payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کنند و بر یکی از دروازه‌های شهر گندی‌شاپور آویزان کنند و همچنین دستور می‌دهد پیروان او را از ایرانشهر برانند. مثله کردن و دفن. زاندرمان با رد نظریه اعدام، مثله‌کردن پیکر مانی را تأیید می‌کند و می‌نویسد که این کار برای آن انجام شد تا مرگ مانی به‌صورت اعدام در نظر بیاید. سپس سر از تن او جدا کردند و سر جداشده را به دروازهٔ شهر آویختند. اثیمار یکی از حواریون مانی، کالبد تکه‌تکه را در خانه‌اش نگهداری می‌کرد و سپس باقیماندهٔ جسد را در تیسفون به خاک سپردند. مهارت‌های مانی. هنر. نگارگری. مانی هنرمندی با چندین
مانی. هنر. نگارگری. مانی هنرمندی با چندین استعداد بود. او نگارگری بود که نوشته‌های خود را با تصاویر می‌آراست. شهرت منحصربه‌فرد مانی در نقاشی در دوران پس از اسلام نیز به یاد ماند و چیره‌دستی‌اش در مصورسازی، او را با صفت نقاش همراه کرده است. مانی کتاب مصوری برای تببین و توضیح اعتقادات پیچیده‌اش پدیدآورد که "ارژنگ" نام دارد. نسخه‌ای از این کتاب در خزانهٔ غزنویان برجای مانده بوده است. به نظر می‌رسد پردة نویافته مانوی معروف به کیهان نگاره بازنمایی چینی همان "ارژنگ "باشد. خط و خوشنویسی. او برای نوشتن زبان‌های
"باشد. خط و خوشنویسی. او برای نوشتن زبان‌های ایرانی دبیره‌ای را به‌کار برد که به خط مانوی مشهور است. این نوع از کتابت پارسی میانه به لهجهٔ درباری، اقدامی متحولانه و بدیع بود که تحت نظارت مانی انجام شد و سپس برای نوشتن دیگر زبان‌های ایرانی تعمیم یافت. این دبیرهٔ نو برای نوشتن زبان‌های ایرانی در سدهٔ سوم میلادی از دبیرهٔ پهلوی آن روزگار مناسب‌تر بوده چرا که از املای تاریخی و هزوارش عاری بوده است. این دبیره به‌صورت عام پذیرفته نشد چراکه پدیدآورندهٔ آن را یک زندیق می‌پنداشتند. شعر. برای نمونه در دو سروده‌ای که
می‌پنداشتند. شعر. برای نمونه در دو سروده‌ای که اصالت آن منسوب به مانی است چه در پارسی میانه و چه در پارتی، از صور خیال و جلوه‌های بلاغی پیشرفته به تنوع بهره گرفته شده است؛ مانی آرایه‌های ادبی چون تشبیه، استعاره، مجاز، کنایه، تکرار، مراعات نظیر، حس آمیزی، ایهام و تناسب را به‌کار گرفته است. موسیقی. مانی به موسیقی هم می‌پرداخته و آگوستین می‌نویسد که او برای موسیقی سرچشمهٔ ایزدی قائل بوده است. پزشکی. برپایهٔ نوشته‌های کفالایا، داشتن دانش پزشکی و درمانگری، توجه شاپور اول و برادران او مهرشاه و پیروز را جلب کرده
شاپور اول و برادران او مهرشاه و پیروز را جلب کرده بود. مانی در وهلهٔ نخست خود را به‌عنوان مردی پزشک و حکیم به شاهان و شاهزادگان ساسانی معرفی و نزدیک می‌کرده است. چنان‌که خود را پزشکی از بابل‌زمین می‌خوانده و در جریان دفاع خویش نزد بهرام، خدمات پزشکی خود را به شاه و خاندانش یادآور می‌شود. سفرهای مانی به هند و شرق سبب آشنایی او با طب هندی و چینی و بودایی شده بوده است. مانی و پیروان او برای درمان بیماران از کارد، گیاهان دارویی و اوراد مقدس و موسیقی کلام بهره می‌بردند. استفاده از موسیقی کلام بیشتر برای
بهره می‌بردند. استفاده از موسیقی کلام بیشتر برای بیماری‌های روانی بوده است. مری بویس می‌نویسد: این پیامبر افزون بر موعظه و تبلیغ به کار پزشکی نیز دست می‌زده و به درمان بیماران می‌پرداخته است. یکی از بهانه‌های زندانی‌شدن و کشتن مانی را مرگ یکی از منسوبان پادشاه انگاشته‌اند که به‌باور آن‌ها مانی در درمان او کوتاهی نموده است. مانی عنوان معالجهٔ مرضی هم داشته است. آیین مانی. عرفان مانوی ریشه در کیش گنوسی دارد و شناخت، خودآگاهی و خرد مهم‌ترین ویژگی کیش مانوی است. جهان‌شناسی او هر چند با اساطیر درآمیخته بود، اما
جهان‌شناسی او هر چند با اساطیر درآمیخته بود، اما ساختار پیچیده و ژرفی داشت و متکی به اخترشناسی و دانش‌های دیگر بود. در نگره مانوی همان اندازه که روح والاست، تن فاسد، اهریمنی، حقیر و پلشت است. یکی از بارزترین باورهای مانویان، باور به سمسارا — به معنی تناسخ — است؛ یعنی روان‌هایی که هنوز از رده نیوشایان به رده برگزیدگان ارتقاء نیافته‌اند، محکومند آنقدر در دنیای مادی از جسمی به جسم دیگر منتقل شوند تا به مرحله برگزیدگی یا بالاتر برسند. بنیاد این دین بر مخالفت بین نور و ظلمت — و به عبارت دیگر بین خیر و شر —
بین نور و ظلمت — و به عبارت دیگر بین خیر و شر — نهاده شده است. از این دو عنصر — که همواره در حال ستیزه‌اند — جهان پدید آمده است. در انسان روان نورانی و تن ظلمانی است، و سراسر اخلاق مانوی در اطراف رهایی روان از تن دور می‌زند. «مانویت نمایانگر روحانی‌کردنِ حادِ آیین گنوسی الخزایی است، به‌علاوهٔ یک عنصر اصلی دیگر که عبارت از درکی کاملاً نوین از انجیل‌ها و آثار پولس است»آیین مزدک را نیز، عده‌ای گنوسی دانسته‌اند. از جمله عقاید گنوسی مزدکیان، مسئله نجات روح از ماده است و اعتقاد به دو اصل روشنی و تاریکی؛ همچنین
است و اعتقاد به دو اصل روشنی و تاریکی؛ همچنین عقیده به خدای متعالی که در آفرینش و امور جهان دخیل نیست نوشته‌های مانی. مانی که در بین پیروان فرقه‌های گنوسی بابل و به دور از مادر پرورش یافته بود، زبان دینی ایشان یعنی سریانی را کاملاً می‌دانست. او به دنبال دین‌آوری، آثار بسیار زیادی را به رشته تحریر درآورد که عمدتاً به زبان سریانی بودند. بعدها این آثار به دیگر زبان‌های منطقه نیز ترجمه شد. همچنین مانی یک اثر بنام شاپورگان به زبان فارسی میانه و یک کتاب نقاشی بدون متن و شرح به‌نام ارژنگ داشته است. آثار مانی به
متن و شرح به‌نام ارژنگ داشته است. آثار مانی به شرح زیر است: نام فارسی میانه این اثر اونگلیون (ewangelyon) است. در منابع عربی از آن با عنوان انجیل یاد شده است. ابوریحان بیرونی در "آثار الباقیه" می‌نویسد که کتاب انجیل دارای بیست و دو فصل است که هر فصلی از آن با یکی از حروف آرامی به ترتیب ابجدی شروع می‌شود. یعقوبی مورخ اسلامی در این مورد می‌نویسد که کتاب انجیل «نماز و آنچه برای نجات روح باید انجام داد» نوشته شده است. ابن ندیم از آن به‌عنوان «سفرالاحیاء» و بیرونی و یعقوبی آن را «کنزالاحیاء» یاد کرده‌اند. در
و یعقوبی آن را «کنزالاحیاء» یاد کرده‌اند. در متون پارسی میانه مانوی عنوان آن «نیان زندگی» به‌معنی گنج زندگانی است. در این کتاب مانی به توصیف نور و ظلمت و چگونگی پیدایش آنان و جداسازی این دو از یکدیگر پرداخته است و کارهای پست را به تاریکی و کارهای نیک را به روشنی نسبت می‌دهد. نامه‌هایی از مانی به شخصیت‌های گوناگون در دست است که در متون اسلامی و از آن جمله آثار ابن ندیم نیز به آن اشاره شده است. اصل این نامه‌ها در متون گوناگون پارسی و عربی و سغدی به جای مانده است. متن این نامه‌ها دربرگیرندهٔ مواعظ و اندرز و
است. متن این نامه‌ها دربرگیرندهٔ مواعظ و اندرز و سخنان حکیمانه از مانی است و بسیار کوتاه و جذاب نوشته شده است. ابن ندیم فهرستی از عنوان‌های ۷۷ نامهٔ مانی را به رهبران جوامع مانوی در شهرهای گوناگون آورده است. ابن ندیم نام این کتاب را سفرالاسرا ثبت کرده است. از فصول کتاب که ابن ندیم آن را نقل کرده است برمی‌آید که دربارهٔ پیامبران پیشین بحث شده است. مسعودی از آن با عنوان «سفرالاسفار» یا «سفرالاسرار» یاد کرده است. بیرونی در کتاب "تحقیق ماللهند" مطالبی از آن دربارهٔ تناسخ نقل کرده است و با توجه به اینکه مسعودی
تناسخ نقل کرده است و با توجه به اینکه مسعودی نیز از «دیصانیه» در این نوشته یاد کرده است می‌توان نتیجه گرفت که متن کتاب رازها پیرامون اندیشه‌های دینی پیشینیان بوده است. مانی این کتاب را به نام شاپور ساسانی پرداخته و نوشته است و در آن مطالب مربوط به مبدأ و معاد را نوشته است. از درونمایهٔ کتاب‌های گوناگون که دربارهٔ کتاب شاپورگان نوشته‌اند برمی‌آید که این کتاب مشتمل بر مطالبی در شرح زندگی مانی، چگونگی نزول وحی بر او، اصول عقاید، تکوین جهانی و سرانجام آن بوده است. کتاب شاپورگان در سدهٔ سوم به زبان فارسی میانه
کتاب شاپورگان در سدهٔ سوم به زبان فارسی میانه نوشته شده است و از معدود نوشته‌های مانی است که به غیر از زبان آرامی نوشته شده است. این بخش — که مری بویس در کتاب بررسی ادبیات مانوی آورده — این‌گونه آغاز می‌شود: «دینی که من گزیدم از دین پیشینیان به ده چیز بهتر و برتر است.» قطعه‌ای مشابه به این را بیرونی از شاپورگان نقل کرده است. در این نوشته که گویا دست‌نوشتهٔ خود مانی است، وی ده دلیل بر این ادعا برمی‌شمارد که دین او از ادیان پیشین برتری دارد. یکی از کتاب‌های پرآوازهٔ مانی که به‌صورت نقاشی بوده است ارژنگ نام
پرآوازهٔ مانی که به‌صورت نقاشی بوده است ارژنگ نام دارد. در زبان پارتی از آن به‌عنوان «آردهَنگ» یاد شده است و در پارسی «ارتنگ» نیز آمده است. این اثر شامل نقاشی‌هایی بوده است که به‌وسیلهٔ آن، دو جهان روشنی و تاریکی و ساخت جهان کنونی به نمایش درآمده بود. این متن تا سدهٔ پنجم هجری وجود داشته است. تصویرهای مانی. نمونه‌ای از تصویر چهرهٔ مانی در نوعی بلورینه‌های آتشفشانی حکاکی‌شده یافت می‌شود که در کتابخانهٔ ملی پاریس موجود است. این بلورینه‌ها مردی با ریش بلند و بدون پوشش سر نشان می‌دهد که بر آن‌ها به خط سریانی
بدون پوشش سر نشان می‌دهد که بر آن‌ها به خط سریانی نوشته شد: ['m]'ny šlyh' dyyšw' mšy[ḥ'] یعنی «مانی فرستادهٔ عیسی مسیح». از نمونه‌های دیگر، تصویرهای دیواری روحانی گمنامی است با لباس رسمی، همراه با روحانیان دیگر در خرچو؛ و یک تصویر احتمالی مانی بر روی سکه‌های چراکنی که قابلیت شناسایی چندانی ندارد. توصیفی از وضع ظاهری مانی، که شاید چندان غیرتاریخی نباشد در آکتای آرخلای منتشر شده است. تصویری که اولدنبورگ از مانی ارائه کرده و بیش از هفتاد سال است که حفظ شده، مانی را آنگونه نشان می‌دهد که در تورفان مجسم شده
مانی را آنگونه نشان می‌دهد که در تورفان مجسم شده است. به‌استناد واژهٔ نادر اما صحیح hrstg، در اصالت این سند مطلقاً نباید تردید کرد. مانی در شاهنامه. فردوسی داستان مانی را در ۳۵ بیت "شاهنامه" آورده است. مانی نگارگری است که از چین آمده و در پنجاهمین سال پادشاهی شاپور دوم، پیامبری خود را آشکار، برتری خود را بر دیگر دین‌آوران جهان اعلام، و از شاه درخواست یاری می‌کند. فردوسی، مانی را با صفاتی چون چربدست و برمنش (متکبر) یاد می‌کند. شاپور سپس با بدگمانی از موبدان می‌خواهد که سخنان مانی را بشنوند و با او به گفتمان
که سخنان مانی را بشنوند و با او به گفتمان بپردازند. موبد بزرگ در این گفتگو بر مانی چیره می‌شود و مانی از گفتار وی فرومی‌ماند. شاپور دستور کشتن مانی را می‌دهد تا پوست او کنده، از کاه پر و پیکرش در شهر آویخته شود. تفاوت‌های روایات در شاهنامه. نخست آنکه مانی که تباری ایرانی داشت، در "شاهنامه" از چین آمده است. دوم آنکه، دعوی رسالت مانی در عصر شاپور اول بوده نه شاپور دوم. سوم آنکه دستور کشتن مانی در زمان بهرام اول داده می‌شود. منبع‌شناسی برای زندگانی مانی. زوندرمان منابع مطالعات مانوی‌شناسی وابسته به مانوی‌ها و
منابع مطالعات مانوی‌شناسی وابسته به مانوی‌ها و غیرمانوی‌ها را گردآوری کرده است. منابع غیرمانوی. مهم‌ترین منبع دربارهٔ مانوی‌ها، رساله‌های جدلی است که نویسندگان مسیحی نوشته‌اند، مخصوصاً رساله‌های تیتوس بُسترایی و سنت اگوستین و رسالهٔ موسوم به Acta Archelai و دعاهای استغفار، که به زبان‌های یونانی و لاتین نوشته شده و مانویانی را که از دین خود برمی‌گشتند، مجبور به تلاوت و تکرار آن‌ها می‌کردند، رساله در فلسفهٔ افلاطونی جدید تألیف اسکندر لوکوپولیسی، دیگر صدوسی‌وسومین "رسالهٔ تبینیه سریانیان" تألیف سور انطاکی و
"رسالهٔ تبینیه سریانیان" تألیف سور انطاکی و کتاب کشیش سریانی موسوم به تئودو برکونائی. مطالب این کتاب‌ها و شرح مبسوطی که در "الفهرست" ابن ندیم مندرج است، تا سده‌ها تنها منبع عمدهٔ تحقیق دربارهٔ باورهای مانوی پیرامون آغاز آفرینش بوده است، کتاب‌های عربی دیگر هم مخصوصاً "آثارالباقیه" بیرونی حاوی مطالب مهمی است. منابع اسلامی عربی و فارسی نو را سید حسن تقی‌زاده و شیرازی در ۱۹۵۶–۵۷ جمع‌آوری کردند که زوندرمن به‌طور خلاصه در کتابش آورده است. مهم‌ترین اطلاعات دربارهٔ مانی در گزارش‌هایی به زبان عربیِ دو دانش‌پژوه یکی
مانی در گزارش‌هایی به زبان عربیِ دو دانش‌پژوه یکی مسلمان و دیگری ایرانی، ابن ندیم و ابوریحان بیرونی داده شده است. تحقیقات معاصر. تحقیقات معاصر در زمینه مانوی‌شناسی عبارتند از: تاریخ انتقادی مانی و مانویت اثر دوبروسو؛ دیانت مانوی از بور؛ خلاصهٔ الفهرست که فلوگل با شرح مبسوط و ترجمه آلمانی آن در رساله موسوم به «مانی و تعلیمات و آثارش» منتشر کرد؛ رسالهٔ «مانی و تحقیقات دربارهٔ دیانت او» که کسلر در ۱۸۸۹ نوشت ولی ناتمام ماند؛ کومُن تحقیقی در باب مبدأ آفرینش جهان به اعتقاد مانویه نگاشت و آن را «تحقیق در باب
جهان به اعتقاد مانویه نگاشت و آن را «تحقیق در باب مانویت» نام نهاد. مبنای تحقیق او خلاصهٔ کتاب تئودر برکونائی بود، که ده سال قبل از آن توسط پونیون به چاپ رسیده بود (ضمیمهٔ کتاب «کتیبه‌های ماندائی جام‌های خوابیر Khouabir) در سدهٔ بیستم هیئت‌های بزرگ علمی آلمانی و فرانسوی و انگلیسی در ترکستان و چین عده زیادی از قطعات مانوی را به زبان‌های پهلوی (لهجهٔ شمالی و جنوب غربی) و سغدی و اویغوری و چینی به دست آوردند که قسمت بزرگی از آن‌ها طبع و نشر شده است. مهم‌ترین آثار جدید عبارتند از: مانی در آینه نگاه دیگران. آثار
جدید عبارتند از: مانی در آینه نگاه دیگران. آثار زرتشتی. دینکرد به اختلاف میان موبدان و مانی این‌گونه اشاره می‌کند که نظر موبد دربارهٔ دروغ این بود که باید آن را از تن برون افکند. مانی می‌گفت تن خود دروج است. موبد اعتقاد داشت آنچه یزدان در این جهان به آدمیان داده است باید از آن برخوردار شد. مانی معتقد بود که چیز گیتی خواستن گناه است و آنکه به این جهان علاقه‌مند است بزه‌کار است. موبد می‌گفت زن نژاده باید خواست. مانی می‌گفت زن خواستن برای برگزیدگان و وزیدگان گناه است. البته این دو آیین نمی‌توانستند در کنار هم
است. البته این دو آیین نمی‌توانستند در کنار هم زندگی کنند. آثار مسیحی. دانشنامه کاتولیک ارتباط میان مسیحیت و مانویت را تصنعی و خارجی انگاشته و باورهای مانی را ریشه‌گرفته از طالع‌بینی کلدانی و فولکلوری در قالب ثنویت می‌نامد. ادعای مانی را در فارقلیطبودن متذکر می‌شود و می‌نویسد که مانی منکر کل عهد عتیق بود اما عهد جدید را پذیرفته بود. این دانشنامه از نویسندگانی که بر ضد مانی نوشتند آگوستین، افرائم و اسکندر لیکوپولیس یاد می‌کند. آثار اسلامی. بحارالانوار محمدباقر مجلسی، سخنان جعفر صادق پیشوای ششم مذهب جعفری را
مجلسی، سخنان جعفر صادق پیشوای ششم مذهب جعفری را دربارهٔ مانی این‌گونه می‌آورد: ادبیات کلاسیک فارسی. در ادب فارسی دو وجه مانی در هنر و بدعت در دین بازتاب یافته است. شاعران در وصف مناظر طبیعی یا تعریف از نگار به مانی توسل می‌جویند. فرخی سیستانی در ستایش کاخ بوسهل حمدوی می‌نویسد: فخرالدین اسعد گرگانی در ویس و رامین، ویس را با نگاره‌های مانی مقایسه می‌کند: منوچهری به هنگام ارزش‌گذاری بر زیبایی یا نقشی بسیار دلربا به مانی و هنر او پرداخته است: سعدی نیز هنر مانی را هنگام قیاس متذکر می‌شود: عطار نیشابوری نیز
را هنگام قیاس متذکر می‌شود: عطار نیشابوری نیز هنرمندی مانی را این‌گونه می‌آورد: در نگاه دیگران شاعران بدعت مانی همراه با بت‌پرستی و صورت‌پرستی می‌شود: سنایی غزنوی در جایی به پند هوشمندانه می‌گوید برای دیدن تصاویر مانی باید در بهار معتکف شد. بهار ایهامی از فصل بهار و همچنین نام بتخانه و معبدی در بلخ است: ادبیات معاصر فارسی. از شعرای معاصر که در ستایش مانی سروده‌اند می‌توان اخوان ثالث را نام برد که می‌نویسد: یا در جایی دیگر می‌آورد پژوهشگران معاصر. ورنر زوندرمان در دیباچهٔ مقاله مانی بنیان‌گذار مانویگری در
در دیباچهٔ مقاله مانی بنیان‌گذار مانویگری در دانشنامه ایرانیکا اینچنین می‌گوید مانی به‌عنوان مؤسس دین مانویت نقشی همانند عیسی در مسیحیت در باورهای پیروانش ایفا نکرد. او نه‌تنها یگانه فرزند خدا نبود، بلکه قربانی الهی به‌خاطر بشر یا آشکارکننده انجیل راستین هم نبود. درعوض جایگاه او — و نه نوع زندگی و زندگی‌نامه‌اش — را باید با محمد در اسلام مقایسه کرد. اما مانی از آنجا که بنیان‌گذار آیین خود بوده است، به‌خاطر غایت آشکارگری در عرفان الهی، الگوی رفتار نیکوکارانه و صالح، شفقت در بشردوستی و شهادت متهورانه بسیار
و صالح، شفقت در بشردوستی و شهادت متهورانه بسیار ستوده شده است. به او نسبت‌های مافوق‌الطبیعه مانند قدرت شفا، روشن‌ضمیری و اطلاع از عالم غیب، به پرواز درآمدن و معجزات طی‌الارض داده‌اند.
رازیانه یا بادیانه یا بادیان گیاهی است گلدار از راسته کرفس‌سانان (Apiales)، از تیره چتریان (Apiaceae) از سرده رازیانه‌ها (Foeniculum). این گیاه بومی سواحل دریای مدیترانه است ولی به مرور زمان در سرتاسر دنیا پخش شده است به خصوص در خاک های خشک نزدیک سواحل دریا ها و رودخانه ها. درمورد رازیانه. رازیانه در زمره گیاهان ادویه‌ای است که قدمت استفاده از آن به دوران رم باستان برمی‌گردد. رازیانه را به دو شکل خام و پخته مصرف می‌کنند و به‌خاطر داشتن سدیم، کربوهیدرات، فیبر، پروتئین، ویتامین A، نیاسین و غیره خواص درمانی
پروتئین، ویتامین A، نیاسین و غیره خواص درمانی زیادی دارد و در طب سنتی برای درمان بیماری‌های مختلفی به‌کار می‌رود. تولید. در سال ۲۰۱۴، هند ۶۰٪ از تولید جهانی رازیانه را تولید کرد و چین و بلغارستان به عنوان تولیدکنندگان دوم و سوم پیشرو بودند.
سالَک یا لیشمانیوز پوستی ، شایع‌ترین نوع بیماری پوستی لیشمانیاز است که بر اثر گزش جنس ماده نوعی پشه خاکی به انسان منتقل می‌شود. این بیماری واگیر دار است و عامل این بیماری انگلی به نام لیشمانیا است. سالک در کشورهای گرمسیری از جمله چین، سوریه، عربستان سعودی، عراق، ایران، فلسطین، قفقاز و جنوب‌شرقی روسیه، پاکستان، افغانستان و هند شایع است. سالانه ۱۹ هزار مورد ابتلا به سالک در ایران ثبت می‌شود که سه هزار مورد آن مربوط به استان فارس است. البته در بعضی از مواقع دو جوش در کنار هم می‌آیند و به اشتباه با بیماری سالک
جوش در کنار هم می‌آیند و به اشتباه با بیماری سالک اشتباه گرفته می‌شود. انواع. سالک یک بیماری پوستی طولانی مدت است که عامل آن نوعی آغازیان است و ناقل ان پشهٔ خاکی است که گاهی همراه بادرد (خود زخم) است که به دو شکل زیر وجود دارد: نوع شهری یا سالک خشک. درسالحدود ۲ تا ۸ ماه پس از گزش، ورم سرخ رنگ و بدون درد در محل گزش پیدا شده و کم‌کم بزرگ و زخمی می‌شود. اندازه زخم چند میلی‌متر تا چند سانتی‌متر می‌باشد که معمولاً در مناطق باز بدن مانند صورت، دست و پا دیده می‌شود. ضایعه به آهستگی و طی مدت ۶ ماه تا یک سال بهبود
ضایعه به آهستگی و طی مدت ۶ ماه تا یک سال بهبود می‌یابد که درصورت عدم درمان مناسب، در محل زخم یک جوشگاه فرورفته و دائمی باقی می‌ماند که به زیبایی لطمه می‌زند. مخزن بیماری در نوع شهری انسان است و سگ نیز به‌طور اتفاقی مبتلا و می‌تواند به عنوان مخزن عمل نماید. نوع روستایی یا سالک مرطوب. چند هفته پس از گزش پشه (بسته به تعداد محل گزش) زخم‌های متعددی در نقاط باز بدن که مورد گزش قرار گرفته‌اند پیدا می‌شود. ضایعات معمولاً ترشح دار و مرطوب هستند و معمولاً پس از ۶–۴ ماه بهبود می‌یابند و از خود جوشگاه آثار پوستی
۶–۴ ماه بهبود می‌یابند و از خود جوشگاه آثار پوستی پایدار و نامناسبی به جا می‌گذارند. مخزن اصلی بیماری سالک روستایی برخی انواع جوندگان هستند که مهم‌ترین آنان در ایران جربیل بزرگ (رومبومیس اوپیموس) است. جوندگان دیگری نیز به عنوان مخزن لیشمانیوز جلدی نوع روستایی در ایران مورد بررسی و تأیید قرار گرفته‌اند که از آن جمله جرد لیبیایی (مریونس لیبیکوس) در شهرستان نطنز استان اصفهان، جرد صحرایی هندی (مریونس هوریانه) در سیستان و بلوچستان و جربیل هندی (تاترا ایندیکا) در خوزستان را می‌توان نام برد. به تازگی نیز در شرق
خوزستان را می‌توان نام برد. به تازگی نیز در شرق استان اصفهان منطقه ورزنه بعلت خشکی تالاب گاوخونی و خشکی زاینده رود ابتلا به این بیماری رو به افزایش است. انگل لیشمانیوز در فرم آماسیتگوت در بدن میزبان مهره دار مثل انسان و حیوان قرار دارد و اغلب در داخل ماکروفاژها یعنی سلول‌های بیگانه خوار زندگی می‌کند. پشه خاکی جنس ماده خونخوار است و با مکیدن خون این انگل را می‌بلعد و سپس با نیش زدن پشه خاکی ماده آلوده این انگل به انسان یا حیوان سالم منتقل شده و باعث بروز زخم سالک می‌گردد. مدت درمان. برای درمان آن فریز کردن
سالک می‌گردد. مدت درمان. برای درمان آن فریز کردن ویاتزریق آمپول گلوکانتین توصیه می‌شود. در مواجهه با این بیماری اخیراً تحقیقات کاملتری توسط پزشکان صورت گرفته‌است و در صورتی که به موقع نسبت به درمان آن اقدام شود ظرف مدت ۲ الی ۳ هفته بهبودی حاصل خواهد شد البته نکته مورد توجه در درمان این بیماری پرتوزوآیی جلوگیری از انتقال آن به دیگر نواحی بدن است. اخیراً داروسازان ایرانی موفق به ساخت نوعی پماد به نام سینا آمفولیش توسط شرکت داروسازی اکسیر نانو سینا شده‌اند. بر اساس گزارش‌های علمی، درمان سالک می‌تواند با
بر اساس گزارش‌های علمی، درمان سالک می‌تواند با داروهای کلاسیک مانند گلوکانتین و روش‌های نوین مانند آمفوتریسین B لیپوزومال یا کرایوتراپی انجام شود. جستارهای وابسته. لیشمانیا منابع. ۵.کنترل میکروبی داروسازی دکتر علیرضا پهلوان
بهروز صوراسرافیل (۲۳ بهمن ۱۳۲۹ – ۱۸ آبان ۱۴۰۱) روزنامه‌نگار ایرانی بود. وی قبل از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران به روزنامه‌نگاری مشغول بود و سردبیر مجلات و روزنامه‌های گوناگونی از جمله نشریهٔ آبنوس چاپ شیراز در سال ۱۳۴۹ و سپس نشریه فرهنگی "آیندگان" بود. بعد از انقلاب ۱۳۵۷ در فرانسه ساکن شد. او در دوران اقامت در اروپا روزنامه‌ای بنام "ایران و جهان" را در پاریس منتشر کرد. مدتی سردبیر "کیهان لندن" بود. بعدها نیز با نام اصلی و نام‌های مستعار "نوید بوستانی" و "کتانه سلطانی" درآنجا قلم می‌زد. وی در سال ۱۹۹۸ از اروپا به
درآنجا قلم می‌زد. وی در سال ۱۹۹۸ از اروپا به آمریکا مهاجرت کرد و از آن پس در رسانه‌های تلویزیونی و ماهواره‌ای لوس آنجلس که برای ایران پخش می‌شدند برنامه‌ای سیاسی تهیه و اجرا می‌کرد. بهروز صوراسرافیل در سال ۲۰۰۷ به بخش فارسی صدای آمریکا پیوست و سردبیر برنامهٔ "شباهنگ" بود؛ گاهی خود نیز به عنوان تحلیلگر حاضر می‌شد. صوراسرافیل علاوه بر نگارش صدها مقاله و اجرای برنامه های رادیوئی و تلویزیونی، دو کتاب تحت عناوين "خمینی و اسرائیل" (۱۹۸۸) و "جنگ ایران و عراق" (۱۹۸۹) به زبان‌های انگلیسی و فارسی منتشر نمود و در سال
به زبان‌های انگلیسی و فارسی منتشر نمود و در سال ۲۰۰۵ نیز کتاب آخرین روزها – پایان سلطنت و در گذشت شاه نوشته هوشنگ نهاوندی را به اتفاق مریم سیحون از زبان فرانسه به فارسی ترجمه کرد. بهروز صوراسرافیل در ۱۸ آبان ۱۴۰۱ (۹ نوامبر ۲۰۲۲) در بیمارستانی در جنوب ویرجینیا درگذشت.
در زمین‌شناسی، دوران یا گشتمان ("Era") یکی از تقسیم‌بندی‌های زمانی است. هر دوران، خود می‌تواند به چندین دوره و هر دوره به چندین دور بخش، تقسیم گردد. پانویس. دوران خود واحدی کوچک‌تر از ابردوران است. برابرهای انگلیسی اصطلاحات: ابردوران (Eon)، دوران (Era)، دوره (Period)، دور (Epoch)، عصر (Age)، اشکوب (Stage). منابع. صدری افشار، غ. - حکمی، نسرین - حکمی، نسترن، فرهنگ فارسی امروز، ویرایش سوم، تهران: نشر کلمه، ۱۳۷۳خ، ص۸۴۱.
ایهود اولمرت (به عبری: אהוד אולמרט) زادهٔ ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۵) دوازدهمین نخست‌وزیر اسرائیل از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ میلادی است. وی از ماه ژانویهٔ ۲۰۰۶ و در پی مرگ مغزی آریل شارون نخست‌وزیر اسرائیل شد. وی همچنین شهردار سابق اورشلیم است. در اواخر اکتبر ۲۰۰۷ ایهود المرت در یک کنفرانس مطبوعاتی اعلام کرد که دچار بیماری سرطان پروستات شده‌است. ولی وی با بیماری مبارزه خواهد کرد و بیماری خللی در انجام وظایف وی به‌عنوان نخست‌وزیر اسرائیل وارد نخواهد کرد. او یکی از اعضای حزب سیاسی کادیماست. در ۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۰۸ اولمرت اعلام کرد
کادیماست. در ۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۰۸ اولمرت اعلام کرد که در انتخابات رهبری سپتامبر ۲۰۰۸ حزبش شرکت نخواهد کرد و از آن به بعد از مقام خود در پست نخست‌وزیری استعفا خواهد کرد. حمله به لبنان و جنگ با حزب‌الله. کمیسیون وینوگراد در گزارش نهایی خود اولمرت را مسئول اصلی شکست جنگ معرفی و در مورد عملکرد وی این‌گونه نتیجه‌گیری کرد: اولمرت در جنگ ۳۳ روزه نقش یک رهبر منفعل تحت نفوذ ارتش اسرائیل را ایفا کرد و مسئولیت ادارهٔ جنگ را به ارتش واگذار کرد درحالی‌که طبق قانون مسئولیت ادارهٔ جنگ بر عهدهٔ شخص نخست‌وزیر بود. اعتراف ایهود
جنگ بر عهدهٔ شخص نخست‌وزیر بود. اعتراف ایهود اولمرت به داشتن سلاح هسته‌ای. ایهود اولمرت در سال ۲۰۰۶، زمانی که نخست‌وزیر اسرائیل بود طی گفت‌وگویی با شبکهٔ آلمانی ست-وان و درحالی‌که در مورد برنامهٔ هسته‌ای ایران سخن می‌گفت به‌طور تلویحی به مسلح بودن اسرائیل به سلاح هسته‌ای اعتراف کرد. اظهارات وی با انتقاد سیاستمداران اسرائیلی روبه‌رو شد. مواضع ایهود اولمرت دربارهٔ محمود احمدی‌نژاد. در مصاحبه با روزنامهٔ آلمانی زبان بیلت، ایهود اولمرت، محمود احمدی‌نژاد را یک «بیمار روانی» خواند و گفت: مواضع اولمرت دربارهٔ
«بیمار روانی» خواند و گفت: مواضع اولمرت دربارهٔ برنامهٔ هسته‌ای ایران. در ماه مه ۲۰۰۶ اولمرت ادعا کرد که ایران تنها چند ماه تا ساخت بمب اتمی فاصله دارد. موضع اولمرت دربارهٔ جمهوری اسلامی. در مصاحبه‌ای در ۲۶ مه ۲۰۰۶ با سی‌ان‌ان اولمرت گفت که اسرائیل و جهان غرب نمی‌تواند حکومتی که طبیعت تمامیت‌خواه اسلامی داشته باشد را تحمل کند. انتقاد شدید اولمرت دربارهٔ دولت بنیامین نتانیاهو و جنگ در غزه. اولمرت در مصاحبه با کریستین امانپور اعلام کرد که غزه بخشی از اسرائیل نیست و هرگز بخشی از اسرائیل نبوده و نباید بخشی از
نیست و هرگز بخشی از اسرائیل نبوده و نباید بخشی از اسرائیل باشد. باید بخشی از کشور فلسطین باشد... بنابراین ما در هیچ موقعیتی نیستیم که مردم ساکن در غزه را از محل زندگی شان اخراج کنیم. اما بنیامین نتانیاهو و همکارانش می خواهند این کار را انجام دهند و غزه و حتی کرانه باختری را ضمیمه اسرائیل کنند... دشمن واقعی ما نه ایران، که البته دشمن است. نه حزب الله، که البته دشمن است؛ و نه حماس که البته دشمن است؛ بلکه دشمن واقعی در داخل اسرائیل است. گروه های افراطی، ئیوانه و مسیحائیک اسرانیل هستند که فکر می کنند می توانند
و مسیحائیک اسرانیل هستند که فکر می کنند می توانند فلسطینی ها را از سرزمین های اشغالی اخراج کنند. من علیه آنها می جنگم و علیه آنها مبارزه می کنم و معتقدم که این وظیفه دولت اسرائیل و نتانیاهو است و متأسفانه نتانیاهو به شدت به آنها از نظر سیاسی وابسته است، در حدی که چشمان خود را می بندد و به آنها اجازه می دهد کارهایی انجام دهند که کاملا غیرقابل تجمد و غیرقابل قبول است. محکومیت. یک دادگاه اسرائیلی ایهود اولمرت نخست‌وزیر اسبق این کشور را به علت دست داشتن در پرونده‌های فساد به ۶ سال حبس محکوم کرده‌است.
اَبَردوران یا ابر گشتمان یا اِئون یکی از تقسیمات زمانی در زمین‌شناسی است که بازه‌های نیم‌میلیارد سال یا بیشتر را دربر می‌گیرد. ابردوران از نظر زمین‌شناسی به چهار بخش، تقسیم می‌شود که عبارتند از: منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
میکل‌آنجلو دی لودوویکو بوئوناروتی سیمونی شناخته‌شده به عنوان میکل‌آنژ (زاده ۶ مارس ۱۴۷۵ - درگذشتهٔ ۱۸ فوریهٔ ۱۵۶۴)، نقاش، پیکرتراش، معمار و چکامه‌سرای ایتالیایی رنسانس والا و زادهٔ جمهوری فلورانس بود که اثری شگرف بر گسترش هنر غربی داشت. استعدادهای چند جانبهٔ هنری‌اش چنان بود که از سوی خیلی از بزرگ‌ترین هنرمندان معاصر خودش و نیز برخی از بزرگ‌ترین هنرمندان تاریخ، وی را در کنار فلورانسیِ دیگری یعنی لئوناردو داوینچی غالباً به عنوان یکی از نامزدهای الگوی مثالی یک همه‌چیزدان در نظر می‌گیرند.&lt;ref
الگوی مثالی یک همه‌چیزدان در نظر می‌گیرند.&lt;ref name="Britannica"/ شماری از آثار هنری میکل آنژ در زمینه نقاشی، پیکرتراشی و معماری در میان نام‌آورترین آثار هنری که وجود دارند، به ثبت رسیده‌اند. آثار هنری وی در زمینه‌های نامبرده تعداد شگرفی دارند؛ با نگاه به فزونی تعداد نامه‌های بازمانده، شرح حال‌ها و مستندات تاریخی، وی برترین هنرمند سده شانزدهمی است که در موردش مستنداتی تاریخی وجود دارند. دو عدد از شناخته شده‌ترین آثارش، "پیئتا" و "داوود"، را پیش از سن سی‌سالگی خلق کرده‌بود. به رغم این که او احترام اندکی
خلق کرده‌بود. به رغم این که او احترام اندکی برای نقاشی قائل بود، دو تا از تأثیرگذارترین فرسکوها در تاریخ هنر غرب یعنی صحنه‌هایی از آفرینش (بر سقف پرستشگاه سیستین در رم) و "واپسین داوری" (بر روی دیوارهایش) را خود آفریده بود. طراحی کتابخانه لورنزی توسط وی، کاری پیشرو در معماری تکلف‌گرا بود. در سن ۷۴ سالگی، وی به عنوان معمار کلیسای سن پیترو، جانشین "آنتونیو دا سانگالو" گردید تا پایانه غربی کلیسا و نیز گنبد آن با انجام برخی تغییرات، با معماری وی (البته پس از مرگش) به اتمام برسد. میکل آنجلو (آنژ) نخستین هنرمند