payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۱۸۶۰، معاون لینکلن، سناتور هانیبال هملین از مین بود. اگرچه هملین با شایستگی خدمت کرده بود، از سلامت خوبی برخوردار بود، و مایل بود دوباره نامزد شود، جانسون به عنوان نامزد انتخاباتی مجدد لینکلن در سال ۱۸۶۴ ظاهر شد. لینکلن در سال ۱۸۶۴ چندین دموکرات جنگی را برای این بلیت در نظر گرفت و مأموری را فرستاد تا ژنرال بنجامین باتلر را به عنوان یکی از معاونان احتمالی معرفی کند. در ماه مه ۱۸۶۴، رئیس‌جمهور ژنرال دانیل سیکلس را برای یک مأموریت حقیقت یاب به نشویل اعزام کرد. اگرچه سیکلس حضور او برای تحقیق یا مصاحبه با
کرد. اگرچه سیکلس حضور او برای تحقیق یا مصاحبه با فرماندار نظامی را انکار کرد، زندگی‌نامه‌نویس جانسون، هانس ال ترفوس، معتقد است که سفر سیکلس به نامزدی بعدی جانسون برای معاونت رئیس‌جمهور مرتبط بود. به گفته مورخ آلبرت کاستل در گزارش خود از ریاست جمهوری جانسون، لینکلن تحت تأثیر مدیریت جانسون در تنسی قرار گرفت. گوردون رید خاطرنشان می‌کند که در حالی که بلیت لینکلن-هملین ممکن است در سال ۱۸۶۰ از نظر جغرافیایی متعادل در نظر گرفته شود، «وجود جانسون، دموکرات جنگی جنوبی، پیام درستی را در مورد حماقت جدایی و ظرفیت مستمر
پیام درستی را در مورد حماقت جدایی و ظرفیت مستمر برای اتحاد در داخل کشور ارسال کرد. عامل دیگر تمایل ویلیام سیوارد وزیر امور خارجه برای ناکام گذاشتن نامزدی معاون رئیس‌جمهور همکار نیو یورکر و سناتور سابق دانیل اس. دیکینسن، دموکرات جنگی، زیرا اگر سیوارد دیگری معاون رئیس‌جمهور می‌شد، احتمالاً باید جای خود را تسلیم می‌کرد. جانسون، هنگامی که خبرنگاران هدف احتمالی دیدار سیکلس را به او گفتند، از طرف خودش فعال بود، سخنرانی می‌کرد و از دوستان سیاسی‌اش می‌خواست در پشت صحنه کار کنند تا نامزدی او را تقویت کنند. لینکلن
صحنه کار کنند تا نامزدی او را تقویت کنند. لینکلن برای اینکه در سال ۱۸۶۴ موضوع وحدت را به تصویر بکشد، به جای جمهوری خواهان، زیر پرچم حزب متحد ملی شرکت کرد. در کنوانسیون حزب در بالتیمور در ژوئن، لینکلن به راحتی نامزد شد، اگرچه صحبت‌هایی در مورد جایگزینی او با یک افسر کابینه یا یکی از ژنرال‌های موفق تر وجود داشت. پس از اینکه کنوانسیون از لینکلن حمایت کرد، سایمون کامرون، وزیر جنگ سابق، قطعنامه ای برای نامزدی هملین ارائه کرد، اما شکست خورد. جانسون توسط سی ام. آلن از ایندیانا با یک نماینده آیووا که آن را فرستاده
از ایندیانا با یک نماینده آیووا که آن را فرستاده است. در اولین رای‌گیری، جانسون با ۲۰۰ رای در مقابل ۱۵۰ برای هملین و ۱۰۸ رای برای دیکینسن پیشتاز شد. در دومین رای‌گیری، کنتاکی رای خود را به جانسون تغییر داد و شروع به ازدحام کرد. جانسون در رای دوم با ۴۹۱ رای در مقابل ۱۷ رای هملین و ۸ رای برای دیکینسن انتخاب شد. لینکلن از نتیجه ابراز خرسندی کرد، «فکر می‌کنم اندی جانسون مرد خوبی است.» هنگامی که خبر به نشویل رسید، جمعیتی گرد آمدند و فرماندار نظامی موظف شد با سخنرانی در مورد انتخاب خود به‌عنوان یک جنوبی صحبت
سخنرانی در مورد انتخاب خود به‌عنوان یک جنوبی صحبت کند. در واقع اتحادیه را ترک نکرده بود. اگرچه در آن زمان غیرمعمول بود که یک نامزد ملی به‌طور فعال مبارزات انتخاباتی کند، جانسون چندین سخنرانی در تنسی، کنتاکی، اوهایو و ایندیانا ایراد کرد. او همچنین به دنبال افزایش شانس خود در تنسی و در عین حال برقراری مجدد دولت مدنی با محدود کردن سوگند وفاداری بود، زیرا رای‌دهندگان اکنون باید سوگند یاد کنند که با توافق با ائتلافیه مخالفند. جورج بی مک‌کللن، نامزد دموکرات‌ها برای ریاست‌جمهوری، امیدوار بود که با مذاکره از
برای ریاست‌جمهوری، امیدوار بود که با مذاکره از خونریزی بیشتر جلوگیری کند و بنابراین سوگند سخت‌گیرانه‌تر برای وفاداری، عملاً حامیانش را محروم کرد. لینکلن از غلبه بر جانسون خودداری کرد و بلیت آنها با ۲۵٬۰۰۰ رای ایالت را به خود اختصاص داد. کنگره از شمارش آرای انتخاباتی تنسی خودداری کرد، اما لینکلن و جانسون به آنها نیازی نداشتند، زیرا در اکثر ایالت‌هایی که رای داده بودند پیروز شدند و به راحتی انتخابات را تضمین کردند. اکنون معاون رئیس‌جمهور منتخب جانسون مشتاق بود تا کار ایجاد مجدد دولت غیرنظامی در تنسی را تکمیل
تا کار ایجاد مجدد دولت غیرنظامی در تنسی را تکمیل کند، اگرچه جدول زمانی انتخاب فرماندار جدید اجازه نداد تا پس از روز تحلیف، یعنی ۴ مارس، این کار انجام شود. نشویل برای تکمیل وظیفه اش، اما مشاوران لینکلن به او گفتند که نمی‌تواند بماند، اما با لینکلن سوگند یاد خواهد کرد. در این ماه‌ها، نیروهای اتحادیه بازپس‌گیری شرق تنسی، از جمله گرینویل را به پایان رساندند. درست قبل از خروج او، رای‌دهندگان تنسی قانون اساسی جدیدی را تصویب کردند که برده داری را لغو کرد، در ۲۲ فوریه ۱۸۶۵. یکی از آخرین اقدامات جانسون به عنوان
فوریه ۱۸۶۵. یکی از آخرین اقدامات جانسون به عنوان فرماندار نظامی تأیید نتایج بود. جانسون برای ادای سوگند به واشینگتن سفر کرد، اگرچه به گفته گوردون رید، «با توجه به آنچه در ۴ مارس ۱۸۶۵ اتفاق افتاد، شاید بهتر بود جانسون در نشویل می‌ماند.» کاستل به تب حصبه اشاره کرد، اگرچه گوردون رید اشاره می‌کند که هیچ مدرک مستقلی برای آن تشخیص وجود ندارد. در غروب ۳ مارس، جانسون در مهمانی به افتخار او شرکت کرد که در آن مشروب زیادی نوشید. صبح روز بعد در کاپیتول آویزان شد و از معاون رئیس‌جمهور هملین مقداری ویسکی خواست. هملین یک
رئیس‌جمهور هملین مقداری ویسکی خواست. هملین یک بطری تولید کرد و جانسون دو نوشیدنی سفت مصرف کرد و گفت: «من برای موقعیتی که می‌توانم به تمام نیرو نیاز دارم.» در مجلس سنا، جانسون در حالی که لینکلن، کنگره و مقامات بلندپایه نگاه می‌کردند، نطقی پر سر و صدا ایراد کرد. او در برخی مواقع تقریباً ناهماهنگ بود، سرانجام در پیچ و خم متوقف شد، در نتیجه هملین با عجله او را به عنوان معاون رئیس‌جمهور سوگند یاد کرد. لینکلن که با غم و اندوه در جریان افتضاح تماشا کرده بود، سپس به مراسم سوگند خود در خارج از کاپیتول رفت و دومین
به مراسم سوگند خود در خارج از کاپیتول رفت و دومین سخنرانی تحسین شده خود را در مراسم تحلیف ایراد کرد. در هفته‌های پس از تحلیف، جانسون تنها برای مدت کوتاهی ریاست سنا را بر عهده داشت و در خانه یکی از دوستانش به نام فرانسیس پرستون بلر در مریلند از تمسخر عمومی پنهان شد. وقتی او به واشینگتن بازگشت، قصد داشت به تنسی برود تا خانواده اش را در گرینویل مستقر کند. در عوض، پس از شنیدن خبر اینکه ژنرال یولیسیز سایمن گرانت، پایتخت ائتلافیه ریچموند، ویرجینیا را تسخیر کرده بود، باقی ماند و پایان جنگ را پیش‌بینی می‌کرد.
بود، باقی ماند و پایان جنگ را پیش‌بینی می‌کرد. لینکلن، در پاسخ به انتقاد از رفتار جانسون، اظهار داشت که «من سال‌ها است که اندی جانسون را می‌شناسم؛ او روز گذشته لغزش بدی انجام داد، اما شما نباید بترسید؛ اندی یک مست نیست.» ریاست جمهوری (۱۸۶۵–۱۸۶۹). الحاق. در بعدازظهر ۱۴ آوریل ۱۸۶۵، لینکلن و جانسون برای اولین بار پس از تحلیف با یکدیگر ملاقات کردند. ترفوس بیان می‌کند که جانسون می‌خواست «لینکلن را وادار کند که نسبت به خائنان خیلی ملایم نباشد». در آن شب، رئیس‌جمهور لینکلن در تئاتر فورد توسط جان ویلکس بوث، یکی از
لینکلن در تئاتر فورد توسط جان ویلکس بوث، یکی از هواداران ائتلافیه، مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به مرگ مجروح شد. تیراندازی به رئیس‌جمهور بخشی از یک توطئه برای ترور لینکلن، جانسون و سیوارد در همان شب بود. سیوارد به سختی از زخم‌هایش جان سالم به در برد، در حالی که جانسون از حمله فرار کرد زیرا قاتل احتمالی او، جورج آتزرودت، به جای کشتن معاون رئیس‌جمهور مست شد. لئونارد جی. فارول، یکی از اعضای همسایه خانه کرکوود، جانسون را با خبر تیراندازی لینکلن از خواب بیدار کرد. جانسون با عجله به بستر مرگ رئیس‌جمهور رفت، جایی
جانسون با عجله به بستر مرگ رئیس‌جمهور رفت، جایی که مدت کوتاهی در آنجا ماند و در بازگشت قول داد، «آنها برای این رنج خواهند برد.» مراسم سوگند جانسون بین ساعت ۱۰ و ۱۱ صبح با ریاست قاضی سالمون پی چیس در حضور اکثر اعضای کابینه انجام شد. رفتار جانسون توسط روزنامه‌ها به عنوان «موجب و باوقار» توصیف شد. برخی از اعضای کابینه آخرین بار جانسون را در مراسم تحلیف دیده بودند که ظاهراً مست بود. در ظهر، جانسون اولین جلسه کابینه خود را در دفتر وزیر خزانه داری برگزار کرد و از همه اعضا خواست که در سمت خود باقی بمانند. وقایع
همه اعضا خواست که در سمت خود باقی بمانند. وقایع ترور منجر به گمانه‌زنی‌هایی در مورد جانسون و آنچه توطئه‌گران ممکن است برای او داشته باشند، شد. به امید بیهوده نجات جانسون پس از دستگیری، آتزرودت در مورد این توطئه صحبت کرد، اما چیزی نگفت که نشان دهد ترور جانسون صرفاً یک حقه بوده است. نظریه پردازان توطئه به این واقعیت اشاره می‌کنند که در روز ترور، بوث به خانه کرکوود آمد و یکی از کارت‌های خود را نزد منشی خصوصی جانسون، ویلیام ای. براونینگ، گذاشت. پیام روی آن این بود: «نمی‌خواهم مزاحمت شوم. در خانه هستی؟ جی.
این بود: «نمی‌خواهم مزاحمت شوم. در خانه هستی؟ جی. ویلکس بوث.» جانسون با عزت بر مراسم تشییع جنازه لینکلن در واشینگتن، قبل از اینکه جسد سلف او برای خاکسپاری به خانه اش به اسپرینگفیلد، ایلینوی فرستاده شود، اداره می‌کرد. اندکی پس از مرگ لینکلن، ژنرال اتحادیه ویلیام تکامسه شرمن گزارش داد که او بدون مشورت با واشینگتن، با ژنرال ائتلافیه جوزف جانستون برای تسلیم نیروهای ائتلافیه در کارولینای شمالی در ازای باقی ماندن دولت ایالتی در قدرت، به توافق آتش‌بس دست یافته است. با حقوق مالکیت خصوصی (بردگان) که باید رعایت شود.
با حقوق مالکیت خصوصی (بردگان) که باید رعایت شود. این حتی به کسانی که در بردگی بودند آزادی نداد. این برای جانسون یا کابینه قابل قبول نبود، زیرا شرمن برای تسلیم شدن بدون انجام معاملات سیاسی، پیامی فرستاد که او انجام داد. علاوه بر این، جانسون ۱۰۰٬۰۰۰ دلار جایزه (معادل ۱٫۹۹ میلیون دلار در سال ۲۰۲۳) برای رئیس‌جمهور ائتلافیه، دیویس، که در آن زمان فراری بود، تعیین کرد، که به جانسون شهرت مردی داد که در جنوب سختگیر بود. جنجال برانگیزتر، او اجازه اعدام مری سورات را به خاطر نقش او در ترور لینکلن داد. سورات با سه نفر
خاطر نقش او در ترور لینکلن داد. سورات با سه نفر دیگر از جمله آتزرودت در ۷ ژوئیه ۱۸۶۵ اعدام شد. بازسازی. پس زمینه. جانسون پس از تصدی مسئولیت، با این سؤال مواجه شد که با ائتلافیه سابق چه باید کرد. رئیس‌جمهور لینکلن به دولت‌های وفادار در ویرجینیا، آرکانزاس، لوئیزیانا و تنسی اجازه داده بود که اتحادیه بخش‌های زیادی از این ایالت‌ها را تحت کنترل خود درآورد و از طرحی ده درصدی حمایت کرد که اجازه می‌دهد پس از اینکه ده درصد رأی‌دهندگان در هر ایالت سوگند یاد کنند، انتخابات آینده برگزار شود. کنگره این را بسیار ملایم
آینده برگزار شود. کنگره این را بسیار ملایم تلقی کرد. طرح خود، که اکثر رأی دهندگان را ملزم به ادای سوگند وفاداری می‌کرد، در سال ۱۸۶۴ هر دو مجلس را تصویب کرد، اما جیب لینکلن آن را وتو کرد. جانسون در بازسازی سه هدف داشت. او به دنبال بازسازی سریع ایالت‌ها بود، به این دلیل که آنها هرگز واقعاً اتحادیه را ترک نکرده بودند، و بنابراین باید پس از تشکیل دولت توسط شهروندان وفادار، دوباره به رسمیت شناخته شوند. از نظر جانسون، حق رای آفریقایی-آمریکایی‌ها یک تأخیر و حواس‌پرتی بود. تصمیم‌گیری در مورد اینکه چه کسی باید رای
بود. تصمیم‌گیری در مورد اینکه چه کسی باید رای دهد، همیشه مسئولیت دولت بوده است. دوم، قدرت سیاسی در ایالت‌های جنوبی باید از طبقه کاشت‌کننده به «پلبی‌های» محبوب او منتقل شود. جانسون می‌ترسید که آزادگان، که بسیاری از آنها هنوز از نظر اقتصادی به اربابان سابق خود وابسته بودند، ممکن است به دستور آنها رأی دهند. سومین اولویت جانسون، انتخاب خودش در سال ۱۸۶۸ بود، شاهکاری که هیچ‌کس که جانشین رئیس‌جمهور متوفی شده بود، موفق به انجام آن نشده بود، و تلاش برای تضمین یک ائتلاف دموکرات ضد بازسازی کنگره در جنوب. جمهوری
ائتلاف دموکرات ضد بازسازی کنگره در جنوب. جمهوری خواهان چند جناح تشکیل داده بودند. جمهوری خواهان رادیکال به دنبال رای دادن و سایر حقوق مدنی برای آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار بودند. آنها بر این باور بودند که آزادگان می‌توانند برای قدردانی از رهایی به جمهوری‌خواهان رأی دهند، و آرای سیاه‌پوستان می‌تواند جمهوری‌خواهان را در قدرت و دموکرات‌های جنوبی، از جمله شورشیان سابق، را از نفوذ دور نگه دارد. آنها معتقد بودند که ائتلافیه‌های برتر باید مجازات شوند. جمهوری خواهان میانه‌رو به دنبال دور نگه داشتن دموکرات‌ها از
میانه‌رو به دنبال دور نگه داشتن دموکرات‌ها از قدرت در سطح ملی و جلوگیری از به دست گرفتن مجدد قدرت توسط شورشیان سابق بودند. آنها به اندازه همکاران رادیکال خود در مورد ایده حق رای آفریقایی-آمریکایی‌ها مشتاق نبودند، چه به دلیل نگرانی‌های سیاسی محلی خود، و چه به این دلیل که معتقد بودند که آزادگان احتمالاً به بدی رأی خواهند داد. دموکرات‌های شمالی طرفدار احیای بی قید و شرط ایالت‌های جنوبی بودند. آنها از حق رای آفریقایی-آمریکایی، که ممکن است کنترل دموکرات‌ها در جنوب را تهدید کند، حمایت نکردند. بازسازی ریاست
در جنوب را تهدید کند، حمایت نکردند. بازسازی ریاست جمهوری. جانسون در ابتدا مجبور شد سیاست بازسازی را بدون مداخله قانونی طراحی کند، زیرا کنگره قرار بود تا دسامبر ۱۸۶۵ دوباره تشکیل جلسه دهد. جمهوری خواهان رادیکال به رئیس‌جمهور گفتند که ایالت‌های جنوبی از نظر اقتصادی در وضعیت هرج و مرج هستند و از او خواستند از اهرم خود برای پافشاری بر حقوق آزادگان به عنوان شرط بازگشت به اتحادیه استفاده کند. اما جانسون، با حمایت مقامات دیگر از جمله سیوارد، اصرار داشت که حق رای دادن یک ایالت است، نه یک موضوع فدرال. کابینه در این
یک ایالت است، نه یک موضوع فدرال. کابینه در این مورد اختلاف نظر داشت. اولین اقدامات بازسازی جانسون دو اعلامیه بود، با حمایت متفق القول کابینه وی، در ۲۹ مه. یکی دولت ویرجینیا را به رهبری فرماندار موقت فرانسیس پیرپونت به رسمیت شناخت. دومی عفو را برای همه شورشیان سابق به جز کسانی که دارایی به ارزش ۲۰٬۰۰۰ دلار یا بیشتر داشتند، در نظر گرفت. همچنین یک فرماندار موقت برای کارولینای شمالی منصوب کرد و اجازه برگزاری انتخابات را داد. هیچ‌یک از این اعلامیه‌ها شامل مقرراتی در مورد حق رای سیاهپوستان یا حقوق آزادگان
مقرراتی در مورد حق رای سیاهپوستان یا حقوق آزادگان نمی‌شد. رئیس‌جمهور دستور داد که کنوانسیون‌های قانون اساسی در سایر کشورهای شورشی سابق برگزار شود. زمانی که ایالت‌های جنوبی روند تشکیل دولت‌ها را آغاز کردند، سیاست‌های جانسون از حمایت عمومی قابل توجهی در شمال برخوردار شد، که او به عنوان حمایت بی قید و شرط برای بازگرداندن سریع جنوب در نظر گرفت. در حالی که او چنین حمایتی را از جنوب سفید دریافت می‌کرد، عزم شمالی‌ها را برای اطمینان از اینکه جنگ بیهوده انجام نشده بود دست کم گرفت. در افکار عمومی شمال این مهم بود که
دست کم گرفت. در افکار عمومی شمال این مهم بود که جنوب شکست خود را بپذیرد، به بردگی پایان داده شود، و وضعیت سیاهپوستان آمریکایی بهبود یابد. حق رای در آن زمان از اهمیت کمتری برخوردار بود - فقط تعداد انگشت شماری از ایالت‌های شمالی (بیشتر در نیوانگلند) به مردان آفریقایی-آمریکایی حق رای دادن بر اساس همان سفیدپوستان را دادند و در اواخر سال ۱۸۶۵، کنکتیکت، ویسکانسین و مینه سوتا رای منفی دادند. افکار عمومی شمالی انفعال جانسون در مورد حق رای سیاهپوستان را به عنوان یک آزمایش تحمل کردند تا در صورت تسریع پذیرش شکست توسط
تحمل کردند تا در صورت تسریع پذیرش شکست توسط جنوب مجاز باشد. در عوض، سفیدپوستان جنوبی احساس شجاعت می‌کردند. تعدادی از ایالت‌های جنوبی کدهای سیاه را تصویب کردند، کارگران آفریقایی-آمریکایی را با قراردادهای سالانه ای که نمی‌توانستند ترک کنند، به مزارع ملزم می‌کردند و به مجریان قانون اجازه می‌دادند تا آنها را به خاطر ولگردی دستگیر کنند و کارشان را اجاره دهند. اکثر جنوبی‌هایی که به کنگره انتخاب شدند از کنفدراسیون‌های سابق بودند که برجسته‌ترین آنها سناتور منتخب جورجیا و معاون سابق رئیس‌جمهور ائتلافیه الکساندر
جورجیا و معاون سابق رئیس‌جمهور ائتلافیه الکساندر استیونز بود. کنگره در اوایل دسامبر ۱۸۶۵ تشکیل شد. پیام آشتی جویانه سالانه جانسون به آنها با استقبال خوبی روبرو شد. با این وجود، کنگره از حضور قانونگذاران جنوبی خودداری کرد و کمیته ای را برای توصیه قوانین بازسازی مناسب ایجاد کرد. شمالی‌ها از این ایده که رهبران کنفدراسیون پشیمان نشده بودند، مانند استیونز، که در زمانی که زخم‌های عاطفی ناشی از جنگ خام باقی مانده بود، دوباره به دولت فدرال پیوستند، خشمگین شدند. آنها کدهای سیاه را دیدند که آمریکایی‌های
شدند. آنها کدهای سیاه را دیدند که آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را در موقعیتی قرار می‌داد که به سختی بالاتر از بردگی بود. جمهوری خواهان همچنین می‌ترسیدند که احیای ایالت‌های جنوبی دموکرات‌ها را به قدرت بازگرداند. علاوه بر این، به گفته دیوید او. استوارت در کتاب خود در مورد استیضاح جانسون، «خشونت و فقری که جنوب را تحت ستم قرار می‌دهد، مخالفان جانسون را تحریک می‌کند». جدایی از جمهوری خواهان: ۱۸۶۶. کنگره تمایلی به رویارویی با رئیس‌جمهور نداشت و در ابتدا تنها به دنبال تنظیم دقیق سیاست‌های جانسون در قبال جنوب بود.
تنظیم دقیق سیاست‌های جانسون در قبال جنوب بود. به گفته ترفوس، «اگر زمانی بود که جانسون می‌توانست با میانه روهای حزب جمهوری خواه به توافق برسد، آن دوره پس از بازگشت کنگره بود.» رئیس‌جمهور از اقدامات تحریک آمیز حزب ناراضی بود. ایالت‌های جنوبی، و در مورد تداوم کنترل توسط نخبگان پیش از جنگ در آنجا، اما هیچ اظهارنظری علنی نکرد و معتقد بود که جنوبی‌ها حق دارند همان‌طور که انجام می‌دهند عمل کنند، حتی اگر عاقلانه نباشد. در اواخر ژانویه ۱۸۶۶، او متقاعد شد که برنده شدن در رویارویی با جمهوری‌خواهان رادیکال برای
شدن در رویارویی با جمهوری‌خواهان رادیکال برای برنامه‌های سیاسی‌اش ضروری است - هم برای موفقیت بازسازی و هم برای انتخاب مجدد در سال ۱۸۶۸. او ترجیح می‌داد که این درگیری به جای تلاش‌های قانون‌گذاری برای رای‌دادن آفریقایی‌ها به وجود آید. لایحه ای برای انجام این امر در مجلس نمایندگان تصویب شد، اما در کمال ناامیدی جانسون، قبل از اینکه بتواند آن را وتو کند، در سنا متوقف شد. لیمان ترامبول، سناتور ایلینوی، رهبر جمهوری خواهان میانه‌رو و رئیس کمیته قضایی، مشتاق به تفاهم با رئیس‌جمهور بود. او لایحه‌ای را از طریق کنگره
با رئیس‌جمهور بود. او لایحه‌ای را از طریق کنگره ارائه کرد که بر اساس آن، دفتر آزادگان فراتر از لغو برنامه‌ریزی شده آن در سال ۱۸۶۷، و اولین لایحه حقوق مدنی برای اعطای شهروندی به آزادگان ارائه شد. ترامبول چندین بار با جانسون ملاقات کرد و متقاعد شد که رئیس‌جمهور این تدابیر را امضا خواهد کرد (جانسون به ندرت با بازدیدکنندگان مخالفت می‌کرد و اغلب کسانی را که با او ملاقات می‌کردند فریب می‌داد تا فکر کنند او موافق است). در واقع، رئیس‌جمهور با هر دو لایحه به عنوان نقض حاکمیت دولت مخالفت کرد. علاوه بر این، هر دو
نقض حاکمیت دولت مخالفت کرد. علاوه بر این، هر دو لایحه ترامبول در میان سفیدپوستان جنوبی که جانسون امیدوار بود آنها را در حزب جدید خود بگنجاند، محبوبیت نداشت. جانسون لایحه دفتر فریدمن را در ۱۸ فوریه ۱۸۶۶ وتو کرد تا سفیدپوستان جنوبی و خشم متحیرانه قانونگذاران جمهوری‌خواه را خوشحال کند. زمانی که روز بعد در مجلس سنا با شکست مواجه شد، او خود را محق می‌دانست. جانسون معتقد بود که رادیکال‌ها اکنون منزوی و شکست خواهند خورد و جمهوریخواهان میانه‌رو پشت سر او شکل خواهند گرفت. او نمی‌دانست که میانه‌روها نیز می‌خواهند
گرفت. او نمی‌دانست که میانه‌روها نیز می‌خواهند رفتار منصفانه با آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را ببینند. در ۲۲ فوریه ۱۸۶۶، در روز تولد واشینگتن، جانسون یک سخنرانی بداهه به هوادارانی که به کاخ سفید راهپیمایی کرده بودند ایراد کرد و خواستار سخنرانی به افتخار اولین رئیس‌جمهور شد. او در سخنرانی یک ساعته خود بیش از ۲۰۰ بار به خود اشاره کرد. بدتر از آن، او همچنین از «مردانی … هنوز مخالف اتحادیه» صحبت می‌کند که نمی‌توانست دست دوستی را که به جنوب داده بود دراز کند. هنگامی که از سوی جمعیت فراخوانده شد تا بگوید آنها چه
که از سوی جمعیت فراخوانده شد تا بگوید آنها چه کسانی هستند، جانسون از تادئوس استیونس، نماینده کنگره پنسیلوانیا، چارلز سامنر، سناتور ماساچوست و وندل فیلیپس، که خواستار الغا شده بود، نام برد و آنها را به طراحی ترور خود متهم کرد. جمهوری‌خواهان این سخنرانی را به‌عنوان اعلان جنگ می‌دانستند، در حالی که یکی از متحدان دموکرات تخمین زد که سخنرانی جانسون ۲۰۰٬۰۰۰ رأی در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره در سال ۱۸۶۶ برای حزب هزینه داشت. اگرچه میانه‌روها به شدت از آنها خواسته بودند تا قانون حقوق مدنی ۱۸۶۶ را امضا کنند، جانسون
تا قانون حقوق مدنی ۱۸۶۶ را امضا کنند، جانسون با وتو کردن آن در ۲۷ مارس قاطعانه با آنها شکست خورد. ۳۶ ایالت در کنگره نمایندگی نداشتند و به نفع آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار و علیه آنها «تبعیض» قائل شدند. در عرض سه هفته، کنگره وتوی او را نادیده گرفت، اولین باری که در مورد یک لایحه بزرگ در تاریخ آمریکا انجام شد. وتو که اغلب به عنوان یک اشتباه کلیدی در دوران ریاست جمهوری جانسون تلقی می‌شود، میانه‌روها را متقاعد کرد که امیدی به همکاری با او وجود ندارد. اریک فونر، مورخ، در جلد خود در مورد بازسازی، آن را «فاجعه
مورخ، در جلد خود در مورد بازسازی، آن را «فاجعه بارترین اشتباه محاسباتی دوران سیاسی خود» می‌داند. به گفته استوارت، وتو «برای بسیاری اشتباه تعیین کننده او بود، ایجاد لحنی از رویارویی همیشگی با کنگره که تا پایان دوره ریاست جمهوری او غالب بود». کنگره همچنین متمم چهاردهم را به ایالت‌ها پیشنهاد کرد. توسط ترامبول و دیگران نوشته شده بود، برای تصویب توسط مجالس ایالتی در فرآیندی ارسال شد که رئیس‌جمهور هیچ نقشی در آن ندارد، اگرچه جانسون با آن مخالفت کرد. این اصلاحیه برای قرار دادن مفاد کلیدی قانون حقوق شهروندی در
برای قرار دادن مفاد کلیدی قانون حقوق شهروندی در قانون اساسی طراحی شد، اما فراتر رفت. این اصلاحیه، شهروندی را برای هر فردی که در ایالات متحده متولد شده بود (به استثنای سرخپوست‌هایی که رزرو شده بودند، گسترش داد)، ایالت‌هایی را که به آزادگان رای نمی‌دادند مجازات کرد، و مهم‌تر از همه، حقوق مدنی فدرال جدیدی ایجاد کرد که می‌توانست توسط دادگاه‌های فدرال محافظت شود. همچنین تضمین کرد که بدهی فدرال پرداخت خواهد شد و بازپرداخت بدهی‌های جنگ کنفدراسیون را ممنوع کرد. علاوه بر این، بسیاری از کنفدراسیون‌های سابق را از سمت
بر این، بسیاری از کنفدراسیون‌های سابق را از سمت خود سلب صلاحیت کرد، اگرچه این معلولیت می‌توانست توسط کنگره حذف شود، نه رئیس‌جمهور. هر دو مجلس قانون دفتر آزادگان را برای بار دوم تصویب کردند و رئیس‌جمهور دوباره آن را وتو کرد. این بار حق وتو لغو شد. در تابستان سال ۱۸۶۶، زمانی که کنگره سرانجام به تعویق افتاد، روش جانسون برای بازگرداندن ایالت‌ها به اتحادیه از طریق فرمان اجرایی، بدون تدابیری برای آزادگان، با مشکل عمیق مواجه شد. ایالت زادگاه او تنسی علیرغم مخالفت رئیس‌جمهور، اصلاحیه چهاردهم را تصویب کرد. هنگامی
رئیس‌جمهور، اصلاحیه چهاردهم را تصویب کرد. هنگامی که تنسی این کار را کرد، کنگره بلافاصله هیئت پیشنهادی خود را نشست و جانسون را شرمنده کرد. تلاش‌ها برای سازش شکست خورد، و جنگ سیاسی بین جمهوری‌خواهان متحد از یک طرف و از سوی دیگر، جانسون و متحدان شمالی و جنوبی‌اش در حزب دموکرات درگرفت. او گردهمایی حزب متحد ملی را فراخواند. جمهوریخواهان به استفاده از شناسه قبلی خود بازگشته بودند. جانسون قصد داشت از نام کنار گذاشته شده برای متحد کردن حامیان خود و به دست آوردن انتخابات برای یک دوره کامل در سال ۱۸۶۸ استفاده کند.
برای یک دوره کامل در سال ۱۸۶۸ استفاده کند. ایالت‌های جنوبی اجازه رای دادن نداشتند. جانسون به شدت مبارزات انتخاباتی خود را انجام داد و یک تور سخنرانی عمومی به نام "Swing Around the Circle" انجام داد. این سفر، از جمله سخنرانی‌هایی در شیکاگو، سنت لوئیس، ایندیاناپولیس و کلمبوس، از نظر سیاسی فاجعه‌بار بود. این مبادلات زیر شأن ریاست جمهوری قرار گرفت. جمهوری خواهان با قاطعیت پیروز شدند و اکثریت دو سوم خود را در کنگره افزایش دادند و برنامه‌هایی برای کنترل بازسازی انجام دادند. جانسون دموکرات‌ها را به خاطر حمایت کم
دادند. جانسون دموکرات‌ها را به خاطر حمایت کم از جنبش اتحادیه ملی سرزنش کرد. بازسازی رادیکال. حتی با پیروزی جمهوری خواهان در نوامبر ۱۸۶۶، جانسون خود را در موقعیت قوی می‌دانست. متمم چهاردهم هنوز توسط ایالت‌های کافی برای اجرایی شدن تصویب نشده بود و تنسی به تنهایی در میان ایالت‌های جنوبی یا مرزی به آن رأی داد. از آنجایی که اصلاحیه نیاز به تصویب سه چهارم ایالت‌ها برای تبدیل شدن به قانون اساسی داشت، او معتقد بود که بن‌بست به نفع او شکسته می‌شود و منجر به انتخاب او در سال ۱۸۶۸ می‌شود. پس از تشکیل مجدد آن در
او در سال ۱۸۶۸ می‌شود. پس از تشکیل مجدد آن در دسامبر ۱۸۶۶، کنگره پر انرژی شروع به تصویب قوانین کرد. این شامل لایحه رای‌گیری ناحیه کلمبیا می‌شد. کنگره نبراسکا را به دلیل حق وتو به اتحادیه پذیرفت و جمهوری خواهان دو سناتور و ایالتی را به دست آوردند که به سرعت این اصلاحیه را تصویب کرد. وتوی جانسون در مورد لایحه ایالتی برای کلرادو حفظ شد. سناتورهای زیادی موافقت کردند که ناحیه ای با ۳۰٬۰۰۰ نفر جمعیت هنوز شایسته ایالتی شدن برای پیروزی در آن روز نیست. در ژانویه ۱۸۶۷، استیونز، نماینده کنگره، قانونی را برای انحلال
استیونز، نماینده کنگره، قانونی را برای انحلال دولت‌های ایالت جنوبی و تشکیل مجدد آنها به پنج منطقه نظامی، تحت حکومت نظامی، ارائه کرد. ایالت‌ها دوباره با برگزاری کنوانسیون‌های قانون اساسی شروع خواهند کرد. آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار می‌توانند به آنها رأی دهند یا نماینده شوند. کنفدراسیون‌های سابق نتوانستند. در روند قانونگذاری، کنگره به این لایحه اضافه کرد که بازگرداندن به اتحادیه پس از تصویب اصلاحیه چهاردهم توسط ایالت و تکمیل فرایند الحاق آن به قانون اساسی انجام می‌شود. جانسون و جنوبی‌ها به مصالحه‌ای دست زدند
می‌شود. جانسون و جنوبی‌ها به مصالحه‌ای دست زدند که به موجب آن جنوب با نسخه اصلاح‌شده اصلاحیه بدون رد صلاحیت کنفدراسیون‌های سابق و برای حق رأی محدود سیاه‌پوستان موافقت می‌کرد. جمهوری خواهان بر زبان کامل اصلاحیه پافشاری کردند و این معامله از بین رفت. اگرچه جانسون می‌توانست اولین قانون بازسازی را که کمتر از ده روز قبل از پایان کنگره سی و نهم به او ارائه شده بود، وتو کند، او تصمیم گرفت مستقیماً آن را در ۲ مارس ۱۸۶۷ وتو کند. کنگره در همان روز او را رد کرد. همچنین در ۲ مارس، کنگره قانون تصدی مسئولیت را بر وتوی
در ۲ مارس، کنگره قانون تصدی مسئولیت را بر وتوی رئیس‌جمهور، در پاسخ به اظهاراتی که در جریان چرخش دور دایره گفته بود که وی قصد دارد دبیران کابینه را که با او موافق نبودند، اخراج کند، تصویب کرد. این لایحه که نیاز به تصویب سنا برای اخراج اعضای کابینه در دوران تصدی رئیس‌جمهور منصوب کننده آنها و یک ماه پس از آن داشت، بلافاصله بحث‌برانگیز شد و برخی از سناتورها تردید داشتند که این قانون اساسی است یا شرایط آن در مورد جانسون، کابینه کلیدی وی اعمال می‌شود. استیضاح. وزیر جنگ ادوین استانتون مردی توانا و سخت کوش بود،
وزیر جنگ ادوین استانتون مردی توانا و سخت کوش بود، اما کنار آمدن با او دشوار بود. جانسون وزیر جنگ خود را که در ترکیب با ژنرال گرانت ارتش برای تضعیف سیاست جنوبی رئیس‌جمهور از درون دولت خود تلاش می‌کرد، هم تحسین و هم خشمگین شد. جانسون در نظر داشت استانتون را اخراج کند، اما به دلیل خدمت او در زمان جنگ به عنوان وزیر به او احترام گذاشت. استانتون، به نوبه خود، از اینکه جانسون اجازه دهد جانشین خود را منصوب کند می‌ترسید و علیرغم اختلاف نظرهای عمومی او با رئیس‌جمهور خود، از استعفا خودداری کرد. کنگره جدید برای چند
خود، از استعفا خودداری کرد. کنگره جدید برای چند هفته در مارس ۱۸۶۷ تشکیل جلسه داد، سپس به تعویق افتاد و کمیته قضایی مجلس نمایندگان را پشت سر گذاشت و در اولین تحقیق استیضاح جانسون وظیفه داشت به مجلس نمایندگان گزارش دهد که آیا دلایلی برای استیضاح جانسون وجود دارد یا خیر. این کمیته تشکیل جلسه داد و حساب‌های بانکی رئیس‌جمهور را بررسی کرد و اعضای کابینه را برای شهادت احضار کرد. هنگامی که یک دادگاه فدرال دیویس، رئیس‌جمهور سابق کنفدراسیون را به قید وثیقه در ۱۳ مه آزاد کرد (او اندکی پس از جنگ دستگیر شده بود)، کمیته