payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گویچه‌ها و حاشیه‌های ملیله‌کاری تزئین شده‌اند. در اسپانیا، مورها در سده‌های میانه با مهارتی بسیار ملیله‌کاری نقره انجام می‌دادند و این فن را در سراسر شبه‌جزیره ایبری گسترش دادند، و از آن‌جا نیز به مستعمرات اسپانیا در قارهٔ آمریکا انتقال یافت. این صنعت در جزایر بالئاری و در میان اقوام پیرامون مدیترانه نیز گسترش یافت. امروزه هنوز هم در سراسر ایتالیا، پرتغال، مالت، مقدونیه شمالی، آلبانی، جزایر ایونی و بسیاری دیگر از مناطق یونان ملیله‌کاری رواج دارد. در برخی مناطق یونان، ملیله‌کاری در مقیاس بزرگ انجام می‌شود،
یونان، ملیله‌کاری در مقیاس بزرگ انجام می‌شود، با لایه‌هایی از مفتول‌هایی با ضخامت‌های گوناگون، در ترکیب با گویچه‌ها و مهره‌های درشت و ریز، که گاه با فیروزه تزئین شده و بر صفحه‌های محدب قرار می‌گیرند تا پیشانی‌بند، کمربند و زیورهای سینه‌ای باشکوهی بسازند. دکمه‌های نقره‌ای ملیله‌کاری‌شده با گویچه‌های کوچک نیز میان روستاییان بسیاری از کشورهای تولیدکنندهٔ این نوع زیور رایج است. سنجاق‌سینه‌ها و دکمه‌های نقره‌ای ملیله‌کاری در دانمارک، نروژ و سوئد نیز ساخته می‌شوند. زنجیرها و آویزهای کوچک نیز در بسیاری از آثار
زنجیرها و آویزهای کوچک نیز در بسیاری از آثار شمالی به آن‌ها افزوده می‌شود. شبه‌جزیره ایبری. کهن‌ترین قطعات ملیله‌کاری‌یافته در شبه‌جزیره ایبری به حدود سال‌های ۲۵۰۰–۲۰۰۰ پیش از میلاد بازمی‌گردد، اما منشأ آن‌ها مشخص نیست. گمان می‌رود این قطعات به بازرگانان و دریانوردانی از خاورمیانه تعلق داشته‌اند و در همان زمان در این منطقه ساخته نشده‌اند. تولید ملیله‌کاری در پرتغال از سدهٔ هشتم میلادی و با ورود مهاجران عرب آغاز شد که نقش‌مایه‌های تازه‌ای با خود آوردند. با گذر زمان، این شبه‌جزیره سبک‌های متفاوتی از
با گذر زمان، این شبه‌جزیره سبک‌های متفاوتی از ملیله‌کاری را پدید آورد، اما در حالی که در اسپانیا ساخت زیورآلات ملیله‌کاری اهمیت کمتری یافت، در پرتغال این هنر به کمال رسید. پس از سدهٔ هجدهم، ملیله‌کاری پرتغالی دارای تصویرسازی، نقش‌مایه‌ها و اشکال خاص خود شد. آثار ملیله‌کاری از سده‌های هفدهم و هجدهم به‌خاطر پیچیدگی شگفت‌انگیز خود شهرت یافتند. امروزه نیز زیورآلات ملیله‌کاری از طلا و نقره با طراحی‌های هنرمندانه و ظریف در سراسر پرتغال به‌ویژه در قالب «قلب‌های ملیله‌ای»، که به‌عنوان نماد برجستهٔ زرگری پرتغال
ملیله‌ای»، که به‌عنوان نماد برجستهٔ زرگری پرتغال شناخته می‌شوند، به‌طور گسترده تولید می‌گردد. آفریقا. پس از نبرد مَگدالا، نمونه‌هایی از ملیله‌کاری از اتیوپی به بریتانیا آورده شد؛ از جمله بازوبند، کفش و جام، که برخی از آن‌ها اکنون در موزهٔ ویکتوریا و آلبرت نگهداری می‌شوند. این آثار از صفحه‌های نازک نقره ساخته شده‌اند که نقش‌مایه‌های مفتولی روی آن‌ها لحیم شده‌اند. ملیله‌کاری در این قطعات با نوارهایی باریک از الگوهای ساده تقسیم‌بندی شده و فضاهای میان آن‌ها با نقش‌های متعددی پر شده است؛ برخی نیز دارای
با نقش‌های متعددی پر شده است؛ برخی نیز دارای دانه‌هایی‌اند که در فواصل منظم کار گذاشته شده‌اند. روش‌های ساخت و کاربردها. می‌توان گفت هنر ملیله‌کاری در پیچاندن، تابیدن و بافتن رشته‌های نازک و انعطاف‌پذیر فلز، و جوش دادن آن‌ها در نقاط تماس با یکدیگر و با سطح زیرین، به‌وسیلهٔ روان‌سازهایی مانند بوره و با کمک دَم‌افزار (blowpipe) خلاصه می‌شود. در صورت نیاز به نقش‌مایه‌های دانه‌ای، مهره‌های ریزی معمولاً از مفتول یا ورق نازک فلزات گران‌بها ساخته می‌شود؛ به این صورت که ابتدا مفتول به قطعات ریز بریده، با روان‌ساز
که ابتدا مفتول به قطعات ریز بریده، با روان‌ساز مخلوط و در سوراخ‌های یک قطعهٔ زغال‌چوب سوراخ‌دار یا ماده‌ای نسوز قرار می‌گیرد. سپس با دم‌افزار (امروزه مشعل دستی) گداخته می‌شود. این قطعات هنگام ذوب جمع شده و شکلی تقریباً کروی می‌یابند و به دانه‌هایی بسیار ریز و اندکی نامنظم تبدیل می‌شوند. این دانه‌ها معمولاً در گره‌ها، محل تقاطع‌ها یا فواصل مشخصی از کار قرار می‌گیرند تا جلوهٔ ملیله‌کاری را افزایش دهند. آثار ظریف‌تر معمولاً با قاب‌هایی از مفتول ضخیم‌تر محافظت می‌شوند. سنجاق‌سینه‌ها، صلیب‌ها، گوشواره‌ها،
می‌شوند. سنجاق‌سینه‌ها، صلیب‌ها، گوشواره‌ها، دکمه‌ها و دیگر زیورآلات شخصی در ملیله‌کاری امروزی معمولاً با نوارهایی از فلز مسطح یا مربعی احاطه یا بخش‌بندی می‌شوند تا پایداری ساختاری پیدا کنند؛ چرا که بدون آن، فرم خود را از دست می‌دهند. ملیله‌کاری امروزی. نوآوری‌های فناورانه. فناوری‌هایی مانند نرم‌افزارهای طراحی رایانه‌ای (CAD) و چاپ سه‌بعدی این امکان را به زرگران داده‌اند تا طرح‌های ملیله‌کاری را به‌صورت تصویری ترسیم کرده و الگوهای پیچیده‌تری را تولید کنند. با استفاده از CAD، می‌توان مدل‌های سه‌بعدی بسیار
با استفاده از CAD، می‌توان مدل‌های سه‌بعدی بسیار دقیقی از قطعهٔ نهایی، ابعاد و ظاهر آن ساخت. پس از تکمیل طراحی در CAD، مدل برای چاپ سه‌بعدی فرستاده می‌شود تا نمونه‌ای فیزیکی از آن با موم یا رزین ساخته شود. برش لیزری و حکاکی لیزری نیز از دیگر نوآوری‌ها هستند که دقت بالا و کمترین هدررفت ماده را به همراه دارند. برش لیزری با استفاده از پرتو نور، ورقه‌های فلزی را با دقت بسیار بالا برش می‌دهد، که برای ساخت قطعات یکسان یا طراحی‌های متقارن بسیار مناسب است. از سوی دیگر، حکاکی لیزری با بخار کردن سطح فلز، خطوط و
دیگر، حکاکی لیزری با بخار کردن سطح فلز، خطوط و بافت‌هایی کم‌عمق اما دقیق ایجاد می‌کند. این شیوه معمولاً برای افزودن جزئیات تزئینی، نام‌ها یا نقش‌مایه‌ها به‌کار می‌رود. کاربردهای استعاری. واژهٔ «ملیله‌کاری» به‌صورت استعاری نیز برای توصیف طرح‌های تزئینی بسیار پیچیده در زمینه‌های دیگر به‌کار رفته است، از جمله در آثار فلزی در مقیاس بزرگ مانند آهن‌کوبی یا قطعات چدن ریخته‌گری‌شده همچون نرده‌ها و جان‌پناه‌ها. در زبان لهستانی، واژهٔ «filigranowy» یا «filigranowa» (به‌معنای تحت‌اللفظی: «ملیله‌مانند») برای توصیف
(به‌معنای تحت‌اللفظی: «ملیله‌مانند») برای توصیف افراد ریزاندام و ظریف‌اندام به‌کار می‌رود.
خلف، روستایی در دهستان مهرگان بخش مرکزی شهرستان پارسیان در استان هرمزگان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۷۹ نفر (۲۰۹ خانوار) بوده‌است.
یرد خردو، روستایی در دهستان مهرگان بخش مرکزی شهرستان پارسیان در استان هرمزگان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۵۳ نفر (۶۸ خانوار) بوده‌است.
یُردشیطان روستای کوچکی از توابع بخش مرکزی شهرستان گاوبندی در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران. روستای کوچکی است در ۳ کیلومتری یرد قاسمعالی واقع شده‌است. محدوده یُردشیطان. از شمال یرد خردو، از جنوب اغویرزه، از مغرب عمانیه، و از سمت مشرق به یرد قاسمعالی محدود می‌گردد. جمعیت. دارای ۶۰ خانوار و ۱۳۰ نفر جمعیت می‌باشند. ساکنان این روستا از پیروان مذهب تشیع و تسنن و از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. و بزبان فارسی تکلم می‌کنند. دارای مسجد، مدرسه، خانه بهداشت و آب‌انبار (برکه) می‌باشند، و آب چاههایش شیرین است.
آب‌انبار (برکه) می‌باشند، و آب چاههایش شیرین است. در دوران گذشته روستای آبادی بوده‌است اما حالا رونق سابق را ندارد. پیشه. شغل اهالی صید، ماهی‌گیری و کشاورزی است. حدود ۵۰۰ اصله نخل دیم و ۶۰ من زمین زیر کشت دیم دارد و در زمین‌های آن جو و گندم کشت می‌شود.
چهارتاقی نیاسر یا چهارطاقی نیاسر یکی از آثار تاریخی شهر نیاسر در بیست کیلومتری غرب کاشان است. این سازه که با نام آتشکده ساسانی نیاسر نیز خوانده می‌شود در نزدیکی چشمه اسکندریه قرار دارد و قرار گرفتن آن در یک منطقه توریستی، آن را در رده یکی از معروف‌ترین چهار تاقی‌ها قرار داده‌است. پژوهشگران این بنا را از سازه‌ای از اواخر دوران اشکانی یا اوایل دوران ساسانی می‌دانند. برای این بنا کاربری‌های گوناگونی همچون نشان راهیابی، بنای یادبود، آتشگاه و قبر بزرگان مطرح شده بود. این اثر دوره ساسانی با نام آتشکده نیاسر در
بود. این اثر دوره ساسانی با نام آتشکده نیاسر در تاریخ با شماره ثبت ۳۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. کاربرد چهارتاقی. رضا مرادی غیاث‌آبادی، اختر باستان‌شناس، در سال ۱۳۸۰ و در کتاب «نظام گاهشماری در چارتاقی‌های ایران» فرضیه کاربری آن را به‌عنوان یک تقویم آفتابی یا شاخص اندازه‌گیری زمان مطرح کرد. غیاث آبادی معتقد است «این بنا کارکردی تقویمی دارد و به گونه‌ای ساخته شده که طلوع و غروب خورشید در آغاز و میانه هر یک از فصل‌های سال از یکی از روزنه‌های آن دیده می‌شود. بنای چارتاقی نیاسر به مانند
آن دیده می‌شود. بنای چارتاقی نیاسر به مانند دیگر چارتاقی‌های منفرد ایران بدون وجود بناهای دیگر در اطراف آن ساخته شده و دقت محاسبات تقویمی آن بیش از بناهای دیگر تقویمی در جهان است که گاه تا سه درجه خطا دارند.» آنگونه که در نقشه‌های آن دیده می‌شود؛ ساختار تقویمی این بنا به گونه‌ای است که در آغاز و میانه هر یک از فصل‌های سال، پرتوهای خورشید بامدادی به شکلی خاص از میان پایه‌های بنا دیده می‌شده و هنوز نیز دیده می‌شود. دانشگاه کاشان و پایگاه میراث فرهنگی نیاسر نیز هر ساله به دعوت او در مراسم دیدار طلوع خورشید
نیز هر ساله به دعوت او در مراسم دیدار طلوع خورشید شرکت می‌کنند. در صورت پذیرش این نظریه، پیدا شدن کاربری تقویمی احتمالی برای این بنا در تضاد با کاربری‌های دیگر مثل بنای یادمانی و آتشکده نیست. چون در معماری ایرانی بسیاری از بناها کاربری چندمنظوره دارند و در ضمن به‌کارگیری واژه چارتاقی تنها ناظر بر ویژگی‌های معماری بنا و نه کاربری آن است. به پیشنهاد و پیگیری او هرساله مراسم دیدار و بررسی میدانی از طلوع خورشید در چارتاقی نیاسر در نخستین روز هر فصل سال در کنار این بنا برگزار می‌شود. به هر حال هنوز ابهاماتی در
این بنا برگزار می‌شود. به هر حال هنوز ابهاماتی در این مورد وجود دارد و برخی نسبت به این کاربری تردید دارند. آتشکده نیاسر، بنای ساسانی. ایران سرزمینی است که کاملاً محروم از منابع جنگلی نیست. در ساختن بناهای خود از دو نظام معماری سود جسته اول اینکه استخوان بندی اش از دار بست چوبی مانند کاخهای پارسه و معماری متداول در مناطق جنگلی ودوم اینکه بر اساس استفاده از طاق پایه‌گذاری شده‌است که تق ریبا همهٔ بناهای با عظمت اسلامی و ساختمان‌های موجود در غالب شهر و قراء فلات ایران. اما اشاره‌ای دربارهٔ گنبدهای ساسانی
فلات ایران. اما اشاره‌ای دربارهٔ گنبدهای ساسانی :طاق‌های این دوره به شکل گهواره‌ای، گنبدی و طاق‌های مخروطی شکل که گذر از طرح چهار گوش زیر بنا و رسیدن به طرح مدور گنبد را آسان کرده‌است. شوازی «ایرانیان از اعصار گذشته تااین زمان جز با طاق‌های گهواره‌ای و گنبدهایی که بر خرطومی‌ها استوار می‌شد آشنایی نداشتند که بنظر می‌رسد گنبد و طاق عرقچینی برای سقف شبستانهای مربع مناسب باشد طاق طبیعی این گونه بناها به طاق طبیعی سبک صومعه معروف شده که در آن چهار دیوار و یک محوطه با قوسی تدریجی ادامه میابد و محوطه را سقف دار
با قوسی تدریجی ادامه میابد و محوطه را سقف دار می‌کند که در این روش احتیاج به داربست و تخته بندی است و چون حسن گنبد درآن است به این کار احتیاجی نیست و همین خصوصیت پرارزش ابتکاری آشکاری است که ایرانیان برای هماهنگ ساختن گنبد با مربع زیر سقف از خود نشان می‌دهد» آتشکده نیاسر آموزنده‌ترین بنای ساسانی که علاوه بر اینکه روشنگر آن است که در اوایل ساسانیان برای ساختمان گنبد بکار می‌رفته در بناهای ایرانی این عصر در ساختن سر طاق‌های تکی یا طاق‌های سردر مضاعف بدون چوب بست تا چه اندازه مهارت داشته و همچنین از توانایشان
تا چه اندازه مهارت داشته و همچنین از توانایشان در بر پاداشتن طاق‌هایی به سبک صومعه‌های اروپایی حکایت می‌کند. این آتشکده بر سر راه کاشان به دلیجان که در واقع در نزدیکی یک چشمه که در گذشته در کنار آن نی می‌رویید بنابراین به کمک همین مصالح یعنی سنگ و گچ ونی وبا معماری بسیار خوب که احتمالاً معمار در کاشان زندگی می‌کرده آن را بر پا داشته‌است سازنده این آتشکده چون چوب در دسترس نداشته و زمانی که قسمت تحتانی را می‌ساخته می‌دانسته که بعدها باید خود و افرادی که او را یاری می‌کنند بتوانند اطراف گنبدی که در آینده باید
یاری می‌کنند بتوانند اطراف گنبدی که در آینده باید ساخته شود و همچنین روی بنا راحت جابه‌جا شده و مصالح در دسترس باشد به همین دلیل نعی سرسرا به عرضی بیش از ۲ متر در اطراف گنبد ایجاد کرده و ضخامت دیوار را ایجاد می‌کرده که کاری بسیار هوشمندانه بوده‌است. این بنا از خارج به شکل توده‌ای مکعب شکل که دارای چهار دهانه درگاهی عریض که بر بالای آن حد فاصل زیر بنا و گنبد است می‌نماید و به شکل مکعب است اما از داخل مثل گنبدهای سبک صومعه‌ها مستقیماً بر دیوارهای شبستان مربع نهاده شده و انحنایی تدریجی از طرح چهار گوش زیر بنا
شده و انحنایی تدریجی از طرح چهار گوش زیر بنا به شکل مدور گنبدی دست میابد. ساختار بنا. بنا با قاعده‌ای مربع شکل، اما در واقع ذوزنقه‌ای با اضلاع تقریبی ۱۲ متر است که برای ساخت آن تنها از سنگ‌های آهنی رسوبی و ملات گچ استفاده گردیده‌است. چارتاقی نیاسر از لحاظ بررسی شیوه‌های معماری در گذشته، شیوه‌های بدیع و مبتکرانه ساخت و ساز تاق‌ها بدون قالب پیش ساخته، روش جالب تبدیل پلان مربع بنا به دایره گنبد آن، تناسب‌های هندسی متوازن و منحصر به فرد در طراحی آن و رعایت تناسب طلایی در اجزای آن، جالب توجه و شگفت‌انگیز است.
طلایی در اجزای آن، جالب توجه و شگفت‌انگیز است. چهارتاقی. چارتاقی‌ها سازه‌هایی هستند که می‌توان آغاز فصل‌های چهارگانه سال را با قرار گرفتن خورشید در هنگام طلوع در روز نخست هر فصل در زاویه خاصی از میان ستون‌های این گونه بناها مشاهده نمود.
باشگاه جعفری یا باشگاه شهید فهمیده یکی از معروفترین باشگاه زورخانه‌ای ایران در پیش از انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ در شهر تهران بود. محمد رضا شاه پهلوی با دادن کمک مالی به شعبان جعفری (یکی از عوامل کودتای ۲۸ مرداد) این باشگاه را تأسیس کرد. از میهمانان دولت، پادشاهان و رؤسای جمهور تا گردشگران خارجی برای تماشای ورزش‌های زورخانه‌ای به تماشای باشگاه جعفری دعوت می‌شدند. این مکان با وجود ثبت در آثار ملی ایران، هم‌اکنون وضعیت مناسبی ندارد. کار مرمت و استقرار مجدد فدراسیون ورزش زورخانه‌ای در آن به کندی پیش می‌رود.
ورزش زورخانه‌ای در آن به کندی پیش می‌رود. شهرداری نیز بخشی از آن را برای ساخت پاساژ در اختیار گرفته‌است.
عباس خلیلی عراقی دیپلمات، شاعر، نویسنده و مدیر روزنامهٔ اقدام بود. او پدر سیمین بهبهانی، نویسنده و غزل‌سرای معاصر ایرانی بود. عباس خلیلی نوهٔ حاج ملا علی خلیلی تهرانی بود. میرزا حسین خلیلی تهرانی از رهبران مشروطه ایران، عموی پدر اوست. او به دو زبان فارسی و عربی شعر می‌گفت و حدود ۱۱۰۰ بیت از ابیات شاهنامهٔ فردوسی را به عربی ترجمه کرده‌است و در ضمن چند رمان نیز به قلم او منتشر شده‌است. برادر او، جعفر خلیلی، نویسندهٔ معروف عراقیست. عباس خلیلی یکی از دوازده سران قیام نجف در سال ۱۹۱۷ بود. پس از شکست این قیام، او
قیام نجف در سال ۱۹۱۷ بود. پس از شکست این قیام، او از طرف قوای اشغالگر انگلیس به اعدام محکوم شد ولی پس از یک سفر پر ماجرا توانست به ایران فرار کند و باقی عمر خود را در ایران گذراند. او در تهران روزنامه اقدام را منتشر می کرد که روزنامه ای تندرو و انتقادی به شمار می رفت و خشم برخی مقامات را بر می انگیخت. در اسفند ۱۳۰۰ قوام‌السلطنه از روزنامه اقدام به مجلس شورای ملی شکایت کرد چون در یکی از نوشته های روزنامه متهم شده بود که در زمانی که والی خراسان بوده، ۱۹۳ هزار تومان اختلاس کرده است. قوام‌السلطنه از مجلس خواست
تومان اختلاس کرده است. قوام‌السلطنه از مجلس خواست کمیسیونی تشکیل دهد و به ادعای روزنامه اقدام رسیدگی کند. سال بعد که قوام‌السلطنه نخست وزیر شد حملات اقدام به او ادامه یافت تا اینکه سرانجام در اواخر پاییز ۱۳۰۱ این روزنامه توقیف شد. عباس خلیلی از کسانی بود که همراه با دکتر محمد مصدق در آبان ۱۳۲۸ جبههٔ ملی ایران را تشکیل دادند. او اکثر عمر خود را با استفاده از قلم خویش در ستیز با حکومت‌های عصر گذارانید. در طول عمر هفده بار بازداشت و چهار بار نیز تبعید محکوم شد. از شش فرزند عباس خلیلی به غیر از سیمین بهبهانی،
از شش فرزند عباس خلیلی به غیر از سیمین بهبهانی، دکتر مهیار خلیلی و دکتر کامیاب خلیلی نیز در ادبیات فعال بوده و آثار متعددی در تاریخ و پارسی‌شناسی به وجود آورده‌اند. عباس خلیلی در ۲۱ بهمن ماه ۱۳۵۰ بر اثر سکتهٔ مغزی در تهران در ۷۸ سالگی درگذشت. پیکرش در آرامگاه خاندان خلیلی در بهشت زهرای تهران (آرامگاه شماره ۷۲) به خاک سپرده شد. از جمله آثار به جامانده از او، می‌توان به رمان‌های «روزگار سیاه»، «انتقام» و «انسان و اسرار شب» اشاره کرد.
انستیتو بین‌المللی فیزیک و شیمی سُلوِی (International Solvay Institutes for Physics and Chemistry) واقع شده در بروکسل، توسط ارنست سلوی بلژیکی در پی "شورای سلوی" در ۱۹۱۱ (اولین کنفرانس جهانی فیزیک) در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد. می‌توان گفت کنفرانس‌های سلوی مشهورترین کنفرانس‌ها در فیزیک و شیمی هستند. از آغاز در این کنفرانس‌ها بهترین دانشمندان در این زمینه‌ها در آن شرکت می‌کردند. در حقیقت کنفرانس فیزیک سال ۱۹۱۱ سلوی اولین کنفرانس بین‌المللی فیزیک بود که تا آن زمان برگزار شده بود. این کنفرانس با دعوت ارنست سلوی برگزار
شده بود. این کنفرانس با دعوت ارنست سلوی برگزار شد. در همین واقعه بود که اینشتین و پوآنکره تنها دیدارشان صورت گرفت. اولین کنفرانس. هندریک لورنتز ریاست اولین کنفرانس سلوی را که در بروکسل در پاییز سال ۱۹۱۱ برگزار شد به عهده داشت. موضوع کنفرانس "تشعشع و کوانتا" بود. جوان ترین فیزیکدان حاضر در کنفرانس فریدریش لیندمان و بعد از او اینشتین بود. (برای دیدن نام‌های شرکت‌کنندگان در اولین کنفرانس تصویر بالا را مشاهده کنید) پنجمین کنفرانس. شاید بتوان گفت که مشهورترین کنفرانس سلوی در سال ۱۹۲۷ بود. در این جلسه که موضوع
سلوی در سال ۱۹۲۷ بود. در این جلسه که موضوع آن "الکترونها و فوتونها" بود، معروف‌ترین فیزیکدانان آن زمان در بارهٔ نظریه تازه مدون شدهٔ کوانتمی با هم تبادل نظر کردند. از جمله چهره‌های برجسته حاضر در این کنفرانس آلبرت اینشتین و نیلز بور و ماری کوری بودند. اینشتین که از نظریه اصل عدم قطعیت هایزنبرگ شگفت‌زده شده بود اظهار کرد که «"خدا با تاس بازی نمی‌کند"» و بور جواب داد: «"اینشتین، دست بردار از گفتن به خدا که چه‌کار باید انجام دهد"» (به مناظره‌های بور و اینشتین مراجعه کنید). ۱۷ نفر از ۲۹ شرکت‌کننده در این
مراجعه کنید). ۱۷ نفر از ۲۹ شرکت‌کننده در این کنفرانس برندهٔ جایزه نوبل فیزیک بودند یا بعداً این جایزه را دریافت کردند. بیست و سومین کنفرانس سُلوِی. بیست و سومین کنفرانس بین‌المللی سلوی در دسامبر ۲۰۰۵، سال جهانی فیزیک، در بروکسل برگزار شد. ریاست جلسات این دوره را دیوید گراس به عهده داشت. در این دوره که موضوع آن «"ساختار کوانتمی فضا و زمان"» بود، یک جلسه نیز برای عموم با همکاری مشترک انستیتو بین‌المللی سلوی و کمیسیون اروپا برگزار شد که در آن برایان گرین از دانشگاه کلمبیا و روبرت دیگرف از دانشگاه آمستردام
دانشگاه کلمبیا و روبرت دیگرف از دانشگاه آمستردام سخنرانان اصلی بودند.
نقشه، در مهندسی، نمایش دقیقی از اجزای سازه‌ای و ساختار یک سیستم فنی است. این سیستم می‌تواند سازه‌های ساختمانی -مکانیکی- الکتریکی و حتی جغرافیایی - ژنتیکی و… باشد. اگرچه این تعریف صحیح است ولی بسیار کلی بوده و کافی نیست. برای بیان دقیق تر باید از زوایای فنی و علمی مرتبط با این مقوله به ان نگریست. برای ترسیم نقشه‌ها در هر مورد مهم‌ترین کار انتخاب عاملی بنیادی به نام "مقیاس" است. بدون مقیاس، آنچه که رسم شود نقشه به معنای علمی و فنی و مهندسی نخواهد بود. هم چنین در ترسیم نقشه‌های فنی از ابزار و وسایلی استفاده
در ترسیم نقشه‌های فنی از ابزار و وسایلی استفاده می‌شود که هر یک کار برد خاصی دارد. با توجه به اهمیت مقیاس تعریف مختصری از آن ارائه می‌دهیم: وقتی طرحی فنی از ذهن کارشناس به روی کاغذ پیاده می‌شود در واقع اقدام به رسم نقشه شده‌است. از آنجا که نقشه‌ها معمولاً روی کاغذهایی که با ابعاد استاندارد جهانی تعریف وتولید می‌شوند ترسیم می‌گردند لذا محدودیت‌هایی وجود دارند. به عنوان مثال :اگر قرار باشد نقشه یک راه یا ساختمان یا کوره ذوب فلزات ترسیم گردد نمی‌توان مشخصات و مختصات فنی واقعی آن‌ها را که روی زمین احداث خواهند
فنی واقعی آن‌ها را که روی زمین احداث خواهند شد؛ و در ابعاد کیلومتر یا ده‌ها متر ارتفاع و صدها قطعه با حجم‌ها بزرگ می‌باشند عیناً روی کاغذ رسم نمود. ترسیم نقشه با ابعاد واقعی و طبیعی طرح روی کاغذ امکان‌پذیر نیست. بنابراین از "مقیاس "استفاده می‌شود. مقیاس واحدی است که کسری که صورت آن :عدد: یک و مخرج آن عددی است که ارقام ان نمایانگر کوچک شدن ابعاد واقعی طرحی است که نقشه ان در دست تهیه است. هر چه مخرج کسر بزرکتر باشد اگرچه نقشه روی کاغذ کوچکتر خواهد شد اما نمایانگر بزرگی و عظمت طرح یا ابعاد واقعی موجود در
نمایانگر بزرگی و عظمت طرح یا ابعاد واقعی موجود در طبیعت وروی زمین خواهد بود. نقشه‌های جغرافیایی (مثل عکسهای ماهواره‌ای) در مقیاسهای کوچک مثل ۱:۱۰۰٬۰۰۰ یا ۱:۱۰۰۰٬۰۰۰ تهیه می‌شوند چرا که ابعاد طبیعی و واقعی کوه‌ها- دشتها-شهره-کشورهاو… بزرگ وبر حسب کیلومتر و بالاتر هستند و ترسیم آن‌ها روی کاغذ نقشه با ابعاد محدود و قابل حمل نیاز به اعداد بزرگ در مخرج کسری مقیاس دارد. در حالیکه نقشه‌های اجرایی که از روی آن‌ها سازه‌های عمرانی معمولی پیاده و ساخته می‌شوند، در مقیاسهای بزرگ‌تری مثل ۱:۱۰۰تا ۱:۵۰۰ (در پروژه‌های
مقیاسهای بزرگ‌تری مثل ۱:۱۰۰تا ۱:۵۰۰ (در پروژه‌های ساختمانی، سد و تونل و پل) و تا .۱:۱۰۰۰ و۱:۲۵۰۰تا:۱:۵۰۰۰ (نقشه ساخت راه‌ها) تهیه می‌شوند. نقشه‌های جغرافیایی بسته به مقیاسی که نیاز است از روش‌های مختلفی چون نقشه‌برداری زمینی یا فتوگرامتری (تهیه نقشه از طریق عکس‌های هوایی یا ماه واره ای) تهیه می‌شوند .. درپانویس به منابعی برای مطالعه و کسب اطلاعات بیشتر اشاره شده‌است. در پروژه‌های عمرانی ابتدا یک نقشه دقیق از وضعیت منطقه (بوسیله نقشه‌برداری از عوارض طبیعی موجود) تهیه می‌شود که به آن نقشه توپوگرافی می‌گویند.
تهیه می‌شود که به آن نقشه توپوگرافی می‌گویند. تهیه این نقشه بر عهده یک اکیپ نقشه‌برداری است. سپس بر روی آن طراحی انجام می‌شود. مثلاً طرح مسیر یا طرح سنتر لاین تونل یا طرح دیواره و تاج سدها که هر نقطه از این طرح‌ها روی نقشه دارای مختصات خاصی است. طراحی بر حسب مورد بر عهده مهندسان باتجربه و خبره می‌باشد. مرحله بعد پیاده کردن جزییات نقشه، بر روی زمین با مقیاس واقعی است که این مرحله نیز توسط مهندسان نقشه‌بردار انجام می‌شود. با توجه به ظهور ابزارهای نوین طراحی ساختمان به وسیله مدل‌سازی اطلاعات ساختمان بسیاری از
به وسیله مدل‌سازی اطلاعات ساختمان بسیاری از نقشه‌های فنی اجرایی و چون ساخت هم‌اکنون از خروجی‌های مدل نهایی تهیه شده که دارای کمترین تداخلات از جنبه‌های گوناگون هستند.
صدام حسین رئیس‌جمهور سابق عراق (۸ اردیبهشت ۱۳۱۶–۹ دی ۱۳۸۵) پس از آن‌که توسط محکمه عالی کیفری عراق به اتهام جنایت علیه بشریت از جمله کشتار ۱۴۸ تن از مردم دجیل در سال ۱۳۶۱ مجرم شناخته شد، در ساعت ۶:۰۷ به وقت محلی (۳:۰۷ UTC) در تاریخ ۹ دی ۱۳۸۵ (۳۰ دسامبر ۲۰۰۶) به دار آویخته شد. صدام حسین از سال ۱۳۵۸ تا ۱۳۸۲ (۱۹۷۹ تا ۲۰۰۳) که نیروهای ائتلاف بین‌الملی به رهبری آمریکا به عراق حمله کردند رئیس‌جمهور عراق بود. پیش از اعدام. پس از صدور حکم اعدام، صدام از دادگاه درخواست می‌کند که به‌جای دار زدن، به روش تیرباران اعدام
می‌کند که به‌جای دار زدن، به روش تیرباران اعدام شود. او اظهار داشت روش قانونی و نظامی اعدام برای سربازان و فرماندهان آن‌ها تیرباران است. دادگاه این درخواست صدام را رد کرد. دو روز پیش از اعدام صدام، نامه‌ای به نوشتهٔ او توسط وبسایت حزب بعث - منطقه عراق، منتشر شد. او در این نامه، مردم عراق را دعوت به اتحاد کرده بود. زمان و مکان اعدام. صدام حدوداً در ساعت ۶ بامداد به وقت محلی در تاریخ ۹ دی ۱۳۸۵ (۳۰ دسامبر ۲۰۰۶) در صبح روز عید قربان به دار آویخته شد. مراسم اعدام در اردوگاه عدالت در شهر کاظمین در شمال عراق
اعدام در اردوگاه عدالت در شهر کاظمین در شمال عراق برگزار شد. این مرکز سابقاً محل حضور سران اطلاعات نظامی بود. این اردوگاه بعدها با نام اردوگاه بانزای شناخته می‌شد که در آن شهروندان عراقی زیادی توسط مأموران صدام شکنجه و کشته شدند. برخلاف گزارش‌های اولیه، صدام به تنهایی و در غیاب دو وزیر خود به نام‌های برزان تکریتی و عواد البندر اعدام شد. این دو نفر پس از عید قربان اعدام شدند. علی حسن المجید نیز، در سال ۲۰۰۷ محاکمه و در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۰، اعدام شد مراسم اعدام. آخرین اقدام قانونی پیش از اعدام صدام حسین دادن کارت
اقدام قانونی پیش از اعدام صدام حسین دادن کارت قرمز به وی بود. این کار توسط یکی از مقامات دادگاه انجام شد و به معنای آن بود که اعدام وی حتمی است. بر اساس گفته‌های یکی از شاهدان، صدام پیش از اعدام «بسیار آرام بود و نمی‌لرزید». با این‌حال برخی گزارش‌ها مبنی بر این است که درگیری کوچکی هنگام خارج کردن وی از سلول اتفاق افتاد. موفق الربیعی، مشاور شورای امنیت ملی عراق که شاهد مراسم اعدام بود به العربیه گفت: «صدام حاضر نشد که نقاب مخصوص اعدام را به سر کند». الربیعی افزود «صدام تا آخر قوی ماند. برخی دوست دارند بگویم
«صدام تا آخر قوی ماند. برخی دوست دارند بگویم که او داشت از حال می‌رفت یا این‌که تحت تأثیر دارو بود، اما حقیقت را برای تاریخ باید گفت، صدام تا آخر قوی ماند و هیچ نشانه‌ای از ترس در او ندیدم» هیچ مقام آمریکایی در محل اعدام وی حضور نداشت. گفته می‌شود که رفتار صدام «مطیعانه» بوده‌است. در هنگام اعدام همچنان همان قرآنی را که در تمام طول محاکمات در دست داشت به همراه خود آورده بود. موفق الربیعی، می‌گوید: "صدام در محل اعدام، بارها فریاد زد: مرگ بر اشغال‌گران!" ربیعی همچنین اظهار داشت از صدام پرسیدم که آیا وحشت‌زده
همچنین اظهار داشت از صدام پرسیدم که آیا وحشت‌زده یا پشیمان هستی؟ وی پاسخ داد: «خیر. من یک مبارز هستم و از هیج چیز ترسی ندارم. من تمام عمر خود را مشغول جهاد و مبارزه با اشغال بوده‌ام. کسی که قدم در این راه گذاشته، از هیچ چیز نمی‌ترسد.» سامی العسکری که یکی از شاهدان مرگ صدام بود گفت: «پیش از آن‌که طناب به گردن صدام انداخته شود او فریاد الله اکبر سر داد و ادامه داد: ملت پیروز است و فلسطین عربی است». سپس صدام صلوات فرستاد و گفت: «درود بر محمد و پیروان او» که ناگهان چند نگهبان در اشاره به مقتدی صدر، فریاد زدند:
چند نگهبان در اشاره به مقتدی صدر، فریاد زدند: «زنده‌باد مقتدا» صدام با تمسخر، واژهٔ مقتدا را تکرار کرد و با لحنی سرزنش‌آمیز به آن‌ها گفت: "شما این کار خود را شجاعت می‌دانید؟" فیلمی که توسط شبکهٔ الجزیره به دست آمده بود، نشان داد که یکی از حاضران فریاد می‌زند: صدام در پاسخ می‌گوید: در این هنگام، نمایندهٔ دادستان به آن‌ها تذکر می‌دهد: «آقایان تمامش کنید. او در حال اعدام است.» سپس صدام لفظ شهادتین را بر زبان آورد و پیش از پایان آن، سکوی زیر پای او باز شد و او به‌سرعت جان باخت. در فیلم منتشر شده، صدای شکسته
به‌سرعت جان باخت. در فیلم منتشر شده، صدای شکسته شدن گردن صدام، قابل شنیدن است. جسد صدام پس از دقایقی کوتاه، پایین آورده شد و بعد از بررسی توسط پزشک، مرگ وی در ساعت ۶:۰۳ تأیید شد و جسد وی در تابوت قرار داده شد. خلیل الدلیمی رئیس تیم وکلای صدام حسین در مصاحبه با برنامه الذاکرة السیاسیة (حافظه سیاسی) که در ۱۹ خرداد ۱۴۰۲ از شبکه العربیه پخش شد مدعی گردید که دو افسر اطلاعاتی ایرانی در مراسم اعدام صدام حاضر بودند و عمداً فارسی حرف می‌زدند تا ثابت کنند «این ما ایرانی‌ها بودیم که تو را محاکمه کردیم... و این مجازات
بودیم که تو را محاکمه کردیم... و این مجازات جنگ هشت ساله است». او در ادامه احتمال داد که هدف دیگر آن‌ها از حضور در این مراسم اطمینان یافتن از هویت واقعی صدام هنگام اعدام بوده است. پوشش خبری. فیلم تلویزیونی آماده کردن صدام برای اعدام ابتدا از طریق تلویزیون عراق و سپس در سراسر جهان پخش شد. در فیلم پخش شده تنها لحظات پیش از انداختن طناب به گردن وی نشان داده شد. اما چند ساعت بعد تصاویر جسد صدام که در کفن پیچیده شده بود توسط دولت عراق و به منظور اثبات مرگ وی انتشار یافت. البته در خبرها آمده که فیلم به صورت HDTV