payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شیخ ابو حمزه المصری (زادهٔ ۱۵ آوریل ۱۹۵۸ در اسکندریه، مصر) روحانی مسلمان مصری با تابعیت بریتانیایی است که از مه ۲۰۰۴ تاکنون در زندان بلمارش در بریتانیا به سر می‌برد. او در ۷ فوریه ۲۰۰۶ به ۱۱ جرم مختلف که اکثراً شامل کشتن غیرمسلمانان و برانگیختن نفرت قومی بودند به ۵۷ سال و ۱۱ ماه زندان محکوم شد. او سابقه زندانی شدن در یمن و شرکت در جنگ بوسنی و افغانستان را نیز دارد و مدتی پیش‌نماز مسجد فینزبری پارک در شمال لندن بود. دولت‌های آمریکا و یمن خواهان استرداد او بودند و ابوحمزه المصری پس از طی شدن هشت سال روند
بودند و ابوحمزه المصری پس از طی شدن هشت سال روند قضایی، سرانجام شامگاه ۱۴ مهر ۱۳۹۱ (۵ اکتبر ۲۰۱۲) به همراه چهار متهم دیگر از سوی بریتانیا به ایالات متحده مسترد شد. زندگی. ابوحمزه در خانواده کارمند طبقه متوسطی در اسکندریه مصر به دنیا آمد. در ۱۹۷۹ با روادید تحصیلی به بریتانیا رفت و به تحصیل در رشته مهندسی اجتماعی در دانشکده فنی برایتون پرداخت. او در ۱۶ مه ۱۹۸۰ با والری تاوارسو (در حال حاضر فلمینگ) یک کاتولیک مسلمان‌شده ازدواج کرد و از او صاحب یک فرزند شد. این در حالی بود که والری تا سال ۱۹۸۲ از همسر سابقش
در حالی بود که والری تا سال ۱۹۸۲ از همسر سابقش طلاق نگرفته بود و ازدواج آن‌ها باطل بود. به همین دلیل او در ۱۹۸۴ همسرش را طلاق داد. این درحالی بود که او سه سال بعد از ازدواج با توجه به قوانین بریتانیا تابعیت این کشور را کسب کرد. مشخص نیست آیا او از شوهر داشتن همسرش باخبر بوده یا خیر. اگر او از این موضوع اطلاع داشته باشد، تابعیت او قابل بازپس‌گیری است. ابوحمزه سپس به مصر بازگشت و بعداً در یمن به جرم شرکت در یک عملیات بمب‌گذاری به سه سال زندان محکوم شد. او در دهه ۱۹۹۰ با نام مستعار آدم امان در بوسنی به همراه
دهه ۱۹۹۰ با نام مستعار آدم امان در بوسنی به همراه مجاهدین عرب علیه صرب‌ها می‌جنگید. مجروحیت. در سال ۱۹۹۳ در افغانستان هر دو دست و چشم چپش را از دست داد. او سانحه‌ای که منجر به معلولیت او شد را انفجار مین در هنگام خنثی‌سازی مین‌هایی که توسط شوروی‌ها کاشته شده بودند، ذکر می‌کند. اما در یک برنامه خبری ویژه بی‌بی‌سی در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۶ یک جاسوس مراکشی-فرانسوی با نام عمر الناصری روایت دیگری را در این مورد نقل کرده‌است. ناصری گفت که از یکی از استادانش در افغانستان شنیده‌است که ابوحمزه بر اثر انفجار نیتروگلیسرین
شنیده‌است که ابوحمزه بر اثر انفجار نیتروگلیسرین (نوعی ماده منفجره) در یک اردوگاه تمرینی القاعده در افغانستان دستانش را از دست داده و خود او (استاد عمر نصیری) در هنگام انفجار یادشده در آن‌جا بوده‌است. وی در جلسه دادگاه خود که در مه ۲۰۱۴ در ایالات متحده برگزار شد ادعا کرد که پیش از اینکه یک مسلمان تندرو شود، مدیر یک باشگاه رقاصی برهنه در محله سوهو لندن بوده و برای سرویس اطلاعات داخلی بریتانیا یا ام آی ۵ کار میکرده است. المصری ادعا کرده است که ماموریت وی "امن نگاه داشتن خیابان های لندن" بوده است.
جنگ داخلی چاد (۱۰–۲۰۰۵) در ۲۳ دسامبر ۲۰۰۵ شروع شد. علت شروع این جنگ اعلامیه‌ای از سوی دولت چاد بود که دولت سودان را «دولت متجاوز» اعلام کرده بود. دولت چاد در یک اعلامیه عمومی به شهروندان چاد اعلام کرد که علیه «دشمن مشترک» متحد شوند. منظور از این دشمن مشترک اعضای مسلح سازمان‌های «اتحاد برای دموکراسی و آزادی» و «پلاتفرم برای تغییر، اتحاد و دموکراسی» (که از طرف دولت سودان حمایت می‌شدند) و همچنین نیروهای مسلح جنجاوید (که سودانی هستند) بود. سازمان «اتحاد برای دموکراسی و آزادی» منکر گرفتن کمک از دولت سودان شد. از
و آزادی» منکر گرفتن کمک از دولت سودان شد. از ۲۶ دسامبر تا ۲۸ دسامبر «اتحاد برای دموکراسی و آزادی» و «پلاتفرم برای تغییر، اتحاد و دموکراسی» با شش گروه شورشی دیگر متحد شدند تا «جبههٔ متحد برای تغییر دموکراتیک» که یک ائتلاف شورشی بود را تحت رهبری محمد نور تشکیل دهند. در ۸ فوریه ۲۰۰۵ هر دوی این کشورها توافقنامه تریپولی را امضاء کردند که جنگ را پایان داد.
گِلزنکیرشِن شهری است در ایالت نوردراین-وستفالن آلمان. گلزنکیرشن در بخش شمالی ناحیهٔ صنعتی روهر قرار گرفته است. جمعیت آن در دسامبر ۲۰۰۲ برابر با ۲۷۴٬۹۲۶ نفر بوده است. نخستین‌بار در متون از گلزنکیرشن در سال ۱۱۵۰ نام برده شده ولی تا سدهٔ نوزدهم دهکدهٔ کوچکی بیش نبود. در آن سده انقلاب صنعتی به پیشرفت کل منطقه انجامید. در سال ۱۸۴۰ که معدن‌کاری زغال‌سنگ آغاز شد ۶۰۰۰ نفر در گلزنکیرشن زندگی می‌کردند و این تعداد در سال ۱۹۰۰ به ۱۳۸٬۰۰۰ افزایش یافت.
جَنجَویدها شبه نظامیان عرب زبان در منطقه دارفور در غرب سودان هستند. جنجویدها عرب تبار بوده (بیشتر از قبیله بقاره) هستند و در درگیری دارفور که از سال ۲۰۰۳ به این سو رخ داده نقشی اصلی را به عهده داشته و دارند. آنان از حکومت مرکزی دفاع می‌کنند. جنجوید معنای "مرد مسلح اسب‌سوار" است. جنجویدها به نوعی ادامهٔ نیروی مسلّح قبیله‌ای "مراحلین" هستند که سال‌ها قبل وجود داشته‌اند. بنا به تعریف سازمان ملل، جنجوید شامل مبارزانی است با پیشینه سیاه‌پوست آفریقائی که به زبان عربی تکلم می‌کنند. ریشه آن نیز از پیشینه یک اباله
عربی تکلم می‌کنند. ریشه آن نیز از پیشینه یک اباله (شتربان) ناشی می‌شود که با استخدام مهم خود از مردم بقاره (گاوچران) به وجود آمده‌اند. از سال ۲۰۰۳ تاکنون آن‌ها یکی از بازیگران اصلی درگیری دارفور بوده‌اند که سودانی‌های بادیه‌نشین مسلمان با هویت عربی را علیه جمعیت ساکن مسلمان غیر عرب طی یک نبرد در منطقه و بر سر مالکیت منابع و زمین به جان هم انداخته‌اند. اغلب تصور می‌شود نام «جنجوید» در لهجه غرب سودان دارای معنی خاصی است. کلاً در زبان محاوره‌ای عربی به مفهوم «سپاهیان» است. جنجویدها جانشینان یک گروه قدیمی شبه
است. جنجویدها جانشینان یک گروه قدیمی شبه نظامی قبیله‌ای عرب، تحت عنوان «مراحلین» (یعنی «کوچگران») بوده‌اند که سال‌ها پیش در این ناحیه بوده‌اند. این اصطلاح به جای یک مشتق کلمه فارسی، «جنگ»، «جنگاوی»، «جنگاور» بکار رفته‌است. این مورد (لغوی) از سوی مهدویون در سودان در کنار اعتقاد به مهدی بکار رفته‌است، یک سنت مدید از سلسله قدیمی رستم عبادی در تونس که از یک پیشینه ایرانی اقتباس شده‌است. سلسله شیعی اسماعیلی فاطمیان که رستمیان را فتح نمودند، این اصطلاح را از خود برجای گذاشته و به مصر منتقل ساختند، و از آنجا به
برجای گذاشته و به مصر منتقل ساختند، و از آنجا به سودان. مهدویون یک روحیه ایدئولوژیک قوی شیعی نشان دادند، اما از لحاظ اعتقادی سنی بودند. اصطلاح جانجاوید نسخه عربی شده جنگاوی است، که معادل با «جنگجوی با ایمان» در بین جوامع سابق شیعی در شمال آفریقا طی قرون وسطی می‌باشد. تاریخچه. جنجویدها یک گروه شبه نظامی هستند که از قبایل دارفوری و چادی عرب زبان می‌باشند که به خاطر کشتار، تجاوز، اعمال زور در سال‌های ۲۰۰۴–۲۰۰۳ انگشت‌نما شدند. در ابتدا جنجویدها در سال ۱۹۸۸ پس از آن که رئیس‌جمهور چاد، حسین حبری، با پشتیبانی
از آن که رئیس‌جمهور چاد، حسین حبری، با پشتیبانی فرانسه ارتش لیبی شکست داد، به وجود آمدند، و بدین وسیله به برنامه‌های منطقه‌ای سرهنگ معمر قذافی در سرزمین چادی تحت‌الحمایه لیبی خاتمه دادند، شیخ بن عمر سعید، با نیروهای شبه نظامی عرب خود به دارفور عقب‌نشینی کرد که در آنجا مهمان شیخ موسی هلال، رئیس تازه ترفیع یافته در بین عربهای محامد رزیقات در شمال دارفور شدند. مردان قبیله هلال قبلاً سلاح‌های لیبیایی را برای نیروهای ابن عمر قاچاق می‌کردند. حمله نیروهای فرانسوی- چادی اردوگاه ابن عمر را ویران ساخت، اما سلاح‌های
چادی اردوگاه ابن عمر را ویران ساخت، اما سلاح‌های آن‌ها در نزد میزبانان محامدی وی باقی‌ماند، که در کنار ایدئولوژی تعالی‌جویانه عربی با عربهای لیبیایی‌تبار ارتباط برقرار می‌کردند. در ابتدا جنجویدها «اباله» یا ساربان بودند، اما در سال ۲۰۰۴ برخی از «بقاره» ها یا گاوچرانها نیز به آن‌ها پیوستند. در دهه ۱۹۹۰، دولت سودان، جنجویدها را که ملغمه‌ای از شبه نظامیان چادی و دارفوری «عرب» بودند و دستورکارها و اهداف محلی خود را در سرزمین سودان دنبال می‌کردند فشار زیادی را بر دولت سودان تحمیل کردند. اکثر عربهای دارفوری، به
دولت سودان تحمیل کردند. اکثر عربهای دارفوری، به عنوان اتحادیه بقاره‌ها، در جنگ شرکت نداشتند و از آن فاصله گرفتند. در ۲۰۰۰–۱۹۹۹، در مواجهه با تهدیدات شورش‌ها در غرب و شمال دارفور، نیروی امنیتی خارطوم به نیروهای جنجوید را مسلح کردند. زمانی که این شورش در فوریه ۲۰۰۳ به سرکردگی جنبش آزادسازی سودان، و نهضت عدالت و برابری تشدید شد، دولت سودان با به‌کارگیری جنجویدها به عنوان نیروی اصلی ضد شورش به آن‌ها پاسخ داد. اما جنجویدها با پشتیبانی گروه شبه نظامی در حمله و بازپس‌گیری تحت تصرف شورشیان در دارفور، سیاست زمین
بازپس‌گیری تحت تصرف شورشیان در دارفور، سیاست زمین سوخته را با شرارتهای گسترده که غیرنظامیان را در منطقه دارفور هدف قرار می‌داد، پیاده نمودند. تعداد کثیری از سران دنیا و کشورها کشتارهای جنجویدها را در دارفور نسل‌کشی اعلام نمودند، چرا که آن‌ها حدود ۱۰۰۰۰۰ غیرنظامی را در سه سال گذشته به قتل رسانده بودند. وزارت خارجه آمریکا و دیگران در سال ۲۰۰۴ فرماندهان نظامی جنجوید را از جمله موسی هلال، به عنوان جنایتکاران مظنون به نسل‌کشی خواندند. شورای امنیت سازمان ملل خواستار خلع سلاح جنجویدها شد. تا اوایل سال ۲۰۰۶،
خواستار خلع سلاح جنجویدها شد. تا اوایل سال ۲۰۰۶، تعدادی از جنجویدها از جمله نیروهای دفاع عمومی و مرزداران، به درون نیروهای نظامی سودان جذب شده بودند. ضمناً، جنجویدها در نظر داشتند تا قلمرو خود را به برخی از قبایل عرب زبان در شرق دارفور که از لحاظ تاریخی با جنجویدهای اصیل ارتباطی نداشتند، گسترش دهند. «عربها» ی چادی نیز به‌طور فزاینده‌ای در پی بازسازی مبنای سیاسی در چاد به عنوان بخشی از ائتلاف نیروهای متحد برای تغییر دموکراتیک (FUC) فعالیت می‌کردند. موسی هلال، که ریاست قبیله کوچک اما توانمند دارفوری «عرب» را
که ریاست قبیله کوچک اما توانمند دارفوری «عرب» را بر عهده داشت، به عنوان یک مظنون به رهبری جنجویدها از سوی وزارت امور خارجه آمریکا معرفی شد. به نقل از او: «من یک رهبر قبیله‌ای هستم… درخواست دولت برای مسلح شدن توسط رهبران قبیله‌ای انجام می‌گیرد.» بر طبق نظر (گروه) دیده‌بان حقوق بشر، او اذعان می‌کند استخدام (نظامی) شده اما انکار می‌کند که در زنجیره سران نظامی قرار دارد.
عبدالعلی مزاری (۵ جوزا/خرداد ۱۳۲۶ چارکنت بلخ - ۲۲ حوت/اسفند ۱۳۷۳ غزنی) از رهبران مجاهدین افغانستان و بنیان‌گذار حزب وحدت اسلامی افغانستان بود. او یکی از کسانی است که تلاش کرد هویت قومی هزاره در افغانستان جرم نباشد. در سال ۱۹۹۵ میلادی طالبان از مزاری برای مذاکره دعوت به عمل آورد، ولی مزاری در جریان مذاکرات به اسارت گرفته شده و توسط طالبان به قتل رسید. پس از مرگ مزاری، در سال ۲۰۱۶ میلادی لقب «شهید وحدت ملی» توسط جمهوری اسلامی افغانستان به او داده شد.استاد عبدالعلی مزاری برای جامعه هزاره بابا بود اما تا هنوز
مزاری برای جامعه هزاره بابا بود اما تا هنوز هواداران اقای مزاری بابا یا پدر میکوید [۷] زندگی و سرگذشت. عبدالعلی مزاری در سال ۱۳۲۶ (خورشیدی) در روستای نانوایی چارکنت از توابع ولایت بلخ در جنوب شهر مزار شریف متولد شد. پدر او حاجی خدایداد نام داشت که زراعت‌پیشه و مالدار بود. حاجی خدایداد در اصل از منطقهٔ سرخجوی ورس بود که به شمال افغانستان مهاجرت کرده بود. کودکی مزاری در دوران پادشاهی محمد ظاهرشاه و صدارت محمد داوود خان سپری شد. تحصیلات. مزاری دروس ابتدایی را زمستان‌ها در مدرسهٔ نانوایی فرا گرفت. سپس به‌صورت
زمستان‌ها در مدرسهٔ نانوایی فرا گرفت. سپس به‌صورت تمام وقت تعلیمات دینی را در مدرسه‌های چارکنت و مزار شریف ادامه داد. اوایل بهار ۱۳۵۱ (خورشیدی) برای ادامه تحصیل به قم رفت و در حوزه علمیه قم اقامت گزید چرا که معتقد بود قم نه تنها محل تحصیل درس‌های رایج حوزوی است بلکه کانون مبارزات مخفی نیز به حساب می‌آید. وی هنگامی که در ایران حضور داشت از سوی دستگاه‌های امنیتی حکومت پادشاهی دستگیر و زندانی شد. دیدگاه. مزاری معتقد بود که راه‌حل اختلافات داخلی در افغانستان، سیستم فدرالیسم است که هر قومی دارای حقوق مشخص در
سیستم فدرالیسم است که هر قومی دارای حقوق مشخص در قانون اساسی است و می‌تواند بر سرزمین و مردم خود حکومت کند. او از نمایندگی یکسان همه اقوام افغانستان، به‌ویژه هزاره‌ها، که هنوز در افغانستان تحت آزار و اذیت قرار دارند، حمایت کرد. برخی از مهم‌ترین گفتاوردهای مزاری به شرح زیر است: «من از این خاستگاه برخاسته‌ام و زادگاهم افغانستان است، مادامی که خانه‌ام در اسارت باشد و فاقد هویت ملی باشم در عراق و ایران ماندنم و بودنم معنی ندارد، من یک افغانستانی هستم؛ وقتی افغانستانم مورد اشغال باشد در هیچ جای دنیا عزت ندارم،
مورد اشغال باشد در هیچ جای دنیا عزت ندارم، آن افغانستانی که کشور ندارد، عزت هم ندارد ولو مبارز باشد، ولو مجاهد باشد. من هزاره‌ام و هزاره بودن در این کشور نباید جرم باشد و نباید گناه تلقی گردد.» فعالیت‌ها. با کودتای ۷ اردیبهشت ۱۳۵۷، مزاری بار دیگر از افغانستان به نجف و سپس به سوریه رفت و از آنجا به پاکستان رفته باز به افغانستان بازگشت؛ و در حرکت‌های مقاومت ملی علیه ارتش شوروی در افغانستان شرکت کرد. پدر، برادران، خواهر و جمع زیادی از خانواده وی در زمان جنگ شوروی در افغانستان کشته شدند. مزاری تا زمان فروپاشی
در افغانستان کشته شدند. مزاری تا زمان فروپاشی دولت تحت حمایت شوری سابق در افغانستان، (سال ۱۳۷۱ خورشیدی) به عنوان یکی از رهبران مقاومت علیه حضور بیگانگان و دولت کمونیستی افغانستان، به نبرد ادامه داد. حزب وحدت اسلامی افغانستان. قبل از ورود مزاری به افغانستان در سال ۱۳۶۸، مردم هزاره در قالب ۲۵ خیزش مردمی و نه حزب علیه جمهوری دموکراتیک افغانستان می‌جنگیدند. پس از ورود مزاری به افغانستان، وی رهبران نه حزب را برای اتحاد به بامیان دعوت نمود. در ابتدا هفت حزب باهم متحد شدند، پاسداران جهاد اسلامی افغانستان آخرین
متحد شدند، پاسداران جهاد اسلامی افغانستان آخرین حزبی بود که به این جمع پیوست اما حزب تحت رهبری آصف محسنی وارد اتحاد نشد. در سال ۱۳۶۸ و با اتحاد هشت حزب مربوط به مردم هزاره، حزب وحدت اسلامی افغانستان رسماً تشکیل شد که پسان‌تر شورای مبارزهٔ هزاره‌های اسماعیلی افغانستان نیز به جمع‌شان پیوست. محمد اکبری و عبدالعلی مزاری دو کاندیدا برای رهبری حزب وحدت بودند، پس از رای‌گیری میان اعضای کنگره، عبدالعلی مزاری با امضا کردن میثاق وحدت در ۲۵ سرطان/تیر ۱۳۶۸ به‌عنوان دبیرکل حزب وحدت اسلامی افغانستان انتخاب شد. واعظ‌زاده
حزب وحدت اسلامی افغانستان انتخاب شد. واعظ‌زاده بهسودی در انتصاب وی نوشته است: پس از سقوط دولت دکتر نجیب نیروهای مجاهدین در بیرون کابل اردو زدند، عبدالعلی مزاری نیز از بامیان به غوربند و از آنجا به کابل رفت. سران مجاهدین توافق نمودند تا نظامیان داخل شهر نشوند، اما با تصرف قطعه نظامی ریشخور توسط احمدشاه مسعود، مزاری و حکمتیار شورای هماهنگی را تشکیل داده و وارد شهر کابل شدند. نیروهای حزب وحدت در غرب پایتخت که هزاره‌نشین بود مستقر شدند و کنترل مناطق چنداول، پل سوخته، دارالامان، ده مزنگ، دشت برچی، کارته سخی و
سوخته، دارالامان، ده مزنگ، دشت برچی، کارته سخی و کوته سنگی را به‌دست گرفتند. مزاری دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه کابل را به‌عنوان ستاد فرماندهی و دانشگاه پلی‌تکنیک کابل را مقر تشکیلات حزب وحدت قرار داد. مزاری به‌عنوان رهبر هزاره‌ها، مردم هزاره را از چالش تاریخی انزوای سیاسی و اقتصادی نجات بخشید و به‌عنوان گروه قومی سوم افغانستان از حقوق شان دفاع نمود. این مهم‌ترین مسئولیت سیاسی وی بود. ترور. در اواخر سال ۱۳۷۳ جنبش نوظهور طالبان تا نزدیکی کابل پیشروی کردند. ظهور طالبان تمام معادلات قدرت در افغانستان و
ظهور طالبان تمام معادلات قدرت در افغانستان و مخصوصاً در کابل و اطراف آن را دگرگون نمود. مزاری در آغاز با فرستادن بخشی از زبده‌ترین نیروهای خویش به ولایت غزنی به مقاومت در برابر پیشروی طالبان پرداخت. نیروهای اعزامی حزب وحدت در آغاز موفق شدند مواضع طالبان را در اطراف شهر غزنی متصرف شوند. اما به دنبال عدم همکاری نیروهای محلی آنان نتوانستند جبهه‌ای مؤثر ضد طالبان در غزنی فعال سازند. با شکست طرح فعال ساختن جبهه در ولایت غزنی، مزاری مذاکرات با طالبان را که از چندی پیش آغاز شده بود جدی‌تر دنبال نمود. در همان زمان
پیش آغاز شده بود جدی‌تر دنبال نمود. در همان زمان در تلاش بود تا به توافقاتی با دولت ربانی نیز دست یابد. با کنار رفتن حزب اسلامی و مستقر شدن طالبان در چهار آسیاب غرب کابل در محاصره کامل قرار گرفت. مزاری تلاش نمود تا با یکی از دو طرف به توافق برسد اما تمامی حزب‌های موجود در افغانستان از کمک به مزاری خودداری کردند و حتی با گروه طالبان همکاری کردند که این عمل باعث شد طالبان پیشروی گسترده‌ای در کابل داشته باشند. تلاش‌ها در راستای توافق با دولت و پیشنهاد دفاع مشترک بی‌نتیجه بود. در آخرین روزهای مقاومت غرب کابل،
بی‌نتیجه بود. در آخرین روزهای مقاومت غرب کابل، نیروهای دولتی و طالبان حملات بسیار شدیدی را از مناطق مختلف بالای غرب کابل از زمین و هوا آغاز کردند. در این جنگ‌ها برخلاف گذشته از یکسو حزب وحدت در محاصره و تمام راه‌های برون‌رفت از آن وضعیت را از دست داده بود و از سوی دیگر در برابر حملات دولت تنها دفاع می‌کرد. حزب اسلامی کاملاً از خطوط اول عقب‌نشینی کرده بود و نیروهای جنبش نیز کارایی سابق خود را نداشتند. با وخیم شدن اوضاع در اطراف کابل، بسیاری تلاش داشتند تا مزاری از کابل بیرون شده و به هزاره‌جات برود اما وی
از کابل بیرون شده و به هزاره‌جات برود اما وی در پاسخ این درخواست‌ها گفت: «من از آمدن طالبان یا وقوع جنگ در غرب کابل هراس ندارم، در نهایت امر، اگر حتی طالبان بر این منطقه مسلط شوند، جز عده‌ای افراد سرشناس، به کس دیگری متعرض نمی‌شوند و جان و مال و ناموس مردم در امان می‌ماند، من یقین دارم که اگر خیلی هم وضعیت خراب شود، مردم کابل من را در سموچ‌های خانه‌هایشان نگاه (نگه‌داری) می‌کنند، اما اگر من فعلاً غرب کابل را ترک کنم، روحیهٔ مردم ضعیف می‌شود، نظامی‌ها ناامید می‌شوند، خط‌ها می‌شکند و قبل از آنکه طالب داخل
می‌شوند، خط‌ها می‌شکند و قبل از آنکه طالب داخل منطقه شود، نیروهای شورای نظار و سیاف در اینجا می‌آیند و فاجعه افشار تکرار می‌شود. من با خدای خود عهد کرده‌ام که کشته شوم، اما نبینم که فاجعهٔ افشار بالای مردم ما تکرار می‌شود.»سرانجام با وجود تلاش‌های مداوم سیاسی و مقاومت نظامی، حزب وحدت اسلامی در غرب کابل شکست خورد و مزاری در ۲۲ حوت ۱۳۷۳ در حالی‌که برای مذاکره با سران طالبان راهی چهار آسیاب بود توسط طالبان دستگیر شد و بعد از ظهر روز دوشنبه ۲۲ حوت ۱۳۷۳، بدن عبدالعلی مزاری به همراه ابوذر غزنوی عضو شورای مرکزی،
مزاری به همراه ابوذر غزنوی عضو شورای مرکزی، استاد اخلاصی عضو شورای مرکزی و مسئول کمیتهٔ امنیت، آقای قائمی عضو شورای مرکزی و مسئول کمیته مالی، آقای ابراهیمی عضو شورای مرکزی، سیدعلی علوی محافظ و همرزم عبدالعلی مزاری، قوماندان جان محمد یکی از فرماندهان برجستهٔ غند دوم پیادهٔ حزب وحدت اسلامی و سه تن دیگر در حومه شهر غزنی به مردم داده شد. بالگرد مزاری در غزنی سقوط کرده و بر اثر تیرباران شدید این افراد، پیکر آنان به سختی قابل شناسایی بود. مردم محلی در میان برف زمستان جنازه وی را تا به یکاولنگ بامیان بر سر دوش
زمستان جنازه وی را تا به یکاولنگ بامیان بر سر دوش بردند و از آنجا توسط هلیکوپتر به مزارشریف منتقل گردید و در هفتم حمل ۱۳۷۴ با حضور عدهٔ زیادی از مردم به خاک سپرده شد. هوادارانش، مقبره بزرگی در نزدیکی زیارتگاه روضه سخی در شهر مزار شریف برای او بر پا کردند. با اشغال مزار شریف، طالبان در تابستان ۱۳۷۷ش، مقبره او را منفجر کردند. با وجود گذشت بیش از دو دهه از مرگ مزاری هوادارانش در کشورهای مختلف جهان در برج حوت (اسفند) مراسم‌های گرامیداشت برگزار می‌کنند و در کنار بررسی و مرور کارنامه مزاری به شرایط روز مردم
کنار بررسی و مرور کارنامه مزاری به شرایط روز مردم هزاره و کشور افغانستان می‌پردازند تبر و باغ گل سرخ. "تبر و باغ گل سرخ" عنوان کتابی است که در رثای عبدالعلی مزاری توسط جمعی از طرفداران و یاران او در سه جلد به چاپ رسید. جلد اول و دوم این کتاب در سال ۱۳۷۴ و ۱۳۷۵ در کشور ایران به چاپ رسید. این دو جلد توسط محمدشریف سعیدی گردآوری شد و با حمایت «کانون فرهنگی نویسندگان افغانستان» به چاپ رسید. اشعار شاعران فرهیخته‌ای همچون محمدبشیر رحیمی، محمدشریف سعیدی، بشیر بختیاری و هفتاد تن دیگر در این جلد منتشر شده است. جلد
و هفتاد تن دیگر در این جلد منتشر شده است. جلد سوم این کتاب در سال ۱۳۸۷ به کوشش سلمان علی زکی و علی‌اکبر شریفی توسط دبیرخانهٔ فراخوان سراسری سومین مجموعهٔ شعر "تبر و باغ گل سرخ" منتشر شد. قرار بود این جلد به‌صورت پی‌دی‌اف در اختیار عموم قرار گیرد، اما با همکاری مالی مردم، کتاب به چاپ رسید.
مریم هوله (زادهٔ ۱۳۵۷ در تهران) شاعر ایرانی است. او به عنوان نویسنده کتاب‌های «هرگز از دست‌های من پرواز نخواهد کرد» و «در کوچه‌ای چون آتن» شناخته می‌شود. زندگی و آثار. مریم هوله در سال ۱۹۹۵ پای پیاده و مخفیانه به یونان رفت و در ۲۷ روز پیاده‌روی شبانه خود را به آتن رساند. در همان سال نخستین مجموعه شعر او به نام "بادبادک هرگز از دست‌های من پرواز نخواهد کرد" در آمریکا منتشر شد و کتاب دومش هم به نام "در کوچه‌های آتن" در ابتدای سال ۲۰۰۰ در تهران منتشر شد. وی در سال ۲۰۰۰ به دعوت بنیاد پژوهش‌های زنان به سوئد سفر
سال ۲۰۰۰ به دعوت بنیاد پژوهش‌های زنان به سوئد سفر کرد و کتاب «باجه نفرین» را به چاپ رساند و در سال ۲۰۰۳ نیز به کمک انجمن قلم سوئد به این کشور مهاجرت کرد. او در سال ۲۰۰۴ دو کتاب «کمپانی دوزخ» و «جذام معاصر» و یک کتاب به زبان کردی به نام «شیته گورانی کانی باران» را منتشر کرد. همچنین در سال ۲۰۰۶ کتاب «خواب چسبناک پروانه در تبعید» را به دو شکل شنیداری و الکترونیکی منتشر کرد. او در آلبوم «ص» شاهین نجفی که در ۱ مه ۲۰۱۵ (۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۴) منتشر شد، به‌طور مشترک با شاهین نجفی، ترانه‌سرایی ترانه «ص» را برعهده داشت.
ساختار نمک طعام یکی از ساختارهای بر پایهٔ شبکهٔ مکعبی وجوه مرکزپر است. در این ساختار، آنیونها شبکهٔ fcc را به وجود می‌آورند که تمام حفره‌های هشت وجهی آن به وسیلهٔ کاتیونها پر شده است. بر طبق قانون اول پائولینگ نسبت شعاع کاتیون به شعاع آنیون در این ساختار باید بین ۰/۴۱۴ الی ۰/۷۳۲ باشد. از آنجایی که در شبکهٔ fcc، نسبت اتم‌ها/یون‌ها به حفره‌های هشت وجهی ۱:۱ است، بنابراین ترکیباتی که چنین ساختاری دارند، از لحاظ استوکیومتری ایده‌آل به صورت MX هستند.
ساختار بلوری ورتزیت که بر اساس ماده معدنی ورتزیت نامیده شده‌است، نوعی ساختار بلوری برای برخی مواد دوفازی است. این ساختار مثالی از سیستم بلوری هگزاگونال می‌باشد. نمونه ی اولیه ی شیمیایی مرسوم آن،به عنوان ZnS شناخته می شود. ساختار. ساختار کریستالی ورتزیت با نماد ساختاری فضایی B4 شناخته می شود و نماد پیرسون آن ph4 می باشد.طبق طبقه بندی ارائه شده توسط اتحادیه ی بین المللی بلورشناسی،گروه فضایی آن شماره ی 186 بوده و علامت هرمان-موگن آن P63mc می باشد. ساختار بلوری هگزاگونال. همان‌طور که پیش تر گفته شد، ورتزیت
هگزاگونال. همان‌طور که پیش تر گفته شد، ورتزیت مثالی از سیستم بلوری هگزاگونال (hcp) می باشد. پس به‌طور خلاصه در ابتدا به معرفی این ساختار می پردازیم. در این ساختار، اتم‌های یکی از لایه‌های متناوب مابین فواصل اتم‌های لایه‌های قبلی جای گرفته‌است (مانند ساختار FCC). ولی به جای ساختار مکعبی، ساختار به صورت شش وجهی است.ساختار شش وجهی، دارای سه لایه اتمی است. در هر دو طرف بالا و پایین لایه‌ها، 6 اتم وجود دارد که در آرایش شش ضلعی قرار گرفته‌اند و در وسط شش ضلعی، اتم هفتم قرار گرفته‌است. لایه میانی دارای سه اتم است
هفتم قرار گرفته‌است. لایه میانی دارای سه اتم است که به صورت مثلث مابین دو سطح شش وجهی بالایی و پایینی قرار گرفته‌اند. این بدان معنی است که شش اتم شش ضلعی در صفحات بالا و پایین قرار گرفته‌اند و فقط سه اتم میانی وجود دارد که مابین آن‌ها قرار می‌گیرد. هر یک از 12 اتم دو لایه بالا و پایین، 1/6 اتم و هریک از دو اتم وسط شش وجهی، 1/2 اتم و هر یک از سه اتم میانی، یک اتم را به اشتراک می‌گذارند.ممکن است تصور کنید که ساختار HCP از ساختار FCC پیچیده تر است. ولی در حقیقت ساده تر است. این بدان معنا است که ما در ساختار
ساده تر است. این بدان معنا است که ما در ساختار HCP به جای سه لایه متفاوت اتمی، لایه سوم را تکرار لایه اول قرار می‌دهیم. بنابراین، لایه چهارم نیز تکرار لایه اول اتم‌ها است.در شکل دو می توانید سیستم هگزاگونال را مشاهده کنید. برای فلزات با ساختار HCP مانند زینک، منیزیوم، آلفا تیتانیوم، کوبالت و کادمیوم مقدار ضریب تراکم اتمها (Packing efficiency) مقدار 74% با تعداد 12 اتم هماهنگ (12 coordination number) است. با توجه به اینکه مقدار بازده برای ساختار BCC مقدار 58% با 8 اتم است، ساختار HCP و FCC با 12 اتم و 74%،
با 8 اتم است، ساختار HCP و FCC با 12 اتم و 74%، دارای آرایش اتمی متراکم تری هستند. تحلیل هندسی ساختار ورتزیت. این شکل از ساختار می تواند به صورت ترکیب دو شبکه ی hcp در کنار هم در نظر گرفته شود که در هر سلول واحد، 4 اتم از دو عنصر متفاوت موجود است که دو مولکول را تشکیل می دهند.در ورتزیت اتم ها با یکدیگر تقارن چهار وجهی نیز دارند. در شکل سه ساختار هندسی ورتزیت و بردار های موقعیت اتم ها در آن را مشاهده می کنید. طبق این شکل، موقعیت نقاط نشان داده شده اینچنین خواهد بود: formula_1 formula_2 که c و a ثوابت شبکه ی
بود: formula_1 formula_2 که c و a ثوابت شبکه ی بلور و u یک ثابت بی بعد می باشد.نقاط formula_3 و formula_4 با یک نوع اتم اشغال شده اند و formula_5 و formula_6 نیز توسط یک نوع اتم دیگر پر شده اند.هر اتم با یک چهار وجهی (معمولا) منتظم از اتم های نوع مخالف خود در بلور احاطه شده است. در صورتی که مقدار نسبت a/c تقریبا برابر با 1.633 باشد و ثابت u برابر با 3/8 باشد، بلوک های چهار وجهی منتظم خواهند بود.برای مثال اتمی که در موقعیت formula_5 قرار دارد، توسط چهار اتم همسایه ی نزدیک به خود(که با اتم formula_5 همنوع
همسایه ی نزدیک به خود(که با اتم formula_5 همنوع نیستند) و در موقعیت های formula_4 ، formula_10 ، formula_11 ، formula_6 قرار دارند، احاطه شده است. این چهار موقعیت ذکر شده تشکیل یک چهار وجهی منتظم می دهند و اتم موجود در formula_5 در مرکز این چهار وجهی قرار خواهد داشت اگر formula_14 بوده و شرایط زیر نیز برقرار باشد: formula_15 شبکه های چهاروجهی مجاور نیز،در امتداد محور z (جهت آن در شکل سه مشخص است) قرار دارند.در باقی مانده ی برخی شهاب سنگ های رسیده به زمین در طبیعت، الماس هایی با ساختار کمی متفاوت از بلور
در طبیعت، الماس هایی با ساختار کمی متفاوت از بلور مکعبی الماس(که ساختار اصلی این ماده است) یافت شده اند که می توان به عنوان ساختار برای آنها، بلور ورتزیتی با چهار اتم کربن در نظر گرفت. مثال‌هایی از مواد دارای ساختار ورتزیت. از بین ترکیباتی که ساختار ورتزیت در آنها دیده می شود میتوان به خود کانی ورتزیت(با نماد شیمیایی ZnS با حداکثر 8 درصد آهن به جای روی)، نقره یدید(AgI)، زینک اکسید(ZnO)، کادیوم سولفید(CdS)، کادیوم سلنید(CdSe)، سیلیکون کاربید(SiC)، گالیوم نیترید(GaN)، آلومینیوم نیترید(AlN)،بورون نیترید(w-BN)
آلومینیوم نیترید(AlN)،بورون نیترید(w-BN) و دیگر نیم رساناها اشاره کرد. یخ(H2O) نیز دارای ساختار هگزاگونال مدل ورتزیت می باشد که در آن رشته های هیدروژن تقارن چهار وجهی در هر مولکول آب ایجاد کرده و باعث می شوند ساختاری نسبتا باز و حجیم تر به وجود بیاید که چگالی کمتری نسبت به آب دارد. به همین دلیل یخ روی آب شناور می ماند. تفاوت بین مخلوط روی و ورتزیت. مخلوط روی و ورتزیت دو ساختار کریستالی اصلی سولفید روی (ZnS) هستند. تفاوت اصلی بین مخلوط روی و ورتزیت در این است که مخلوط روی مکعب(CCP) است، در حالی که ورتزیت
است که مخلوط روی مکعب(CCP) است، در حالی که ورتزیت ساختاری شش ضلعی دارد. مخلوط روی شبکه ای شبیه به الماس دارد؛ علاوه بر این در این ساختار، کاتیون ها(یون های روی)یک از دو نوع سوراخ چهار گوشه ی موجود در ساختار را اشغال می کنند و ما تقارن چهار وجهی نخواهیم داشت. ساختار مکعبی مخلوط روی از لحاظ ترمودینامیکی مطلوب تر از شکل دیگر سولفید روی و متراکم تر از آن می باشد. با این حال با افزایش دما (و کاهش چگالی) مخلوط روی می تواند به ورتزیت تبدیل شود. در مقابل، ساختار ورتزیت از پایداری ترمودینامیکی پایینی برخوردار است،