payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برنده اعطا شود. نحوهٔ برگزاری. مقدماتی. از زمان برگزاری دومین جام جهانی در ۱۹۳۴، مسابقات مقدماتی برای تعیین تیم‌های شرکت‌کننده در بازی‌های جام جهانی برگزار می‌شود. مسابقات مقدماتی در شش منطقهٔ قاره‌ای فیفا (آفریقا، آسیا، آمریکای شمالی و مرکزی و کارائیب، آمریکای جنوبی، اقیانوسیه، و اروپا) تحت نظارت کنفدراسیون‌های مربوطه برگزار می‌شوند. برای هر تورنمنت، فیفا از قبل تعداد سهمیه‌هایی را که به هر یک از مناطق قاره‌ای تعلق می‌گیرد، معمولاً بر اساس قدرت نسبی تیم‌های کنفدراسیون‌ها تعیین می‌کند. روند احراز صلاحیت
کنفدراسیون‌ها تعیین می‌کند. روند احراز صلاحیت می‌تواند تقریباً سه سال قبل از مسابقات نهایی شروع شود و در یک دورهٔ دو ساله ادامه یابد. فرمت مسابقات مقدماتی بین کنفدراسیون‌ها متفاوت است. معمولاً یک یا دو سهمیه به برندگان بازی‌های حذفی بین قاره‌ای تعلق می‌گیرد. به عنوان مثال، برندهٔ منطقهٔ اقیانوسیه و تیم پنجم منطقهٔ آسیا برای حضور در جام جهانی ۲۰۱۰ به مرحلهٔ پلی‌آف راه یافتند. از جام جهانی ۱۹۳۸ به بعد، کشورهای میزبان به‌طور خودکار جواز حضور در مسابقات نهایی را دریافت می‌کنند. این حق بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۲۰۰۲
دریافت می‌کنند. این حق بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۲۰۰۲ نیز به مدافعان قهرمانی اعطا شد، اما از جام جهانی ۲۰۰۶ به بعد لغو شد و قهرمانان باید در مرحلهٔ مقدماتی حاضر شوند. برزیل، قهرمان جام جهانی ۲۰۰۲، اولین مدافع عنوان قهرمانی بود که مسابقات مقدماتی را انجام داد. مسابقهٔ پایانی. مسابقات پایانی با شکل کنونی از سال ۱۹۹۸ اجرایی شد و در طی آن ۳۲ تیم ملی در طول یک ماه در کشورهای میزبان رقابت می‌کنند. دو مرحله وجود دارد: مرحلهٔ گروهی و سپس مرحلهٔ حذفی. در مرحلهٔ گروهی، تیم‌ها در هشت گروه چهار تیمی به رقابت می‌پردازند. هشت
در هشت گروه چهار تیمی به رقابت می‌پردازند. هشت تیم، از جمله میزبان، با سایر تیم‌ها با استفاده از فرمولی بر اساس رده‌بندی جهانی فیفا یا عملکرد در جام‌های جهانی اخیر انتخاب می‌شوند و در گروه‌های جداگانه قرار می‌گیرند. تیم‌های دیگر معمولاً بر اساس معیارهای جغرافیایی به «گلدان‌های» متفاوتی تقسیم می‌شوند و تیم‌های هر گلدان به‌طور تصادفی در هشت گروه قرار می‌گیرند. از جام جهانی ۱۹۹۸، محدودیت‌هایی برای قرعه‌کشی اعمال شده است تا اطمینان حاصل شود که هیچ گروهی شامل بیش از دو تیم اروپایی یا بیش از یک تیم از هر
شامل بیش از دو تیم اروپایی یا بیش از یک تیم از هر کنفدراسیون دیگری نباشد. هر گروه یک بازی به‌صورت نوبت‌گردشی را انجام می‌دهد که در آن هر تیم در سه بازی با دیگر تیم‌های هم‌گروه دیدار می‌کند. این بدان معناست که در مجموع شش بازی در یک گروه انجام می‌شود. آخرین دور مسابقات هر گروه به‌طور همزمان برنامه‌ریزی‌شده است تا عدالت بین هر چهار تیم حفظ شود. دو تیم برتر هر گروه به مرحلهٔ حذفی راه می‌یابند. برای رتبه‌بندی تیم‌ها در یک گروه از امتیاز استفاده می‌شود. از جام جهانی ۱۹۹۴، ۳ امتیاز برای برد، ۱ امتیاز برای تساوی
۱۹۹۴، ۳ امتیاز برای برد، ۱ امتیاز برای تساوی و صفر امتیاز برای باخت در نظر گرفته شده است؛ تا پیش از این، هر برد ۲ امتیاز و تساوی ۱ امتیاز داشت. اگر تمام نتایج ممکن (برد، تساوی، باخت) را برای هر شش مسابقه در یک گروه در نظر بگیریم، ۷۲۹ (= ۳۶) ترکیب نتیجه ممکن است. با این حال، ۲۰۷ مورد از این ترکیب‌ها منجر به تساوی بین مقام‌های دوم و سوم می‌شود. در این صورت رده‌بندی بین این تیم‌ها به شرح زیر تعیین می‌شود: مرحلهٔ حذفی یک رقابت تک‌حذفی است که در آن تیم‌ها در یک مسابقه با یکدیگر بازی می‌کنند و در صورت لزوم از
مسابقه با یکدیگر بازی می‌کنند و در صورت لزوم از وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده می‌شود. این مرحله با مرحلهٔ یک شانزدهم پایانی (یا دور دوم) آغاز می‌شود که در آن تیم اول هر گروه با تیم دوم یک گروه دیگر بازی می‌کند. پس از آن مرحلهٔ یک چهارم پایانی، نیمه‌پایانی، رده‌بندی (مقابلهٔ تیم‌های سوم و چهارم) و بازی‌پایانی دنبال می‌شود. در ۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۷، فیفا فرمت جدیدی را تصویب کرد، جام جهانی ۴۸ تیمی (برای پذیرش تیم‌های بیشتر)، که شامل ۱۶ گروه سه تیمی می‌شود و از هر گروه، دو تیم اول به مرحلهٔ حذفی
می‌شود و از هر گروه، دو تیم اول به مرحلهٔ حذفی صعود می‌کنند و مرحلهٔ حذفی دارای ۳۲ تیم خواهد بود. میزبان‌ها. فرایند انتخاب. جام‌های جهانی ابتدایی در جلسات کنگرهٔ فیفا به کشورها داده شد. مکان‌ها بحث‌برانگیز بود زیرا آمریکای جنوبی و اروپا تا حد زیادی دو مرکز قدرت در فوتبال بودند و سفر بین آن‌ها به سه هفته با کشتی زمان نیاز داشت. برای مثال، تصمیم برای برگزاری اولین جام جهانی در اروگوئه، منجر به حضور تنها چهار کشور اروپایی شد. دو جام جهانی بعدی هر دو در اروپا برگزار شدند. تصمیم برای برگزاری دومین دوره در
برگزار شدند. تصمیم برای برگزاری دومین دوره در فرانسه مورد مناقشه قرار گرفت، زیرا کشورهای آمریکای جنوبی می‌دانستند که این مکان به‌طور متناوب بین دو قاره تغییر می‌کند. هم آرژانتین و هم اروگوئه جام جهانی ۱۹۳۸ را تحریم کردند. از زمان جام جهانی ۱۹۵۸، برای جلوگیری از تحریم‌ها یا جنجال‌های آینده، فیفا الگوی جایگزینی میزبان بین قارهٔ آمریکا و اروپا را آغاز کرد، که تا جام جهانی ۱۹۹۸ ادامه یافت. جام جهانی ۲۰۰۲، به میزبانی مشترک کرهٔ جنوبی و ژاپن، اولین تورنمنت در آسیا و اولین تورنمنت با چند میزبان بود. آفریقای جنوبی
و اولین تورنمنت با چند میزبان بود. آفریقای جنوبی اولین کشور آفریقایی بود که در سال ۲۰۱۰ میزبان جام جهانی شد. کشور میزبان اکنون در رأی‌گیری شورای فیفا انتخاب می‌شود. این کار تحت یک سیستم رأی‌گیری مکرر انجام می‌شود. فدراسیون ملی فوتبال کشوری که مایل به میزبانی این رویداد است، «توافقنامهٔ میزبانی» را از فیفا دریافت می‌کند که مراحل و الزامات مورد انتظار از یک پیشنهاد قوی را توضیح می‌دهد. فدراسیون نامزد فرمی را نیز دریافت می‌کند که ارسال آن نشان‌دهندهٔ تأیید رسمی نامزدی است. پس از این، گروهی از بازرسان منتخب
نامزدی است. پس از این، گروهی از بازرسان منتخب فیفا از کشور بازدید می‌کنند تا تشخیص دهند که این کشور شرایط لازم برای میزبانی رویداد را دارد و گزارشی در مورد میزبان تهیه می‌شود. تصمیم‌گیری در مورد میزبانی جام جهانی معمولاً شش یا هفت سال قبل از مسابقات گرفته می‌شود. با این حال، مواردی وجود داشته است که میزبان چندین تورنمنت آینده به‌طور همزمان اعلام شده است، مانند جام جهانی ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ که به روسیه و قطر تعلق گرفت، در حالی که قطر به عنوان اولین کشور خاورمیانه میزبان این مسابقات است. از جام‌های جهانی ۲۰۱۰ و
میزبان این مسابقات است. از جام‌های جهانی ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴، مسابقات نهایی بین کنفدراسیون‌ها به صورت چرخشی انجام می‌شود و تنها کشورهایی از کنفدراسیون منتخب (آفریقا در سال ۲۰۱۰، آمریکای جنوبی در سال ۲۰۱۴) می‌توانستند برای میزبانی مسابقات شرکت کنند. سیاست چرخشی پس از جنجال پیرامون پیروزی آلمان بر آفریقای جنوبی در رأی‌گیری مربوط به میزبانی جام جهانی ۲۰۰۶ معرفی شد. با این حال، سیاست چرخشی قاره‌ها پس از سال ۲۰۱۴ ادامه پیدا نکرد، بنابراین هر کشوری به جز کشورهای عضو کنفدراسیون‌هایی که میزبان دو تورنمنت قبلی بودند،
کنفدراسیون‌هایی که میزبان دو تورنمنت قبلی بودند، می‌توانند به عنوان میزبان برای جام‌های جهانی بعدی درخواست دهند. این امر تا حدودی برای جلوگیری از سناریوی مشابه با روند نامزدی برای مسابقات ۲۰۱۴ بود، که برزیل تنها نامزد رسمی بود. جام جهانی ۲۰۲۶ به میزبانی ایالات متحدهٔ آمریکا، کانادا و مکزیک برگزار خواهد شد و اولین باری است که یک جام جهانی بین سه کشور میزبان به اشتراک گذاشته می‌شود. جام جهانی ۲۰۲۶ بزرگ‌ترین جام جهانی خواهد بود که تا کنون برگزار شده است و در آن ۴۸ تیم ۸۰ بازی برگزار می‌کنند. شصت مسابقه در
آن ۴۸ تیم ۸۰ بازی برگزار می‌کنند. شصت مسابقه در ایالات متحده برگزار خواهد شد، از جمله تمام مسابقات از مرحلهٔ یک چهارم نهایی به بعد، در حالی که کانادا و مکزیک هر کدام میزبان ۱۰ بازی خواهند بود. عملکرد. شش قهرمان از هشت قهرمان، یکی از قهرمانی‌های خود را در حالی که میزبان بوده به دست آورده، استثناها یکی تیم ملی برزیل است که پس از شکست در بازی تعیین‌کننده در زمین خود در سال ۱۹۵۰ نایب قهرمان شد و در نیمه‌نهایی سال ۲۰۱۴ مقابل آلمان شکست خورد، و دوم اسپانیا است که در سال ۱۹۸۲ در زمین خانگی فقط توانست به دور دوم
در سال ۱۹۸۲ در زمین خانگی فقط توانست به دور دوم راه یابد. انگلستان تنها عنوان قهرمانی‌اش را در سال ۱۹۶۶ که میزبان بود به دست آورد. اروگوئه (۱۹۳۰)، ایتالیا (۱۹۳۴)، آرژانتین (۱۹۷۸) و فرانسه (۱۹۹۸) اولین قهرمانی خود را هنگامی که میزبان بودند کسب کردند در حالی که آلمان (۱۹۷۴) دومین قهرمانی خود را در زمین خانگی کسب کرد. کشورهای دیگر نیز هنگام میزبانی مسابقات موفق بوده‌اند. سوئیس (یک چهارم نهایی ۱۹۵۴)، سوئد (نایب قهرمانی در سال ۱۹۵۸)، شیلی (مقام سوم در سال ۱۹۶۲)، کرهٔ جنوبی (مقام چهارم در سال ۲۰۰۲) و مکزیک (یک
کرهٔ جنوبی (مقام چهارم در سال ۲۰۰۲) و مکزیک (یک چهارم نهایی در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۶) همگی بهترین نتایج‌شان در ادوار جام جهانی را در هنگام میزبانی کسب کردند. تاکنون، آفریقای جنوبی (۲۰۱۰) و قطر (۲۰۲۲) تنها کشورهای میزبانی بوده‌اند که نتوانسته‌اند از دور گروهی صعود کنند. نتایج. در مجموع، ۸۰ کشور حداقل یک بار در جام جهانی حضور داشته‌اند. از این تعداد، هشت تیم ملی قهرمان جام جهانی شده‌اند و ستاره‌هایی را به لوگوی خود اضافه کرده‌اند که هر ستاره نشان‌دهندهٔ یک قهرمانی در جام جهانی است. (اما اروگوئه چهار ستاره را
در جام جهانی است. (اما اروگوئه چهار ستاره را بر روی لوگوی خود اضافه کرده که نشان‌دهندهٔ دو مدال طلای آن‌ها در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ و ۱۹۲۸ است که توسط فیفا به عنوان مسابقات قهرمانی جهان شناخته می‌شود و دو عنوان قهرمانی آن‌ها در جام جهانی در سال‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۵۰). با پنج عنوان قهرمانی، برزیل موفق‌ترین تیم جام جهانی و همچنین تنها کشوری است که در همهٔ ادوار جام جهانی (۲۲ دوره) حضور داشته است. برزیل همچنین اولین تیمی بود که برای سومین بار (۱۹۷۰)، چهارمین (۱۹۹۴) و پنجمین بار (۲۰۰۲) قهرمان جام جهانی شد.
(۱۹۹۴) و پنجمین بار (۲۰۰۲) قهرمان جام جهانی شد. ایتالیا (۱۹۳۴ و ۱۹۳۸) و برزیل (۱۹۵۸ و ۱۹۶۲) تنها کشورهایی هستند که عنوان‌های متوالی را کسب کرده‌اند. آلمان غربی (۱۹۸۲–۱۹۹۰) و برزیل (۱۹۹۴–۲۰۰۲) تنها کشورهایی هستند که در سه فینال جام جهانی متوالی حضور داشته‌اند. آلمان بیشترین حضور را در میان چهار تیم اول (۱۳)، مدال (۱۲) و همچنین بیشترین فینال (۸) داشته است. بهترین عملکرد بر پایهٔ کنفدراسیون. تا به امروز، فینال جام جهانی فقط توسط تیم‌هایی از کنفدراسیون‌های یوفا (اروپا) و کونمبول (آمریکای جنوبی) برگزار شده است.
(اروپا) و کونمبول (آمریکای جنوبی) برگزار شده است. کشورهای اروپایی دوازده عنوان قهرمانی را به دست آورده‌اند، در حالی که آمریکای جنوبی ۱۰ عنوان را کسب کرده است. تاکنون تنها سه تیم از خارج از این دو قاره تاکنون به نیمه‌نهایی این رقابت‌ها رسیده‌اند: ایالات متحدهٔ آمریکا (کونکاکاف) در ۱۹۳۰، کرهٔ جنوبی (ای‌اف‌سی) در ۲۰۰۲ و مراکش در ۲۰۲۲. بهترین نتیجهٔ یک تیم از کنفدراسیون فوتبال آفریقا حضور مراکش در نیمه‌نهایی ۲۰۲۲ بوده و از این قاره کامرون در ۱۹۹۰، سنگال در ۲۰۰۲ و غنا در ۲۰۱۰ در یک‌چهارم نهایی حضور داشته‌اند.
و غنا در ۲۰۱۰ در یک‌چهارم نهایی حضور داشته‌اند. دو تیم از کنفدراسیون فوتبال اقیانوسیه در جام جهانی حضور داشته و آن دو تیم استرالیا و نیوزیلند هستند. برزیل، آرژانتین، اسپانیا، و آلمان تنها تیم‌هایی هستند که در خارج از کنفدراسیون قاره‌ای خود قهرمان جام جهانی شدند؛ برزیل در اروپا (۱۹۵۸)، آمریکای شمالی (۱۹۷۰ و ۱۹۹۴) و آسیا (۲۰۰۲) قهرمان شد. آرژانتین قهرمان جام جهانی در آمریکای شمالی در ۱۹۸۶ و آسیا در ۲۰۲۲ شد، در حالی که اسپانیا در آفریقا در جام جهانی ۲۰۱۰ قهرمان شد. در ۲۰۱۴ آلمان اولین تیم اروپایی بود که در
شد. در ۲۰۱۴ آلمان اولین تیم اروپایی بود که در قارهٔ آمریکا قهرمان شد. جوایز. در پایان هر جام جهانی، جوایزی به بازیکنان و تیم‌ها برای دستاوردهایی غیر از آخرین موقعیت‌های تیمی آن‌ها در مسابقات اهدا می‌شود. در حال حاضر شش جایزه وجود دارد: از جام جهانی ۱۹۹۸ "تیم ستارگان" متشکل از بهترین بازیکنان مسابقات نیز برای هر مسابقه اعلام شده است. آمارها و رکوردها. پنج بازیکن در جام‌های جهانی مختلف، مشترکاً رکورد بیشترین حضور در جام‌های جهانی را دارند: آنتونیو کارباخال (۱۹۵۰–۱۹۶۶)، رافائل مارکز (۲۰۰۲–۲۰۱۸)، لوتار ماتئوس
رافائل مارکز (۲۰۰۲–۲۰۱۸)، لوتار ماتئوس (۱۹۸۲–۱۹۹۸)، لیونل مسی (۲۰۰۶–۲۰۲۲) و کریستیانو رونالدو (۲۰۰۶–۲۰۲۲) که همگی در ۵ جام جهانی حضور داشتند؛ رونالدو اولین و تنها بازیکنی است که در ۵ تورنمنت مختلف جام جهانی گلزنی کرده است، و مسی با ۲۶ بازی، بیشترین بازی را در جام جهانی انجام داده است. دیژالما سانتوس (۱۹۵۴–۱۹۶۲)، فرانتس بکن‌باوئر (۱۹۶۶–۱۹۷۴) و فیلیپ لام (۲۰۰۶–۲۰۱۴) تنها بازیکنانی هستند که در سه جام جهانی عضو تیم‌های ستارگان بودند. میروسلاو کلوزه (۲۰۰۲–۲۰۱۴) با ۱۶ گل بهترین گلزن تاریخ جام جهانی است. او رکورد
۱۶ گل بهترین گلزن تاریخ جام جهانی است. او رکورد ۱۵ گل رونالدو (۱۹۹۸–۲۰۰۶) را در بازی نیمه‌نهایی ۲۰۱۴ مقابل برزیل شکست. گرد مولر (۱۹۷۰–۱۹۷۴) با ۱۴ گل در ردهٔ سوم است. گلزن چهارم، ژوست فونتن، رکورددار بیشترین گل زده در یک جام جهانی نیز هست، همهٔ ۱۳ گل او در جام جهانی ۱۹۵۸ به ثمر رسید. در نوامبر ۲۰۰۷، فیفا اعلام کرد که اعطای مدال به همه اعضای تیم باید عطف به ماسبق شود و به تمام اعضای تیم‌های قهرمان جام جهانی بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۴ مدال‌های طلا اعطا شود. درنتیجه پله تنها بازیکن دارنده سه مدال طلای جام جهانی
پله تنها بازیکن دارنده سه مدال طلای جام جهانی (۱۹۵۸، ۱۹۶۲ و ۱۹۷۰) شد؛ اگرچه به دلیل مصدومیت در فینال ۱۹۶۲ بازی نکرده بود. ۲۰ بازیکن دیگر دو مدال طلا دارند. هفت بازیکن هر سه نوع مدال جام جهانی (طلا، نقره و برنز) را به دست آورده‌اند که پنج نفرشان از تیم ۱۹۶۶–۱۹۷۴ آلمان غربی بودند: فرانتس بکن‌باوئر، یورگن گرابوفسکی، هورشت-دیتر هوتگس، سپ مایر، و ولفگانگ اویرات (۱۹۶۶–۱۹۷۴)، نفر ششم، فرانکو بارزی ایتالیایی (۱۹۸۲، ۱۹۹۰، ۱۹۹۴) و جدیدترین آنها میروسلاو کلوزه آلمان (۲۰۰۲–۲۰۱۴) با چهار مدال متوالی. ماریو زاگالو،
(۲۰۰۲–۲۰۱۴) با چهار مدال متوالی. ماریو زاگالو، فرانتس بکن‌باوئر و دیدیه دشان تنها افرادی هستند که تا به امروز هم به عنوان بازیکن و هم به عنوان سرمربی قهرمان جام جهانی شده‌اند. زاگالو در سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲ به عنوان بازیکن و در سال ۱۹۷۰ به عنوان سرمربی قهرمان شد. بکن باوئر در سال ۱۹۷۴ به عنوان کاپیتان و در سال ۱۹۹۰ به عنوان سرمربی قهرمان شد. دشان این کار را در سال ۲۰۱۸ پس از قهرمانی در سال ۱۹۹۸ به عنوان کاپیتان تکرار کرد. ویتوریو پوتسو تنها سرمربی‌ای است که تاکنون دو جام جهانی (۱۹۳۴ و ۱۹۳۸) را برده است.
که تاکنون دو جام جهانی (۱۹۳۴ و ۱۹۳۸) را برده است. همهٔ سرمربیان قهرمان جام جهانی، اهل همان کشوری بودند که قهرمان شد. در بین تیم‌های ملی، آلمان و برزیل بیشترین بازی را در جام جهانی انجام داده‌اند (۱۰۹ بازی)، آلمان رکورددار حضور در فینال‌ها (۸)، نیمه نهایی (۱۳) و یک چهارم نهایی (۱۶) است، در حالی که برزیل رکوردار بیشترین حضور در جام جهانی (۲۱)، بیشترین برد (۷۳) و بیشترین گل زده (۲۲۹) است. این دو تیم دو بار در جام جهانی، در فینال ۲۰۰۲ و در نیمه‌نهایی ۲۰۱۴ با یکدیگر بازی کرده‌اند. عملکرد تیم‌ها. با این که تا
یکدیگر بازی کرده‌اند. عملکرد تیم‌ها. با این که تا سال ۱۹۹۰ هر برد ۲ امتیاز داشت، در جدول رده‌بندی تیم‌ها، برای هر برد ۳ امتیاز، هر مساوی ۱ امتیاز و هر باخت ۰ امتیاز در نظر گرفته شده است. طبق یک قرارداد آماری در فوتبال، مسابقاتی که در وقت اضافه به نتیجه می‌رسند به‌صورت برد و باخت محاسبه می‌شوند اما مسابقاتی که در ضربات پنالتی نتیجهٔ آن‌ها مشخص می‌شود به‌صورت تساوی محاسبه می‌شوند. تیم‌ها بر اساس مجموع امتیازات، سپس تفاضل گل و سپس گل‌های زده رتبه‌بندی شده‌اند.
استیل سالیسیلیک اسید (با تلفظ /ˈæsp(ə)rɪn/) نام تجاری عمومی‌شده برای اسید استیل‌سالیسیلیک (ASA) است؛ دارویی ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAID) که برای کاهش درد، تب و التهاب استفاده می‌شود و همچنین خاصیت ضدانعقادی دارد. از جمله بیماری‌های التهابی خاص که آسپرین برای درمان آن‌ها به کار می‌رود می‌توان به بیماری کاوازاکی، پریکاردیت و تب روماتیسمی اشاره کرد. آسپرین همچنین به‌صورت بلندمدت برای پیشگیری از حملات قلبی، سکته‌های ایسکمیک و لخته‌های خونی در افراد پرخطر استفاده می‌شود. برای درد یا تب، اثرات آن معمولاً ظرف ۳۰
می‌شود. برای درد یا تب، اثرات آن معمولاً ظرف ۳۰ دقیقه آغاز می‌شود. عملکرد آسپرین مشابه سایر NSAIDهاست، اما همچنین عملکرد طبیعی پلاکت‌ها را سرکوب می‌کند. یکی از عوارض رایج آن، ناراحتی معده است. عوارض جدی‌تر شامل زخم معده، خونریزی معده و تشدید آسم می‌شود. خطر خونریزی در افراد مسن، مصرف‌کنندگان الکل، کسانی که داروهای NSAID دیگر یا داروهای رقیق‌کننده خون مصرف می‌کنند، بیشتر است. آسپرین در مراحل پایانی بارداری توصیه نمی‌شود. همچنین در کودکان مبتلا به عفونت‌ها به دلیل خطر سندرم ری توصیه نمی‌شود. دوزهای بالا ممکن
دلیل خطر سندرم ری توصیه نمی‌شود. دوزهای بالا ممکن است باعث وزوز گوش شود. پیش‌ساز آسپرین که در پوست درخت بید (جنس *Salix*) یافت می‌شود، دست‌کم ۲۴۰۰ سال است که برای اثرات درمانی‌اش استفاده شده است. در سال ۱۸۵۳، شیمیدان فرانسوی شارل فردریک گرهارت برای نخستین بار سدیم سالیسیلات را با کلرید استیل واکنش داد و اسید استیل‌سالیسیلیک تولید کرد. در ۵۰ سال بعد، شیمیدان‌های دیگر، عمدتاً از شرکت آلمانی بایر، ساختار شیمیایی آن را تثبیت کرده و روش‌های تولید مؤثرتری ابداع کردند. فلیکس هافمن (یا آرتور آیشنگرون) از بایر
کردند. فلیکس هافمن (یا آرتور آیشنگرون) از بایر نخستین کسی بود که در سال ۱۸۹۷ اسید استیل‌سالیسیلیک را به‌صورت خالص و پایدار تولید کرد. تا سال ۱۸۹۹، بایر این دارو را با نام Aspirin معرفی کرده و به‌صورت جهانی به فروش رساند. آسپرین در بیشتر کشورها بدون نسخه پزشک به‌صورت داروی تجاری یا عمومی در دسترس است. این دارو یکی از پرمصرف‌ترین داروها در جهان است؛ با مصرف سالانه حدود ۴۰٬۰۰۰ تن (معادل ۵۰ تا ۱۲۰ میلیارد قرص). همچنین در فهرست داروهای ضروری سازمان جهانی بهداشت قرار دارد. در سال ۲۰۲۳، آسپرین چهل‌وششمین داروی
قرار دارد. در سال ۲۰۲۳، آسپرین چهل‌وششمین داروی پرنسخه در ایالات متحده بود، با بیش از ۱۴ میلیون نسخه. موارد مصرف. آسپیرین یک داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی است که معمولاً به عنوان ضد درد و تب‌بر و ضدالتهاب مورد استفاده قرار می‌گیرد. این دارو بدون نسخه پزشک قابل تهیه است. موارد مصرف آسپیرین شامل انواع دردهای متوسط تا خفیف، تب، بیماری‌های التهابی همچون روماتیسم مفصلی و سندرم کاوازاکی و به عنوان مهارکننده تجمع پلاکتی است. آسپیرین یکی از پر طرفدارترین داروها در دنیاست. روزانه ۵۰۰۰۰ میلیون قرص آسپیرین در جهان
دنیاست. روزانه ۵۰۰۰۰ میلیون قرص آسپیرین در جهان مصرف می‌شود. در بریتانیا از دید آمار، هر فرد سالانه ۷۰ قرص آن را جدا یا همراه با مسکن‌های دیگر، کافئین یا ویتامین «c» مصرف می‌کند. این دارو اثرهایی نظیر ایجاد زخم‌های گوارشی و جلوگیری از لخته شدن خون را نیز از خود نشان می‌دهد. اما مصارف امروزه آسپیرین عبارت‌اند از:پیشگیری از بیماری‌های قلبی ۳۷٫۶٪ ورم مفاصل ۲۳٫۳٪ سر درد ۱۳٫۸٪ بدن درد ۱۲٫۲٪ و دردهای دیگر ۱۴٫۱٪ موارد مصرف آسپیرین. + درمان یا کاهش خطر mi در مبتلایان به mi قلبی یا آنژین ناپایدار + حملات ایسکسمیک
به mi قلبی یا آنژین ناپایدار + حملات ایسکسمیک گذرا (TIA) و اختلالات ترومبو آمبولی (در موارد پیش بیمارستانی پس از CT Scan و مشخص شدن نوع آن تجویز می‌شود) + آرتریت بالغان و نوجوانان + درد خفیف + پریکاردیت به دنبال آنفارکتوس حاد میوکارد + پیشگیری از انسداد مجدد عروق کرونر بعد از جراحی + تب روماتیسمی + کاشت استنت پیشگیری از سرطان. آسپیرین ممکن است خطر کلی ابتلا به سرطان و مرگ ناشی از سرطان را کاهش دهد. شواهد قابل توجهی برای کاهش خطر سرطان کولورکتال (CRC) وجود دارد، اما برای مشاهدهٔ این مزیت باید حداقل ۱۰ تا ۲۰
اما برای مشاهدهٔ این مزیت باید حداقل ۱۰ تا ۲۰ سال مصرف شود. همچنین ممکن است کمی خطر ابتلا به سرطان مخاط رحم، سرطان پستان و سرطان پروستات را کاهش دهد. تاریخچه. پیشینه استفاده از ترکیبات دارویی حاوی سالیسیلیک اسید به دوران باستان بازمی‌گردد. بیش از ۳۵۰۰ سال پیش بشر این پودر را می‌شناخت. در سال ۱۸۰۰ یک باستان‌شناس آلمانی که در مصر تحقیق می‌کرد، با ترجمه یکی از پاپیروس‌های مصری متوجه شد که بیش از ۸۷۷ نوع مواد دارویی برای مصارف مختلف در مصر باستان شناخته شده بود که یکی از آن‌ها سالیسیلیک اسید بود که برای برطرف
که یکی از آن‌ها سالیسیلیک اسید بود که برای برطرف کردن درد از آن استفاده می‌شد. در نوشته‌های دیگری که در یونان به‌دست آمده‌است نیز مشخص شده که بشر حدود ۴۰۰ سال پیش از میلاد از شیره پوست درخت بید برای درمان تب و درد استفاده می‌کرده‌است. همچنین آن‌ها هنگام زایمان زنان از این ماده برای کاهش درد استفاده می‌کردند. امروزه مشخص شده که ماده موجود در این شیره اسید سالیسیلیک است. در سال ۱۷۶۳ یک کشیش انگلیسی به نام ادوارد استون مقاله‌ای در جلسه سلطنتی انگلستان ارائه داد که در آن استفاده از برگ درخت بید را حتی در درمان
که در آن استفاده از برگ درخت بید را حتی در درمان مالاریا نیز مؤثر معرفی کرده بود. ۱۰۰ سال بعد یک پزشک اسکاتلندی با همین ترکیب توانست عوارض ناشی از رماتیسم را به طرز معجزه آسایی کاهش دهد. بعدها چارلز فردریگ گرهارت در سال ۱۸۵۹ موفق به تهیه استیل سالیسیلیک اسید ناخالص شد؛ و در ماه مارس ۱۸۹۹ شرکت بایر محصول خود بنام آسپیرین را به ثبت رساند. اسید سالیسیلیک در پوست درخت بید وجود دارد و بوعلی سینا و زکریای رازی در دوران خود عصاره پوست درخت بید را برای تخفیف دردها به بیماران تجویز میکرند. خصوصیات شیمیایی. آسپیرین
به بیماران تجویز میکرند. خصوصیات شیمیایی. آسپیرین به صورت قرص‌های سفید یا بلورهای سوزنی شکل یا به صورت پودرهای بلورین موجود می‌باشد، روش تهیه. یک گرم اسید سالسیلیک را داخل ارلن خشک ریخته و ۱/۵ میلی لیتر انیدرید استیک و ۱ الی ۲ قطره اسید سولفوریک غلیظ به آن اضافه کنید و با چرخش ارلن سعی کنید کلیه مواد با هم مخلوط شوند. ارلن را به مدت ۱۵ دقیقه در حمام آب در دمای ۵۰ تا۶۰ درجه سانتیگراد نگه دارید و در این مدت محتویات ارلن را با چرخش هم بزنید. پس از این مدت ۱۵ میلی لیتر آب سرد به ارلن اضافه نمائید - آسپیرین به
لیتر آب سرد به ارلن اضافه نمائید - آسپیرین به صورت بلورهای جامد ظاهر می‌گردد. آن را با قیف بوخنر صاف کنید. برای خالص سازی آسپیرین مقدار به‌دست آمده را در ۳ میلی لیتر اتانول و ۷ میلی لیتر آب در گرما حل کرده و کریستالیزه نمایید. منع مصرف و هشدارها. مصرف این دارو در موارد زیر منع پزشکی دارد یا لازم است با احتیاط صورت گیرد: عوارض آسپیرین. مصرف خودسرانه آسپیرین توسط بیماران خاصی مانند مبتلابه نشانگان ری دارند، خطر مرگ دارد. آسپیرین موجب روان شدن خون می‌شود و از این روست که برای غلظت خون، اولین دارو است. اما
از این روست که برای غلظت خون، اولین دارو است. اما رسوباتی که برداشته می‌شوند، بعداً ممکن است در اندام‌های دیگری به ویژه کلیه، مغز، کبد و پوست دوباره ته‌نشین شوند؛ بنابراین باعث مشکلاتی مانند سختی در ادرار، تیرگی پوست، گیجی، کهیر و زنگ زدن گوش‌ها شود. علاوه بر اینها، روی قرص‌های آسپیرین بچه، اخطار عدم جویدن درج می‌شود، چون باعث پوسیدگی دندان می‌شود. به علاوه، آسپیرین باعث خراش معده می‌شود. مهم‌تر این که اگر خون بیش از حد روان شود، به زودی بند نمی‌آید و با یک بریدگی کوچک، فرد خون زیادی از دست خواهد داد. حتی
بریدگی کوچک، فرد خون زیادی از دست خواهد داد. حتی ممکن است خونریزی داخلی اتفاق بیفتد. شدیدترین خونریزی ناشی از آسپیرین در زایمان است. آسپیرین در ایران. بر اساس آمارنامه ۱۲ ماه سال ۱۳۹۴ سازمان غذا و داروی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی قرص آسپیرین با فروش تقریبی یک میلیارد و سیصد و سی میلیون عدد در سال ۱۳۹۴ پرمصرف‌ترین داروی ایران بود.
محمدولی خان خلعتبری مشهور به محمدولی‌خان تُنِکابُنی ملقب به سپهدار اعظم و سپس سپهسالار اعظم (زاده ۲۵ بهمن ۱۲۲۶، تنکابن، مازندران – درگذشته ۲۷ شهریور ۱۳۰۵، تهران) سیاستمدار ایرانی بود، که از رهبران نظامی انقلاب مشروطه پس از استبداد صغیر به‌شمار می‌آمد. او سه دوره کوتاه روی هم تقریباً دوساله نخست‌وزیر ایران بود. وی در کنار سردار اسعد بختیاری یکی از دو فرمانده سپاهیان مشروطه‌خواه بود که فرماندهی مجاهدین مازندران و گیلان و قزوین را در فتح تهران و احیای مشروطیت بر عهده داشت. القاب. سپهدار تنکابنی پیش از انقلاب
بر عهده داشت. القاب. سپهدار تنکابنی پیش از انقلاب مشروطه به ترتیب دارای لقب‌های «ساعدالدوله» و «نصرالسلطنه» بود. پس از استبداد صغیر از آنجا که از رهبران فاتح تهران بود به او لقب «سپهدار اعظم» داده شد. پس از مدتی، احمدشاه او را ملقب به «سپهسالار اعظم» کرد و لقب «سپهدار اعظم» به فتح‌الله خان اکبر داده شد. این وضع سبب دشواری‌هایی شد، از همین روی برخی برای پیشگیری از اشتباه، او را «سپهدار تنکابنی»، و فتح‌الله اکبر را «سپهدار رشتی» نامیدند. تبار. خلابران. خلابر به تازیانی گفته می‌شود که در خانهٔ پادشاهان و
به تازیانی گفته می‌شود که در خانهٔ پادشاهان و سلاطین ساکن باشند. در زبان مردم گیلان و طبرستان مردمی را گویند از عرب که در خانهٔ پادشاهان و سلاطین ساکن باشند. خلابران از مستخدمان عرب حکام بودند زیرا از حکام «مرسوم» می‌گرفتند و کار آنان نیز در ارتباط با نظامیان بود. اشاره ظهیرالدین مرعشی به خلابران نیز به اعتبار برهان قاطع اشاره به گروهی از اعراب طبرستان، گیلان و دیلمان است. «تاریخ گیلان و دیلمان» نوشته ظهیرالدین مرعشی درسده نهم هجری که تاریخ این دیار را تا آن زمان رقم زده، از سکونت چهارطایفه بز، بسام، سرتیز
زمان رقم زده، از سکونت چهارطایفه بز، بسام، سرتیز و کرام در لاهیجان یاد می‌کند که «اصل ایشان عرب است». سرزمین طبرستان و گیلان برخلاف دیگر مناطق ایران تا پایان سده سوم هجری همچنان ساختار قومی پیشین خودرا حفظ کرده بود، از آن هنگام که مهاجرت علویان ایرانی و عرب به این ناحیه شتابان شد، به تدریج دستخوش تغییر گردید. این فرایند که با آمدن نوادگان ششمین امام شیعه به تبرستان و دیلمان آغاز شد در روزگار اسماعیلیان به اوج رسید. اسماعیلیان که به پیروی از قرامطه، برابری قومی و نژادی و مساوات میان مردم را دنبال می‌کردند،
و نژادی و مساوات میان مردم را دنبال می‌کردند، فرایند آمیزش‌های قومی در این دیار را شتابان ساختند هرچند اختلاط قومی در این مناطق بسیار کمتر از دیگر مناطق ایران همچون آذربایجان، خراسان، فارس و غیره بود. وجود سلسله‌های عرب تبار همچون سادات علوی و سادات کیایی نشان از حضور حکام شیعه مذهب عرب بر طبرستان، گیلان و دیلم دارد. در هنگام ایجاد سجل شناسنامه و اجبار داشتن نام خانوادگی در دوران پهلوی اول، چون بستگان و اولاد محمدولی خان از آن جهت که خود را از فرزندان یکی از اصحاب حضرت علی (ع) می‌دانند که خلعت‌های آن حضرت
اصحاب حضرت علی (ع) می‌دانند که خلعت‌های آن حضرت را به والیان و عمال می‌داده است، عنوان «خلعت بری» را برای نام خانوادگی خود برگزیدند. نسب پدری. وی از نسل مهدی خان خلابر از سرداران آقامحمدخان در تنکابن و پسر حبیب‌الله خان سردار و نوه محمدولی‌خان ساعدالدوله از سرداران محمدشاه در محاصره هرات بود. او به همراه سردار اسعد بختیاری، یکی از دو فرمانده معروف در ماجرای فتح تهران، در جریان انقلاب مشروطه بود. ولی خان نصرالسلطنه سپهدار اعظم پسر حبیب‌الله خان سرتیپ تنکابنی (که در تاریخ ۱۲۵۴ هجری در جنگ ایران با بریتانیا
(که در تاریخ ۱۲۵۴ هجری در جنگ ایران با بریتانیا بر سر هرات با گلوله یک توپ مجهول که دانسته نشد از سوی خودی یا دشمن بود کشته شد) سال‌ها حکومت تنکابن را داشت. خاندان وی سال‌ها در منطقه تنکابن (شهسوار) و کجور حکومت می‌کردند؛ ولی خان سال‌های زیادی از عمر خود را به عنوان سرتیپ در میدان‌های جنگ گذراند. سال ۱۳۰۸ حاکم استرآباد شد. در روزگار پادشاهی ناصرالدین شاه سال‌ها گمرک گیلان را که آن زمان به علت حجم زیاد داد و ستد با روسیه تزاری پردرآمدترین گمرک ایران بود در اجاره خود داشت. در ۱۳۱۴ آغاز پادشاهی مظفرالدین شاه