payamvha/North_RAG huggingface dataset:
موریانه‌ها که از چوب استفاده می‌کنند، عده‌ای از تک‌یاختگان از دسته تاژَک‌ها به نام «پلی‌ماستیژین» زندگی می‌کنند که با موریانه‌ها زندگی اشتراکی دارند، بدین شیوه که این تک‌سلولی‌ها دیاستازی به نام سلولاز ترشح می‌کنند که موجب گواردن و نرم شدن چوب‌ها می‌شود و در این حالت موریانه‌ها چوب‌های نرم شده را می‌خورند. تپه‌های موریانه‌ای و زندگی اجتماعی موریانه‌ها. تپه‌های موریانه‌ای که توسط موریانه‌های تپه‌ساز ساخته می‌شوند ممکن است به شکل لکه‌های نمایانی در تمام نقاط دامنه‌های کوهستانی جنوب غربی دماغه امید دیده شوند.
کوهستانی جنوب غربی دماغه امید دیده شوند. سطح هر تپه درست مانند سطح بیرونی مغز دارای برجستگی‌ها و شیارهای مخصوصی است. بزرگ‌ترین آن‌ها در حدود ۶۰ سانتیمتر بلندی دارد و پهنای قاعده آن نیز به ۶۰ سانتیمتر می‌رسد اگر یکی از آن‌ها را بشکافیم دیده می‌شود که داخل آن مانند اسفنج است و از تعداد زیادی اتاقک تشکیل شده که عرض هر کدام از آن‌ها ۲٫۵ سانتیمتر است و با دریچه‌های کوچک راه دارد. گرچه در یک تپه موریانه‌ای بزرگ ممکن است بیش از ۵۰۰۰۰ موریانه زندگی کنند ولی داخل آن همیشه تمیز است. این تمیزی به این دلیل است که
آن همیشه تمیز است. این تمیزی به این دلیل است که موریانه‌ها مدفوع خود را به منزله سیمان در ساختن دیواره‌های تپه و اتاقک‌ها بکار می‌برند و لاشه‌ها را نیز می‌خورند و مصرف می‌کنند. بیشتر ساکنان تپه حشرات کوچکی به طول ۵ میلیمتر هستند که سرهایی سفید و بدنی به رنگ خاکستری تیره دارند. اینها کارگرها را تشکیل می‌دهند کارگرها ممکن است نر یا ماده باشند اندام تناسلی آن‌ها رشد نمی‌کند و فعالیتی ندارد و فقط اثری از آن باقی است. موریانه‌های کارگر کاملاً کورند و کارشان جمع‌آوری خوراک و رسیدگی به بچه‌ها و پرستاری از شاه و
خوراک و رسیدگی به بچه‌ها و پرستاری از شاه و ملکه و شاهزاده هاست. موریانه ملکه می‌تواند تا ۳۰۰۰۰ تخم در یک روز بگذارد. او توانایی حرکت ندارد و برای زنده ماندن کاملاً به موریانه‌های کارگر متکی است. بعضی از موریانه‌های ملکه می‌توانند تا ۵۰ سال زندگی کنند که از طول عمر همه حشرات دیگر بیشتر است. افراد دیگری که در حدود یک دهم ساکنان تپه را تشکیل می‌دهند و با کارگران تفاوت دارند سربازها هستند که رنگشان زرد و سرشان بیضی شکل است و یک جفت آرواره بلند و نوک تیز دارند که سلاح آن‌ها را تشکیل می‌دهد کار آن‌ها دفاع در
که سلاح آن‌ها را تشکیل می‌دهد کار آن‌ها دفاع در برابر هجوم دشمنان خارجی است. سربازها در کار کارگرها شرکت ندارند ولی همیشه برای حمله به دشمنانی که می‌خواهند به زور وارد جایگاه آن‌ها شوند آماده‌اند. بزرگ‌ترین دشمن موریانه‌ها، مورچه‌ها هستند که اگر آن‌ها را بگیرند فوراً می‌کشند و لاشه‌شان را برای تغذیه به لانه خود می‌برند. تغذیه. موریانه‌ها اکثراً از مواد حاوی سلولز مانند گیاهان، میوه‌ها، چوب و … تغذیه می‌کنند اما می‌توانند برای رسیدن به این مواد از موانعی که سلولز ندارند نیز عبور کرده و با آرواره‌های قوی خود
ندارند نیز عبور کرده و با آرواره‌های قوی خود می‌توانند از موانع محکمی همچون بتن نیز عبور کنند، در موریانه‌ها همنوع خواری نیز دیده شده است. لانه‌سازی. در مناطق مدارگانی، بسیاری از موریانه‌ها لانه‌سازی می‌کنند. لانه‌هایی به صورت تپه‌ها و گنبدها که حدود ۲۰ متر وسعت و ارتفاعی شاید بیشتر از ۱۰ متر از سطح زمین دارند. برخی دیگر از موریانه‌ها درخت آشیان هستند، یعنی آشیانه‌هایی به اندازه‌های گوناگون معمولاً به بزرگی یک توپ بستکبال، بر فراز درختان می‌سازند. موریانه‌ها در داخل چنین آشیانه‌هایی خود را از خطر حمله
در داخل چنین آشیانه‌هایی خود را از خطر حمله پرندگان، سوسمارها، عنکبوتها و مورچهها مصون می‌دارند. آشیانه برخی از موریانه‌های آفریقایی مانند چتر است، طوری‌که آب باران به اطراف آن سرازیر می‌شود. دسته‌ای دیگر از موریانه‌ها، لانه خود را به گونه‌ای می‌سازند که دمای درون آن هماهنگ‌پذیر گردد. لانه و آشیانه سازی موریانه‌ها نمونه شگرفی از کار غریزی است. این کار بر عهده کارگران نوزاد نهاده شده است. چرا که کارگران تازه تولد یافته هیچگاه در لانه پدر و مادر خود زیست نمی‌کنند و در نتیجه راهی برای آموختن لانه‌سازی ندارند.
و در نتیجه راهی برای آموختن لانه‌سازی ندارند. منابع. دانشنامه رشد.
شَته‌ها نوعی حشرهٔ مکنده هستند که در بریتانیا و کشورهای مشترک‌المنافع به‌عنوان شپش بوته یا مگس سفید هم شناخته می‌شوند، این گونهٔ خاص حشرات کوچکی هستند شیرهٔ گیاهان را می‌مکند و عضو طبقه آرایه‌شناختی Aphidoidea هستند، بسیاری از گونه‌ها سبز هستند اما معمولاً در برخی گونه‌ها یا سیاه و سفید هم وجود دارد همانند ، شته از مخرب‌ترین آفات گیاهان کشت شده در مناطق معتدله است، آسیب آنها به گیاهان باعث شده که در سراسر جهان تبدیل به بزرگ‌ترین دشمن باغبان‌ها و کشاورزان شوند، از دیدگاه جانورشناسی آنها یک گروه بسیار موفق از
از دیدگاه جانورشناسی آنها یک گروه بسیار موفق از موجودات زنده هستند، موفقیت‌های آنها نتیجهٔ بخشی از زندگی آنها مثلاً قابلیت تولید مثل غیرجنسی در برخی از گونه‌ها است در حدود ۴۴۰۰ گونه از شته‌ها شناخته شده که همگی در خانوادهٔ شته‌ها جای می‌گیرند، در حدود ۲۵۰ گونه از این حشره به عنوان آفات جدی برای کشاورزی و جنگل‌داری شناسایی شده که طول آنها از ۱ تا ۱۰ میلی‌متر متفاوت است، دشمنان طبیعی شته‌ها عبارت هستند از کفشدوزک‌ها و عمدتاً کفشدوزک شکارگر، همچنین لارو مگس گلزار، زنبور انگل‌واره یا پاراتیزوئید، پشه شته‌خوار،
زنبور انگل‌واره یا پاراتیزوئید، پشه شته‌خوار، عنکبوت، خرچنگ، و مانند و از دیگر نابود کنندگان شته‌ها هستند از انواع شته می‌توان به شته گردو، شته پشت‌شناکن معمولی و شته آبی اشاره کرد.
شتهٔ گردو نام یک گونه از خانواده شتگان از راسته نیم‌بالان است. این شته‌ها دارای بدنی نسبتاً دراز و پهن هستند. شاخک‌ها از قسمت زیرین چشم‌های مرکب خارج می‌شوند. خرطوم کوتاه و بال‌ها نسبتاً عریض هستند و اکثر دارای لکه‌های سیاه‌رنگ روی آن هستند. گونه‌های این خانواده در روی گیاهان زندگی کرده و از آنها تغذیه می‌کنند. این حشرات با چالاکی بیشتری جهیده و در مسافت کوتاهی به پرواز اقدام می‌کنند. این حشرات در بیشتر نقاط دنیا از جمله ایران، ترکیه و روسیه انتشار دارند. این گونه در ایران با تغذیه از برگ و ساقه‌های درختان
گونه در ایران با تغذیه از برگ و ساقه‌های درختان بید، تبریزی، مو، انجیر و گردو به باغات آسیب می‌رسانند. جستارهای وابسته. فهرست حشرات
پشت‌شناگران (Notonectidae) خانواده‌ای از حشرات آبزی در راسته نیم‌بالان هستند. پشت‌شناگران همگی از درندگان هستند و اندازه آن‌ها در حدود ۲ سانتی‌متر است. پشت آن‌ها خمیده و دارای رنگ روشن و فاقد نواربندی صلیبی‌شکل است.
شَته آبی یکی از گونه‌های شته است. وقتی حشرات پرنده روی سطح آب می‌نشینند طعمه شته شکارچی می‌شوند بعضی شته‌ها مثل پشه پا بلند مرداب در سطح آب گردش می‌کنند و حشرات غوطه ور شده را می‌خورند شته‌های دیگر توی آب زندگی می‌کنند و به حیوانات کوچکی مثل بچه قورباغه و بچه وزغ حمله می‌کنند و همچنین ماهی‌های کوچک را مورد حمله قرار می‌دهند شته آبی مثل تمام حشرات دیگر دارای دو جفت بال بوده و بیشتر آنها پرواز کنندگان خوبی هستند.
دهستان مهرگان از توابع بخش مرکزی شهرستان گاوبندی در استان هرمزگان ایران. دارای تأسیسات زیر است: دبستان، دبیرستان، خانه بهداشت، آب‌انبار (برکه)، برق، ودارای چهار مسجد است. جمعیت. جمعیت آن در حدود ۲۳۰۰ نفر است، و به زبان‌های عربی و فارسی تکلم می‌کنند. آثار. آثار خانه‌های قدیمی در روستا وجود دارد که از سنگ وکاه وگِل ساخته شده‌است. کار ودرآمد. شغل مردم تجارتی و کشاورزی است، وجود آب شیرین در این روستا کشاورزی مناسبی در روستا رایج است و جو و گندم و ذرت و انواع گیاهان صیفی و شتوی زراعت می‌شود، در حدود ۵۰۰ اصله نخل
صیفی و شتوی زراعت می‌شود، در حدود ۵۰۰ اصله نخل دیم وجود دارد، قسمتی از مردم این دهستان به اضافه کشاورزی به دامداری نیز اشتغال دارند.
شِروین پسر رستم (درگذشته‌ٔ حدود ۳۱۸ (قمری)/۹۳۰ (میلادی)) از پادشاهان آل باوند (شاخه کیوسیه) تبرستان بوده است. پس از کشته شدن رستم یکم، پسرش شروین همچنان در بند بود تا آن که «رافع بن هَرثَمه» از عمرو لیث شکست خورد و کشته شد و این یکی نیز زندانی اسماعیل سامانی گشت. امیر سامانی، لشکری به سرکردگی «محمد بن هارون» برای سرکوب «محمد بن زید» به طبرستان روانه کرد. محمد بن زید به سال ۲۸۷ قمری (۹۰۰ میلادی) شکست خورد و کشته شد و شروین از بند رست و با اطاعت از سامانیان در قلمروی پدر به فرمانروایی نشست. آن گاه که محمد بن
قلمروی پدر به فرمانروایی نشست. آن گاه که محمد بن هارون با «ناصر کبیر» هم‌داستان شد و بر امیر سامانی شورید، شروین به یاری «ابو العباس عبدالله بن محمد نوح» که از سوی سامانیان امارت تبرستان یافته بود، برخاست. در پیکاری که در ۲۹۰ قمری (۹۰۳ میلادی) روی داد، عبدالله بن محمد نخست شکست خورد، اما سرانجام محمد بن هارون و ناصر کبیر را عقب راند. این اقدام، ارتباط شروین را با امیران سامانی استحکام بیشتری بخشید، چنان که وقتی همان «ابوالعباس عبداله»، خواست بر احمد سامانی بشورد (به سال ۲۹۷ ق/۹۱۰ م)، شروین او را از این کار
(به سال ۲۹۷ ق/۹۱۰ م)، شروین او را از این کار باز داشت. پس از مرگ ابوالعباس (۲۹۸ ق/۹۱۱ م) و شکست جانشین او - «محمد بن صعلوک» - از سپاه ناصر کبیر، شروین از «نصر بن احمد سامانی»، سپاه خواست تا به پیکار ناصر رود. نصر بن احمد، سپاهی به سرکردگی «الیاس بن الیَسَع» به تبرستان فرستاد، اما این سپاه در برابر ناصر کبیر تاب نیاورد و کار به صلح انجامید (۳۰۱ ق / ۹۱۴ م) و تبرستان به تصرف ناصر کبیر درآمد. شروین نیز به ناچار و از بیم ناصر کبیر با او صلح کرد و پیمان خود را تا روزگار «حسن بن قاسم»، داعی صغیر و جانشین ناصر
تا روزگار «حسن بن قاسم»، داعی صغیر و جانشین ناصر کبیر، همچنان نگاه داشت. اما داعی بر آن شد که شروین را از میان بردارد و بر سراسر تبرستان چیره شود. از سوی دیگر، ابوالحسین - پسر ناصر کبیر - که با داعی صغیر پنهانی کینه می‌ورزید، شروین را از عزم داعی آگاه ساخت. شروین گریخت و داعی به ولایت او تاخت و خرابی‌های بسیار به بار آورد. جالب آن که زمانی که ماکان بن کاکی به یاری ابوالقاسم و ابوالحسین - پسران ناصر کبیر - بر داعی تاختند، شروین جانب داعی را گرفت . با این همه، پس از مرگ داعی (۳۱۶ ق/۹۲۸ م) به ماکان کاکی پیوست
پس از مرگ داعی (۳۱۶ ق/۹۲۸ م) به ماکان کاکی پیوست تا قلمرو خود را حفظ کند. آخر بار از شروین در وقایع سال ۳۱۷ قمری (برابر با ۹۲۹ میلادی) آن گاه که «ابو زکریا یحیی سامانی» از بند گریخت و بر «نصر بن احمد» شورید، یاد شده است ، اما تاریخ دقیق درگذشت شروین دانسته نیست. منابع. دانشنامه رشد.
شهریار پسر شروین (درگذشتهٔ ۲۱۰ ق / ۸۲۵ م) از فرمانروایان سلسله باوندیان بود. شهریار پسر شروین پسر سرخاب که به رسم گروگان نزد هارون الرشید می‌زیست، پس از بیماری خلیفه، به نزد پدر بازگشت و با مرگ شروین، رشته کارها را در دست گرفت. پس از مرگ ونداد، پسر او قارن یار دیرین دوران اسارتش، نیز رشته دوستی را نگسست و خود را فرمانبردار شهریار دانست. در ۲۰۱ ق / ۸۱۶ م عبدالله بن خردادبه، والی طبرستان از سوی عباسیان، بسیاری ارتفاعات طبرستان را تصرف کرد و شهریار را وا پس راند. ظاهراً پس از این پیروزی‌ها، مأمون از شهریار و
ظاهراً پس از این پیروزی‌ها، مأمون از شهریار و قارن خواست که برای پیکار با رومیان در رکابش حاضر شوند. شهریار نپذیرفت، ولی قارن دعوت او را لبیک گفت و از خلیفه نیکویی‌ها دید. شهریار ناخشنود از رفتار قارن، بسیاری از املاک او را مصادره کرد. مازیار پسر قارن، تجاوز شهریار را بر خود گران یافت و به مقابله پرداخت، ولی شکست خورد و به نزد پسر عمّ خود ونداُمید رفت. شهریار او را از وندامید طلب کرد، این نیز مازیار را به بند کشید، ولی مازیار زندانبان را فریفت و از بن گریخت و به بغداد رفت. چندی بعد شهریار درگذشت. برخی
و به بغداد رفت. چندی بعد شهریار درگذشت. برخی جانشین او را جعفر می‌دانند «میر خواند: حبیب السیر، ج ۲، ص ۴۱۷»، ولی ابن اسفندیار از جفعر یاد نکرده و شاپور را جانشین او دانسته است. گذشته از این نام جعفر در این روزگار که باوندیان هنوز به اسلام گردن ننهاده بودند، با واقعیت فرهنگی و دینی منطقه همخوانی ندارد. منابع. دانشنامه رشد.
باوْ (درگذشتهٔ ۶۰ ق / ۶۸۰ م) پسر شاپور و نوادهٔ کاووس، بنیانگذار دودمان باوندیان شاخهٔ کیوسیان است که در تپورستان فرمانروایی می‌کردند. معرفی. نخستین بار، پدربزرگ باو یعنی کیوس از سوی کواد یکم به فرمانروایی تبرستان رسید ولی زمانیکه کواد یکم درگذشت و پسرش انوشیروان به تخت نشست، شاه جدید برادر خود کیوس را (که تاج‌وتخت را از آن خود می‌دانست) از میان بردا‌شت و «کارن» را به فرمانروایی تبرستان گمارد. ولی پس از روی کار آمدن ۴ پادشاه یعنی در زمان شاهیِ خسرو پرویز خاندان کیوس دوباره مورد توجه قرار گرفت بدین ترتیب که
کیوس دوباره مورد توجه قرار گرفت بدین ترتیب که باو در رکاب خسرو پرویز، چند بار به پیکار رفت و از توجه شاه برخوردار شد و به فرمانروایی تبرستان و آذربایجان گماشته شد. چون شیرویه بر تخت نشست، باو را به استخر تبعید کرد. وی در آتشکده آن سامان گوشه عزلت گزید تا آن که آزرمیدخت او را به سپهسالاری برگزید. اما باوْ نپذیرفت تا نوبت به یزدگرد رسید و باو، این بار به درخواست شاه نزد وی رفت. پس از شکست سپاه ایران از اعراب، باو در راه خراسان از یزدگرد اجازه گرفت که به تبرستان رود و پس از زیارت آتشکده کوسان، در گرگان به وی
رود و پس از زیارت آتشکده کوسان، در گرگان به وی بپیوندد . باوْ در آنجا خبر قتل یزدگرد را شنید و سر بتراشید و در آتشکده مقام گرفت. بعید نیست که همین معنی باعث شده باشد تا برخی، نیاکان آل‌باوند را از موبدان بدانند. باو چندی بعد به درخواست مردم از حملات ترکان به تنگ آمده بودند، با این شرط که «مردان ولایت و زنان به بندگی او را خط دهند» بیرون آمد و با بسیج سپاه توانست مهاجمان را از آن سامان براند و دولتی محلی بنیانگذاری کند. وی پس از پانزده سال حکومت، سرانجام به دست «ولاش» (استاندار تبرستان از سوی یزدگرد) که
به دست «ولاش» (استاندار تبرستان از سوی یزدگرد) که فرمانروایی را از آن خود می‌دانست کشته شد و ولاش بر جای او نشست.
گلستان نوشتهٔ شاعر و نویسندهٔ پرآوازه فارسی زبان سعدی شیرازی است. به باور بسیاری، گلستان سعدی تأثیرگذارترین کتابِ نثر در ادبیات فارسی‌است. پیش‌زمینه. استفاده از نثر موزون و مسجع در منشیان و نویسندگان پیش از "سعدی"، به خصوص از قرن پنجم هجری به بعد بسیار متداول شده بود. در قرن ششم و هفتم هجری، نوشتن پرتکلف و تصنعی نشانه‌ای از دانش نویسنده به‌شمار می‌رفت. بارزترین نمونهٔ این نثر، "مقامات حمیدی" است که در سال ۵۵۱ هجری نوشته شده و مورد تمجید بسیاری از شعرا و ادبای آن دوران مانند "انوری"، "نظامی عروضی" و سعدالدین
آن دوران مانند "انوری"، "نظامی عروضی" و سعدالدین وراوینی قرار گرفته است. نگارش. سعدی، هنگامِ نگارشِ گلستان را سالِ "۶۵۶" هجری ("۱۲۵۸" میلادی) می‌شمارد. سعدی نگارش کتاب "گلستان" را کمتر از یک سال بعد از تدوین "بوستان"، در اول اردیبهشت سال ۶۵۶ هجری شروع کرد و «هنوز از گلِ بوستان بَقیّتی موجود بود» که نگارش آن را به پایان رساند؛ بنابراین کتاب "گلستان" در مدت پنج یا شش ماه نوشته شد که -به نظر محمدعلی همایون کاتوزیان، منتقد ادبی- شبیه به معجزه است. او با توجه به شواهدی در گلستان، معتقد است که سعدی پس از نگارش
شواهدی در گلستان، معتقد است که سعدی پس از نگارش "بوستان" دچار نوعی افسردگی شد و با این فکر که عمر خود را به بطالت گذرانده و به ایام پیری رسیده است، دست از کار کشید. اما دوست یا دوستانی او را به نوشتن کتاب جدیدی مصمم کردند. نگارش کتاب گلستان در این مدت کوتاه، می‌تواند نشانی از فرح و انبساطی باشد که پس از یک دوره افسردگی -موقتاً- در وی بروز می‌کند. سعدی این کتاب را به سعدبن ابوبکر زنگی، ولیعهد جوان "فارس" تقدیم و ابراز امیدواری کرد که مورد پسند وی واقع شود. در دیباچه چنین گوید: با این حال، "سعدی" تا سال‌ها
در دیباچه چنین گوید: با این حال، "سعدی" تا سال‌ها پس از این تاریخ (دست کم بیست تا سی سال) همچنان به سرودن اشعار مشغول بوده و این تئوری مطرح است که احتمالاً در این دوران، آثار گذشته خود از جمله "گلستان" را بازبینی و اصلاح می‌کرده است. نسخه‌های خطی. قدیمی‌ترین نسخه خطی به جا مانده از "گلستان سعدی"، نسخه‌ای تذهیب‌کاری شده از "یاقوت مستعصمی" است که به سال ۶۶۸ هجری بازمی‌گردد. در این سال، "سعدی" هنوز در قید حیات بود، اما از آنجا که اطلاعات شناسنامه‌ای این نسخه خوانا نیست، به‌عنوان یک نسخه معتبر مورد توجه محققان
نیست، به‌عنوان یک نسخه معتبر مورد توجه محققان قرار نگرفته است. مقدمهٔ گلستان در مجموعه‌ای شامل چند کتاب کوچک خطی محفوظ در کتابخانه مرکزی آستان قدس رضوی به شمارهٔ ۵۴۵ حکمت و کلام، به خط احمدبن محمد حاجی کاموسی به تاریخ محرم ۷۰۰ ه‍.ق نسخهٔ خطی قدیمی دیگری از "کلیات سعدی"، معروف به "نسخهٔ " "لرد گرینوی" به سال ۷۲۰ هجری برمی‌گردد. این نسخه پیشتر در لندن نگهداری می‌شده، اما امروز در کتابخانه "بنیاد بودمر" در ژنو قرار دارد. غلامحسین یوسفی در تصحیح "بوستان" و "گلستان" از آن به‌عنوان نسخه اساس استفاده کرده است.
از آن به‌عنوان نسخه اساس استفاده کرده است. "علی بن احمد بن ابی بکر بیستون" از جمله مشهورترین گردآورندگان "کلیات سعدی" است که یک بار در سال ۷۲۶ و بار دوم در سال ۷۳۴ هجری به این کار مبادرت نمود. در این نسخه، "گلستان" در ابتدای کتاب "کلیات" قرار گرفته است و هرچند که بعدها در نسخه ای که برای "اکبر شاه"، یکی از "امپراتوران گورکانی" در هند آماده شد، "بوستان" قبل از "گلستان" آمد، اما ترتیب قرار گرفتن فصول مختلف "کلیات سعدی" در بیشتر نسخه‌های بعدی، کم و بیش از همین نسخه اقتباس شده است. نسخه خطی کتابخانهٔ ملی پاریس
نسخه اقتباس شده است. نسخه خطی کتابخانهٔ ملی پاریس به شمارهٔ 869.Supplement Pers- که سابقأ پیش از انقلاب فرانسه در ۱۷۸۹ م. در کتابخانهٔ دانشگاه سوربُن موجود بوده است- و تاریخ تحریر آن روز یکشنبه از ماه شعبان سال ۷۳۰ ه‍.ق است. نسخه خطی قدیمی دیگری که از "کلیات سعدی" موجود است، در سال ۷۶۶ هجری به خط "محمد بن عبداللطیف عقاقیری"، از شاگردان با واسطه "سعدی" و به‌فاصله حدوداً ۷۰ سال پس از درگذشت وی نوشته شده است. این نسخه، قدیمی‌ترین نسخه از "کلیات سعدی" در "گنجینه کتب خطی کتابخانه مرکزی آستان قدس رضوی" است.
کتب خطی کتابخانه مرکزی آستان قدس رضوی" است. تقریباً به همین قدمت، نسخه خطی دیگری از "کلیات سعدی" در سال ۷۷۰ هجری به دستور تورانشاه و به خط "حسن الحافظ" نوشته‌شد که در مرکز میکروفیلم دهلی نو نگهداری می‌شود. چاپ و ترجمه. تصحیح. تاکنون نسخه‌های تصحیح‌شده متعددی از "گلستان" — چه به‌صورت مستقل و چه در قالب "کلیات سعدی" — آماده و منتشر شده است. اولین کتاب تصحیح‌شده "گلستان" در سال ۱۳۱۰ توسط عبدالعظیم قریب آماده و منتشر شد. اولین نسخه تصحیح‌شده "کلیات سعدی" نیز در سال ۱۳۱۶ توسط محمدعلی فروغی منتشر گردید که تا
در سال ۱۳۱۶ توسط محمدعلی فروغی منتشر گردید که تا سال‌ها به‌عنوان مهم‌ترین منبع ارجاع به آثار سعدی محسوب می‌شد. بعداً، نسخه‌های دیگر از این کتاب توسط محققان دیگر از جمله سعید نفیسی، محمدجواد مشکور، خلیل خطیب رهبر و بهاءالدین خرمشاهی تصحیح شد. اما معتبرترین نسخه "گلستان" به تصحیح غلامحسین یوسفی است که مبنای آن هفده نسخه خطی و نسخه‌های چاپی معتبر بود. با این حال، این تصحیح نیز نظرات همه منتقدان را برآورده نکرد و بعد از آن دست کم یک نسخه تصحیح‌شده دیگر از "کلیات سعدی" در سال ۱۳۷۵ توسط بهاءالدین خرمشاهی عرضه
سعدی" در سال ۱۳۷۵ توسط بهاءالدین خرمشاهی عرضه گردید. چاپ. نخستین نسخه چاپی از "گلستان" در سال ۱۶۵۱میلادی در "آمستردام" و به زبان لاتین توسط جنتیوس (Gentius) منتشر شد. با این حال، تا اوایل قرن نوزدهم میلادی که نسخه‌هایی از "کلیات" در "کلکتهٔ هند" منتشر شد، خبری از چاپ "گلستان" یا "کلیات سعدی" در کشورهای اسلامی نبود. کتاب "گلستان" یکی از نخستین کتاب‌های فارسی است که با استفاده از ماشین چاپ منتشر شده است. این کتاب نخستین بار در سال ۱۸۲۴ میلادی در "تبریز" و بعد از آن در سال ۱۸۴۷ در "تهران" به چاپ رسید. در این
از آن در سال ۱۸۴۷ در "تهران" به چاپ رسید. در این سده همچنین نسخه‌هایی از گلستان در "استانبول"، "قاهره"، "پاریس"، "لایپزیک"، "برلین"، "انگلستان" و بیش از صد مرتبه در "هندوستان" چاپ شد. ترجمه. در "امپراتوری عثمانی"، علاوه بر شرح‌ها، دست کم هفت ترجمهٔ ترکی از "گلستان" انجام شده که قدیمی‌ترین آن‌ها مربوط به سال ۱۳۹۱ میلادی می‌باشد. نخستین ترجمهٔ گلستان به زبان‌های غربی در سال ۱۶۳۴ میلادی انجام شد. در این سال، "آندره دوریه" گلستان را به‌صورت ناقص به فرانسوی ترجمه کرد. مطابق فهرست مندرج در کتاب "کتابشناسی ادبیات
کرد. مطابق فهرست مندرج در کتاب "کتابشناسی ادبیات فارسی در زبان فرانسه"، این کتاب تاکنون نُه بار به‌طور کامل به زبان فرانسه ترجمه شده است. معروف‌ترین مترجمان آن عبارتند از "نیکول سِمله" ، شارل دفرمری ، فرانتس توسن ، "عمر علی شاه" و "ژاک موریس گودن" . در سال ۱۶۵۱میلادی، ترجمه لاتین از "گلستان" منتشر شد. این ترجمه توسط جرج جنتیوس (Georgius Gentius) انجام شد. در سال ۱۶۵۴، "آدام اولئاریوس" که زبان فارسی را در ایران آموخته بود، به کمک یک ایرانی به نام "حق‌وردی"، ترجمهٔ کاملی از "گلستان" را به زبان آلمانی منتشر
ترجمهٔ کاملی از "گلستان" را به زبان آلمانی منتشر کرد. پس از آن، "فریدریش روکرت" نیز در سال ۱۸۴۷ میلادی این کتاب را به‌صورت منظوم به آلمانی ترجمه کرد. اما ترجمه او نیم قرن بعد؛ یعنی در سال ۱۸۹۵ منتشر شد. نخستین ترجمهٔ کامل از "گلستان" به زبان انگلیسی، از آنِ "سر ریچارد فرانسیس برتون" است در سال ۱۸۸۸ میلادی. اما قبل از آن ترجمه‌های آزادی از بخش‌هایی از "گلستان" به انگلیسی صورت گرفته بود که نخستینِ آن‌ها به قلمِ استفان سولیوان (Stephen Sullivan) در سال ۱۷۷۴ انجام شد. پس از آن "فرانسیس گلادوین" و "جیمز راس"
انجام شد. پس از آن "فرانسیس گلادوین" و "جیمز راس" نیز ترجمه ای آزاد از آن به زبان انگلیسی منتشر نمودند. "جیمز راس" برای این ترجمه از نسخهٔ لاتین کتاب با نامِ "Gentius" استفاده کرد. در سال ۱۸۴۳ رالف امرسون، شاعر آمریکایی یک نسخه ترجمه شده از گلستان با توجه به ادبیات آمریکایی تهیه کرد و آن را یکی از کتابهای مقدس قلمداد کرد. علاوه بر این، گلستان در قرن نوزدهم چندین بار به زبان‌های هندی، اردو، عربی، لهستانی، چکی، روسی، پرونسی و رومانیایی ترجمه شد. ساختار و محتوا. این کتاب به نثر آهنگین و آمیخته با نظم و در هشت
این کتاب به نثر آهنگین و آمیخته با نظم و در هشت فصل (اصطلاحاً هشت باب) نوشته شده است. هشت باب "گلستان" عبارتند از: «سیرت پادشاهان»، «اخلاق درویشان»، «فضیلت قناعت»، «فوائد خاموشی»، «عشق و جوانی»، «ضعف و پیری»، «تأثیر تربیت»، و «آداب صحبت». "گلستان" یکی از تأثیرگذارترین کتاب‌های نثر در ادبیات فارسی است. این کتاب، مجموعه‌ای از حکایت‌های مستقل و حاوی اندرزها و جمله‌های قصار است. اما هنر داستان‌گویی و ایجاز نگارنده، مانع از آن می‌شود که وجه تعلیمی آن باعث ملالت خواننده شود. سعدی در "گلستان"، از پرداختن به
خواننده شود. سعدی در "گلستان"، از پرداختن به تاریخ‌نگاری و تذکره‌نویسی پرهیز می‌کند و صرفاً به بیان امور مربوط به زندگی و منش اشخاص می‌پردازد. کتاب "گلستان" را می‌توان گزارش سعدی از جامعه زمان خود دانست، که در آن اوضاع فرهنگی و اجتماعی مردم به صورت واقعی به تصویر کشیده شده است. حکایت‌های "گلستان"، فراخور موضوع، کوتاه یا بلند می‌شود. در برخی از حکایت‌ها شخصیت‌های خیالی یا واقعی ثالثی وجود دارند و ایفای نقش می‌کنند؛ اما در برخی از حکایت‌ها، نگارنده حاضر و ناظر است. برخی از این رخدادها، رخدادهای واقعی زندگی
است. برخی از این رخدادها، رخدادهای واقعی زندگی او و برخی نیز صرفاً رخدادهای تخیلی است. دیباچه. سعدی در دیباچهٔ کتاب، چراییِ نگارشِ آن و زمانِ نگارش را با گفتاری فاخر، شیرین، و روان بازگو می‌کند. او در دیباچه، کتابِ "گلستان" را «گلستانی راستین» می‌شمارد که سرما و گرمایِ روزگار بر آن تأثیری ندارد و چنین می‌گوید: ویژگی‌ها. آهنگ. در بررسی سبک "گلستان"، نخستین ویژگی قابل توجه، آهنگین بودن و موسیقی کلام است. دلیل این آهنگین بودن را برخی از پژوهشگران، «موزون بودن» پاره‌های جمله‌ها دانسته‌اند؛ مثلاً محمدتقی بهار
پاره‌های جمله‌ها دانسته‌اند؛ مثلاً محمدتقی بهار در کتاب "سبک‌شناسی" نوشته است که با پس و پیش‌کردن بعضی از کلمه‌ها و فعل‌ها در "گلستان" می‌توان مصراع‌های شعری استخراج کرد. همچنین جلال‌الدین همایی معتقد است که سعدی کلمات خود را طوری انتخاب کرده است که ترکیب آن‌ها، طنین موسیقی ایجاد می‌کند و در اثر همین خاصیت، از جمله‌های نثرش، مصراع‌های شعر با وزن عروضی استخراج می‌شود. ضیاء موحد معتقد است که سعدی با توالی هجاهای بلند و کوتاه –که الزاماً منطبق بر وزن‌های عروضی نیستند– و با کوتاه و بلند کردن جمله‌ها، باعث
نیستند– و با کوتاه و بلند کردن جمله‌ها، باعث آهنگین شدن "گلستان" شده است. آثار تقلیدی از گلستان. پس از سعدی، گلستان تأثیر قابل توجهی بر ادبیات فارسی گذاشت و آثار متعددی با تأثیرپذیری از شکل و فرم گلستان (حکایات پندآموز در قالب نثر مسجع آمیخته با نظم) یا تأثیرپذیری از موضوع و محتوای گلستان خلق شد. دست کم ۶۴ اثر که به تقلید از گلستان نگاشته شده، فهرست شده است. برخی از مهم‌ترین این آثار عبارتند از:
سیریوس بلک، شخصیتی تخیلی در مجموعه داستان‌های هری پاتر نوشتهٔ جی کی رولینگ است. در فیلم‌های هری پاتر، گری اولدمن نقش او را ایفا کرد. زندگی‌نامه. سیریوس بلک، زادهٔ ۳ نوامبر ۱۹۵۹، فرزند ولبورگ و اریون بلک و برادر بزرگ ریگولس بلک است. اولین اشاره به وی به‌طور مختصر در هری پاتر و سنگ جادو بود که به عنوان کسی بود که موتور پرنده را درست بعد از اینکه لرد ولدمورت از بین رفت به هاگرید داد. شخصیت. او در هری پاتر و زندانی آزکابان به عنوان یک زندانی فراری شناخته شد. خانواده و دوستان. در زمان داستان هری پاتر، سیریوس
خانواده و دوستان. در زمان داستان هری پاتر، سیریوس آخرین فرزند خانواده بلک است، والدین وی ولبورگ و اریون بلک نام وی را سیریوس نهادند که نام ستاره‌ای در آسمان است. این نام‌گذاری بر طبق سنت خانواده بلک برای نام‌گذاری فرزندان از نام صورت‌های فلکی و ستارگان است. نام‌های ریگولس، کیگانوس، اوریون و آرکتوروس نیز بر همین اساس انتخاب شده‌است. سیریوس یک برادر کوچک به نام ریگولس، و سه دخترعمو به نام‌های بلاتریکس بلک، نارسیسا بلک، آندرومدا بلک دارد. نارسیسا و بلاتریکس نزد خانواده بلک عزیز بودند چون با خانواده‌های خون
نزد خانواده بلک عزیز بودند چون با خانواده‌های خون اصیل بیعت کرده و با مردان جادوگر ازدواج کردند، نارسیسا با مالفوی‌ها و بلاتریکس با لسترنج‌ها. در حالی که آندرومدا نزد آن‌ها بی‌اعتبار بود زیرا با مشنگ‌زاده‌ای به نام تد تانکس ازدواج کرد. برادر کوچک سیریوس، ریگولاس نیز به خاطر پیوستنش به گروه لرد ولدمورت یعنی مرگ‌خواران مورد تحسین قرار گرفت. سیریوس و آندرومدا به خاندان بلک شباهتی نداشتند. سیریوس از خانواده خود شرمسار بود و خود را بداقبال می‌دانست. سیریوس با جیمز پاتر (پدر هری) صمیمی بود و با ریموس لوپین و
جیمز پاتر (پدر هری) صمیمی بود و با ریموس لوپین و پیتر پتی‌گرو نیز دوستی داشت. در سن شانزده سالگی سیریوس از خانه گریخت تا با خانواده پاتر زندگی کند. این بی آبرویی برای خانواده بلک باعث شد که آن‌ها نام سیریوس را از شجره‌نامه خود خط بزنند. آلفارد بلک، برادر ولبورگ (مادر سیریوس)، با سیریوس همفکری کرد و او را با مقدار زیادی پول یاری داد. ولبورگ با فهمیدن این مسئله نام آلفارد را نیز از شجره‌نامه خانوادگی پاک کرد. جیمز پاتر دوست صمیمی سیریوس با لی‌لی اوانز ازدواج کرد که در مراسم عروسی آن دو سیریوس بلک ساقدوششان
کرد که در مراسم عروسی آن دو سیریوس بلک ساقدوششان بود. سیریوس بعدها به عنوان پدرخوانده هری پاتر، پسر جیمز انتخاب شد. حبس. پس از اینکه لرد ولدمورت به خانه لی‌لی و جیمز پاتر حمله کرد و آن دو را کشت، به هری، پسر آن دو حمله کرد اما طلسم او به ولدمورت بازگشت و ولدمورت از بین رفت. در این میان سیریوس از ماجرا با خبر شده و یک ساعت بعد خود را به خانه پاترها رساند. در آنجا به هاگرید برخورد و هاگرید به وی گفت که از طرف دامبلدور دستور دارد که هری را پیش او ببرد. سیریوس هری را به هاگرید داد و موتور پرندهٔ خویش را نیز به