payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زمستان می‌شود. بیشترین دماهای ثبت‌شده از سال ۱۹۵۱ تا کنون بین −۱۰٫۱ درجه سانتی‌گراد (۱۴ درجه فارنهایت) در ۳۱ ژانویه ۱۹۷۷ (رکورد غیررسمی −۱۲٫۱ درجه سانتی‌گراد (۱۰ درجه فارنهایت) در ۱۹ ژانویه ۱۸۹۳) تا ۴۰٫۹ درجه سانتی‌گراد (۱۰۶ درجه فارنهایت) در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۷ و ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۲ در ایستگاه هواشناسی ژوژیاهوی، و ۲ اوت ۲۰۲۴ در منطقه مین‌هانگ ثبت شده است. همچنین، در ۸ اوت ۲۰۱۳، ایستگاه هواشناسی فرودگاه بین‌المللی پودونگ شانگهای دمای ۴۱٫۰ درجه سانتی‌گراد (۱۰۶ درجه فارنهایت) را گزارش کرده است. تاریخ. در طول هزار سال
را گزارش کرده است. تاریخ. در طول هزار سال گذشته، شانگهای از یک شهر تجاری نسبتاً کم‌اهمیت و مرکز استان به یک کلان‌شهر جهانی تبدیل شد. ترکیبی از پیشرفت‌های فنی در کشاورزی، مدیریت مسیرهای آبی و تغییرات طبیعی در مسیر برخی رودخانه‌ها باعث تأسیس این شهر به عنوان مرکز استان در سال ۱۲۹۲ شد. این شهر دوره‌های مختلفی از رشد و رکود را پشت سر گذاشت، اما در میانه‌های سدهٔ نوزدهم به یک مرکز تجارت بین‌المللی با جمعیتی بالغ بر ۲۵۰ هزار نفر تبدیل شد. یکی از نقاط عطف تاریخ این شهر در سال ۱۸۴۲ بود، زمانی که معاهده نانکینگ
این شهر در سال ۱۸۴۲ بود، زمانی که معاهده نانکینگ امضا شد و بندر معاهده‌ای شانگهای باز شد. در سده بعد، شانگهای به سه بخش تقسیم شد که هر کدام تحت قوانین و مقررات خود اداره می‌شدند: سکونتگاه بین‌المللی، محله فرانسوی و شهر چینی. در دهه ۱۹۳۰، سرنوشت این شهر به دست قدرتی خارجی دیگر، ژاپن، افتاد. پس از تسلیم ژاپن در ۱۵ اوت ۱۹۴۵، ملی‌گرایان و کمونیست‌های چین چهار سال دیگر برای کنترل شهر با یکدیگر جنگیدند تا در ۲۵ مه ۱۹۴۹ ارتش آزادی‌بخش مردم چین شانگهای را آزاد کرد. دوران باستان. بخش غربی شانگهای امروزی ۶۰۰۰ سال
دوران باستان. بخش غربی شانگهای امروزی ۶۰۰۰ سال پیش مسکون بوده است. در دوران دوره بهار و پاییز (تقریباً ۷۷۱ تا ۴۷۶ قبل از میلاد)، این منطقه به پادشاهی وو تعلق داشت که توسط یوه فتح شد و در نهایت توسط پادشاهی چو تسخیر گردید. در دوران دوره ایالت‌های جنگ‌طلب (۴۷۵ قبل از میلاد)، شانگهای بخشی از اراضی سردار چونشن از چو بود، یکی از چهار سردار ایالات جنگ‌طلب. او دستور حفر رودخانه هوانگپو را صادر کرد. نام پیشین یا شاعرانه آن، رودخانه چونشن، باعث شد تا شانگهای لقب «شِن» را بگیرد. ماهیگیرانی که در منطقه شانگهای زندگی
را بگیرد. ماهیگیرانی که در منطقه شانگهای زندگی می‌کردند، ابزاری به نام "هُو" ساختند که نام آن به دهانه رودخانه سوژو در شمال شهر قدیمی داده شد و به عنوان نام مستعار و اختصار برای شهر رایج گردید. دوران امپراتوری. دودمان‌های تانگ، سونگ و یوان. در دوران دودمان‌های تانگ و سونگ، شهر چینگلونگ () در منطقه چینگپو یک بندر تجاری بزرگ بود. این بندر در سال ۷۴۶ (پنجمین سال از شوان زونگ اول، امپراتور دودمان تانگ) تأسیس شد و به چیزی که به‌طور تاریخی به عنوان «شهر بزرگ جنوب‌شرقی» شناخته می‌شد، تبدیل گردید و شامل سیزده معبد
شناخته می‌شد، تبدیل گردید و شامل سیزده معبد و هفت پاگودا بود. می فو، دانشمند و هنرمند دودمان سونگ، به عنوان شهردار آن خدمت کرد. این بندر تجارت پررونقی با استان‌های اطراف رود یانگ‌تسه و سواحل چین، و همچنین با کشورهای خارجی مانند ژاپن و پادشاهی شیلا داشت. تا پایان دودمان سونگ، مرکز تجارت به پایین‌دست رود وو سونگ به شانگهای منتقل شد. این شهر در سال ۱۰۷۴ از یک روستا به یک شهر بازاری ارتقا یافت و در ۱۱۷۲، یک دیوار دریایی دوم ساخته شد تا ساحل اقیانوس را تثبیت کند و مکمل دیوار اولیه باشد. از دودمان یوآن در ۱۲۹۲
و مکمل دیوار اولیه باشد. از دودمان یوآن در ۱۲۹۲ تا زمانی که شانگهای به‌طور رسمی در ۱۹۲۷ به شهرداری تبدیل شد، این منطقه به عنوان یک شهرستان تحت مدیریت استان سونگجیانگ که در منطقه سونگجیانگ کنونی قرار دارد، اداره می‌شد. دودمان مینگ. دو رویداد مهم به توسعه شانگهای در دوران دودمان مینگ کمک کردند. نخستین دیوار دفاعی در سال ۱۵۵۴ برای محافظت از شهر در برابر حملات واکو (دزد دریایی) ساخته شد. این دیوار ارتفاع و محیط داشت. یک معبد خدای شهر در سال ۱۶۰۲ در دوران سلطنت وان‌لی ساخته شد. این افتخار معمولاً مختص
سلطنت وان‌لی ساخته شد. این افتخار معمولاً مختص پایتخت‌های ولایتی بود و معمولاً به یک شهرستان مانند شانگهای اعطا نمی‌شد. دانشمندان بر این باورند که این احتمالاً نشان‌دهنده اهمیت اقتصادی شهر بود، نه وضعیت سیاسی پایین آن. دودمان چینگ. در دوران دودمان چینگ، شانگهای به یکی از مهم‌ترین بنادر دریایی در منطقه دلتای رود یانگ تسه تبدیل شد که ناشی از دو تغییر مهم در سیاست‌های دولت مرکزی بود: در ۱۶۸۴، کانگ‌شی ممنوعیت کشتی‌های اقیانوس‌پیما را که از ۱۵۲۵ برقرار بود، لغو کرد؛ و در ۱۷۳۲، امپراتور چیان‌لونگ دفتر گمرک استان
و در ۱۷۳۲، امپراتور چیان‌لونگ دفتر گمرک استان جیانگسو را از پایتخت ولایتی منطقه سونگجیانگ به شانگهای منتقل کرد و به شانگهای کنترل انحصاری بر جمع‌آوری گمرکی تجارت خارجی استان جیانگسو را اعطا کرد. به دنبال این دو تصمیم حیاتی، شانگهای تا سال ۱۷۳۵ به بندر اصلی تجارت برای تمامی منطقه پایین رود یانگ‌تسه تبدیل شد، اگرچه همچنان در پایین‌ترین سطح اداری در سلسله مراتب سیاسی قرار داشت. در سده نوزدهم، توجه بین‌المللی به شانگهای به‌دلیل اروپا و شناخت پتانسیل اقتصادی و تجاری آن در یانگ‌تسه افزایش یافت. در دوران جنگ نخست
آن در یانگ‌تسه افزایش یافت. در دوران جنگ نخست تریاک (۱۸۳۹–۱۸۴۲)، نیروهای بریتانیایی شهر را اشغال کردند. جنگ در سال ۱۸۴۲ با پیمان نانجینگ به پایان رسید که شانگهای را به یکی از پنج بندر پیمانی برای تجارت بین‌المللی تبدیل کرد. پیمان بگو، پیمان وانگ‌هیا، و پیمان وام‌پوا (که به ترتیب در سال‌های ۱۸۴۳، ۱۸۴۴ و ۱۸۴۴ امضا شدند) به چینی‌ها اجبار کردند که به خواسته‌های اروپایی‌ها و آمریکایی‌ها برای بازدید و تجارت در خاک چین تن دهند. بریتانیا، فرانسه و ایالات متحده آمریکا همگی حضوری خارج از شهر دیواری شانگهای داشتند که
همگی حضوری خارج از شهر دیواری شانگهای داشتند که همچنان تحت اداره مستقیم چین قرار داشت. شهر قدیمی شانگهای که تحت کنترل چین بود، در سال ۱۸۵۳ به دست شورشیان انجمن شمشیرهای کوچک سقوط کرد، اما کنترل شهر در فوریه ۱۸۵۵ توسط دولت چینگ مجدداً به دست آمد. در سال ۱۸۵۴، شورای شهرداری شانگهای برای مدیریت سکونتگاه‌های خارجی ایجاد شد. بین سال‌های ۱۸۶۰ و ۱۸۶۲، شورش تایپینگ دو بار به شانگهای حمله کرد و حومه‌های شرقی و جنوبی شهر را نابود کرد، اما نتوانست شهر را تصرف کند. در سال ۱۸۶۳، سکونتگاه بریتانیایی‌ها در جنوب کانال
در سال ۱۸۶۳، سکونتگاه بریتانیایی‌ها در جنوب کانال سوجو (شمال منطقه هوانگ‌پو) و سکونتگاه آمریکایی‌ها در شمال (جنوب منطقه هنگ‌کوی) به هم پیوستند تا سکونتگاه بین‌المللی شانگهای را تشکیل دهند. فرانسوی‌ها از شورای شهرداری شانگهای خارج شده و امتیاز خود را در جنوب و جنوب غربی شهر حفظ کردند. نخستین جنگ چین و ژاپن با پیمان شیمونوسکی در ۱۸۹۵ به پایان رسید که ژاپن را به یکی دیگر از قدرت‌های خارجی در شانگهای تبدیل کرد. ژاپن اولین کارخانه‌ها را در شانگهای ساخت که به زودی توسط سایر قدرت‌های خارجی نیز کپی شد. تمام این
توسط سایر قدرت‌های خارجی نیز کپی شد. تمام این فعالیت‌های بین‌المللی به شانگهای لقب «آتن بزرگ چین» را داد. دوران جمهوری. جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد. همان سال، دیوارهای شهر قدیمی به‌دلیل ممانعت از گسترش شهر، تخریب شدند. در ژوئیه ۱۹۲۱، حزب کمونیست چین در امتیاز فرانسه در شانگهای تأسیس شد. در ۳۰ مه ۱۹۲۵، جنبش سی‌ام مه آغاز شد زمانی که یک کارگر در یک کارخانه نخ متعلق به ژاپنی‌ها توسط یک سرکارگر ژاپنی تیر خورده و کشته شد. کارگران در شهر سپس اعتصاب سراسری علیه امپریالیسم راه انداختند که به
اعتصاب سراسری علیه امپریالیسم راه انداختند که به اعتراضات سراسری تبدیل شد و منجر به ظهور ملی‌گرایی چینی گردید. عصر طلایی شانگهای با ارتقای آن به وضعیت شهرداری آغاز شد، پس از آنکه این شهر در ۷ ژوئیه ۱۹۲۷ از جیانگسو جدا شد. این شهرداری جدید چین مساحتی به وسعت را در بر می‌گرفت، شامل نواحی مدرن منطقه باوشان، منطقه یانگ‌پو، ژابئی، نان‌شی و منطقه پودونگ، اما مناطق امتیازی خارجی را شامل نمی‌شد. این حکومت شهری جدید تحت رهبری یک شهردار چینی و شورای شهری، اولین وظیفه خود—طرح شانگهای بزرگ—را داشت که ایجاد یک مرکز
خود—طرح شانگهای بزرگ—را داشت که ایجاد یک مرکز جدید شهری در شهر جیانگوان از منطقه یانگ‌پو، خارج از مرزهای مناطق امتیازی خارجی بود. این طرح شامل یک موزه عمومی، کتابخانه، استادیوم ورزشی و تالار شهر بود که پیش از اینکه توسط حمله ژاپنی‌ها مختل شود، بخشی از آن‌ها ساخته شد. در دهه ۱۹۲۰، "shidaiqu" به یک فرم جدید سرگرمی تبدیل شد و در شانگهای محبوب شد. شهر شکوفا شد و در دهه ۱۹۳۰ به یکی از مراکز تجاری و مالی اصلی منطقه آسیا-اقیانوسیه تبدیل شد. در دهه‌های بعد، شهروندان بسیاری از کشورهای مختلف و تمام قاره‌ها به
بسیاری از کشورهای مختلف و تمام قاره‌ها به شانگهای آمدند تا زندگی کنند و کار کنند؛ کسانی که برای مدت‌های طولانی—برخی برای نسل‌ها—اقامت داشتند، خود را «شانگه‌ای‌لندر» نامیدند. در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، تقریباً ۲۰٬۰۰۰ جنبش سفید از اتحاد جماهیر شوروی تازه تأسیس به شانگهای فرار کردند. این روس‌های شانگهای دومین جامعه بزرگ خارجی را تشکیل دادند. تا سال ۱۹۳۲، شانگهای به پنجمین شهر بزرگ جهان تبدیل شد و محل زندگی ۷۰٬۰۰۰ خارجی بود. در دهه ۱۹۳۰، حدود ۳۰٬۰۰۰ پناهنده یهودی از اروپا به این شهر رسیدند. تهاجم ژاپن. در رویداد
از اروپا به این شهر رسیدند. تهاجم ژاپن. در رویداد ۲۸ ژانویه، نیروهای نظامی ژاپن به شانگهای حمله کردند در حالی که چینی‌ها مقاومت کردند. بیش از ۱۰٬۰۰۰ فروشگاه و صدها کارخانه و ساختمان عمومی تخریب شدند و منطقه ژابئی ویران گردید. حدود ۱۸٬۰۰۰ غیرنظامی یا کشته، مجروح یا مفقود شدند. آتش‌بس در ۵ مه به توافق رسید. در سال ۱۹۳۷، نبرد شانگهای منجر به اشغال بخش‌های اداره‌شده توسط چین در شانگهای خارج از مناطق بین‌المللی و امتیاز فرانسوی شد. افرادی که در شهر اشغال‌شده ماندند، روزانه با گرسنگی، سرکوب یا مرگ مواجه شدند. در
روزانه با گرسنگی، سرکوب یا مرگ مواجه شدند. در نهایت، کنسشن‌های خارجی در ۸ دسامبر ۱۹۴۱ توسط ژاپنی‌ها اشغال شدند و تا تسلیم ژاپن در ۱۹۴۵ تحت اشغال باقی ماندند؛ در این مدت جنایات جنگی زیادی توسط ژاپنی‌ها انجام شد. یکی از پیامدهای تهاجم ژاپن به شانگهای گتوی شانگهای بود. کنسول ژاپن در کاوناس، لیتوانی، چیئونه سوگیهارا هزاران ویزا برای پناهندگان یهودی که از راه حل نهایی نازی‌ها فرار می‌کردند، صادر کرد. آنها از کداینیای، لیتوانی با قطار از روسیه عبور کرده و به ولادی‌وستوک رسیدند و سپس با کشتی به کوبه سفر کردند.
رسیدند و سپس با کشتی به کوبه سفر کردند. اقامت آنها در کوبه کوتاه بود زیرا دولت ژاپن آنها را تا نوامبر ۱۹۴۱ به شانگهای منتقل کرد. دیگر پناهندگان یهودی از اروپا که از طریق سوگیهارا به شانگهای نیامده بودند، از کشتی‌ها به شانگهای وارد شدند. پناهندگان یهودی در گتوی شانگهای در منطقه هونگکو در شرایط سختی نگهداری شدند و پس از حمله ژاپن به پرل هاربر، حتی یهودیان عراقی که از قبل در شانگهای زندگی می‌کردند نیز زندانی شدند. در میان پناهندگان در گتوی شانگهای، میر یشیوا با دانش‌آموزان و استادان آن وجود داشت. در ۳ سپتامبر
دانش‌آموزان و استادان آن وجود داشت. در ۳ سپتامبر ۱۹۴۵، ارتش چین گتو را آزاد کرد و بیشتر یهودیان طی چند سال بعدی از آنجا رفتند. دوران جمهوری خلق. در ۲۷ مه ۱۹۴۹، ارتش آزادی‌بخش خلق شانگهای را از طریق نبرد شانگهای به تصرف درآورد. تحت جمهوری جدید چین (PRC)، شانگهای یکی از تنها سه شهری بود که به استان‌های همسایه ادغام نشد (دوتای دیگر پکن و تیانجین بودند). بیشتر شرکت‌های خارجی دفاتر خود را از شانگهای به هنگ کنگ منتقل کردند، به عنوان بخشی از فروش خارجی به‌دلیل پیروزی جمهوری خلق چین. پس از جنگ، اقتصاد شانگهای
پیروزی جمهوری خلق چین. پس از جنگ، اقتصاد شانگهای بازسازی شد—از ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۲، تولید کشاورزی و صنعتی شهر به ترتیب ۵۱٫۵٪ و ۹۴٫۲٪ افزایش یافت. در آن زمان، ۲۰ منطقه شهری و ۱۰ حومه وجود داشت. در ۱۷ ژانویه ۱۹۵۸، منطقه جیادینگ، باوشان و شهرستان شانگهای در جیانگسو به شهرداری شانگهای پیوستند و این شهر به گسترش یافت. در دسامبر همان سال، مساحت شهری شانگهای به افزایش یافت بعد از اضافه شدن مناطق حومه‌ای بیشتر در جیانگسو: منطقه چونگمینگ، بخش جینشان، منطقه چینگپو، فنگ‌شیان، چوان‌شا و نانهویی. در ۱۹۶۴، تقسیم‌بندی اداری شهر
چوان‌شا و نانهویی. در ۱۹۶۴، تقسیم‌بندی اداری شهر به ۱۰ منطقه شهری و ۱۰ شهرستان تغییر یافت. به عنوان مرکز صنعتی چین با ماهرترین کارگران صنعتی، شانگهای در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به مرکزی برای چپ (گرایش سیاسی) رادیکال تبدیل شد. جیانگ چینگ چپ‌گرای رادیکال و سه متحدش، که با هم دسته چهار نفره را تشکیل دادند، در این شهر مستقر بودند. در طی انقلاب فرهنگی چین (۱۹۶۶–۱۹۷۶)، جامعه شانگهای به شدت آسیب دید. اکثریت کارکنان شعبه شانگهای بانک خلق چین سرخ‌پوشان بودند و گروهی به نام ستاد ارتباطات ضد اقتصاد در داخل شعبه تشکیل
به نام ستاد ارتباطات ضد اقتصاد در داخل شعبه تشکیل دادند. ستاد ارتباطات ضد اقتصاد سازمان‌های اقتصادی در شانگهای را برچید، برداشت‌های بانکی را بررسی کرد و خدمات بانکی منظم در شهر را مختل کرد. کمون شانگهای در شهر در طی طوفان ژانویه ۱۹۶۷ تأسیس شد. علی‌رغم اختلالات انقلاب فرهنگی، شانگهای تولید اقتصادی را با نرخ رشد سالانه مثبت حفظ کرد. در طول کمپین جبهه سوم برای توسعه صنعت پایه و صنعت سنگین در مناطق داخلی چین به منظور مقابله با حمله احتمالی اتحاد جماهیر شوروی یا ایالات متحده، ۳۵۴٬۹۰۰ نفر از اهالی شانگهای برای
ایالات متحده، ۳۵۴٬۹۰۰ نفر از اهالی شانگهای برای کار در پروژه‌های جبهه سوم فرستاده شدند. نقطه کانونی پروژه جبهه سوم کوچک شانگهای، «پایگاه عقب‌نشینی» در استان آن‌هویی بود که به عنوان «پایگاه چندمنظوره تولید تسلیحات ضدهوایی و ضد تانک» عمل می‌کرد. از سال ۱۹۴۹، شانگهای به‌طور نسبتاً سنگینی به تأمین درآمد مالیاتی برای دولت مرکزی کمک کرده است؛ در سال ۱۹۸۳، سهم شهر از درآمد مالیاتی بیشتر از سرمایه‌گذاری‌ای بود که در ۳۳ سال گذشته دریافت کرده بود. اهمیت آن برای رفاه مالی دولت مرکزی همچنین مانع از اصلاحات اقتصادی چین
دولت مرکزی همچنین مانع از اصلاحات اقتصادی چین که از سال ۱۹۷۸ آغاز شد، گردید. در سال ۱۹۹۰، دنگ شیائوپینگ اجازه داد که شانگهای اصلاحات اقتصادی را آغاز کند، که باعث ورود سرمایه خارجی به شهر و توسعه منطقه پودونگ شد و منجر به شکل‌گیری لوجیازویی گردید. در همان سال، دولت مرکزی چین شانگهای را به عنوان «سر دراز» اصلاحات اقتصادی چین معرفی کرد. از سال ۲۰۲۰، شانگهای به عنوان یک شهر آلفا+ توسط شبکه تحقیقاتی جهانی شدن و شهرهای جهان طبقه‌بندی شده است، که آن را به یکی از ۱۰ شهر مهم جهان تبدیل کرده است. در اوایل سال ۲۰۲۲،
شهر مهم جهان تبدیل کرده است. در اوایل سال ۲۰۲۲، شانگهای با شیوع گسترده‌ای از موارد کووید ۱۹ مواجه شد. پس از اینکه قرنطینه‌های محلی نتوانستند شیوع بیماری را مهار کنند، دولت چین در ۵ آوریل تصمیم به قرنطینه کامل شهر گرفت. این امر باعث شد کمبود مواد غذایی گسترده‌ای در شهر به وجود آید، زیرا زنجیره‌های تأمین مواد غذایی به شدت تحت تأثیر اقدامات قرنطینه‌ای دولت قرار گرفتند که تا ۱ ژوئن ادامه داشت. منظر شهری. باند، که در کنار رودخانه هوانگپو واقع شده است، منزلگاه ردیفی از سازه‌های معماری اوایل سده بیستم است که
ردیفی از سازه‌های معماری اوایل سده بیستم است که سبک‌های مختلفی از معماری نئوکلاسیک مانند ساختمان بانک اچ‌اس‌بی‌سی تا آرت دکو خانه ساسون (که اکنون بخشی از هتل پیس) را در بر می‌گیرد. بسیاری از مناطق در امتیازات خارجی سابق نیز به‌خوبی حفظ شده‌اند که معروف‌ترین آن‌ها امتیاز فرانسه است. شانگهای همچنین محل بسیاری از ساختمان‌های معماری خاص و حتی عجیب و غریب است، ازجمله موزه شانگهای، تئاتر بزرگ شانگهای، مرکز هنر خاور و برج مروارید خاور. با وجود توسعه سریع، شهر قدیمی هنوز برخی از معماری‌ها و طراحی‌های سنتی خود را
هنوز برخی از معماری‌ها و طراحی‌های سنتی خود را حفظ کرده است، مانند باغ یو، یک باغ به سبک جیانگنان پیچیده. به‌دلیل رونق ساخت‌وساز در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، شانگهای یکی از بیشترین تعداد ساختمان‌های آرت دکو در جهان را دارد. یکی از معروف‌ترین معماران کار در شانگهای لاسلو هودیتس، یک مجارهای اسلواکی بود که بین سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۴۷ در این شهر زندگی می‌کرد. یکی از مشهورترین ساختمان‌های آرت دکو او شامل هتل پارک، سینمای بزرگ و پارامونت است. معماران برجسته دیگر که در طراحی سبک آرت دکو نقش داشتند عبارتند از کلمانت پالمر
سبک آرت دکو نقش داشتند عبارتند از کلمانت پالمر و آرتور ترنر که با هم هتل Peace Hotel, هتل متروپول و خانه‌های ویلایی برادوی را طراحی کردند؛ و معمار اتریشی سی.اچ. گوندا که تئاتر کاپیتول را طراحی کرد. بندر شانگهای چندین بار احیا شده است. اولین بار در سال ۱۹۸۶، با طراحی بلوار ساحلی توسط معمار هلندی پائولوس اسنورن. بار دوم قبل از اکسپو ۲۰۱۰ بود که شامل بازسازی پل وایبادو و تنظیم مجدد جریان ترافیک بود. یک عنصر فرهنگی متمایز، اقامتگاه شیکومِن (, "دروازه سنگی") است، که معمولاً خانه‌های دو یا سه طبقه آجری خاکی
است، که معمولاً خانه‌های دو یا سه طبقه آجری خاکی هستند و حیاط جلویی آنها توسط یک درب چوبی سنگین در یک طاق سنگی محافظت می‌شود. هر اقامتگاه به‌طور متصل و در کوچه‌های مستقیمی به نام لونگتانگ () مرتب شده است. خانه شبیه به خانه‌های تراس یا خانه شهری غربی است، اما با دیوار بلند و سنگین آجری و طاق در جلوی هر خانه متمایز می‌شود. شیکومِن ترکیبی فرهنگی از عناصر معماری غربی با معماری سنتی جیانگنان چین و رفتار اجتماعی است. مانند تقریباً همه اقامتگاه‌های سنتی چینی، این خانه‌ها دارای حیاط هستند که سر و صدای بیرون را
خانه‌ها دارای حیاط هستند که سر و صدای بیرون را کاهش می‌دهد. گیاهان می‌توانند در حیاط رشد کنند و همچنین می‌تواند نور خورشید و تهویه را به اتاق‌ها وارد کند. برخی از ساختمان‌های شانگهای ویژگی‌های معماری نئوکلاسیک اتحاد جماهیر شوروی یا معماری استالینیستی دارند، اگرچه این شهر چنین ساختمان‌هایی کمتر از پکن دارد. این ساختمان‌ها عمدتاً بین تأسیس چین در ۱۹۴۹ و شکاف چینی-شوروی در اواخر دهه ۱۹۶۰ ساخته شدند. در این دوره زمانی، تعداد زیادی از کارشناسان شوروی، ازجمله معماران، به چین آمدند تا به کشور در ساخت یک دولت
معماران، به چین آمدند تا به کشور در ساخت یک دولت کمونیستی کمک کنند. یک نمونه از معماری نئوکلاسیک شوروی در شانگهای، مرکز نمایشگاهی شانگهای است. شانگهای—به‌ویژه لوجیازویی—دارای آسمان‌خراش‌های فراوان است، که آن را به پنجمین فهرست شهرهای با بیشترین آسمان‌خراش‌ها تبدیل کرده است. از برجسته‌ترین نمونه‌ها می‌توان به برج جین مائو با ارتفاع ، مرکز مالی جهانی شانگهای با ارتفاع ، و برج شانگهای با ارتفاع اشاره کرد که بلندترین ساختمان چین و فهرست بلندترین ساختمان‌ها است. این برج که در سال ۲۰۱۵ تکمیل شد، به شکل نه بخش
این برج که در سال ۲۰۱۵ تکمیل شد، به شکل نه بخش پیچیده که بر روی هم قرار گرفته‌اند و در مجموع ۱۲۸ طبقه دارند، طراحی شده است. این برج با طراحی نماهای دو پوسته خود که نیاز به غیر شفاف کردن هیچ‌کدام از لایه‌ها برای انعکاس ندارد، به کاهش جذب حرارت کمک کرده است. برج مروارید خاور با ارتفاع که به‌طور شبانه‌روزی در نزدیکی نوک شمالی لوجیازویی واقع شده، ظاهر آینده‌گرایانه‌ای دارد. آسمان‌خراش‌هایی خارج از لوجیازویی شامل White Magnolia Plaza در هونگکو، شیماو اینترنشنال پلازا در هوانگپو، و Shanghai Wheelock Square در
پلازا در هوانگپو، و Shanghai Wheelock Square در جینگ‌آن هستند. ترابری. شانگهای دارای شبکه حمل و نقل عمومی گسترده‌ای است که شامل مترو، اتوبوس‌ها، قایق‌ها و تاکسی‌ها می‌شود و همه آن‌ها با استفاده از کارت حمل و نقل عمومی شانگهای قابل دسترسی هستند. متروی شانگهای در سال ۱۹۹۳ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۱۴ خط و ۳۳۷ ایستگاه می‌باشد. این مترو طولانی‌ترین متروی جهان با ۵۴۸ کیلومتر طول می‌باشد. متروی شانگهای که شامل خطوط مترو و خطوط مترو سبک است، به تمام مناطق مرکزی شهری و همچنین مناطق حومه نزدیک گسترش یافته است. تا
و همچنین مناطق حومه نزدیک گسترش یافته است. تا سال ۲۰۲۱ میلادی، ۱۹ خط مترو (بدون احتساب قطار مگلو و راه‌آهن جین‌شان)، ۵۱۵ ایستگاه و ۸۰۳ کیلومتر خط درحال بهره‌برداری است که طولانی‌ترین شبکه مترو در جهان محسوب می‌شود. در ۸ مارس ۲۰۱۹، این شبکه رکورد بالاترین تعداد مسافر روزانه خود را با ۱۳٫۳ میلیون نفر ثبت کرد. هزینه بلیت‌ها بسته به مسافت بین ۳ یوان (۰٫۴۸ دلار آمریکا) تا ۹ یوان (۱٫۲۸ دلار آمریکا) متغیر است. قطار مغناطیسی (مگلو) شانگهای که در سال ۲۰۰۴ افتتاح شد، اولین و سریع‌ترین قطار مگلو تجاری در جهان است که
اولین و سریع‌ترین قطار مگلو تجاری در جهان است که سرعت عملیاتی آن به ۴۳۰ کیلومتر در ساعت (۲۶۷ مایل در ساعت) می‌رسد. این قطار می‌تواند سفر ۳۰ کیلومتری بین ایستگاه لانگیانگ رود و فرودگاه بین‌المللی پودونگ را در ۷ دقیقه و ۲۰ ثانیه طی کند، در حالی که همین سفر با متروی خط ۲ حدود ۳۲ دقیقه و با اتومبیل ۳۰ دقیقه طول می‌کشد. بلیت یک‌طرفه این قطار ۵۰ یوان (۸ دلار آمریکا) است و بلیت رفت و برگشت ۸۰ یوان (۱۲٫۸۰ دلار آمریکا) قیمت دارد. تاکسی‌ها، شبکه اتوبوسرانی، و دی‌دی هم نقش‌های عمده‌ای در حمل و نقل شهری دارند. شانگهای
نقش‌های عمده‌ای در حمل و نقل شهری دارند. شانگهای همچنین بزرگ‌ترین شبکه اتوبوس در جهان را دارد که شامل قدیمی‌ترین شبکه ترولی‌باس جهان نیز می‌شود. این شبکه اتوبوس دارای ۱٬۵۷۵ خط و طول کلی ۸٬۹۹۷ کیلومتر است. تاکسی‌ها در شانگهای به‌طور گسترده‌ای استفاده می‌شوند و هزینه کرایه پایه آن‌ها ۱۴ یوان (۲٫۲۴ دلار آمریکا) برای ۳ کیلومتر اول است. کرایه‌های شبانه بین ساعت ۱۱ شب تا ۵ صبح بیشتر است. شبکه مترو شانگهای از بزرگ‌ترین و شلوغ‌ترین شبکه‌های مترو در جهان است که با بیش از ۴۵۹ ایستگاه و ۷۷۲ کیلومتر شبکه درحال
که با بیش از ۴۵۹ ایستگاه و ۷۷۲ کیلومتر شبکه درحال بهره‌برداری است. شانگهای یک مرکز مهم در شبکه بزرگراه‌های چین است و بسیاری از بزرگراه‌های ملی ازجمله بزرگراه جینگهو، شنهی، هوشان، هویی و هاکن از این شهر عبور می‌کنند یا به آن می‌رسند. همچنین، این شهر دارای ۱۲ پل و ۱۴ تونل است که از رودخانه هوانگ‌پو عبور می‌کنند. سیستم‌های اشتراک دوچرخه مانند موبایک، هلو و دی‌دی بایک در شانگهای رایج است و مسیرهای دوچرخه‌سواری برای جداسازی ترافیک غیرموتوری از ترافیک خودروها در خیابان‌های سطحی طراحی شده‌اند. همچنین، مالکیت
در خیابان‌های سطحی طراحی شده‌اند. همچنین، مالکیت خودروهای خصوصی در این شهر به سرعت درحال افزایش است و به‌دلیل محدودیت‌های موجود در فروش پلاک‌های خودرو، رشد ترافیک خودروها تحت کنترل است. شانگهای دارای چهار ایستگاه اصلی قطار است: ایستگاه راه‌آهن شانگهای، ایستگاه راه‌آهن جنوبی شانگهای، ایستگاه راه‌آهن غربی شانگهای و ایستگاه راه‌آهن هنگ‌ژائو. این ایستگاه‌ها به شبکه مترو متصل هستند و هاب‌های اصلی در شبکه راه‌آهن چین به‌شمار می‌روند. همچنین، شانگهای چهار راه‌آهن سریع‌السیر (HSR) دارد و خط‌های جدیدی در دست ساخت
سریع‌السیر (HSR) دارد و خط‌های جدیدی در دست ساخت است. این شهر همچنین یکی از بزرگ‌ترین هاب‌های حمل‌ونقل هوایی در آسیا است و دو فرودگاه بین‌المللی، یعنی فرودگاه بین‌المللی پودونگ و فرودگاه بین‌المللی هنگ‌ژائو دارد. از آنجا که بندر یانگشان در شانگهای واقع شده، این شهر به بزرگ‌ترین بندر کانتینری جهان تبدیل شده است. فرهنگ. فرهنگ شانگهای از ترکیب فرهنگ‌های نزدیک فرهنگ وو یو و فرهنگ «شرق با غرب» های‌پای شکل گرفته است. تأثیر فرهنگ وو یو در زبان شانگهایی مشاهده می‌شود که عناصر گویشی از مناطق نزدیک مانند جیانگ‌شی،
که عناصر گویشی از مناطق نزدیک مانند جیانگ‌شی، سوجو و نینگبو را در خود دارد و همچنین در آشپزی شانگهای که تحت تأثیر آشپزی جیانگ‌سو و آشپزی ژجیانگ قرار گرفته است. فرهنگ‌های‌پای پس از آنکه شانگهای در اوایل سده ۲۰ به یک بندر پررونق تبدیل شد و بسیاری از خارجی‌ها از اروپا، آمریکا، ژاپن و هند وارد شهر شدند، شکل گرفت. فرهنگ‌های‌پای ترکیبی از عناصر فرهنگ غربی با فرهنگ محلی وو یو است و تأثیر آن به ادبیات، مد، معماری، موسیقی و آشپزی شهر کشیده شده است. واژه‌های‌پای که در ابتدا به یک مدرسه نقاشی در شانگهای اشاره داشت،
در ابتدا به یک مدرسه نقاشی در شانگهای اشاره داشت، توسط گروهی از نویسندگان پکن در سال ۱۹۲۰ برای انتقاد از برخی از پژوهشگران شانگهای که فرهنگ سرمایه‌داری و فرهنگ غربی را تحسین می‌کردند، ابداع شد. در اوایل سده ۲۱، شانگهای به عنوان یک منبع و الهام جدید برای فرهنگ سایبرپانک شناخته شده است. موزه‌ها. گردآوری آثار فرهنگی در شانگهای از سال ۲۰۱۳ شاهد رشد چشمگیری بوده است و چندین موزه جدید در این شهر افتتاح شده است. این امر تا حدی به‌دلیل برنامه‌های توسعه‌ای شهر در سال ۲۰۱۸ است که هدف آن تبدیل شانگهای به «یک شهر
سال ۲۰۱۸ است که هدف آن تبدیل شانگهای به «یک شهر جهانی عالی» است. بنابراین، شانگهای چندین موزه با اهمیت منطقه‌ای و ملی دارد. موزه شانگهای یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های آثار هنری چینی در جهان را داراست، که شامل مجموعه‌ای بزرگ از برنزهای چین باستان و سرامیک چینی است. موزه هنر چین، واقع در غرفه چین در نمایشگاه جهانی ۲۰۱۰، یکی از بزرگ‌ترین موزه‌ها در آسیا است و یک نسخه پویانمایی از نقاشی سده دوازدهم در امتداد رودخانه در طول جشنواره چینگ‌مینگ را به نمایش می‌گذارد. موزه تاریخ طبیعی شانگهای و موزه علم و فناوری
موزه تاریخ طبیعی شانگهای و موزه علم و فناوری شانگهای از موزه‌های معروف تاریخ طبیعی و علم هستند. علاوه بر این، موزه‌های کوچک‌تری نیز در مکان‌های مهم باستان‌شناسی و تاریخی وجود دارند، مانند موزه فرهنگ سونگزه، محل کنگره ملی اول حزب کمونیست چین، محل دولت در تبعید کره سابق، موزه پناهندگان یهودی شانگهای و موزه پست شانگهای (واقع در ساختمان اداره پست عمومی شانگهای) نیز ازجمله موزه‌های مهم هستند. آشپزی. آشپزی بنبانگ () سبکی از آشپزی است که در سده هفدهم شکل گرفت و تحت تأثیر استان‌های اطراف قرار گرفت. این سبک به
و تحت تأثیر استان‌های اطراف قرار گرفت. این سبک به استفاده از چاشنی‌ها تأکید دارد و در عین حال طعم اصلی مواد اولیه را حفظ می‌کند. شکر یکی از مواد اصلی در آشپزی بنبانگ است، به ویژه هنگامی که با سس سویا ترکیب می‌شود. غذاهای برجسته آشپزی بنبانگ شامل شیائولونگ‌بائو، شکمبه خوک سرخ‌شده، و خرچنگ چینی مودار است. آشپزی‌ «های‌پای»، از سوی دیگر، سبکی از آشپزی با تأثیرات غربی است که در شانگهای به وجود آمد. این سبک عناصری از آشپزی‌های فرانسوی، بریتانیایی، روسی، آلمانی و ایتالیایی را جذب کرد و آن‌ها را بر اساس ویژگی‌های
ایتالیایی را جذب کرد و آن‌ها را بر اساس ویژگی‌های مواد اولیه محلی به ذائقه محلی تطبیق داد. غذاهای مشهور آشپزی‌های‌پای شامل سوپ برش به سبک شانگهای (, "سوپ روسی")، کتلت‌های گوشت خوک برشته و سالاد شانگهای است که از سالاد الیویه اقتباس شده است. هر دو آشپزی بنبانگ و‌های‌پای از انواع مختلف غذاهای دریایی، ازجمله ماهی آب‌شیرین، میگو و خرچنگ‌ها استفاده می‌کنند. هنر. مدرسه سونگیانگ ()، که شامل مکتب هوا تینگ () تأسیس‌شده توسط گو ژنگی است، یک مدرسه نقاشی کوچک در شانگهای در دوره‌های دودمان مینگ و چینگ بود. این مکتب
در دوره‌های دودمان مینگ و چینگ بود. این مکتب توسط دونگ چی‌چانگ نمایندگی می‌شد. این مکتب به‌عنوان گسترشی از مکتب وو در سوجو، مرکز فرهنگی منطقه جیانگ‌نان در آن زمان در نظر گرفته می‌شد. در اواسط سده ۱۹، جنبش مکتب هنری شانگهای آغاز شد که کمتر بر نمادگرایی تأکید داشت و بیشتر بر محتوای بصری نقاشی از طریق استفاده از رنگ‌های روشن تمرکز داشت. موضوعات دنیوی مانند گل‌ها و پرندگان معمولاً به‌عنوان تم انتخاب می‌شدند. هنر غربی در سال ۱۸۴۷ توسط مبلغ اسپانیایی جوآنز فِرِر () به شانگهای معرفی شد و اولین آتلیه غربی شهر در
() به شانگهای معرفی شد و اولین آتلیه غربی شهر در سال ۱۸۶۴ در یتیم‌خانه توشانوآن (土山湾孤儿院) تأسیس شد. در دوران جمهوری چین، بسیاری از هنرمندان معروف ازجمله ژانگ داجیان، لیو هایسو، ژو بی‌هونگ، فنگ زی‌کای و یان ونی‌لیان در شانگهای ساکن شدند و این شهر به تدریج به مرکز هنری چین تبدیل شد. انواع هنرها—از جمله عکاسی، کنده‌کاری روی چوب، مجسمه‌سازی، کمیک (مانها), و Lianhuanhua—رشد کردند. سان‌ماو برای نمایش آشوب‌های ناشی از جنگ دوم چین و ژاپن ساخته شد. امروز، جامع‌ترین تأسیسات هنری و فرهنگی در شانگهای، موزه هنر چین است.