payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لایحه ای را تصویب کردند، هر دو بدون یک رأی ویگ. پولک در ۶ اوت ۱۸۴۶ قانون خزانه داری مستقل را امضا کرد. این قانون مقرر می‌داشت که درآمدهای عمومی در ساختمان خزانه داری و در خزانه‌های فرعی در شهرهای مختلف، جدا از بانک‌های خصوصی یا دولتی نگهداری می‌شد. این سیستم تا تصویب لایحه فدرال رزرو در سال ۱۹۱۳ پابرجا بود. دیگر ابتکار مهم داخلی پولک کاهش تعرفه بود. پولک به وزیر خزانه داری رابرت واکر دستور داد تا پیش نویس تعرفه جدید و پایین‌تری را تهیه کند که پولک آن را به کنگره ارائه کرد. پس از لابی شدید هر دو طرف، این
کنگره ارائه کرد. پس از لابی شدید هر دو طرف، این لایحه به تصویب مجلس رسید و در یک رأی‌گیری نزدیک که معاون رئیس‌جمهور دالاس را ملزم به شکستن تساوی کرد، سنا در ژوئیه ۱۸۴۶ به تصویب رسید. دالاس، اگرچه اهل پنسیلوانیا بود، اما به این لایحه رأی داد، اما تصمیم گرفت که بهترین چشم‌انداز سیاسی خود را حمایت از دولت دانست. پولک تعرفه واکر را به قانون امضا کرد و به‌طور قابل ملاحظه ای نرخ‌هایی را که توسط تعرفه ۱۸۴۲ تعیین شده بود کاهش داد. کاهش تعرفه‌ها در ایالات متحده و لغو قوانین ذرت در بریتانیای کبیر به رونق تجارت
و لغو قوانین ذرت در بریتانیای کبیر به رونق تجارت انگلیس و آمریکا منجر شد. توسعه کشور. کنگره لایحه رودخانه‌ها و بندرها را در سال ۱۸۴۶ تصویب کرد تا ۵۰۰٬۰۰۰ دلار برای بهبود امکانات بندری ارائه کند، اما پولک آن را وتو کرد. پولک معتقد بود که این لایحه مغایر با قانون اساسی است زیرا به‌طور غیرمنصفانه به نفع مناطق خاصی از جمله بنادری است که تجارت خارجی ندارند. پولک بهبودهای داخلی را مسائلی برای ایالت‌ها می‌دانست و می‌ترسید که تصویب این لایحه قانون‌گذاران را تشویق کند تا برای کسب امتیاز برای منطقه محل سکونت خود به
تا برای کسب امتیاز برای منطقه محل سکونت خود به رقابت بپردازند - نوعی فساد که او احساس می‌کرد به معنای محکومیت فضیلت جمهوری است. در این رابطه او از قهرمان خود جکسون پیروی کرد، که لایحه جاده میسویل را در سال ۱۸۳۰ به دلایل مشابه وتو کرده بود. پولک که با محکومیت به بودجه فدرال برای بهبودهای داخلی مخالف بود، به شدت در برابر همه این گونه لوایح ایستاد. کنگره در سال ۱۸۴۷ لایحه بهبود داخلی دیگری را تصویب کرد. او آن را وتو کرد و در ماه دسامبر به کنگره پیام وتوی کامل فرستاد. لوایح مشابه در سال ۱۸۴۸ در کنگره ادامه
فرستاد. لوایح مشابه در سال ۱۸۴۸ در کنگره ادامه یافت، اگرچه هیچ‌کدام به میز او نرسید. هنگامی که او برای امضای لوایح در ۳ مارس ۱۸۴۹، آخرین روز جلسه کنگره و آخرین روز کامل او در مقام ریاست جمهوری، به کاپیتول آمد، می‌ترسید که لایحه اصلاحات داخلی کنگره تصویب شود و پیش نویس پیام وتو را با خود آورد. این لایحه تصویب نشد، بنابراین نیازی به آن نبود، اما با احساس اینکه پیش نویس با مهارت نوشته شده بود، آن را در میان اوراق خود حفظ کرد. کلمه معتبر کشف طلا در کالیفرنیا تا پس از انتخابات ۱۸۴۸ به واشینگتن نرسید که در آن
تا پس از انتخابات ۱۸۴۸ به واشینگتن نرسید که در آن زمان پولک یک اردک لنگ بود. مخالفان سیاسی پولک ادعا کرده بودند که کالیفرنیا خیلی دورتر از آن است که مفید واقع شود و ارزش آن بهایی که به مکزیک پرداخت می‌شود را ندارد. رئیس‌جمهور از این خبر خوشحال شد و آن را تأییدی بر موضع خود در مورد توسعه تلقی کرد و در آخرین پیام سالانه خود به کنگره در دسامبر سال جاری چندین بار به این کشف اشاره کرد. اندکی پس از آن، نمونه‌های واقعی طلای کالیفرنیا وارد شد و پولک پیام ویژه‌ای در این زمینه به کنگره ارسال کرد. این پیام که
در این زمینه به کنگره ارسال کرد. این پیام که گزارش‌های کمتر معتبر را تأیید می‌کرد، باعث شد تعداد زیادی از مردم، چه از ایالات متحده و چه از خارج، به کالیفرنیا نقل مکان کنند، در نتیجه به جرقه‌ای برای تب طلا در کالیفرنیا کمک کرد. انتصابات قضایی. مرگ قاضی هنری بالدوین در سال ۱۸۴۴ جای خالی دیوان عالی را بر جای گذاشت، اما تایلر نتوانسته بود سنا را برای تأیید نامزدی وادار کند. در آن زمان رسم بر این بود که تعادل جغرافیایی در دیوان عالی وجود داشته باشد و بالدوین اهل پنسیلوانیا بود. تلاش‌های پولک برای پرکردن کرسی
پنسیلوانیا بود. تلاش‌های پولک برای پرکردن کرسی بالدوین در سیاست پنسیلوانیا و تلاش‌های رهبران جناح برای تضمین پست پرسود جمع‌آوری گمرک برای بندر فیلادلفیا درگیر شد. هنگامی که پولک تلاش کرد راه خود را از طریق میدان مین سیاست پنسیلوانیا بیابد، با مرگ جاستیس جوزف استوری، در سپتامبر ۱۸۴۵، جایگاه دوم در دادگاه عالی خالی شد.انتظار می‌رفت که جایگزین او از زادگاهش نیوانگلند بیاید. از آنجایی که مرگ استوری در حالی اتفاق افتاد که مجلس سنا در جلسه نبود، پولک توانست قرار ملاقاتی برای تعطیلات بگذارد و سناتور لوی وودبری از
برای تعطیلات بگذارد و سناتور لوی وودبری از نیوهمپشایر را انتخاب کرد و هنگامی که مجلس سنا در دسامبر ۱۸۴۵ دوباره تشکیل شد، وودبری تأیید شد. نامزد اولیه پولک برای کرسی بالدوین، جورج دبلیو وودوارد، در ژانویه ۱۸۴۶ توسط سنا رد شد، تا حد زیادی به دلیل مخالفت سایمون کامرون، سناتور بیوکنن و پنسیلوانیا. با وجود عصبانیت پولک از بیوکنن، او در نهایت به وزیر امور خارجه پیشنهاد کرسی داد، اما بیوکنن پس از مدتی بلاتکلیفی، آن را رد کرد. پولک متعاقباً رابرت کوپر گریر از پیتسبورگ را نامزد کرد که تاییدیه را به دست آورد. قاضی
را نامزد کرد که تاییدیه را به دست آورد. قاضی وودبری در سال ۱۸۵۱ درگذشت، اما گریر تا سال ۱۸۷۰ خدمت کرد و در پرونده برده داری درد اسکات در برابر سندفرد (۱۸۵۷) نظری نوشت مبنی بر اینکه بردگان دارایی هستند و نمی‌توانند شکایت کنند. پولک هشت قاضی فدرال دیگر را منصوب کرد، یکی در دادگاه ناحیه کلمبیا ایالات متحده، و هفت قاضی در دادگاه‌های ناحیه ای مختلف ایالات متحده. انتخابات ۱۸۴۸. پولک با احترام به تعهد خود برای خدمت تنها یک دوره، از انتخاب مجدد خودداری کرد. در کنوانسیون ملی دموکرات‌ها در سال ۱۸۴۸، لوئیس کاس نامزد
ملی دموکرات‌ها در سال ۱۸۴۸، لوئیس کاس نامزد شد. کنوانسیون ملی ۱۸۴۸ ویگ، زکری تیلور را برای ریاست جمهوری و نماینده سابق کنگره، میلارد فیلمور از نیویورک را برای معاون رئیس‌جمهور نامزد کرد. مارتین ون بیورن رهبری یک گروه جدا شده از خاک آزاد از دموکرات‌ها را بر عهده داشت. پولک از تغییر سیاسی متحد سابقش متعجب و ناامید شد و نگران تفرقه افکنی حزبی که وقف الغا شده بود، بود. پولک برای کاس سخنرانی نکرد و پشت میزش در کاخ سفید ماند. او برخی از حامیان ون بیورن را از دفتر فدرال در طول مبارزات انتخاباتی حذف کرد. تیلور در
فدرال در طول مبارزات انتخاباتی حذف کرد. تیلور در انتخابات سه جانبه با تعدد آرای مردمی و اکثریت آرای الکترال پیروز شد. پولک از نتیجه ناامید شد زیرا او نظر کمی نسبت به تیلور داشت و ژنرال را فردی با قضاوت ضعیف و نظرات کمی در مورد موضوعات مهم عمومی می‌دید. با این وجود، پولک سنت را رعایت کرد و از تیلور رئیس‌جمهور منتخب در واشینگتن استقبال کرد و او را در یک شام جشن کاخ سفید میزبانی کرد. پولک در ۳ مارس کاخ سفید را ترک کرد و یک میز تمیز را پشت سر خود گذاشت، اگرچه او از هتل یا ساختمان کنگره برای قرارهای لحظه آخری و
از هتل یا ساختمان کنگره برای قرارهای لحظه آخری و امضای صورتحساب کار می‌کرد. او در مراسم تحلیف تیلور در ۵ مارس شرکت کرد (۴ مارس، روز تحلیف ریاست جمهوری تا سال ۱۹۳۷، در یک روز یکشنبه بود، و بنابراین مراسم یک روز به تعویق افتاد)، و اگرچه از رئیس‌جمهور جدید تحت تأثیر قرار نگرفت، بهترین‌ها را برای او آرزو کرد. پس از ریاست جمهوری و مرگ (۱۸۴۹). مدت حضور پولک در کاخ سفید بر سلامتی او تأثیر گذاشت. زمانی که پولک وارد دفتر شد، پر از شور و نشاط بود، و با سال‌های خدمت دولتی خسته، ریاست جمهوری را ترک کرد. او واشینگتن را
خسته، ریاست جمهوری را ترک کرد. او واشینگتن را در ۶ مارس برای یک تور پیروزمندانه از پیش تعیین شده در جنوب ایالات متحده ترک کرد تا در نشویل به پایان برسد. پولک دو سال پیش ترتیبی داده بود که خانه ای در آنجا بخرد، پس از آن پولک پلیس نامگذاری شد، که زمانی به مربی او، فلیکس گراندی تعلق داشت. جیمز و سارا پولک به سمت پایین سواحل اقیانوس اطلس و سپس به سمت غرب از طریق جنوب عمیق پیشروی کردند. از او استقبال و ضیافت شد. زمانی که پولک‌ها به آلاباما رسیدند، او از سرماخوردگی شدید رنج می‌برد و به زودی با گزارش‌های مربوط به
شدید رنج می‌برد و به زودی با گزارش‌های مربوط به وبا نگران شد - مسافری در قایق رودخانه پولک در اثر آن جان باخت، و شایعه شده بود که در نیواورلئان رایج است، اما دیگر خیلی دیر شده بود. برای تغییر برنامه‌ها او که نگران سلامتی خود بود، به سرعت شهر را ترک می‌کرد، اما تحت تأثیر مهمان نوازی لوئیزیانا قرار گرفت. چند نفر از مسافران قایق رودخانه می‌سی‌سی‌پی بر اثر این بیماری جان خود را از دست دادند و پولک به قدری حالش بد شد که به مدت چهار روز به ساحل رفت و در یک هتل اقامت کرد. یک پزشک به او اطمینان داد که به وبا مبتلا
کرد. یک پزشک به او اطمینان داد که به وبا مبتلا نیست و پولک در ۲ آوریل به نشویل رسید و پذیرایی بزرگی داشت. پس از ملاقات با مادر جیمز در کلمبیا، پولک‌ها در پولک پلیس مستقر شدند. رئیس‌جمهور سابق خسته به نظر می‌رسید زندگی جدیدی به دست می‌آورد، اما در اوایل ژوئن، بر اساس اکثر گزارش‌ها از وبا، دوباره بیمار شد. با حضور چند پزشک، او چند روز معطل ماند و تصمیم گرفت در کلیسای متدیست غسل تعمید یابد، کلیسایی که مدت‌هاست آن را تحسین می‌کرد، اگرچه مادرش به همراه روحانی پروتستان خود از کلمبیا آمد و همسرش نیز یک پروتستان
خود از کلمبیا آمد و همسرش نیز یک پروتستان متدین بود. در بعد از ظهر روز جمعه، ۱۵ ژوئن، پولک در خانه خود در پولک پلیس در نشویل، تنسی در سن ۵۳ سالگی درگذشت. طبق روایت‌های سنتی، آخرین کلمه او قبل از مرگ این بود: «دوستت دارم سارا، تا ابد، دوستت دارم.» بورنمن خاطرنشان کرد که چه گفته شود چه نباشد، هیچ چیز در زندگی پولک وجود نداشت که این احساس را نادرست کند. تشییع جنازه پولک در کلیسای متدیست مک کندری در نشویل برگزار شد. پس از مرگ او، سارا پولک به مدت ۴۲ سال در پولک پلیس زندگی کرد و در ۱۴ اوت ۱۸۹۱ در سن ۸۷ سالگی
پلیس زندگی کرد و در ۱۴ اوت ۱۸۹۱ در سن ۸۷ سالگی درگذشت. خانه آنها، پولک پلیس، در سال ۱۹۰۱ تخریب شد.
کَلهُری (به کُردی: کەڵھوڕی، Kelhûrî) یکی از گویش‌های اصلی زبان کردی است که در مناطق غرب ایران رواج دارد. در گذشته از عنوان کردی کلهری برای نام بردن از تمام زیرشاخه‌های کردی جنوبی ، که شامل لهجه‌های گوناگون و متعددی ازجمله چرداولی (چهاردولی)، ایلامی (فیلی)، خانقینی، زنگنه‌ای-سنجاوی، قصری-کرماشانی، گروسی است، استفاده می‌شد. کلهری در ایران عمدتاً‌ در استان کرمانشاه و شمال استان ایلام و در کردستان عراق در شهرهای خانقین، مندلی، زرباتیه، جلولا، جسان، کلار و کفری رواج دارد و گویش اول بخش قابل‌توجهی از مردم کُرد به
دارد و گویش اول بخش قابل‌توجهی از مردم کُرد به شمار می‌آید. مرکزیت کلهر نیز شهرستان های ایوان غرب، گیلانغرب و اسلام آباد غرب است و همچنین در بخش هایی از سرپل زهاب و قصرشیرین هم این گویش رواج دارد. کلهری. کلهری یکی از بکرترین گویش‌های زبان کردی است و با توجه به قرار گرفتن مناطق سکونت گویشوران این زبان بر سر یکی از شاهراه‌های مهم تاریخی دنیا که همانا راه ارتباطی فلات ایران به بین‌النهرین می‌باشد و در دوران پس از اسلام نیز حملات متعددی از عرب‌های مسلمان را به خود دیده و پس از آن نیز هجوم مغولان را نیز تجربه
خود دیده و پس از آن نیز هجوم مغولان را نیز تجربه کرده و در دوران اخیر نیز با توجه به رونق سفرهای زیارتی به عتبات عالیات و رفت‌وآمد سایر اقوام و ملل در این ناحیه توانسته ساختار زبانی خود را طبق شالوده‌های اصیل زبان کردی حفظ نماید و از امتزاج و استحال در دیگر زبان‌ها مصون ماند. به گونه‌ای که منابع فولکلور آن یکی از غنی‌ترین و اصیل‌ترین منابع برای پژوهش گران عرصهٔ زبان کردی است؛ و در سال‌های اخیر نیز با توجه به رونق ابزارهای ارتباط جمعی و فراوانی و گستردگی دایرهٔ زبانی و تعدد گویشور شاهد رخنمایی آن در عرصهٔ
زبانی و تعدد گویشور شاهد رخنمایی آن در عرصهٔ ادبیات روز کردی در مناطق کردنشین ایران و حتی سایر بخش‌های کردستان بوده‌ایم. ایل کلهر به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین ایلات کردزبان براساس تحقیقات چندسالهٔ معتبرترین دانشگاه آمریکا (دانشگاه هاروارد) بزرگترین ایل کرد در کردستان است که در طول تاریخ نقش مهمی در تحولات کردستان، ایران و عثمانی ها داشته‌است. مناطق کلهر نشین شامل ایوان غرب، اسمان اباد، اسلام‌آباد غرب، گیلان غرب، بخش‌هایی از سرپل ذهاب، سومار، نفت شهر، ماهیدشت، برخی نواحی کرمانشاه، قصرشیرین هستند. همچنین در
برخی نواحی کرمانشاه، قصرشیرین هستند. همچنین در جنوب استان آذربایجان غربی هم شهر محمودآباد (شاهین‌دژ) به طور کامل کلهر نشین است. زبان ایل کلهر ، کردی کلهری است. ایل کلهر در طول تاریخ خود مورد بغض و کینهٔ کرد ستیزان قرار گرفته‌است که می‌توان اقدامات مغرضانه را علیه ایل در سه دسته مورد بررسی قرار داد: اقدامات سیاسی ـ نظامی: ۱- تجزیه ایل کلهر و تبعید طوایف مختلف آن که از زمان ترکمنان و صفویه شروع شده و تا زمان قاجار ادامه داشته و طوایف زیادی از این ایل به نواحی خارج از کردستان از جمله قزوین، قم، سیستان، کرمان،
خارج از کردستان از جمله قزوین، قم، سیستان، کرمان، خراسان شمالی تایباد نواحی شمالی افغانستان، خوزستان، فارس، لرستان، گیلان، مازندران، گرگان و... تبعید شده‌اند. ۲- اقدامات نظامی: که بارها و بارها توسط ارتش ایران و عثمانی مورد هجوم قرار گرفته و حکومت‌های خودمختار و مستقل مانند (حکومت ذوالفقارخان کلهر در بغداد در زمان صفویه) سرنگون شده و از بین رفته‌است. ۳- تبعید و کشتن بزرگان ایل مانند کشته شدن ذوالفقار خان... یا تبعید چندساله و زندانی شدن بزرگان مانند زندانی شدن خان منصور یا عباس خان که باعث فروپاشی قدرت ایل
خان منصور یا عباس خان که باعث فروپاشی قدرت ایل در زمان‌های خاصی شده‌است. تاریخچه ایل کلهر. دولتشاهی در کتاب جغرافیای غرب ایران یا کوه‌های ناشناخته اوستا، اسامی مکان‌هایی همانند: زواره کوه، هفت آشیان، زویری، مِرِگ، مانِشت، گُواوِر، تجر، سر و ناو و…) که امروزه نیز به همان اسامی نامیده می‌شوند را به اقوام اسطوره ای ایران (پیشدادیان و کیانیان) منتسب می‌کند. چون اغلب این مکان‌ها در حوزه حضور گویش کلهری قرار دارند، بی ربط نیست اگر بگوییم ایل کلهر که از زمان‌های دور در همین منطقه می‌زیسته یکی از ریشه دارترین
دور در همین منطقه می‌زیسته یکی از ریشه دارترین اقوام آریایی است. صاحب نظران، محققین و مستشرقین و ایران شناسان غیر ایرانی همگی بر این عقیده اند که: کلهرها از قدیمی‌ترین طوایف آریایی هستند که در غرب ایران سکونت داشته‌اند و در طول تاریخ مرزبانان وطن دوست و ایران خواه بوده‌اند. چه قبل از ظهور اسلام که با انتساب نژاد خود به پهلوانان شاهنامه این پیوند را پاسدار بوده‌اند و چه پس از ظهور اسلام که به سنت‌های خود پایبند بوده‌اند. راولینسون دربارهٔ قدمت و موقعیت ایل کلهر با صراحت اذعان می‌دارد کلهرها قدیمی‌ترین ایل
کلهر با صراحت اذعان می‌دارد کلهرها قدیمی‌ترین ایل در غرب ایران می‌باشند در کتاب شرفنامه، بدلیسی از کلهرها به عنوان فرزندان گودرز گیو و بخت النصر نام می‌برد، همچنین در نظریه ای دیگر که بیشتر به خیال می‌ماند تا تاریخ حقیقی راولینسون در سال ۱۸۳۶ میلادی مردمان کلهر را با مردم یهودی ساکن در بیت‌المقدس مرتبط می‌سازد که این نظریه توسط دانشنامه ایرانیکا مورد تردید جدی قرار گرفته شده و از آن به عنوان نظریه ای خیالی ذکر شده‌است. بدلیسی در کتاب شرفنامه در ارتباط با حکام کلهر چنین می‌نویسد: ایشان منحصر بر سه شعبه: ۱-
کلهر چنین می‌نویسد: ایشان منحصر بر سه شعبه: ۱- حکام پلنگان ۲- امراء درتنگ ۳- امراء ماهیدشت هستند و نسب به گودرز بن گیو (پهلوان اسطوره ای) می‌رسانند. و گیو در زمان سلاطین کیان [کیانیان] والی شهر بابل بود که به کوفه اشتهار داشت، و از او رهام نام پسری بوجود آمد که حسب الحکم بهمن کیانی، لشکر به شام و بیت‌المقدس و مصر کشید، خرابی و قتل بسیار نمود. چندان از قوم بنی اسرائیل به قتل آورد که از خون ایشان آسیاب به گردش آمده. مورخان بخت النصر از او تعبیر کرده‌اند آخر بخت النصر قدم بر سریر سلطنت نهاد از آن تاریخ حکومت
النصر قدم بر سریر سلطنت نهاد از آن تاریخ حکومت آن دیار، در دست اولاد ایشان است و عشیرت اشان را گوران می‌خوانند. در اینجا برای اولین بار انتساب کلهرها را به گودرز گیو شاهد هستیم. حتی بدلیسی بر خلاف خداینامه‌های قدیمی و شاهنامه که به اشتباه گیو را فرزند گودرز دانسته‌اند، گودرز را فرزند گیو دانسته که حقیقتی تاریخی را در خود نهفته دارد. اگر چه بدلیسی نیز همانند علامه مردوخ در نسبت دادن گیو به دوران کیانی همانند او دنباله رو مورخین پیشین بوده‌است. امروزه بنا به تحقیقات علمی صورت پذیرفته، می‌توان اذعان کرد گودرز
علمی صورت پذیرفته، می‌توان اذعان کرد گودرز گیوی که شرف خان بدلیسی از آن سخن رانده‌است بدون تردید گودرز دوم از فئودال‌های قدرتمند و پادشاه اشکانی / پارتی است. پیش از این هرتسفلد این گودرز را گودرز اول شناخته بود ولی با توجه به نقش برجسته و کتیبه بجای مانده از دوره اشکانیان در بیستون استان کرمانشاه و عبارت «گودرز پسر گیو» و اذعان به اینکه گودرز اول پسر اردوان سوم اشکانی بوده‌است نظریه بدلیسی به اینکه کلهرها از نوادگان گودرز دوم (۵۱–۴۴ ق. م) - فئودال مقتدر اشکانی از شاخه فرعی اشکانیان وابسته به سلطنت- هستند
از شاخه فرعی اشکانیان وابسته به سلطنت- هستند تقویت می‌شود. گودرز دوم به مدت چند سال توانست بر تخت سلطنت اشکانیان تکیه بزند و بعدها بر اثر توطئه ای توسط بزرگان اشکانی به قتل رسید. آندره ورستاندیک با اذعان به اینکه گودرز دوم هوادارانش را در مدی (ماد) اسکان داده بود تا از آنها بر علیه مهرداد برای تصاحب تاج و تخت استفاده کند این نظریه را تقویت می‌کند. بدلیسی در جای دیگر اشاره می‌کند: نهنگ دریای محنت و پلنگ کوهسار مشقت، فرهاد که در زمان خسرو پرویز ظهور کرده از طایفه کلهر است. این سخن روایت سینه به سینه مطلعین
طایفه کلهر است. این سخن روایت سینه به سینه مطلعین ایل را که جوانان کلهر بر قله‌های زاگرس آتش‌افروز جشن‌های باستانی و حامل تندیس‌ها ی هنری و مذهبی بر صخره گاه‌های صعب العبور علی‌الخصوص بیستون بوده‌اند را قوت می‌بخشد. حکام پلنگان از میان حکام پلنگان، از چهار نفر بیشتر نام برده‌است که اولین آن‌ها غیب الله بیگ نام داشته‌است که مردی صالح و عابد و فاضل بوده‌است وی به اطاعت شاه اسماعیل صفوی درآمد و چون فوت کرد پسرش محمد بن غیب الله بیگ به جانشینی او منصوب شد. پس از مرگ شاه اسماعیل اول و به سلطنت رسیدن شاه طهماسب
مرگ شاه اسماعیل اول و به سلطنت رسیدن شاه طهماسب صفوی، محمد بن غیب الله، از سوی دیوان شاه طهماسب به حکومت پلنگان منصوب شد و او مردی فاضل و عادل و منصف بود و به فضلا و علما بسیار احترام می‌گذاشت و در پلنگان مدرسه ساخت و شاه طهماسب دختر او را به زنی گرفت. او چهار پسر به نام‌های میر اسکندر و میر سلیمان و سلطان مظفر و جمشید بیگ داشت که قلمرو خود را بین آنان تقسیم کرد و فرزند بزرگش امیر اسکندر، جانشین خود نمود. پس از مرگ محمد پسرش امیر اسکندر، در قزوین به خدمت شاه طهماسب رفت و منشور حکومت آن ولایت را به دست آورد
طهماسب رفت و منشور حکومت آن ولایت را به دست آورد و در زمان فرمانروایی شاه اسماعیل دوم امیر اسکندر به خدمت او رفت و با احترام بسیار مورد توجه شاه اسماعیل دوم قرار گرفت و فرمان حکومت پلنگان را از وی گرفت و مدت بیست سال حکومت کرد. پس از مرگ امیر اسکندر، سولاغ حسین تکلو که از طرف شاه اسماعیل حاکم دینور بود به قلعهٔ پلنگان حمله برو آنجا را تصرف کرد و سلطان حسین، برادر سولاغ، از ترس برادرش فرار کرد و به محمود پاشا، حاکم شهر زور، پناه برد و با مرگ شاه اسماعیل دوم، حاکم عثمانی شهر زور قلعهٔ پلنگان را تصرف کرد. از
حاکم عثمانی شهر زور قلعهٔ پلنگان را تصرف کرد. از دیگر حکام پلنگان می‌توان از درویش بیگ اول و صفی خان (متوفی ۱۱۴۰ ه‍.ق) و الله وردی سلطان که تا سال ۱۱۵۳ ه‍.ق حکومت کرد و درویش بیگ دوم که در سال ۱۲۰۵ ه‍.ق درگذشت و صفی بیگ دوم که تا سال ۱۲۴۰ ه‍.ق حاکم جوانرود و روانسر بود، نام برد. امراء کلهر درتنگ گروه دوم از امرای کلهر، امرای درتنگ هستند که به ولایت حلوان معروف بوده‌است و حلوان، سرپل ذهاب امروزی است. اولین امیر این خاندان سهراب بیگ نام داشته که مردی شجاع و بخشنده و نامدار بوده‌است و نواحی پاوه، باسکه و
و بخشنده و نامدار بوده‌است و نواحی پاوه، باسکه و آلانی و قلعه زنجیر روانسر و دوان و زرمانیکی را در تصرف خود داشته‌است. پس از مرگ او پسرش، عمر بیگ، به امارت رسید که در آغاز آدمی ناپاک و خونریز و شراب خوار بوده‌است ولی بعد، از گناهان خود توبه کرد و مدتی بعد به خدمت شاه سلیمان رسید او آدمی شجاع و بخشنده و جوانی سرآمد بود و از حدود دینور تا بغداد در تصرف او قرار داشت. وی آدمی ثروتمند بود و گوسفندان زیادی داشت. امراء کلهر ماهیدشت (مادی دشت) گروه سوم از امرای کلهر، امیران ماهیدشت هستند که در قسمت‌های شمالی استان
امیران ماهیدشت هستند که در قسمت‌های شمالی استان ایلام کنونی (ماهیدشت کنونی) فرمانروایی داشته‌اند. از امرای بنام آنها می‌توان از شهباز و فرزندش القاس نام برد. ولادیمیر مینورسکی بر این باوراست که ایل کلهر همانند دیگر ایل شیعه کرد پازوکی روابط نزدیکی با دربار صفویه داشته‌اند. ایرج افشار سیستانی در تحقیقات خود راجع به کلهرها می‌نویسد: از ابتدای دوره شاه طهماسب اول(۱۵۷۶–۱۵۲۴ م) تاریخ نویسان ضمن سخن از حاکم کردان کلهر می‌نویسند:کوچ نشینان کلهر، بین کرمانشاهان و مرز ایران ساکن بودند و گویا در ابتدای امر نفوذ دولت
ایران ساکن بودند و گویا در ابتدای امر نفوذ دولت ایران در آنان اندک بوده‌است. ضمن وقایع سال ۱۵۴۴م مآخذ چنین می‌گویند: که گروهی برای تنبیه عشایر کلهر که همواره یاغی بودند فرستاده شد. ایل کلهر در دوره صفویه بیشتر در نواحی ماهیدشت تا مندلی به زیست مشغول بوده‌اند و به گفته منابع همیشه ۵۰۰ نفر یاساقی را آماده خدمت می‌کرده و ظاهراً حاکم ایل دارای موقعیت مستقلی بوده‌است. نادر پس از انتخاب به پادشاهی ایران در دشت مغان سیاست جابجایی ایلات و عشایر را به اجرا درآورد و چون از نافرمانی ایل کلهر با خبر بود برای کم کردن
چون از نافرمانی ایل کلهر با خبر بود برای کم کردن قدرت آنها در منطقه کرمانشاه گروه زیادی از اعراب میش مست و ترکمانان را به قلعه کرمانشاه فرستاد. ابوالحسن گلستانه می‌نویسد: «نادر شاه(۱۱۴۸–۱۱۶۰ه‍.ق) نیز در بنای قلعه معروف کرمانشاهان از بیم و قیام ایل کلهر به جای استقرار سواران وجنگجویان قلمرو زنگنه وگوران، بسیاری از اعراب ترکمان واعراب میش مست خراسانی را کوچانیده ودر قلعه مستقر ساخت. چون با اعتراض نجف قلی خان ایل بیگی کلهر مواجه گردید. دستوربه کور کردن او داد، که چشمانش را میل کشیدند». پس از مرگ نجف قلی خان
که چشمانش را میل کشیدند». پس از مرگ نجف قلی خان ایوانی ایل بیگی کلهر که به دستور نادر کور شده بود. علی خان ایوانی کلهر ایل بیگی کلهر را به دست آورد با به قتل رسیدن نادر با استفاده از هرج ومرج اوضاع داخلی کلهرها بر سر اعراب میش مست و ترکمان که در قلعه مستقر بودند ریخته آنها را از پای درآوردند. آنها همچنین از حامیان به سلطنت رسیدن کریم خان زند بودند. اما کریم خان زند در مدت سلطنت خود از هیچ‌یک از طوایف و رؤسای ایل کلهر در دربار خود استفاده ننمود و بیشتر از روسای ایل کلهر برای حفاظت از مرزهای غربی در برابر
روسای ایل کلهر برای حفاظت از مرزهای غربی در برابر تهاجمات عثمانی‌ها استفاده می‌نمود. دکتر کریم سنجابی در کتاب ایل سنجابی، مجاهدت ملی ایران می‌نویسد: بزرگ‌ترین ایل کرمانشاه و بلکه یکی از بزرگ‌ترین ایل‌های کرد در زمان حاضر ایل کلهر است. مردمان ایل کلهر رشید، سوارکار، باسخاوت، مهمان نواز و با نشاط هستند. این ایل بزرگ مجموعاً مشتمل بر بیست تا سی هزار خانوار است و از طوایف و تیره‌های مختلف ترکیب یافته‌است. مردم کلهر تماماً شیعه هستند و محدودی علی اللهی هم دارند. این ایل در گذشته یک ایلخانی داشته و دارای بهترین
این ایل در گذشته یک ایلخانی داشته و دارای بهترین املاک و مراتع بوده‌است. سرزمین محلات آن‌ها در قسمت جنوب ولایت کرمانشاهان، تقریباً از پشت دروازهٔ شهر تا حدود سر حد گسترده و متصل به یگدیگر است. در دوره رضا شاه پهلوی نواحی قلمرو ایل کلهر، باوند پور نامیده می‌شد. از برجسته‌ترین رؤسای ایل کلهر می‌توان به ذوالفقارخان کلهر، داود خان کلهر و سلیمان خان کلهر (سلیمان خان قبادیانی) اشاره نمود. ذوالفقار خان کلهر در دوره صفویه قلمرو ایل کلهر تا شهر بغداد عراق گسترش داده بود. آخرین رئیس مقتدر ایل کلهر داود خان کلهر بود
بود. آخرین رئیس مقتدر ایل کلهر داود خان کلهر بود که در حمایت از محمد علی شاه قاجار و سالار الدوله در نبرد با مشروطه خواهان کشته شد. پس از وی عباس خان کلهر در دوره رضا شاه مدتی در زندان به سر برد و پس از جنگ جهانی دوم و خروج رضا شاه از زندان آزاد شد. اعتبار گویش کلهری. منبع معتبری که برای تمیز دادن ایلات و طوایف گوناگون کرد(سده دهم قمری) و گویش‌های مختلف آن، از آن بهره می‌گیرند کتاب شرفنامه از امیر شرف‌خان بدلیسی است که در آن زبان کردها را به چهار گویش: کرمانجی، کلهری، هورامی و سورانی تقسیم می‌کند و مبین
کلهری، هورامی و سورانی تقسیم می‌کند و مبین این مطلب است که گویش کلهری یکی از چهار گویش مستقل و مهم زبان کردی است. ادبیات کردی کلهری. قدیمی‌ترین اثری که از گویش کردی کلهری به جای مانده است دیوان شاکه و خان منصور (شاعران ایوانی و چواری) است. پس از این دیوان، اثر مکتوب دیگری بر جای نمانده، تا دهه ۸۰ قرن بیستم میلادی که اشعار چند تن از شاعران کرد کلهر مانند شامی کرمانشاهی و پرتو کرمانشاهی چاپ شد. آغاز رشد ادبیات کلهری به پس از جنگ ایران و عراق بازمی‌گردد. از آن زمان تاکنون شاعران زیادی به این گویش از زبان کردی
زمان تاکنون شاعران زیادی به این گویش از زبان کردی شعر سروده و آثار خود را به چاپ رسانده‌اند. همچنین در دهه ۸۰ خورشیدی نگارش داستان به این گویش آغاز شده‌است. در همین دوره در کردستان عراق هم نوشتن به این گویش از زبان کردی شدت بیشتری گرفته‌است. از شاعران و نویسندگان سرشناس کلهرزبان، می‌توان به افراد زیر اشاره کرد: اصطلاحات خویشاوندی در ایل کرد کلهر. نمونه ضرب‌المثلی کردی کلهری دربارهٔ خویشاوندان: واژه‌های مربوط به بستگی خویشاوندی که در ایل کلهر ساکن غرب ایران رواج دارند: پیوند به بیرون. فرهنگستان زبان کردی
ماردین مرکز استان ماردین در جنوب شرقی ترکیه است. عمده ساکنین شهر را کردها و عرب‌ها تشکیل می‌دهند و جوامع قابل توجهی از مسیحیان سریانی (آشوری‌ها) نیز در این شهر سکونت دارند، تنوع فرهنگی در ماردین چشم‌گیر است؛ ساکنان آن ترکیبی از کردها، عرب‌ها و آشوری‌ها هستند و به زبان‌های ترکی و کردی صحبت می‌کنند. در شهر ماردین منسوبان دین‌های مختلف از جمله مسلمان، ایزدی، سُریانی، ارمنی، کلدانی، یهودی و نسطوری وجود دارد که سُریانی، ارمنی، کلدانی و نسطوری شاخه‌های دین مسیحیت هستند. بیشتر مسلمانان هم اعم از کُرد، تُرک و عرب
هستند. بیشتر مسلمانان هم اعم از کُرد، تُرک و عرب بر فقه حنفی هستند. شهر ماردین به‌خاطر معماری آرتوقی شهر قدیمی‌اش و موقعیت استراتژیک آن بر روی تپه‌ای صخره‌ای در نزدیکی رودخانه دجله معروف است. به نوشته ایرج افشار در مقدمه کتاب نوادر التبادر لتحفه البهادر، نام این شهر، در کتاب معجم البلدان، قوچ‌حصار نیز گفته شده است. ماردین بیش از سه سده مرکز فرمانروایی دسته‌ای از امیران تُرک سلجوقی به‌نام آل‌ارتق یا آرتوکلو (۱۴۰۸_۱۱۰۴ م) بوده است و جهانگیرشاه آق‌قویونلو برادر اوزون حسن هم به‌مدت ۲۳ سال (۱۴۶۹_۱۴۴۶ م) در این
اوزون حسن هم به‌مدت ۲۳ سال (۱۴۶۹_۱۴۴۶ م) در این شهر حکومت کرده است. تقریباً نیمهٔ راه راس‌العین و نصیبین، و در شمال آن‌ها، دژ جنگی بزرگ ماردین واقع بود. در سده چهارم هجری قمری دژ ماردین《باز》نام داشت و پناهگاه امرای عرب حَمدانی بود. این دژ در قلهٔ کوهی جای داشت و در سمت جنوبی آن آبادی بزرگی ایجاد شده بود که در سده ششم هجری قمری بسیار آباد و پرجمعیت شد. این آبادی بازارهای زیاد و کاروانسراها و مدرسه و رباط داشت. خانه‌هایش چون پلکانی بالای یکدیگر ساخته شده و هریک از خانه‌ها بر خانهٔ پایین‌تر مشرف بود و مانعی