payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انکار هولوکاست عمل انکار نسل‌کشی یهودیان در جریان هولوکاست در جنگ جهانی دوم است. منکران هولوکاست یک یا چند مورد از موارد زیر را اظهار می‌کنند: از آن‌جا که انکار هولوکاست وجه مشترکی از موارد به‌خصوصی از پروپاگاندای نژادپرستی می‌باشد، در بسیاری از مکان‌هایی که روی می‌دهد یک مسئله اجتماعی جدی به‌شمار رفته و در چندین کشور اروپایی ازجمله آلمان و همچنین اسرائیل غیرقانونی است. انکار هولوکاست توسط برخی دولت‌های خاورمیانه‌ای، از جمله دولت ایران و سوریه (حکومت بشار اسد) حمایت می‌شود. پژوهشگران، برای توصیف متدولوژی و
حمایت می‌شود. پژوهشگران، برای توصیف متدولوژی و دیدگاه‌های منکران هولوکاست از عبارت «انکار» استفاده می‌کنند، به این منظور که آنان را از «تجدیدنظر طلبان تاریخی» عقلانی، که تفاسیر متعارفی تاریخ را، با استفاده از متدولوژی‌های تاریخی به‌ثبوت‌رسانده‌شده، به چالش می‌کشند جدا کنند. منکران هولوکاست عموماً اصطلاح «منکر» را به عنوان توصیفی مناسب از فعالیت‌هایشان نمی‌پذیرند، و به جای آن از "حسن تعبیر" «تجدیدنظرطلبی» استفاده می‌کنند. در حالی که برعکس، متدولوژیهای منکران هولوکاست اغلب بر یک نتیجه‌گیری از قبل تعیین شده‌
هولوکاست اغلب بر یک نتیجه‌گیری از قبل تعیین شده‌ استوار است که شواهد منکوب‌کننده تاریخی را نادیده می‌گیرد (بنابراین در این مقاله از عبارت منکر به جای تجدیدنظرطلب استفاده می‌شود). در برخی دولت‌های پسا-شوروی، منکران هولوکاست، خودِ این واقعیت که کشتار دسته جمعی یهودیان اتفاق افتاده را انکار نمی‌کنند، بلکه برخی عناصر ملی یا منطقه‌ای هولوکاست را منکر می‌شوند. بیشتر منکران هولوکاست، یا به‌طور صریح یا تلویحاً اظهار می‌کنند، که هولوکاست کلک‌بازی — یا مبالغه‌ای — است که از درون "توطئه یهودی" حساب‌شده برخاسته و به
که از درون "توطئه یهودی" حساب‌شده برخاسته و به منظور پیش‌بردن منافع یهودیان به قیمت منافع دیگران طراحی شده‌است. به همین دلیل، به‌طور کلی انکار هولوکاست یک تئوری توطئه یهودستیزانه به حساب می‌آید. اصطلاح‌شناسی و ریشه‌شناسی. منکران هولوکاست ترجیح می‌دهند که به کارشان به عنوان "تجدید نظر طلبی" (یا بازنگری) تاریخی اشاره شود، و به این که به آن‌ها «منکران» گفته شود اعتراض دارند. پروفسور دانشگاه اموری، دبورا لیپستات نوشته‌است که: «انتخاب نام "تجدیدنظرطبان" از سوی منکران برای توصیف خود نشان‌گر استراتژی بنیادی آنان
برای توصیف خود نشان‌گر استراتژی بنیادی آنان برای فریب دادن و تحریف کردن و تلاششان برای به تصویر کشیدن خودشان به عنوان تاریخ‌دانان عقلانی که به فعالیت عرفی روشن گری گذشته مشغولند، می‌باشد.» محققان این انتخاب نام را فریب دهنده در نظر می‌گیرند چرا که متدهای انکار هولوکاست با متدهای پذیرفتنی و عقلانی تجدیدنظر تاریخی فرق دارد. تجدید نظر طلبی تاریخی عقلانی در مصوبه‌ای که در ۸ نوامبر ۱۹۹۱ توسط دپارتمان تاریخ دانشگاه دوک تصویب شده‌است، تشریح شده و در ۱۳ نوامبر ۱۹۹۱ از جانب بردلی آر اسمیت (Bradley R Smith) در پاسخ
از جانب بردلی آر اسمیت (Bradley R Smith) در پاسخ به تبلیغات ایجادشده توسط "کمیته مناظره باز دربارهٔ هولوکاست"، در "گاه‌شمار دوک" بازنشر شده‌است:آن تاریخ‌دانانی که مداوما در تجدید نظر طلبی تاریخی مشغولند قطعاً بجا هستند؛ لکن، آنچه تاریخ دانان می‌کنند با این تبلیغات بسیار فرق دارد. تجدید نظر تاریخی رویدادهای عمده … درگیر فعلیت این رویدادها نیست؛ در عوض، درگیر تفسیر تاریخی آن هاست – به‌طور کلی علل و پیامدهایشان.لیپستاد می‌نویسد که انکار هولوکاست امروزی الهامش را از خاستگاه‌های مختلفی بیرون می‌کشد، از جمله
را از خاستگاه‌های مختلفی بیرون می‌کشد، از جمله مکتبی فکری که متدی تثبیت شده را برای زیر سؤال بردن سیاست‌های دولت به کار می‌گیرد. در ۱۹۹۲ میلادی دونالد نیویک از این که چگونه تجدید نظر طلبی تاریخی عقلانی—بررسی دوباره تاریخ پذیرفته شده و به روز رسانی آن با اطلاعات جدیداً کشف شده کم‌تر جهت دار و دقیق تر—می‌تواند حینی که واقعیت‌های جدید ظاهر شدند به مطالعه دربارهٔ هولوکاست اعمال شود و ادراک تاریخی از آن را تغییر دهد، نمونه‌هایی را ارائه کرد:با توجه به این که مشخصه‌های اصلی هولوکاست به وضوح برای همه به جز آن که
اصلی هولوکاست به وضوح برای همه به جز آن که عمداً نابیناست روشن است، تاریخ دانان توجهشان را به سوی جنبه‌هایی از داستان معطوف کرده‌اند که در آن‌ها شواهد ناقص یا مبهم است. این‌ها به هیچ وجه مسائل کوچکی نیستند، اما به مسائلی مانند نقش هیتلر در رویداد، پاسخ‌های یهودیان به ظلم و جور، و عکس العمل‌های ناظران هم در درون و هم بیرون اروپای تحت کنترل نازی معطوف شده‌است.در مقابل، حرکت انکار هولوکاست رویکرد خود را در این ایده از قبل معین شده پایه گذاشته‌است که هولوکاست، آن طور که توسط تاریخ‌نگاری باب روز درک شده رخ
آن طور که توسط تاریخ‌نگاری باب روز درک شده رخ نداده‌است. منکران هولوکاست تلاش می‌کنند تا تاریخ را با کم‌اهمیت جلوه دادن، انکار یا صرفاً در نظر نگرفتن واقعیت‌های اساسی بازنویسی کنند، که گاهی «نفی‌گری» نامیده می‌شود، مأخوذ شده از عبارت فرانسوی "نگاسیونیسم" (négationnisme) که توسط هانری روسو معرفی شده. کنراد الست می‌نویسد:نفی‌گری به معنی انکار جنایات تاریخی توسط بشریت است. [نفی گری] تفسیری دوباره از واقعیت‌های شناخته شده نیست، بلکه انکار واقعیت‌های شناخته شده‌است. عبارت نفی گری به عنوان نام حرکتی برای انکار
عبارت نفی گری به عنوان نام حرکتی برای انکار یک جنایت به خصوص علیه بشریت، نسل‌کشی نازی‌های علیه یهودیان در ۱۹۴۱ الی ۱۹۴۵ میلادی، که همچنین تحت عنوان هولوکاست (یونانی: همه سوزی) یا شائوه (عبری: بلا) شناخته می‌شود، رواج پیدا کرده‌است. نفی گری غالباً با کوشش جهت بازنویس تاریخ به طریقی که واقعیت هولوکاست از قلم بیفتدشناخته می‌شود.برخی از طرفداران هولوکاست، معتقدند عبارت انکار هولوکاست برای تفکیک دیدگاه سیاسی ردکننده از دیدگاه تاریخی بازنگری خواه، به کار می‌رود. از این رو انکار هولوکاست را مفهومی سیاسی می‌دانند.
این رو انکار هولوکاست را مفهومی سیاسی می‌دانند. متقابلاً منکران هولوکاست، آن را حرکتی علمی و بررسی‌ای تاریخشناسانه می‌دانند. برخی دیگر از دشمنان یهودیان ازجمله برخی گروه‌های مسلمان هولوکاست را افسانه خوانده و آن را بهانه بعضی از یهودیها برای فریب اذهان عمومی در اشغال فلسطین معرفی می‌کنند. پیش‌زمینه. کوشش‌ها در جهت پنهان‌کردن سوابق تاریخی. کوشش آلمانی‌ها. در حالی که جنگ جهانی دوم همچنان برقرار بود، نازی‌ها از قبل یک نقشه احتمالی برای پیشامد غیرمترقبه تدارک دیدند مبنی این که در صورت شکست به نابودسازی تمام
دیدند مبنی این که در صورت شکست به نابودسازی تمام سوابق آلمان اقدام کنند. مورخان اسنادی را مستند کرده‌اند که نشان می‌دهد همان‌طور که شکست آلمان قریب‌الوقوع شد و رهبران نازی متوجه شدند که به احتمال زیاد اسیر و به محاکمه کشانده می‌شوند، تلاش‌های عظیمی برای نابود کردن تمامی شواهد کشتارهای جمعی انجام شد. به عنوان یک مورد از بسیاری از نمونه‌ها، اجساد ۲۵۰۰۰ یهودی اکثراً لتونیایی، که فریدریش یکلن و سربازان تحت فرمانش در اواخر ۱۹۴۱ میلادی در رامبولا (نزدیک ریگا) گلوله زده بودند، از خاک درآورده و سوزانده شد. عملیات
زده بودند، از خاک درآورده و سوزانده شد. عملیات مشابهی در بلزک، تربلینکا و دیگر اردوگاه‌های مرگ به گردن گرفته شد. در سخنرانی‌های ننگین پوزن در ۱۹۴۳ میلادی مانند موردی که در ۴ اکتبر انجام شد، هیملر صراحتاً به نابودسازی یهودیان اروپا اشاره می‌کند و به علاوه اظهار می‌کند که نسل‌کشی باید به‌طور همیشگی راز نگه داشته شود:من همچنین می‌خواهم این‌جا به صادقانه به مسئله‌ای بسیار دشوار اشاره کنم. ما الان می‌توانیم بی پرده دربارهٔ این در بین خودمان صحبت کنیم، و با این حال هیچ وقت به‌طور عمومی این را مورد بحث قرار
این حال هیچ وقت به‌طور عمومی این را مورد بحث قرار نخواهیم داد. درست همان‌طور که در ۳۰ ژوئیه، ۱۹۳۴، برای انجام وظیفه‌مان آن طور که دستور داده شده بود تعلل نکردیم و [...] من الان دارم به تخلیفه یهودیان اشاره می‌کنم، به نابودکردن مردم یهود. — هاینریش هیملر، ۴ اکتبر ۱۹۴۳ هم‌دستی فرانسوی‌ها در تخریب آرشیو. در فرانسه اشغالی نیز شرایط در رابطه با حفظ سوابق جنگ چندان بهتر نبود، تا حدودی به سبب قوانین پنهان‌کاری کشور فرانسه که کاملاً به دوره قبل از جنگ بر می‌گردد با هدف حفاظت از دولت فرانسه و کشور در برابر
با هدف حفاظت از دولت فرانسه و کشور در برابر افشاگری‌های شرم آور. برای مثال، در آزادسازی، Préfet de police تقریباً کل آرشیو عظیم دستگیری‌ها و دیپورت‌های یهودیان را از بین برد. تلاش‌ها در جهت حفاظت از سابقه تاریخی. در طول جنگ. یکی از اولین تلاش‌ها در جهت حفظ سابقه تاریخی هولوکاست، در طول جنگ در فرانسه رخ داد، جایی که سوابق "کمپ بازداشت درانسی" با دقت حفاظت شدند و به "دفتر جانبازان و قربانیان جنگ" تحویل داده شدند. دوره بلافاصله پس از جنگ. در ۱۹۴۵ میلادی، ژنرال دوایت آیزنهاور، فرمانده عالی متفقین، پیش‌بینی کرد
دوایت آیزنهاور، فرمانده عالی متفقین، پیش‌بینی کرد که روزی کوششی انجام خواهد شد تا سند جنایات نازی به عنوان پروپاگاندا از نو توصیف شود و قدم بر ضد این برداشت. محاکمه‌های نورمبرگ. محاکمه‌های نورمبرگ پس از جنگ در ۱۹۴۵–۱۹۴۶ میلادی در آلمان برقرار شد. محاکمه آدولف آیشمان. در ۱۹۶۱ میلادی، دولت اسرائیل آدولف آیشمان را در آرژانتین دستگیر کرد و او را به اسرائیل آورد تا به خاطر جنایات جنگی بر جایگاه محاکمه بایستد. تاریخ پس از جنگ جهانی دوم. در پی عواقب آنی ناشی از جنگ، پیش از کوشش‌های مفصل مستندسازی توسط نیروهای
جنگ، پیش از کوشش‌های مفصل مستندسازی توسط نیروهای متفقین، یک حس ناباوری باعث شد بسیاری، گزارش‌های ابتدایی هولوکاست را منکر شوند. هری المر بارنز. هری المر بارنز، که یک زمانی مورخ آمریکایی باب روزی (مین‌استریمی) بود، در سال‌های پسینش موضع انکار هولوکاست به خود گرفت. مراحل اولیه جنبش مدرن انکار. در ۱۹۶۱ میلادی، دیوید هوگان، دست‌نشانده بارنز، "Der erzwungene Krieg" (جنگ تحمیلی) را در آلمان غربی منتشر کرد، که مدعی شد آلمان قربانی توطئه آنگلو-پولیش (انگلیسو-لهستانی) در ۱۹۳۹ میلادی بوده‌است. IHR. در ۱۹۷۸ میلادی
در ۱۹۳۹ میلادی بوده‌است. IHR. در ۱۹۷۸ میلادی ویلیس کارتو، IHR را بنیان گذاشت، سازمانی که به چالش کشیدن تاریخ عموماً پذیرفته شده هولوکاست به‌طور عمومی تخصیص داده شد. جیمز کیگسترا. در ۱۹۸۴ میلادی، جیمز کیگسترا، یک معلم دبیرستان کانادایی، تحت قانون‌نامه جنایی کانادا به خاطر «اشاعه نفرت میان گروهی قابل شناسایی، از طریق مخابره بیانات ضدیهودی [یا یهودستیزانه] به دانشجویانش» متهم شد. محاکمه‌های زوندل. ارنست زوندل، رتوش‌کننده عکس مستقر در تورنتو یک مورد از مطبوعات کوچک را تحت عنوان Samisdat Publishers اداره کرد،
کوچک را تحت عنوان Samisdat Publishers اداره کرد، که مطالب انکار هولوکاست را منتشر و توزیع کرد، مثل "واقعاً شش میلیون نفر مردند؟" توسط ریچارد هاروود (نام مستعارِ ریچارد ورال، یک نئونازی بریتانیایی). بردلی اسمیت و کمیته مناظره باز دربارهٔ هولوکاست. در ۱۹۸۷، "بردلی ر. اسمیت"، کارگردان سابق رسانه IHR, "کمیته مناظره باز دربارهٔ هولوکاست" را تأسیس کرد. ارنست نولته. فیلسوف و تاریخ‌دان آلمانی، ارنست نولته، با آغاز در دهه ۱۹۸۰ میلادی، مجموعه‌ای از تئوری‌های را پیش‌برد، که با این که هولوکاست را انکار نمی‌کرد، به نظر
که با این که هولوکاست را انکار نمی‌کرد، به نظر می‌رسید که با منکر ایتالیایی هولوکاست، Carlo Mattogno، به عنوان تاریخ‌دانی جدی به‌طور نیمه‌جدی و سرسری به کاری می‌پردازد. مناقشه مایر. در ۱۹۸۸ میلادی، تاریخ‌دان آمریکایی، آرنو ج. مایر کتابی تحت عنوان "چرا افلاک تاریک نشدند؟" منتشر کرد، که صریحاً هولوکاست را انکار نکرد، اما به زعم لوسی داویدوز، با اظهار کردن این که بیش تر مردمی که در آشویتس مردند قربانی «علل طبیعی» مانند مریضی بودند، نه گاز سمی زدن، به انکار هولوکاست تکیه‌گاه قرض داد. دیوید ایروینگ و پرونده
هولوکاست تکیه‌گاه قرض داد. دیوید ایروینگ و پرونده افترای لیپستاد. کتاب "انکار هولوکاست" سال ۱۹۹۳ میلادی دبورا لیپستات، به‌طور تند و تیزی منکران مختلف هولوکاست را نقد کرد، از جمله مؤلف بریتانیایی، دیوید ایروینگ را، به خاطر تعمداً عوضی جلوه دادن شواهد به جهت توجیه نتایج از پیش پنداشته شده خود. کن مک‌وی و آلت. ریویژنیزم. کن مک‌وی، یک ساکن آمریکایی کانادا، از تلاش سازمان‌هایی مانند «مرکز سیمون ویزنتال» جهت سرکوب سخنان منکران هولوکاست آشفته شد. او معتقد بود بهتر است به صورت علنی با آن‌ها روبه‌رو شد تا اینکه
است به صورت علنی با آن‌ها روبه‌رو شد تا اینکه آنها را سانسور کرد. گروه‌های منکر هولوکاست. در میان مدافعان انکار هولوکاست، طیف‌های گوناگونی قرار دارند. در حقیقت منکران هولوکاست را نمی‌توان یک گروه متقارن شمرد، بلکه گسترهٔ آن‌ها از افراد و گروه‌هایی افراطی نظیر نئونازی‌ها، کوکلوس‌کلانها و محمود احمدی‌نژاد تا یهودیانی نظیر جورف جی برگ، نورمن فینکلشتاین، روژه دای دامرگو، دیوید کول و استفن هیوارد متغیر است. برای مثال گروه‌های نئونازی پس از جنگ جهانی دوم تبلیغات خود را مبنی بر دروغ و ساختگی بودن هولوکاست آغاز
خود را مبنی بر دروغ و ساختگی بودن هولوکاست آغاز کردند. «جرج لینکون راکول» از اولین رهبران نئونازی آمریکا پس از جنگ جهانی دوم بود که به انکار هولوکاست پرداخت.«هانس اشمیت» از نئونازی‌های آلمانی مشهور، پس ا ز ورودش به آمریکا در سال ۱۹۴۹، تبدیل به یک از فعالترین منکران هولوکاست در آمریکا شد. گروه دیگری که به صورت سازمان یافته و با هیاهوی زیاد ادعای تجدید نظر طلبی می‌کنند، گروه‌های کوکلوس‌کلان هستند. آن‌ها از توزیع کنندگان مطالب منکر هولوکاست می‌باشند. منکران هولوکاست از طیف‌های دیگری نیز تشکیل شده‌اند. گروهی
از طیف‌های دیگری نیز تشکیل شده‌اند. گروهی یهودیاند مانند جورف جی برگ، نورمن فینکلشتاین، روژه دای دامرگو، دیوید کول و استفن هیوارد، برخی مسیحی مانند روبر فوریسون، گرمار رودلف، میکائیل ای هافمن و رابرت کانتس و برخی بیخدایند مانند بردلی اسمیت. برخی نیز مسلمان هستند مانند روژه گارودی، ابراهیم علوش و احمد رامی. از نظر حرفه و موقعیت اجتماعی نیز در میان منکران هولوکاست مشخصهٔ مشترک خاصی وجود ندارد، برخی از ایشان کسانی هستند که از سوی رژیم ناسیونال سوسیالیست تحت تعقیب بوده یا حتی سابقه زندانی شدن در اردوگاه‌های
تعقیب بوده یا حتی سابقه زندانی شدن در اردوگاه‌های تجمعی را دارند. (مانند پل راسینیر و جوزف جی. برگ) برخی استاد دانشگاه هستند (مانند: کریستین لیندر، کاستاس زاور دینوس و آرتور آر. بوتز) و گروه کثیری مدرک دکتری دارند (مانند: هربرت تیدمان، استفان هی‌وارد و…) برخی مهندس هستند (مانند: فردریش برگ و…) و گروهی تاریخ‌نگار حرفه‌ای هستند (مانند: مارک وبر و رابرت کونتس) بسیاری نیز به استادی کرسی‌های مختلف دانشگاه اشتغال دارند. از دیدگاه گرایش سیاسی نیز گروه‌های منکر طیف همگنی را تشکیل نمی‌دهند. برخی کمونیست و سوسیالیست
همگنی را تشکیل نمی‌دهند. برخی کمونیست و سوسیالیست هستند (مانند: پل راسینیر) و برخی چپ میانه‌رو (مانند: سرج سیون) گروهی لیبرال بوده (مانند:دیوید کول) و برخی محافظه‌کارند (مانند:کارلو ماتوکنو) برخی طرفداران دست راستی در میان آنان به چشم می‌خورد (مانند:یودو والندی و مارک وبر) و برخی ناسیونال سوسیالیست می‌باشند (مانند ارنست زوندل). منکران هولوکاست مدعی هستند که تکثر تجدیدنظرطلبان شامل: مذاهب متفاوت مشاغل گوناگون، عقاید سیاسی کاملاً متضاد و اقوام ملیتی مختلف، تجدید نظر طلبان را از اتهام وابستگی سیاسی و نژادی
تجدید نظر طلبان را از اتهام وابستگی سیاسی و نژادی مبری می‌کند. تاریخچه. محققان معمولاً تجدیدنظر طلبی در هولوکاست را در سه دوره زمانی بررسی می‌کنند. دلایل منکران هولوکاست. منکران هولوکاست دلایل گوناگونی برای نظر خود ارائه می‌دهند. مهم‌ترین این دلایل معمولاً شامل موارد زیر است. تناقض هولوکاست. منکران هولوکاست معتقدند، طرفداران هولوکاست در ادعا و آمار خود از هولوکاست، دچار تناقضات زیادی شده‌اند. تناقض مدعیان هولوکاست در تمامی موارد زیر است. تاکنون، براساس مقالات و منابع رسمی و غیررسمی مدعی هولوکاست، تعداد
و منابع رسمی و غیررسمی مدعی هولوکاست، تعداد معتنابهی ارقام گوناگون برای قربانیان آورده شده‌است. برای مثال تنها برای اردوگاه آشویتس ۲۲ منبع معتبر، ارقامی از ۳۵۶ هزار نفر (فریتجوف مایر تاریخدان ۲۰۰۲) تا ۸ میلیون نفر (دفتر تحقیقات جنایات جنگی فرانسه ۱۹۴۵) را ارائه داده‌اند. فیلم‌ها و منابع غیررسمی این رقم را فقط برای (بازداشتگاه داخائو) تا ۹ میلیون نفر (فیلم مستند شب و مه ۱۹۵۵ زیر نظر مشاوران تاریخی هنری میچل و الگا ورمسر میگات) نیز تبلیغ نموده‌اند. مدعیان هولوکاست شیوه‌های ادعایی همدیگر را تکذیب و رد
هولوکاست شیوه‌های ادعایی همدیگر را تکذیب و رد کرده‌اند. برای مثال برخلاف مدعیان هولوکاست در سال‌های قبل‌تر، امروزه هیچ مدعی هولوکاستی ادعا نمی‌کند که از روش‌های جریان برق، کشتار در اتاق‌های بخار سوزان، مرگ به وسیلهٔ تخلیه هوا از اتاق، کشتار از طریق مسموم سازی خون و مرگ به کمک آهک برای کشتار یهودیان استفاده شده باشد. مدعیان هولوکاست در گذشته برای هر اردوگاه، اتاق گاز را الزامی دانسته بودند. برای مثال هارتلی شاوکراس، دادستان انگلیسی دادگاه نورنبرگ مدعی بود کلیه اردوگاه‌های آشویتس، داخائو، تربلینکا، بوخنوالد،
اردوگاه‌های آشویتس، داخائو، تربلینکا، بوخنوالد، ماتهاوزن، مجدانک و اورانین برگ دارای اتاق گاز بوده‌اند. امروزه هیچ مدعی هولوکاستی وجود ندارد که مدعی وجود اتاق گاز در داخائو، بوخنوالد و اورانین برگ باشد. سایمون وایزنتال یهودی، معروف به شکارچی نازیها در سال ۱۹۴۶ مدعی شد که آلمانی‌ها از چربی اجساد برای تولید صابون استفاده می‌کردند. بسیاری از غربیان همچنان این افسانه را باور دارند. در حالی که ساموئل کراکوفسکی، محقق اسرائیلی هولوکاست، این داستان را یک افسانه دانست که آلمانی‌ها برای ترساندن زندانیان یهودی آن را
که آلمانی‌ها برای ترساندن زندانیان یهودی آن را ساخته‌اند. دروغ بودن افسانه صابون سازی به تأیید یدوشم رسیده‌است. اعترافات و شهادت‌های نامطمئن. علاوه بر تناقضات موجود در بسیاری از ادعاهای مدعیان هولوکاست، اصولاً دلایلی که براساس آن هولوکاست اثبات می‌گردد، از دید منکران هولوکاست مردود است. مهم‌ترین دلیل مدعیان هولوکاست، اعترافات و شهادت گواهان دادگاه‌های نورنبرگ (IMTوNMT)، مونیخ، لوئن برگ، هامبورگ، فرانکفورت و بیت‌المقدس است. دلایل رد اعتبار این دادگاه‌ها و اعترافات آن‌ها از دید تجدیدنظر طلبان، عمدتاً به
و اعترافات آن‌ها از دید تجدیدنظر طلبان، عمدتاً به بیانات گردانندگان دادگاه و صورتجلسه‌های آن‌ها بازمی‌گردد. برای مثال سایر دلایل. علاوه بر این دلایل، بنابر ادعای منکران هولوکاست، برخی از ادعاهای هولوکاست، شرایط اولیه باورپذیری را نیز ندارند. برخی از این دلایل به این شرح است: شهادت‌های که ادعاهای منکران هولوکاست را رد می‌کند. شهادت‌های وقوع هولوکاست. شهادت‌های وقوع هولوکاست در درجه اول از خود دولت آلمان می‌آید. منبع دیگر، ارتش‌های متفقینی هستند که اردوگاه‌ های کار اجباری و اردوگاه‌ های نابودی را آزاد کردند
کار اجباری و اردوگاه‌ های نابودی را آزاد کردند و یافته‌ های خود را در فیلم و عکس ثبت کردند. علاوه بر این‌ها، شهادت‌های بازماندگان هولوکاست نیز وجود دارد. هولوکاست یک پروژه عظیم بود که سالها در سراسر تقریباً تمام قاره اروپا (و کمی در خارج از آن) ادامه داشت، با ساختار کنترل و فرماندهی خاص خود. گرچه نازی‌ها تلاش کردند شواهد هولوکاست را نابود کنند هنگامی که دیدند شکست آنها اجتناب‌ناپذیر است، آنها تعداد زیادی از جعبه‌ های حاوی اسناد مربوط به هولوکاست را با وزن کلی چندین تن به جا گذاشتند. با توجه به فروپاشی سریع
چندین تن به جا گذاشتند. با توجه به فروپاشی سریع نیروهای نازی در اواخر جنگ، تلاش‌های آنها برای نابودی تمام شواهد محکوم به شکست بود. تمام این موارد باعث شده تاریخ‌نگاران اصلی موافق باشند که انکار هولوکاست با واقعیت‌های تاریخی در تضاد است. شهادت‌هایی از مسئولیت هیتلر در هولوکاست. منکران هولوکاست بر این واقعیت تکیه می کنند که هیچ دستور کتبی صریحی که توسط هیتلر امضا شده باشد و دستور نابودی جمعیت یهودی در مناطق تحت سلطه آلمان را صادر کند، یافت نشده است. منتقدان این ادعا نشان می دهند که نازی ها اغلب از اصطلاحاتی
ادعا نشان می دهند که نازی ها اغلب از اصطلاحاتی مانند «کشتن» یا «مرگ» برای توصیف اعمال خود استفاده نمی کردند. آنها تقریبا همیشه از اصطلاحاتی مانند «راه حل نهایی مسئله یهودیان» استفاده می کردند. با این حال، در سال ۱۹۳۹ هیتلر سخنرانی ایراد کرد که به طور مستقیم به نابودی یهودیان اشاره داشت و چنین گفت: یک پوستر حاوی این نقل قول در سال ۱۹۴۱ با دستور نصب آن در تمام ادارات دولتی منتشر شد. هاینریش هیملر در سخنرانی روشن خود در برابر افسران اس اس در پوزنان درباره نابودی یهودیان صحبت کرد و از این رو یکی از رهبران ارشد
یهودیان صحبت کرد و از این رو یکی از رهبران ارشد نازی مسئولیت نابودی یهودیان را پذیرفت. علاوه بر این، اسنادی وجود دارد که نشان می‌دهد سیاست منظم و سازمان یافته‌ ای از سوی رهبران نازی برای نابودی مردم یهودی وجود داشت. به عنوان مثال، گزارش هیملر به هیتلر درباره نابودی زندانیان در روسیه اشغال شده. این سند در دادگاه‌ های نورنبرگ به عنوان شواهدی از اینکه هیتلر از نابودی یهودیان و نیز نابودی گروه‌ های دیگر آگاه بود و آن را تأیید کرده بود، ارائه شد. شهادت‌های دال بر اینکه اتاق‌های گاز برای نابودی در نظر گرفته شده
اینکه اتاق‌های گاز برای نابودی در نظر گرفته شده بودند. منکران هولوکاست ادعا می‌کنند که اتاق‌های گازی که برای قتل شهروندان در نظر گرفته شده بود، وجود نداشت و ساختمان‌هایی که این هدف به آنها نسبت داده می‌شود، برای اهداف دیگری استفاده می‌شدند. یک استدلال رایج‌تر این است که از گاز برای کشتن یهودیان استفاده نشده است، بنابراین اتاق‌های گاز پس از جنگ ساخته شده‌اند تا «هولوکاستی» را از هیچ خلق کنند.برای پشتیبانی از این ادعا، به «گزارش لویچتر» (یک سند شبه علمی نوشته شده توسط فرد لویچتر، منکر هولوکاست آمریکایی، که
شده توسط فرد لویچتر، منکر هولوکاست آمریکایی، که مهندس و تکنسین اتاق های اعدام بود) اشاره می‌کنند. این سند نشان می‌دهد در دیوارهای اتاق‌های گاز در آشویتس هیچ باقیمانده‌ ای از گاز سیانید وجود ندارد، و این بر اساس نمونه‌ هایی است که در سال ۱۹۸۸ گرفته شده است. همانطور که گفته شد، هیچ توضیحی وجود ندارد که چرا باید باقیمانده گاز در دیوارها پس از بیش از چهل سال در معرض آب و هوای اروپای شرقی باقی بماند، و این اشکال اصلی در کار لویچتر است. علاوه بر این، لویچتر نمونه‌های خود را به یک آزمایشگاه حرفه‌ ای و معروف جهانی
خود را به یک آزمایشگاه حرفه‌ ای و معروف جهانی فرستاد، اما از آنجایی که به آنها نگفت که این نمونه‌ ها چیست، آنها آزمایش‌های اشتباهی انجام دادند. آنها تکه‌ های دیواری که لویچتر به آنها داده بود را شکستند، به جای اینکه روی سطح به دنبال سیانید بگردند (سیانید به داخل دیوارها نفوذ نمی‌کند، بلکه فقط روی سطح خارجی آنها باقی می‌ماند). شکستن تکه‌ ها، ماده‌ ای را که آنها به دنبال آن بودند بسیار رقیق کرد، که منجر به نتیجه اشتباه شد. استدلال دیگری که بسیاری از منکران هولوکاست در مورد عدم استفاده از اتاق‌های گاز برای
هولوکاست در مورد عدم استفاده از اتاق‌های گاز برای قتل یهودیان مطرح می‌کنند، نبود رسوب آبی پروس مشخصه گاز سایکلون ب روی دیوارهای اتاق‌های گاز است. گرمار رودولف (Germar Rudolf)، منکر هولوکاست آلمانی (شیمیدان از لحاظ تحصیلی)، استدلال می‌کند که نبود آبی پروس روی دیوارهای اتاق‌های گاز در تربلینکا و وجود این ماده روی دیوارهای ساختمان‌هایی که در آنجا از هیدروژن سیانید برای ضدعفونی استفاده می‌شد، ثابت می‌کند که دیوارها در معرض سیانید قرار نگرفته‌اند، یعنی هیچ نابودی گازی در این ساختمان‌ها صورت نگرفته است. در
نابودی گازی در این ساختمان‌ها صورت نگرفته است. در مقابل، ریچارد گرین، شیمیدانی که با گرمار رودولف مخالفت کرد، توضیح داد که برای ایجاد آبی پروس از هیدروژن سیانید متصل به دیوار، گچ باید مرطوب و قلیایی باشد (در شرایط اسیدی یا خنثی، هیدروژن سیانید تجزیه نمی‌شود و آنیون سیانید را که می‌تواند به کاتیون‌های آهن متصل شود، آزاد نمی‌کند). بنابراین، آبی پروس روی دیوارهای اتاق ضدعفونی که گچ آن بر پایه آهک (lime) بود ایجاد شد، نه روی دیوارهای اتاق‌های گاز که از بتن ساخته شده بودند. سیانیدی که در آشویتس استفاده می‌شد
شده بودند. سیانیدی که در آشویتس استفاده می‌شد باعث نابودی هزاران نفر می‌شد که همزمان در یک اتاق فشرده می‌شدند. مشکل بزرگ از نظر اپراتورهای اتاق‌ها این بود که چگونه از این حجم زیاد از اجساد خلاص شوند، و برای این منظور کوره‌ های ویژه‌ای ساخته شد. منکران هولوکاست به این موضوع که با خاکستر کشته شدگان چه اتفاقی افتاد، اهمیت می‌دهند. با این حال، به نظر می‌رسد آلمانی‌ها از آن برای کودسازی مزارع و آزمایش‌های کشاورزی استفاده می‌کردند. «انستیتوی بازبینی تاریخی» جایزه ۵۰،۰۰۰ دلاری را به کسی پیشنهاد کرد که ثابت کند در
۵۰،۰۰۰ دلاری را به کسی پیشنهاد کرد که ثابت کند در آشویتس از اتاق‌های گاز برای کشتن انسان‌ها استفاده شده است. مل مرملشتاین، یک بازمانده هولوکاست، مدارک را ارائه کرد، اما این انستیتو آنها را نادیده گرفت. او آنها را به دادگاه کشاند و مبلغ تضمین شده را به همراه ۴۰،۰۰۰ دلار دیگر به عنوان غرامت روحی که به او تحمیل شده بود، برد. با این حال، منکران هولوکاست همچنان موضوع اتاق‌های گاز را مطرح می‌کنند، علیرغم شواهد قاطع در مورد وجود آنها و استفاده از آنها برای قتل. شهادت‌های که ادعاهای معتقدان هولوکاست را رد می‌کند.
که ادعاهای معتقدان هولوکاست را رد می‌کند. آخرین مصاحبه هانا رایچ، دهه ۱۹۷۰. رایچ در دهه ۱۹۷۰، در اواخر عمرش، توسط ران لایتنر، عکاس خبر نگار یهودی-آمریکایی، چندین بار از او مصاحبه و عکس گرفت، در سخنان پایانی خود از وی نقل شده است:
نگار جواهریان (زادهٔ ۲۲ دی ۱۳۶۱) بازیگر ایرانی است. او برای فیلم "طلا و مس" (۱۳۸۸) برندهٔ جایزهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن جشنوارهٔ فیلم فجر شد. او برای فیلم "حوض نقاشی" (۱۳۹۱) بار دیگر نامزد دریافت این جایزه شد. جواهریان از سال ۱۳۹۵ با رامبد جوان، بازیگر و کارگردان ایرانی ازدواج کرده است و یک فرزند دارد که در کانادا به دنیا آمده است. زندگی. نگار جواهریان در ۲۲ دی ۱۳۶۱ در تهران به دنیا آمد. او یکی از گزینه‌ها برای بازی در نقش اصلی "من، ترانه ۱۵ سال دارم" (۱۳۸۰) بود که به ترانه علیدوستی رسید اما
دارم" (۱۳۸۰) بود که به ترانه علیدوستی رسید اما او نقشی کوتاه در این فیلم ایفا کرد. او در بیست و هشتمین جشنواره فیلم فجر موفق به دریافت جایزه سیمرغ بلورین در رشته بهترین بازیگر نقش اول زن برای فیلم "طلا و مس" شد. وی در چهاردهمین جشن خانه سینما نیز برای فیلم "طلا و مس" تندیس بهترین بازیگر زن نقش اول را دریافت کرد. وی همچنین در دوبلهٔ فارسیِ فیلم "کمپ ایکس ری" (۲۰۱۴) به جای کریستن استوارت حرف زده است. زندگی شخصی. نگار جواهریان در سال ۱۳۹۵ با رامبد جوان ازدواج کرد. در تیر ۱۳۹۸، فرزند دختر جواهریان و جوان در
کرد. در تیر ۱۳۹۸، فرزند دختر جواهریان و جوان در کانادا متولد شد و آن‌ها نام نوردُخت را برای او انتخاب کردند. حضور جواهریان طی دوران بارداری خود به همراه جوان در کانادا با قصد تولد فرزندشان در خاک این کشور «که منجر به اهدای تابعیت کانادایی به فرزندشان می‌شود» باعث واکنش‌های مردم در فضای مجازی و چهره‌های سرشناس مختلف کشور شد و حواشی را برای زندگی شخصی این بازیگر سینما و همسرش رقم زد. در نهایت و در ۲۷ تیر ماه ۱۳۹۸ نوردخت جوان، فرزند نگار جواهریان و رامبد جوان، در کشور کانادا متولد شد. پیشتر رامبد جوان در
در کشور کانادا متولد شد. پیشتر رامبد جوان در مصاحبه‌ای اعلام کرده بود که برای اکران فیلم "قانون مورفی" به مونترآل کانادا سفر نکرده است، اما همزمان با سفرش، این فیلم نیز به نمایش گذاشته می‌شود.
معماری اسلامی شامل سبک‌های معماری ساختمان‌های مرتبط با اسلام است، که شامل تمام سبک‌های مذهبی و غیرمذهبی معماری از زمان صدر اسلام تا به امروز می‌شود. معماری اسلامی اولیه تحت تأثیر معماری رومی، بیزانسی، ایرانی، بین‌النهرینی و تمام سرزمین‌های دیگری بود که مسلمانان در قرن هفتم و هشتم فتح کردند. یعنی اسلام به هر سرزمینی که دست یافت از هنر معماری آن مرز و بوم به شیوه تکامل یافته جدیدی در معماری رسید که ویژگی های فرهنگی و هنری آن قوم در آن لحاظ می‌شد و هم تأثیر بینش و روح اسلامی، نوعی «وحدت» را در این آثار به