payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و Valfreyja، یکی از چندین نام الهه فریا ظاهر می‌شود. عنصر دوم، höll، یک اسم رایج نورس قدیم است. این تالار مربوط به هال مدرن انگلیسی است و به همان معنی است. هر دو از * xallō یا * hallō، به معنی "مکان پوشیده، تالار"، خود از ریشه ابتدایی هندواروپایی * kol- ساخته شده‌اند. همان‌طور که فیلسوفانی مانند کالورت واتکینز متذکر شده‌اند، همان ریشه هند و اروپایی höll نورس قدیمی را تولید می‌کند، یک اسم مناسب که هم برای نام مکان زندگی پس از مرگ دیگر و هم برای یک موجودیت زن فوق طبیعی که بر آن نظارت می‌کند و همچنین اسم
زن فوق طبیعی که بر آن نظارت می‌کند و همچنین اسم انگلیسی مدرن جهنم استفاده می‌شود. در فرهنگ عامه سوئد، برخی کوه‌هایی که به از گذشته به عنوان محل زندگی مردگان در نظر گرفته می‌شدند، Valhall نیز نامیده می‌شدند؛ بنابراین ممکن است که عنصر höll از hallr , "rock" ناشی شود و در اصل به دنیای زیرین ارجاع شده باشد، نه یک تالار. تصدیق. در شعر ۲ از ادای شاعرانه وقتی که هلگی هاندینگزبان پهلوان کشته شده و وارد والهالا می‌شود، افتخار و شکوه او را اینگونه توصیف کرده است:"هلگی نیز در کنار سرداران بود" "مانند خاکستر درخشان در
نیز در کنار سرداران بود" "مانند خاکستر درخشان در کنار بوته خار" "و گوزن جوان، آغشته به شبنم،" "که از همه حیوانات دیگر پیشی می‌گیرد" "و شاخ‌های آن در برابر خود آسمان می‌درخشند".در فصل ۸ فاگر اسکینا، روایتی منثور بیان می‌کند که پس از مرگ همسرش اریک بیداکس، گانهیلد مادر پادشاه شعری در مورد او سروده است. این روایت توسط نویسنده‌ای گمنام از قرن دهم گفته شده و از آن به عنوان اریکسمال یاد می‌شود، و توصیف اریک بلداکس و پنج پادشاه دیگر است که پس از مرگ به والهالا می‌رسند. شعر با نظرات اودین آغاز می‌شود:"اودین گفت
شعر با نظرات اودین آغاز می‌شود:"اودین گفت این دیگر چه کابوسی است،" "که درست قبل از طلوع آفتاب،" "من فکر کردم والهالا را پاک و مقدس کردم،" "برای آمدن جوانمردانی که کشته شدند؟" "من اینهرجار را بیدار کردم،" "والکیری های بِید قیام می‌کنند،" "برای خراب کردن میزها ،" "و لیوان‌ها را بشویید،" "شراب بیاورید،" "در مورد آمدن پادشاه،" "انتظار دارم" "قهرمانان از جهان می‌آیند،" "بزرگانی خاص،" "قلب من بسیار شادمان است."
قلعه پاقلاع هزارانی در موقعیت ۴۷ درجه و ۲۷ دقیقه طول جغرافیایی، و ۳۲ درجه و ۵۷ دقیقه عرض جغرافیایی در استان ایلام واقع شده‌است. از شمال به تپه ماهور، از جنوب به زمین کشاورزی روستای هزارانی و از شرق و غرب به زمین‌های کشاورزی مشرف می‌شود. قلعه دارای ابعاد ۱۲×۱۵×۳ متر است و نزدیکترین جاده قابل دسترسی جاده هزارانی آبدانان است. شرح اثر. قلعه پاقلاع هزارانی بر فراز تپه‌ای طبیعی قرار دارد که بنای آن با استفاده از قلوه سنگ و ملات گچ نیم‌کوب ساخته شده‌است. این بنا شامل سه اتاق بزرگ در قسمت سطح جنوبی تپه و بناهای
شامل سه اتاق بزرگ در قسمت سطح جنوبی تپه و بناهای جانبی در ساختمان سطح شمالی تپه می‌باشد و تنها سه اتاق مستطیل شکل از این بنا باقی مانده‌است که اتاق وسط آن دارای ابعادی ۲۰/ ۵×۱۰ متر است که از سنگ و گچ ساخته شده‌است. اتاق غرب قلعه دارای ابعاد ۴/۵×۷/۵ متر است و اتاق شرقی آن ابعاد ۴*۱۰ متر دارد. در ضلع شمالی اتاق غربی سطح تپه بنای دیگری ملاحظه می‌شود که احتمالاً اتاق نگهبانان قلعه بوده‌است و دارای دو اتاق به ابعاد ۴*۱۱ متر است که این بنا مشرف به زمین‌های کشاورزی است. ضخامت دیوارهای قلعه ۲۰/۱ متر می‌باشد. قسمتی
است. ضخامت دیوارهای قلعه ۲۰/۱ متر می‌باشد. قسمتی از دیوارهای اصلی قلعه باقی مانده که حداکثر تا ۲ متر ارتفاع دارد. بنای قلعه به دلیل عدم حفاظت و فرسایش طبیعی و نیز عوامل انسانی به صورت مخروبه‌ای درآمده‌است و آوار سنگ حاصل از تخریب اتاق‌های جانبی در سطح شمالی تپه ملاحظه می‌شود. چهار تاقی هزارانی در فاصله ۱۰۰ متری شرق تپه باقی مانده‌است. منابع. معرفی اجمالی قلعه‌های باستانی استان ایلام، حبیب‌الله محمودیان، ۱۳۸۳، انتشارات گویش
دژ جولیان در قسمت شمال شرقی شهر باستانی جولیان واقع در دهستان چم کبود در ۱۵ کیلومتری شهرستان ابدانان استان ایلام کشور ایران قرار دارد. جولیان که توسط محلیان با نام «ژیلیو» خوانده می‌شود در دامنه کبیرکوه قرار دارد و دارای قدمتی بیش از ۱۵۰۰ سال می‌باشد. بر روی تپه ماهور طبیعی مشرف بر این شهر باستانی آثاری از این قلعه قدیمی قرار دارد که به صورت دژی مستحکم ساخته شده‌است. این دیوار سطح تپه را به صورت یک محوطه مناسب با چشم‌اندازی دلپذیر و مشرف بر دشت جولیان درآورده‌است. سطح تپه حدود ۳۰×۲۰ متر اندازه‌گیری شده و
سطح تپه حدود ۳۰×۲۰ متر اندازه‌گیری شده و دیوار بر آبریزی پیرامون آن ساخته شده‌است. ارتفاع تپه از سطح زمین‌های پیرامونی خصوصاً جهات جنوب و غرب ۳۰۰ متر می‌باشد. مصالح بکار رفته در معماری بنا، سنگ و گچ می‌باشد که بیشتر از قلوه سنگ‌های محل استفاده شده‌است. بخشی از دیوار باقی‌مانده به صورت کنگره‌ای ساخته شده و ارتفاع دیوار حدود دو متر بوده‌است. احتمالاً دژ نسبت به بناهای شهر باستانی جولیان از قدمت بیشتری برخوردار باشد. یک تیغه سنگی به رنگ سفید نیز در سطح تپه دیده می‌شود. دیوار این دژ با توجه به موقعیت تپه ساخته
می‌شود. دیوار این دژ با توجه به موقعیت تپه ساخته شده و از نظم خاصی برخوردار نیست. در جبهه غربی آثار ورودی به داخل محوطه بنا دیده می‌شود و موقعیت دامنه تپه در قسمت غربی که مشرف به شهر و چهارتاقی جولیان است. به نظر می‌رسد این بنا به صورت معبر پله‌ای بوده‌است که بر اثر فرسایش آثار آن از بین رفته‌است. تهیه کننده:مسعود گندمی
تاریخچه. این قلعه باستانی در روستای چکر واقع در کوهستان بولی واقع در توابع بخش چوار شهرستان ایلام واقع شده‌است. این قلعه در نزدیکی مرز عراق بنا شده و سبک معماری و مصالح آن با قلعه یزدگرد در استان کرمانشاه قابل مقایسه است. قلعه در قسمت بلندی حاشیه شمالی محوطه باستانی چکر بنا شده و دارای دژی بسیار بلند و مستحکم می‌باشد که ارتفاع جبهه شمالی آن بیشتر از سایر قسمت‌ها است. تعداد ۱۱ اتاق در قسمت جنوبی قلعه ایجاد شده که بر حیاط مرکزی تسلط دارند. اتاق‌ها دارای تاق قوسی هستند. محوطه باستانی چکر در مسیر ارتباطی چوار
هستند. محوطه باستانی چکر در مسیر ارتباطی چوار به سومار و سرزمین میانرودان قرار گرفته بنابراین در گذشته اهمیت راهبردی داشته‌است. مصالح بکار رفته در این قلعه سنگ و گچ می‌باشد و داخل اتاق‌ها نیز با گچ اندود شده‌است. سفال‌های نخودی و قرمز رنگ با شاموت شن به صورت متراکم در محوطه بیرونی قلعه دیده می‌شود که متلق به دوره‌ای تاریخی است. علاوه بر این، در گوشه‌های قلعه اتاق‌های دیده‌بانی دیده می‌شوند. منبع. برگرفته از: حبیب‌الله محمودیان، 1383، معرفی اجمالی قلعه‌های باستانی استان ایلام، بخش دوم، انتشارات گویش
سالند مرکز بخش سردشت در شمال شهرستان دزفول در استان خوزستان و در جنوب غربی ایران. شهر سالند در ۴۵ کیلومتری شمال شهرستان دزفول از توابع بخش سردشت است.مردم‌ این شهر از قومِ لرِ بختیاری هستند. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲٬۵۶۰ نفر (در ۶۹۷ خانوار) بوده‌است.۳۰۰۰نفر
الیور وندل هلمز، فرزند یک روحانی دانشمند بود. در بوستون و پاریس پزشکی آموخت و درسال ۱۸۳۶ از هاروارد درجهٔ دکترا گرفت. از سال ۱۸۳۸ تا ۱۸۴۰ استاد کالبدشناسی در دارتموث بود و پس از مدتی استاد دانشگاه هاروارد شد. آثار. مجموعهٔ نوشتارهای هلمز برای نخستین بار در ماهنامهٔ آتلانتیک و سپس در مجموعه‌ای به نام فرمانروای مطلق میز ناشتایی منتشر شد. این نوشته‌ها در چارچوب گفتگوهای خیالی که در یکی از مهمان‌خانه‌های بوستون است. آثار دیگر هلمز در مجموعه‌های استاد بر سر میز ناشتایی و بالای فنجان‌های چای به چاپ رسید. هلمز در
و بالای فنجان‌های چای به چاپ رسید. هلمز در این آثار به هر چیز و هرکس که توجه‌اش را جلب کرده پرداخته‌است. وی سه داستان بلند با زیرساخت پزشکی وروانشناسی نوشته‌است. او در این داستانها که خود آن‌ها را داستان‌های پزشکی نامیده‌است، می‌کوشد تا نشان دهد که آنچه مردمان انجام می‌دهند تحت تأثیر انگیزه‌ها یا نیروهای بیرونی است. هلمز نخستین سرایندهٔ شعراجتماعی درآمریکا است. ارزش شعرهای کمابیش طنزآمیز هلمز در استواری ساختمان، درستی وزن، ریزکاوی، تُنُکی بیان، هموزنی میان جستاران شوخی دار و بی شوخی، پختگی لحن و کنایه‌های
جستاران شوخی دار و بی شوخی، پختگی لحن و کنایه‌های آن نهفته‌است. کاستی‌های این اشعار سنت‌گرایی در وزن و نبود اندیشهٔ ژرف مذهبی یا فلسفی است.
عباس امانت (زادهٔ ) خاورشناس و کارشناس تاریخ قاجاریه و استاد بازنشسته تاریخ و مطالعات بین‌المللی در دانشگاه ییل و صاحب کرسی ویلیام گراهام سامنر در این دانشگاه است. خانواده. حسین امانت (معمار) و مهرداد امانت، پژوهشگر، برادران او هستند. پدر آنها موسی امانت (زاده ۱۲۹۴) نیز تاریخی دربارهٔ کاشان با نام بهاییان کاشان نگاشته‌است. امانت که در یک خانواده بهایی زاده شد، پیوندهای مذهبی و سیاسی ویژه‌ای ندارد او از مخالفان حملهٔ آمریکا به عراق بود و نسبت به کژپیامدهای خروج آمریکا از برجام و تحمیل تحریم‌ها بر ایران نیز
آمریکا از برجام و تحمیل تحریم‌ها بر ایران نیز هشدار داده‌است. تحصیلات. عباس امانت در سال تحصیلی ۱۳۴۴–۱۳۴۵ از دبیرستان البرز در تهران دیپلم طبیعی گرفت. او در سال ۱۳۵۰ مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه تهران دریافت کرد. امانت در دهه ۱۳۴۰ از شاگردان احمد فردید بود. او پس از آشنایی با فردید در کلاس‌ها و سمینارهای او حضور می‌یافت. او در سال ۱۹۸۱ از دانشگاه آکسفورد دکترا گرفت. پایان‌نامهٔ او درباره بررسی ساختار جنبش بابی بررسی جامعی از بابیه بود. پژوهش‌ها. تخصص امانت در تاریخ قاجاریه است. او عضو شورای سردبیری
امانت در تاریخ قاجاریه است. او عضو شورای سردبیری دانشنامهٔ "ایرانیکا" است و نیز سردبیری "مطالعات ایرانی" را بر عهده داشته‌است. امانت همچنین دارای تألیف‌هایی در زمینهٔ آیین بهایی، تاریخ ایران و هویت ایرانیان است. ساختار جنبش بابی. امانت در این مطالعه جنبش‌های هزاره‌ای در ایران و عراق شیعی توجه را به پیش زمینه‌های مکمل فرهنگی، دینی و اجتماعی و اقتصادی جلب می‌کند. او جنبش‌های منجی محور را همچون عوامل نوزایی و اصلاح ذاتی و اغلب در تضاد با حاکمیت دینی و تفسیر خشک و شریعت محور آن از اسلام با دیدگاهی واپس گرا
خشک و شریعت محور آن از اسلام با دیدگاهی واپس گرا می‌داند. او با استفاده از محتوای نو حیات و زمانه باب مؤسس جنبش و فعالیت قره العین (طاهره) شاعر و رهبر برجسته بابی و خدمات او به شکل‌گیری جنبش را از نو می‌کاود "قبله عالم". زندگی و فعالیت سیاسی ناصرالدین شاه قاجار موضوع مطالعه‌ای موردی از تنش‌های درون نهاد سلطنت ایران و مواجهه آن با نیروهای مدرنیته بود. ترجمه فارسی آن "قبله عالم" (ترجمه حسن کامشاد، تهران: نشر کارنامه، ۱۳۸۳) به خاطر رویکرد بازنگرانه آن نسبت به امیرکبیر صدر اعظم، موضوع مباحث بسیاری شد. اسلام
امیرکبیر صدر اعظم، موضوع مباحث بسیاری شد. اسلام آخرالزمانی و شیعه ایرانی. این کتاب با نگاه به روندهای متنوع در تشیع ایرانی و درون پیش زمینه گسترده‌تر نهضت‌های آخرالزمانی اسلامی در خصوص شیوه ظهور دوباره روندهای آخرالزمانی در جریان انقلاب ۱۳۵۷ ایران و سوءاستفاده از آن پس از آن از سوی دولت استدلال می‌کند. تاریخ ایران مدرن. این تاریخی انتقادی از تاریخ نیم‌هزاره از تاریخی فرهنگی، سیاسی و اقتصادی اجتماعی ایران از ظهور شهنشاهی صفویان تا انقلاب ۱۹۷۹ و پیامدهای آن است. این کتاب از زمان انتشار نظرهای مثبتی در
آن است. این کتاب از زمان انتشار نظرهای مثبتی در "اکونومیست"، "نقد کتاب نیویورک"، "وال‌استریت جورنال"، "تایمز" لندن، "ساندی تایمز" و "لیتراری ریویو" دریافت کرده‌است. نوشته‌ها. همچنین کتاب‌هایی که در ویرایش آن‌ها سهیم بوده عبارتند از:
ویلیام هیکلینگ پرسکات (زاده ۱۷۹۶- مرگ ۱۸۵۹) مورخ آمریکایی بود. او در دانشگاه هاروارد تحصیل کرد و در پی حادثه‌ای تقریباً کور شد. او بیشتر آثار خود را در حالی که بینایی چندانی نداشت نوشت. سفری طولانی به اروپا کرد و پژوهش بسیاری از آثارش را در اسپانیا انجام داد. منابع. تاریخ تمدن جهان، محمودحکیمی، ج ۱۳و۱۴، شرکت سهامی انتشار ۱۳۷۴]]
واشینگتن اروینگ ، نویسنده و سیاست‌مدار آمریکایی، مقاله‌نویس، شاعر، سفرنامه‌نویس، زندگی‌نامه‌نویس و خالق داستان‌های کوتاه است که از این رو او را پدر داستان‌های کوتاه در ادبیات آمریکا می‌دانند. زندگی. فرزند یک بازرگان اسکاتلندی‌تبار در ۳ آوریل ۱۷۸۳ میلادیدر نیویورک دیده به جهان گشود. نامش را از جورج واشینگتن برگرفتند و او را «واشینگتن» نام نهادند. والدین او دارای ۱۱ فرزند بودند که تنها ۸ تا از آنها زنده ماندند و واشینگتن آخرین فرزند آنها بود. واشینگتن دانش آموز بی علاقه ای بود که داستان‌های ماجراجویی و درام
بی علاقه ای بود که داستان‌های ماجراجویی و درام را ترجیح می‌داد و عصرها مرتباً از کلاس بیرون می‌رفت تا در تئاتر شرکت کند، او در این زمان ۱۴ سال داشت. در سال ۱۷۹۸ شیوع تب زرد در منهتن خانواده اش را بر آن داشت تا وی را به مکان دیگری در Tarrytown نیویورک بفرستند، جایی که او نزد دوستش جیمز کرک پالدینگ اقامت داشت. او در نوجوانی چندین سفر دیگر به هادسون انجام داد و در مورد سفرش مطلب نوشت. واشینگتن هنگامی که ۱۹ ساله بود مطلبی را برای روزنامه نیویورک نوشت. پس از دریافت دانش‌نامه در رشته حقوق، فعالیتش را با نگارش
دانش‌نامه در رشته حقوق، فعالیتش را با نگارش مقالات در نشریات مختلف آغاز کرد. در سال‌های (۱۸۰۴–۱۸۰۶) به اروپا سفر کرد و در سال ۱۸۰۹ نامزدش را (ماتیلدا هوفمان) در سانحه‌ای از دست داد و مدت‌ها در اثر فقدان وی دچار آشفتگی روحی و ناآرامی بود. در سال ۱۸۰۹ کتاب «تاریخ نیویورک» را تحت نام مستعار «دیدریش کنیکربوکر» منتشر ساخت و تحت همین نام به عنوان نویسنده‌ای شوخ‌طبع و طنزنویس به اشتهار رسید. در سال ۱۸۱۵ دوباره به اروپا رفت و پس از اقامت در لیورپول و سرپرستی تجارت‌خانه پدرش که پس از چندی ورشکسته شد، تا سال ۱۸۳۲ در
پدرش که پس از چندی ورشکسته شد، تا سال ۱۸۳۲ در آن‌جا اقامت گزید و در شهرهای درسدن، لندن و پاریس به‌سر برد و سرانجام پس از آشنایی با خانم «مری شلی» در سال ۱۸۲۶ عازم اسپانیا شد. در سال ۱۸۱۹ اروینگ مجموعهٔ داستانی به نام «کتاب پیش‌نگار جفری کرایون» که شامل کلمات و داستان‌های کوتاه بود منتشر ساخت. در این هنگام به او به نام اولین نویسنده آمریکایی که در خارج از ایلات متحده به شهرت رسیده‌است، نامی شد. وی بعدها به جهت آفرینش داستان‌های کوتاه آمریکایی شهرت یافت. داستان «ریپ فان وینکل» که شرح حال مردی است که از دست
«ریپ فان وینکل» که شرح حال مردی است که از دست همسر سلطه‌جوی خود سر به کوه و بیابان می‌گذارد و با نوشیدن معجون جادویی به خوابی بیست‌ساله فرومی‌رود، در سال ۱۸۰۹ به پایان رساند. این داستان برداشتی است از یک افسانه آلمانی به نام «راهب هایسترباخ». کتاب «حماسه اسلیپی هولو» نیز برگردانی از آثار «گوتفرید اوت بورگر» شاعر و نویسنده آلمانی (۱۷۴۷–۱۷۹۴) و «یوهان کارل اوت موزِ اِوس» نویسنده، منتقد ادبی و زبان‌شناس آلمانی است. در سال ۱۸۴۲ میلادی، واشینگتن اروینگ کتاب «Bracebridge Hall» را که دربرگیرندهٔ مجموعهٔ
کتاب «Bracebridge Hall» را که دربرگیرندهٔ مجموعهٔ داستان‌های کوتاه و دنباله «کتاب پیش‌نگار جفری کرایون» بود، منتشر کرد. کتاب «داستان‌های یک مسافر» که نمودی از مناظر اروپا بود، در سال ۱۸۲۴ منتشر شد. مجموعه داستانی به نام «حکایاتی از الحمرا» و «تاریخچه تسخیر گرانادا» نیز از آثار واشینگتن اروینگ است که در آن‌ها مسیحیان را به وحشی‌گری علیه فرهنگ برتر موریتانی متهم می‌سازد. اروینگ از سال (۱۸۳۲–۱۷۴۲) در آمریکا سکونت گزید و در داستان‌هایش به موضوع‌های آمریکایی پرداخت. پایان زندگی. سال ۱۸۴۲ به عنوان سفیر آمریکا به
پایان زندگی. سال ۱۸۴۲ به عنوان سفیر آمریکا به اسپانیا اعزام شد و چهار سال بعد به آمریکا بازگشت و برای همیشه در آنجا سکونت گزید و به نوشتن زیست‌نامه محمد پرداخت. واشینگتن اروینگ در تاریخ ۲۸ نوامبر ۱۸۵۹ میلادی در زادگاه خود درگذشت. پیوند به بیرون. ترجمه داستان کوتاه ریپ ون وینکل از واشینگتن اروینگ
سِر آرتور ایگناتیوس کانن دویل (به ؛ – ) نویسنده، مؤلف و پزشک اسکاتلندی بود. او در ابتدا به حرفهٔ پزشکی می‌پرداخت اما آوازهٔ خود را مدیون خلق شخصیت شرلوک هولمز، کارآگاه خصوصی می‌باشد. او چهار رمان و بیش از پنجاه داستان کوتاه از شرلوک هولمز نوشته‌است. به‌طور کلی داستان‌های شرلوک هولمز نقطهٔ عطفی در ادبیات جنایی محسوب می‌شود. وی در زمان خود نویسنده‌ای پرکار بوده و علاوه بر داستان‌های شرلوک هولمز؛ اشعار، نمایشنامه‌ها و رمان‌های بسیار دیگری نوشته‌است. وی همچنین از اعضای فراماسونری بود. نام. او اغلب به عنوان «سر
اعضای فراماسونری بود. نام. او اغلب به عنوان «سر آرتور کانن دویل» یا به سادگی «کانن دویل» خوانده می‌شود. او با نام «آرتور ایگناتوس کانن» و نام خانوادگی «دویل» غسل تعمید شده‌است. مایکل کانن به عنوان پدرخوانده او شناخته می‌شود. کتابخانه بریتانیا و کتابخانه کنگره او را فقط با نام «دویل» می‌شناسند. استون دویل، سردبیر مجله "بیکر استریت ژورنال"، می‌نویسد: «کانن نام میانی آرتور بوده. او مدت کوتاهی پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، از کانن به‌عنوان نام‌خانوادگی استفاده کرد اما از لحاظ قانونی، نام خانوادگی او دویل
کرد اما از لحاظ قانونی، نام خانوادگی او دویل است». اوایل زندگی. دویل در تاریخ ۲۲ مهٔ ۱۸۵۹ در شهر ادینبورگ در اسکاتلند متولد شد. پدرش، چارلز آلتمتون دویل در انگلستان زاده شد. پدر و مادر دویل هر دو از نژاد کاتولیک ایرلندی بودند و در سال ۱۸۵۵ میلادی با هم ازدواج کردند. در سال ۱۸۶۴ میلادی، خانوادهٔ دویل به علت اعتیاد به الکل پراکنده شدند و کودکان به‌طور موقت در ادینبورگ ساکن شدند. در سال ۱۸۶۷ میلادی، خانواده توانست دوباره جمع شود و زندگی را از سر بگیرد. دویل پدر خود را در سال ۱۸۹۳ از دست داد. دویل با کمک عموی
خود را در سال ۱۸۹۳ از دست داد. دویل با کمک عموی ثروتمند خود در سن نه سالگی به مدرسه فرستاده شد و در سال ۱۸۷۵ میلادی به دانشگاه استونی‌هرست رفت. از سال ۱۸۷۵ تا ۱۸۷۶ میلادی، او در مدرسهٔ یسوایت استلا ماتینا در اتریش تحصیل کرد. او بعدها دین کاتولیک را رد کرد و به یک ندانم‌گرا تبدیل شد، و پس از مدتی عارف شد. حرفه پزشکی. از سال ۱۸۷۶ تا ۱۸۸۱ میلادی، دویل در دانشکدهٔ پزشکی ادینبورگ تحصیل کرد. او همچنین گیاه‌شناسی عملی را در باغ گیاه‌شناسی سلطنتی ادینبورگ فرا گرفت. او در حین تحصیل، شروع به نوشتن داستان‌های کوتاه
او در حین تحصیل، شروع به نوشتن داستان‌های کوتاه کرد. اولین داستان کوتاه او ناموفق بود و در مجلهٔ "بلک‌وود" به چاپ رسید. او اولین مقاله‌اش به نام «اسرار دره ساسا» را در ۶ سپتامبر ۱۸۷۹ چاپ کرد، او همچنین در ۲۰ سپتامبر ۱۸۷۹، اولین مقالهٔ علمی خود را منتشر کرد. دویل از سال ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۱ میلادی، به عنوان پزشک کشتی در سفرهایی به غرب آفریقا کار کرد و بالاخره در سال ۱۸۸۵ میلادی، مدرک دکترای خود را از دانشگاه دریافت کرد. در سال ۱۸۸۲ میلادی، دویل به همراه همکلاسی سابق خود جورج تناورین، یک مطب پزشکی تأسیس کرد و پس از
خود جورج تناورین، یک مطب پزشکی تأسیس کرد و پس از مدتی مطب شخصی خود را ایجاد کرد و به طبابت پرداخت. او در ژوئن سال ۱۸۸۲ میلادی، مطب پزشکی‌اش را راه‌اندازی کرد، اما طبابت او با موفقیت انجام نشد، و او درحالی که انتظار بیمار را می‌کشید دوباره به نوشتن داستان روی آورد. دویل حامی سرسخت واکسیناسیون اجباری بود و در چندین مقاله از این کار دفاع کرد. در اوایل سال ۱۸۹۱ میلادی، دویل اقدام به مطالعه چشم‌پزشکی در وین کرد. او قبلاً در بیمارستان پورتسموث به مطالعه چشم پرداخته بود تا بتواند آزمایش‌های مربوط به چشم را انجام
بود تا بتواند آزمایش‌های مربوط به چشم را انجام دهد. او از سوی دوستش ورنون موریس برای گذراندن آموزش‌های مربوط به جراحی چشم پیشنهاد شد. او پس از مدتی تحصیل در آلمان، کلاس‌های درس را بسیار دشوار توصیف کرد. او سرانجام تحصیل را رها کرد و به تفریح با همسرش و نوشتن کتاب در ونیز و میلان پرداخت. او پس از بازدید از ونیز و میلان، به پاریس رفت و از ادموند لانولت، که متخصص بیماری‌های چشم بود، چشم‌پزشکی یادگرفت. او پس از مدت‌ها دوباره مطبی افتتاح کرد اما باز هم نتوانست در طبابت موفق شود. حرفهٔ ادبی. شرلوک هولمز. دویل در
طبابت موفق شود. حرفهٔ ادبی. شرلوک هولمز. دویل در ابتدای خلق اثر شرلوک هولمز با مشکل پیدا کردن ناشر برای داستانش مواجه شد. در ابتدا خوانندگان زیادی حاضر نبودند که برای خواندن چنین داستانی پول خرج کنند، به همین دلیل او برای چاپ داستان "اتود در قرمز لاکی" مجبور شد به مجلاتی روی آورد که داستان‌های مختلف و کم فروش را در کاغذهای ارزان قیمت چاپ می‌کردند. او در سال ۱۸۹۲ میلادی، نامه‌ای به معلم سابق دانشگاهش جوزف بل نوشت و در آن گفت: «من شرلوک هولمز را مدیون شما هستم… و سعی کردم با استفاده از شخصیت و قدرت مشاهده و
و سعی کردم با استفاده از شخصیت و قدرت مشاهده و استنتاج شما یک انسان جدید بسازم.» در فوریهٔ سال ۱۸۹۰ میلادی، او داستان "نشانه چهار" را نوشت. او داستان‌های کوتاه دیگری هم از شرلوک هولمز نوشته که در "مجلهٔ استرند" به چاپ رسیده‌است. نگرش ویژهٔ دویل نسبت به شخصیت خلق کرده‌اش باعث با دوام شدن آن شخصیت شده بود. اما او در در سال ۱۸۹۳ میلادی و در داستان "مشکل نهایی"، شرلوک هولمز را توسط پروفسور جیمز موریارتی از بین برد. پس از آن ناشران زیادی درخواست دادند تا دویل دوباره شرلوک هولمز را زنده کند، ناشران حاضر بودند
دوباره شرلوک هولمز را زنده کند، ناشران حاضر بودند مبالغ بسیار زیادی را پرداخت کنند، که این کار باعث شهرت بیشتر شرلوک هولمز شد. دویل در سال ۱۹۰۳ میلادی و بعد از ده سال بالاخره شرلوک هولمز را زنده کرد. او از زبان شرلوک هولمز توضیح داد که فقط جیمز موریارتی از آبشار سقوط کرده و مرده‌است، اما از آنجا که هولمز دشمنان خطرناک دیگری مانند سرهنگ سباستین موران داشت، تصمیم گرفته بود خود را مرده نشان بدهد تا بتواند تمام همدستان موریارتی را دستگیر کند. پس از زنده شدن دوباره شرلوک هولمز دویل در سال ۱۹۱۴ میلادی، داستان
شرلوک هولمز دویل در سال ۱۹۱۴ میلادی، داستان "دره وحشت" را نوشت که با واکنش مثبت خوانندگان روبه رو شد. در نهایت هولمز در ۵۶ داستان کوتاه و ۴ رمان ظاهر شد. دیگر آثار. دویل به جز داستان‌های شرلوک هولمز نوشته‌ها و آثار زیاد دیگری دارد. او در سال ۱۸۸۸ میلادی، رمان "داستان جان اسمیت" را نوشت که البته ناتمام ماند و تنها در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. او مجموعه داستان‌های کوتاه دیگری هم نوشته‌است. دویل بین سال‌های ۱۸۸۸ تا ۱۹۰۶ میلادی، هفت رمان تاریخی نوشت که بسیاری از منتقدان آن رمان‌ها را بهترین اثر او می‌دانستند.
منتقدان آن رمان‌ها را بهترین اثر او می‌دانستند. خانواده. در سال ۱۸۸۵ میلادی، دویل با لوئیزا (که گاهی «توئی» نامیده می‌شود) هاوکینز (۱۸۵۷–۱۹۰۶) ازدواج کرد. او کوچک‌ترین دختر جی هاوکینز، اهل مینستروورث، گلاسترشایر و خواهر یکی از بیماران دویل بود. لوئیزا از سل رنج می‌برد. در سال ۱۹۰۷، یک سال پس از مرگ لوئیزا، وی با ژان الیزابت لکی (۱۸۷۴–۱۹۴۰) ازدواج کرد. او در سال ۱۸۹۷ با ژان ملاقات و عاشقش شده بود، اما از آنجا که همسر اولش هنوز زنده بود، به دلیل وفاداری به او رابطه افلاطونی برقرار کرد. لوئیزا ده سال دیگر
او رابطه افلاطونی برقرار کرد. لوئیزا ده سال دیگر زنده ماند و در لندن درگذشت. دویل پنج فرزند به دنیا آورد. وی از همسر اول خود دو فرزند داشت: ماری لوئیز (۱۸۸۹–۱۹۷۶) و آرتور آلین کینگزلی، معروف به کینگزلی (۱۸۹۲–۱۸۱۸). او از همسر دوم خود سه فرزند دیگر هم داشت: دنیس پرسی استوارت (۱۹۰۹– ۱۹۵۹)، که شوهر دوم شاهزاده خانم گرجی نینا مدیوانی شد. آدریان مالکوم (۱۹۷۰–۱۹۱۰)؛ و ژان لنا آنت (۱۹۱۲–۱۹۹۷). تمام فرزندان دویل بدون هیچ مشکل خاصی درگذشتند، بنابراین او هیچ نوهٔ مستقیمی ندارد. درگذشت. کانن‌دویل در ۷ ژوئیهٔ سال ۱۹۳۰
ندارد. درگذشت. کانن‌دویل در ۷ ژوئیهٔ سال ۱۹۳۰ میلادی بر اثر سکته قلبی در سن ۷۱ سالگی درگذشت. میراث ادبی. پس از درگذشت کانن‌دویل، نویسنده‌های بسیاری به تقلید از او داستان‌های شرلوک هولمز را ادامه دادند که از مشهورترینشان است. تا کنون دو کتاب از او با نام‌های "دکتر جکیل و آقای هولمز" و "شرلوک هولمز علیه دراکولا" به همت نشر قطره به زبان فارسی ترجمه شده‌است.
جزیره کاپاس یا «پولائو کاپاس» جزیره‌ای در ۶ کیلومتری ساحل ترنگانو در مالزی است. آب تمیز و بلورین، ساحل‌های شن سفید و جنگل‌های استوایی بکر از جلوه‌های این جزیره هستند. وجود صخره‌های مرجانی باعث شده شرکت‌های غواصی زیادی در جزیره موجود باشند و از آن به عنوان یکی از «بهشت‌های اسنورکلینگ» در منطقه نام برده می‌شود. جزیره کاپاس با قایق از مارانگ قابل دسترسی است. جزیره جمیا (پولائو جمیا) در فاصله کمی در ساحل شمال کاپاس قرار گرفته‌است. منابع. Malaysia, Singapore &amp; Brunei - Simon Richmond, Damian Harper, Tom
&amp; Brunei - Simon Richmond, Damian Harper, Tom Parkinson, Charles Rawlings-Way, Richard Watkins
شهرستان رامسر یکی از شهرستان‌های استان مازندران در ایران است. مرکز این شهرستان، شهر رامسر است. مردم رامسر به گویش رامسری و زبان فارسی سخن می‌گویند. از مکان‌های دیدنی این شهر می‌توان به هتل رامسر، آبگرم رامسر، کاخ محمدرضا شاه و خیابان کازینو اشاره کرد. جمعیت. بنابر سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان رامسر برابر با ۷۴٫۱۷۹ نفر (۲۵٫۳۱۲خانوار) بوده‌است. منابع. اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳خ.
شهرستان نوشَهر یکی از شهرستان‌های استان مازندران در شمال ایران است که از غرب به شهرستان چالوس، از شرق به شهرستان نور، از شمال به دریای مازندران و از جنوب به رشته‌کوه‌های البرز متصل است. مرکز این شهرستان شهر نوشهر است. این شهر دارای بندر بوده و از دیرباز با کشورهای حاشیه دریای مازندران مراودات تجاری داشته و دارد همچنین شهر بندری نوشهر دارای فرودگاه بوده و نزدیکترین فرودگاه از شرق مازندران به آن ساری و از غرب به آن رامسر می‌باشد. زبان مردم این شهرستان تبری با گویش کجوری است که به گویش مردم شهرستان نور و شرق
گویش کجوری است که به گویش مردم شهرستان نور و شرق چالوس شباهت دارد. این شهرستان، شامل روستاهای کردیکلا-علی آباد میر - موسی آباد- و بندپی و هلستان است. این شهرستان در تاریخ به همراه شهرستان نور، شهرستان چالوس و شهرستان تنکابن یک ایالت کهن و تاریخی به نام رویان را تشکیل می‌دادند که مرکز آن شهر کهن کجور بود که بعدها به رستمدار و استندار تغییر نام داد. شهر کهن رویان محل حکومت سلسله پادوسپانیان بود که دومین سلسله طولانی جهان پس از سلسله آفتاب در ژاپن بود و حدود ۱۰۰۰ سال در این منطقه حکومت کردند. منطقه کجور.
۱۰۰۰ سال در این منطقه حکومت کردند. منطقه کجور. محدوده تاریخی کجور از شمال به دریای مازندران از غرب به جاده چالوس (جاده ۵۹) از شرق به سولده (نور) و از جنوب به دره نور محدود می‌شود. منطقه کجور به همراه کلارستاق، لنگا، تنکابن، سختسر و هوسم بخشی از رویان کهن بود که بعدها رسمتدار نام گرفت. رویان کهن از نواحی غربی طبرستان محسوب می‌شده‌است. تقسیمات کشوری. شهر: نوشهر شهر: پول (نوشهر) شهر: کجور
امیرکُلا یکی از شهرهای استان مازندران ایران است. این شهر در بخش مرکزی شهرستان بابل و میان راه بابل و بابلسر واقع شده است. امیرکُلا طبق آمار سال ۱۳۹۵ دارای ۴۱٬۴۷۱ نفر جمعیت می‌باشد و همچنین شهر امیرکلا دومین شهر بزرگ شهرستان بابل می‌باشد. مردم امیرکلا از قومیت تاتهستند و به زبان تاتی یا باصطلاح مازندرانی گویش می‌کنند. طبق نظر مورخان و شواهد موجود به نظر می رسد، گالش ها و تات ها تنها بازمانده قوم منقرض شده تات پورها یا تپوری ها هستند که در دوران باستان از سوی مورخان یونانی تاتپور به معنی فرزندان تاتها نامیده
مورخان یونانی تاتپور به معنی فرزندان تاتها نامیده میشدند. این شهر به امیرکلای بابل نیز مشهور بود که به قولی در دههٔ ۱۳۸۰ نام آن به امیرشهر تغییر کرد. پیشهٔ عمده مردمان این شهر شالیکاری و باغداری مرکبات و مهم‌ترین محصول آن برنج، مرکبات و جاروب است. این شهر به کشت کردن و درست کردن جارو مشهور است. مردم. شهر امیرکلا طبق آمار سال ۹۵ دارای ۴۱٫۴۷۱ جمعیت می‌باشد. مردم امیرکلا به زبان مازندرانی گویش می‌کنند. تاریخچه. وجه تسمیه. برخی نام امیرکلا را به امیر پازواری، از شاعران نامدار طبری سرای مازندران، منسوب