payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باید قبل از شروع دوره رادیو تراپی در جلسهٔ طرح درمان شرکت کند. بیماری که با رادیو تراپی تحت درمان قرار می‌گیرد باید طرح درمان منحصر به فردی داشته باشد. به دلیل تنوع روش‌های پرتو دهی طراحی درمان یک گام اولیه و مهم برای درمان هر بیمار تحت پرتو درمانی است . قبل از پرتو درمانی گروه رادیوتراپی میزان و نوع پرتو را مشخص خواهند کرد . اگر بیمار باید تحت پرتو درمانی خارجی قرار گیرد رادیوتراپیست از روشی به نام Simulation (شبیه سازی) برای مشخص کردن هدف پرتویی استفاده می‌کند در طول انجام Simulation بیمار به حالت آرام
می‌کند در طول انجام Simulation بیمار به حالت آرام بر روی تخت قرار می‌گیرد و محدوده درمان توسط Simulation مشخص می‌شود . شبیه‌سازی همچنین ممکن است شامل CT یا سایر روش‌های تصویر برداری برای کمک به پرتوکار در جهت طراحی پرتو دهی باشد . Simulation ممکن است باعث تغییراتی در طراحی درمان و در نتیجه محافظت بیشتر بافت سالم از تشعشعات شود. نواحی که باید تحت پرتودهی قرار گیرند توسط یک مارکر دائمی یا موقتی (ناتوی کوچک) مثل خالکوبی مشخص می‌شود. این نشانه‌ها در اولین جلسه درمان برای تعیین محل دقیق پرتو دهی به کار می‌رود .
برای تعیین محل دقیق پرتو دهی به کار می‌رود . بسته به نوع پرتو درمانی، پرتوکار ممکن است از Mold یا وسایل دیگر برای بی حرکت نگه داشتن بیمار در طول درمان استفاده کند. این وسایل معمولاً از فوم، پلاستیک یا گچ ساخته می‌شوند . در بعضی موارد پرتوکار شیلدهایی را به منظور جلوگیری از نفوذ پرتو به ارگان و بافت‌های اطراف محل درمان مورد استفاده قرار می‌دهد. زمانی که شبیه‌سازی کامل شد تیم رادیوتراپی برای تصمیم‌گیری دربارهٔ مقدار دوز مورد نیاز و چگونگی رساندن آن به محل مورد نظر و درمان‌هایی که دربارهٔ بیمار باید انجام
مورد نظر و درمان‌هایی که دربارهٔ بیمار باید انجام گیرد تصمیم‌گیری می‌کند. مکان یابی تومور و ابزار شبیه‌سازی درمان. ابزار و وسایل در این ردیف جهت کمک به تجسم کردن و تعیین کردن اندازه تومور در مقابل با هندسه درمان (مکان یابی حجم هدف) و برای به‌دست آوردن سنجش ضخامت‌ها و حد فاصل بدن بیمار طراحی شده‌اند.در گذشته، مکان یابی حجم هدف معمولاً با آزمایش فیزیکی و استفاده از ابزاری به نام شبیه ساز اشعه ایکس،که توانایی عکس رادیوگرافی و رادیوسکوپی را در یک ماشین که هندسه درمان حقیقی فرد را تقلید می‌کند، ترکیب می‌کند،به
درمان حقیقی فرد را تقلید می‌کند، ترکیب می‌کند،به دست می آمد.فرایند شبیه‌سازی خودش می‌تواند با دیگر مطالعات تجسمی تشخیصی که شامل پرتونگاری مقطعی تخمینی (CT)، تصاویر رزونانس مغناطیسی (MRI)، و اخیراً، پرتونگاری مقطعی نشر پوزیترون(PET) تکمیل شود. ابزاری که برای کمک کردن به فرایند شبیه‌سازی مرسوم استفاده می‌شود شامل یک توری ثابت رادیوپک که بر اساس آناتومی بیمار برنامه‌ریزی می‌شود و اجازه می‌دهد که ابعاد حجم درمان از طریق فیلم‌های طرح شبیه‌سازی شده تشخیص داده شود، می‌باشد.نمونه دیگر ابزار ساخته شده در فرایند
شود، می‌باشد.نمونه دیگر ابزار ساخته شده در فرایند موقعیت یابی حجم هدف 2D حلقه‌های بزرگی هستند که در میدان اشعه تابیده شده قرار داده می‌شوند و میله‌های سرتیزی که می‌توانند در دهانه‌های بدن وارد شوند، مانند واژن برای سرطان سرویکس یا داخل مقعد برای سرطان پروستات.سر تیز می‌تواند به‌طور واضح در فیلم‌های شبیه‌سازی شده یا فیلم‌های پرتال درمانی تجسم یابد و ارزیابی تفاوت‌های زمینه درمان را اجازه دهد. باید توجه داشت که نسل جدیدی از شبیه سازهای مرسوم جدیداً پیشرفت کرده‌اند (شکل 32)، به‌طوری‌که سیستم تشدیدکننده تصویر
(شکل 32)، به‌طوری‌که سیستم تشدیدکننده تصویر با یک ردیاب صفحه تخت بی ریخت جایگزین می‌شود. این ابزار تصاویر دیجیتالی با وضوح بالا و شکستگی آزاد به علاوه CT پرتو مخروطی تولید می‌کند. A،چرخش دورانی: B، فاصله محور مبدا: C، چرخش کولیماتور: D، بزرگ‌کننده تصویر(عرضی)،Eبزرگ‌کننده تصویر (طولی)،F بزرگ‌کننده تصویر (محوری)،G میز بیمار(عمودی)،H میز بیمار(عرضی)،Kچرخش میز بیمار حول ایزوسنتر،J چرخش میز بیمار حول محور،Lکاست فیلم،Mبزرگ‌کننده تصویر.اجزا نشان داده نشده شامل تصویر سایز زمینه،دیافراگم‌های پرتو و فاصله منبع-سینی
سایز زمینه،دیافراگم‌های پرتو و فاصله منبع-سینی می‌شود. حساس‌کننده‌ها و محافظت‌کننده‌های پرتویی. حساس و محافظت‌کننده‌های پرتویی مواد شیمیایی هستند که پاسخ سلول به تشعشع را تغییر می‌دهند . حساس‌کننده‌های پرتویی(Radiosensitizers) داروهایی هستند که سلول‌های سرطانی را نسبت به تشعشع حساستر می‌کنند . برخی از این ترکیبات تحت مطالعه هستند . علاوه بر این تعدادی از داروهای ضد سرطان مثل 5-flaurouracil و Cisplatin سلول‌های سرطانی را نسبت به رادیوتراپی حساستر می‌کنند . محافظت‌کننده‌های پرتویی که Radioprotectors هم
. محافظت‌کننده‌های پرتویی که Radioprotectors هم نامیده می‌شوند داروهایی هستند که سلول‌های سالم را از آسیب ایجاد شده توسط تشعشع محافظت می‌کنند . این مواد ترمیم سلول‌های غیر سرطانی آسیب دیده را تسهیل می‌کنند . Amifostine تنها دارویی است که توسط اداره دارو و غذای ایالات متحده آمریکا (FDA ) به عنوان محافظت‌کننده پرتویی تأیید شده‌است . این دارو به کاهش خشک شدگی دهان ناشی از دریافت تشعشع زیاد در تومور غده پاروتید ( بنا گوشی ) کمک می‌کند . مطالعات دیگری برای تشخیص مؤثر بودن Amifostine در درمان سرطان‌های دیگر در
مؤثر بودن Amifostine در درمان سرطان‌های دیگر در حال انجام است. رادیو داروها (Radiopharmaceuticals) و چگونه استفاده آن‌ها. این داروها که تحت عنوان رادیو نوکلئوتیدها شناخته می‌شوند داروهای رادیواکتیوی هستند که برای درمان انواع سرطان شامل تومور تیروئید، تومور عود کرده قفسه سینه و تومور متاستاتیک استخوان استفاده می‌شوند . بیشترین استفاده مربوط به Samarium153 و Strontium89 می‌باشد . این داروها به وسیلهٔ FDA برای کاهش درد متاستاتیک استخوان تأیید شده‌است . هردو دارو از طریق تزریق داخل وریدی و معمولاً در بیماران
از طریق تزریق داخل وریدی و معمولاً در بیماران سرپایی مورد استفاده قرار می‌گیرند. بعضی مواقع این داروها به همراه رادیوتراپی خارجی استفاده می‌شود . انواع دیگر رادیو نوکلئوتیدها P32، Rhodium186 و گالیم نیترات می‌باشد داروهای دیگری نیز تحت مطالعه و بررسی هستند. شیوه‌های جدید رادیوتراپی. گرما درمانی ( استفاده از حرارت ) همراه با رادیوتراپی در حال مطالعه است محققان دریافته‌اند، ترکیب حرارت و پرتو می‌تواند میزان پاسخ دهی بعضی تومورها را افزایش دهد محققان همچنین در حال مطالعه دربارهٔ استفاده از آنتی بادی‌های نشان
حال مطالعه دربارهٔ استفاده از آنتی بادی‌های نشان دار برای انتقال تشعشع به‌طور مستقیم و صحیح به محل تومورند که رادیو ایمونوتراپی ( Radio immunotherapy ) نامیده می‌شود. آنتی بادیها، پروتئین‌های مخصوصی هستند که به وسیلهٔ بدن در پاسخ به حضور آنتی ژن‌ها ( موادیکه به عنوان عوامل خارجی توسط سیستم ایمنی در نظر گرفته می‌شوند ) ساخته می‌شوند. این آنتی بادی‌ها می‌تواند در آزمایشگاه و در اتصال با مواد رادیواکتیو (طی روندی که نشان دار کردن نامیده می‌شود ) ساخته شوند. این مواد بداخل بدن تزریق و به‌دنبال سلول‌های سرطانی
مواد بداخل بدن تزریق و به‌دنبال سلول‌های سرطانی تخریب شده می‌گردند. این روش می‌تواند ریسک آسیب پرتویی سلول‌های سالم را به حداقل برساند . موفقیت در این تکنیک به تشخیص صحیح ماده رادیواکتیو و مشخص کردن دز مؤثر و ایمن مورد استفاده در این شیوه بستگی دارد. استفاده از رادیو ایمونوتراپی در برخی از تومورها شامل لوسمی، NHL، Colorectal و تومورهای کبد، ریه، مغز، پروستات، تیروئید، پستان، تخمدان و لوزالمعده تحت بررسی است. مقایسه‌ای بین پرتودرمانی و عمل جراحی در یک مورد خاص. مثلاً در یکی از موارد هم رادیو تراپی و هم عمل
مثلاً در یکی از موارد هم رادیو تراپی و هم عمل جراحی رادیکال پروستاتکتومی برای درمان اصلی سرطان پروستات کاربرد دارد که هر کدام دارای عوارض جانبی خودشان می‌باشند. معایب و مزایای این دو روش درمانی زیاد با هم تفاوت ندارند. همچنین از آنجایی که تأثیرات نسبی این درمان‌ها مشابه می‌باشند، بیمار مبتلا به سرطان پروستات باید خودش در انتخاب هریک از این دو نوع روش درمانی آزاد باشد. بعضی از افراد، عمل جراحی را ترجیح می‌دهند و دوست دارند که تومور سرطانی از بدنشان بیرون آورده شود، اما عده‌ای دیگر، رادیوتراپی را ترجیح
آورده شود، اما عده‌ای دیگر، رادیوتراپی را ترجیح می‌دهند. عمل جراحی برای کسانی که به بیماری‌های قلبی و ریوی مبتلا هستند مناسب نمی‌باشد و بنابراین به آن‌ها توصیه می‌گردد که از رادیوتراپی استفاده نمایند. عوارض رادیوتراپی در این مورد: دردرمان رادیوتراپی، عدم کنترل ادراری معمولاً دیده نمی‌شود و گرچه اختلال در نعوظ گاهی رخ می‌دهد اما خیلی کمتر از موا ردی است که بعد از عمل جراحی رادیکال پروستاتکتومی دیده می‌شود با این حال، از آنجایی که غیرممکن است که اشعه رادیو تراپی دقیقاً فقط به پروستات تابیده شود. اثرات موقتی
دقیقاً فقط به پروستات تابیده شود. اثرات موقتی بر روی مثانه و راست روده ممکن است ایجاد شود. اکثر بیماران بعد از رادیوتراپی دچار علایم التهاب مثانه ( سوزش و تکرر ادرار ) و اسهال می‌گردند. گاهی ممکن است در ادرار یا مدفوع، خون دیده شود. این علایم معمولاً بعد از چند هفته که رادیوتراپی به اتمام رسید، برطرف می‌شوند. در بعضی موارد، علایم بیماری باقی‌مانده و خیلی به ندرت ممکن است رادیوتراپی باعث ایجاد آسیب‌های دایمی به مثانه و روده شود. یک روش دیگر برای رادیوتراپی، استفاده از یک عمل جراحی و قرار دادن دانه‌های حاوی
استفاده از یک عمل جراحی و قرار دادن دانه‌های حاوی مواد رادیو اکتیو در داخل پروستات می‌باشد. از این روش زیاد استفاده نمی‌شود، اما با بهبودهایی که در این روش ایجاد شده‌است، دوباره استفاده از آن در حال افزایش پیدا کردن است. به این روش اصطلاحاً "براکی تراپی" (Brachy Therapy) گفته می‌شود. عوارض جانبی پرتودرمانی. باعث سوختگی پوست می‌شود (مشابه آفتاب سوختگی). معمولاً در طول دوره رادیوتراپی استحمام مجاز نمی‌باشد. به‌طور کلی پرتودرمانی موجب ریزش مو نمی‌گردد ولی اگر پرتودهی در ناحیه سر باشد می‌تواند باعث ریزش موی سر
در ناحیه سر باشد می‌تواند باعث ریزش موی سر گردد. پرتودرمانی نوین. در پرتو درمانی از شتابدهنده‌هایی ویژه برای تولید الکترون جهت نفوذ به درون بدن بیمار استفاده می‌شود. از پرتوهای فوتونی پر انرژی نیز استفاده می‌شود. برای نمونه می‌توان از سیستم‌های چاقوی گاما، سایبر نایف، لیناک و توموتراپی نام برد. اما گاهی نیز از تکنیک‌های کاشت رادیو ایزوتوپ، همانند برکیتراپی نیز استفاده می‌گردد. در روش‌های پرتودرمانی نوین نیز از پرتوهای با انرژی بالا از پروتون یا نوترون نیز استفاده می‌گردد (که به آن پروتون درمانی و درمان با
می‌گردد (که به آن پروتون درمانی و درمان با گیراندازی نوترون بور گویند) و استفاده از یون‌های سنگینتر نیز در مرحله تحقیقات است. اشتغال. در سال ۲۰۰۴، ۲۹۹۷۰ متخصص در زمینه پرتودرمانی در آمریکا در حال کار بودند که این تعداد در مقایسه با سال ۲۰۰۳ حدود ۳٪ افزایش داشت.
ویلیام شکسپیر (؛ ۲۶ آوریل ۱۵۶۴ – ۲۳ آوریل ۱۶۱۶) نمایشنامه‌نویس، شاعر و بازیگر انگلیسی بود. او را معمولاً شاعر ملی انگلیس می‌دانند و بسیاری وی را بزرگ‌ترین نویسنده در زبان انگلیسی و بزرگ‌ترین نمایشنامه‌نویس جهان دانسته‌اند. «سخن‌سرای آون» یا به اختصار «سخن‌سرا» لقبی است که به خاطر محل تولدش در آون واقع در استراتفورد انگلیس به وی داده‌اند. آثار باقی‌مانده از او در کنار همکاری‌ها شامل حداقل ۳۹ نمایشنامه، ۱۵۴ غزلواره و دو شعر روایی طولانی است. نمایشنامه‌های او به هر زبان زندهٔ مطرحی ترجمه شده است و به مراتب
به هر زبان زندهٔ مطرحی ترجمه شده است و به مراتب بیشتر از آثار نمایشنامه‌نویسان دیگر اجرا می‌شود. می‌توان گفت شکسپیر تأثیرگذارترین نویسنده در زبان انگلیسی است و آثار او همچنان مورد مطالعه و تفسیر مجدد قرار می‌گیرند. شکسپیر در استراتفورد، واریک‌شر متولد و بزرگ شد. وی در ۱۸ سالگی با ان هتوی ازدواج کرد و صاحب سه فرزند شد: سوزانا هال و دوقلوهای همنت و جودث کواینی. حدوداً بین سال‌های ۱۵۸۵ و ۱۵۹۲، وی فعالیت حرفه‌ای موفق خود را در لندن به عنوان بازیگر، نویسنده و مالک بخشی از یک شرکت بازیگری به نام مردان لرد
و مالک بخشی از یک شرکت بازیگری به نام مردان لرد چمبرلین، که بعداً به عنوان مردان پادشاه شناخته شد، آغاز کرد. به نظر می‌رسد در ۴۹ سالگی (حدود سال ۱۶۱۳) در استراتفورد بازنشسته شده، جایی که سه سال بعد درگذشت. کمتر سوابقی از زندگی خصوصی شکسپیر باقی مانده است. این مسئله گمانه‌زنی‌هایی قابل توجه در مورد مواردی مانند ظاهر فیزیکی، گرایش جنسی، اعتقادات مذهبی و اینکه آیا آثار منتسب به وی توسط دیگران نوشته شده به وجود آورده است. شکسپیر بیشتر آثار شناخته شده خود را بین سال‌های ۱۵۸۹ و ۱۶۱۳ تولید کرده است. وی سپس تا سال
سال‌های ۱۵۸۹ و ۱۶۱۳ تولید کرده است. وی سپس تا سال ۱۶۰۸ غالباً تراژدی‌هایی نوشت، از جمله "هملت"، "رومئو و ژولیت"، "اتلو"، "شاه لیر" و "مکبث" که همگی از بهترین آثار به زبان انگلیسی محسوب می‌شدند. وی در آخرین مرحله زندگی خود، تراژیکمدی (که به آن عاشقانه‌ها نیز می‌گویند) نوشت و با نمایشنامه‌نویسان دیگر همکاری کرد. بسیاری از نمایشنامه‌های شکسپیر در دوره‌های مختلف کیفیت و دقت در طول زندگی وی منتشر شده است. با این حال، در سال ۱۶۲۳، دو هم بازیگر و دوستان شکسپیر، جان همینگز و هنری کاندل، متن قطعی‌تری را منتشر کردند
همینگز و هنری کاندل، متن قطعی‌تری را منتشر کردند که به عنوان اولین برگه، نسخه جمع‌آوری شده پس از مرگ از آثار نمایشی شکسپیر که شامل همه نمایشنامه‌های وی به جز دوتای آنها بود، منتشر شد. بخش آغازین این کتاب با شعری از بن جانسون مزین شد که در آن جانسون از قول معروف شکسپیر «نه از یک دوره بلکه برای همه دوران» استقبال کرد. زندگی. ویلیام شکسپیر در ۲۶ آوریل ۱۵۶۴ در شهر استراتفورد در انگلستان غسل تعمید داده شد. شهرت شکسپیر به عنوان شاعر، نویسنده، بازیگر و نمایشنامه‌نویس منحصربه‌فرد است و برخی او را بزرگ‌ترین
منحصربه‌فرد است و برخی او را بزرگ‌ترین نمایشنامه‌نویس تاریخ می‌دانند. با این حال، بسیاری از حقایق زندگی او مبهم است. پدرش از صاحب‌منصبان دیوانی بود که گویا بعدها با مشکلات مالی مواجه شد و مادرش فرزند یک زمین‌دار محلی نسبتاً ثروتمند بود. شکسپیر احتمالاً در مدرسهٔ گرامر استراتفورد تحصیل کرده و در آنجا اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ لاتین به دست آورده است اما ویلیام رهسپار آکسفورد یا کمبریج نشد. ویلیام در ۱۸ سالگی با ان هتوی اهل استراتفورد که ۲۶ ساله و باردار بود، ازدواج کرد. سوزانا (Susanna) اولین فرزند از سه
ازدواج کرد. سوزانا (Susanna) اولین فرزند از سه فرزند او بود که ۶ ماه پس از ازدواج آن‌ها به‌دنیا آمد و در ۲۶ مهٔ ۱۵۸۳ غسل تعمید داده شد. دو فرزند دیگر او یک دختر و پسر دوقلو به نام‌های جودث (Judith) و همنت (Hamnet) بودند که در سال ۱۵۸۵، درست ۲۱ ماه بعد از تولد سوزانا به‌دنیا آمدند و در ۲ فوریهٔ ۱۵۸۵ غسل تعمید داده شدند. همنت، تنها پسر ویلیام، ۱۱ سال بعد درگذشت. شکسپیر پس از ازدواج به لندن رفت و در دوره ای از شدت فقر به نگهبانی از اسبان افرادی که به نمایشخانه‌های می‌آمدند مشغول شد و سپس به سبب علاقه شدید وی
می‌آمدند مشغول شد و سپس به سبب علاقه شدید وی به نمایش وی در سال‌های ۱۵۸۵ یا ۱۵۸۶ در گروه هنرپیشگان لردلسستر که اندکی بعد به عنوان «بازیگران مخصوص ملکه» مفتخر شد مشغول به کار شد. در آنجا وظیفهٔ ویرایش نمایش‌نامه‌ها را به او سپردند. شکسپیر از این موقعیت استفاده کرد و خود چند نمایشنامه نوشت که با استقبال روبه‌رو شد. پس از آن، تا هفت سال هیج اطلاعی از فعالیت‌هایش نداریم. همچنین وی در سال ۱۵۹۴ به عنوان یکی از سه بازیگر مهم گروه شد. این دسته شامل کسانی می‌شد که در آن روزگار مشهورترین بازیگران بودند؛ مانند ریچارد
آن روزگار مشهورترین بازیگران بودند؛ مانند ریچارد باربیج، که بی‌شک خالق نقش‌های هملت، شاه لیر، و اتلو بود. همچنین، رابرت آرمین و ویل کمپ (بازیگران نمایشنامهٔ "دلقک و احمق" شکسپیر). همچنین ایشان شناخته‌شده‌ترین بازیگران تئاتر الیزابتی در سال ۱۵۹۹ بودند. شکسپیر در دوران نخستین، خود را به تئاتر محدود نکرد و در سال ۱۵۹۳ منظومهٔ عشقی-اساطیریِ "ونوس و آدونیس" (به انگلیسی: Venus and Adonis) و در سال پس از آن نیز اثر برجسته‌ترِ "تجاوز به لوکرسیا" را به حامی خود، اشراف‌زادهٔ ساوت همپتون، اهدا کرد و تا ۱۵۹۷ او موفق
ساوت همپتون، اهدا کرد و تا ۱۵۹۷ او موفق شد خانه‌ای نو در استراتفورد خریداری کند، و اینک او می‌توانست خود را «جنتلمن» بنامد. فرانسیس میرس در "پالادیس تامیا: خزانهٔ هوش" (۱۵۹۸) دربارهٔ شکسپیر می‌گوید: «همان‌طور که پلاتوس و سنکا بهترین کمدی و تراژدی به زبان لاتین هستند، شکسپیر فاخرترین آن‌ها از هر دو گونه در روی صحنه است.» با دو چکامه‌ای که شکسپیر در سال‌های ۱۵۹۳ و ۱۵۹۴ به چاپ رساند، اشعار او زودتر از نمایش‌هایش چاپ شدند. همچنین، باید گفت که بیشتر غزل‌های او باید در این سال‌ها نوشته شده باشند و نمایش‌های او
باید در این سال‌ها نوشته شده باشند و نمایش‌های او پس از سال ۱۵۹۴ پدید آمده‌اند و او به‌طورکلی هر دو سال یک اثر عرضه کرد که هریک شامل سرودها و آهنگ‌هایی بسیار زیبایی می‌شدند. نمایش‌های ابتداییِ شکسپیر شامل "هنری چهارم"، "تیتوس آندرونیکس"، "رؤیای شب نیمهٔ تابستان"، "تاجر ونیزی"، و "ریچارد سوم" می‌شود که همگی در میانه و اواخر دههٔ ۱۵۹۰ تاریخ‌گذاری شده‌اند. همچنین، بعضی از تراژدی‌های مشهور او که در اوایل دههٔ ۱۶۰۰ نگاشته شده‌اند، مشتمل‌اند بر "اتلو"، "شاه لیر"، و "مکبث". در حدود سال ۱۶۱۰ شکسپیر برای استراحت به
و "مکبث". در حدود سال ۱۶۱۰ شکسپیر برای استراحت به استراتفورد برمی‌گردد و باز به نوشتن ادامه می‌دهد. این دوره، دورهٔ رمان و کمدی-تراژدی او به حساب می‌آید. او در این مدت، آثاری مانند "طوفان"، "هنری هشتم"، "سیمبلاین" و "داستان زمستان" را پدید آورد. غزلیات او نخستین بار در سال ۱۶۰۹ به چاپ رسید. مرگ. ویلیام شکسپیر در روز ۲۳ آوریل ۱۶۱۶ میلادی در پنجاه و دو سالگی درگذشت. جسدش را دو روز بعد در کلیسای مقدس ترینیتی به خاک سپردند. او حتی قطعه‌ای ادبی نیز برای روی سنگ قبر خود گفته که بر آن حک شده است: تو را به مسیح از
خود گفته که بر آن حک شده است: تو را به مسیح از کندن خاکی که اینجا را دربرگرفته دست بدار! خجسته باد آنکه این خاک را فروگذارد، و نفرین بر آنکه استخوان‌هایم بردارد! او در حالی مُرد که به سال ۱۶۱۶ هیچ نسخهٔ جمع‌آوری شده‌ای از آثارش وجود نداشت، و بعضی از آن‌ها در نسخه‌هایی مستقل چاپ شده بودند که همان‌ها هم بدون نظارت و ویرایش او بود. در سال ۱۶۲۳ دو تن از اعضای هیئت شکسپیر، جان همینگز و هنری کاندل، نسخه جامع و ویراسته‌ای از نمایش نامه‌هایش را به چاپ رساندند که "فِرست فولیو" نام گرفت. نمایشنامه‌ها. اکثر
که "فِرست فولیو" نام گرفت. نمایشنامه‌ها. اکثر نمایشنامه‌نویسان این دوره به‌طور معمول در برخی موارد با دیگران همکاری می‌کردند و منتقدان اتفاق نظر دارند که شکسپیر نیز همین کار را انجام داده است؛ به ویژه در اوایل و اواخر کار خود. اولین آثار ثبت‌شده از شکسپیر، ریچارد سوم و سه قسمت از هنری ششم است که در اوایل دهه ۱۵۹۰ برای یک نمایش تاریخی نوشته شده است. تعیین تاریخ نمایشنامه‌های شکسپیر دقیقاً دشوار است. با این وجود، و مطالعات متون حاکی از آن است که تیتوس آندرونیکوس، کمدی اشتباهات، رام کردن زن سرکش و دو
آندرونیکوس، کمدی اشتباهات، رام کردن زن سرکش و دو نجیب‌زاده ورونایی نیز ممکن است به اولین دوره شکسپیر تعلق داشته باشند. اولین تاریخچه‌های او که به شدت متأثر از چاپ سال ۱۵۸۷ کتاب رافائل هولینشد تواریخ انگلیس، اسکاتلند و ایرلند است، نتایج مخرب حکومت ضعیف یا فاسد را نمایان می‌کند و به عنوان توجیهی برای پیدایش خاندان تودور تفسیر شده است. نمایشنامه‌های اولیه تحت تأثیر آثار نمایشنامه‌نویسان الیزابت، به ویژه توماس کید و کریستوفر مارلو، از سنت‌های درام قرون وسطایی و نمایشنامه‌های سنکا تأثیر داشتند. کمدی اشتباهات
و نمایشنامه‌های سنکا تأثیر داشتند. کمدی اشتباهات نیز بر اساس مدل‌های کلاسیک ساخته شده بود اما هیچ منبعی برای «رام کردن زن سرکش» یافت نشده است. هرچند که مربوط به یک نمایشنامه جداگانه به همین نام است و ممکن است از یک داستان عامیانه ناشی شده باشد. مانند دو نجیب‌زاده ورونایی که به نظر می‌رسد دو دوست متجاوز را تأیید می‌کنند، داستان رام کردن زن سرکش دربارهٔ اهلی کردن روح مستقل یک زن توسط یک مرد، گاهی منتقدان، کارگردانان و مخاطبان مدرن را آزار می‌دهد. سبک کاری شکسپیر. شکسپیر را پدر نمایشنامه نویسی انگلستان
شکسپیر. شکسپیر را پدر نمایشنامه نویسی انگلستان می‌دانند. وی موضوع بسیاری از نمایشنامه‌های خویش را از تاریخ روم باستان و کتاب پلوتارک برگزیده و به نیروی تصور و تخیل خویش به صورت تراژدی‌های زیبایی آن‌ها را درآورده است. سبک نویسندگی شکسپیر به مکتب کلاسیسم تعلق دارد. نمایشنامه‌های وی را به تراژدی و کمدی و نمایشنامه‌های تاریخی تقسیم می‌کنند. نمایشنامه‌های اخیر وی ترکیبی از تراژدی و کمدی است. آثار مهم او عبارتند از: "اتلو"، "مکبث"، "هملت"، "ژولیوس سزار"، "تاجر ونیزی"، "شاه لیر"، "هنری ششم"، "هیاهوی بسیار برای
ونیزی"، "شاه لیر"، "هنری ششم"، "هیاهوی بسیار برای هیچ" و "رویای شب نیمه تابستان". مهم‌ترین آثار. اشعار غنایی شکسپیر نیز از شاهکارهای شعر و ادبیات انگلیسی است. از آن جمله می‌توان به منظومه‌های زیر اشاره کرد: میراث. سینما. فیلم "همه چیز حقیقت دارد" (All is true) محصول سال ۲۰۱۸ کشور بریتانیا به کارگردانی کنت برانا به روزهای پایانی زندگی ویلیام شکسپیر می‌پردازد. بازیگرانی چون کنت برانا، جودی دنچ، ایان مک‌کلن، کاترین وایلدر، لیدیا ویلسن و جرارد هوران در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند. این فیلم که عنوان آن بر
به ایفای نقش پرداخته‌اند. این فیلم که عنوان آن بر اساس نام جایگزین نمایشنامه تاریخی هنری هشتم به قلم ویلیام شکسپیر و جان فلچر انتخاب شده، در تاریخ ۲۱ دسامبر ۲۰۱۸ به روی پرده سینماهای آمریکا رفت و در جشنواره فیلم‌های بزرگسالان ۲۰۱۹ برنده یک جایزه شد. واژگان. تعداد کل واژگان مورد استفادهٔ شکسپیر ۲۹٬۰۶۶ واژه است که از واژگان فردوسی و هومر غنی‌تر است. تعداد واژه‌هایی را که او به زبان انگلیسی افزود، ۱۷۰۰ تا شمرده‌اند.
بخش مرکزی، بخشی از شهرستان اسلامشهر، از توابع استان تهران است. این بخش مشتمل بر دو شهر اسلام‌شهر و احمدآباد مستوفی است، که پیشتر دهستان بوده. مرکز بخش، شهر اسلام‌شهر است و تنها دهستان بخش مرکزی، ده‌عباس نام دارد. طبق سرشماری سال ۱۳۸۵، در این بخش ۳۹۴٬۱۵۱ نفر ساکن بوده‌اند که از این تعداد ۲۰۳٬۴۱۶ نفر مرد و ۱۹۰٬۷۳۵ نفر آن‌ها زن بودند.
بخشداری سازمانی دولتی است که زیر نظر فردی به نام بخشدار اداره می‌گردد و زیرمجموعه فرمانداری است. این سازمان وظیفه برقراری امنیت برای شهروندان را در سطح بخش بر عهده دارد و نیروهای انتظامی در کنار نیروهای امنیتی زیر نظر آن انجام وظیفه می‌کنند. مرکز بخش. مرکز بخش در تقسیمات کشوری ایران، شهر یا روستایی در آن بخش است که بخشداری در آن واقع است. به شخصی که به ریاست امور یک بخش منصوب می‌شود بخشدار گفته می‌شود. وظیفه اصلی یک بخشدار حفظ سیاست عمومی دولت در حوزه مأموریت‌اش است. وظایف بخشدار. از جمله دیگر وظیفه‌های
است. وظایف بخشدار. از جمله دیگر وظیفه‌های بخشدار می‌توان به این موارد اشاره کرد:
مرکز شهرستان در تقسیمات کشوری ایران، ایالات متحده آمریکا و سایر کشورها به بزرگ‌ترین شهر واقع شده در یک شهرستان می‌گویند. مرکز شهرستان شهری است که فرمانداری در آن واقع است. منابع. http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=County_seat&amp;oldid=510037522
دهداری یک نهاد اجرائی متمرکز در ایران بود. دهداری برای دهستان همچون بخشداری برای بخش یا فرمانداری برای شهرستان بود که همگی نمایندهٔ دولت مرکزی (و نه مردم) در مناطق مربوط به خود هستند. پس از آنکه شوراهای اسلامی روستا پا گرفت و دهیارها شروع به فعالیت کردند، از دهدارها سلب مسئولیت شد و بدنهٔ دولت با حذف ۲۵۰۰ پُست دهداری کوچک‌تر شد. مسئولیت ادارهٔ دهستان‌ها به بخشدار محول شد. دهیاری برخلاف دهداری نهاد عمومی غیردولتی است (مشابه شهرداری) و نهادی دولتی محسوب نمی‌شود. دهدار کسی بود که ریاست اداره دهداری یک دهستان
مرکز دهستان در تقسیمات کشوری ایران، روستایی است که دهیاری(دهداری اسبق) در آن واقع است و در هرم جمعیتی پایین ترین جایگاه را دارد.پس از آن بخش می باشد که بخشداری در آن واقع گردیده است. مانند روستای دستگرد در دهستان القورات در بخش مرکزی شهرستان بیرجند. در ایران معمولا به بخش ها، شهرها و روستاهایی که تا ۳۰ کیلومتر از مرکز شهرستان فاصله دارند واقع در بخش مرکزی می گویند. اگرچه در استان های کوچک مانند لرستان و ایلام و زنجان ممکن است این فاصله کمتر باشد.
شهرداری در ایران یک نهاد اجرایی محلی است. وظیفه این سازمان، مدیریت شهر است که شامل پاکیزه نگهداشتن، حمل زباله‌های شهری، صدور مجوزهای ساخت و ساز، دریافت عوارض است. در شهرداری‌ها کمیسیون‌های مختلفی از جمله کمیسیون ماده صد و کمیسیون ماده ۷۷ وجود دارد که تلاش می‌کنند تا قوانین شهرداری طبق آیین‌نامه‌ها پیش رود. پیشینه شهرداری در ایران. در گذشته، شهرداری‌ها در ایران بلدیه خوانده می‌شدند. ناصرالدین شاه در سال ۱۳۰۰ قمری به دنبال اصلاح امور داخلی، تصمیم گرفت بلدیه را در تهران تأسیس کند اما موفق نشد. در سال ۱۲۸۳ ه‍.
در تهران تأسیس کند اما موفق نشد. در سال ۱۲۸۳ ه‍. ش، قانون بلدیه در مجلس شورای ملی تصویب شد. پس از پیروزی مشروطه نمایندگان مجلس اول در صدد تدوین زمینه‌هایی برای بهداشت شهرها برآمدند، که منجر به تدین اولین قانون شهرداری‌ها تحت عنوان «قانون بلدیه» در ۱۹ خرداد ۱۲۸۶ شمسی شد. تا آغاز سلطنت پهلوی اول و قبل از سال ۱۳۰۴ مجموعاً شانزده شهرداری در شهرهای ایران تأسیس شد. و بعد از آن به تدریج همه شهرهای ایران دارای شهرداری شدند. حقوق شهروندی. شوراهای شهر و شهرداری‌ها در کشور ایران در صدر شکایات مردمی قرار دارند و
در کشور ایران در صدر شکایات مردمی قرار دارند و بخش‌های زیادی از شکایات در دیوان عدالت اداری در کشور ایران مربوط به شهرداری‌ها و شوراهای اسلامی شهرها است. در ایران شهرداری‌ها تمایل و گرایش زیادی برای ایفای اقتدار خود در حوزه‌های مختلف دارند ولی در بسیاری از موارد اقدامات آن‌ها با حقوق ملت در تعارض هستند. شهرداری به‌عنوان یک مؤسسهٔ عمومی غیردولتی، از اقتدارات وسیعی در تملک اراضی برخوردار است. احترام و قداستی که اصل تسلیط در حقوق اسلامی دارد و در کشورهای غربی از آن تحت عنوان مالکیت خصوصی یاد شده است، غالباً
از آن تحت عنوان مالکیت خصوصی یاد شده است، غالباً در مقابل قدرت نهادهای مدیریت شهری در ایران تاب تحمل ندارد. مشارکت مردم. به‌گفته سعید معیدفر جامعه‌شناس در شهرهای ایران نهادهایی مانند شوراهای محله بیشتر نقش تزئینی دارند و نه واقعی. محلات به واقع محله نیستند دور یک سری پلاک خط کشیده‌اند و اسمش را گذاشته‌اند محله و یک اسمی هم برای آن تعیین کرده‌اند اما محله‌ها هویت محلی ندارند. هویت محلی زمانی واقعی است که آدم‌های آن محله به هم پیوند بخورند و در مسائل محله مشارکت فعال داشته باشند. در حالی که در شهری مثل
مشارکت فعال داشته باشند. در حالی که در شهری مثل تهران، افراد زمانی که از خانه‌هایشان بیرون می‌آیند با محیط اطراف حس غریبگی دارند و هیچ تعلق خاطری به آن ندارند. مدیریت شهری در ایران تمایل دارد مردم نسبت به محیط اطرافشان بی‌تفاوت باشند زیرا آسان‌تر می‌تواند آنچه می‌خواهد را انجام دهد بدون آنکه اعتراضی به برنامه و کارهایی انجام می‌دهد بشود. به گفته معیدفر برای کاهش حس غریبگی باید مشارکت مردم را افزایش داد و به دنبال نظم اجتماعی پایدار بود. شهرسازی. نظام مدیریت شهری در ایران نتوانسته تأمین‌کننده منافع درازمدت
شهری در ایران نتوانسته تأمین‌کننده منافع درازمدت شهروندان باشد. رژیم قدرت برای عملکرد مدیریت شهری در ایران نه قدرت قانون بلکه قدرت سوداگری می‌باشد؛ که موجب می‌شود مدیران تاجر مسلک شهری با یکدیگر داد و ستد کرده و حقوق مردم به فراموشی بسپارند. در ایران شهرداری تجارت پایه وجود دارد که در آن مقررات و ضوابط قابل خرید و فروش هستند. مدیریت شهری در ایران تبدیل به فاجعه شده است. کلانشهرها از محل فروش ارزش‌ها و ظرفیت‌های زیست‌محیطی و ظرفیت‌هایی که باید حفاظت شوند اداره می‌شوند. این روند شیرازه شهرها را از بین برده و