payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چون ببود، یا به شوی به، یا به گور»، این اثر را نمونه‌ای از زن‌ستیزی در ادبیات قدیم فارسی می‌داند.
نَراق شهری در نزدیکی شهرستان دلیجان واقع در استان مرکزی ایران است. این شهر در میان شهرهای قم، کاشان و دلیجان و اصفهان است و آب و هوایی کوهستانی و سردسیر دارد. غار چال‌نخجیر در جاده دلیجان و حومه این شهر قرار گرفته است موقعیت جغرافیایی. نراق در طول جغرافیایی ۵۰/۸۳۹۸۲۵۲۸ و عرض جغرافیایی ۳۴/۰۰۹۶۰۳۳ واقع گردیده است. این شهر از طرف شمال به کوه ال و از سوی شرق در ۱۸ کیلومتری به شهر دلیجان و از طرف جنوب به روستای سینقان راه دارد. آب‌انبارهای شهر نراق یکی از شاهکارهای معماری دوره قاجار به‌شمار می‌روند. این
شاهکارهای معماری دوره قاجار به‌شمار می‌روند. این آب‌انبارها در هر سه محله نراق یعنی محله بالا، محله پایین و محله بازار پراکنده‌اند. نیز در نراق بیش از ۱۵ آسیاب آبی وجود دارد و از همین روی در قدیم نراق را شهر آسیاب‌ها هم نامیده‌اند. زبان. زبان راجی یکی از زبان‌های ایران مرکزی که از زبان‌های باستانی ایران و به عقیده برخی برگرفته از زبان مادی است میان مردم شهر رایج است. نام‌گذاری. دربارهٔ نام نراق چند وجه تسمیه وجود دارد. پیشینه. نراق از قدمت تاریخی بالایی برخوردار است. برخی مورخان، تاریخ شکل‌گیری این شهر را
است. برخی مورخان، تاریخ شکل‌گیری این شهر را قبل از اسلام می‌دانند و معتقدند در ابتدا ۷ روستای در مجاورت هم در این ناحیه وجود داشته است که اهالی آن‌ها به دین زرتشت و گبر بوده‌اند. نراق امروزی در دوره‌های پس از ورود اسلام به ایران و توسط شخصی ملقب به ریش‌بلند که سمت کدخدایی داشته، در مکان نراق سفلی احداث شده است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲٬۵۹۲ نفر (۸۷۲ خانوار) بوده است. جاذبه‌های طبیعی. از جاذبه‌های طبیعی نراق می‌توان به غار چال نخجیر اشاره کرد. غار آهکی و زنده که
به غار چال نخجیر اشاره کرد. غار آهکی و زنده که بیش از یک کیلومتر آن بهره‌برداری شده و امکان بازدید از آن مهیاست. دمای این غار در تمام سال ثابت بوده و از این بابت در همه فصول و ماه‌های سال پذیرای گردشگران است. آبشار گیسو (آبشتاب): آبشاری طبیعی و البته فصلی که در فاصله ۳ کیلومتری شهر نراق واقع شده است. برای رسیدن به این آبشار باید مسافتی حدود ۲۰ دقیقه ای در طبیعتی زیبا را پیاده‌روی کرد. بهترین فصل برای دیدن این آبشار بهار و به ویژه فروردین ماه می‌باشد. سوغات نراق. «جوزغند» شیرینی محلی شهر نراق است که تهیه آن
«جوزغند» شیرینی محلی شهر نراق است که تهیه آن ۱۵ روز زمان می‌برد و به گران‌ترین شیرینی محلی ایرانی برای سوغات معروف است. فرهنگ «معین» یکی از معانی تعریف‌شده برای جوزغند را «جوز» شفتالوی خشک‌شده و «غند»، «آگند» یا «آکند» یعنی افکندن آورده است. جوزغند از میوه‌ای به نام «اَلگ» که هم‌خانواده هلو است ساخته می‌شود و طعم ترش و شیرین دارد. ساخت «جوزغند» اساساً یک کار گروهی در بین خانم‌های نراقی است و برای درست کردن این شیرینی میوه را پوست می‌کنند تا سه روز در پشت بام آفتاب بخورد و خشک شود، سپس هسته آن را خارج
بام آفتاب بخورد و خشک شود، سپس هسته آن را خارج می‌کنند و یک روز دیگر در آفتاب می‌ماند، بعد داخل این میوه را با مواد مخلوط تشکیل‌شده از مغز بادام، شکر، هل، مغز هسته زردآلو و خاک قند پر می‌کنند. به نظر می‌رسد در گذشته‌های دورتر، محدودیت‌های زمان جنگ، افراد را مجبور می‌کرده دست به ساخت چنین محصولاتی بزنند چرا که این ماده غذایی نیاز به گرم کردن نداشت، فضای زیادی را اشغال نمی‌کرد و کالری بسیار بالایی از خود آزاد می‌کرد، ضمن اینکه فاسد نمی‌شد و می‌توان آن را تا مدتهای طولانی خارج از یخچال نگه داشت. شهاب سنگ
تا مدتهای طولانی خارج از یخچال نگه داشت. شهاب سنگ نراق. درساعت ۱۸:۳۰ روز ۲۸ مردادماه ۱۳۵۳ یک شهاب‌سنگ ۳ کیلوگرمی در نراق به زمین افتاد. این شهاب‌سنگ بر روی سقف آزمایشگاه دبیرستان معصومی نراق سقوط کرد و حفره‌ای با قطر تقریبی بیست سانتی‌متر به وجود آورد، که البته در این رخداد کسی آسیب ندید.
فرزانه کابلی (زاده ) رقصنده و بازیگر ایرانی است. زندگی. دوران کودکی. فرزانه کابلی زاده 12 اردیبهشت ۱۳۲۸/ ۲ مه ۱۹۴۹ در تهران است. پدرش افغان و مادرش ایرانی که هر دو نوازنده بودند. از کودکی همواره علاقه زیادی به رقص و بازیگری نشان می‌داد و در مدرسه هم این فعالیت‌ها را دنبال کرد. او دوره باله در وزارت فرهنگ و هنر گذراند. همچنین در دوران دبیرستان به مدت ۴ سال قهرمان پرش ارتفاع دورهٔ اول دبیرستان‌های تهران شد. پیش از انقلاب ۱۳۵۷. کابلی در هنرستان ملی فولکلور ایران گرایش رقص‌های ملی و فولکلور خواند و بسیاری از
گرایش رقص‌های ملی و فولکلور خواند و بسیاری از رقص‌های ایران را آنجا آموخت و اجرا کرد. در طول این دوره و مدت‌ها پس از آن برای طرفداران هنر در ایران و کشورهای دیگر رقص‌های فولکلور و سنتی ایرانی چون تربت جام، کردی، بجنوردی، کهگیلویه و بویراحمد، آذری، بلوچی، سیستانی، ترکمن، گیلانی، مازندرانی، شوشتری و همچنین رقص‌های کلاسیکی چون هفت‌پیکر نظامی، چهل‌ستون، و ضرب و زنگوله را اجرا کرد. وی همچنین جزء گروه پنج نفره رقص‌های فولکلور بود که برای جشن‌های ۲۵۰۰ ساله انتخاب شد و در آن جشن در مقابل پادشاهان و رؤسای کشورهای
شد و در آن جشن در مقابل پادشاهان و رؤسای کشورهای مدعو به صورت تک‌نفره رقصید. فرزانه کابلی از شاگردان رابرت دووارن رقصنده بلژیکی بریتانیایی است که بیش از ۱۱ سال در ایران زندگی کرد و رقص‌های فولکلور ایران گرد آورد. مهرداد پهلبد، وزیر فرهنگ وقت، فرزانه کابلی را «ستارۀ رقص‌های محلی ایران» نامید. او از جمله رقصندگانی بود که بر صحنه تالار نوساز رودکی رقصید. پس از انقلاب. پس از انقلاب ایران، فرزانه کابلی فعالیت‌هایش را در سینما و تئاتر آغاز کرد. وی که در سال ۱۳۴۶ به استخدام وزارت فرهنگ و هنر وقت درآمده بود، در
به استخدام وزارت فرهنگ و هنر وقت درآمده بود، در سال ۱۳۵۷ به استخدام ادارهٔ تئاتر درآمد. اولین نمایش تئاتر وی "همه پسران من" اثر آرتور میلر به کارگردانی اکبر زنجان‌پور بود. نخستین حضور تلویزیونی وی مجموعه "ستارخان" به کارگردانی جهانگیر الماسی بود. او در این نمایش با بازیگرانی چون خسرو شکیبایی، هادی مرزبان و ثریا قاسمی همبازی بود. فرزانه کابلی فعالیت سینمایی خود را در سال ۱۳۶۳ با فیلم "صاعقه" به کارگردانی ضیاءالدین دری آغاز کرد. دومین بازی وی در یک فیلم سینمایی مربوط به فیلم "تنوره دیو" به کارگردانی داریوش
مربوط به فیلم "تنوره دیو" به کارگردانی داریوش عیاری بود. وی در اواسط دهه ۱۳۶۰ در سریال "علی کوچولو" به کارگردانی امیرحسین قهرایی که از شبکه دوم سیمای جمهوری اسلامی پخش شد در نقش مادر علی کوچولو ظاهر شد. کابلی علاوه بر بازی در تئاتر و سینما و طراحی رقص به اجرای رقص‌های تنها (تک‌نفره) برای تماشاگران زن پرداخت. انتشار فیلمی از یکی از کلاس‌های رقص وی در سال ۱۳۷۴ زمینه کناره‌گیری او از عرصه هنر شد. وی از همان زمان به مدت چندسالی به آمریکا مهاجرت کرد و در آنجا به آموزش مدرن رقص پرداخت. در سال‌های اخیر وی
آنجا به آموزش مدرن رقص پرداخت. در سال‌های اخیر وی رقص‌هایی در آلمان و استرالیا به روی صحنه برد که در استرالیا خود نیز به اجرای رقص پرداخت. یک فیلم جنجال‌برانگیز از مهمانی رقص فرزانه کابلی و کمند امیرسلیمانی در اواسط دهه ۱۳۷۰ موجی از مشکلات و مسائل را برای هنرمندان حاضر در آن مهمانی به‌همراه داشت. زندگی شخصی. هادی مرزبان بازیگر و کارگردان تئاتر، همسر و علی‌اصغر گرمسیری بازیگر قدیمی تئاتر و سینما، دایی وی بود.
لمباردها، (لانگوباردها)، که به‌معنی ("ریش بلندها") است، از مردم ژرمن هستند که هنگام ظهور مسیح در بخش سفلای رود البه سکونت داشتند. پس از مهاجرت‌ها و جنگ‌های متوالی سرانجام در قرن پنجم میلادی در شمال رود دانوب به‌بازسازی و تشکیلات نوین قومی دست یافتند. در سال (۵۴۶) به‌بخش غربی مجارستان مهاجرت نموده و در سال (۵۶۸) به ایتالیای بیزانس حمله نموده و بخش عظیمی از این سرزمین را به‌تصرف درآوردند که بعداً به نام لمباردی معروف شد. لمباردها شهر پاویا را پایتخت قرار داده و سلطه خود را در شمال و بخش‌هایی از مرکز و جنوب
و سلطه خود را در شمال و بخش‌هایی از مرکز و جنوب ایتالیا گسترش دادند. گروهی از لمباردها تحت تأثیر مذهب اسلام و گرایش به آن، دین کاتولیک را ترک گفته و به‌اسلام روی آوردند. بدینوسیله پایه‌های دین اسلام در اواسط قرن هفتم میلادی در ایتالیا پی‌ریزی شد.
خاش شهری در بخش مرکزی شهرستان خاش واقع در جنوب ناحیه سرحد بلوچستان از توابع استان سیستان و بلوچستان، ایران است. قدمت این شهر به پیش از دوران ساسانی می رسد و یکی از قدیمی ترین شهرهای بلوچستان است. اهمیت این شهر در گذشه تا آنجایی ویژه بوده که در بین سالیان ۱۳۰۷ تا ۱۳۲۶ قبل از ارتقای زاهدان به شهرستان و مرکزیت، شهر خاش مرکز نظامی و سیاسی و مرکز بلوچستان در استان هشتم بلوچستان و کرمان بود.در سال ۱۳۲۶ برای اولین بار در پی تشکیل واحدی هم سطح استان امروزی به نام «فرمانداری کل بلوچستان»، زاهدان که بخشی از خاش بود
کل بلوچستان»، زاهدان که بخشی از خاش بود به مرکزیت فرمانداری کل بلوچستان انتخاب شد و بر این اساس تحت نظر یک مأمور عالی‌رتبه به نام والی از طرف مرکز (تهران) اداره می‌شد.ضمن اینکه زابل هم از استان خراسان و سیستان به فرمانداری کل بلوچستان الحاق شد. سپس در سال ۱۳۳۶، واحد فرمانداری کل بلوچستان تبدیل به استان بلوچستان و سیستان و در در دوره جمهوری اسلامی تبدیل به استان سیستان و بلوچستان شد. نام پیشین این شهر واش بوده که در سال ۱۳۰۸ در زمان ارتقای جایگاه استانی این منطقه مسکونی به شهر، به خاش تغییر نام داده شد. شهر
مسکونی به شهر، به خاش تغییر نام داده شد. شهر خاش محل زندگی اصیل‌ترین مردم قوم بلوچ محسوب می‌شود. شهر خاش و منطقه اطراف با کمبود آب مواجه است و در سال‌های اخیر کاهش بارش‌ها، افزایش جمعیت و مصرف آب این کمبود را تشدید کرده است. پیشینه نام. نام پیشین و تاریخی شهر «واشت» بوده است که در سده‌های گذشته با حذف صامت «ت» به صورت «واش» درآمده اما نام دیگر آن خُواش در میان عام مردم رواج دارد. واش مشتق شده از واژه (وَش) در زبان بلوچی و به معنی شیرین وخوش است.در زمان ساسانیان از شهری به نام واشت (washt) در بلوچستان
ساسانیان از شهری به نام واشت (washt) در بلوچستان امروزی در محدوده خاش امروزی نام برده شده که بنظر می‌رسد واشت (washt) نام برده شده در زمان ساسانی با واژه (وش) امروزی در زبان بلوچی یکسان و هر دو به معنی خوب و شیرین هستند. بی تردید نام پیش تر خاش (واشت) ریشه در شهر واشت (washt) دوره ساسانی دارد و مشخص است قدمت شهر به قبل از اسلام بر می‌گردد. در سال ۱۳۰۸ در زمان ارتقای جایگاه استانی این منطقه مسکونی به شهر، نام آن به خاش تغییر کرد. تاریخچه. خاش امروزی در نزدیکی شهر قدیمی خاش قرار دارد که تاریخ پیدایش آن به
شهر قدیمی خاش قرار دارد که تاریخ پیدایش آن به پیش از حکومت نادرشاه می‌رسد. در زمان ساسانیان از منطقه‌ای به نام وَشت (washt) در بلوچستان امروزی در محدوده خاش نام برده شده که نشان می‌دهد قدمت خاش قدیمی به دوران باستان و پیش از اسلام بر می‌گردد. شهر خاش در دوران معاصر تحت کنترل خان‌های محلی بلوچ بوده اما بعد از قرار دادگلداسمیت در سال ۱۸۷۱ که نیمه غربی بلوچستان تحت کنترل قاجار درآمد. شهر خاش طی تقسیمات چهار ایالتی کشوری ایران در عصر قاجار به عنوان مرکز بلوچستان در استان کرمان و بلوچستان شناخته می‌شد و قشون
در استان کرمان و بلوچستان شناخته می‌شد و قشون قاجار و سپس در عهد پهلوی در آن اسکان داشتند. در سال ۱۳۱۶ با تصویب قانون تقسیمات کشوری، ایران به ۱۰ استان و ۴۹ شهرستان تقسیم شد که طی این تقسیمات خاش، زابل، بم، کرمان و بندرعباس شهرستان‌های استان هشتم (کرمان و بلوچستان) شدند و خاش رسماً به‌عنوان مرکز بلوچستان شناخته می‌شد. در گذشته خاش مرکز نظامی (و سیاسی) منطقه بود و از سال ۱۳۰۷ تا ۱۳۲۶ خاش در قبضه قدرت قشون نظامیان بود. همه فرمانداران و بخشداران نظامی بودند به همین دلیل بسیاری از ادارات مهم در خاش استقرار داشت
دلیل بسیاری از ادارات مهم در خاش استقرار داشت و زاهدان بعد از ارتقا به شهرستان در سال ۱۳۲۵ و تشکیل فرمانداری کل بلوچستان در سال ۱۳۲۶ از خاش جدا شد و تبدیل به مرکز فرمانداری کل بلوچستان گشت. اما خاش رسماً تا قبل از رونق‌گیری زاهدان و جذب جمعیت از اهمیت بیشتری برخوردار بود. جغرافیا. شهرستان خاش را بیشتر نفرات به خاطر تیپ ۲۸۸ زرهی سلیمان هاشمزهی نزاجا و مرکز آموزش ۰۸ ابراهیم نوری نزاجا و کوه نیمه فعال تفتان می‌شناسند. خاش شهری بلوچ نشین واقع در مرکز بلوچستان با آب و هوایی سرد و کوهستانی می‌باشد. کارخانه بزرگ
آب و هوایی سرد و کوهستانی می‌باشد. کارخانه بزرگ سیمان خاش قدیمی‌ترین کارخانه سیمان در جنوب شرق ایران است. کشاورزی در روستاهای پیرامون خاش در گذشته بیشتر توسط یزدی‌های مهاجر انجام می‌گرفت. خاش در سال‌های پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ از مراکز مهم مهاجرپذیر شرق ایران شد به‌طوری که بر پایه سرشماری سال ۱۳۶۵ خورشیدی، شمار مهاجران شهر خاش بیش از یک‌ششم کل جمعیت شهر بود. جمعیت‌شناسی. مردم این شهر بلوچ هستند که در مرز‌های چندین کشور زندگی‌ به سر میبرند. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان
عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۵۶٬۵۸۴ نفر (۱۴٬۳۸۴ خانوار) بوده است. زبان و مذهب. اکثر مردم شهرستان خاش به زبان بلوچی (سرحدی و مکرانی) تکلم می‌کنند. مذهب بیشتر مردم این شهر اهل‌سنت حنفی می‌باشد. اقلیتی از شیعیان نیز در شهر حضور دارند. که بیشتر آنها غیر بومی اعم از نظامیان، کارمندان دولتی و مهاجران از سایر استان ها می باشند. شهر خاش ششمین شهر بزرگ و پرجمعیت ، استان سیستان و بلوچستان می باشد. به همین دلیل به طور میانگین جمعیتی حدود ۵۰۰۰ نفر به این شهر مهاجرت می کنند که از این تعداد نزدیک به ۱۰۰۰
شهر مهاجرت می کنند که از این تعداد نزدیک به ۱۰۰۰ نفر از خارج استان می باشند‌. اکثر مهاجران خارج از استان، مانند اکثر کشور شیعه مذهب می باشند و این سبب شده تا اقلیتی از جمعیت شهر که اکثرا مهاجر هستند شیعه مذهب باشد‌. در تصویر زیر اطلاعات دقیق تری آمده است: جزئیات بیشتری در مورد دین و مذهب مردم خاش در جدول زیر موجود است. آداب و رسوم. زندگی قوم بلوچ آمیخته از عقاید و باورهایی است که رشته در سنتی دیرین دارند. کمتر می‌توان دید مراسم یا آئینی با موسیقی همراه نباشد. در موسیقی محلی آوازهایی مانند نازینک در مراسم
در موسیقی محلی آوازهایی مانند نازینک در مراسم عروسی و آواز نعت که مدح رسول مکرم اسلام استفاده قرار می‌گیرد. برخی از این مراسم‌ها و آئین‌ها عبارتند از: - لیکو و زهیروک: آوازهایی هستند که در مرگ یا فراق بستگان خوانده می‌شود. زهیروک در بدو امر توسط زنان در حین کارهای روزمره خوانده می‌شود. امروزه لیکو و زهیروک (مودگ/موتک) توسط مردان و به همراهی قیچک (سرود/سروز) اجرا می‌شود. - شعر: عبارت است از آوازی که مضمون آن را داستانهای حماسی، عشقی، وقایع تاریخی، و پند و اندرز تشکیل می‌دهد. همانند درگیری قوم بلوچ با قشون
تشکیل می‌دهد. همانند درگیری قوم بلوچ با قشون انگلیس، جیندخان و داستان میرقنبر و چاکر و گوهرام. در شهرستان خاش، لباس مردان(لباس بلوچی) متشکل از پیراهن دراز و یقه باز، شلوار گشاد، دستار (لنگ) و جلیقه (باسکت)، و بعضاً کلاه است لباس زنان هم پیراهن بلندی است که با سوزندوزی در قسمت‌های سرآستین، جیب (گپتان)، دم پا و سرسینه تزئین شده است. اقتصاد و زیرساخت‌ها. حمل و نقل. شهر خاش میانه جاده ایرانشهر به زاهدان قرار داد و به شکل تاریخی به دلیل موقعیت استراتژیک شهر در میان استان، مرکز اداره سیاسی بلوچستان ایران در شرق
استان، مرکز اداره سیاسی بلوچستان ایران در شرق بوده است. همچنین ایستگاه راه‌آهن خاش در مسیر راه‌آهن چابهار – زاهدان قرار دارد. خط لوله آب دریای عمان. شهر خاش در مسیر خط لوله انتقال آب شیرین سازی شده دریا به شرق ایران قرار گرفته که آب مورد نیاز صنایع را تأمین می‌کند. همچنین آب شرب شهر از طریق سد کارواندر تأمین می‌شود. صنایع. مردم شهر عمدتاً در صنایع غذایی، کشاورزی در مناطق اطراف، صنایع معدنی (مخصوصا سیمان و سنگ آهن) و صنایع دستی و تجارت با پاکستان (و قاچاق سوخت) مشغول به کار هستند. صنایع دستی خاش اوج هنر،
سوخت) مشغول به کار هستند. صنایع دستی خاش اوج هنر، ظرافت و فرهنگ مردم خاش را نشان می‌دهد. از جمله صنایع دستی مردم خاش می‌توان به سوزن دوزی بلوچی، حصیر بافی، گلیم بافی، قالی بافی، پشتی و خورجین بافی، سکه و آیینه دوزی، پرده بافی، زرگری، سیاه چادر بافی، نمد مالی، منبت کاری، پارچه بافی، جواهر سازی، خامه، سیاه و پریوار دوزی، تولید ابزار آلات موسیقی و ساخت آویز دیواری از عمده هنرهای صنایع دستی در شهرستان خاش هستند. آموزش. در شهر خاش دانشگاه آزاد اسلامی واحد خاش قرار دارد. همچنین در شهر خاش دانشکده صنعت و معدن خاش
دارد. همچنین در شهر خاش دانشکده صنعت و معدن خاش قرار دارد که زیرمجموعه دانشگاه سیستان و بلوچستان می‌باشد. این دانشکده فعالیت خود را در سال ۱۳۹۳ با آموزش رشته‌های مهندسی معدن، مهندسی کامپیوتر و مهندسی صنایع شروع کرد و هدف آن آموزش نیروی متخصص برای توسعه صنعتی و معدنی منطقه خاش است. زیر ساخت های بهداشتی. در شهر خاش بیمارستان مجهز امام خمینی، چندین کلینیک تخصصی پزشکی قرار دارند که شامل : سایر زیر ساخت های شهری. دادگاه، مراکز متعدد پلیس و سایر نیروهای انتظامی، امنیتی و نظامی، تعداد زیادی مسجد کوچک و همچنین
امنیتی و نظامی، تعداد زیادی مسجد کوچک و همچنین مسجد جامع خاش وجود دارد. جمعه خونین خاش. جمعه خونین خاش به درگیری‌های ۱۳ آبان ۱۴۰۱ بین اختشاگران و مردم معترض خاش با نیروی انتظامی در میانهٔ اختشاشات ۱۴۰۱ ایران گفته می‌شود. مولوی عبدالحمید، امام جمعه زاهدان، در بیانیه‌ای اعلام کرد در این حادثه دست‌کم ۱۸ نفر کشته و ده‌ها نفر دیگر زخمی شدند. عفو بین‌الملل در گزارشی شمار کشته‌شدگان را ۱۸ نفر در یک روز اعلام کرد که نیروهای امنیتی در سرکوب مردم از «گلوله‌های جنگی مرگبار» استفاده کرده است. اما احتمال خرابکاری و سو
استفاده کرده است. اما احتمال خرابکاری و سو استفاده گروهک جیش الظلم از این این اعتراضات مردمی نیز وجود دارد. یورش نظامی به روستای گونیچ. در ۱۰ تیر ماه ۱۴۰۴، نیروهای نظامی و امنیتی اطلاعات سپاه و نیروی انتظامی در غیاب همه مردان روستا با یورش به خانه های روستاییان حمله مرگباری را علیه غیرنظامیان در روستای گونیچ از توابع خاش آغاز کردند که منجر به دستگیری ۵۰ نفر و ۱۱ زن زخمی و مرگ دو زن ۴۰ ساله با نام های «خان بی بی بامری» و «لال بی بی بامری» شد.
خمک یکی از دهستان‌های بخش خمک در شهرستان زهک استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲٬۴۱۴ خانوار) ۱۰٬۳۲۴ نفر بوده‌است.
دهستان دامن، یکی از دهستان‌های بخش دامن شهرستان ایرانشهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این دهستان، روستای کوران سفلی است. موقعیت جغرافیایی. دهستان دامن در شمالشرق شهرستان ایرانشهر واقع شده و اغلب روستاها در امتداد و طرفین رودخانه دامن در محدوده‌ای بطول تقریبی ۱۵ کیلومتر با پراکندگی جغرافیایی شمالی- جنوبی امتداد یافته‌اند. دهستان دامن در فاصله متوسط کیلومتر ۲۵ جاده ایرانشهر به زاهدان می‌باشد. از منظر عوارض طبیعی به کوهستانی بودن منطقه و جریان فصلی رود دامن می‌توان اشاره نمود. آب و هوای منطقه گرم
رود دامن می‌توان اشاره نمود. آب و هوای منطقه گرم و نیمه مرطوب است. وضعیت اقتصادی. شغل اغلب سکنه منطقه کشاورزی و در درجه بعد دامداری می‌باشد. محصولات عمده آن شامل خرما، برنج، سبزیجات و صیفی جاتی مانند گوجه فرنگی و پیاز می‌باشد. سطح اقتصادی مردم منطقه خوشبختانه نسبت به سایر مناطق شهرستان از وضعیت نسبتاً مطلوبتری برخوردار بوده و زندگی کپرنشینی تقریباً در آن دیده نمی‌شود. مشخصات اجتماعی و فرهنگی. قریب به اتفاق سکنه منطقه از مسلمانان اهل تسنن می‌باشند که با زبان بلوچی تکلم می‌کنند. زندگی مردم منطقه طایفه‌ای و
بلوچی تکلم می‌کنند. زندگی مردم منطقه طایفه‌ای و عشیره‌ای بوده و اغلب با یکدیگر خویشاوندی نسبی یا سببی دارند. اختلافات و دعاوی مردم غالباً به شیوه ریش سفیدی و با وساطت روحانیون، بزرگان طایفه و ریش سفیدان و بعضاً شورای حل اختلاف مردمی منطقه حل و فصل می‌شود. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان دامن برابر با ۵٬۳۶۶ نفر بوده‌است.
دلگان شیخ چراغ، روستایی در دهستان نگور بخش مرکزی شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۹۱ نفر (۱۱۵ خانوار) بوده‌است.
دهپابید روستایی در دهستان اسکل‌آباد بخش مرکزی شهرستان تفتان استان سیستان و بلوچستان ایران است. این روستا مرکز بخش مرکزی شهرستان تفتان است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱٬۲۱۳ نفر (۳۴۱خانوار) بوده‌است. اقتصاد. شغل مردم روستا کشاورزی است. در این روستا یک سرو۱۵۰۰ساله وجود دارد که یکی از درختان کهنسال کشور می‌باشد. منابع. http://cabinetoffice.ir/fa/news/6247/ایجاد-شهرستان-تفتان-در-استان-سیستان-و-بلوچستان
دهک، روستایی در دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۸۸۲ نفر (۵۳۳ خانوار) بوده‌است.
مِهرِستان (به بلوچی: مِئ گِس یا مِه گس یا مُگس) مرکز شهرستان مهرستان و یکی از شهرهای استان سیستان و بلوچستان ایران است. موقعیت جغرافیایی. مهرستان با ۴۲/۶۱ طول جغرافیائی و ۱۸/۲۷ عرض جغرافیائی در ۹۸ کیلومتری سراوان، ۶۰ کیلومتری سوران، ۱۲۰ کیلومتری ایرانشهر، ۱۲۰ کیلومتری سرباز و ۱۴۵ کیلومتری خاش قرار دارد و از طریق شهرستان سرباز به بندر چابهار ارتباط دارد. نام گذاری. شهرستان مهرستان تا قبل از سلسله پهلوی به «مئ گس»(mey-ges) یا «مه گاس» (سپس «مه گس»(mah-gas)) معروف بوده که به صورت مختصر «مَگس»(magas) در میان
معروف بوده که به صورت مختصر «مَگس»(magas) در میان گفتار عام مردم مشهور می‌شود و به نوعی مختصر و کوتاه شده واژه اصلی بود. این واژه یک واژه کهن بلوچی می‌باشد که از دو جزء «مه» یا «مئ» به معنی ما یا بزرگ و «گس» به معنی شهر یا جا یا خانه تشکیل گردیده است و به صورت خانه ما یا شهر بزرگ معنی می‌دهد. امروزه در زبان بلوچی کلمهٔ مِئ یا مِه به معنای ما و گِس نیز معای خانه مورد استفاده قرار می‌گیرد. در دوره پهلوی با منظور ایرانی کردن اسامی شهرها و به دلیل اینکه در دوره حکومت پهلوی در این منطقه استوار دومی بنام «زابلی
حکومت پهلوی در این منطقه استوار دومی بنام «زابلی زاده» کشته شده بود نام شهر از مئ گس یا مه گس به «زابلی» تغییر داده شد و در سال ۱۳۹۰ با تصویب هیئت وزرا نام شهر از زابلی به «مهرستان» تغییر یافت. فرهنگ و مردم‌شناسی. مردم شهرستان مهرستان بلوچ هستند و به زبان بلوچی سخن می‌گویند و پیرو مذهب سنی حنفی می‌باشند. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۲٬۲۴۵ نفر (۲٬۹۶۹ خانوار) بوده است.
راسک مرکز شهرستان راسک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مردم راسک بلوچ مکرانی، و اهل تسنن‌اند در 180 کیلومتری چابھار قرار دارد زیستگاہ حیوانات نادری ھمچون تمساح پوزہ کوتاہ و خرس بلوچی یا مم به زبان محلی است زبان مردم این شھر بلوچی میباشد. جمعیت. بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت شهر راسک در سال ۱۳۹۵ برابر با ۱۰٬۱۱۵ تن بوده‌است. منابع. فهرست شهرستان‌های استان سیستان و بلوچستان
رمین، روستایی در دهستان کمبل سلیمان بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳٬۸۲۱ نفر (۸۳۵ خانوار) بوده‌است.
زَهَک یکی از شهرهای استان سیستان و بلوچستان ایران است. این شهر، مرکز شهرستان زهک است. جمعیت. اکثریت جمعیت زهک را مردم بلوچ تشکیل داده اند. جمعیت این شهر برپایه سرشماری سال ۱۳۹۵، برابر با ۱۳٬۳۵۳ تن بوده‌است. موقعیت جغرافیایی. شهرستان زهک در شمال شرقی استان سیستان و بلوچستان و در نقطهٔ پایانی جادهٔ ترانزیت و خط آهن که دارد ساخته می‌شود جای دارد. پیشینه. بر پایه آیین‌نامه هیئت وزیران، بخش شهرکی و نارویی از شهرستان زابل جداسازی شده‌است و به شهرستان زهک با مرکزیت زهک پیشبرد یافت. این شهر دارای آب و هوایی گرم و
زهک پیشبرد یافت. این شهر دارای آب و هوایی گرم و خشک است. مردم آن کمابیش کشاورز و دامدار هستند و به انگیزه باشیدن دریاچه فصلی (فرگردی) هامون شماری از باشندگان به پیشه صیادی و ماهیگیری پیشه‌وری دارند. از جاهای دیدنی این شهرستان می‌توان به چاه نیمه‌ها که در پنج کیلومتری شهر زهک جای دارند یاد کرد. کنش‌های پژوهشگری دانشگاه زابل در بنیاد پژوهشی و گردشگری بقیه ا۰۰۰ دانشگاه زابل در کنار چاه نیمه‌ها زمینه رشد و گسترش و آبادانی بخش کشاورزی را فراهم می‌سازند. این شهرستان از ایستگاه پرورش ماهی زهک به نام تنها ایستگاه
از ایستگاه پرورش ماهی زهک به نام تنها ایستگاه افزونکاری ماهیان افزونگری ماهیان گرم آبی در خاور کشور با گنجایش فراهم آوردن ۳ میلیون تکه بچه ماهی و دو کارگاه مدار بسته پرورش ماهیان سرد آبی با گنجایش ۱۰۰ تن در سال و فزونگری ماهیان سرد آبی با گنجایش ۵/۵ میلیون تن در سال و بهترین نژاد گاو سیستانی با اماری افزون بر ۱۴۰ هزار راس برخوردار می‌باشد. سد زهک که در ۲۷ کیلومتری جنوب شرقی زابل قرار دارد رودخانه سیستان را به دو کانال بخشبندی می‌کند. یکی کانال طاهری و دیگری کانال شهر نامیده می‌شود. ساخت دانشگاه آزاد زهک
کانال شهر نامیده می‌شود. ساخت دانشگاه آزاد زهک نیز از سال ۱۳۸۵ آغاز شده‌است. تاریخ. شهر هخامنشی دهانه غلامان یا دروازه بردگان در پیرامون زهک قرار دارد. بررسی باستان‌شناختی در تپه گوری کهنه زهک به شناسایی دو دوره استقراری اشکانی و «اسلامی پسین» انجامیده‌است. افراد مشهور. ذبیح‌الله کوهکن فوتبالیست لیگ برتری و بازیکن باشگاه فوتبال ماشین‌سازی تبریز متولد زهک می‌باشد.
ژاله‌ای ، روستایی در دهستان ژاله‌ای بخش کرباسک شهرستان زابل در استان سیستان و بلوچستان ایران است. این روستا، مرکز دهستان ژاله‌ای است. این روستا را از آن جهت ژاله ای نام نهادند که در دوران قاجار چندین خانواده (در اصطلاح قدیم پاگاو) خویشاوند؛ از تیره خاندان کیخای پلاسی واقع در بخش میانکنگی (شهرستان هیرمند کنونی) به اطراف روستای اسکل (در منطقه ای به نام شیله نصرو) جهت کشاورزی و دامداری مهاجرت کرده بودند، در اثر درگیری با خان کلانتر و کتک زدن او، بعداً به مکان فعلی روستا مهاجرت می‌کنند. سالار این افراد به اسم
فعلی روستا مهاجرت می‌کنند. سالار این افراد به اسم غلام پسر رضا (مشهور به کدخدا غلام) برای جلوگیری از آزار و اذیتهای بعدی افراد وابسته اش با مرارت و سختی زیاد خود را به خراسان رسانده و از والی خراسان و سیستان ظهیرالدوله مجوز تأسیس قریه را می‌گیرد. این شخص جد بزرگ خاندان رضایی کهخا از خاندان‌های خوشنام و معروف سیستان بود. ژاله ای از کلمه جلایی که همان جلای وطن کرده‌است می‌آید که به مرور زمان تبدیل به ژاله ای شده‌است. همچنین چندین سال بعد از تأسیس روستا بارش تگرگ (ژاله) باعث جابجایی مردم از محل اولیه به مناطق
(ژاله) باعث جابجایی مردم از محل اولیه به مناطق پایین دست که بصورت تپه بوده‌است شد. این حادثه در تغییر نام ژاله ای از جلایی به اسم کنونی بی تأثیر نبوده‌است. کدخداهای روستا تا پیش از انقلاب و پس از کدخدا غلام، مرحوم شیخ ملاعباس رضایی و بعد پسرشان کربلایی غلامحسین رضایی و سپس برادرزاده اش حاج غلامحسین رضایی بوده‌اند. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۰۷۷ نفر (۳۴۶ خانوار) بوده‌است.
سوران، شهری است که در بخش مرکزی شهرستان سیب و سوران واقع در استان سیستان و بلوچستان ایران است. این شهر، مرکز شهرستان سیب و سوران است. محصول عمدهٔ این شهر و پیرامون آن جو، گندم، ذرت و خرما است. انگور و انار نیز در این منطقه کشت می‌شود. بیشتر آبادی‌های منطقه از کاریز آبیاری می‌شوند. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر سوران برابر با ۱۳٬۵۸۰ نفر (۳٬۳۵۷ خانوار) بوده‌است.
صدیق‌زهی، روستایی در دهستان پلان بخش پلان شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۸۵۲ نفر (۴۱۷ خانوار) بوده‌است.