payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌افزاید. اعضای این مؤسسه توسط بیت‌العدل اعظم منصوب می‌گردند. مؤسسات نظم اداری. نظم اداری آئین بهائی که در رأس آن بیت‌العدل اعظم قرار دارد بر دو پایهٔ مؤسسات انتخابی و انتصابی استوار است. مؤسسات انتخابی در حوزهٔ عملکرد خود، اختیارات تقنینی، اجرایی و قضایی دارند و مؤسسات انتصابی نقش مشاوره‌ای داشته و با تشویق و پرورش ابتکارات فردی بر پویایی جامعه می‌افزایند. مؤسسات انتخابی. مؤسسات انتخابی آن دسته از مؤسساتی هستند که اعضاء آن توسط انتخاب افراد جامعهٔ بهائی تعیین می‌گردند. محفل روحانی ملی و محفل روحانی محلی
می‌گردند. محفل روحانی ملی و محفل روحانی محلی و بیت‌العدل اعظم از این دسته از مؤسسات بهائی است. مؤسسات انتخابی در حوزهٔ عملکرد خود اختیارات تقنینی، اجرایی و قضایی دارند. موازین انتخابات بهائی. انتخابات بهائی به شیوه‌های دور از رقابت و تفرقه برگزار می‌شود. طبق احکام منصوص آئین بهائی، در انتخاب مؤسسات بهائی از جمله انتخابات بیت‌العدل اعظم هرگونه تبلیغات، کاندیداتوری، نامزد شدن و نامزد کردن، حزب‌گرایی، و مبارزات و کمپین‌های انتخاباتی مطلقاً ممنوع است. هر کدام از رأی‌دهندگان در حالت دعا و توجه و با در نظر گرفتن
رأی‌دهندگان در حالت دعا و توجه و با در نظر گرفتن معیارهای اخلاقی و معنوی مطرح در آثار بهائی، به حکم وجدان خود شایسته‌ترین افراد را برای عضویت در این مؤسسه انتخاب می‌کنند. در تمامی انتخابات بهائی، در سطح محلی، ملی و بین‌المللی، رأی‌دهندگان نام افراد مورد نظر خود را روی برگهٔ رأی می‌نویسند. رأی‌گیری در سطح محلی امور جامعهٔ بهائی توسط محفل روحانی محلی اداره می‌شود. در هر شهر و روستایی که تعداد بهائیان ۲۱ سال به بالای آن حداقل ۹ نفر باشد هر سال انتخاباتی برگزار می‌گردد که در جریان آن ۹ فرد مستقیماً از جانب
می‌گردد که در جریان آن ۹ فرد مستقیماً از جانب بهائیان آن محل با رعایت موازین انتخابات بهائی به عضویت محفل محلی در می‌آیند. رأی‌گیری از طریق برگهٔ رأی مخفی است یعنی کسی از رأی دیگران اطلاع ندارد. این موضوع باعث می‌شود که رأی‌دهندگان بتوانند آزادانه و فارغ از فشارهای بیرونی به هر آن‌که خود صلاح می‌دانند رأی دهند. محفل روحانی محلی. در سطح محلی امور جامعهٔ بهائی توسط محفل روحانی محلی اداره می‌شود. در هر شهر و روستایی که تعداد بهائیان ۲۱ سال به بالای آن حداقل ۹ نفر باشد هر سال انتخاباتی برگزار می‌گردد که در
۹ نفر باشد هر سال انتخاباتی برگزار می‌گردد که در جریان آن ۹ فرد مستقیماً از جانب بهائیان آن محل با رعایت موازین انتخابات بهائی به عضویت محفل محلی در می‌آیند. محفل روحانی ملی. اعضای محفل روحانی ملی که امور جامعهٔ بهائی را در سطح کشور اداره می‌کند سالانه از طریق نمایندگان منتخب محافل روحانی محلیِ سراسر کشور انتخاب می‌شوند. نمایندگان محافل محلی، اعضای محفل روحانی ملی را از بین کلیهٔ اعضای جامعهٔ بهائی آن کشور با رعایت موازین انتخابات بهائی انتخاب می‌کنند. ۹ نفری که از دیگران بیشتر رأی بیاورند به عضویت محفل
نفری که از دیگران بیشتر رأی بیاورند به عضویت محفل ملی در می‌آیند. بیت‌العدل اعظم. بیت‌العدل اعظم، بالاترین مقام تصمیم‌گیری در جامعهٔ جهانی بهائی، متشکل از ۹ عضو است که اعضای آن هر ۵ سال یک بار توسط اعضای تمامی محفل‌های ملی بهائی سراسر جهان انتخاب می‌شوند. نخستین انتخابات بیت‌العدل اعظم در سال ۱۹۶۳ برگزار شد. مقر بیت‌العدل اعظم بر دامنهٔ کوه کرمل در بندر حیفا است که بهاءالله این مکان را در سال ۱۸۹۰ میلادی و در لوح کرمل انتخاب کرده بود. در آثار بهائی اعضای بیت‌العدل اعظم که از طریق انتخابات تعیین می‌شوند با
اعظم که از طریق انتخابات تعیین می‌شوند با عباراتی چون امینان خداوند در میان بندگانش توصیف می‌شوند. در متون بهائی ذکر شده آن‌ها باید مظهر تقوا و سرچشمهٔ علم و دانایی و خیرخواه تمامی نوع بشر باشند. در میان برخی از وظایفی که بهاءالله برای بیت‌العدل اعظم تعیین کرده می‌توان به مواردی همچون تعلیم و تربیت معنوی انسان‌ها، ایجاد رفاه، آموزش کودکان، مراقبت از ضعیفان و فقرا اشاره کرد. از دیگر وظایف بیت‌العدل اعظم ترویج صلح جهانی است. بر اساس آثار بهائی، این هیئت باید برای پایداری و حفاظت از مقام دین تلاش کند و در راه
پایداری و حفاظت از مقام دین تلاش کند و در راه تعلیم و تربیت مردم، توسعه و آبادی ملت‌ها و حفاظت از شرافت انسان‌ها بکوشد. بیت‌العدل اعظم در سال ۱۹۷۲ میلادی اساس‌نامهٔ خود را تنظیم کرد و در آن جنبه‌های مختلف نحوهٔ عملکرد و اختیارات و وظایف را خود مشخص نمود. بر مبنای این اساس‌نامه این وظایف و اختیارات را می‌توان به صورت زیر خلاصه کرد: ادارهٔ امور جامعه بهائی در سطح جهانی، هدایت، سازمان‌دهی و هماهنگ‌سازی فعالیت‌های بهائی در سطح جهانی، محافظت از متون بهائی، محافظت از جامعهٔ بهائی در برابر آزار و اذیت و سرکوب؛
از جامعهٔ بهائی در برابر آزار و اذیت و سرکوب؛ انتشار آئین بهائی، گسترش و تقویت نظم اداری بهائی؛ ترویج خصلت‌های معنوی در جامعهٔ بهائی و دوستی و صلح میان ملت‌ها؛ پیاده‌سازی، لغو یا تغییر آن دسته دستورها و احکام که به وضوح در متون بهائی مطرح نشده‌است؛ تضمین حقوق، آزادی و اقدامات افراد؛ به‌کار بستن اصول و احکام بهائی؛ هدایت و هماهنگی فعالیت‌های بهائیان در سراسر جهان. بهاءالله و عبدالبهاء در آثار و متون بهائی تأکید کرده‌اند که بیت‌العدل اعظم تحت حمایت و مراقبت بهاءالله خواهد بود و بیت‌العدل اعظم با الهام و
بهاءالله خواهد بود و بیت‌العدل اعظم با الهام و تأیید الهی تصمیم‌گیری و وضع حکم می‌کند و تصمیمات آن عاری از خطا هستند و منشأ خیر خواهند بود. در آئین بهائی طبقهٔ روحانیون و مجتهدان دینی وجود ندارد و هیچ‌کدام از اعضای بیت‌العدل اعظم به تنهایی دارای مقام ویژه یا مرجعیت و اقتدار نیستند. مرجعیت و اقتدار در آئین بهائی منحصراً در اختیار مؤسسات و شوراهایی است که به‌صورت جمعی تصمیم‌گیری می‌کنند ولی تک‌تک افراد عضو این شوراها مرجعیت و امتیازی ندارند. مؤسسات انتصابی. مشاورین قاره‌ای هیئتی متشکل از ۸۱ نفر است که اعضای
قاره‌ای هیئتی متشکل از ۸۱ نفر است که اعضای آن هر پنج سال توسط بیت‌العدل اعظم منصوب می‌شوند. مشاورین به محافل روحانی مشاوره می‌دهند، مشوق اقدامات و ابتکارات فردی هستند و به رشد و سرزندگی جوامع بهائی کمک می‌کنند. برخلاف مؤسسات انتخابی، هیئت مشاورین قاره‌ای اختیارات تقنینی، اجرایی و قضایی ندارد. مشاورین قاره‌ای افرادی را برای کمک با عنوان هیئت معاونین منصوب می‌کنند و معاونین نیز دستیارانی برای خود از جامعهٔ بهائی برمی‌گزینند. در حالی که مشاورین قاره‌ای در هر دو سطح قاره‌ای و کشوری فعال هستند، معاونین و
هر دو سطح قاره‌ای و کشوری فعال هستند، معاونین و دستیاران ایشان در سطوح منطقه‌ای و محلی فعالیت می‌کنند. برای هماهنگی و هدایت فعالیت‌های مشاورین قاره‌ای، بیت‌العدل اعظم هیئتی تحت عنوان دارالتبلیغ بین‌المللی برای ۵ سال منصوب می‌کند که متشکل از ۹ نفر است. منشور نظم اداری بهائی. به گفتهٔ شوقی افندی کتاب اقدس، لوح کرمل و کتاب عهدی از آثار بهاءالله و الواح وصایا، وصیت‌نامهٔ عبدالبهاء، منشور نظم اداری بهائی را تشکیل می‌دهند. بهاءالله در کتاب اقدس اصول و قوانین نظم اداری را بیان می‌کند، در لوح کرمل، کوه کرمل را در
اداری را بیان می‌کند، در لوح کرمل، کوه کرمل را در حیفا مرکز اداری و روحانی آئین بهائی قرار می‌دهد و در کتاب عهدی اصل «عهد و میثاق» را برای حفظ وحدت جامعهٔ بهائی و هدایت و مساعدت بهائیان برای بنای نظم اداری تأسیس می‌کند و پسر ارشد خود عبدالبهاء را به‌عنوان مرکز عهد و میثاق و جانشین خود برمی‌گزیند. عبدالبهاء در الواح وصایا ویژگی‌های نظم اداری بهائی، وظایف ایادیان امرالله و همچنین مقام ولی امر را مشخص می‌کند و شوقی افندی را به‌عنوان جانشین خویش در مقام ولی امرالله برمی‌گزیند و نظامی برای انتخابات بیت‌العدل
برمی‌گزیند و نظامی برای انتخابات بیت‌العدل اعظم مشخص می‌نماید. نوشته‌های شوقی افندی، به ویژه دو اثر Baha'i Administration (نظم اداری بهائی) و World Order of Baha'u'llah (نظم جهانی بهائی) جزئیاتِ اجرائی نظم اداری بهائی را مفصلاً شرح و بسط می‌دهند. نظم اداری و اصل عهد و میثاق. بهاءالله برای تضمین این که بعد از درگذشتش و در گذر زمان جامعهٔ بهائی بتواند به صورت هماهنگ و متحد در مسیر به اجرا درآوردن تعالیمش پیش رود اساسی را تأسیس نمود که به عنوان «عهد و میثاق» شناخته می‌شود. به این ترتیب او چگونگی تداوم جریان
شناخته می‌شود. به این ترتیب او چگونگی تداوم جریان هدایت، مسئلهٔ جانشینی و نیز توضیح و تبیین آثارش را با دستورالعمل‌های روشن، واضح و کتبی مشخص نمود. بر اساس این عهد و میثاق، مسئولیت هدایت و رهبری جامعه پس از بهاءالله، به پسر ارشدش، عبدالبهاء، سپس به شوقی افندی، نوهٔ عبدالبهاء، و در نهایت همان‌گونه که بهاءالله تعیین نموده بود به بیت‌العدل اعظم مُحوّل شده‌است. اصل عهد و میثاق وحدت جامعه را تضمین می‌کند و آن را از اختلاف و تفرقه حفظ می‌کند. در دوره‌های مختلف، برخی تلاش‌های ناموفق در راستای به چالش کشیدن عهد و
تلاش‌های ناموفق در راستای به چالش کشیدن عهد و میثاق صورت پذیرفته‌است. به عنوان نمونه میرزا محمدعلی، برادر ناتنی عبدالبهاء، بر خلاف وصیت‌نامهٔ پدرش بهاءالله، مرجعیّت عبدالبهاء را انکار کرد و در ابتدا به‌صورت پنهان و سپس آشکار به مخالفت با او پرداخت. این مخالفت‌ها نتوانست در وفاداری تودهٔ بهائیان به عبدالبهاء خللی وارد کند، امّا باعث بروز مشکلات برای عبدالبهاء از جانب مقامات عثمانی شد. همچنین پس از درگذشت عبدالبهاء، احمد سهراب و چندی از مبلغان بهائی نظیر عبدالحسین آواره به امید عضویت در بیت‌العدل اعظم اصرار
آواره به امید عضویت در بیت‌العدل اعظم اصرار داشتند که این نهاد، بلافاصله تشکیل شود و از این رو از در مخالفت با شوقی افندی، رهبر وقت جامعهٔ بهائی درآمدند. شوقی افندی به این نتیجه رسیده بود که برای انتخاب بیت‌العدل اعظم ابتدا باید نهادهای انتخابی بهائی در سطح محلی و ملی تشکیل شود تا زمینه برای انتخاب بیت‌العدل اعظم که یک نهاد بین‌المللی است فراهم آید. در حال حاضر بر پایهٔ اصل عهد و میثاق بیت‌العدل اعظم وظیفهٔ حفظ اتحاد جامعه بهائی را بر عهده دارد.
شکل‌گیری احزاب در ایالات متحده آمریکا به نخستین روزهای تأسیس این کشور بازمی‌گردد. در آن دوران دو گروه با دو نوع طرز تفکر برای اداره کشور رو دروی یکدیگر قرار گرفتند و از آنجا که این دو طرز تفکر هر یک در میان رهبران استقلال جایگاه مستحکمی داشتند، دو حزب جداگانه در این کشور به وجود آمد. در طول ۲۰۰ سال گذسته، مناسبات حزبی ۵ مرحله مشخص را پشت سر گذاشته که هر یک از ویژگی‌های خاصی برخوردار هستند. دوره‌های تاریخی. دوره اول: نخستین سیستم حزبی ۱۸۲۴–۱۷۹۶. در این دوران اختلاف دید گاه میان جان هامیلتون و توماس جفرسون دو
دید گاه میان جان هامیلتون و توماس جفرسون دو عضو دولت جورج واشینگتن دو حزب اولیه ایالات متحده را به‌دنبال آورد. جان هامیلتون به عنوان نماینده نجبای ایالت‌های شمالی از تقویت دولت مرکزی و واگذاری یکسری اختیارات به آن برای اداره کشور جانبداری می‌کرد و راه حل خروج از بی‌ثباتی سیاسی نخستین ماه‌های استقلال را در گسترش ساختار و قدرت دولت مرکزی جستجو می‌کرد. به همین دلیل هامیلتون و یارانش به فدرالیست‌ها معروف شدند. درمقابل، توماس جفرسون وزیر خارجه دولت واشینگتن قرار داشت که از آزادی و حقوق شهروندان حمایت می‌کرد و
داشت که از آزادی و حقوق شهروندان حمایت می‌کرد و تمام تلاش خود را به جلوگیری از ظهور یک دولت مطلقه معطوف ساخت. این دیدگاه جفرسون درتمایلات آزاد یخواها نه گریز از مرکزمناطق کشاورزی جنوب ریشه داشت و در همین منطقه نیز هواداران بسیاری را به خود جلب کرد. حزبی که جفرسون با کمک مدیسون و مونروئه، رؤسای جمهوری بعدی ایالات متحده آمریکا بنیان گذاشت به نام حزب جمهوریخواهان دموکرا تیک معروف گشت. سال‌ها بعد واژه جمهور یخواهان از عنوان این حزب جدا شد و به حزب دموکرات تبدیل گشت. حزب دموکرات کنونی ریشه در تفکرات لیبرالیستی
گشت. حزب دموکرات کنونی ریشه در تفکرات لیبرالیستی جفرسون دارد و دنباله رو حزب جمهوریخواهان دموکرات شناخته می‌شود. دوره دوم: جکسون ودموکرات‌ها ۱۸۵۶–۱۸۲۸. در سال ۱۸۲۸ آندرو جکسون انشعاب جدیدی را در داخل حزب جمهوریخواهان دموکرات به وجود آورد و از همین طریق نیز در انتخاب ریاست جمهوری به پیروزی دست یافت. وی با شناسایی مهاجرین جدید درایالت‌های شمال شرقی و پرداختن به مشکلات ومسائل آنان توانست ارتباطی میان آنان و بزرگ ملاکین جنوب برقرار کند و یک حزب قدرتمند در سطح کشور به وجود آورد. بدین ترتیب حزب دموکرات متولد شد.
به وجود آورد. بدین ترتیب حزب دموکرات متولد شد. درمقابل دموکرات‌ها، فدارلیست‌های سابق واشراف شمالی یک حزب محافظه کار و اشرافی به تقلید حزب و یگ انگلستان تأسیس کردند که در دو انتخابات ریاست جمهوری به پیروزی دست یافت. حزب و یگ همانند حزب دموکرات از ۲ جناح صنعتگران شمالی و کشاورزان جنوبی تشکیل شده بود. در این دوره نیز همانند دوره نخست، دو حزب اصلی صحنه سیاسی کشور را جهت می‌دادند و همین میراث نیز تاکنون ادامه داشته‌است. دوره سوم: دوران ۲ حزب جمهوریخواه ۱۹۲۸–۱۸۶۰. موضوع برده داری و اختلاف نظر میان ایالت‌های
موضوع برده داری و اختلاف نظر میان ایالت‌های شمالی و جنوبی در طی این دوره به موضوع اصلی کشور تبدیل شده بود و به همین دلیل در هر دو حزب دموکرات و ویگ انشعاب بروز کرد. در دهه ۱۸۵۰ آبراهام لینکلن به عنوان مخالف سرسخت نظام برده داری، حزب جمهوریخواه را بنیان گذاشت و در سال ۱۸۶۰ در انتخابات ریاست جمهوری به پیروزی رسید. با ورود لینکلن به کاخ سفید، جنگ میان شمال و جنوب اجتناب ناپذیر شد و سرانجام ایالات متحده آمریکا برای اولین و آخرین بار وارد نبرد خونین داخلی شد. پیروزی ایالت‌های ضد برده داری شمال بر کنفدراسیون
پیروزی ایالت‌های ضد برده داری شمال بر کنفدراسیون جنوب، حاکمیت مقتدارنه جمهوریخواهان بر کشور را به‌دنبال آورد و عملاْ به حذف دموکرات‌های طرفدار برده داری جنوب به مدت ۶۰ سال از صحنه سیاسی ایالات متحده آمریکا انجامید. در انتخابات سرنوشت ساز سال ۱۸۹۶، نسل جدیدی از جمهوریخواهان به قدرت رسیدند که بیش از جناح راستگرای بودند، مسائل طبقه کارگر و مهاجرین تازه‌وارد را مد نظر قرار دادند. مک کینلی به عنوان رهبر این جناح در سال ۱۸۹۶ به کاخ سفید راه یافت و بدین ترتیب دو نگرش متفاوت ازحزب جمهوریخواه قدرت را در کشور در دست
متفاوت ازحزب جمهوریخواه قدرت را در کشور در دست گرفت. این وضعیت تا زمان بروز بحران اقتصادی در سال ۱۹۲۹ ادامه داشت. دوره چهارم:احزاب بزرگ نیودیل ۱۹۶۴ –۱۹۳۲. بحران بزرگ اقتصادی و سقوط سرسام‌آور بازار سهام در سال ۱۹۲۹، هنگامی آغاز شد که هربرت هوور، یک جمهوریخواه مخالف دخالت دولت در اقتصاد، در کاخ سفید حضور داشت. وی معتقد بود که دولت حق ندارد برای حل بحران در اقتصاد دخالت نماید. درحالیکه دموکرات‌ها با تفکر دخالت اقتصادی دولت، طرح‌های جدیدی را برای حل بحران اقتصادی ارائه کردند. در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۳۲،
ارائه کردند. در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۳۲، فرانکلین روزولت با شعار حل بحران اقتصادی، افزایش اشتغال و کمک به فقرا به قدرت رسید. وی حزب قدرتمندی میان طبقه متوسط، اقلیت‌ها، کشاورزان و مهاجرین کم درآمد و لشکر عظیم فقرا ایجاد کرد. با اقدامات گسترده روزولت، دوران حاکمیت دموکرات‌ها در ایالات متحده آغاز شد. در این دوران جامعه تحت تأثیر روش اقتصادی “ نیودیل “ و همچنین اقتصاد جنگی در طول جنگ جهانی دوم قرار داشت. پس از آن نیز تحولات اجتماعی وانتظارات طبقه متوسط از دولت رفاهی موجب استمرار حاکمیت دموکرات‌ها تا
از دولت رفاهی موجب استمرار حاکمیت دموکرات‌ها تا اواخر دهه ۱۹۶۰ شد. دوره پنجم: دوران تقسیم حکومت ۱۹۶۸ تا حال. تا پیش از انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۶۸ همواره یک حزب بر کاخ سفید و کنگره حاکم بود و اگر حزبی ریاست جمهوری را از دست می‌داد، کنگره را نیز به رقیب واگذار می‌کرد. لیکن در سال ۱۹۶۸ برای نخستین بار جمهوریخواهان در شرایطی در انتخابات ریاست جمهوری به پیروزی رسیدند که اکثریت کنگره در اختیار حزب دموکرات بود. از آن هنگام به بعد نوعی تقسیم قدرت میان جمهوریخواهان ودموکرات‌ها صورت گرفت که جمهوریخواهان عمدتاً ریاست
صورت گرفت که جمهوریخواهان عمدتاً ریاست جمهوری را در دست داشتند و کنگره اغلب به‌طور کامل در اختیار دموکرات‌ها بود. تا آغاز قرن بیست و یکم در طول چهار دهه تنها در مدت ۶ سال حزب حاکم بر کاخ سفید با حزب حاکم بر کنگره هماهنگ بود که به ۴ سال ریاست جمهوری جیمی کارتر و ۲ سال ابتدایی دولت کلینتون مربوط است. از ویژگی‌های این دوره می‌توان به اختلاف نظر عمیق میان رؤسای جمهور و کنگره در خصوص مسائل سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و نظامی اشاره کرد. نخستین سیستم حزبی (قبل از سال ۱۸۲۴). حزب فدرالیست (۱۸۱۶–۱۷۸۹) Federalist Party
۱۸۲۴). حزب فدرالیست (۱۸۱۶–۱۷۸۹) Federalist Party حزب جمهوریخواه دموکراتیک (۱۸۲۴ – ۱۷۹۲) Democratic-Republican Party دومین سیستم حزبی (۱۸۵۴–۱۸۲۴). حزب ضد ماسون (۱۸۳۸ – ۱۸۲۶) Anti-Masonic Party حزب جمهوریخواه ملی (۱۸۳۳ – ۱۸۲۹) National Republican Party حزب باطل‌کننده (۱۸۳۹ – ۱۸۳۲) Nullifier Party حزب ویگ (۱۸۵۶ – ۱۸۳۲) Whig Party حزب آزادی (۱۸۴۸ – ۱۸۴۰) Liberty Party حزب خاک آزاد (۱۸۵۵ – ۱۸۴۰) Free Soil Party سومین سیستم حزبی (۱۸۹۶ – ۱۸۵۴). حزب آمریکایی (۱۸۵۸ – ۱۸۵۴) American Party حزب مخالف (۱۸۵۸ – ۱۸۵۴)
– ۱۸۵۴) American Party حزب مخالف (۱۸۵۸ – ۱۸۵۴) Opposition Party حزب قانون اساسی متحد (۱۸۶۰) Constitutional Union Party حزب ملی متحد (۱۸۶۸ – ۱۸۶۴) National Union Party حزب لیبرال جمهوریخواه (۱۸۷۲) Liberal Republican Party حزب زمینه سبز (۱۸۸۴ – ۱۸۷۴) Greenback Party حزب ضد انحصار (۱۸۸۴) Anti-Monopoly Party حزب پوپولیست (۱۹۰۸ – ۱۸۹۲) Populist Party حزب دموکراتیک ملی / دموکرات‌های طلایی (۱۹۰۰ – ۱۸۹۶) National Democratic Party/Gold Democrats عصر پیشرفت / چهارمین سیستم حزبی (۱۹۳۲ – ۱۸۹۶). حزب سوسیال دموکراتیک
سیستم حزبی (۱۹۳۲ – ۱۸۹۶). حزب سوسیال دموکراتیک (۱۹۰۱ – ۱۹۰۰) Social Democratic Party حزب Home Rule Party of Hawaii (با هدف حضور نمایندگان بومیان هاوایی در کنگره ایالات متحده آمریکا) (۱۹۱۲ – ۱۹۰۰) حزب سوسیالیست آمریکا (۱۹۷۳ – ۱۹۰۱) Socialist Party of America حزب پیشرفت ۱۹۱۲ (۱۹۱۴ – ۱۹۱۲) لیگ غیر پارتیزانی (۱۹۵۶ – ۱۹۱۵) Non-Partisan League حزب کشاورز – کارگر (۱۹۴۴ – ۱۹۱۸) Farmer-Labor Party حزب پیشرفت ۱۹۲۴ (۱۹۲۴) Progressive Party ۱۹۲۴ لیگ کمونیست‌های آمریکا (۱۹۳۴ – ۱۹۲۸) Communist League of America نیودیل /
– ۱۹۲۸) Communist League of America نیودیل / پنجمین سیستم حزبی (۱۹۶۴ – ۱۹۳۲). حزب کارگران آمریکایی (۱۹۳۴ – ۱۹۳۳) American Workers Party حزب کارگران ایالات متحده (۱۹۳۸ – ۱۹۳۴) Workers Party of the United States حزب متحد (۱۹۳۶) Union Party حزب کارگر آمریکا (۱۹۵۶ – ۱۹۳۶) American Labor Party حزب اول آمریکا (۱۹۹۶ – ۱۹۴۴) حزب دموکراتیک حقوق ایالت‌ها (۱۹۴۸) States' Rights Democratic Party حزب پیشرفت ۱۹۴۸ (۱۹۵۵ – ۱۹۴۸) Progressive Party ۱۹۴۸ حزب گیاهخواران (۱۹۶۴ – ۱۹۴۸) Vegetarian Party حزب قانون اساسی (۱۹۶۸ –
– ۱۹۴۸) Vegetarian Party حزب قانون اساسی (۱۹۶۸ – ۱۹۵۲) Constitution Party (United States 50s) حزب سوسیالیست پورتوریکو (۱۹۹۳ – ۱۹۵۹) Puerto Rican Socialist Party حزب دموکراتیک آزادی می‌سی سی پی (۱۹۶۴) Mississippi Freedom Democratic Party اواخر قرن بیستم. حزب کارگران کمونیست (۱۹۸۵ – ۱۹۶۹) Communist Workers Party حزب مردمی (۱۹۷۶ – ۱۹۷۱) People's Party حزب کارگر ایالات متحده (۱۹۷۹ – ۱۹۷۵) U.S. Labor Party حزب شهروندان (۱۹۸۴ – ۱۹۷۹) Citizens Party حزب ائتلاف جدید (۱۹۹۲ – ۱۹۷۹) New Alliance Party حزب مسیحیان
جدید (۱۹۹۲ – ۱۹۷۹) New Alliance Party حزب مسیحیان فالانژیست آمریکا (۲۰۰۶ – ۱۹۸۵) Christian Falangist Party of America حزب پاپیولیست دهه ۱۹۸۰ – دهه ۱۹۹۰ (۱۹۹۴ – ۱۹۸۴) Populist Party of 1980s-۱۹۹۰s حزب نگاه به گذشته (۱۹۹۶ – ۱۹۸۴) Looking Back Party حزب ریشه‌ها (۲۰۰۴ – ۱۹۸۶) Grassroots Party حزب مستقل یوتا (۱۹۹۶ – ۱۹۸۸) Independent Party of Utah حزب سبزهای ایالات متحده آمریکا / سبزها (۲۰۰۵ / ۱۹۹۱) Greens/Green Party USA حزب قانون طبیعی (۲۰۰۴ – ۱۹۹۲) Natural Law Party
کنگرهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا قوه مقننه حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا است که دارای ساختاری دومجلسی شامل مجلس سنا و مجلس نمایندگان است. هم‌اکنون صد و هفدهمین کنگره ایالات متحده آمریکا رسمیت دارد. محل برگزاری جلسات کنگره در ساختمان کاپیتول (کاخ کنگره) در واشینگتن، دی.سی. است. تأسیس کنگره به سال ۱۷۷۴، یعنی دو سال قبل از استقلال آمریکا بازمی‌گردد. کنگره محلی است که جلسات مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا و نیز مجلس سنای ایالات متحده آمریکا در آن تشکیل می‌شود. وظیفهٔ قانون‌گذاری بر اساس قانون اساسی ایالات
وظیفهٔ قانون‌گذاری بر اساس قانون اساسی ایالات متحدهٔ آمریکا بر عهدهٔ نمایندگان کنگره است و هر قانونی برای تصویب، نیاز به تأیید هر دو مجلس دارد. مقدمه. قانون اساسی ایالات متحده آمریکا با تشریح و توصیف عملکرد و قدرت نهاد قانون‌گذاری آغاز می‌شود و از همین رو می‌توان به اهمیت و نقش این نهاد در بین تدوین‌کنندگان قانون اساسی آمریکا پی برد. بنیانگذاران آمریکا با انتشار اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا از امپراتوری بریتانیا، کشوری را بنیان گذاشتند که در آن حق رأی مردم و تعیین نمایندگانی برای اداره کشور مهم‌ترین
مردم و تعیین نمایندگانی برای اداره کشور مهم‌ترین خواست عمومی به‌شمار می‌آمد. سالیان طولانی سلطه حاکمان انگلیسی، گرایش به آزادی و دموکراسی را در میان مهاجرین سفیدپوست و عمدتاً انگلیسی‌تبار تقویت کرده بود. پدران استقلال آمریکا برای حفاظت و حراست از این خواست عمومی، کنگره نمایندگان را شکل دادند تا به آرمان «حکومت مردم بر مردم و برای مردم» جامه عمل بپوشانند. بخش اول فصل اول قانون اساسی تصریح می‌کند: بدین ترتیب مهم‌ترین وظیفه که در عین حال وظیفه انحصاری نیز به‌شمار می‌آید، برای کنگره ترسیم شد که همانا وظیفه
می‌آید، برای کنگره ترسیم شد که همانا وظیفه قانونگذاری است. قانونگذاری در ایالات متحده آمریکا انحصاراً در اختیار کنگرهٔ ایالات متحده آمریکا است و رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا حق دخالت در فرایند قانونگذاری را ندارد. نظارت نیز از طریق تأیید مسولان بلندپایه دولت و روند استیضاح در ایالات متحده آمریکا تحقق می‌یابد. در ایالات متحده آمریکا هیچ نهادی حق انحلال کنگره را ندارد در حالی که در برخی نظام‌های حکومتی، نخست‌وزیر، رئیس‌جمهور یا رهبر از اختیار انحلال پارلمان و برگزاری انتخابات زودهنگام برخوردار است.
پارلمان و برگزاری انتخابات زودهنگام برخوردار است. انتخابات کنگره ایالات متحده آمریکا (گاهی به صورت انتخابات میان‌دوره‌ای) هر دو سال یک بار و در ماه ژانویهٔ سال‌های میلادی زوج مانند ۲۰۱۶، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۰ برگزار می‌شود. تاریخچه کنگره. تعیین نظام قانونگذاری دو مجلسی در ایالات متحده آمریکا ریشه در دوران پیش از استقلال دارد. در دوران حاکمیت لندن بر مستعمرات سیزده‌گانه، امپراتوری بریتانیا دارای دو مجلس اعیان و عوام بود و همین الگو نیز توسط دولت‌های ایالتی در سرزمین‌های جدید به مرحله اجرا گذاشته شد. تا پیش از آغاز
جدید به مرحله اجرا گذاشته شد. تا پیش از آغاز جنگ استقلال، از ۱۳ مستعمرهٔ انگلیسی ۱۱ ایالت با دو مجلس اداره می‌شد. این مستعمره‌ها پس از کسب استقلال همین سیستم قانونگذاری را در پیش گرفتند و نظام دو مجلسی را در قانون اساسی ایالات متحده آمریکا به‌وجود آوردند. البته ضرورت‌های محلی در سرزمین آمریکا، تشکیل دو مجلس را در این کشور نوپا تقویت کرد. هنگامی که نمایندگان ایالت‌ها در کنگره قاره‌ای در شهر فیلادلفیا در سال ۱۷۷۶ جمع شدند، در خصوص تعیین نمایندگان هر ایالت در نهاد قانونگذاری اختلاف نظر شدید بروز کرد و
در نهاد قانونگذاری اختلاف نظر شدید بروز کرد و ایالت‌ها تا سرحد جدایی از یکدیگر پیش رفتند. ایالت‌های پرجمعیت و عمدتاً شمالی خواستار تشکیل یک مجلس برمبنای تعداد جمعیت هر ایالت بودند در حالی که ایالت‌های کم جمعیت به دلیل نگرانی از اعمال سلطهٔ ایالت‌های پرجمعیت در نهاد قانونگذاری، از نظریه برابری تعداد نمایندگان ایالت‌ها بدون احتساب جمعیت آنان طرفداری می‌کردند. در ابتدا چنین به نظر می‌رسید که راه حلی برای خروج از بن‌بست مذاکرات وجود ندارد چرا که علی‌رغم وحدت نظر میان ایالت‌ها برای مبارزه با دشمن خارجی،
وحدت نظر میان ایالت‌ها برای مبارزه با دشمن خارجی، ایالت‌ها با یکدیگر رقابت‌های شدید و دیرینه نیز داشتند. پس از مذاکرات فشرده سرانجام نماینده ایالت مریلند راه حل بینابینی را پیشنهاد کرد. در این پیشنهاد، نهاد قانونگذاری از دو مجلس تشکیل می‌یافت که در آن نمایندگان مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا برحسب جمعیت هر ایالت انتخاب می‌شدند و از هر ایالت ۲ نفر نیز به‌طور مساوی به مجلس سنای ایالات متحده آمریکا راه می‌یافتند. تصویب قوانین نیز توسط هر دو مجلس صورت می‌گرفت و ایالت‌های کوچک‌تر و کم جمعیت تر می‌توانستند
و ایالت‌های کوچک‌تر و کم جمعیت تر می‌توانستند به اندازهٔ ایالت‌های بزرگ‌تر بر روند تصمیم‌گیری تأثیر بگذارند. نخستین کنگره ایالات متحده آمریکا بر اساس قانون اساسی، درتاریخ ۴ مارس ۱۷۸۹ در ساختمان فدرال هال نیویورک افتتاح شد. تا آن تاریخ تنها ۱۰ ایالت از ۱۳ ایالت قانون اساسی را در مجلس قانونگذاری خود تصویب کرده بودند. از این رو اعضاء نخستین کنگره شامل ۵۹ نمایندهٔ مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا و ۲۰ سناتور بود. با افزایش تدریجی تعداد ایالت‌ها طی ۲۲۰ سال گذشته شمار نمایندگان کنگره نیز رو به افزایش گذاشت تا
شمار نمایندگان کنگره نیز رو به افزایش گذاشت تا اینکه هم‌اکنون تعداد نمایندگان مجلس نمایندگان به ۴۳۵ نفر و تعداد نمایندگان مجلس سنای ایالات متحده آمریکا به ۱۰۰ نفر رسیده‌است. ژانت رنکین در سال ۱۹۱۷ نخستین زن آمریکایی بود که به‌عنوان نمایندهٔ یک ایالت (ایالت مونتانا) پای به کنگرهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا گذاشت. زمان تشکیل جلسات کنگره. مجالس نمایندگان و سنا هر یک جداگانه تشکیل می‌شوند و به وظایف خاص خود می‌پردازند. این دو مجلس در یک روز مشخص جلسه مشترک برگزار می‌کنند که به آن جلسهٔ ”کنگره” می‌گویند. در متن قانون
که به آن جلسهٔ ”کنگره” می‌گویند. در متن قانون اساسی مصوب سال ۱۷۸۹، تشکیل جلسه سالیانه کنگره، اولین دوشنبه ماه دسامبر تعیین شده بود. اما در اصلاحیهٔ بیستم مصوب سال ۱۹۳۳ این تاریخ تغییر کرد. اکنون زمان تشکیل کنگره ظهر سومین روز ماه ژانویه است. یکی از ویژگی‌های نظام پارلمانی در ایالات متحده آمریکا فقدان وجود انضباط قوی حزبی در جریان تصمیم‌گیری است. برخلاف کشورهای اروپایی که احزاب در پارلمان به شکل کاملاً منسجم و یکدست رأی می‌دهند، در ایالات متحده دیده می‌شود که برخی از نمایندگان خلاف مواضع حزب خود تصمیم
که برخی از نمایندگان خلاف مواضع حزب خود تصمیم می‌گیرند. به‌عنوان مثال، در سال ۱۹۹۷، تنها ۵۰ درصد از قوانین بر اساس گرایش‌های حزبی به تصویب رسید و ۵۰ درصد دیگر، با آرای هر دو حزب به تأیید نمایندگان رسید. در همان سال مشخص شد که تنها ۸۲ درصد از نمایندگان دموکرات مجلس نمایندگان و ۸۸ درصد نمایندگان جمهوری‌خواه به قوانین موردنظر احزاب خود رأی مثبت داده‌اند. ساختار اجرایی کنگرهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا. کنگرهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا از دو مجلس، یکی مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا با ۴۳۵ عضو و دیگری مجلس سنای ایالات
متحده آمریکا با ۴۳۵ عضو و دیگری مجلس سنای ایالات متحده آمریکا با ۱۰۰ عضو تشکیل شده‌است که به صورت مشترک به امر قانون‌گذاری مشغول هستند. علاوه بر این دو مجلس، کنگره چهار نوع کمیتهٔ دیگر نیز دارد که عبارت‌اند از: فرایند قانون‌گذاری. در کنگرهٔ آمریکا، کلمهٔ «لایحه»، معنای «طرح» (در مجلس ایران) را هم می‌دهد. درواقع، به طرح‌ها هم لایحه می‌گویند. قوانین جدید باید به تصویب هر دو مجلس و سپس به امضای رئیس‌جمهور آمریکا نیز برسد. به جز قوانین مربوط به درآمد دولت که تنها مجلس نمایندگان صلاحیت رسیدگی به آن را دارد و
تنها مجلس نمایندگان صلاحیت رسیدگی به آن را دارد و تأیید صلاحیت نامزدان ریاست‌جمهوری و تصویب معاهدات که تنها سنا صلاحیت رسیدگی به آن را دارد، در بقیهٔ موارد، لوایح جهت تبدیل شدن به قانون، باید اکثریت هر دو مجلس را به‌دست‌آورند. در این راستا، وظایف مربوط به قانونگذاری کنگره، به چهار بخش تقسیم می‌شود: قطعنامه‌ها الزام‌آور نیستند ولی بستر روانی لازم برای تصویب قوانین را فراهم می‌کنند. فرایند پیچیدهٔ قانون‌گذاری در کنگرهٔ آمریکا، شامل هشت مرحلهٔ زیر است: مرحلهٔ اول: تهیه و نگارش پیش نویس لایحه. حامیان یک لایحه