payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انجام می‌دهد. این گرامر به خصوص، خدمات موجود در شبکه را به صورت مجموعه‌هایی از نقاط پایانی مخابراتی بیان می‌نماید که قادرند به تبادل پیام‌های مخابراتی بپردازند. شرح، کشف، و یکپارچه‌سازی جهانی (UDDI). به وسیله فناوری "شرح، کشف، و یکپارچه‌سازی فراگیر" (Universal Description, Discovery, and Integration) می‌توان به انتشار و نیز جستجوی خدمات وب اقدام کرد. این فناوری، خدمات وب را سامان داده، و پس از شرح آن‌ها، اطلاعات بدست آمده را در یک جایگاه مرکزی قرار می‌دهد. در اینجا بیشتر تأکیدمان بر تعامل با منابعی است که
در اینجا بیشتر تأکیدمان بر تعامل با منابعی است که حالت پذیر (State-full) هستند به جای استفاده از پیغامها یا عملیات‌ها. انواع سبک‌های استفاده از وب سرویس‌ها. روش فراخوانی از راه دور - RPC. وب سرویس‌های این نوع، توابع توزیع شده‌ای را اجرا می‌کنند که فراخوانی شان بسیار برای تولیدگرها آشناست، به‌طور معمول ساده‌ترین واحد این مدل فراخوانی یک عملیاتی است که یک wsdl در پی دارد روش‌های دیگری که با کارکرد مشابه به عنوان شیء RPC می‌توان نام برد، Object Management Group's (OMG) و Common Object Request Broker
Group's (OMG) و Common Object Request Broker Architecture (CORBA) و Microsoft's Distributed Component Object Model (DCOM) یا سان مایکروسیستم جاوا ست که همان (RMI) نامیده می‌شود. معماری سرویس گرا - Service-oriented architecture. وب سرویس‌ها را برای پیاده‌سازی معماری با رویکرد به مفاهیم معماری سرویس گرا (SOA) می‌توان اجرا کرد که مبتنی است بر ساده‌ترین واحدهای ارتباطی که همان پیغام‌ها می‌باشند در تقابل با اعمال (operation)، به همین دلیل است که غالباً با نام سرویس‌های پیغام گرا نامیده می‌شوند. این دست از وب
سرویس‌های پیغام گرا نامیده می‌شوند. این دست از وب سرویس‌ها توسط اکثر تولیدکنندگان نرم‌افزار عمده در دنیا پشتیبانی می‌گردد، بر خلاف RPC در این مدل امکان اتصالات سست (loose coupling) محقق تر است به دلیل اینکه تأکید بر روی CONTRACT ی است که WSDL تولید کرده به جای اینکه بروی جزئیات زمینه اجرا باشد. نمایانگر حالت انتقال - Representational state transfer (REST). این مدل تلاشی است در جهت توصیف یا ساخت معماری‌هایی که از http یا پروتکل‌های مشابه‌ای استفاده می‌کنند که هدفشان محدود کردن واسطه(interface) هاست به
که هدفشان محدود کردن واسطه(interface) هاست به استفاده از اعمال شناخته شده و استاندارد (مثل GET, POST, PUT, DELETE بروی HTTP) دراینجا بیشتر تاکیدمان برتعامل با منابعی است که حالت پذیر(State-full) هستند به جای استفاده از پیغامها یا عملیات‌ها. یک معماری مبتنی بر REST که REST-full نامیده می‌شود می‌تواند برای تعریف یک پیغام سوپ از WSDL بروی HTTP استفاده کند یا می‌تواند یک کلاس انتزاعی باشد که صرفاً بروی سوپ بنا شده باشد، یا می‌تواند تماماً بدون هیچ استفاده‌ای از سوپ ساخته شود. WSDL ۲ نه تنها اتصال به همه متدهای
سوپ ساخته شود. WSDL ۲ نه تنها اتصال به همه متدهای ورژن یک را امکانپذیر می‌کند بلکه تمامی متدهای اتصال به http را پشتیبانی می‌کند، بنابراین به نظر می‌رسد که برای وب سرور‌هایی از نوع REST این اجرا بهترین باشد، هر جند که پشتیبانی از این مشخصات فنی معماری، درون کیت‌های برنامه‌نویسی روز دنیا هنوز ضعیف می‌باشد. این برنامه‌ها معمولاً به سمت تولید ابزارهایی برای WSDL ۱ تمایل دارند. انواع وب سرویس‌ها از لحاظ کاربرد و پیشرفت تدریجی آن‌ها در ایران. با سوق یافتن و ورود به عصر فناوری‌های نوین، رابط‌های کاربری یا همان
به عصر فناوری‌های نوین، رابط‌های کاربری یا همان API‌ها نقش ویژه‌ای در سامانه‌های مختلف چه در بخش خصوصی و چه در بحش دولتی فراهم ساخته‌است. به‌طور مثال پیش از ورود فناوری‌های پرداخت همراه و صورتحساب‌های الکترونیکی، نیاز بود تا شما برای کلیه پرداخت‌های خود به شرکت‌ها و نهاد صادر کننده صورتحساب یا قبض مراجعه کنید؛ امّا با ورود رابط کاربری و وب سرویس‌های پرداخت قبض این مهم در اپلیکیشن‌های پرداخت موبایلی به راحتی به صورت کاملاً غیرحضوری قابل انجام است. امّا متأسفانه تا آنجا که باید اتفاق می‌افتاد، برخی شرکت‌ها
تا آنجا که باید اتفاق می‌افتاد، برخی شرکت‌ها معمولاً برای بحث‌هایی مانند حریم خصوصی مشترکین خود و قوانین عدم افشای اطلاعات، امکان ارائه وب سرویس‌ها و برون سپاری آن‌ها وجود نداشتند. به‌طور مثال در بحث‌هایی مانند احراز هویت، متأسفانه بسیاری از کسب و کارها و شرکت‌های خصوصی، هلدینگ‌ها و … مجبور به دریافت کپی کارت ملی اشخاص هستند. البته امتا، سامانه ای که توسط مرکز توسعه تجارت‌های الکترونیکی توسعه و برون سپاری شد، ولی به دلایلی مورد استقبال کسب و کارها قرار نگرفت و بسیاری از پلتفرم‌های بزرگ آگهی که طبق مصوبه
و بسیاری از پلتفرم‌های بزرگ آگهی که طبق مصوبه دادستانی، ملزم به احراز هویت کاربران خود از طریق سامانه امتا می‌شدند، امکان استفاده از سامانه را با توجّه به برخی مشکلات، نداشتند؛ لذا مسئولین شیپور و دیوار اذعان داشتند که دلیل این مورد، احراز هویت سطح‌بندی شده‌است و اعتراض به خروج کاربر از پلتفرم و موارد این چنینی شدند. با پیشرفت داده‌های باز، سامانه‌های مختلفی به وجود آمدند از جمله بازارهای API، که دسترسی توسعه دهندگان را به این وب سرویس‌ها ایجاد کردند. یکی از این سامانه‌ها apieco است که مشابه طرح‌های خارجی
این سامانه‌ها apieco است که مشابه طرح‌های خارجی خود، پنلی برای ارائه دهنده و دریافت کننده وب سرویس به وجود آمده‌است تا بتوانند به راحتی وب سرویس‌های خود را به اشتراک بگذارند و سرویس گیرندگان نیز آن‌ها را بنا بر رایگان بودن یا تعرفه داشتن آن‌ها، با یک کلید API key به آن دسترسی داشته باشند. امید است تا شرکت‌ها و سازمان‌های خصوصی نیز با در نظر گرفتن حریم خصوصی این مهم را برآورده کنند تا شرکت‌های خصوصی در یک بازار کاربردی از جمله Apieco، پادیوم، سامانه PGSB دولت بتوانند از آنها بهره‌مند شوند. شبکه PGSB موسوم
بتوانند از آنها بهره‌مند شوند. شبکه PGSB موسوم به Public Government Service Bus چند سالی است که توسط سازمان فناوری اطلاعات ایران در راستای تحقق دولت الکترونیک و تسهیل ارائه وب سرویس‌های دولتی به کسب و کارها تحت پلتفرم سروا را به وجود آورده‌است که کلیه کاربران می‌توانند با مکاتبه با این سازمان دسترسی به شبکه مذکور، سرویس‌های خود را دریافت کنند ولی مهم‌ترین مشکل این سامانه این است که کسب و کار باید به صورت جداگانه خود با مقام مسئول ارگان مورد نظر وارد مکاتبه شود و یک کلید اختصاصی از آن‌ها دریافت کنند؛ لذا
شود و یک کلید اختصاصی از آن‌ها دریافت کنند؛ لذا دریافت مجوز برای بسیاری از سرویس‌های این سامانه، فرایند اخذ و دریافت این وب سرویس را برای کسب و کارها کمی دشوار ساخته‌است. با توجه به اینکه روال دریافت خدمات برای کسب و کارها خوشایند نبود سازمان فناوری اطلاعات ایران در شهریور 1401 ارائه خدمات PGSB را به دو اپراتور واگذار کرد و سیتاد به عنوان اپراتور اول و آستان به عنوان اپراتور دوم برای ارائه این خدمات انتخاب شدند. در راستای تحقق بانکداری الکترونیک نیز شرکت‌هایی از جمله شرکت تجارت الکترونیک پاسارگاد موسوم به
از جمله شرکت تجارت الکترونیک پاسارگاد موسوم به پککو، شرکت تجارت الکترونیک پارسیان (تاپ)، شرکت تجارت الکترونیک آسان پرداخت، شرکت تجارت الکترونیک ارتباط فردا (متعلق به بانک آینده)، هلدینگ فناپ چند سالی است ارائه خدماتی تحت عنوان بانکداری باز را در حیطه وظایف خود قرار دارند بدین شکل که وب سرویس‌های انتقال وجه، استعلام کارت، استعلام شبا، آخرین گردش حساب و … را در قالب وب سرویس پس از انعقاد قراردادی به کسب و کارهای حوزه پرداخت الکترونیک ارائه می‌کنند. به‌طور مثال فینوتک، کاسپین، بوم و فرابوم مدتی است در این
مثال فینوتک، کاسپین، بوم و فرابوم مدتی است در این حوزه فعالیت می‌کنند و تاکنون موفق به ایجاد نوآوری‌های زیادی شدند.
دانشگاه شهید بهشتی دانشگاه پهلوی سابق که اکنون با نام دانشگاه شهید بهشتی شناخته می‌شود، یک دانشگاه دولتی در تهران است. این دانشگاه در سال ۱۳۳۸ با نام «دانشگاه ملّی ایران» به دستور محمدرضا پهلوی تأسیس شد. دانشگاه ملی ایران، یکی از بهترین، بزرگ‌ترین و شناخته‌شده‌ترین دانشگاه‌های دولتی ایران است که در سال ۱۳۳۸ در منطقهٔ اوین، غرب ولنجک و شرق درکه در شمال شهر تهران تأسیس شد و در زمینی با مساحتی حدود ۷۰ هکتار واقع شده است. دانشگاه شهید بهشتی دارای ۱۹ دانشکده، ۳ پردیس و ۱۶ پژوهشکده و مرکز مطالعاتی و تحقیقاتی است.
و ۱۶ پژوهشکده و مرکز مطالعاتی و تحقیقاتی است. در حال حاضر محمودرضا آقامیری رئیس این دانشگاه است. احتمال احیا و بازگشت دوباره نام دانشگاه ملی ایران و اطلاق نام شهید بهشتی تنها به دانشگاه علوم‌پزشکی شهید بهشتی و تفکیک و تمایز نام این دو دانشگاه مهم کشور در دولت چهاردهم جمهوری اسلامی ایران همانند نمونه تمایز دانشگاه شهید چمران اهواز و دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور اهواز بسیار قوی است. علی شیخ‌الاسلام این دانشگاه را در سال ۱۳۳۸ با نام دانشگاه ملی ایران و به‌دستور محمدرضا پهلوی تأسیس کرد و تا پیش از سال ۱۳۶۲ با
محمدرضا پهلوی تأسیس کرد و تا پیش از سال ۱۳۶۲ با این نام خوانده می‌شد. علی‌رغم افتتاح رسمی در اسفندماه ۱۳۳۹، دانشکده‌های معماری و شهرسازی و علوم بانکداری که اولین دانشکده‌های دانشگاه بودند پذیرش دانشجو را در مهر ۱۳۳۹ انجام دادند.&lt;mapframe latitude="35.7982056" longitude="51.3933775" zoom="14" width="252" height="218" align="left" /&gt; پیشینه. مقدمات تأسیس. در آذر ۱۳۳۳، محمدرضا پهلوی (شاه سابق ایران) سفری به ایالات متحده آمریکا انجام داد. در این سفر علی شیخ‌الاسلام به‌عنوان نمایندهٔ دانشجویان ایرانی
شیخ‌الاسلام به‌عنوان نمایندهٔ دانشجویان ایرانی سخنرانی کرد و پیشنهاد تأسیس دانشگاه ملّی را به‌عنوان راهکاری برای جلوگیری از خروج جوانان ایرانی از کشور برای تحصیل به شاه ارائه کرد که مورد موافقت قرار گرفت. نام ملی در زمان پهلوی به موسسات آموزشی گفته می‌شد که غیردولتی بودند و به وسیله دریافت شهریه از متقاضیان آموزش و خارج از بودجه دولت اداره می‌شدند. روزنامه «اطلاعات» در سرمقاله روز ۲۰ مرداد ۱۳۴۴ خود نوشت: پس از آن با حکم شاه شیخ‌الاسلام مأمور شد در اروپا و آمریکا دربارهٔ دانشگاه‌های غیردولتی مطالعه کند. در
دربارهٔ دانشگاه‌های غیردولتی مطالعه کند. در سال ۱۳۳۸ در دیداری که بین شاه و چند تن از استادان دانشگاه که در رأس آن‌ها جهانشاه صالح رئیس دانشگاه تهران قرار داشت، بار دیگر پیشنهاد تأسیس دانشگاه مطرح شد. هر چند از نتایج این مذاکرات اطلاعی در دست نیست. در همین سال شیخ‌الاسلام به ایران بازمی‌گردد و با کسب موافقت نهایی محمدرضا پهلوی دهم آذر ۱۳۳۸ «دبیرخانهٔ دانشگاه ملی» را در خانهٔ خود در خیابان رامسر به‌طور غیررسمی به‌راه می‌اندازد. ۲۹ اسفند ۱۳۳۸ با فرمان شاه و موافقت حسین علا، «وزیر دربار»، دبیرخانهٔ دانشگاه به
حسین علا، «وزیر دربار»، دبیرخانهٔ دانشگاه به ساختمانی واقع در خیابان پاستور پلاک ۵۷ منتقل می‌شد. این ساختمان از املاک وزارت دربار بود که در اختیار شجاع‌الدین شفا رئیس کمیتهٔ تهیهٔ مقدّمات جشن‌های ۲۵۰۰ ساله بود. کار دبیرخانه تهیهٔ اطلاعاتی مربوط به‌سوابق تحصیلی فارغ التحصیلان بیکار اروپا و آمریکا و تهیهٔ مقدمات تأسیس دانشگاه بود. با آشکار شدن اندیشهٔ تأسیس دانشگاه ملّی مخالفت‌های زیادی با آن در مجامع دانشگاهی آغاز شد. کسانی مانند «احمد فرهاد» رئیس دانشگاه تهران و «میمندی‌نژاد» رئیس دانشکدهٔ دامپزشکی و
تهران و «میمندی‌نژاد» رئیس دانشکدهٔ دامپزشکی و عبدالله ریاضی رئیس دانشکدهٔ فنی و رئیس مجلس شورای ملی از مخالفان سرسخت تأسیس این دانشگاه بودند. میمندی‌نژاد در مصاحبه‌ای که در تاریخ ۱۱/۱۲/۱۳۳۸ در روزنامهٔ کیهان منتشر شد فکر تأسیس دانشگاه ملّی را اندیشه‌ای نابجا دانست و گفت: «دانشگاه تهران هنوز کامل نشده است اگر ملّت فکر تأسیس دانشگاه ملّی (غیردولتی) هستند که می‌تواند وضع دانشگاهی را بهتر سازد، باید همین دانشگاه موجود را ترّقی و تکامل دهد.» علی‌رغم مخالفت‌های فراوان با حمایت پهلوی دوم تأسیس دانشگاه ملّی با
فراوان با حمایت پهلوی دوم تأسیس دانشگاه ملّی با جدیت پیگیری شد. لفظ ملی به آن دسته از موسسات غیردولتی اشاره داشت که برای تأمین بودجه خود به پرداخت شهریه دانشجویان وابسته بودند. از این‌رو، دانشگاه ملی که به صورت مستقل و بر اساس تأمین شهریه از دانشجویان اداره می‌شد در سال‌های اولیه از آنجا که تأمین شهریه دانشگاه برای بسیاری از اقشار جامعه دشوار بود، تنها افراد طبقه متوسط و بالای جامعه، امکان پذیرش در این دانشگاه را داشتند. اما در سال ۱۳۵۳ با رایگان شدن تحصیل در دانشگاه، امکان ورود تمام اقشار جامعه به این
در دانشگاه، امکان ورود تمام اقشار جامعه به این دانشگاه فراهم گردید و دانشگاه به صورت عمومی اقدام به پذیرش دانشجو کرد. هیئت مؤتمنین دانشگاه با عضویت وزیر دربار شاهنشاهی - که در آن زمان حسین علا بود - مدیر عامل بنیاد پهلوی، وزیر فرهنگ یک نفر از نمایندگان مجلس سنا، دو نفر از نمایندگان مجلس شورای ملی، مدیر کل بانک ملی ایران رئیس اتاق بازرگانی رئیس دانشگاه ملی ایران و حداقل سه نفر از شخصیت‌های علمی اقتصادی کشور تشکیل شد. در سال ۱۳۳۹ اساسنامهٔ دانشگاه را هیئت مؤتمنین تصویب کرد. در ۸ آبان ۱۳۳۹ این اساسنامه مورد
تصویب کرد. در ۸ آبان ۱۳۳۹ این اساسنامه مورد تصویب شورای عالی فرهنگ قرار گرفت. روز ۲۵ بهمن ۱۳۳۹ دانشگاه به‌طور رسمی از سوی شاه و فرح افتتاح شد. دانشگاه با دانشکده بانکداری و علوم مالی و اقتصادی و دانشکده معماری در سال ۱۳۳۹ اقدام به پذیرش دانشجو کرد. تا سال ۱۳۴۵ چند دانشکده به ترتیب زیر راه اندازی شدند. سال ۱۳۴۰، دانشکده پزشکی سال ۱۳۴۱، دانشکده زبانهای خارجی سال ۱۳۴۲، دانشکده علوم سال ۱۳۴۴، دانشکده دندان پزشکی سال ۱۳۴۵، دانشکده حقوق هم‌اکنون دانشگاه شهیدبهشتی در شصتمین سال تأسیس خود با ۱۹ دانشکده، ۱۱
در شصتمین سال تأسیس خود با ۱۹ دانشکده، ۱۱ پژوهشکده، قریب به ۹۰۰ نفر عضو هیئت علمی و بیش از ۱۹۰۰۰ دانشجو در حال فعالیت است. سال‌های اولیه. در پی انتشار اساسنامهٔ دانشگاه، خبر پذیرش ۲۰۰ نفر دانشجو برای اولین سال تحصیلی در دو دانشکده اعلام شد. از نیمهٔ دوم مهر ۱۳۳۹ دانشگاه فعالیت خود را در یک ساختمان استیجاری نزدیک دوراهی یوسف آباد آغاز کرد. در ۲۵ بهمن ۱۳۳۹ مراسم افتتاح دانشگاه با حضور شاه و فرح پهلوی برگزار شد. در سال‌های اولیهٔ تأسیس دانشگاه، دریافت شهریه از دانشجویان مهم‌ترین منبع تأمین هزینه‌های دانشگاه
دانشجویان مهم‌ترین منبع تأمین هزینه‌های دانشگاه ملّی محسوب می‌شد، اگر چه دانشگاه مبالغی کمک دولتی هم دریافت می‌کرد. بعد از چند سال با موافقت شاه و دستور حسن ارسنجانی وزیر کشاورزی وقت یک میلیون و پانصد هزار متر از زمین‌های سعادت آباد و ۱۰ هزار متر از زمین‌های بالای میدان ونک و ۷۰ هزار متر زمین خالصه مجاور اوین درکه برای اجرای ساختمان دانشگاه در نظر گرفته می‌شود. مراسم کلنگ زنی عملیات ساختمانی دانشگاه با حضور فرح پهلوی، علی شیخ‌الاسلام، انوشیروان پویان، هوشنگ نهاوندی و تعدادی از شخصیت‌های علمی کشور در منطقه
نهاوندی و تعدادی از شخصیت‌های علمی کشور در منطقه بالای اوین درکه برگزار شد. کانون مترقی که حسنعلی منصور در سال ۴۲ تشکیل داد از جمله کانون‌های سیاسی بود که از قبل پی‌ریزی فرهنگی و علمی شده بود. شیخ‌الاسلام که دانشگاه را بنا گذاشت به تدریج کسانی که در آمریکا تحصیل کرده بودند را به دانشگاه کشاند. اعضای هیئت علمی اولیه این دانشگاه کم و بیش دانش‌آموختگان آمریکایی بودند. در این نهاد، شیخ‌الاسلام سعی داشت بخشی از جامعهٔ نخبگان ایرانی را که عمدتاً از طبقه متوسط جامعه بودند به آنجا بکشاند. حالا تصور کنید جامعه علمی
بودند به آنجا بکشاند. حالا تصور کنید جامعه علمی دانشگاه عمدتاً دانش‌آموختگان آمریکا بودند، دانشجویان از افراد متمول و طبقهٔ متوسط جامعه در کنار هم گرد آمده بودند که در واقع جامعهٔ جدیدی از طبقهٔ سیاسی آن زمان را تشکیل دادند. با تمام این مسائل، این دانشگاه به دلیل نوپا بودن و نیز دریافت شهریه در اولویت‌های مرتبه پایین متقاضیان تحصیلات دانشگاهی (به جز افرادی که از تمکن مالی برخوردار بودند) قرار می‌گرفت. در مدت پنج سال ریاست شیخ‌الاسلام علاوه بر دانشکدهٔ اقتصاد و معماری دانشکده پزشکی ۱۳۴۰ زبان‌های خارجی ۱۳۴۱،
و معماری دانشکده پزشکی ۱۳۴۰ زبان‌های خارجی ۱۳۴۱، علوم ۱۳۴۲، دندانپزشکی ۱۳۴۴، راه‌اندازی شد. پس از شیخ‌الاسلام، عبدالعلی جهانشاهی و سپس علی اکبر بینا به ریاست دانشگاه منصوب شد. در زمان ریاست بینا دانشکدهٔ حقوق راه‌اندازی شد. پس از وی محمد علی مجتهدی (مؤسس دانشگاه صنعتی شریف) و سپس انوشیروان پویان به ریاست دانشگاه منصوب شدند. پس از پویان نیز به ترتیب احمد هوشنگ شریفی، عباس صفویان و احمد قریشی ریاست دانشگاه را بر عهده گرفتند. در این سال‌ها دانشکدهٔ علوم زمین و دانشکده جامع انفورماتیک و دانشکدهٔ روان‌شناسی
و دانشکده جامع انفورماتیک و دانشکدهٔ روان‌شناسی ساخته و وارد دایرهٔ مراکز علمی کشور شد. مهم‌ترین تحول در تاریخ دانشگاه در سال ۱۳۵۳ رقم خورد، هنگامی که دولت وقت به پشتوانهٔ درآمدهای نفتی اقدام به پرداخت شهریهٔ موسسات آموزشی ملی (خصوصی) و رایگان کردن آن‌ها نمود. این امر سبب شد تا بافت دانشجویی دانشگاه از انحصار طبقهٔ مرفه و بالای جامعه خارج شده و دانشجویان از طبقات مختلف و شرایط گوناگون از طریق کنکور سراسری وارد این دانشگاه شوند و بدین ترتیب دانشگاه عملاً به صورت یک دانشگاه عمومی مانند سایر دانشگاه‌ها درآمد.
یک دانشگاه عمومی مانند سایر دانشگاه‌ها درآمد. تغییرات پس از انقلاب اسلامی. پس از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۸ به موجب قانونی که در شورای انقلاب تصویب شد این دانشگاه، دانشگاهی دولتی اعلام شد (قبل از انقلاب اسلامی دانشگاه غیردولتی و خصوصی محسوب می‌شد) و در خرداد ۱۳۶۲ ستاد انقلاب فرهنگی وقت با تغییر نام دانشگاه از «ملی ایران» به «شهید بهشتی» موافقت کرد. در سال ۱۳۶۴ براساس مصوبهٔ دولت جمهوری اسلامی مبنی بر تأسیس وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی، مراکز درمانی و دانشکده‌های پزشکی و پیراپزشکی از دانشگاه منفک و بعد
پزشکی و پیراپزشکی از دانشگاه منفک و بعد از ادغام با برخی از مراکز آموزشی دیگر و با نام دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی فعالیت خود را آغاز کردند. جایگاه دانشگاه در رتبه‌بندی‌های معتبر بین‌المللی. دانشگاه شهید بهشتی در رتبه‌بندی تأثیر تایمز (Times Higher Education Impact Rankings)در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ حضور فعال داشته و رشد چشمگیری را در رتبه‌بندی ملی و جهانی خود تجربه کرده است. دانشگاه شهید بهشتی در سال ۲۰۲۵ با ارتقای دو پله‌ای در رتبه ملی از جایگاه نهم به هفتم صعود کرده است. در ۶ شاخص، دانشگاه شهید بهشتی در
صعود کرده است. در ۶ شاخص، دانشگاه شهید بهشتی در بین ۳ دانشگاه برتر کشور قرار گرفته است. براساس رتبه‌بندی دانشگاه‌های دنیا و بر اساس نظام رتبه‌بندی کواکارلی سیموندز(QS)، دانشگاه شهید بهشتی توانست در دو سال متوالی ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ پس از دانشگاه‌های شریف، علم وصنعت، امیرکبیر و تهران، در رتبه پنجم ملی و به ترتیب در رتبه‌های ۷۰۱+ و ۱۰۰۰–۸۰۱ قرار گیرد. همچنین بر اساس نظام رتبه‌بندی تایمز (Times Higher Education) در سال ۲۰۱۶–۲۰۱۷، دانشگاه شهید بهشتی توانست در رتبه ۸۰۱+ قرار گیرد. همچنین بر اساس آخرین نتایج نظام
۸۰۱+ قرار گیرد. همچنین بر اساس آخرین نتایج نظام رتبه‌بندی سال ۲۰۱۶ لایدن که در کشور هلند انجام می‌شود، ۱۴ دانشگاه ایرانی میان ۷۵۰ دانشگاه برتر جهان مورد رتبه‌بندی قرار گرفته است. در سال ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ دانشگاه شهید بهشتی به ترتیب در رتبه‌های ۶۶۸ و ۵۸۴ قرار گرفت. این میزان رشد (۸۴ پله رشد در یکسال) بالاترین میزان جهش علمی در دانشگاه‌های کشور محسوب می‌شود. در نظام کل بین ۳٪ تا ۸٪ از انتشارات دانشگاه‌های ایران در زمره ۱۰٪ انتشارات پراستناد درمقایسه با سایر انتشارات حوزه موضوعی مربوط به خود و سال انتشار یکسان قرار
حوزه موضوعی مربوط به خود و سال انتشار یکسان قرار دارند و از این نظر به ترتیب دانشگاه‌های صنعتی امیرکبیر ۸٬۴٪ (رتبه جهانی ۵۰۴)، ملی ایران ۸٫۲٪ (رتبه جهانی ۵۲۵) و صنعتی شریف ۷٫۴٪ (رتبه جهانی ۶۰۱) در صدر دانشگاه‌های ایران قرار دارند. رؤسا. نام مدیران دانشگاه شهید بهشتی از ابتدا تا کنون به شرح زیر است: دانش‌آموختگان سرشناس و سرآمدان علمی. سرآمدان علمی دانشگاه شهید بهشتی در این لینک قابل مشاهده است: https://pr.sbu.ac.ir/mafakher همچنین دانش آموختگان سرشناس دانشگاه به شرح زیر است: مرکز نشر آثار علمی. مرکز نشر
به شرح زیر است: مرکز نشر آثار علمی. مرکز نشر آثار علمی دانشگاه شهیدبهشتی که قبلاً پایگاه نشر دانش (پند) نامیده می‌شد با هدف ارائهٔ همهٔ محتواهای دانشی این دانشگاه در فضای وب آماده شده است. مرکز نشر آثار علمی یکی از مدیریت‌های معاونت پژوهشی و فناوری دانشگاه است. این مرکز برای دستیابی به اهداف ذکرشده در «سیاست‌های نشر تولیدات و آثار علمی پژوهشی» و «سیاست‌های نشر مجلات علمی» در حوزهٔ انتشار کتاب و مجلات علمی دانشگاه شهید بهشتی فعالیت می‌کند. این مرکز متشکل از دو اداره است: ۱. ادارهٔ نشر کتاب؛ ۲. ادارهٔ مجلات
دو اداره است: ۱. ادارهٔ نشر کتاب؛ ۲. ادارهٔ مجلات علمی دانشگاه. مرکز نشر هر نوع اثر علمی و تحقیقی شامل تصنیف، تألیف، ترجمه، تحشیه، تصحیح متون، گزارش پژوهشی و اسناد و مدارک علمی پژوهشی را در زمینهٔ علم و فرهنگ، از اعضای هیئت علمی دانشگاه یا دانشگاه‌ها و مراکز و مؤسسات علمی و پژوهشی دیگر، با رعایت مفاد «آیین‌نامهٔ انتشار کتاب» برای چاپ و نشر می‌پذیرد. دوره‌های مجازی دانشگاه شهید بهشتی. دوره‌های مجازی دانشگاه شهید بهشتی یکی از معتبرترین دوره‌ها در ایران و در سطح خاورمیانه است. مدرک دوره‌های مجازی این دانشگاه
خاورمیانه است. مدرک دوره‌های مجازی این دانشگاه در تمامی دانشگاه‌های معتبر دنیا پذیرفته می‌شود و از اعتبار بسیار خوبی برخوردار است. این دوره‌ها برای کسانی که شاغل هستند یا وقت کافی در اختیار ندارند بهترین گزینه است. علاقه‌مندان جهت پذیرفته شدن در این دوره‌ها باید در آزمون کارشناسی ارشد دانشگاه دولتی شرکت نمایند و در صورتی که در این آزمون مجاز شوند می‌توانند نسبت به انتخاب این دانشگاه اقدام نمایند. در حال حاضر این دانشگاه در رشته‌های دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی شامل علوم تربیتی، علم اطلاعات و
و روان‌شناسی شامل علوم تربیتی، علم اطلاعات و دانش‌شناسی، روان‌شناسی، همچنین دانشکده علوم و مهندسی کامپویتر شامل مهندسی معماری کامپیوتر، مهندسی نرم‌افزار کامپیوتر، مدیریت فناوری اطلاعات، حسابداری و علوم کامپیوتر از طریق آزمون کارشناسی ارشد دولتی دانشجو می‌پذیرد. برای پذیرفته شدن در این دانشگاه حداکثر باید رتبهٔ ۱۵۰ را در آزمون کارشناسی ارشد رشتهٔ مربوطه کسب نمایید.
مردم رومنی یا روما یا کولی مردمی هندوآریایی زبان هستند که به صورت کوچ‌نشین و دوره‌گرد در سراسر اروپا و خاورمیانه یافت می‌شوند. رما جمع واژه رُم است که بنابر نظراتی به واژه سانسکریت دُم (انسان) بر‌می‌گردد. شواهد زبانی و ژنتیکی احتمال می‌دهند که این مردم در اصل از شبه‌قاره هند ریشه گرفته‌اند و مانند بقیه مردم هند بومی آسیای جنوبی بوده اما چون از مهاجرت آنها با دیگر اقوام خویش یعنی قوم آریایی، سکاها و سانسکریت‌ها از آسیای میانه در یک مسیر مهاجرت اقوام آریایی بود و در آسیا زبانشان تغییر یافته‌است. کولی ها از
بود و در آسیا زبانشان تغییر یافته‌است. کولی ها از لحاظ نژادی بیشتر از دراویدی های بومی جنوب آسیا تاثیر گرفته اند و سهم نژاد آریایی در آنها بسیار ناچیز است. طی پژوهشی توسط مجله ژنتیکی نیچر از لحاظ ژنتیکی، هاپلوگروپ R1a که مشخصه نژاد آریایی است، در کولی ها وجود ندارد و کولی ها تنها از لحاظ زبانی جزو مردمان آریایی و هندواروپایی قرار دارند. در انگلیسی به کولی‌ها "جیپسی" (gypsy) گفته می‌شود؛ چرا که تصور می‌شد آن‌ها از مصر (Egypt) آمده‌اند. این تصور باعث شد که این مردم و زبانشان اسرارآمیز جلوه‌گر شود. اکنون
این مردم و زبانشان اسرارآمیز جلوه‌گر شود. اکنون جیپسی به نوعی کلمه‌ای توهین‌آمیز تلقی می‌شود زیرا روشن است که کولی‌ها (roma نام ملی و قومی است) از هند به صورت گروه گروه در اواسط هزاره اول میلادی مهاجرت کرده‌اند. یکی از این گروه‌ها از طریق ایران به طرف آسیای صغیر، جنوب روسیه و کشورهای بالکان پیش رفته، تا در سده پانزدهم به اروپای غربی و در سده شانزدهم به بریتانیا رسیده‌است. ظاهراً گروه بعدی خط‌سیری جنوبی‌تر را یعنی از طریق ایران، سوریه و مدیترانه به سوی آفریقا و شبه جزیره ایبری در پیش گرفته‌است. تا قرن بیستم
و شبه جزیره ایبری در پیش گرفته‌است. تا قرن بیستم گروه‌هایی از کولی‌ها با گرایش به نوعی زندگی کم و بیش چادرنشینی در همه کشورهای اروپایی و در بسیاری از بخش‌های دیگر جهان حضور داشتند؛ و زبان رُمَنی، که اصلاً گونه‌ای ویژه از زبان هندو آریایی نو می‌باشد، اساساً با دو یا سه دوجین لهجه تشخیص داده می‌شوند. کولی‌ها در سراسر جهان یافت می‌شوند، اما بیشتر در اروپا، به ویژه مرکز، شرق و جنوب آن ( اسپانیا و جنوب فرانسه) متمرکز هستند. آن‌ها در حدود سال ۱۰۰۷ میلادی وارد آسیای غربی و اروپا شدند. در ایران نیز گروه‌های مختلفی
غربی و اروپا شدند. در ایران نیز گروه‌های مختلفی از مردم کولی در سراسر کشور در مناطقی همچون خراسان(غرشمال)، آذربایجان، (سوزمانی) فارس، بوشهر، لرستان(لوطی و کاولی)، کرمان، قزوینو گیلانزندگی می‌کنند. دلیل نامیدن آنها به کولی به خاطر کوله‌باری بوده که همیشه بر کول داشتند. اما کاوِلی یا کابلی نیز نامیده‌می‌شوند زیرا تصور عموم‌ بر این بود که از کابل آمده‌اند. در کشورهای افغانستان و ازبکستان نیز مردم کولی یافت می‌شوند. در سینمای کشورهای مختلف خصوصا اروپای شرقی به کولی‌ها پرداخته‌شده‌است و اغلب نقش آنها، نقشی سطح‌
پرداخته‌شده‌است و اغلب نقش آنها، نقشی سطح‌ پایین، شاد و پر از کلیشه بوده‌است. نام. امروز کولی‌ها در کشورهای اروپایی بدین گونه نامیده می‌شوند: وضعیت کنونی. امروزه کولی‌ها در تعدادی از کشورهای آسیایی همچون ایران و ترکیه و تقریباً تمام کشورهای اروپایی هستند و مشکلات و مسائل اجتماعی بسیاری را سبب می‌شوند و البته سختی‌های زیادی را نیز متحمل شده‌اند. زندگی آن‌ها با زندگی متداول اروپا کاملاً متفاوت است. امروزه بسیاری از آن‌ها دیگر کوچ نمی‌کنند ولی نحوه زندگی خود را تغییر نداده‌اند. گفته می‌شود که بیش از دو میلیون
تغییر نداده‌اند. گفته می‌شود که بیش از دو میلیون کولی در روسیه زندگی می‌کنند. آن‌ها توانسته‌اند به سهم خود بر فرهنگ روس تأثیر بگذارند. در روسیه به کولی‌ها «تسیگان» گفته می‌شود. البته امروزه کمتر شاهد برپایی گروه‌های رقص و آواز تسیگان‌ها هستیم. اگرچه امروزه کولی‌ها تقریباً در مجموعهٔ فرهنگ، اعتقادات و آداب و رسوم مناطق حل شده‌اند، ولی هنوز برخی از آیین‌ها و آداب قومی مانند مراسم ازدواج، طلاق، نوع مناسبات خانواده و برخی از شئون اجتماعی گذشته خود را حفظ نموده‌اند. جمعیت و زیرگروه‌ها. جمعیت‌های کولی هیچ آمار
جمعیت و زیرگروه‌ها. جمعیت‌های کولی هیچ آمار رسمی یا قابل اعتمادی از جمعیت رومانیایی‌ها (کولی‌ها) در سراسر جهان وجود ندارد. بسیاری از کولی‌ها به دلایل مختلف از ثبت هویت قومی خود در سرشماری‌های رسمی خودداری می‌کنند؛ از جمله به دلیل ترس از تبعیض. برخی دیگر، نوادگان ازدواج‌های مختلط با جمعیت‌های محلی هستند: با وجود چالش‌های پیش‌رو برای دستیابی به تصویری دقیق از پراکندگی کولی‌ها، برآورد می‌شود که تا سال ۲۰۱۹ حدود ۱۰ میلیون کولی در اروپا زندگی می‌کردند، هرچند برخی سازمان‌های کولی در برآوردهای قبلی خود این رقم را
سازمان‌های کولی در برآوردهای قبلی خود این رقم را تا ۱۴ میلیون نیز ذکر کرده‌اند. جمعیت‌های قابل توجه کولی‌ها در بالکان و سراسر اروپا یافت می‌شوند. در اتحادیه اروپا، حدود ۶ میلیون کولی زندگی می‌کنند. زیرگروه‌های کولی‌ها. کولی‌ها ممکن است بر اساس تفاوت‌های سرزمینی، فرهنگی و گویشی، و همچنین شناسه خودانتخابی، به زیرگروه‌های متمایزی تعلق داشته باشند. زیرگروه‌های کولی‌ها ممکن است بیش از یک نام قومی داشته باشند. آن‌ها گاه از چندین نام خودخوانده استفاده می‌کنند و معمولاً با یک نام بیگانه‌ساخته شناخته می‌شوند، یا
معمولاً با یک نام بیگانه‌ساخته شناخته می‌شوند، یا گاه به اشتباه نام خودخوانده زیرگروه دیگری به آن‌ها اطلاق می‌گردد. تنها نامی که تقریباً به عنوان شناسه فراگیر برای خودِ این مردم به کار می‌رود، واژه «رُم» است. حتی زمانی که زیرگروه‌ها از این نام استفاده نمی‌کنند، همگی به اصل و ریشه مشترک خود، و نیز به دوگانگیِ میان خود و «گَجُو» (غیرکولی‌ها) اذعان دارند. برای نمونه، هرچند گروه اصلی کولی‌ها در کشورهای آلمانی‌زبان خود را «سینتی» می‌نامند، اما نامی که برای زبان اصیل خود به کار می‌برند «رومانِس» است. این