payamvha/North_RAG huggingface dataset:
روبه‌رشد جهانی برای انرژی. تحقیق و توسعه. تحقیق و توسعه محور فعالیت‌های شل به ویژه در حوزه انرژی‌های نوین است. سیاست تحقیق و توسعه در شل عبارت است از: ابداع، توسعه و جذب فناوری در کسب‌وکارهای بالادستی و پایین‌دستی صنعت نفت و نیز سوخت‌های تجدیدپذیر، هیدروژن و دی‌اکسید کربن. تمرکز فعالیت‌های تحقیق و توسعه رویال داچ شل در حوزه‌های زیر است: میزان فروش. درآمد شرکت شل در فاصله ۵ سال، به دو برابر افزایش یافت. درآمد ۱۶۰ میلیارد دلاری در سال ۲۰۰۲، در سال ۲۰۰۵ به ۳۰۶ میلیارد دلار و سال ۲۰۰۶ به ۳۱۸ میلیارد دلار و در
میلیارد دلار و سال ۲۰۰۶ به ۳۱۸ میلیارد دلار و در نهایت این رقم یعنی درآمد سالیانه این شرکت در سال ۲۰۱۱ به ۴۷۰ میلیارد دلار افزایش یافت. سود خالص رویال داچ شل در سال ۲۰۰۶ معادل ۲۵ میلیارد دلار و این رقم در سال ۲۰۱۱ برابر ۳۱ میلیارد دلار بود، که در سال ۲۰۱۰ نسبت به سال پیش از آن افزایشی معادل ۱۴ درصد در حوزه اکتشاف و تولید، ۱٫۵ درصد در حوزه تولید گاز طبیعی، ۱٪ درصد در بخش صنایع شیمیایی و ۱٪ درصد نیز در بخش فروش فراورده‌های نفتی داشته‌است. تعداد چاه‌های فعال این شرکت در سال ۲۰۰۶ برابر ۲۴٫۳۵۲ چاه نفت و ۳٫۲۳۱
این شرکت در سال ۲۰۰۶ برابر ۲۴٫۳۵۲ چاه نفت و ۳٫۲۳۱ چاه گاز بوده‌است. در فهرست فورچون ۵۰۰ از بزرگترین شرکت‌های سهامی عام جهان که توسط مجله فورچون منتشر می‌شود، در سال ۲۰۱۱ رویال داچ شل پس از اکسان‌موبیل و وال‌مارت در مکان سوم این فهرست جای گرفت. مدیریت ارشد. رئیس هیئت مدیره. رئیس هیئت مدیره شل، «یورما اولیلا» فنلاندی است. او که در ژوئن ۲۰۰۶ به رویال داچ شل پیوست، پیش‌تر سال‌ها به‌عنوان مدیر عامل اجرایی و رئیس هیئت مدیره شرکت نوکیا فعالیت می‌نمود. اولیلا، همچنان رئیس هیئت مدیره و مدیر عامل غیر اجرایی شرکت
رئیس هیئت مدیره و مدیر عامل غیر اجرایی شرکت نوکیا محسوب می‌شود. دوران طلایی رهبری او در نوکیا، از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۹ به‌عنوان مدیر اجرایی و از سال ۱۹۹۹ تا زمان پیوستن او به شل، به‌عنوان مدیرعامل شخصیتی استثنائی از او در اذهان ساخته بود. وی نوکیا را به یک شرکت در رده کلاسِ جهانی تبدیل کرد و در زمان رهبری مقام اول جهانی در زمینه فناوری اطلاعات راه دور و نیز گوشی‌های تلفن همراه را به صورت مداوم برای شرکتش به‌ارمغان آورد. شرکت شل با به خدمت گرفتن این مدیر فنلاندی، که در حال حاضر رئیس هیئت مدیره نوکیا و مدیر ناظر
که در حال حاضر رئیس هیئت مدیره نوکیا و مدیر ناظر شرکت فورد نیز هست، رؤیای دستیابی به جایگاه برترین شرکت جهان را، در سر می‌پروراند. مدیر عامل. «یرون ون در فیر» هلندی، از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۹ ریاست شرکت رویال داچ شل را، در دست داشت و تغییرات اساسی در ساده‌سازی ساختار و شفاف‌سازی مسیر حرکت شرکت و پاسخگویی بیشتر، ایجاد نمود. وی در سال ۱۹۷۱ به شل پیوست و سال‌ها در حوزه‌های ساخت و بازاریابی در کشورهای مختلف، مشغول به کار بود. در سال ۱۹۸۴ «مدیر برنامه‌ریزی» شرکت شل، شعبه هلند شد و در ۱۹۹۲ به‌عنوان مدیرعامل شل هلند،
شعبه هلند شد و در ۱۹۹۲ به‌عنوان مدیرعامل شل هلند، منصوب گردید. او در سال ۱۹۹۵ مدیرعامل شرکت شیمیایی شل، شعبه ایالات متحده شد. یرون ون در فیر، به‌مدت نُه سال، در این سمت، فعالیت نمود، سپس در سال ۲۰۰۴ از سوی هیئت مدیره شل، به‌عنوان مدیر عامل اجرایی شرکت رویال داچ شل، انتخاب شد. پس از ون در فیر، پیتر ووزر سوئیسی، سکان رهبری شل را، در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۰۹ در دست گرفت. ووزر، همکاری خود با شرکت شل را در سال ۱۹۸۲ به عنوان یک مشاور در بخش بازرگانی آغاز کرد. او در سال ۲۰۰۴ مدیر امور مالی این شرکت گردید و ۵ سال بعد،
۲۰۰۴ مدیر امور مالی این شرکت گردید و ۵ سال بعد، از سوی هیئت مدیره شل، به ریاست این شرکت نفتی منصوب شد. وی همچنان، در پست مدیرعامل این شرکت هلندی-بریتانیایی، فعالیت می‌نماید. حمایت‌های مالی در فرمول یک. رویال داچ شل در سال ۲۰۱۳ قرارداد همکاری فنی و حمایت مالی با شرکت اسکودریا فراری منعقد نمود، که در عمل وارد شصتمین سال فعالیت خود در مسابقات فرمول یک گردید. بخشی از این سرمایه‌گذاری با هدف اجرای کمپینی جهت تبلیغات و فروش برند جدید سوخت خودرو بنام وی-پاور نیترو+ می‌باشد. در این کمپین تبلیغاتی، شرکت اسکودریا
می‌باشد. در این کمپین تبلیغاتی، شرکت اسکودریا فراری و راننده سال ۲۰۱۳ این تیم در مسابقات فرمول یک؛ فیلیپه ماسا نیز حضور دارند. دیگر فعالیت‌ها. در طول سال‌های دهه ۱۹۷۰ به بعد رویال داچ شل برای تنوع بخشیدن در عرصه کسب‌وکار خود در دیگر حوزه‌های صنعتی بجز نفت، گاز، صنایع پتروشیمی و مواد شیمیایی فعالیت‌هایی را آغاز نمود که به‌عنوان نمونه می‌توان به موارد زیر اشاره نمود: در اواخر دهه ۲۰۰۰ میلادی شل آغاز به سرمایه‌گذاری در حوزه انرژی‌های نو نمود، که باعث حرکت این شرکت به سوی تولید و استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر
به سوی تولید و استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر گشت. امروزه شل دارای سرمایه‌گذاری‌های فراوانی در زمینه انرژی خورشیدی، نیروگاه‌های بادی، هیدروژنی و جنگل‌داری می‌باشد. هم‌اکنون این شرکت بزرگترین نیروگاه بادی فراساحلی جهان را در اختیار دارد.
اکتشاف نفت به عملی گفته می‌شود که زمین‌شناسان صنعت نفت در زمین به دنبال منابع هیدروکربن می‌باشند تا بتوانند میدان‌های نفتی و گازی را شناسایی و کشف کنند. زمین‌شناسی نفت از علوم مرتبط و وابسته به علم ژئوفیزیک، دیرین‌شناسی (فسیل شناسی) و سنگ‌شناسی و رسوب‌شناسی و... می‌باشد. در این علم جهت پیدا نمودن نفت اجباراً باید حفاری زمین را توسط دستگاه‌های حفاری پیشرفته و مهندسین حفاری آغاز نمود. یک زمین‌شناس باید بتواند هم سطح زمین و هم زیر زمین را مورد مطالعه قرار دهد. تاریخچه. در طول تاریخ روشهای مختلفی برای اکتشاف
تاریخچه. در طول تاریخ روشهای مختلفی برای اکتشاف نفت بکار برده شده‌است. در آمریکا برای کشف نفت به گورهای سرخ پوستان نقب می‌زدند. در روشی دیگر حفاران برای کشف نفت در بستر رودخانه‌ها به کندوکاو می‌پرداختند. سپس جستجو برای تاقدیس‌ها یکی از راه‌های کشف نفت در طول تاریخ شد. در اوایل قرن بیستم اکتشاف نفت بر مبنای نقشه‌برداری سطحی تاقدیس‌ها بود. در میانه دهه ۱۹۲۰ میلادی، بکارگیری روشهای ژئوفیزیکی اکتشاف نفت را وارد مرحله تازه‌ای نمود. روشهای لرزه‌ای و گرانشی در یافتن نفت در گنبدهای نمکی سواحل خلیج مکزیکو ایالات
نفت در گنبدهای نمکی سواحل خلیج مکزیکو ایالات متحده بسیار کارآمد بوده‌است. در سال‌های بعد روشهای چاه‌نگاری الکتریکی، صوتی و پرتوزایی مورد استفاده وسیعی قرار گرفتند. سپس استفاده از عکسهای هوایی بخصوص در مناطق فاقد پوشش گیاهی بسیار کارآمد نشان داد. امروزه با وجود کامپیوتر روشهای چندبعدی سنجش از دور و ژئوفیزیکی و ژئوشیمیایی سطحی ابزار جدید مهمی می‌باشند.
آهنگ، نَوا یا ملودی در موسیقی به معنای اجرای چند نُت است که شنونده آن را به صورت یک مجموعهٔ واحد احساس می‌کند. به عبارت دیگر، آهنگ عبارت است از احساس آغاز و انجام داشتنِ این سلسله از نت‌ها. به دیگر سخن، ملودی احساسی است که از ترکیب زیروبمیِ نت‌ها و ضرب‌آهنگ به وجود می‌آید. ریشه‌شناسی. واژهٔ «ملودی» در اصل، یک واژهٔ یونانی باستان (μελῳδία) است به معنای آواز خواندن. ساختار. آهنگ یا ملودی در مقابل هارمونی قرار دارد که به خوشایندیِ اجرای هم‌زمان (نه متوالیِ) نت‌ها می‌پردازد. ملودی‌ها اغلب شامل یک یا چند موتیف
می‌پردازد. ملودی‌ها اغلب شامل یک یا چند موتیف یا بخشموسیقی هستند که معمولاً در ترکیبات مختلف در قالب‌های متفاوتی تکرار می‌شوند. هدف و سرمایهٔ اصلی موسیقی، ملودی است. تمام قطعات هارمونی برای ایجاد یک ملودی زیبا به کار برده می‌شوند و هدف اصلی‌شان خلق یک ملودی جدید و شگفت‌انگیز است. این‌که بپرسیم، اهمیت ملودی بیشتر است یا هارمونی، پرسشی کاملاً بیهوده است، چراکه هردو در یک راستا و بر روی یک خط مشترک در حال حرکت‌اند.
ایروینگ برلین (زاده۱۱ مه ۱۸۸۸ – درگذشته ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۹) آهنگساز و سراینده ترانه آمریکایی زندگی. ایروینگ برلین در خانواده‌ای یهودی در روسیه زاده شد و نام اصلی او «ایزرائل ایزیدور بالینه» بود. در سال ۱۸۹۳ همراه خانواده به آمریکا مهاجرت کرد. او یکی از پرکارترین و مشهورترین آهنگ‌سازان و ترانه‌سرایان آمریکا است. بیش از ۳۰۰۰ ترانه نوشته و موسیقی ۱۷ فیلم را ساخته‌است. از میان آثارش می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد:
نخستین آثار ادبیات ژاپنی به‌شدت تحت تأثیر ارتباطات فرهنگی با چین و ادبیات چینی سروده شدند. این آثار به زبان چینی کلاسیک سروده می‌شدند. ادبیات هندی نیز با گسترش بودیسم در ژاپن بر ادبیات این کشور تأثیر گذاشت. اما در نهایت هنگامی که نویسندگان ژاپنی شروع به نوشتن دربارهٔ ژاپن کردند توانستند سبک خاص خود را توسعه بخشند اما همچنان تأثیر ادبیات چینی و چینی کلاسیک را می‌شد تا پایان دورهٔ ادو در این آثار مشاهده کرد. از زمانی که ژاپن دروازه‌های خود را در سده ۱۹ میلادی به روی تجارت و دیپلماسی با غرب باز کرد ادبیات شرق
به روی تجارت و دیپلماسی با غرب باز کرد ادبیات شرق و غرب به شدت برهم تأثیر گذاشته‌اند و همچنان می‌گذارند. تاریخچه. قبل از ورود کانجی از چین به ژاپن، ژاپن فاقد سیستم نوشتاری بود. اعتقاد بر این است که نویسه‌های چینی در ابتدای قرن پنجم و توسط مهاجران کره و چین به ژاپن آمده‌اند. متون اولیه ژاپنی ابتدا از الگوی چینی پیروی می‌کردند.
محمدرضا گلزار (زادهٔ ۱ فروردین ۱۳۵۶) بازیگر، مجری و خوانندهٔ ایرانی است. او در سال ۱۳۸۵ دریافت‌کننده بیشترین دستمزد در بین بازیگران ایرانی بود و از آن زمان یکی از گران‌ترین بازیگران ایران شد. گلزار فعالیت خود را در سال ۱۳۷۷ به‌عنوان نوازنده گیتار در گروه موسیقی آریان آغاز کرد. او مدتی بعد فعالیت در زمینهٔ بازیگری را برای اولین بار در فیلم "سام و نرگس" (۱۳۷۹) ساختهٔ ایرج قادری تجربه کرد. گلزار در چند فیلم پرفروش ایرانی از جمله "سلام بمبئی" (۱۳۹۴)، "آینه بغل" (۱۳۹۶)، "رحمان ۱۴۰۰" (۱۳۹۷) و "ما همه با هم هستیم"
"رحمان ۱۴۰۰" (۱۳۹۷) و "ما همه با هم هستیم" (۱۳۹۸) حضور داشته است. او غیر از فعالیت سینمایی در چند پروژهٔ نمایش خانگی ازجمله "عاشقانه" (۱۳۹۵–۱۳۹۶)، "ساخت ایران ۲" (۱۳۹۷) و "گیسو" (۱۳۹۹–۱۴۰۰) ایفای نقش کرده است. زندگی. محمدرضا گلزار در ۱ فروردین ۱۳۵۶ در تهران متولد شد. اصلیت او آذربایجانی است. او به عنوان بازیکن والیبال در پست لیبرو در تیم‌های استان تهران، پارس خودرو، شیشه و گاز و دیهیم حضور داشته است. وی در لیگ برتر والیبال ۱۳۸۷ به عنوان مربی بدنساز تیم ارتعاشات صنعتی فعالیت می‌کرد. تا آخر دبیرستان فعالیت
صنعتی فعالیت می‌کرد. تا آخر دبیرستان فعالیت هنری نداشت. پدرش با گیتار زدن مخالف بود، تنها گاهی با ارگ کار می‌کرد. تا سال سوم دبیرستان در رشته ریاضی تحصیل کرد. در سوم دبیرستان در کنکور دانشگاه آزاد در رشته مهندسی مکانیک در واحد تهران جنوب قبول شد و رزرو کرد. در سال آخر به رشتهٔ تجربی رفت و به قصد رشته دندان‌پزشکی کنکور داد ولی قبول نشد و به همان رشتهٔ مکانیک رفت. او فارغ‌التحصیل رشته مهندسی مکانیک از دانشگاه آزاد اسلامی است. گلزار فعالیت موسیقی خود را از سال ۱۳۷۷ به‌عنوان گیتارنواز با گروه آریان آغاز کرد.
۱۳۷۷ به‌عنوان گیتارنواز با گروه آریان آغاز کرد. او در گروه آریان گیتار، ارگ و پرکاشن نواخته است. گلزار همچنین در زمینه موسیقی گروه موسیقی دارکوب را با همایون نصیری و دیگران راه‌اندازی کرد. سپس گروه ریزار (rezzar؛ مخفف رضا گلزار) را ثبت کرد که فعال است. بازی گلزار در فیلم‌هایی از مسعود کیمیایی و بهرام بیضایی و داریوش مهرجویی با وجود دعوت شدن هر بار به دلایل گوناگونی مقدور نشد. گلزار در خرداد ۱۴۰۲، با آیسان آقاخانی، فعال حوزهٔ مدلینگ، ازدواج کرد.
پایگاه دادهٔ اورَکِل یا دادگان اورکل در صنعت کامپیوتر به مجموعه‌ای از اطلاعات گفته می‌شود که توسط «سامانه مدیریت پایگاه داده‌های اوراکل» اداره می‌شوند. این محصول توسط شرکت اورکل تولید شده‌است. معماری اصلی نرم‌افزار اورکل در ویرایش‌های ۵ و ۸ تغییرات عمده‌ای داشت. اورکل پایگاه دادهٔ توزیع شده‌ای است که با سیستم‌عامل‌های متفاوتی می‌تواند کار کند.
حسین بن علی بن ابی‌طالب (؛ ۳ شعبان ۴ ه‍.ق – ۱۰ محرم ۶۱ ه‍.ق) امام سوم شیعیان است و پدر سلسلهٔ امامان شیعه دوازده‌امامی از سجاد تا حجت بن الحسن و نیز امامان اسماعیلیه به‌شمار می‌رود. او با کنیه‌اش، اَباعَبدِاللّٰه، نیز شناخته می‌شود. حسین در روز عاشورا در نبرد کربلا کشته شد و به‌همین خاطر شیعیان وی را سَیِّدُالشُّهَداء نیز می‌نامند. حسین فرزندِ علی بن ابی‌طالب و فاطمه زهرا و نوهٔ محمد بن عبدالله، پیامبر اسلام، است. او هفت سال آغازین زندگیش را در زمان حیات محمّد سپری کرد. گفته‌هایی از محمّد نقل شده است که
محمّد سپری کرد. گفته‌هایی از محمّد نقل شده است که نشان از علاقه‌اش به حسین و برادرش، حسن مجتبی، دارد؛ مانند: «حسن و حسین سرور جوانان اهل بهشتند». مهم‌ترین رویداد روزگار کودکی حسین شرکت در رویداد مباهله و نامیده شدن به عبارت «» در آیهٔ مباهله است. در دوران خلافت علی بن ابی‌طالب، حسین در رکاب پدرش بود و او را در جنگ‌ها همراهی می‌کرد. سپس، به پیمان صلح برادرش با معاویه پایبند ماند و اقدامی علیه معاویه نکرد؛ ولی درخواست معاویه برای پذیرش یزید همچون ولیعهد را خلاف صلحنامه و بدعتی در اسلام شمرد و نپذیرفت. پس از
صلحنامه و بدعتی در اسلام شمرد و نپذیرفت. پس از مرگِ معاویه در ۶۰ ه‍. ق، او از بیعت با یزید اجتناب کرد و با خانواده‌اش به مکه رفت و چهار ماه در آنجا ماند. اهالی کوفه که اکثراً شیعه علی بودند، از مرگِ معاویه شادمان شدند و به حسین نامه نوشتند که دیگر حکومت بنی‌امیه را تحمل نخواهند کرد و با وی بیعت کردند. حسین نیز پسرعمویش، مسلم بن عقیل، را به آنجا فرستاد تا اوضاع را بررسی کند. سپس، در نتیجهٔ اقدامات عبیدالله بن زیاد، حاکم جدید کوفه، مردم ترسیدند و مسلم را تنها گذاشتند. حسین، که از آنچه در کوفه رفته بود خبر
گذاشتند. حسین، که از آنچه در کوفه رفته بود خبر نداشت، به رغم اصرار دوستانش، در ذیحجه ۶۰ رهسپار کوفه شد تا آنچه را خواست خداوند می‌دانست، به انجام رساند. در میانهٔ راه، سپاه کوفه به فرماندهی حر بن یزید ریاحی مسیر کاروان به سوی کوفه را سد کردند و در نتیجه، کاروان از مسیر خود منحرف شد و در روز دوم محرّم ۶۱ ه‍.ق به کربلا رسید. از روز سوم محرّم، به فرماندهی عمر بن سعد، لشکریانی از کوفه به منطقه وارد شدند. حسین صبح روز دهم محرم، عاشورا، لشکریانش را آماده کرد و سوار بر اسب رو به لشکریان ابن سعد خطابه‌ای ایراد کرد
بر اسب رو به لشکریان ابن سعد خطابه‌ای ایراد کرد و مقامش را برای آنان شرح داد؛ ولی باز به وی گفته شد که نخست باید تسلیم یزید شود. او در پاسخ گفت که هرگز خودش را چون بَرده تسلیم نمی‌کند. بدین ترتیب، نبرد کربلا آغاز شد و شماری از دو طرف کشته شدند. پس از نیمروز، سپاهیان حسین به‌شدت تحت محاصره قرار گرفتند. با کشته شدن یاران و خاندان حسین در پیش رویَش، او تنها ماند و از سر و بازو آسیب دید و بر روی صورت به زمین افتاد و سنان بن انس نخعی یا شمر بن ذی الجوشن سرش را از تن جدا کرد. نبرد به پایان رسید و سربازان ابن
از تن جدا کرد. نبرد به پایان رسید و سربازان ابن زیاد رو به غارت آوردند. بعد از آن که ابن سعد محل جنگ را ترک کرد، بنی اسد تَنِ حسین و دیگر کشتگان را همان‌جا به خاک سپردند. سرِ حسین با سرهای دیگر هاشمیان، همراه با کاروان اسرا به کوفه و دمشق برده شد. تمامی مذاهب اسلامی جز حامیان بنی‌امیه، حسین را به عنوان نوه و صحابه محمد گرامی می‌دارند. شیعیان او را امام معصوم و شهید می‌دانند. بسیاری از مسلمانان به‌خصوص شیعیان، در سالگردِ واقعهٔ کربلا مراسم سوگواری برگزار می‌کنند. به باور آنان، حسین شورشی خودسری نبود که جان
به باور آنان، حسین شورشی خودسری نبود که جان خود و خانواده‌اش را به‌خاطر آرزوهای شخصی فدا کرده باشد. او پیمان صلح با معاویه را زیر پا نگذاشت، ولی حاضر به بیعت با یزید نشد. او مانند پدرش باور داشت که اهل بیت را خدا برای رهبری امّتِ محمّد برگزیده؛ و با رسیدن نامه‌های کوفیان، برخلاف توصیهٔ دوستدارانش، احساسِ وظیفهٔ رهبری کرد. بااین همه، او دانسته در پیِ شهادت نبود؛ و پس از آن که معلوم شد از پشتیبانی کوفیان برخوردار نیست، پیشنهاد ترک عراق را داد. در فرهنگ عامه، و هنر و ادبیات اجتماعات مسلمان و مخصوصاً شیعه آثار
هنر و ادبیات اجتماعات مسلمان و مخصوصاً شیعه آثار فراوانی دربارهٔ زندگی و قتل‌عام حسین و همراهان کم شمارش پدید آمده است. پیش‌زمینه. زمینهٔ تاریخی. محمد، پیامبر اسلام، با عقد میثاق مدینه در سال ۱ ه‍.ق/۶۲۲ م، با ایجاد یک اُمَّت، حکومت اسلامی را تأسیس کرد. با فوت محمد در سال ۱۱ ه‍.ق/۶۳۲ م، بر سر رهبری امّت اختلاف به وجود آمد. درحالی‌که علی به‌همراه جمعی از بنی‌هاشم و گروهی از صحابهٔ محمد مشغول خاکسپاری‌اش بودند، گروهی دیگر از صحابه دربارهٔ جانشین محمد به بحث و جدل پرداختند. نتیجهٔ این بحث و جدل‌ها، انتخاب
و جدل پرداختند. نتیجهٔ این بحث و جدل‌ها، انتخاب ابوبکر به جانشینی محمد، و با عنوان «خلیفه» بود. طرفداران علی قائل بودند که علی توسط شخصِ محمد به جانشینی منصوب شده است و بنابراین مقام خلافت باید از آنِ وی باشد. برپایهٔ این اختلاف تاریخی، اهل سنت معتقدند محمد جانشینی برای خود برنگزید، حال آنکه شیعیان معتقدند وی علی را به جانشینی منصوب کرد. بدین ترتیب، نهادِ خلافت پدید آمد که در خارج از جهان اسلام معادلی ندارد. خلیفه از منزلت رهبری و حق گزینشِ زمامداران برخوردار بود. انتصاب به خلافت نوعی قرارداد بود که تعهدات
بود. انتصاب به خلافت نوعی قرارداد بود که تعهدات متقابلی را بین خلیفه و اتباع وی پدید می‌آورْد. فرمانروایان حکومت جدید که تحت عنوان خلافت راشدین شناخته می‌شوند، به‌ترتیب ابوبکر (حک. ۱۱–۱۳ ه‍.ق/۶۳۲–۶۳۴ م)، عُمَر بن خَطّاب (حک. ۱۳–۲۳ ه‍.ق/۶۳۴–۶۴۴ م)، عُثمان بن عَفّان (حک. ۲۳–۳۵ ه‍.ق/۶۴۴–۶۵۶ م) و علی بن ابی‌طالب (حک. ۳۵–۴۰ ه‍.ق/۶۵۶–۶۶۱ م) بودند. عمر در بستر مرگ، شورایی را برای انتخاب خلیفهٔ بعدی تعیین کرد. در نهایت، رأیِ شورای خلافت به نفع عثمان اعلام شد. علی در این هنگام به برتری خود در امر خلافت تأکید کرد؛
در این هنگام به برتری خود در امر خلافت تأکید کرد؛ اما چون اقبالِ عمومی به عثمان بود، ناچار شد که با وی بیعت کند. به‌نوشتهٔ ویلفرد مادلونگ، عثمان به بنی‌امیه که قوم و خویشش بودند بیش از حد امتیاز می‌داد. این موضوع و مسائل دیگر، خشم مردم در مناطق مختلفِ حکومت اسلامی را در سال ۳۱ ه‍.ق/۶۵۰–۶۵۱ م برانگیخت و منجر به نخستین دوره از جنگ‌های داخلی امت اسلامی از ۳۵ تا ۴۱ ه‍.ق/۶۵۶–۶۶۱ م شد. این جنگ‌ها با شورش علیه عثمان و کشته‌شدن وی آغاز شد و شش ماه پس از کشته‌شدن علی، با صلح حسن و معاویه پایان یافت. در سال ۴۱
علی، با صلح حسن و معاویه پایان یافت. در سال ۴۱ ه‍.ق/۶۶۱ م، مُعاویه قلمروی اسلامی را به‌چنگ آورده و حکومتِ آن را به خلافت اُمَوی تبدیل کرد. وی و جانشینانش شدیدترین فشارها را بر خاندان علی و حامیان و شیعیانشان وارد کردند. دشنام به علی تبدیل به امری ضروری در نماز جماعت شد و به مدت ۶۰ سال ادامه یافت. معاویه تا زمان مرگش در سال ۶۰ ه‍.ق/ ۶۸۰ م، حکومت را در اختیار داشت و کوشید تا زمینهٔ انتقالِ موروثیِ خلافت برای فرزندش یزید را فراهم سازد. این امر زمینهٔ مخالفت بزرگان جامعهٔ اسلامی را فراهم کرد. حسین بن علی و
بزرگان جامعهٔ اسلامی را فراهم کرد. حسین بن علی و شیعیانِ هوادارِ وی خواستار پایبندی معاویه به عهدنامهٔ صلح مبنی بر عدم تعیین جانشین از سوی وی بودند و جمعی دیگر نظیر عبدالله بن زبیر و عبدالله بن عمر در پی ایجاد شورای خلافت بودند. انتقال موروثی خلافت به یزید، زمینه‌ساز بروز دومین جنگ داخلی در درون امت اسلامی شد که از سال ۶۰ ه‍.ق/۶۸۰ م با قیام حسین بن علی آغاز شد. پس از آن چندین تن برای کسب خلافت به نزاع برخاستند که در میان آنها عبدالله بن زبیر موفق شد سرزمین‌های وسیع‌تری را برای مدت بیشتری تحت حکومت خویش
وسیع‌تری را برای مدت بیشتری تحت حکومت خویش درآورد. در نهایت، عبدالملک بن مروان در سال ۷۳ ه‍.ق/۶۹۲ م با شکست دادن و کشتن عبدالله بن زبیر، حاکمیت امویان را در سراسر قلمروی اسلامی بازسازی و تثبیت کرد. تبار. حسین، فرزند علی بن ابی‌طالب، پسرعموی محمد و فاطمه زهرا، دختر محمد است که هردو از خاندان بنی‌هاشم و از قبیلهٔ قُرَیْش اند. بنی‌هاشم از خاندان‌های برجسته و نژاده در مکّه بود. مدت کمی پس از هجرت، محمّد به علی گفت که خداوند به وی فرمان داده است که دخترش، فاطمهٔ زهرا را به ازدواج وی درآورد. به‌نوشتهٔ ویلفرد
زهرا را به ازدواج وی درآورد. به‌نوشتهٔ ویلفرد مادلونگ، خانواده‌ای که از این ازدواج تشکیل شد، مکرراً از سوی محمّد ستایش می‌شد. محمّد در واقعه‌هایی مانند رویداد مُباهِله و حدیث آل عبا از این خانواده به‌عنوان اهل بیت یاد کرده است. در قرآن نیز در موارد متعددی مانند آیهٔ تَطهیر، از اهل بیت به بزرگی یاد شده است. (ر.ک. حسین بن علی#حسین در قرآن و حدیث) سرگذشت. نام. «حُسَیْن» نام مُصَغَّرِ «حَسَن»، به‌معنای «نیکو» است. این نام بنا به برخی روایاتِ آمده در "اَمالیِ" ابن بابِوَیْه، "امالیِ" شیخ طوسی و
در "اَمالیِ" ابن بابِوَیْه، "امالیِ" شیخ طوسی و "رُوضَةُالْواعِظینِ" فَتّال نیشابوری، از نام برادرِ بزرگتر مشتق شده که از این حیث، با «شَبَّر» و «شُبَیْر» و «جُهْر» و «جَهیر» قابل مقایسه است. به‌نوشتهٔ وَلیِری طبق روایات اسلامی، حسین در تورات با نام «شبیر» و در انجیل، «طَب» بیان شده است. هارون برادر موسی، نام‌هایی را که خدا برای پسران علی بن ابی‌طالب گذاشته، می‌آموزد و بر دو پسر خود می‌گذارد. محمد، این نوه‌اش را به نام پسر دوم هارون، شبیر، حسین نام نهاد. بنا به برخی روایات، علی دوست داشت نام کودک را
بنا به برخی روایات، علی دوست داشت نام کودک را «حَرْب» بگذارد اما وقتی دید محمد چنین نامی بر او گذاشته، از این نام منصرف شد. روایات دیگر حاکی است که حسین در ابتدا به نام عمویش جعفرِ طَیّار — که در آن زمان هنوز در حبشه زندگی می‌کرد — جعفر نامیده شد، اما محمد نام او را حسین نهاد. اما روایات شیعی مدعی هستند که نام حسین از همان ابتدا بر کودک نهاده شد و به فرمان الهی صورت پذیرفت. در روایات آمده که نام حسن و حسین، نام‌هایی بهشتی بودند و پیش از اسلام بر کسی نهاده نشده است. حاج منوچهری می‌گوید عنوان «حَسَنَیْن»،
نشده است. حاج منوچهری می‌گوید عنوان «حَسَنَیْن»، یعنی دو حسن، در کلام پیامبر اسلام مشهور است و همراهی این دو نام، بیش از شباهت لغوی، بیان‌کنندهٔ قرابت شخصیت صاحبان این دو نام است. القاب. کنیهٔ حسین در تمام منابع اَبوعَبْدِالله آمده، اما نزد خواص، لقب ابوعلی را نیز داشته است. حسین بسیاری القاب دارد که با القاب حسن یکی است. حسین القاب خاصی مانند زَکیّ، طَیِّب، وَفیّ، سَیِّد، مُبارَک، نافِع، اَلدَّلیلُ عَلیٰ ذاتِ‌اللّه، رشید، و اَلتّابِعُ لِمَرضاةِاللّه داشته است. ابن طلحه مشهورترین لقب حسین را زکیّ و
داشته است. ابن طلحه مشهورترین لقب حسین را زکیّ و مهم‌ترین آنان را سَیِّدُ شَبابِ أهلِ‌الْجَنَّة می‌داند. در برخی متون ادبی و تاریخی قرن چهارم هجری و پس از آن، با وجود اینکه وی خلافتی نداشته است، از وی با لقب امیرالمؤمنین یاد می‌شود. در برخی احادیث منسوب به امامان شیعه، حسین با لقب شهید یا سَیِّدُالشُّهَداء یاد شده است. از دیگر القاب ذکرشدهٔ حسین در احادیث و دعاها عبارتند از: مَظلوم، مَقتول، قَتیلُ الْعَبَرات، اَسیرُ الْکُرُبات، قَتیلُ الْکَفَرَة، طَریحُ الْفَجَرَة، قَتیلُ‌الله، ثارُالله، حُجَّةُالله،
الْفَجَرَة، قَتیلُ‌الله، ثارُالله، حُجَّةُالله، بابُ‌الله، وِتْرُالله، اَلدّاعیُ اِلَی الله، نور، صِدّیق، مِصباحُ الْهُدیٰ، سَفینَةُالنَّجاة، خامسُ اَصحابِ کَساء، غَریبُ الْغُرَباء، سِبطُ الرَّسول، وارِث، وِتْرُ الْمَوْتور. تولد و دوران کودکی. منابع تاریخی روایت‌های متفاوتی از سال تولد حسین ذکر کرده‌اند. روز تولدش را اکثراً ۳ شَعبان، آخر رَبیعُ‌الْاَوَّل، اوایل شعبان و ۵ شعبان و زمانش را غروب پنج‌شنبه آورده‌اند. فاصلهٔ تولد حسن و حسین را ۶ ماه و ۱۰ روز، ۱۰ ماه و ۲۲ روز و یک سال و دو ماه نوشته‌اند. بنا بر
ماه و ۲۲ روز و یک سال و دو ماه نوشته‌اند. بنا بر اکثر روایات، حسین در ۵ شعبان ۴ ه‍.ق/۱۰ ژانویهٔ ۶۲۶ م متولد شد. روایتی هم وجود دارد که تاریخ تولدش را در اواسط جمادی‌الاول ۶ ه‍.ق/اوایل اکتبر ۶۲۷ م ذکر می‌کند. علی زمانی قمشه‌ای در محاسباتِ تقویمِ شمسیِ تاریخ اسلام، تاریخ میلادیِ تولد حسین بن علی را با درنظرگرفتنِ ۳ شعبان چهارم ه‍. ق، ۹ ژانویهٔ ۶۲۶ م دانسته است. سال تولد او را کُلِیْنی در "اَلْکافی" و ابن عَبدُالْبَرّ در "اَلْاِسْتیعابْ فی مَعرِفَةِ الْاَصحاب" سال سوم، یعقوبی در "تاریخ"، ابن سعد در "طَبَقاتُ
سال سوم، یعقوبی در "تاریخ"، ابن سعد در "طَبَقاتُ الْکُبریٰ" و ابُوالْفَرَج اصفهانی در "مَقاتِلُ الطّالِبین" سال چهارم، ابن عبدالبرّ در "الاستیعاب" سال پنجم، و حاکم نیشابوری در "اَلْمُستَدرَک" و ابن عَساکِر در "تاریخُ مَدینةِ دِمَشق" سال ششم هجرت ذکر کرده‌اند. در هنگام تولد حسین، محمد آدابی مانند اذان گفتن و عقیقه کردن را که قبلاً برای تولد حسن انجام داده بود، برای وی نیز انجام داد و او را برای شیر دادن نزد اُمِّ‌فَضل همسر عباس بن عبدالمطلب فرستاد. ام‌فضل به حسین و فرزند خودش قُثَم بن عبّاس شیر می‌داد و
به حسین و فرزند خودش قُثَم بن عبّاس شیر می‌داد و بدین‌سان آن دو، برادر رِضاعی شدند. اما کُلِیْنی روایتی دارد که می‌گوید حسین از هیچ زنی، حتی مادرش فاطمه شیر نخورد. حسین هفت سال اول عمرش را در زمان حیات محمد، پدربزرگش، گذراند. محمد، پیامبر مسلمانان و پدربزرگ او، در همان سال‌های کودکیِ حسین درگذشت، بنابراین حسین خاطرهٔ چندانی از وی نداشت. روایاتی از علاقهٔ محمد نسبت به وی و برادرش، حسن مجتبی، نقل شده است؛ مانند: «هر کس آن‌ها را دوست داشته باشد، مرا دوست دارد و هر کس از آن‌ها متنفر باشد، از من متنفر است» یا
و هر کس از آن‌ها متنفر باشد، از من متنفر است» یا «حسن و حسین سیّد جوانان اهل بهشت‌اند» در "اَلْبِدایَة و النَّهایَة" از ابن کثیر، "فَضائِلُ الصَّحابَة" از نَسایی و "تاریخُ مَدینةِ دَمِشق" اثر ابن عَساکِر. حدیث دوم، از دیدگاه شیعه اهمیت زیادی دارد و به اعتقاد آنان، گواهی بر حقّانیّت حسن و حسین بر امامت است. محمد دو نوه‌اش را بر زانوان و بازوها قرار می‌داد و حتی در حال نماز و سجده اجازه می‌داد، بر پشتش قرار گیرند. محمد حسن و حسین را در آغوش می‌گرفت و در همان وضعیت با مردم سخن می‌کرد. به نقل از شیخ مفید در
وضعیت با مردم سخن می‌کرد. به نقل از شیخ مفید در "اَلْإرشاد" و در حدیث دیگری، محمد راجع به حسین گفت: «حسین از من است و من از حسین هستم». محمد در موارد متعددی از حادثهٔ کربلا خبر می‌داد؛ برای نمونه، یک بطری کوچک خاک را به اُمِّ‌سَلَمه داد و به وی گفت که خاک درون بطری پس از کشته شدن حسین به خون تبدیل می‌شود. مهم‌ترین واقعهٔ دوران کودکی حسن و حسین، رویداد مُباهِله است و این دو، مصداق کلمه «اَبْناءَنا» در «آیهٔ مباهله» اند. دوران خلافت ابوبکر، عمر و عثمان. در زمان خلافت ابوبکر و عمر، حسین در برخی رویدادها مانند
خلافت ابوبکر و عمر، حسین در برخی رویدادها مانند شهادت دربارهٔ ماجرای فدک حضور دارد. بر طبق روایتی، حسین، زمانی که عمر، خلیفهٔ دوم بر منبر محمد نشسته و در حال سخنرانی بود، به وی به‌دلیل نشستن بر منبر محمد اعتراض کرد و عمر نیز خطبهٔ خود را نیمه‌کاره رها کرد و از منبر فرود آمد. همچنین عمر سهم حسن و حسین از بیت‌المال را به‌سبب نزدیکی با محمد، همانند سهم علی و اهل بَدْر معین کرده بود. به‌گفتهٔ بَلاذُری و طَبَری، حسن و حسین در سال ۲۹ ه‍.ق در فتح طبرستان شرکت داشتند. اما تاریخ‌پژوهانی مانند مهدی پیشوایی این ادعا
اما تاریخ‌پژوهانی مانند مهدی پیشوایی این ادعا را نمی‌پذیرند؛ چراکه این گزارش‌ها در منابعِ شیعیِ متقدّم نیامده و از سوی دیگر، به اعتقاد این تاریخ‌پژوهان، منابع تاریخی حاصل از گردآوری اخبار توسط اهل سنت، از نظر سند و محتوا، ضعف‌های اساسی و نارسایی‌های غیرقابل انکاری دارند. حسین در زمان خلافت عثمان در قضیهٔ تبعید ابوذر، به‌همراه علی و حسن وی را بدرقه نمود. مادلونگ در "دانشنامهٔ ایرانیکا" می‌نویسد: در هنگام محاصرهٔ عثمان، حسن به‌همراه فرزندان صحابیون محمد به دفاع از خانهٔ عثمان پرداخت، عثمان از علی خواست که به
از خانهٔ عثمان پرداخت، عثمان از علی خواست که به دیگر محافظان بپیوندد و علی در پاسخ، حسین را فرستاد. محمد عمادی حائری در "دانشنامهٔ جهان اسلام" می‌نویسد: حسین یا حسن بر طبق بعضی روایات در قضیهٔ دفاع از عثمان زخمی شدند. دوران خلافت علی بن ابی‌طالب و حسن بن علی. در زمان خلافت پدرش، حسین در رکابش بود و در جنگ‌های او به‌طور فعال شرکت داشت. حسین در نبرد صِفّین خطبه‌ای برای مردم برای تشویق‌شان به پیکار خواند و در زمان خلافت علی، بعد از حسن مُتِوَلّیِ صَدَقات بود. حسن و حسین، محمدِ حَنَفیّه و عبدالله بن جعفر در