payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لی حضور داشت و یکی از حمل‌کننده تابوت او بود. استیو مک‌کوئین سابقه استفاده از مواد مخدر را داشت. گفته می‌شد او ماری‌جوانا و کوکائین مصرف می‌کرد و به شدت سیگار می‌کشید. در سال ۱۹۷۲ پلیس انکوریج (در ایالت آلاسکا) وی را به‌دلیل رانندگی در حالت مستی بازداشت کرد. بعد از اینکه چارلز منسن مرتکب قتل ۵ نفر در یک مهمانی می‌شود که در میان قربانیان نام چند دوست استیو نیز (شامل شرون تیت) دیده می‌شود، گفته می‌شود خود استیو نیز هدف مرگ بود. طبق اظهارات همسر اول استیو، بعد از این ماجرا او شروع حمل سلاح گرم با خود در مراکز
از این ماجرا او شروع حمل سلاح گرم با خود در مراکز عمومی‌کرده بود. دو ماه بعد از قتل‌ها نیز پلیس لیستی از افراد قربانی را پیدا می‌کند که نام استیو مک‌کوئین نیز در آن بود. در سال ۲۰۱۱ فاش شد که استیو نیز در شب قتل‌ها به همان مهمانی دعوت بود، اما چون قرار بود دوست دخترش به خانه‌اش بیاید، تصمیم گرفت به مهمانی نرود که نهایتاً جانش نجات پیدا کرد. استیو مک‌کوئین عادت عجیبی نیز داشت. او عادت داشت در هر فیلمی که قبول به بازیگری می‌کند، چیزی را مجانی از آنجا به عنوان یادگاری بردارد؛ مثلاً یک ماشین اصلاح که در آن
یادگاری بردارد؛ مثلاً یک ماشین اصلاح که در آن فیلم استفاده شده بود یا یک شلوار جین و امثال اینها. بعدها مشخص شد که استیو این لوازم را به مرکز اصلاح و تربیت پسرانه که خود در دوران نوجوانی چند سال را در آن سپری کرده بود اهدا می‌کرد. طبق گفته‌های کتابی که همسر آخر استیو منتشر کرده و در مورد زندگی استیو مک‌کوئین است، استیو اواخر عمرش یک مسیحی انجیلی شده بود و برای دعا به کلیسا می‌رفت. بعد از مرگ استیو، بیلی گراهام که از مشاوران مذهبی چند رئیس‌جمهور آمریکا بود بر سر مزارش حاضر شد. مرگ. بیماری او در ۲۲ دسامبر
بر سر مزارش حاضر شد. مرگ. بیماری او در ۲۲ دسامبر ۱۹۷۹، سرطان ریه ناشی از مجاورت با ماده سرطان‌زای پنبه نسوز (آزبِست) تشخیص داده شد. با توجه به اینکه او زیاد سیگار می‌کشید، این باعث وخیم شدن بیماری او شد؛ ولی او این راز را تا یک ماه قبل از مرگش حفظ کرد. سرانجام استیو مک کوئین در ۷ نوامبر ۱۹۸۰ و در ساعت ۳:۴۵ صبح در مکزیک درگذشت. گفته می‌شود که وی پیش از مرگ، بلند شده و از پرستار درخواست یک لیوان آب خنک می‌کند و بعد می‌میرد. جسد او را سوزاندند و خاکسترش را در اقیانوس آرام ریختند. جوایز. اسکار گولدن گلوب
در اقیانوس آرام ریختند. جوایز. اسکار گولدن گلوب فستیوال بین‌المللی فیلم مسکو
چارلز رابرت ردفورد جونیور (به ؛ – ) بازیگر و فیلم‌ساز آمریکایی بود. او جوایز متعددی از جمله یک جایزه اسکار، یک جایزه بفتا، پنج جایزه گلدن گلوب (از جمله جایزه گلدن گلوب سیسیل بی. دمیل ۱۹۹۴)، جایزه یک عمر دستاورد انجمن بازیگران سینما ۱۹۹۶، یک جایزه افتخاری اسکار ۲۰۰۲، نشان افتخار مرکز کندی در سال ۲۰۰۵، مدال آزادی ریاست جمهوری ۲۰۱۶ و جایزه سزار افتخاری ۲۰۱۹ را دریافت کرد. او در سال ۲۰۱۴ از سوی مجله "تایم" به عنوان یکی از ۱۰۰ فرد تأثیرگذار جهان معرفی شد. ردفورد حرفه بازیگری خود را در تلویزیون با بازی در
ردفورد حرفه بازیگری خود را در تلویزیون با بازی در مجموعه‌های "آلفرد هیچکاک تقدیم می‌کند" و "منطقه گرگ و میش" آغاز کرد و سپس اولین بازی خود در برادوی را با بازی در نقش یک شوهر تازه ازدواج کرده در نمایش کمدی "پابرهنه در پارک" (۱۹۶۳) اثر نیل سایمون انجام داد. ردفورد اولین بازی خود در سینما را با بازی در فیلم "شکار جنگ" (۱۹۶۲) انجام داد و سپس با بازی در نقش اصلی در فیلم‌های "پابرهنه در پارک" (۱۹۶۷)، "بوچ کسیدی و ساندنس کید" (۱۹۶۹)، "جرمیا جانسون" (۱۹۷۲)، "کاندیدا" (۱۹۷۲) و "نیش" (۱۹۷۳) به شهرت رسید که آخرین
(۱۹۷۲) و "نیش" (۱۹۷۳) به شهرت رسید که آخرین آن‌ها نامزدی جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را برای او به ارمغان آورد. ستاره شدن ردفورد با ایفای نقش در فیلم‌هایی مانند "آنطور که بودیم" (۱۹۷۳)، "گتسبی بزرگ" (۱۹۷۴)، "سه روز کرکس" (۱۹۷۵)، "همه مردان رئیس‌جمهور" (۱۹۷۶)، "سوارکار الکتریکی" (۱۹۷۹)، "بروبیکر" (۱۹۸۰)، "طبیعی" (۱۹۸۴) و "خارج از آفریقا" (۱۹۸۵) ادامه یافت. او بعدها در فیلم‌های "شیادان" (۱۹۹۲)، "همه چیز از دست رفته" (۲۰۱۳)، "حقیقت" (۲۰۱۵)، "روح ما در شب" (۲۰۱۷) و "پیرمرد و" "تفنگ" (۲۰۱۸) بازی کرد. ردفورد
و "پیرمرد و" "تفنگ" (۲۰۱۸) بازی کرد. ردفورد در فیلم‌های ' (۲۰۱۴) و ' (۲۰۱۹) نقش الکساندر پیرس را بازی کرد که آخرین حضور او روی پرده سینما بود. زندگی. او در سنتا مونیکا کالیفرنیا در آمریکا به دنیا آمد و از مدرسهٔ ون‌نویز در لس آنجلس فارغ‌التحصیل شد و از آنجا با بورس بیس‌بال وارد دانشگاه کلورادو شد که در آنجا بر اثر نوشیدن بیش از حد نوشیدنی‌های الکلی بعد از مرگ مادرش در سن ۱۸ سالگی بورس خود را از دست داد. بعد از آن به نقاشی پرداخت و همچنین در کلاس‌های نمایش و طراحی آکادمی آمریکایی هنرهای نمایشی در نیویورک
و طراحی آکادمی آمریکایی هنرهای نمایشی در نیویورک شرکت کرد. ردفورد در سال ۱۹۵۸ با لولا ون‌واگنن ازدواج کرد که در سال ۱۹۸۵ با داشتن چهار فرزند از همدیگر جدا شدند (یکی از آن‌ها قبل از طلاقشان درگذشت). نام فرزندان ردفورد عبارت‌اند از: "شاونا"، "امی" (بازیگر) و "جیمز" (فیلم‌نامه‌نویس) ردفورد نخستین حضور سینمایی خود را در سال ۱۹۶۰ با اقتباس سینمایی از نمایش "داستان بلند" تجربه کرد. او در این فیلم همان نقشی را ایفا کرد که پیش‌تر در اجرای برادوی بر عهده داشت، هرچند نامش در فهرست عوامل فیلم ذکر نشد. ردفورد اولین
نامش در فهرست عوامل فیلم ذکر نشد. ردفورد اولین فیلم خود "مردم عادی" را در سال ۱۹۸۰ کارگردانی کرد که اسکار کارگردانی را برایش به ارمغان آورد. ردفورد در کنار وارن بیتی، کلینت ایستوود، مل گیبسون، ریچارد اتنبرا و کوین کاستنر از معدود دریافت‌کنندگان جایزه اسکار است که بیشتر بخاطر بازیگری مشهور هستند. او مؤسس جشنواره فیلم ساندنس است که فلسفهٔ وجودی‌اش حمایت از فیلم‌های مستقل و بازار فروش آن‌ها است. ردفورد در طول بیش از ۶۰ سال فعالیت خود، در سال ۲۰۰۲ موفق به دریافت جوایز فیلم از جمله یک جایزه اسکار افتخاری برای
جوایز فیلم از جمله یک جایزه اسکار افتخاری برای یک عمر فعالیت هنری شد. در آوریل ۲۰۱۴، مجله تایم از ردفورد به عنوان یکی از ۱۰۰ نفر تأثیرگذارترین افراد جهان نام برد. در سال ۲۰۱۶، او موفق به دریافت مدال آزادی از رئیس‌جمهور آمریکا شد. ردفورد بازیگری را از اواخر دهه ۱۹۵۰ در تلویزیون آغاز کرد، از جمله حضور در در سال ۱۹۶۲. او نامزد دریافت جایزه امی را به عنوان بهترین بازیگر نقش مکمل برای اجرای بازی در فیلم صدای چارلی پونت (۱۹۶۲) گردید. بزرگ‌ترین موفقیت وی در برادوی به عنوان همسر الیزابت اشلی در پابرهنه در پارک
به عنوان همسر الیزابت اشلی در پابرهنه در پارک ساخته نیل سایمون (۱۹۶۳) بود. ردفورد اولین فیلم خود بنام شکار جنگ را در سال ۱۹۶۲ ساخت. نقش او در فیلم درون دیزی کلاور (۱۹۶۵) برای او جایزه گلدن گلوب بهترین ستاره نوظهور را به دست آورد. او در کنار پاول نیومن در فیلم بوچ کسیدی و ساندنس کید (۱۹۶۹) به ایفای نقش پرداخت که موفقیت بزرگی بود و او را به یک ستاره تبدیل کرد. او با فیلم جرمایا جانسون (۱۹۷۲) به موفقیت بزرگی در گیشه دست پیدا کرد. بازی در فیلم ماندگار نیش و همکاری مجددش با پل نیومن نامزدی دریافت جایزه اسکار را
مجددش با پل نیومن نامزدی دریافت جایزه اسکار را برایش به ارمغان آورد. همزمان در همان سال، او در نقش مقابل باربارا استرایسند در فیلم آنطور که بودیم (The Way We Were) خوش درخشید. در سال ۱۹۷۶ بازی در فیلم برجسته، محبوب و تحسین شده همه مردان رئیس‌جمهور، فیلمی در ژانر سیاسی با موضوع رسوایی واترگیت، در کنار داستین هافمن و جک واردن حلقه موفقیت‌های ردفورد را تکمیل کرد. در دهه ۱۹۸۰، ردفورد فعالیت خود را به عنوان کارگردان با فیلم مردم معمولی آغاز کرد که نقدهای مثبتی از منتقدان گرفت و جزو فیلم‌های منتخب دهه بود و برای
منتقدان گرفت و جزو فیلم‌های منتخب دهه بود و برای ردفورد چهار جایزه اسکار از جمله جایزه اسکار بهترین فیلم و جایزه اسکار بهترین کارگردانی به ارمغان آورد. وی با ایفای نقش در بروبیکر (۱۹۸۰) و خارج از آفریقا (۱۹۸۵) به بازیگری ادامه داد که یک موفقیت بزرگ در باکس آفیس بود و هفت جایزه اسکار منجمله جایزه اسکار بهترین فیلم را کسب کرد. وی در سال ۱۹۹۲ سومین فیلم خود را با عنوان "رودخانه‌ای از میان آن می‌گذرد"(A River Runs Through It) کارگردانی کرد فیلمی با بازی برد پیت که موفق به دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم‌برداری
که موفق به دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم‌برداری و نامزد جایزه اسکار در دو بخش بهترین موسیقی و بهترین موسیقی متن و بهترین فیلم‌نامه اقتباسی گردید. ردفورد در سال ۱۹۹۵ برای فیلم "مسابقه تلویزیونی" نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین کارگردانی و بهترین شد. او در سال ۲۰۰۲ موفق به دریافت جایزه اسکار افتخاری برای یک عمر دستاورد هنری شد. ردفورد در سال ۲۰۰۴ با فیلم "خاطرات موتورسیکلت" بار دیگر به عرصهٔ تهیه‌کنندگی بازگشت. این فیلم جاده‌ای و روایت‌گر بلوغ، دربارهٔ دانشجوی جوان پزشکی، چه گوارا، و دوستش آلبرتو گرانادو
جوان پزشکی، چه گوارا، و دوستش آلبرتو گرانادو است. فیلم همچنین به مسائل سیاسی و اجتماعی آمریکای جنوبی می‌پردازد که بر گوارا تأثیر گذاشتند و مسیر آیندهٔ او را شکل دادند. ساخت این فیلم پنج سال به طول انجامید و کارگردان آن، والتر سالس، نقش ردفورد را در تولید و انتشار آن بسیار مؤثر دانست و از او به‌عنوان یکی از عوامل کلیدی تحقق پروژه یاد کرد. در سال ۲۰۱۰، او نشان شوالیه لژیون دونور فرانسه را دریافت نمود. وی برنده جوایز گلدن گلوب، جایزه انجمن کارگردانان آمریکا، بفتا و جایزه انجمن بازیگران فیلم است. درگذشت.
بفتا و جایزه انجمن بازیگران فیلم است. درگذشت. ردفورد در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۵ در سن ۸۹ سالگی در خانه‌اش در پروو، یوتا هنگام خواب درگذشت. میراث و بازخورد. در طول دوران حرفه‌ای‌اش، رابرت ردفورد اغلب به‌عنوان نماد جذابیت جنسی شناخته می‌شد، به‌ویژه در دههٔ ۱۹۷۰. بی‌بی‌سی جذابیت او را «چهرهٔ خوب تماماً آمریکایی که نمی‌شد نادیده گرفت» توصیف کرد. آسوشیتد پرس نیز اشاره کرد که «موهای طلایی موج‌دار و لبخند کودکانه‌اش، او را به مطلوب‌ترین بازیگر مرد در اوج شهرتش تبدیل کرده بود». با این حال، خود ردفورد این عنوان را رد
کرده بود». با این حال، خود ردفورد این عنوان را رد می‌کرد. او در مصاحبه‌ای با "نیویورک تایمز" در سال ۱۹۷۴ گفت: «هرگز خودم را فردی خوش‌چهره یا پرزرق‌وبرق تصور نکرده‌ام. ناگهان این تصویر ساخته شد… تصویر پرزرق‌وبرق می‌تواند مانعی واقعی باشد. مزخرف است.» پس از درگذشت ردفورد، نشریهٔ "ورایتی" در یادداشتی نوشت که او «به‌عنوان بنیان‌گذار مؤسسهٔ فیلم ساندنس، به پدرخواندهٔ سینمای مستقل تبدیل شد» و «در دوران اوج ستاره‌بودنش، کمتر کسی به پای او می‌رسید». اندرو پالور در "گاردین" او را «غولی در سینمای آمریکا» و «یکی از
"گاردین" او را «غولی در سینمای آمریکا» و «یکی از چهره‌های تعیین‌کنندهٔ سینمای دههٔ ۱۹۷۰» توصیف کرد که «با سهولت میان موج نو هالیوود و جریان اصلی صنعت فیلم حرکت می‌کرد». "لس آنجلس تایمز" نیز از او به‌عنوان «نماد یک نسل» یاد کرد. در فرانسه، وزیر فرهنگ وقت رشیده داتی او را «غولی در سینمای آمریکا» خواند. "نیویورک تایمز" خاطرنشان کرد که فیلم‌های ردفورد اغلب به موضوعات جدی مانند فساد و اندوه می‌پرداختند—موضوعاتی که «با مردم ارتباط برقرار می‌کردند». او می‌خواست آثارش «وزن فرهنگی» داشته باشند و برای این منظور،
آثارش «وزن فرهنگی» داشته باشند و برای این منظور، ریسک پرداختن به مضامین تاریک و چالش‌برانگیز را پذیرفت. "هالیوود ریپورتر" او را «پسر طلایی هالیوود» و یکی از «اندک چهره‌های واقعاً نمادین سینما در نیم‌قرن گذشته» توصیف کرد. کارگردان ران هاوارد نیز ردفورد را «چهره‌ای فرهنگی با تأثیرگذاری عظیم» و «تغییردهندهٔ قواعد هنری» خواند. تأسیس جشنوارهٔ فیلم ساندنس توسط ردفورد، به‌عنوان «محرکی برای شکوفایی سینمای مستقل» شناخته شد. پس از دریافت نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری در سال ۲۰۱۶، روزنامهٔ "سالت لیک تریبیون" جشنوارهٔ
در سال ۲۰۱۶، روزنامهٔ "سالت لیک تریبیون" جشنوارهٔ ساندنس را «نقطهٔ آغاز انفجار فیلم‌های مستقل» توصیف کرد. "تایم" به فعالیت‌های زیست‌محیطی ردفورد اشاره کرد و او را «متعهدانه در تلاش برای ساختن جهانی قابل‌زیست برای همه» معرفی کرد. همچنین بنیاد ردفورد در حمایت از فیلم‌سازی سازگار با محیط‌زیست نقش داشت. همین دغدغه‌ها باعث شد فاکس نیوز از او به‌عنوان «نماد هالیوود» یاد کند که «خود را وقف حفاظت از محیط‌زیست و دفاع از جنوب غربی آمریکا کرده بود». در سال ۲۰۱۶، رئیس‌جمهور وقت باراک اوباما ردفورد را «یکی از
رئیس‌جمهور وقت باراک اوباما ردفورد را «یکی از برجسته‌ترین حافظان محیط زیست در نسل ما» نامید. فیلم‌شناسی. به‌عنوان بازیگر. فیلم‌های معروف او عبارت‌اند از:
پُل لِئونارد نیومَن (؛ – ) بازیگر،‌ کارگردان، راننده مسابقات اتومبیل‌رانی، بشردوست و کارآفرین آمریکایی بود. زندگی. نیومن در ۲۶ ژانویه ۱۹۲۵ در کلیولند هایتس، اوهایو به دنیا آمد و در نزدیکی شاکر هایتس بزرگ شد، پسر دوم ترزا گارث و آرتور زیگموند نیومن. پدرش یک فروشگاه لوازم ورزشی را اداره می‌کرد. پدرش یهودی بود، پسر مهاجران یهودی به ایالات متحده: سیمون نیومن (از مجارستان) و هانا کوهن (از لهستان). مادر پل از پیروان علم مسیحی بود. او در یک خانواده کاتولیک رومی در پتیسه، شهرستان زپلن، در پادشاهی مجارستان،
رومی در پتیسه، شهرستان زپلن، در پادشاهی مجارستان، امپراتوری اتریش-مجارستان (اکنون پتیچی، اسلواکی) به دنیا آمد. وی در سال ۱۹۸۶ جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را برای ایفای نقش در فیلم رنگ پول به‌دست‌آورد. کتاب خاطرات. پل نیومن در دهه ۶۰ زندگی خود تلاش کرد خاطرات خود را گردآوری کند تا نشان دهد زندگی شخصی او برخلاف آنچه همیشه در فیلم‌ها نشان می‌دهد همیشه شاد و ایده‌آل نیست. او این کار را با همکاری دوست خود استوارت استرن آغاز کرد. اما این کار زمان زیادی کشید و آنها در ۱۹۹۱ دست از این کار کشیدند. در سال
کشید و آنها در ۱۹۹۱ دست از این کار کشیدند. در سال ۲۰۲۰ این دست‌نوشته‌ها در انبار خانوادگی نیومن پیدا شده و پس از ویراستاری به صورت یک کتاب چاپ شدند. این کتاب او را هنرپیشه‌ای نشان می‌دهد که از عدم اعتماد به نفس رنج می‌برد و خاطرات پدر الکلی، مادر سلطه‌جو، نخستین ازدواج (که پس از دیدن جوآن وودوارد به طلاق کشید) و نیز کوتاهی خود در نقش یک پدر، و افراط در نوشیدن الکل ذهن او را رها نمی‌کنند. پل نیومن همواره خود را به خاطر زندگی خود سرزنش می‌کرده است. اما با افزایش سن، احساس بهتری نسبت به خودش پیدا کرد. پل
افزایش سن، احساس بهتری نسبت به خودش پیدا کرد. پل نیومن همواره احساس می‌کرده که تنها موفقیت او صرفا به خاطر شانسِ خوش‌قیافه بودنش بوده است. در این کتاب آمده که با اینکه پل نیومن با رابرت ردفورد رابطه کاری نزدیکی داشته اما آنها خارج از کار، ارتباطی با هم نداشتند و نیومن از وقت‌نشناسی ردفورد گله می‌کرده است. پل نیومن درباره گردآوری خاطرات خود گفته بود: «می‌خواهم مدرکی به جای بگذارم که تکلیف خیلی چیزها را روشن می‌کند. به افسانه‌ای که درباره من است خاتمه می‌دهد و برخی اسطوره‌ها را از بین می‌برد. مدرکی که زمانی
و برخی اسطوره‌ها را از بین می‌برد. مدرکی که زمانی را که من در این سیاره زندگی می‌کردم با صحت و درستی نشان دهد». بشردوستی. پل نیومن و یکی از دوستانش در سال ۱۹۸۲ سس سالادی را به نام نیومنز اون Newman's Own معرفی کردند که در نوع خود تازگی داشت و این نام تجاری بر دو اصل استوار بود: این محصول با موفقیت آنی روبه‌رو شد و در سال اول فروش خود یک میلیون دلار در اختیار مؤسسه‌های خیریه گذاشت، همچنین از آن به بعد بیش از ۱۲۵ میلیون دلار به هزاران مؤسسهٔ خیریه بخشیده‌است. درگذشت. پل نیومن در ۲۶ سپتامبر سال ۲۰۰۸ پس از
درگذشت. پل نیومن در ۲۶ سپتامبر سال ۲۰۰۸ پس از مدتی مبارزه با بیماری سرطان ریه در سن ۸۳ سالگی درگذشت.
کرک داگلاس با نام تولد ایشور دانیلویچ (Issur Danielovitch) (زادهٔ ۹ دسامبر ۱۹۱۶ – درگذشتهٔ ۵ فوریهٔ ۲۰۲۰) هنرپیشه و تهیه‌کننده آمریکایی بود. زندگی. کرک داگلاس با نام واقعی ایشور دانیلویچ و سپس ایسادور دمسکی در سال ۱۹۱۶ در آمستردام، نیویورک در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد. در ۱۹۳۸ از دانشگاه سنت لاورنس فارغ‌التحصیل شد و پیش از جنگ جهانی دوم و پس از آن نقش‌های کوتاهی را در برادوی ایفا کرد. در ۱۹۴۶ برای اولین بار وارد سینما شد و در فیلم عشق عجیب مارتا ایورس به نقش والتر اونیل (یک الکلی ضعیف‌النفس) در کنار
به نقش والتر اونیل (یک الکلی ضعیف‌النفس) در کنار باربارا استانویک و به کارگردانی لوییس مایلستون حضور داشت. پس از این فیلم داگلاس در فیلم از درون گذشته در کنار رابرت میتچم و به کارگردانی ژاک ترنر ایفای نقش کرد. حضور داگلاس در سینما با جریان مک کارتیسم در آمریکا هم‌زمان شد. حضور داگلاس در سینما تا سال ۱۹۴۹ با چهار فیلم دیگر همراه بود که مهم‌ترین فیلم این دوره تنهایی قدم می‌زنم در کنار برت لنکستر بود. در سال ۴۹ برای داگلاس در دو فیلم نامه‌ای به سه همسر (جوزف ال منکیه ویچ) و قهرمان (مارک رابسون) ایفای نقش کرد.
منکیه ویچ) و قهرمان (مارک رابسون) ایفای نقش کرد. نامزدی نقش اول اسکار برای فیلم «قهرمان» به نقش میدج کلی همهٔ نگاه‌ها را به سوی داگلاس فراخواند. در سال ۱۹۵۰ کرک در دو فیلم «مرد جوان با یک شیپور» (کورتیز) و «باغ وحش شیشه‌ای» (در کنار جین وایمن) حضور یافت. اما سال ۱۹۵۱ سال همکاری کرک با سه کارگردان افسانه‌ای هالیوود بود که هر سه اثر نیز موفقیت‌هایی به همراه داشتند. یک داستان کارگاهی (ویلیام وایلر)، در امتداد مرگ و زندگی (رائول والش) و فیلم محبوب تک خال در آستین اثر بیلی وایلدر پرونده داگلاس را رنگین تر از
اثر بیلی وایلدر پرونده داگلاس را رنگین تر از گذشته کردند. شیوه هر سال سه فیلم بازی کردن داگلاس تا سال ۱۹۵۵ ادامه داشت و وی در این سال‌ها با کارگردانهای برجسته سینمای آمریکا همکاری‌های متعددی داشت. وی در سال ۱۹۵۲ در سه فیلم درختان بزرگ، آسمان بزرگ هوارد هاکس و بد و زیبا وینسنت مینلی حضور یافت. فیلم بد و زیبا بهترین دستاورد وی در این سال بود. در سال ۱۹۵۳ داگلاس سی و هفت ساله برای دومین بار بار با مینه لی همکاری کرد و حاصل این همکاری فیلم درخت سه عشق بود که موفقیت فیلم قبلی را تکرار نکرد دو فیلم تردست (ادوارد
فیلم قبلی را تکرار نکرد دو فیلم تردست (ادوارد دیمیتریک) و کار عشق (آناتول لیتواک) دیگر کارهای داگلاس در این سال بودند. سال ۱۹۵۴ داگلاس برای بار دوم ازدواج کرد که بر خلاف ازدواج قبلی اش دوام بسیار بیشتری داشت و این ازدواج تا آخر عمر او برقرار بود. داگلاس از همسر اول خود دایان داگلاس صاحب دو پسر است که مایکل داگلاس هنرپیشه فیلم‌های (وال استریت، ترافیک، سندرم چینی و بازی) یکی از آن‌ها است. همسر دوم او آن بایدنس نام دارد که از وی صاحب دو فرزند است. اما در همین سال (۱۹۵۴) داگلاس فیلم‌های اولیس در کنار آنتونی
سال (۱۹۵۴) داگلاس فیلم‌های اولیس در کنار آنتونی کویین و بیست هزار فرسنگ زیر دریا (شاهکار به‌یادماندنی ژول ورن) را در کارنامه هنری خود ثبت کرد سال ۱۹۵۵ کرک در فیلم اغلب مردها خطرناکند (مسابقه دهنده‌ها) به کارگردانی هنری هاتاوی به نقش یک راننده اتوبوس ایتالیایی که آرزویش حضور در مسابقات جایزه بزرگ به عنوان یک راننده مشهور است حضور یافت. مبارزه گر سرخپوست (آندره دتوت) و فیلم مهم مرد بدون ستاره (کینگ ویدور) دیگر کارهای وی در سال ۱۹۵۵ می‌باشند. یک سال بعد وی تنها در یک اثر ایفای نقش کرد که فیلم ارزشمند میل برای
در یک اثر ایفای نقش کرد که فیلم ارزشمند میل برای زندگی نام داشت و او را نامزد جایزه اسکار کرد در این فیلم داگلاس برای بار سوم با مینه لی همکاری کردو توانست نقش ونسان ون گوگ نقاش نامدار سبک پست امپرسیونیست را ایفا کند آنتونی کویین برای این فیلم صاحب جایزه اسکار گردید. سال ۱۹۵۷ حضور داگلاس در دو فیلم خاطره انگیز جدال در اوکی کرال (در کنار برت لنکستر) و راه‌های افتخار (استنلی کوبریک) به نقش کلنل داکس همهٔ نگاها را به سوی وی جلب کرد. موفقیت‌های پی در پی داگلاس باعث شده بود که دستمزد این ستاره سینما از ۲۵ هزار
باعث شده بود که دستمزد این ستاره سینما از ۲۵ هزار دلار برای فیلم از درون گذشته به ۳۵۰ هزار دلار برای فیلم راه‌های افتخار برسد. وایکینگ‌ها (ریچارد فلیشر) ۱۹۵۸، آخرین قطار گان هیل (جان استرجز) ۱۹۵۹ دو فیلم مهم دیگر داگلاس پیش از ساخت اسپارتاکوس اند. اسپارتاکوس اولین تجربه داگلاس در مقام تهیه‌کنندگی بود که وی در این فیلم بزرگ و یکتا با نوشتن نام دالتون ترامبو در تیتراژ فیلم تابوی ذکر نکردن نام شخصیت‌های لیست سیاه مک‌کارتی را شکست و نام خود را به عنوان یکی از شخصیت‌های اثرگذار تاریخ سینمای آمریکا ثبت کرد. بازی
اثرگذار تاریخ سینمای آمریکا ثبت کرد. بازی زیبای داگلاس در این فیلم بسیار مورد توجه قرار گرفت به‌طوری‌که رای‌گیری با اعتبار AFI از او به عنوان هفدهمین ستاره سینما یاد کرد. مهم‌ترین کارهای وی پس از اسپارتاکوس به این شرح است: هفت روز در ماه می، راه پر خطر، دلیجان آتش، نظم، خشم. کرک داگلاس در سال ۱۹۹۵ برای ۵۰ سال حضور در سینما مفتخر به جایزه با اعتبار اسکار گردید. همچنین در سال ۱۹۹۹ و ۲۰۰۱ به ترتیب جوایز یک عمر دستاورد AFI و مدال ملی هنر را دریافت نمود. تولد ۹۹ سالگی. در مراسم جشن تولد کرک داگلاس که با حضور سه
سالگی. در مراسم جشن تولد کرک داگلاس که با حضور سه پسرش مایکل، پیتر و جوئل و با حضور عروسش کاترین زتا جونز برگزار شد، یک دسته گل بزرگ از رزهای قرمز و سفید و با کیکی که رویش نوشته شده بود: «امروز ۹۹» تولد او گرامی داشته شد. در این مراسم کرک داگلاس مبلغ ۱۵ میلیون دلار به استودیو وودلند هیلز هدیه کرد تا یک ساختمان دو طبقه برای بیماران آلزایمر بسازد؛ مرکزی که توانایی مراقبت از ۸۰ نفر از اعضای صنعت سینما را که به این بیماری مبتلا شده‌اند دارد. انتظار می‌رود این ساختمان در سال ۲۰۱۶ کامل شود. در این مراسم جفری
ساختمان در سال ۲۰۱۶ کامل شود. در این مراسم جفری کاتزنبرگ رئیس بنیاد MPTF از کرک داگلاس و همسرش که تاکنون بیش از ۴۰ میلیون دلار به این امر اختصاص داده‌اند، تجلیل کرد. در واقع آن‌ها در سال ۱۹۹۲ به ایجاد واحد آلزایمر در این مؤسسه کمک کردند که به نام پدر کرک داگلاس خوانده شده‌است. در این مهمانی دربارهٔ نحوه برگزاری جشن ۱۰۰ سالگی کرک داگلاس در سال آینده نیز حرف‌هایی زده شد. قرار است این جشن تولد هم‌زمان با جشن تولد ۱۱۱ سالگی «ترومبو» فیلمنامه‌نویس اسپارتاکوس گرفته شود که هر دو در یک روز با ۱۱ سال فاصله به دنیا
شود که هر دو در یک روز با ۱۱ سال فاصله به دنیا آمدند. کرک داگلاس در ۹ دسامبر ۲۰۱۶، ۱۰۰ ساله شد. تولد ۱۰۳ سالگی. وی در روز ۹ دسامبر ۲۰۱۹، تولد ۱۰۳ سالگی خود را با عنوان «امروز ۱۰۳» جشن گرفت. درگذشت در ۱۰۳ سالگی. کرک داگلاس در روز چهارشنبه، پنجم فوریه ۲۰۲۰، در سن ۱۰۳ سالگی درگذشت.
جان جوزف نیکلسون (؛ زادهٔ ۲۲ آوریل ۱۹۳۷) بازیگر و فیلم‌ساز بازنشستهٔ آمریکایی است. او در موارد بسیاری یکی از بزرگ‌ترین بازیگران سدهٔ بیستم دانسته می‌شود. نیکلسون طی پنج دهه فعالیت، افتخارات متعددی شامل سه جایزه اسکار، سه جایزه بفتا، شش جایزه گلدن گلوب و یک جایزه گرمی دریافت کرد. همچنین جایزه یک عمر دستاورد هنری بنیاد فیلم آمریکا در سال ۱۹۹۴ و جایزه مرکز کندی در سال ۲۰۰۱ به او داده شد. در بسیاری از فیلم‌هایش، او نقش افراد شورشی علیه ساختار اجتماعی را بازی می‌کرد. نیکلسون دو جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد برای
نیکلسون دو جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد برای بازی در "دیوانه از قفس پرید" (۱۹۷۵) و "بهتر از این نمی‌شه" (۱۹۹۷) و یک اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای بازی در "شرایط مهرورزی" (۱۹۸۳) برنده شد. دیگر فیلم‌هایی که برایشان نامزد اسکار شد عبارتند از: "ایزی رایدر" (۱۹۶۹)، "پنج قطعه آسان" (۱۹۷۰)، "آخرین مأموریت" (۱۹۷۴)، "محله چینی‌ها" (۱۹۷۴)، "سرخ‌ها" (۱۹۸۱)، "شرف خانواده پریتزی" (۱۹۸۶)، "آیرن‌وید" (۱۹۸۷)، "چند مرد خوب" (۱۹۹۲) و "درباره اشمیت" (۲۰۰۲). دیگر نقش‌های قابل توجه او در فیلم‌های "هم‌خوابگی" (۱۹۷۱)،
قابل توجه او در فیلم‌های "هم‌خوابگی" (۱۹۷۱)، "درخشش" (۱۹۸۰)، "دل‌سوختگی" (۱۹۸۶)، "اخبار تلویزیون" (۱۹۸۷)، "بتمن" (۱۹۸۹)، "هوفا" (۱۹۹۲)، "مریخ حمله می‌کند!" (۱۹۹۶)، "یکی باید کوتاه بیاید" (۲۰۰۳)، "رفتگان" (۲۰۰۶) و "فهرست آرزوها" (۲۰۰۷) بودند. نیکلسون سه فیلم "گفت، بران" (۱۹۷۱)، "رهسپار جنوب" (۱۹۷۸) و "دو جیک" (۱۹۹۰) را کارگردانی کرده است. او یکی از تنها سه بازیگر مردی است که برنده سه جایزه اسکار شده‌اند و یکی از دو بازیگری است که برای بازی در فیلم‌هایی که در هر دهه از دهه ۱۹۶۰ تا ۲۰۰۰ ساخته شده‌اند (در کنار
هر دهه از دهه ۱۹۶۰ تا ۲۰۰۰ ساخته شده‌اند (در کنار مایکل کین) نامزد جایزه اسکار شده‌اند. ۱۲ بار نامزدی اسکار، او را به نامزدشده‌ترین بازیگر مرد تاریخ اسکار تبدیل کرده است. آغاز زندگی. جک جوزف نیکلسون در ۲۲ آوریلِ ۱۹۳۷ در نپتون سیتی، نیوجرسی زاده شد. مادرش جون فرنسس نیکلسون (۱۹۱۸–۱۹۶۳) یک شوگرل بود. مادر نیکلسون تبار ایرلندی، انگلیسی، آلمانی و ولزی داشت. نیکلسون خود را ایرلندی دانسته و خودش را با نمایش‌نامه‌نویس یوجین اونیل (که نقشش را در "سرخ‌ها" بازی کرد) مقایسه کرده است. مادرش در سال ۱۹۳۶ با یک شومن
مقایسه کرده است. مادرش در سال ۱۹۳۶ با یک شومن ایتالیایی-آمریکایی به‌نام دونالد فورچیلو ازدواج کرد. زندگی‌نامه‌نویس پاتریک مک‌گیلیان می‌گوید مدیر برنامهٔ جون، یعنی اِدی کینگ که زادهٔ لتونی بود، می‌تواند پدر خونی نیکلسون باشد. منابع دیگر حاکی از آن است که جون از هویت پدر نامطمئن بود. از آنجایی که جون تنها ۱۷ سال داشت و ازدواج نکرده بود، والدینش موافقت کردند که نیکلسون را به‌عنوان فرزند خود بزرگ کنند، بدون اینکه اصل و نسب واقعی او فاش شود و جون هم در نقش خواهر او باشد. در سال ۱۹۷۴، محققان مجله "تایم" خبردار
او باشد. در سال ۱۹۷۴، محققان مجله "تایم" خبردار شدند و به نیکلسون اطلاع دادند که «خواهر» او، یعنی جون، در واقع مادرش است و «خواهر» دیگرش، یعنی لورین، واقعاً خالهٔ اوست. تا این زمان، هم مادر و هم مادربزرگش به‌ترتیب در سال ۱۹۶۳ و ۱۹۷۰ درگذشته بودند. نیکلسون در خصوص فهمیدن این موضوع گفت: «رخداد بسیار دراماتیکی بود، اما چیزی نبود که من آن را آسیب‌زا بدانم… من از لحاظ روانی کاملاً شکل گرفته بودم». نیکلسون در نپتون سیتی، نیوجرسی بزرگ شد. پیش از آغاز دبیرستان، خانواده او به آپارتمانی در اسپرینگ لیک، نیوجرسی نقل
او به آپارتمانی در اسپرینگ لیک، نیوجرسی نقل مکان کردند. «نیک»، همان‌طور که برای دوستان دبیرستانی‌اش شناخته‌شده بود، در دبیرستان ماناسکوان در همان حوالی تحصیل کرد. او در این دبیرستان از سوی کلاس سال ۱۹۵۴ به‌عنوان «دلقک کلاس» انتخاب شد. او هر روز برای یک سال تحصیلی کامل در تنبیه بازداشتی مدرسه بود. یک تئاتر و یک جایزه نمایشی در مدرسه به اقتباس از او نام‌گذاری شده است. در سال ۲۰۰۴، نیکلسون به‌همراه خاله‌اش لورین در جلسهٔ تجدید دیدار ۵۰ ساله دبیرستان خود شرکت کرد. خدمت نظامی. نیکلسون در سال ۱۹۵۷ به گارد ملی
کرد. خدمت نظامی. نیکلسون در سال ۱۹۵۷ به گارد ملی هوایی کالیفرنیا پیوست. او گاهی این اقدام را کوششی برای نرفتن به سربازی اجباری توصیف می‌کرد؛ قانون خدمت گزینشی در دوران جنگ کره هنوز به قوت خود باقی بود و مشمولین ملزم بودند دو سال خدمت تمام‌وقت داشته باشند. پس از پایان دوره آموزش مقدماتی نیروی هوایی در پایگاه نیروی هوایی لاکلند، نیکلسون رزمایش آخر هفته و آموزش سالیانه دو هفته‌ای را به‌عنوان مأمور آتش‌نشان در واحد نظامی مستقر در فرودگاه ون نایس انجام داد. طی بحران ۱۹۶۱ برلین، نیکلسون برای چند ماه به خدمت
طی بحران ۱۹۶۱ برلین، نیکلسون برای چند ماه به خدمت طولانی‌مدتی فراخوانده شد و در پایان دوران سربازی در سال ۱۹۶۲ از خدمت ترخیص شد. زندگی شخصی. در زندگی شخصی نیکلسون، او بابت ناتوانی در تشکیل خانواده بدنام بود؛ او پدر شش فرزند از پنج زن است اما فقط یک بار ازدواج کرده است. نیکلسون در سال ۱۹۶۲ با ساندرا نایت، یکی از بازیگران فیلم "وحشت"، ازدواج کرد که در سال ۱۹۶۶ از هم جدا شدند. این زوج یک دختر به نام جنیفر (زادهٔ ۱۹۶۳) داشتند. سوزان آنسپاک، هم‌بازی نیکلسون در فیلم "پنج قطعه آسان"، ادعا کرد که پسرش کالب (زادهٔ