payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نمی‌کنند، اجراء نمی‌شود. به‌علاوه اینکه از نظر اسلام تجسس در حریم خصوصی افراد و تفتیش عقاید حرام است. عبدالکریم سروش در یک سخنرانی با ذکر این مسئله که توهین و ناسزا از مقوله آزادی بیان نیست و در واقع نوعی عمل است، دربارهٔ کتاب سلمان رشدی گفته‌است: در قانون مجازات جمهوری اسلامی ایران، از ارتداد به‌عنوان جرم نام برده نشده و مجازاتی هم برایش تعیین نشده‌است؛ اما مراجع دینی احکامی در این باره صادر کرده‌اند. در قرآن. ارتداد به معنی «بازگشتن از دین اسلام» در چند آیه از قرآن مطرح شده، از آن میان در سوره مائده
آیه از قرآن مطرح شده، از آن میان در سوره مائده (۵:۵۴) و محمد (۴۷:۲۵) ارتداد مورد نکوهش قرار گرفته‌است. در سوره بقره (۲:۲۱۷) با تفضیل بیشتری به موضوع پرداخته شده، و مجازات مرتد در آخرت، حبط اعمال و عذاب جاودان دانسته شده‌است. در منابع روایی، اعم از کتب حدیث شیعه و اهل سنت احادیثی چند از قول و فعل پیامبر و دیگر بزرگان دینی دربارهٔ مجازات مرتد نقل شده‌است. در قرآن مورد واضحی برای ارتداد از دین بعد از مسلمان شدن نگفته‌است. با این حال، این کتاب گروهی از مردم مدینه که مخفیانه بی اعتقاد بودند را منافق نامیده‌است.
که مخفیانه بی اعتقاد بودند را منافق نامیده‌است. در سوره ۶۳ و همچنین ۲:۸تا۲۰ و ۳:۱۱۸ و ۹:۶۴تا۶۸ منافقین به عنوان باورمندان ظاهری و کافرهای باطنی توصیف شده‌اند. هیچ جریمه‌ای برای منافق تجویز نشده‌است تا زمانی که دست به شورش نزنند ولی در آخرت مجازات خشنی در انتظارشان است. قرآن در ۴»۸۸–۹۱ از مسلمانان خواسته که در صورت شورش منافقین، با آن‌ها بجنگند و آن‌ها را بکشند. در قرآن هیچ مجازاتی برای ناباور- به خودی خود - تعیین نگشته‌است. در آیات مدینه‌ای، قرآن بین ایمان آوردن و اسلام آوردن تمایز قائل شده‌است. در قرآن
آوردن و اسلام آوردن تمایز قائل شده‌است. در قرآن ۴۹:۱۴، گروهی از بدویان را به عنوان مسلمان ولی نه مؤمن، توصیف کرده‌است. هر مؤمنی مسلمان است اما هر مسلمانی ممکن است مؤمن نباشد. این تمایز منجر به تقسیم‌بندی شرعی بین ایمان و اسلام یا تفاوت شرعی بین مسلمان (عضو جامعه اسلامی) در یک سو و مؤمن (کسی که به رستگاری آخرت عقیده دارد) در سوی دیگر شده‌است. مسلمان اگر مؤمن هم نباشد، حق دارد که وارث مسلمان دیگری شود، با زن مسلمان ازدواج کند، در غنایم جنگی سهیم شود، و در مراسم تدفین، بر سر جنازه اش نماز خوانده شود. اصطلاح
تدفین، بر سر جنازه اش نماز خوانده شود. اصطلاح مؤمن، که به ندرت نشانگر وضعیت حقوقی بود، موضوع مشاجره‌های جدلی بود و ممکن است به تحریم‌های اجتماعی مرتبط باشد، یعنی، این واقعیت که دیگران ممکن است از نماز خواندن پشت سر کسی که مظنون به پناه دادن کافر است، سرباز زنند. در حدیث. در طی نیمه اول قرن هجری/ نیمه هفتم قرن میلادی، مسلمانان موافق بودند که جریمه ارتداد در اسلام، مرگ است. به نقل از پسرعموی محمد (عبدالله بن عباس؛ مرگ ۶۸ ه‍.ق/۶۸۷–۸ م)، محمد گفت: «کسی که دینش را عوض کرد، بکشیدش» (مَن بَدَلَ دینَهُ فَقتُلهُ)
را عوض کرد، بکشیدش» (مَن بَدَلَ دینَهُ فَقتُلهُ) یا «گردنش را بزنید» (فَضرِبو عُنقَهُ). در حدیث دیگری، پیامبر ارتداد را یکی از سه شرط کشتن جایزی می‌داند که مسلمانی می‌تواند، مسلمانی را بکشد. به استناد حدیث دیگری از ابن‌عباس و عایشه، «کسی که دینش را ترک کرد و از جماعت جدا شد» را اجازه دارند تا خونش را بریزند؛ ولی هیچ نوع توافقی از اول با نوع اعدام صورت نگرفته‌است. از این رو عکرمه (درگذشت ۱۰۶ ه‍.ق/۷۲۴ م) و انس بن مالک (درگذشت ۹۱ ه‍.ق/ ۷۱۰ م) علی را برای سوزانیدن مرتدان سرزنش می‌کرده‌اند. برطبق حدیثی بر پایهٔ
مرتدان سرزنش می‌کرده‌اند. برطبق حدیثی بر پایهٔ گفتهٔ ابن‌عباس در نقد علی خلیفه چهارم (حکمرانی ۳۵ تا ۴۰ ه‍.ق/۶۵۶ تا ۶۶۱ م) کسی که کافران یا مرتدان (زنادیق جمع زندیق) را می‌سوزانیده است، تأکید کرده‌است: «کسی که دینش را ترک کند، او را بکشید ولی با مجازات خدا- یعنی آتش (زدن)- کسی را مجازات نکنید». بر طبق حدیثی از عایشه، مرتدین باید کشته شوند، به صلیب کشیده شوند یا تبعید گردند. تهمت اشتباهی ارتداد همچنین قابل مجازات است. به‌علاوه، در تعدادی از گزارش‌های تاریخی، مجازات اعدام برای ارتداد اصحاب پیامبر ذکر شده‌است.
اعدام برای ارتداد اصحاب پیامبر ذکر شده‌است. در تاریخ زندگانی محمد. تاریخ نگاران اسلامی، در صدر اسلام، اسم تعدادی از مرتدها را آورده‌اند. آنگونه که از متون تاریخی به دست می‌آید پس از فتح مکه، محمد دستور اعدام ۴ مرتد را صادر کرد: عبدالله بن خطل، عبدالله بن سعد بن ابی سرح، مقیس بن صبابه یا حبابه، ساره. در مورد شخص چهارم که ذکر شد (ساره). جدا از جرم ارتداد. در بین مسلمانان برای کفار قریش جاسوسی می‌کرد و چندین بار به شخص پیامبر توهیناتی کرده بود. بنابراین او هم پیامبر را سب می‌نمود و هم برای دشمنان مسلمانان
هم پیامبر را سب می‌نمود و هم برای دشمنان مسلمانان جاسوسی می‌کرد. در زمان خلافت خلفای راشدین. مشاجره دربارهٔ معنی مسلمان و مؤمن یکی از موضوع‌هایی است که منجر به اولین جنگ داخلی (۳۵–۴۰ ه‍.ق/۶۵۶–۶۶۱ م) شد. یک گروه (خوارج) ادعا کردند که گناه کبیره منجر به کفر می‌شود. یک گروه افراطی خوارج، گناهکارانی که گناه‌های کبیره انجام می‌دادند را کافر شمرده و قتل خلیفه عثمان (حک: ۲۳–۳۵ ه‍.ق/۶۴۴–۶۵۶ م) مشروع دانستند. باقی نوشته‌های خوارج بین کافر و مرتد، هیچ ارتباطی برقرار نمی‌کنند، ولی گناهکاران کبیره را هرگز مسلمان
نمی‌کنند، ولی گناهکاران کبیره را هرگز مسلمان نشمرده و آنها را محروم از حمایت جامعه می‌دانند. تحلیل فقهی. احادیث مجازات ارتداد در اسلام را گردن زدن، سوزاندن، به صلیب کشیدن یا تبعید شدن معرفی می‌کنند. برخی روایات سنتی اجازه می‌دهند تا شخص مرتد، توبه کند. قوانین شرعی اسلامی موافق جریمه اعدام (به‌طور سنتی توسط (شمشیر) برای مرتد مذکر که داوطلبانه اسلام را انکار می‌کند، هستند. علاوه بر این، ارتداد مشمول جرائمی است که قانون‌شکنی (حد، جمع آن حدود) محسوب می‌شود. برخی از مکتب‌های اسلامی اجازه می‌دهند تا مرتدان مؤنث
از مکتب‌های اسلامی اجازه می‌دهند تا مرتدان مؤنث را به جای اعدام، زندانی کنند. مکتب دربارهٔ این سؤال که آیا مرتدین اجازه، تشویق یا مجاز به انکار هستند، همان‌طور که دربارهٔ وضعیت دارایی مرتد بعد از مرگ یا تبعید آنچه می‌شود، نظر مختلفی دارند، ولی همگی متفق‌القول هستند که ازدواج فرد مرتد را باید باطل کرد. بر پایه منع قرآنیِ اجبار در اعتقاد به دین (۲:۲۵۷)، خیلی از متفکران جدید قانون مجازات اعدام برای ارتداد را به چالش کشیدند و امروزه کمتر از این قانون استناد می‌شود. از نظر فقهی، در مجموع سه نوع ارتداد قابل فرض
از نظر فقهی، در مجموع سه نوع ارتداد قابل فرض است: تحقق ارتداد با نیت و عزم صرف، ارتداد قولی و ارتداد فعلی؛ «تردد در کفر» نیز به صورت نخست ملحق شده‌است. از آنجایی که فقها مسئله ارتداد را ضمن مباحث حدود مطرح می‌سازند، اثبات این جرم را نیز منوط به اقرار مجرم، یا شهادت شاهد می‌دانند. انکار امر ضروری دین موجب ارتداد شناخته شده‌است، اما تحقق ارتداد به انکار ضروری مذهب مورد اختلاف است. شهید ثانی مخالفت با اجماع را مصداق انکار ضروریات نمی‌داند، مگر مخالفت با اجماع بر سر مسئله‌ای که از ضروریات دین به‌شمار آید، و
بر سر مسئله‌ای که از ضروریات دین به‌شمار آید، و نیز اجماع مورد نظر می‌باید توسط اهل حل و عقد از مسلمانان تحقق یافته باشد. از طرف دیگر، صاحب جواهر نظریه صاحب کشف اللثام را مبنی بر اینکه مسئله مورد انکار بر طبق اعتقاد منکر باید از ضروریات دین محسوب گردد و سپس انکار نماید و الا انکار به حساب نمی‌آید، مورد نقد قرار داده‌است و اعتقاد منکر را دخیل در تحقق عنوان ضروری دین نمی‌داند. به گفتهٔ محقق داماد، به‌طور کلی از مجموع کلمات فقها چنین استنباط می‌شود که منزلت نزد فقیهان، خصوصاً فقهای امامیه، مقامی است برزخ بین
فقیهان، خصوصاً فقهای امامیه، مقامی است برزخ بین اسلام و کفر که وی را بالاتر از کافر و فروتر از مسلمان می‌شمارند و از این رو چنین تعبیر می‌کنند که مرتد «فوق الکافر و دون المسلم» است. مرتد ملی و فطری. از نظر فقهای امامیه دو نوع مرتد وجود دارد: فطری و مِلی. اگر مسلمان زاده‌ای از دین خود روگردان شده، کفر ورزد، از نوع نخست به‌شمار می‌آید و اگر کافری پس از گرویدن به اسلام به کفر بازگردد، به عنوان مرتد ملی شناخته می‌شود. این تقسیم‌بندی نزد فقهای شیعه از آنجاست که بین دو نوع مرتد از نظر مجازات تفاوت قائل شده‌اند،
بین دو نوع مرتد از نظر مجازات تفاوت قائل شده‌اند، اما فقهای اهل سنت برای هر دو مجازات یکسانی مطرح کرده‌اند. معیار فقهای امامیه برای تشخیص فطری بودن مرتد یکی از این عناصر است: انعقاد نطفه در خانواده مسلمان، ولادت از والدین مسلمان، بلوغ در دامان پدر و مادر مسلمان، صاحب جواهر مشروحاً به نقد نظریات مختلف پرداخته و عنصر «انعقاد نطفه» را ترجیح داده‌است؛ بر این پایه، اگر والدین طفل پس از انعقاد مرتد گردند، وی همچنان فطرتاً مسلمان خوانده می‌شود. حکم ارتداد. در کتب فقهی شرایطی برای مرتد منظور گشته که هدف از برشمردن
شرایطی برای مرتد منظور گشته که هدف از برشمردن آنها، بیان مصداق مرتد شرعی است که با فقدان هر یک از شروط، موضوع ارتداد شرعاً منتفی خواهد بود و مجازات به اجرا در نخواهد آمد. در منابع فقهی شیعه بلوغ، عقل، اختیار و قصد از شرایط اصلی ارتداد به‌شمار آمده‌است. از مکاتب اهل سنت، شافعیه نیز همین شرایط را منظور داشته‌اند، اما مالکیه در مورد اشتراط بلوغ اختلاف نظر دارند و حنابله و حنفیه بلوغ را شرط نمی‌دانند. در هر حال با توجه به شرایط ذکر شده، مجنون، مُکره، مضطر و امثال آن هیچ‌گاه مرتد شناخته نمی‌شوند. شیعه. فقهای
آن هیچ‌گاه مرتد شناخته نمی‌شوند. شیعه. فقهای امامیه علاوه بر اعدام، عقوبتهای زیر را برای مردی که مرتد فطری است در نظر گرفته‌اند: جدایی از همسر و تقسیم اموال بین ورثه. در کتب فقهی برخی جزئیات دربارهٔ این مجازات‌ها، چون مسئله قبول توبه مرتد وعده وفات همسر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. ادله مورد تمسک در احکام این باب، علاوه بر اجماع، شماری از روایات هستند. اما چنانچه مردی مرتد ملی باشد، مهلتی برای توبه نمودن او مقرر است و تنها در صورت سرباز زدن از توبه مجازات می‌گردد. در صورت تکرار ارتداد برای بار سوم اعدام او
در صورت تکرار ارتداد برای بار سوم اعدام او واجب است. مرتد ملی در صورت توبه از کفر خویش، از حکم محجور شدن از تصرف در اموال و فسخ عقد نکاح برکنار خواهد بود، گرچه تجدید عقد با زوجه‌اش نیاز به انقضای مدتی برابر عده طلاق دارد. تمام احکام یاد شده مربوط به مرد مرتد است، اما زنی که مرتد گردد در مورد مجازات وی از نظر فقهای امامیه تفاوتی بین مرتد ملی و فطری وجود ندارد. اهل سنت. فقهای مکاتب چهارگانه اهل سنت با یکدیگر موافق هستند که فرقی میان مرتد ملی و فطری نیست. در مورد مجازات مرتد نیز نسبت به مهلت دادن برای توبه و
مجازات مرتد نیز نسبت به مهلت دادن برای توبه و سپس اعدام در صورت عدم توبه، تردید نموده‌اند، اما نسبت به جزئیات این احکام نظیر واجب بودن یا مستحب بودن مهلت برای توبه، چگونگی تقسیم اموال مرتد، اختلاف نظرهایی به چشم می‌خورد. حنفی. در دیدگاه حنفیه، مستحب است حاکم شرع، اسلام را بر مرتد عرضه نماید تا شبهه‌اش برطرف گردد. مهلتی که برای توبه مرتد در نظر گرفته می‌شود، ۳ روز است که این ایام را در حبس سپری می‌سازد و اگر پس از انقضای مدت توبه نکرد، مجازات خواهد شد. البته حنفیان مهلت دادن به مرتد را تنها در دو صورت مستحب
حنفیان مهلت دادن به مرتد را تنها در دو صورت مستحب شمرده‌اند: حاکم امیدوار به توبه وی باشد، یا مرتد شخصاً تقاضای مهلت کند. زن مرتد به هیچ وجه کشته نمی‌شود و مجازاتش تنها حبس است. به‌طور کلی با تحقق ارتداد مالکیت مرتد از میان می‌رود تا هنگامی که شخص توبه کند؛ اما اگر کشته شد، اموال به دست آمده در زمان اسلامش به وارثان مسلمانش تعلق می‌گیرد و اموالی که در زمان ارتداد به دست آورده، به بیت المال می‌رسد. شافعی. بین شافعیان دربارهٔ وجوب دادن مهلت توبه و استحباب آن اختلاف نظر وجود دارد. قائلان به وجوب در اکثریتند و
نظر وجود دارد. قائلان به وجوب در اکثریتند و معتقدان به استحباب اقلیت را تشکیل می‌دهند. در خصوص مدت مقرر برای توبه مرتد نیز نظریات یکسان نیست. گروهی ۳ روز را مد نظر قرار داده، و عده‌ای آن را همان نخستین زمانها در محکمه محدود نموده‌اند. با این حال، شافعیان به اتفاق آراء معتقدند که مرتد در صورت ابا کردن از توبه کشته خواهد شد و در این حکم بین زن و مرد تفاوتی نیست. در مورد اموال مرتد نیز برخی با تحقق ارتداد حکم به خروج اموال از ملک مرتد داده‌اند و گروهی دیگر معتقدند که در صورت عدم توبه، چنین حکمی جاری خواهد
معتقدند که در صورت عدم توبه، چنین حکمی جاری خواهد بود؛ بر این پایه، در واقع با کشته شدن مرتد، کشف می‌گردد که اموالش از ملک وی خارج شده‌است. به هر حال اموال مرتد در صورت خلع ید وی به بیت المال سپرده می‌شود و هیچ وارثی حق ارث بردن از او را ندارد. حنبلی. فقهای حنبلی نسبت به وجوب دادن مهلت یا استحباب آن اختلاف عقیده دارد، اما در هر صورت مدت مهلت را همان ۳ روز دانسته‌اند. مرتد ایام مهلت را در حبس سپری می‌سازد و توبه او می‌باید از روی میل باطنی صورت پذیرد، اما اگر وی در اثر اکراه، تن به توبه دهد، جستجو از حقیقت
وی در اثر اکراه، تن به توبه دهد، جستجو از حقیقت این توبه لازم نیست. نزد این فقیهان، مرتد در صورت نپذیرفتن توبه مجازات خواهد شد، و در این حکم بین زن و مرد تفاوتی نیست. حنبلیان سلب مالکیت از مرتد را جایز نمی‌شمارند ولی با تحقق ارتداد وی را از تصرف در اموالش ممنوع می‌سازند و در صورت کشته شدنش، تمامی اموال او را به بیت المال می‌سپارند. مالکی. از دیدگاه مذهب مالکی واجب است که حاکم شرع، اسلام را بر مرتد عرضه کند و از وی بخواهد تا توبه نماید. به مرتد ۳ روز مهلت داده خواهد شد تا دست از کفر خویش بشوید. این مهلت از
خواهد شد تا دست از کفر خویش بشوید. این مهلت از روز اثبات کفر در محکمه شروع می‌شود، نه از روز کفر ورزیدن. ایام مهلت را مرتد در حبس سپری خواهد کرد، اما بدون اینکه مورد خشونت یا آزار قرار گیرد. خوراک و آشامیدنی به هزینه مرتد در اختیارش قرار خواهد گرفت. در اجرای این مجازات تفاوتی بین مرد و زن نیست؛ تنها تفاوتی که مالکیان برای زن مرتد قائل شده‌اند این است که مهلت توبه وی گذشتن ایام عادت ماهانه است تا شبهه وجود حمل نیز بر طرف گردد. موارد اتهامی. بر طبق مصوبه مجلس شورای اسلامی در سال ۱۳۸۶، کسانی که از دین اسلام
شورای اسلامی در سال ۱۳۸۶، کسانی که از دین اسلام خارج شوند، در صورتی که یکی از والدینشان مسلمان باشد، حکمشان اعدام است.
سوره دل (پرَگیا-پارَمیتا-هریدیه-سوترا) از مهم‌ترین قطعات نوشتاری بودیسم است. سوره دل از مهم‌ترین بخش‌های سوره‌های فراسوی فرزانگی ("پرگیا پارمیتا") است. منابع. عسکری پاشایی، کتاب فراسوی فرزانگی از سوی نشر نگاه معاصر در سال ۱۳۸۱خ.
تجاوز جنسی نوعی تعرض جنسی است که شامل آمیزش جنسی یا اشکال دیگری از دخول جنسی می‌شود و بدون رضایت شخص انجام می‌شود. این عمل ممکن است با استفاده از نیروی فیزیکی، اجبار، سوءاستفاده از مقام، یا علیه شخصی که قادر به ارائه رضایت معتبر نیست، مانند کسی که بیهوش، ناتوان، دارای کم‌توانی ذهنی، یا زیر سن قانونی رضایت است (تجاوز قانونی) انجام شود. اصطلاح تجاوز گاهی به صورت نادرست به طور متقابل با اصطلاح "تعرض جنسی" استفاده می‌شود. نرخ گزارش‌دهی، پیگرد قانونی و محکومیت به تجاوز جنسی در نواحی مختلف متفاوت است. به طور
به تجاوز جنسی در نواحی مختلف متفاوت است. به طور بین‌المللی، میزان تجاوزهای ثبت‌شده توسط پلیس در سال ۲۰۰۸، به ازای هر ۱۰۰,۰۰۰ نفر، از ۰٫۲ در آذربایجان تا ۹۲٫۹ در بوتسوانا متغیر بود و میانگین آن ۶٫۳ در لیتوانی گزارش شد. در سطح جهانی، موارد گزارش‌شده از خشونت جنسی، از جمله تجاوز، عمدتاً توسط مردان علیه زنان انجام می‌شود. تجاوز توسط غریبه‌ها معمولاً کمتر رایج است نسبت به تجاوز توسط افرادی که قربانی آنها را می‌شناسد و تجاوزهای مرد به مرد در زندان شایع است و ممکن است از کمتر گزارش‌شده‌ترین اشکال تجاوز باشد.مانند
است از کمتر گزارش‌شده‌ترین اشکال تجاوز باشد.مانند فردی به اسم آرین_ک_ب که وقتی سیگار الکترونیکی میفروخت توسط همان افرادی که به آن ها سیگار الکترونیکی میفروخت مورد تجاوز شدید قرار گرفت.تجاوز جنسی گسترده و نظام‌مند (مانند تجاوز جنگی) و بردگی جنسی می‌تواند در طول درگیری‌های بین‌المللی رخ دهد. این رفتارها جنایت علیه بشریت و جنایت جنگی محسوب می‌شوند. تجاوز نیز به عنوان یکی از عناصر جنایت نسل‌کشی شناخته می‌شود زمانی که با نیت نابودی، به طور کامل یا جزئی، یک گروه قومی هدف انجام شود.مانند افرادی که مورد تجاوز قرار
هدف انجام شود.مانند افرادی که مورد تجاوز قرار گرفته‌اند ممکن است دچار آسیب‌های روحی شده و دچار اختلال اضطراب پس از سانحه شوند. آسیب‌های جدی ممکن است رخ دهد و خطر بارداری و بیماری‌های آمیزشی نیز وجود دارد. یک شخص ممکن است با خشونت یا تهدید از سوی متجاوز مواجه شود و گاهی اوقات این تهدیدها از سوی خانواده و خویشاوندان قربانی نیز وجود دارد. تعاریف. عمومی. تجاوز جنسی در بیشتر حوزه‌های قضایی به عنوان آمیزش جنسی یا اشکال دیگر دخول جنسی تعریف می‌شود که توسط مرتکب علیه قربانی بدون رضایت آنها انجام می‌گیرد. تعریف
علیه قربانی بدون رضایت آنها انجام می‌گیرد. تعریف تجاوز بین سازمان‌های دولتی بهداشت، قانون‌گذاری، ارائه‌دهندگان خدمات بهداشتی و حرفه‌های حقوقی متفاوت است و همچنین تاریخچه و فرهنگ‌های مختلف در این تعریف تأثیر دارد. در ابتدا، تجاوز هیچ مفهومی جنسی نداشت و همچنان در زمینه‌های دیگر در زبان انگلیسی به کار می‌رود. در قانون روم، اصطلاح راپتوس به عنوان شکلی از «جنایت تعرض» طبقه‌بندی می‌شد. این اصطلاح به ربودن زنی علیه اراده مردی که تحت سرپرستی او زندگی می‌کرد اشاره داشت و دخول جنسی عنصر ضروری آن نبود. تعابیر دیگر
داشت و دخول جنسی عنصر ضروری آن نبود. تعابیر دیگر از تجاوز نیز در طول زمان تغییر کرده است. دادگاه بین‌المللی جزایی برای یوگسلاوی سابق، تجاوز را به عنوان جنایتی می‌دانست که نیاز به اجبار یا زور یا تهدید زور علیه قربانی یا شخص سومی دارد. تا سال ۲۰۱۲، اف‌بی‌آی تجاوز را به عنوان یک جنایت که تنها توسط مردان علیه زنان انجام می‌شود در نظر می‌گرفت. در سال ۲۰۱۲، آنها تعریف خود را از «شناخت جنسی یک زن به زور و برخلاف اراده او» به «نفوذ، هرچند اندک، به واژن یا مقعد با هر بخشی از بدن یا شیء، یا آمیزش دهانی با عضو جنسی
هر بخشی از بدن یا شیء، یا آمیزش دهانی با عضو جنسی شخصی دیگر، بدون رضایت قربانی» تغییر دادند. تعریف به‌روز شده هنوز هم مردانی که به زور مجبور به نفوذ به زنان می‌شوند را در بر نمی‌گیرد، که به‌طور کلی به عنوان تعریف آکادمیک تجاوز شناخته می‌شود. با این حال، این تعریف هر دو جنس قربانی و مرتکب را شامل می‌شود و تأکید می‌کند که تجاوز با شیء می‌تواند به اندازه تجاوز با آلت تناسلی از نظر روانی آسیب‌زا باشد. این اداره همچنین به مواردی اشاره می‌کند که در آن قربانی به دلیل ناتوانی‌های ذهنی یا جسمی نمی‌تواند رضایت بدهد
ناتوانی‌های ذهنی یا جسمی نمی‌تواند رضایت بدهد و به اعتیاد به مواد مخدر و الکل که می‌تواند منجر به عدم رضایت معتبر شود، پرداخته است. این تعریف تأثیری بر کدهای جنایی فدرال یا ایالتی ندارد و بر اتهام‌زنی و پیگرد قانونی در سطح فدرال، ایالتی یا محلی تأثیری نمی‌گذارد؛ بلکه به این معنی است که تجاوز به شکل دقیق‌تری در سطح ملی گزارش خواهد شد. سازمان‌ها و نهادهای بهداشتی همچنین تعریف تجاوز را فراتر از تعاریف سنتی گسترش داده‌اند. سازمان جهانی بهداشت تجاوز را به عنوان نوعی از تعرض جنسی تعریف می‌کند، در حالی که مرکز
نوعی از تعرض جنسی تعریف می‌کند، در حالی که مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری تجاوز را در تعریف خود از تعرض جنسی شامل می‌سازد و به آن به عنوان شکلی از خشونت جنسی اشاره می‌کند. این مرکز همچنین به فهرست دیگری از اقدامات اجباری و غیرموافقت‌آمیز جنسی می‌پردازد که ممکن است شامل تجاوز باشد یا نباشد؛ این موارد عبارتند از: تعرض جنسی ناشی از دارو، اقداماتی که در آن قربانی مجبور به نفوذ به مرتکب یا شخص دیگری می‌شود، مستی که در آن قربانی قادر به دادن رضایت نیست (به دلیل ناتوانی یا بی‌هوشی)، نفوذ غیرفیزیکی که بعد از تحت
ناتوانی یا بی‌هوشی)، نفوذ غیرفیزیکی که بعد از تحت فشار قرار‌ گرفتن فرد (از طریق تهدید یا سوءاستفاده از مقام) به وجود می‌آید، نفوذ اجباری یا تلاش‌شده برای نفوذ به قربانی به وسیله‌ی زور فیزیکی ناخواسته (شامل استفاده از سلاح یا تهدید به استفاده از سلاح). اداره کل بهداشت کهنه‌سربازان نیز غربال‌گری عمومی برای آنچه که «آسیب جنسی نظامی» نامیده می‌شود، انجام می‌دهد و خدمات پزشکی و بهداشت روانی را به صورت رایگان به کهنه‌سربازانی که این موضوع را گزارش می‌دهند، ارائه می‌دهد (عنوان 38 کد ایالات متحده 1720D؛ قانون
می‌دهد (عنوان 38 کد ایالات متحده 1720D؛ قانون عمومی 108–422). برخی کشورها یا حوزه‌های قضایی بین تجاوز و تعرض جنسی تمایز قائل می‌شوند و تجاوز را به‌عنوان نفوذ آلت تناسلی به واژن تعریف می‌کنند، در حالی که سایر انواع فعالیت‌های جنسی غیرموافقت‌آمیز به‌عنوان تعرض جنسی تلقی می‌شوند. به عنوان مثال، اسکاتلند بر نفوذ آلت تناسلی تأکید دارد و نیاز دارد که تعرض جنسی تنها در صورتی تجاوز محسوب شود که با استفاده از آلت تناسلی صورت گرفته باشد. دادگاه بین‌المللی کیفری برای رواندا در سال ۱۹۹۸ تجاوز را به‌عنوان «یک حمله
رواندا در سال ۱۹۹۸ تجاوز را به‌عنوان «یک حمله فیزیکی با ماهیتی جنسی که بر روی یک فرد تحت شرایطی اجباری صورت می‌گیرد» تعریف می‌کند. در موارد دیگر، اصطلاح "تجاوز" از استفاده قانونی خارج شده و به جای آن از اصطلاحاتی مانند "تعرض جنسی" یا "عمل جنسی مجرمانه" استفاده می‌شود. برخی کشورها اقدام به جرم‌انگاری حذف کاندوم بدون توافق کرده‌اند، که در آن یک شریک کاندوم خود را در طول رابطه جنسی بدون اطلاع شریک دیگر حذف (یا عمداً آسیب می‌زند)؛ دلیل آن این است که رضایت به رابطه جنسی محافظت‌شده داده شده و نه به رابطه
به رابطه جنسی محافظت‌شده داده شده و نه به رابطه غیرمحافظت‌شده، که باعث می‌شود عمل بعدی غیرموافقت‌آمیز و بنابراین غیرقانونی باشد. برای چنین مواردی، کشورهای بریتانیا، سوئیس و نیوزیلند محکومیت‌های تجاوز را تصویب کرده‌اند، در حالی که استرالیا، کانادا و آلمان محکومیت‌هایی برای تعرض جنسی داشته‌اند؛ کالیفرنیا این عمل را نوعی ضرب‌وشتم جنسی می‌داند. دامنه. بزه‌دیدگان تجاوز یا تعرض جنسی از تنوع وسیعی در جنسیت‌ها، سنین، گرایش‌های جنسی، نژادها، مکان‌های جغرافیایی، فرهنگ‌ها و درجات ناتوانی یا معلولیت برخوردارند. موارد
و درجات ناتوانی یا معلولیت برخوردارند. موارد تجاوز به چندین دسته تقسیم‌بندی می‌شوند و ممکن است رابطه متجاوز با بزه‌دیده و زمینه تعرض جنسی را توصیف کنند. این دسته‌ها شامل تجاوز در قرار عاشقانه، تجاوز گروهی، تجاوز زناشویی، تجاوز خویشاوندی، سوءاستفاده جنسی از کودکان، تجاوز در زندان، تجاوز توسط آشنایان، تجاوز در جنگ و تجاوز قانونی می‌باشند. فعالیت جنسی اجباری می‌تواند برای مدت طولانی انجام شود و با آسیب جسمی اندک یا بدون آسیب جسمی همراه باشد. رضایت‌مندی. در تمام اظهارنظرات مربوط به تجاوز جنسی، عدم رضایت فرد
اظهارنظرات مربوط به تجاوز جنسی، عدم رضایت فرد قربانی، مورد توجه بسیار است. نیاز است که رضایت حتماً بیان شود. اما عدم مخالفت مشخصا به معنی رضایت نیست. عدم رضایت ممکن است نتیجهٔ اجبار زیاد شخصی باشد که مرتکب تجاوز می‌شود، یا نتیجهٔ ناتوانی فرد قربانی در اعلام رضایت خود باشد (مانند زمانی که فرد خواب است، یا حالت عادی ندارد (مست) یا ناتوان ذهنی است). قانون هم چنین ممکن است رضایت را در آمیزش‌های جنسی افراد زیر سن قانونی که قانوناً می‌توانند راضی به چنین روابطی با افراد بزرگسال‌تر از خود باشند، رد می‌کند. چنین
با افراد بزرگسال‌تر از خود باشند، رد می‌کند. چنین مواردی گاهی «تجاوز قانونی» یا «آمیزش جنسی غیرقانونی یا نامشروع» خوانده می‌شوند. صرف‌نظر از اینکه آیا این روابط همراه با رضایت فرد زیر سن قانونی صورت می‌گیرد، چنین افرادی از نظر قانون در رابطه با شخص متجاوز ناتوان از اعلام رضایت برای سکس هستند. ممکن است با وجودی که فرد در ابتدا رضایت خود را برای سکس اعلام داشته، رضایتش را پس بگیرد، که در این صورت هر عمل جنسی که بعد از‍ پس گرفتن رضایت صورت گیرد، تجاوز محسوب می‌شود. اجبار که تحت آن قربانی می‌تواند دچار فشار یا
اجبار که تحت آن قربانی می‌تواند دچار فشار یا خشونت غیرقابل مقاومت شود یا به آن تهدید گردد و می‌تواند منجر به عدم مقاومت در برابر آمیزش شود، منتهی به فرض عدم رضایت می‌گردد اجبار می‌تواند فشار واقعی یا تهدیدی یا خشونت علیه قربانی یا کسی نزدیک به قربانی باشد. حتی باجگیری هم می‌تواند مشمول اجبار شود. سوءاستفاده از قدرت می‌تواند مشمول اجبار باشد. برای مثال در فیلیپین مردی که با زنی «به موجب دسیسه و فریب یا سوءاستفادهٔ جدی از قدرت» آمیزش می‌کند، مرتکب تجاوز شده‌است. محکمه جنایی بین‌المللی برای رواندا در قضاوت
محکمه جنایی بین‌المللی برای رواندا در قضاوت برجسته‌اش به سال ۱۹۹۸ تعریفی از تجاوز را استفاده کرد که در آن از واژه «رضایت» استفاده نشده بود: «تعرض جسمی با ماهیت جنسی که به فردی تحت شرایط اکراه‌آمیز وارد شده‌است.» تجاوز زناشویی که به عنوان تجاوز زوجی نیز شناخته می‌شود، سکس بدون رضایتی است که تجاوزگر در آن همسر قربانی است. در نتیجه نوعی از تجاوز شریک جنسی، خشونت خانگی و سوءاستفاده جنسی است. از منظر تاریخی، و هنوز هم در بعضی کشورها رضایت در عقد ازدواج پیش‌فرض بود و در نتیجه تجاوز زوجی را غیرممکن می‌کرد. با این
و در نتیجه تجاوز زوجی را غیرممکن می‌کرد. با این وجود تجاوز زوجی امروزه توسط قراردادهای بین‌المللی محکوم می‌شود و به‌طور روزافزون عملی مجرمانه محسوب می‌شود. در ۲۰۰۶ تخمین زده شد که تجاوز زناشویی می‌تواند در ۱۰۴ کشور مورد تعقیب قضایی قرار گیرد. (در ۴ مورد از این کشورها، تجاوز زناشویی تنها زمانی می‌تواند مورد تعقیب قرار گیرد که زوجین از لحاظ قضایی از هم جدا شده‌اند) و از سال ۲۰۰۶ چند کشور دیگر هم تجاوز زوجی را غیرقانونی کردند. در ایالات متحده، تجاوز زوجی در ۵۰ ایالت غیرقانونی است. اولین ایالتی که آن را
در ۵۰ ایالت غیرقانونی است. اولین ایالتی که آن را غیرقانونی کرد داکوتای جنوبی در ۱۹۷۵ و آخرین آن کارولینای شمالی در ۱۹۹۳ بود. سایر کشورهای در حال توسعه در سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۹ آن را غیرقانونی کردند. در بسیاری از کشورها، مشخص نیست که آیا تجاوز زناشویی تحت قوانین معمول تجاوز تحت پیگرد قرار می‌گیرد یا نه. با این وجود، در نبود قانون تجاوز زوجی احتمال دارد که ممکن باشد که برای آنچه بالفعل تجاوز است با توصیف آن به عنوان آزار و اذیت آن را مورد پیگرد قرار داد. انواع. چند نوع تجاوز وجود دارد که معمولاً با توجه به
چند نوع تجاوز وجود دارد که معمولاً با توجه به وضعیتی که در آن رخ می‌دهند، جنسیت یا ویژگی قربانی، و/یا جنسیت و ویژگی مجرم طبقه‌بندی می‌شود. انواع مختلف تجاوز شامل: تجاوز توسط آشنا، تجاوز دست جمعی، تجاوز زناشویی یا تجاوز زوجی، تجاوز به محارم، سوءاستفاده جنسی از کودکان، تجاوز در زندان، تجاوز جنگی و تجاوز از لحاظ قانونی است ولی به این موارد محدود نمی‌شود. تجاوز خاکستری. تجاوز خاکستری بنابر تعریف شکلی از درگیری جنسی است که «جایی میان رضایت و ممانعت» واقع می‌شود، زمانی که «هر دو طرف مطمئن نیستند که هر یک دقیقاً
زمانی که «هر دو طرف مطمئن نیستند که هر یک دقیقاً چه می‌خواهند» و میزان شیوع گستردهٔ آن نتیجه فقدان آگاهی و درک درست نسبت به مفهوم رضایت است. بنابر تحقیقی که در انگلستان بر روی افراد ۱۴ تا ۲۵ سال انجام شده، تقریباً یک‌سوم دانش‌آموزان واقعاً چیزی در مورد رضایت در کلاس‌های توضیحات جنسی که شرکت در آن‌ها اجباری است یادنمی‌گیرند. در واقع درصد زیادی از افراد مورد تجاوز قرار می‌گیرند چرا که آن‌ها دقیقاً نمی‌توانند به متجاوز بفهمانند که از این کار رضایت ندارند، از سوی دیگر اغلب متجاوزان فکر می‌کنند (یا ترجیح
از سوی دیگر اغلب متجاوزان فکر می‌کنند (یا ترجیح می‌دهند فکر کنند) که فردی که به او تجاوز می‌کنند مخالفتی با این کار ندارد و علی‌رغم ممانعت ظاهری، باطناً راضی است. میشله دکر، استاد دانشگاه جانز هاپکینز در تحلیلی که بر گزارش سازمان ملل متحد در مورد تجاوز در شش کشور آسیایی نوشته می‌گوید: «تجاوز لزوماً این نیست که شخصی تفنگ را بر روی شقیقهٔ یک زن بگذارد» گزارش مزبور نشان می‌دهد مردم تمایل دارند رفتارها را با تعریف قانونی تجاوز یعنی داشتن رابطه جنسی با یک زن بدون رضایت وی هماهنگ کنند ولی از واژهٔ تجاوز استفاده