payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چنگیز، تیمور، انگلیسی‌ها، روس‌ها و در این اواخر آمریکایی‌ها قرار گرفته‌است. قبل از سقوط قندهار به‌دست هخامنشیان، جزو قلمرو مادها بود. در سال ۳۳۰ قبل از میلاد توسط اسکندر بزرگ مورد حمله قرار گرفت و پس از مرگ وی بخشی از امپراتوری سلوکی شد. بعداً تحت تأثیر آشوکا شاهنشاه هندوستان قرار گرفت، وی ستونی را با کتیبه دو زبانه به زبان‌های یونانی و آرامی در آنجا بنا کرد. در ۳۰۵ پیش از میلاد موریاها گنداره یا (گندهارا)، رخج و گدروزی (گدروزیا - بلوچستان) تسلط یافتند. در این دوران دین بودایی بدست آشوکا به این سرزمین وارد
دوران دین بودایی بدست آشوکا به این سرزمین وارد شد. اسکندر از آنجا به سرزمین رُخّج (Arachosia) عازم شد و قبل از حرکت آمِنید (Amenides) را که دبیر داریوش بود والی اورگت‌ها کرد. رُخّجی‌ها را به اطاعت درآورده و کاپیشه‌کانیش (Kāpišakāniš) پایتخت رُخَج را به نامش اسکندریه (Alexandropolis) تغییرنام داد که همان قندهار امروزی است. اسکندر این ولایت را به مِمْنُن (Memnon) داد. بعد شنید که ساتی‌برزن با دو هزار سوار به هرات آمده‌است، بر اثر این خبر سپاهی مرکب از شش هزار پیادهٔ یونانی و ۶۰۰ سوار به سرداری اریگیوس
هزار پیادهٔ یونانی و ۶۰۰ سوار به سرداری اریگیوس (Erygius) و ارته‌باذ (Artabazus) بدانجا فرستاد و با وجود دلیری‌هایایرانیان اریگیوس موفق به سرکوب ساتی‌برزن در ۳۲۸ ق.م.شد. پس از اسلام، قندهار جزئی از خراسان بزرگ بشمار می‌آمد. شهر قندهار در اخبار فتوحات اولیه مسلمین، از جمله اماکن نزدیک به هند و با نام «القندهار» یاد شده‌است. مسلمانان این شهر را یک‌بار در زمان حکومت معاویه و بار دیگر در دوران خلافت منصور عباسی فتح و بتکده شهر را ویران کردند. در قرن سوم هجری، این ولایت را از «الرخج» یا «الرخذ» می‌نامیدند.سپس
این ولایت را از «الرخج» یا «الرخذ» می‌نامیدند.سپس نام قندهار کمتر در منابع اسلامی دیده می‌شد تا اینکه در قرون هفتم و هشتم و در پی هجوم سپاهیان مغول و سپس تیمور، قندهار دوباره در آثار نویسندگان مطرح شد. کشتار و ویرانی ناشی از هجوم مغولان و تیموریان، ضربه‌ای بزرگ به وضع سیاسی و اقتصادی قندهار وارد کرد. دو بار شهر به‌طور کامل ویران گردید، اول بار به دست مغولان و بار دیگر در پایان سدهٔ هشتم هجری به دستور تیمور گورکانی. در اوایل سدهٔ شانزدهم میلادی مغولان هند قندهار را گرفتند. طی دوصد سالی که مغولان حکومت هند
را گرفتند. طی دوصد سالی که مغولان حکومت هند را در دست داشتند، شهرهای مرزی خراسان از سه سو مورد کشمکش و محل منازعه بودند؛ مغول‌ها از یک سو، صفویان از سمت باختر، و ترکان و ازبکان از سمت شمال. کابل، هرات و قندهار بارها میان این مدعیان متخاصم دست به دست شدند. در این دوران خوشحال خان ختک شاعر جنگجوی مشهور پشتون علیه سلطهٔ بابری‌ها قیام کرد. دولت صفوی که در جنوب و باختر خراسان حکومت می‌کرد در برابر مخالفت و قیام‌ها از پا درآمد. در ابتدا میرویس‌خان هوتک از قبیلهٔ غلجایی پشتون به تسلط گرگین‌خان حاکم گرجی الاصل
غلجایی پشتون به تسلط گرگین‌خان حاکم گرجی الاصل صفوی در ۱۷۰۹ میلادی در قندهار پایان داد و دولت مستقل هوتکیان را بنیانگذاری کرد. تاریخ معاصر. حکومت غلجایی قندهار در ۱۷۳۸ میلادی بدست نادر افشار پایان داده شد. نادر افشار سرانجام خود بخاطر تندخویی‌اش در ۱۷۴۷ میلادی در قوچان توسط افسران قزلباش لشکر خود به قتل رسید. پس از این حادثه، احمدشاه ابدالی که یکی از سران قبیلهٔ پشتون‌های ابدالی، افسر گارد محافظ نادرشاه و معاون ارتش افغان بود، با نیروی شش هزار نفری خود به سوی قندهار رهسپار شد و لویه جرگه را در مزار شیر سرخ
قندهار رهسپار شد و لویه جرگه را در مزار شیر سرخ قندهار برای انتخاب یک رهبر ملی از میان خود افغان‌ها تشکیل داد و سرانجام بعد از ۹ روز گفت و شنید، به‌عنوان پادشاه خراسان تعیین گردید. وی در ۱۷۵۳ یا ۱۷۵۴ شهر کنونی را ساخت و آن را احمد شاهی نام نهاد و «اشرف البلاد» لقب داد. در دفاتر رسمی هنوز هم به همین لقب یا «دارالقرار» یاد می‌شود. تیمور شاه درانی پسانتر پایتخت خراسان را از شهر قندهار به کابل انتقال داد. روزگار صفوی. قندهار در سده‌های دهم و یازدهم هجری قمری (شانزدهم و هفدهم میلادی) در شبکهٔ دفاعی و راه‌های
(شانزدهم و هفدهم میلادی) در شبکهٔ دفاعی و راه‌های بازرگانی و مسافرتی هند و ایران موقعیت بسیار مهمی کسب کرد. این شهر زمین‌های حاصلخیز و منابع آب فراوانی داشت. قندهار قلعه‌ای بسیار استوار بود و تملک قندهار برای امنیت کابل و همین‌طور خراسان ضروری بود. در نتیجه این شهر به‌طور گریزناپذیر به صورت اساس رقابت و کشمکش میان گورکانیان هند و صفویان درآمد. به دلیل موقعیت جغرافیایی و اقتصادی بعد از مدتی دوباره مورد توجه حکومت‌های گورکانی و صفوی قرار گرفت و مسئله اصلی تنش و چالش میان این دو دولت شد و «همانند صخره‌ای بود
و چالش میان این دو دولت شد و «همانند صخره‌ای بود که روابط دوستانه و قدیمی آنان سرانجام بر روی آن درهم شکست» آدام اولئاریوس (Adam (Oelschlager) Olearius (1600-1671م) پژوهشگر، ریاضیدان، جغرافی‌دان و کتاب‌دار آلمانی و دبیر سفیر ارسالی فریدریش سوم، دوک نشین هولشتاین به دربار شاه صفی بود. او شرح مسافرت و مشاهداتش از ایران و روسیه را در کتابی با نام سفرنامه مسکو و ایران تألیف کرد. همچنین نخستین ترجمه آلمانی گلستان و بوستان سعدی در سال ۱۶۵۴ میلادی توسط او منتشر شد) عایدی مالیات گمرکی و سایر درآمدهای ایالت قندهار
عایدی مالیات گمرکی و سایر درآمدهای ایالت قندهار برای صفویان را بیش از یک میلیون تالر می‌دانست که تقریباً معادل عواید ایروان و بابل (عراق عرب) بود. ارزش این عایدات آنجا بیشتر مشخص می‌شود که او کل درآمدهای سالانه شاه صفوی در همان زمان را معادل۰۰۰/۰۰۰/۸ تالر و عواید آبادی‌های اطراف اصفهان را چهل هزار تالر گزارش کرده‌است. قندهار به‌عنوان یکی از سیزده بیگلربیگینشین در دوران شاه‌عباس اول، دارای ۱۷۸۵ ملازم بود که مواجب آن بالغ بر ۹۲۰۰ دینار و ۳۸۰۰ تومان می‌شد. عواید قندهار برای حاکمان گورکانی نیز مهم بود. ایالت
قندهار برای حاکمان گورکانی نیز مهم بود. ایالت یا سرکار قندهار با بیست و چهار محل، مجموعاً ۸۱۰۰ تومان و ۲۹۰۰۰ دینار برای اکبرشاه عایدی داشت. همچنین ۴۵۰۰۰ گوسفند، ۴۵ اسب بلوچی، بیش از ۰۰۰/۷۰۰/۳ خروار غله، ۱۳۸۰۰ سوار و ۲۷۰۰۰ پیاده نیز جزء عواید سالانه ایالت قندهار برای حاکمان گورکانی بود. علاوه بر این عایدات، قندهار به همراه شهر کابل، دارالضرب گورکانیان بوده و مسکوکاتی در آنجا ضرب می‌شد. در چهاردهمین سال سلطنت جهانگیرشاه، سکه روپیه در قندهار ضرب شد که این بیت بر آن نقش بسته بود: ز جهانگیر شاه اکبرشاه سکه
بیت بر آن نقش بسته بود: ز جهانگیر شاه اکبرشاه سکه قندهار شد دلخواه جغرافیا. رود ارغنداب از امتداد غرب قندهار امتداد دارد. این شهر دارای ۱۵ ناحیه شهری و مساحت کل شهر ۲۷۳۳۷ هکتار است. تعداد کل منازل مسکونی در قندهار ۶۱۹۰۲ مورد است. استفاده از زمین. قندهار قطب مسکونی منطقه جنوب افغانستان، نزدیک به مرز با پاکستان است. کاربری اراضی غیر ساخته شده ۵۹٪ کل مساحت زمین را تشکیل می‌دهد. در مناطق ساخته شده، قطعات خالی درصد ۳۶٪ و زمین مسکونی ۳۴٪ را اشغال می‌کنند. مرکز تجاری قابل توجه در امتداد جاده پاکستان در ناحیه ۵
تجاری قابل توجه در امتداد جاده پاکستان در ناحیه ۵ شهر وجود دارد. هند، ایران و پاکستان کنسولگری‌هایی برای ارتباطات تجاری، نظامی و سیاسی در قندهار دارند. آب و هوا. قندهار دارای آب و هوای نیمه خشک کوپن است، که با بارش کم و تغییر زیاد درجه بین دمای تابستان و زمستان مشاهده می‌شود. تابستان‌ها از اواسط ماه مه آغاز شده، تا اواخر سپتامبر ادامه دارد و بسیار خشک می‌باشد. دما در جولای با میانگین ۲۴ ساعته روزانه حدود ۳۱٫۹ درجه سانتی‌گراد (۸۹٫۴ درجه فارنهایت) به اوج خود می‌رسد. پس از آنها پاییزهای خشک از اوایل اکتبر تا
می‌رسد. پس از آنها پاییزهای خشک از اوایل اکتبر تا اواخر نوامبر شروع می‌شوند، پاییز با درجه حرارت متوسط روزها ۲۰ درجه سانتی‌گراد (بالاتر از ۶۸ درجه فارنهایت) الی نوامبر ادامه دارد، گرچه شب‌ها به‌شدت خنک ترند. زمستان از دسامبر آغاز می‌شود و بیشترین میزان بارش به صورت باران می‌باشد. دمای هوا در ژانویه به‌طور متوسط ۵٫۱ درجه سانتی‌گراد (۴۱٫۲ درجه فارنهایت) است. به‌دنبال زمستان یک بهار دلپذیر الی اواخر آوریل با درجه حرارت به‌طور کلی در ۱۰ درجه سانتی‌گراد بالا تا ۳۰ درجه سانتی‌گراد پایین‌تر (۶۵–۸۸ درجه فارنهایت)
۳۰ درجه سانتی‌گراد پایین‌تر (۶۵–۸۸ درجه فارنهایت) مشاهده می‌شود. هوای آفتابی در تمام طول سال غالب است، به‌ویژه در تابستان که بارندگی بسیار نادر است. میانگین سالانه دما ۶٫۶ درجه سانتی‌گراد (۶۵٫۵ درجه فارنهایت) است. ترابری. فرودگاه بین‌المللی قندهار به‌عنوان فرودگاه اصلی جنوب افغانستان برای پروازهای داخلی و خارجی فعالیت می‌کند. همچنین به‌عنوان پایگاه بزرگ نظامی حمل و نقل و دریافت تجهیزات برای ارتش‌های ناتو مورد استفاده قرار می‌گیرد. کل منطقه فرودگاه و اطراف آن به‌شدت محافظت می‌شود اما بخشی برای مسافران
آن به‌شدت محافظت می‌شود اما بخشی برای مسافران غیرنظامی در نظر گرفته شده‌است. بیشتر پروازهای بین‌المللی قندهار به امارات، ایران، هند، عربستان سعودی و پاکستان انجام می‌شود. پاکستان قصد دارد مسیر راه‌آهن از شهر چمن پاکستان تا قندهار ایجاد کند که راه‌آهن افغانستان را با راه‌آهن پاکستان متصل می‌کند. مطالعه امکان‌سنجی این پروژه در سال ۲۰۰۶ به پایان رسید.ظ اما از سال ۲۰۱۲ کار ساختمانی آغاز نشده بود. قندهار از طریق بزرگراه کابل-قندهار به کابل از طریق شاهراه کندهار-هرات به هرات و به از طریق چمن بوردر به کویته
به هرات و به از طریق چمن بوردر به کویته پاکستان وصل می‌شود. یک ایستگاه اتوبوس در ابتدای بزرگراه کابل-قندهار واقع شده‌است، جایی‌که تعدادی از اتوبوس‌های مدل قدیمی مرسدس بنزکویچ متعلق به خدمات خصوصی در دسترس هستند تا مسافران را بیشتر به شهرهای بزرگ کشور برسانند. قندهار همچنین از طریق جاده زمینی به کویته به پاکستان متصل می‌شود. به‌دلیل جنگ مداوم مسیر کابل به‌طور فزاینده‌ای خطرناک شده‌است زیرا حملات شورشیان به کاروان‌ها و تخریب پل‌ها آن را به پیوندی غیرقابل اطمینان بین دو شهر تبدیل کرده‌است. مسافران این شهر از
بین دو شهر تبدیل کرده‌است. مسافران این شهر از سیستم اتوبوسرانی عمومی (ملی بس) استفاده می‌کنند و تاکسی‌ها و ریکشاه‌ها نیز معمول هستند. استفاده از وسایل نقلیه شخصی در حال افزایش است که بخشی از آن به‌دلیل پیشرفت جاده‌ها و بزرگراه‌ها است. نمایندگی‌های بزرگ شرکتی در حال وارد کردن اتومبیل از دبی، امارات متحده عربی هستند. آموزش. قبل از کودتای ۱۹۷۸ در کابل، اکثریت مردم این شهر در مدارس ثبت نام می‌کردند. اما در جریان جنگ‌ها مردم به اتحادیه اروپا، استرالیا و سایر نقاط جهان مهاجرت کردند. دو مدرسه قدیمی شناخته شده
نقاط جهان مهاجرت کردند. دو مدرسه قدیمی شناخته شده دبیرستان احمد شاه بابا و دبیرستان زرغونه انا هستند. تعدادی از مدارس جدید وجود دارد که در دهه گذشته افتتاح شده‌است و در آینده با افزایش جمعیت این شهر به علت مهاجران زیاد افغان از کشورهای همسایه، مدارس دیگری نیز ساخته می‌شود. دبیرستان‌های افغان ترک یکی از برترین مدارس خصوصی در شهر است. دانشگاه اصلی شهر دانشگاه قندهار است. در دهه گذشته تعدادی از مراکز آموزشی نیز افتتاح شده‌است. اماکن باستانی قندهار. آثار به‌جامانده از قلعه‌های زمان صفویان و گورکانیان قابل
از قلعه‌های زمان صفویان و گورکانیان قابل مشاهده می‌باشد. تپه مندیگک. این تپه را می‌توان با حوزهٔ تمدنی ارغنداب ارتباط داد که در شمال این منطقه و در ۵۰ کیلومتری شهر کنونی قندهار واقع است و به صورت دقیق‌تر در درهٔ موازی مجرای ارغنداب با فاصلهٔ ۲۰ میلی جاده قندهار–گرشک و اگر از طرف ولسوالی خاکریز برگردیم حدود هشت کیلومتر به طرف ارغنداب در سمت راست جاده قرار گرفته‌است. امروزه اراضی کشاورزی در این محدوده کمتر است اما احتمالاً در گذشته این ناحیه توسط شعبه‌هایی از رود ارغنداب سیراب می‌شده و آبادی‌هایی در آن وجود
رود ارغنداب سیراب می‌شده و آبادی‌هایی در آن وجود داشته‌است. در سال ۱۹۵۹ (۱۳۳۸) موسیو کزال، باستان‌شناس و متخصص قبل تاریخ فرانسوی، با انجام یازده مرحله حفریاتی پانزده طبقه آبادی دوره‌های مختلف را یکی پس از دیگری کشف کرد. ۳۱ متر ارتفاع تپهٔ مذکور از تراکم آبادی‌هایی پانزده‌گانه‌ای صورت گرفته‌است که در طی سه هزار سال پیش از میلاد بر روی هم آباد شده‌است. تحقیقات انجام شده باستان‌شناسان روی آثار به دست آمده حکایت از آثار عصر مفرغ (برنز) می‌کند. شاه نعمت‌الله کاظمی که از تحصیلکردگان قندهار بوده و روزگاری به حیث
که از تحصیلکردگان قندهار بوده و روزگاری به حیث معاون پروژه هیلمند ایفای وظیفه می‌کرد، می‌گوید که شاهد کاوش‌های گروه فرانسوی در مندی گک بوده و ظروف و سفال‌ها و ابزارهای مکشوفه در این تپه، مشابه به آثار کشف شده در حیدر آباد و سند پاکستان می‌باشد. وی همچنین موفق شده‌است در طی مأموریت‌های خویش در منطقه، آثار شبیه به مندیگک را بالاتر از مسیر زیارت شاه‌مقصود قندهار در نواحی نزدیک رودخانه هلمند کشف کند و بدین ترتیب می‌توان حدس زد در طول این مسیر، رفت‌وآمدهایی جریان داشته و کاروان‌هایی گذر کرده‌اند و نیز به احتمال
داشته و کاروان‌هایی گذر کرده‌اند و نیز به احتمال زیاد مسیر مهاجرت دسته‌های آریایی به طرف غرب و ایران امروزی از همین ناحیه صورت گرفت. در دولت کنونی افغانستان ایران و پاکستان هر کدام یک کنسولگری در قندهار دارند. مردم‌شناسی. کل جمعیت شهر قندهار حدود ۶۱۴٬۲۵۴ نفر است. پشتون‌ها اکثریت جمعیت این شهر را شامل می‌شوند. با این حال حدود ۲۰ الی ۳۰ درصد آنها به زبان فارسی سخن می‌گویند. تاجیک‌ها، هزاره‌ها و هزارهٔ ایماق از دیگر اقلیت‌های قومی دیگر این شهر هستند. تاهنوز هیج سرشماری از درصدی اقوام در شهر قندهار صورت نگرفته
سرشماری از درصدی اقوام در شهر قندهار صورت نگرفته است.
کُلْن چهارمین شهر بزرگ آلمان در ایالت نوردراین-وستفالن و منطقهٔ راین-رور است. از میان این شهر رود راین می‌گذرد و به آن جلوه‌ای ویژه می‌بخشد. کلن با بیش از دوهزار سال پیشینه، یکی از کهن‌ترین شهرهای آلمان به‌شمار می‌رود. دیباچه. نامگذاری کلن داستانی تاریخی دارد. امپراتریس روم، آگریپینا؛ در سال پنجاه پس از میلاد در زادگاه خود شهری بنا نهاد و آن را کولنیا کلائودیا آرا آگریپیننسیوم نامید. به سبب آنکه این شهر در مسیر راه‌های ساخته شده بدست رومیان تا ژرمانیا (آلمان امروز) قرار داشت، بزودی بازرگانان بسیاری به خود
امروز) قرار داشت، بزودی بازرگانان بسیاری به خود جلب کرد و مرکز داد و ستد مهمی شد. رومیان شرقی (بیزانس) پس از غلبه بر روم غربی، مسیحیت را که از خاورمیانه به ارمغان آورده بودند به زور شمشیر به جای آیین میترایی در شهر کلن رواج دادند و آن را مبدل به قطب مسیحیت در شمال اروپا کردند. در تاریخ پانزده اکتبر ۱۸۸۰، فرانک‌ها در این شهر بنای کلیسای جامع بزرگی (کلیسای جامع کلن) را به پایان رساندند. در ۳۰ مه ۱۹۴۲ در اواخر جنگ جهانی دوم متفقین کلن را بارها بمباران کردند و آن را به ویرانه‌ای بدل کردند. بخشی از آثار آن
و آن را به ویرانه‌ای بدل کردند. بخشی از آثار آن پابرجا مانده است. جمعیت. کلن چهارمین شهر پرجمعیت آلمان (پس از برلین، هامبورگ و مونیخ) و پرجمعیت‌ترین شهر ایالت نوردراین-وستفالن می‌باشد. تا ۳۰ ژوئن سال ۲۰۱۱ جمعیت این شهر ۱٬۰۱۰٬۲۶۹ نفر بوده است. ۳۱٫۴٪ جمعیت کلن را مهاجران تشکیل می‌دهند که از این بین ۱۷٫۲٪ غیرآلمانی می‌باشند. بسیاری از این مهاجران دارای ریشه‌هایی از اروپای شرقی هستند. بزرگ‌ترین اقلیت مهاجر را ترک‌ها به خود اختصاص داده‌اند و ۶٫۳٪ جمعیت شهر را تشکیل می‌دهند. طبق سرشماری سال ۲۰۱۵، جمعیت افغان‌های
می‌دهند. طبق سرشماری سال ۲۰۱۵، جمعیت افغان‌های مقیم کلن ۴۳۷۸ نفر جمعیت ایرانیان مقیم کلن ۳۸۲۹ نفر بوده است. فرهنگ. کلن عمدتاً یک شهر فرهنگی است و فعالیت‌های فرهنگی و هنری زیادی در آن انجام می‌شود. کارناوال کلن. کارناوال شهر کلن یکی از مشهورترین کارناوال‌های جهان است. این کارناوال همه ساله ساعت ۱۱:۱۱ ۱۱اُمین روز از ۱۱اُمین ماه سال (نوامبر) با صدای طبل و شیپور در میدان مرکزی شهر آغاز می‌گردد. البته مراسم اصلی، ۴۷ روز قبل از عید پاک (عید معراج مسیح) و به مدت هفت روز اجرا می‌گردد. از آنجایی که عید پاک در تقویم
روز اجرا می‌گردد. از آنجایی که عید پاک در تقویم میلادی روز ثابتی ندارد و در فاصله ۲۲ مارس تا ۲۵ آوریل برگزار می‌شود، زمان اجرای کارناوال نیز متغیر است. این مراسم پیشوازی است برای ایام روزه داری کاتولیک‌ها، زمانی که معتقدان مسیحی از خوردن گوشت خودداری می‌کنند. اگر چه کارناوال کلن در گذشته ریشه دینی داشته و تا امروز هم بعضی از مردم به آن اعتقاد دارند، اما در دهه‌های اخیر این مراسم بیشتر به نوعی شادمانی دسته جمعی تبدیل شده است که مردم شهر کلن و مهمانانشان با رقص وموسیقی و آواز اجرا می‌کنند. برگزارکنندگان
با رقص وموسیقی و آواز اجرا می‌کنند. برگزارکنندگان کارناوال این ایام را روزهای بی خیالی و سبکسری می‌نامند. در مقابل همدیگر بسیار خوش‌برخورد و شوخ می‌شوند و بنظر می‌رسد روزمرگی را از یاد می‌برند. از هفته‌ها قبل فروشگاه‌های شهر، لباس‌های رنگارنگ و غیرمعمول و ماسک‌های مختلفی را برای استفاده در روزهای کارناوال عرضه می‌کنند. دانشگاه‌ها. کلن با بیش از شصت هزار دانشجو که در هفت دانشگاه و چندین انستیتو عالی تحصیل می‌کنند (از جمله دانشگاه معروف و بین‌المللی ورزش Deutsche Sporthochschule، دانشگاه موسیقی
ورزش Deutsche Sporthochschule، دانشگاه موسیقی Musikhochschule، بزرگ‌ترین دانشگاه صنعتی آلمان Fachhochschule Köln و دانشگاه اصلی کلن Albertus Magnus Universität) اولین یا دومین شهر بزرگ دانشجویی آلمان است (این جایگاه در رقابت با شهر برلین قرار دارد و سال به سال تغییر می‌کند).
دوسلدورف () شهری است در آلمان، این شهر مرکز ایالت نوردراین-وستفالن است. این شهر واقع در کنار رود راین با ۶۳۲٬۸۶۷ نفر جمعیت در تاریخ ۳۰ ژوئن ۲۰۲۴ پس از کلن، دومین شهر بزرگ ایالت و هفتمین شهر بزرگ در آلمان محسوب می‌شود. دوسلدورف مساحتی معادل ۲۱۷٫۴۱ کیلومتر مربع دارد و با ۲٬۹۱۰ نفر جمعیت در هر کیلومتر مربع، یکی از متراکم‌ترین شهرهای آلمان است. این شهر بخشی از منطقه کلان‌شهری راین-رور با حدود ۱۰٫۲ میلیون نفر و منطقه کلان‌شهری راینلند با ۸٫۷ میلیون نفر جمعیت است و در هسته منطقه اقتصادی مرکزی اروپا قرار دارد. این
در هسته منطقه اقتصادی مرکزی اروپا قرار دارد. این کلان‌شهر یکی از پنج مرکز اقتصادی مهم و بین‌المللی آلمان است و جایگاه مالی و بورس مهمی دارد. دوسلدورف به خاطر قدیمی‌ترین قسمت شهرش (که به عنوان «طولانی‌ترین بار دنیا» شناخته می‌شود)، بلوار خرید کونیگس آله، مرکز مد لباس و کارناوال دوسلدورف شهرت دارد. همچنین، این شهر به خاطر تعداد زیاد ساکنان شرق آسیایی، از جمله جامعه ژاپنی که بیش از ۸۴۰۰ نفر جمعیت دارد و ناحیه سکونت و تجارت آن در مرکز شهر، که تنها محلهٔ ژاپنی‌های آلمان را تشکیل می‌دهد، شناخته می‌شود. تاریخچه.
آلمان را تشکیل می‌دهد، شناخته می‌شود. تاریخچه. شهر دوسلدورف در سال ۱۲۸۸میلادی، در محل تلاقی رود کوچک دوسل و رود راین تأسیس شد. این شهر از اواخر قرن چهاردهم تا اوایل قرن نوزدهم مقر حکومت امپراتوری مقدس روم و کنفدراسیون راین بود. با تأسیس گالری نقاشی‌های دوسلدورف در سال ۱۷۰۹، که مجموعه‌ای هنری با پذیرش هنرمندان بین‌المللی داشت، یک سنت هنری و نمایشگاهی مهم در این شهر بنا گذاشته شد. دوسلدورف از سال ۱۸۱۵ تحت حاکمیت پروس درآمد و از سال ۱۸۱۶ به عنوان مرکز حکومتی منطقهٔ دوسلدورف معرفی شد. از سال ۱۸۲۴ تا ۱۹۳۳، مجلس
دوسلدورف معرفی شد. از سال ۱۸۲۴ تا ۱۹۳۳، مجلس استانی راین در این شهر مستقر بود. در دوران امپراتوری آلمان و همگام با پیشرفت صنعتی پر شتاب در آلمان، دوسلدورف نیز پیشرفت چشم‌گیری کرد و به «میز کار منطقه رور» معروف شد. جمعیت دوسلدورف در سال ۱۸۸۲ به بیش از صد هزار نفر رسید و نام خود را به عنوان یکی از شهرهای بزرگ و پرجمعیت آلمان ثبت کرد. در سال ۱۹۴۶ و پس از تأسیس ایالت نوردراین-وستفالن، دوسلدورف به عنوان پایتخت این ایالت انتخاب شد. جنگ جهانی اول. در جریان جنگ جهانی اول، سرویس هوایی نیروی دریایی بریتانیا (RNS) در
اول، سرویس هوایی نیروی دریایی بریتانیا (RNS) در ۲۲ سپتامبر ۱۹۱۴، اولین مأموریت‌های بمباران استراتژیک متفقین را با بمباران پایگاه‌های زپلین در دوسلدورف آغاز کرد. جمهوری وایمار در سال ۱۹۲۰ دوسلدورف به کانون اعتصاب سراسری موسوم به خیزش رور تبدیل شد که برای مقاومت در برابر کودتای کاپ شکل گرفته بود. در ۱۵ آوریل ۱۹۲۰، ۴۵ نماینده اتحادیهٔ کارگران معدن آلمان توسط فرای‌کور، گروهی شبه‌نظامی و ضد کمونیستی، ترور شدند. دورهٔ نازی‌ها. پس از به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان، در ۱۱ آوریل ۱۹۳۳ در شهر
سوسیالیست کارگران آلمان، در ۱۱ آوریل ۱۹۳۳ در شهر دوسلدورف اولین کتاب‌سوزان نازی‌ها توسط اتحادیه دانشجویی آلمان صورت گرفت. در این آتش‌سوزی، کتاب‌هایی از نویسندگان مختلف از جمله هاینریش هاینه سوزانده شد. فریدریش کارل فلوریان، فرمانده حزب نازی در دوسلدورف، به شدت از بنای یادبود آلبرت لئو شلاگتر در یادمان ملی شلاگتر که در سال ۱۹۳۱ ساخته شده بود، حمایت کرد. او همچنین ساختار اداری شهر را به نفع رژیم تغییر داد. رئیس پلیس وقت، هانس لانگلز، از حزب مرکزی، برکنار و به جای او فریتس وایتزل، فرمانده یگان اس‌اس، منصوب
به جای او فریتس وایتزل، فرمانده یگان اس‌اس، منصوب شد. در این دوره، بسیاری از مخالفان رژیم دستگیر، شکنجه یا کشته شدند. در سال ۱۹۳۷، در چارچوب اقدام «هنر منحط»، آثار هنری بسیاری از موزه‌های شهر مصادره و نابود شد. در شب ۱۰ نوامبر ۱۹۳۸، معروف به شب شیشه‌ای، کنیسه‌های دوسلدورف در خیابان کازرنه و بنرات به آتش کشیده شدند و جمعیت یهودی شهر تحت تعقیب قرار گرفتند؛ حداقل ۱۸ نفر در این حادثه کشته شدند. اداره پلیس سیاسی دوسلدورف مسئول اخراج نزدیک به ۶۰۰۰ یهودی از کل منطقه دولتی بود. در ۲۷ اکتبر ۱۹۴۱، اولین قطار با ۱۰۰۳
دولتی بود. در ۲۷ اکتبر ۱۹۴۱، اولین قطار با ۱۰۰۳ یهودی دوسلدورف و نواحی اطراف از ایستگاه باربری درندورف به سمت اردوگاه‌های کار اجباری در لهستان تحت اشغال نازی‌ها فرستاده شد. بیش از ۲۲۰۰ یهودی دوسلدورف در این دوران کشته شدند. در سال ۱۹۴۴، حدود ۳۵۰۰۰ کارگر غیرنظامی خارجی، هزاران اسیر جنگی و زندانیان اردوگاه‌های کار اجباری در حدود ۴۰۰ اردوگاه دوسلدورف به کار اجباری مشغول بودند. از سال ۱۹۸۷، یادبود قربانیان نازیسم در دوسلدورف در محل سابق اداره پلیس شهر قرار دارد. همچنین مکان‌های زیادی در دوسلدورف به یاد
دارد. همچنین مکان‌های زیادی در دوسلدورف به یاد قربانیان این دوره ایجاد شده است. جنگ‌جهانی دوم. در طول جنگ جهانی دوم، اولین بمباران‌های دوسلدورف در سال ۱۹۴۰ صورت گرفت. اولین حمله گسترده در شب ۱ اوت ۱۹۴۲ رخ داد. حملات هوایی متفقین تا سال ۱۹۴۵ بیش از ۵۰۰۰ نفر از غیرنظامیان را به کام مرگ کشاند. نیمی از ساختمان‌های شهر نابود و حدود ۹۰ درصد آن‌ها آسیب دیدند. تمامی پل‌های رود راین، اکثر خیابان‌ها، سدهای آب، شبکه‌های زیرزمینی و فاضلاب شهر به شدت تخریب شدند. میزان آوارها حدود ده میلیون متر مکعب تخمین زده شد. از ۲۸
حدود ده میلیون متر مکعب تخمین زده شد. از ۲۸ فوریه ۱۹۴۵، دوسلدورف به خط مقدم جنگ تبدیل شد و تحت آتش مداوم نیروهای آمریکایی از سمت چپ رود راین قرار گرفت و تا مارس به‌طور کامل محاصره شد. در آوریل ۱۹۴۵، گروهی از مخالفان نازی به رهبری کارل آگوست ویدنهوفن تلاش کردند تا با حمایت فرانز یورگنس (فرمانده پلیس شهر)، آگوست کورنگ رئیس پلیس دوسلدورف را دستگیر کنند و شهر را بدون جنگ به متفقین تسلیم کنند. این تلاش ابتدا موفق بود اما سپس به دشمنان لو رفت. پس از آزادی آگوست کورنگ توسط نیروهای وفادار به فریدریش کارل فلوریان،
توسط نیروهای وفادار به فریدریش کارل فلوریان، فرمانده حزب نازی، که پنج نفر از اعضای مقاومت از جمله فرانس یورگنس را اعدام کرد، دو عضو باقی‌مانده از گروه مقاومت، کارل آگوست ویدنهوفن و آلویس اودنتال، موفق به فرار شدند. آنها توانستند با نیروهای آمریکایی که از سمت شرق به شهر نزدیک می‌شدند تماس بگیرند و از یک حملهٔ هوایی بزرگ که برای تخریب نهایی شهر آماده شده بود، جلوگیری کنند. جمهوری فدرال آلمان. پس از جنگ جهانی دوم با تأسیس ایالت نوردراین-وستفالن در سال ۱۹۴۶، شهر دوسلدورف به عنوان پایتخت این ایالت تعیین شد. شهر
دوسلدورف به عنوان پایتخت این ایالت تعیین شد. شهر قدیمی دوسلدورف (Altstadt). این قسمت از شهر دوسلدورف محل تفریح و گردش برای توریست‌های خارجی و داخلی و اهالی خود شهر می‌باشد. می‌گویند اگر تمام بارهای (میز بلند در یک کافه که در جلوی آن از مشتری پذیرائی می‌شود) کافه‌های این شهر قدیمی را به‌هم وصل نمایند، بلندترین بار دنیا خواهد شد. اهالی شهر بدین گونه از شهر خودشان تعریف و تبلیغ می‌کنند. بندر شهر دوسلدورف کنار شهر قدیمی در رودخانه راین در طول ۱۰ سال گذشته از نظر شهرسازی و تجارت پیشرفت زیادی کرده است. سه
از نظر شهرسازی و تجارت پیشرفت زیادی کرده است. سه ساختمان ۱۰ تا ۱۵ طبقه از آرشیتکت معروف گِری (Gehry) نزدیک برج تلویزیون شهر چشمگیر هستند. این سه ساختمان به صورت کج و روبندی‌های مختلف ساخته شده‌اند که از آرشیتکت عادی متفاوت هستند. شهرهای خواهر. دوسلدورف با شهرهای زیر خواهر است: علاوه بر این، دوسلدورف با شهرهای زیر رابطه دوستانه دارد:
بندر دِیلَم یکی از شهرهای بندری استان بوشهر و مرکز شهرستان دیلم است. این شهر غربی‌ترین نقطه استان بوشهر از لحاظ مختصات جغرافیایی و مسکونی بودن است. مردم این شهر به زبان لری لیراوی سخن می‌گویند. جغرافیا. موقعیت جغرافیایی. بندر دیلم در حدود ۲۰۰ کیلومتری بندر بوشهر و شمال غربی استان بوشهر نزدیک مرز مشترک استان‌های خوزستان و کهگیلویه و بویراحمد قرار دارد. در ماه‌های آذر، دی و بهمن آب و هوای این بندر معتدل و بقیه سال هوائی گرم و شرجی دارد. شهرستان دیلم دارای دو بخش مرکزی و امام حسن است. امام حسن دیلم از مراکز
بخش مرکزی و امام حسن است. امام حسن دیلم از مراکز عمده فلات قاره و بهرگان محسوب می‌شود. همچنین تأسیسات مهم گازی در روستای سیاهمکان دیلم نقش مهمی در صنعت نفت و گاز دارد. از فرودگاه امام حسن در شهرستان دیلم به شهرهای تهران و شیراز پرواز وجود دارد. مساحت شهرستان دیلم ۲۳۱۴ متر مربع هست. آب و هوا. بندر دیلم در طول جغرافیایی ۵۰ درجه و ۹ دقیقه و عرض جغرافیایی ۳۰ درجه و ۳ دقیقه و ارتفاع ۱۰ متری از سطح دریا قرار دارد. این بندر در ۲۳۲ کیلومتری شمال غربی بندر بوشهر و در ۷۲ کیلومتری جنوب بهبهان (در استان خوزستان) در
در ۷۲ کیلومتری جنوب بهبهان (در استان خوزستان) در ساحل خلیج دیلم در خلیج فارس قرار دارد. آب و هوای دیلم گرم و شرجی است. مردم‌شناسی. مردم. مردم این شهرستان از قوم لر و بیشتر آن‌ها از لرهای لیراوی می‌باشند. و به زبان لری لیراوی سخن می‌گویند. وزرات فرهنگ و ارشاد اسلامی استان بوشهر می‌گوید: مردم دیلم از نژاد لر هستند و گویش لری دارند. گویش. گویش لری لیراوی یکی از گویش‌های زبان لری جنوبی گویش مردم این شهرستان است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲۵٬۷۳۰ نفر (۷٬۳۵۹ خانوار)
سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲۵٬۷۳۰ نفر (۷٬۳۵۹ خانوار) می‌باشد. و در سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۹٬۸۲۹ نفری (آمار رسمی ۱۳۸۵) بوده است. گردشگری. منطقه گردشگری و تفریحی جزیره بندرحماد از جاذبه‌های توریستی بندر دیلم می‌باشد. این منطقه با ۶۰ هکتار اراضی جنگلی بکر و فوق‌العاده زیبا و مشرف به دریای خلیج فارس می‌باشد."دانشگاه آزاد اسلامی مرکز دیلم" در سال ۱۳۸۲ در این شهر تأسیس شد مرکز آموزش عالی این شهر است. این دانشگاه هم‌اکنون نزدیک به ۸۰۰ دانشجو در مقطع کاردانی و کارشناسی در رشته‌های حسابداری و رایانه و عمران و روان‌شناسی و
رشته‌های حسابداری و رایانه و عمران و روان‌شناسی و الکتروتکنیک و مدیریت بازرگانی دارد. دانشگاه پیام نور و کاربردی نیز در مرکز این شهرستان شعبه دارند. آبگاه وقف‌شده تنوب در حومه این شهر واقع است که در سال ۱۳۸۹ بازسازی شده است. از جاذبه‌های دیگر دیلم: ساحلی بکر و دست نخورده درمیان دیگر سواحل استان بوشهر، قلعه حصار، قلعه آقاخان لیراوی (متعلق به دوره قاجار)، اسکله دیلم - بازار ماهی فروشان، قبور شهدای گمنام، کافه موزه دیلم (پذیرایی با لباس‌های تاریخی محلی جنوبی بندر دیلم)- فست فود پاتوق مزه (فست فودی با نمای