payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به پیاده‌شدن در خاک ایرلند شدند و شهر کینسیل را به‌مدت سه ماه در اختیار گرفتند. اما پس از شکست شورشیان در خارج از شهر، اسپانیایی‌ها ناچار شدند تمام نیروهای خود را در سواحل جنوب غربی ایرلند تسلیم کنند. این شکست، ارادهٔ اسپانیا برای ادامهٔ جنگ با انگلستان را تضعیف کرد. با این‌که هر دو کشور از جنگ فرسوده شده بودند، سرانجام در سال ۱۶۰۴—یک سال پس از مرگ الیزابت—با پیمان لندن میان انگلستان و اسپانیا صلح برقرار شد. پس از مرگ الیزابت، والتر رالی ادعا کرد که احتیاط بیش‌ازحد ملکه، مانع از پیروزی کامل در جنگ با
بیش‌ازحد ملکه، مانع از پیروزی کامل در جنگ با اسپانیا شده بود. او نوشت: برخی تاریخ‌نگاران نیز الیزابت را به‌دلیل همین رویکرد محتاطانه مورد انتقاد قرار داده‌اند. با این حال، الیزابت دلایل موجهی برای بی‌اعتمادی به فرماندهان نظامی‌اش داشت؛ زیرا آنان، به‌گفتهٔ خود ملکه، «در میدان نبرد دچار غرور و خودبزرگ‌بینی می‌شدند» و از چارچوب‌های تعیین‌شده فراتر می‌رفتند. فرانسه. زمانی که هانری چهارم، پادشاه پروتستان، در سال ۱۵۸۹ به سلطنت فرانسه رسید، الیزابت حمایت نظامی خود را برای او ارسال کرد. این نخستین مداخلهٔ نظامی
را برای او ارسال کرد. این نخستین مداخلهٔ نظامی انگلستان در فرانسه پس از عقب‌نشینی از لو آور در سال ۱۵۶۳ بود. جانشینی هانری با مخالفت شدید اتحادیهٔ کاتولیک و فیلیپ دوم اسپانیا روبه‌رو شد، و الیزابت بیم داشت که اسپانیا بندرهای کانال مانش را تصرف کند. با این حال، عملیات‌های اولیهٔ انگلستان در فرانسه بی‌نظم و ناکارآمد بودند. پریگرین برتی با نادیده‌گرفتن دستورات الیزابت، با ارتشی ۴٬۰۰۰ نفره در شمال فرانسه پرسه زد، اما نتیجه‌ای حاصل نشد و پس از شکست در محاصرهٔ پاریس، در دسامبر ۱۵۹۰ عقب‌نشینی کرد. سال بعد، جان
پاریس، در دسامبر ۱۵۹۰ عقب‌نشینی کرد. سال بعد، جان نورِیس با ۳٬۰۰۰ نفر در بریتانی عملیات نظامی انجام داد که با وجود پیروزی در کوئنلک در ژوئن، به نتیجهٔ قطعی نرسید. در ژوئیه، الیزابت نیرویی دیگر به فرماندهی رابرت دوروکس، ارل اسکس برای کمک به هانری در محاصرهٔ روآن اعزام کرد که نورِیس نیز به آن پیوست. اما اسکس موفقیتی کسب نکرد و در ژانویهٔ ۱۵۹۲ به انگلستان بازگشت؛ هانری نیز در آوریل همان سال محاصره را رها کرد. طبق معمول، الیزابت کنترل اندکی بر فرماندهان خود در خارج از کشور داشت. دربارهٔ اسکس نوشت: «نه می‌دانیم
از کشور داشت. دربارهٔ اسکس نوشت: «نه می‌دانیم کجاست، نه چه می‌کند، نه چه باید بکند.» نورِیس برای درخواست حمایت بیشتر شخصاً به لندن رفت، اما الیزابت در تصمیم‌گیری تعلل کرد. در غیاب نورِیس، در مه ۱۵۹۲، ارتش مشترک اتحادیهٔ کاتولیک و اسپانیا، باقی‌ماندهٔ نیروهای انگلیسی را در کرائون در شمال‌ غرب فرانسه تقریباً نابود کرد. مانند دیگر عملیات‌ها، الیزابت تمایلی به تأمین منابع و نیروهای کمکی نداشت. در مارس ۱۵۹۳، هانری برای تثبیت سلطنت خود در پاریس به کاتولیسیسم گروید. این اقدام الیزابت را به‌شدت ناراحت و شوکه کرد،
این اقدام الیزابت را به‌شدت ناراحت و شوکه کرد، و او از هرگونه تلاش هانری برای جلب رضایتش ابراز نارضایتی نمود و دستور بازگشت تمام نیروهای انگلیسی را صادر کرد. با این حال، اتحادیهٔ کاتولیک همچنان به هانری بی‌اعتماد بود و با او مخالفت می‌کرد؛ متحدان اسپانیایی آنان نیز به عملیات در بریتانی ادامه دادند و به بندر مهم برس نزدیک شدند. فیلیپ دوم اسپانیا قصد داشت پایگاه‌هایی در غرب فرانسه ایجاد کند تا ناوگان بازسازی‌شده‌اش بتواند تهدیدی دائمی برای انگلستان باشد. نورِیس در نامه‌ای به الیزابت دربارهٔ این تهدید هشدار
در نامه‌ای به الیزابت دربارهٔ این تهدید هشدار داد. پس از اندکی تردید، الیزابت خطر را پذیرفت و در سال ۱۵۹۴ نیرویی دیگر اعزام کرد. نورِیس با ۴٬۰۰۰ نفر همراه با فرمانده فرانسوی ژان ششم دومون همکاری کرد. این‌بار موفقیت حاصل شد؛ پس از تصرف چندین شهر، آنان قلعهٔ اسپانیایی نزدیک برست را محاصره کردند و آن را تصرف و نابود کردند. این پیروزی قاطع تهدید اسپانیا را پایان داد و اندکی بعد، اتحادیهٔ کاتولیک فروپاشید. الیزابت نورِیس را قهرمان خواند، اما بلافاصله دستور بازگشت او و نیروهایش را صادر کرد. در سال ۱۵۹۵، هانری به
او و نیروهایش را صادر کرد. در سال ۱۵۹۵، هانری به اسپانیا اعلان جنگ داد و خواستار اتحاد رسمی با انگلستان شد. اما الیزابت به‌دلیل بی‌اعتمادی به هانری و نگرانی از قدرت‌گیری فرانسه، علاقه‌ای نشان نداد. با این حال، پس از تصرف کاله توسط اسپانیا در سال ۱۵۹۶، و با نزدیک‌شدن دوبارهٔ اسپانیا به مرزهای انگلستان، الیزابت عقب‌نشینی کرد و اتحاد سه‌جانبه‌ای با فرانسه و جمهوری هلند تشکیل داد. با این حال، او همچنان درنگ می‌کرد و تلاش داشت در ازای مشارکت، یا "بولون" را دریافت کند یا غرامت مالی؛ که در نهایت گزینهٔ دوم
دریافت کند یا غرامت مالی؛ که در نهایت گزینهٔ دوم پذیرفته شد. زمانی که نیروهای اسپانیایی در مارس ۱۵۹۷ شهر آمین را تصرف کردند، الیزابت نیرویی حدود ۴٬۲۰۰ نفر به فرماندهی توماس باسکرویل به پیکاردی فرستاد تا به نیروهای هانری بپیوندد. نیروهای مشترک انگلیسی–فرانسوی شهر را محاصره کردند و ارتش کمکی اسپانیا را عقب راندند. پس از تسلیم شهر، فرانسه مذاکرات صلح با اسپانیا را آغاز کرد. هانری خواستار مشارکت الیزابت در این صلح بود، اما الیزابت از آن خودداری نمود و یادآوری کرد که با هلندی‌ها پیمان دارد. در نهایت، هانری بدون
که با هلندی‌ها پیمان دارد. در نهایت، هانری بدون اطلاع الیزابت، پیمان صلح وروین را با اسپانیا امضا کرد. الیزابت او را به «خیانت و دورویی» متهم ساخت. ایرلند. با وجود آن‌که ایرلند یکی از دو قلمرو سلطنتی الیزابت بود، او با جمعیتی عمدتاً کاتولیک و در مواردی عملاً خودمختار روبه‌رو بود که حاضر بودند در برابر سلطهٔ او مقاومت کنند و با دشمنانش هم‌دستی نمایند. سیاست الیزابت در ایرلند بر واگذاری زمین به درباریان و جلوگیری از تبدیل‌شدن این سرزمین به پایگاهی برای حملهٔ اسپانیا به انگلستان متمرکز بود. در جریان سلسله‌ای
اسپانیا به انگلستان متمرکز بود. در جریان سلسله‌ای از شورش‌ها، نیروهای سلطنتی به راهبردهای زمین سوخته متوسل شدند: سوزاندن مزارع، و قتل مردان، زنان و کودکان. در شورش مونست به رهبری جرالد فیتزجرالد، ارل دزموند در سال ۱۵۸۲، حدود ۳۰٬۰۰۰ نفر از مردم ایرلند بر اثر قحطی جان باختند. ادموند اسپنسر، شاعر و استعمارگر، نوشت که قربانیان «به چنان فلاکتی دچار شدند که هر دل سنگی را به رحم می‌آورد». الیزابت به فرماندهان خود توصیه کرده بود که با «آن ملت خشن و بربر» با نرمی رفتار شود، اما خود او یا فرماندهانش در برابر خشونت و
شود، اما خود او یا فرماندهانش در برابر خشونت و خون‌ریزی که اهداف اقتدارگرایانه‌شان را تأمین می‌کرد، هیچ نشانی از پشیمانی نشان ندادند. بین سال‌های ۱۵۹۳ تا ۱۶۰۳، الیزابت با سخت‌ترین آزمون خود در ایرلند مواجه شد: جنگ نه‌ساله، شورشی گسترده که در اوج درگیری‌های انگلستان با اسپانیا رخ داد و با حمایت اسپانیا از رهبر شورشیان، هیو اونیل، ارل تایرون، همراه بود. در بهار ۱۵۹۹، الیزابت رابرت دوروکس، ارل اسکس را برای سرکوب شورش اعزام کرد، اما او برخلاف دستور ملکه، پیشرفت اندکی داشت و به انگلستان بازگشت. الیزابت از او
اندکی داشت و به انگلستان بازگشت. الیزابت از او ناامید شد. سپس چارلز بلانت جایگزین او شد و ظرف سه سال، شورشیان مورد حمایت اسپانیا را شکست داد. نبرد سرنوشت‌ساز در کینسیل در سال ۱۶۰۲ رخ داد؛ الیزابت این پیروزی را ستود و بلانت را قهرمان خواند. با این حال، هزینهٔ مالی جنگ ایرلند بسیار سنگین بود و کشور در آستانهٔ ورشکستگی قرار گرفت. در نهایت، اونیل چند روز پس از مرگ الیزابت در سال ۱۶۰۳، با پیمان ملی‌فانت تسلیم شد و جنگ پایان یافت. دادوستد با کشورهای خارجی. روسیه. الیزابت اول روابط دیپلماتیک با تزارنشین روسیه را
الیزابت اول روابط دیپلماتیک با تزارنشین روسیه را که در دوران برادر ناتنی‌اش ادوارد ششم آغاز شده بود، حفظ کرد. او بارها با ایوان مخوف، تزار روسیه، مکاتباتی دوستانه داشت، هرچند ایوان از تمرکز الیزابت بر تجارت به‌جای اتحاد نظامی ناراضی بود. ایوان حتی یک‌بار پیشنهاد ازدواج به الیزابت داد و در سال‌های پایانی سلطنتش درخواست کرد در صورت تهدید حکومتش، پناهندگی در انگلستان برایش تضمین شود. پس از ناکامی در این خواسته، پیشنهاد ازدواج با مری هستینگز را مطرح کرد، اما الیزابت از گفت‌وگو با سفیر روسیه در این‌باره خودداری
از گفت‌وگو با سفیر روسیه در این‌باره خودداری نمود. آنتونی جنکینسون، بازرگان و کاوشگر انگلیسی، که فعالیت خود را به‌عنوان نمایندهٔ شرکت مسکووی آغاز کرده بود، به‌عنوان سفیر ویژهٔ ملکه در دربار ایوان منصوب شد. پس از مرگ ایوان در سال ۱۵۸۴، پسرش فیودور یکم جانشین او شد. برخلاف پدرش، فیودور علاقه‌ای به حفظ انحصار تجاری با انگلستان نداشت و کشورش را به روی همهٔ بازرگانان خارجی گشود. او سفیر انگلیسی جروم بوز را—که رفتار متکبرانه‌اش پیش‌تر توسط ایوان تحمل شده بود—اخراج کرد. الیزابت سفیر جدیدی به نام دکتر جایلز فلچر
کرد. الیزابت سفیر جدیدی به نام دکتر جایلز فلچر را اعزام کرد تا از بوریس گودونوف، نایب‌السلطنه، بخواهد تزار را به تجدیدنظر ترغیب کند. مذاکرات شکست خورد، زیرا فلچر هنگام خطاب به فیودور، دو عنوان از عناوین متعدد او را جا انداخته بود. الیزابت همچنان در نامه‌هایی با لحنی ترکیبی از درخواست و گلایه، به فیودور پیشنهاد اتحاد داد—پیشنهادی که پیش‌تر از سوی پدر فیودور رد کرده بود—اما این بار نیز پاسخ منفی دریافت کرد. دولت‌های مسلمان. در دوران الیزابت، روابط تجاری و دیپلماتیک میان انگلستان و دولت‌های بربر در شمال
و دیپلماتیک میان انگلستان و دولت‌های بربر در شمال آفریقا گسترش یافت. انگلستان در مخالفت با اسپانیا، روابط تجاری با مراکش برقرار کرد و در ازای شکر مراکشی، سلاح، مهمات، چوب و فلز صادر می‌کرد (با وجود ممنوعیت پاپ). در سال ۱۶۰۰، عبدالواحد بن مسعود، دبیر اصلی سلطان مراکش مولا احمد المنصور، به‌عنوان سفیر به دربار انگلستان سفر کرد تا دربارهٔ اتحاد انگلیس و مراکش علیه اسپانیا مذاکره کند. الیزابت با فروش مهمات به مراکش موافقت کرد و گفت‌وگوهایی پراکنده دربارهٔ عملیات مشترک علیه اسپانیا میان او و سلطان مراکش انجام
مشترک علیه اسپانیا میان او و سلطان مراکش انجام شد. با این حال، مذاکرات به نتیجه نرسید و هر دو فرمانروا ظرف دو سال پس از این دیدار درگذشتند. روابط دیپلماتیک با امپراتوری عثمانی نیز در همین دوره شکل گرفت؛ با تأسیس شرکت لِوانت و اعزام نخستین سفیر انگلیسی، ویلیام هاربورن، به دربار عثمانی در سال ۱۵۷۸. نخستین پیمان تجاری میان دو کشور در سال ۱۵۸۰ امضا شد. هیئت‌های دیپلماتیک متعددی میان دو کشور مبادله شدند و مکاتباتی میان الیزابت و سلطان مراد سوم صورت گرفت. در یکی از نامه‌ها، مراد سوم اظهار داشت که پروتستانیسم و
از نامه‌ها، مراد سوم اظهار داشت که پروتستانیسم و اسلام نقاط مشترک بیشتری با یکدیگر دارند تا با کاتولیسیسم، زیرا هر دو از پرستش بت‌ها پرهیز می‌کنند، و خواستار اتحاد میان انگلستان و عثمانی شد. به‌رغم نارضایتی اروپای کاتولیک، انگلستان قلع و سرب (برای ساخت توپ) و مهمات به عثمانی صادر کرد و الیزابت در جریان جنگ با اسپانیا در سال ۱۵۸۵، گفت‌وگوهایی جدی دربارهٔ عملیات نظامی مشترک با مراد سوم انجام داد؛ در حالی که فرانسیس والسینگهام برای جلب مشارکت مستقیم عثمانی در جنگ علیه اسپانیا تلاش می‌کرد. آمریکا. در سال ۱۵۸۳،
علیه اسپانیا تلاش می‌کرد. آمریکا. در سال ۱۵۸۳، هامفری گیلبرت برای تأسیس مستعمره‌ای در نیوفاندلند به غرب سفر کرد، اما هرگز به انگلستان بازنگشت. برادر ناتنی او، والتر رالی، سواحل اقیانوس اطلس را کاوش کرد و منطقهٔ ویرجینیا را—که احتمالاً به افتخار الیزابت، «ملکه باکره»، نام‌گذاری شده بود—به نام انگلستان ثبت کرد. این منطقه بسیار وسیع‌تر از ایالت کنونی ویرجینیا بود و از نیو انگلند تا کارولیناز امتداد داشت. در سال ۱۵۸۵، رالی با گروهی کوچک به ویرجینیا بازگشت و در جزیرهٔ رونوک (در نزدیکی کارولینای شمالی امروزی)
جزیرهٔ رونوک (در نزدیکی کارولینای شمالی امروزی) مستقر شد. پس از شکست نخستین مستعمره، رالی گروه دیگری را جذب کرد و فرماندهی را به جان وایت سپرد. اما زمانی که رالی در سال ۱۵۹۰ بازگشت، هیچ اثری از مستعمره روانوک باقی نمانده بود. با این حال، این نخستین تلاش انگلستان برای ایجاد سکونت‌گاه در آمریکای شمالی بود. کمپانی هند شرقی. پس از موفقیت‌های دزدان دریایی انگلیسی در حمله به کشتی‌های اسپانیایی و پرتغالی، دریانوردان انگلیسی در جست‌وجوی ثروت به سراسر جهان سفر کردند. در نتیجه، بازرگانان لندن دادخواستی به الیزابت
در نتیجه، بازرگانان لندن دادخواستی به الیزابت ارائه دادند تا انحصار تجاری اسپانیا و پرتغال در شرق دور را بشکنند. در ۳۱ دسامبر ۱۶۰۰، الیزابت منشور تأسیس کمپانی هند شرقی بریتانیا را صادر کرد تا در منطقهٔ اقیانوس هند و چین تجارت کند. نخستین سفر این شرکت در سال بعد به فرماندهی جیمز لنکستر انجام شد و با تأسیس نخستین کارخانه در بانتوم واقع در جزیرهٔ جاوه در سال ۱۶۰۲ به موفقیت رسید. برای مدت ۱۵ سال، این شرکت انحصار تجارت انگلیس با تمام کشورهایی را که در شرق دماغه امید نیک و غرب تنگه ماژلان قرار داشتند، در اختیار
امید نیک و غرب تنگه ماژلان قرار داشتند، در اختیار داشت. شرکت هند شرقی در قرون هجدهم و نوزدهم به کنترل نیمی از تجارت جهانی و بخش قابل‌توجهی از سرزمین‌های هند دست یافت. سال‌های پایانی. پس از شکست ناوگان اسپانیا در سال ۱۵۸۸، دوران تازه‌ای از دشواری‌ها برای الیزابت آغاز شد که تا پایان سلطنتش ادامه یافت. جنگ‌های فرسایشی با اسپانیا و درگیری‌های مداوم در ایرلند، فشار مالی را افزایش دادند؛ مالیات‌ها سنگین‌تر شد، برداشت‌های ضعیف کشاورزی و هزینه‌های جنگ اقتصاد را تضعیف کرد، قیمت‌ها بالا رفت و استاندارد زندگی مردم
کرد، قیمت‌ها بالا رفت و استاندارد زندگی مردم کاهش یافت. در همین دوره، سرکوب کاتولیک‌ها شدت گرفت و الیزابت در سال ۱۵۹۱ کمیسیون‌هایی را برای بازجویی و نظارت بر خانواده‌های کاتولیک تشکیل داد. برای حفظ ظاهر آرامش و رفاه، او بیش‌ازپیش به جاسوسان داخلی و تبلیغات حکومتی متکی شد. در سال‌های پایانی سلطنت، انتقادات فزاینده نشان‌دهندهٔ کاهش محبوبیت عمومی او بود. یکی از دلایل شکل‌گیری آنچه گاه «دورهٔ دوم سلطنت» الیزابت نامیده می‌شود، تغییر ترکیب شورای خصوصی در دههٔ ۱۵۹۰ بود. نسل جدیدی از سیاست‌مداران قدرت را در دست
بود. نسل جدیدی از سیاست‌مداران قدرت را در دست گرفتند. به‌جز ویلیام سیسیل، بارون برگلی، دیگر چهره‌های مهم سیاسی مانند ارل لستر (درگذشته ۱۵۸۸)، فرانسیس والسینگهام (درگذشته ۱۵۹۰) و کریستوفر هاتن (درگذشته ۱۵۹۱) از صحنه خارج شده بودند. از این زمان، اختلافات جناحی که پیش‌تر از دهه ۱۹۵۰ چندان محسوس نبود، به ویژگی بارز دولت تبدیل شد. رقابت تلخ میان رابرت دوروکس، دومین ارل اسکس، و رابرت سیسیل، فرزند برگلی، با حمایت طرفداران هر یک، فضای سیاسی کشور را دچار تنش کرد. اقتدار شخصی ملکه نیز رو به کاهش گذاشت؛ چنان‌که در
اقتدار شخصی ملکه نیز رو به کاهش گذاشت؛ چنان‌که در ماجرای دکتر رودریگو لوپز در سال ۱۵۹۴—پزشک مورد اعتماد ملکه—نشان داده شد. لوپز به‌دلیل خصومت شخصی اسکس به خیانت متهم شد و با وجود خشم الیزابت از بازداشت او و تردید در گناهکار بودنش، نتوانست مانع اعدام او شود. در سال‌های پایانی سلطنت، الیزابت برای تأمین منابع مالی جنگ، به‌جای درخواست یارانه از پارلمان، به اعطای امتیازهای انحصاری روی آورد. این روش به تثبیت قیمت‌ها، ثروتمند شدن درباریان به هزینهٔ مردم و نارضایتی گسترده انجامید. در پارلمان سال ۱۶۰۱، این نارضایتی
گسترده انجامید. در پارلمان سال ۱۶۰۱، این نارضایتی به اعتراضات علنی در مجلس عوام منجر شد. در «سخنرانی طلایی» خود در ۳۰ نوامبر ۱۶۰۱ در کاخ وایت‌هال، الیزابت با ابراز بی‌اطلاعی از سوءاستفاده‌ها و با بهره‌گیری از احساسات، نمایندگان را آرام کرد. او گفت: با وجود این بحران‌های سیاسی و اقتصادی، همین دوره شاهد شکوفایی بی‌نظیر ادبیات در انگلستان بود. نشانه‌های نخستین این جنبش ادبی در اواخر دههٔ دوم سلطنت الیزابت با آثار جان لیلی و ادموند اسپنسر پدیدار شد. در دههٔ ۱۵۹۰، چهره‌هایی چون ویلیام شکسپیر و کریستوفر مارلو به
چهره‌هایی چون ویلیام شکسپیر و کریستوفر مارلو به اوج بلوغ هنری رسیدند. این شکوفایی تا دوره جاکوبین ادامه یافت و تئاتر انگلستان به نقطهٔ اوج خود رسید. تصور دوره طلایی الیزابت تا حد زیادی بر پایهٔ فعالیت معماران، نمایش‌نامه‌نویسان، شاعران و موسیقی‌دانانی استوار است که در دوران او فعال بودند؛ هرچند خود ملکه حامی اصلی هنر نبود. با افزایش سن الیزابت، وجهه عمومی او نیز دگرگون شد. او به‌عنوان بلفیبه یا آسترایا، و پس از پیروزی بر آرمادا، به‌عنوان گلوریانا—ملکه پریان در شعر اسپنسر—تصور می‌شد. الیزابت به اسپنسر
پریان در شعر اسپنسر—تصور می‌شد. الیزابت به اسپنسر مستمری اعطا کرد؛ اقدامی نادر که نشان‌دهندهٔ علاقهٔ او به آثار این شاعر بود. پرتره‌های نقاشی‌شدهٔ او به‌تدریج از واقع‌گرایی فاصله گرفتند و به نمادهایی رمزآلود بدل شدند که او را بسیار جوان‌تر از واقعیت نشان می‌دادند. در واقع، پوست او در پی ابتلا به آبله در سال ۱۵۶۲ آسیب دیده بود، نیمی از موهایش را از دست داده بود و به استفاده از کلاه‌گیس و لوازم آرایشی وابسته شده بود. علاقهٔ شدید به شیرینی و ترس از دندان‌پزشک باعث پوسیدگی شدید دندان‌ها و از دست دادن آن‌ها شد،
پوسیدگی شدید دندان‌ها و از دست دادن آن‌ها شد، تا جایی که سفیران خارجی در فهم سخنان او دچار مشکل می‌شدند. آندره هورالت دو مِس، سفیر فوق‌العادهٔ فرانسه، در دیداری با ملکه گزارش داد: «دندان‌هایش بسیار زرد و نامنظم‌اند… در سمت چپ کمتر از سمت راست دارد. بسیاری از آن‌ها افتاده‌اند، به‌طوری‌که وقتی سریع صحبت می‌کند، فهمیدن سخنانش دشوار است.» با این حال افزود: «اندامش خوش‌تراش، بلند و در هر حرکتش باوقار است؛ تا آن‌جا که ممکن است، شأن سلطنتی خود را حفظ می‌کند، هرچند با فروتنی و لطف.» والتر رالی او را بانویی خواند
با فروتنی و لطف.» والتر رالی او را بانویی خواند که «زمان غافلگیرش کرده بود.» هرچه زیبایی ظاهری الیزابت بیشتر رو به افول می‌رفت، درباریان بیشتر آن را ستایش می‌کردند. الیزابت نیز با رضایت این نقش را ایفا می‌کرد، و شاید در دههٔ پایانی عمرش، خود نیز به این تصویر باور پیدا کرده بود. او به ارل جوان اسکس—فرزندخواندهٔ لستر—دل‌بسته شد و با وجود رفتارهای گستاخانه‌اش، بارها او را بخشید. با وجود سابقهٔ بی‌مسئولیتی، بارها او را به فرماندهی نظامی منصوب کرد. پس از ترک مسئولیت توسط اسکس در ایرلند در سال ۱۵۹۹، الیزابت او
توسط اسکس در ایرلند در سال ۱۵۹۹، الیزابت او را در حبس خانگی قرار داد و سال بعد امتیازهای انحصاری‌اش را لغو کرد. در فوریهٔ ۱۶۰۱، اسکس تلاش کرد در لندن شورش به‌پا کند و قصد داشت ملکه را بازداشت کند، اما حمایت اندکی دریافت کرد و در ۲۵ فوریه اعدام شد. الیزابت می‌دانست که اشتباهات خود او نیز در این واقعه نقش داشته‌اند. یکی از ناظران در سال ۱۶۰۲ نوشت: «دل‌مشغولی او نشستن در تاریکی است، و گاه با ریختن اشک، برای اسکس سوگواری می‌کند.» درگذشت. مشاور ارشد الیزابت، لرد برگلی، در ۴ اوت ۱۵۹۸ درگذشت. پس از او، فرزندش
لرد برگلی، در ۴ اوت ۱۵۹۸ درگذشت. پس از او، فرزندش رابرت سیسیل مسئولیت‌های سیاسی پدر را برعهده گرفت و به‌سرعت به چهرهٔ اصلی دولت تبدیل شد. یکی از وظایف مهم او، فراهم‌سازی زمینه‌ای برای انتقال آرام قدرت بود. از آن‌جا که الیزابت هرگز جانشین خود را به‌طور رسمی معرفی نکرد، سیسیل ناچار شد این روند را به‌صورت محرمانه پیش ببرد. او وارد مذاکره‌ای مخفی با ششم اسکاتلند شد—شاهی که مدعی قدرتمند اما غیررسمی تاج‌وتخت انگلستان بود. سیسیل به جیمز توصیه کرد که با ملکه با نرمی رفتار کند و «دل بلندمرتبه‌ترین را به‌دست‌آورد؛
رفتار کند و «دل بلندمرتبه‌ترین را به‌دست‌آورد؛ کسی که به‌سبب جنسیت و مقامش، از بحث‌های بی‌مورد یا کنجکاوی بیش‌ازحد در امور خود بیزار است.» این توصیه مؤثر واقع شد. لحن جیمز مورد پسند الیزابت قرار گرفت و او در پاسخ نوشت: «پس امید دارم که تردید نداشته باشی که نامه‌های اخیرت چنان پذیرفته شده‌اند که سپاس من از آن‌ها کم نیست و به‌گونه‌ای شایسته تقدیم تو می‌شود.» به‌گفتهٔ تاریخ‌نگار جی.ای. نیل، الیزابت شاید به‌طور آشکار خواستهٔ خود را به جیمز اعلام نکرده باشد، اما با عباراتی پوشیده و غیرقابل‌انکار، نظر خود را
اما با عباراتی پوشیده و غیرقابل‌انکار، نظر خود را منتقل کرده بود. سلامتی الیزابت تا پاییز ۱۶۰۲ در وضعیت نسبتاً خوبی بود، اما در پی درگذشت شماری از دوستان نزدیکش، دچار افسردگی شدید شد. در فوریهٔ ۱۶۰۳، مرگ کاترین کری، کنتس ناتینگهام—که خواهرزادهٔ یکی از دوستان صمیمی‌اش، لیدی نالیس بود—ضربهٔ روحی بزرگی به او وارد کرد. در ماه مارس، الیزابت بیمار شد و در حالتی از «اندوه پایدار و غیرقابل‌رفع» فرورفت؛ ساعت‌ها بی‌حرکت روی بالشت می‌نشست. زمانی که رابرت سیسیل از او خواست به بستر برود، با تندی پاسخ داد: «واژهٔ 'باید'
به بستر برود، با تندی پاسخ داد: «واژهٔ 'باید' را نباید در برابر شاهزادگان به‌کار برد، مرد ناچیز». الیزابت در بامداد ۲۴ مارس ۱۶۰۳، در سن ۶۹ سالگی، در کاخ ریچموند درگذشت. چند ساعت بعد، سیسیل و شورای سلطنتی برنامهٔ انتقال قدرت را اجرا کردند و جیمز را به‌عنوان پادشاه انگلستان اعلام نمودند. هرچند امروزه مرگ الیزابت در سال ۱۶۰۳ ثبت می‌شود، اما در آن زمان، انگلستان آغاز سال نو را در ۲۵ مارس—روز موسوم به روز بانوی مقدس—جشن می‌گرفت؛ بنابراین، طبق تقویم قدیم، الیزابت در واپسین روز سال ۱۶۰۲ درگذشت. در عرف امروزی، روز
در واپسین روز سال ۱۶۰۲ درگذشت. در عرف امروزی، روز و ماه طبق تقویم قدیم و سال طبق تقویم جدید ثبت می‌شود. تابوت الیزابت شبانه با قایقی مشعل‌افروز از مسیر رودخانه به کاخ وایت‌هال منتقل شد. در مراسم خاک‌سپاری در ۲۸ آوریل، تابوت با نعش‌کشی که چهار اسب با پوشش مخمل سیاه آن را می‌کشیدند، به کلیسای وست‌مینستر برده شد. به‌نقل از جان استو، تاریخ‌نگار آن دوران: الیزابت در کلیسای وست‌مینستر، در آرامگاه پدربزرگش هنری هفتم به خاک سپرده شد. در سال ۱۶۰۶، تابوت او به آرامگاهی در زیر بنای یادبودی که توسط جیمز یکم ساخته شده
در زیر بنای یادبودی که توسط جیمز یکم ساخته شده بود منتقل شد و بر تابوت خواهر ناتنی‌اش ماری یکم قرار گرفت. کتیبهٔ لاتین روی آرامگاه آنان چنین است: «"Regno consortes &amp; urna, hic obdormimus Elizabetha et Maria sorores, in spe resurrectionis"» که ترجمه می‌شود «ما، الیزابت و ماری، خواهران، در اینجا در آرامش پادشاهی و خاکسترمان در انتظار رستاخیز آرمیده‌ایم.» میراث. مرگ الیزابت اول با اندوه بسیاری از مردم همراه بود، هرچند برخی نیز از پایان سلطنت او احساس آسودگی کردند. در آغاز، امیدها به سلطنت جیمز یکم بالا
کردند. در آغاز، امیدها به سلطنت جیمز یکم بالا بود، اما به‌تدریج رو به افول گذاشت. تا دههٔ ۱۶۲۰ میلادی، نوعی نوستالژی نسبت به الیزابت شکل گرفت و ستایش از او به‌عنوان قهرمان آیین پروتستان و فرمانروای عصری طلایی رواج یافت. در مقابل، جیمز به‌عنوان همدل با کاتولیک‌ها و اداره‌کنندهٔ درباری فاسد مجسم شد. تصویری پیروزمندانه که الیزابت در سال‌های پایانی سلطنت خود—در بحبوحهٔ اختلافات جناحی، مشکلات نظامی و اقتصادی—از خود ساخته بود، بدون نقد پذیرفته شد و اعتبارش بیش از واقعیت جلوه یافت. گادفری گودمن، اسقف گلاستر،
از واقعیت جلوه یافت. گادفری گودمن، اسقف گلاستر، یادآور شد: «وقتی تجربهٔ حکومت اسکاتلندی را یافتیم، گویی ملکه دوباره زنده شد؛ آن‌گاه خاطره‌اش بسیار بزرگ جلوه کرد.» دوران سلطنت الیزابت به‌عنوان زمانی آرمانی تصویر شد که در آن تاج‌وتخت، کلیسا و پارلمان در تعادل قانون‌مند با یکدیگر همکاری داشتند. تصویری که ستایش‌گران پروتستان او در اوایل قرن هفدهم ترسیم کردند، تأثیرگذار و ماندگار بوده است. طی جنگ‌های ناپلئونی، زمانی که بریتانیا بار دیگر در آستانهٔ تهاجم قرار داشت، یاد الیزابت احیا شد. در دوره ویکتوریا، افسانهٔ
یاد الیزابت احیا شد. در دوره ویکتوریا، افسانهٔ الیزابتی با ایدئولوژی امپریالیستی آن دوران تطبیق یافت و در میانهٔ قرن بیستم، الیزابت به نماد رمانتیکی از مقاومت ملی در برابر تهدید خارجی تبدیل شد. تاریخ‌نگارانی چون جی.ای. نیل (۱۹۳۴) و ای.ال. رووز (۱۹۵۰) سلطنت الیزابت را عصری طلایی از پیشرفت دانستند. آنان همچنین شخصیت ملکه را آرمانی جلوه دادند: گویی همیشه تصمیمات درست می‌گرفت و ویژگی‌های ناخوشایندش یا نادیده گرفته می‌شد یا به‌عنوان نشانهٔ فشار روانی توجیه می‌گردید. با این حال، تاریخ‌نگاران معاصر دیدگاه
می‌گردید. با این حال، تاریخ‌نگاران معاصر دیدگاه پیچیده‌تری نسبت به الیزابت دارند. سلطنت او به‌دلیل شکست ناوگان اسپانیا (آرمادا) و حملات موفق به بندر کادیس در سال‌های ۱۵۸۷ و ۱۵۹۶ شهرت دارد، اما برخی پژوهشگران به شکست‌های نظامی در خشکی و دریا اشاره کرده‌اند. در ایرلند، نیروهای الیزابت در نهایت پیروز شدند، اما شیوه‌های جنگی آنان لکه‌ای بر کارنامهٔ او گذاشت. برخلاف تصویر رایج از او به‌عنوان مدافع شجاع ملت‌های پروتستان در برابر اسپانیا و هابسبورگ‌ها، بسیاری او را در سیاست خارجی محتاط می‌دانند. کمک‌های او به
را در سیاست خارجی محتاط می‌دانند. کمک‌های او به پروتستان‌های خارج از کشور محدود بود و فرماندهانش را از نظر مالی حمایت کافی نکرد. الیزابت کلیسای انگلستان را بنیان نهاد که در شکل‌گیری هویت ملی نقش داشت و تا امروز پابرجاست. کسانی که بعدها او را قهرمان پروتستانی خواندند، اغلب چشم بر این واقعیت بستند که او از حذف کامل آیین‌های برگرفته از کاتولیسیسم در کلیسای انگلستان خودداری کرد. تاریخ‌نگاران یادآور می‌شوند که در زمان او، پروتستان‌های سخت‌گیر قوانین استقرار و یکسان‌سازی مصوب ۱۵۵۹ را نوعی مصالحه تلقی می‌کردند.
مصوب ۱۵۵۹ را نوعی مصالحه تلقی می‌کردند. در واقع، الیزابت باور داشت که ایمان امری شخصی است و همان‌طور که فرانسیس بیکن گفته، نمی‌خواست «پنجره‌ای به دل‌ها و افکار پنهان مردم بگشاید.» با وجود پیروی از سیاست خارجی تدافعی، سلطنت الیزابت جایگاه انگلستان را در عرصهٔ بین‌المللی ارتقا داد. پاپ سیکستوس پنجم با شگفتی گفته بود: «او تنها زنی است، تنها فرمانروای نیمی از یک جزیره، و با این حال، اسپانیا، فرانسه، امپراتوری و همه از او بیم دارند.» در دوران او، ملت انگلستان اعتمادبه‌نفس و حس حاکمیت تازه‌ای یافت، در حالی که
اعتمادبه‌نفس و حس حاکمیت تازه‌ای یافت، در حالی که جهان مسیحیت در حال فروپاشی بود. الیزابت نخستین فرمانروای دودمان تودر بود که فهمید سلطنت بر پایهٔ رضایت عمومی استوار است. از این‌رو، همواره با پارلمان و مشاورانی همکاری می‌کرد که به صداقت آنان اعتماد داشت—سبک حکومتی که جانشینان استوارت او نتوانستند ادامه دهند. برخی تاریخ‌نگاران او را خوش‌اقبال دانسته‌اند؛ خود الیزابت باور داشت که خداوند از او محافظت می‌کند. او به «انگلیسی بودن خالص» خود افتخار می‌کرد و موفقیت سلطنتش را حاصل اعتماد به خدا، مشاورهٔ صادقانه و
سلطنتش را حاصل اعتماد به خدا، مشاورهٔ صادقانه و محبت مردمش می‌دانست. در دعایی چنین سپاسگزاری کرده بود:
ماری آنتوانت (؛ ۲ نوامبر ۱۷۵۵ – ۱۶ اکتبر ۱۷۹۳) واپسین ملکهٔ فرانسه پیش از انقلاب فرانسه بود. او در یکی از آرشیدوک‌نشین‌های اتریش به دنیا آمد. او فرزند یکی مانده به آخر و جوان‌ترین دختر امپراتریس ماریا ترزا و امپراتور فرانتس یکم و خواهر یوزف دوم بود. او در مهٔ ۱۷۷۰ در ۱۴ سالگی پس از ازدواج با وارث بلافصل تاج‌وتخت فرانسه یعنی لوئی آگوست، همسر ولیعهدِ فرانسه شد. در ۱۰ مهٔ ۱۷۷۴، شوهرش به‌عنوان لوئی شانزدهم بر تخت پادشاهی نشست و او ملکه شد. به‌عنوان ملکه، ماری آنتوانت به مرور زمان در میان مردم نامحبوب شد:
آنتوانت به مرور زمان در میان مردم نامحبوب شد: مخالفان سلطنت او را به ولخرجی، بی بند و باری، و داشتن فرزندان نامشروع و طرفداری از رقبای فرانسه شامل زادگاهش اتریش متهم می‌کردند. او به دروغ در ماجرای گردنبند الماس متهم شد و این اتهامات به اعتبار او لطمه زد. در طول انقلاب فرانسه، مردم بحران‌های مالی کشور را به خاطرِ ولخرجی‌های هنگفت او و مخالفتش با اصلاحات اجتماعی و مالی (که از سوی آن روبر ژاک تورگو و ژاک نکر مطرح شده بود) می‌دانستند. دیپلماسی ضعیف فرانسه اینطور جلوه می‌داد که سیاست خارجی کشور توسط ماری