payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و حاصلخیز جنوب ایتالیا در حدود یک‌ونیم قرن تا ۱۰۹۱ میلادی در تصرف اعراب بود و، به‌همین جهت، پس از اسپانیا (اندلس اسلامی) مهم‌ترین مرکز نشر معارف اسلامی در اروپا بود. سیسیل دارای ۲۵۴۲۶ کیلومتر مربع و با محاسبه جزایر کوچک و جنبی آن، حدود ۲۵۷۰۸ کیلومترمربع وسعت و دارای پنج میلیون و هفتاد و هفت هزار نفر جمعیت می‌باشد. جزیره سیسیل به وسیله آبراه مسینا از خشکی جداشده، قسمت اعظم آن را کوه و نوار باریک ساحلی تشکیل می‌دهد. بلندترین کوه آن ۳۳۵۰ متر از سطح دریا و آتشفشان فعال اتنا نیز در قله آن قرار دارد. عربی‌شده
فعال اتنا نیز در قله آن قرار دارد. عربی‌شده نام سیسیل، صقلیه است که از نام یونانی آن سیکلی گرفته شده است. سواحل جزیره سیسیل به مرکز امید و آرزوی مهاجرانی تبدیل شده که برای فرار از جنگ و وضعیت دشوار سیاسی خاورمیانه راه دریا را پیش می‌گیرند. این در حالی است که شرایط نابسامان آب و هوایی دریای مدیترانه، گاه و بیگاه باعث قربانی شدن این مهاجران می‌شود. تاریخ سیسیل. قدیمی‌ترین اقوام ساکن در این جزیره، سیکانر ها بودند که توسط مهاجرین سیکولرها که بخشی از ایتالی کرها بودند، به غرب رانده شدند. این جزیره به استعمار
بودند، به غرب رانده شدند. این جزیره به استعمار فنیقیها درآمده و از اواسط قرن هشتم ق.م. یونانیها به این جزیره مهاجرت نموده و با ساختن شهرهای ناکسوس- مسینا- کاتانیا- سیراکوس- گلا- آگریگنت و چندی دیگر، سیسیل را به مرکز فرهنگ و تمدن یونانی در غرب مبدل ساختند. (گفتنی است مستعمرات یونانی در ایتالیا را مگنا گراسیا یا «یونان بزرگ» می‌نامیدند) بخش غربی جزیره و شهر پالرمو تحت تسلط کارتاژها قرار داشت که این خود دلیلی بر کشمکش‌های آتی این سرزمین بود. پس از جنگ پونیسیسیل به تصرف رومیها درآمده و نام «انبار غله ایتالیا»
به تصرف رومیها درآمده و نام «انبار غله ایتالیا» بدان تعلق گرفت. دوران تسلط اقوام مختلف بر جزیره سیسیل را می‌توان به صورت زیر خلاصه کرد: جوزپه گاریبالدی از قهرمانان ملی ایتالیا، زاده نیس بود و آن را بخشی از ایتالیا می‌دانست. دعوا بر سر نیس میان او و کاوور را برهم زد و برای همین گاریبالدی جبهه خود را تغییر داد. او به جزیره کاپررا بازگشت و با مبارزات پیگیر خود توانست سیسیل و ناپل را از زیر سیطره بیگانگان آزاد کند. گاریبالدی به همراه هزار تن از سرخ‌جامگان به سیسیل لشکر کشید و با جلب همراهی ناوگان انگلیس، بدون
لشکر کشید و با جلب همراهی ناوگان انگلیس، بدون دادن تلفات در کرانه‌های سیسیل مستقر شد. آنجا بود که خطاب به یارانش گفت: «ما در اینجا یا ایتالیا را زنده می‌کنیم یا خودمان می‌میریم.» در جنگ جهانی دوم، سپاه متحد آمریکا و انگلیس در دهم ژوئیه ۱۹۴۳، به جزیره سیسیل در جنوب ایتالیا حمله کرد و پس از تصرف این جزیره، به خاک اصلی ایتالیا به‌عنوان متحد اصلی آلمان در اروپا هجوم آوردند. جغرافیا. سیسیل شکلی تقریباً سه‌گوش دارد که نام «تریناکریا» (زن سه‌پا) را برایش به ارمغان آورده است. سیسیل در شمال شرقی، توسط تنگه مسینا از
آورده است. سیسیل در شمال شرقی، توسط تنگه مسینا از کالابریا و بقیه سرزمین اصلی ایتالیا جدا می‌شود. عرض این تنگه در شمال حدود ۳ کیلومتر، و در بخش جنوبی به حدود ۱۶ کیلومتر می‌رسد. طول سواحل شمالی و جنوبی در یک خط مستقیم حدود ۲۸۰ کیلومتر، و طول ساحل شرقی نیز در حدود ۱۸۰ کیلومتر است. طبق پارادوکس خط ساحلی کل طول ساحل ۱۴۸۴ کیلومتر است. مساحت کل جزیره ۲۵۷۱۱ کیلومتر مربع است، در حالی‌که بخش اداری خودمختار سیسیل (که شامل جزایر کوچک‌تر اطراف است) مساحتی برابر ۲۷۷۰۸ کیلومتر مربع دارد. فضای داخلی سیسیل عمدتاً تپه‌ای
کیلومتر مربع دارد. فضای داخلی سیسیل عمدتاً تپه‌ای است و در هر جایی که امکان‌پذیر باشد کشت می‌شود. در امتداد ساحل شمالی، رشته‌کوه‌های مادونی با ارتفاع ۲۰۰۰ متر، نبرودی با ارتفاع ۱۸۰۰ متر، و پلوریتانی با ارتفاع ۱۳۰۰ متر امتداد کوهستان آپنینی واقع در سرزمین اصلی هستند. مخروط کوه اتنا بر ساحل شرقی تسلط دارد. در جنوب شرقی کوهستان ایبلئی واقع است که ۱۰۰۰ متر ارتفاع دارند. معادن مناطق انا و کالتانیستا تا دهه ۱۹۵۰ بخشی از یک منطقه برجسته تولید گوگرد بودند، اما پس‌از آن رو به افول گذاشتند. سیسیل و جزایر کوچک اطراف
آن رو به افول گذاشتند. سیسیل و جزایر کوچک اطراف آن دارای چندین آتشفشان بسیار فعال هستند. این به دلیل موقعیت جغرافیایی جزیره است که در لبه شمالی صفحه آفریقا قرار دارد. کوه اتنا بزرگ‌ترین آتشفشان فعال در اروپا است و با فوران‌های مکرر خود خاکستر سیاه در سراسر جزیره پخش می‌کند. ارتفاع آن ۳۳۲۹ متر است، البته این ارتفاع با فوران قله تغییر می‌کند. ارتفاع این کوه اکنون ۲۱ متر کمتر از سال ۱۹۸۱ است. اتنا، مرتفع‌ترین کوه ایتالیا در جنوب آلپ است. اتنا با محیطی به وسعت ۱۴۰ کیلومتر مربع، منطقه ای به مساحت ۱۱۹۰ کیلومتر
۱۴۰ کیلومتر مربع، منطقه ای به مساحت ۱۱۹۰ کیلومتر مربع را دربر می‌گیرد. این ویژگی، آن را به بزرگ‌ترین آتشفشان‌های فعال ایتالیا تبدیل می‌کند. ارتفاع آن تقریباً دو و نیم برابر وزوو است که دومین آتشفشان بزرگ ایتالیا محسوب می‌شود. در اسطوره‌شناسی یونانی، هیولای مرگبار تایفون توسط زئوس، خدای آسمان، در زیر این کوه به دام افتاده بود. کوه اتنا به عنوان نماد فرهنگی سیسیل محسوب می‌شود. جزایر آیولین در دریای تیرنی، در شمال شرقی سیسیل، یک مجموعه آتشفشانی را تشکیل می‌دهند. سه کوه آتشفشانی وولکانو، استرومبولی و لیپاری
سه کوه آتشفشانی وولکانو، استرومبولی و لیپاری نیز فعال هستند، هرچند لیپاری معمولاً غیرفعال است. در سواحل جنوبی سیسیل، آتشفشان زیرآبی جزیره گراهام که بخشی از آتشفشان امپدوکلس است، آخرین بار در سال ۱۸۳۱ فوران کرد. این جزیره بین سواحل آگریجنتو و جزیره پانتلریا (که خود یک آتشفشان خاموش است) واقع شده است. از نظر جغرافیایی، مجمع الجزایر مالت که جزایری هستند که مالت بر روی آنها بنا شده، بخشی از سیسیل محسوب می‌شود. بخش اداری خودمختار سیسیل همچنین شامل چندین جزیره همسایه است: جزایر اگادی، جزایر ایولین، پانتلریا و
همسایه است: جزایر اگادی، جزایر ایولین، پانتلریا و لامپدوسا. رودخانه‌ها. چندین رودخانه جزیره را زهکشی می‌کنند که بیشتر آنها از منطقه مرکزی عبور می‌کنند و در جنوب جزیره به دریا می‌ریزند. رودخانه سالسو از بخش‌هایی از انا و کالتانیستا عبور می‌کند و قبل از ورود به دریای مدیترانه در بندر لیکاتا به دریا می‌ریزد. در شرق، رودخانه آلکانتارا از استان مسینا عبور می‌کند و در جیاردینی ناکسوس به دریا می‌ریزد، و رودخانه سیمتو که به دریای یونان در جنوب کاتانیا می‌ریزد. سایر رودخانه‌های مهم جزیره رودخانه بِلِچِه و رودخانه
رودخانه‌های مهم جزیره رودخانه بِلِچِه و رودخانه پلاتانی در جنوب غربی هستند. آب و هوا. سیسیل غالباً دارای آب و هوای مدیترانه‌ای با زمستان‌های معتدل و مرطوب و تابستان‌های گرم و خشک با فصول میانی متغیر است. در سواحل، به ویژه در جنوب غربی، آب و هوا تحت تأثیر جریان‌های آفریقایی است و ممکن است تابستان‌ها داغ باشد. بارش برف بالای ۹۰۰ متر رخ می‌دهد، اما در تپه‌ها هم احتمال بارش برف وجود دارد. کوه‌های داخلی، به‌ویژه نِبرودی، مادونی و اتنا، از آب و هوای کوهستانی با بارش سنگین برف در طول زمستان برخوردارند. قله کوه
بارش سنگین برف در طول زمستان برخوردارند. قله کوه اتنا معمولاً از اکتبر تا مه پوشیده از برف است. در تابستان، شیروکو - بادی که از صحرای بزرگ آفریقا می‌وزد – قابل حس است. بارندگی کمیاب است و در برخی استان‌ها ممکن است بحران آبی رخ دهد. ایستگاه هواشناسی منطقه سیسیل در ۱۰ اوت ۱۹۹۹ دمای حداکثر غیررسمی ۴۸٫۵ درجه سانتیگراد (۱۱۹ درجه فارنهایت) را ثبت کرد. در ۱۱ اوت ۲۰۲۱، رکورد جدید بالاترین دما برای اروپا با ۴۸٫۸ درجه سانتیگراد (۱۱۹٫۸ درجه فارنهایت) در نزدیکی شهر سیراکوز ثبت شد. میزان بارندگی کل بسیار متغیر است و
ثبت شد. میزان بارندگی کل بسیار متغیر است و به‌طور کلی با افزایش ارتفاع افزایش می‌یابد. به‌طور کلی، سواحل جنوبی و جنوب شرقی کمترین میزان بارندگی را دارند (کمتر از ۵۰ سانتی‌متر) و ارتفاعات شمالی و شمال شرقی بیشترین بارندگی را (بیش از ۱۰۰ سانتی‌متر) تجربه می‌کنند. جمعیت‌شناسی. حدود پنج میلیون نفر در سیسیل زندگی می‌کنند که آن را به چهارمین منطقه پرجمعیت ایتالیا تبدیل می‌کند. در اولین قرن پس از وحدت ایتالیا، سیسیل به دلیل مهاجرت میلیون‌ها نفر به شمال ایتالیا، سایر کشورهای اروپایی، آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی و
کشورهای اروپایی، آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی و استرالیا، یکی از بالاترین نرخ‌های مهاجرت خالص منفی را در بین مناطق ایتالیا داشت. مشابه جنوب ایتالیا و ساردینیا، مهاجرت به این جزیره در مقایسه با سایر مناطق ایتالیا بسیار کم است، زیرا به دلیل فرصت‌های بهتر اشتغال و صنعت، کارگران تمایل دارند به مناطق دیگر در شمال ایتالیا بروند. طبق آمار ISTAT از سال ۲۰۱۷، از مجموع ۵٬۰۲۹٬۶۱۵ نفر جمعیت سیسیل، حدود ۱۷۵٬۰۰۰ نفر از مهاجران هستند. رومانیایی‌ها با بیش از ۵۰ هزار نفر، بیشترین مهاجران را تشکیل می‌دهند، پس از آن
نفر، بیشترین مهاجران را تشکیل می‌دهند، پس از آن تونسی‌ها، مراکشی‌ها، سریلانکایی‌ها، آلبانیایی‌ها و سایرین، عمدتاً از اروپای شرقی قرار دارند. مانند سایر نقاط ایتالیا، زبان رسمی ایتالیایی و دین اصلی کاتولیک رومی است. مهاجرت بزرگ. مهاجرت سیسیلی‌ها اندکی پس از اتحاد ایتالیا آغاز شد و از آن زمان تاکنون متوقف نشده است. پس از اتحاد ایتالیا، سیسیل، همراه با کل شبه‌جزیره ایتالیا یک جریان قوی مهاجرت اقتصادی به خارج از کشور را تجربه کرد. بیشتر دارایی‌های بانک ملی سابق پادشاهی دو سیسیل (Banco delle Due Sicilie) به
پادشاهی دو سیسیل (Banco delle Due Sicilie) به پیمونت منتقل شد. در طول دهه‌های نخست Risorgimento [جنبش اتحاد ایتالیا]، در نتیجه مالیات‌های بالای وضع‌شده توسط دولت مرکزی، بسیاری از کارخانه‌های جنوب ایتالیا از بین رفتند. عوامل مذکور، همراه با یک اصلاحات ارضی ناموفق، منجر به موجی بی‌سابقه از مهاجرت سیسیلی‌ها شد. اولین مقصد ایالات متحده بین دهه ۱۸۸۰ و ۱۹۲۰ بود و پس از آن شمال ایتالیا، و از دهه ۱۹۶۰ به بعد کشورهایی مثل بلژیک، فرانسه، آلمان، سوئیس، و همچنین استرالیا و آمریکای جنوبی نیز به این فهرست اضافه شدند.
و آمریکای جنوبی نیز به این فهرست اضافه شدند. امروزه، سیسیل، منطقه ایتالیا با بیشترین تعداد مهاجر است: تا سال ۲۰۱۷، ۷۵۰٬۰۰۰ سیسیلی، ۱۴٫۴ درصد از جمعیت جزیره، در خارج از کشور زندگی می‌کردند. به دلیل فقدان اشتغال، هر ساله بسیاری از سیسیلی‌ها، به ویژه دانش‌آموختگان جوان، جزیره را برای یافتن شغل در خارج از کشور ترک می‌کنند. امروزه، تخمین زده می‌شود که ۱۰ میلیون نفر با ریشه سیسیلی در سراسر جهان زندگی می‌کنند. اقتصاد. محصولات کشاورزی این منطقه عبارت‌اند از گندم و حبوبات. در سواحل سیسیل به روش فن آبرسانی موفق به
حبوبات. در سواحل سیسیل به روش فن آبرسانی موفق به تولید و توسعه محصولاتی مانند لیمو - زیتون - شراب - بادام و پنبه شده‌اند. علی‌رغم اصلاحاتی که دولت به مرحله اجرا درآورده است، هنوز زمینداران بزرگ روند سیاسی - اقتصادی کل جامعه را در دست داشته و از بهبود وضع اقتصادی کشاورزان و دهقانان جلوگیری می‌کنند. در نتیجه، تولیدات کشاورزی نسبت به امکانات طبیعی منطقه به مراتب کمتر است. تدابیر صنعتی نیز نتوانسته است از مهاجرت مردم به شمال ایتالیا و سایر کشورها جلوگیری نماید. سیاست و مافیا. مافیا سازمانی است که به مثابه
سیاست و مافیا. مافیا سازمانی است که به مثابه قدرتی علیه نظام حکومتی، موجودیت خود را اعلام نموده است. این سازمان فقط در دوران موسولینی به‌طور موقت سرکوب گردید. پس از ورود نیروهای متفقین به جزیره سیسیل در سال ۱۹۴۳، جنگ سختی درگرفت. برای مقابله با گرایش‌های جدایی طلبانه، در سال ۱۹۴۶ این جزیره به استقلال فرهنگی و اقتصادی رسید. علی‌رغم سرمایه‌گذاری‌های متعدد در زمینه‌های مختلف هنوز جزیره سیسیل به دلیل اعمال قدرت مافیا، رشوه‌خواری و کاغذبازی، به توسعه و موفقیت نسبی دست نیافته است.
گیلگَمِش ( ("گیلگمش")؛ در اصل ("بیلگَمِس")) یکی از قهرمان‌های اسطوره‌های بین‌النهرین باستان و شخصیت اصلی "حماسهٔ گیلگمش" است، حماسه‌ای که به زبان اکدی در اواخر هزارهٔ دوم پیشا دوران مشترک مکتوب گشت. احتمالاً وی پادشاه تاریخی دولت‌شهر سومریِ اوروک بود که پس‌از مرگ به مقام خدایی رسید. داستان دلاوری‌های افسانه‌ایِ گیلگمش در پنج شعر سومریِ بازمانده روایت شده‌است. قدیمی‌ترین آن‌ها احتمالاً «گیلگمش، اِنکیدو و جهان زیرین» است. سایر شعرها «گیلگمش و آگا»، «گیلگمش و هوواوا»، «گیلگمش و نرگاو آسمان» و «مرگ گیلگمش»
و هوواوا»، «گیلگمش و نرگاو آسمان» و «مرگ گیلگمش» هستند. در دوران بابِلی بعدی، این داستان‌ها در یک روایت به‌هم‌تنیده شدند. در نسخهٔ مرجع حماسه، گیلگمش با مردی وحشی به نام انکیدو دوست می‌شود. آن دو با هم به سفرهای زیادی می‌روند که مشهورترینش شکست هومبابا (سومری: هوواوا) و نرگاو آسمان است. پس از مرگ انکیدو، در اثر بیماری‌ای که خدایان برای مجازات دچارش کرده بودند، ترس از مرگ در دل گیلگمش می‌افتد و برای جاودانه شدن به جستجوی اوتَنَپیشتی، دانای بازمانده از طوفان بزرگ، می‌رود. گیلگمش بارها در آزمون‌هایی که پیش
بزرگ، می‌رود. گیلگمش بارها در آزمون‌هایی که پیش روی او گذاشته می‌شود، شکست می‌خورد و به خانه‌اش در اوروک برمی‌گردد، درمی‌یابد که جاودانگی از دسترس او خارج است. پیام شاعر چنین است: افراد به جستجوی فردی خود دست می‌زنند اما در نهایت باید با مرگ کنار بیایند. در تمدن مدرن، بر جایگاه فرد و حقوق فرد تأکید می‌شود اما در تمدن بابل بر ارزش‌های اجتماعی و زندگی کردن بر مبنای آن تأکید می‌شد. شاعر می‌گوید فرد، موجودی یک‌روزه است که بدون بر جا گذاشتن اثری از بین می‌رود اما زندگانی بشری که نمادش شهر است، برای همیشه بر جا
زندگانی بشری که نمادش شهر است، برای همیشه بر جا خواهد ماند. اکثر مورخان کلاسیک بر این عقیده‌اند که "حماسهٔ گیلگمش" تأثیر زیادی بر "ایلیاد" و "ادیسه" (دو شعر حماسیِ قرن هشتم پیشا دوران مشترک به یونانی باستان) داشته است. داستان تولد گیلگمش در حکایتی از "در طبیعت حیوانات" اثر آلیان (قرن دوم دوران مشترک) توصیف شده‌است. روایت تولدی که آلیان بازگو می‌کند همان سنتی‌ست که در سایر افسانه‌های خاور نزدیک هم آمده است: سارگن، موسی و کوروش. "حماسهٔ گیلگمش" در سال ۱۸۴۹ در کتابخانهٔ آشوربانی‌پال دوباره پیدا شد. در دههٔ
در کتابخانهٔ آشوربانی‌پال دوباره پیدا شد. در دههٔ ۱۸۷۰ این اثر ترجمه شد و پس از ترجمهٔ متن، به دلیل شباهت‌های بخش‌هایی از آن با تَنَخ (مجموعه کتب مقدس یهودیان) جنجال گسترده‌ای ایجاد شد. گیلگمش تا اواسط قرن بیستم ناشناخته بود اما در پایان همان قرن توجه به او افزایش یافت و به چهره‌ای نویافته در فرهنگ جدید بدل شد. نام. شکل امروزی «گیلگَمِش» مستقیماً از زبان اکدی گرفته شده است . صورت پیشین آن در زبان سومری "بیلگَمِس" () بوده است. به‌طور کلی نتیجه گرفته می‌شود که خود اسم به «(خویشاوند) یک قهرمان است» ترجمه
که خود اسم به «(خویشاوند) یک قهرمان است» ترجمه می‌شود و رابطهٔ خویشاوند بسته به منبعی که ترجمه را ارائه می‌دهد، متفاوت است. گاهی گفته می‌شود که نام سومری را باید "پَبیلگَمس" خواند، بخش "بیلگَ" باید "پَبیلگَ" () تلفظ شود با این حال این موضوع توسط شواهد کتیبه‌ای یا واج‌شناختی تأیید نمی‌شود. پادشاه تاریخی. اکثر مورخان عموماً موافقند که گیلگمش پادشاه تاریخی دولت‌شهر اوروک بوده و به احتمال زیاد دوران حکمرانی او اوایل دورهٔ آغازین دودمانی بین‌النهرین (ح. ۲۹۰۰ تا ۲۳۵۰ پیشا دوران مشترک) بوده است. استفنی دَلی،
تا ۲۳۵۰ پیشا دوران مشترک) بوده است. استفنی دَلی، پژوهشگر خاور نزدیک باستان، می‌گوید که «زمان دقیقی نمی‌شود برای گیلگمش تعیین کرد ولی عموماً موافقند که دورهٔ زندگی او ۲۸۰۰ تا ۲۵۰۰ پ.م. بوده است». در کتیبه‌ای که در میان متون باستانی اور پیدا شد و احتمالاً متعلق به یکی از مقامات معاصر زیر نظر گیلگمش است، نام او چنین به میان می‌آید: «گیلگمش آن است که اوتو برگزید». گذشته از این، در «کتیبهٔ تومال»، متنِ تاریخ‌نگاریِ ۳۴ سطریِ زمان حکومت «ایشبی-اِرا» (ح. ۱۹۵۳ تا ح. ۱۹۲۰ پیشا دوران مشترک)، نام او ذکر می‌شود. این
ح. ۱۹۲۰ پیشا دوران مشترک)، نام او ذکر می‌شود. این کتیبه ساختن دیوارهای اوروک را به گیلگمش نسبت می‌دهد. سطرهای یازده تا پانزده کتیبه چنین است: &lt;poem&gt; برای بار دوم، تومال ویران شد، گیلگمش «نومونبوررایِ خانه انلیل» را ساخت. اور-لوگال، پسر گیلگمش، تومال را سرآمد کرد، نینلیل را به تومال آورد. &lt;/poem&gt; گذشته از این، گیلگمش به پادشاه اِنمباراگسیِ کیش (شخصیت تاریخی شناخته‌شده که ممکن است نزدیک به دوره زندگی گیلگمش می‌زیسته باشد) مربوط است. همچنین، در "فهرست پادشاهان سومری" نام او به عنوان یکی از
در "فهرست پادشاهان سومری" نام او به عنوان یکی از پادشاهان اوروک آمده است. تکه‌هایی از متنی حماسی که در مه-توران (تِل حداد امروزی) پیدا شده است، چنین بازگو می‌کند که گیلگمش در پایان عمرش در بستر رود به خاک سپرده شد. مردم اوروک جریان آب فرات را که از آن شهر می‌گذشت، منحرف کردند تا در بسترش پادشاه مرده را دفن کنند. ایزدانگاری و دلاوری‌های افسانه‌ای. شعرهای سومری. این موضوع قطعی شده است که در اواخر دورهٔ آغازین دودمانی بین‌النهرین، گیلگمش در مناطق مختلف سومر همچون یک خدا پرستش می‌شد. در قرن ۲۱ پیشا دوران
همچون یک خدا پرستش می‌شد. در قرن ۲۱ پیشا دوران مشترک، اوتو-هِنگال پادشاه اوروک، گیلگمش را به‌عنوان خدای حامی خود پذیرفت. پادشاهان سلسله سوم اور (ح. ۲۱۱۲ تا ح. ۲۰۰۴ پیشا دوران مشترک) علاقهٔ خاصی به گیلگمش داشتند، او را «برادر ایزدی» و «دوست» می‌نامیدند. شولگی، پادشاه اور (۲۰۲۹ تا ۱۹۸۲ پیشا دوران مشترک)، خود را پسر لوگالباندا و نینسون و برادر گیلگمش نامید. در طی چند قرن ممکن است که به‌تدریج داستان‌هایی در مورد گیلگمش افزوده شده باشند که برخی به احتمال زیاد از زندگی واقعی سایر شخصیت‌های تاریخی ریشه گرفته‌اند،
زندگی واقعی سایر شخصیت‌های تاریخی ریشه گرفته‌اند، مانند گودِئا حاکم لاگاش در سلسله دوم (۲۱۴۴ تا ۲۱۲۴ پیشا دوران مشترک). نیایش‌هایی که بر لوح‌های گلی نقش بسته گیلگمش را داور مردگان در جهان زیرین خطاب می‌کنند. گیلگمش، انکیدو و جهان زیرین. در این دوره، افسانه‌ها و روایت‌های بسیاری دربارهٔ گیلگمش شکل گرفت. پنج شعر سومری مستقل که دلاوری‌های گیلگمش را روایت می‌کنند تا به امروز بازمانده‌اند. اولین حضور گیلگمش در ادبیات، به احتمال زیاد در شعر سومری «گیلگمش، اِنکیدو و جهان زیرین» است. روایت با درختِ "هولوپو" آغاز
و جهان زیرین» است. روایت با درختِ "هولوپو" آغاز می‌شود - به احتمال زیاد، طبق نظر سومرشناس ساموئل نوآ کریمر، درخت بید که در ساحل فرات رشد می‌کند. ایزدبانو اینانا درخت را به باغ خود در اوروک می‌برد و قصد دارد پس از رشد کاملِ آن، به سریری تبدیلش کند. رشد درخت کامل می‌شود ولی مار که «افسون نمی‌داند»، "آنزو"-پرنده و "لیلیتو"، دیوی بین‌النهرینی، همگی در درخت سکنی می‌گزینند و بانگِ افسوسِ اینانا را برمی‌آورند. گیلگمش که در این داستان برادر اینانا توصیف می‌شود، پدیدار می‌شود و مار را از بین می‌برد و باعث گریختن
می‌شود و مار را از بین می‌برد و باعث گریختن "آنزو"-پرنده و "لیلیتو" می‌شود. همراهان گیلگمش درخت را قطع می‌کنند و از آن یک بستر و یک سریر می‌سازند و به اینانا تحویل می‌دهند. اینانا در پاسخ، یک "پیککو" و یک "میککو" می‌سازد (احتمالا به ترتیب یک طبل و چوبک‌های آن - گرچه نمی‌توان با اطمینان گفت) و به پاداش شجاعت گیلگمش به او می‌دهد. گیلگمش "پیککو" و "میککو" رااز دست می‌دهد و می‌پرسد چه کسی آنها را باز خواهد یافت. اِنکیدو برای یافتن آنها به جهان زیرین فرومی‌رود اما قوانین سختگیرانه جهان زیرین را زیر پا می‌گذارد
قوانین سختگیرانه جهان زیرین را زیر پا می‌گذارد و در نتیجه مجبور می‌شود که برای همیشه در آنجا بماند. قسمت باقیمانده شعر گفتگویی است که در آن گیلگمش از شبح انکیدو دربارهٔ جهان زیرین می‌پرسد. شعرهای پسین. «گیلگمش و آگا» شورش موفق گیلگمش را بر علیه فرمانروا (آگا، پادشاه دولت‌شهر کیش) روایت می‌کند. «گیلگمش و هوواوا» روایتِ چگونه پیروز شدنِ گیلگمش و خادمش انکیدو، با کمک پنجاه داوطلب از شهر اوروک، بر هیولایی به نام هوواوا (غولی که انلیل، فرمانفرمای خدایان، به نگاهبانی جنگل سدر گماشته) است. در «گیلگمش و نرگاو
نگاهبانی جنگل سدر گماشته) است. در «گیلگمش و نرگاو آسمان»، گیلگمش و انکیدو نرگاو آسمان را که ایزدبانو اینانا برای حمله به آن‌ها فرستاده است، می‌کشند. طرح این شعر با صحنه همانندش در "حماسه گیلگمشِ" اکدیِ جدیدتر تفاوت اساسی دارد. در شعر سومری، به نظر نمی‌رسد اینانا از گیلگمش بخواهد که همسر او شود، در حالی که در حماسه اکدی جدیدتر چنین می‌خواهد. گذشته از این، هنگامی که پدرش آن را وادار می‌کند که نرگاو آسمان را به او دهد، به جای تهدید به زنده کردن مردگان برای خوردن زندگان (که در حماسه اکدی جدیدتر بیان شده است)،
زندگان (که در حماسه اکدی جدیدتر بیان شده است)، تنها تهدید می‌کند که «فریادی» خواهد زد که به زمین برسد. شعری که به نام «مرگ گیلگمش» شناخته می‌شود در وضعیت بدی باقی مانده است اما به نظر می‌رسد که روایتگر به‌خاک‌سپاری بزرگی‌ست که پس از آن فرد درگذشته به جهان زیرین وارد می‌شود. این احتمال وجود دارد که محققان جدیدی که عنوان شعر را انتخاب کرده‌اند، آن را به اشتباه تفسیر کرده باشند و شعر در واقع دربارهٔ مرگ انکیدو باشد. حماسهٔ گیلگمش. گیلگمش قهرمان بی‌نظیر جهان باستان گشت-شخصیتی ماجراجو، دلیر اما سوگ‌انگیز که
باستان گشت-شخصیتی ماجراجو، دلیر اما سوگ‌انگیز که نماد تلاش بیهوده ولی بی‌پایان انسان برای به دست آوردن شهرت، شکوه و جاودانگی است. تا دورهٔ امپراتوری بابل باستان (ح. ۱۸۳۰ تا ح. ۱۵۳۱ پیشا دوران مشترک)، روایت شاهکارهای افسانه‌ای گیلگمش در قالب یک یا چند حماسهٔ طولانی در هم تنیده شده بود. "حماسه گیلگمش"، کاملترین گزارش ماجراهای گیلگمش، به زبان اکدی در دورهٔ امپراتوری بابلی میانه (ح. ۱۶۰۰ تا ح. ۱۱۵۵ پیشا دوران مشترک) توسط کاتبی به نام سین-لقی-اونینیتصنیف شد. کاملترین نسخهٔ "حماسهٔ گیلگمش" بر روی مجموعه‌ای شامل
نسخهٔ "حماسهٔ گیلگمش" بر روی مجموعه‌ای شامل دوازده لوح گِلی نوشته شد (قرن هفتم پیشا دوران مشترک) که در کتابخانه آشوربانی‌پال در نینوا (پایتخت آشور) پیدا شد. متن حماسه تنها به شکل تکه‌تکه باقی مانده که خیلی‌هایشان آسیب جدی دیده یا گم شده‌اند. گروهی از محققان و مترجمان بخش‌های از دست رفته حماسه را با محتوای سرودهای سومری یا سایر نسخه‌های "حماسهٔ گیلگمش" که در مکان‌هایی دیگر در سراسر خاور نزدیک پیدا شده، تکمیل می‌کنند. درحماسه، گیلگمش «دو سوم خدایی و یک سوم فانی» معرفی می‌شود. در ابتدای شعر، گیلگمش حاکمی
فانی» معرفی می‌شود. در ابتدای شعر، گیلگمش حاکمی بی‌رحم و ستمگر توصیف می‌شود. این بخش چنین معنا شده که او یا همهٔ زیردستان خود را به کار اجباری وامی‌داشته یا بهره‌برداری جنسی از آنها می‌کرده است. برای مجازات ستمگری گیلگمش، آنو انسانی وحشی (اِنکیدو) را خلق می‌کند. پس از آن‌که «روسپی مقدسی» به نام شَمهات، انکیدو را رام می‌کند؛ او برای مقابله با گیلگمش به اوروک می‌رود. در دومین لوح، دو مرد کشتی می‌گیرند و گرچه در پایان گیلگمش پیروز می‌شود، چنان تحت تأثیر قدرت و سرسختی حریفش قرار می‌گیرد که آن دو دوست صمیمی
و سرسختی حریفش قرار می‌گیرد که آن دو دوست صمیمی یکدیگر می‌شوند. در متن‌های نخستین سومری، انکیدو خدمتکار گیلگمش است ولی در "حماسهٔ گیلگمش" آن دو همراهانی برابر هستند. در لوح‌های III تا V، گیلگمش و انکیدو به جنگل سدر سفر می‌کنند که هومبابا (برابر اکدی «هوواوا» (سومری)) از آن نگاهبانی می‌کند. قهرمانان از هفت کوه عبور می‌کنند تا به جنگل سدر برسند و در آن‌جا به قطع درختان می‌پردازند. گیلگمش در مواجهه با هومبابا دچار وحشت می‌شود و به درگاه شَمَش (برابر اکدی «اوتو» (سومری)) نیایش می‌کند که با دمیدن هشت باد در
(سومری)) نیایش می‌کند که با دمیدن هشت باد در چشم‌های هومبابا او را نابینا می‌کند. هومبابا طلب بخشایش می‌کند ولی قهرمانان بدون ترحم، سر از تنش جدا می‌کنند. لوح VI با بازگشت گیلگمش به اوروک آغاز می‌شود، در آن‌جا ایشتار (نام اکدی اینانا (سومری)) نزد او می‌آید و از وی می‌خواهد که همسرش باشد. گیلگمش او را رد می‌کند و بر این پافشاری می‌کند که ایشتار با عاشقان پیشین خود بدرفتاری کرده است. ایشتار برای انتقام به نزد پدرش آنو می‌رود و می‌خواهد که نرگاو آسمان را به او دهد، سپس آن را برای حمله به گیلگمش می‌فرستد.
او دهد، سپس آن را برای حمله به گیلگمش می‌فرستد. گیلگمش و انکیدو نرگاو را می‌کشند و قلب آن را به شمش تقدیم می‌کنند. هنگامی که انکیدو و گیلگمش در حال استراحت هستند، ایشتار بر روی دیوارهای اوروک می‌ایستد و گیلگمش را نفرین می‌کند. انکیدو ران راست نر گاو را پاره کرده و به سوی ایشتار پرتاب می‌کند و می‌گوید «اگر دستانم به تو برسند، این همان کاری است که باید با تو انجام دهم و با دل‌وروده‌ات شلاقت بزنم.» ایشتار «نشانده‌ها (روسپی‌های درباری)، روسپی‌ها و هرزه‌ها» را فرا می‌خواند و به آن‌ها دستور می‌دهد برای نرگاو
فرا می‌خواند و به آن‌ها دستور می‌دهد برای نرگاو آسمان سوگواری کنند. در همین حال، گیلگمش برای شکست نرگاو آسمان جشنی برپا می‌کند. آغاز لوح VII بازگویی رویایی‌ست که انکیدو دیده و در آن آنو، اِئا و شمش اعلام می‌کنند که یا گیلگمش یا انکیدو باید به سزایِ کشتن نرگاو آسمان بمیرند. آن‌ها انکیدو را برمی‌گزینند و انکیدو خیلی زود بیمار می‌شود. او در رؤیا جهان زیرین را می‌بیند و سپس می‌میرد. لوح VIII گزارش اندوه تسلی‌ناپذیر گیلگمش برای مرگ دوستش است و تفصیل به‌خاک‌سپاری انکیدو. لوح‌های IX تا XI بازگویی چگونگیِ سفرهای
انکیدو. لوح‌های IX تا XI بازگویی چگونگیِ سفرهای دور-و-درازِ گیلگمش به خاطر اندوه و ترسِ از مرگ خود است، وی سختی‌های بسیاری را پشت سر می‌گذارد تا به منزل‌گاه اوتَنَپیشتی برسد؛ تنها بازماندهٔ طوفان بزرگ که خدایان جاودانگی را به او پاداش دادند. سفر برای پیدا کردن اوتنپیشتی شامل اپیزودهایی از چالش‌های مختلف است که احتمالاً در اصل ماجراهایِ بزرگِ مستقلی بوده‌اند ولی در حماسه، به قول «جوزف ادی فونتنروز»، به «حوادث نسبتاً بی‌ضرر» تقلیل پیدا کرده‌اند. نخست گیلگمش در گردنهٔ کوه با شیرها مواجه می‌شود و آنها را
در گردنهٔ کوه با شیرها مواجه می‌شود و آنها را می‌کشد. پس از رسیدن به کوه «ماشو»، با «عقرب‌مردی» و همسرش روبه‌رو می‌شود؛ بدنشان با تابندگی وحشتناکی می‌درخشد ولی هنگامی که گیلگمش هدف خود را به آنها می‌گوید، اجازه عبور می‌دهند. گیلگمش دوازده روز در تاریکی سرگردان است و در نهایت به نور می‌رسد. او باغ زیبایی را کنار دریا می‌بیند و در آن «اِیل‌زن» آسمانی، شیدوری، را ملاقات می‌کند. در ابتدا، او سعی می‌کند جلوی ورود گیلگمش به باغ را بگیرد اما سپس تلاش می‌کند او را قانع کند که مرگِ گریزناپذیر را بپذیرد و به آنسوی
قانع کند که مرگِ گریزناپذیر را بپذیرد و به آنسوی آبها سفر نکند. هنگامی که گیلگمش از انجام این کار سر باز می‌زند، او را به اور-شانابی، قایقرانِ خدایان، راهنمایی می‌کند که گیلگمش را از راه دریا به منزل‌گاه اوتنپیشتی می‌رساند. زمانی که سرانجام گیلگمش به نزد اوتنپیشتی می‌رسد، او به گیلگمش می‌گوید که برای جاودان شدن باید بر خواب غلبه کند. گیلگمش ناتوان از انجام این کار است، به خواب می‌رود و تا هفت روز بیدار نمی‌شود. آنگاه اوتنپیشتی به او می‌گوید که گرچه نمی‌تواند جاودان شود ولی با گیاه بازجوانی، جوان خواهد شد.
جاودان شود ولی با گیاه بازجوانی، جوان خواهد شد. گیلگمش گیاه را به دست می‌آورد اما هنگام شستشو آن را در ساحل می‌گذارد و ماری آن را می‌رباید (دلیلی که مارها قادر به پوست‌اندازی هستند). گیلگمش، دلسرد از این خسران، به اوروک برمی‌گردد و شهر خود را به اور-شانابی (قایقران) نشان می‌دهد. در این بخش است که حماسه روایتِ یک‌دست خود را از دست می‌دهد. لوح XII پیوستی مربوط به شعر سومری "گیلگمش، انکیدو و جهان زیرین" است و در توصیف از دست دادن پیککو و میککو است. عناصر متعددی در این روایت با بخش‌های ابتدایی حماسه در تداوم
در این روایت با بخش‌های ابتدایی حماسه در تداوم قرار ندارند. در ابتدای لوح XII انکیدو هنوز زنده است، با وجود اینکه قبلاً در لوح VII مرده بود و گیلگمش با ایشتار مهربان است، علیرغم دشمنی خشنی که در لوح VI به نمایش گذاشتند. همچنین، در حالی که اکثر بخش‌های حماسه اقتباس‌های آزادی از شعرهای سومری مربوط به خود هستند، لوح XII ترجمه تحت‌اللفظی و واژه‌به‌واژه بخش آخر «گیلگمش، انکیدو و جهان زیرین» است. به همین دلایل، محققان نتیجه می‌گیرند که این روایت به احتمال زیاد به آخر حماسه ملحق شده است، چون با روایت بزرگتر