payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با خنجر به وی حمله کرد و او را به قتل رساند.» اما در واقع خواجه نظام‌الملک در شب جمعه دوازدهم ماه رمضان سال ۴۸۵ هجری قمری در راه بغداد در محلی به نام صحنه توسط یکی از فدائیان حسن صباح به نام بوطاهر ارانی به قتل رسیده است. حسینقلی مستعان در مصاحبه با سیروس آموزگار می‌گوید: «همه ما می‌دانیم که نیمی از آنچه ذبیح‌الله منصوری به اسم ترجمه می‌نوشت، نوشتهٔ خود او بود. حتی به نظر من «نیم» هم برآورد کمی است. خود شما یکبار برای من تعریف کردید که امیرانی یک جزوهٔ سی چهل صفحه‌ای را برای ترجمه به وی داد و او آن را در
چهل صفحه‌ای را برای ترجمه به وی داد و او آن را در سی چهل شماره خواندنی‌ها ترجمه کرد و بعداً هم به صورت یک کتاب قطور در ایران چاپ شد.» و سیروس آموزگار پاسخ می‌دهد: «بله، درست است. من خودم آنروز حضور داشتم. یکبار دیگر نیز در همین فرانسه، یک روز دکتر محمدعلی امیرمعزی را که به یقین یکی از نامداران ایرانی معاصر است، دیدم و به وی گفتم که در ایران کتاب خداوند الموت ذبیح‌الله منصوری را که ترجمه از یک نویسندهٔ فرانسوی بنام پل آمر است خوانده‌ام و خیلی خوشم آمده است و می‌خواهم اصل کتاب را به فرانسه بخوانم. دکتر معزی
می‌خواهم اصل کتاب را به فرانسه بخوانم. دکتر معزی غش غش خندید و گفت آن کتاب در واقع مقاله‌ای بیش نیست و ملحقات خود منصوری آن را به صورت آن کتاب قطور درآورده است. قضاوت در این مورد کار آسانی نیست و باید با حوصله‌ای زیاد به تک‌تک کتاب‌هایش دسترسی داشت و ترجمه را با اصل مقایسه کرد؛ دید که تا چه اندازه از متن آن الحاقات خود ذبیح‌الله منصوری است.» روزی منتقدی در یکی از روزنامه‌ها به شدت از ذبیح‌الله منصوری انتقاد کرده بود و وی را دزد آثار ادبی خوانده بود. ذبیح‌الله منصوری در جوابش می‌گوید: «اگر انسان در زندگی
منصوری در جوابش می‌گوید: «اگر انسان در زندگی قرار باشد که دزد باشد بهتر است کتاب بدزدد». نظریات دربارهٔ منصوری. مقاله علی‌اکبر قاضی‌زاده. علی‌اکبر قاضی‌زاده در مقاله‌ای در روزنامه شرق به تاریخ ۲۵ تیر ۱۳۸۶ تحت عنوان «تکلیف ذبیح‌الله منصوری را روشن کنید»، به ارائه راهکارهایی برای روشن شدن وضعیت آثار منصوری پرداخت. او دربارهٔ آثار منصوری می‌نویسد: او دربارهٔ مشکلاتی که با خواندن آثار منصوری پیش آمده است، می‌نویسد: او برای روشن شدن وضعیت آثار منصوری، این پیشنهاد را ارائه می‌دهد: منصوری از دید مطالعات ترجمه. در
را ارائه می‌دهد: منصوری از دید مطالعات ترجمه. در سال ۱۳۸۷ اسماعیل حدادیان مقدم در مقاله‌ای در فصلنامه "مترجم" از دیدگاهی تازه به آثار منصوری پرداخت. وی در مقاله ای با عنوان "شبه ترجمه‌های ذبیح‌الله منصوری"، این ترجمه‌ها را از دید مطالعات ترجمه نوعی شبه ترجمه نامید و خواستار آن شد تا با انجام کار تحقیقی و مستند و با کمک راهکارهایی که نشان می‌دهد، به بررسی علمی آن‌ها بپردازیم. آثار. یکی از مهم‌ترین نوشته‌های منصوری کتاب شاه جنگ ایرانیان است. از آثار قابل توجه دیگرش می‌توان به "سینوهه پزشک مخصوص فرعون"،
توجه دیگرش می‌توان به "سینوهه پزشک مخصوص فرعون"، "خواجه تاجدار"، "خداوند الموت" (حسن صباح)، "ابن سینا نابغه‌ای از شرق"، "اسپارتاکوس"، "امام حسین و ایران"، "اندیشه‌های یک مغز بزرگ" (۴ ج)، "افکار مترلینک" و "منم تیمور جهانگشا" اشاره کرد. فهرست برخی آثار. به علاوه کتاب‌های «هفت خواهران نفتی» نوشتهٔ آنتونی سمسون و «شهر لوط چگونه ویران شد» اثر پل ایلتون تنها کتابی که «ذبیح‌الله منصوری» نام خود را به عنوان نویسنده بر آن نهاده؛ کتاب "علوم اسلامی در قرن اول هجری" است، که البته بیشتر دربارهٔ علوم اسلامی در سده‌های
که البته بیشتر دربارهٔ علوم اسلامی در سده‌های چهارم و پنجم هجری است که نشر چکامه آن را در سال ۱۳۶۲ به چاپ رسانده است.
بُشرویه، مرکز شهرستان بشرویه، واقع در استان خراسان جنوبی می‌باشد. این شهر در شمال غربی استان خراسان جنوبی قرار گرفته است و براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت ۱۶٬۴۲۶ نفری را در خود جای داده است. ویژگی‌های کلی. این شهر در موقعیت ۳۳٫۸ درجه شمالی و ۵۷٫۴ درجه شرقی، در شرق ایران و در شمال غرب استان خراسان جنوبی، در ۸۸ کیلومتری جنوب غربی فردوس و ۱۲۰ کیلومتری شمال شرقی طبس واقع است. مردم بشرویه مسلمان و پیرو مذهب شیعه هستند آب و هوا و اقلیم. با توجه به قرارگیری در مجاورت کویر، آب و هوای این شهر گرم و کویری است.
مجاورت کویر، آب و هوای این شهر گرم و کویری است. ویژگی‌های تاریخی. بشرویه به دلیل حفظ بافت سنتی زیبای خود و بادگیرهای زیبای آن به شهر بادگیرها در خراسان معروف است و بادگیر خانه مستوفی در بشرویه یکی از منحصر به فردترین بادگیرها در ایران است همچنین اولین موزه خصوصی ایران در این شهر وجود دارد. بشرویه از شهرهای تاریخی و قدیمی با عمری چند صد ساله است.. کشاورزی. بیشتر مردم این دیار به حرفه کشاورزی اشتغال دارند. کشاورزی مبتنی بر منابع زیرزمینی آب و زمین‌های مستعد این منطقه است و عمده محصولات به عمل آمده پنبه، جو،
منطقه است و عمده محصولات به عمل آمده پنبه، جو، گندم، پسته، خربزه و هندوانه می‌باشند که در این بین کشت و برداشت پسته اگر چه از قدیم انجام می‌شده، ولی به تازگی رونق ویژه‌ای گرفته است. همچنین این شهرستان یکی از قطب‌های تولید پنبه در کشور است و پنبه مرغوبی دارد. فرهنگ و آداب و رسوم. از مهم‌ترین آداب این منطقه که از گذشتگان به یادگار مانده است، برگزار کردن مراسم در ایام محرم است که به صورت بسیار حزین و با اجتماع زیادی برگزارمی‌شود. در این ایام مردم بسیاری از شهرهای دیگر برای شرکت در این مراسم و دیدن عزاداری به
دیگر برای شرکت در این مراسم و دیدن عزاداری به این شهر مسافرت می‌کنند. حسینه حاج علی اشرف و منزل آقا هر سال در ایام محرم جمع کثیری از مردم را در دل خود جای می‌دهند در این ایام مراسم علم گردانی که از چهارصد سال پیش در حسینیه حاج علی اشرف انجام می‌شده همچنان با همان شیوه قدیم خود و با نوای حسین حسین برگزار می‌شود و یکی از زیباترین شکل‌های عزاداری ایام محرم است. ریگزار و کویر بشرویه از جاذبه‌های این شهرستان است و مکان بسیار خوبی برای رصد ستارگان می‌باشد و هرساله تعداد زیادی در گردشگر برای دیدن این مکان به
تعداد زیادی در گردشگر برای دیدن این مکان به بشرویه سفر می‌کنند. یکی از بهترین مراکز رصد نجومی و مشاهده بارش شهابی برساوشی در ایران کویر بشرویه است که همه ساله جشنواره «شهاب باران بر ساوشی» در ایام شهاب باران در این شهرستان بشرویه برگزار می‌شود و این جشنواره در تقویم رویدادهای گردشگری جمهوری اسلامی ایران با شماره ۱۰۲۰۹۳۷۵ به ثبت رسیده است. در گواهینامه ثبت رویداد فوق آمده است: رویداد گردشگری «جشنواره شهاب باران برساوشی» واقع در شهرستان بشرویه (خراسان جنوبی) که هر ساله در بازه زمانی بیست و یکم مرداد ماه الی
که هر ساله در بازه زمانی بیست و یکم مرداد ماه الی بیست و دوم مرداد ماه برگزار می‌گردد در تاریخ ۱۴۰۲/۰۶/۱۹ و با شماره ۱۰۲۰۹۳۷۵، در سطح «محلی» در «فهرست رویدادهای گردشگری جمهوری اسلامی ایران به ثبت رسیده است. شهر بشرویه دارای چند بازارچه صنایع دستی مستقر در خانه‌های قدیمی (دوره ایلخانی تا قاجار) است و از صنایع دستی این شهر می‌توان به برک بافی، جاجیم بافی، پخل بافی، فرش بافی، مینا کاری، سفالگری و خراطی و معرق کاری اشاره کرد. نامگذاری. کلمه «بُشرویه» مرکب از دو بخش «بُش» و «رویه» است و دلالت دارد بر منطقه‌ای
بخش «بُش» و «رویه» است و دلالت دارد بر منطقه‌ای که محل رویش «بُش» است و بُش در نظر اهالی و معمرین شهر، بوته‌ای خودرو از تیره گیاهان کم‌آب کویری و بیابانی بوده که برای ادامه حیات خود احتیاج به آب فراوانی نداشته و در اصطلاح مردم «تِرِخ» یا «درمنه» نامیده می‌شده است که در اصل «دِرِمنه» است. البته نظرها در این مورد متفاوت است بوته بُش همان درخت بادامشک است که در ارتفاعات بشرویه فراوان می‌روید و در شهرستان فهرج استان کرمان اصطلاح بُش به این درختچه گفته می‌شود. نظامی در این باب گوید: سرشناسان. شهر بشرویه در بخش
در این باب گوید: سرشناسان. شهر بشرویه در بخش "" قابل مشاهده است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱۶٬۴۲۶ نفر (در ۴٬۹۷۳ خانوار) بوده است. شورای اسلامی شهر بشرویه. شورای اسلامی شهر به منظور پیشبرد سریع برنامه‌ها از طریق همکاری مردم و نظارت بر امور شهر تشکیل شده است. شورای اسلامی شهر بشرویه متشکل از ۵ عضو است که برای یک دورهٔ چهار ساله به شیوه انتخابات برگزیده می‌شوند. هم‌چنین نظارت بر عملکرد شهرداری و انتخاب شهردار، تصویب بودجهٔ سالانهٔ شهرداری از دیگر وظایف شورای شهر است.
سالانهٔ شهرداری از دیگر وظایف شورای شهر است. از سال ۱۳۷۸ تاکنون (۱۴۰۰) شش دوره انتخابات شهر و روستا برگزار شده است: جاذبه‌های طبیعی. بشرویه دارای کویر بکر و دست نخورده با تپه‌های ماسه بادی فراوانی ست که قطعاً مورد توجه طبیعت گردان و کویرنوردان قرار می‌گیرد. در کنار کویر بکری که در شرق شهرستان بشرویه قرار گرفته است، روستاهای کوهپایه‌ای و زیبای این شهرستان نیز مثال زدنی ست. روستای کرند در فاصله ۳۵ کیلومتری این شهرستان کوچه باغ‌های فراوانی دارد که صدای دلنشین آبی که از دل کوه سرچشمه گرفته و از میان این کوچه
آبی که از دل کوه سرچشمه گرفته و از میان این کوچه باغ‌ها می‌گذرد، آرامش بخش است. حوادث. حوالی ساعت ۱۷:۴۴ سه‌شنبه ۲۲ آذر ۱۴۰۱ زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۵٫۴ ریشتر در ۳۳ کیلومتری بشرویه رخ داد که موجب وارد آمدن خسارت‌های مادی به روستاهای اطراف شد. تا کنون خسارت جانی در اثر این زمین‌لرزه گزارش نشده است.
فارسی‌زبانان یا پارسی‌زبانان مردمان ایرانی‌تباری هستند که زبان بومی‌شان فارسی است. این مردم در طول تاریخ از یک سامانه فرهنگی مشترک و نفوذ گسترده فرهنگی، سیاسی و اجتماعی برخوردار بوده‌اند. در زبان‌های غربی به فارسی‌زبانان مردمان پارسی ("Persian people") گفته می‌شود. در زبان پشتو واژهٔ پارسیوان (فارسیوان) برای فارسی‌زبانان آن کشور متداول است. فارسی‌زبانان تاثیر به سزایی در پیشرفت علم و هنر داشته‌اند. ادبیات فارسی نیز یکی از برجسته‌ترین سنت‌های ادبی جهان است.هویت زبانی فارسی زبانان، ریشه در قوم باستانی پارس
زبانی فارسی زبانان، ریشه در قوم باستانی پارس دارد، با این حال فارسی‌زبانان امروزی نیاکان گوناگونی دارند. پارس‌ها قومی هندواروپایی نژاد و مهاجر به فلات ایران بودند که شاهنشاهی هخامنشی را بنا نهادند. پارس های باستان در اصل قبایلی هندواروپایی نژاد و از شاخه آریایی بودند که در سده نهم پیش از میلاد وارد فلات ایران شدند. آن‌ها در طول تاریخ برخی از بزرگ‌ترین امپراتوری‌های جهان را بنیان‌گذاری کردند و بر بخش‌های بزرگی از جهان حکم راندند. گاه در دوران معاصر به فارسی‌زبانان افغانستان، تاجیکستان و ازبکستان "تاجیک" و
افغانستان، تاجیکستان و ازبکستان "تاجیک" و به فارسی‌زبانان قفقاز "تات" اطلاق می‌شود. با این حال، واژه‌های تاجیک و تات از نظر تاریخی به‌عنوان مترادف فارس‌زبان به کار می‌رفتند. بسیاری از چهره‌های تأثیرگذار فارسی‌زبان از خارج از مرزهای امروزی ایران به ویژه آسیای میانه، افغانستان و تا حدی کمتری از قفقاز هستند. در زمینه‌های تاریخی ممکن است از «پارسی» برای پوشش همه موضوعات ایران باستان، بدون توجه به پیشینه قومی، استفاده شود. نام. ریشه‌شناسی نام. اصطلاح "پارسی" به معنای اهل سرزمین پارس و در لاتین به‌صورت "Persia"
معنای اهل سرزمین پارس و در لاتین به‌صورت "Persia" آمده است که خود از کلمه یونانی "Περσίς" مشتق شده است، واژه یونانی نیز از واژه پارسی باستان "پارسه" (𐎱𐎠𐎼𐎿) گرفته شده است است که در فارسی نو به‌صورت "فارس" موجود است. در کتاب مقدس، به ویژه در کتاب‌های دانیال، استر، عزرا و نحمیا، این نام به‌صورت "پاراس" (פָּרָס) ذکر شده است. یونانی‌ها این نام را در اساطیر یونانی به پرسئوس، مرتبط می‌کنند. هرودوت در داستانی نقل می‌کند، که پرسئوس، دارای پسری به نام پرسس بود و پارس‌ها نام خود را از او گرفته‌اند. ظاهراً خود پارس‌ها
نام خود را از او گرفته‌اند. ظاهراً خود پارس‌ها نیز این داستان را می‌دانستند، زیرا خشایارشا در جریان حمله خود به یونان تلاش کرد با استفاده از آن آرگوسی‌ها را فریب دهد، اما در نهایت ناکام ماند. نام فارس در اصل معرب پارس است. «فارس» در زبان عربی به معنی «اسب‌سوار» یا «سوارکار» به‌کار می‌رود. برخی شاعران و نویسندگان، از جمله اسماعیل بن یسار نسایی، این نام را به ایرانیان دارای اسب پیوند داده‌اند. او در یکی از اشعار خود می‌گوید که «واژهٔ فارس از فُرس گرفته شده تا با انتساب به نژاد ایرانی شکوه و منزلت یابد».
تا با انتساب به نژاد ایرانی شکوه و منزلت یابد». تاریخچه نام. اگرچه "پارس" تنها یکی از استان‌های ایران باستان بود، اما اشکال مختلف این نام (به عنوان مثال، "Persia") از طریق منابع یونانی پذیرفته شد و برای سال‌های متمادی به عنوان یک نام برای تمام امپراتوری ایران، توسط استفاده شد. بنابراین، به‌ویژه در جهان غرب، نام‌های "پرشیا" و "پرشین" برای اشاره به تمام ایران و مردم آن به کار می‌رفتند. برخی از منابع اسلامی قرون وسطی و امروزی نیز از هم‌ریشه‌های اصطلاح "پارسی" برای اشاره به اقوام و زبان‌های مختلف ایرانی، از
برای اشاره به اقوام و زبان‌های مختلف ایرانی، از جمله گویشوران خوارزمی، مازندرانی، و آذری استفاده می‌کردند. مورخ عراقی قرن دهم، مسعودی، به پهلوی، دری و آذری به عنوان گویش‌های زبان فارسی اشاره می‌کند. در سال ۱۳۳۳، ابن بطوطه، جهانگرد و محقق مراکشی قرون وسطی، به افغان‌های کابل به عنوان یک زیر شاخه خاص از پارس‌ها اشاره می‌کند. لیدی مری شیل (لئونورا وولف)، در مشاهدات خود از ایران در دوران قاجار، بیان می‌کند که کردها و لک‌ها خود را متعلق به نژاد "پارسیان باستان" می‌دانند. در ۲۱ مارس ۱۹۳۵، رضاشاه پهلوی، شاه وقت
می‌دانند. در ۲۱ مارس ۱۹۳۵، رضاشاه پهلوی، شاه وقت ایران، فرمانی صادر کرد و از جامعه بین‌المللی خواست تا در مکاتبات رسمی از اصطلاح "ایران"، به نام اصلی کشور، استفاده شود. با این حال، اصطلاح "پارسی" هنوز هم به طور تاریخی برای اشاره به جمعیت غالب مردم ایرانی که در محدود ایران فرهنگی زندگی می‌کنند، استفاده می‌شود. تاریخچه. ایران برای اولین بار در منابع آشوری از هزاره سوم پیش از میلاد در زبان اکدی باستان با نام Parahše گواهی شده است که منطقه ای متعلق به سومریان را مشخص می‌کند. نام این منطقه توسط یک قوم کوچ‌نشین
مشخص می‌کند. نام این منطقه توسط یک قوم کوچ‌نشین باستانی ایرانی که در غرب و جنوب غربی دریاچه ارومیه به منطقه مهاجرت کردند و در نهایت به «پارسیان» شهرت یافتند، برگزیده شد. کتیبه آشوری نو قرن نهم پیش از میلاد از ابلیسک سیاه که در نمرود یافت شده است، آن را به اشکال آشوری متأخر پارسوا و پارسوآش به عنوان منطقه و مردمی در کوه‌های زاگرس نشان می‌دهد که احتمالاً دومی به سمت جنوب مهاجرت کرده است. نام منطقه را با خود به پارس منتقل کردند و این اولین گواهی بر مردم ایران باستان محسوب می‌شود. واژهٔ پارسَ (پارسی باستان:
باستان محسوب می‌شود. واژهٔ پارسَ (پارسی باستان: 𐎱𐎠𐎼𐎿, Pārsa) واژه‌ای است از زبان پارسی باستان که به قوم پارس و سرزمین‌های تحت حاکمیت این قوم گفته می‌شد. این واژه با ورود به زبان پارسی میانه (پارسی میانه: Pʾlsy ,𐭯𐭠𐭫𐭮𐭩 و Pʾʿsy 𐭯𐭠𐭥𐭮𐭩‎) به شکل پارس درآمد و به همان شکل به زبان پارسی نو (لاتین‌نویسی: Pārs) وارد شد. ایرانیان باستان نقش مهمی در سقوط امپراتوری آشور نو ایفا کردند. مادها در رشته‌کوه‌های زاگرس مستقر شده و در مادَ (غرب ایران کنونی) تمدن به وجود آورده و در آنجا ماندگار شدند. پارس‌ها تدریجاً رو به جنوب
در آنجا ماندگار شدند. پارس‌ها تدریجاً رو به جنوب پیشروی کرده و به سرزمینی رسیدند که استان فارس کنونی است؛ و در آنجا ماندگار شدند. پارس‌ها پس از آمدن به آن منطقه به تمدن‌های اطراف آنجا برخوردند. علی بن حسین مسعودی در التنبیه و الاشراف می‌نویسد پارسیان قومی بودند که سرزمینشان دیار جبال بود از ماهات (ماد) و غیره و آذربایجان تا مجاور ارمنستان و اران و بیلقان تا دربند که باب و الابواب است و ری و طبرستان و مسقط و شابران و گرگان و ابرشهر که نیشابور است و هرات و مرو و دیگر ولایت‌های خراسان و سیستان و کرمان و پارس
و دیگر ولایت‌های خراسان و سیستان و کرمان و پارس و اهواز با دیگر سرزمین عجمان که در وقت حاضر به این ولایت‌ها پیوسته است، همهٔ این ولایت‌ها یک مملکت بود، پادشاهش یکی بود و زبانش یکی بود، فقط در بعضی کلمات تفاوت داشتند، زیرا وقتی حروفی که زبان را بدان می‌نویسند یکی باشد، زبان یکی است و گرچه در چیزهای دیگر تفاوت داشته باشد، چون پهلوی و دری و دیگر زبان‌های پارسی. ابن الندیم از عبداﷲبن مقفع حکایت کند که لغات فارسی شش است: فهلویه (پهلوی)، دریه (دری)، فارسیه (زبان مردم فارس)، خوزیه (زبان مردم خوزستان)، و سریانیه.
مردم فارس)، خوزیه (زبان مردم خوزستان)، و سریانیه. فهلویه منسوب است به فهله (پهله) نامی که بر مجموع شهرهای پنجگانهٔ اصفهان و ری و همدان و ماه نهاوند و آذربایجان دهند.
نایجل کندی نوازنده انگلیسی ویولن و ویولا است. او با رفتار و ظاهر جوان‌پسند خود تأثیر زیادی در کشاندن جوانان اروپائی به‌سوی موسیقی کلاسیک داشته‌است. نایجل متولد سال ۱۹۵۶ (میلادی) در برایتون است. تحصیلات موسیقی او در مدرسه یهودی منوهین ساری (انگلستان) و مدرسه موسیقی جولیارد نیویورک انجام گرفت. در لندن او شاگرد خود یهودی منوهین بود. اجراهای او از کنسرتوهای چهار فصل ویوالدی از بهترین و پرفروش‌ترین آثار کلاسیک سال‌های اخیر بوده‌است. از سال۱۹۷۷ میلادی که برای نخستین بار به همراه ارکستر فیلار مونیا به رهبری
نخستین بار به همراه ارکستر فیلار مونیا به رهبری ریکاردو موتی روی صحنه رفت با تمامی ارکسترهای بزرگ بریتانیا برنامه داشته است و در تمام جشن واره های مهم انگلستان شرکت کرده است اولین حضورش در اروپا (به جز انگلیس) در سال ۱۹۸۰ با ارکستر فیلار مونیک برلین بود و از ان پس در بسیاری از نقاط جهان به اجرای کنسرت پرداخته است ضبط وی از کنسرتو ویولن الگار (با ارکستر فیلارمونیک لندن به رهبری هندلی) جایزه «دیسک طلایی» را به دست آورد و از طرف مجله ی گرامافون به عنوان «بهترین ضبط سال» شناخته شد. منابع. Wikipedia
«بهترین ضبط سال» شناخته شد. منابع. Wikipedia contributors, "Nigel Kennedy," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Nigel_Kennedy&amp;oldid=195999947 (accessed March 10, 2008).
یٍهودی منوهین (زادهٔ ۲۲ آوریل ۱۹۱۶ – درگذشتهٔ ۱۲ مارس ۱۹۹۹) نوازندهٔ برجستهٔ ویولن و رهبر ارکستر بود. از یهودی منوهین به عنوان بهترین نوازندهٔ ویولن در سدهٔ بیستم یاد می‌شود. وی در خانواده‌ای بلاروسی- یهودی در نیویورک متولد شد، اما بیشترِ عمر حرفه‌ای خود را در انگلستان گذراند. وی در سال ۱۹۷۰ تبعهٔ سوئیس شد و در سال ۱۹۸۵ تابعیت بریتانیا را پذیرفت و از تابعیت آمریکایی خود ترک تابعیت کرد. یهودی منوهین چهره‌ای انسان‌دوست و انسان‌مدار بود و در فعالیت‌های بشردوستانه شهرت بسزایی داشت. کودکی. معنی نام او در زبان
شهرت بسزایی داشت. کودکی. معنی نام او در زبان عبری «یَهودی» است. نام او را مادرش پس از این‌که توهینی نسبت به یهودیان شنید، مخصوصاً انتخاب کرد تا نشان دهد که از قومیت خود شرم ندارد. او از سه‌سالگی به نواختن ویولن پرداخت و در هفت سالگی اولین کنسرت خود را با ارکستر سمفونیک سان فرانسیسکو اجرا کرد. در سال‌های بعد، منوهین شاگرد ویولونیست و آهنگ‌ساز رومانیایی، ژرژ انسکو بود. منوهین در ۱۰ سالگی در «کارنگی هالِ» نیویورک ساز می‌زد، و حتی ۱۳ سالش نشده‌بود که به‌عنوان تکنواز ویولن همراه با ارکستر فیلارمونیک برلین به
تکنواز ویولن همراه با ارکستر فیلارمونیک برلین به رهبری برونو والتر کنسرتوهایی از بتهوون، برامس و باخ را اجرا کرد. جنگ جهانی دوم. در جریان جنگ جهانی دوم، منوهین بیشتر از ۵۰۰ کنسرت برای نیروهای متفقین اجرا کرد. وی پس از آزادسازی اردوگاه مرگ برگن بلزن به‌همراه بنجامین بریتن برای اسیران جان به در برده از آن اردوگاه، کنسرت خیریه اجرا کرد. در این زمان با مشکلات شدید جسمی و هنری مواجه شد که به‌کمک دیسیپلین‌های شدید، مدیتاسیون و یوگا توانست آن‌ها را پشت سر بگذارد. پس از بهبود، با توجه و سلیقهٔ بسیار، به اجرای آثار
از بهبود، با توجه و سلیقهٔ بسیار، به اجرای آثار کلاسیک پرداخت و به‌خاطر اجراهای بسیار دقیق و پراحساس خود معروف شد. پس از پایان جنگ در کنسرتی به‌رهبری ویلهلم فورت‌ونگلر در برلین شرکت کرد و بدین‌ترتیب نخستین نوازندهٔ یهودی شد که پس از همه‌سوزی در آلمان کنسرت داد. فعالیت هنری. او که فردی بسیار پرانرژی بود و به‌طور متوسط سالی ۱۲۰ کنسرت اجرا می‌کرد، در کنار فعالیت هنری هیچ‌گاه از خدمات اجتماعی نیز بازنایستاد. دو جشنوارهٔ بزرگ موسیقیِ «گشتاد» در سوئیس و «بث» در انگلستان به دست او تأسیس شده‌است و آکادمی
«بث» در انگلستان به دست او تأسیس شده‌است و آکادمی بین‌المللی نوازندگان جوان سازهای زهی در گشتاد نیز در سال ۱۹۷۷ به دست او بنا نهاده شد. با اینکه منوهین به نسل گذشتهٔ نوازندگان تعلق دارد، اما فعالیت او هیچ‌گاه به عرصهٔ موسیقی کلاسیک محدود نشد. او در کنار اجرای آثار سنگین و بزرگ موسیقی، همراه با استفان گراپلی موسیقی جاز اجرا می‌کرد و در کنار راوی شانکار، آهنگ‌های عرفانیِ شرقی می‌نواخت. یهودی منوهین در سال ۱۹۵۲ در هند با راوی شانکار آشنا شد. در دهه ۱۹۷۰و چهارده سال بعد از آن آشنایی، این دو با هم اثری منتشر
سال بعد از آن آشنایی، این دو با هم اثری منتشر کردند به نام "دیدار غرب و شرق". این آلبوم برای آن‌ها جایزه گرمی را به ارمغان آورد. در سال ۱۹۶۲ مدرسهٔ موسیقی یهودی منوهین را در ساری (انگلستان) بنا گذاشت. در سال ۱۹۶۵ از ملکهٔ بریتانیا لقب افتخاریِ «سِر» (KBE) گرفت (پس از آن‌که در ۱۹۸۵ شهروند بریتانیا شد لقبش دیگر جنبهٔ افتخاری نداشت) در سال ۱۹۸۰ ابا استفان گراپلی نیز چند قطعه جاز اجرا کرد. نایجل کندی از شاگردان او بود. یهودی منوهین در دهه ۱۹۷۰ در تهران کنسرت برگزار کرد و در سال ۱۳۵۶ در جشن هنر شیراز شرکت جست.
کرد و در سال ۱۳۵۶ در جشن هنر شیراز شرکت جست. سال‌های آخر. منوهین سال‌های آخر عمر خود را بیش از هر چیز وقفِ آموزش و حمایت از کودکان و نوجوانان مستعد موسیقی کرد. او در سال ۱۹۶۳ مدرسهٔ شبانه‌روزی برای آموزش موسیقی در حومهٔ لندن تأسیس کرد که برخی از بزرگترین نوازندگان ارکسترهای بزرگ جهان را پرورش داد. یهودی منوهین، از نخستین هنرمندان سرشناسی بود که در مجمع جهانی اقتصاد در داووس شرکت کرد. در سال ۱۹۸۰ منوهین کتاب راهنماهای موسیقی را نوشت که سریالی از نوشته‌هایی بود که خودش به رشته تحریر درآورد. می‌توان گفت که در
که خودش به رشته تحریر درآورد. می‌توان گفت که در سال ۱۹۹۰ منوهین نخستین رهبر ارکستر آسیایی بود که در سراسر آسیا، از جمله ژاپن، تایوان، سنگاپور و هنگ کنگ، به همراه جولیان وبر به همراه نوازندگان با استعداد جوان به سراسر آسیا سفر کرد. یهودی منوهین از تعدادی ویلون‌های معروف استفاده می‌کرد که مسلماً مشهورترین آن‌ها لرد ویلتون گارنریسوس ساخت ۱۷۴۲ بود. مرگ. وی روز جمعه ۱۲ مارس ۱۹۹۹ (۲۱ اسفند ۱۳۷۷) در ۸۲ سالگی بر اثر حملهٔ قلبی در یکی از بیمارستان‌های برلین درگذشت. مرگ یهودی منوهین، به‌عنوان یکی از بزرگترین
محمد اوزون (۱ ژانویه ۱۹۵۳ در سیورک - ۱۱ اکتبر ۲۰۰۷) نویسنده و رمان‌نویس کُرد اهل کردستان ترکیه است. وی در سال ۱۹۵۳ میلادی در سیورک زاده شد. نویسندگی. اگرچه زبان کردی در فاصله ۱۹۲۰ تا ۱۹۹۰ در ترکیه ممنوع بود ولی او نوشتن به زبان مادری خویش را آغاز نمود. از سال ۱۹۷۷ تاکنون وی به عنوان یک پناهنده سیاسی در کشور سوئد زندگی می‌کند. به عنوان یک نویسنده، او سهم بزرگی در شکل‌گیری و ایجاد زبان ادبی مدرن کُردی داشت و رسم داستان‌سرایی کهن کُردی را به شیوه‌ای مدرن احیا کرده‌است. از سال ۱۹۷۷ تا سال ۲۰۰۵ او به صورت تبعید
از سال ۱۹۷۷ تا سال ۲۰۰۵ او به صورت تبعید به عنوان پناهندۀ سیاسی در سوئد زندگی کرد. در طی این مدت در اسکاندیناوی، او به عنوان یک نویسنده کتاب‌ها و تألیفات بسیاری به انتشار رساند و تعداد زیادی رمان و مقاله به زبان کُردی نوشت. او در این زمان در شکل دادن به زبان و ادبیات مدرن کُردی کرمانجی مشارکت فعالی نمود. محمد اوزون در ماه ژوئن سال ۲۰۰۵ به استانبول ترکیه برگشت. اوزون در کلوب اهل قلم و انجمن نویسندگان سوئد عضویت داشت. درگذشت. در ماه مه سال ۲۰۰۶ اعلام شد که محمد اوزون به بیماری سرطان مبتلا شده‌است. بعد از
محمد اوزون به بیماری سرطان مبتلا شده‌است. بعد از معالجه در کارولیسکا یا بیمارستان دانشگاه کارولیسکای استکهلم، در سوئد، او دوباره به ترکیه برگشت و در در روز ۱۰ اکتبر ۲۰۰۷ درگذشت. کارها. محمد اوزون هفت رمان به زبان کُردی چاپ و منتشر کرده‌است. او به انجام اصلاحاتی نوگرایانه در شعر و نثر ادبیات کُردی دشت زد که در نوع خود بدیع و تأثیرگذار بود. موفقیت مهم و حساس او با رمان "در سایه آخرین عشق" ("Siya Evînê") به‌ دست آمد. داستان افسانه شده در سال ۱۹۲۰، که اندیشمندان کُرد نتوانستند دربارهٔ مبارزه و تلاش او به خاطر
کُرد نتوانستند دربارهٔ مبارزه و تلاش او به خاطر عشق او به یک زن و وظیفۀ او برای مبارزه با جمهوری جدیدالتأسیس ترکیه تمایز قائل شوند. در سال ۱۹۹۰ رمان‌های او به زبان‌های اروپایی ترجمه شد. دو کتاب‌ اوزون به زبان سوئدی ترجمه و چاپ شد، و مجموعه‌ای از مقالات توصیفی او "Granatäppelblomning' (گل انار) و رمان 'I skuggan av en förlorad kärlek" (در سایۀ آخرین عشق) هم به زبان سوئدی ترجمه شدند. با همکاری با مادلین گرایو، همچنین او مجموعه قوانین شعر و نثر بین‌المللی را منتشر کرد، "Världen i Sverige" جهان به زبان سوئدی،
کرد، "Världen i Sverige" جهان به زبان سوئدی، دربارهٔ یک پیش‌قدم مجموعه قوانین شعر و نثر که در سوئد زاده نشده بود اما در آن کشور زندگی کرده و کار نویسندگی را انجام داده بود. او همچنین اثرات خود را در انستیتوی کردی پاریس، به کُردی کرمانجی چاپ و منتشر کرد. اوزون به‌خاطر کار جدید و نوی خود در داستان‌سرایی سنتی هم به سبک جدید و هم در سبک قدیمی بود و برای ماجراها و مشکلات زندگی اخلاقی خود و اعتقاد بی‌پروا و نیرومند خود به قدرت کلمه در سال ۲۰۰۱ برنده جایزه "Torgny Segerstedt" شده‌است. ترجمه به فارسی. از آثار محمد
Segerstedt" شده‌است. ترجمه به فارسی. از آثار محمد اوزون رمان Bîra Qederê یا همان چاه سرنوشت که داستان زندگی میرجلادت علی بدرخان از شخصیت‌های نامدار کُرد است توسط جلال (آراس) عثمانیان به فارسی ترجمه و از سوی انتشارات عمو علوی چاپ شده‌است. تلاش و تحقیق برای حفظ زبان مادری. محمد اوزن چندین بار به علت فعالیت‌های خود در زمینۀ ادبیات کردی در ترکیه بازداشت شده‌است. او در ۲۱ ماه مارس سال ۱۹۷۶ به علت ویرایش مجله کُردی-ترکی بازداشت شد و به عنوان جدایی‌خواه محکوم شد و در زندان مرکزی آنکارا زندانی شد. در طی دورۀ
شد و در زندان مرکزی آنکارا زندانی شد. در طی دورۀ بازجویی و محاکمه خود در تابستان سال ۱۹۷۶، او سعی کرد موجودیت کُردها و زبان کُردی را ثابت کند. بیانیۀ دادستان حاکی از آن بود که کُردها و فرم زبان کُردی وجود ندارد. اگرچه با این ادعای خود برخلاف رأی دادستانی به عنوان جدایی‌خواه تلقی شد و به مجازات محکوم شد. او به هشت ماه زندان محکوم شد. بعد از آزادی از زندان او هنوز تحت محکومیت برای مسئولیت و نقش خود در ویرایش مجلۀ مذکور، قرار داشت و در نتیجه او پناهندگی را انتخاب کرد و در سال ۱۹۷۷ به سوئد رفت. مقررات
را انتخاب کرد و در سال ۱۹۷۷ به سوئد رفت. مقررات اعمال‌شده و قانونی در آن زمان بازگشت او را به سرزمین مادریش کردستان ترکیه غیرممکن نمود. در نتیجه، در سال ۱۹۸۱ با تصمیم دولت نظامی وقت ترکیه و همانند بسیاری از اندیشمندان و متفکران تُرک و کُرد، او تابعیت خود را لغو کرد. اوزون کار تحقیق زبان‌شناسی را در استکهلم دوباره آغاز کرد و کمک‌های مالی از طرف دولت سوئد دریافت کرد. برای جمع‌آوری لغات و واژه‌ها و فولکلور و فرهنگ خود او رهبر کردهای عراق را در درۀ کوه‌های مرکز شورش عراق ملاقات کرد که تا عصر در کلبه‌ای به
مرکز شورش عراق ملاقات کرد که تا عصر در کلبه‌ای به شنیدن اشعار کُردی و گوش کردن به داستان‌های داستان‌سرایان در نور چراغ نفت‌سوز پرداخت. او برای این الفبای عربی را یاد گرفت تا بتواند اشعار کُردی قرن‌های شانزدهم و هفدهم را بخواند. بعداً او چند نسخۀ کمیاب از مجلات چاپ‌شده توسط پناهندگان کُرد را دریافت کرد. ماجراهای مریض‌گونه و مرگ‌آور و کُشندۀ این پیشگامان در اساس و بنیۀ دو رمان او، دربارهٔ مبارزات کُردها در طی سال‌ها و دهه‌ها در همۀ اثرها و داستان‌های او قرار دارد. او همچنین هیئت ویرایش اندیشمندان و متفکران،