payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ملایم یا افراد مبتلا به نشانه‌های ملایم‌تری که به مسکن‌های ساده پاسخ نمی‌دهند، محسوب می‌شوند. اشکال دارویی مختلفی از تریپتان‌ها در دسترس هستند، مانند خوردنی، تزریقی، افشانه بینی و قرص‌های حل شدنی خوردنی. به‌طور کلی، همه تریپتان‌ها ظاهراً کارایی مشابه و عوارض جانبی یکسانی دارند. هر چند، افراد ممکن است به انواع خاصی، واکنش بهتری نشان دهند. بیشتر عوارض جانبی مانند سرخ شدن چهره، خفیف هستند. با این حال مواردی از بیماری سرخرگ کرونری مشاهده شده است. از این رو، آن‌ها برای افراد مبتلا به بیماری قلبی-عروقی توصیه
آن‌ها برای افراد مبتلا به بیماری قلبی-عروقی توصیه نمی‌شوند. با این‌که سوابقی از تجویز آن‌ها برای افراد دچار میگرن‌های اساسی دیده نمی‌شود ولی شواهدی از بروز ضرر در اثر مصرف آن‌ها در این‌گونه بیماران دیده نشده است که تأییدی برای این هشدار باشد. این داروها اعتیادآور نیستند ولی اگر بیش از ۱۰ بار در ماه استفاده شوند ممکن است باعث بروز سردرد ناشی از مصرف زیاد دارو شوند. ارگوتامین‌ها. ارگوتامین و دی هیدروارگوتامین داروهای قدیمی‌تری هستند که هنوز برای درمان میگرن تجویز می‌شوند. مورد دوم به‌صورت افشانهٔ بینی و
تجویز می‌شوند. مورد دوم به‌صورت افشانهٔ بینی و تزریقی عرضه می‌شود. آن‌ها ظاهراً به اندازهٔ تریپتان‌ها مؤثر هستند ارزان‌تر هستند، و عوارض جانبی آن‌ها معمولاً خفیف است. در موارد ناتوان‌کننده‌تر، مانند افراد مبتلا به میگرن‌های شدید، این داروها ظاهراً مؤثرترین گزینه درمانی هستند. سایرین. گزینه بالقوهٔ دیگر، تزریق وریدی متوکلوپرامید یا لیدوکائین از راه بینی است. متوکلوپرامید برای کسانی که به قسمت اورژانس منتقل می‌شوند، توصیه می‌شود. دیده شده است، زمانی‌که یک دوز از دگزامتازون وریدی به درمان استاندارد حملهٔ
دوز از دگزامتازون وریدی به درمان استاندارد حملهٔ میگرنی اضافه شد، در عرض ۷۲ ساعت سردردها حدود ۲۶٪ کاهش داشتند. شواهد به‌دست‌آمده، دستکاری ستون فقرات برای درمان سردردهای میگرنی متداوم را توصیه نمی‌کنند. همچنین توصیه می‌شود که مواد مخدر و باربیتورات‌ها استعمال نشوند. پیش‌آگهی. پیش‌آگهی‌های طولانی‌مدت در افراد مبتلا به میگرن متفاوت است. اکثر افراد مبتلا به میگرن بسته به بیماری‌شان میزان باروری خود را در دوره‌هایی از دست می‌دهند البته نوعاً این شرایط خوش‌خیم است و با افزایش خطر مرگ همراه نیست. چهار الگو برای
و با افزایش خطر مرگ همراه نیست. چهار الگو برای این بیماری وجود دارد: علایم بیماری ممکن است به‌طور کامل از بین بروند؛ علایم ممکن است ادامه داشته باشند ولی به تدریج در طول زمان کاهش یابند؛ علایم می‌توانند با همان تناوب و شدت سابق ادامه داشته باشند، یا حملات ممکن است بدتر و بیشتر شود. به نظر می‌رسد میگرن‌های همراه با علائم پیش‌درآمدی یکی از عوامل خطرناک سکته مغزی باشند و احتمال آن را دو برابر می‌کنند. جوان بودن، مؤنث بودن، استفاده از داروهای ضدبارداری هورمونی و سیگار کشیدن این خطر را افزایش می‌دهند. همچنین به
سیگار کشیدن این خطر را افزایش می‌دهند. همچنین به نظر می‌رسد که این مسئله با دیکسیون عروق گردنی نیز در ارتباط باشد. به نظر نمی‌رسد که میگرن بدون نشانه‌های پیش‌درآمدی تأثیری در این موضوع داشته باشد. تنها یک مطالعه از این مسئله حمایت می‌کند که میگرن با مشکلات قلبی ارتباط دارد، که البته این نظر چندان قاطع نیست و به نظر نمی‌رسد که به‌طور کلی میگرن خطر مرگ بر اثر سکته مغزی یا بیماری‌های قلبی را افزایش دهد. درمان پیشگیرانه برای افراد مبتلا به میگرن همراه با علائم پیش‌درآمدی می‌تواند از بروز سکته جلوگیری کند.
پیش‌درآمدی می‌تواند از بروز سکته جلوگیری کند. همه‌گیرشناسی. در سراسر جهان بیش از ۱۰٪ افراد مبتلا به میگرن هستند. در آمریکا حدود ۶۰٪ از مردان و ۱۸٪ زنان در یک سال مبتلا به میگرن شده‌اند که به ترتیب حدود ۱۸٪ و ۴۳٪ با خطر ابتلا به بیماری در تمام طول عمر خود مواجه بوده‌اند. در اروپا ۱۲–۲۸٪ مردم در برخی از برهه‌های زندگی خود مبتلا به میگرن می‌شوند و حدود ۶–۱۵٪ مردان بالغ و ۱۴–۳۵٪ زنان بالغ دست‌کم یک بار در سال مبتلا به این بیماری می‌شوند. نرخ میگرن در آسیا و آفریقا به نسبت کشورهای غربی کمتر است، هرچند در ژاپن و
به نسبت کشورهای غربی کمتر است، هرچند در ژاپن و مالزی میزان شیوع به جوامع غربی نزدیک‌تر است. قبلاً این تفاوت به مشکلات متدولوژیک و تفاوت در مطالعات نسبت داده می‌شد، ولی اکنون به نظر می‌رسد تفاوت فرهنگی و محیطی واقعی بین نژادها می‌تواند مسئول این اختلاف باشد. میگرن‌های مزمن در میان ۱٫۴ تا ۲٫۲٪ از جمعیت رخ می‌دهد. این ارقام به نحو قابل توجهی با توجه به سن تغییر می‌کند: میگرن‌ها غالباً بین سنین ۱۵ و ۲۴ سالگی آغاز می‌شوند و در افراد ۳۵ تا ۴۵ ساله بیشتر هستند. در کودکان حدود ۱٫۷٪ از ۷ ساله‌ها و ۳٫۹٪ از افراد بین
کودکان حدود ۱٫۷٪ از ۷ ساله‌ها و ۳٫۹٪ از افراد بین ۷ و ۱۵ ساله مبتلا به میگرن هستند و این شرایط تا قبل از سن بلوغ در پسرها کمی بیشتر است. در دوران نوجوانی میگرن در میان زنان شایع‌تر است و این شرایط در تمام دوران زندگی به همین منوال باقی می‌ماند، و در میان زنان مسن ابتلا به میگرن دو برابر مردان است. ابتلا به میگرن بدون علائم پیش‌درآمدی در زنان بیشتر از میگرن‌های همراه با علائم پیش‌درآمدی است، ولی در مردان هر دوی این میگرن‌ها به یک میزان اتفاق می‌افتند. در طول دوران یائسگی، اغلب قبل از آنکه شدت علائم میگرن
دوران یائسگی، اغلب قبل از آنکه شدت علائم میگرن کاهش پیدا کند، بدتر می‌شود. درحالی‌که این علائم در حدود دو سوم افراد مسن از بین می‌رود ولی در ۳ تا ۱۰٪ آن‌ها باقی می‌ماند. در دوران بارداری خانم‌ها به علت افزایش ترشح هورمون‌ها تعداد حملات میگرنی و دردهای آن به طرز چشم‌گیری کاسته می‌شود، اما در بیشتر موارد پس از زایمان، سردرد دوباره برمی‌گردد. تاریخچه. اولین نوشته‌های مربوط به میگرن در ایبرس پاپیروس آمده است که در حدود ۱۲۰۰ سال پیش از میلاد مسیح در مصر باستان نوشته است. در سال ۲۰۰ قبل از میلاد نوشته‌هایی از
نوشته است. در سال ۲۰۰ قبل از میلاد نوشته‌هایی از مدرسه پزشکی بقراط بیان می‌کند که علائم پیش‌درآمدی دیداری میگرن، می‌توانند قبل از سردرد اتفاق بیفتند و بعد از استفراغ این حالت می‌تواند تا حدودی تسکین یابد. در قرن دوم آرتائوس این نوع از سردرد را به سه نوع تقسیم کرد: سفامالجیا، سفالی، و هتروکرانیال. جالینوس پرگامون از اصطلاح همیکرانیا (نیمهٔ سر) استفاده کرد، اصطلاحی که واژهٔ میگرن درنهایت از آن گرفته شد. او همچنین پیشنهاد داد که این درد، برخاسته از پرده‌های مغز و شریان‌های خونی در سر است. در سال ۱۸۸۷ لوئیز
مغز و شریان‌های خونی در سر است. در سال ۱۸۸۷ لوئیز هیاسینت توماس، کتابداری فرانسوی، برای اولین بار میگرن را به دو نوع تقسیم کرد که در حال حاضر نیز از این تقسیم‌بندی استفاده می‌شود: میگرن با علائم پیش‌درآمدی ("میگرن افتالمیک") و میگرن بدون علائم پیش‌درآمدی ("میگرن وولگار") قدمت مته کاری، سوراخ کردن عمدی جمجمه، به ۷٫۰۰۰ سال قبل از میلاد برمی گردد. درحالی‌که بعضی از مردم با این کار از بیماری نجات پیدا می‌کردند، ولی به خاطر عفونت، تعداد زیادی جان خود را از دست می‌دادند. آن‌ها معتقد بودند که با این کار «به ارواح
آن‌ها معتقد بودند که با این کار «به ارواح خبیث اجازه فرار می‌دهند». ویلیام هاروی در قرن ۱۷ سوراخ کردن جمجمه را برای درمان میگرن توصیه می‌کرده است. درحالی‌که از دیرباز تلاش‌های زیادی برای درمان میگرن صورت گرفته است، ولی در سال ۱۸۶۸ بود که استفاده از ماده‌ای که در نهایت مؤثر واقع شد، آغاز گردید. این ماده قارچی با نام ارگوت بود که در سال ۱۹۱۸ ارگوتامین از آن گرفته شد. میتیسرجید در سال ۱۹۵۹ ساخته شد و اولین تریپتان، سوماتریپتان، در سال ۱۹۸۸ تولید شد. در طول قرن ۲۰ به دنبال مطالعات بیشتر، مواد پیشگیرانهٔ
قرن ۲۰ به دنبال مطالعات بیشتر، مواد پیشگیرانهٔ مؤثرتری ساخته شدند و مورد تأیید قرار گرفتند. جامعه و فرهنگ. میگرن هزینه‌های پزشکی زیادی را به خود اختصاص داده است، درحالی‌که این هزینه‌ها سود چندانی نداشته‌اند. برآورد شده است که میگرن یکی از پرهزینه‌ترین اختلالات عصب‌شناختی در جامعهٔ اروپا است که سالانه بیش از ۲۷ میلیارد پوند هزینه داشته است. هزینه‌های مستقیمی که در آمریکا برای این بیماری صرف شده، حدود ۱۷ میلیارد دلار برآورد شده‌ که حدود یک دهم این هزینه، صرف تولید تریپتان‌ها شده است. هزینه‌های غیرمستقیم حدود
تریپتان‌ها شده است. هزینه‌های غیرمستقیم حدود ۱۵ میلیارد دلار است که بیشترین قسمت آن از بین رفته است. در کسانی که با میگرن به انجام کار می‌پردازند، میزان اثربخشی حدود یک سوم کاهش می‌یابد. تأثیرات منفی نیز غالباً برای خانواده فرد رخ می‌دهد. تحقیقات. تحریک مغناطیسی مغز نویدبخش نشان می‌دهد. همان‌طور که تحریک عصبی فرق مغزی از راه پوست عمل می‌کند. شواهد اولیه‌ای وجود دارد که رژیم غذایی کتوژنیک ممکن است به جلوگیری از میگرن اپیزودیک و طولانی‌مدت کمک کند.
سلین ماری کلودت دیون (؛ زادهٔ ۳۰ مارس ۱۹۶۸) خوانندهٔ کانادایی است. از او با عنوان «ملکهٔ بالادهای پاور» یاد شده و بابت آواز ماهرانه و قدرتمندش مورد توجه است. موسیقی او شامل ژانرهایی مانند پاپ، راک، آراندبی، گاسپل و کلاسیک می‌شود. آثار او عمدتاً به زبان‌های انگلیسی و فرانسوی بوده‌است، اگرچه او به زبان‌های اسپانیایی، ایتالیایی، آلمانی، لاتین، ژاپنی و چینی نیز خوانده‌است. او اولین و دومین آلبوم خود را در سال ۱۹۸۱ عرضه کرد، و پس از آن سری دیسک‌های خود را در کبک راهی بازار کرد و بلافاصله به موفقیت رسید. سلین
راهی بازار کرد و بلافاصله به موفقیت رسید. سلین دیون در سال ۱۹۸۳ و با ترانه‌ای با عنوان «از عشق یا از دوستی» در فرانسه شناخته شد. بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹ شیوه پوشش و سبک موسیقایی خود را متحول کرد و با کمپانی سی بی اس (سونی بی ام جی در آینده) قرارداد بست، سپس به هدف آماده کردن خود برای ارائه کارهایی در سطح بین‌المللی، زبان انگلیسی را فراگرفت. او به نمایندگی از سوئیس در مسابقه یوروویژن شرکت کرد و با ترانه «بدون من نرو» برنده مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۸۸ شد. اولین آلبوم سلین دیون به زبان انگلیسی و با عنوان
اولین آلبوم سلین دیون به زبان انگلیسی و با عنوان "Unison" در سال ۱۹۹۰ عرضه شد و به او این اجازه را داد تا خود را در ایالات متحده و پس از آن کل دنیا معرفی کند. پس از آن، وی به تناوب آلبوم‌های فرانسوی و انگلیسی خود را راهی بازار کرد و موفق شد خود را به عنوان یکی از مهم‌ترین زنان خواننده به این دو زبان معرفی کند. در ۱۹۹۹ و در اوج موفقیت، اعلام کرد که قصد دارد دو سال در کارش وقفه بیندازد؛ با این هدف که زندگی مشترکش را شروع کند و تمام وقتش را با همسرش که در آن زمان برایش تشخیص سرطان داده بودند بگذراند. وی در
زمان برایش تشخیص سرطان داده بودند بگذراند. وی در سال ۲۰۰۲ به عرصه موسیقی بازگشت و قراردادی سه ساله که بعدتر تا پنج سال تمدید شد برای ارائهٔ چهار یا پنج برنامه در هفته در سیزارز پالاس لاس وگاس امضا کرد. موسیقی سلین دیون نمایانگر تأثیر جریانات متنوع موسیقایی، از پاپ / راک گرفته تا کلاسیک است. علی‌رغم انتقاداتی که به اختلاط و تنوع ژانر در اغلب آلبوم‌هایش می‌شود، شهرت وی بیشتر به دلیل شایستگی صدای وی از لحاظ فنی است. معروف‌ترین ترانه او، تیتراژ پایانی فیلم "تایتانیک" به‌نام «قلب من ادامه خواهد داد» بود که
"تایتانیک" به‌نام «قلب من ادامه خواهد داد» بود که فیلم، بیش از ۱۰ سال رکورد پرفروش‌ترین فیلم جهان را در اختیار داشت. دیون بیش از دویست میلیون نسخه از دیسک‌های خود را در سراسر دنیا فروخته‌است. وی علاوه بر مراسم جوایز جهانی موسیقی در سال ۲۰۰۷، موفق به کسب جایزهٔ افسانه، به پاس «موفقیت جهانی و مشارکت مثال زدنی‌اش در صنعت موسیقی» شده‌است. در پایان سال ۲۰۰۹، دیون از سوی "لس آنجلس تایمز"، پردرآمدترین هنرمند آن دهه شناخته شد، که مجموع فروش آلبوم و درآمد کنسرت او بیش از ۷۴۷ میلیون دلار بود. زندگی‌نامه. سلین دیون
بیش از ۷۴۷ میلیون دلار بود. زندگی‌نامه. سلین دیون در خانواده‌ای فقیر در شارلمانی واقع در ایالت کبک کانادا به دنیا آمد. چهاردهمین فرزند خانواده‌ای بود که همه اهل موسیقی بودند. با کمک مدیر برنامه‌ها و همسر آینده‌اش رنه آنژلی که برای تأمین مالی اولین برنامهٔ او خانه‌اش را گرو گذاشته بود، ستاره‌ای جوان در جامعهٔ فرانسوی‌زبان کانادا شد. در ۱۲ سالگی، با همکاری مادر و برادرش ژاک به ساخت اولین ترانه خود، «تنها یک رؤیا بود»، پرداخت. برادرش میشل دیون قطعه را به منیجر موسیقی رنه آنژلی، که نام وی را از پشت آلبومی از
موسیقی رنه آنژلی، که نام وی را از پشت آلبومی از ژینتو رنو یافته بود، فرستاد. آنژلی از صدای دیون به گریه افتاد و تصمیم گرفت که وی را به ستاره‌ای در موسیقی بدل سازد. زمانی که او ۱۸ ساله بود، پس از دیدن اجرایی از مایکل جکسون، تصمیم گرفت که به هنرمندی موفق نظیر او تبدیل شود. این ستاره بعدها در اروپا و آسیا به دلیل بردن جوایز فستیوال جهانی موسیقی پاپ یاماها در سال ۱۹۸۲ و رقابت یوروویژن ۱۹۸۸ شناخته شد. دیون تاکنون در سبک‌های متفاوتی کار کرده‌است از پاپ و راک تا موسیقی‌های مذهبی و کلاسیک و آثار او تحسین‌های
تا موسیقی‌های مذهبی و کلاسیک و آثار او تحسین‌های فراوانی را به خود جذب کرده‌اند. او به خاطر توانایی تکنیکی، صدا و شیوهٔ خواندن قدرتمند خود معروف شده‌است. در سال ۲۰۰۴، بعد از فروش مجموع ۱۷۵ میلیون آلبوم جایزهٔ ویژه الماس از جوایز جهانی موسیقی برای پرفروش‌ترین آثار یک خوانندهٔ زن در جهان به او تقدیم شد. وی در سال ۲۰۲۲ اعلام نمود که کلیه کنسرت های بهار ۲۰۲۳ و سفرهای اروپایی خود را به‌علت ابتلا به نوعی بیماری نادر دستگاه عصبی (سندرم استیف-پرسن)، مُلغی نموده است. زندگی خصوصی. دیون همسر و منیجر خود، رنه آنژلیل
زندگی خصوصی. دیون همسر و منیجر خود، رنه آنژلیل را پس از آنکه والدین او قطعه اولین ترانه ساخته شده وی را برای رنه فرستادند، نخستین بار در حالی که تنها ۱۲ سال داشت در سال ۱۹۸۰ ملاقات کرد. رنه در آن زمان ۳۸ ساله بود. آنها رابطه میان خود را از سال ۱۹۸۷ آغاز کردند و در سال ۱۹۹۱ نامزد یکدیگر شدند. آن‌ها در سال ۱۹۹۴ در کلیسای نتردام منترآل عروسی کردند. دیون و آنژلیل در ۵ ژانویه ۲۰۰۰، با تجدید عهد ازدواج، عروسی خود را بار دیگر جشن گرفتند. در می ۲۰۰۰، دیون پس از تصمیم به استفاده از لقاح مصنوعی به دلیل سال ها تلاش
به استفاده از لقاح مصنوعی به دلیل سال ها تلاش ناموفق برای باردار شدن ، دو عمل کوچک در یک کلینیک باروری در نیویورک انجام داد تا شانس باروری خود را افزایش دهد. اولین پسر آنها، در ۲۵ ژانویه ۲۰۰۱ به دنیا آمد و نیز در روز ۲۳ اکتبر ۲۰۱۰، دوقلوهای پسر به دنیا آورد. رنه در ژانویه ۲۰۱۶ بر اثر سرطان فوت کرد. در دسامبر ۲۰۲۲، سلین دیون اعلام کرد که مبتلا به سندرم استیف-پرسن است و در نتیجه تمام اجراهایش لغو شد. ترانه‌شناسی. آلبوم‌های استودیویی فرانسوی زبان آلبوم‌های استودیویی انگلیسی زبان
شر (؛ زادهٔ ۲۰ مهٔ ۱۹۴۶ با نام شریل سرکیسیان) خواننده، بازیگر و شخصیت تلویزیونی آمریکایی است که به «الهه پاپ» شهرت دارد. او به‌خاطر صدای کنترآلتو با ویژگی‌های آندروجینی، سبک بصری جسورانه، و کارنامه هنری چندجانبه‌اش شناخته می‌شود. شر اغلب در نقش زنانی بااراده و صریح در آثار بصری خود ظاهر شده و شخصیتی نمایشی خلق کرده که با تصویر عمومی‌اش همخوانی دارد. او به‌عنوان چهره‌ای تأثیرگذار در فرهنگ عامه، با بازآفرینی مداوم سبک خود، طی بیش از شش دهه فعالیت حرفه‌ای، چندین بازگشت موفق به عرصه هنر داشته است. شر در سال
بازگشت موفق به عرصه هنر داشته است. شر در سال ۱۹۶۵ به‌عنوان بخشی از گروه فولک راک سانی اند شر، از پیشگامان پادفرهنگ دهه ۱۹۶۰، به شهرت رسید و همزمان با تک‌آهنگ‌هایی مانند «بنگ بنگ (مای بیبی شات می داون)» نامش در جایگاه ده تک‌آهنگ پرفروش بریتانیا و آمریکا قرار گرفت. در دهه ۱۹۷۰، با ترانه‌های پاپ روایی مانند «کولی‌ها، ولگردها و دزدان»، «نیمه‌نژاد» و «بانوی تاریک» در صدر جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ آمریکا قرار گرفت. پس از تمرکز بر بازیگری، در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ با سبک هِیر متال به موسیقی بازگشت و با آلبوم‌های "شر"
هِیر متال به موسیقی بازگشت و با آلبوم‌های "شر" (۱۹۸۷)، "قلب سنگی" (۱۹۸۹) و "عشق درد دارد" (۱۹۹۱)، تک‌آهنگ‌های پرفروش جهانی مانند «اگر می‌توانستم زمان را به عقب برگردانم» و «ترانه شوپ شوپ (این در بوسه اوست)» را تولید کرد. در ۵۲ سالگی، با آلبوم دنس پاپ "باور" (۱۹۹۸) به اوج موفقیت تجاری رسید. این آلبوم با معرفی «اثر شر» — استفاده از اتوتیون برای تغییر صدا — تک‌آهنگ «باور» راه به همراه داشت که به پرفروش‌ترین ترانه سال ۱۹۹۹ در آمریکا و پرفروش‌ترین تک‌آهنگ یک خواننده زن در بریتانیا تبدیل شد. در قرن بیست‌ویکم،
زن در بریتانیا تبدیل شد. در قرن بیست‌ویکم، آلبوم‌های "نزدیک‌تر به حقیقت" (۲۰۱۳) و "ملکه رقصان" (۲۰۱۸) در رتبه سوم جدول "بیلبورد" ۲۰۰ آمریکا قرار گرفتند. شر در دهه ۱۹۷۰ با برنامه‌های تلویزیونی "ساعت کمدی سانی و شر" و برنامه انفرادی "شر" در شبکه سی‌بی‌اس، که هر هفته بیش از ۳۰ میلیون بیننده را جذب می‌کردند، به ستاره تلویزیون تبدیل شد. او با بازی در نمایش تئاتر برادوی و اقتباس سینمایی نمایش "به ۵ و سکه ۱۰ سنتی برگرد، جیمی دین، جیمی دین" (۱۹۸۲) تحسین منتقدان را برانگیخت. شر در سینما با نقش‌آفرینی در فیلم‌هایی
برانگیخت. شر در سینما با نقش‌آفرینی در فیلم‌هایی مانند "سیلک‌وود" (۱۹۸۳) و "ماه‌زده" (۱۹۸۷) دو نامزدی جایزه اسکار دریافت کرد و برای "ماه‌زده" جایزه اسکار بهترین بازیگر زن را برد. او همچنین برای فیلم "ماسک" (۱۹۸۵) جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره کن را کسب کرد. از دیگر فیلم‌های برجسته او می‌توان به "جادوگران ایست‌ویک" (۱۹۸۷)، "پری‌های دریایی" (۱۹۹۰)، "اگر این دیوارها می‌توانستند صحبت کنند" (۱۹۹۶، اولین تجربه کارگردانی او)، "چای با موسولینی" (۱۹۹۹)، "برلسک" (۲۰۱۰) و "ماما میا! دوباره شروع کنیم" (۲۰۱۸) اشاره
و "ماما میا! دوباره شروع کنیم" (۲۰۱۸) اشاره کرد. زندگی و حرفه او الهام‌بخش موزیکال "نمایش شر" در سال ۲۰۱۸ بود. شر یکی از پرفروش‌ترین هنرمندان موسیقی تاریخ است و بیش از ۱۰۰ میلیون نسخه از آثارش در سراسر جهان به فروش رفته است. او تنها خواننده‌ای است که در هفت دهه متوالی (دهه ۱۹۶۰ تا ۲۰۲۰) تک‌آهنگ‌های شماره یک در جدول "بیلبورد" آمریکا داشته و به تالار مشاهیر راک اند رول هم راه یافته است. جوایز او شامل یک جایزه اسکار، یک جایزه گرمی، یک جایزه امی، سه جایزه گلدن گلوب، جایزه نماد "بیلبورد" و جایزه مرکز کندی است.
گلوب، جایزه نماد "بیلبورد" و جایزه مرکز کندی است. تور کنسرت اثبات زندگی: تور خداحافظی (۲۰۰۲–۲۰۰۵) او با درآمد ۲۵۰ میلیون دلار (حدود ۴۰۲ میلیون دلار در سال ۲۰۲۵) پرفروش‌ترین تور کنسرت یک هنرمند زن در آن زمان بود. شر همچنین به دلیل فعالیت‌های سیاسی ترقی‌خواهانه و حمایت از حقوق ال‌جی‌بی‌تی‌کیو و آگاهی‌بخشی دربارهٔ اچ‌آی‌وی/ایدز شناخته می‌شود. اوایل زندگی. شریل سرکیسیان در تاریخ ۲۰ مه ۱۹۴۶ در ال سنترو، کالیفرنیا به دنیا آمد. پدرش، جان سرکیسیان، راننده کامیون ارمنی-آمریکایی با مشکلات مواد مخدر و قمار بود که در
با مشکلات مواد مخدر و قمار بود که در دوران کودکی او به ندرت حضور داشت. مادرش، جورجیا هولت، مدل و بازیگر با اصالت ایرلندی، انگلیسی، آلمانی و شروکی بود. پدربزرگ و مادربزرگ پدری شر از بازماندگان نسل‌کشی ارمنی‌ها بودند. والدین شر زمانی که او ده‌ماهه بود از هم جدا شدند. پیش از ترک خانه، پدرش او را برای چند ماه در یتیم‌خانه گذاشت؛ هولت اجازه داشت یک بار در هفته او را ملاقات کند و تنها از پشت پنجره می‌توانست شر را ببیند. هر دوی آن‌ها این تجربه را آسیب‌زایند می‌دانستند. در سال ۱۹۵۱، هولت با بازیگر جان ساوتال
در سال ۱۹۵۱، هولت با بازیگر جان ساوتال ازدواج کرد و از او خواهر ناتنی شر، جورگان را به دنیا آورد. ازدواج هولت با ساوتال زمانی که شر ۹ ساله بود به پایان رسید؛ شر بعدها او را «پدر واقعی‌ام» و «مردی خوش‌طبع که وقتی بیش از حد می‌نوشید، بی‌ادب می‌شد» توصیف کرد. هولت چندین بار ازدواج کرد و طلاق گرفت و خانواده را در ایالت‌های مختلف از جمله نیویورک، تگزاس و کالیفرنیا جابه‌جا کرد. آن‌ها اغلب از نظر مالی در تنگنا بودند و شر یادآوری کرد که برای نگه داشتن کفش‌هایش از کش لاستیکی استفاده می‌کردند. در حالی که در لس‌آنجلس
لاستیکی استفاده می‌کردند. در حالی که در لس‌آنجلس زندگی می‌کردند، هولت به بازیگری پرداخت و همزمان به عنوان پیشخدمت کار می‌کرد، گاهی برای دخترانش نقش‌های تلویزیونی کوچکی در برنامه‌هایی مانند "ماجراهای اوزی و هریت" (The Adventures of Ozzie and Harriet) فراهم می‌کرد. در کلاس پنجم، شر نمایشنامه موزیکال "اکلاهما!" را سازماندهی کرد و زمانی که پسران از شرکت در آن خودداری کردند، نقش‌های مردانه را بازی کرد. در نه سالگی، صدای او به‌طور غیرعادی بم‌تر از صدای یک دختر بچه بود. شر که شیفته ستارگان سینما بود، به شدت از
بچه بود. شر که شیفته ستارگان سینما بود، به شدت از آدری هپبورن در فیلم "صبحانه در تیفانی" (۱۹۶۱) تأثیر گرفت و شخصیت او را با لباس‌ها و رفتار غیرمتعارفش تقلید می‌کرد. او همچنین مارلنه دیتریش، بتی دیویس و کاترین هپبورن را تحسین می‌کرد، اما از کمبود بازیگران با موهای تیره در هالیوود دلسرد شده بود. او به یاد آورد: «در کارتون‌های والت دیزنی، تمام جادوگران و ملکه‌های شر به شدت تاریک بودند. هیچ‌کس نبود که من بتوانم نگاه کنم و بگویم، 'من شبیه او هستم.'» در دوران کودکی، او رؤیای رسیدن به شهرت داشت اما با احساس
کودکی، او رؤیای رسیدن به شهرت داشت اما با احساس بی‌کفایتی دست و پنجه نرم می‌کرد و خود را «نازیبا» و «بی‌استعداد» می‌دانست. در بازتاب آرزوهایش، او بعدها گفت: «نمی‌توانستم به چیزی را که می‌توانستم انجام دهم فکر کنم… فقط فکر می‌کردم، 'من مشهور خواهم شد'. این هدف من بود.» در سال ۱۹۶۱، هولت با مدیر بانک گیلبرت لاپییر ازدواج کرد، که شر (با نام شریل لاپییر) و جورگان را به فرزندخواندگی پذیرفت و آن‌ها را در مدرسه خصوصی مونت کلیر در انسینو، لس آنجلس ثبت‌نام کرد. شر که از خانواده‌ای از طبقه متوسط رو به پایین آمده
که از خانواده‌ای از طبقه متوسط رو به پایین آمده بود، با چالش‌هایی در محیط مرفه مدرسه روبه‌رو بود، جایی که به گفته زندگی‌نامه‌نویس کانی برمن، «ظاهر برجسته» و «شخصیت برونگرای» شر، او را از دیگران متمایز می‌کرد. یکی از همکلاسی‌ها به یاد می‌آورد: «هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم که اولین بار شر را دیدم. او خیلی خاص بود… مثل یک ستاره سینما، درست در آن لحظه… او گفت که می‌خواهد ستاره سینما شود و ما می‌دانستیم که خواهد شد.» شر که به خاطر خلاقیت و شوخ‌طبعی‌اش شناخته شده بود، در زبان فرانسه و انگلیسی موفق بود اما در دیگر
در زبان فرانسه و انگلیسی موفق بود اما در دیگر دروس مشکل داشت و بعدها متوجه شد که خوانش‌پریشی دارد. رفتار غیرمتعارف او نیز توجه‌ها را جلب می‌کرد: او در هنگام ناهار برای دانش‌آموزان آواز می‌خواند و وقتی با بلوزی که شکم‌نما بود ظاهر می‌شد، همکلاسی‌ها را شگفت‌زده می‌کرد. در بازتاب عدم تمرکزش در مدرسه، شر گفت: «من هیچ‌وقت واقعاً [اونجا] نبودم. همیشه به این فکر می‌کردم که کی بزرگ می‌شم و معروف.» فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که شر در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته است:
آریاناز نیمهٔ نخست سال ۱۳۷۸ با ۱۵ عضو آغاز کرد. این گروه تا اسفند ۱۳۹۳ فعالیت هنری داشت. مدتی بعد از آغاز کار، علیرضا طباطبایی نوازندهٔ ساز درام به آن‌ها پیوست، اما پس از آن محمدرضا گلزار (تومبا) و امیرحسین مستعد (گیتار بیس) گروه را ترک کردند. امیرحسین مستعد در یکی از کنسرت‌های این گروه در خارج از کشور ماند و به ایران بازنگشت. همین امر باعث شد تا مدتی این گروه اجازهٔ برپایی کنسرت نداشته باشند. گروه آریان در سال ۱۳۸۷ نخستین آهنگ مشترک خود با کریس دی برگ خوانندهٔ مشهور ایرلندی را در تهران اجرا کرد. این آهنگ
مشهور ایرلندی را در تهران اجرا کرد. این آهنگ «The words i love you» نام دارد. پیشینه. علی پهلوان و پیام صالحی در سپاه پاسداران خدمت سربازی را طی می‌کردند. در طی این دوره، این دو نفر بیشتر به علاقه‌مندی‌های یکدیگر آشنا شدند، هر دو شعر می‌گفتند، آواز می‌سراییدند، گیتار می‌نواختند و می‌خواندند. این آشنایی در دوره‌ای رخ داد که موسیقی پاپ ایران برای اولین بار پس از انقلاب ۱۳۵۷ رشد می‌کرد. هر دو به این فکر افتادند که چه موقعیتی بهتر از این و تصمیم گرفتند تا فعالیت خود را در این زمینه با شیوه و سبکی متفاوت آغاز
خود را در این زمینه با شیوه و سبکی متفاوت آغاز کنند. نخستین گام در این راه تشکیل گروه موسیقی پاپ با نام «گروه آریان» بود. آریان اولین گروه در این سبک و نوع بعد از انقلاب ۱۳۵۷ بود و از این جهت اولین گروه موسیقی رسمی پس از انقلاب ۱۳۵۷ به‌شمار می‌رفت. برای شروع گروهی متشکل از آواز ویولن، گیتار به سبک ایرانی، دو خوانندهٔ اصلی با لحن و نوایی متفاوت و در پشت این نواها آوازی از خانم‌ها به‌عنوان همخوان تشکیل شد. علاوه بر این، غزل‌ها از بافت مخصوص با عباراتی ساده طراحی شدند تا طیف گسترده‌ای از جامعه را جذب کند. بر
شدند تا طیف گسترده‌ای از جامعه را جذب کند. بر این اساس گروه با این ترکیب شروع کرد: در ابتدا تصمیم گرفته شده بود که شهروز فرنژاد به‌عنوان نوازندهٔ کیبورد و پیانو همکاری کند اما به‌سبب داشتن شغل پیشین و سابقهٔ کاری، نینف امیرخاص (نوازندهٔ کیبورد، ارگ‌زن آشوری) از سوی سیامک معرفی شد تا جایگزین او شود و گروه تمرین‌هایش را با او از سر گرفت. به‌سبب فقدان نوازندهٔ درام و ویولنسل در گروه، نیاز به اجرای این ریتم ویژه روی پیانو و ارگ بود. برای بالا بردن سطح کیفی اجرایی کار، گروه تمرینات مداوم و بسیار زیادی را انجام
کار، گروه تمرینات مداوم و بسیار زیادی را انجام داد و تصمیم گرفته شد تا مجوزی برای برگزاری اجرای زنده از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی گرفته شود. نهایتاً گروه موفق شد تا مجوزهای لازم را بگیرد. پایان کار گروه. در اسفند ماه سال ۱۳۹۳ این گروه با انتشار آلبوم آخر خود به نام «خداحافظ» و انتشار کتاب نت و شعر کلیهٔ آهنگ‌های اجرا شده توسط این گروه در دو جلد به نام آهنگ‌های گروه آریان برای گیتارنوازی آسان که توسط محمدرضا تاجیک نوشته شد به کار خود پایان داد.
همرَفت یا کانوِکشن به انتقال گرما توسط حرکت توده مولکول‌ها در سیالات، از قبیل گازها و مایعات، گفته می‌شود. همرفت شامل زیر-مکانیزم‌هایی از قبیل ادوکشن (انتقال گرمای جهت‌دار توسط توده مولکول‌ها) و دیفیوژن (انتقال گرما یا مولکولی بدون جهت از یک نقطه متمرکز به نقاط دارای غلظت کمتر) است. در اکثر جامدات همرفت نمی‌تواند اتفاق بیفتد چرا که حرکت توده ای مولکول یا دیفیوژن ماده چندانی نمی‌تواند اتفاق بیفتد. در جامدات صلب واپخش (دیفیوژن) گرمایی اتفاق می‌افتد اما به آن رسانش گفته می‌شود. در مبحث انتقال حرارت و انتقال
رسانش گفته می‌شود. در مبحث انتقال حرارت و انتقال جرم، همرفت به مجموع اثرات ادوکشن و دیفیوژن گفته می‌شود. همرفت را می‌توان در گونه‌های مختلف از قبیل؛ طبیعی، واداشته، گرانشی، گرانولی (ریزدانه‌ای) یا ترمومغناطیسی طبقه‌بندی کرد. مکانیزم‌های همرفت. همرفت تقریباً در تمام مایعات با هر حجم و مقداری بیشتر از چند اتم اتفاق می‌افتد. همرفت به دلیل تأثیرات نیروهای حجمی، مانند نیروی گرانش، در یک سیال اتفاق می‌افتد. با اینکه مکانیزم‌های متنوعی برای ایجاد همرفت وجود دارد اما معمولا همرفت را به دوگونه "طبیعی" و "واداشته
اما معمولا همرفت را به دوگونه "طبیعی" و "واداشته (اجباری)" تقسیم‌بندی می‌کنند. همرفت طبیعی. همرفت طبیعی، یا همرفت آزاد به دلیل اختلاف دما اتفاق می‌افتد که این اختلاف دما بر روی چگالی و در نتیجه شناوری نسبی یک سیال تأثیر می‌گذارد. قسمت‌های سنگین‌تر (چگال‌تر) به پایین رفته و قسمت‌های سبک‌تر به بالا حرکت خواهند کرد، که باعث حرکت توده‌ای مولکول‌ها خواهد شد. در نتیجه همرفت طبیعی فقط می‌تواند در یک میدان گرانشی اتفاق بیفتد. یکی از مثال‌های همرفت طبیعی بلند شدن دود از روی آتش است. همچنین بلند شدن بخار آب از روی
از روی آتش است. همچنین بلند شدن بخار آب از روی دیگ غذا به دلیل کمتر بودن چگالی بخار آب نسبت به آب مایع مثالی دیگر از همرفت طبیعی است. همرفت واداشته. در همرفت واداشته که ادوکشن گرمایی نیز نامیده می‌شود، حرکت سیال ناشی از عوامل خارجی از قبیل پنکه یا پمپ است. از همرفت واداشته برای افزایش نرخ انتقال حرارت استفاده می‌شود. در بسیاری از میکسرها از همرفت واداشته برای توزیع یک ماده در ماده‌ای دیگر استفاده می‌شود. سیستم‌های سیال و رادیاتور و گرمایش یا سرمایش قسمت‌های بدن توسط گردش خون از دیگر مثال‌های همرفت واداشته