payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با نوعی تابش شبه فلورسنتی، به‌عنوان یک علامت ضد تقلب، بر روی اسنادی حساس به طول موجی خاص، چون کارت‌های اعتباری، گذرنامه و گواهینامه رانندگی و غیره بکار گرفته شود. امروزه گذرنامه‌ها و اسکناس‌های اغلب کشورها، آغشته به مرکب‌های حساس به UV و بعضاً مجهز به نوارهای امنیتی اندUV sensitive threads هستند. لامپ‌های فلورسنت. لامپ‌های فلورسنت قادرند که با یونیزه نمودن بخار جیوه، پرتو فرابنفش تولید کنند. لایه‌ای فسفری در داخل تیوپ همراه با جذب تابش فرا بنفش است که آن را تبدیل به نور مرئی می‌نماید. فیزیوتراپی. به دلیل
تبدیل به نور مرئی می‌نماید. فیزیوتراپی. به دلیل خاصیت ضدعفونی‌کننده و همچنین تحریک زایش پوستی بعضی از انواع فرابنفش(UV)در فیزیوتراپی برای درمان بیماران استفاده می‌شود. این نوع امواج در دو دسته کلی لامپ‌های سرد و لامپ‌های گرم تقسیم می‌شوند. عفونت‌های پوستی، جوان‌سازی پوست، زخم‌های بستر، پسوریازیس و بسیاری از بیماری‌های دیگر با این روش مورد درمان قرار می‌گیرند. اخترشناسی. در دانش ستاره‌شناسی اجرام بسیار حجیم، قاعدتاً قادر به صدور تابش عظیمی از امواج فرابنفش به اطرافند. همچنان‌که ذکر گردید، لایه اوزون بخش
به اطرافند. همچنان‌که ذکر گردید، لایه اوزون بخش قابل توجهی از این نوع امواج که می‌بایستی توسط تلسکوپ‌های مستقر روی زمین دریافت شوند جذب خواهد کرد؛ بنابراین هر مشاهده‌ای در این زمینه باید خارج از جو کره زمین محقق شود. کنترل حشرات. تله‌های فرابنفش برای از بین بردن حشرات پرنده ریز جثه که شبانه میل به نزدیکی تابش UV دارند. عکاسی. عکاسی فرابنفش فرایند عکاسی برای ثبت تصاویر با استفاده از تابش طیف UV است. تصاویر گرفته‌شده با پرتو فرابنفش با اهداف علمی، پزشکی یا هنری تهیه می‌شوند. این تصاویر ممکن است خراب‌شدن آثار
تهیه می‌شوند. این تصاویر ممکن است خراب‌شدن آثار هنری یا ساختارهایی را که در زیر نور آشکار نمی‌شوند را نشان دهند. ممکن است از تصاویر پزشکی تشخیصی برای تشخیص برخی اختلالات پوستی یا به عنوان شواهد آسیب استفاده شود. برخی از حیوانات، به ویژه حشرات، از طول‌موج‌های فرابنفش برای دیدن استفاده می‌کنند؛ بنابراین عکاسی فرابنفش می‌تواند به بررسی علائم گیاهانی که حشرات را جذب می‌کنند کمک کند، در حالی‌که این علائم با چشم غیرمسلح برای انسان نامرئی است. عکاسی فرابنفش از مکان‌های باستانی ممکن است مصنوعات یا الگوهایی را نشان
باستانی ممکن است مصنوعات یا الگوهایی را نشان دهد که بدون استفاده از عکاسی فرابنفش قابل مشاهده نیستند. گندزدایی. طول موج‌های کوتاه پرتو فرابنفش (طول موج بین 100-280 UV-C) می‌تواند باکتری‌ها و سایر ارگانیسم‌های کوچک را منهدم کند. به همین دلیل برای گندزدایی و ضدعفونی کردن سطوح مانند اتاق‌های بیمارستان‌ها استفاده می‌شوند. از پرتو فرابنفش برای ضدعفونی آب، مواد خوراکی، تجهیزات پزشکی و لوازم صنعتی و غیره می‌توان استفاده نمود. دلایل پذیرش پرتو فرابنفش: نیاز به حمل‌ونقل و انبار مواد شیمیایی ندارد، با تغییرات PH و
و انبار مواد شیمیایی ندارد، با تغییرات PH و دما کارایی آن چندان تغییر نمی‌کند، فراورده جانبی به وجود نمی‌آورد، ایجاد طعم و بوی شیمیایی نمی‌کند، زمان تماس لازم برای گندزدایی بسیار کوتاه است، و روی گروه هوازی اثر فوق‌العاده دارد. معایب ضدعفونی پرتو: باقی نماندن تأثیر ضدعفونی کنندگی، نبود دانش فنی دربارهٔ چگونگی عمل سیستم‌های UV در شرایط مختلف، برای مواد آلی مناسب نیست، برای سطوح غیرقابل دید مثل زوایا و خلل و فرج مناسب نیست و روی بعض از اشیا اثر کمتری دارد مثلاً پرتو می‌تواند سطوح آلومینیوم و شیشه را استریل
پرتو می‌تواند سطوح آلومینیوم و شیشه را استریل کند ولی روی چوب و لاستیک و کاغذ را نمی‌تواند استریل کند.
هات‌برد (Hotbird) نام مجموعهٔ ماهواره‌ای شرکت فرانسوی یوتل‌ست است. این ماهواره در مدار ۱۳ درجهٔ شرقی قرار دارد. ماهواره هات برد دارای ۱۰۰۰ شبکه تلویزیونی برای بیشتر از ۱۲۳ میلیون خانوار دراروپا، شمال آفریقا و خاورمیانه می‌باشد که این نخستین جایگاه برای جذب مصرف‌کننده در بین بینندگان در اروپا و خاورمیانه به‌شمار می‌رود. پوشش. پوشش هات برد شامل اروپا، خاورمیانه و شمال آفریقا است. هات‌برد ۱. هات‌برد ۱ در تاریخ ۲۸ مارس ۱۹۹۵ توسط موشک آریان ۴ پرتاب شد و پوشش آن فقط شامل اروپا بود. با پرتاب هات‌برد 7A این ماهواره
شامل اروپا بود. با پرتاب هات‌برد 7A این ماهواره به فعالیت خود در این مدار پایان داد. هات‌برد ۲. ماهواره هات‌برد ۲ در تاریخ ۲۱ نوامبر ۱۹۹۶ در مدار قرار گرفت. در حال حاضر در مدار ۴۸ درجه شرقی قرار دارد. هات‌برد ۳. ماهواره هات‌برد ۳ در تاریخ ۲ سپتامبر ۱۹۹۷ توسط موشک آریان ۴ درمدار قرار گرفت. هات‌برد ۴. ماهواره هات‌برد ۴ در تاریخ ۲۷ فوریه ۱۹۹۸ توسط موشک آریان ۴ درمدار قرار گرفت. با پرتاب هات‌برد 7A این ماهواره به فعالیت خود در این مدار پایان داد و هات‌برد ۴ در ژوئیه ۲۰۰۶ به مدار هفت درجه غربی منتقل شد. هات‌برد
۲۰۰۶ به مدار هفت درجه غربی منتقل شد. هات‌برد ۵. هات‌برد ۵ در تاریخ ۹ اکتبر ۱۹۹۸ توسط موشک اتلس ۲ پرتاب شد و پس از مدت کمی به مدار ۲۶ درجه شرقی منتقل شد و نام آن به یوروبرد۲ تغییر کرد. در حال حاضر با نام (Eutelsat 25B/Es'hail) در مدار ۲۵/۵ درجه شرقی قرار دارد. هات‌برد ۶. ماهواره هات‌برد ۶ در تاریخ ۲۱ اوت ۲۰۰۲ توسط موشک اتلس ۵ درمدار قرار گرفت. این ماهواره در سال ۱۳۸۸ در جریان پیامدهای انتخابات ریاست‌جمهوری دهم ایران بلاک شد. در حال حاضر در مدار ۷۰/۵ درجه شرقی قرار دارد. هات‌برد ۷. هات‌برد ۷ در تاریخ ۱۱
شرقی قرار دارد. هات‌برد ۷. هات‌برد ۷ در تاریخ ۱۱ دسامبر ۲۰۰۲ موفق به جایگیری در مدار نشد. هات‌برد ۷ ای. هات‌برد ۷ ای (Hotbird 7A) در تاریخ ۱۱ مارس ۲۰۰۶ به‌طور موفقیت‌آمیز وارد مدار شد. این ماهواره وظایف هات‌برد ۱ و هات‌برد ۴ را بر عهده گرفت. از مارس ۲۰۱۲ به هاتبرد ۱۳ ایی (Hotbird 13E) تغییر نام داد. هات‌برد ۸. هات برد ۸ به وسیلهٔ یک موشک روسی به نام پروتون-ام در ساعات اولیه صبح شنبه ۵ اوت ۲۰۰۶ که ماهواره هات برد ۸ را حمل می‌کرد از پایگاه اصلی فضایی روسیه در بایکونور قزاقستان به فضا پرتاب شد و و با موفقیت
بایکونور قزاقستان به فضا پرتاب شد و و با موفقیت ماهواره را در مدار مقرر به دور کره زمین قرار داد. ماهواره ۴٫۹ تنی هات برد ۸ که به وسیلهٔ شرکت EADS Space برای شرکت مخابراتی یوتلست ساخته شده بزرگترین ماهواره مخابراتی است که تا به حال به وسیلهٔ این شرکت مستقر در پاریس به فضا فرستاده شده‌است. هات‌برد ۹. هات‌برد ۹ در تاریخ ۲۰ دسامبر سال ۲۰۰۸ توسط موشک Ariane 5 ECA پرتاب شد. ماهواره هات برد۹ در مدار ۱۳ درجه شرقی جایگزین هاتبرد 7A شد. در نخستین مأموریت، ۲۸ ترانسپاندر به هاتبرد ۹ منتقل شدند. از مارس ۲۰۱۲ به هاتبرد
به هاتبرد ۹ منتقل شدند. از مارس ۲۰۱۲ به هاتبرد ۱۳ سی (Hotbird 13C) تغییر نام داد. هات‌برد ۱۰. هات‌برد ۱۰ در تاریخ ۱۲ فوریه ۲۰۰۹ توسط موشک Ariane 5 ECA پرتاب شد. از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ به هاتبرد ۱۳ دی (Hotbird 13D) تغییر نام داد. در سال ۲۰۱۶ به مدار ۳۳ درجه شرقی منتقل شد و به یوتلست ۳۳ ایی (Eutelsat 33E) تغییر نام داد.هاتبرد11درسال 2018به فضاپرتاب شد
محمّدرضا باطنی (زادهٔ در اصفهان – درگذشتهٔ در تهران) زبان‌شناس، فرهنگ‌نویس، نویسنده و مترجم معاصر ایرانی بود. آغاز زندگی. محمدرضا باطنی، ۱۵ دی ۱۳۱۳ در اصفهان در خانواده‌ای تنگ‌دست زاده‌شد. تحصیلات ابتدایی را در اصفهان گذراند. در دوازده‌سالگی به‌دنبال بیماری سخت پدر و تنگ‌دستی خانواده مجبور به ترک تحصیل شد و به پادویی در بازار اصفهان پرداخت. پس از چند سال و هم‌زمان با کار در یک پارچه‌فروشی، در مدرسهٔ شبانه نام نوشت و تحصیل را از سر گرفت. در هجده‌سالگی، دورهٔ اول دبیرستان را به پایان رساند و به عنوان آموزگار
اول دبیرستان را به پایان رساند و به عنوان آموزگار به استخدام آموزش و پرورش درآمد. پنج سال در دهات برخوار اصفهان آموزگار بود و هم‌زمان بی‌حضور در کلاس، درس هم می‌خواند و سرانجام در بیست‌وسه‌سالگی، دیپلم ادبی گرفت. او از خدمت سربازی معاف و وارد دانش‌سرای عالی شد. باطنی ۱۳۳۹، از دانش‌سرای عالی در رشتهٔ زبان و ادبیات انگلیسی دانش‌آموخته شد. انگلستان. محمدرضا باطنی به عنوان شاگرد اول برای ادامه‌تحصیل به خارج از کشور فرستاده‌شد؛ در ۱۳۴۰ به انگلستان رفت و از دانشگاه لیدز کارشناسی زبان‌شناسی گرفت. سپس در لندن،
لیدز کارشناسی زبان‌شناسی گرفت. سپس در لندن، برای دکترا، با مایکل هالیدی روی نحو زبان فارسی برپایهٔ نظریهٔ زبانی او کار کرد. ۱۳۴۵، او کوتاه به ایران آمد. او به‌دنبال نوشتن مقالات اعتراضی و معاشرت با اعضای کنفدراسیون جهانی محصلین و دانشجویان ایرانی-اتحادیهٔ ملی، در فرودگاه مهرآباد تهران بازجویی شد. به‌سبب تمدید نشدن بورس و تهدید ساواک، نتوانست به انگلستان بازگردد و تحصیل‌ش در انگلستان نیمه‌تمام ماند. چندی بعد، همان رساله‌ای را که قرار بود در لندن از آن دفاع کند، با تغییراتی به فارسی برگرداند و با عنوان
کند، با تغییراتی به فارسی برگرداند و با عنوان "توصیف ساختمان دستوری زبان فارسی" در دورهٔ تازه‌تاسیسِ دکتری زبان‌شناسی دانشگاه تهران از آن دفاع کرد و خرداد ۱۳۴۶ در زبان‌شناسی همگانی و زبان‌های باستانی دکترا گرفت. دانشگاه تهران. وقتی که او هنوز در استخدام دانش‌سرای عالی (دانشگاهِ تربیت معلم کنونی) بود، بهتر دید خود را به دانشگاه تهران که تازه رشتهٔ زبان‌شناسی را دایر کرده‌بود، منتقل کند. در آن زمان، محمد مقدم رئیس گروه زبان‌شناسی دانشگاه بود و هم او بود که زمینهٔ انتقال باطنی را به دانشگاه تهران فراهم کرد.
انتقال باطنی را به دانشگاه تهران فراهم کرد. به این ترتیب محمدرضا باطنی مهر ۱۳۴۶ به عنوان استادیار زبان‌شناسی در گروه زبان‌شناسی دانشگاه تهران آغاز به کار کرد. در زمان ریاست علی‌نقی عالی‌خانی بر دانشگاه تهران، یک سال به عنوان مأمور به‌خدمت، رئیس ادارهٔ آموزش دانش‌سرای عالی شد. اما به‌سبب اعتراض‌هایی که به قانون‌گرایی او می‌شد، مجبور شد به عرصهٔ آموزش بازگردد. او همچنین به روند استعفایش پرداخت: باطنی چند سال در فرصت مطالعاتی در خارج از کشور به سر می‌برد؛ وی یک سال در فرانسه بود و سپس راهی دانشگاه برکلی شد.
یک سال در فرانسه بود و سپس راهی دانشگاه برکلی شد. پس‌از چند سال، ۱۳۵۸ به ایران بازگشت و زمانی که ادارهٔ امور دانشگاه و دانشکده‌ها، شورایی شده‌بود، به عنوان نمایندهٔ انتخابی استادان عضو شورای سرپرستی دانشکدهٔ ادبیات مشغول‌به‌کار شد. بازنشستگی اجباری. پس‌از انقلاب فرهنگی که دانشگاه تعطیل شد، محمدرضا باطنی از نخستین استادانی بود که از دانشگاه اخراج شد. او پس از درگیری لفظی بر سر رابطهٔ انقلاب و فرهنگ با اعضای ستاد انقلاب فرهنگی (جلال‌الدین فارسی، عبدالکریم سروش، شمس آل‌احمد) در جلسه‌ای در دانشکده حقوق، اخراج
شمس آل‌احمد) در جلسه‌ای در دانشکده حقوق، اخراج شد. خودش دربارهٔ این می‌گوید: همکاری با مطبوعات. محمدرضا باطنی از همان سال‌های تدریس دانشگاهی، همکاری با مطبوعات را با نگارش مقاله‌هایی پیرامون مسائل اجتماعی و فرهنگی آغاز کرد. نخستین مقاله‌ای که برای روزنامه‌ها نوشت، بحثی اجتماعی و دربارهٔ اعتماد نکردن بود که در روزنامهٔ آیندگان به چاپ رسید. پس از انقلاب هم نخست با ماه‌نامهٔ آدینه و سپس دنیای سخن همکاری کرد و مقالاتی از او در چند نشریهٔ دیگر به چاپ رسید؛ مقالات اثرگذاری که مسیر پاره‌ای از جنبش‌های فرهنگی را
اثرگذاری که مسیر پاره‌ای از جنبش‌های فرهنگی را تغییر داد. نمونهٔ آشکار آن نقدی بود که در مجلهٔ آدینه بر کتاب "غلط ننویسیم" ابوالحسن نجفی با عنوان "اجازه بدهید غلط بنویسیم" نوشت، یا مطلبی با عنوان "کتاب سالی که ضربه فنی شد" دربارهٔ کتاب "آموزش عربی" آذرتاش آذرنوش که بنا به ملاحظاتی از دور انتخاب کتاب سال کنار گذاشته شده بود. همچنین می‌توان به مقالهٔ جنجال‌برانگیز وی با نام "فارسی، زبانی عقیم؟" اشاره کرد. فرهنگ معاصر. محمدرضا باطنی، ۱۳۶۴ به‌درخواست فرهنگ معاصر، نوشتن یک فرهنگ دوزبانهٔ انگلیسی-فارسی را آغاز
نوشتن یک فرهنگ دوزبانهٔ انگلیسی-فارسی را آغاز کرد. پس از هفت‌سال، اردیبهشت ۱۳۷۲ این فرهنگ به بازار آمد. ازآن‌پس باطنی به همکاری با این نهاد ادامه داد، که حاصل آن نگارش و تدوین طرح‌های گوناگون فرهنگ‌نویسی بود. محمدرضا باطنی، نویسندهٔ کتاب‌های مرجعی چون "توصیف ساختمان دستوری زبان فارسی" (با ۲۷ بار تجدید چاپ)، "نگاهی تازه به دستورزبان و فرهنگ معاصر" (کتاب سال ایران در سال ۱۹۹۴) بود. او افزون‌بر نگارش و برگردان آثار معتبری در زبان‌شناسی، مترجم ده‌ها کتاب و مقاله در فلسفه و اجتماع بوده که از آن‌ها می‌توان به
در فلسفه و اجتماع بوده که از آن‌ها می‌توان به "ساخت‌وکار ذهن"، "مقدمه‌ای بر فلسفه"، و "فلسفهٔ هنر نیچه" اشاره کرد. باطنی از ۷۲ تا ۷۵، همراه هیئتی از کریم امامی، ایرج کابلی، علی‌محمد حق‌شناس، احمد شاملو، کاظم کردوانی و هوشنگ گلشیری در نشست‌هایی برای بازنگری در شیوهٔ نگارش و خط فارسی شرکت کرد. تخصص باطنی، جامعه‌شناسی زبان بود که هدف آن از مطالعهٔ زبان، شناخت و تحلیل جامعه‌ای است که ظرف آن زبان است. مرگ. محمدرضا باطنی پس‌از یک دوره بیماری، دوشنبه ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۰ در ۸۶ سالگی درگذشت. کتاب‌شناسی. آثار محمدرضا
۱۴۰۰ در ۸۶ سالگی درگذشت. کتاب‌شناسی. آثار محمدرضا باطنی به چند بخش تقسیم می‌شوند: جایزه‌ها. باطنی برای نگارش کتاب "اصطلاحات و عبارات رایج فارسی" در ۱۳۹۳ برندهٔ جایزهٔ کتاب سال شد. همچنین بیست و هفتمین جایزی ادبی و تاریخی بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار یزدی در مهر ۱۳۹۹ به محمدرضا باطنی داده‌شد.
اوینئوس ، شاه کالیدون. فرزند پورتئوس و ائوروته بود. از همسرش آلتائیا صاحب چندین فرزند از جمله ملئاگروس شد. زمانی که دیونوسوس به کالیدون آمد، اجازه داد با همسرش همبستر شود که حاصلش تولد دیانیرا بود که بعدها همسر هرکول شد. دیونوسوس در عوض نام او را بر شراب نهاد. آرتمیس به خاطر ناسپاسی وی، گرازی را برای کشتنش فرستاد که توسط ملئاگروس کشته شد.
امامزاده جعفر بنایی مربوط به دوره سلجوقی است و در بروجرد، خیابان جعفری، محله دوانگه واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۸۵۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. امامزاده جعفر یکی از قدیمی‌ترین بناهای تاریخی و مذهبی شهر بروجرد است. کتیبه‌های موجود در این بنا، فرد مدفون را جعفر، فرزند موسی کاظم، هفتمین امام شیعیان می‌دانند. اما در برخی کتاب‌ها و منابع تاریخی، جعفر با پنج واسطه، فرزند سجاد، چهارمین امام شیعیان ذکر شده است. شهرت این بنا به خاطر گنبد پلکانی آن است که در دوره سلجوقیان بنا
خاطر گنبد پلکانی آن است که در دوره سلجوقیان بنا شده و بیش از هزار سال قدمت دارد. در سوگواری محرم و به ویژه در روزهای تاسوعا و عاشورا، دسته‌های عزاداری متعددی در محوطه امامزاده جعفر حاضر می‌شوند. مجموعه امامزاده جعفر. مجموعه مذهبی امامزاده جعفر مشتمل بر بقعه اصلی منسوب به جعفر ابن موسی، بقعه دوخواهران، ایوانها، سردر ورودی و قبرستان عمومی است. ضلع شرقی این مجموعه در گذشته منطبق با دیواره قلعه شهر بوده‌است تا اواخر دهه ۶۰ بخش‌هایی از آن وجود داشت ولی به تدریج تخریب و دیواره‌های مجموعه در سال‌های بعد بازسازی
تخریب و دیواره‌های مجموعه در سال‌های بعد بازسازی شد. طرح توسعه مجموعه مذهبی امامزاده جعفر مشتمل بر تملیک بناهای مجاور، محوطه‌سازی و زائرسراست که بخشی از آن انجام شده‌است. بقعه امامزاده جعفر. بنای آرامگاه امامزاده جعفر بروجرد از بناهای جالب توجه معماری اسلامی در استان لرستان و غرب ایران است. گنبد هرمی شکل این آرامگاه با بیش از هزار سال قدمت، در دوره سلجوقیان ساخته شده‌است و از نمونه‌های معماری سلجوقی به حساب می‌آید. گنبد امامزاده جعفر بروجرد از نوع گنبدهای اورچین یا مخروط پلکانی است. این گنبد منحصربه‌فرد،
اورچین یا مخروط پلکانی است. این گنبد منحصربه‌فرد، به صورت مخروطی مخروطی بلند و پلکانی با ۱۸ پله ساخته شده‌است. نمونه این‌گونه گنبدها، در غرب ایران کمتر دیده می‌شود اما در مناطق جنوبی تر (خوزستان)، آثار مشابهی مانند آرامگاه دانیال نبی در شوش گسترش بیشتری دارند. ساختمان اصلی بقعه یک بنای آجری هشت ضلعی است که ۲۲ در ۲۰ متر مساحت دارد. این ساختمان از چهار طرف ورودیهایی دارد که ورودی جنوبی، مدخل اصلی بنااست. هر ورودی ابتدا به یک اتاق کوچکتر مرتبط می‌شود و سپس به فضای گنبدخانه راه می‌یابد. ورودی غربی به یک بست یا
گنبدخانه راه می‌یابد. ورودی غربی به یک بست یا فضای سرپوشیده مجاور منتهی می‌شود که غربی‌ترین بخش بناست. ضریح در گنبدخانه و در زیر گنبد اصلی قرار گرفته و جنس آن از چوب است. قبر اصلی پائین‌تر از کف بناست و شش پله از کف حرم پائین‌تر است که در یک سردابه آجری با بلندی ۳ متر و مساحت ۳/۱۰ در ۷۰/۲ متر قرار گرفته‌است. گنبدخانه قدیمی‌ترین بخش موجود بناست که مربوط به قرون هفت و هشت هجری قمری و دوره ایلخانی است. ورودی امامزاده جعفر دارای یک در چوبی ارزشمند قدیمی و بزرگ، منقش به اشکال شیر و خورشید بود که مدتی بعد از
منقش به اشکال شیر و خورشید بود که مدتی بعد از انقلاب کنده شد. از سرنوشت این در گرانبها اطلاعاتی در دست نیست. زنجیر نقره‌ای سر در این امامزاده هم سرقت شده‌است. ایوانها. در ضلع جنوبی بقعه اصلی، در ضلع غربی و نیز جنوب محوطه، چهار ایوان صفه مانند با سقف و ستونهای چوبی وجود دارد که برای استراحت زائران در فصل گرما کاربرد دارند. این ایوانها افزوده‌های بعدی مجموعه هستند. سردر ورودی. در ضلع غربی (جنوب غربی) محوطه و در مجاورت بقعه اصلی، سر دری آجری وجود دارد که ورودی اصلی مجموعه محسوب می‌شود. به نظر می‌رسد که این
اصلی مجموعه محسوب می‌شود. به نظر می‌رسد که این سردر در دوره قاجار ساخته شده‌است. این سر در به یکی از گذرهای قدیمی منطقه باز می‌شود. در گذشته بازارچه‌ای در این گذر وجود داشته که به محله دانگه ختم می‌شده‌است. تعدادی از درختان چنار محوطه امامزاده در جنوب بنای اصلی دارای دیرینگی زیادی هستند و عمر برخی از آن‌ها تا چندصد سال تخمین زده می‌شود. عبارت «مثل چنار امامزاده جعفر» در بین مردم بروجرد به کار می‌رود و اشاره به همین درختان دارد. بقعه دوخواهران. در شرق بقعه اصلی و در میان قبرستان مجموعه، بقعه‌ای مشهور به
اصلی و در میان قبرستان مجموعه، بقعه‌ای مشهور به دوخواهران وجود دارد که اطلاعات چندانی از افراد مدفون در آن در دست نیست. قبرستان مجموعه. بخش شرقی و جنوبی امامزاده جعفر شامل یک قبرستان عمومی است که صدها قبر در آن وجود دارد. برخی سنگ قبرها دارای قدمت تاریخی قابل ملاحظه‌ای هستند. سید محسن شریعتمداری فقیه و امام جماعت مسجد جامع بروجرد در داخل امامزاده جعفر (بروجرد) زاویه بالا سر مدفون است. همچنین رضا گودرزی فرزند جعفر معروف به رضا آژیه کو (گیوه دوز) و اکبر جاجی زاده معروف به شاطر اکبراز درویشان سلسله نعمت‌اللهی
معروف به شاطر اکبراز درویشان سلسله نعمت‌اللهی در محوطه امامزاده مدفون می‌باشند. آرامگاه خصوصی امامزاده جعفر. بخش دیگری از این مجموعه، یک آرامگاه خصوصی بود که به تدریج تخریب شد. قبرستان مجاور امامزاده جعفر. در شرق خیابان طالقانی قبرستانی کوچک وجود دارد که بخشی از مجموعه امامزاده جعفر محسوب می‌شود.
پال بنجامین اُستِر (؛ – ) رمان‌نویس، فیلم‌ساز، شاعر و مترجم آمریکایی بود. شهرت او بیشتر به خاطر مجموعهٔ "سه‌گانه نیویورک" است. از فیلم‌نامه‌های او می‌توان به "لولو روی پل" اشاره کرد. کتاب‌های او به بیش از چهل زبان ترجمه شده‌اند. سبک نویسندگی. پست‌مدرن. پل استر پیرو سبک داستان‌سرایی جنایی و کارآگاهی و سانتی‌مانتالیسم نبود. اما ادبیات جنایی را وارد نویسندگی پست‌مدرن کرد. او در نوشته‌های خود به تعلیق، مفاهیم فلسفی، و پرسشگری دربارهٔ مسائل انسانی می‌پرداخت. پوچ‌گرایی. در برخی آثار استر دیدگاه‌های روانشناختی و
در برخی آثار استر دیدگاه‌های روانشناختی و پوچ‌گرایی او دیده می‌شوند که بخشی از آنها برگرفته از زندگی واقعی خود او هستند. "بخور و نمیر" و "اختراع انزوا" و به ویژه "سفر در اتاق تحریر" نمونه‌های مهمی از این دیدگاه استر هستند. او در گفتگویی اشاره می‌کند: «گویی پیرمرد داستان خود اوست که شخصیت‌های سایر کتاب‌ها و داستان‌های قبلی‌اش به سراغش آمده‌اند و درحالی‌که خود را دربرابر آنها بی‌دفاع می‌بیند، باید دربرابر سرنوشتی که برایشان رقم زده است به آنها پاسخگو باشد». سیاست. پل استر در سیاست، لحنی بی‌پرده داشت. "سانست
پل استر در سیاست، لحنی بی‌پرده داشت. "سانست پارک" یکی از سیاسی‌ترین رمان‌های او است. او در این رمان به غیر از پرداختن به تبعات ریاست‌جمهوری باراک اوباما به سانسور، تهدید، و زندانی‌شدن نویسندگان، و فتوای خمینی برای قتل سلمان رشدی می‌پردازد. سیاست. پل استر در سال ۲۰۱۷ رهبری نویسندگان مخالفان دونالد ترامپ و مدیریت گروه دفاع از آزادی بیان را در انجمن قلم آمریکا بر عهده گرفت. زندگی شخصی. پل استر ابتدا با نویسنده‌ای به نام لیدیا دیویس ازدواج کرد و از او پسری به نام دنیل استر دارد. استر در سال ۱۹۸۱ با همسر دوم
نام دنیل استر دارد. استر در سال ۱۹۸۱ با همسر دوم خود به نام سیری هاسوِت که نویسنده بود ازدواج کرد. حاصل این ازدواج دختری به نام سوفی استر است. درگذشت. پل استر در ۳۰ آوریل ۲۰۲۴ در خانه خود در بروکلین نیویورک بر اثر سرطان ریه درگذشت. در ایران. آشنایی ایرانیان با پل استر با انتشار مجموعهٔ "سه‌گانه نیویورک" آغاز شد. در دوره‌ای سه ناشر همزمان ترجمه‌های او را چاپ می‌کردند تا زمانی که نشر افق حق چاپ آثار او در ایران را خرید و به ناشر رسمی او تبدیل شد. استر دربارهٔ فتوای خمینی برای قتل سلمان رشدی را محکوم کرده
فتوای خمینی برای قتل سلمان رشدی را محکوم کرده بود.
لولو روی پل فیلمی آمریکایی در سبک رمانتیک، معمایی و درام به نویسندگی و کارگردانی پل استر است. خلاصه فیلم‌نامه. فیلمنامه دربارهٔ مردی به نام ایزی ست که به دلیل یافتن سنگی مشعشع از جسدی در خیابان دچار تعقیب و حبس می‌شود. اوستر در نوشتن این فیلمنامه بر محور داستانی آن تأکید داشته است.
فرانسوا رولان تروفو (به ؛ ۶ فوریهٔ ۱۹۳۲ در پاریس – ۲۱ اکتبر ۱۹۸۴) فیلم‌ساز، نظریه‌پرداز، و منتقد سینمایی برجستهٔ فرانسوی بود. او از پیشروان جریان موج نوی فرانسه محسوب می‌شد. اولین اثر سینمایی وی، یعنی فیلم "چهارصد ضربه، در زمرهٔ سه فیلم بلند آغازین موج نو قرار به‌شمار می‌رود. شاخص‌ترین کتابی که دربارهٔ او در ایران ترجمه شده است، کتاب "گفت‌وگو با تروفو" با ترجمهٔ آرمان صالحی است. در این کتاب شخصیت واقعی فرانسوا تروفو، اندیشه‌ها و اعتقادات او آمده است. تروفو نویسنده یا همکار نویسندهٔ فیلمنامهٔ تمام فیلم‌هایی
یا همکار نویسندهٔ فیلمنامهٔ تمام فیلم‌هایی بود که خودش کارگردانی کرد. آثار او ترکیبی از کمدی، غم، تردید، و عشق بود. یکی از مضامین اصلی فیلم‌های تروفو زندگی خودش بود. به این جهت، پاره‌ای از فیلم‌هایش فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای محسوب می‌شوند. "چهارصد ضربه" نیز یکی از آن فیلم‌هاست، و تصویر پاره‌ای از وقایع دوران کودکی فیلمساز است. دیدگاه و روابط هنری. تروفو پیش از آنکه فیلمساز شود نویسنده و منتقد نشریهٔ کایه دو سینما بود. یکی از مشهورترین نوشته‌های او نظریه مؤلف است که به همراه اندرو ساریس نوشت و عملاً به یک
است که به همراه اندرو ساریس نوشت و عملاً به یک مانیفست برای فیلمسازان موج نو تبدیل شد. طبق این رساله، باید فیلمسازان مؤلف را از فیلمسازان مقلد جدا کرد. تروفو بسیاری از فیلمسازان زمان خودش را مقلد، دنباله‌رو و بسیار محافظه‌کار خواند. سینمای آن‌ها را کهنه و پوسیده خواند و نوید پیدایش یک سینمای نو را داد که در آثار موج نو تبلور یافت. تروفو در فیلم‌های خود داستانی جذاب و زیبا را روایت می‌کند که اعتماد و باور تماشاگر را جلب می‌کند و فیلم‌هایش پیچیدگی و ابهام خاصی ندارند. او در فیلمنامه‌های خود بی‌گمان از انوره
ندارند. او در فیلمنامه‌های خود بی‌گمان از انوره دو بالزاک بسیار گرفته‌است. پیوندهای عاطفی، از رابطه‌های زودگذر سبکسرانه تا عشق‌های سودایی و جنون‌آمیز، خمیرمایه اصلی سینمای تروفو است. سینمای او از موضوعات اجتماعی و سیاسی دور است و تنها در جریان ناآرامی‌های مه ۱۹۶۸ فرانسه از خود چهره‌ای سیاسی نشان داد. از این نظر، نگاه او رو در تقابل با بزرگ‌ترین رقیب‌اش ژان-لوک گدار قرار می‌گیرد که فیلم‌هایش سرشار از نگره‌ها و پیام‌های سیاسی است. این دو فیلمساز جوان پس از دوره‌ای از دوستی و همکاری در کادر تحریری نشریه کایه
از دوستی و همکاری در کادر تحریری نشریه کایه دو سینما و اولین مرحله شکل‌گیری موج نو، در کنار هم بودند. اما در اوایل دهه ۱۹۷۰ دشمنی تلخی میان آنها پیش آمد که تا پایان عمر تروفو ادامه یافت. تروفو شیفته فیلم‌های آلفرد هیچکاک بود و بافت دقیق و سنجیده فیلمنامه‌ها، مهارت در ایجاد تعلیق و هیجان، ذوق بی‌نظیر در پیشبرد داستان با ریتم و ضرب‌آهنگ مناسب و لحن طنزآمیز و فیلم‌های او را می‌ستود. او در سال ۱۹۶۲ به آمریکا سفر کرد و در گفتگویی پنجاه ساعته با هیچکاک از جزئیات طرز کار او اطلاع یافت و شرح آن را به صورت کتاب
طرز کار او اطلاع یافت و شرح آن را به صورت کتاب منتشر کرد. این کتاب به اثری کلاسیک در شناخت سینما تبدیل شد و به زبان‌های بسیاری از جمله به زبان فارسی با ترجمه پرویز دوایی برگشت. او می‌گوید:
کلود دو ژیوره فیلم‌نامه‌نویس فرانسوی است. از او فیلمنامه‌های زیادی منتشر شده‌است. او فیلمنامه دزد کوچک را همراه با فرانسوا تروفو نوشته‌است. منابع. La petite voleuse- François Truffaut et Claude de Givray – Christian Bourgois Editeur- 1989- France
هرمز میلانیان (۱۳۱۶ در تهران ـ ۲۱ آبان ۱۳۹۳ در پاریس) زبان‌شناس ایرانی و استاد زبانشناسی دانشگاه تهران بود. میلانیان تحصیلات خود را در رشتهٔ زبانشناسی در دانشگاه سوربن و تحت هدایت آندره مارتینه تکمیل کرد. زندگی‌نامه. پدرش، حسن میلانیان، فرمانده ناو «پلنگ» بود که در حملهٔ متفقین به ایران (روس‌ها از شمال و انگلیسی‌ها از جنوب)، هنگام دفاع از آبادان، زخمی شد و پس از انتقال به تهران در ۳۸ سالگی درگذشت. مادرش درخشنده شیمی مسئولیت بزرگ کردن و تربیت هرمز و برادر کوچک‌تر، هومان را برعهده گرفت. هرمز میلانیان تحصیلات
هومان را برعهده گرفت. هرمز میلانیان تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در تهران در دبیرستان‌های شرف و دارالفنون سپری کرد. علاقه‌ای که به ادبیات، به‌ویژه ادبیات فارسی، داشت موجب شد پس از دریافت دیپلم متوسطه در رشتهٔ ادبی و موفقیت در امتحان ورودی دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران به سال ۱۳۳۴، در رشتهٔ ادبیات فارسی ادامه تحصیل دهد. در سال ۱۳۳۷، پس از اخذ درجهٔ لیسانس در رشتهٔ ادبیات فارسی، علاقه‌ای که به آموختن زبان‌های بیگانه داشت، وی را مصمم کرد که به تحصیل در رشتهٔ «زبان‌شناسی» بپردازد، بااین‌که تصویر چندان روشنی از
بپردازد، بااین‌که تصویر چندان روشنی از این دانش کمابیش نوین نداشت. در شهریورماه ۱۳۳۹ (۱۹۶۰)، شرایط ادامه تحصیل در این رشته برای او پیش آمد و به پاریس رفت و از دانشگاه سوربن دکترا گرفت. هرمز میلانیان، پس از مراجعت از فرانسه به ایران در سال ۱۳۴۴، در بنیاد فرهنگ ایران، مسئولیت پژوهش در زمینهٔ تاریخ زبان فارسی را زیر نظر پرویز خانلری بر عهده گرفت. در نیمهٔ دوم سال تحصیلی ۴۵–۱۳۴۴، پس از موفقیت در امتحان استادیاری، به‌عنوان استادیار زبان‌شناسی در دانشگاه تهران به استخدام رسمی درآمد. در شهریورماه ۱۳۴۹ به مدت یک
استخدام رسمی درآمد. در شهریورماه ۱۳۴۹ به مدت یک سال تحصیلی، به‌عنوان استادیار مهمان، به دانشگاه ایلینوی در اوربانا برای تدریس زبان فارسی اعزام شد. پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۵۰، بار دیگر به تدریس در دانشگاه تهران ادامه داد و چند سال بعد به رتبهٔ دانشیاری ارتقا یافت. در طول سال‌های ۵۰ خورشیدی، با فرهنگستان زبان ایران نیز همکاری داشت و در جلساتی از کمیسیون واژه‌گزینی آن شرکت داشت. میلانیان، پیش از پیروزی انقلاب، به مدت یک سال و نیم به‌عنوان مدیر گروه زبان‌شناسی و فرهنگ و زبان‌های باستانی دانشگاه تهران
و فرهنگ و زبان‌های باستانی دانشگاه تهران انتخاب شد. هرمز میلانیان سرپرستی پژوهش‌هایی را در زمینهٔ دستور زبان، تلفظ و املای فارسی بر اساس آزمون پاسخگویان فارسی‌زبانِ برخوردار از تحصیلاتِ لااقل دبیرستانی را برعهده داشت. همچنین وی در چندین کنگره و همایشِ تحقیقات ایرانی و نیز زبان‌شناسی عمومی در ایران و خارج از کشور شرکت کرد. میلانیان، شش ماه پس از انقلاب، برای استفاده از فرصت مطالعاتی، که پروندهٔ دانشگاهی آن از مدت‌ها پیش آماده شد، عازم فرانسه گردید و کمی بعد، از سوی دانشگاه سوربن به عنوان استاد مهمان برای