payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عضو دیگر کانون، کیوان مهتدی، بیش از هفتاد روز است که در بازداشت نیروهای امنیتی است.
انجمن جهانی قلم یا پن یا پن بین‌الملی (به انگلیسی: International PEN)، نهادی است غیرسیاسی و غیردولتی که اعضای آن را صاحب‌قلمان کشورهای مختلف جهان تشکیل می‌دهند. این نهاد هدف خود را «گرد هم آوردن نویسندگانی که دلبسته ارزش‌هایی نظیر آزادی، تساهل و صلح هستند» می‌داند. انجمن جهانی قلم در تاریخ ۶ اکتبر ۱۹۲۱ میلادی توسط کاترین ایمی داوسن اسکات، در لندن بنیان گذاشته شد. کانون نویسندگان ایران نیز بخشی از انجمن جهانی قلم است. تاریخچه. اولین باشگاه قلم در سال ۱۹۲۱ توسط کاترین امی داوسون اسکات در لندن تأسیس شد و اولین
کاترین امی داوسون اسکات در لندن تأسیس شد و اولین رئیس آن جان گالسوورتی بود. اعضای اول آن شامل جوزف کنراد، الیزابت کریگ، جورج برنارد شاو و اچ. جی ولز بودند. PEN در اصل مخفف «شاعران، مقاله نویسان، رمان نویسان» بود، اما اکنون مخفف «شاعران، نمایشنامه نویسان، ویراستاران، مقاله شناسان، رمان نویسان»،است و نویسندگان هر نوع ادبیات مانند روزنامه نگاران و مورخان را شامل می‌شود. این باشگاه اهداف زیر را تعیین کرد: روسای گذشته انجمن قلم شامل آلبرتو موراویا، هاینریش بول، آرتور میلر، ماریو وارگاس یوسا، هومرو آریدجیس،
آرتور میلر، ماریو وارگاس یوسا، هومرو آریدجیس، جیرجی گروشا و جان رالستون ساول بودند. رئیس فعلی جنیفر کلمنت است. ساختار. دفتر مرکزی PEN در لندن قرار دارد و متشکل از مراکز PEN خودمختار در بیش از ۱۰۰ کشور در سراسر جهان است که هر یک از آنها برای نویسندگان، روزنامه نگاران، مترجمان، مورخان و سایر افراد فعال در هر شاخه از ادبیات آزاد هستند، صرف نظر از ملیت، نژاد، رنگ، یا دین. این یک سازمان غیردولتی در روابط رسمی مشورتی با یونسکو و وضعیت مشاوره ویژه با شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل است. منشور. منشور PEN بر
و اجتماعی سازمان ملل است. منشور. منشور PEN بر اساس مصوباتی است که در کنگره‌های بین‌المللی آن به تصویب رسیده‌است و ممکن است به صورت زیر خلاصه شود: PEN تأیید می‌کند که: نویسندگان در کمیته زندان. نویسندگان بین‌المللی PEN در کمیته زندان به نمایندگی از نویسندگان تحت تعقیب در سراسر جهان کار می‌کنند. کمیته نویسندگان در زندان در سال 1960 در پاسخ به تلاشهای فزاینده برای خاموش کردن صدای مخالفت توسط زندانی کردن نویسندگان تأسیس شد، پرونده سالانه ۹۰۰ نویسنده را که زندانی، شکنجه، تهدید، حمله، ناپدید شده‌اند، نظارت
زندانی، شکنجه، تهدید، حمله، ناپدید شده‌اند، نظارت می‌کند؛ و برای عمل صلح آمیز حرفه خود کشته شدند. این یک لیست پرونده دو ساله منتشر می‌کند که مستند نقض بیان آزادانه علیه نویسندگان در سراسر جهان است. این کمیته همچنین فعالیت‌های عضویت PEN International را که برای پایان دادن به این حملات و سرکوب آزادی بیان در سراسر جهان است، هماهنگ می‌کند. کمیته نویسندگان بین‌المللی PEN در زندان یکی از اعضای بنیانگذار مبادله بین‌المللی آزادی بیان (IFEX) است، یک شبکه جهانی متشکل از ۹۰ سازمان غیردولتی که سانسور را در سراسر جهان
از ۹۰ سازمان غیردولتی که سانسور را در سراسر جهان کنترل می‌کند و از روزنامه نگاران، نویسندگان، کاربران اینترنت و دیگران که به دلیل اعمال خود تحت تعقیب قرار می‌گیرند، از حق آزادی بیان دفاع می‌کند. این عضو همچنین عضوی از گروه نظارت بر تونس (TMG) IFEX است، ائتلافی از بیست و یک سازمان آزاد بیان که از سال ۲۰۰۵ شروع به لابی گری برای تونس برای بهبود وضعیت حقوق بشر خود کردند. از زمان وقایع بهار عربی که منجر به فروپاشی دولت تونس شد، TMG تلاش کرده‌است تا تضمین‌های قانون اساسی آزادی بیان و حقوق بشر را در داخل کشور
قانون اساسی آزادی بیان و حقوق بشر را در داخل کشور تضمین کند. در ۱۵ ژانویه ۲۰۱۶، PEN International به همراه هفت سازمان دیگر به سازمان‌های حقوق بشری Freemuse و کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران در اعتراض به حبس ۲۰۱۳ و صدور حکم ۲۰۱۵ برای مهدی رجبیان و یوسف عمادی موسیقیدانان و حسین رجبیان، فیلمساز، پیوست؛ و از رئیس قوه قضائیه و سایر مقامات ایرانی خواست که از اتهامات خود صرف نظر کنند.
ادوبونتو، اِد-اوبونتو که قبلا با نام نسخه آموزشی اوبونتو شناخته می‌شد، یک مشتق رسمی از سیستم‌عامل اوبونتو است که برای استفاده در کلاس‌های درس داخل مدارس، خانه‌ها و جوامع طراحی شده است. ادوبونتو با همکاری معلمان و فناوران در چندین کشور توسعه یافته است. این توزیع بر پایه اوبونتو ساخته شده است؛ معماری تین کلاینت، پروژه سرور ترمینال لینوکس و چندین برنامه کاربردی دیگر، ویژه آموزش را در خود جای داده است و برای کاربران ۶ تا ۱۸ ساله به‌منظور نصب آسان و نگهداری مداوم طراحی شده است.
سیّد احمد فَردید، با نام اولیهٔ سیّد احمد مهینی یزدی، ( – ) فیلسوف و متفکر معاصر ایرانی بود. زندگی. سیّد احمد مهینی یزدی در سال ۱۲۸۹ در یزد زاده شد. دروس مقدّماتی و زبانِ فرانسه را در یزد خواند. در سال ۱۳۰۵ به تهران رفت. در مدرسهٔ سلطانی به تحصیل ادامه داد و سال ۱۳۰۷ از دارالفنون دیپلم گرفت و سال ۱۳۱۴ از دانشسرای عالی تربیت معلم کارشناسی علوم تربیتی گرفت. وی نام خانوادگی خود را در سال ۱۳۱۸ به «فردید» تغییر داد. او مدتی درس طلبگی خواند و با فلسفه اسلامی آشنا شد. اندکی بعد در دانشسرا در رشته ادبی مدرک
آشنا شد. اندکی بعد در دانشسرا در رشته ادبی مدرک کارشناسی دریافت نمود و ضمن اشتغال به تدریس، زبان‌های پهلوی و آلمانی را نیز آموخت. در دورهٔ جنگ جهانی دوم، بسیاری از جوانان ایرانی حامی آلمان و ایدئولوژی نازی بودند، و به گفته داریوش آشوری فرید نیز شدیداً با آلمان همدلی داشت و شدیداً ضد یهودی بود. او مرتباً یهودیان و یهودیت را لعن و نفرین می کرد. او همدلی با نازی‌ها را در سال های بعد نیز حفظ کرد اما درباره آن صحبت نمی‌کرد. او بعد از جنگ دوم جهانی به فرانسه و آلمان رفت تا به تحصیل فلسفهٔ معاصر اروپایی به ویژه
رفت تا به تحصیل فلسفهٔ معاصر اروپایی به ویژه اگزیستانسیالیسم و فلسفهٔ مارتین هایدگر فیلسوف آلمانی بپردازد. او چهار سال در سوربون بود و در این زمان به جای پی گرفتن برنامهٔ اجباری درسی به مطالعهٔ شخصی پرداخت و پایان‌نامهٔ خود را نیمه کاره رها کرد. سپس تصمیم گرفت برای مطالعهٔ فلسفه به آلمان برود و چهار سال در هایدلبرگ بود که مشخص نیست در دانشگاه تحصیل کرد یا صرفاً مطالعه می‌کرد. در آنجا او با فلسفه و اندیشهٔ مارتین هایدگر مواجه شد. پس از سال‌ها اقامت در اروپا موفق به اخذ هیچ درجهٔ تحصیلی‌ای نشد. او با زنی
موفق به اخذ هیچ درجهٔ تحصیلی‌ای نشد. او با زنی آلمانی یا اتریشی ازدواج کرد که فرزندی هم از آن ازدواج متولد شد ولی او آن‌ها را رها کرد. به گفتهٔ غلامحسین ابراهیمی دینانی هرچند فردید دروس حوزوی نخوانده بود، بسیاری از کتاب‌های معارف اسلامی و علم اصول را می‌شناخت و از آن‌ها یاد می‌کرد. وی در زمینهٔ ریشه‌یابی لغات نیز مطالعات زیادی داشته‌است، هرچند نظرات او با نظر زبان‌شناسان مطابقت نداشت. پیش از انقلاب. او پس از بازگشت به ایران، برای تدریس به دانشگاه تهران دعوت شد و (به دلیل نداشتن دکترا) امکان استادی نیافت.
شد و (به دلیل نداشتن دکترا) امکان استادی نیافت. بلکه پروندهٔ وی با اعمال نفوذ احسان نراقی در هیئت امنای دانشگاه مطرح شد و به درجهٔ معلمی اکتفا نمود، هرچند پس از انتصاب فضل‌الله رضا به ریاست دانشگاه تهران و سرپرستی سید حسین نصر به دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی، مدرک دکترای او تأیید شد و به رتبهٔ استادی ارتقا یافت. فردید در دههٔ پنجاه و شصت در دانشگاه تهران به طرح اندیشهٔ هایدگر در درس‌گفتارهای خود در رشتهٔ فلسفهٔ دانشگاه تهران پرداخت و تا آن زمان کسی با اندیشه‌های او در ایران چندان آشنایی نداشت. فردید
اندیشه‌های او در ایران چندان آشنایی نداشت. فردید شیفتهٔ هایدگر بود و معتقد بود که خود وی با هایدگر هم‌سخن و در بسیاری از موارد یک‌سخن است و به دانشجویان خود توصیه می‌کرد که خود رأساً زبان آلمانی را فراگرفته و به مطالعهٔ آثار هایدگر بپردازند و از خواندن ترجمه‌ها که نارسا هستند بپرهیزند. در دههٔ ۵۰ سلسله نشست‌هایی فلسفی به محوریت فردید و با حضور نویسندگانی چون ابوالحسن جلیلی، داریوش شایگان، حمید عنایت، داریوش آشوری و رضا داوری معمولاً در منزل امیرحسین جهانبگلو برگزار می‌شد که به «فردیدیه» معروف شده بود.
برگزار می‌شد که به «فردیدیه» معروف شده بود. گرایش ضد مارکسیستی با توجه به تأثیری که عقاید چپ‌گرایانه و فعالیت‌های فلسفی حزب توده در آن زمان بر جامعه گذاشته بود در این جلسات کاملاً آشکار بود. در زمان حکومت تک حزبی حزب رستاخیز تلاش ناموفقی برای نمایندگی شهر یزد در مجلس شورای ملی نمود. تا پیش از انقلاب، فردید فردی بود علاقه‌مند به فراماسونری و بی میل نسبت به مذهب و دموکراسی. او شاه را نماد «فره ایزدی» و کاریزماتیک روز می‌دانست. فردید به مباحثات تلفنی مفصلِ هزار ساعته با استادان فلسفه مانند دینانی مشهور است.
ساعته با استادان فلسفه مانند دینانی مشهور است. با حرکت ایران به وضعیت پیشاانقلابی در دهه پنجاه خورشیدی، حکومت پهلوی نسبت به مخالفان سیاسی در ایران نگرانی داشت. مسئولان اطلاعاتی آن مارکسیست‌ها و ماتریالیست‌های سکولار را بزرگ‌ترین تهدید برای سلطنت پهلوی می‌دانستند. دولت با این عقیده یک کارزار ایدئولوژیک را برای هدف قرار دادن اندیشه‌های غیر ایرانی و «بیگانه» به عنوان خطر اصلی برای کشور و هویت فرهنگی آن به راه انداخت. فردید در دهه پنجاه مکرراً در برنامه‌های رادیو و تلویزیون ملی ایران حضور می‌یافت. برنامه
رادیو و تلویزیون ملی ایران حضور می‌یافت. برنامه «مقدمه ای بر فلسفه روحانی» فردید از ۷ اردیبهشت ۱۳۵۱ به مدت حدوداً یک سال در ۲۵ قسمت از کانال دوی تلویزیون ملی ایران پخش شد. هر قسمت حدوداً یک ساعت بود. در سال ۱۳۵۴ در رادیو در خصوص مارکس به مباحثه پرداخت و در میزگردی در سالگرد انقلاب مشروطه شرکت کرد. او همچنین در رشته مناظره‌هایی تلویزیونی بین سال‌های ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷ با عنوان "این سو و آن سوی زمان" در کانال دو با مجری گری علیرضا میبدی شرکت کرد. در سال ۱۳۵۶، او در میزگرد "فرد شرقی، فرد غربی" در تلویزیون شرکت کرد.
میزگرد "فرد شرقی، فرد غربی" در تلویزیون شرکت کرد. از فردید سخنرانی‌هایی در رادیو تلویزیون ملی در خصوص ویژگی روحانی مقدس پادشاه در تاریخ ایران باستان پخش شد. پس از انقلاب. فردید پس از انقلاب خود را نامزد مجلس خبرگان و مجلس شورای اسلامی نمود، ولی در هیچ‌یک رأی لازم را به‌دست نیاورد و با ۲۰۱ رای خبرگان و ۶۰۰۰ رای برای مجلس شورای اسلامی ناکام ماند. او از انقلاب اسلامی ایران حمایت کرد. فردید همچنین یک طرف از جدال معروف هایدگری-پوپری در ایران بعد از انقلاب بود. دیدگاه‌ها. غرب‌زدگی. ابداع اصطلاح «غربزدگی» را
دیدگاه‌ها. غرب‌زدگی. ابداع اصطلاح «غربزدگی» را فردید متعلق به خود می‌داند. وی عنوان می‌کند که این عبارت زمانی که در اروپا می‌زیسته به سراغش آمده‌است. وی بیان می‌کند که در بیست سالگی تحت تأثیر پوزیتیویسم و غرب‌زدگی بوده‌است. خواندن کتاب‌های گوستاو لوبون را نیز در همین راستا می‌داند. اندیشه غرب‌زدگی نزد فردید با مفاهیم بسیاری نظیر نیست انگاری، یونانیت و ادوار تاریخی و مکر لیل و نهار ارتباط دارد. بیژن عبدالکریمی مفهوم غرب‌زدگی در اندیشه فردید را در ارتباط با فلسفه تاریخ گوته می‌داند. بر این اساس غرب‌زدگی
با فلسفه تاریخ گوته می‌داند. بر این اساس غرب‌زدگی پوسته‌ای فردیدی و محتوایی کاملاً هایدگری دارد. این اصطلاح را خود فردید وضع کرده‌است و شیفته آن بوده‌است. عبدالکریمی مفهوم غربزدگی نزد فردید را به مفهوم مثلث زر و زور و تزویر از شریعتی مقایسه کرده‌است. این مفاهیم شاه کلید دریافت این تفکرات است. وی غربزدگی نزد فردید را به معنایی کاملاً وجود شناختی و همچون غفلت از وجود می‌داند. غرب به معنای مرگ تفکر حضوری و اقبال کردن به علم حصولی معنا شده‌است که همان غفلت از وجود است. مفهوم غرب همان مفهوم متافیزیک است؛ و
از وجود است. مفهوم غرب همان مفهوم متافیزیک است؛ و غرب‌زدگی به معنای غلبه تفکر متافیزیکی بر هر گونه تفکر شهودی، قلبی و معنوی و حضوری است. فناوری. فردید تحت تأثیر مارتین هایدگر نگاهی نقادانه یا منفی به فناوری داشت. او معتقد بود نتیجه متافیزیک مدرن علم و صنعت است که در آن هیچ خیر و برکت نیست. او فناوری را نشانه قهر الهی می‌دانست که کره زمین را ویران می‌کند. او معتقد بود در آخر تاریخ که غضب خدا بر رحمت او پیشی دارد، علم و صنعت به میان آمد که علی‌رغم کشفیات «چون مبنایش باطل بوده وِزر و وبال بشر شده». او «شهوت
مبنایش باطل بوده وِزر و وبال بشر شده». او «شهوت آخرالزمان» را زمام‌دار فناوری می‌دانست که دارد «تمام بشر را وارد مسابقه تسلیحاتی» می‌کند. از نظر او «بشر سروصدای ماشین را به [جای] ندای حق می‌گیرد». اما از نظر بیژن عبدالکریمی لحن و بیان فردید در مورد فناوری بیشتر به بیان سنت‌گرایانی چون رنه گنون شباهت دارد تا مارتین هایدگر. انتقاد از ژان پل سارتر. فردید در کتاب "دیدار فرهی و فتوحات آخرالزمان" نظر خود در مورد سارتر را این‌گونه بیان می‌کند: دفاع از انقلاب اسلامی ایران. فردید بعد از انقلاب اسلامی از این انقلاب
ایران. فردید بعد از انقلاب اسلامی از این انقلاب طرفداری کرد و روشنفکران را مورد انتقادات تند قرار می‌داد. او طی یک سخنرانی گفت: او در جای دیگر دربارهٔ هایدگر گفته‌است: آثار. احمد فردید از انتشار آثار خودداری می کرد به‌طوری‌که به «فیلسوف شفاهی» مشهور شد. برخی از منتقدان وی معتقدند که دلیل این امر تغییر جهت‌های مکرر فکری او بوده و اینکه او مایل بود مدرک مکتوبی نزد کسی نداشته باشد تا بتواند افکارش را مکرراً نفی کند. او حتی پس از شرکت در کنگره‌ها نیز گزارش مکتوبی از کارش ارائه نمی‌داد. این تغییر موضع مکرر
مکتوبی از کارش ارائه نمی‌داد. این تغییر موضع مکرر فردید را بسیاری از افرادی که با وی برخورد داشته‌اند، گزارش کرده‌اند. صادق هدایت در نامه‌ای به یک دوست مشترک، در مورد تغییر موضع مکرر فردید می‌نویسد: فردید روی دو کتاب کار کرد. او برابرهای فارسی برخی اصطلاحات فلسفی را که در آثار یحیی مهدوی (تاریخ متافیزیک) و احسان نراقی (سیر تکوینی علوم اجتماعی) بکار رفته‌است خلق کرد. مهدوی در مقدمه کتاب نوشت: «دکتر فردید وقت و تلاش بیشتری از آنچه من انتظار یا علاقه داشتم صرف کرد، تا به آن جا که برخی بخش ها را از نو نوشت.»
کرد، تا به آن جا که برخی بخش ها را از نو نوشت.» برخی از این اصطلاحات همچون غربزدگی هنوز در میان فلسفه‌دانان رایج است، و برخی دیگر رواجی نیافت. کتاب "دیدار فرهی و فتوحات آخرالزمان" مجموعه‌ای است از درس‌گفتارهای وی که پس از مرگ وی منتشر شد. برخی از هواداران فردید این کتاب را «مغلوط و ویرایش نشده» می‌دانند. غلامحسین ابراهیمی دینانی، اصطلاح فیلسوف شفاهی را برای فردید مناسب می‌داند. فردید در زمان حیاتش به او گفته بود بیش از هزار صفحه یادداشت دارد و پس از درگذشت او دینانی حواشی زیادی از او را بر برخی کتاب‌ها در
او دینانی حواشی زیادی از او را بر برخی کتاب‌ها در بنیاد فردید مشاهده کرده که شاید اگر استخراج شود بالغ بر هزار صفحه باشد. «مشروطیت [و] رابطهٔ آن با دفع فاسد به افسد» نوشته‌ای از احمد فردید در دهه ۶۰ است که بنا بود در روزنامه کیهان منتشر شود ولی به دلایل نامعلوم از چاپ آن صرف‌نظر می‌شود. با این‌حال فردید این مقاله را به همراه حاشیه‌نگاری به یکی از شاگردان نزدیک خود علی ابوالحسنی معروف به «مُنذِر» می‌رساند و ابوالحسنی آن را یک دهه بعد از درگذشت احمد فردید همراه با یک مقدمه در مرداد ۱۳۸۴ منتشر می‌کند. نظرها
با یک مقدمه در مرداد ۱۳۸۴ منتشر می‌کند. نظرها دربارهٔ فردید. از مخالفان احمد فردید می‌توان به عبدالکریم سروش اشاره کرد که وی را دارای ذهن و زبانی پریشان می‌داند. در برخی نوشته‌ها، احمد فردید «تئوریسین خشونت»، و حتی نخستین اشاعه‌گر یهودستیزی در ایران دانسته شده‌است. علاقه‌مندان به فردید از او در برابر این اتهامات دفاع کرده‌اند. رضا داوری اردکانی یکی از شاگردان فردید در همایش بزرگداشت سید احمد فردید می‌گوید: ترجمه‌های او از کتب فلسفی غرب بی‌نظیر، روان و گویا بود که نشان از تسلط او به مباحث داشت. او همچنین
بود که نشان از تسلط او به مباحث داشت. او همچنین اظهار می‌دارد «فردید با این دنیا خیلی سازگار نبود، او با دنیا احساس غربت می‌کرد چون احساس غربت نشان می‌دهد که فرد در پی یافتن و درک دیگری است.» به گفتهٔ وی، فردید سیاسی نبود و کاری با سیاست نداشت اما به سیاست توجه داشت. «برای ما نگاه فردید و پرسش‌های تازه او مهم بود و اینکه فلسفه را نقد می‌کرد و از شعر و ماهیت آن می‌گفت. فردید صاحب نظر بود می‌پرسید و می‌فهمید و به دشواری می‌فهماند.» داریوش آشوری مترجم معاصر ایرانی مدتی در کلاسها و سخنرانی‌های فردید حاضر شده و
مدتی در کلاسها و سخنرانی‌های فردید حاضر شده و تلاش کرده‌است تا دیدگاه فلسفی فردید را فرا بگیرد اما فلسفهٔ فردید را فاقد انسجام یافته و به نقد او پرداخته‌است. آشوری در مقاله‌ای به نام «اسطورهٔ فلسفه در میان ما»، فردید را به ضعف شخصیت و دانش متهم می‌کند. جلال آل احمد، زمانی با وی درگیری پیدا کرد و دیگر هیچگاه تا پایان عمر با وی سخن نگفت. احسان نراقی بخاطر تغییر موضعش در جریان انقلاب از وی برید. رضا براهنی از دیگر منتقدان فردید به‌شمار می‌رود. صادق هدایت نیز فردید را «موجودی ضعیف و کله‌خشک» می‌داند که «معتقد
را «موجودی ضعیف و کله‌خشک» می‌داند که «معتقد است حمال اروپایی از علمای ایرانی بیشتر می‌فهمد دیدگاه فردید تحت تأثیر سه شخصیت بوده محی الدین ابن عربی؛ رنه گنون و مارتین هایدگر اما تأثیر فردید بر نگره‌های فلسفی بعد از خود همانند عریانیسم نیز کاملاً مشهود است..» به نظر احسان نراقی فردید پس از انقلاب دچار چرخش فکری و تغییر موضع گردید. او خطاب به یکی از دوستانش گفته بود که «فره ایزدی» را در وجود خمینی دیده‌است. به نظر مهدی فدایی مهربانی مقایسه تطور فکر فردید حکایت از آن دارد که او فیلسوفی دارای فراز و نشیب یا
از آن دارد که او فیلسوفی دارای فراز و نشیب یا تناقضات جدی است. در واقع گفتن جملات و عبارات متناقض یکی از مشخصات بارز فردید است که به آراء وی خصلتی نیچه وار داده‌است. دینانی معتقد است لحن فردید در انتقاد از اشخاص تند بود، در فلسفه از معاصران کسی را نمی‌پسندید و حتی دربارهٔ فیلسوفان غربی هم سخت می‌پذیرفت. به گفتهٔ او یک بار فردید در مراسمی که در انجمن فلسفه برگزار شده بود، در پاسخ به سؤال یکی از دانشجویان از عبدالکریم سروش به شدت انتقاد کرده و حتی به او ناسزا گفته بود. این پرسش و پاسخ ضبط شده بود و باعث شد
گفته بود. این پرسش و پاسخ ضبط شده بود و باعث شد که سروش شکایتی را از فردید در دادگستری تنظیم کند. نهایتاً با پادرمیانی دینانی غائله خاتمه یافت. بیژن عبدالکریمی، فیلسوف و فردیدشناس ایرانی در مورد مخالفان فردید می‌گوید: «کسانی که به فردید حمله می‌کردند و می‌کنند حرف آخرشان این است که مواجههٔ با غرب و مدرنیته دشوار است.» عبدالکریمی می‌گوید سیطره غرب برخلاف تصور ما اجتناب‌ناپذیر است و سکولاریسم و نِهیلیسم تمام وجود ما را گرفته‌است اما حرف اصلی فردید هم همین است. «او زودتر از همه به ما این خودآگاهی را داد» که
«او زودتر از همه به ما این خودآگاهی را داد» که مواجههٔ با غرب نباید صرفاً سیاسی و ایدئولوژیک باشد. «فردید زودتر از همه بسط نِهیلیسم را در جوامع به ظاهر مسلمانی چون ایران دید.» از نظر او فردید غرب‌زدگی را اجتناب‌ناپذیر دانسته و معتقد بود مواجه ما با غرب باید آگاهانه باشد و اگر غرب‌زده هم هستیم باید از وضعیت خود، آگاه باشیم. عبدالکریمی در مورد لحن بیان تند فردید می‌گوید «متفکران در کاربرد زبان نمی‌توانند و نباید غیرمتعهد باشند بلکه باید در کاربرد زبان پروای بیشتری از خود نشان دهند و این درسی است که ما از خود
از خود نشان دهند و این درسی است که ما از خود فردید آموخته‌ایم.» از نظر عبدالکریمی لحن و بیان فردید در مورد فناوری بیشتر به بیان سنت‌گرایانی چون رنه گنون شباهت دارد تا مارتین هایدگر. از نظر عبدالکریمی هایدگر با وجود نقد فناوری آن را یک نیروی تاریخی قدرت‌مند و اجتناب‌ناپذیر می‌دانست اما نگاه سرتاسر منفی امثال فردید و سید حسین نصر به فناوری باعث شد در ایران اهمیت توسعه فنّاوریک درک نشود چرا که اگر ایران به قدرت فنّاوریک دست نیابد، به منزلهٔ یک ملت بزرگ و صاحب اقتدار از صحنهٔ روزگار محو خواهد شد.
کورهٔ هوفمن یا کورهٔ هوفمان (Hoffmann kiln) یکی از کوره‌های مورد استفاده در شاخه‌های مختلف صنایع سرامیک است. این کوره در سال ۱۸۵۶ توسط فردی به همین نام ابداع شد و در حال حاضر در صنایع آجر، سفال و مواد دیرگداز مورد استفاده قرار می‌گیرد. این کوره در گروه کوره‌های پیوسته یا مداوم قرار دارد. در این کوره، محصولات ثابت و آتش متحرک است. چگونگی پخت محصولات در کورهٔ هوفمن. کورهٔ هوفمن، تونل طویلی است که به شکل حلقه یا بیضی ساخته می‌شود و با استفاده از دیواره‌ها یا تیغه‌هایی به اتاقک‌هایی تقسیم می‌شود. اتاقک‌های
تیغه‌هایی به اتاقک‌هایی تقسیم می‌شود. اتاقک‌های کورهٔ هوفمن از کانال دریچه‌ها یا درهایی که در تیغه‌های جداکنندهٔ اتاق‌ها تعبیه شده‌است، با یکدیگر در ارتباط هستند. هر یک از اتاق‌ها نیز یک درب خروجی به بیرون دارند که برای بارگیری و تخلیهٔ کوره مورد استفاده قرار می‌گیرند. به این درها خمیره یا قمیره می‌گویند. اندازهٔ کورهٔ هوفمن با استفاده از این درها بیان می‌شود؛ مثلاً یک کورهٔ ۳۲ قمیره‌ای، کوره‌ای است با ۳۲ درب که هر درب به یک اتاقک برای چیدن آجرها (یا سایر محصولات) مرتبط است. محل استقرار سوخت‌پاش‌ها نیز در
مرتبط است. محل استقرار سوخت‌پاش‌ها نیز در سقف قرار دارد. در کورهٔ هوفمن، محصولات قبل از آنکه مستقیماً توسط آتش پخته شوند، با حرارت سایر اتاقک‌ها گرم می‌شوند که اصطلاحاً پیش‌گرمایش نامیده می‌شود. این حرارت همراه با گاز خروجی اتاقک پخت و از طریق دریچه‌هایی که قبلاً تعبیه شده‌است حرکت می‌کند و به اتاق‌های مجاور وارد می‌شود و محصولات موجود در آن‌ها را پیش‌گرم می‌کند. زمانی که در یک اتاق، عملیات پخت در جریان است، در اتاقک مقابل (دورترین اتاق)، عملیات تخلیه و بارگیری در جریان است. این کار با استفاده از دری که
در جریان است. این کار با استفاده از دری که اتاقک به بیرون کوره دارد انجام می‌شود. ضمن بار گیری، هوای خنک نیز وارد کوره می‌شود که به وسیلهٔ آتش موجود در اتاقک پخت و از طریق دریچه‌های تعبیه شده بین اتاق‌ها مکیده می‌شود؛ بنابراین هوا از اتاق‌هایی که عملیات پخت قبلاً در آنها صورت گرفته‌است حرکت می‌کند و باعث خنک شدن محصولات پخته‌شده می‌شود. به این ترتیب در حلقهٔ کورهٔ هوفمن دو جریان هوا وجود دارد؛هوایی که در نیم‌دایرهٔ اول، از اتاق پخت به سمت بیرون جریان دارد و اتاق‌های بعدی را پیش‌گرم می‌کند. با اتمام عملیات
اتاق‌های بعدی را پیش‌گرم می‌کند. با اتمام عملیات پخت در اتاق پخت، در اتاق روبرویی حلقهٔ هوفمن نیز عملیات بارگیری تمام می‌شود و درب آن به بیرون بسته می‌شود. در این مرحله، مشعل‌ها از سقف اتاق پخت به سقف اتاق بعدی منتقل می‌شوند و درب اتاق روبرویی این اتاق (اتاق پخت جدید) برای تخلیه و بارگیری گشوده خواهد شد. انواع کورهٔ هوفمان. کوره‌های هوفمان در چند مدل مختلف ساخته می‌شود: اما معمولاً به کورهٔ حلقوی، کورهٔ هوفمن گفته می‌شود. درزمان واکنش کوره به مواد اولیه. پانویس. کیوتانی، صص ۳۵–۳۲ راهنمای سرمایه‌گذاری
پانویس. کیوتانی، صص ۳۵–۳۲ راهنمای سرمایه‌گذاری واحدهای کوچک، ص ۱۰
گل سپاسی یا جنتیانا سردهای از گل‌سپاسیان است با حدود ۴۰۰ گونه و پراکندگی وسیع که یکی از ویژگی‌های آن تاخوردگی بین دو قطعهٔ جام است. زکریای رازی برای درمان از این گیاه بهره زیادی می‌برد. از گونه‌های آن می‌توان به کوشاد بی‌ساقه اشاره کرد. نماد. گل سپاسی به عنوان نماد خاندان میناموتو، یکی از چهار طایفه بزرگی که در دوران دوره هی‌آن بر سیاست ژاپن تسلط داشتند و پس از آن شوگون‌سالاری کاماکورا را تأسیس کردند، در جنگ گنپی استفاده شد. گل رسمی جامعه آلمانی زبان بلژیک است.
حق‌الشرب بهای آب رودخانه‌ها، قنات‌های دولتی و امثال آن است که به کشاورزان فروخته می‌شود. حق‌الشرب نرخ ثابتی ندارد و بر حسب زمان و مکان تغییر می‌کند. منابع. جعفری، عباس، فرهنگ بزرگ گیتاشناسی، تهران: گیتاشناسی، چاپ دوم ۱۳۷۲خ.
بَرَهوت نام یک وادی در حَضرَموت واقع در یمن است غارنوردان عمانی برای اولین بار به قعر "چاه دوزخ"، حفره‌ای عمیق در صحرای یمن رسیدند که در افسانه‌‎های محلی به "زندان اجنه" مشهور است. این حفره طبیعی رازآلود در بیابانی در استان المهره یمن در مرز عمان واقع شده است. قطر دهانه آن 300 متر است و عمق آن به ۱۱۲ متر می‌رسد. همچنین شب ها صداهایی شبیه جیغ در این محل شنیده می شود .به گفته حسین م ح ز به گفته محلی‌ها بوی نامطبوعی از این "چاه ممنوعه" به مشام می‌رسد که در باوری قدیمی منشاء آن "شیاطین محبوس" در آن هستند. محمد
قدیمی منشاء آن "شیاطین محبوس" در آن هستند. محمد الکندی، پروفسور زمین‌شناسی در دانشگاه آلمانی فناوری در عمان به خبرگزاری فرانسه گفت در قعر چاه "مارهایی بودند که اگر کاری به کارشان نداشتی آنها هم سرشان به کار خودشان بود ولی صداهای عجیبی از خود تولید می کردند." آقای کندی یکی از هشت غارنورد حرفه‌ای بود که هفته گذشته با طناب به کف حفره رسیدند در حالی که دو نفر از همکاران آنها از روی سطح زمین در عملیات شرکت داشتند. او می‌گوید هدف از این عملیات "کشف یکی از عجایب و بخشی از تاریخ یمن" بود. یکی از کشفیات جالب گروه
و بخشی از تاریخ یمن" بود. یکی از کشفیات جالب گروه سنگ‌های مرواریدگونه‌ رنگی بود که در اثر چکیدن قطرات آب شکل گرفته بود. تیم غارنوردان نمونه‌هایی از سنگ‌ و خاک، آب کف حفره و همین طور لاشه حیوانات با خود برداشتند که درباره آن تحقیق کنند. در طول قرن‌ها افسانه‌هایی نسل به نسل منتقل می‌شد که می‌گفت ارواح خبیثه و جن و شیاطین در این غار محبوس هستند و بعضی هم آن را "دروازه دوزخ" می‌دانستند. بسیاری از ساکنان محلی روستاهای اطراف از ترس بدشگونی از سرک کشیدن به چاه و حتی حرف زدن درباره آن اجتناب می‌کنند.
آبوجا پایتخت نیجریه است که در مرکز کشور در حوزه فدرال مرکزی قرار دارد. این شهر یک شهر طراحی‌شده‌است و بیشتر در دهه ۱۹۸۰ ساخته شد تا جایگزین لاگوس که پرجمعیت‌ترین شهر کشور بود به عنوان پایتخت شود. انتقال پایتخت در ۱۲ دسامبر ۱۹۹۱ رخ داد. جغرافیای ابوجا توسط سنگ آسو تعریف شده‌است که مونولیتی یکپارچه با ۴۰۰ متر ارتفاع است که در اثر فرسایش آب ایجاد شده‌است. مجتمع ریاست جمهوری، مجلس شورای ملی، دیوان عالی و بخش اعظم این شهر تا جنوب این سنگ گسترش یافته‌اند. تاریخ. ژنرال مورتالا محمد در سال ۱۹۷۶ دستور به انتقال
ژنرال مورتالا محمد در سال ۱۹۷۶ دستور به انتقال پایتخت از لاگوس به یک ناحیه بی‌طرف پایتختی مرکز کشور داد. برنامهٔ به کار رفته، مشابه برنامه‌ای بود که برزیل برای انتقال پایتخت خود به برازیلیا استفاده کرده بود. جابجایی پایتخت به دو دلیل اصلی ۱) ازدیاد بیش از اندازه جمعیت در لاگوس و ۲) قرار دادن پایتخت تازه در ناحیه‌ای بی‌طرفانه از نظر قومی و در مرکز کشور بود. پس از انتقال پایتخت رسمی پایتخت در ۱۲ دسامبر ۱۹۹۱ بیشتر کشورها سفارت خود را به آبوجا منتقل کردند و سفارتخانه‌های پیشین خود را در لاگوس، پایتخت تجاری
سفارتخانه‌های پیشین خود را در لاگوس، پایتخت تجاری نیجریه، به عنوان کنسولگری حفظ کردند. از زمان آغاز به کار، ۱۷ وزیر FCT وجود داشته است. جمعیت. در سرشماری سال ۲۰۰۶ شهر ابوجا دارای ۷۷۶٬۲۹۸ نفر جمعیت بود که یکی از ده شهر پرجمعیت نیجریه به‌شمار می‌رفت. طبق اعلام سازمان ملل، ابوجا در بین سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰ با رشد جمعیت ۱۳۹٫۷٪، دارای سریعترین رشد جمعیت در جهان بود. از سال ۲۰۱۵، این شهر با رشد جمعبت سالانه دستکم ۳۵ درصد، موقعیت خود را به عنوان سریعترین شهر در حال رشد در قاره آفریقا و یکی از سریعترین شهرهای جهان
رشد در قاره آفریقا و یکی از سریعترین شهرهای جهان حفظ می‌کند. در سال ۲۰۱۶ جمعیت کلانشهر ابوجا، هشت میلیون نفر تخمین زده شده‌است که آن را به دومین شهر پرجمعیت‌ترین نیجریه پس از لاگوس تبدیل می‌کند. جغرافیا. ارتفاع آبوجا ۳۶۰ متر (۱٬۱۸۰ فوت) از سطح دریا است. آب و هوا. آبوجا که تحت طبقه‌بندی اقلیمی موسوم به کوپن قرار دارد، آب و هوای مرطوب و خشک گرمسیری را داراست فصل بارندگی در این شهر از آوریل آغاز می‌شود و در ماه اکتبر به پایان می‌رسد. درجه‌حرارت در روز به ۲۸ درجه سانتیگراد (۸۲/۴ °F) تا ۳۰ درجه سانتیگراد می‌رسد
سانتیگراد (۸۲/۴ °F) تا ۳۰ درجه سانتیگراد می‌رسد و در فصل خشک با دمای ۴۰ درجه سانتی گراد (۱۰۴/۰ °F) و درجه حرارت ۲۸ در شب می‌تواند تا ۱۲ درجه سانتیگراد دمای کلی شهر افزایش یابد. پوشش گیاهی. این شهر در منطقه موزائیک جنگل، منطقه غرب آفریقا واقع شده‌است. بخش‌هایی از جنگل بارانی در دشت‌های آفریقا در این شهر واقع است.