payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مارسواس یا مارسیاس در اسطوره‌های یونان، نوازنده فلوت است. آتنه فلوتی دو سر ساخت برای آن‌که ادای گورگون‌ها را در سوگ مدوسا در بیاورد. پس از مدتی آن را دور انداخت. مارسواس آن را یافت و در نواختن آن ماهر شد و آپولون را به رقابت طلبید. پس از رقابتی طولانی و به داوری موزها، آپولون در رقابت پیروز شد و مارسواس را کشت و پوست او را کند و از خونش رود مارسواس جاری شد.
آوگیاس ، در اسطوره‌های یونان، پادشاه ایلیس است. در فارسی با تلفظ فرانسوی اوژیاس (Augias) نیز نامیده می‌شود. آوگیاس اصطبلی بزرگ با سه هزار گاو داشت که سی سال تمیز نشده بود، تا اینکه هرکول (هراکلس) به عنوان پنجمین شاهکار خود درطی یک روز با منحرف کردن آب دو رودخانه آن را شست‌وشو داد و تمیز کرد. اصطلاح طویله اوژیاس برای اشاره به مراکز و ادارات دولتی در بعضی کشورها که پر از فساد هستند نیز به‌کار می‌رود. اسطوره‌شناسی. پنجمین خان از دوازده‌خان هرکول پاک‌سازی اصطبل‌های آوگیاس بود. ائوروستئوس این مأموریت را به‌قصد
آوگیاس بود. ائوروستئوس این مأموریت را به‌قصد تحقیر (و نه مانند خان‌های پیشین به‌قصد نمایش قدرت) و نیز به‌عنوان کاری غیرممکن تعیین کرده بود، زیرا دام‌های آن محل از تندرستی الاهی برخوردار بودند (جاودانگی) و در نتیجه، مقدار عظیمی از کود () تولید می‌کردند. این اصطبل‌ها بیش از سی سال تمیز نشده بودند، و ۳۰۰۰ رأس گاو در آن‌ها نگهداری می‌شد. با این حال، هراکلس موفق شد با تغییر مسیر رود آلفئوس و پینیوس، کثافت را بشوید و بیرون ببرد. آوگیاس با خشم واکنش نشان داد، زیرا پیش‌تر به هراکلس وعده داده بود اگر بتواند کار را
پیش‌تر به هراکلس وعده داده بود اگر بتواند کار را در یک روز به پایان برساند، یک‌دهم دام‌هایش را به او بدهد. اما وقتی هراکلس کار را تمام کرد، آوگیاس از انجام وعده سر باز زد؛ و هراکلس، پس از پایان خان‌ها، او را کشت. او پادشاهی‌اش را به فیلئوس، پسر آوگیاس که به دلیل حمایت از هراکلس در برابر پدرش تبعید شده بود، سپرد. بر پایهٔ سروده‌های شاعر پیندار، هراکلس سپس المپیک را بنیان نهاد: ائوروستئوس این خان را از شمار خان‌های موفق ندانست، زیرا معتقد بود که جریان آب باعث تمیز شدن اصطبل‌ها شده و همچنین هراکلس برای این
تمیز شدن اصطبل‌ها شده و همچنین هراکلس برای این کار مزد گرفته است. از این‌رو، اعلام کرد که هراکلس هنوز هفت خان دیگر در پیش دارد و او را روانه کرد تا با پرندگان استومفالوسی مبارزه کند.
آیاس ، در اسطوره‌های یونان، که گهگاه آژاکس بزرگ یا ایجکس نیز خوانده شده، پسر تلامون پادشاه سالامیس، و پریبویا و برادر ناتنی تئوسر بود. پس از آشیل، او نیرومندترین قهرمان یونانی در جنگ تروا بود. آیاس مردی بزرگ و تنومند بود که یک سروگردن از بقیه یونانیان بلندتر بود، او بسیار نیرومند بود اما سخنران خوبی نبود. آیاس نقش به سزایی را در ایلیاد، اثر حماسی شاعر یونانی هومر در جنگ تروا ایفا می‌کند، در این کتاب اغلب به او لقب دیوار یا سد یونانیان را می‌دادند. نام او بعد از دیدن عقابی «aietos» توسط تلامون، قبل از تولدش
از دیدن عقابی «aietos» توسط تلامون، قبل از تولدش برایش انتخاب گردید. شخصیت آیاس. در ایلیاد هومر، او را مردی با قد و قامت بلند و قوی‌ترین جنگجو در بین آخایوس‌ها توصیف کرده‌اند. او توسط سانتور کیرون (موجودی افسانه‌ای با بالا تنهٔ انسان و پایین‌تنه اسب که همچنین مربی پدرش تلامون و پدر آشیل، پلئوس نیز بود)، همزمان با آشیل آموزش دیده بود. او مردی خشمگین، دلیر، قوی و نیرومند و از طرفی دارای سطح هوشی بسیار بالا در مبارزات بود. پس از آشیل، در کنار دیومدس یکی از باارزش‌ترین جنگجوها در لشکر آگاممنون به شمار می‌رفت،
جنگجوها در لشکر آگاممنون به شمار می‌رفت، اما به زیرکی جنگجویایی همانند نستور، دیومدس و اودیسئوس نبود. به ارتشش فرمان داده بود، همه باید با خود سپری بزرگ درست شده از پوست هفت گاو دارای لایه برنزی حمل کنند. آیاس در هیچ‌کدام از جنگ‌های ایلیاد مجروح نشده بود و تنها شخصیت مهمی است که از هیچ‌یک از خدایان در جنگ‌ها کمک نگرفته‌است، اگرچه در کتاب ۱۳، پوزئیدون با ضربه‌ای، نیروی او را بازیابی نمود. جنگ تروآ. در جنگ تروا هکتور او را که شاه سالامیس بود، به جنگ تن به تن می‌خواند، دلیرانه می‌جنگند و شب هنگام از یکدیگر
می‌خواند، دلیرانه می‌جنگند و شب هنگام از یکدیگر جدا می‌شوند؛ ولی پیش از جدایی، یکدیگر را می‌ستایند و به یکدیگر هدیه می‌دهند. هکتور به عنوان هدیه شمشیر و کمربند خود را به او می‌دهد. پس از فتح تروا آیاس و اودیسئوس به عنوان پاداش خواستار سلاح‌های آشیل شدند، هر دو قهرمان دربارهٔ شایستگی‌های خود برای بدست آوردن سلاح‌های آشیل سخنرانی می‌کردند اما اولیس برتری فراوانی در این زمینه بر آیاس داشت و جایزه به او داده شد. او که از این نتیجه بسیار خشمگین شده بود، قسم خورد که آگاممنون و منلائوس را خواهد کشت، اما مورد خشم
که آگاممنون و منلائوس را خواهد کشت، اما مورد خشم الهه عقل و خرد آتنا قرار گرفت و توسط او به طور موقت دیوانه گشت و گوسفندان را که فکر می‌کرد نگهبانان یونانی هستند کشت. پس از مدتی آتنا او را به حالت عادی برگرداند، زمانی که به خود آمد، غرق به خون بود و از شرمساری خود را با شمشیری که از هکتور هدیه گرفته بود، کشت. به او اغلب لقب "آژاکس تلامونی" یا "آژاکس کبیر" دادند که با پسر اویلئوس، آژاکس صغیر که او نیز در جنگ تروا برای یونانیان جنگیده اشتباه نشود.
متیس (/ˈmiːtɪs/؛ به انگلیسی: Metis؛ یونانی باستان: Μῆτις؛ به‌معنی «حکمت»، «مهارت»، «صنعت») در اسطوره‌های یونان دختر اوکئانوس و تتیس ،یکی از اوکئانیدها است. او به زئوس کمک کرد تا خواهران و برادرانش را از شکم پدرشان کرونوس با دادن ماده‌ای قی‌آور به او رهایی بخشد. زئوس با او ازدواج کرد. زمانی که متیس باردار بود اورانوس و گایا به او هشدار دادند که فرزند متیس از پدر قوی‌تر خواهد بود. زئوس، متیس را به‌صورت حشره ای درآورد و او را بلعید پس از آن به مدت نه روز زئوس سردرد شدیدی گرفت، هفایستوس به فرمان زئوس، سر او را
شدیدی گرفت، هفایستوس به فرمان زئوس، سر او را شکافت و آتنه با سلاح و زره برتن از سر شکافتهٔ زئوس بیرون آمد. متیس که نامش به معنای خرد بود، تا ابد در شکم زئوس ماند و زئوس از خرد او بهره‌مند شد.
آئیتس ، در اسطوره‌های یونان، پادشاه کولخیس در گرجستان است. او پشم زرین را از فریکسوس گرفت و پنهان کرد و اژدهای بی‌خوابی را به نگهبانی پشم زرین گماشت. غیبگویی گفته بود اگر بیگانه‌ای آن را برباید، آئیتس جان خواهد داد. پس، برای اطمینان خاطر خود فرمان داد هر بیگانه‌ای که به کولخیس آید، به قتل برسد. وقتی یاسون برای گرفتن آن نزد او آمد، شرط‌های دشواری سر راه او قرار داد و با وجود پیروزی یاسون در شرط‌ها به قول خود عمل نکرد و یاسون به کمک دختر وی مدئا پشم را از او دزدیدند.
آیتلیوس Aethlius، در اسطوره‌های یونان، پسر زئوس و پروتوگنیا است. با کالوکه ازدواج کرد و از او صاحب اندومیون شد که بنیادگذار الیس است.
آیسون ، در اسطوره‌های یونان، پسر کرتئوس و تورو است. وارث راستین پادشاهی یولکوس بود اما پلیاس آن را غصب کرد. با آلکیمده ازدواج کرد که از او صاحب فرزندی به نام یاسون شد. آن‌ها یاسون را پنهانی به خیرون دادند تا تربیت کند. هنگامی که یاسون به جستجوی «پشم زرین» رفته بود، مرد. اما مدیا پس از بازگشت به یولکوس او را با قدرت جادویی خود زنده کرد.
مخالفان هفت‌گانهٔ تب ، سومین اجرا در سه‌گانه "مضمون ادیپ" که توسط تراژدی‌نویس یونانی، آیسخولوس در ۴۶۷ پیش از میلاد ارائه شده بود. آن‌ها هفت قهرمان بودند که شهر تب را محاصره کردند. زمانی که اتئوکلس برخلاف قرار قبلی، حکومت یک‌ساله را به برادرش پولونیکس تحویل نداد. پولونیکس به آدراستوس پناه برد. تودئوس نیز که از کالودون رانده شده بود، نزد آدراستوس آمد. آدراستوس دو دختر خود را به عقد آن‌دو درآورد و قول داد آن‌ها را به تاج و تخت بازگرداند. سپس با سپاهی بزرگ با هفت فرمانده به سوی تب عازم شد. این هفت تن عبارت‌اند
فرمانده به سوی تب عازم شد. این هفت تن عبارت‌اند از: آدراستوس، پولونیکس، تودئوس، پارتنوپایوس، کاپانیوس، هیپومدون و آمفیارائوس. هر هفت تن در این جنگ کشته شدند و ده سال بعد اپیگون‌ها (فرزندان این هفت تن) انتقام مرگ پدرانشان را گرفتند.
مِدِئا یا میدیا ، نام زنی در اسطوره‌ها و داستان‌های یونانی است که از اهالی منطقه کولخیس در گرجستان بود. او یکی از برترین ساحرین جهان باستان و طرفدار هکاته بود. "مدئا" دختر آئیتس پادشاه کولخیس و ایدویا، نوهٔ هلیوس، ایزد خورشید و بعدها همسر پهلوان نامدار یونانی یاسون بود که از او صاحب دو فرزند به نام‌های مرمروس و فرس شد. یاسون و مدئا. زمانی که یاسون برای یافتن «پشم زرین» به کولخیس آمد، "مدئا" عاشق او شد و یاسون را در انجام شرط‌های سخت پدر و سرانجام ربودن پشم زرین یاری داد. بعد از بدست آوردن پشم زرین آن‌ها با
یاری داد. بعد از بدست آوردن پشم زرین آن‌ها با هم و به همراه برادر کوچکتر مدئا، آبسیرتیس سوار بر آرگو شده و گریختند. شاه آئیتس نیز آن‌ها را تعقیب کرد. برای تأخیر انداختن در این تعقیب و گریز، مدئا برادر کوچکتر خود را کشته و بدن او را تکه‌تکه کرد و تکه‌ها را در پشت کشتی پراکنده کرد. تعقیب کنندگان باید می‌ایستادند تا تکه‌های بدن آبسیرتیس را جمع‌آوری کرده و برای مجلس دفن آماده می‌کردند و چنین شد که یاسون، مدئا و آرگونوت‌ها فرار کردند. بعد از رسیدن به یولکوس، شهر مادری یاسون، او با مدئا ازدواج کرد و او همچنان به
مادری یاسون، او با مدئا ازدواج کرد و او همچنان به جادوگری خود ادامه داد. او زندگی را به آیسون، پدر یاسون با بریدن گلوی او و پرکردن بدنش با معجون جادویی، برگرداند. او به پلیاس، پادشاه یولکوس نیز این پیشنهاد را داد. مدئا دختر پلیاس را فریب داد تا پدر خود را بکشد. مدئا به آن‌ها گفت او می‌تواند یک قوچ پیر را تبدیل به یک قوچ جوان کند و این کار را با قطعه کردن قوچ و جوشاندن آن انجام می‌دهد. بعد از آن این کار را انجام داد و در هنگام نمایش یک قوچ جوان از داخل دیگ به بیرون پرید. دختر پلیاس او را تکه‌تکه کرد و درون
بیرون پرید. دختر پلیاس او را تکه‌تکه کرد و درون دیگی ریخت. اما مدئا جسد او رها کرده و از معجون خود استفاده نکرد. بعد از کشتن پلیاس، یاسون و مدئا یولکوس را به مقصد کورینس ترک کردند. در آنجا مدئا دو فرزند با نام‌های مرمروس و فرس برای یاسون به دنیا آورد اما یاسون او را رها کرد تا با گلاوکه، دختر کرئون شاه کورینتوس ازدواج کند. مدئا از شدت رشک و خشم گلاوکه و کرئون و فرزندان خود را کشت. او سوار بر ارابه‌ای که به پدربزرگش تعلق داشت و توسط یک اژدهای بالدار کشیده می‌شد، کورینس را ترک نمود. او جسد دو فرزند خود را که
کورینس را ترک نمود. او جسد دو فرزند خود را که کشته بود نیز به همراه خود برد تا باعث رنج بیشتری برای یاسون شود. "مدئا" به ایگیوس، پادشاه پیر آتن پناه برد و به او قول داد توسط جادو کاری کند تا مشکل بچه دار نشدن او را حل کند . بعد از این ماجرا مدئا با ایگیوس ازدواج کرد و برای او پسری به نام مدوس به دنیا آورد. ایگیوس پسر دیگری نیز داشت و نام آن تسئوس، پهلوان نامدار آتنی بود. وقتی تسئوس به آتن بازگشت، مدئا به ایگیوس گفت به تسئوس شراب زهرآلودی بنوشاند، هنگامی که تسئوس در حال نوشیدن شراب بود، ایگیوس شمشیر او را
تسئوس در حال نوشیدن شراب بود، ایگیوس شمشیر او را که خودش به او داده بود، تشخیص داد و در لحظات آخر ضربه‌ای به جام شراب او زد تا تسئوس آن را نیاشامد. مدئا در این کار ناموفق ماند و همراه با پسر خود مدوس آتن را ترک کرد. بعد از ترک آتن، مدوس پادشاه کشوری شد که آن را "مدیا" نام‌گذاری کردند.
آیگیستوس Aegisthus، در اسطوره‌های یونان، پسر توئستس از دختر خودش پلوپیا است. توئستس برادری به نام آترئوس داشت که سه فرزند پسر وی را کشته بود و در یک مهمانی گوشت آن‌ها را به پدرشان، توئستس، خورانده بود. هاتف معبد دلفی، پیشگوی یونان، به او گفته بود که تنها راه انتقام این است که توئستس از دختر خود، پلوپیا، صاحب پسری شود. پس توئستس به دخترش در حالی که در معبد الهه آتنا بود، تجاوز کرد یا طبق روایتی بدون آن‌که بداند او کیست، با وی همبستر شد. پلوپیا، شمشیر توئستس را در زیر مجسمه آتنا پنهان کرد. مدتی بعد برادر
را در زیر مجسمه آتنا پنهان کرد. مدتی بعد برادر توئستس، آترئوس، که به دنبال او می‌گشت، در معبد آتنا به این دختر برخورد کردن و با کسب اجازه از کارگزار معبد با او ازدواج کرد بدون آن‌که از هویتش و باردار بودنش آگاه باشد. پس از چندی پلوپیا، پسری به دنیا آورد که آیگیستوس نام گرفت. او این نوزاد را در طبیعت رها کرد اما آترئوس او را یافت و به علت شباهتش به پلوپیا، وی را فرزند خود انگاشت. سال‌ها بعد که توئستس دستگیر شده بود، آترئوس به آیگیستوس سپرد که وی را به قتل برساند اما در زندان توئستس، شمشیر آیگیستوس را شناخت.
اما در زندان توئستس، شمشیر آیگیستوس را شناخت. این همان شمشیری بود که پلوپیا در جریان تجاوز از دست وی قاپید و در زیر مجسمه آتنا پنهان کرده بود. سپس توئستس از آیگیستوس خواست که پلوپیا را به نزد او آورد و چون پلوپیا دریافت که راز آشکار شده، با شمشیر خود را بکشت. پس از این آیگیستوس شمشیری خونین را به نزد آترئوس برد و به این ترتیب او را فریب داد که توئستس را کشته است در حالی که خون شمشیر متعلق به پلوپیا بود. آترئوس که گمان کرده بود از شر توئستس خلاص شده است، مراسم شکرگزاری از خدایان را به جا آورد و در همانجا
شکرگزاری از خدایان را به جا آورد و در همانجا آیگیستوس وی را به قتل رساند. پس از این او و پدرش، توئستس، سال‌ها حکمرانی کردند تا این‌که آگاممنون و منلائوس، پسران آترئوس، آنان را بیرون کردند. اما هنگامی که آگاممنون و منلائوس برای جنگ تروا، یونان را ترک کرده بودند، آیگیستوس توانست دل کلوتامنسترا،‌ همسر آگاممنون، را به دست آورد. کلوتامنسترا بدان سبب که از ماجرای قربانی کردن دخترش، ایفیگنیا، توسط آگاممنون ناراحت بود یا به این علت که شنیده بود آگاممنون به همراه کنیز به غنیمت گرفته‌ تروایی‌اش،‌ کاساندرا، عازم
کنیز به غنیمت گرفته‌ تروایی‌اش،‌ کاساندرا، عازم یونان است، با آیگیستوس همکاری کرد تا او شوهرش، آگاممنون، را به قتل برساند. اما بازی روزگار این‌گونه بود که آیگیستوس به دست اورستس فرزند آگاممنون کشته شود.
آئنیاس یا آینیاس ، در اسطوره‌شناسی یونانی-رومی، یک قهرمان اهل تروآ، پسر آنخیسس و الهه آفرودیته (معادل رومی ونوس) بود. پدرش پسرعموی پادشاه پریاموس تروآ بود و به این ترتیب آئنیاس با فرزندان پریاموس (مانند هکتور و پاریس) همخون بود. او یک شخصیت فرعی در اسطوره‌شناسی یونانی است و هومر در قرن هشتم یا هفتم پیش از میلاد در اثر خود "ایلیاد"، از او یاد کرده است. آئنیاس در اسطوره‌شناسی روم تحت بازنویسی کامل قرار گرفت. او در "انئید" اثر شاعر رومی ویرژیل (۷۰ تا ۱۹ قبل از میلاد)، جایی که به عنوان جد بنیانگذاران شهر رم،
میلاد)، جایی که به عنوان جد بنیانگذاران شهر رم، رموس و رمولوس انتخاب و به این ترتیب به اولین قهرمان واقعی روم تبدیل شد. آئنیاس یک قهرمان تروا بود که در طول جنگ تروآ شجاعانه با یونانیان جنگید. اگرچه یونانی‌ها در نهایت تروآ را غارت کردند، آئنیاس موفق شد فرار کند و در ایتالیا ساکن شود. گرچه آئنیاس در اصل شخصیتی از اساطیر یونانی بود، اما با تمام وجود توسط رومیان پذیرفته شد، که او را قهرمان بنیان‌گذار خود می‌دانستند. امروزه، در واقع، آئنیاس بیشتر از منابع رومی شناخته شده است، نه منابع یونانی. این منابع رومی
شناخته شده است، نه منابع یونانی. این منابع رومی آئنیاس و اسطوره‌های او را تجلی بخشیدند و او را به عنوان قهرمانی شجاع و رنج کشیده توصیف می‌کردند که بیش از همه به خاطر احساس وظیفه‌اش قابل توجه است. اولین همسر آئنیاس یک شاهزاده خانم تروا به نام کرئوسا بود. این زن پسری به نام اسکانیوس به او داد، اما در جریان غارت تروا درگذشت. آئنیاس پس از فرار از تروآ و در طول سرگردانی خود با دیدو، ملکه کارتاژ رابطه برقرار کرد. با این حال، در نهایت مجبور شد دیدو را ترک کند تا بتواند به سرنوشت خود یعنی رسیدن به ایتالیا و تبدیل
به سرنوشت خود یعنی رسیدن به ایتالیا و تبدیل شدن به جد رومیان جامه عمل بپوشاند. زمانی که آئنیاس به ایتالیا رسید، قصد داشت با لاوینیا، دختر لاتینوس، پادشاه لاتیوم ازدواج کند اما برای به دست آوردن او، ابتدا مجبور شد با تورنوس، یکی دیگر از خواستگاران لاوینیا و ارتش متشکلی از متحدان لاتین و اتروسک او، جنگی خونین انجام دهد. در ایتالیا معمولاً گفته می‌شود که آئنیاس شهر لاوینیوم را تأسیس کرد که نام آن را به نام همسر جدیدش لاوینیا نامید. لاوینیوم در منطقه مرکزی ایتالیا لاتیوم قرار داشت. پس از مرگ آئنیاس، پسرش
ایتالیا لاتیوم قرار داشت. پس از مرگ آئنیاس، پسرش پادشاهی آلبا لونگا را تأسیس کرد. چندین نسل بعد، دوقلوهایی از این دودمان پادشاهی رموس و رومولوس شهر رم را تأسیس کردند. به همین دلیل آئنیاس را جد رومیان می‌نامند. پس از فروپاشی امپراتوری روم غربی دودمان‌های دیگر اروپای غربی نیز داستان‌های خود را از تبار تروآ جعل کردند و مایل بودند میراث نمادین تروا و روم را برای خود نگه دارند. صحنه‌هایی که آئنیاس را به تصویر می‌کشند، به‌ویژه برگرفته از "انئید"، قرن‌ها مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. آنها همواره موضوع مکرر هنر و
قرار گرفته‌اند. آنها همواره موضوع مکرر هنر و ادبیات بوده‌اند. بخش‌های زیادی از انئید بر ادبیات و هنر غرب تأثیر گذاشته است: به‌ویژه غارت تروا و خروج آئنیاس از آن، تراژدی ملکه دیدو و سفر آئنیاس به دنیای مردگان. نام و القاب. نام. «آئنیاس» اولین بار در «سرود هومری به آفرودیته» معرفی شد، معنی نام او «غم و اندوه وحشتناک» است. الهه آفرودیت این نام را به او داد زیرا مردی فانی را به دنیا آورده بود که در آینده پیر می‌شد و می‌مرد. بعدها در دوره قرون وسطی، نویسندگانی بودند که معتقد بودند، از آنجایی که انئید را یک
بودند که معتقد بودند، از آنجایی که انئید را یک فیلسوف نوشته است، نام آئنیاس باید به صورت فلسفی تفسیر شود. به این ترتیب، معنی نام آئنیاس در ترکیب یونانی به عنوان «خدایی که در بدن فانی ساکن» است معنی شد. القاب. ویرژیل به پیروی از "ایلیاد"، بسیاری از القابی که هومر به آئنیاس داده را به عاریت گرفته است، از جمله: قهرمان، بزرگوار، عالی اما ویرژیل در انئید به آئنیاس دو لقب نیز از خود می‌دهد: «پدر» و «پیوس» (پارسا). لقب‌های به کار رفته توسط ویرژیل نمونه‌ای از نگرش متفاوت با هومر است، زیرا در حالی که او در ادیسه
متفاوت با هومر است، زیرا در حالی که او در ادیسه (حیله‌گر) است، ویرژیل آئنیاس را به عنوان («پرهیزگار»)، که لحن اخلاقی قوی را می‌رساند، معرفی کرده است. به نظر می‌رسد که هدف از این القاب تقویت مفهوم مأمور الهی بودن آئنیاس به عنوان پدر و بنیان‌گذار نژاد روم است و نشاندهنده شخصیتی است که از طرف خدایان برای انجام مأموریت الهی مأمور است به همین ترتیب، آئنیاس زمانی که به نفع مردانش عمل می‌کند، «پدر» نامیده می‌شود. ظاهر و شخصیت. در "انئید"، آئنیاس قوی و خوش‌تیپ توصیف شده است، اما نه رنگ مو و نه رنگ چهره او توصیف
شده است، اما نه رنگ مو و نه رنگ چهره او توصیف نشده است. اما در اواخر دوران باستان منابع توضیحات فیزیکی بیشتری اضافه کرده‌اند. دارس فریگیوس آئنیاس را به عنوان «مردی موی خرمایی، تنومند، سخن دان، مؤدب، محتاط، پارسا، و جذاب با چشمانی سیاه و درخشان بود.» توصیف می‌کند لقب ثابت آئنیاس در ویرژیل و دیگر نویسندگان لاتین از را «پارسا» می‌خوانند، اصطلاحی که به معنای احترام به خدایان و وظیفه‌شناسی خانوادگی است. وجود دارد همچنین توصیف فیزیکی مختصری است که در قرن ششم یافت می‌شود یوحنا مالالاس آئنیاس را چنین توصیف کرده
می‌شود یوحنا مالالاس آئنیاس را چنین توصیف کرده است: «کوتاه، تنومند، سینه پهن، قوی هیکل، گلگون، صورت صاف، بینی زیبا، پوست روشن، کچل با ریشی پرپشت». آئنیاس مظهر فضایل رومی است: او خدمتگزار سرنوشت و خدایان است، او رهبر نمونه قوم خود و پدر و پسری فداکار است. کسی است که خود را وقف مأموریتش برای بقای خانواده و کشورش کرده است. شخصیت آئنیاس دارای ویژگی‌های انسانی نیز هست. او به عنوان یک مرد فانی معیوب — مردی با احساسات — معرفی می‌شود. آئنیاس در نقش خود به عنوان خدمتگزار سرنوشت و خدایان هرگز از هدف خود غافل
خدمتگزار سرنوشت و خدایان هرگز از هدف خود غافل نمی‌شود. او خود را «وظیفه‌شناس» وصف می‌کند. آئنیاس در اسطوره و ادبیات یونانی. سرود هومری برای آفرودیت. داستان تولد آئنیاس در «سرود هومری برای آفرودیت»، یکی از مهم‌ترین بخش‌های سرودهای هومری نقل شده است. آفرودیت باعث شده که زئوس عاشق زنان فانی شود. در تلافی، زئوس میل به آنخیسس که در میان تپه‌های نزدیک کوه ایدا از دام‌هایش مراقبت می‌کند را در دل ونوس می‌اندازد. هنگامی که آفرودیت او را می‌بیند، دلباخته می‌شود. او خود را چنان می‌آراید که گویی برای عروسی در میان
خود را چنان می‌آراید که گویی برای عروسی در میان خدایان است و در برابر آنخیسس ظاهر می‌شود. آنخیسس بر میل خود و جذابیت زیبایی او غلبه می‌کند و معتقد است که او یک الهه است، اما آفرودیت خود را به عنوان یک شاهزاده خانم فریگیه به او معرفی می‌کند. پس از آن که آنها وارد رابطه عاشقانه می‌شوند، آفرودیت هویت واقعی خود را برای او فاش می‌کند و آنخیسس می‌ترسد که رابطه آنها چه عواقبی برای او خواهد داشت. آفرودیت به او اطمینان می‌دهد که از او محافظت خواهد شد و به او می‌گوید که از او پسری به دنیا خواهد آورد که آئنیاس نامیده
که از او پسری به دنیا خواهد آورد که آئنیاس نامیده می‌شود. با این حال، به او هشدار می‌دهد این یک تابو است و او نباید فاش کند که با یک الهه رابطه داشته است. هنگامی که آئنیاس به دنیا می‌آید، آفرودیت او را به نیمف‌های کوه ایدا می‌برد و به آنها دستور می‌دهد که کودک را تا پنج سالگی بزرگ کنند و سپس او را نزد پدرش آنخیسس ببرند. طبق منابع دیگر. آنخیسس بعداً به رابطهٔ خود با آفرودیت مباهات می‌کند و در نتیجه زئوس خشمگین می‌شود و صاعقه‌ای که او می‌فرستد به پایش اصابت می‌کند. پس از آن او در آن پا لنگ می‌شود، به‌طوری که
پس از آن او در آن پا لنگ می‌شود، به‌طوری که آئنیاس باید او را پس از آتش گرفتن تروآ حمل کند. در ایلیاد هومر. آئنیاس نقش کوچکی در "ایلیاد" ایفا کرد، جایی که او رهبر داردانیان در ترواد (آناتولی) (در آناتولی امروزی) بود. او شجاعت زیادی از خود نشان داد، که به ویژه در کتاب ۵ مشهود است. او وارد جنگ شد، بی اعتنا از همه نیزه‌های اطرافش، در کنار پانداروس، یک فرمانده تروا، جنگید و پس از اینکه دیومدس، پادشاه آرگوس را کشت، بدن پادشاه را سپر محافظت کرد. دیومدس با یک تخته سنگ بزرگ به ران آئنیاس ضربه زد و او را به زانو
سنگ بزرگ به ران آئنیاس ضربه زد و او را به زانو درآورد. اگر مادرش، آفرودیت، او را نجات نمی‌داد و او را از هجوم سلاح‌ها محافظت نمی‌کرد، حتماً کشته می‌شد. دیومدس توانست آفرودیت را زخمی کند که عقب‌نشینی کرد. آپولون آئنیاس را فرا گرفت و به ارتفاعات مقدس پرگامون برد و در آنجا شفا یافت. آرس به آئنیاس دستور داد تا هکتور را نجات دهد، بنابراین آئنیاس در میان تشویق افرادش به میدان جنگ بازگشت. در کتاب ۲۰، آپولو آئنیاس را ترغیب کرد تا با قهرمان یونان آشیل روبرو شود و الوهیت خود را به عنوان پسر آفرودیت را به او یادآوری
خود را به عنوان پسر آفرودیت را به او یادآوری کرد. آئنیاس که از این یادآوری جسارت یافته بود، زمانی که خدایان برای تماشا جمع شده بودند، راهی دیدن آشیل شد. آشیل به آئنیاس طعنه زد و سعی کرد او را وادار به عقب‌نشینی کند. آئنیاس محکم ایستاد و به آشیل گفت که ترساندن او به چیزی بیش از تهدید نیاز دارد و به نسب خود بالید. آئنیاس از آشیل خواست که به جای توهین به نبرد ادامه دهد. هر دو به شدت جنگیدند، اما آشکار بود که آئنیاس با آشیل توانا همتایی واقعی نداشت. خدایان تصمیم گرفتند که آئنیاس را نجات دهند. پوزئیدون با ریختن
گرفتند که آئنیاس را نجات دهند. پوزئیدون با ریختن غبار در چشمان آشیل و بلند کردن آئنیاس با خیال راحت، حواس او را پرت کرد. آئنیاس یک شخصیت فرعی در ایلیاد است. یک شاهزاده اهل تروآ که فقط گاهی در داستان نقش دارد. او رهبر متحدان تروآها، داردانیان (تروا) و همچنین پسر عموی دوم و قهرمان اصلی هکتور، پسر و وارث پادشاه تروا پریاموس است. آئنیاس توسط طرفین به عنوان مردی عادل، شریف و پارسا شناخته شد که مورد لطف خدایان است. آئنیاس در ایلیاد به عنوان پادشاه آینده مردم تروا توصیف می‌شود. مادر آئنیاس آفرودیته/ونوس مکرراً در
توصیف می‌شود. مادر آئنیاس آفرودیته/ونوس مکرراً در میدان جنگ به کمک او می‌آید و او مورد علاقه آپولون است. آفرودیت/ونوس و آپولون آئنیاس را از نبرد با دیومدس (پسر تودوئوس) از آرگوس (یونان) که نزدیک بود او را بکشد، نجات می‌دهند و برای شفای تیر پیکانی که به او اصابت کرده او را نزد پرگامس می‌برند. حتی پوزئیدون که معمولاً طرفدار یونانیان است، پس از اینکه آئنیاس مورد حمله آشیل قرار می‌گیرد به کمک او می‌آید، و خاطرنشان می‌کند که آئنیاس، اگرچه از شاخه‌های کوچک‌تر از خانواده سلطنتی است، اما قرار است پادشاه مردم تروآ
خانواده سلطنتی است، اما قرار است پادشاه مردم تروآ شود. او نقش برجسته ای در دفاع از شهرش در برابر یونانی‌ها در طول جنگ تروا ایفا کرد و بعد از هکتور از نظر فرماندهی جنگ و توانایی در مقام دوم بود. هومر اشاره می‌کند که آئنیاس موقعیت زیردست خود را دوست نداشت و برپایه این مطلب در یک نسخه در سنت بعدی یونانیان، آئنیاس با خیانت به تروا به یونانیان کمک کرد. با این حال، نسخه رایج‌تر، آئنیاس را رهبر بازماندگان تروا پس از تصرف تروا توسط یونانیان کرد. در هر صورت، آئنیاس از جنگ جان سالم به در برد، و بنابراین شخصیت او در
از جنگ جان سالم به در برد، و بنابراین شخصیت او در دسترس گردآورندگان اسطوره رومی قرار گرفت. بروس لودن آئنیاس را به عنوان «نوع» معرفی می‌کند: تنها فرد (یا خانواده) با فضیلت که از نابودی عمومی در امان مانده است، به مانند افسانک اوتنپیشتی، باوسیس و فیلمون، نوح، و لوط. شبه آپولودوروس در "کتاب شبه آپولودوروس" خود توضیح می‌دهد که «... یونانیان به دلیل تقوای او فقط او را زنده و در امان گذاشتند.» سایر منابع. اسطوره‌نگار رومی یولیوس هیگینوس حدود ۶۴–۱۷ پیش از میلاد، کشتن ۲۸ دشمن در جنگ تروا را به آئنیاس نسبت می‌دهد.
۲۸ دشمن در جنگ تروا را به آئنیاس نسبت می‌دهد. آئنیاس همچنین در روایت‌های تروآ منسوب به دارس فریگیوس و دیکتیس کرت ظاهر می‌شود. گفته می‌شود که علاوه بر رم، شهر یونانی آئنیا در خالکیدیکه نیز توسط آئنیاس تأسیس شده است. اسطوره و ادبیات رومی. سرگذشت آئنیاس را نویسندگان رومی ادامه دادند. یکی از منابع تأثیرگذار، شرح تأسیس رم در کتاب "ریشه‌ها" اثر کاتوی بزرگ بود. افسانه آئنیاس در روزگار ویرژیل به خوبی شناخته شده بود و در آثار تاریخی مختلف، از جمله کتاب "آثار باستانی رومی" اثر دیونوسیوس هالیکارناسی(۳۰ تا ۸ پ. م) و
رومی" اثر دیونوسیوس هالیکارناسی(۳۰ تا ۸ پ. م) و "از پیدایش روم" اثر لیوی ظاهر شد. مابقی بیوگرافی آئنیاس از منابع باستانی دیگر، از جمله دگردیسی لیوی و اووید، گردآوری شده است. به گفته لیوی، آئنیاس پیروز شد اما لاتینوس در جنگ مرد. آئنیاس شهر لاوینیوم را به نام همسرش تأسیس کرد. او بعداً از خواهر دیدو، آنا پرینا استقبال کرد که پس از اطلاع از حسادت لاوینیا خودکشی کرد. پس از مرگ آئنیاس، ونوس از پدرش، ژوپیتر، التماس کرد که آئنیاس را خدایی کند و ادعا کرد که او قبلاً یک بار به عالم مردگان رفته و زنده مانده است.
یک بار به عالم مردگان رفته و زنده مانده است. ژوپیتر موافقت کرد و ونوس به رودخانه نومیکوس سفر کرد و از آن خواست تا قسمت‌های فانی آئنیاس را بشوید. سپس ونوس بدن او را با عطر الهی مسح کرد و با شهد و آمبروزیا او را خدایی ساخت. رومی‌ها او را با معابد و محراب‌ها گرامی داشتند. آئنیاس به عنوان خدا ژوپیتر ایندیجس شناخته شد. مرگ آئنیاس توسط دیونوسیوس هالیکارناسی توصیف شده است. پس از سقوط او در نبرد علیه روتولی‌ها، جسد او پیدا نشد و پس از آن به عنوان یک خدای محلی مورد پرستش قرار گرفت. شهرت آئنیاس بیش از همه در ارتباط
پرستش قرار گرفت. شهرت آئنیاس بیش از همه در ارتباط با کتاب انئید اثر شاعر رومی ویرژیل (۷۰ تا ۱۹ پیش از میلاد) است. نمونه‌های قرون وسطایی. اگرچه در کتاب "انئید" اثر ویرژیل رابطه همجنس‌گرایی تنها به رابطه نیسوس و اریالوس محدود شده است و آئنیاس در این کتاب شخصیتی کاملاً دگرجنسگرا دارد، در ادبیات قرون وسطی حداقل یک ظن به همجنسگرا بودن آئنیاس یافت می‌شود. نویسندهٔ فرانسوی قرن دوازدهم رومن دی انئاس به تمایلات جنسی آئنیاس می‌پردازد و در بخشی که ملکه آماتا با ازدواج آئنیاس و دخترش لاوینیا مخالفت می‌کند، موضوع اتهام