرست وقت معاونت امور فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای خاکسپاری وی در قطعه نام‌آوران، موافقت لازم را اخذ کرده‌بودند. اندیشه. مروری بر آثار منتشرشده از سوی احسان نراقی، نشان می‌دهد که اندیشه‌های او
از سوی احسان نراقی، نشان می‌دهد که اندیشه‌های او برخاسته از نوعی عمل‌گرایی در چارچوب روش‌های غیرانقلابی است. نکتهٔ قابل تأمل در خصوص اندیشهٔ وی، اعتقاد به اصلاح‌پذیری رژیم گذشته است. احسان نراقی در مورد انقلاب اسلامی عقیده دارد که سه بانی و عامل داشته است. اول شاه که بسیاری از خطاهایش قابل‌اجتناب بود و اگر به گونه‌ای دیگر مسائل را می‌دید، می‌توانست مسائل را حل کند و با روحانیت رابطهٔ حسنه داشته باشد. درآمد نفت عقل شاه را از بین برده بود و فکر می‌کرد می‌تواند هر کاری بکند. دومین عامل انقلاب اسلامی را شخص
هر کاری بکند. دومین عامل انقلاب اسلامی را شخص جیمی کارتر رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده می‌داند و حتی نگاه خمینی و مردم آن زمان ایران را به او ناحق می‌داند؛ زیرا وی در آن شرایط از کمک و حمایت رژیم پهلوی ممانعت کرد و بالاخره عامل سوم را ارادهٔ خمینی معرفی می‌کند؛ ولی در ادامه می‌گوید: «آقای خمینی در سقوط رژیم پهلوی نقش مهمی داشت؛ اما در ایجاد نظام نوین و جدید نتوانست آن نقش را ایفا کند». وی برای اصلاح رژیم پهلوی هیچ وقت راه انقلابی را نمی‌پسندید. احسان نراقی خود در این زمینه چنین می‌گوید: «من هیچ وقت نه در
خود در این زمینه چنین می‌گوید: «من هیچ وقت نه در گذشته و نه در حال حاضر، اعتقادی به روش‌های انقلابی نداشته‌ام. البته می‌دانستم که مثلاً انتخابات آزاد نیست و مایل بودم از راه مطالعه و تحقیق جدی کمک کنم تا رژیم یک حالت دموکراتیک پیدا کند. لااقل رهبران و مسئولان کشور از واقعیت‌ها اطلاع داشته باشند». کتاب‌شناسی. وی همچنین مقدمه‌هایی نیز بر کتب زیر نوشته است: بازنشر آثار. آثار فلسفی احسان نراقی توسط این سازمانها در ایران بازنشر شده است: