payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در آثار هنری. فیلم سینمایی توفان شن به کارگردانی جواد شمقدری در سال ۱۳۷۵ و با موضوع این عملیات ساخته شد. فیلم انیمیشن طوفان شن به تهیه‌کنندگی داوود حاجی عبدلی و کارگردانی محمدحسن باقری با موضوع این عملیات، به‌مدت ۳۵ دقیقه، در سال ۱۳۹۸، به سفارش صدا و سیمای مرکز یزد، تولید و از تلویزیون پخش شد.
پیمان موشک‌های ضد بالستیک یا پیمان موشک‌های پادپرتابشی بین ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی برای محدودسازی سیستم موشک‌های ضدبالیستیک مورد استفاده برای دفاع از خود در مقابل موشک‌های بالستیک با جنگ‌افزار هسته‌ای بسته شد. بر اساس مفاد این پیمان، اعضا امکانات ضد بالستیک خود را به دو مجتمع با حداکثر ۱۰۰ موشک ضد بالستیک محدود می‌کنند. پیمان منع تولید موشک‌های ضد موشک سنگ بنای توازن استراتژیک میان دو ابرقدرت شرق و غرب تلقی می‌شد. زیرا این پیمان طرفین را از دستیابی به توانایی ایمن‌سازی در مقابل
طرفین را از دستیابی به توانایی ایمن‌سازی در مقابل حمله متقابل اتمی باز می‌داشت. این پیمان از سال ۱۹۷۲ تا ۲۰۰۲ اجرایی شد. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۷ چهار جمهوری پیشین که جزء شوروی بودند تعهد خود را نسبت به مفاد این پیمان در مقابل آمریکا اعلام کردند. در ژوئن ۲۰۰۲ آمریکا خروج خود از این پیمان را اعلام کرد و اجرای این پیمان متوقف شد. پیشینه. در دهه ۱۹۵۰ و اوایل ۱۹۶۰ آمریکا و شوروی در حال توسعه برنامه موشکی خود برای ساخت موشک بالستیک قاره‌پیما با قابلیت حمل کلاهک بودند. در آن زمان آمریکا
با قابلیت حمل کلاهک بودند. در آن زمان آمریکا برنامه خود را جزئی از برنامه جهانی کاهش خطر حمله هسته‌ای می‌دانست. به همین جهت به همراه کانادا فرماندهی دفاع هوافضای آمریکای شمالی را تأسیس کرد. تحقیقات آمریکا در اوایل دهه ۱۹۵۰ در پروژه نایک این امکان را می‌داد که با بهینه‌سازی اندک در سیستم موشک‌های آن بتوان به فناوری تولید موشک ضد بالستیک دست یابد. در ابتدا کار بر اساس برد کوتاه و سرعت زیاد (مانند موشک اسپرینت) انجام شد تا بتوان از خود مجمتع‌های استقرار موشک‌های ضد بالستیک دفاع کرد. تا اواسط دهه ۱۹۶۰ هر دو
ضد بالستیک دفاع کرد. تا اواسط دهه ۱۹۶۰ هر دو پروژه نایک و اسپرینت امیدبخشی کافی را برای توسعه برنامه و برنامه‌ریزی محدود پروژه ساخت موشک ضد بالستیک به نام سنتینل نشان دادند. در ۱۹۶۷ شوروی نیز برنامه خود بر ساخت این نوع موشک‌ها را اعلام کرد تا در قدرت نظامی در مقابل آمریکا برابر باشد. توسعه سیستم قابلیت هدف‌گیری مستقل چندگانه به تنها یک موشک قاره‌پیما این امکان را می‌داد که هم‌زمان بتواند تا ۱۰ هدف را مورد حمله قرار دهد. موشک ضد بالستیک می‌توانست امکان برخورد کلاهک‌های موشک بالستیک به هدف را تا حد زیادی کم
کلاهک‌های موشک بالستیک به هدف را تا حد زیادی کم کند. اما به دلایل اقتصادی جلوی تمام کلاهک‌ها را نمی‌گرفت. زیرا کشور فرستنده فقط کافی بود که یک موشک را بفرستد اما کشور مورد حمله باید هم‌زمان ۱۰ موشک را با قابلیت ردگیری اهداف جداگانه پرتاب می‌کرد و ساخت سیستمی که بتواند جلوی همه کلاهک‌ها را بگیرد هزینه بینهایت زیادی داشت. به همین جهت شوروی اقدام به ساخت موشک سنگین R-36M کرد که می‌توانست تا ۴۰ کلاهک نیز حمل کند که امکان دفاع در مقابل آنرا غیرممکن می‌کرد. پیمان موشک‌های ضد بالستیک. اولین بار آمریکا در سال ۱۹۶۷
موشک‌های ضد بالستیک. اولین بار آمریکا در سال ۱۹۶۷ در کنفرانس تابستانی گلاسبرو پیشنهاد این پیمان را داد. مسئله مورد بحث این بود که افزایش توان بالستیک می‌توند باعث ایجاد مسابقه تسلیحاتی شده و یکی از دو طرف بدون اینکه بتواند از ملت خود دفاع کند اولین حمله را آغاز کند. در ابتدا شوروی این پیمان را نپذیرفت. اما پس از آغاز پروژه‌های سنتینل و سیف‌گارد در نوامبر ۱۹۶۹ حاضر به گفتگوی محدودسازی جنگ‌افزار راهبردی معروف به سالت ۱ شد. در سال ۱۹۷۲ هر دو طرف به توافقی برای محدودسازی توان دفاعی خود رسیدند. بر اساس این
برای محدودسازی توان دفاعی خود رسیدند. بر اساس این پیمان هریک از دو طرف می‌توانستند فقط ۲ پایگاه موشک ضد بالستیک یکی برای پایتخت و دیگری برای موشک‌های قاره پیمای خود داشته باشند. این پیمان در ۲۶ می ۱۹۷۲ در کنفرانس سران در مسکو بین ریچارد نیکسون و لئونید برژنف امضا شد. مجلس سنای ایالات متحده آمریکا این پیمان را در ۳ آگوست ۱۹۷۲ تصویب کرد. در سال ۱۹۷۴ یکی از پروتکل‌های پیمان تغییر کرد و تعداد پایگاه‌های موشکی برای طرفین را به یک کاهش داد تا هیچیک از طرفین پایگاه جدیدی نسازند. آمریکایی‌ها این سامانه را در ایالت
جدیدی نسازند. آمریکایی‌ها این سامانه را در ایالت داکوتای جنوبی و روس‌ها در اطراف مسکو مستقر کردند. محدودیت موشک‌ها بر اساس پیمان. در این پیمان تنها به امکان دفاع در برابر موشک‌های بالستیک "استراتژیک" به وسیله موشک‌های ضد بالستیک اشاره شده بدون اینکه تعریف مشخصی از "استراتژیک" داشته باشد. زیرا به خوبی مشخص بود که موشک‌های قاره‌پیما و موشک‌های بالستیک زیردریایی، "موشک‌های استراتژیک" هستند. با اینحال هر دو کشور از تولید و توسعه موشک‌های ضد تاکتیکی ضد بالستیک دست نکشیدند. این موضوع تا زمانی که موشک‌های بالستیک
نکشیدند. این موضوع تا زمانی که موشک‌های بالستیک پرتاب شده از زیردریایی نیز به سرعت موشک‌های قاره‌پیما نرسیده بودند مورد اعتراض قرار نگرفت. زیرا معمولاً سرعت موشک زیر آب کمتر از موشک قاره‌پیما است. با این وجود توسعه موشک‌های ضد تاکتیکی ضد بالستیک باز هم ادامه یافت. پس از اعلام پروژه ابتکار دفاع استراتژیک. در ۲۳ مارس ۱۹۸۳ رونالد ریگان در پاسخ به کنایه "حمله صلح آمیز" یوری آندروپوف، پروژه ابتکار دفاع استراتژیک را معرفی کرد که یک برنامه تحقیقاتی در مورد دفاع موشکی بالستیک بود. نتیجه آن در یک جمله بیان شد: "
موشکی بالستیک بود. نتیجه آن در یک جمله بیان شد: " سازگار با تعهدات ما تحت پیمان موشک‌های ضد بالستیک ". زیرا آندروپوف گفت بود: این، زمان که آن‌ها (واشینگتن) از بهترین راه برای آغاز جنگ هسته‌ای دست کشیدند. زیرا این کار نه تنها غیر مسئولانه بلکه دیوانگی است. بدون توجه به مخالفت‌ها ریگان تمام تلاش خود را کرد تا نشان دهد که پروژه ابتکار دفاع استراتژیک راهی برای چانه‌زنی آمریکا نخواهد بود و این کشور تمام تلاش خود را برای توسعه این سیستم می‌کند. این مسئله باعث تهدید شوروی شد زیرا آمریکایی‌ها ممکن بود اولین حمله
شوروی شد زیرا آمریکایی‌ها ممکن بود اولین حمله محتمل را آغاز کنند. از سوی دیگر در صورت قصد شوروی به ورود به رقابت تسلیحاتی، اقتصاد آن فلج می‌شد. حتی تا پایان دهه ۱۹۸۰ مشخص شده بود که پروژه ابتکار دفاع استراتژیک به صورت علمی قابل انجام نیست. پروژه ابتکار دفاع استراتژیک پیشرفت کرد اما پس از ریاست جمهوری ریگان متوقف شد. اما در ۱۹۹۵ دوباره ادامه یافت. خروج آمریکا از پیمان. پس فروپاشی کمونیسم کشورهای بلاروس، قزاقستان، روسیه و اوکراین تعهد خود را به پیمان موشک‌های ضد بالستیک اعلام کردند. در ۱۳ دسامبر ۲۰۰۱ جرج
ضد بالستیک اعلام کردند. در ۱۳ دسامبر ۲۰۰۱ جرج دابلیو بوش به روسیه اعلام کرد که آمریکا ظرف شش ماه آینده از این پیمان خارج خواهد شد. این نخستین بار در تاریخ آمریکا بود که این کشور از تعهد به یک پیمان کنترل تسلیحاتی بین‌المللی خارج می‌شد. این کار باعث تشکیل آژانس دفاع موشکی آمریکا شد. حامیان خروج از پیمان می‌گفتند که این موضوع باعث افزایش توان دفاعی آمریکا در مقابل حملات هسته‌ای و دولت‌های سرکش می‌شود. هدف از اجرای طرح دفاع ملی موشکی آمریکا ویا آنچه در محافل سیاسی به عنوان طرح سپر دفاع موشکی از آن یاد می‌شود
به عنوان طرح سپر دفاع موشکی از آن یاد می‌شود اعلام شد. این تصمیم اعتراض بسیاری از نخبگان سیاسی را بر انگیخت. آنان استدلال می‌کردند که این کار باعث شکست پیمان‌نامه منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای و از دست رفتن امنیت هسته‌ای و گسترش رقابت هسته‌ای می‌شود. همچنین در پی این خروج، آمریکا ممکن بود اولین کشور حمله‌کننده با سلاح هسته‌ای باشد. در ۲۴ می ۲۰۰۲ روسیه و آمریکا پیمان کاهش تهاجم استراتژیک را امضا کردند. این پیمان، طرفین را به کاهش کلاهک‌های هسته‌ای استراتژیک استقرار یافته بر روی موشک‌ها مجبور می‌کند اما اجباری
یافته بر روی موشک‌ها مجبور می‌کند اما اجباری در مورد کلاهک‌های انبار شده ندارد. همچنین این پیمان هیچگونه مکانیسمی در توضیح چگونگی اجرای مفاد ندارد.
ماه‌های خورشیدی در یکسال گاهشماری (هجری شمسی) و ایرانی، تشکیل شده است از ۱۲ ماه، که شش ماه اول ۳۱ روز، پنج ماه دوم ۳۰ روز و ماه آخر ۲۹ روز است. هر ۴ سال (به ندرت ۵ سال) یک‌بار طول ماه آخر ۳۰ روز است که آن سال به سال کبیسه معروف است. در ایران و افغانستان تقویم رسمی بر پایه گاه‌شماری هجری خورشیدی است. نام ماه‌ها در ایران و افغانستان و دیگر جاها: ماه‌های [هجری] خورشیدی ایرانی. عناوین ماه‌های تقویم جلالی و هجری خورشیدی (ایران): فروردین. فروردین نام نخستین ماه و فصل بهار و روز نوزدهم هر ماه در گاهشماری اعتدالی
فصل بهار و روز نوزدهم هر ماه در گاهشماری اعتدالی خورشیدی است. در اوستا و زبان پارسی باستان فرورتینام، در زبان پهلوی فرورتین و در زبان فارسی فروردین گفته شده که به معنای فروردهای پاکان و فروهرهای ایرانیان است. بنا به عقیده پیشینیان، ده روز پیش از آغاز هر سافرورینل فروهر در گذشتگان که با روان و وجدان از تن جدا گشته، برای سرکشی خان و مان دیرین خود فرود می‌آیند و ده شبانه روز روی زمین به سر می‌برند. به مناسبت فرود آمدن فروهرهای نیکان هنگام نوروز را جشن فروردین خوانده‌اند. فروهران در ده روز آخر سال بر زمین
خوانده‌اند. فروهران در ده روز آخر سال بر زمین هستند و بامداد نوروز پیش از برآمدن آفتاب به دنیای دیگر می‌روند. اردیبهشت. اردیبهشت نام دومین ماه سال و روز دوم هر ماه در گاهشماری اعتدالی خورشیدی است. در اوستا «اشاوهیشتا» و در زبان پهلوی «اشاوهیشت» و در زبان فارسی «اردیبهشت» گفته شده است. به معنی راستی و درستی، تقدس، قانون و آئین ایزدی، پاکی و… که بسیار هم در اوستا به کار برده شده است. همچنین دارای صفت عالی است به معنای "بهترین و بهشت" فارسی به معنی "فردوس" از همین کلمه است. در مجموع این کلمه به بهترین راستی و
کلمه است. در مجموع این کلمه به بهترین راستی و درستی است و در عالم روحانی نماینده صفت راستی و پاکی و تقدس اهورامزداست و در عالم مادی نگهبانی کلیه آتش‌های روی زمین به او سپرده شده است. در معنی ترکیب لغت اردیبهشت «مانند بهشت» هم آمده است. خرداد. خرداد نام سومین ماه سال و روز ششم در گاه‌شمار اعتدالی خورشیدی است. در اوستا و زبان پارسی باستان «هئوروتات»، در زبان پهلوی «خردات» و در زبان فارسی «خورداد یا خرداد» گفته شده است. به معنای کمال و رسایی است و ایزدان تیر و باد و فروردین از همکاران خرداد هستند. خرداد
تیر و باد و فروردین از همکاران خرداد هستند. خرداد "نماینده کمال و رسایی" اهورامزدا است و در گیتی به نگهبانی از آب گماشته شده است. تیر. تیر نام چهارمین ماه سال و روز سیزدهم هر ماه گاهشماری اعتدالی خورشیدی است. در اوستا «تیشریه»، در زبان پهلوی «تیشتر» و در زبان فارسی صورت تغییر یافته آن یعنی «تیر» گفته شده که یکی از ایزدان است و به ستاره شعرای یمانی اطلاق می‌شود. فرشته مزبور نگهبان باران است و به کوشش او زمین پاک، از باران بهره‌مند می‌شود و کشتزارها سیراب می‌شود. تیشتر را در زبان‌های اروپایی سیریوس
سیراب می‌شود. تیشتر را در زبان‌های اروپایی سیریوس خوانده‌اند و هر گاه تیشتر از آسمان سر بزند و بدرخشد مژده ریزش باران می‌دهد. مرداد. مرداد نام پنجمین ماه سال و روز هفتم هر ماه در گاهشماری اعتدالی خورشیدی است. در اوستا «امرتات»، در زبان پهلوی «اَمرداد» و در زبان فارسی «مرداد» گفته شده است و اَمرداد یعنی بی مرگی و آسیب ندیدنی یا جاودانی، پس واژه «مرداد» به غلط استعمال می‌شود و باید «اَمُرداد» گفته شود. در ادبیات مزدیسنا مرداد یکی از امشاسپندان است که "نگهبانی نباتات" با اوست. در مزدیسنا خصایص مرداد عبارتند
نباتات" با اوست. در مزدیسنا خصایص مرداد عبارتند از:نیک‌اندیشی، صلح و سازش، راستی و درستی، فروتنی و محبت به همنوع، تأمین آسایش و امنیت بشر که او را دارای کمال مطلوب کرده است. شهریور. شهریور نام ششمین ماه سال و روز چهارم هر ماه در گاهشماری اعتدالی خورشیدی است. در اوستا «خشتروئیریه»، در زبان پهلوی «شتریور» و در زبان فارسی «شهریور» می‌دانند که در اوستا و زبان پارسی باستان و زبان سانسکریت به معنی "کشور و پادشاهی منتخب و برگزیده‌" است. این ترکیب بارها در اوستا به معنی "بهشت یا کشور آسمانی" اهورامزدا آمده است و
معنی "بهشت یا کشور آسمانی" اهورامزدا آمده است و شهریور در جهان روحانی نماینده پادشاهی ایزدی و فر و اقتدار خداوندی است و در جهان مادی "پاسبان فلزات". چون نگهبانی فلزات با اوست او را دستگیر فقرا و ایزد رحم و مروت خوانده‌اند و روایت شده است شهریور آزرده و دلتنگ می‌شود از کسی که سیم و زر را بد به کار اندازد یا بگذارد که زنگ بزند. مهر. در زبان سانسکریت «میترا»، در اوستا و زبان پارسی باستان «میثر» و در زبان پهلوی «میتر» و در زبان فارسی «مهر» گفته می‌شود و به معنی پیوستن است. اغلب خاورشناسان معنی اصلی مهر را
معنی پیوستن است. اغلب خاورشناسان معنی اصلی مهر را واسطه و میانجی ذکر کرده‌اند. مهر واسطه است میان آفریدگار و آفریدگان و در زبان سانسکریت به معنی دوستی پروردگار و روشنایی و فروغ است و در اوستا فرشته روشنایی و پاسبان راستی و پیمان است. مهر، ایزد همواره بیدار و نیرومند است و برای یاری کردن راستگویان و برانداختن دروغگویان و پیمان شکنان در تکاپوست. مهر برای محافظت عهد وپیمان و میثاق مردم گماشته شده است از این رو فرشته فروغ و روشنایی نیز هست که هیچ چیز از او پوشیده نمی‌ماند. برای آنکه از عهده نگهبانی بر آید
پوشیده نمی‌ماند. برای آنکه از عهده نگهبانی بر آید اهورامزدا به او هزار گوش و ده هزار چشم داده است و مقام مهر در بالای کوه «حرا» است، آنجایی که نه روز است و نه شب، نه گرم است و نه سرد، نه ناخوشی و نه بیماری. مهر از آنجا بر ممالک آریایی نگران است و مهر در همه جا حاضر است و با شنیدن آوای ستمدیدگان آگاه گشته به یاری آنان می‌شتابد. آبان. در اوستا «آپ» در زبان پارسی باستان «آپی» و در زبان فارسی «آب» گفته می‌شود. در اوستا بارها «آپ» به معنی فرشته نگهبان آب استعمال شده و همه جا به صیغه جمع آمده است و نام ماه هشتم
شده و همه جا به صیغه جمع آمده است و نام ماه هشتم از سال خورشیدی و نام روز دهم از هر ماه را آبان می‌دانند. ایزد آبان موکل بر آهن است و تدبیر امور و مصالح ماه به او تعلق دارد. به سبب آنکه «زو» که یکی از پادشاهان ایران بود در این روز با افراسیاب جنگ کرده و او را شکست داده و از ملک خویش بیرون کرده، ایرانیان این روز را جشن می‌گیرند. دیگر آنکه چون بعد از مدت هشت سال در ایران عاقبت در همین روز باران شروع به باریدن کرد و بنابراین ایرانیان این روز را جشن گرفتند و آفتاب در این ماه در برج عقرب یاکژدم قرار می‌گیرد.
آفتاب در این ماه در برج عقرب یاکژدم قرار می‌گیرد. آذر. در اوستا «آتر - آثر» در زبان پارسی باستان «آتر» در زبان پهلوی «آتر» و در زبان فارسی «آذر» می‌گویند. آذر فرشته نگهبان آتش و یکی از بزرگ‌ترین ایزدان است. آریائیان بیش از دیگر اقوام به عنصر آتش اهمیت می‌دادند و ایزد آذر نزد هندوان «آگنی» خوانده شده و در کتاب کهن و مقدس هندوان «ودا» از خدایان بزرگ به‌شمار رفته است. آفتاب در این ماه در برج قوس یا کماندار قرار می‌گیرد. دی. در اوستا «داثوش یا دادها» به معنی آفریننده، دادار و آفریدگار است و غالباً صفت
معنی آفریننده، دادار و آفریدگار است و غالباً صفت اهورامزدا است و آن از مصدر «دا» به معنی دادن و برای تعیین دهمین ماه استعمال شده است. بهمن. در اوستا «وهومنه»، در زبان پهلوی «وهومن» و در زبان فارسی «وهمن یا بهمن» گفته شده است. به معنی خوب و نیک و معنی منش، نیک‌اندیش و نیک نهاد است و "نخستین آفریده" اهورامزدا است و یکی از بزرگ‌ترین ایزدان است و در عالم روحانی مظهر اندیشه نیک و خرد و توانایی خداوند است. یکی از وظایف بهمن این است که گفتار نیک را تعلیم دهد و از هرزه گویی بازدارد. خروس که از پرندگان مقدس به‌شمار
گویی بازدارد. خروس که از پرندگان مقدس به‌شمار می‌رود و در سپیده دم با بانگ خویش دیو ظلمت را رانده و مردم را به برخاستن و عبادت و کشت و کار می‌خواند ویژه بهمن است. "لباس سفید" هم از آن بهمن است و همه جانوران سودمند به حمایت بهمن سپرده شده‌اند و کشتار در ماه بهمن منع شده است. بهمن "اسم گیاهی" است که به ویژه در جشن بهمنجه خورده می‌شود و در طب نیز این گیاه معروف است. اسفند. در اوستا «اسپنتا آرمیتی» در زبان پهلوی «اسپندر» و در زبان فارسی «سپندار مذ، سفندارمذ، اسفندارمذ و گاه به تخفیف سپندار و اسفند» گفته شده
اسفندارمذ و گاه به تخفیف سپندار و اسفند» گفته شده است. به معنی پاک، مقدس، درست، بجا و اندیشیدن، فروتنی، بردباری و سازگاری است. سپندارمذ یکی از امشاسپندان است که مؤنث و دختر اهورامزدا خوانده شده است و موظف است که همواره زمین را خرم، آباد، پاک و بارور نگهدارد. هر که به کشت و کار بپردازد و خاکی را آباد کند خشنودی اسپندارمذ را فراهم کرده است و آسایش در روی زمین سپرده به دست اوست. خود زمین نیز نماینده این ایزد بردبار و شکیباست و مخصوصاً مظهر وفا و اطاعت و صلح و سازش است. "بیدمشک گل مخصوص سپندارمذ" است.
این صفحه شامل فهرستی از رویدادهای مهم در سال ۱۹۰۰ میلادی، آخرین سال قرن نوزدهم است.
محمد کام‌بخش (۱۶۶۷-۱۷۰۹م) واپسین پسر اورنگ‌زیب ششمین پادشاه گورکانی هند از ازدواجش با «اودیپوری محل» بود. خواهر و برادران او: همسران: منابع. A. Krieger-Krynicki, Captive princess: Zebunissa, Karachi: Oxford University Press, 2005. p. 206
میرزا محمد کام‌بخش ( زاده ۷ مارس ۱۶۶۷ - درگذشته ۱۴ ژانویه ۱۷۰۹) کوچکترین پسر امپراتور مغول، اورنگ زیب ، بود که از همسرش اودایپوری محل به دنیا آمد . اوایل زندگی. کام بخش در 7 مارس 1667 در دهلی متولد شد . او پنجمین پسر ششمین امپراتور مغول، اورنگ زیب، از طریق همسرش، اودایپوری محل، بود . او در 23 مارس 1673 ختنه شد. در 2 فوریه 1681، او با فخر جهان خانم، دختر برخوردار بیگ، یک منصبدار، ازدواج کرد. بعداً در همان سال، در 9 آگوست، او با جمیله النسا بیگم، ملقب به کالیان کونوار، ملقب به مانوهارپوری محل، دختر آمار چاند
کونوار، ملقب به مانوهارپوری محل، دختر آمار چاند و خواهر جاگات سینگ از مانوهارپور، ازدواج کرد. قاضی در مسجد خاص و عام ازدواج کرد. مهریه 50،000 روپیه بود. همسر سوم او آزرم بانو بیگم، دختر معظم سیادت خان بود که در 14 مارس 1683 با او ازدواج کرد. خدمتکار خان یک ردای مخصوص با نیم آستین‌های مرواریدباف و جواهرات خدمت خان به ارزش دو لک و 26000 روپیه به خانه شاهزاده برد. پنج لک روپیه پول نقد، دو اسب عربی و عراقی و یک فیل به اورنگ زیب هدیه داده شد. عقد در مسجد و در حضور قاضی شیخ الاسلام بسته شد. جشن باشکوه و شادی به
قاضی شیخ الاسلام بسته شد. جشن باشکوه و شادی به این مناسبت برگزار شد. او در 13 فوریه 1745 در دهلی درگذشت. پسران او امید بخش میرزا، محمد محی السنة میرزا، محمد فیروزمند میرزا و باریک الله میرزا بودند. او همچنین دختری به نام حیات النساء بیگم داشت که در 20 نوامبر 1709 با محمد کریم میرزا، پسر عظیم الشان میرزا، ازدواج کرد. او در 14 دسامبر 1745 در دهلی درگذشت. حاکم بیجاپور. جنگ داخلی در دادگاه. پس از مرگ اورنگ زیب ، کام بخش در مارس 1707 با سربازانش به سمت بیجاپور لشکرکشی کرد . هنگامی که خبر مرگ او در شهر پخش شد،
لشکرکشی کرد . هنگامی که خبر مرگ او در شهر پخش شد، حاکم سید نیاز خان قلعه را به او تسلیم کرد. پس از به تخت نشستن، احسن خان را به عنوان "بخشی" یا سردار کل منصوب کرد و مقام وزیر اعظم به تقرب خان رسید. او همچنین به خود عنوان پادشاه کام بخش دین پناه (امپراتور کام بخش، حامی ایمان) را داد. او به فتح گلبرگه و واکینخرا ادامه داد. در همین حال، درگیری بین تقرب خان و احسان خان درگرفت. احسان خان در بیجاپور بازاری ایجاد کرده بود که در آن تصمیم گرفته بود بدون اجازه کام بخش، از مغازه‌ها مالیات نگیرد. تقرب خان این موضوع را
از مغازه‌ها مالیات نگیرد. تقرب خان این موضوع را به او گزارش داد و کام بخش دستور توقف این کار را داد. در ماه مه همان سال، احسن خان توسط کام بخش برای فتح ایالت‌های گلکنده و حیدرآباد فرستاده شد . حاکم گلکنده از تسلیم شدن خودداری کرد، اما رستم دل خان ، حاکم حیدرآباد، موافقت کرد که ایالت خود را به او واگذار کند. تقرب خان که به پیشرفت احسن خان حسادت می‌کرد، تصمیم به سرکوب او گرفت. او در این راه با سید احمد همدست شد. او عمداً جلسات خصوصی احسن خان، سیف خان (معلم تیراندازی با کمان کام بخش)، ارسان خان، احمد خان و
تیراندازی با کمان کام بخش)، ارسان خان، احمد خان و نصیر خان به همراه رستم دل خان را برای بحث در مورد امور عمومی، به عنوان یافتن راهی برای کشتن کام بخش تفسیر کرد. تقرب خان به او گفت که او را "در راه نماز جمعه در مسجد جامع" ترور خواهند کرد. او رستم دل خان را برای شام فراخواند و در حالی که او آمد، سربازان سلطنتی او را دستگیر کردند و او با له کردن زیر پای فیل کشته شد. دستان سیف خان قطع شد و زبان ارشد خان به عنوان مجازات بریده شد. با وجود اینکه نزدیکانش به او هشدار دادند که کام بخش او را دستگیر خواهد کرد، احسن
دادند که کام بخش او را دستگیر خواهد کرد، احسن خان توجهی نکرد. اما او نیز بازداشت شد و اموالش مصادره شد. در آوریل 1708، فرستاده شاه، مکتبار خان، به دربار او آمد. تقرب خان به او گفت که قصد اصلی‌اش برکناری اوست. بنابراین کام بخش، او و همراهانش را در ضیافتی فراخواند و از افرادش خواست که آنها را اعدام کنند. بهادرشاه به سمت جنوب لشکرکشی می‌کند. پس از آنکه بهادرشاه اول با شکست دادن محمد اعظم شاه در نبرد جاجو در سال 1707 به تخت سلطنت نشست، بر تخت سلطنت نشست. در ماه مه 1708، شاه نامه‌ای به کامبخش نوشت و او را از
مه 1708، شاه نامه‌ای به کامبخش نوشت و او را از وقایع مطلع کرد. شاه اول فکر می‌کرد که این حادثه «هشداری» برای او خواهد بود تا نتواند خود را به عنوان یک حاکم مستقل اعلام کند. در همان ماه، او سفر خود را به سمت مقبره اورنگ زیب برای ادای احترام به امپراتور فقید آغاز کرد. در پاسخ، او نامه‌ای نوشت و از او تشکر کرد «بدون اینکه توضیح یا توجیهی ارائه دهد». وقتی شاه در 28 ژوئن 1708 به حیدرآباد رسید ، خبر حمله کامبخش به مچلی‌بندر را دریافت کرد. در واقع، سی و دو لک گنج در قلعه پنهان شده بود که او می‌خواست برای
لک گنج در قلعه پنهان شده بود که او می‌خواست برای لشکرکشی‌های بعدی آن را تصرف کند. "سَبَه‌دار" ولایت، جان سیپر خان، از تحویل پول خودداری کرد. او که از این امتناع خشمگین شده بود، اموال را مصادره کرد و دستور داد چهار هزار نفر برای حمله استخدام شوند. در ماه بعد، پادگان قلعه گلبرگه علیه او شورش کردند و خود را آزاد اعلام کردند. رهبر پادگان، دلار خان بیجاپوری، «از فرار خود از کامبخش خبر داد». در 5 نوامبر 1708، اردوی شاه به بیدر رسید که در 67 مایلی شمال حیدرآباد قرار دارد. مورخ ویلیام ایروین می‌نویسد که با
قرار دارد. مورخ ویلیام ایروین می‌نویسد که با نزدیک‌تر شدن «اردوی او، فرار از کامبخش بیشتر و بیشتر شد». در اول نوامبر، کام بخش پس از ترک ارتش پام نایک (زمیندار واکینخرا)، دارایی‌های او را تصرف کرد. ایروین می‌نویسد که با نزدیک شدن اردوگاه شاه، سربازان بیشتری خدمت او را ترک می‌کردند. وقتی ژنرالش به او اطلاع داد که عدم پرداخت حقوق سربازانش دلیل فرار سربازان از خدمت است، او پاسخ داد: «چه نیازی به ثبت نام آنها دارم؟ توکل من به خداست و هر چه صلاح باشد، اتفاق خواهد افتاد.» شاه فکر می‌کرد که در چنین شرایط ورشکستگی،
افتاد.» شاه فکر می‌کرد که در چنین شرایط ورشکستگی، کامبخش ممکن است به ایران فرار کند . به دستور او، ذوالفقار خان، نخست وزیر مغول، با آقای پیت، فرماندار مدرس، پیمانی امضا کرد که در صورت تلاش کامبخش برای فرار، دو لک روپیه به او پرداخت شود. سوابق نشان می‌دهد که در 20 دسامبر، او 2500 سواره نظام و 5000 پیاده نظام داشت. جنگ علیه بهادرشاه و مرگ. در 20 دسامبر 1708، کامبخش با «سیصد شتر و بیست هزار موشک» برای جنگ با بهادرشاه اول به سمت طلب میرجمله، در حومه حیدرآباد ، لشکرکشی کرد . شاه، پسرش جهاندارشاه را به عنوان
، لشکرکشی کرد . شاه، پسرش جهاندارشاه را به عنوان فرمانده پیشاهنگ منصوب کرد، اما خان زمان جایگزین او شد. در 12 ژانویه 1709، شاه سرانجام به حیدرآباد رسید و چادر خود را برای آموزش سربازانش برپا کرد. با پول و سرباز کم باقی مانده، کامبخش به دلیل پیشگویی منجم سلطنتی که پیش‌بینی کرده بود او «به طور معجزه‌آسایی» در نبرد پیروز خواهد شد، از پیروزی خود مطمئن بود. در ۱۳ ژانویه، ارتش شاه به سمت او یورش برد. نیروها به دو دسته تقسیم شدند - یکی تحت فرماندهی مؤمن خان و با کمک رفیع‌الشان و جهانشاه و دومی تحت فرماندهی
و با کمک رفیع‌الشان و جهانشاه و دومی تحت فرماندهی ذوالفقار خان. تخمین زده می‌شود که پانزده هزار سرباز در ارتش شاه وجود داشت. پس از دو ساعت از طلوع آفتاب، نیروهای امپراتور اردوگاه کام‌بخش را محاصره کردند. خان که بی‌صبر بود، با "نیروی کوچک" خود به او حمله کرد. با توجه به اینکه سربازان کامبخش از نظر تعداد کم بودند و قادر به مقاومت در برابر حمله نبودند، او خود شروع به پرتاب تیر به سمت دشمن کرد و دو تیر کامل به سمت دشمن شلیک کرد. ایروین می‌نویسد که وقتی او «به دلیل خونریزی ضعیف شده بود»، مخالفان او را محاصره
دلیل خونریزی ضعیف شده بود»، مخالفان او را محاصره کردند و او و پسرش باریک‌الله را به اسارت گرفتند. با این حال، بین مومن خان و ذوالفقار خان اختلاف نظر در مورد اینکه چه کسی واقعاً او را اسیر کرده است، بالا گرفت. رفیع‌الشان این موضوع را با نسبت دادن آن به ذوالفقار خان حل کرد. او را با تختی به اردوگاه شاه بردند و او را روی تختی خواباندند. شاه به بالین او رفت و گفت: «اصلاً دوست نداشتم تو را به این حال بیندازم». شاه خودش زخم‌های بدنش را شست و لباس‌های خون‌آلودش را عوض کرد، علاوه بر این او را مجبور کرد «چند قاشق
عوض کرد، علاوه بر این او را مجبور کرد «چند قاشق غذا بخورد». صبح روز بعد، در 14 ژانویه 1709، کام بخش درگذشت. پس از ده روز، جسد او برای دفن به دهلی فرستاده شد و از این رو در مقبره همایون به خاک سپرده شد . خانواده. خواهر و برادران او: همسران:
امامزاده سید مظفر واقع در محله نایبند شهر بندرعباس یکی از اماکن مذهبی استان هرمزگان در جنوب ایران است. امامزاده سید مظفر که از نوادگان مولا موسی کاظم(ع) است، از سالیان دور مورد توجه عموم مردم در استان هرمزگان بوده و هرساله پذیرای زائران بی‌شمار مشتاق خود است. البته اهل سنت بندرعباس ادعا دارند سید مظفر از سادات اهل سنت و اصالت او به گوده برمی‌گردد که به سبب رفت وآمد اهل سنت بر سر مقبره محقر او بعدها تصمیم گرفته شد آن را به امامزاده مبدل نموده تا کانونی جهت مراجعات مردم معتقد بندرعباس و حومه باشد. در
جهت مراجعات مردم معتقد بندرعباس و حومه باشد. در پژوهش‌های محلی با افرادی که در صحن امامزاده سید مظفر مشغول به خدمت بودند چنین پیدا است که این امامزاده در بخش مرکزی شهر بندرعباس جدا از بحث دینی و مذهبی و بازدید مردم برای شفاعت و دعا، از معماری منحصر به فردی نیز برخوردار می‌باشد. برخی از ساکنان اهل سنت بندرعباس بر این باورند سید مظفر از سادات اهل سنت و ریشه او به گوده بر می‌گردد که به سبب رفت وآمد اهل سنت بر سر آرامگاه پیشین و مبتدی او، پس از آن برخی تصمیم گرفتند آن را با یک ساختمان پر دوام به یک امامزاده
گرفتند آن را با یک ساختمان پر دوام به یک امامزاده تبدیل کنند تا کانونی برای بازدید مردم شهربندرعباس و پیرامون باشد. با داشتن چهار مناره و کاشی کاری بی‌نظیر فیروزه‌ای و زرین‌گون گنبد، یکی از شاهکارهای معماری در شهر بندرعباس را به نمایش گذاشته‌است. امامزاده مظفر از دیرباز خلوتگهی روحی برای مردم هرمزگان و گردشگران دیگر شهرها بوده‌است و تاریخ آن نیز پر از فراز و نشیب‌هاست. گفته می‌شود امامزاده سید مظفر از نوادگان امام موسی ابن جعفر (ع) بوده و از سالیان دور، دهه در پی دهه مورد توجه و علاقه بخش بزرگی از مردم
دهه در پی دهه مورد توجه و علاقه بخش بزرگی از مردم سراسر استان هرمزگان می‌باشد و هر ساله از شهرهای پیرامون نیز این ساختمان مذهبی پذیرای زائران گردشگر بی شمار بوده‌است. ویژگی‌های ساختار معماری امامزاده. ساختمان بارگاه امامزاده سید مظفر در حاشیه شمالی بلوار امام خمینی، روبروی بلوار شهید چمران قرار دارد. وضع پیشین بقعه و کیفیت و چگونگی ساختمان بقعه در گذشته خیلی روشن نیست. در تأیید صحت انتساب او به سنی و شیعه نیز مطالبی در میان مردم شهر از دیر باز بر سر زبان هاست. چنین پیداست که ایشان در سال ۴۰۴ هجری قمری در