payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تیم را برای یک سال و به صورت مشروط در اختیار مهدی زمان قرار داد. ناصر پورمهدی اولین و علی حنطه دومین سرمربی ای بودند که سکان هدایت تیم را در این فصل بر عهده گرفتند، اما حاشیه‌های زیاد باعث شد تیم در ۱۳ اردیبهشت سال ۱۳۸۹ با احراز جایگاه هفدهم، به لیگ دسته یک آزادگان سقوط کند. با رفتن مهدی زمان بار دیگر تیم روی «دست شورای ۵ نفره ورزش استان» ماند و کسی متقاضی پذیرش آن نیز نشد تا این‌که بیست روز مانده به آغاز مسابقات لیگ دسته یک، اسماعیل وفایی به پیشنهاد افشین داوری مدیرکل تربیت بدنی وقت استان، و تصویب «شورای
داوری مدیرکل تربیت بدنی وقت استان، و تصویب «شورای ۵ نفره ورزش استان»، مدیریت باشگاه را از ۲۱ مرداد ۱۳۸۹ برای فصل ۱۳۸۹–۱۳۹۰ با شروطی پذیرفت. در فصل ۱۳۸۹–۱۳۹۰ کسب رتبه دهم در لیگ، حاصل تلاش سید کاظم غیاثیان و سپس علی حنطه به عنوان سرمربی تیم بود. فصل ۱۳۹۱–۱۳۹۰ نیز با مربیگری علی حنطه و سپس خداداد عزیزی آغاز شد و ابومسلم نتوانست به لیگ برتر فوتبال کشور صعود کند و در رتبهٔ ششم جدول قرار گرفت. فصل ۱۳۹۲–۱۳۹۱ سومین سالی بود که تیم، حضور در لیگ دسته اول را تجربه می‌کرد. ابتدا غلامحسین پیروانی و سپس خداداد عزیزی
می‌کرد. ابتدا غلامحسین پیروانی و سپس خداداد عزیزی هدایت تیم را بر عهده گرفتند ولی در نهایت، تیم همچنان در ردهٔ ششم جدول باقی ماند. فصل ۱۳۹۳–۱۳۹۲ آبستن حوادث عجیبی برای باشگاه بود و منتج به سقوط ناباورانه ابومسلم از لیگ دسته یک به دسته دو شد. ابتدا "اداره کل ورزش و جوانان خراسان رضوی" در زمان تصدی "علی‌اکبر هاشمی جواهری"، به بحث مالکیت تیم ورود پیدا کرد تا دعوای حقوقی مالکیت میان اسماعیل وفایی به عنوان مالک رسمی و محمدرضا عباسی به عنوان مالک ثبتی را سامان دهد؛ بنابراین به استناد حکم کمیسیون ماده پنج ورزش
دهد؛ بنابراین به استناد حکم کمیسیون ماده پنج ورزش استان، تیم را پس از سه سال در تاریخ ۲ اردیبهشت ۱۳۹۲ به اسماعیل وفایی داد و «کارگروه فوتبال استان» عباس چمنیان را که پیشتر رئیس هیئت فوتبال خراسان رضوی بود، برای سرمربیگری ابومسلم پیشنهاد نمود. اختلاف از آن‌جا آغاز شد که پس از یک ماه تمرینات آمادگی و برگزاری دو اردوی تدارکاتی خارج استانی، هیئت مدیره باشگاه، تصمیم به تغییر عباس چمنیان گرفت و خداداد عزیزی را جانشین وی کرد. اما اداره کل ورزش و جوانان خراسان رضوی علاوه بر مخالفت با این تغییر فنی، ادعای مالکیت
علاوه بر مخالفت با این تغییر فنی، ادعای مالکیت تیم را نیز کرد و با تشکیل تیم دومی با نام ابومسلم اما به مربیگری عباس چمنیان هم‌زمان در زمین چمن دیگری در مشهد تمرین می‌کرد. عملاً تیم ابومسلم دو شاخه شد: «تیم ابومسلم شاخهٔ وفایی و تیم ابومسلم شاخهٔ اداره کل» در نهایت پس از ۵۰ روز کشمکش حقوقی بیهوده میان اداره کل ورزش و جوانان خراسان رضوی و باشگاه ابومسلم بر سر این که کدام تیم، تیم واقعی است، در نهایت، وزارت ورزش و جوانان به استعلام فدراسیون فوتبال ایران پاسخ داد و تیم را متعلق به اسماعیل وفایی دانست. در ۱۹
داد و تیم را متعلق به اسماعیل وفایی دانست. در ۱۹ مهرماه ۱۳۹۲ عملاً با ورود تیم اصلی و قدیمی یعنی همان تیم اسماعیل وفایی به زمین ورزشگاه ثامن‌الائمه در مصاف با تیم ایران جوان بوشهر، این غائله پایان یافت و بازیکنان و مربیان تیم شاخه اداره کل از هم پاشیدند. اما به‌خاطر این جدال بی‌حاصل، ابومسلمی‌ها فرصت ارزشمند نقل و انتقالات ابتدای فصل ورزشی ۱۳۹۳–۱۳۹۲ را از دست داده بودند، تا جایی که چهار دیدار اول فصل نیز به دلیل همین بلاتکلیفی لغو شد. فصل ۱۳۹۳–۱۳۹۲ آخرین فصلی بود که ابومسلم با مربیگری علی حنطه و مدیر فنی
بود که ابومسلم با مربیگری علی حنطه و مدیر فنی خداداد عزیزی در مستطیل سبز بود. پس از انجام ۸ دیدار و در تاریخ ۱۶ آذر ۱۳۹۲، اسماعیل وفایی بر اساس مکاتبات متعدد دریافتی از فدراسیون فوتبال ایران متوجه شد که آنان وی را همچنان «مدیر باشگاه» و نه «مالک باشگاه» می‌خوانند، لذا طی نامه‌ای سرگشاده به رئیس فدراسیون فوتبال ایران، ۴۸ ساعت فرصت داد تا بالاخره به این بلاتکلیفی ۴۰ ماهه پایان دهند که وی آیا مالک باشگاه هست یا مدیر آن؟ اگر مالک باشگاه هست، طی نامه‌ای رسمی اعلام شود و اگر مدیر باشگاه هست، پس مالک واقعی باشگاه
شود و اگر مدیر باشگاه هست، پس مالک واقعی باشگاه کجاست و کیست؟ وی را مشخص کند تا هزینه‌ها توسط وی پرداخت و توسط مدیر باشگاه هزینه شود. پس از بی‌توجهی معنادار فدراسیون فوتبال ایران به این نامه، در نهایت اسماعیل وفایی در تاریخ ۱۸ آذر ۱۳۹۲ و پس از ۴۰ ماه تیم‌داری و پرداخت هزینه بیش از ۸۰ بازی طی سه سال و نیم، تیم و باشگاه را عملاً بر زمین گذاشت و به تهران بازگشت. در ادامه، به ناچار هیئت فوتبال خراسان رضوی مدیریت تیم را خود بر عهده گرفت و به دلیل عدم توفیق در جلب رضایت بخش خصوصی برای پذیرش هزینه‌های جاری تیم،
رضایت بخش خصوصی برای پذیرش هزینه‌های جاری تیم، دیدارهای باقی‌مانده را با شکست و تساوی پشت سر گذاشت. در یک بازی مانده به آخر خود نیز با تیم آلومینیوم هرمزگان به‌دلیل نیمه‌تمام قضاوت کردن بازی توسط داور (به بهانهٔ عدم امنیت جانی داوران در مشهد)، به حکم رأی کمیته انضباطی، سه امتیاز این دیدار خانگی را به تیم میهمان واگذار کرد. سرانجام ابومسلم در فصل کابوس‌وار ۹۳–۱۳۹۲ در دیدار آخر و در خانه حریف در مصاف با تیم پاس همدان با نتیجه ۵ بر ۲ شکست خورد و با کسب فقط ۲۲ امتیاز از ۲۴ بازی، در رده دوازدهم جدول گروه ب لیگ
امتیاز از ۲۴ بازی، در رده دوازدهم جدول گروه ب لیگ دسته اول فوتبال ایران کشور قرار گرفت و در تاریخ ۱۹ فروردین ۱۳۹۳ به لیگ دسته دوم فوتبال ایران سقوط کرد. ابومسلم دو فصل بعدی (۹۴–۱۳۹۳ و ۹۵–۱۳۹۴) را در لیگ دو فوتبال ایران بازی کرد و در آخرین فصلش، با قرار گرفتن در رتبه آخر گروه خود در لیگ دو ۹۵–۱۳۹۴، به لیگ سه سقوط کرد. از آن زمان فعالیتهای باشگاه متوقف شده است. جنجال نام باشگاه. نام باشگاه ابومسلم و سیاه‌جامگان دلیل ناکامی در کسب قهرمانی توسط روحانیون عنوان شده و رأی به تغییر این اسامی داده شده‌است در پایان
و رأی به تغییر این اسامی داده شده‌است در پایان عده‌ای مخالفت افراد بانفوذ منتقد نام باشگاه را دلیل بی‌توجهی و نابودی تیم می‌دانند. در سال ۱۳۹۵ احمد علم‌الهدی، امام‌جمعه مشهد در دیدار با مدیران اداره کل ورزش و جوانان این شهر، با انتقاد از نامگذاری باشگاه‌های مشهد به ابومسلم و سیاه‌جامگان، این اسامی را دلیل «عدم توجه امام‌هشتم شیعیان» به ورزش مشهد دانست. احمد علم‌الهدی گفت که همیشه تذکر داده در تربیت بدنی مشهد یک نقطه ضعف وجود دارد که اگر اصلاح شود باشگاه‌ها و ورزش این شهر مورد توجه علی بن موسی الرضا قرار
و ورزش این شهر مورد توجه علی بن موسی الرضا قرار می‌گیرد، و افزود: «متأسفانه دوستان یکی از باشگاه‌های سابقه‌دار این شهر را به نام یکی از دشمنان سرسخت امام رضا نام‌گذاری کرده‌اند. ابومسلم یک انسان جانی، بی‌باک و بی‌بندوبار بود که مایهٔ ننگ اسلام است، آن وقت شما این باشگاه قدیمی را به عنوان سرسخت‌ترین دشمن امام رضا نام‌گذاری کردید! تا وقتی که چنین نامی است، امام رضا به ورزش مشهد توجه نمی‌کند و مشهد در عرصه تربیت‌بدنی نیز پیشرفت نمی‌کند». ابومسلم خراسانی رهبر جنبش سیاه‌جامگان بود که در سال ۱۳۲ هجری قمری،
جنبش سیاه‌جامگان بود که در سال ۱۳۲ هجری قمری، مروان، آخرین خلیفه اموی را شکست دادند و حکومت بنی‌عباس را پایه‌گذاری کردند. او که با حکم اولین خلیفه عباسی والی خراسان شده بود، در سال ۱۳۷ هجری قمری به دستور منصور، دومین خلیفه عباسی به قتل رسید. این در حالی است که امام هشتم شیعیان، در سال ۱۴۸ هجری قمری یعنی ۱۱ سال بعد از قتل ابومسلم به دنیا آمد. امام جمعه مشهد از نام سیاه‌جامگان نیز انتقاد کرد و گفت: "نکته دیگر این است که حالا یک تیم دیگر درست کردند و اسمش را گذاشتند سیاه‌جامگان که این نام لشکر ابومسلم بود.
گذاشتند سیاه‌جامگان که این نام لشکر ابومسلم بود. دوستان اگر این موضوع را قبول دارند این اسامی را تغییر دهند تا ببینند ورزش خراسان رشد می‌کند یا نه؟" علیرضا علیپور، رئیس روحانی کمیته صیانت سازمان لیگ فوتبال ایران هم در پی امام‌جمعه مشهد به انتقاد از نام دو باشگاه مشهدی پرداخت: "حدود چهار سال قبل گفتم که تعجب می‌کنم چرا مسئولین فرهنگی، ورزشی و اجتماعی این استان بعد از گذشت حدود ۳۳ سال از انقلاب اسلامی هنوز نام ابومسلم و سیاه‌جامگان را بر روی این تیم‌ها قرار دادند. علیرضا علیپور در بخش دیگری از صحبت‌هایش تفکر
علیرضا علیپور در بخش دیگری از صحبت‌هایش تفکر ابومسلم خراسانی و یارانش را شبیه گروه داعش دانست. بازیکنان. بازیکنان پیشین. برای دیدن بازیکنان پیشین باشگاه، را ببینید.
کوغان، روستایی در دهستان بندر چارک بخش شیبکوه شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۲۰ نفر (۹۰ خانوار) بوده است.
سید احمد مصطفوی ( – ) معروف به سید احمد خمینی، دومین پسر سید روح‌الله خمینی، بنیان‌گذار نظام جمهوری اسلامی ایران بود. احمد خمینی در سال‌های پیش و پس از انقلاب در سازماندهی روابط پدرش با مسئولان نقش مهمی داشت. او نماینده دوره دوم در مجلس خبرگان رهبری، عضو حقیقی مجمع تشخیص مصلحت نظام و عضو شورای عالی امنیت ملی و شورای عالی انقلاب فرهنگی بود. حمایت از ریاست جمهوری ابوالحسن بنی‌صدر و عزل او، نزدیکی با سازمان مجاهدین خلق، اشغال سفارت آمریکا در تهران، عزل حسینعلی منتظری، انتصاب ریاست صداوسیما، او در تخریب آرامگاه
انتصاب ریاست صداوسیما، او در تخریب آرامگاه رضاشاه و اعدام‌های سال ۱۳۶۷ و اتهام جعل دست‌خط پدرش از موارد مورد توجهی هستند که پیرامون خمینی مطرح شده‌اند. کودکی و نوجوانی. سید احمد مصطفوی در ۲۴ اسفند ۱۳۲۴ هجری خورشیدی در شهر قم زاده شد. او پس از دورهٔ ابتدائی، ادامه تحصیل در علوم جدیده را برگزید. او به ورزش فوتبال روی آورد و هم‌زمان با تحصیل، عضو تیم فوتبال قم شد و مدتی نیز کاپیتان این تیم بود. احمد خمینی پس از گرفتن دیپلم در رشتهٔ علوم طبیعی به تحصیل علوم دینی روی آورد. البته پیش از آن و توأم با تحصیل علوم
روی آورد. البته پیش از آن و توأم با تحصیل علوم جدید نیز به فراگیری مقدمات علوم حوزوی پرداخته بود. احمد خمینی دو دورهٔ مقدماتی و سطح حوزهٔ علمیه را طی کرد و هم‌زمان با تحصیل به تدریس سطوح قبلی نیز اشتغال داشت و پس از آن دروس خارج فقه و اصول را فرا گرفت. برخی از استادان حوزوی او سید روح‌الله خمینی (درس خارج فقه)، سید مصطفی خمینی (خارج اصول)، محمد فاضل لنکرانی (خارج فقه) سید موسی شبیری زنجانی (خارج فقه) محمد محمدی گیلانی (شرح منظومه)، غلامرضا رضوانی (اسفار)، سید محمد ابطحی کشانی (سطح و خارج)، صادق خلخالی
سید محمد ابطحی کشانی (سطح و خارج)، صادق خلخالی (سطح) و سید محمدباقر سلطانی بودند. ازدواج و فرزندان. سید احمد خمینی در ۱۱ مهر ۱۳۴۸ با دختر سیدمحمدباقرسلطانی طباطبایی ازدواج کرد. نتیجه این ازدواج سه فرزند پسر به نام‌های: سید حسن خمینی، سید یاسر خمینی و سید علی خمینی بود که همگی روحانی هستند. حضور در عراق. در دوران تبعید روح‌الله خمینی، احمد خمینی بیشتر عمر در قم و لبنان گذراند. او گهگاه نیز برای دیدار با والدینش به عراق می‌رفت. گذرنامه و مجوز سفر او با وساطت امیرعباس هویدا صادر شده بود. وی در آغاز حضور
امیرعباس هویدا صادر شده بود. وی در آغاز حضور روح‌الله خمینی در تبعید، برای حضور در عراق و دیدار پدرش به‌صورت غیرقانونی از مرز خارج می‌شد که این امر حساسیت ساواک را برانگیخته بود. در یکی از نامه‌های ساواک در خصوص حضور وی در سال ۱۳۴۴ در عراق و دیدار با پدرش چنین آمده‌است: «۱۹/۸/۴۴ – خیلی محرمانه به: ریاست شهربانی کل کشور (اداره اطلاعات) درباره: احمد مصطفوی خمینی فرزند روح‌الله خواهشمند است دستور فرمایید چنانچه نامبرده بالا تقاضای صدور یا تمدید گذرنامه و پروانه خروج نمود قبل از هر گونه اقدام مراتب را به این
خروج نمود قبل از هر گونه اقدام مراتب را به این سازمان اعلام نمایند. از طرف رئیس سازمان اطلاعات و امنیت کشور. سپهبد نصیری» چندین فقره بخشنامه و دستورالعمل مشابه از رئیس کل ساواک، اداره سوم و اداره نهم و ساواک شهر قم، در رابطه با پرونده سید احمد خمینی وجود دارد. هنگامی ساواک مرکز از سفر احمد خبردار شد که تلفنگرام فوری از ساواک همدان بدین شرح رسید: «روز گذشته سید احمد خمینی فرزند روح‌الله خمینی از عراق وارد و… در منزل شهاب‌الدین اشراقی سکونت اختیار نموده‌است.» در ذیل همین تلفنگرام، ساواک کل در مرکز نوشت:
در ذیل همین تلفنگرام، ساواک کل در مرکز نوشت: «آقای صابری به ساواک قم بنویسید. این شخص در هفته گذشته از عراق به قم مراجعت نموده و پس از ورود به قم جهت ملاقات اشراقی به همدان رفته، ضمن اینکه ساواک قم در این زمینه اطلاعی نداده، این فعالیت‌ها را نموده – دستور مراقبت بدهید. اعمال وی دقیقاً تحت نظر باشد هدف از آمدن وی روشن گردد.» متعاقب این گزارش و دستورالعمل‌های بعدی، ساواک قم، مراقبت از منزل خمینی و رفتارهای احمد را افزایش داد. اما چند ماه پس از این دوباره احمد مخفیانه از مرز عبور کرد. این بار نیز ساواک در
مخفیانه از مرز عبور کرد. این بار نیز ساواک در هنگام بازگشت او در مرز از سفر وی خبردار شد. احمد در نخستین اقامت خود در نجف در سال (۴۴ و ۴۵) تکمیل آموزش دینی نزد پدر و برادرش را ادامه داد و حدود ۵ ماه بعد مخفیانه به ایران برگشت. او در مسیر بازگشت در گذرگاه مرزی خسروی بازداشت و به سازمان امنیت آنجا منتقل شد. اسناد و در پرونده‌های ساواک نشان می‌دهند او در بازجویی‌هایش مأموران را فریب داد و هویت او در مرز برای ساواک شناخته نشد و پس از آزادی، از طریق کرمانشاه و همدان راهی قم شد. احمد پس از بازگشت از عراق، به
و همدان راهی قم شد. احمد پس از بازگشت از عراق، به تحصیل علوم دینی و دیدار از خانواده‌های زندانیان و تبعیدیان و انتقال پیام‌ها و سفارش‌های پدرش به منسوبان و نمایندگان شرعی خمینی در ایران و تنظیم امور بیت پدرش در قم می‌پرداخت. در پایان سال ۱۳۴۵ دوباره عازم عراق شد و این بار مخفیانه از طریق خرمشهر به آن سوی مرز رفت و پس از یک هفته، خود را به نجف رساند. در همین سفر بود که او رسماً به سلک روحانیت درآمد و عمامه را به دست پدرش بر سر نهاد. سید احمد خمینی در دوران هویدا با گرفتن پاسپورت و به‌صورت قانونی از کشور
هویدا با گرفتن پاسپورت و به‌صورت قانونی از کشور خارج و به عراق و لبنان سفر می‌کرد. او در سال ۱۳۵۲ به عراق و لبنان رفته و در لبنان با امام موسی صدر مسائل منطقه و وضعیت شیعیان و مبارزه‌ای که در پیش روی داشتند صحبت کرد و با مصطفی چمران نیز دیدار داشته و زیر نظر وی آموزش نظامی دید. و در اواخر سال ۱۳۵۲ به ایران بازگشت. بعد از مرگ مصطفی خمینی، سید احمد خمینی مسئولیت بیت و دفتر روح‌الله خمینی را در نجف به عهده گرفت. وی در سال‌های زندگی در عراق با افرادی آشنا شد که او را پس از پیروزی انقلاب در عرصه‌های گوناگون
که او را پس از پیروزی انقلاب در عرصه‌های گوناگون یاری کردند. از جمله این افراد می‌توان به محمد منتظری، محمد حسین شریعتی و اردستانی اشاره کرد. در دوره تبعید روح‌الله خمینی به پاریس. در پی تبعید روح‌الله خمینی از نجف به پاریس، احمد همراه پدرش بود. روح‌الله خمینی در وصیتنامه خویش تصریح کرده که مشاورِ آن سفر، احمد بوده‌است. سید احمد به همراه پدرش در مهر ۱۳۵۷ بغداد را به قصد پاریس ترک کرد. سید احمد خمینی در پاریس علاوه بر برنامه‌ریزی برای تنظیم امور بیت و دفتر خمینی در نوفل‌لوشاتو و برگزاری مصاحبه‌های مطبوعاتی
در نوفل‌لوشاتو و برگزاری مصاحبه‌های مطبوعاتی و ترجمه مصاحبه‌ها و پیام‌های او و جلوگیری از تحریف آنها، عهده‌دار برقراری ارتباط‌های گسترده و لازم بین گروه‌های مختلف با روح‌الله خمینی بود. آموزش نظامی در لبنان. احمد خمینی در سال ۱۳۵۲ احمد خمینی در لبنان آموزش نظامی دیده بود. پس از انقلاب. ورود به ایران به همراه خمینی. احمد در ۱۲ بهمن سال ۱۳۵۷ همراه با روح‌الله خمینی و در پرواز انقلاب به تهران بازگشت و در مدرسهٔ علوی و مدرسه رفاه تهران مستقر شد. سید احمد خمینی در ۱۰ اسفند ۱۳۵۷ همراه با پدرش عازم قم شد و وسایل
در ۱۰ اسفند ۱۳۵۷ همراه با پدرش عازم قم شد و وسایل و زمینه‌های لازم را برای هدایت امور انقلاب و تنظیم امور بیت و دفتر روح‌الله خمینی و تأمین شرایط برای ارتباط‌های گسترده با مردم و مسئولان که روزانه در نوبت‌های متوالی به دیدار روح‌الله خمینی در قم می‌رفتند، فراهم نمود. او مسئول انتقال دستورهای پدرش به مراکز ذی‌ربط بود. دوران یکسالهٔ اقامت روح‌الله خمینی در قم در فاصله اسفند ۱۳۵۷ تا بهمن ۱۳۵۸ بود که پس از آن بر اثر بیماری قلبی عازم بیمارستان قلب تهران (شهید رجائی) شد، دوران تحولات اساسی در نظام سیاسی و
رجائی) شد، دوران تحولات اساسی در نظام سیاسی و اجتماعی ایران بود. در همین مقطع، رفراندوم جمهوری اسلامی و انتخابات مجلس خبرگان قانون اساسی و انتخابات نخستین دورهٔ مجلس شورای اسلامی برگزار شدند. امام موسی صدر. در کتاب "سفر اسارت" نوشته محسن کمالیان نوشته شده که احمد خمینی از پیگیری مسئله ربایش‌ امام موسی صدر خوشنود نبوده و برای مانع‌تراشی می‌کرده است. زیرا امام موسی صدر را رقیبی برای پدرش می‌دانسته است. نقش در تخریب آرامگاه رضاشاه. صادق خلخالی در خاطرات خود گفته بود در شب نخست عملیات تخریب آرامگاه رضاشاه،
گفته بود در شب نخست عملیات تخریب آرامگاه رضاشاه، احمد خمینی، به آرامگاه شاه آمد و خلخالی این سر زدن را به عنوان نشانی از موافقت رهبر جمهوری اسلامی دانست. ترور ناموفق. احمد خمینی در ۲۸ مرداد ۱۳۶۱ از ترور سازمان مجاهدین خلق جان به در برد. دولت بنی‌صدر. احمد خمینی نقش مهمی در پشتیبانی از ریاست جمهوری ابوالحسن بنی‌صدر و عزل او داشت. او پس از انتخاب بنی‌صدر به ریاست جمهوری، از سوی رئیس‌جمهوری به عنوان نامزد نخست‌وزیری پیشنهاد شد که با مخالفت پدرش از این امر نهی شد. دوران جنگ ایران و عراق. اخبار جنگ ایران و عراق
دوران جنگ ایران و عراق. اخبار جنگ ایران و عراق از طریق احمد به روح‌الله خمینی می‌رسید و علاوه بر آن، ابلاغ پیام‌های سرّی و علنی خمینی در رابطه با امور نظامی و ارتباط با شورای عالی دفاع و فرماندهان نظامی و شرکت در جلسات شورا و برنامه‌ریزی دیدار رزمندگان ارتشی و سپاهی و بسیجی با فرمانده کل قوا از دیگر مسئولیت‌های او بودند. نقش دقیق او در مدیریت امور جنگ یا تنها، رابط بودن میان خمینی و فرماندهان جنگ مورد بحث است. مصطفی چمران در آخرین سفر خود به تهران، تلاش کرد با خمینی دیدار کند و مشکلات جبهه را به اطلاع او
با خمینی دیدار کند و مشکلات جبهه را به اطلاع او برساند. ولی احمد خمینی مانع این دیدار شد. این موضوع باعث رنجش چمران شد. او باقصد عدم بازگشت به تهران، به مناطق جنگی بازگشت و یکی دو روز بعد در ۳۱ خرداد ۱۳۶۰ در دهلاویه کشته شد. او مخالف ادامه جنگ پس از آزادسازی خرمشهر بود. احمد خمینی به حسن روحانی گفته بود: «اگر با من باشد الان سوار هواپیما می‌شوم و می روم بغداد با صدام حسین ملاقات می‌کنم و به جنگ خاتمه می‌دهم ولی ملاقات با امام ثمری ندارد.» همچنین پس از بازپس‌گیری شبه جزیره فاو در اردیبهشت ۱۳۶۵ گفته بود
شبه جزیره فاو در اردیبهشت ۱۳۶۵ گفته بود امکان پیروزی ایران در جنگ وجود ندارد. مانع‌شدن دیدار ابراهیم یزدی با خمینی. مهدی نوربخش، داماد ابراهیم یزدی گفته که پس از استعفای دولت موقت ایران، ابراهیم یزدی بارها درخواست دیدار با روح‌الله خمینی را داشته است. اما احمد خمینی مانع آن می‌شده است. تا اینکه خمینی در آخرین سال‌های زندگی خود به دفترش دستور می‌دهد ابراهیم یزدی را برای دیدار دعوت کنند. وقتی یزدی به خانه خمینی رفت احمد خمینی با اصرار از او خواست تا درباره درخواست‌های مکرر ملاقات و رد آنها، به خمینی چیزی
درخواست‌های مکرر ملاقات و رد آنها، به خمینی چیزی نگوید.» نقش در اعدام‌های سال ۱۳۶۷. سید احمد خمینی بعد از مدتی از مخالفان شدید مجاهدین خلق شده و پس از حوادث سال شصت در برابر این گروه قرار گرفت. حسینعلی منتظری در دیدار خود با هیئت مرگ از نقش سید احمد خمینی در این ماجرا گفته بود که هیئت مرگ به‌ جای انتقال پیام وی به خمینی موضوع را به احمد خمینی گفته و او در پاسخ گفته توجه نکنید و به کارتان ادامه دهید. منتظری در دیدار نخست در مرداد ۱۳۶۷ با هیئت مرگ هم به آن‌ها گفته بود: او همچنین در کتاب خاطرات خود دو نامه
گفته بود: او همچنین در کتاب خاطرات خود دو نامه روح‌الله خمینی برای اجرای اعدام‌ها را دستخط احمد خمینی می‌داند. پس از مرگ روح‌الله خمینی. وی پس از مرگ روح‌الله خمینی قدرت خود را از دست داد و با وجود انتصاب و عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام و شورای عالی امنیت ملی و شورای عالی انقلاب فرهنگی بر اساس حکم سید علی خامنه‌ای دیگر آن نفوذ سابق را نداشت. عضویت او در نهادهای مذکور تا زمان مرگش ادامه داشت. او همچنین عضو هیئت امنای مرکزی کمیته امداد امام خمینی بود. او در همین زمان متنی بلند به نام "رنج‌نامه" در مورد عزل
همین زمان متنی بلند به نام "رنج‌نامه" در مورد عزل حسینعلی منتظری از قائم مقامی رهبری منتشر کرد. احمد خمینی در دومین دوره مجلس خبرگان رهبری نمایندگی استان تهران را بر عهده داشت. اتهام جعل دست خط روح‌الله خمینی. در سال ۱۳۶۸ پس از مرگ خمینی، نامه‌ای منتشر شد که در پاسخ به نامه علی‌اکبر محتشمی‌پور وزیر کشور وقت اعلام شده بود حضور اعضای نهضت آزادی ایران در عرصه‌های مختلف سیاسی ممنوع است متعاقب انتشار این نامه مهدی بازرگان این نامه را جعلی دانسته و سید احمد خمینی را به جعل این نامه متهم کرد. پس از آن اعضای بیت
را به جعل این نامه متهم کرد. پس از آن اعضای بیت حسینعلی منتظری نیز با تأیید این ادعا اعلام کردند که این نامه جعلی بوده و سید احمد خمینی برخی از نامه‌های منسوب به خمینی را می‌نوشته‌است. متعاقب این ادعاها دادگاهی تشکیل شد تا به موضوع رسیدگی کند. ولی با طولانی شدن دادگاه و مرگ بازرگان و احمد خمینی پرونده بسته شد. بنا به اعلام مجید انصاری رئیس مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی در سال‌های بعد با تکرار این اتهام از سوی ابراهیم یزدی قوه قضائیه ماجرا را رسیدگی کرده و با شکایت متقابل مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام
و با شکایت متقابل مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی به عنوان متولی این آثار و تأیید اصل این دست خط مطابق با قانون توسط مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، حزب نهضت آزادی و دبیرکل وقت آن ابراهیم یزدی به شلاق و سپس به جریمه نقدی محکوم شدند. از سوی دیگر نهضت آزادی با رد این ادعا اعلام کرد که در زمان حیات مهدی بازرگان جلسه دادگاه با وجود حضور کارشناسان خط شهربانی به علت عدم حضور سید احمد خمینی و بعد از آن طولانی شدن دادگاه تشکیل نشده و نظر کارشناس مستقل در این مورد به ثبت نرسید و در دادگاه دوم نیز صرفاً مؤسسه
مورد به ثبت نرسید و در دادگاه دوم نیز صرفاً مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی به عنوان متولی و شاکی نظر خود را تأیید کرد. سید حسین موسوی تبریزی و احمد منتظری برخی از نامه‌های منسوب به خمینی را نوشته سید احمد یا سید هاشم رسولی محلاتی اعلام کرده و گفتند که صرفاً امضای روح‌الله خمینی پای آن بوده‌است. مرگ. در صبح ۲۱ اسفند ۱۳۷۳ خبر بستری شدن سید احمد خمینی منتشر شد. گزارش‌های بعدی حاکی از آن بودند که بیماری قلبی و تنفسی ناگهانی در حالت خواب سبب ایست کامل قلب و تنفس او برای لحظاتی شده و همین امر موجب بروز سکته
تنفس او برای لحظاتی شده و همین امر موجب بروز سکته مغزی شده‌است. پس از پنج روز، تلاش تیم پزشکی نتیجه نداشت و خمینی در شامگاه ۲۵ اسفند ۱۳۷۳ درگذشت. احتمال قتل. پس از مرگ ناگهانی سید احمد خمینی که بر اساس اعلام منابع دولتی، سکته قلبی اعلام شد، شایعاتی در مورد طبیعی نبودن مرگ وی وجود داشت، تا این که بعد از ماجرای قتل‌های زنجیره‌ای در پاییز ۱۳۷۷ و بحث‌هایی که در این زمینه در مطبوعات ایران از سوی دوم خردادی‌ها و رقبایشان جریان داشت. عمادالدین باقی از چهره‌های مطبوعاتی در یک جلسه گفتگو و مناظره در جمع دانشجویان
در یک جلسه گفتگو و مناظره در جمع دانشجویان در اصفهان که قرار بود علی فلاحیان هم در آن شرکت کند مدعی شد که سید حسن خمینی به وی گفته‌است که محمد نیازی، رئیس دادگاه نیروهای مسلح، که پرونده رسیدگی به این ماجرا به وی سپرده شده بود، در دیداری با فرزند او سید حسن خمینی گفته‌است که مجرمان قتل‌های زنجیره‌ای گفته‌اند که خمینی توسط محفل قتل‌های زنجیره‌ای کشته شده‌است. این گفته او از سوی نیازی تکذیب شد و او به اتهام نشر اکاذیب تحت تعقیب قرار گرفت. عمادالدین باقی از سید حسن خمینی خواست که در زمینهٔ درستی یا نادرستی
سید حسن خمینی خواست که در زمینهٔ درستی یا نادرستی گفته‌های او اظهار نظر کند که سید حسن خمینی در نامه‌ای درستی اظهارات عمادالدین باقی را تأیید کرد. در متن بازجویی‌های معاون امنیتی وزیر اطلاعات وقت و متهم قتل‌های زنجیره‌ای آمده‌است که وی با اشاره به برخی انتقادات خمینی به وضعیت موجود، گفته: «متأسفانه حاج احمد آقا به راه یک طرفه بدی وارد شده بود که برگشت نداشت.» از آنجایی که اعترافات عاملان قتل‌های زنجیره‌ای در زندان تحت فشار و شکنجه بوده‌است، معتبر بودن آن‌ها مورد تردید است. برخی از آن‌ها به عامل سیا و موساد
مورد تردید است. برخی از آن‌ها به عامل سیا و موساد بودن و نیز قصد انجام عملیاتی ضدحکومتی در حد ترور محمد یزدی، رئیس سابق قوه قضاییه، را اعتراف کردند. اکبر هاشمی رفسنجانی در خاطرات خود در این باره چنین نوشته بود: «دربارهٔ شایعات مربوط به مرگ احمد آقا صحبت بود. خیلی شایعات نادرست به خاطر مرگ نابهنگام وجود دارد و به نظر می‌رسد، ضدانقلاب در پشت شایعات باشد. رادیو اسرائیل هم شیطنت می‌نماید.» در پی اعتراض و ایجاد اختلال در سخنرانی فرزندش سید حسن خمینی در سالگرد روح‌الله خمینی، مهدی کروبی در ۱۷ خرداد ۱۳۸۹ در
روح‌الله خمینی، مهدی کروبی در ۱۷ خرداد ۱۳۸۹ در اعتراض به این واقعه تهدید کرد که اگر چنین رویدادهایی تکرار شوند او نیز در مورد وقایعی که بر پدر او سید احمد خمینی رفته بود به روشنگری خواهد پرداخت. محمدجواد اکبرین پژوهشگر علوم اسلامی در گفتگو با بی‌بی‌سی فارسی گفت که خانواده خمینی «صحبت از وجود شبهه دربارهٔ مرگ او کردند.» مصرف بی‌رویه دارو. اظهارات منتشر نشده‌ای از اکبر هاشمی رفسنجانی دلیل مرگ احمد خمینی را اوردوز خوانده‌است. سخنان اکبر هاشمی رفسنجانی به صورت علنی در ایران منتشر نشده‌است. دادگاه تجدید نظر
علنی در ایران منتشر نشده‌است. دادگاه تجدید نظر حسین دهباشی نیز در حکم خود به‌طور تلویحی دلیل مرگ او را بر اثر مصرف بی‌رویه دارو اعلام کرده‌است. آثار و تالیفات و پیرامون وی. آثار دربارهٔ وی. مهاجر قبیله ایمان زندگی‌نامه اوست که توسط مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی به قلم حمید انصاری و با مقدمه فرزندش سید حسن خمینی منتشر شده‌است. این کتاب شامل بیان مطالب ناگفته از زندگی سید احمد خمینی، اسناد و مدارک ساواک، نامه منتشر نشده همراه با عکس‌های چاپ نشده از او می‌باشد. این کتاب، دفتر خاطراتی از سید احمد خمینی
می‌باشد. این کتاب، دفتر خاطراتی از سید احمد خمینی است، مؤلف مدتی در کنار وی سپری کرد و از شیوه زندگی و اخلاقی او مطالبی را بازگو کرده‌است. این مجموعه کوششی است در بازشناسی اندیشه و رفتار و کردار و شخصیت او. اغلب مطالب گردآورده شده در این مجموعه حاصل سخنرانی و اظهار نظر یاران وی است. عنوان مجموعه مقالاتی است که نویسنده دربارهٔ افکار، اندیشه و مواضع سید احمد خمینی نوشته‌است. دیدگاه‌ها. مخالفت با گروه‌های ملی‌گرا و نهضت آزادی. سید احمد خمینی در نامه‌ای به عموی خود سید مرتضی پسندیده ضمن انتقاد شدید از
به عموی خود سید مرتضی پسندیده ضمن انتقاد شدید از ملی‌گرایان، چنین نظری را بیان کرد: وی همچنین در این نامه از نهضت آزادی انتقاد کرد. حمایت از رهبری علی خامنه‌ای. سید احمد خمینی در اظهارنظرهایی در سال ۱۳۶۹ با نام بردن از سید علی خامنه‌ای به عنوان شاگرد روح‌الله خمینی و بیان اینکه هیچ‌کس حق شکستن حریم رهبری را ندارد، حرمت رهبری نظام اسلامی را از اصول خدشه‌ناپذیر انقلاب اسلامی دانست و از همه خواست تا به دستورهای رهبری عمل کنند. وی در بخشی از این اظهار نظرها گفته بود: انتقاد از وضعیت و شیوه اداره کشور. او در
بود: انتقاد از وضعیت و شیوه اداره کشور. او در مصاحبه‌ای که روز ۲۱ اسفند ۱۳۷۳ منتشر شد (روز سکته و چهار روز پیش از مرگ) سخنان انتقادی تندی از او دربارهٔ اوضاع کشور در گفتگو با هفته‌نامه "امید" عنوان کرده بود: