payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۱۳۴۲ با ثبت‌نام در مدرسه جعفری اسلامی وارد دوره دبیرستان شد. تندگویان در سال ۱۳۴۶ مدرک دیپلم خود را اخذ کرد. او پس از تحصیل توانست امتیاز لازم استفاده از سهیمه بورسیه بانک ملی ایران برای اعزام به خارج از کشور را به‌دست‌آورد، اما پس از مصاحبه، از این فهرست کنار گذاشته‌شد. دوران دانشجویی. محمدجواد تندگویان در نیم‌سال اول سال تحصیلی ۱۳۴۸–۱۳۴۷ به عنوان دانشجوی دوره کارشناسی رشته مهندسی نفت گرایش پالایش، وارد دانشکده نفت آبادان شد. به‌گفته احمد اجل‌لویان، از هم دانشگاهیان وی، تندگویان از دانشجویان ممتاز دانشکده
وی، تندگویان از دانشجویان ممتاز دانشکده نفت و فردی بذله‌گو و خوش‌مشرب بود، که در فن خطابه مهارت داشت. او پس از مدت کوتاهی به انجمن اسلامی دانشجویان پیوست و از اعضای فعال این انجمن شد. تندگویان و دوستانش در انجمن اسلامی چهره‌هایی مانند علی شریعتی، مرتضی مطهری، عباس لطفیان سرگزی، محمدتقی جعفری و محمود فرشچیان را به دانشکده خود دعوت کردند و سخنرانی‌هایی برای آن‌ها ترتیب دادند. تندگویان در کتابخانه دانشکده نیز فعال بود و در تدوین کتاب «چهار زندان انسان» که پیاده‌شده سخنرانی‌های علی شریعتی در دانشکده نفت
پیاده‌شده سخنرانی‌های علی شریعتی در دانشکده نفت آبادان، از روی نوار کاست بود، مشارکت داشت. در نامه‌ای که اداره ساواک آبادان در تاریخ ۳۰ فروردین ۱۳۵۰ برای دفتر مرکزی سازمان ساواک در تهران نوشت، آمده است: فاطمه تندگویان، خواهر محمد جواد تندگویان، شخصیت وی را این‌گونه تشریح می‌کند: محمدجواد تندگویان در سال ۱۳۵۱ در رشته مهندسی نفت گرایش پالایش، از دانشکده نفت آبادان فارغ‌التحصیل شد. دوران سربازی. تندگویان پس از پایان تحصیلات دانشگاهی، در سال ۱۳۵۱ برای گذراندن دوران خدمت سربازی، در پالایشگاه تهران، با درجه
دوران خدمت سربازی، در پالایشگاه تهران، با درجه سروانی، مشغول به کار شد. او در شهریور ۱۳۵۲ ازدواج کرد و ۲ ماه بعد از تهران به آبادان منتقل شد و به عنوان سرباز مهندس، در پالایشگاه آبادان به فعالیت ادامه داد. وی بار دیگر فعالیت در انجمن اسلامی دانشکده نفت آبادان را از سر گرفت، اما پس از مدت کوتاهی، تظاهراتی اعتراضی از سوی دانشجویان دانشکده نفت اتفاق افتاده بود، که رئیس وقت دانشکده او را به عنوان عامل اغتشاش، به ساواک معرفی نمود و نهایتاً از پالایشگاه آبادان اخراج شد. در نامهٔ رسمی اداره ساواک آبادان به تهران
شد. در نامهٔ رسمی اداره ساواک آبادان به تهران به تاریخ ۱ آبان آمده بود: تندگویان در تاریخ ۱۳ آبان ۱۳۵۲ دستگیر شد. خانواده او تا ۴ ماه پس از دستگیری‌اش، از وضعیت وی بی‌اطلاع بودند. تندگویان به کمیته مشترک ضدخرابکاری برده شد و در آن‌جا تحت شکنجه قرار گرفت. وی حدوداً ۷ ماه در زندان انفرادی بود. دادگاه پس از چندی او را به یک سال حبس (با احتساب مدت بازداشت) محکوم کرد و با به پایان رسیدن مدت محکومیت، در آبان ۱۳۵۳ آزاد شد. او در زندان با حسینعلی منتظری ملاقات کرده بود و هم‌بند بهزاد نبوی بود. تندگویان پس از آزادی
بود و هم‌بند بهزاد نبوی بود. تندگویان پس از آزادی از زندان، به سرباز صفری تنزل درجه یافت و برای ادامه سربازی به شیراز اعزام شد. ازدواج و خانواده. محمد جواد تندگویان در سال ۱۳۵۲ با بتول برهان اشکوری (متولد ۱۳۳۴) ازدواج کرد. در زمان ازدواج، تندگویان در پالایشگاه تهران سرباز بود و همسرش در سال دوم دبیرستان تحصیل می‌کرد. از او ۴ فرزند به نام‌های محمدمهدی تندگویان، هاجر، مریم و هدی باقی مانده است. او به فیلم "زنده‌باد زاپاتا!" علاقه بسیاری داشت. سوابق شغلی. پس از پایان خدمت سربازی از شیراز، به تهران بازگشت. وی
پایان خدمت سربازی از شیراز، به تهران بازگشت. وی به‌دلیل سوءپیشینه، نمی‌توانست در مراکز دولتی کار کند. سپس به رشت رفت و در شرکت پارس توشیبا (پارس خزر) شروع به کار کرد. تندگویان از سال ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۶ مدیر تولید شرکت پارس توشیبا بود. وی در سال ۱۳۵۶ در مقطع کارشناسی ارشد مدیریت صنعتی در مرکز مطالعات مدیریت ایران پذیرفته شد و در ۱۳۵۷ با دریافت مدرک خود به شرکت پارس توشیبا بازگشت. پس از وقوع انقلاب ۱۳۵۷، مدیرعامل شرکت پارس توشیبا شد. در ابتدای انقلاب که پاک‌سازی مدیران در حال اجرا بود، تندگویان به اتهام هواداری از
در حال اجرا بود، تندگویان به اتهام هواداری از حزب توده تا آستانه برکناری از مدیرعاملی شرکت پارس توشیبا پیش رفت، ولی در نهایت، تا آذر ۱۳۵۸ در این سمت فعالیت کرد. وی در اواسط سال ۱۳۵۸ توسط علی‌اکبر معین‌فر نخستین وزیر نفت، دعوت به‌کار در وزارت نفت شد و به عنوان قائم‌مقام رئیس پالایشگاه آبادان منصوب گردید. محمد جواد تندگویان در تیر ۱۳۵۹ از سوی علی‌اکبر معین‌فر به مدیریت مناطق نفت‌خیز منصوب شد و تا مهر ۱۳۵۹ سکان هدایت بزرگ‌ترین تولیدکننده نفت و گاز کشور را در دست داشت. وزارت نفت. زمانی که محمدعلی رجایی؛
در دست داشت. وزارت نفت. زمانی که محمدعلی رجایی؛ نخست‌وزیر و ابوالحسن بنی‌صدر؛ رئیس‌جمهور وقت، قصد داشتند وزیر نفت جدید را انتخاب کنند، تندگویان سرپرست مدیریت مناطق نفت‌خیز، که مهم‌ترین زیرمجموعه شرکت ملی نفت ایران به‌شمار می‌آمد، بود و به دلیل عملکردش به عنوان یکی از گزینه‌های وزارت نفت مطرح شد. وی در تاریخ ۳ مهر ۱۳۵۹ توسط محمدعلی رجایی در جلسه علنی به مجلس شورای اسلامی معرفی شد. در جلسهٔ رأی اعتماد، علی آقامحمدی به عنوان مخالف و علی موحدی ساوجی به عنوان موافق سخنرانی کردند. همچنین علی‌اکبر معین‌فر و
موافق سخنرانی کردند. همچنین علی‌اکبر معین‌فر و محمدعلی رجایی دربارهٔ سوابق وی، توضیحاتی به نمایندگان دادند. تندگویان از مجموع ۱۷۶ رأی اخذ شده، با ۱۵۵ رأی موافق، ۱۸ رأی ممتنع و ۳ رأی مخالف، از مجلس وقت رأی اعتماد دریافت کرد و رسماً به عنوان وزیر نفت برگزیده شد. چند روز پیش از شروع فعالیت وی به عنوان وزیر نفت، جنگ ایران و عراق آغاز شده بود و نخستین اقدام تندگویان در جایگاه وزیر نفت، سازماندهی کارکنان وزارت نفت و شرکت‌های تابعه، برای حفاظت از تأسیسات نفتی مستقر در استان خوزستان بود. اسارت. محمد جواد تندگویان
در استان خوزستان بود. اسارت. محمد جواد تندگویان در تاریخ ۹ آبان ۱۳۵۹ درحالی‌که حدوداً یک ماه از دوره وزارتش می‌گذشت، برای بازدید از پالایشگاه آبادان، عازم جنوب بود، که در جادهٔ ماهشهر به آبادان به همراه معاون و دیگر همراهانش، به اسارت نیروهای ارتش عراق درآمد و به زندان‌های اسیران ایرانی منتقل شد. به نقل از برخی اسیران، وی تا مدت‌ها پس از شکست حصر آبادان (مهر ۱۳۶۰) و آزادسازی خرمشهر (خرداد ۱۳۶۱) نیز زنده بود. اما از چگونگی وضعیت اسارت و نحوه درگذشت او در اردوگاه‌های اسرا، اطلاعات دقیقی در دست نیست. تلویزیون
اسرا، اطلاعات دقیقی در دست نیست. تلویزیون عراق پس از به اسارت درآمدن تندگویان، در برنامه‌های خود اعلام می‌کرد: اکنون ایرانی‌ها نه وزیر نفت دارند و نه نفت. دولت ایران تا یک سال به امید بازگشت تندگویان، از معرفی وزیر نفت جدید به مجلس، خودداری کرد. در آن دوران کالردون برتی وزیر نفت ونزوئلا برای رفتن به عراق و دیدار همتای ایرانی خود در زندان، اعلام آمادگی کرد، که دولت عراق نپذیرفت. درگذشت. اکبر هاشمی رفسنجانی در کتاب خاطرات سال ۱۳۶۹ خود (پس از آغاز تبادل اسرا) می‌نویسد: محمد‌جواد تندگویان، وزیر نفت دولت
اسرا) می‌نویسد: محمد‌جواد تندگویان، وزیر نفت دولت موقت/نخست‌وزیری در سال‌های آغازین جنگ ایران و عراق، در روزهای نخست درگیری‌ها (نوامبر ۱۹۸۰ / آبان ۱۳۵۹) هنگام بازدید از مناطق عملیاتی در حوالی آبادان به اسارت نیروهای عراقی درآمد. از آن زمان تا زمانی که پیکر او به ایران بازگردانده شد، گزارش‌های متناقض و گاه متضادی دربارهٔ سرنوشت و زمانِ مرگ او منتشر شد. برخی منابع و مقام‌های عراقی در اوت–اکتبر ۱۹۹۰ ادعا کردند که وی در سال‌های پیشین (ادعاً دو سال پس از اسارت) خودکشی کرده است؛ این ادعا از سوی خانوادهٔ او و
خودکشی کرده است؛ این ادعا از سوی خانوادهٔ او و برخی منابع ایرانی رسماً تکذیب شد. پس از تبادل اسرا و کشته‌شدگان بین ایران و عراق، جسد تندگویان به‌وسیلهٔ کمیتهٔ بین‌المللی صلیب‌سرخ (ICRC) به ایران تحویل داده شد. معاینات پزشکی ـ قانونی و اظهارات اعضای خانواده و برخی آزادشدگان اردوگاه‌ها حکایت از آثار جراحت‌ها، شکستگی‌ها و نشانه‌هایی دارد که نزدیکان و پزشکیان ایرانی آن‌ها را با «شکنجه» و «سوء‌رفتار شدید» مرتبط دانسته‌اند. در منابعی که خانواده و پزشکان ایرانی نقل شده‌اند، از بریدگی‌های جمجمه، شکستگی‌های متعدد،
شده‌اند، از بریدگی‌های جمجمه، شکستگی‌های متعدد، باز بودن تنه (ادعای خارج‌کردن بخش‌هایی از احشاء)، مومیایی‌کردنِ جسد برای پوشانیدن آثار و تلاش برای مخدوش‌کردن زمان مرگ، و نشانه‌های دیگر گزارش شده است. هم‌زمان، گزارش‌های بین‌المللی و پژوهش‌هایی که دربارهٔ وضعِ عمومی اسرای جنگ ایران–عراق منتشر شده‌اند، مستنداتی دربارهٔ کاربرد شکنجه و بدرفتاری گسترده در زندان‌ها و اردوگاه‌های آن دوره‌ی عراق ارائه کرده‌اند که در فهم کلیِ زمینهٔ تاریخی کمک‌کننده است. سرانجام پیکر وی در ابتدای سال ۱۳۷۰ به ایران بازگردانده و در
وی در ابتدای سال ۱۳۷۰ به ایران بازگردانده و در تاریخ ۲۹ آذر ۱۳۷۰ در بهشت زهرا به خاک سپرده شد. کتاب‌شناسی. دربارهٔ محمدجواد تندگویان کتاب‌های زیادی به چاپ رسیده است. مهم‌ترین این کتاب‌ها به شرح زیر هستند:
تیری دنیل آنری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال پیشین فرانسوی است. آنری در دوران حرفه‌ای فوتبال خود در پست مهاجم برای تیم‌های باشگاهی مانند موناکو، آرسنال، بارسلونا و نیز تیم ملی فرانسه بازی می‌کرد و یکی از بهترین مهاجمان نسل خود در جهان به شمار می‌رفت. او سال‌ها بهترین گلزن تاریخ فرانسه بود و اکنون پس از اولیویه ژیرو با ۵۱ گل ملی دومین گلزن است. آنری همچنین با پنج بار انتخاب به عنوان بازیکن سال فوتبال فرانسه بالاتر از بازیکنانی مانند زین‌الدین زیدان، میشل پلاتینی و کریم بنزما، رکورددار این عنوان در فرانسه است.
و کریم بنزما، رکورددار این عنوان در فرانسه است. آنری، فوتبال حرفه‌ای را از سال ۱۹۹۴ در موناکو شروع کرد و از سال ۱۹۹۸ به تیم ملی فرانسه دعوت شد. او پس از گذشت پنج فصل با موناکو به یوونتوس در لیگ سری آ ایتالیا پیوست. او بعد از نیم‌فصل اول ۲۰۰۰–۱۹۹۹، با بستن قراردادی به ارزش ۱۱ میلیون یورو به آرسنال انگلستان فروخته‌ شد. او طی ۸ سال حضورش در آرسنال تا ۲۰۰۷، مهاجمی قدرتمند و یکی از بهترین بازیکنان جهان شد به‌ طوریکه عنوان بازیکن سال پی‌اف‌ای را دو بار متوالی و کفش طلای لیگ برتر فوتبال انگلستان را چهار بار کسب
کفش طلای لیگ برتر فوتبال انگلستان را چهار بار کسب کرد و دو مرتبه در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۳ از سوی فیفا به عنوان دومین بازیکن سال فوتبال جهان انتخاب شد. نام هانری پنج بار در تیم سال یوفا قرار گرفت و با ۲۲۸ گل، رکورددار بیشترین گلِ زده در تاریخ باشگاه آرسنال شد. او با آرسنال دو بار برندهٔ جام حذفی انگلستان و دو بار قهرمان لیگ جزیره شد و همچنین تا فینال لیگ قهرمانان اروپا ۰۶–۲۰۰۵ پیش رفت. آنری در ژوئن سال ۲۰۰۷ به بارسلونا پیوست و با این تیم در سه فصل حضورش به قهرمانی لا لیگا، کوپا دل ری، لیگ قهرمانان اروپا،
قهرمانی لا لیگا، کوپا دل ری، لیگ قهرمانان اروپا، سوپرجام اسپانیا و جام باشگاه‌های جهان رسید. در ردهٔ ملی نیز آنری با تیم ملی فرانسه به قهرمانی در جام جهانی ۱۹۹۸، یورو ۲۰۰۰، جام کنفدراسیون‌ها ۲۰۰۳ و نایب‌ قهرمانی در جام جهانی ۲۰۰۶ رسید. او با ۵۱ گل زده در ۱۲۳ بازی، دومین گلزن ملی برتر تاریخ فرانسه است. او در جام کنفدراسیون‌های سال ۲۰۰۳، برنده بهترین بازیکن (توپ طلا) و بهترین گلزن (کفش طلا) این مسابقات شد. او پس از ناکامی فرانسه در جام جهانی ۲۰۱۰، از تیم ملی فرانسه کناره‌گیری کرد. آنری پس از بازنشستگی در سال
کناره‌گیری کرد. آنری پس از بازنشستگی در سال ۲۰۱۴ به حرفهٔ مربیگری پرداخت. از سال ۲۰۱۶، کمک مربی تیم ملی بلژیک شد و تا پایان جام جهانی ۲۰۱۸، این تیم را همراهی کرد. او سال ۲۰۱۸، سرمربی موناکو در لیگ ۱ فرانسه بود. دوران باشگاهی. پس از جام‌جهانی فرانسه از سال ۱۹۹۵ تا سال ۲۰۰۷ به مدت ۸ سال در آرسنال بازی نمود. او پیش از پیوستن به باشگاه آرسنال، یک فصل کابوس‌وار را در یوونتوس تنها با سه گل زده سپری نمود اما مانند همیشه آرسن‌ونگر با ذکاوت و هوش مثال‌زدنی، آنری را با مبلغ ۱۱ میلیون پوند به آرسنال و ورزشگاه هایبری
با مبلغ ۱۱ میلیون پوند به آرسنال و ورزشگاه هایبری آورد تا دوران طلایی و بی‌تکرار خود را این‌گونه تحت رهبری سرمربی سابقش آغاز و ثبت نماید اما در ابتدا این انتقال با انتقادات فراوانی هم‌راه بود. او پیش از این نیز در نوجوانی توسط شخص آرسن‌ونگر، کشف و به موناکو پیوسته بود. آرسنال. آنری در طول دوران بازی‌گری خود در آرسنال، چهار بار آقای‌ گل لیگ‌ جزیره شد و با ۱۷۵ گل در لیگ برتر انگلستان و ۲۲۸ گل در تمام رقابت‌های آرسنال، آماری خیره‌کننده را به ثبت رساند و دو بار نیز جایزه پی‌اف‌ای را از آن خویش نمود. وی یک بار
نیز جایزه پی‌اف‌ای را از آن خویش نمود. وی یک بار نیز عنوان برترین پاسور لیگ‌برتر انگلستان را نیز کسب نمود. آرسن‌ونگر با به خدمت گرفتن مهاجم ناکام و نیمکت‌نشین یوونتوس قصد در پر کردن جای خالی آقای‌گل همیشگی لیگ‌جزیره یعنی نیکولا آنلکا را داشت که همین موضوع باعث هو شدن آنری در هایبری هنگام پابه‌توپ شدن حین بازی در ماه‌های ابتدایی به دلیل محبوبیت وحشتناک نیکولا آنلکا از سوی هواداران آرسنال بود اما طی حضور فوق‌العادهٔ آنری در این باشگاه، آنری به یکی از سنبل‌های باشگاه تبدیل گردید و هم‌اکنون تندیس وی در بیرون
باشگاه تبدیل گردید و هم‌اکنون تندیس وی در بیرون ورزشگاه امارات واقع می‌باشد. او در فصل ۰۳–۲۰۰۲ انگلستان، با ۲۰ پاس گل که هنوز هم یک رکورد می‌باشد، برترین پاسور لیگ انگلستان گردید و با زدن ۲۴ گل، به تنهایی مسبب به ثمر رسیدن ۴۴ گل در یک فصل تنها در مسابقات لیگ‌برتر انگلستان گردید و در فصل ۲۰۰۳–۰۴ انگلستان نیز با زدن ۳۰ گل با تنها یک گل کم‌تر، دومین گل‌زن برتر لیگ‌ جزیزه گردید و به تنهایی مسبب به ثمر رسیدن ۵۰ گل در یک فصل تنها در رقابت‌های لیگ برتر گردید که به‌ خودی‌ خود، یک رکورد محسوب می‌گردد. آنری به همراه
خودی‌ خود، یک رکورد محسوب می‌گردد. آنری به همراه آرسنال، فصل ۲۰۰۳–۰۴ را بدون حتی یک شکست به پایان رساند که در لیگ‌ برتر انگلستان، این رکورد تنها متعلق به آرسنال می‌باشد. وی پس از خروج پاتریک‌ ویرا در فصل ۲۰۰۴–۰۵، کاپیتان آرسنال گردید. او در فصل ۲۰۰۵–۰۶ از رکورد ۱۸۵ گل زدهٔ ایان‌ رایت گذشت. در سال ۲۰۰۸، طرفداران آرسنال، آنری را به عنوان بزرگ‌ترین بازیکن تاریخ آرسنال انتخاب نمودند. وی همراه با آرسنال نایب‌ قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا با باخت ۲–۱ برابر بارسلونا البته با یک بازیکن اخراجی از اوایل بازی در حالی
البته با یک بازیکن اخراجی از اوایل بازی در حالی که با یک گل پیش بودند و هم‌چنین نایب‌ قهرمانی لیگ اروپا با باخت برابر گالاتاسارای در ضربات پنالتی را در کارنامهٔ خویش دارا می‌باشد. تیم ملی. او در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه به همراه تیم ملی فرانسه قهرمان جهان گردید. وی در سال ۲۰۰۰ نیز با تیم ملی فرانسه موفق به فتح جام ملت‌های اروپا گردید. در جام‌ جهانی ۲۰۰۲ کره‌ و ژاپن، فرانسه با وجود داشتن یکی از برترین تیم‌های جام جهانی و برترین خط‌حملهٔ اروپا با حضور آنری، ترزگه و سیسه، سه آقای‌گل لیگ‌های مطرح انگلستان،
ترزگه و سیسه، سه آقای‌گل لیگ‌های مطرح انگلستان، ایتالیا و فرانسه به شکل عجیبی نتوانست از گروه خود صعود نماید و تنها با یک امتیاز حتی بدون گل زده از جام کنار رفت. او از سوی فرانسوی‌ها همیشه محکوم به دلیل بازی نکردن در حد و اندازه‌های عملکرد باشگاهی‌اش در تیم ملی فرانسه بود. آنری در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان به رغم صعود دشوار به جام‌ جهانی به همراه تیم ملی فرانسه، نایب‌ قهرمان جهان شد. خطای‌ هند آنری و زدن گل توسط دست در پلی آف جام جهانی ۲۰۱۰ باعث صعود فرانسه به جام‌جهانی ۲۰۱۰ شد. وی بعد از جام‌جهانی ۲۰۱۰ در یک
جام‌جهانی ۲۰۱۰ شد. وی بعد از جام‌جهانی ۲۰۱۰ در یک کنفرانس خبری، خبر از کناره‌گیری خود از تیم ملی فرانسه و هم‌چنین پیوستن به تیم نیویورک رد بولز آمریکا داد و تا سال ۲۰۱۴ نیز در این تیم بازی کرد. البته آنری در نیم‌فصل ۲۰۱۲ موقتاً به صورت قرضی به باشگاه آرسنال و لیگ‌ جزیره بازگشت. او با ۵۱ گل‌ ملی بالاتر از میشل‌ پلاتینی قرار دارد. وی در سال ۲۰۱۵ پس از ۲۰ سال حضور در سطح اول جهان فوتبال تصمیم به کناره‌گیری همیشگی از فوتبال حرفه‌ای گرفت. او با وجود سال‌های متوالی کم‌فراز و نشیب در بالاترین سطح آمادگی، هیچ‌گاه
کم‌فراز و نشیب در بالاترین سطح آمادگی، هیچ‌گاه صاحب عنوان برترین بازیکن فوتبال جهان نگردید و تنها ۲ بار در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴، عنوان دومین بازیکن سال فوتبال جهان را در کارنامهٔ خویش ثبت نمود.
شَهمیرزاد (به گویش شهمیرزادی: شامرزا) شهری در شمال استان سمنان است. این شهر از نظر گردشگری، تاریخی و کشاورزی برای استان سمنان دارای اهمیت است مردم شهمیرزاد از قومیت تات هستند و به زبان‌ تاتی سخن میگویند. طبق نظر مورخان و شواهد موجود به نظر می رسد، گالش ها و تات ها تنها بازمانده قوم منقرض شده تات پورها یا تپوری ها هستند که در دوران باستان از سوی مورخان یونانی تاتپور به معنی فرزندان تاتها نامیده میشدند. ارتفاع مرکز شهمیرزاد از سطح دریا ۱۹۳۵ متر است. این شهر از طبیعتی زیبا و پوشش گیاهی سرسبز تشکیل شده است و
از طبیعتی زیبا و پوشش گیاهی سرسبز تشکیل شده است و میانگین دمای سالیانه آن ۱۱ درجه سانتیگراد است که بین ۱۶ درجه زیر صفر سردترین و ۳۴ درجه بالای صفر در گرمترین ماه سال متغیر است. سرسبزی، وجود باغات و چشمه سارهای متعدد و آب و هوای مطبوع این شهر و واقع شدن در استان کویری سمنان، باعث شده است این شهر به بهشت کویر شهرت پیدا کند. شهمیرزاد شهری ییلاقی با آب‌وهوایی بسیار خوش در دل کویر است. به دلیل قدمت زیاد شهمیرزاد می‌توان جاذبه‌های طبیعی و تاریخی زیادی را در این شهر دید. بر اساس اعلام فائو (سازمان خواربار و
این شهر دید. بر اساس اعلام فائو (سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد) این شهر، بزرگ‌ترین باغ گردوی جهان را دارد. در سال ۱۳۸۶ شهمیرزاد به‌عنوان منطقه نمونه گردشگری انتخاب شد. کمان رستم، یکی از کهن‌ترین درختان گردو در شهمیرزاد است که بیش از ۱۳ قرن عمر دارد و ثبت ملی شده است. شهر شهمیرزاد، به لحاظ تاریخی، کشاورزی و گردشگری اهمیت ویژه‌ای دارد. در این شهر کوچه باغ‌هایی بسیار زیبا و چشم‌نواز وجود دارد. تاریخچه تقسیمات کشوری. شهر شهمیرزاد از سال ۱۳۳۱ شمسی دارای شهرداری است (سال شهر شدن: ۱۳۰۶) و در تقسیمات استانی
است (سال شهر شدن: ۱۳۰۶) و در تقسیمات استانی سال ۱۳۸۶ به مرکز بخش ارتقاء یافت. شهمیرزاد در سال‌های قبل از ۱۳۴۰ شمسی، بخشی از شهرستان قائمشهر بود؛ ولی در تقسیمات استانی انجام‌شده در سال ۱۳۴۰ شمسی و پس از جدا شدن شهرستان سوادکوه از شهرستان قائم‌شهر، شهمیرزاد از استان مازندران جدا شد و به «فرمانداری کل سمنان» منضم گردید. سمنان در آن زمان استان نبود و به عنوان فرمانداری کل که از استان دوم منفک شده بود، شناخته می‌شد و در سال ۱۳۵۵ شمسی به استان تبدیل شد. استان مازندران در فاصله سال‌های ۱۳۱۶ تا ۱۳۳۹ شامل استان‌های
در فاصله سال‌های ۱۳۱۶ تا ۱۳۳۹ شامل استان‌های کنونی سمنان، گلستان و مازندران به انضمام شهرستان‌های کاشان، قم و تهران بود. در سال ۱۳۴۰، طبق تصویب‌نامه هیئت وزیران، سمنان و دامغان و شاهرود و بسطام و سنگسر (مهدی‌شهر) و سرخه و شهمیرزاد و نقاط تابعه آن‌ها از مرزهای مازندران مجزا و از نظر تقسیمات کشوری به نام فرمانداری کل سمنان نام‌گذاری شد و مرکزیت آن در شهر سمنان تعیین و مستقر گردید. در سال ۱۳۵۵، طبق تصمیم دولت وقت، فرمانداری کل سمنان به استان سمنان تبدیل شد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت شهمیرزاد ۱۱٬۱۹۱ نفر (۳٬۷۸۹ خانوار) بوده است. جمعیت بخش شهمیرزاد ۲۲٬۱۸۶ نفر است. به‌دلیل ییلاقی بودن شهمیرزاد، جمعیت آن در فصل سرد و گرم متغیر است؛ به طوری که در فصل‌های بهار و تابستان جمعیت شهمیرزاد افزایش چشمگیری می‌یابد. دربارهٔ شهمیرزاد. شهمیرزاد از نظر آب و هوایی، زمستانی سرد و تابستانی معتدل دارد و از لحاظ پوشش گیاهی بسیار سبز و خرم است. همچنین نسبت به شهرهای همسایه‌اش خنک‌تر است. گردو و آلو دو محصول کشاورزی شهمیرزاد است و وجود خانه باغ‌ها در نقاط
کشاورزی شهمیرزاد است و وجود خانه باغ‌ها در نقاط مختلف این شهر باعث جذابیت این شهر برای حضور گردشگران در این منطقه از استان سمنان شده است. شرکت کشت و صنعت شهمیرزاد به همت جمعی از اهالی این شهر در سال ۱۳۶۷ تحت عنوان بزرگ‌ترین باغ گردوی جهان (با تأیید فائو) به مساحت حدود ۷۵۰ هکتار تأسیس شد. در شهمیرزاد بازی‌های‌های محلی مانند «جو گندم تاس» و «تیک تیک پلا دارک» و «خوزکه» یا «گردوبازی» از گذشته رواج داشته است. بسیاری از اهالی شهمیرزاد از سالیان قبل در فصل سرما به شهرهای مازندران کوچ می‌کردند و در شهرهای ساری،
به شهرهای مازندران کوچ می‌کردند و در شهرهای ساری، سوادکوه، قائمشهر، بابل، نکا و بهشهر ساکن می‌گردیدند و از اواسط بهار به شهمیرزاد بازمی‌گشتند. کوه نیزوا یکی از قله‌های معروف کوه‌های البرز و سومین قله مرتفع استان سمنان در این بخش واقع است. از مشاهیر این شهر می‌توان استاد ذبیح‌الله صفا، سیروس الوند، خشایار الوند و آیت‌الله مؤمنی و ملا علی اکبر شهمیرزادی را نام برد. تاریخ و جغرافیا. شهمیرزاد که از دوره قاجار به این نام موسوم گردید، در گذشته جزء حکومت طبرستان بود که از اواخر عهد هخامنشی در منطقه آمل تا شمال
بود که از اواخر عهد هخامنشی در منطقه آمل تا شمال سمنان حکومت می‌کردند. بنا به روایت تاریخ طبرستان ابن اسفندیار و تاریخ قومس عبدالرفیع حقیقت و سایر مدارک تاریخی، نام قدیم شهمیرزاد شهمار، سهار، شهار و شامار ذکر گردیده است. برخی به استناد سفرنامه ابن بطوطه گفته‌اند که شهمیرزاد «چهار کوه» نامیده می‌شد و برخی نیز از قول دکتر صفا نقل کرده‌اند که شهمیرزاد در گذشته «کهر» نام داشته است. در لغت‌نامه دهخدا، شهمیرزاد برگرفته از «شمرزاد» به معنی سرزمین دارای حوضچه و آبگیر فراوان ذکر شده و نیز برخی آن را متناسب با
و آبگیر فراوان ذکر شده و نیز برخی آن را متناسب با شمیران یعنی منطقه سردسیر می‌دانند؛ بنا بر این روایات، چنین استنباط می‌شود که شهمیرزاد دارای قدمت سه هزار ساله است که حتی قبل از مهاجرت آریایی‌ها به ایران منطقه‌ای آباد بوده و وجود جشمه‌سارهایی به نام ارشک و اشکش که از نام‌های دوران اشکانی است، قدمت شهمیرزاد و آبادی آن از دوران اشکانیان و حتی قبل از آن را تأیید می‌کند. راه‌های ارتباطی شهر عبارتند از: راه ۲۴ کیلومتری شهمیرزاد به مهدی‌شهر و سمنان، راه ۱۷۰ کیلومتری به ساری و راه ۵۵ کیلومتری به دوآب در استان
به ساری و راه ۵۵ کیلومتری به دوآب در استان مازندران که نزدیکترین راه شهمیرزاد به استان مازندران به‌شمار می‌رود. شیر قلعه. شیر قلعه یکی از دیدنی‌های شهمیرزاد است که در زمان اشکانیان ساخته شده است. با این وجود شیر قلعه در دوران اسلامی نیز به عنوان یکی از پناهگاه‌های مستحکم اسپهبدان طبرستان و همچنین بر اساس اسناد تاریخی، مورد استفاده اسماعیلیان مطرح بوده است. فاصله قلعه تا شهر، کمتر از ۲ کیلومتر است و در بخش شمالی شهر و بالای چشمه‌سارهای سرچشمه و هفت چشمه واقع شده است. برای بازدید از قلعه، نیاز دارید که از
شده است. برای بازدید از قلعه، نیاز دارید که از پای کوه حدود ۳۰ دقیقه پیاده‌روی کنید. آسان‌ترین راه به در اصلی مجموعه وارد می‌شود. راه‌های دیگری نیز وجود دارد که هرچند صعب العبور هستند، اما طبیعتی بسیار زیبا را پشت سر می‌گذارند. مردم این منطقه معتقدند، ساکنان اولیه قلعه با احداث بنایی برج مانند در پای کوه و ساختن پله‌های مارپیچی نظیر پله‌های مناره، آب مورد نیاز را از چشمه پای کوه به داخل قلعه می‌رساندند. ارتفاع کوهی که شیر قلعه در بالای آن قرار گرفته حدود ۲۵۰ متر بلندتر از زمین‌های اطراف است. در این ناحیه
متر بلندتر از زمین‌های اطراف است. در این ناحیه چشمه‌های متعددی از جمله سرچشمه (شیخ چشمه) و هفت چشمه قرار دارد. سال ۱۳۹۷ در شهمیرزاد سال احیای شیر قلعه نام‌گذاری شده بود. قله نیزوا. قله نیزوا (Neyzava) با ۳۸۱۰ متر مرتفع‌ترین قله منطقه و دومین قله بلند استان سمنان بعد از قله شاهوار شاهرود است.نیزوا جزء رشته کوه البرز است و در شمال شهمیرزاد، نزدیک روستای چاشم و در شمال شرقی این روستا قرار دارد. علت انتخاب چنین نامی، وزش دائمی بادهای شدید در منطقه است. چندین مسیر مختلف برای صعود به قله نیزوا وجود دارد: هفت
مسیر مختلف برای صعود به قله نیزوا وجود دارد: هفت چشمه. هفت چشمه و سرچشمه، دو چشمه از چشمه‌های شهر شهمیرزاد هستند که با فاصلهٔ کمی از یکدیگر واقع شده‌اند. سرچشمه یا شیخ چشمه سر در پای کوه شیرقلعه شهمیرزاد واقع شده است و کمی پایین‌تر هفت چشمه قرار دارد که از دل زمین آب بیرون می‌آید و پیوستن آب این دو چشمه رودی را ایجاد کرده که تا مرکز شهر ادامه دارد. آب این چشمه که یکی از آب‌های سبک کشور است. در مسیر رودخانه تا مرکز شهر، جاده سلامتی با وسایل ورزشی قرار دارد و در انتها به میدان اصلی شهر و پارک کوهستان و تله
و در انتها به میدان اصلی شهر و پارک کوهستان و تله سیژ آن ختم می‌شود. برای رسیدن به این مکان باید از میدان شهر به سمت شمال شهر (به سمت شیخ چشمه سر) حرکت کرد. خانه تاریخی امین الرعایا. خانهٔ تاریخی امین الرعایا شهمیرزاد از جمله بناهای تاریخی دوره قاجار است که در شهر شهمیرزاد واقع شده است. این مجموعه تاریخی در سال ۱۳۹۵ بازگشایی شد. چشمه و تنگه روزیه. چشمه روزیه در مسیر مابین روستای چاشم و منطقه خطیر کوه در ۲۵ کیلومتری شمال شهر شهمیرزاد واقع شده‌اند. تنگه از دامنه شمالی کوه اُرُم آغاز شده و پس از طی هشت
از دامنه شمالی کوه اُرُم آغاز شده و پس از طی هشت کیلومتر پایان می‌یابد. پیمایش این دره که از شمال غرب آغاز و به سمت جنوب شرق پایان می‌پذیرد، نیازمند ابزار و دانش سنگنوردی است اما بازدید از دهانه شمال غربی آن برای همگان امکان‌پذیر است. برای دسترسی به این منطقه ابتدا از شهمیرزاد به سمت روستای چاشم حرکت کرده و یک کیلومتری قبل از روستای چاشم در سمت غرب جاده‌ای خاکی وجود دارد که سوله‌ای آبی رنگ بر فراز آن ساخته شده است. این جاده را پی گرفته تا پس از حدود ۱۰ کیلومتر به ابتدای تنگه رسید، برای پیمایش تنگه از داخل
به ابتدای تنگه رسید، برای پیمایش تنگه از داخل رودخانه در خلاف جریان آب، مسیر را به سمت جنوب ادامه باید داد تا به اولین آبشار که ارتفاعی برابر ۳ متر دارد رسید. از سمت راست این آبشار مسیری برای صعود و بالا رفتن ایجاد شده است. این مسیر را اگر به سوی بالا رفت به آبشاری دیگر به ارتفاع ۲٫۵ متر خواهد رسید. در سمت راست آن تونلی وجود دارد که مسیری را برای بالا رفتن ایجاد کرده‌اند با بالا رفتن از آن، می‌توان به مسیر ادامه داد. در این مکان مسیر تقریباً مسطح است و باید از سمت چپ رودخانه حرکت کرد تا به یک محیط تقریباً
از سمت چپ رودخانه حرکت کرد تا به یک محیط تقریباً بازرسید که یکی از چشمه‌های آب رودخانه در آن قرار دارد. در مسیر دست چپ رودخانه اگر بتوان به حرکت ادامه داد و در امتداد رودخانه پیش رفت، این مسیر تا ۷۰۰ متر ادامه یافته تا به آبشاری به ارتفاع ۵ متر می‌رسد، از اینجا به بعد مسیر نیازمند پیمایش فنی از دهانه دیگر رودخانه است. ارتفاعات شهمیرزاد. ارتفاعات شمالی شهمیرزاد در مناطقی مانند اوپرت، رودبارک و گردنه شهمیرزاد - چاشم دارای خصوصیات ویژه ای هستند که بعضاً "آلپ ایران" خوانده می‌شوند. پیست اسکی. قرار گرفتن شهر
ایران" خوانده می‌شوند. پیست اسکی. قرار گرفتن شهر شهمیرزاد به عنوان شهر نمونه گردشگری در حاشیه کویر سمنان موجب شده است که تابستان و ایام تعطیلات جمعیت شهر به بیش از چهار تا پنج برابر برسد اما در سالهای اخیر زمستان هم با جاذبه‌های گردشگری خود علاقمندان زیادی را به خود جذب کرده است. پیست سنتی اسکی شهمیرزاد در قسمت شمالی این شهر واقع شده است و به عنوان یکی از مناطقی است که در فصل زمستان مورد استقبال قرار می‌گیرد ولی این پیست تفاوت زیادی با دیگر پیستهای اسکی استاندارد دارد که به جای تخته و چوب اسکی، عمدتاً از
دارد که به جای تخته و چوب اسکی، عمدتاً از تیوپ استفاده می‌شود. قله اُرُم. قله اُرم، با ۲۸۰۰ متر ارتفاع، در شمال غرب شهمیرزاد و جنوب غرب روستای چاشم قراردارد. این قله جزو قله‌های رشته کوه البرز محسوب می‌گردد. ارم از شمال به تنگه روزیه، از شرق به روستای چاشم واز جنوب به گداربن و ملا محمد محدود می‌شود. جبهه شمالی آن را دیواره‌های بلند تشکیل داده و جناح جنوبی آن را دره‌هایی تشکیل می‌دهند. قله مشخصاً دردوره کرتاسه شکل گرفته است. پوشش گیاهی منطقه شامل انواع گون، انواع گرامینه، ارس، لاله وحشی، انواع کنگر وگل