payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آب و هوا در هزاره سوم پیش از میلاد می‌دهد و این روستانشینان نیاز به آبیاری کشتزارهایشان داشته‌اند. به هر روی در نزدیک ۲۶۰۰ (پیش از میلاد) در سومر این شهر دوباره آبادان شد و ویژه ننا خداوند ماه گشت. این شهر در راه عربستان و در کنار دریا جایگاه خوبی داشت. در آن نیایشگاه‌های استادانه‌ای از آن دسته آرامگاه شهبانو پوآبی ساخته شد. در این آرامگاه‌ها چیزهایی به دست آمد که بر روی آنها نام پادشاهان مسکالامدوگ و آکالامدوگ نوشته شده بود. پادشاهان اور در سومر نفوذ داشتند، از آنها می‌توان از مس‌آنیپادا بنیانگذار نخستین
از آنها می‌توان از مس‌آنیپادا بنیانگذار نخستین دودمان فرمانروایی اور نام برد. دودمان نخست اور با تازش سارگون بزرگ در نزدیک به سال ۲۳۴۰ (پیش از میلاد) نابود شد. از دودمان دوم این شهر چیز چندانی در دست نیست. هردو چه در زمان زندگی و چه پس از مرگ خدا دانسته شده و پرستیده می‌شدند. پنداشته می‌شود که میان سالهای ۲۰۳۰–۱۹۸۰ پیش از میلاد اور بزرگ‌ترین شهر زمان خود بوده باشد و جمعیت آن هم در آن زمان نزدیک به شصت و پنج هزار نفر برآورد می‌شود. عیلام در حدود ۱۹۵۰ پیش از میلاد سومین دودمان اور را برانداخت. چندی پس از آن
میلاد سومین دودمان اور را برانداخت. چندی پس از آن بابل بدین شهر دست یافت. در سده ششم پیش از میلاد نبوکدنصر دوم پادشاه بابل این شهر را بازسازی کرد. واپسین شاه بابل نبونید زیگورات آن را بازسازی کرد. وی به بزرگ‌ترین دخترش مأموریت کاهنه بزرگ در اور داد. او پرستشگاه‌ها را زینت داد و زیگورات ننا را سراسر تعمیر کرد و بلندی آن را ۷ طبقه اضافه نمود و آن را مانند پرستشگاه مردوک بابل ساخت. اور از ۵۵۰ پیش از میلاد در سراشیب رکود افتاد و تا ۵۰۰ پیش از میلاد کسی در آن نمی‌زیست. شاید دلیل ترک شهر خشکسالی و کج شدن بستر
نمی‌زیست. شاید دلیل ترک شهر خشکسالی و کج شدن بستر رودها بوده باشد.
کربن مونوکسید یا مونوکسید کربن یک گاز بسیار سمی و اشتعال‌زا است. تشخیص این گاز برای انسان (بدون ابزار) به‌دلیل نداشتن هیچگونه رنگ، بو و مزه دشواریا حتی غیرممکن است. این گاز معمولا بر اثر سوختن ناقص موادی از قبیل ذغال سنگ، گاز شهری یا چوب تشکیل می‌شود.
رودخانه کسلیان در استان مازندران شهرستان سواد کوه واقع است. رودخانه کسلیان که از ارتفاعات شرق شهر شیرگاه سرچشمه می‌گیرد و در این شهر به رود تالار ملحق می‌شود و به دلیل برخورداری از مناظر زیبا در اطراف، سالانه پذیرای مسافران زیادی است.
قرن نوزدهم پیش از میلاد، قرنی بود که از ۱۹۰۰ پیش از میلاد تا ۱۸۰۱ پیش از میلاد ادامه یافت. چهره‌های برجسته. ۱۸۱۲ (پیش از میلاد)؛ زایش ابراهیم برپایه محاسبات یهودی (دیگر تاریخها سده‌های بیست و یکم، شانزدهم، پانزدهم و هفدهم را زمان زایش او می‌داند) &lt;!- == نوآوری‌ها، یافته‌ها، آشنایی‌ها == -&gt;
آمِنِمحات سوم (؛ ؛ معنی تحت‌اللفظی: "آمون در روبروست") فرعون دودمان دوازدهم مصر باستان بود. او بزرگ‌ترین فرمانروای پادشاهی میانه مصر بود. او بیست سال در کنار پدرش سنوسرت سوم و باهم به فرمانروایی پرداخته بود. نام دیگر وی نیماترع (Nimaatre) بود به معنای "وابسته به بخشش رع." او نخستین هرم را در دهشور ساخت (هرم سیاه)، ولی برای پاره‌ای مشکل ساختش رها شد. پس از پانزده سال که از پادشاهی او می‌گذشت، فرعون تصمیم به ساخت هرم دیگری در هواره گرفت. هرم دهشور برای خاکسپاری چند تن از زنان دودمان پادشاهی به کار گرفته شد.
چند تن از زنان دودمان پادشاهی به کار گرفته شد. هرم آرامگاه او در هواره نزدیکی فیوم همان است که هرودوت و دیودور سیسیلی از آن با نام دخمه پرپیچ‌وخم نامبرده‌اند. استرابون از این هرم به عنوان یک شگفتی جهان نام می‌برد. برای این هرم از تدبیرهای امنیتی ویژه‌ای سود برده شده بود. با اینهمه به آرامگاه وی در روزگار گذشته دستبرد زده شده است. دختر وی نفروپتاح در هرم دیگری -که در ۱۹۵۶ یافته شد- به خاک سپرده شد. پس از او آمنمحات چهارم به پادشاهی رسید، او واپسین شاه از دودمان دوازدهم بود.
کمال الدین میثم بن علی بن میثم بحرانی از متکلمان و متفکران و عالمان شیعه در سال ۶۳۶ هجری در بحرین متولد شد و مزار وی در بحرین است. بر اساس اعلام مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی ابن میثم تحقیقات گسترده‌ای در فقه، فلسفه و علم کلام داشت و علاوه بر آن در علوم حکمی و فنون عقلی و نیز عرفان، ذوقی بسیار داشت و تألیفاتی در این زمینه‌ها دارد. در بین پژوهشهای ابن میثم «شرح نهج البلاغه» او از شهرت ویژه‌ای برخوردار است که در واقع سه شرح یعنی شرح کبیر، شرح وسیط و شرح صغیر از این عالم بزرگ به یادگار مانده که امروزه مورد
از این عالم بزرگ به یادگار مانده که امروزه مورد استفاده همه عالمان قرار گرفته و از منابع مهم این عرصه محسوب می‌شود. یکی از مهم‌ترین آثار کلامی او، کتاب قواعد المرام فی علم الکلام است که بر خلاف نوشته‌های بسیاری از پیشینیان، به صورتی کاملاً منظم و گویا نگارش شده است. از دیگر آثار او النجاه فی القیامه فی التحقیق امر الامامه و شرح المأه کلمه لأمیرالمؤمنین است. در آذر ۱۳۸۴ خورشیدی همایشی به منظور معرفی شخصیت علمی این عالم شیعی همایشی در بحرین، محل دفن این چهرهٔ ماندگار برگزار شد.
هاینریش رودلف هرتز یا هاینریش رودلف هرتس (۲۲ فوریهٔ ۱۸۵۷ – ۱ ژانویهٔ ۱۸۹۴) فیزیک‌دان آلمانی بود. هرتز در شهر هامبورگ در آلمان به دنیا آمد. به خاطر او یکای هرتز در دستگاه بین‌المللی یکاها در نظر گرفته شده‌است. او نخستین کسی بود که وجود امواج الکترومغناطیسی را ثابت کرد. زندگی. پدرش گوستاو فردیناند هرتز (دیوید گوستاو هرتز) (۱۸۲۷–۱۹۱۴)، که از یهودیت به مسیحیت تغییر دین داده بود، با یک بانوی مسیحی به نام آنا الیزابت پفِفِرکُرن ازدواج کرد. مادرش فرزند یک پزشک و پدرش در هامبورگ مشاور بود. او در زمانی که در هامبورگ
در هامبورگ مشاور بود. او در زمانی که در هامبورگ به مدرسه می‌رفت، استعداد زیادی در زمینهٔ علم و یادگیری زبان‌های عربی و سانسکریت نشان داد. او در رشته‌های فیزیک و مهندسی در شهرهای برلین، مونیخ و درسدن ادامه تحصیل داد. در دانشگاه، او زیر نظر استادانی مانند هرمان فون هلمهولتز تحصیل کرد. در سال ۱۸۸۰ مدرک دکترا گرفت، ولی تا سال ۱۸۸۳، هنگامی که خود به استادیِ فیزیک نظری در دانشگاه کیل درآمد، دانشجوی هلمهولتز باقی ماند. در سال ۱۸۸۵ استاد دانشگاه کارلسروهه شد؛ جایی که امواج الکترومغناطیسی را کشف کرد. او در سال ۱۸۹۲
امواج الکترومغناطیسی را کشف کرد. او در سال ۱۸۹۲ به بیماری سرطان استخوان مبتلا شد و با اینکه چند بار عمل جراحی شد دست آخر در سن ۳۷ سالگی در گذشت. به افتخار او یکی از دهانه‌های آتشفشانی ماه را که در طرف دیگر آن است، به نام وی نامیدند. هواشناسی. هرتس همیشه علاقهٔ عمیقی به علم هواشناسی داشت، که شاید به خاطر ارتباط با ویلهلم فون بتسولد، استاد آزمایشگاه هرتز در دانشگاه صنعتی مونیخ، بوده باشد. به هر صورت، او خود کمک قابل توجهی در این زمینه نکرد به جز چند مورد که بیشتر جنبهٔ تفریحی داشت؛ به هلمهولتس در برلین کمک
بیشتر جنبهٔ تفریحی داشت؛ به هلمهولتس در برلین کمک کرد که شامل تحقیقاتی در زمینهٔ تبخیر مایعات، و ساخت یک نوع جدید رطوبت‌سنج می‌شد. او در ضمن تحقیقات بسیار خود به مبانی علومی رسید که خود یا آنها را نادیده گرفت یا نتایج را اشتباه اعلام کرد، ولی همین اکتشافاتی که او آنها را اشتباه قلمداد می‌کرد، بعدها از سوی دیگران توجیه شد و اکنون بسیار مهم تلقی می‌شوند؛ مانند سازوکار رادارها و امواج بی‌سیم و بسیاری دیگر. خود او در این زمینه گفته‌است: «من فکر نمی‌کنم که امواج بی‌سیمی که من کشف کردم هیچ استفادهٔ عملی داشته
بی‌سیمی که من کشف کردم هیچ استفادهٔ عملی داشته باشد.» در صورتی که ما امروزه استفادهٔ غیرقابل انکاری از این امواج می‌کنیم.
دَشتی شهری از توابع بخش مرکزی شهرستان پارسیان در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران است. این شهر از سال ۱۳۹۰ از روستا به شهر تبدیل شده‌است. این شهر در ۴ کیلومتری جنوب پارسیان، و در ۲ کیلومتری شمال کوه شاهین‌کوه واقع شده‌است، مردم این شهر از نژاد آریایی هستند و همگی به زبان پارسی میانه [دشتینی] [پهلوی ساسانی] سخن می‌گویند.از مناطق دیدنی این شهر ساحل بسیار زیبای دستیر که محل زندگی و تخم ریزی لاک پشت های پوزه عقابی می باشدو از بکر ترین و زیبا ترین سواحل دنیا است که طول ساحل نزدیک به 6 کیلومتر می باشد و باغ ها و
که طول ساحل نزدیک به 6 کیلومتر می باشد و باغ ها و قله کلات سرخ که از دیر باز محل زندگی شیوخ و حاکمان منطقه بوده است جمعیت. جمعیت آن در سال ٩۵ در حدود ۵۰۰۰ نفر و ٩۵۰خانوار می‌باشند که اکثرا از اهل سنت از شاخه شافعی هستند اقلیتی هم شیعه هستند . به زبان پارسی میانه[دشتینی][پهلوی ساسانی] سخن می‌گویند. پیشه. کار مردم این شهر آموزش و پرورش،ماهی‌گیری، دامداری و کشاورزی است، گروهی برای کار و بازرگانی به آن سوی خلیج فارس می‌روند. آثار. در حدود 100 خانه قدیمی وجود دارد که از سنگ و کاهگل ساخته شده‌است، آثار ارگی بزرگ
که از سنگ و کاهگل ساخته شده‌است، آثار ارگی بزرگ در جنوب دهستانوجود داشت که در دوران گذشت مقر حاکم بوده‌است، این ارگ به نام دژ شیخ حارب بن مذکور یا کلات سرخ معروف است که در سده دوازده هم هجری قمری بنا شده‌است. اما متأسفانه این بنا به دلیل بی‌توجهی مسولین تخریب شد. کشاورزی. در این شهر مزارع نخیل و نخلستان‌های وسیعی وجود دارد. آب زیر زمینی اش شیرین است و محاصیل زراعتی مانند:گوجه فرنگی، جو و گندم، . همچنین بیش از حدود ۶۰۰ اصله نخل دیم دارد که از ثمر آن انواع خرما بدست می‌آید. مناطق دیدنی ----پارک کوهپایه
خرما بدست می‌آید. مناطق دیدنی ----پارک کوهپایه ،سواحل شنی و صخره ای بکر"دستیر" که محل تخم گذاری لاک پشت‌ها می‌باشد دره همبنگ دره نسودو که اثاری مربوط به دوره اشکانی دارد باغ های محلی کلات سرخ پروژه‌های در حال ساخت ----موزهٔ مردم‌شناسی توسط خیرین زمین چمن طبیعی فوتبال اب تصفیه کن صنعتی(شهری)
ناصر عبداللهی (۱۰ دی ۱۳۴۹ – ۲۹ آذر ۱۳۸۵) خواننده، آهنگساز، تنظیم‌کننده، نوازنده و ترانه‌سرای ایرانی بود که در آغاز با ترانهٔ «ناصریا» به شهرت رسید. زندگی. ناصر عبداللهی ۱۰ دیِ ۱۳۴۹ در محلّهٔ سیدکاملِ بندرعباس زاده شد. پدرش عبدالرحمن عبداللهی کارگر بازنشسته بود و مادرش مهرنگار بندری نیایی خانه‌دار بود. از ۱۳ سالگی به موسیقی علاقه‌مند شد. فعالیت‌های هنری خود را از سال‌های نوجوانی در صدا و سیما و حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی استان هرمزگان آغاز کرد. وی کار حرفه‌ای را به‌طور جدی از سال ۱۳۷۴ آغاز کرد. در سال
را به‌طور جدی از سال ۱۳۷۴ آغاز کرد. در سال ۱۳۷۵ همراه با همسرش به تهران آمد. محمدعلی بهمنی وی را به انتشارات دارینوش معرفی کرد. پس از آن آلبوم‌های «عشق است» و «دوستت دارم» ناصر را این انتشارات ضبط و منتشر کرد. ناصر با انتشارات فوق دچار اختلافاتی شد. پس از آن آلبوم‌های «بوی شرجی» توسط انتشارات شمیم جنوب، هوای حوا و ماندگار توسط انتشارات آوای نکیسا و پس از مرگ او، آلبوم رخصت توسط انتشارات آوای مهر میهن به بازار روانه شد. زندگی خصوصی. او چهار برادر و یک خواهر دارد. عبداللهی در هجده سالگی با «فهیمه غفوری» اهل
دارد. عبداللهی در هجده سالگی با «فهیمه غفوری» اهل بندرعباس که سه سال از خودش بزرگ‌تر بود ازدواج کرد. حاصل آن سه فرزند (دو پسر و یک دختر) به نام‌های نوید، نازنین و نامی است. نینا فرزند چهارم ناصر حاصل ازدواج او با فاطمه فهیمی است. فرزند دختر او، نازنین در حال حاضر نوازنده و خواننده سبک پاپ است. او با بازخوانی چند ترانه از پدرش شهرت پیدا کرده است. بررسی آثار. بیشتر اشعار ترانه‌های آغازین او از سروده‌های محمدعلی بهمنی بود. در کار موسیقی به گفتهٔ خود وی تحت‌تأثیر سبک موسیقی ابراهیم منصفی بود، طوری‌که در
سبک موسیقی ابراهیم منصفی بود، طوری‌که در سال‌های آغازین کار هنری ترانه‌های منصفی را بازخوانی می‌کرد. ترانه‌های مورد انتخاب وی در آلبوم‌هایش بیشتر دارای مفاهیم اجتماعی و حماسی (مانند ترانه‌های «یادم باشد»، «کودکان خیابانی»، «سربلند» و «شیوهٔ ما»)، مذهبی (مانند ترانه‌های «مهر علی و زهرا»، «احمد ثانی»، «یا فاطمه» و «مهر دلبر») و عاشقانه (مانند ترانه‌های «تو ای عشق»، «ماه من»، «بهت نگفتم» و «راز») بودند. از این موارد می‌توان به نمونه‌های زیر اشاره نمود: ناصریا. پس از ارائه ترانه "ناصریا" منتقدان عبداللهی گفتند
پس از ارائه ترانه "ناصریا" منتقدان عبداللهی گفتند که این کاری اسپانیایی است و از نغمه‌های جیپسی کینگز برگرفته شده است. اما وی معتقد بود که چنین نیست و این کار وزن و آهنگ عربی دارد، آهنگی که بارها با سازهای دیگری نظیر عود (ساز)، دهل، و دف نواخته شده‌بود. اما با گیتار خیر، و عبداللهی این کار را انجام داد. نغمهٔ ترانهٔ "ناصریا" سال ۱۳۷۶ ساخته شد. شعر این آهنگ به گویش بندری است و به گفته عبداللهی هدف از ساخت آن اعتراض بر ضد ستم در جهان و نیز همدردی با ستمدیدگان جهان بوده است. بر اساس متن شعر "ناصریا" اگر کسی
جهان بوده است. بر اساس متن شعر "ناصریا" اگر کسی قصد یاری ستم دیده‌ای را داشته‌باشد پس از تحمل سختی بسیار و دشواری‌های این راه، در پایان پیروز خواهد شد. درگذشت. در ۳ آذر ۱۳۸۵ خورشیدی ناصر عبداللهی به دلایل نامشخصی بی‌هوش شد. به گفتهٔ همسر او، ناصر در روز حادثه توسط افراد ناشناسی مضروب شده بود و از ناحیۀ سر دچار خون‌ریزی بود. به همسر وی اجازۀ پیگیری قانونی داده نشد. علت مرگ وی هنوز ناشناخته، و در دست پیگیری است. محمدعلی بهمنی، بعدها در مصاحبه‌ای به تاریخ فروردین ۱۴۰۳ فاش کرد که چند نفر از آشنایان ناصر او را
۱۴۰۳ فاش کرد که چند نفر از آشنایان ناصر او را با خود به بهانهٔ شنا به محلی در بندرعباس بردند و آن‌جا مضروبش کردند و همین ضربات عامل فوت او شد. او آن زمان در بندرعباس بود و سپس وی را برای درمان تخصصی به تهران منتقل کردند. عبداللهی پس از آنکه ۲۶ روز را در کما سپری کرد سرانجام در روز چهارشنبه ۲۹ آذر و در ۳۶ سالگی در بیمارستان هاشمی‌نژاد تهران درگذشت. پیکر وی به زادگاهش در بندرعباس منتقل شد و در قطعۀ مفاخر آرامستان قدیم (بهشت زهرا) واقع در کیلومتر ۷ جادۀ بندرعباس به میناب به خاک سپرده شد. آلبوم‌ها. حکم طاعت.
به میناب به خاک سپرده شد. آلبوم‌ها. حکم طاعت. دوستت دارم (همراه با پرویز پرستویی) - ۱۳۷۹
بلاگووگراد نام شهر و مرکز استان بلاگووگراد در کشور بلغارستان است. در محل این شهر در حدود سال ۳۰۰ پیش از میلاد سکونتگاهی از تراکیهای‌ها قرار داشت به نام اسکاپتوپارا. این روستا بعدها به‌دست رومیان افتاد. اسکاپتوپارا به‌خاطر چشمه‌های آب گرم پیرامون خود معروف بود. در زمان امپراتوری عثمانی این شهر در دست ایشان افتاد و اکثریت مردم آن را مسلمانان تشکیل می‌دادند. نام این شهر در آن دوره «جومای بالا» شد که در اصل فارسی است ولی نامی است که عثمانیان بر این شهر نهادند. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۹ ژوئن ۲۰۰۷.
«نابخشوده» ترانه‌ای از گروه هوی متال آمریکایی متالیکا است که در آلبوم "متالیکا" قرار دارد. این ترانه به‌صورت دومین تک‌آهنگ آلبوم نیز در ۲۸ اکتبر ۱۹۹۱ توسط الکترا رکوردز منتشر شد. این ترانه به نبرد فرد علیه تلاش‌هایی که برای به زیر سلطه کشیدنش صورت می‌گیرد، می‌پردازد. این ترانه بعدها دو دنباله داشت: «نابخشوده ۲» از آلبوم "ری‌لود" و «نابخشوده ۳» از آلبوم "آهنربای مرگ". محتوا. موضوع ترانه داستان مردی است که هرگز بهره‌ای از وضع زندگی خود نبرده و هرگز از موقعیت‌ها و بخت‌هایش استفاده نکرده است. او بعدها در پایان
و بخت‌هایش استفاده نکرده است. او بعدها در پایان زندگی‌اش پشیمان از ناتمام ماندن بسیاری از امور زندگی‌اش است، بنا بر این تمام دنیا را «نابخشوده» لقب می‌دهد. کرک همت گفت که سولوی او یک بداهه‌پردازی لحظه آخری از «احساسات خام» بود، زیرا ایده‌هایی که با خود به استودیو آورده بود، به نتیجه نرسیدند. او از نتیجه راضی بود و گفت که این لحظه، نقطه شروعی برای نواختن سولوی‌های کمتر از قبل برنامه‌ریزی‌شده در آهنگ‌های آینده‌اش شد.
حسنارود، روستایی از توابع بخش نیاسر شهرستان کاشان در استان اصفهان ایران است. حسنارودروستایی در ۴۰ کیلومتری کاشان در جادع کاشان دلیجان قرار دارد.حسنارود یکی از بزرگترین و پرجمعیت ترین روستاهای بخش نیاسر میباشد.جمعیت ساکن این روستا تقریبا ۸۰۰ نفر و در تعطیلات به حدود ۲۰۰۰ نفر میرسد. این روستا دارای مزرعه گلستانه می‌باشد که در این مزرعه انواع گل محمدی پرورش می‌یابد. از این گل گلاب ناب و عطر و اسانس‌های گران‌قیمت حاصل می‌شود. حسنارود دارای تعدادی دشت است که از آن جمله می‌توان به گلستانه، گزآباد، چهارکلنگه و زیر
جمله می‌توان به گلستانه، گزآباد، چهارکلنگه و زیر قلعه اشاره کرد. مزرعه چنار در ۲ کیلومتری حسنارود را نیز می‌توان نام برد که در حال حاضر شبیه یک ده کوچک است و تعداد ی خانوار در آن زندگی می‌کنند. در شرق و غرب حسنارود دو کوه به نام‌های تجرکوه و کارد (در حاشیه گلستانه) قرار دارد.
به زبان عربی همزه (ء_ـٔ) به زبان فارسی تره در میان حروف سی‌ودو گانهٔ الفبای فارسی شکلی از ملحقات حرف «الف» (صامت) است. شکل جدای آن (ء) و در حالت‌های گوناگون با ترکیب دیگر اشکال به صورت (آ - أ - ئ - ؤ) نوشته می‌شود. همزه یا تره از نظر آواشناسی در میان واج‌های زبان فارسی به‌طور مستقل یک صامت است که به اشکال (ء - ا) نوشته می‌شود، ضمناً حرف «عین» نیز در آواشناسی فارسی با همزه واجی یکسانند.در کتاب فرهنگ واژه‌های اوستا این حرف یعنی همزه (ء ئ) جزو واژه‌های اوستایی گفته شده است.] کلیات. وضعیت صامت همزه یا تره در
گفته شده است.] کلیات. وضعیت صامت همزه یا تره در الفبای فارسی پیچیدگی‌هایی را پدیدآورده است. گاهی با مصوت «ا» یکی دانسته می‌شود و زمانی به عنوان حرف مستقل از آن یاد می‌شود در لغت‌نامه دهخدا و در فرهنگ معین هر چند الفبای فارسی را داری سی‌وسه حرف می‌دانند و صامت همزه را دومین حرف الفبا معرفی می‌کنند اما به حرف «ب» که می‌رسند آن را هم حرف دوم می‌خوانند و ترتیب همان‌جور حفظ می‌شود تا حرف «ی» که حرف سی‌ودوم شمرده می‌شود نه سی‌وسوم همچنین در لاتین نویسی فارسی گاهی ' (آپاستروف) و گاهی Êê برای نشان دادن این حرف و ع
' (آپاستروف) و گاهی Êê برای نشان دادن این حرف و ع (عین) به کار می‌رود. تلفظ همزه یا تره. تلفظ همزه یا تره در زبان فارسی و عربی به شکل بست چاکنایی است. صامت همزه یا تره در زبان فارسی برخلاف زبان عربی درست مانند «عین» تلفظ می‌شود و حتی در لغت‌نامه دهخدا شکل آن در وسط کلمه را اخذ شده از عین برمی‌شمارد. فارسی‌زبان‌ها همان‌گونه که می‌گویند «عزا» به معنای «ماتم» به همان شکل می‌گویند: «اذان» یا «از آن» (وقتی در محاوره همزهٔ یا تره میانی را تلفظ نمی‌کنند) «عین» در آغازِ «عزا» و «ء» در آغازِ «اذان» و «از آن» یکسان
آغازِ «عزا» و «ء» در آغازِ «اذان» و «از آن» یکسان شنیده می‌شود. در الفبای فارسی بعضی از آواها چند نشانه دارند؛ مثلاً آوای (Z) به صورت‌های «ز» و «ذ» و «ض» و «ظ» نوشته می‌شود. حرف‌های «ء» و «ع» هم چنین است و یک آواست که با دو نشانه نوشته می‌شود. همزه یا تره در زبان فارسی مانند سایر زبان‌های هندواروپایی -بر خلاف زبان‌های سامی که عربی نیز جزو آنان است- فقط در اول کلمه تلفظ می‌شود و البته در بسیار موارد در هنگام گفتار و نوشتار به‌خصوص در نظم‌ها به ضرورت حفظ وزن عروضی حذف می‌شود. مانند «است»، «ست»، یا «که از»،
عروضی حذف می‌شود. مانند «است»، «ست»، یا «که از»، «کز» اما از آنجا که فارسی‌زبان‌ها «ء» و «ع» را داری یک آوا می‌دانند درج(تایپ) همزه و اشکال آن. در صفحه‌کلید استاندارد فارسی، نویسه‌های همزه یا تره و اشکال گوناگون آن را می‌توان با کلیدهای ترکیبی زیر تایپ کرد: منابع. ۱۵.کتاب واژه‌های اوستاhttps://archive.org/details/1_20221023_20221023_1515
مستیسو ، ، ، در مستعمرات اسپانیا، به کسی و مردمی گفته می‌شود، که تبارشان آمیزه‌ای از اروپایی‌ها و سرخ‌پوستان باشد. مردم مستیسو در قاره آمریکا از علفزارهای کانادا در شمال تا منطقه پاتاگونیا در آرژانتین پراکنده هستند. اصلیت واژه مستیسو اسپانیایی است و از ریشه لاتین mixtus به معنی آمیختن است. جمعیت مستیسوها، نزدیک سیصد میلیون نفر برآورد می‌شود. مستیزو تبارها، اکثراً در کشورهای حوزه آمریکای لاتین زندگی می‌کنند. درصد مستیزوها در کشورهای آمریکای لاتین و کارائیب. جمعیت اروگوئه ۳٫۵ میلیون نفر است. ۸۵٫۸٪ جمعیت از
جمعیت اروگوئه ۳٫۵ میلیون نفر است. ۸۵٫۸٪ جمعیت از نژاد اروپایی سفید می‌باشد که از اصلیت‌های ایتالیایی اسپانیایی و به دنبال آن‌ها انگلیسی، فرانسوی، آلمانی، پرتغالی، ایرلندی، روسی، اسکاندیناویایی و ارمنی، می‌باشند. دولت و کلیسا به‌طور رسمی از یکدیگر مجزا هستند. اغلب مردم اروگوئه به دین کلیسای کاتولیک رم اعتقاد دارند (۶۶٪)، تعداد کمی پروتستان (۲٪) و یهودی و مسیحیان ارمنی (۱٪) و افراد زیادی بدون ایمان (۳۱٪) می‌باشند. از نوع نژاد، فرهنگ و آداب اجتماعی، پاراگوئه یکی از یکدست‌ترین مردمان را در بین کشورهای آمریکای
از یکدست‌ترین مردمان را در بین کشورهای آمریکای لاتین دارد. حدود ۹۵٪ مردم از نژاد مستیزو اند که ترکیب نژادهای اسپانیایی و گوارانی – سرخ‌پوست است. جمعیت این کشور ۶٬۱۰۰٬۰۰۰ نفر است که اکثریت آنان از تبار مستیزو (دورگه سرخ‌پوست و اسپانیایی) هستند. بیشتر مردم السالوادور مسیحی هستند که بیش از نیمی از آن‌ها از پیروان شاخه کاتولیک رومی از مسیحیت هستند.
پاتاگونیا نام بخش بزرگی از آمریکای جنوبی است که دربرگیرنده بخش‌های جنوبی آرژانتین و شیلی است. پاتاگونیا از سوی باختر (غرب) و جنوب به رشته‌کوه آند و از سوی خاور (شرق) به دشت‌های پست محدود می‌شود. در شمال آن هم رودخانه‌های نئوکوئن و کلرادو قرار دارند. جمعیت این ناحیه برابر سرشماری سال ۲۰۰۱ برابر با ۱۷۴۰۰۰۰ نفر اعلام شده و مساحت آن با به‌شمار آوردن تیرا دل فوئگو (سرزمین آتش) یک میلیون و چهل و سه هزار کیلومتر مربع است. تاریخچه. کاوشگر پرتغالی فردیناند ماژلان اولین اروپایی بود که در سال ۱۵۲۰ از پاتاگونیا بازدید
اروپایی بود که در سال ۱۵۲۰ از پاتاگونیا بازدید کرد. به گفته آنتونیو پیگافتا، که اکتشافات ماژلان را نوشت، ماژلان این منطقه را «پاتاگائو» نامید. پیگافتا در گزارش خود این‌گونه نوشت که «افراد غول‌پیکری» در آنجا دیده شدند؛ بنابراین باور بر این است که نام پاتاگونیا معنایی شبیه به «سرزمین پاهای بزرگ» دارد. ماجراجویان هلندی، انگلیسی و اسپانیایی مسیر ماژلان را در سال‌های بعد دنبال کردند. در سال ۱۶۱۶ ویلم کورنلیس‌زون اسخاوتن، کاوشگر هلندی، جنوبی‌ترین نقطه شیلی را به نام زادگاهش هورن، دماغه هورن نامید. منابع.
را به نام زادگاهش هورن، دماغه هورن نامید. منابع. Patagonia: a forgotten land: from Magellan to Perón, 2007,
استان تیرا دل فوئگو ، یکی از ایالات ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در جنوب کشور می‌باشد که با هیچ‌یک از ایالات مرز مشترک ندارد. در واقع تیرا دل فوئگو جزیره ایست که توسط تنگه ماژلان از قاره آمریکا جدا شده‌است و شامل سه قسمت است: تاریخچه. جوان‌ترین استان آرژانتین، ۱۲ هزار سال پیش مسکونی بود. تیرا دل فوئگو پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی زیستگاه بومیان (قبایل الاکالوف، یامانا، سلکنام و مانکنک) بود. ۵۰ سال پس از کشف منطقه، بیشتر بومیان به سبب شیوع بیماری‌هایی چون آبله مرغان و سرخک از بین رفتند. مرکز استان،
چون آبله مرغان و سرخک از بین رفتند. مرکز استان، اوشوایا است و در زبان بومیان به معنای " خلیج رو به انتها " است. فردیناند ماژلان در سال ۱۵۲۰ نخستین کسی بود که منطقه را مشاهده نمود. به سبب دود و آتشی که بومیان تولید کرده بودند، او منطقه را " سرزمین دود " نامید. بعدها این نام به سرزمین آتش (تیرا دل فوئگو) تغییر یافت. بعدها خوان ده آلده رته (۱۵۵۵) و پدرو سارمینتو در پی تأسیس سکونتگاه‌هایی برآمدند اما به موجب آب و هوای خشن و حملات مکرر دزدان دریایی بریتانیایی ناکام ماندند. استان میزبان اکتشاف گران هلندی،
ناکام ماندند. استان میزبان اکتشاف گران هلندی، فرانسوی، اسپانیایی و بریتانیایی نیز بود. گابریل ده کاستیا پیش از اکتشاف جنوبگان به منطقه رسید. البته روبرت فیتزروی و چارلز داروین نیز قبلاً پا به منطقه گذاشته بودند. در سال ۱۸۲۸ آرژانتین از پوئرتو لوئیز در جزایر فالکلند برای موارد کیفری استفاده می‌کرد اما در سال ۱۸۸۳ دولت بریتانیا از نماینده آرژانتین، خوزه ماریا پینه دو " خواست تا نیروهای آن کشور، جزیره را ترک کنند. لوئیز پیدرابوئنا پایگاهی در سان خوان سالوامنتو در جزیره استادوس (واقع در شرق تیرا دل فوئگو که
در جزیره استادوس (واقع در شرق تیرا دل فوئگو که توسط تنگه لومر از آن جدا می‌شود) تأسیس کرد. " جامعه مبلغان آمریکای جنوبی " که یک انجمن مذهبی وابسته به بریتانیا بود، تحت سرپرستی وایت استرلینگ؛ در سال ۱۸۶۹ شهر اوشوایا را به عنوان مقر تبلیغی آنگلیکان تأسیس نمود. به‌طور مشابه و کمی پس از آن، " جامعه کاتولیک سیلزی‌ها " sales نیز ریوگرانده را به عنوان مقر تبلیغی خود ایجاد کردند. بخش جنوبی کانال بیگل، تنگه‌ای که جزایر ناوارینو، اوسته، لندن دری، پیکتون، لنوکس و نوئوا (متعلق به شیلی) را از تیرا دل فوئگو جدا می‌کند،
(متعلق به شیلی) را از تیرا دل فوئگو جدا می‌کند، نیز بین آرژانتین و بریتانیا مورد مناقشه بود. با بالاگرفتن تب طلا، کروات‌های بسیاری از دالماتیا به تیرا دل فوئگو آمدند. این مهاجرت‌ها جنبه‌های مثبتی چون ایجاد خطوط تلگراف داشت. بزودی آشکار شد که دشت‌های شمالی منطقه مکان مناسبی برای مزرعه داری و گله داری است، بدین ترتیب لاتیفوندی‌های (املاک کشاورزی) وسیعی ایجاد شد. علاوه بر کروات‌ها، مهاجرانی از اسکاتلند، ایتالیا و باسک، گالیسیای اسپانیا برای کار در مزارع پرورش گله و زمینداری به استان آمدند. در سال ۱۹۴۳
پرورش گله و زمینداری به استان آمدند. در سال ۱۹۴۳ پایگاه‌های دریایی و هوایی در ریوگرانده و اوشوایا تأسیس شد. همچنین در سال ۱۹۹۰ منطقه ملی تیرا دل فوئگو و جزایر وابسته به آن، استقلال خود را به عنوان استان به دست آورد. جغرافیا و اقلیم. استان از نظر جغرافیایی به سه ناحیه مجزا تقسیم می‌شود: جزایر تیرا دل فوئگو، جنوبگان و جزایر آتلانتیک جنوبی جزایر تیرا دل فوئگو. در شمال جزیره کوه‌های کم ارتفاع با سواحل شنی با شیبی به سوی جنوب می‌باشند. این ناحیه در به استپ استان سانتاکروز شباهت دارد. در ارتفاعات مرکز جزیره،
سانتاکروز شباهت دارد. در ارتفاعات مرکز جزیره، قله‌های بلندی مانند کورنو (۱۴۹۰ متر) و رودهای کوچکی چون گرانده، اونا و مونه تا وجود دارد. به سبب دمای پایین در این منطقه توده‌های یخی کوچک بسیاری وجود دارد. دمای هوای متوسط در جزیره ۵ درجه می‌باشد. میزان بارش متوسط نیز در شمال ۳۰۰ م. م؛ و در جنوب ۵۵۰ میلیمتر بوده‌است. جنوبگان. بخشی از جنوبگان که مورد ادعای آرژانتین است باآب و هوایی سرد و پرباد شامل پالمار و دریای ودل است. بلندترین قله این قسمت، چیریگوانو با ۳۳۶۰ متر ارتفاع است. جزایر آتلانتیک جنوبی. این قسمت
متر ارتفاع است. جزایر آتلانتیک جنوبی. این قسمت استان که شامل جزایر مورد مناقشه فالکلند، جورجیای جنوبی و ساندویچ جنوبی و جزایر اورکنی جنوبی است اقلیمی مرطوب با پوشش گیاهی متراکم (به جز فالکلند) دارد. جزایر فالکلند از سایر مناطق کم باران تر است و عمدتاً از خلنگ زار تشکیل یافته‌است. اقتصاد. استان تیرا دل فوئگو با تولید ناخالص داخلی برابر۶/۲ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درآمد سرانه ۲۵۷۰۰ از ایالات در حال توسعه می‌باشد. تکیه گاه اقتصادی استان، دامپروری (۵ درصد اقتصاد استان)، پرورش گوسفند و تولید پشم و گوشت است.
استان)، پرورش گوسفند و تولید پشم و گوشت است. مانند سایر ایالات جنوبی و در بخش معدن نیز، در تیرا دل فوئگو گاز طبیعی و نفت وجود دارد طوری که ۲۰ درصد اقتصاد استان را تشکیل می‌دهد. در بخش خدمات، صنعت جهانگردی منبع درآمدزایی می‌باشد. جاذبه‌های گردشگری استان عبارتند از: پارک ملی تیرا دل فوئگو دریاچه فاگنانو کانال بیگل فانوس دریایی لز اکلرور زندان قدیمی در جزیره استادوس موزه " انتهای دنیا " حیات وحش در مارامبیو پس از جنگ فالکلند از شمار مهاجران کاسته شد. تقسیمان سیاسی. استان به ۴ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود. دو
سیاسی. استان به ۴ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود. دو بخش اول عملاً تحت مالکیت آرژانتین است. ۱ – بخش اوشوایا ۲ – بخش ریوگرانده ۳ – بخش آنتارتیدا (جنوبگان) ۴ – بخش جزایر آتلانتیک جنوبی: جزایر مالویناس (فالکلند)، اورکنی جنوبی، شتلند جنوبی، جورجیای جنوبی و ساندویچ جنوبی که مورد ادعای بریتانیا نیز هست.