payamvha/North_RAG huggingface dataset:
غلامرضا حسنی (زاده ۱۲ مرداد ۱۲۹۸ یا مطابق شناسنامه رسمی ۲۹ تیر ۱۳۰۶ در ارومیه - درگذشتهٔ ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۷ در ارومیه) تا ۲۴ دی ۱۳۹۲ نماینده ولی فقیه در استان آذربایجان غربی، و امام جمعه شهر ارومیه بود. حسنی در جریانِ انقلاب ۱۳۵۷ به ملاحسنی شهرت داشت. او در سرکوب کُردها و شرکت در قتل‌عام تجزیه طلبان روستای قارنا در نقده نقش داشت. همچنین در اوایل انقلاب با همکاری ملاحسنی، یکی از فرزندان خودش، اعدام شد. فعالیت‌ها. پیش از انقلاب. غلامرضا حسنی پیش از انقلاب، سر دفتری ازدواج و کشاورزی را داشت. او از مخالفان دودمان
ازدواج و کشاورزی را داشت. او از مخالفان دودمان پهلوی بود و به گفتهٔ خود از ۱۸ سالگی تا امروز «قبل و بعد از انقلاب» همیشه اسلحه گرم به همراه داشته و به مبارزه مسلحانه با نظام پهلوی پرداخته است. او در ماه‌های انتهایی حکومت پهلوی هم، از عوامل مؤثر در بسیج مردم علیه حکومت بود. «جمشید حق‌گو»، نخستین استاندار آذربایجان غربی، نقل می‌کند که حسنی «یک‌روز در بالای منبر به‌طور غافل‌گیرانه یک کلاشنیکف از زیر عبای خود درمی‌آورد و می‌گوید: "مردم این یک تفنگ است نوک مگسک قلب شاه!" مردم با دیدن این صحنه به هیجان در
مگسک قلب شاه!" مردم با دیدن این صحنه به هیجان در می‌آیند و از آن تاریخ، مردم ارومیه به سرعت مسلح می‌شوند.» پس از انقلاب. حسنی، پس از انقلاب ریاست کمیته‌های انقلاب در آذربایجان غربی را برعهده گرفت و در عملیات مقابله با گروه‌های مسلح کرد، با لباس نظامی و به‌طور مسلح شرکت می‌کرد. حسنی از معدود افرادی بود که با سلاح به دیدار سید روح‌الله خمینی رفت. او، در اوایل انقلاب، محل اقامت پسر خود، "رشید حسنی" که از اعضای سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران بود را به کمیته انقلاب اسلامی اطلاع داد. رشید حسنی پس از محاکمه،
انقلاب اسلامی اطلاع داد. رشید حسنی پس از محاکمه، اعدام شد. غلامرضا حسنی بزرگ آباد با ۷۷/۹ درصد آرا، نمایندهٔ دوره نخست مجلس شورای اسلامی بوده است. در اسفند سال ۱۳۸۸، مدیرکل سازمان میراث فرهنگی آذربایجان غربی به خبرگزاری ایلنا گفت که برای «ثبت معنوی» نام غلامرضا حسنی در فهرست «آثار معنوی» از سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری تقاضا کرده است و امیدوار است تا پایان سال ۸۸ نام حسنی، به‌عنوان یکی از میراث فرهنگی ایران، به ثبت برسد. در ۱۴ فروردین ۱۳۹۰ و در جلسه اعضای هیئت دولت ایران، حسنی «نشان درجه یک
در جلسه اعضای هیئت دولت ایران، حسنی «نشان درجه یک شجاعت» را از محمود احمدی‌نژاد دریافت کرد. به گفتهٔ خبرگزاری فارس، این نشان به‌خاطر سوابق مبارزاتی حسنی پیش از انقلاب ۵۷، مبارزه با مخالفان کُرد در سال‌های نخست پس از پیروزی انقلاب، و حضور در جنگ ایران و عراق به او داده شده است. غلامرضا حسنی از منتقدان شدید ریاست جمهوری سید محمد خاتمی و از حامیان محمود احمدی‌نژاد بود. وی از دولت سید محمد خاتمی به «دولت افسادات» نام برده و دولت ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد را «دولت عدالت» به سبک امام زمان می‌دانست. او در سال
«دولت عدالت» به سبک امام زمان می‌دانست. او در سال ۱۳۹۲، به علت کهولت سن و بیماری، از امامت جمعه و نمایندگی ولی فقیه در آذربایجان غربی، کنار گذاشته شد. غلامرضا حسنی علاوه بر سمت‌های رسمی خود در استان آذربایجان غربی، به کشاورزی نیز، می‌پرداخت. تندیس و یادبودها. خیابان «آیت‌الله حسنی» در غرب ارومیه، به یادبود وی نام‌گذاری شده است، هم‌چنین تندیسی از وی در آن محل قرار گرفته است. تندیس او در روز ۱۲ بهمن سال ۱۳۹۹ مصادف با آغاز دهه فجر، طی مراسمی در شهر نقده به همراه ائمه جمعه شیعه و اهل سنت، نماینده نقده، عبدالحق
ائمه جمعه شیعه و اهل سنت، نماینده نقده، عبدالحق حسنی، مسئولین دیگر و مردم شهر، از مجسمه وی رو نمایی شد. مرگ. غلامرضا حسنی در تاریخ ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۷، در ۹۱ سالگی در اثر عفونت کلیه، در ارومیه درگذشت. کشتار در روستای قارنا. در شهریور سال ۱۳۵۸ شهر نقده صحنه درگیری‌های مسلحانه شد. روستای قارنا در ۷ کیلومتر شهر نقده، مورد حملهٔ عوامل جمهوری اسلامی که یکی از فرمانده‌هان غلامرضا حسنی (معروف به ملا حسنی) بود قرار گرفت. در این حمله، ۶۸ نفر از اهالی این روستا قتل‌عام شدند. همچنین بنا به گفتهٔ تقی رحمانی در اوایل
شدند. همچنین بنا به گفتهٔ تقی رحمانی در اوایل انقلاب، ملاحسنی با بهانه ضدانقلاب بودن کُردها، باغ‌های سیب اطراف ارومیه که متعلق به کُردها بود مصادره کرد. نقش آفرینی در بازداشت و اعدام اعضای خانواده. یکی از فرزندان ملاحسنی به نام «رشید حسنی» که عضو سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران بود با همکاری ملاحسنی بازداشت و به اعدام محکوم شد. ملاحسنی در خاطراتش می‌گوید که از محل سکونت رشید حسنی در تهران مطلع بوده و با گزارش وی، چند نفر از کمیته انقلاب به محل سکونت رشید رفتند و او را بازداشت و به تبریز بردند. در تبریز نیز
و او را بازداشت و به تبریز بردند. در تبریز نیز قاضی دادگاه، رشید حسنی را محکوم به اعدام کرد و بلافاصله حکم اجرا شد. ملاحسنی در خاطراتش در این باره نوشته: وقتی خبر اعدام رشید را شنیدم، چون به وظیفه خود عمل کرده بودم، هیچ ناراحت نشدم.
کلیسای عیسی مسیحِ مُقَدَّسینِ آخرین زمان یا مورمون‌ها پیروان مذهبی هستند که خود را از مسیحیان و پیروان راستین عیسی مسیح می‌دانند. آن‌ها آیین خود را به نام "کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرین زمان" اعاده کلیسای تأسیس شده توسط عیسی مسیح می‌دانند. این فرقه با داشتن مکاشفات جدید و اعتقاد به کتاب‌های دیگر در کنار کتاب مقدس، خود را از شاخه‌های دیگر مسیحیت جدا کردند. تاریخ. جوزف اسمیت، بازآورنده و اولین پیامبر کلیسا است. او مدعی است در سال ۱۸۲۰ زمانی که ۱۵ ساله بود، رویتی از جانب خدا دریافت کرد که در آن به او گفته شد
از جانب خدا دریافت کرد که در آن به او گفته شد همه کلیساها در اشتباه‌اند و او نباید به هیچ‌کدام بپیوندد. جوزف اسمیت مجدداً در ۱۸ سالگی رویت دیگر دریافت کرد که در آن از جانب فرشته‌ای به نام مورونی به او مأموریتی عظیم داده شد تا به دنبال الواح طلایی و لوحه‌های قدیمی بگردد. سرانجام در سال ۱۸۳۰ پس از به دست آوردن این الواح و ترجمه آن‌ها این کتاب‌ها به عنوان کتاب مورمون: گواهی دیگر بر عیسی مسیح انتشار یافت. اگر چه ژورف اسمیت از شرایط تحصیلی خوبی برخوردار نبود، اما با پیدا کردن عینک مخصوص در کنار الواح طلایی و
اما با پیدا کردن عینک مخصوص در کنار الواح طلایی و گذراندن سه سال موفق به ترجمه متون شد و در انتها الواح طلایی را به فرشته باز پس داد. ژوزف اسمیت و برادرش، هیرام اسمین از طرف حکومت ایالتی ایلینوی بازداشت و در سال ۱۸۴۴ توسط افرادی مسلح که به زندان نفوذ کردند، کشته شدند. بدین شکل ژوزف اسمیت به عنوان اولین شهید کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرین زمان نیز نام گرفت. عقاید کلیسا. ارکان دین. طبق نامه‌ای که در ۱۸۴۲ توسط ژوزف اسمیت صادر شده‌است، و در فصل ارکان دین از کتاب مروارید گرانبها آمده‌است، از این قرار است:
کتاب مروارید گرانبها آمده‌است، از این قرار است: کتاب‌های مقدس مورد تأیید. اعضای علاوه بر کتاب مقدس، سه کتاب دیگر را در کلیسا به رسمیت می‌شناسند. این کتاب‌ها عبارت‌اند از: کتاب مورمون، اصول و پیمان‌ها، و کتاب مروارید گرانبها. اعضای کلیسا، سخنان پیامبران زنده خویش را همچنین در حد کتاب‌های مقدس می‌دانند. کتاب مورمون: گواهی دیگر بر عیسی مسیح. اولین مهاجرت آن‌ها مربوط به افرادی است بنام یارِدیان که پس از واقعه تاریخی سقوط برج بابل به سوی آمریکا رهسپار شدند و به خاطر بت‌پرستی و ارتداد از بین رفتند. مهاجرت بعدی
خاطر بت‌پرستی و ارتداد از بین رفتند. مهاجرت بعدی در سال ۶۰۰ قبل از میلاد به وقوع پیوست که در آن گروهی از یهودیان به فرمان خداوند و قبل از سقوط توسط بابلی‌ها، اورشلیم را ترک کردند. این گروه که توسط شخصی به نام لیحای و پسرش، نیفای رهبری می‌شدند، از اقیانوس ساکن عبور کردند و به آمریکای باستانی رسیدند. در آنجا آنان به دو گروه رقیب تقسیم شدند که عده‌ای طرفدار نیفای و عده‌ای دیگر طرفدار برادرش، لامان گشتند. خدا لامان را به خاطر نااطاعتی لعنت کرد و به این خاطر، رنگ پوست او و خانواده‌اش تیره شد. سرخ‌پوستان آمریکا
پوست او و خانواده‌اش تیره شد. سرخ‌پوستان آمریکا از نژاد لامان‌ها خوانده شده‌اند. نیفای که مطیع و وفادار به احکام خداوند بود، افتخار این را پیدا کرد که عیسی مسیح قیام کرده را ملاقات کند. در این ملاقات، مژده واقعی و راستین توسط عیسی مسیح به آنان موعظه شد. در ادامه اختلافات بین لامان و نیفای لامانیان دست به نابودی زدند، ولی یکی از آنان به نام مورمون زنده ماند و قبل از مرگ تمام این وقایع را بر روی ورقه‌های طلایی ثبت کرد. این ورقه‌ها به وسیله «مورونی»، پسر مورمون زیر خاک مدفون شد. ۱۴۰۰ سال بعد مورونی به صورت
زیر خاک مدفون شد. ۱۴۰۰ سال بعد مورونی به صورت فرشته‌ای بر جوزف اسمیت (بنیانگذار این کلیسا) ظاهر شد و محل ورقه‌ها را به او نشان داد. بر پایه عقیده مورمون‌ها باغ عدن یا بهشت در ایالت میسوری آمریکا قرار داشته‌است که اورشلیم جدید پس از بازگشت مسیح نیز در آنجا قرار خواهد گرفت. اصول و پیمان‌ها. مجموعه‌ای از مکاشفات ژوزف اسمیت است که در مورد کلیسای مسیح در روزهای آخر، مقام کاهنان و پیشگویی‌های آینده سخن می‌گوید. کتاب مروارید گرانبها. این کتاب شامل سه بخش عمده‌است: نخست، کتاب ابراهیم که ترجمه یک پاپیروس مصری است،
نخست، کتاب ابراهیم که ترجمه یک پاپیروس مصری است، در سال ۱۸۳۵ توسط اسمیت ترجمه و چاپ شد. او مدعی بود که این طومارها توسط ابراهیم در ۴۰۰۰ سال پیش نوشته شده‌است. دوم، کتاب موسی مجموعه مکاشفات ژوزف اسمیت است که گفته می‌شود از کتاب و شریعت موسی گم شده‌است. در این کتاب اطلاعاتی در مورد آفرینش جهان آورده شده‌است. سوم، نوشته‌های ژوزف اسمیت که شامل اساسنامه، منتخباتی از تاریخ کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرین زمان و الهاماتی است که مؤسس این فرقه دریافت کرده‌است. آموزه‌های کلیسا در مورد خدا. اعضای کلیسا ایمان دارند که
کلیسا در مورد خدا. اعضای کلیسا ایمان دارند که خدا پدر آسمانی و روحانی همه آدمیان است. ایمان دارند که همه فرزندانش را دوست دارد و می‌خواهد که خوشحال شوند. تثلیث را قبول ندارند اما ایمان دارند که پدر آسمانی، عیسی مسیح، و روح القای سه نفر الهی جدا هستند. پدر آسمانی و عیسی مسیح جسم‌ها دارند ولی روح القدس جسمی ندارد. برخی معتقدند آموزه‌های کلیسا در مورد خدا در مغایرت با کلیساهای دیگر است. اعضای کلیسا ایمان دارند که خدا زمانی یک بشر بوده و در اثر تکامل به مقام خدایی رسیده‌است. ممکن است که فرزندانش مثل خودش شویم
رسیده‌است. ممکن است که فرزندانش مثل خودش شویم از طریق کفاره عیسی مسیح. این اصول هم در کتاب مورمون هم در کتاب مقدس پیدا می‌شود؛ مثلاً در نامه رومانیان فصل ۸ آیه ۱۷ و مکاشفه فصل ۳ آیه ۲۱. مورمون‌ها خدا یا پدر را یک مرد با بدنی جسمانی می‌دانند که اکنون نزدیک به ستاره ای به نام کولاب زندگی می‌کند. سه‌گانه‌باوری. مورمون‌ها به تثلیث معتقد هستند، اما تفسیر آنان از این آموزه با تفسیر مسیحیت ارتدکس در تضاد است. در تعالیم مورمون؛ پدر، پسر و روح‌القدس سه خدا هستند که در ذات و ماهیت متفاوتند. پدر دارای گوشت و استخوان
در ذات و ماهیت متفاوتند. پدر دارای گوشت و استخوان است که زمانی انسان بوده و سپس به مقام خدایی رسیده‌است. بر این اصل، هر انسانی این توانایی را در خود دارد که خدا شود. آنان می‌گویند که خدای پدر نیز دارای پدری بوده و به‌طور جسمانی از مادرش متولد شده‌است. خدای مورمون‌ها در تکامل و تغییرپذیری است. عیسی مسیح. کتاب مورمون عیسی مسیح را مخلوق خدا می‌داند. مسیح با انسان‌های دیگر تفاوت چندانی ندارد. او اولین روح زاییده توسط خداست که نامش قبل از زندگی بر روی زمین یهوه بوده‌است. او ابدی است، اما نه تنها او بلکه همه
بوده‌است. او ابدی است، اما نه تنها او بلکه همه انسان‌ها در روح ابدی‌اند. طبق این نظریه مسیح یکی از روح‌ها بوده که جسم گرفت و اینک یکی از خدایان شده‌است. پس فرق مسیح و انسان‌ها نه در ذات، بلکه در ترتیب زمانی جسم پوشیدن است. طبق این استدلال، کلیسای مورمون مسیح را برادر ارشد ما معرفی می‌کند. مسیح بی‌گناه و در هدف با خدا یکی است و خدای مجسم شده‌است. روح‌القدس. روح‌القدس سومین شخصیت در الوهیت است، و یک شخصیت روح بدون جسم است. روح القدس می‌تواند دلهای همهٔ انسان را لمس کند. از حقیقت گواهی می‌دهد، آدمها را تسلی
را لمس کند. از حقیقت گواهی می‌دهد، آدمها را تسلی می‌دهد، و از خطر هشدار می‌دهد. هدیهٔ روح القدس بخشی از تعمید است و از جانب کشیشان داده می‌شود. روح القدس همیشه با کسی که این هدیه را دارد همراه است مگر شایستهٔ این هدیه نباشد. مسیح به عنوان کفاره گناهان. عمل مسیح به عنوان کفاره گناهان قادر است که همهٔ گناهان انسان را پاک کند. انسان برای تحصیل بخشش باید توبه کنند، یعنی باید کارهای بد را ترک کند، بخشش بخواهند، و تلاش کنند بازپرداخت کنند. عادل شمردگی توسط ایمان مردود است و مسیر به زندگی جاویدان شامل ایمان به
مردود است و مسیر به زندگی جاویدان شامل ایمان به مسیح، توبه، تعمید آب، تعمید روح‌القدس با دستگذاری کشیشان، و پایداری تا پایان (شامل رشد ایمان، توبهٔ روزانه، تجدید و ایجاد پیمانها، و تلاش به بهتر بودن) است. این رستگاری فرایندی است که به زندگی جاویدان منتهی می‌شود. همچنین باید گفت که اعتقاد دارند با اینکه همه ادیان و مذاهب دیگر حقایق و خوبی دارند، در خارج از کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرین زمان، نه اقتدار خدا برای تعمید درست وجود دارد نه کل مژدهٔ ابدی عیسی مسیح. تعمید به نیابت از مردگان. از این جهت که تعمید
تعمید به نیابت از مردگان. از این جهت که تعمید توسط صاحب اقتدار درست برای رستگاری ضروری است، علاقه زیادی به شجره‌نامه‌های خانوادگی دارند و سعی می‌کنند اجداد و نیاکان خود را شناسایی کرده و به نیابت از آنان تعمید یابند. نه تنها اقوام و آشنایان خود بلکه پنجاه نفر از مردگان غریبه را نیز می‌توانند به نیابت تعمید دهند، از این گونه تعمیدها می‌توان به چنگیزخان مغول، اسکندر مقدونی، ژاندارک، بودا، آن فرانک، آدولف هیتلر، ژوزف استالین اشاره کرد. دیگر اعتقادات. در کتاب مقدس اعمال نیکو نتیجه ایمان است و نه راه به دست
مقدس اعمال نیکو نتیجه ایمان است و نه راه به دست آوردن آن. اما طبق تعالیم مورمون، گناه اولیه آدم برای تشخیص نیک و بد ضروری بود. تعمید به نیابت از طرف مردگان در هیچ قسمت از کلام خدا تعلیم داده نشده‌است. مورمون‌ها با تفسیر دیگری از اول قرنتیان باب ۱۵ آیه ۲۹ به این نتیجه رسیده‌اند. دیدگاه مورمون در مورد آخر الزمان، مبنی بر نجات همگان است. در اعتقاد ایمان یک نوع رستگاری عمومی هست که شامل همه مردم دنیا می‌شود و یک نوع رستگاری فردی نیز هست. وجود بهشت و جهنم در تعالیم مورمون چندان روشن نیست. مجازات ابدی در تعالیم
مورمون چندان روشن نیست. مجازات ابدی در تعالیم مورمون جایی ندارد. آنان انسان‌ها را به طبقات مختلفی که در ملکوت در نظر گرفته‌اند، تقسیم می‌کنند. مورمون معتقد است که همه موجودات اعم از انسان و حیوان و گیاهان قبلاً به صورت روح خلق شده و سپس شکل مادی به خود گرفته‌اند. چنین گفته می‌شود که تعالیم کلیسای مورمون از آغاز تاکنون دستخوش تغییرات زیادی شده‌است. انبیای زنده این کلیسا بارها نظرات انبیای قبل از خود را نقض کرده‌اند. به عنوان مثال بریگم یانگ بر این اعتقاد بود که آدم همان خدای پدر است که در اثر رابطه جنسی با
که آدم همان خدای پدر است که در اثر رابطه جنسی با مریم باکره، پدر جسمانی مسیح شد. این تعلیم چند سال بعد توسط یکی دیگر از انبیاء رد شد. با اینکه یانگ این گفته خود را مکاشفه‌ای از جانب خدا می‌دانست، ولی امروز کلیسای مورمون این تعلیم را رد می‌کند. اعتقاد جدید مبنی بر این است که آدم اولین فرزند خدا بود که جسم خاکی پوشید و در زمین زندگی کرد. امروزه کلیسای مورمون اعلام کرده‌است که هیچ پیامبری حق آوردن پیامی را از طرف خدا ندارد، مگر آنکه به تأیید شورای رهبران کلیسا برسد. وحی در این کلیسا بر دو نوع است: گفته‌هایی
برسد. وحی در این کلیسا بر دو نوع است: گفته‌هایی که از طرف خدا بر آن‌ها نازل شده‌است، و سخنانی را که مورمون‌ها آن‌ها را صرفاً عقاید شخصی پیامبران خوانده‌اند. ایمان در کلیسای مورمون چنین تعریف شده‌است: اعتقاد به این حقیقت که عیسی نجات‌دهنده جهان و ژوزف اسمیت پیامبر حقیقی و راستین خداست. مقام اسمیت در کلیسای مورمون بسیار بالاست، به‌طوری‌که در کنار ایمان به عیسی برای نجات، وساطت ژوزف اسمیت نیز نقش مهم و حیاتی دارد. امروزه بانی این فرقه حتی مقام بسیار بالاتری از یک پیامبر را در این کلیسا دارد. گفته می‌شود در
از یک پیامبر را در این کلیسا دارد. گفته می‌شود در کتاب مورمون پیشگویی‌های قید شده که نادرستی آن آشکار شده‌است. از عقاید عجیب مورمون‌ها شیطانی بودن کافئین است. همچنین بر این باور هستند اگر لباسی که موسوم به پوشاک معبد Temple Garments(معبد مورمون) است را بر تن داشته باشند از آتش، چاقو، گلوله و شیطان در امان خواهند بود. همچنین هر انسانی برای ورود به بهشت نیاز به یک گذرواژه دارد که آن را پس از این که در دادگاه الهی مورد قضاوت قرار گرفت دریافت می‌کند، دادگاهی که به قضاوت ژوزف اسمیت، عیسی مسیح و خداوند برگزار
که به قضاوت ژوزف اسمیت، عیسی مسیح و خداوند برگزار خواهد شد. همچنین اگر کسی از آیین مورمون بیرون برود با به اصطلاح مرتد شود در حقیقت دست به خودکشی اجتماعی زده‌است زیرا از دید دیگر مورمون‌ها و حتی خانواده اش دیگر وجود ندارد و او را به‌طور کامل کنار می‌گذارند. نگاه منتقدان. با اینکه ادعا می‌شود اصل کتاب مورمون در سال ۴۲۸ میلادی نوشته شده‌است، ولی در ترجمه ژوزف اسمیت حدود ۲۵۰۰۰ واژه آن عیناً از ترجمه انگلیسی کتاب مقدس (نسخه جیمزشاه، King James version) که در سال ۱۶۱۱ میلادی به چاپ رسیده، برداشته شده‌است.
در سال ۱۶۱۱ میلادی به چاپ رسیده، برداشته شده‌است. کلماتی که از زبان عیسی مسیح، پولس، پطرس و یوحنا در انجیل آمده‌است، در کتاب مورمون از زبان افرادی نقل می‌شود که سال‌ها قبل از میلاد مسیح می‌زیسته‌اند. کتاب مورمون مملو از اشتباهات تاریخی است. شواهد علمی در مورد نژاد سرخ‌پوستان آمریکا با ادعای کتاب مورمون اختلاف دارد. طبق این تحقیقات علمی، نسل سرخ‌پوستان شباهت کاملی به نژاد مغول‌ها و مردمان خاور دور دارد. همچنین پژوهش‌های باستان‌شناسی تمدن عظیمی را که کتاب مورمون ارائه داده‌است، تأیید نمی‌کند. در تحقیقات
مورمون ارائه داده‌است، تأیید نمی‌کند. در تحقیقات زبان‌شناسی، از زبان مصری اصلاح شده هیچ سخنی به میان نیامده‌است (زبانی که اسمیت ادعا می‌کرد کتاب مورمون را از آن ترجمه کرده‌است). اینکه بومیان اولیه آمریکا به این زبان ناشناخته صحبت می‌کرده‌اند، به هیچ وجه اعتبار ندارد. این زبان برای متخصصان زبان‌های باستانی و حتی مصرشناسان نیز کاملاً بیگانه‌است.
سِلانگور معروف به سلانگور دارالاحسان یکی از ۱۳ ایالت کشور مالزی است که بیش از ۴ میلیون جمعیت دارد. تاریخ. در قرن پانزدهم سلانگور تحت کنترل تون پراک، بنداهارا (وزیر اعظم) معروف و قدرتمند ملاکا، بود. با سقوط ملاکا به دست پرتغالی‌ها، بر سر کنترل سلانگور، به خصوص به علت منابع غنی قلع در آن، کشمکش‌هایی شروع شد. در این دوره مهاجران مینانگکابائو که ۱۰۰ سال پیش از آن از سوماترا آمده بودند جای خود را به مهاجران بوگینی از سلبس (سولاوسی کنونی) دادند. اینان به عنوان سربازان مزدور کار می‌کردند و به روند استعمار هلند کمک
مزدور کار می‌کردند و به روند استعمار هلند کمک می‌کردند. تا اواسط قرن هجدهم، بوگینی‌ها سلطانیه‌ای به مرکزیت کوالا سلانگور برپا کردند که تا امروز هم برسر کار است. قرن نوزدهم شاهد رشد اهمیت اقتصادی قلع بود و این تجار و معدنچیان چینی بسیاری را به این منطقه کشید. در ۱۸۵۷ دو تاجر چینی وارد شراکت با دو تا از رؤسای سلانگور شدند و معادن قلعی در نزدیکی آمپانگ به پا کردند. از دل همین معادن بود که شهر کوالا لامپور (پایتخت امروزی مالزی) بیرون آمد. موفقیت تجارت قلع و رشد ثروت جوامع چینی به تخاصماتی بین رؤسای سلانگور و
ثروت جوامع چینی به تخاصماتی بین رؤسای سلانگور و معدنچیان کشید. نتیجه جنگ داخلی طولانی مدتی بود که باعث نابودی کوالا لامپور و تخریب صنعت قلع شد. در ۱۸۷۴ و پس از اتمام جنگ داخلی، بریتانیایی‌ها کار را برای کنترل آغاز کردند. سلطان راضی شد که به تثبیت رزیدنت بریتانیا در کلانگ تن دهد و از این سال تا ۲۵ سال بعد، این ایالت رشد و رفاه بسیاری یافت که بیشتر بر پایه قلع بود. یکی از مشهورترین «رزیدنت بریتانیاهای این ایالت، فرانک سوئتنهام بود که روابط بین سلطان‌ها و رؤسای محلی را بهبود بخشید. او سلطان‌های چهار ایالت
محلی را بهبود بخشید. او سلطان‌های چهار ایالت (پراک، سلانگور، نگری سمبیلان و پاهانگ) را پای میز مذاکره کشاند و متحد کرد و این اتحاد نهایتاً در ۱۸۹۶ به ایالات فدراتیو مالایی بدل شد. این فدراسیون از کوالا لومپور اداره می‌شد که تا اوایل قرن بیستم شهری مرفه و بزرگ شده بود. «ایالات فدراتیو مالایی» در ۱۹۴۸ به «فدراسیون مالایا بدل گشت و نهایتاً در ۱۹۶۳ به فدراسیون مالزی تغییر نام یافت. در ۱۹۷۴ کوالالامپور توسط سلطان سلانگور بخشیده شد و به عنوان منطقه فدرال اعلام شد و شهر شاه عالم نقش پایتخت ایالتی را به عهده گرفت.
و شهر شاه عالم نقش پایتخت ایالتی را به عهده گرفت. در اواخر دهه ۱۹۹۰ بخش دیگری از ایالت نیز جدا شد و به عنوان پایتخت اجرایی فدرال پوتراجایا، اعلام شد. سیاست. سلانگور بخشی از سیستم پادشاهی مشروطهٔ مالزی است و سلطان این ایالت از ۲۰۰۱ تا به حال سلطان شرف‌الدین ادریس شاه بوده است. وزیر اعظم این ایالت در حال حاضر داتوک سری دکتر محد خیر ابن تویو از ائتلاف باریسان ناسیونال است که شغلش دندانپزشکی است. جغرافیا. این ایالت بر ساحل غرب مالزی غربی قرار دارد و از شمال به پراک، از شرق به پاهانگ، از جنوب به نگری سمبیلان و
پراک، از شرق به پاهانگ، از جنوب به نگری سمبیلان و از غرب به تنگهٔ ملاکا محدود می‌شود. سه مرز این ایالت آبی هستند، تنگه ملاکا از غرب، سونگای سپانگ (رودخانه سپانگ) از جنوب و سونگای برنام (رودخانه برنام) از شمال. منطقهٔ فدرال کوالالامپور، پایتخت مالزی، و همچنین منطقهٔ فدرال پوتراجایا توسط این ایالت محصور شده‌اند. پسوند عربی نام این استان، «دارالحسان» است. این ایالت همچنین غنی‌ترین و توسعه‌یافته‌ترین ایالت مالزی است و در ۲۷ اوت ۲۰۰۵ رسماً به عنوان اولین ایالت توسعهٔ یافتهٔ این کشور اعلام شد. پایتخت سلانگور،
توسعهٔ یافتهٔ این کشور اعلام شد. پایتخت سلانگور، شاه عالم است و شهر کلانگ نیز عنوان پایتخت سلطنتی را دارد. پتالینگ جایا نیز از مهم‌ترین شهرهای این ایالت و کل مالزی است. مردم. سلانگور بیش از ۴ میلیون جمعیت دارد و از این رو پرجمعیت‌ترین ایالت کشور مالزی است. آمار جمعیت در سال ۲۰۰۰ تعداد دقیق ساکنان این استان را ۳٬۹۴۷٬۵۲۷ دانسته بود. ترکیب قومی سلانگور بر طبق آمار ۱۹۹۵ از این قرار است: آب و هوا. سلانگور در جاهای کم ارتفاع آب و هوایی استوایی دارد و دمای روزانه بین ۲۱ تا ۲۳ درجه سانتیگراد نوسان دارد. در تمام
بین ۲۱ تا ۲۳ درجه سانتیگراد نوسان دارد. در تمام سال معمولاً باران می‌بارد. آب و هوا در نقاطی مثل تپه فریزر و تپه گنتینگ بسیار خنک تر است و بین ۱۲ تا ۲۲ درجه نوسان می‌کند. بارش باران در این نقاط شدیدتر و طولانی‌تر است. رطوبت متوسط بین ۸۵ تا ۹۰ درصد است. شهرهای خواهر خوانده. سلانگور با شهرهای زیر خواهر خوانده است.
پـِنانگ،() ایالتی در کشور مالزی است که در کرانهٔ شمال غربی شبه جزیره مالزی، کنار تنگه ملاکا قرار دارد. از دو بخش تشکیل شده‌است: جزیره پنانگ به مرکزیت جرج تاون و سبرانگ پرای در شبه جزیره مالایی. این دو منطقه توسط دو پل طولانی به هم متصل شده‌اند. پل پنانگ و پل سلطان عبدالحلیم معظم شاه. پل دومی طولانی‌ترین پل روی دریا در جنوب شرقی آسیا است. پنانگ از لحاظ وسعت، در میان ایالتهای مالزی دارای رتبه یکی مانده به آخر می‌باشد و از سمت شمال و شرق با کداح و از سمت جنوب با پراک همجوار است. پنانگ هشتمین ایالت پرجمعیت
با پراک همجوار است. پنانگ هشتمین ایالت پرجمعیت مالزی است. جمعیت پنانگ در سال ۲۰۱۸ نزدیک به ۱٫۷۶۷ میلیون نفر بود. در حالی که تراکم جمعیتی آن به ۱٬۶۸۴ نفر در هر کیلومتر مربع (۴٬۳۶۰ نفر در هر مایل مربع) افزایش یافته بود. پنانگ در زمرهٔ بالاترین تراکم جمعیتی کشور قرار دارد و یکی از ایالتهای است که دارای بیشترین مناطق شهری کشور است. سبرانگ پرای دومین شهر بزرگ مالزی از لحاظ جمعیت می‌باشد. جمعیت آن از لحاظ قومیت، فرهنگ، زبان و دین بسیار متنوع است. به غیر از سه قوم اصلی مالایی‌ها، چینی‌ها و هندی‌ها، پنانگ محل
قوم اصلی مالایی‌ها، چینی‌ها و هندی‌ها، پنانگ محل سکونت اوراسیایی‌ها، سیامی‌ها و مهاجرین می‌باشد. در گویش هاکین پنانگی، فرد ساکن پنانگ به خاطر جمعیت قابل توجه چینی پنانگیت در گفتگوی عامیانه به عنوان پنانگیت یا "پنانگ لانگ" (هاکین پنانگی: 庇能儂; Tâi-lô: "Pī-néeng-lâng") شناخته می‌شود. پیشینه پنانگ نوین از سال ۱۷۸۶ بر اساس پایه‌گذاری جرج تاون توسط فرانسیس لایت آغاز شد. پنانگ بر اساس بخشی از شهرک‌های تنگه در سال ۱۸۲۶ شکل گرفت که به یک مستعمره تاج در سال ۱۸۶۷ تبدیل شد. سیطره مستقیم بریتانیا تنها طی جنگ جهانی دوم،
شد. سیطره مستقیم بریتانیا تنها طی جنگ جهانی دوم، پس از اشغال پنانگ توسط امپراطوری ژاپن، متوقف گردید؛ در سال ۱۹۴۵ بریتانیا پنانگ را بازپس گرفت. پنانگ پس از آن با فدراسیون مالایا (مالزی کنونی) ادغام گردید که استقلال خودش را در سال ۱۹۵۷ از بریتانیا کسب کرد. متعاقب اینکه مقارن دههٔ ۱۹۷۰ از کارکرد تجاری ترانزیت و تبادل کالای بندر کاسته گردید، اقتصاد پنانگ توسط دولت مرکزی به سمت تولیدات صنعتی تغییر مسیر داد. امروزه، پنانگ به یکی از حیاتی‌ترین و قدرتمندترین مراکز اقتصادی مالزی تبدیل شده‌است. پنانگ از لحاظ شاخص
اقتصادی مالزی تبدیل شده‌است. پنانگ از لحاظ شاخص توسعه انسانی بعد از کوالالامپور و سلانگور دارای رتبه سوم می‌باشد. ریشه‌شناسی. نام پنانگ از نام پولائو پینانگ در زبان مالایی نوین گرفته شده‌است که به معنی جزیرهٔ فوفل کاتچو می‌باشد. ایالت پنانگ هم چنین به نام مروارید شرقی و جزیرهٔ مروارید نامیده می‌شود. جزیره پنانگ در ابتدا به خاطر اینکه بزرگ‌ترین جزیره پیش رو در مسیر تجارت دریایی میان لینگا و کداح قرار داشت نزد ملوانان بومی به نام پولائو کا-ساتو به معنی اولین جزیره مطرح بود. به همین صورت، سیامی‌ها که در آن
جزیره مطرح بود. به همین صورت، سیامی‌ها که در آن دوران بر کداح چیره بودند از این جزیره به "کوه ماک" () نام می‌بردند. امانوئل گودینیو دی اردیا، تاریخ‌نگار پرتغالی قرن شانزده، در "توصیف ملاکا" از جزیره به "پولو پیناوم" ("Pulo Pinaom") نام برده‌است. پیشینه. فراپیشین. قدمت انسان در منطقه به حدود ۵٬۰۰۰ تا ۶٬۰۰۰ سال قبل بر می‌گردد که بقایای انسان‌ها همراه با صدف‌ها، ظروف سفالی و ابزار آلات شکار در سبرانگ پرای کشف گردیده‌است. این اکتشافات دلالت دارد بر اینکه ساکنان اولیهٔ پنانگ انسانهای کوچ نشین ملانزیایی‌ها در
اولیهٔ پنانگ انسانهای کوچ نشین ملانزیایی‌ها در عصر دوران نوسنگی بوده‌اند. روزگار نخستین خرسنگ چروک توکان در سال ۱۸۴۵ در بوکیت میرتاجم کشف گردید که حاوی سنگ نوشته به زبان پالی بود، نشان می‌دهد که تمدن هندو–بودایی دره بوجانگ واقع شده در یک ناحیه که اکنون کداح نام دارد، بخشهایی از سبرانگ پرای را در قرن ۶ تحت اختیار خود داشت. تمام چیزی که الان پنانگ نامیده می‌شود در اواخر قرن ۱۸، بخشی از قلمرو کداح بود. پیدایش پنانگ. اولین کشتی بریتانیا در ژوئن ۱۵۹۲ وارد پنانگ گردید. این کشتی که نامش "ادوارد بونادونچر" بود،
گردید. این کشتی که نامش "ادوارد بونادونچر" بود، تحت فرماندهی جیمز لنکستر قرار داشت. هرچند، بریتانیا تا قرن هیجده میلادی در جزیره حضور ثابتی نداشت. قبل از اینکه بریتانیا در جزیره استقرار پیدا کند، سه برادر بازرگان از ارتفاعات مینانگ‌کابائو در سوماترا، سکونت گاهی برای خود در جزیره برپا کردند. این سه برادر ناخدا بایان، ناخدا اینتان و ناخدا کچیل بودند که تعدادی از ملتزمین خود را از باتوبارا در شمال‌شرقی سوماترا، با خود آوردند. آنها مجوزهای مورد نیاز را از احمد تاج‌الدین، سلطان کداح دریافت کردند و سپس سکونت
تاج‌الدین، سلطان کداح دریافت کردند و سپس سکونت گاه‌هایی در بایان لپاس، بالیک پولائو، گلوگور و تانجونگ (جرج تاون کنونی) ایجاد کردند. تاجران مینانگ‌کابائو، داتوک جاناتون و داتوک مهاراجه ستیا که در سال ۱۷۴۹ وارد جزیره شدند، ناحیه باتو اوبان را ایجاد کردند. در دههٔ ۱۷۷۰، فرانسیس لایت توسط کمپانی هند شرقی بریتانیا برای ایجاد روابط تجاری با شبه جزیره مالایی مأموریت پیدا نمود. در پی آن، لایت وارد کداح گردید که در آن زمان تحت سلطه دولت دست نشانده سیامی بود. با آگاهی از اینکه قلمرو پادشاهی تحت تهدیدات داخلی و خارجی