payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در گرینویل باقی می‌ماند. او اغلب در دوران ریاست جمهوری شوهرش دیده نمی‌شد. دختر آنها مارتا معمولاً به عنوان میزبان رسمی خدمت می‌کرد. کسب و کار خیاطی جانسون در سالهای اولیه ازدواج رونق گرفت، و او را قادر ساخت که کمک استخدام کند و به او بودجه برای سرمایه‌گذاری سودآور در املاک و مستغلات داد. او بعداً به استعداد خود به عنوان یک خیاط می‌بالید. کتاب‌های مربوط به سخنوران مشهور علاقه او را به گفت‌وگوهای سیاسی برانگیخت و او دربارهٔ مسائل روز با مشتریانی که دیدگاه‌های مخالف داشتند بحث‌های خصوصی داشت. او همچنین در
مخالف داشتند بحث‌های خصوصی داشت. او همچنین در مناظره‌های کالج گرینویل شرکت کرد. بردگان جانسون. در سال ۱۸۴۳، جانسون اولین برده خود، دالی را که در آن زمان ۱۴ سال داشت، خرید. دالی سه فرزند داشت - لیز، فلورانس و ویلیام. بلافاصله پس از خرید دالی، او سام برادر ناتنی دالی را خرید. سام جانسون و همسرش مارگارت ۹ فرزند داشتند. سام یک کمیسر دفتر آزادگان شد و به دلیل اینکه مردی مغرور بود که ماهیت کار خود را با خانواده جانسون مذاکره می‌کرد، شهرت داشت. قابل ذکر است، او مقداری غرامت پولی برای زحمات خود دریافت کرد و با
مقداری غرامت پولی برای زحمات خود دریافت کرد و با اندرو جانسون برای دریافت قطعه زمینی که اندرو جانسون در سال ۱۸۶۷ به‌طور رایگان به او داد، مذاکره کرد. در سال ۱۸۵۷، اندرو جانسون هنری را خریداری کرد که در آن زمان ۱۳ سال داشت و بعداً خانواده جانسون را به کاخ سفید همراهی کرد. در نهایت، جانسون حداقل ده برده داشت. اندرو جانسون بردگان خود را در ۸ اوت ۱۸۶۳ آزاد کرد. آنها به عنوان خدمتکاران مزدبگیر نزد او ماندند. یک سال بعد، جانسون به عنوان فرماندار نظامی تنسی، آزادی بردگان تنسی را اعلام کرد. سام و مارگارت، برده‌های
بردگان تنسی را اعلام کرد. سام و مارگارت، برده‌های سابق جانسون، در زمانی که او رئیس‌جمهور بود، بدون اجاره در خیاطی او زندگی می‌کردند. به نشانه قدردانی از اعلام آزادی، به اندرو جانسون ساعتی توسط افراد تازه رهایی یافته در تنسی داده شد که روی آن نوشته شده بود «برای انرژی خستگی ناپذیر او در راه آزادی». ظهور سیاسی. سیاستمدار تنسی. جانسون به سازماندهی بلیت مکانیک (مردان کارگر) در انتخابات شهرداری گرینویل در سال ۱۸۲۹ کمک کرد. او به همراه دوستانش بلک‌استون مک‌دانل و مردکای لینکلن به عنوان رئیس شهر انتخاب شد. پس از
مردکای لینکلن به عنوان رئیس شهر انتخاب شد. پس از شورش نات ترنر در سال ۱۸۳۱، یک کنوانسیون ایالتی برای تصویب قانون اساسی جدید، شامل مقرراتی برای سلب حق رای افراد رنگین‌پوست آزاد فراخوانده شد. این کنوانسیون همچنین خواستار اصلاح نرخ‌های مالیات بر املاک و مستغلات و ارائه راه‌هایی برای بهبود زیرساخت‌های تنسی بود. قانون اساسی برای رأی‌گیری عمومی ارائه شد و جانسون به‌طور گسترده‌ای برای تصویب آن صحبت کرد. مپین موفقیت‌آمیز برای او در سراسر ایالت قرار گرفت. در ۴ ژانویه ۱۸۳۴، همتایانش او را شهردار گرینویل انتخاب
ژانویه ۱۸۳۴، همتایانش او را شهردار گرینویل انتخاب کردند. در سال ۱۸۳۵، جانسون برای انتخاب کرسی «فلوتر» (باز) که شهرستان گرین با شهرستان همسایه واشینگتن در مجلس نمایندگان تنسی اشتراک داشت، پیشنهاد داد. به گفته زندگی‌نامه‌نویس او، هانس ال ترفوس، جانسون مخالفان را در مناظره «تخریب» کرد و تقریباً با اختلاف دو به یک در انتخابات پیروز شد. جانسون در طول روزهای گرینویل، به عنوان عضوی از هنگ ۹۰ به شبه نظامیان تنسی پیوست. او به درجه سرهنگ دست یافت، اگرچه جانسون در حالی که عضو ثبت نام شده بود، به دلیل یک تخلف ناشناخته
که عضو ثبت نام شده بود، به دلیل یک تخلف ناشناخته جریمه شد. پس از آن، غالباً او را مورد خطاب قرار می‌دادند یا با درجه‌اش از او یاد می‌کردند. در اولین دوره خود در مجلس قانونگذاری، که در مرکز ایالت نشویل تشکیل شد، جانسون به‌طور مداوم نه به حزب دموکرات و نه به حزب تازه تأسیس ویگ رای نداد، اگرچه او به رئیس‌جمهور اندرو جکسون، یک دموکرات و تنسی احترام می‌گذاشت. احزاب عمده هنوز در حال تعیین ارزش‌های اصلی و سیاست‌های پیشنهادی خود بودند، در حالی که نظام حزبی در حال تغییر بود. حزب ویگ در مخالفت با جکسون سازماندهی شده
بود. حزب ویگ در مخالفت با جکسون سازماندهی شده بود، زیرا از تمرکز قدرت در شاخه اجرایی دولت می‌ترسید. جانسون با ویگ‌ها تفاوت داشت زیرا با بیش از حداقل هزینه‌های دولتی مخالف بود و مخالف کمک به راه‌آهن صحبت می‌کرد، در حالی که رای‌دهندگان او به بهبود در حمل‌ونقل امیدوار بودند. پس از اینکه بروکینز کمپبل و ویگ‌ها جانسون را برای انتخاب مجدد در سال ۱۸۳۷ شکست دادند، جانسون تا سی سال دیگر رقابت را از دست نداد. در سال ۱۸۳۹، او در ابتدا به عنوان یک ویگ به دنبال بازپس‌گیری کرسی خود بود، اما زمانی که نامزد دیگری به دنبال
کرسی خود بود، اما زمانی که نامزد دیگری به دنبال نامزدی ویگ شد، به عنوان یک دموکرات نامزد شد و انتخاب شد. از آن زمان او از حزب دموکرات حمایت کرد و یک ماشین سیاسی قدرتمند در شهرستان گرین ساخت. جانسون به یکی از مدافعان قوی حزب دموکرات تبدیل شد و به خاطر سخنرانی‌هایش مورد توجه قرار گرفت، و در دوره‌ای که سخنرانی عمومی هم مردم را آگاه می‌کرد و هم آن را سرگرم می‌کرد، مردم برای شنیدن او هجوم آوردند. در سال ۱۸۴۰، جانسون به عنوان یک منتخب ریاست جمهوری برای تنسی انتخاب شد و به او تبلیغات بیشتری در سراسر ایالت داد.
شد و به او تبلیغات بیشتری در سراسر ایالت داد. اگرچه رئیس‌جمهور دموکرات مارتین ون بیورن توسط سناتور سابق اوهایو ویلیام هنری هریسون شکست خورد، جانسون نقش مهمی در حفظ شهرستان گرین در ستون دموکرات داشت. او در سال ۱۸۴۱ به عضویت سنای تنسی انتخاب شد و در آنجا برای یک دوره دو ساله خدمت کرد. او در تجارت خیاطی خود به موفقیت مالی دست یافته بود، اما آن را فروخت تا بر سیاست تمرکز کند. او همچنین املاک و مستغلات اضافی، از جمله خانه بزرگتر و مزرعه ای (محل اقامت مادر و ناپدری اش) به دست آورده بود، و در میان دارایی‌های او
اش) به دست آورده بود، و در میان دارایی‌های او هشت یا نه برده بود. نماینده ایالات متحده (۱۸۴۳–۱۸۵۳). جانسون پس از خدمت در هر دو مجلس قانونگذاری ایالتی، انتخاب به کنگره را گام بعدی در حرفه سیاسی خود می‌دانست. او در تعدادی از مانورهای سیاسی برای به دست آوردن حمایت دموکرات‌ها، از جمله جابجایی رئیس پست ویگ در گرینویل، شرکت کرد و وکیل ژوهانسبورگ، جان آ. آیکن را با ۵۴۹۵ رای در مقابل ۴۸۹۲ رای شکست داد. در واشینگتن، او به اکثریت جدید دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان پیوست. جانسون از منافع فقرا دفاع می‌کرد، موضعی ضد
پیوست. جانسون از منافع فقرا دفاع می‌کرد، موضعی ضد الغا داشت، فقط برای هزینه‌های محدود دولت استدلال می‌کرد و با تعرفه‌های حمایتی مخالف بود. با باقی ماندن الیزا در گرینویل، جانسون عضو کنگره از فعالیت‌های اجتماعی به نفع مطالعه در کتابخانه کنگره اجتناب کرد. اگرچه یکی از دموکرات‌های تنسی، جیمز ناکس پولک، در سال ۱۸۴۴ به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد و جانسون برای او مبارزات انتخاباتی کرده بود، این دو مرد روابط دشواری داشتند و رئیس‌جمهور پولک برخی از پیشنهادها ی حمایتی او را رد کرد. جانسون، مانند بسیاری از
ی حمایتی او را رد کرد. جانسون، مانند بسیاری از دموکرات‌های جنوبی، معتقد بود که قانون اساسی از مالکیت خصوصی، از جمله بردگان محافظت می‌کند، و بنابراین دولت‌های فدرال و ایالتی را از لغو برده‌داری منع می‌کند. او برای دومین بار در سال ۱۸۴۵ در برابر ویلیام جی. براونلو پیروز شد و خود را مدافع فقرا در برابر اشراف معرفی کرد. در دوره دوم ریاست جمهوری خود، جانسون از تصمیم دولت پولک برای مبارزه با جنگ مکزیک، که توسط برخی شمالی‌ها به عنوان تلاشی برای به دست آوردن قلمرو برای گسترش برده داری به سمت غرب تلقی می‌شد، حمایت
برای گسترش برده داری به سمت غرب تلقی می‌شد، حمایت کرد و با طرح ویلموت پروویسو، پیشنهادی برای ممنوعیت برده داری در هر سرزمینی که از مکزیک به دست می‌آید، مخالفت کرد. او برای اولین بار لایحه اسکان کشاورزان خود را برای اعطای ۱۶۰ هکتار (۶۵ هکتار) به افرادی که مایل به سکونت در زمین و به دست آوردن مالکیت آن بودند، معرفی کرد. این موضوع به دلیل شروع متواضعانه برای جانسون بسیار مهم بود. در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۸۴۸، دموکرات‌ها بر سر مسئله برده‌داری انشعاب پیدا کردند و طرفداران لغو قانون، حزب خاک آزاد را تشکیل
کردند و طرفداران لغو قانون، حزب خاک آزاد را تشکیل دادند که رئیس‌جمهور سابق ون بیورن به عنوان نامزد آن‌ها انتخاب شد. جانسون از نامزد دموکرات، سناتور سابق میشیگان، لوئیس کاس حمایت کرد. با انشعاب حزب، ژنرال زکری تیلور، نامزد ویگ، به راحتی پیروز شد و تنسی را حمل کرد. روابط جانسون با پولک ضعیف بود. رئیس‌جمهور آخرین پذیرایی سال نو خود را در سال ۱۸۴۹ ثبت کرد: «یکی از بازدیدکنندگانی که امروز در میان جمعیت دیدم، هون بود. اگرچه او نماینده یک ناحیه دموکراتیک در تنسی (ایالت خودم) است، این اولین بار است که او را در
(ایالت خودم) است، این اولین بار است که او را در جلسه کنونی کنگره می‌بینم. او با اظهار دموکرات بودن، از نظر سیاسی، اگر نگوییم شخصاً با من در طول دوره من خصمانه بوده است. او در خلق و خوی خود بسیار کینه‌توز و منحرف است. اگر او مردانگی و استقلال را داشت که مخالفت خود را آشکارا اعلام کند، می‌دانست که نمی‌توانست توسط رای دهندگانش انتخاب شود. من نمی‌دانم که هرگز به او دلیلی برای توهین داده‌ام.» جانسون، به دلیل منافع ملی در ساخت راه‌آهن جدید و در پاسخ به نیاز به حمل‌ونقل بهتر در ناحیه خود، از کمک‌های دولت برای
حمل‌ونقل بهتر در ناحیه خود، از کمک‌های دولت برای راه‌آهن تنسی شرقی و ویرجینیا نیز حمایت کرد. در طول مبارزات انتخاباتی خود برای چهارمین دوره، جانسون بر سه موضوع تمرکز کرد: برده داری، خانه نشینی و انتخابات قضایی. او حریف خود، ناتانیل جی. تیلور را در اوت ۱۸۴۹ با اختلاف بیشتری نسبت به مبارزات قبلی شکست داد. هنگامی که مجلس در ماه دسامبر تشکیل جلسه داد، اختلاف حزبی که توسط حزب خاک آزاد ایجاد شد، مانع از تشکیل اکثریت لازم برای انتخاب رئیس مجلس شد. جانسون تصویب قانونی را پیشنهاد کرد که امکان انتخاب رئیس مجلس توسط
را پیشنهاد کرد که امکان انتخاب رئیس مجلس توسط چند نفر را فراهم می‌کند. چند هفته بعد دیگران پیشنهاد مشابهی را مطرح کردند و هاول کاب دموکرات انتخاب شد. هنگامی که انتخابات رئیس مجلس به پایان رسید و کنگره برای انجام امور قانونگذاری آماده شد، موضوع برده داری در کانون توجه قرار گرفت. شمالی‌ها به دنبال پذیرش کالیفرنیا، یک ایالت آزاد، به اتحادیه بودند. هنری کلی از کنتاکی مجموعه ای از قطعنامه‌ها را به نام «مصالحه ۱۸۵۰» برای پذیرش کالیفرنیا و تصویب قوانین مورد نظر هر طرف در سنا ارائه کرد. جانسون به همه مقررات به جز
طرف در سنا ارائه کرد. جانسون به همه مقررات به جز لغو تجارت برده در پایتخت کشور رأی داد. او قطعنامه‌هایی را برای اصلاحات قانون اساسی تحت فشار قرار داد تا انتخاب مردمی سناتورها (که در آن زمان توسط مجالس قانونگذاری ایالتی انتخاب می‌شد) و رئیس‌جمهور (انتخاب شده توسط کالج انتخاباتی) و محدود کردن دوره تصدی قضات فدرال به ۱۲ سال باشد. اینها همه شکست خوردند. گروهی از دموکرات‌ها لندون کارتر هاینز را برای مخالفت با جانسون در حالی که به دنبال پنجمین دوره ریاست جمهوری بود، معرفی کردند. ویگ‌ها آنقدر از نبرد درونی میان
بود، معرفی کردند. ویگ‌ها آنقدر از نبرد درونی میان دموکرات‌ها در انتخابات عمومی راضی بودند که نامزدی از خود معرفی نکردند. این کمپین شامل بحث‌های شدیدی بود: موضوع اصلی جانسون تصویب لایحه اسکان کشاورزان بود. هاینز مدعی شد که این امر موجب تسهیل الغای می‌شود. جانسون با بیش از ۱۶۰۰ رای در انتخابات پیروز شد. اگرچه جانسون شیفته نامزد ریاست جمهوری حزب در سال ۱۸۵۲، فرانکلین پیرس، سناتور سابق نیوهمپشایر، نبود، اما جانسون برای او کمپین تبلیغاتی کرد. پیرس انتخاب شد، اما او نتوانست تنسی را حمل کند. در سال ۱۸۵۲، جانسون
او نتوانست تنسی را حمل کند. در سال ۱۸۵۲، جانسون موفق شد مجلس را به تصویب لایحه اسکان کشاورزان خود برساند، اما در سنا شکست خورد. ویگ‌ها کنترل مجلس قانونگذاری تنسی را به دست آورده بودند و تحت رهبری گوستاووس هنری، مرزهای ناحیه اول جانسون را دوباره تغییر دادند تا آن را به یک صندلی امن برای حزب خود تبدیل کنند. اتحادیه نشویل این را «هنری-ماندرینگ» نامید؛ از جانسون ابراز تاسف کرد، «من هیچ آینده سیاسی ندارم.» فرماندار تنسی (۱۸۵۳–۱۸۵۷). اگر جانسون پس از تصمیم به عدم انتخاب مجدد از سیاست بازنشسته شد، به زودی نظر خود
انتخاب مجدد از سیاست بازنشسته شد، به زودی نظر خود را تغییر داد. دوستان سیاسی او شروع به مانور دادن برای نامزدی وی برای فرمانداری کردند. کنوانسیون دموکرات‌ها به اتفاق آرا نام او را انتخاب کردند، اگرچه برخی از اعضای حزب از انتخاب او خوشحال نبودند. ویگ‌ها در دو انتخابات فرمانداری گذشته پیروز شده بودند و همچنان قوه مقننه را کنترل می‌کردند. آن حزب، هنری را نامزد کرد و «هنری-ماندرینگ» ناحیه اول را به موضوعی فوری تبدیل کرد. این دو مرد قبل از اینکه جلسات دو هفته قبل از انتخابات اوت ۱۸۵۳ به دلیل بیماری در خانواده
از انتخابات اوت ۱۸۵۳ به دلیل بیماری در خانواده هنری لغو شود، در کرسی‌های شهرستان در طول تنسی بحث کردند. جانسون با ۶۳٬۴۱۳ رای در مقابل ۶۱٬۱۶۳ برنده انتخابات شد. در ازای قول او مبنی بر حمایت از ویگ ناتانیل تیلور برای کرسی قدیمی خود در کنگره، برخی از آرا به او داده شد. فرماندار تنسی قدرت کمی داشت: جانسون می‌توانست قوانینی را پیشنهاد کند اما آن را وتو نمی‌کرد، و اکثر انتصاب‌ها توسط مجلس قانونگذاری تحت کنترل ویگ انجام می‌شد. با این وجود، این دفتر یک «منبر قلدر» بود که به او اجازه داد تا خود و دیدگاه‌های
قلدر» بود که به او اجازه داد تا خود و دیدگاه‌های سیاسی‌اش را تبلیغ کند. او در ازای تأیید جان بل، ویگ، برای یکی از کرسی‌های سنای ایالات متحده، انتصاب‌هایی را که می‌خواست به دست آورد. جانسون در اولین سخنرانی دوسالانه خود بر ساده‌سازی سیستم قضایی ایالتی، لغو بانک تنسی و ایجاد آژانسی برای ایجاد یکنواختی در وزن‌ها و اقدامات تأکید کرد. جانسون از سیستم مدرسه مشترک تنسی انتقاد کرد و پیشنهاد کرد که بودجه از طریق مالیات، چه در سراسر ایالت یا شهرستان به شهرستان، افزایش یابد - ترکیبی از این دو تصویب شد. اصلاحاتی که در
یابد - ترکیبی از این دو تصویب شد. اصلاحاتی که در زمان جانسون به عنوان فرماندار انجام شد، شامل تأسیس کتابخانه عمومی ایالتی (در دسترس قرار دادن کتاب برای همه) و اولین سیستم مدارس دولتی آن، و برپایی نمایشگاه‌های دولتی منظم به نفع صنعتگران و کشاورزان بود. اگرچه حزب ویگ در سطح ملی در حال افول نهایی بود، اما در تنسی همچنان قوی باقی ماند و چشم‌انداز دموکرات‌ها در آنجا در سال ۱۸۵۵ ضعیف بود. جانسون با احساس اینکه انتخاب مجدد به عنوان فرماندار برای فرصتی برای او در مناصب بالاتری که به دنبال آن بود ضروری است، پذیرفت
بالاتری که به دنبال آن بود ضروری است، پذیرفت که نامزد شود. مردیث پی جنتری نامزد ویگ شد. سلسله ای از بیش از ده‌ها مناظره شرورانه آغاز شد. مسائل موجود در کمپین برده داری، ممنوعیت مشروبات الکلی و مواضع بومی گرایانه حزب «چیزی نمی‌دانم» بود. جانسون طرفدار اولی بود، اما با بقیه مخالفت کرد.جنتری در مورد سؤال الکل مبهم‌تر بود و حمایت «چیزی نمی‌دانم» را به دست آورده بود، گروهی که جانسون به‌عنوان یک جامعه مخفی معرفی می‌کرد. جانسون به‌طور غیرمنتظره ای پیروز شد، البته با حاشیه کمتری نسبت به سال ۱۸۵۳. هنگامی که
البته با حاشیه کمتری نسبت به سال ۱۸۵۳. هنگامی که انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۵۶ نزدیک شد، جانسون امیدوار بود که نامزد شود. برخی از کنوانسیون‌های شهرستان تنسی او را به عنوان «پسر مورد علاقه» تعیین کردند. موضع او مبنی بر اینکه بهترین منافع اتحادیه توسط برده داری در برخی مناطق تأمین می‌شود، او را به یک کاندیدای سازش عملی برای ریاست جمهوری تبدیل کرد. او هرگز یک رقیب اصلی نبود. نامزدی به جیمز بیوکنن، سناتور سابق پنسیلوانیا رسید. جانسون تصمیم گرفت برای سومین بار به عنوان فرماندار، با چشم به راه انتخاب شدن برای
به عنوان فرماندار، با چشم به راه انتخاب شدن برای مجلس سنای ایالات متحده، به دنبال آن نباشد. در سال ۱۸۵۷، هنگام بازگشت از واشینگتن، قطار او از ریل خارج شد و آسیب جدی به دست راست او وارد کرد. این آسیب او را در سال‌های آینده دردسر می‌کرد. سناتور ایالات متحده. مدافع لایحه اسکان کشاورزان. برندگان در مبارزات قانونگذاری ایالتی ۱۸۵۷، پس از تشکیل جلسه در اکتبر، یک سناتور ایالات متحده را انتخاب خواهند کرد. فرماندار سابق ویگ، ویلیام بی کمپبل، به عمویش نوشت: «اضطراب بزرگ ویگ‌ها این است که اکثریت مجلس را انتخاب کنند تا
ویگ‌ها این است که اکثریت مجلس را انتخاب کنند تا اندرو جانسون را برای سناتور شکست دهند. اگر دموکرات‌ها اکثریت را داشته باشند، او قطعا انتخاب آنها خواهد بود. و هیچ مردی زندگی نمی‌کند که آمریکایی‌ها و ویگ‌ها به اندازه جانسون نسبت به او مخالفت کنند.» حزب او در رقابت فرمانداری و کنترل قوه مقننه پیروز شد. سخنرانی نهایی جانسون به عنوان فرماندار این فرصت را به او داد تا بر انتخاب کنندگان خود تأثیر بگذارد و او پیشنهاداتی را در میان دموکرات‌ها محبوب کرد. دو روز بعد مجلس او را به مجلس سنا برگزید. اپوزیسیون وحشت زده
مجلس او را به مجلس سنا برگزید. اپوزیسیون وحشت زده شد و روزنامه ریچموند ویگ از او به عنوان «بدترین رادیکال و بی وجدان‌ترین عوام فریب در اتحادیه» یاد کرد. جانسون به دلیل سابقه اثبات شده‌اش به عنوان مردی محبوب در میان کشاورزان کوچک و تاجران خوداشتغال که اکثر رای‌دهندگان تنسی را تشکیل می‌دادند، مقام بالایی به دست آورد. او آنها را "پلبی" نامید. او در میان کارگزاران و وکلایی که حزب دموکرات ایالتی را رهبری می‌کردند، محبوبیت کمتری داشت، اما هیچ‌کدام نمی‌توانست با او به عنوان یک رأی‌دهنده برابری کند. پس از مرگ او،
به عنوان یک رأی‌دهنده برابری کند. پس از مرگ او، یکی از رای‌دهندگان تنسی دربارهٔ او نوشت: "جانسون همیشه برای همه یکسان بود… افتخاراتی که بر او وارد شد باعث نشد که او مهربانی با فروتن‌ترین شهروند را فراموش کند."او شخصیتی چشمگیر را نشان داد و استقامت تحمل مبارزات طولانی با سفرهای روزانه در جاده‌های بد را داشت که منجر به سخنرانی یا بحث دیگری می‌شد. او که عمدتاً ماشین آلات حزب را انکار می‌کرد، به شبکه ای از دوستان، مشاوران و مخاطبان متکی بود. یکی از دوستان، هیو داگلاس، در نامه ای به او اظهار داشت: "تو برای مدت
داگلاس، در نامه ای به او اظهار داشت: "تو برای مدت طولانی در راه مردان بزرگ ما بوده‌ای. در قلب بسیاری از ما هرگز نمی‌خواستیم که شما فرماندار شوید، فقط هیچ‌یک از ما نمی‌توانستیم فرماندار شویم. ما فقط می‌خواستیم از شما استفاده کنیم، سپس نمی‌خواستیم شما به مجلس سنا بروید، بلکه مردم شما را می‌فرستند.» سناتور جدید زمانی که کنگره در دسامبر ۱۸۵۷ تشکیل شد (دوره سلف او، جیمز سی جونز، در ماه مارس به پایان رسیده بود) در صندلی خود نشست. او طبق معمول بدون همسر و خانواده به واشینگتن آمد. الیزا در اولین باری که جانسون به
به واشینگتن آمد. الیزا در اولین باری که جانسون به عنوان سناتور در سال ۱۸۶۰ حضور داشت، تنها یک بار از واشینگتن بازدید کرد. جانسون بلافاصله اقدام به ارائه لایحه اسکان کشاورزان در سنا کرد، اما از آنجایی که اکثر سناتورهایی که از آن حمایت کردند شمالی بودند (بسیاری از آنها با حزب تازه تأسیس جمهوری‌خواه در ارتباط بودند)، موضوع مورد بحث قرار گرفت. در مورد مسئله برده داری گرفتار سوء ظن شد. سناتورهای جنوبی احساس می‌کردند کسانی که از مفاد لایحه اسکان کشاورزان استفاده می‌کنند، احتمالاً غیربرده‌داران شمالی هستند. موضوع
احتمالاً غیربرده‌داران شمالی هستند. موضوع برده داری با حکم دادگاه عالی در اوایل سال در درد اسکات در برابر سندفرد مبنی بر اینکه برده داری را نمی‌توان در قلمروها ممنوع کرد، پیچیده شده بود. جانسون، یک سناتور برده‌دار از یکی از ایالت‌های جنوبی، در ماه مه سال بعد در سنا سخنرانی بزرگی کرد تا همکارانش را متقاعد کند که لایحه خانه‌داری و برده‌داری ناسازگار نیستند. با این وجود، مخالفت جنوبی کلید شکست این قانون بود، ۳۰–۲۲. در سال ۱۸۵۹، زمانی که معاون رئیس‌جمهور برکینیج مخالفت خود را با این لایحه شکست داد، در یک
مخالفت خود را با این لایحه شکست داد، در یک رای‌گیری رویه ای شکست خورد و در سال ۱۸۶۰، یک نسخه ضعیف از هر دو مجلس تصویب شد، اما با اصرار جنوبی‌ها توسط بیوکنن وتو شد. جانسون به مخالفت خود با هزینه‌ها ادامه داد و ریاست کمیته ای را برای کنترل آن بر عهده گرفت. او مخالف بودجه برای ساخت زیرساخت‌ها در واشینگتن دی سی بود و اظهار داشت که این غیرمنصفانه است که از شهروندان ایالتی انتظار داشته باشیم که هزینه خیابان‌های شهر را بپردازند، حتی اگر مقر دولت باشد. او با صرف پول برای سربازان برای سرکوب شورش توسط مورمون‌ها در
برای سربازان برای سرکوب شورش توسط مورمون‌ها در قلمرو یوتا مخالف بود، زیرا ایالات متحده نباید ارتش دائمی داشته باشد. بحران جدایی. در اکتبر ۱۸۵۹، جان براون، طرفدار الغا، و هوادارانش به زرادخانه فدرال در هارپرز، ویرجینیا (ویرجینیای غربی امروزی) حمله کردند. تنش در واشینگتن بین نیروهای طرفدار و ضد برده داری به شدت افزایش یافت. جانسون در ماه دسامبر یک سخنرانی مهم در سنا ایراد کرد و از شمالی‌هایی که اتحادیه را با تلاش برای غیرقانونی کردن برده‌داری به خطر می‌اندازند، محکوم کرد. سناتور تنسی اظهار داشت که «همه
محکوم کرد. سناتور تنسی اظهار داشت که «همه انسانها برابر آفریده شده‌اند» از اعلامیه استقلال در مورد آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار صدق نمی‌کند، زیرا قانون اساسی ایلینوی حاوی این عبارت است - و آن سند رای دادن آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را ممنوع می‌کند. جانسون، در این زمان، مردی ثروتمند بود که ۱۴ برده داشت. جانسون امیدوار بود که او یک نامزد سازش‌آمیز برای نامزدی ریاست‌جمهوری باشد زیرا حزب دموکرات خود را بر سر مسئله برده‌داری از هم پاشید. در جریان کنوانسیون ملی دموکرات‌ها در سال ۱۸۶۰ در چارلستون، کارولینای جنوبی،
در سال ۱۸۶۰ در چارلستون، کارولینای جنوبی، مشغول لایحه اسکان کشاورزان بود، او دو پسر خود و مشاور سیاسی ارشد خود را برای نمایندگی از منافع خود در انجام معاملات پشتیبان فرستاد. کنوانسیون به بن‌بست رسید و هیچ نامزدی نتوانست دو سوم آرای لازم را به دست آورد، اما طرفین آنقدر از هم دور بودند که جانسون را به عنوان یک مصالحه در نظر نگرفتند. حزب منشعب شد و شمالی‌ها از سناتور ایلینوی استیون داگلاس حمایت کردند در حالی که جنوبی‌ها از جمله جانسون از معاون رئیس‌جمهور برکینیج برای ریاست جمهوری حمایت کردند. در حالی که جان
برای ریاست جمهوری حمایت کردند. در حالی که جان بل، سناتور سابق تنسی، نامزد حزب چهارم شد و آرا را بیشتر تقسیم کرد، حزب جمهوری‌خواه اولین رئیس‌جمهور خود، نماینده سابق ایلینوی، آبراهام لینکلن را انتخاب کرد. انتخاب لینکلن که به عنوان مخالف گسترش برده داری شناخته می‌شود، برای بسیاری در جنوب غیرقابل قبول بود. اگرچه جدایی از اتحادیه موضوعی در مبارزات انتخاباتی نبود، صحبت از آن در ایالات جنوبی آغاز شد. جانسون پس از انتخابات به صحن مجلس سنا رفت و سخنرانی کرد که در شمال مورد استقبال قرار گرفت، «من از این دولت دست
شمال مورد استقبال قرار گرفت، «من از این دولت دست نمی‌کشم… نه؛ من قصد دارم در کنار آن بایستم… و از هر مردی که میهن پرست است دعوت می‌کنم. به … دور مذبح کشور مشترک خود جمع آوریم … و به خدای خود و هر آنچه مقدس است سوگند یاد کنیم که قانون اساسی حفظ شود و اتحادیه حفظ شود.» ایالت‌ها جدا شدند، او به جفرسون دیویس سناتور می‌سی‌سی‌پی یادآوری کرد که اگر جنوبی‌ها فقط کرسی‌های خود را حفظ کنند، دموکرات‌ها سنا را کنترل خواهند کرد و می‌توانند از منافع جنوب در برابر هرگونه تجاوز توسط لینکلن دفاع کنند. گوردون رید خاطرنشان
تجاوز توسط لینکلن دفاع کنند. گوردون رید خاطرنشان می‌کند که در حالی که اعتقاد جانسون به یک اتحادیه غیرقابل تجزیه صادقانه بود، او رهبران جنوب، از جمله دیویس، که به زودی رئیس ایالات مؤتلفه آمریکا، تشکیل شده توسط دولت‌های جدا شده، خواهد شد، بیگانه کرده بود. اگر تنسی از ائتلافیه حمایت می‌کرد، او نفوذ کمی در دولت آن داشت. جانسون زمانی که ایالتش موضوع جدایی را مطرح کرد به خانه بازگشت. جانشین وی به عنوان فرماندار، ایشام جی. هریس، و قوه مقننه، همه‌پرسی را در مورد اینکه آیا یک کنوانسیون قانون اساسی برای صدور مجوز
اینکه آیا یک کنوانسیون قانون اساسی برای صدور مجوز جدایی برگزار کرد، ترتیب دادند. زمانی که این کار شکست خورد، آنها موضوع خروج از اتحادیه را به رای مردم گذاشتند. علی‌رغم تهدیدهای جانسون و تهاجمات واقعی، او علیه هر دو سؤال مبارزه کرد و گاهی با اسلحه روی میز سخنرانی جلوی او صحبت می‌کرد. اگرچه منطقه شرقی جانسون در تنسی عمدتاً مخالف جدایی بود، رفراندوم دوم تصویب شد و در ژوئن ۱۸۶۱، تنسی به ائتلافیه ملحق شد. جانسون با این باور که در صورت ماندن او کشته خواهد شد، از شکاف کامبرلند گریخت، جایی که در واقع به طرف حزبش
شکاف کامبرلند گریخت، جایی که در واقع به طرف حزبش تیراندازی شد. او همسر و خانواده خود را در گرینویل ترک کرد. جانسون به عنوان تنها عضوی از یک ایالت جدا شده که در سنا باقی ماند و برجسته‌ترین اتحادیه‌گرای جنوبی بود، در ماه‌های اولیه جنگ گوش لینکلن را داشت. در حالی که بیشتر تنسی در دست ائتلافیه بود، جانسون تعطیلات کنگره را در کنتاکی و اوهایو گذراند، و تلاش بیهوده ای برای متقاعد کردن هر فرمانده اتحادیه که به انجام عملیات در شرق تنسی گوش می‌داد، سپری کرد. فرماندار نظامی تنسی. اولین دوره تصدی جانسون در سنا در مارس
نظامی تنسی. اولین دوره تصدی جانسون در سنا در مارس ۱۸۶۲ زمانی که لینکلن او را به فرمانداری نظامی تنسی منصوب کرد به پایان رسید. بسیاری از بخش‌های مرکزی و غربی آن ایالت جدا شده بازپس گرفته شده بود. اگرچه برخی استدلال می‌کردند که دولت مدنی باید به سادگی از سر گرفته شود که مؤتلفه‌ها در یک منطقه شکست بخورند، لینکلن تصمیم گرفت از قدرت خود به عنوان فرمانده کل برای انتصاب فرمانداران نظامی در مناطق جنوبی تحت کنترل اتحادیه استفاده کند. سنا به سرعت نامزدی جانسون را همراه با درجه سرتیپی تأیید کرد. در پاسخ، مؤتلفه‌ها
با درجه سرتیپی تأیید کرد. در پاسخ، مؤتلفه‌ها زمین و بردگانش را مصادره کردند و خانه او را به بیمارستان نظامی تبدیل کردند. بعداً در سال ۱۸۶۲، پس از خروج او از سنا و در غیاب اکثر قانونگذاران جنوبی، قوانین اسکان کشاورزان سرانجام به تصویب رسید. همراه با قوانین مربوط به کالج‌های اعطای زمین و راه‌آهن بین قاره‌ای، لایحه اسکان کشاورزان با باز کردن غرب ایالات متحده برای حل و فصل اعتبار شناخته شده است. جانسون به عنوان فرماندار نظامی به دنبال حذف نفوذ شورشیان در ایالت بود. او خواستار سوگند وفاداری از مقامات دولتی شد و
او خواستار سوگند وفاداری از مقامات دولتی شد و تمام روزنامه‌های متعلق به هواداران ائتلافیه را تعطیل کرد. بخش اعظم شرق تنسی در دست ائتلافیه باقی ماند و جزر و مد جنگ در سال ۱۸۶۲ گاهی کنترل ائتلافیه را دوباره به نشویل نزدیک کرد. با این حال، ائتلافیه‌ها به همسر و خانواده او اجازه دادند تا از خطوط عبور کنند تا به او بپیوندند. جانسون تا جایی که می‌توانست دفاع از نشویل را به عهده گرفت، اگرچه شهر به‌طور مداوم توسط حملات سواره نظام به رهبری ژنرال نیتن بدفورد فارست مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفت. تا زمانی که ژنرال
مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفت. تا زمانی که ژنرال ویلیام روزکرانس در اوایل سال ۱۸۶۳، ائتلافیه‌ها را در مورفریسبورو شکست داد، امدادی از اعضای منظم اتحادیه حاصل نشد. هنگامی که لینکلن در ژانویه ۱۸۶۳ اعلامیه آزادی بردگان را صادر کرد و برای همه بردگان در مناطق تحت کنترل ائتلافیه اعلام آزادی کرد، به درخواست جانسون تنسی را معاف کرد. این اعلامیه بحث را در مورد اینکه برده‌ها پس از جنگ چه می‌شوند افزایش داد، زیرا همه اتحادیه‌گرایان از الغاء حمایت نکردند. جانسون سرانجام تصمیم گرفت که بردگی باید پایان یابد. او نوشت:
تصمیم گرفت که بردگی باید پایان یابد. او نوشت: «اگر نهاد برده داری… به دنبال سرنگونی آن [حکومت] باشد، دولت حق آشکاری دارد که آن را نابود کند». او با اکراه از تلاش‌ها برای جذب بردگان سابق به ارتش اتحادیه حمایت کرد، زیرا احساس می‌کرد که آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار باید وظایف پستی را برای آزاد کردن آمریکایی‌های سفیدپوست برای انجام جنگ انجام دهند. با این وجود، او موفق شد ۲۰٬۰۰۰ سرباز سیاه‌پوست را برای خدمت به اتحادیه استخدام کند. معاونت ریاست جمهوری (۱۸۶۵). در سال ۱۸۶۰، معاون لینکلن، سناتور هانیبال هملین از مین