payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که محراب وجود دارد، یادگار قدیمی روی گچ نوشته‌اند که تاریخ تعمیر و مرمت این بنا را نشان می‌دهد؛ لذا قدمت این مسجد بیش از ۲۰۰ سال است. این مسجد به شماره ۴۴۳۳ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. مشخصات بنا: بنا بر پایه مستطیل با کشیدگی محور شمال، جنوب و در ۳ فرش انداز با ۲ ردیف چشمه در امتداد محور شمال- جنوب همراه با حیاطی کوچک در شمال آن ساخته شده است. در نمای غربی مسجد طاق‌نما و ایوانهای کوچکی دیده می‌شود که تکرار این بدنه در قسمت شمالی و غربی حیاط بیرونی است. مصالح تشکیل دهنده این بنا از خشت و گل با
است. مصالح تشکیل دهنده این بنا از خشت و گل با اندود گچ است. جاذبه‌های طبیعی. در اطراف این شهر چشمه‌های آب معدنی متعددی وجود دارد که تعدادی از آن‌ها از این قرارند: چشمه‌های آب معدنی. شهرستان سرخه اگرچه در منطقه‌ای کویری واقع شده اما در این جغرافیا چشمه‌های متعددی وجود دارد. چشمهٔ معدنی نمک‌دره چشمهٔ نمک‌دره یکی دیگر از چشمه‌هایی است که در ۶ کیلومتری جنوب شهر سرخه و در کنار روستای بیابانک قرار دارد. آب این چشمه از گنبدهای نمکی جاریست و مردم برای استفاده از آن در چاله‌هایی که اطراف آن را لایه‌های ضخیم نمک
آن در چاله‌هایی که اطراف آن را لایه‌های ضخیم نمک پوشانده است، استحمام می‌کنند. میزان غلظت نمک آن بحدی است که به هیچ عنوان نمی‌توان سر را به زیر آب فرو برد. مردم معتقدند که آب چشمهٔ نمک‌دره برای درمان کمردرد و پادرد سودمند است. چشمهٔ معدنی تلخاب این چشمه در در شش کیلومتری غرب روستای لاسجرد بعد از کاروانسرای شاه عباسی و در مسیر سرخه به گرمسار واقع است. دو چشمه به نام‌های چشمه و تنورسیاه (سیه کله) محدوده‌ای استخری شکل را به‌وجود آورده‌اند. وجه تسمیه چشمه فراوانی گوگرد در آب این چشمه معدنی آب آن تلخ و غیرقابل
گوگرد در آب این چشمه معدنی آب آن تلخ و غیرقابل شرب است. آب این چشمه‌ها دارای گوگرد و مزه آن تلخ است. مردم در فصل تابستان برای رفع گرمی بدن و همچنین تفریح به آنجا می‌روند. در ضلع جنوبی این چشمه نیزاری زیبا قرار دارد که در فصول مختلف سال محل زندگی پرندگان مهاجر است. در ضلع شمالی چشمه انبوهی از درختچه‌های گز وجود دارد که انسان را به یاد جنگلهای بلوط استان ایلام می‌اندازد اطراف چشمه را کوه‌های خاکی به رنگ سرخ و لاجوردی احاطه کرده است آب این چشمه برای درمان بیماری‌هایی مانند: یرقان، زردی، واریس، خوارشه، کهیر،
مانند: یرقان، زردی، واریس، خوارشه، کهیر، پادرد و سردرد مفید است. چشمهٔ آب معدنی شورآب آب این چشمه از یک رشته قنات تشکیل شده است که در شمال غربی شهر سرخه قرار دارد. مردم در فصل تابستان با پیمودن مسیر ۵ کیلومتری از شهر سرخه به مظهر (محل خروج) آب قنات شورآب می‌روند و در آن استحمام می‌کنند. این آب، گوگرد فراوانی دارد که برای درمان بیماری‌های سردرد و چشم درد استفاده می‌شود و نمی‌توان مدت زیادی در آن ماند چون گازهای زیادی که از آن متصاعد می‌شود، سرگیجه‌آور است.
سیبِری (یا قدیمی‌تر: سیبریه) (به روسی: Сиби́рь) نام سرزمینی بسیار گسترده در بخش آسیایی روسیه است. سیبری تقریباً تمامی ناحیهٔ شمال آسیا را دربر می‌گیرد. این منطقه یک دوازدهم سطح کرهٔ زمین و ۶۰ درصد خاک روسیه را تشکیل می‌دهد. سیبری از رشته‌کوه اورال به سوی شرق امتداد یافته و تا اقیانوس آرام می‌رسد. از سوی شمال به اقیانوس منجمد شمالی و از جنوب به تپه‌های شمال و مرکز قزاقستان و مرزهای مغولستان و چین محدود می‌شود. مساحت جنگل‌های سیبری، ۱۲٬۸۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع است. بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهر سیبری، نووسیبیرسک
بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهر سیبری، نووسیبیرسک است. پس از آن امسک و کراسنویارسک به ترتیب پرجمعیت‌ترین شهرهای سیبری هستند. کشاورزی تنها در بخشی از جنوب سیبری رواج دارد و در جنوب غربی آن دانه‌های خوراکی از جمله گندم در قالب کشتزارهای بزرگ کشت می‌شوند. سکاهای ایرانی‌تبار از ساکنان قدیمی بخش‌هایی از سیبری بودند و در یک گور قدیمی سکایی که در ارتفاع ۱٬۶۰۰ متری در درهٔ اولاکان در پازیریک سیبری قرار دارد قدیمی‌ترین قالی ایرانی، معروف به فرش پازیریک یافته شده است. نام سیبری از واژهٔ سیبیر در یکی از گویش‌های زبان
نام سیبری از واژهٔ سیبیر در یکی از گویش‌های زبان مغولی گرفته شده و به معنی «سرزمین خفته» است. سیبیر در اصل نام دژی از تاتارها بود که در پیوندگاه رودهای توبول و ایرتیش قرار داشت. پیشینه. در سیبری از قدیم اقوام کوچ‌گرد گوناگونی نظیر انتس‌ها، ننتس‌ها، هون‌ها، سکاهای ایرانی‌تبار و اویغورها زندگی می‌کردند. خان سیبیر در نزدیکی شهر امروزی توبولسک از چهره‌های شاخص این مناطق بود. در سال ۶۳۰ او از کوبرات به عنوان خاقان بلغارهای بزرگ کهن پشتیبانی کرد. مغول‌ها بخش بزرگی از این مناطق را در اوایل سدهٔ سیزدهم به تصرف خود
از این مناطق را در اوایل سدهٔ سیزدهم به تصرف خود درآوردند. با فروپاشی اردوی زرین، خانات خودگردان سیبیر در اواخر سدهٔ پانزدهم میلادی اعلام موجودیت کرد. یاقوت‌های ترک‌زبان تحت فشار حملات قبایل مغول بین سده‌های ۱۳ تا ۱۵ میلادی از محدودهٔ دریاچهٔ بایکال به سمت شمال کوچیدند. سیبری در دوره‌های تاریخی جمعیت بسیار کمی داشت به‌طوری‌که جان اف. ریچارد، تاریخ‌نگار می‌نویسد: «به احتمال زیاد در اواخر دوران مدرن، سیبری جمعیتی بیش از سیصد هزار نفر نداشته است». در پایان سدهٔ ۱۵ قبایل تاتار بر سرزمین‌های شرق کوه‌های اورال
۱۵ قبایل تاتار بر سرزمین‌های شرق کوه‌های اورال یا همین سیبری تسلط یافتند. افزایش قدرت روسیه از سوی غرب در سدهٔ شانزدهم باعث تضعیف خانات سیبری شد. در ۱۵۸۲ مردم روس سپاهی تشکیل دادند و همراه با کازاک‌ها تاتارها را شکست دادند. نخست، گروه‌هایی از بازرگانان و کازاک‌ها وارد منطقه شدند و سپس ارتش روسیه فرمان یافت تا برای حفاظت از مهاجران روس که از روسیه اروپایی می‌آمدند هرچه بیشتر به سمت شرق، دژهایی را بنا کند. شهرهای نظیر مانگازیا، تارا، ینی‌سئیسک و توبولسک در این دوره ساخته شدند که در آن میان توبولسک به عنوان
دوره ساخته شدند که در آن میان توبولسک به عنوان مرکز سیبری شناخته شد. بسیاری دلیل فتح سیبری از سوی روسیه برای دستیابی به خزهای گرانبهای آن منطقه می‌دانند. در این دوره، سیبیر نام دژی در قاشلیق در نزدیکی توبولسک بود. گراردوس مرکاتور در نقشه‌ای که در سال ۱۵۹۵ منتشر کرد نام سیبیر را، هم برای این سکونتگاه و هم برای مناطق مجاور آن در سمت چپ رودخانهٔ اُب به کار برده است. منابع دیگر حکایت می‌کنند که شیبه، از اقوام بومی تونگوزی منطقه، مقاومت سختی در برابر گسترش روس‌ها به آنسوی اورال از خود نشان دادند. برخی گفته‌اند
به آنسوی اورال از خود نشان دادند. برخی گفته‌اند که نام سیبری شکل روسی‌شده نام این قوم است. تا میانه‌های سدهٔ هفدهم میلادی روسیه مناطق مختلف تحت کنترل خود در سیبری را تا اقیانوس آرام رساند. حدود ۲۳۰ هزار روس تا سال ۱۷۰۹ در سیبری سکونت گزیده بودند. سیبری بعدها از تبعیدگاه‌های عمدهٔ سیاسی در روسیه شد. از زمان امپراتوری پتر یکم (۱۷۲۵-۱۶۷۲) تا زمان فروپاشی شوروی، زندانیان سیاسی و جنایتکاران محکوم به کار اجباری و آنانی که از سوی دولت برای جامعه خطرناک تشخیص داده می‌شدند را به سیبری اعزام می‌کردند. نخستین تغییر
می‌شدند را به سیبری اعزام می‌کردند. نخستین تغییر بزرگ در سیبری ساخت راه‌آهن سراسری سیبری بود که بین سال‌های ۱۸۹۱ تا ۱۹۱۶ انجام شد. این خط آهن پیوند سیبری را با روسیه تحت فرمان نیکلای دوم که به سرعت در حال صنعتی شدن بود نزدیک‌تر کرد. بین سال‌های ۱۸۰۱ تا ۱۹۱۴ در حدود نیم میلیون نفر از روسیهٔ اروپایی به سیبری مهاجرت کردند. بین سال‌های ۱۸۵۹ تا ۱۹۱۷ نیز نیم میلیون نفر به خاور دور روسیه مهاجرت کردند. سیبری منابع طبیعی وسیعی دارد و در جریان در سدهٔ بیستم بهره‌برداری از این منابع در مقیاس وسیع آغاز شد و شهرهای
از این منابع در مقیاس وسیع آغاز شد و شهرهای صنعتی بسیاری در سراسر این منطقه سر برآوردند. در سال ۱۹۰۸ بر اثر سقوط یک شهاب‌سنگ در سیبری شمالی، چاهی حفر شد که قطر دهانهٔ آن بیش از ۴۵ متر بود و همهٔ درختانی را که در ۳۰ کیلومتری اطراف محل سقوط بود، از جا کند. این منطقه غیرمسکونی بود. این رویداد به نام رویداد تونگوسکا معروف است. در دهه‌های اولیهٔ اتحاد شوروی به ویژه از دههٔ ۱۹۳۰ تا دههٔ ۱۹۴۰ شوروی سیستمی از اردوگاه‌های کار اجباری به نام گولاگ را ترتیب داد که جانشین سیستم پیشین یعنی کاتورگا شد. بنابر آمارهایی که
سیستم پیشین یعنی کاتورگا شد. بنابر آمارهایی که بعدها افشا شد از ۱۹۲۹ تا ۱۹۵۳ بیش از ۱۴ میلیون نفر به این اردوگاه‌ها فرستاده شدند که بسیاری از آن‌ها در سیبری واقع بودند. ۷ تا ۸ میلیون نفر دیگر نیز توسط دولت شوروی از خانه و کاشانهٔ خود آواره شده و به مناطق دوردست نظیر سیبری تبعید شدند. در این روند گاه کل یک قوم یا یک ملیت از زادبوم خود اخراج شده به دوردست‌ها تبعید می‌شد. جغرافیا. سیبری یک سرزمین صاف و هموار است و بخش بزرگی از آن را دشت‌ها تشکیل داده‌اند. سیبری همچنین سرزمین جنگل‌های انبوه، رودهای پرآب و
سیبری همچنین سرزمین جنگل‌های انبوه، رودهای پرآب و دشت‌های یخ زده است. زمستان‌های بسیار سرد سیبری و تابستان‌های تقریباً داغ آن باعث شده تا برای سده‌ها جمعیت چندانی در آن زندگی نکند. سیبری حدود ۷۷٪ از خاک روسیه و ۱۰ درصد از مساحت خشکی‌های کرهٔ زمین را دربرمی‌گیرد. گرچه سیبری به‌طور کامل در قارهٔ آسیا واقع شده است اما بسیاری از نهادها از جمله سازمان ملل در آمارهای خود کشورها را تقسیم نکرده و گاهی تمام روسیه را به عنوان بخشی از اروپا و اروپای شرقی به‌شمار می‌آورند. ناحیه‌های اصلی سیبری عبارت از دشت غربی سیبری
ناحیه‌های اصلی سیبری عبارت از دشت غربی سیبری و فلات مرکزی سیبری هستند. یاقوتستان شرقی و مرکزی رشته‌کوه‌های متعددی را از شمال به جنوب در خود جای داده که مربوط به دوران دوره‌های گوناگون زمین‌شناختی هستند. ارتفاع این کوهستان‌ها تا ۳٬۰۰۰ متر می‌رسد اما بالاتر از چند صد متر تقریباً هیچ گیاهی بر روی آن‌ها نمی‌روید. کوهستان ورخویانسک در دورهٔ پلیستوسن به‌طور وسیع زیر یخچال‌های طبیعی قرار گرفته بود. اما آب و هوا در آن دوره چنان خشک بود که ارتفاعات پایین‌تر از دسترس یخچال‌ها به دور مانده بودند. در این ارتفاعات
یخچال‌ها به دور مانده بودند. در این ارتفاعات پایین‌تر به جز در شمال دور که زمین‌های توندرایی غلبه پیدا می‌کنند دره‌های پرشماری وجود دارند که بسیاری‌شان ژرف و پوشیده از جنگل‌های سیاه‌کاج هستند. زمین‌های سیبری بیشتر از جنس توربل (نوعی از خاک یخی (جلی‌سول)) هستند. به جز در نزدیکی رودخانه‌ها لایهٔ فعال خاک در این زمین‌ها معمولاً عمقی کمتر از یک متر دارند. بلندترین نقطهٔ سیبری آتشفشان فعال کلیوچفسکایا سوپکا در شبه‌جزیرهٔ کامچاتکا است که قلهٔ آن ۴٬۶۴۹ متر بلندا دارد. دریاچهٔ بایکال دریاچه‌ای بزرگ با حیات وحشی
دارد. دریاچهٔ بایکال دریاچه‌ای بزرگ با حیات وحشی منحصر به فرد است. خوک آبی آب شیرین تنها در این دریاچه زندگی می‌کند. سیبری سرزمین جنگل‌های انبوه است. جنگل‌های تایگا که بیشتر از درختان سرو و مخروطیان دیگر تشکیل شده‌اند جنوب سیبری را دربر گرفته‌اند. شهرهای اصلی. پرجمعیت‌ترین شهر سیبری و همچنین سومین شهر پرجمعیت روسیه شهر نووسیبیرسک است. نووسیبیرسک امروزی مرکز مهم تجاری، علمی، تولیدی و فرهنگی در بخش آسیایی روسیه است. امسک به عنوان پایتخت موقت روسیه نقش مهمی در جنگ داخلی روسیه ایفا کرد. همچنین در توسعه و اداره
جنگ داخلی روسیه ایفا کرد. همچنین در توسعه و اداره آسیای مرکزی نقش داشت. این شهر علاوه بر موقعیت فرهنگی به قطب اصلی پالایش نفت، آموزش، ترابری، و کشاورزی تبدیل شده است. دیگر شهرهای تاریخی سیبری عبارتند از: توبولسک (اولین پایتخت و تنها کرملین در سیبری)، تومسک (پیش از این یک شهر بازرگانی ثروتمند) و ایرکوتسک (محل پیشین فرماندار کل سیبری شرقی، در نزدیکی دریاچه بایکال). سایر شهرهای بزرگ عبارتند از: بارنائول، کمروف، کراسنویارسک، نووکوزنتسک، تیومن. تعاریف وسیع‌تری از سیبری جغرافیایی نیز شامل شهرهای چلیابینسک و
از سیبری جغرافیایی نیز شامل شهرهای چلیابینسک و یکاترینبورگ در اورال، خاباروفسک و ولادی‌وستوکدر خاور دور روسیه و حتی پتروپاول در قزاقستان و هاربین در چین است. آب و هوا. سیبری زمستان‌هایی بسیار سرد دارد طوری‌که گاه در زمستان‌ها دمای هوای این منطقه تا ۶۷− درجهٔ سلسیوس نیز می‌رسد و این منطقه به سردترین نقطهٔ مسکونی زمین تبدیل می‌شود. تابستان‌های این منطقه هم نسبتاً داغ هستند. در کل سیبری به عنوان منطقه‌ای سردسیر شناخته می‌شود. مناطق خاصی در شمال و خاور سیبری بسیار سردسیر هستند. اویمیاکن روستایی واقع شده در طول
سردسیر هستند. اویمیاکن روستایی واقع شده در طول رودخانه ایندیگیرکا در شمال شرقی جمهوری یاقوتستان با جمعیتی در حدود ۸۰۰ نفر یکی از نامزدها برای عنوان سردترین نقاط دنیا است؛ زیرا در ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۲۶ دمای ۷۲- درجهٔ سلسیوس در این نقطه به ثبت رسیده است. گرم شدن هوا در جهان از همه زودتر در نواحی شمالگان صورت می‌گیرد و به این خاطر یخ دائمی خاک منجمد زمین‌های سیبری در حال آب شدن است. بنا به اطلاع وزارت اوضاع اضطراری روسیه، در استان یاکوتسک ۲۵ درصد خانه‌های قدیمی ویران شده و علت آن آب شدن خاک منجمد است. دولت روسیه
شده و علت آن آب شدن خاک منجمد است. دولت روسیه برنامهٔ تخلیهٔ افراد ساکن این خانه‌ها را راه‌اندازی کرده است. در بیست سال اخیر خانه‌ها در سیبری برای اینکه زیر آب نروند بر پایه‌های چوبی ساخته می‌شوند. جانوران. مهم‌ترین جانوران در سیبری از راستهٔ جفت‌سم‌سانان دو حیوان، یعنی آهوی ختن سیبری و واپیتی منچوری و از راستهٔ گوشت‌خوارسانان خرس قطبی، خرس قهوه‌ای، خرس سیاه آسیایی، ببر سیبری، گرگ، پلنگ آموروگربه وحشی هستند. نوئل سیبری و کاج کوتولهٔ سیبری از درخت‌های اصلی منطقه هستند. مناطق مختلف ایران، در زمستان، میزبان
منطقه هستند. مناطق مختلف ایران، در زمستان، میزبان انواع پرندگان مانند حواصیل، اگرت، اردک و چنگر از مناطق سرد سیبری هستند. ذخایر طبیعی. معادن بسیاری در سیبری وجود دارند و بخش عمدهٔ زغال سنگ و طلای روسیه از معادن این منطقه استخراج می‌شوند. جلگه‌های غربی سیبری دارای معادن نفت و گاز طبیعی هستند. تولید نفت از منطقهٔ سیبری از سال ۱۹۷۰ آغاز شده است و میدان‌ها سیبری در آستانهٔ قرار گرفتن در نیمهٔ دوم عمر خود هستند. در سال ۲۰۱۷ منطقهٔ سیبری غربی با تولید حدود ۶ میلیون و ۴۷۰ هزار بشکه از نفت روسیه، مهم‌ترین منطقهٔ
و ۴۷۰ هزار بشکه از نفت روسیه، مهم‌ترین منطقهٔ تولیدی این کشور به‌شمار آمد. اما کم‌بازده شدن چاه‌های این منطقهٔ نفتی و سرمای طاقت‌فرسای این منطقه، مسکو را با چالش‌های جدی مواجه کرده است. به‌طوری‌که گفته می‌شود در صورت عدم سرمایه‌گذاری مناسب با این حجم از تولید، تولید از سیبری طی ۱۰ سال پس از آن سال به زیر ۳ میلیون بشکه در روز سقوط می‌کند. روسیه با توجه به منابع عظیم نفت و گاز طبیعی در منطقهٔ سیبری شرقی و خاور دور، شرق را هدف رشد صنعت انرژی خود قرار داده است و سرمایه‌گذاران را به آن سو هدایت می‌کند. با توجه
و سرمایه‌گذاران را به آن سو هدایت می‌کند. با توجه به چنین تغییر جغرافیایی، این کشور خط لوله‌های جدیدی را به سمت چین ایجاد و شمار اکتشاف میدان‌های نفت و گاز خود را افزایش می‌دهد.
در زمین‌شناسی به فرایند ذوب شدن بخشی از یک صخره پاره‌گدازش (Anatexis) گفته می‌شود بویژه به هنگام تشکیل سنگ‌های دگرریختی از جمله میگماتیت. پاره‌گدازش از برابرنهاده‌های فرهنگستان زبان فارسی است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۶ نوامبر ۲۰۰۶.
نایروبی پایتخت کشور کنیا است. نایروبی در سال ۱۸۹۹ به عنوان یک اردوگاه بر سر خط راه‌آهن بنیاد شد و در سال ۱۹۰۷ به عنوان پایتخت برگزیده شد. این شهر همچنین مرکز استان نایروبی است. شهر نایروبی در کنار رودخانه نایروبی در جنوب کنیا قرار دارد و ارتفاع آن از سطح دریا ۱۶۶۱ متر است. نایروبی با ۳ تا ۴ میلیون نفر جمعیت، بزرگ‌ترین شهر شرق آفریقا به‌شمار می‌آید. این شهر امروزه از شهرهای اصلی قاره آفریقا و از مراکز اصلی مالی، سیاسی و اجتماعی آنست. تاریخچه. این ناحیه اصولاً یک ناحیه غیرمسکونی باتلاقی بود تا این که در سال
یک ناحیه غیرمسکونی باتلاقی بود تا این که در سال ۱۸۹۹، یک مرکز توزیع |ایستگاه باربری تدارکاتی برای راه‌آهن اوگاندا در آن احداث گردید و به زودی به مرکز اصلی خط آهن تبدیل گردید. این شهر بر اساس نام یک گودال آب که در زبان ماآسی «Nairobi Ewaso» به معنای «آبهای سرد» خوانده می‌شود، به این نام موسوم گردید. پس از شیوع طاعون و سوزاندن شهر اصلی، این شهر در اوایل سال‌های ۱۹۰۰ کلاً بازسازی شد. در سال ۱۹۰۵، نایروبی به عنوان پایتخت کشور آفریقای شرقی تحت‌الحمایه بریتانیا جایگزین مومباسا شد. خط آهن برای این کشور ثروت به
جایگزین مومباسا شد. خط آهن برای این کشور ثروت به ارمغان آورده، که به شدت موجب رشد آن نیز شده است. در نتیجه پس از مومباسا، این شهر دومین شهر بزرگ کنیا می‌باشد. در سال ۱۹۰۱، این شهر پایتخت سرزمین تحت‌الحمایه انگلیس شد، در ابتدا به شکل محل برگزاری مسابقه بزرگ شکار و سپس از لحاظ اداری و جهانگردی رشد نمود. همچنان که استعمارگران انگلیسی به وارسی و اکتشاف این ناحیه می‌پرداختند، آن‌ها از نایروبی به عنوان اولین بندر برای دیدار این ناحیه استفاده نمودند. این دولت مستعمراتی را برآن داشت تا چند هتل بزرگ در این شهر
مستعمراتی را برآن داشت تا چند هتل بزرگ در این شهر بسازد. مشتریان اصلی این هتل‌ها شکارچیان بریتانیائی بودند. نایروبی تحت حکومت بریتانیا به رشد خود ادامه داد، و شماری از افراد انگلیسی در حومه شهر سکنی گزیدند. گسترش پیوسته شهر موجب خشم مردم مومباسا شد چرا که این شهر سرزمین آن‌ها را تا ناحیه جنوب می‌بلعید. این مسئله همچنین اهالی ناحیه کیکویو را که می‌خواستند به سرزمین خود مراجعت نمایند، عصبانی کرد. در سال ۱۹۱۹، شهرداری نایروبی تأسیس شد. بین سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۵۰، عده ساکنان سفیدپوست در نایروبی از ۹۰۰۰ به ۸۰٬۰۰۰
عده ساکنان سفیدپوست در نایروبی از ۹۰۰۰ به ۸۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت. اما برخوردی بین این ساکنان و مردم بومی آن وجود داشت. نایروبی در سال ۱۹۵۴ موقعیت خود را به عنوان یک شهر احراز نمود. پس از پایان جنگ جهانی دوم، این برخوردها به شورش مائومائو منجر شد. رئیس‌جمهوری بعدی کنیا، جومو کنیاتا به اتهام شرکت در این شورش حبس گردید، اگرچه هیچ مدرکی دال بر ارتباط وی با شورش وجود نداشت. فشار اعمال شده از سوی بومیان این کشور بر بریتانیا، به استقلال کنیا در سال ۱۹۶۳ انجامید و نایروبی به عنوان پایتخت این جمهوری انتخاب شد.
و نایروبی به عنوان پایتخت این جمهوری انتخاب شد. نایروبی پس از استقلال کنیا به سرعت رشد نمود و این رشد فشار خود را بر زیرساختار شهری وارد ساخت. موارد قطع برق و کمبود آب یک اتفاق عادی بود، اما در چند سال گذشته، برنامه‌ریزی بهتر شهری به تحت کنترل قرار گرفتن برخی از این مشکلات کمک نموده است. سفارت آمریکا در نایروبی در اوت ۱۹۹۸ از سوی القاعده بمب‌گذاری شد، که به کشته شدن حدود ۲۰۰ نظامی منجر شد. در این نقطه هم‌اکنون یک پارک یادبود احداث شده است. جغرافیا. این شهر حدود ۱۵۰کیلومتر مربع را اشغال می‌کند و در ارتفاع
حدود ۱۵۰کیلومتر مربع را اشغال می‌کند و در ارتفاع ۱۶۶۰متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد. نایروبی بین شهرهای کامپالا و مومباسا واقع شده است. این شهر نزدیک گوشه شرقی گسل دره قرار گرفته است. چون نایروبی در مجاورت گسل بزرگ دره واقع است، گهگاهی در آن زلزله‌ها و تکانهایی رخ می‌دهد. تپه‌های انگونگ، در بخش غربی شهر قرار گرفته، و شاخصترین پدیده جغرافیایی منطقه نایروبی است. کوه کنیا، در شمال نایروبی واقع شده و کوه کلیمانجارو در طرف جنوب شرق آن قرار دارد. هردو کوه در هوای صاف از نایروبی قابل مشاهده هستند. رود نایروبی و
صاف از نایروبی قابل مشاهده هستند. رود نایروبی و سرشاخه‌های آن در میان ایالت نایروبی جریان دارند. جایزه صلح نوبل به ونگاری ماآتای اهدا گردید که به شدت برای حفاظت از جنگل‌های انبوه کارورا در شمال نایروبی تلاش نمود که تحت تهدید جایگزین شدن با احداث مسکن و دیگر زیرساخت‌ها قرار گرفته بود. حوالی غربی نایروبی به فاصله حدود ۲۰ کیلومتر- تمام مسیر را از بیمارستان ملی کنیاتا در جنوب تا مراکز سازمان ملل و جیگیری در شمال تحت پوشش قرار می‌دهد. در حوالی نقاط مرکزی شهر در میدان شهر، ساختمان‌های مجمع ملی کنیا|مجلس کنیا،
میدان شهر، ساختمان‌های مجمع ملی کنیا|مجلس کنیا، کلیسای جامع خانواده مقدس، سالن شهر نایروبی، گورستان جومو کنیاتا و پررونق‌ترین فروشگاه‌ها قرار دارند. این منطقه همچنین دارای تئاتر ملی کنیا، مرکز بایگانی ملی کنیا، مرکز هنری مزیزی و مرکز کنفرانس بین‌المللی کنیاتا می‌باشد. دیگر جاذبه‌های شهر شامل موزه هنر مدرن راموما رحیمتولا، کلیسای بزرگ قدیسان و بازارهای متعددی می‌باشد. آب و هوا. با ارتفاع ۱۸۶۰متر، نایروبی از آب و هوای نسبتاً معتدلی برخوردار می‌باشد. این ارتفاع (از سطح دریا) موجب ایجاد عصرهای خنکی به ویژه در
(از سطح دریا) موجب ایجاد عصرهای خنکی به ویژه در فصل ماه‌های ژوئن / ژولای می‌شود زمانی که دما می‌تواند تا ۱۰درجه سانتیگراد نیز افت کند. آفتابی‌ترین و گرم‌ترین بخش از سال از ماه دسامبر تا مارس است، زمانی که درجه حرارت متوسط به بیست و چند درجه در طی روز می‌رسد. معمولاً اوج دما ۲۵ درجه سانتیگراد است. دو فصل بارانی در این منطقه وجود دارد اما بارش بیشتر می‌تواند متعادل باشد. ابری‌ترین قسمت سال درست پس از اولین فصل بارانی شروع می‌شود و تا سپتامبر ادامه دارد، و شرایط معمولاً ابری به همراه باران ملایم (نم نم)
و شرایط معمولاً ابری به همراه باران ملایم (نم نم) می‌باشد. چون نایروبی در نزدیک خط استوا قرار دارد، تفاوت‌ها بین فصول آن حداقل است. این فصول به صورت فصل بارش (نمناک) و فصل خشک بیان می‌شوند. زمان طلوع و غروب خورشید چندان زیاد در طول سال تغییر نمی‌کند. جمعیت. از زمان تأسیس آن در سال ۱۸۹۹ نایروبی با سرعت زیادی رشد کرده و اکنون بزرگ‌ترین شهر آفریقای شرقی است. در حال حاضر نرخ رشد جمعیت این شهر ۶٫۹ درصد است و پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۱۵ جمعیت آن به ۵ میلیون نفر برسد. فرهنگ. نایروبی یک شهر چندملیتی و مذهبی با
برسد. فرهنگ. نایروبی یک شهر چندملیتی و مذهبی با فرهنگ‌های متعدد است، که شامل مهاجران متعددی از مستعمرات سابق بریتانیا، همچون هندوستان، سومالی و سودان می‌باشد. این شهر به جهت وجود تعداد فراوان کلیساها، مساجد، معابد و عبادتگاه سیک‌ها (gurdwara) مشهور است. به عنوان بازتابی از شهرهایی با ترکیب متعدد فرهنگی، زندگی شبانه در آن، دامنه متنوعی از میخانه‌ها را عرضه می‌کند. نایروبی دارای عنوان غیررسمی «شهر سبز در (زیر) آفتاب» است. ادبیات و فیلم. شاید معروفترین مجموعه کتاب و فیلم در نایروبی، Africa of Out باشد. این
کتاب و فیلم در نایروبی، Africa of Out باشد. این کتاب توسط کارن بلیکسن (متخلص به ایزاک دینسن) نوشته شده، و آن داستان زندگی او در کنیا می‌باشد. کارن بلیکسن از سال ۱۹۱۷تا۱۹۳۱در ناحیه نایروبی می‌زیست، و کارن، که او در حوالی آن زندگی می‌نموده، بعداً به نام وی اضافه شده است. در سال ۱۹۸۵، کتاب وی (خارج از آفریقا) به کارگردانی سیدنی پولاک به فیلم تبدیل شد. این فیلم ۲۸ جایزه، از جمله ۷ جایزه فرهنگستان هنر و علوم را به خود اختصاص داد. شهرت این فیلم باعث بازگشایی موزه کارن بلیکسن در نایروبی شد. نایروبی مجموعه‌ای از
کارن بلیکسن در نایروبی شد. نایروبی مجموعه‌ای از سینماهای متعدد نوع ایالات متحده و صنعت فیلم بریتانیا را در اختیار داشته است. جدیدترین این فیلم‌ها، (فیلم) باغبان باوفا (۲۰۰۵) بود که بخش گسترده‌ای از سینماهای شهر آن را اکران کردند. داستان فیلم حول یک دیپلمات بریتانیایی در نایروبی می‌چرخد که همسرش در شمال کنیا به قتل رسیده است. بیشتر داستان فیلم در خرابه کیبرا اتفاق می‌افتد. پارک‌ها و باغ‌ها. نایروبی دارای پارک‌ها و فضاهای باز متعددی در داخل شهر است. بیشتر نواحی نایروبی، فضای سبز بوده و شهر دارای پوشش متراکمی
نایروبی، فضای سبز بوده و شهر دارای پوشش متراکمی از درخت می‌باشد. مشهورترین پارک نایروبی، پارک اوهورو است. پارک در حاشیه بخش مرکزی اداری و همسایگی تپه بلند قرار دارد. پارک اوهورو (آزادی) مرکزی برای سخنرانی‌های، خدمات و اجتماعات در هوای آزاد است. این پارک به دستور رئیس‌جمهور، دانیل آراپ موآ، احداث گردید که می‌خواست مرکز شصت طبقه حزب خود را در این پارک مستقر نماید. اما، پارک به وسیله ونگاری ماآتای حفاظت شد که به خاطر مساعی خود جایزه صلح نوبل را دریافت نمود. بانک مرکزی در کنار پارک اوهورو قرار دارد، و شامل
بانک مرکزی در کنار پارک اوهورو قرار دارد، و شامل بنای یادبود جومو کنیاتا، اولین رئیس‌جمهور کنیا می‌باشد. دیگر فضاهای باز و چشمگیر عبارتند از باغات ژیوانجی، پارک شهر و قلمستان نایروبی است. اشتغال و اقتصاد. نایروبی مرکز بازار سهام کشور می‌باشد که یکی از بزرگ‌ترین بازارهای سهام در آفریقا است. این بازار (NSE) به‌طور رسمی از سوی بازار سهام خارجی (بازار سهام لندن) در سال ۱۹۵۳ به رسمیت شناخته شده است. این بازار سهام از لحاظ حجم تجاری چهارمین و از لحاظ سرمایه‌گذاری بازار به عنوان درصد تولید ناخالص ملی پنجمین کشور
بازار به عنوان درصد تولید ناخالص ملی پنجمین کشور در آفریقا محسوب می‌شود. دفتر مرکزی تعدادی از بزرگ‌ترین شرکت‌های آفریقایی در نایروبی قرار دارد. دفتر مرکزی کن ژن، که بزرگ‌ترین بازار سهام آفریقا در خارج از آفریقای جنوبی است، در این شهر واقع است. خطوط هوایی کنیا، به عنوان دومین خط هوایی بزرگ، از فرودگاه بین‌المللی جومو کنیاتا به صورت یک کانون (ترابری) استفاده می‌کند. نایروبی مراکز منطقه‌ای شرکت‌ها و سازمان‌های بین‌المللی است. این باعث می‌شود که نایروبی یکی از پرنفوذترین شهرها در آفریقا شود. سازمان ملل متحد،
پرنفوذترین شهرها در آفریقا شود. سازمان ملل متحد، حضور فعالی در نایروبی داشته، که دو دفتر مرکزی آن، برنامه محیطی سازمان ملل (UNEP)، و برنامه اسکان بشر سازمان ملل، در این شهر قرار دارد. کالاهای ساخته شده درنایروبی شامل پوشاک، منسوجات، مصالح ساختمانی، اغذیه فرآوری شده، نوشیدنی‌ها و سیگار است. کارخانه‌های چند شرکت خارجی نیز در داخل و اطراف شهر واقع است. این شرکت‌ها فایرستون و گودیر هستند که کارخانه‌هایشان در جاده مومباسا قرار دارد. بیشتر صنایع در نایروبی در بخش شرقی آن قرار دارند. نایروبی دارای صنعت گسترده
بخش شرقی آن قرار دارند. نایروبی دارای صنعت گسترده جهانگردی است که هم به عنوا ن تفرج گاه جهانگردان و هم به عنوان کانون حمل و نقل آن‌ها مطرح است. رسانه(ها). نایروبی مهم‌ترین مرکز سازمان‌های خبری و رسانه‌ای کنیا است. این شهر همچنین موطن رایجترین روزنامه‌های شرق آفریقا (همچون): «دیلی نیشن» و «استاندارد» است. این روزنامه‌ها در داخل کنیا جریان دارند و دامنه از موضوعات داخلی و منطقه‌ای را تحت پوشش قرار می‌دهند. هردو روزنامه به زبان انگلیسی منتشر می‌شوند. شبکه تلویزیون کنیا بزرگ‌ترین مرکز تلویزیونی بوده که در
تلویزیون کنیا بزرگ‌ترین مرکز تلویزیونی بوده که در نایروبی واقع شده است. این شبکه کلاً اخبار شغلی را برای کنیا و قاره (آفریقا) پخش می‌کند. اتحادیه پخش (تلویزیونی) کنیا، یک ایستگاه فعال تلویزیونی و رادیوئی است که که مقر آن نیز در این شهر قرار دارد. روزنامه نیشن، نیز یک ایستگاه تلویزیونی دارد که پخش برنامه و مکان آن در نایروبی قرار دارد. شماری از سازمان‌های چندملیتی رسانه‌ای دارای مقرهای منطقه‌ای در نایروبی هستند. این سازمان‌ها عبارتند از: بی‌بی‌سی، سی ان ان، رویترز و آسوشیتد پرس. گردشگری. نایروبی مقصد اولیه
رویترز و آسوشیتد پرس. گردشگری. نایروبی مقصد اولیه جهانگردان نیست، اما قطعاً جاذبه‌های جهانگردی متعددی دارد. مشهورترین آن، پارک ملی نایروبی است. پارک ملی منحصربه‌فرد است، که تنها منطقه حفاظت شده شکار در این طبیعت است که در حاشیه شهری بزرگ یا شهری در این اندازه، قرار دارد. این پارک شامل جانوران متعددی از جمله شیرها و زرافه‌ها است. این پارک موطن بالغ بر ۴۰۰ گونه پرنده است. نایروبی موزه‌های متعددی دارد. آن‌ها شامل موزه راه‌آهن نایروبی و موزه ملی کنیا می‌باشند که در آن اشیاء مصنوعی متعددی وجود دارد و از جمله
که در آن اشیاء مصنوعی متعددی وجود دارد و از جمله بازمانده کامل فسیل انسان اولیه همو ارکتوس می‌باشد. موزه ملی فعلاً جهت نوسازی تعطیل است، اما در سال ۲۰۰۷ بازگشایی خواهد شد. هتل‌های نایروبی عبارتند از هیلتون، هتل اینترکانتیننتال، پارک سفری، هتل نیو استانلی، گرند ریجنسی و هتل نورفولک، که باسابقه‌ترین هتل پیوسته فعال در این شهر می‌باشد. هتل پاناری جدیدترین هتل ۵ستاره است که در سال ۲۰۰۶ افتتاح شد. نایروبی همچنین موطن بزرگ‌ترین زمین اسکیت روی یخ (پاتیناژ) در مرکز اسکی پاناری در آفریقا می‌باشد. این زمین اسکیت