payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متهم کرد. نامزدی ریاست‌جمهوری. علی فلاحیان در سال ۱۳۸۰ در هشتمین دورهٔ انتخابات ریاست‌جمهوری اسلامی ایران نامزد شد و با کسب ۰/۱۹۶ درصد آراء نهمین رتبه در بین ده نامزد را به دست آورد. فلاحیان در سال ۱۳۹۲ در یازدهمین دورهٔ انتخابات ریاست‌جمهوری اسلامی ایران نیز برای نامزدی ثبت نام کرد و پس از اعلام نتایج صلاحیت‌ها گفت: من رد صلاحیت نشدم. نام من را جزو انصرافی‌ها گذاشتند. به من گفتند که شما انصراف داده‌اید. مرگ فرزند. امیرحسین فلاحیان، فرزند آخر علی فلاحیان، متولد ۱۳۷۰ در تاریخ ۱۳۹۳/۱۲/۴ درگذشت. دفتر علی
متولد ۱۳۷۰ در تاریخ ۱۳۹۳/۱۲/۴ درگذشت. دفتر علی فلاحیان در اطلاعیه‌ای گفت： فرزندش از ۱ سالگی با عارضه عروقی مواجه بود که با تشدید بیماری در سال ۱۳۸۹ تحت عمل جراحی وریدی پای چپ قرار گرفت، لیکن به دنبال احساس ناراحتی در روز جمعه مورخه ۱۳۹۳/۱۲/۰۱ به توصیه پزشکان معالج در بیمارستان خاتم‌الانبیا بستری شد که پس از سه روز پیگیری و درمان دچار آمبولی گردید و فوت کرد. محاکمهٔ فرزندش به جرم قتل. محسن فلاحیان، دیگر پسر وی، به جرم قتل و استفاده از اسلحه محاکمه شده‌است. پسر فلاحیان ضمن درگیری، با اسلحهٔ خود یک مأمور
پسر فلاحیان ضمن درگیری، با اسلحهٔ خود یک مأمور نیروی انتظامی را به قتل رسانده بود. اتهامات. اینترپل (پلیس بین‌الملل) در تاریخ ۷ نوامبر ۲۰۰۷ به درخواست دادگستری آرژانتین مبنی بر دخالت داشتن وی در انفجار مرکز همیاری یهودیان و در مقام رئیس وقت وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی، حکم جلب بین‌المللی وی را صادر کرده‌است. وی همچنین به دلیل طراحی ترور میکونوس و محکومیت غیابی در دادگاه کشور آلمان، از قبل تحت تعقیب اینترپل (پلیس بین‌الملل) قرار داشت. نام وی به عنوان متهم فراری به جرم جنایت علیه جان و سلامت انسان‌ها،
فراری به جرم جنایت علیه جان و سلامت انسان‌ها، اوباشگری و خرابکاری با درج عکس و مشخصات ظاهری، وزن ۹۲/۵ کیلوگرم و چشم‌ها و موهای قهوه‌ای، در وبگاه اینترپل اعلان شده‌است. وی در مصاحبه‌ای با حسین دهباشی در مجموعه تاریخ شفاهی ایران، تأکید کرد که هیچ نقش و اطلاعی از موضوع رستوران میکونوس و بمب‌گذاری در مرکز هم‌یاری یهودیان در آمیا نداشته‌است. دوره ریاست فلاحیان بر وزارت اطلاعات در کابینه اکبر هاشمی رفسنجانی، یکی از پرتنش‌ترین و پرانتقادترین دوران فعالیت این وزارت‌خانه از سوی جریان‌های روشنفکری ارزیابی می‌شود.
از سوی جریان‌های روشنفکری ارزیابی می‌شود. بسیاری از روزنامه‌نگاران و روشنفکران ایرانی همچون؛ اکبر گنجی معتقدند در این دوران و به دستور شخص او بسیاری از نویسندگان و روشنفکران به قتل رسیده‌اند. فلاحیان در خصوص ماجرای اتوبوس حامل نویسندگان که عازم ارمنستان بود، این را ساخته و پرداخته اذهان این نویسندگان دانسته و آن را برگرفته از یک رمان می‌داند. خبرگزاری فارس می‌گوید: علی‌رغم اظهار نظرهایی که پیرامون فلاحیان در قضایایی چون قتل‌های زنجیره‌ای ایران، حذف مخالفان و فعالیت‌های اقتصادی وزارت اطلاعات به گوش می‌رسد
و فعالیت‌های اقتصادی وزارت اطلاعات به گوش می‌رسد ولی همچنان به نظر بعضی او یکی از قوی‌ترین وزیران اطلاعات بوده‌است. وی در مصاحبه با همین خبرگزاری سعید امامی (متهم اول قتل‌های زنجیره‌ای) را یک نخبه امنیتی دانست و گفت: او بسیار آدم قوی‌ای بود و خیلی خدمت کرد. وی معتقد است سعید امامی خودش را نکشته‌است. اتهام فساد مالی. عباس پالیزدار طی سخنرانی‌هایی در ۱۴ اردیبهشت ۱۳۸۷ در دانشگاه بوعلی همدان و ۷ خرداد همان سال در دانشکده حقوق دانشگاه شیراز، علی فلاحیان و دستکم ۵۰ تن از مقامات ارشد و روحانیان با نفوذ جمهوری
۵۰ تن از مقامات ارشد و روحانیان با نفوذ جمهوری اسلامی را با ذکر نام به «فساد اقتصادی»، «رانت خواری» و در برخی موارد به «فساد اخلاقی» متهم کرد. ویلای پل رومی. بنا بر گفته اکبر گنجی، علی فلاحیان در ویلایی مصادره شده از دوران پهلوی در منطقه پل رومی تهران زندگی می‌کند. وی ادعا کرده که این ویلا غنیمت جنگی است. زندانی کردن برادران تحریریان. در دوره وزارت علی فلاحیان، برادران تحریریان (رفوگران) -موسسین کارخانه خودکار بیک- به اتهام سو استفاده از ارز دولتی زندانی شدند. ماموران آنها را تهدید به شلاق زدن جلوی کارگران
ماموران آنها را تهدید به شلاق زدن جلوی کارگران نمودند که در اثر این تهدید، دو برادر بخاطر فشار روحی اقدام به خودکشی (ناموفق) نمودند. پس از تظلم خواهی برادران تحریریان به دفتر رهبری، وظیفه بازرسی این پرونده به احمد ناطق نوری سپرده شد. پس از ورود ناطق نوری به این موضوع، نه تنها این دو برادر از اتهام مبرا شدند، بلکه این مساله به مجازات و اخراج تعدادی از ماموران وزارت اطلاعات انجامید. فلاحیان در این باره به ناطق نوری گفته بود: ((کار شما بزرگ‌ترین ضربه را به ما زد.)) ناطق پاسخ داد که ((رفاقت سرجایش؛ اما من
ما زد.)) ناطق پاسخ داد که ((رفاقت سرجایش؛ اما من وظیفه و تکلیف خودم را انجام می‌دهم)). بعد از این پرونده، حکم بازرسی دفتر رهبری به ناطق نوری داده شد.
موزه دفینه یا تماشاگه پول اولین موزه تخصصی و دائمی سکه و اسکناس در ایران است. این موزه تحت نام دفینه اولین بار با نمایش آثار تاریخی و فرهنگی در زمینه های فرش ، اشیا باستانی ، اسلحه ، زیورآلات ، خط و نقاشی و …در زمان ریاست آقای محسن رفیقدوست و توسط موسسه اموال منقول بنیاد مستضعفان در تاریخ دی ماه ۱۳۶۷ افتتاح گردید. این موزه بعد از مدتی فعالیت به موزه پول تغییر عنوان داد و پس از یک دوره طولانی تعطیلی ، مجددا در تاریخ ۱۷ تیر ۱۳۷۶ توسط اداره موزه‌های بنیاد مستضعفان انقلاب اسلامی بازگشایی گردید. بنای موزه
مستضعفان انقلاب اسلامی بازگشایی گردید. بنای موزه به‌شماره ۳۱۷۱۶ مورخ ۱۳۹۶/۳/۱ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این بنا پس از بازگشایی مجدد موزه سردار آسمانی نام‌گذاری شد. پیشینه. ساختمان دفینه در دهه ۵۰ با سفارش مالک خصوصی «نظام عامری» و توسط «کمال کمونه» برگرفته از مکتب معماری «فرانک لوید رایت» طراحی شد تا سوپرمارکتی بزرگ در شمال تهران شود، اما کار به افتتاح آن نرسید و بعد از انقلاب بنیاد مستضعفان مالک آن شد. پنجره‌های قرار گرفته در دور تا دور این بنا دارای فرمی شبیه به بیضی می‌باشد و نور طبیعی
بنا دارای فرمی شبیه به بیضی می‌باشد و نور طبیعی در فضای داخلی از این طریق تأمین می‌گردد. این عمارت حدوداً ۱۱ سال بعد از انقلاب ۵۷، به موزه «دفینه‌های تاریخی» تبدیل شد که حدود هشت سال با این کاربری به حیات خود ادامه داد. در اردیبهشت ماه ۱۳۷۸ بخش جدیدی در سالن اصلی نمایش با موضوع سکه و اسکناس کشورهای مختلف با اطلاع‌رسانی عمومی شامل پرچم، نقشه، اطلاعات پولی و ارزشی و واحد پول آن کشور دارد. تماشاگه پول علاوه بر سالن‌های نمایش از بخش‌های جنبی دیگر نیز تشکیل شده‌است که به اختصار عبارت‌اند از: کتابخانه تخصصی،
که به اختصار عبارت‌اند از: کتابخانه تخصصی، بانک اطلاعات موزه تماشاگه پول، نمایشگاه‌های متفرقه تماشاگه پول، بخش کتابفروشی. این مرکز در بلوار میرداماد ساختمان دفینه قرار داشت. از سال ۷۶ تا ۱۳۸۵ به «تماشاگه پول» تبدیل شد که ۱۴۰۰ سکه و ۷۵۰ قطعه اسکناس و تعداد تقریبی ۲۰۰ قطعه اشیای موزه‌ای به غیر از سکه و اسکناس را در محوطه‌ای به وسعت ۲۰۰۰ مترمربع از آن، به نمایش گذاشتند. آثار این موزه سال ۱۳۸۵ به پارک ارم انتقال داده شد و ساختمان را هم به بانک زیرمجموعه بنیاد مستضعفان (بانک سینا) اجاره دادند. بازسازی و
بنیاد مستضعفان (بانک سینا) اجاره دادند. بازسازی و بازگشایی. بنیاد مستضعفان از سال ۱۳۹۴ تصمیم گرفت ساختمان دفینه را بازسازی کند و آثار گنجینه از آن فضا تخلیه شد. هر چند از ۱۳۹۶ تا آذر سال ۹۸، بازسازی آن متوقف ماند. رئیس بنیاد مستضعفان قول داده بود موزه را تا ۲۲ بهمن ۹۹ افتتاح کند و سرانجام درهای موزه دفینه، ۱۰ اسفندماه ۱۳۹۹ درحالی که نام آن روی سردر ساختمان به «سردار آسمانی» تغییر داده شده بود، باز شد. در مراسم افتتاحیه این مجموعه محمدی گلپایگانی، رئیس دفتر سیدعلی خامنه ای و پرویز فتاح، رئیس بنیاد مستضعفان،
خامنه ای و پرویز فتاح، رئیس بنیاد مستضعفان، جمعی از مقامات لشکری و سپاه انصار و نمایندگان شهرداری تهران حضور داشتند. بخش‌های موزه. موزه هنر ایران از چهار تالار در طبقه نخست آغاز می‌شود و در تالارهایی با عناوین هنر کهن، هنر باستان یک و دو و تالار هنر ایرانی-اسلامی، تاریخ و هنر پرآوازه ایران را از دوران پیش از تاریخ تا سده‌های اولیه قرون اسلامی، با نمایش آثار بی مانندی از سفالینه‌های پیش از تاریخ؛ ابزار زندگی، ظروف و آثار باستانی همچون سفال منقوش هزاره ۵ قبل از میلاد، آثار مفرغی هزاره اول قبل از میلاد
۵ قبل از میلاد، آثار مفرغی هزاره اول قبل از میلاد (احتمالاً متعلق به لرستان) آثار یگانه و بی نظیری از دوران باستان و متعلق به هنر هخامنشی، اشکانی و ساسانی به نمایش می‌گذارد. نُه تالار در طبقه دوم، به چیدمان آثاری اختصاص یافته‌اند که معرف اصلی‌ترین هنرهای ایران بعد از اسلام به‌شمار رفته و خود از شاخصه‌های ویژه و یگانه‌ای برخوردارند. تالارهای موزه هنر ایران در طبقه دوم ترکیبی از هنرهای ایرانی در قالب نقاشی، بافته‌های تاریخی، هنرهای تزیینی، هنرهای کاربردی، هنر دینی، خط و خوشنویسی و نگارگری یکصد سال اخیر ایران
دینی، خط و خوشنویسی و نگارگری یکصد سال اخیر ایران را در تالارهای خود جای داده‌است. ساختمان موزه دارای سه بخش است: شاخص‌ترین آثار. سفالینه‌های پیش از تاریخ؛ ابزار زندگی، ظروف و آثار باستانی همچون سفال منقوش هزاره ۵ قبل از میلاد، آثار مفرغی هزاره اول قبل از میلاد متعلق به لرستان، آثار یگانه و بی نظیر از دوران باستان و متعلق به هنر هخامنشی، اشکانی و ساسانی، مجموعه شاخصی از ریتون‌های هخامنشی با قدمت دو هزار و پانصد سال، ظروف سفالی دوره اشکانیان، شیشه‌ها و جنگ‌افزارهایی از دوره ساسانی، مجموعه‌ای که معرف تکنیک و
از دوره ساسانی، مجموعه‌ای که معرف تکنیک و مهارت فراوان هنرمندان دوره‌های اولیه اسلامی خصوصاً قرن سوم هجری به بعد تا دوره قاجار بوده و در قالب سازه‌های معماری مانند درِ منبت‌کاری شده، سفالینه‌های منقوش، کاشی‌های زرین‌فام، جنگ‌افزار و شمشیر جوهردار، سکه طلا، قطعه خوشنویسی، فلزکاری‌های زیبا و هنرمندانه در قالب ابزار نور افزا، نقاشی و نگارگری، قالی عمواغلی مختص تالار آیینه از جمله نفیس‌ترین و بزرگترین قالی‌هایی از این خاندان، موجود در ایران و جهان، قالیچه‌های ابریشمین و بافته‌هایی از دوره صفوی و قاجار مانند
ابریشمین و بافته‌هایی از دوره صفوی و قاجار مانند ترمه و پته، نقاشی نقاشان ایرانی از دوره صفوی تا حال حاضر، اثر ارزنده هنرمند نوگرای امروزی، حسین زنده رودی، بخشی از پرده کعبه، شمایل‌های مبارک حضرت امیرالمونین و حسن و حسین، نگارگری‌های سنتی و بی‌نظیر ایران از هنرمندانی شاخص و یگانه ای، چون محمود فرشچیان، حسین بهزاد، حاج حسین مصورالملکی، میرزا آقا امامی، حسین خطایی و قلمزنی‌های استاد حسین علاقه‌مندان. از شاخص‌ترین آثار این موزه به‌شمار می‌روند. آثار هنرمندانی چون پابلو پیکاسو، سالوادور دالی و سهراب سپهری از
چون پابلو پیکاسو، سالوادور دالی و سهراب سپهری از آثار دیگر این موزه هستند. موزه هنر جهان. در موزه هنر جهان و موزه هنر اسلامی حدود ۴۰۰ اثر از شاخص‌ترین آثار هنری جهان انتخاب و در معرض نمایش قرار خواهند گرفت. این آثار بازه زمانی هزاره چهارم پیش از میلاد تا قرن بیستم را دربرمی‌گیرند و محدوده جغرافیایی این آثار سراسر جهان هستی را شامل می‌شود. پارچه‌های ارزشمندی مربوط به دوره‌های تاریخی عباسی و آل بویه مربوط به قرون دوم و سوم هجری، سفال‌های اسلامی، آثار لاکی، قالیچه‌های محرابی، شیشه‌ها و فلزات اسلامی و کاشی‌های
محرابی، شیشه‌ها و فلزات اسلامی و کاشی‌های مربوط به دوران ایلخانی، جنگ‌افزارهای مربوط به برخی از کشورهای اسلامی انتخاب و به نمایش گذاشته خواهد شد. دسته‌بندی و تعداد آثار موزه هنر جهان:
آثار به نمایش گذاشته شده در این گنجینه به تاریخ معاصر ایران (۲۰۰ سال اخیر) اختصاص دارد و شامل ظروف وسایل شخصی ناصرالدین شاه، تابلوهای کمال الملک و ... است . تماشاگه تاریخ از چند خانه تشکیل شده‌است که شامل سفره‌خانه، چای‌خانه، تماشاخانه، نگارخانه، کتاب‌خانه و ساختمان اصلی است که در مجموع سه طبقه می‌باشند. این موزه در خیابان ولیعصر – بالاتر از بلوار میرداماد – جنب خیابان قبادیان واقع است.
موزهٔ دکتر حسابی، یکی از موزه‌های استان تهران است که پس از مرگ محمود حسابی، فیزیک‌دان ایرانی، در سال ۱۳۷۱ در محل خانهٔ او ایجاد شد. این موزه که در آن وسایل شخصی، مدارک علمی و تحصیلی، نشان‌ها و تقدیر نامه‌ها و عکس‌های قدیمی محمود حسابی به نمایش گذاشته شده‌اند در خیابان مقصودبیک قرار دارد که در گذشته چهارراه حسابی نامیده می‌شد. بنای ساختمان موزه در سال ۱۳۱۰ ساخته شده و موزه در طبقهٔ سوم این بنا قرار دارد. علاوه بر خود بنا که قدمت زیادی دارد و وسایل دکتر حسابی که در این موزه به نمایش گذاشته شده، همچنین، این
که در این موزه به نمایش گذاشته شده، همچنین، این مکان تا حدی نمایشگر نحوهٔ زندگی دکتر حسابی است؛ از جمله، در این موزه می‌توان تغییراتی که حسابی در منزل داده تا زندگی برای همسر کم‌بینایش آسان‌تر شود، یا نحوهٔ استفاده دوبارهٔ وی از وسایل خراب را دید. مدیریت این موزه به عهده ایرج حسابی، فرزند محمود حسابی، است. موزه دکتر حسابی دو بخش فعال دارد: بخش فرهنگی که وظیفه چاپ و نشر آثار محمود حسابی را بر عهده دارد و بخش علمی که دربارهٔ زندگی و تحقیقات علمی حسابی فعالیت می‌کند. در سال ۱۳۸۸ مدیریت موزه اعلام کرد که
می‌کند. در سال ۱۳۸۸ مدیریت موزه اعلام کرد که سالانه ۱۰۰ پروژه دبیرستانی و ۲۰۰ تا ۳۰۰ پروژه دانشگاهی در این موزه انجام می‌شود. مشکلات مالی. این موزه که به همت خانواده و نزدیکان دکتر حسابی ایجاد شده است به خاطر نبود حمایت مالی دچار بدهی شده بود به طوری که در سال ۱۳۸۹، ایرج حسابی مدیر این موزه خبر از به حراج گذاشته شدن موزه داد. پیشتر در سال ۱۳۸۸، خبرگزاری‌ها از بدهی مالی این موزه به یکی از بانک‌ها به مبلغی حدود ۲٫۵ میلیارد تومان به عنوان جریمه یک وام که چندین سال قبل توسط خود محمود حسابی گرفته شده بود خبر
سال قبل توسط خود محمود حسابی گرفته شده بود خبر داده بودند و این که شهرداری تهران به عنوان یک راه حل قصد داشته تا با عضویت در هیئت امنای موزه دکتر حسابی، برای حفظ این بنا تلاش کند. دسترسی. تهران، تجریش، خیابان مقصودبیک، خیابان دکتر پروفسور حسابی، پلاک ۸
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42069292&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-06-11T17:26:20Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;ip&gt;93.119.216.10&lt;/ip&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;وبسایت رسمی موزه فرش ایران&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42102185&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; موزهٔ فرش ایران یکی از موزه‌های استان تهران است. این موزه با درخواست فرح پهلوی ساخته شد و در روز ۲۲ بهمن ۱۳۵۶ به وسیلهٔ وی
پهلوی ساخته شد و در روز ۲۲ بهمن ۱۳۵۶ به وسیلهٔ وی گشوده شد. این موزه در ضلع شمالی پارک لالهٔ تهران واقع شده‌است. در این موزه فرش‌های بسیار نفیس از سراسر ایران که حاصل کار هنرمندان مشهور است به نمایش گذاشته شده‌است. هدف از تشکیل این موزه را می‌توان پژوهشی در سوابق، تحصیلات و کیفیت تاریخی هنر و صنعت فرش خاصهٔ فرش ایرانی دانست. این موزه شامل سایر محصولات از قبیل گلیم هم می‌شود. ساختمان موزه. موزهٔ فرش ایران در خیابان کارگر شمالی تقاطع دکتر فاطمی یا به عبارتی دیگر در ضلع شمال غربی پارک لاله و در فضایی به وسعت
در ضلع شمال غربی پارک لاله و در فضایی به وسعت ۱۲٬۰۰۰ متر مربع واقع شده‌است. این موزه در سال ۱۳۴۰ به صورت ناتمام به منظور گالری فرش ساخته شد و به مدت ۱۵ سال به صورت متروکه باقی ماند و سپس در اوایل سال ۱۳۵۵، کار تعمیرات و تغییرات کلی آن آغاز و در نهایت روز ۲۲ بهمن‌ماه سال ۱۳۵۶ رسماً افتتاح گردید. ساختمان موزه ۳٬۴۰۰ متر مربع مساحت دارد و آذین‌های نمای بیرونی آن شبیه دار قالی است. طراح بنای این موزه، عبدالعزیز فرمانفرمائیان است. ساختمان دارای دو تالار است و برای نمایش انواع قالی‌های دست بافت و گلیم مورد
و برای نمایش انواع قالی‌های دست بافت و گلیم مورد استفاده قرار می‌گیرد. طبقهٔ همکف این موزه برای نمایش دائمی ۱۵۰ قطعه فرش و طبقهٔ دوم آن برای برگزاری نمایشگاه‌های موردی و فصلی در نظر گرفته شده‌است. ویژگی‌های موزه. موزهٔ فرش ایران دارنده با ارزش‌ترین نمونه‌های قالی ایران از قرن نهم هجری تا دورهٔ معاصر است و از منابع غنی تحقیقی برای پژوهشگران و هنر دوستان به‌شمار می‌آید. معمولاً حدود ۱۳۵ تخته از شاهکارهای قالی ایران، بافت مراکز مهم قالی‌بافی مانند کاشان، کرمان، اصفهان، تبریز، خراسان، کردستان و جز آن‌ها، در
اصفهان، تبریز، خراسان، کردستان و جز آن‌ها، در تالار طبقهٔ هم‌کف به معرض نمایش گذاشته می‌شود. همچنین در این نمایشگاه تابلوفرش‌های نفیس تبریزی، فرش تبریز به نمایش درمی‌آید که نظر هر بیننده‌ای را به خود جلب می‌کند. در این نمایشگاه نمونه‌هایی از قالیچه‌های تصویری شاهنامهٔ بایسنغری به نمایش درآمده است که گوشه‌هایی از ادبیات، اسطوره، مذهب و فرهنگ و هنر غنی ایران را نشان می‌دهد. در کتابخانهٔ موزه حدود ۳٬۵۰۰ جلد کتاب به زبان‌های فارسی، عربی، فرانسه، انگلیسی و آلمانی در اختیار هنردوستان و پژوهشگران قرار گرفته است.
در اختیار هنردوستان و پژوهشگران قرار گرفته است. پژوهش در سوابق، تحولات و کیفیت تاریخی هنر و صنعت فرش، خاصه در ایران، گردآوری و خریداری نمونهٔ انواع قالی‌های دست بافت ایرانی و برگزاری نمایشگاه‌های موقت از فرش ایران و سایر نقاط جهان، از اهداف موزه به‌شمار می‌آید.
کاخ موزه هنرهای زیبا که تابلوهای گرانبها و نفیس نقاشی را به نمایش گذارده بخشی از مجموعه مجموعه فرهنگی تاریخی سعدآباد است. این موزه دارای سه طبقه با ۳۶۰۰ متر زیر بنا است و هر روزه بسیاری از هنر دوستان را به خود جلب می‌کند. موزه هنرهای زیبا در جنوبی‌ترین نقطه سعد آباد واقع شده‌است. ساختمان این عمارت مربوط به زمان رضا شاه است که ساخت آن از سال ۱۳۱۹ شروع گردید و با تبعید رضا خان در سال ۱۳۲۰ به صورت نیمه کاره رها شد. از آنجا که در بنای آن سنگ‌های مرمر سیاه رنگ (از معدن ولی آباد چالوس) به کار برده شده بود به کاخ
معدن ولی آباد چالوس) به کار برده شده بود به کاخ اسود معروف بوده‌است. از حدود سال‌های ۱۳۴۲ تا ۱۳۴۳ تعمیراتی در این بنا انجام گرفت و در سال ۱۳۴۶ رسماً به عنوان وزارت دربار مورد بهره‌برداری قرار گرفت. پس از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ طبقه همکف به عنوان اداره کل موزه‌های کشور مورد استفاده قرار گرفت و از همان زمان طبقه دوم و سوم، جهت تبدیل به موزه آماده می‌شد. این بنا در سال ۱۳۶۱ با نام موزهٔ هنرهای زیبا مورد بهره‌برداری قرار گرفت و در سال ۱۳۶۴ جهت بازدید عموم رسماً افتتاح گردید. در این موزه ۸ اثر نفیس از نقاش
افتتاح گردید. در این موزه ۸ اثر نفیس از نقاش پرآوازه محمد غفاری ملقب به کمال الملک (۱۳۱۹–۱۲۲۲ ه‍. ش) ارائه شده که در سلامت و پختگی رنگ و دقت در ساختمان کم‌نظیر است. طبقات موزه و آثار. این ساختمان دارای دو طبقه و هم کف می‌باشد که هر طبقه دارای یک سالن و گالریهای متعدد است و در حال حاضر در هر سه طبقه تابلوهای بسیار زیبایی از شیوه‌ها و مکاتب گوناگون هنری ایران و جهان به نمایش درآمده‌است که بازماندهٔ هنر نقاشان ایرانی و خارجی است. طبقه همکف. هم‌اکنون طبقه همکف به ۱۹ اثر از آثار نقاشان معاصر ایرانی که به
همکف به ۱۹ اثر از آثار نقاشان معاصر ایرانی که به شیوه‌ای نو کار کرده‌اند اختصاص دارد. نقاشانی همچون: سهراب سپهری ،حسین محجوبی، فرامرز پیلارام، حسین زنده رودی ،پروانه اعتمادی، نصرالله افجه‌ای و دیگران. طبقه اول. در طبقه اول موزه، نقاشی‌های زیبایی از نقاشان اروپایی در مکاتب و شیوه‌های گوناگون به نمایش گذاشته شده‌اند که در فاصله سده‌های ۱۷ تا ۲۰ میلادی ترسیم شده‌اند. نقاشی‌های غربی بر اساس مکاتب ملی مثل مکتب آلمان، انگلیس، فرانسه، روس، و غیره تقسیم‌بندی شده‌اند. از جمله نقاشان معروف اروپائی که آثاری از آنان
از جمله نقاشان معروف اروپائی که آثاری از آنان در موزهٔ هنرهای زیبا به معرض نمایش گذاشته شده می‌توان سالوادور دالی، جان فردریک هرینگ، پیتر گراهام، ایوان شیشکین، فرانسوا موزن و ژول برتون را نام برد. طبقه دوم. طبقه دوم موزهٔ هنرهای زیبا به نقاشی‌های هنرمندان ایرانی دوره صفویه تا قاجار اختصاص دارد. این نقاشی‌ها، اغلب تصویر پادشاهان، زنان و مردان درباری، امرا و صاحب منصبان آن زمان است. اکثر این تابلوها بدون امضا یا رقم هستند و فقط یک تابلو از دورهٔ صفوی با عنوان مجلس شیرین و فرهاد (رقم محمد زمان) را بر خود دارد
مجلس شیرین و فرهاد (رقم محمد زمان) را بر خود دارد که در مخزن موزه نگهداری می‌شود. از جمله آثار قابل تأملی که از این دوره در معرض تماشاست پنج تابلوی رنگ و روغن بر روی بوم است که افرادی را با چهره‌هایی اروپائی در لباس‌های ایرانی به حالت ایستاده نشان می‌دهد. این آثار متأسفانه فاقد نام پدیدآورنده می‌باشند. در میان تابلوهای طبقه دوم تابلوی بزرگی به چشم می‌خورد که نادر شاه را در حال تاج گذاردن بر سر محمد شاه گورکانی (پادشاه هند) نشان می‌دهد که عنوان آن (تاج بخشی نادر شاه) و رقم (ابوالحسن) را بر خود دارد و به
نادر شاه) و رقم (ابوالحسن) را بر خود دارد و به تاریخ ۱۱۸۹ ه‍.ق یعنی سی سال پس از قتل نادر کشیده شده‌است. در این طبقه آثاری مربوط به دورهٔ زندیه وجود دارد، از جمله تصویری از علی بن ابی‌طالب و حسنین که ملهم از عقاید مذهبی این دوره و همچنین چهرهٔ شاهزادگان زند که کار نقاشان بنامی مانند محمد صادق، سید میرزا و میرزا بابا که از صورتگران معروف دربار کریم خان بوده و بعد از فوت او به تهران نقل مکان کردند دیده می‌شود. بیشترین آثار ارائه شده در طبقه دوم مربوط به دورهٔ قاجار می‌باشد. در میان این تابلوها به آثاری
دورهٔ قاجار می‌باشد. در میان این تابلوها به آثاری برمی‌خوریم که تصویرگران آن‌ها از اعتبار و شهرت بسیار برخوردارند. از جمله تابلوهای نفیس این دوره، تصویری است تمام قد از فتحعلیشاه قاجار که به گفته رابینسون منتقد هنری، از با ارزشترین تابلوهای رنگ و روغن در میان نقاشیهای ایرانی است. این تصویر که ۱۲۵ × ۲۴۶ سانتیمتر است از نقاش هنرمندی است به نام مهر علی که آن را در سال ۱۲۲۸ ه‍.ق کشیده و بدینگونه امضاء کرده‌است: «رقم کمترین غلام، مهر علی». دیگر آثار ارائه شده را می‌توان به ترتیب از تصاویر رقاصان و نوازندگان
را می‌توان به ترتیب از تصاویر رقاصان و نوازندگان درباری اثر ابوالقاسم و شیرین نگار، چهره‌هایی از علما و عرفاً، شعرا و فلاسفه ایرانی اثر رجبعلی نقاش دورهٔ محمد شاه نام برد. منابع. https://web.archive.org/web/20070419073214/http://tv5.irib.ir/tehran/
موزه صنعت برق ایران، یکی از موزه‌های استان تهران است. موزه صنعت برق ایران موزه‌ای تاریخی، صنعتی و آموزشی است که در ۱۳۷۴، با مساحتی بالغ بر ۴۵۰۰ مترمربع، با آب نماها و فضای سبز بسیار زیبا و دیدنی، در جای اصلی یکی از قدیمی‌ترین نیروگاه‌های کشور ساخته شد. پیشینه. نخستین مولد برق در ۱۲۶۳ ش، به دستور ناصرالدین شاه قاجار وارد ایران شد و در تکیه دولت و (دربار)، به منظور روشنایی مورد استفاده قرار گرفت. در ۱۲۸۴ نخستین نیروگاه خصوصی برق شهر توسط مرحوم حاج حسین مهدوی (امین الضرب) در تهران گشوده شد. امین الضرب در سفر
(امین الضرب) در تهران گشوده شد. امین الضرب در سفر به روسیه وقتی روشنایی شهر را دید به دنبال دلیلش گشت که به نیرو گاه رسید و مدت‌ها به تماشای آن نشست تا اینکه صاحب نیروگاه به او گفت قصد خریدش را داری و او گفت اگر ارزان بدهند بله. چون امین الضرب لباس مناسبی نداشت به تمسخر وی پرداخت و گفت پانصد تومان و او گفت قولنامه را بنویس. این موزه در سال ۱۳۷۴ ساخته شد. در گذشته و محل فعلی موزه، چهار کارخانه قرار داشت، که عبارت بودند از کارخانه اشکودا، کارخانه دیزل، کارخانه وستینگهاوس ۸۰۰۰ کیلوواتی و کارخانه وستینگهاوس
وستینگهاوس ۸۰۰۰ کیلوواتی و کارخانه وستینگهاوس ۱۰۰۰۰ کیلوواتی. در حال حاضر موزه در جایی قرار گرفته‌است که پیش از این کارخانه ۱۰۰۰۰ کیلوواتی قرار داشت. نیمی از مساحت کارخانه برای ساخت موزه خراب شد و نیمه باقی مانده در موزه به کار رفته‌است که شامل یک واحد نیروگاه حرارتی[ (بخاری) با قدرت ۵۰۰۰ وات است و طوری قرار گرفته‌است که در تمام مراحل بازدید از موزه، کارخانه در معرض دید است. موزه شامل چهار طبقه‌است که علاوه بر آن، در محوطه بیرون از موزه، ماشین‌های دیزل و نیم دیزل و بخار ابتدایی استقرار یافته‌اند. ویژگی‌ها.
دیزل و بخار ابتدایی استقرار یافته‌اند. ویژگی‌ها. در این گنجینه، اشیا و اسناد قدیمی مربوط به صنعت برق از حدود ۱۲۰ سال پیش تاکنون به همراه پیشرفت‌های این صنعت در معرض دید علاقه‌مندان قرار گرفته‌است. هم‌چنین، فیلمی از پیدایش صنعت برق در ایران در محل سالن آمفی‌تئاتر موزه، که مجهز به سیستم‌های پیشرفته صوتی تصویری است، برای بازدیدکنندگان پخش می‌شود. ترتیب قرار گرفتن اجزا در موزه طوری است که روند تکامل صنعت برق را نشان می‌دهد. این تکامل از وسیله پی‌سوز، قبل از دوران هخامنشی شروع می‌شود و بعد از نمایش شمع و
از دوران هخامنشی شروع می‌شود و بعد از نمایش شمع و چراغ‌های نفتی، به نمایش اولین مولد ایران همراه با عکس و اسناد مربوط به آن در ۱۳۰۲ ق، در زمان ناصرالدین شاه، می‌رسد؛ سپس اولین نیروگاه عمومی که امین‌الضرب در ۱۲۸۴ ش به تهران وارد کرد با اسناد و عکس به نمایش گذاشته می‌شود؛ و به دنبال آن انواع لامپ‌ها، از لامپ ادیسون گرفته تا لامپ‌های امروزی، و نیز وسایلی که در مسیر انتقال به کار برده می‌شود، در معرض نمایش قرار گرفته‌است. دراین بین، روش تولید انرژی توسط مولدهای بادی و نوری توسط ماکت و به طور عملی نشان داده
بادی و نوری توسط ماکت و به طور عملی نشان داده می‌شود. معماری موزه جالب و خاص است، به طوری که بازدیدکنندگان در حین دیدن اشیا و لوازم، متوجه نمی‌شوند که چند طبقه بالا آمده‌اند. سالن‌ها به طور زیگزاگ در کنار نیروگاه ۵۰۰۰ کیلوواتی بالارفته و طوری ساخته شده‌است که هر بخش توسط چهار پله از بخش دیگر جدا می‌شود. نشانی. این موزه در «تهران - میدان شهدا- خیابان پیروزی - خیابان شهید افروز» قرار دارد. منابع. https://web.archive.org/web/20131214120808/http://museum.trec.co.ir/
موزه هنرهای تزئینی (تهران)، یکی از موزه‌های استان تهران است. این موزه در سال ۱۳۳۸ ساخته شد و در ساعت چهار و‌نیم بعد از ظهر روز یکشنبه ۱۰ اردیبهشت ۱۳۴۰ افتتاح گردید. این موزه بوسیله اداره کل موزه‌ها و فرهنگ عامه هنرهای زیبای کشور در خیابان امیرکبیر تاسیس یافته و در ابتدا شامل هشت سالن بزرگ بود که در آن متجاوز از ۱۲۰۰ قطعه اشیاء نفیس و عتیقه گنجانده شده است. پایه موزه هنرهای تزئینی بر اساس اشیاء گردآوری شده عبدالله رحیمی بود ‌که شامل ۱۲۰۰ قطعه اشیاء مختلف می‌باشد و در آن زمان به وسیله‌ی هنرهای زیبای کشور
می‌باشد و در آن زمان به وسیله‌ی هنرهای زیبای کشور خریداری شده بود. بیش‌تر اشیاء جمع‌آوری شده، مربوط به سده دهم تا چهاردهم هجری قمری می‌باشد. ویژگی‌ها. ساختمان موزه چهارطبقه می‌باشد که هر طبقه آثار خاصی را شامل می‌شود. طبقه همکف نمایشگاه دائمی آثار موزه‌ای کاخ مرمر شامل منبت، معرق و خاتم کاری می‌باشد. طبقه اول بافته‌ها و دوخته‌های سنتی ایران و سوزن‌دوزی را در معرض دید قرار داده است. طبقه دوم پنج پخش مجزا دارد: بخش خاتم، بخش منبت، بخش لاکی، بخش فلز و بخش شیشه و طبقه سوم که انواع نقاشی‌ها و مینیاتورها را به
و طبقه سوم که انواع نقاشی‌ها و مینیاتورها را به نمایش گذاشته است.
موزه نظامی (تهران)، در بخش مرکزی مجموعه سعد آباد قرار دارد. این ساختمان با زیر بنایی حدود سه هزار متر مربع، در دو طبقه و یک زیر زمین، به دستور رضا شاه، در سال ۱۳۱۴ خورشیدی، برای همسر دومش تاج الملوک ساخته شد. بنای فوق طی سال‌های ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۲ خورشیدی، توسط واحد مهندسی مجموعه سعد آباد، بازسازی و به شهرام، پسر بزرگ اشرف پهلوی اهدا شد، و به کاخ شهرام معروف گشت. پس از پیروزی انقلاب ایران، ساختمان مذکور، به موزه نظامی تبدیل شد. مجموعه فوق در سال ۱۳۰۲ خورشیدی، به موزه دانشکده افسری منتقل شده بود، که پس از انقلاب،
دانشکده افسری منتقل شده بود، که پس از انقلاب، بخشی از آن مجموعه، به موزه فعلی انتقال یافت. ساختمان موزه، در سال ۱۳۶۰ خورشیدی، توسط ارتش جمهوری اسلامی ایران بازسازی و در تاریخ ۳۱ شهریور سال ۱۳۶۲ خورشیدی، با نام موزه نظامی افتتاح گردید. همچنین در محوطه‌ی این موزه تجهیزات متعلق به ارتش و نیروی هوایی شاهنشاهی ایران به نمایش درآمده است. همچنین سه هواپیما اف-۸۶ سیبر آکروجت تاج طلایی، اف-۸۴ تاندرجت، تی-۶ تگزان و بقایای توپولوف ۲۲ مستقر است. پس از هشت سال تعطیلی و سه سال مرمت، این موزه در ۲۵ اسفند ۱۴۰۲ بازگشایی
و سه سال مرمت، این موزه در ۲۵ اسفند ۱۴۰۲ بازگشایی شد.