payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در حالی که زبان‌های کلاسیک لاتین و یونانی نخستین زبان‌هایی بودند که آموزش داده می‌شدند، ایتالیایی پس از فرانسوی به دومین زبان رایج نوین تبدیل شده بود و این موقعیت تا اواخر قرن هجدهم با جایگزینی آلمانی حفظ شد. برای نمونه، جان میلتون، برخی از شعرهای نخستین خود را به ایتالیایی نوشته است. درون کلیسای کاتولیک، بخش بزرگی از سلسله مراتب کلیسایی زبان ایتالیایی را می‌دانند و در برخی از اسناد رسمی از آن به عنوان جایگزین زبان لاتین استفاده می‌کنند. وام‌واژههای ایتالیایی در بیشتر زبان‌ها در امور هنری و موسیقی (به ویژه
در بیشتر زبان‌ها در امور هنری و موسیقی (به ویژه موسیقی کلاسیک از جمله اپرا)، در صنایع طراحی و مد، در برخی از ورزش‌ها مانند فوتبال و به ویژه در آشپزی مورد استفاده قرار می‌گیرند. زبان‌ها و گویش‌ها. در ایتالیا، تقریباً همه زبان‌های بومی و محلی، حتی اگر با ایتالیایی معیار کاملاً متفاوت و متعلق به شاخه‌های مختلفی باشند، بیشتر به‌طور نادرست «گویش‌های ایتالیایی» خوانده می‌شوند. تنها استثنا در این مورد دوازده گروه «اقلیت زبانی تاریخی» هستند که طبق قانون رسماً به عنوان زبان‌های اقلیت مجزا شناخته می‌شوند. از طرف
عنوان زبان‌های اقلیت مجزا شناخته می‌شوند. از طرف دیگر، زبان کرسی (زبانی که در جزیره کرس فرانسه گویش می‌شود) ارتباط تنگاتنگی با توسکانی قرون وسطایی که ایتالیایی معیار از آن گرفته شده و تکامل یافته است، دارد. در سراسر ایتالیا، گونه‌های منطقه‌ای ایتالیایی معیار، که ایتالیایی منطقه‌ای نامیده می‌شود، صحبت می‌شود. گونه‌های منطقه‌ای توسط عوامل مختلفی شناخته می‌شوند: بازبودن واکه‌ها، درازی همخوان‌ها، و اثرات زبان محلی (به عنوان مثال، در شرایط غیررسمی "andà"، "annà" و "nare" به ترتیب در ناحیه توسکانی، رم و ونیز
و "nare" به ترتیب در ناحیه توسکانی، رم و ونیز برای مصدر «رفتن» جایگزین "andare" ایتالیایی معیار می‌شوند). تاریخ مشخصی وجود ندارد که گونه‌های مختلف ایتالیایی زبان لاتین - از جمله گونه‌های مختلفی که به پی‌ریزی ایتالیایی معیار نوین کمک کرده‌اند - چه زمانی از لاتین به اندازه کافی متمایز شده‌اند تا بتوان آن‌ها را زبان‌های جداگانه‌ای نامید. یک معیار برای تعیین زبان یا گویش بودن دو گونه، میزان فهم متقابل میان گویشوران آن دو است. این روش درصورتی که درک متقابل کم باشد یا اصلاً نباشد (مثلاً در خانواده رومی میان
باشد یا اصلاً نباشد (مثلاً در خانواده رومی میان رومانیایی و پرتغالی) مؤثر است، اما در مواردی مانند اسپانیایی-پرتغالی یا اسپانیایی-ایتالیایی شکست می‌خورد، زیرا بومیان هر دو گروه می‌توانند یکدیگر را به خوبی درک کنند. با این وجود، با در نظر گرفتن اختلافات انباشته‌شده در ریخت‌شناسی، نحو، واج‌شناسی و تا حدودی دایره واژگان برای گونه‌های رومی ایتالیا، نخستین اسناد نوشتاری موجود در زبان‌هایی که دیگر نمی‌توان آن‌ها را لاتین دانست، مربوط به قرن نهم و دهم میلادی هستند. این منابع مکتوب خصوصیات بومی خاصی را نشان
هستند. این منابع مکتوب خصوصیات بومی خاصی را نشان می‌دهند و گاهی اوقات در آن‌ها صریحاً استفاده از زبان بومی ذکر شده است. نخستین نشانه‌های کامل ادبیات بومی در حدود قرن ۱۳ در قالب متون مختلف مذهبی و شعر یافت می‌شود. اگرچه این نخستین سوابق نوشتاری گونه‌های ایتالیایی مستقل از لاتین است، واگرایی زبان گفتاری احتمالاً مدت‌ها قبل از نوشتن نخستین متن‌ها آغاز شده است، زیرا کسانی که باسواد بودند، حتی اگر شخصاً با گونه‌های دیگر رومی صحبت می‌کردند، به‌طور کلی به لاتین می‌نوشتند. در طول سده‌های ۱۹ و ۲۰، استفاده از
می‌نوشتند. در طول سده‌های ۱۹ و ۲۰، استفاده از ایتالیایی معیار به‌طور فزاینده‌ای گسترش یافت و کاهش استفاده از گویش‌ها را در پی داشت. افزایش سواد یکی از عوامل محرکه اصلی بود (می توان فرض کرد که فقط باسوادان قادر به یادگیری ایتالیایی معیار هستند، در حالی که بی‌سوادان فقط به گویش بومی خود دسترسی داشتند). درصد باسوادان در ایتالیا از ۲۵٪ در ۱۸۶۱ به ۶۰٪ در ۱۹۱۱ و سپس به ۷۸٫۱٪ در ۱۹۵۱ افزایش یافت. تولیو دو مائورو، زبان‌شناس ایتالیایی، اظهار داشت که در سال ۱۸۶۱ تنها ۲٫۵٪ از جمعیت ایتالیا می‌توانستند به ایتالیایی
۲٫۵٪ از جمعیت ایتالیا می‌توانستند به ایتالیایی معیار صحبت کنند. او گزارش می‌دهد که در سال ۱۹۵۱ این درصد به ۸۷٪ رسیده است. توانایی صحبت به ایتالیایی در آن دوران لزوماً به معنای استفاده روزمره از آن نبود و بیشتر مردم (۶۳٫۵٪) هنوز با گویش‌های بومی خود صحبت می‌کردند. علاوه بر این، عوامل دیگری مانند مهاجرت گسترده، صنعتی شدن و شهرنشینی و مهاجرت‌های داخلی پس از جنگ جهانی دوم، در گسترش ایتالیایی معیار نقش داشتند. ایتالیایی‌های مهاجری که از سال ۱۸۶۱ شروع به مهاجرت می‌کردند، اغلب از طبقه پایین و بی‌سواد بودند و
می‌کردند، اغلب از طبقه پایین و بی‌سواد بودند و بنابراین مهاجرت باعث افزایش درصد باسوادان در ایتالیا می‌شد که اغلب به ایتالیایی معیار مسلط بودند. درصد زیادی از مهاجران نیز سرانجام با تحصیلات بیشتری به ایتالیا بازگشتند. گویش‌های ایتالیایی در دوران نوین افت کرده‌اند، زیرا ایتالیا با رسمیت ایتالیایی معیار متحد شد و این اتحاد با کمک رسانه‌های جمعی، از روزنامه‌ها گرفته تا رادیو و تلویزیون، همچنان تداوم یافته است. واج‌شناسی. ایتالیایی دارای یک سامانه واکه‌ای هفت‌تایی متشکل از و همچنین ۲۳ همخوان است. همخوان‌ها و
متشکل از و همچنین ۲۳ همخوان است. همخوان‌ها و واکه‌های این زبان عبارتند از: واج‌شناسی ایتالیایی در مقایسه با بیشتر زبان‌های رومی محافظه‌کارانه است و این زبان بسیاری از واژگان را تقریباً بدون تغییر از لاتین عامیانه حفظ کرده است. چند نمونه: ماهیت محافظه‌کارانه واج‌شناسی ایتالیایی تا حدودی با ریشه آن توضیح داده می‌شود. زبان ایتالیایی از یک زبان ادبی ناشی می‌شود که پایه آن در قرن سیزدهم در شهر فلورانس در منطقه توسکانی بنیان نهاده شده است و در حدود ۷۰۰ سال اخیر تغییر چندانی نکرده است. گویش توسکانی همچنین از
تغییر چندانی نکرده است. گویش توسکانی همچنین از محافظه‌کارترین گویش‌های ایتالیایی است و با زبان‌های گالی-ایتالی که در کمتر از ۱۶۰ کیلومتری شمال آن گویش می‌شوند، کاملاً متفاوت است. سامانه نوشتاری. ایتالیایی دارای املایی کم‌عمق است؛ نوشتار آن بسیار مطابق با گفتار است و همواره در آن به ازای هر حرف یک صدا وجود دارد. الفبای ایتالیایی گونه‌ای از الفبای لاتین متشکل از ۲۱ حرف می‌باشد. حروف j ,k، w, x و y به‌طور سنتی کنار گذاشته می‌شوند، اگرچه در وام‌واژگان دیده می‌شوند. این حروف در جدول زیر آمده‌اند: از نظر
می‌شوند. این حروف در جدول زیر آمده‌اند: از نظر زبان‌شناختی، سامانه نوشتاری ایتالیایی تقریباً واجی است. مهم‌ترین استثناهای آن عبارتند از: دستور زبان. دستور زبان ایتالیایی و به‌طور کلی شبیه دستور سایر زبان‌های رومی است. در این زبان برای ضمایر شخصی حالت‌های دستوری (نهادی، غیر فعلی، مفعولی، برایی) وجود دارند، اما برای اسم وجود ندارد. ساختار زبان ایتالیایی معمولاً به نه پاره‌گفتار (بخش دستوری) یعنی فعل، اسم، حرف تعریف، صفت، ضمیر، قید، حرف اضافه، حرف ربط و علائم تقسیم می‌گردد، که تنها به شرح بخش‌های فعل، اسم و
تقسیم می‌گردد، که تنها به شرح بخش‌های فعل، اسم و حرف تعریف به شرح ذیل بسنده می‌کنیم: شکل مؤنث حرف تعریف به پیچیدگی مذکر آن نیست و تنها برای مفرد یک شکل وجود دارد و آن La می‌باشد که قبل از کلماتی که باحروف باصدا شروع می‌شوند به شکل 'L درمیاید، در جمع هم تنها یک شکل دارد آنهم Le که قبل از کلماتی که با e شروع شوند به صورت 'L درمیاید.
اَکینَکَه یا خنجرهای سکا (به یونانی acinaces، هم‌ریشه با سُغدی "کیناک")، یک گونه شمشیر بوده که به‌دست هخامنشیان به کار می‌رفته‌است. طراحی آن از هخامنشیان بوده است و به‌دست پارسیان مشهور شد و به‌سرعت در تمام جهان باستان گسترش یافت. غالباً، آکیناکه ۳۵–۴۵ سانتیمتر درازا داشته و دو لبه بوده‌است و پهنای بین دو لبه برای کوبیدن و له کردن به کار می‌رفته و یک غلاف به شکل B برای حفظ دست داشته‌است. غلافش منحصر به فرد و معرفش بوده و معمولاً هلالی در یک سویش داشته که اجازه می‌داده است از سمت راست کمربند آویزان شود. آن
می‌داده است از سمت راست کمربند آویزان شود. آن طور که پیداست، آکیناکه یک جنگ‌افزار فروکردنی بوده، و از آنجا که غالباً به سمت راست کمربند آویزان می‌شده، پیداست که، در هنگام خطرهای ناگهانی، به یکباره بیرون کشیده می‌شده است. متون باستانیِ اندکی دربارهٔ آکیناکه در دست است. آکیناکس یک شمشیر پارسی بوده است، ولی مؤلفان لاتین این واژه را به جای هر جنگ‌افزار مشابه دیگری که خواسته‌اند به کار برده‌اند. به‌ویژه، واژهٔ آکیناکه در متون عهد وسطیٰ زیاد دیده می‌شود و معرف نوعی شمشیر اروپایی است. شمشیر پارسی کنونی (شمشیر
نوعی شمشیر اروپایی است. شمشیر پارسی کنونی (شمشیر هلالی‌شکل) شباهت‌هایی به آکیناکه دارد و در عهد باستان وجود نداشته‌است. پارسیان عهد هخامنشی بیشتر از یک گونه شمشیر به کار می‌برده‌اند: در آثار هنری پارسی باستان، محافظان شاه و اشراف مهم خنجرهای زیورگون و اُریب دارند؛ در آثار هنر یونان نیز سربازان پارسیِ مجهز به کُپیس (Kopis) بارها دیده می‌شوند. بیشتر شمشیرهای پارسی به کار رفته به دست هخامنشیان شبیه هم بوده‌اند و دربارهٔ اینکه کدام یک آکیناکه بوده‌است باید پژوهید. یک سرنخ سودمند این است که در متون یونانی و
یک سرنخ سودمند این است که در متون یونانی و رومی آمده‌است که شاه پارسیان آکیناکه خود را به نشانهٔ دوستی می‌فرستاده است. این متون دال بر این است که خنجر شاه آکیناکه بوده‌است. یک نقل قول از مورخ یهودی «ژوزفوس» به جا مانده که می‌گوید: سیکاری‌ها (Sicarii)، که گونه‌ای راهزن بودند، در آن زمان به بیشترین تعداد رسیده بودند و از شمشیرهای کوچکی بهره می‌بردند که از بهر اندازه شبیه آکیناکهٔ پارسیان بود، ولی به مانند سیکای رومی خمیده بود و این راهزنان نامشان را از آن داشتند. این نقل قول هم نشانگر آن است که آکیناکه همان
این نقل قول هم نشانگر آن است که آکیناکه همان خنجر پارسیان است. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Acinaces ویکی‌پدیای انگلیسی
لوئی پانزدهم – معروف به لوئی محبوب ، پادشاه فرانسه و ناوار از یکم سپتامبر سال ۱۷۱۵ تا هنگام مرگش در سال ۱۷۷۴ بود. وی در پنج سالگی جانشین پدرِ پدربزرگش لوئی چهاردهم شد. تا هنگام رسیدن به سن بلوغ در چهارده سالگی در ۱۵ فوریه سال ۱۷۲۳، فیلیپ دوم، دوک اورلئان، برادرزاده لوئی چهاردهم، به عنوان نایب‌السلطنه اداره امور را در دست داشت. کاردینال د فلوری از سال ۱۷۲۶ تا زمان مرگش در سال ۱۷۴۳ وزیر اعظم بود، از آن زمان پادشاه کنترل کامل پادشاهی را به دست گرفت. سلطنت پنجاه‌ونه ساله او بعد از سلطنت لوئی چهاردهم با طول ۷۲
ساله او بعد از سلطنت لوئی چهاردهم با طول ۷۲ سال، دومین دوره طولانی سلطنت در تاریخ فرانسه به حساب می‌آید. در سال ۱۷۴۸، لوئی، هلند اتریش را با وجود اینکه در سال ۱۷۴۵ در نبرد فونتنوی (از جنگ‌های جانشینی اتریش) پیروز شده بود، به امپراتوری مقدس روم بازگرداند. پس از پایان فاجعه‌بار جنگ هفت ساله در سال ۱۷۶۳، سرزمین فرانسه نو در آمریکای شمالی را به بریتانیا و اسپانیا واگذار کرد. او سرزمین‌های دوک‌نشین لورن و جمهوری کورسیکان را در پادشاهی فرانسه ادغام کرد. نوه و جانشین وی، لوئی شانزدهم، پادشاهی را که نیاز به
و جانشین وی، لوئی شانزدهم، پادشاهی را که نیاز به اصلاحات شدید مالی و سیاسی داشت، به ارث برد که در نهایت به انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹ و گردن زده شدن او منجر شد. اوایل زندگی و اقتدار (۱۷۱۰–۱۷۲۳). لوئی پانزدهم پسر نوهٔ لوئی چهاردهم و سومین پسر لوئی، دوک بورگونی‌ (۱۶۸۲–۱۷۱۲) و همسرش ماری آدلاید ساووی، دختر ارشد ویکتور آمادئوس دوم، دوک ساووی بود. وی در ۱۵ فوریه ۱۷۱۰ در کاخ ورسای به دنیا آمد. هنگامی که متولد شد و بلافاصله "دوک آنژو" لقب گرفت. در این زمان، احتمال تبدیل شدن او به پادشاه لوئی پانزدهم بسیار بعید به
تبدیل شدن او به پادشاه لوئی پانزدهم بسیار بعید به نظر می‌رسید. انتظار می‌رفت که پسر ارشد و وارث خود پادشاه، لوئی مشهور به "گراند دوفن" (دوفن بزرگ)، به عنوان لوئی پانزدهم پس از مرگ پادشاه فعلی، تاج و تخت را به دست گیرد و سپس پسر ارشد او لوئی -پدر لوئی ملقب به "پتی دوفن" (دوفن کوچک) و "دوک بورگونی"، در ردیف بعدی قرار می‌گیرد و یک روز احتمالا لوئی شانزدهم خواهد شد. در آن زمان، برادر بزرگتر باقی مانده لوئی، که او نیز لوئی نیز نام داشت، به نوبه خود دوفن فرانسه و سپس پادشاه لوئی هفدهم می‌شد و طبق قانون حق اولویت
سپس پادشاه لوئی هفدهم می‌شد و طبق قانون حق اولویت نخستین فرزند تاج را به اولین پسرش می‌سپرد (توجه داشته باشید که اولین پسر دوک بورگونی، که وی نیز لوئی نام داشت، در سال ۱۷۰۵ در اثر تشنج در زمانی که کمتر از یک سال داشت، درگذشت، اگرچه در طول زندگی کوتاه خود در صف جانشینی پدرش بود و اگر زنده بود بر دو برادر کوچکترش ارجحیت داشت). با این حال، بیماری خط جانشینی را سه نسل به جلو و به طرفین هدایت کرد: در ۱۴ آوریل ۱۷۱۱ گراند دوفن بر اثر آبله درگذشت ، و کمتر از یک سال بعد، در در ۱۲ فوریه ۱۷۱۲، مادر پادشاه آینده، ماری
بعد، در در ۱۲ فوریه ۱۷۱۲، مادر پادشاه آینده، ماری آدلاید، که به سرخک مبتلا شده بود، درگذشت و شش روز بعد، دوک بورگونی، پدر لوئی، که در طول بیماری همسرش وی را رها نکرده بود، نیز درگذشت. با مرگ هر دو دوفن «گراند» و «پتی»، برادر بزرگ لوئی بلافاصله به دوفن فرانسه تبدیل شد، اما کمی بیش از دو هفته دیگر، در ۷ مارس، مشخص شد که هر دو لوئی بزرگ و لوئی کوچکتر نیز به سرخک مبتلا شده بودند. با این دو برادر به روش سنتی و با فصد تحت درمان قرار گرفتند. در شب ۸ تا ۹ مارس، دوفن جدید پنج ساله، به دلیل ترکیبی از بیماری و درمان
جدید پنج ساله، به دلیل ترکیبی از بیماری و درمان درگذشت. آموزگار لوئی، مادام دو ونتادور، پزشکان را از انجام فصد بیشتر بر روی لوئی، که اکنون دوفن فرانسه شده بود، منع کرد، و او را با مخفی کردن او در کمد قصر، جایی که به تنهایی از او مراقبت می‌کرد، ربود. او بسیار بیمار بود، اما به دلیل اعمال و مراقبت‌های آموزگارش، زنده ماند. هنگامی که لوئی چهاردهم در ۱ سپتامبر ۱۷۱۵ درگذشت، لوئی در سن پنج سالگی، لرزان و گریان و بر خلاف احتمالات ضعیف، تاج و تخت را به عنوان لوئی پانزدهم، به ارث برد.طبق فرمان سلطنتی وینسنس که توسط
به ارث برد.طبق فرمان سلطنتی وینسنس که توسط شارل پنجم در سال ۱۳۷۴ صادر شد، ایجاب می‌کرد پادشاهی تا زمانی که لوئی به چهارده سالگی برسد توسط یک نایب السلطنه اداره شود.عنوان نایب السلطنه معمولاً به نزدیکترین خویشاوند بزرگسال زنده پادشاه کوچک، اغلب به مادر یا عمویش، اختصاص می‌یافت. اما از آنجایی که مادر لوئی تحت تأثیر بیماری قرار گرفته بود، و تنها عمویش فیلیپ نیز قبلاً به عنوان پادشاه اسپانیا بر تخت پادشاهی آن کشور نشسته بود، در این مورد، کار به نزدیکترین خویشاوندش، یعنی عموزاده‌اش فیلیپ دوم، دوک اورلئان تعلق
یعنی عموزاده‌اش فیلیپ دوم، دوک اورلئان تعلق گرفت. با این حال، لوئی چهاردهم به فیلیپ، که یک سرباز مشهور بود، اما توسط پادشاه سابق به عنوان یک ملحد و آزادیخواه تلقی می‌شد، بی‌اعتماد بود. پادشاه به‌طور خصوصی از فیلیپ به عنوان "Fanfaron des crimes" ("لاف زن جنایت") یاد کرد.لوئی چهاردهم آرزو داشت که فرانسه توسط پسر مورد علاقه اما نامشروعش، دوک ماین (پسر نامشروع لوئی چهاردهم و مادام دو مونتسپن) اداره شود که در دربار حضور داشت و به دلیل تغییر شگرف در قوانین جانشینی که توسط لوئی چهاردهم وضع شد و به عنوان
جانشینی که توسط لوئی چهاردهم وضع شد و به عنوان قدیمی‌ترین بازماندگان مرد بازمانده او، اکنون می‌توانست در صورت از بین رفتن خط مستقیم جانشینی قانونی، پادشاه شود. در اوت ۱۷۱۴، لوئی چهاردهم اندکی قبل از مرگش، وصیت نامه خود را برای محدود کردن اختیارات نایب السلطنه بازنویسی کرد. مقرر کرد که تا زمانی که پادشاه جدید به سن بلوغ برسد، کشور باید توسط شورای سلطنت متشکل از چهارده عضو اداره شود. فیلیپ، برادرزاده لوئی چهاردهم، به عنوان رئیس این شورا انتخاب شد، اما اعضای دیگر شامل دوک ماین و حداقل هفت تن از متحدان معروف
دیگر شامل دوک ماین و حداقل هفت تن از متحدان معروف او بودند. طبق این اراده، همه تصمیمات باید با اکثریت آرا گرفته می‌شد، به این معنی که همیشه می‌تواند توسط حزب ماین برتری یابد و عملاً به ماین اجازه می‌دهد تا هشت سال آینده بر فرانسه حکومت کند. فیلیپ تله را دید. پارلمان پاریس، مجمعی از اشراف فرانسوی که فیلیپ در میان آنها دوستان زیادی داشت، تنها نهاد قضایی در فرانسه بود که صلاحیت ابطال این بخش از وصیت نامه پادشاه متوفی را داشت و بلافاصله پس از مرگ شاه، فیلیپ به آنان نزدیک شد و از پارلمان درخواست می‌کند که این
آنان نزدیک شد و از پارلمان درخواست می‌کند که این کار را انجام دهند.او در ازای حمایت آنها موافقت کرد که «droit de remontrance» (حق اعتراض) - حق اعتراض به تصمیمات پادشاه - را که توسط لوئی چهاردهم حذف شده بود، به پارلمان بازگرداند."droit de remontrance" به عملکرد سلطنت آسیب می‌رساند و آغاز درگیری بین پارلمان و پادشاه بود که به انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹ کمک کرد. اما در این میان، وصیت نامه باطل شد و فیلیپ به عنوان نایب السلطنه با اختیارات کامل برای عمل به نام پادشاه در همه امور منصوب شد. در ۹ سپتامبر ۱۷۱۵، نایب
در همه امور منصوب شد. در ۹ سپتامبر ۱۷۱۵، نایب السلطنه، پادشاه جوان را از دربار ورسای به پاریس منتقل کرد، جایی که در نزدیکی محل اقامت نایب السلطنه در پله رویال بود. در ۱۲ سپتامبر، او اولین اقدام رسمی خود را انجام داد، اولین "lit de Justice" سلطنت خود را در پله رویال افتتاح کرد. از سپتامبر ۱۷۱۵ تا ژانویه ۱۷۱۶ قبل از اینکه به کاخ تویلری برود، در شاتو وینسنس زندگی می‌کرد. در فوریه ۱۷۱۷، هنگامی که به هفت سالگی رسید، او را از آموزگار خود مادام ونتادور گرفته و تحت مراقبت فرانسوا دو ویلروی، دوک ۷۳ ساله و "مارشال
مراقبت فرانسوا دو ویلروی، دوک ۷۳ ساله و "مارشال فرانسه"، که در وصیت‌نامه لوئی چهاردهم در اوت ۱۷۱۴ به عنوان آموزگار وی انتخاب شد، قرار گرفت. ویلروی آداب دربار را به شاه جوان آموزش داد، به او یاد داد که چگونه از یک هنگ بازدید کند و چگونه از بازدیدکنندگان سلطنتی پذیرایی کند. مهمانان او شامل تزار روسیه پتر کبیر در سال ۱۷۱۷ بود. در اولین ملاقات آنها و برخلاف پروتکل معمولی بین چنین حاکمان بزرگی، تزار دو متری با برداشتن لوئی از زیر بغل و بوسیدن او سلام کرد. لوئی همچنین مهارت‌های اسب سواری و شکار را آموخت که به
همچنین مهارت‌های اسب سواری و شکار را آموخت که به اشتیاق بزرگ تبدیل شد. در سال ۱۷۲۰، به پیروی از لوئی چهاردهم، ویلروی از لوئی جوان خواست تا در دو باله در ملاء عام برقصد -یک بار در کاخ تویلری در ۲۴ فوریه ۱۷۲۰، و سپس بار دیگر در «باله عناصر» در ۳۱ دسامبر ۱۷۲۱.لوئی خجالتی از این اجراها وحشت داشت و هرگز در باله دیگری نرقصید. معلم شاه، آبه آندره هرکول دو فلوری، اسقف فریجس (و بعداً کاردینال دو فلوری) بود، که به او در زبان‌های لاتین، ایتالیایی، تاریخ و جغرافیا، نجوم، ریاضیات و طراحی و نقشه‌کشی آموزش داده بود.
نجوم، ریاضیات و طراحی و نقشه‌کشی آموزش داده بود. پادشاه در سال ۱۷۱۷ با شناسایی رودخانه‌ها، شهرها و ویژگی‌های جغرافیایی روسیه، تزار روسیه را مجذوب خود کرده بود. شاه تا اواخر عمر خود اشتیاق خود را به علم و جغرافیا حفظ کرد. او دپارتمان‌های فیزیک (۱۷۶۹) و مکانیک (۱۷۷۳) را در کالج سلطنتی فرانسه ایجاد کرد، و از اولین نقشه کامل و دقیق فرانسه توسط خاندان کاسینی حمایت کرد. وی در کنار تحصیلات آکادمیک، تحصیلات عملی را در دولت گذراند. در آغاز در سال ۱۷۲۰ او در جلسات منظم شورای سلطنتی شرکت کرد. یک بحران اقتصادی حکومت
شورای سلطنتی شرکت کرد. یک بحران اقتصادی حکومت را مختل کرد. اقتصاددان و بانکدار اسکاتلندی جان لا به عنوان مدیر کل امور مالی انتخاب شد. در ماه مه ۱۷۱۶، «بانک عمومی خصوصی» را افتتاح کرد که به زودی به بانک شاهی تبدیل شد. این بانک عمدتاً توسط دولت تأمین مالی می‌شد و یکی از اولین بانک‌هایی بود که پول کاغذی را منتشر کرد که تضمین می‌کرد می‌تواند با طلا مبادله شود. وی همچنین پاریسی‌های ثروتمند را ترغیب به سرمایه‌گذاری در شرکت می‌سی‌سی‌پی (طرحی برای استعمار قلمرو فرانسه در لوئیزیانا) کرد. سهام شرکت ابتدا افزایش یافت
در لوئیزیانا) کرد. سهام شرکت ابتدا افزایش یافت و سپس در سال ۱۷۲۰ سقوط کرد و وی اموال بانک را با خود برد و از فرانسه فرار کرد و در پی آت پاریسی‌های ثروتمند تمایلی به سرمایه‌گذاری بیشتر یا اعتماد به ارز دیگری به جز طلا نداشتند. در سال ۱۷۱۹، فرانسه، در اتحاد با بریتانیا و جمهوری هلند، علیه اسپانیا اعلام جنگ کرد. اسپانیا هم در خشکی و هم در دریا شکست خورد و به سرعت به دنبال صلح بود. معاهده‌ای بین دو کشور فرانسه و اسپانیا در ۲۷ مارس ۱۷۲۱ امضا شد. دو دولت پیشنهاد کردند که با ازدواج لوئی با ماریانا ویکتوریای
کردند که با ازدواج لوئی با ماریانا ویکتوریای اسپانیایی، دختر هفت ساله فیلیپ پنجم اسپانیا که خود نوه لوئی چهاردهم بود خانواده‌های سلطنتی خود را متحد کنند. قرارداد ازدواج در ۲۵ نوامبر امضا شد و عروس آینده به فرانسه آمد و در لوور اقامت گزید. با این حال، نایب السلطنه تصمیم گرفت که او خیلی جوان است و به زودی بچه‌دار نمی‌شود و او را به اسپانیا فرستادند. در طول بقیه دوره نایب السلطنه، فرانسه در صلح بود و در سال ۱۷۲۰، سلطنت سکوت رسمی در مورد درگیری‌های مذهبی را صادر کرد. مونتسکیو و ولتر اولین آثار خود را منتشر
صادر کرد. مونتسکیو و ولتر اولین آثار خود را منتشر کردند و عصر روشنگری در فرانسه بی سر و صدا آغاز شد. دولت دوک بوربون (۱۷۲۳–۱۷۲۶). در ۱۵ ژوئن ۱۷۲۲، زمانی که لوئی به سیزدهمین سالگرد تولد خود نزدیک می‌شد، پاریس را ترک کرد و به ورسای بازگشت، جایی که خاطرات خوشی از دوران کودکی خود داشت، اما جایی که از دسترس افکار عمومی دور بود. در ۲۵ اکتبر، لوئی در کلیسای جامع رنس به عنوان پادشاه تاجگذاری کرد.در ۱۵ فوریه ۱۷۲۳، بلوغ پادشاه توسط پارلمان پاریس اعلام شد و رسماً به نیابت سلطنت پایان داد. در آغاز سلطنت لوئی، دوک
به نیابت سلطنت پایان داد. در آغاز سلطنت لوئی، دوک اورلئان به مدیریت دولت ادامه داد و در اوت ۱۷۲۳ عنوان نخست‌وزیری را به خود اختصاص داد، اما هنگام ملاقات با معشوقه خود، به دور از دربار و مراقبت‌های پزشکی، در دسامبر همان سال درگذشت. لوئی پانزدهم به دنبال توصیهٔ آموزگار خود فلوری، پسرعموی خود لوئی هنری، دوک بوربون را به جای دوک فقید اورلئان به عنوان نخست‌وزیر منصوب کرد. ازدواج و فرزندان. یکی از اولین اولویت‌های دوک بوربون، یافتن عروس برای پادشاه، تضمین تداوم سلطنت و به ویژه جلوگیری از جانشینی تاج و تخت توسط
سلطنت و به ویژه جلوگیری از جانشینی تاج و تخت توسط خاندان اورلئان بود. فهرستی از ۹۹ شاهزاده‌خانم تهیه شد که از جمله آنها می‌توان به شاهزاده آنه بریتانیای کبیر، باربارای پرتغال، شارلوت آمالی دانمارک، الیزابت ترز اهل لورن، انریشتا داست و خواهران خود دوک هنریت لوئیز دوبوربون و الیزابت الکساندرین دوبوربون بود. اما در نهایت یک جوان ۲۱ ساله، به نام ماری لیزینسکی، دختر استانیسلاو لیزینسکی، پادشاه مخلوع لهستان انتخاب شد. این ازدواج در سپتامبر ۱۷۲۵ برگزار شد، زمانی که پادشاه ۱۵ ساله و ماری ۲۲ ساله بود. گفته می‌شود
که پادشاه ۱۵ ساله و ماری ۲۲ ساله بود. گفته می‌شود که لوئی فوراً عاشق ماری شد.از سال ۱۷۲۷ تا ۱۷۳۷، ماری به لوئی پانزدهم ده فرزند داد: هشت دختر و دو پسر. از میان پسران، تنها پسر بزرگتر، دوفن لوئی (۱۷۲۹–۱۷۶۵)، از دوران کودکی جان سالم به در برد. در حالی که او برای پادشاهی زنده نماند، تولد او به عنوان وارث مورد انتظار با جشن و سرور در تمام حوزه‌های جامعه فرانسه مورد استقبال قرار گرفت. (دوفن لوئی در سال ۱۷۴۷ با ماریا ژوزفینای ساکسونی ازدواج کرد که سه پادشاه بعدی فرانسه را به دنیا آورد: لوئی شانزدهم، لوئی هجدهم و
را به دنیا آورد: لوئی شانزدهم، لوئی هجدهم و شارل دهم). دومین پسر لوئی پانزدهم، دوک آنژو، در سال ۱۷۳۰ به دنیا آمد و در سال ۱۷۳۳ درگذشت. از بین دختران، تنها دو دختر بزرگتر، که دوقلوهای برادر بودند، در ورسای بزرگ شدند. بقیه فرستاده شدند تا در صومعه فونتورو بزرگ شوند. ماری ملکه‌ای باتقوا و گوشه‌گیر بود که بیشتر اوقات خود را در انزوا با درباریان خود می‌گذراند. او نوازنده بود، زیاد مطالعه می‌کرد و بازی‌های اجتماعی انجام می‌داد. تنش بین دوک بوربون و کاردینال دو فلوری بر سر حکم پادشاه افزایش یافت. شخصیت سخت و سرد
بر سر حکم پادشاه افزایش یافت. شخصیت سخت و سرد دوک برای پادشاه جوان جذابیتی نداشت، او به معلم قدیمی خود برای مشاوره در مورد نحوه اداره امور ایالتی مراجعه کرد. هنگامی که پادشاه اصرار داشت که فلوری باید در تمام جلسات بین خود و دوک بوربون شرکت کند، دوک خشمگین شد و شروع به تضعیف موقعیت فلوری در دربار کرد. هنگامی که پادشاه از دسیسه دوک آگاه شد، ناگهان او را برکنار کرد و فلوری را جایگزین او کرد. حکومت با کاردینال د فلوری (۱۷۲۶–۱۷۴۴). امور مالی و کنترل مخالفان. از سال ۱۷۲۶ تا زمان مرگش در سال ۱۷۴۳، فلوری عملاً با
سال ۱۷۲۶ تا زمان مرگش در سال ۱۷۴۳، فلوری عملاً با موافقت شاه بر فرانسه حکومت کرد. فلوری انتخاب‌هایی را که باید انجام شود را دیکته و به بلاتکلیفی پادشاه دامن می‌زد و تملق غرور او را می‌کرد. او پادشاه را از گفتگوی سیاسی با ملکه منع کرد. به منظور صرفه جویی در هزینه‌های دربار، او چهار دختر کوچک پادشاه را برای تحصیل در صومعه فونتورو فرستاد. در ظاهر، صلح آمیزترین و پررونق‌ترین دوره سلطنت لوئی پانزدهم بود، اما بر روی آتشفشان فزاینده‌ای از مخالفت‌ها، به ویژه از جانب اعضای نجیب‌زاده پارلمان، که امتیازات و قدرت خود
اعضای نجیب‌زاده پارلمان، که امتیازات و قدرت خود را کاهش یافته می‌دیدند، ساخته شد. فلوری دکترین پاپ Unigenitus را بخشی از قوانین فرانسه قرار داد و هرگونه بحث و مناظره در پارلمان را ممنوع کرد که باعث افزایش مخالفت‌های خاموش شد. او همچنین اهمیت نیروی دریایی فرانسه را که در درگیری‌های آینده اشتباهی مهلک خواهد بود، کم‌اهمیت جلوه داد. فلوری به پادشاه فضیلت یک دولت باثبات را نشان داد. او همان وزیر جنگ، بوین انگرویلیه، و کنترل‌کننده پول، فیلیبر اری را به مدت دوازده سال و وزیر امور خارجه خود، ژرمن لوئی شوولن را به
سال و وزیر امور خارجه خود، ژرمن لوئی شوولن را به مدت ده سال حفظ کرد. وزیر نیروی دریایی و خاندان پادشاه او، کونته دو مورپاس، در تمام مدت این سمت را بر عهده داشت. در مجموع او در طول نوزده سال فقط سیزده وزیر داشت، در حالی که پادشاه در سی و یک سال آخر عمرش، چهل و سه نفر را به کار گرفت. مسئول کل امور مالی لوئی یعنی میشل روبرت لو پلتیه دز فورت (۱۷۲۶–۱۷۳۰)، پول فرانسه را تثبیت کرد، اگرچه او به دلیل ثروتمند شدن خود در سال ۱۷۳۰ اخراج شد. جانشین او، فیلیبر اری به‌طور قابل توجهی ارزش پول فرانسه را کاهش داد. بدهی ناشی
قابل توجهی ارزش پول فرانسه را کاهش داد. بدهی ناشی از جنگ جانشینی اسپانیا، و سیستم مالیاتی را ساده‌تر و عادلانه‌تر می‌کرد، اگرچه او همچنان باید به «دیکسیم» نامحبوب یا مالیات یک دهم درآمد هر شهروند وابسته بود. آوری در دو سال آخر دولت فلوری موفق شد بودجه سلطنتی را متعادل کند، موفقیتی که دیگر در بقیه دوران سلطنت تکرار نشد. دولت فلوری تجارت را هم در داخل فرانسه و هم با سایر نقاط جهان گسترش داد. حمل‌ونقل و کشتیرانی با تکمیل کانال سنت کوئنتین (که رودخانه‌های اوآز و سم را به هم پیوند می‌دهد) در سال ۱۷۳۸ بهبود
و سم را به هم پیوند می‌دهد) در سال ۱۷۳۸ بهبود یافت، که بعداً به رودخانه اسخلده و کشورهای سفلی گسترش یافت و ساخت سیستماتیک شبکه راه‌های ملی. در اواسط قرن هجدهم، فرانسه دارای مدرن‌ترین و گسترده‌ترین شبکه جاده‌ای در جهان بود. شورای بازرگانی تجارت را تحریک کرد و تجارت دریایی خارجی فرانسه از ۸۰ به ۳۰۸ میلیون «لیور» بین سال‌های ۱۷۱۶ و ۱۷۴۸ افزایش یافت. دولت به سیاست سرکوب مذهبی خود که یانسن‌گراها و به اصطلاح «گالیکان‌ها» را در مجلس اشراف هدف قرار می‌داد، ادامه داد. پس از اخراج ۱۳۹ نفر از اعضای پارلمان‌های استانی
پس از اخراج ۱۳۹ نفر از اعضای پارلمان‌های استانی به دلیل مخالفت با دولت رسمی و دکترین پاپی «یونیگنیتوس»، پارلمان پاریس مجبور به ثبت فرمان پاپی «یونیگنیتوس» شد و از رسیدگی به پرونده‌های مذهبی در آینده منع شد. روابط خارجی - اتحادهای جدید. جنگ جانشینی لهستان. فلوری و وزیر خارجه‌اش ژرمن لوئی شوولن در سال‌های اول حکومتش، علی‌رغم رقابت استعماری‌شان در آمریکای شمالی و هند غربی تلاش کردند تا با حفظ اتحاد فرانسه با بریتانیای کبیر، صلح را حفظ کنند. آنها همچنین اتحاد با اسپانیا را که از خشم پادشاه اسپانیا به دلیل