payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زیاد دوام نیاوردند. کشاکش و جنگ مسلمانان از قرن دوم هجری یا هشتم میلادی که عباسیان به جای امویان نشستند تا قرن چهارم هجری یا دهم میلادی ادامه داشت. در نیمه دوم قرن پنجم هجری یا یازدهم میلادی این دیار به دست سلجوقیان افتاد. قونیه در بین سال‌های ۱۷۰۱ تا ۱۳۰۸ پایتخت این قوم بود. علاءالدین کیقباد بن کیکاوس (Alaaddin Keykubad) یازدهمین سلطان از سلجوقیان روم بود که در سال ۱۲۲۰ دیوارهای شهر را بازسازی نمود و برج‌هایش را تعمیر و مرمت کرد. اما از آنجایی که این شهر محل مبارزه قدرت‌های بزرگی نظیر سلجوقیان، بیلیک
محل مبارزه قدرت‌های بزرگی نظیر سلجوقیان، بیلیک کارامان (Karamanoglu)، مغول‌ها و ایلهانیان (Ilhan’s) بود، جنگ‌های متعددی در آن رخ می‌داد و همواره ظاهرش تغییر می‌کرد. در زمان قدرت سلطان محمد دوم ملقب به محمد فاتح، قونیه جزو قلمرو عثمانی‌ها شد. این شهر در دوره عثمانیان وجهه سیاسی اش را از دست داد اما حیات ادبی و عرفانی اش هنوز ادامه داشت. اولین سرشماری عمومی در آن دوران صورت گرفت و در زمان بایزید دوم، سلطان سلیمان یکم و مراد دوم دوباره تکرار شد. در دوران سلطان سلیمان یکم قونیه مرکز استان مستعمره عثمانی‌ها
سلیمان یکم قونیه مرکز استان مستعمره عثمانی‌ها کارامان ایلی (Karaman ili) گردید. در دوران تسلط عثمانی‌ها با تأسیس سیستم ولایتی این شهر تبدیل به مرکز ولایت قونیه گردید. استان قونیه در سال ۱۸۶۷ مرزبندی شد و سرزمین‌هایی نظیر نیده (Niğde)، اسپارتا (Isparta)، ایچیل (İçil)) و تکه سانجا (Teke Sanjaks) را دربرگرفت. در همان سال در شهر آتش‌سوزی بسیار فجیعی رخ داد و متأسفانه در سال ۱۸۷۳ شاهد یک قحطی بسیار جدی بود. در قرن نوزدهم زمزمه‌ها در مورد نفرین شدن این شهر به گوش می‌خورد، دیواره‌های شهر کاملاً ویران شده بودند و
می‌خورد، دیواره‌های شهر کاملاً ویران شده بودند و مساجد در شرایطی بسیار وحشتناک به سر می‌بردند. تا اینکه در اواخر قرن و در سال ۱۸۹۶ بعد از افتتاح خط راه‌آهن به اسکی شِهیر (Eskisehir) فعالیت‌های تجاری در قونیه رونق یافت و در سال ۱۹۰۲ اقدامات مثمر ثمر و حیاتی بسیاری در زمینه پیشرفت در ماشین آلات کشاورزی این شهر صورت گرفت. دوره ای طلایی همزمان با سلطنت سلطان عبدالحمید دوم که می‌توان از وی به عنوان یک تولیدکننده و مولد ثروت بسیار پربار برای این دیار نام برد. همزمان با جنگ جهانی اول شمار نیروهای انسانی در قونیه
با جنگ جهانی اول شمار نیروهای انسانی در قونیه نیز مانند دیگر نقاط کشور کاهش یافت، شهر مورد تصرف متفقین قرار گرفت و خط راه‌آهن قونیه توسط بریتانیا در ژانویه سال ۱۹۱۹ راه اندازی گردید. متفقین در ماه مارس سال ۱۹۲۰ همزمان با به وقوع پیوستن استقلال ترکیه به رهبری آتاترک قونیه را ترک کردند. به‌طور کلی این شهر برای ایرانیان یادآور شاعر پرآوازه مولاناست، شاعری پرآوازه در زمینه اشعار عرفانی و بنیانگذار طریقت مولویه. از دیگر جاذبه‌های این شهر می‌توان به مدرسه کاراتای (Karatay Medrese)، محل آموزش و فراگیری علوم الهی
(Karatay Medrese)، محل آموزش و فراگیری علوم الهی در گذشته که امروزه از آن به عنوان یک موزه استفاده می‌شود، مسجد علادین کیقباد با قدمتی کهن مربوط به قرن دوازدهم و موزه اینجه میناره (Ince Minare) اشاره کرد. یکی دیگر از جاذبه‌های جذاب و دیدنی قونیه پارک پروانه‌های گرمسیری است، مکانی جذاب که در سال ۲۰۱۵ افتتاح گردید و اکنون جایگاه بیش از ۶۰۰۰ پروانه از ۱۵ گونه مختلف و ۲۰۰۰۰ گونه گیاهی گرمسیری است. غذا و نوشیدنی. غذاهای محلی قونیه اغلب از بلغور گندم و گوشت بره تهیه می‌شوند. از معروف‌ترین غذاهای این شهر می‌توان
می‌شوند. از معروف‌ترین غذاهای این شهر می‌توان به اتلی اِکمک (etli ekmek) نام برد، یک غذای بومی ترکیه که از نظر ظاهری شبیه پیتزاست، اتلی اکمک در ترکی استانبولی به معنای نان با گوشت است. محتویات اتلی اکمک شامل نان تخت پخته شده، گوشت، فلفل، پیاز و گوجه فرنگی است. از دیگر خوشمزه‌های این شهر می‌توان به پیشمانیه (Pişmaniye) اشاره کرد، یک شیرینی هیجان انگیز شبیه پشمک و یک توپ گرد کاملاً سفید. یکی دیگر از غذاهای محبوب قونیه کونیا فیرین کِباب یا کباب داخل فر قونیه (Firun Kebab) می‌باشد، این کباب از گوشت بره تهیه
(Firun Kebab) می‌باشد، این کباب از گوشت بره تهیه می‌شود، تکه‌های بریده شده گوشت را در فر قرار می‌دهند تا کاملاً سرخ و پخته شود، سپس تکه‌های گوشت را در داخل یک قابلمه مسی به همراه چربی‌های گرفته شده از گوشت روی اجاق می‌گذارند و می‌پزند. شیرینی‌های قونیه بسیار معروف و خوشمزه اند، شیرینی‌هایی هیجان انگیز که محبوب‌ترین آنها جِزِریه (Cezerye) می‌باشد، شیرینی سنتی ترکیه که از هویج درست شده. در هنگام سفر به قونیه امتحان خوراک تریت (Tirit) را به هیچ وجه از دست ندهید، غذایی بسیار خوشمزه که محتویاتش شامل گوشت، برنج
غذایی بسیار خوشمزه که محتویاتش شامل گوشت، برنج سنتی و سبزیجات است. آب مرغ یا تاوُک سویو (Tavak Suyu) یکی دیگر از غذاهای خوشمزه قونیه است، یک سوپ دلنشین شبیه سوپ گوجه فرنگی با مرغ و رشته فرنگی. فرهنگ. نام قونیه یادآور مولانا شاعر است؛ این شهر به شهر درویش‌های مرید مولوی مشهور است. آثار مولانا بر ادبیات و فرهنگ ترکی نیز تأثیر گذاشته‌است و اکثر جانشینان او در طریقهٔ صوفی‌گری نیز در این ناحیه بوده‌اند. قونیه از جمله شهرهای تاریخی ترکیه است که فرهنگ مشرق زمین را در خود حفظ کرده و مردم آن دیدگاه‌های مذهبی و
را در خود حفظ کرده و مردم آن دیدگاه‌های مذهبی و اسلامی عمیقی دارند. از این شهر به عنوان سنگر اسلام نیز یاد می‌شود و ساکنین آن هنوز هم دین دارتر از بقیهٔ شهرها می‌باشند. این شهر مولد فرش‌های ترکی است که در دوران رنسانس به اروپا صادر می‌شدند، همچنین پارچه‌های گران‌قیمت با الگوی بافت بسیار غنی در این شهر یافت می‌شوند؛ پارچه‌هایی که از آنها به عنوان رومیزی و روتختی استفاده می‌شود و اغلب در نقاشی‌های معاصر به عنوان نماد ثروت و شکوه گنجانده می‌شوند. آهنگ محلی قونیه به نام کونیالیم (Konyalım) در وصف عشق به یکی از
به نام کونیالیم (Konyalım) در وصف عشق به یکی از اهالی قونیه سروده شده‌است. مناسبت‌ها و رویدادها. مراسم بزرگداشت مولانا (Seb-i-Arus ceremony) مراسم بزرگداشت مولانا در ماه دسامبر در قونیه برگزار می‌شود، مراسمی که خالق یکی از زیباترین و مسحور کننده‌ترین نمایش رقص‌های چرخشی است. هر سال در ماه دسامبر در روز سالگرد مرگ مولانا مشهود به شب عروسی، هزاران نفر به شهر قونیه سرازیر می‌شوند تا شاهد رقص چرخشی دراویش صوفی در مقبره او باشند. جشنوارهٔ بین‌المللی نصرالدین هوجا (ملا نصرالدین) این جشنواره یکی دیگر از
هوجا (ملا نصرالدین) این جشنواره یکی دیگر از مناسبت‌های مهم قونیه است که به پاس بزرگداشت نصرالدین هوجا یکی از برجسته‌ترین نام‌ها در ادبیات ترکیه در ماه ژوئیه برگزار می‌شود. این جشنواره، مجموعه‌ای شگرف از آثاری جاودان و غنی از نویسندگانی بزرگ را در دل خود جای داده‌است. از دیگر مناسبت‌های مهم قونیه می‌توان به گردهمایی عکاسان ملی بی شِهیر (The Beysehir National Photographers Meeting)، جشنوارهٔ گیلاس سفید، جشنوارهٔ سوئوک سو (Soguksu Festival)، جشنوارهٔ هندوانه، جشنوارهٔ توت فرنگی و جشنوارهٔ فرهنگ و برداشت
جشنوارهٔ توت فرنگی و جشنوارهٔ فرهنگ و برداشت (Harvest and Culture Festival) اشاره کرد. حمل و نقل بین شهری. هوایی: می‌توان از فرودگاه قونیه به عنوان یک فرودگاه مسافری- نظامی نام برد، فرودگاهی با مساحت ۱۴۱۰۰ متر مربعی که برای اولین بار در سال ۲۰۰۰ افتتاح گردید. این فرودگاه در فاصله ۱۸ کیلومتری تا شهر قرار گرفته، در سال ۲۰۰۶، ۲۹۲۴ هواپیما و ۲۶۲۵۶۱ مسافر از طریق این فرودگاه جابجا شدند. مساحت ترمینال مسافربری فرودگاه ۲۶۵۰ متر مربع و ظرفیت پارکینگ آن ۲۷۸ اتومبیل می‌باشد. فرودگاه قونیه جایگاه سومین باند پرواز آنا
فرودگاه قونیه جایگاه سومین باند پرواز آنا جت اُسو یا آج اُ (Ana Jet Üssü or AJÜ) از گروه ۱ فرماندهی نیروی هوایی (Hava Kuvvet Komutanlığı) نیروی هوایی ترکیه (Türk Hava Kuvvetleri) می‌باشد. از دیگر باند پروازهای برتر ترکیه می‌توان به باند اِل تی بی آی (LTBI) در اسکی شِهیر، باند اِل تی اِی ای (LTAE) در پایگاه هوایی اکینچی، باند اِل تی بی جی (LTBG) در باندیرما و باند اِل تی بی اِف (LTBF) در بالیکسیر نام برد. در سال ۲۰۰۵ پروژه ساخت ترمینال هواپیمایی جدید با هدف ارتقاء ظرفیت مسافربری تا ۵ برابر ظرفیت واقعی در
ارتقاء ظرفیت مسافربری تا ۵ برابر ظرفیت واقعی در این فرودگاه تکمیل گردید. هواپیماهای شرکت هواپیمایی اطلس گلوبال از فرودگاه آتاترک استانبول، کرندون ایرلاینز (Corendon Air Lines) از فرودگاه آمستردام، ماهان ایر از فرودگاه امام خمینی تهران، معراج ایرلاینز از فرودگاه امام خمینی تهران، پگاسوس ایرلاینز از فرودگاه صبیحا گوکچن استانبول، آنادولجت از فرودگاه صبیحا گوکچن استانبول، ترکیش ایرلاینز از فرودگاه آتاترک استانبول، امام خمینی تهران و کپنهاگ (به صورت فصلی) و سان اِکسپرس از ازمیر به فرودگاه قونیه و بالعکس در حال
اِکسپرس از ازمیر به فرودگاه قونیه و بالعکس در حال حرکتند. راه‌آهن: ترمیال جنوبی قطارهای سریع‌السیر ترکیه در قونیه می‌باشد، قطارهایی پر سرعت که در مسیر منظم به مقصد استانبول، اسکی شِهیر و آنکارا در حال حرکتند. قطارهای استانبول از ناحیه پندیک واقع در فاصله ۲۵ کیلومتری از قسمت غربی مرکز شهر حرکت می‌کنند. برای دستیابی به این ایستگاه با سوار شدن به مترو به منطقه کارتال خواهید رسید سپس با استفاده از اتوبوس شماره ۲۵۱ یا تاکسی برای طی کردن ۵ کیلومتر آخر به پندیک دسترسی خواهید داشت. روزانه دو قطار از پندیک به قونیه
خواهید داشت. روزانه دو قطار از پندیک به قونیه حرکت می‌کند و در اسکی شِهیر نیز توقف می‌نماید. مسیری که طی کردنش ۴ ساعت و نیم زمان می‌برد. روزانه ۷ قطار از قونیه به سمت آنکارا با طی کردن مسیری ۹۰ دقیقه ای حرکت می‌کند. برای آدانا یک سرویس اتوبوس جایگزین به کارامان نیز در نظر گرفته شده‌است، اما با توجه به ارتقا مسیر قطار روزانه با طی کردن مسافت ۴ و نیم ساعتی به آدانا خواهد رسید. اتوبوس‌های متصل به آنتالیا نیز در دسترس می‌باشند. واگن‌های تخت خواب دار نیز برای مسیر طولانی و ۱۲ ساعتی ازمیر موجودند. ایستگاه قطار
طولانی و ۱۲ ساعتی ازمیر موجودند. ایستگاه قطار قونیه در فاصله ۳ کیلومتری از جنوب غربی مرکز شهر قرار گرفته و از طریق تاکسی، دولموش و اتوبوس‌های شماره ۶۷ به مرکز شهر دسترسی دارد. اتوبوس و تراموا: در مِولانا کادیسی (Mevlana Caddesi) خیابان اصلی قونیه تعدادی آژانس‌های مسافرتی یافت می‌شود که از طریق آنها می‌توانید بلیط اتوبوس‌ها را خریداری نمایید. ایستگاه اتوبوس (otogar) قونیه دارای اتصالات بسیار خوبی به مقاصد متعدد و متنوعی می‌باشد، مقاصدی نظیر استانبول (مسیری ۱۰ ساعتی با پرداخت ۶۵ تا ۷۵ لیر)، ازمیر (مسیری ۹
۱۰ ساعتی با پرداخت ۶۵ تا ۷۵ لیر)، ازمیر (مسیری ۹ ساعتی با پرداخت ۳۸ لیر)، آنکارا (مسیری ۳ ساعت و پانزده دقیقه ای با پرداخت هزینه ۲۸ لیری) و کاپادوکیه (مسیری ۳ ساعتی). در هنگام صدور بلیط ایستگاه اتوبوس مقصد اعلام می‌شود، اما گاهی اوقات اتوبوس‌ها در ایستگاه دیگری واقع در نزدیکی ایستگاه اعلام شده توقف می‌نمایند. ایستگاه اتوبوس قونیه در فاصله ۷ کیلومتری تا جاذبه‌های اصلی شهر مخصوصاً جاذبه‌های اطراف علاءالدین تِپه سی (Alaaddin Tepesi) در مرکز شهر قرار گرفته، تعدادی مینی بوس یا دولموش از این ایستگاه به مقصد
تعدادی مینی بوس یا دولموش از این ایستگاه به مقصد علاءالدین تِپه سی حرکت می‌کنند، مسیری ۳۰ دقیقه ای که طی کردنش مستلزم پرداخت ۲ لیر می‌باشد. خطوط تراموا قونیه از ایستگاه اوتوگار (ایستگاه اتوبوس) به مقصد حلقه ای در اطراف علاءالدین تِپه سی نیز موجود می‌باشند که هزینه طی کردن این مسیر ۳۰ دقیقه ای با تراموا ۲ لیر برای هر نفر است. البته خرید کارت‌های پلاستیکی برای پرداخت هزینه تراموا را فراموش نکنید. کارت‌هایی قابل شارژ که پرداخت هزینه تراموا تنها از طریق آنها امکان‌پذیر است. ماشین: برای رسیدن به قونیه از آنکارا
است. ماشین: برای رسیدن به قونیه از آنکارا با ماشین می‌بایست حداقل ۳ ساعت رانندگی کنید، استانبول در فاصله ۶۶۰ کیلومتری قونیه قرار گرفته در نتیجه دسترسی به آن از طریق ماشین حداقل ۱۰ ساعت زمان می‌برد. ازمیر تا قونیه ۷ ساعت و آنتالیا تا قونیه ۶ ساعت و نیم با ماشین فاصله دارد. حمل و نقل درون‌شهری: تردد در شهر قونیه از طریق مینی بوس‌های دولموش، اتوبوس‌های شهری عمومی، تراموا و تاکسی امکان‌پذیر خواهد بود. البته این شهر یک مزیت دیگر نیز دارد و تمامی مراکز توریستی و دیدنی آن در مرکز شهر متمرکز شده‌اند و
توریستی و دیدنی آن در مرکز شهر متمرکز شده‌اند و بازدیدکنندگان می‌توانند براحتی با پای پیاده از تمامی آنها دیدن نمایند. با این حال در این شهر زیبا می‌توانید با تراموا از قلب شهر قدیمی علاءالدین به دانشگاه سلجوق در حومه شهر یا به چندین جاذبه معروف نظیر جاپن پارکی (Japon Parki) دسترسی پیدا کنید. شبکه حمل و نقل تراموا در قونیه با ۲۵ ایستگاه از علاءالدین به انتهای دانشگاه سلجوق کشیده شده، مسیری تقریباً یک ساعته البته با ماشین. پرداخت هزینه ترامواها از طریق کارت‌های پلاستیکی قابل شارژی امکان‌پذیر می‌باشد،
کارت‌های پلاستیکی قابل شارژی امکان‌پذیر می‌باشد، کارت‌هایی که از قبل می‌بایست آنها را تهیه نمود. برخی از مراکز دیدنی قونیه. یکی از ۵ مسجد قدیمی ترکیه که در فهرست میراث جهانی قرار گرفته است،‌در این شهر قرار دارد.
داوینچی ( بررسی گازهای نجیب در عمق اتمسفر زهره ) ماموریتی برنامه‌ریزی شده برای مدارگرد و کاوشگر جوی به سیاره زهره است. این ماموریت همراه با مأموریت وریتاس در ۲ ژوئن ۲۰۲۱ توسط ناسا به عنوان بخشی از برنامه دیسکاوری برای مطالعه زهره انتخاب شده است. "داوینچی" هم مدارگرد و هم کاوشگری فرودی را به زهره خواهد فرستاد. مدارگرد زهره را در طول موج های متعدد از بالا تصویر برداری می‌کند، کاوشگر فرود نیز ترکیب شیمیایی جو زهره را مطالعه کرده و در حین فرود عکس می گیرد. کاوشگر "داوینچی" در جو زهره سفر کرده و ضمن نمونه برداری
"داوینچی" در جو زهره سفر کرده و ضمن نمونه برداری از جو، اندازه گیری ها را به سطح باز می‌گرداند. این اندازه‌گیری‌ها برای درک منشأ جو، چگونگی تکامل آن، و چگونگی و چرایی تفاوت آن با جو زمین و مریخ مهم هستند. اندازه‌گیری‌های انجام‌شده توسط "داویچنی" ، تاریخچه احتمالی آب در زهره و فرآیندهای شیمیایی در حال انجام در اتمسفر ناشناخته پایین‌تر را بررسی می‌کند. کاوشگر "داوینچی" قبل از رسیدن به سطح، تصاویری با وضوح بالا را از زمین‌‎های دندانه‌دار سیاره (" تسرا ") گرفته و اولین تصاویر از سطح سیاره را پس از فرودگر ونرا
و اولین تصاویر از سطح سیاره را پس از فرودگر ونرا 14 شوروی در سال 1982 برمی‌گرداند. همچنین داده هایی را برای مطالعه منشا سیاره و تاریخچه زمین‌ساختی و هواشناسی آن جمع آوری خواهد کرد.
هجرت محمد که گاهی به خلاصه هجرت نیز خوانده می‌شود، واقعه مهاجرت محمد و همراهانش از شهر مکه به یثرب است که در سال ۶۲۲ میلادی/۱ قمری صورت گرفت. این واقعه منجر به ایجاد اولین حکومت اسلامی در یثرب (که بعداً مدینةالنبی یا به‌خلاصه «مدینه» نامیده شد) شد و به علت اهمیتش در اسلام مبدأ تاریخ مسلمانان در دو تقویم هجری خورشیدی و هجری قمری در این سال گرفته شده‌است. هجرت و زمینه‌های آن. بیعت عقبه اول و عقبه دوم محمد. در عربستان افراد زیادی به قصد تجارت یا به جا آوردن حج در کعبه به مکه سفر می‌کردند. محمد از این موقعیت
در کعبه به مکه سفر می‌کردند. محمد از این موقعیت استفاده کرد و بختش را برای یافتن خانه‌ای جدید برای خود و پیروانش آزمود. پس از چندین مذاکره ناموفق، در صحبت با تعدادی از اهالی یثرب (که بعدها مدینه خوانده شد) امیدی یافت. جمعیت عرب یثرب بدین جهت که گروهی از یهودیان در آن شهر زندگی می‌کردند، با یکتاپرستی تا حدی آشنا بودند. گروهی از اهل یثرب که به مکه آمده بودند با محمد پیمانی بستند که به «پیمان عقبه اول» شهرت یافت. به گفته ابن اسحاق پیمان عقبه اول بین محمد و دوازده تن از اهل یثرب که بسیاری از آنان از «بنی
و دوازده تن از اهل یثرب که بسیاری از آنان از «بنی النجار» اقوام مادری محمد بودند، منعقد شد. ابن اسحاق در ادامه بیان می‌کند که در آن زمان محمد اجازه جنگ از سوی خداوند نیافته بود و با شروطی موسوم به «بیعةالنساء» با ایشان بیعت کرد و از قول برخی از انصار اینگونه نقل می‌کند که «ما با رسول‌الله بیعت کردیم بر شیوه بیعت زنان، تا به خداوند چیزی را شریک نگردانیم، دزدی نکنیم، زنا نکنیم، فرزندانمان را نکشیم، بهتان نزنیم و به‌طور آشکار گناه نکنیم. وفقط در خفا گناه بکنیم اگر وفا کردیم بهشت پاداش است و اگرنه، تصمیم با
اگر وفا کردیم بهشت پاداش است و اگرنه، تصمیم با خداوند است: اگر خواست می‌بخشد و اگر خواست مجازات می‌کند». به گفته ابن اسحاق محمد قبل از بیعت عقبه اول اجازه جنگ از سوی خداوند نیافته بود؛ او و مسلمانان به دعوت بسوی خداوند و صبر در برابر اذیت و آزار قریش و دشمنان فرمان داشتند. اما هنگامی که قریش همچنان به شدت و زیاده‌روی در آزار و اذیت و ظلم به مسلمانان ادامه داد، آنگاه آیات ۳۹ تا ۴۱ سوره حج اولین آیاتی است که به مسلمانان اجازه می‌داد تا با کسانی که به ایشان ظلم می‌کنند و از خانه‌هایشان بیرون می‌کنند، بجنگند.
می‌کنند و از خانه‌هایشان بیرون می‌کنند، بجنگند. محمد پس از پیمان اول ۱ مصعب بن عمیر را به یثرب فرستاد تا برای آنها قرآن بخواند و اسلام را بیاموزد. او اولین نماز جمعه را در یثرب خواند و بسیاری از جمله سعد بن معاذ توسط او اسلام آوردند. بدین ترتیب در مدینه افرادی، تقریباً از تمامی قبایل، به آیین اسلام گرویدند تا آنجا که در سال بعد ۷۵ مسلمان از مدینه جهت حج و ملاقات محمد به مکه آمدند. آنها او را به صورت مخفیانه و در شب ملاقات کرده و با او پیمانی بستند که به «پیمان دوم عقبه»، یا «پیمان جنگ» شهرت یافت. در پیمان
دوم عقبه»، یا «پیمان جنگ» شهرت یافت. در پیمان عقبه دوم محمد پس از دعوت به اسلام، بیعتش با فرستادگان یثرب را مشروط به این کرد که آنان همان‌طور که از زنان و فرزندانشان حمایت کنند، از او نیز پشتیبانی به عمل آورند. آنچه محمد به آنان گفت این بود: «خون من خون شماست، حرمت من حرمت شما. از شمایم و شما نیز از من هستید. با هرکه بجنگید می‌جنگم و با آنکه دوستی کنید، در صلح خواهم بود.» به همین دلیل بیعت دوم به «بیعة الحرب» مشهور گردید. در این بیعت هفتاد و سه مرد و دو زن حضور داشتند که دوازده تن از آنان از بزرگان مدینه
حضور داشتند که دوازده تن از آنان از بزرگان مدینه بودند، نُه تن از بزرگان خزرج و سه تن از بزرگان خاندان اوس. پس از پیمان عقبه، محمد پیروانش در مکه را تشویق به مهاجرت به یثرب کرد. مانند قضیه هجرت به حبشه، قریش سعی کرد تا از خروج یاران محمد از مکه جلوگیری نماید ولی این تلاشها ناموفق بود و تقریباً تمام مسلمانان موفق به ترک مکه شدند. هجرت به مدینه. یک هیئت که شامل دوازده تن از بزرگان خاندان‌های مهم مدینه بودند، از محمد دعوت نمودند تا به عنوان یک غریبه بیطرف، به داوری بین اهالی شهر مدینه بپردازد. ساکنان یثرب
به داوری بین اهالی شهر مدینه بپردازد. ساکنان یثرب (اعراب و یهودیان)، تا قبل از سال ۶۲۰ میلادی حدود صد سال درگیر جنگ‌های داخلی بودند و کشت و کشتارهای مکرر و عدم توافق در زمینه پرداخت خون‌بهای کشته‌شدگان، خصوصاً پس از جنگ بُعاث که تمامی قبایل یثرب در آن مشارکت داشتند، این امر را برای ایشان آشکار ساخته بود که مفاهیم قبیله‌ای مانند «چشم برای چشم» دیگر قابل اعمال نبوده مگر اینکه شخصی صلاحیت‌دار در موارد مورد اختلاف داوری کند. نمایندگان فرستاده شده از مدینه، از طرف خود و اهالی شهر یثرب متعهد شدند تا محمد را در
طرف خود و اهالی شهر یثرب متعهد شدند تا محمد را در جامعه خویش پذیرفته و از او در مقابل خطرات جانی، مانند خود، محافظت به عمل آورند. بر اساس روایات اسلامی، قریش از خروج مسلمانان از مکه آگاه شده و برای قتل محمد نقشه‌ای را به اجرا گذاشتند. محمد به کمک علی بن ابی‌طالب، کسانی که مراقبش بودند را گمراه نموده و مخفیانه به همراه ابوبکر از شهر خارج شد. بدینسان در سال ۶۲۲ میلادی (برابر با سال سیزدهم پس از شروع دعوت خود) محمد به مدینه، که یک واحه زراعتی بزرگ بود، هجرت نمود و همراهان وی که با او از مکه به مدینه مهاجرت
نمود و همراهان وی که با او از مکه به مدینه مهاجرت کردند به "مهاجرین" شهرت یافتند. و اهالی یثرب که محمد و مهاجرین را یاری رسانده بودند، از آن پس به انصار نام برده می‌شدند. این هجرت مبدأ تاریخ مسلمانان شد. مدینه تا قبل هجرت محمد «یثرب» نامیده می‌شد و بعد از این هجرت «مدینه النبی» خوانده شد. اجازه مهاجرت. هنگامی که فشار مشرکان بر مسلمانان مکه پس از بیعت دوم با عقبه شدت گرفت، محمد به اصحاب خود اجازه مهاجرت به مدینه را داد و به آنها دستور داد به برادران خود از انصار بپیوندند. ابن اسحاق به‌نقل از محمد گفته‌است:
بپیوندند. ابن اسحاق به‌نقل از محمد گفته‌است: «خدا برای شما برادران خانه ای ساخته‌است که می‌توانید در آن ایمن باشید»، بنابراین یاران محمد به آنجا رفتند. هجرت صحابه به مدینه. پس از اجازه مهاجرت به صحابه آنها مخفیانه به یثرب رفتند. ابتدا ابو سلمه بن عبدالاسد و سپس سایر مسلمانان نزد انصار رفتند، به جز محمد، ابوبکر و علی بن ابی‌طالب در مکه باقی ماندند. مسلمانان شروع به ترک مکه کردند و به صورت مخفیانه به صورت جداگانه خارج شدند تا مبادا قریش از آنها مطلع شود و آنها را از این کار بازدارد و همه خانه‌ها، پول و تجارت
را از این کار بازدارد و همه خانه‌ها، پول و تجارت خود را پشت سر گذاشته و با دین و عقیده خود فرار کردند. شب هجرت محمد. وقتی قریش خروج مسلمانان را دیدند، از خروج محمد ترسیدند، بنابراین در دارالندوه جمع شدند و توافق کردند که هر کدام از قبیله قریش یک جوان را بفرستند تا او را بکشند، و خون او در بین قبایل پراکنده شود. جبرئیل این خبر را به پیامبر گفت و به او دستور داد آن شب را در رختخواب خود نخوابد، بنابراین محمد به علی دستور داد تا به جای او در تختخواب خود بخوابد و در سرمای سبز خود پوشانده شود تا مردم گمان کنند
و در سرمای سبز خود پوشانده شود تا مردم گمان کنند محمد است که در رختخواب خود خوابیده و در همان حال محمد از آنجا خارج شد و هیچ‌کدام از آنها او را ندیدند. هنگامی که به سمت علی رفتند فکر کردند او محمد است وقتی علی را دیدند گفتند: «دوستت کجاست؟» او گفت: «نمی‌دانم». محمد به علی دستور داده بود تا امانت‌ها را به مردم آنها بپردازد، و او نیز همان‌طور عمل کرد. آنها می‌دانستند که علی همیشه از محمد پیروی می‌کند، بنابراین اقامت او در مکه دلیلی می‌دانستند که محمد در مکه است و هجرت نکرده‌است، زیرا معتقد بودند که اگر او
است و هجرت نکرده‌است، زیرا معتقد بودند که اگر او هجرت می‌کرد، علی را با خود می‌برد، و علی در مکه به مدت سه روز ماند تا پیام محمد از طریق پیام رسانش ابواقید لیثی به او رسید که به او دستور می‌دهد که به مدینه مهاجرت کند. هجرت محمد. محمد همراه با ابوبکر ابتدا به غار ثور در جنوب مکه رفتند. ابن هشام نقل کرده‌است هنگامی محمد و ابوبکر وارد غار ثور شدند عنکبوت بر در آن لانه زد هنگامی که قریش در جستجوی او به در غار رسیدند، برخی از آنها گفتند: «عنکبوت قبل از ورود محمد بوده‌است"، بنابراین آنها رفتند. محمد و ابوبکر سه
بوده‌است"، بنابراین آنها رفتند. محمد و ابوبکر سه شب در غار ماندند تا اینکه روز دوشنبه ۱ ربیع الاول ۱ هجری قمری را ترک کردند محمد و همراهش از غار به سمت یثرب بیرون آمدند و قریش وعده داده بودند به کسانی که محمد را به آنها بازگردانند، ۱۰۰ شتر جایزه بدهند ورود به مدینه. محمد روز دوشنبه ۸ ربیع الاول به قبا رسید علی بن ابی‌طالب سه شب و روز در مکه اقامت داشت تا سپرده‌هایی را که محمد برای مردم داشت پرداخت کرد، به طوری که وقتی کار خود را با آنها تمام کرد، به محمد پیوست. محمد و همراهانش به مدت ۴ روز در قبا نزد بنی
محمد و همراهانش به مدت ۴ روز در قبا نزد بنی عمرو بن عوف اقامت کردند و وی مسجد قبا را برای آنها تأسیس کرد، سپس در روز جمعه ۱۲ ربیع الاول ۱ هجری مربوط به ۲۷ سپتامبر ۶۲۲ میلادی، در حالی که ۵۳ سال داشت به مدینه نقل مکان کرد و از آن روز به بعد، شهر یثرب مدینه الرسول نام گرفت. انصار هر روز در انتظار محمد به حره می‌رفتند. وقتی دوازدهم ربیع الاول بود ، طبق عادت خود بیرون رفتند. وقتی آفتاب داغ شد، آنها برگشتند. مردی از یهودیان بر یکی از خرابه‌های مدینه بالا رفت. او محمد و همراهانش را دید؛ بنابراین انصار برای پذیرش
محمد و همراهانش را دید؛ بنابراین انصار برای پذیرش محمد به آغوش برخاستند. ادامه مهاجرت مسلمانان به مدینه. مهاجرت مسلمانان به مدینه تا فتح مکه در سال ۸ هجری ادامه داشت محمد گفت: «بعد از فتح مکه هجرت وجود ندارد، بلکه جهاد و نیت است، و اگر بسیج شدید، بروید." برخی از علما اظهار کردند که مهاجرت پس از فتح مکه منسوخ شد و آنچه از مفهوم هجرت باقی ماند مهاجرت معنوی به معنای هجرت از آنچه خدا حرام کرده‌است همان چیزی است که از مفهوم هجرت باقی مانده‌است بازگشت مهاجران حبشه. بقیه مهاجران حبشه با جعفر بن ابی طالب به مدینه
بقیه مهاجران حبشه با جعفر بن ابی طالب به مدینه بازگشتند. پس از آنکه محمد به نجاشی نامه نوشت. بنابراین آنها پس از جنگ خیبر در سال ۷ هجری به مدینه رسید. آخرین مهاجرت. آخرین فردی که از مکه مهاجرت کرد، عباس بن عبدالمطلب بود، او در ماه رمضان در هشتمین سال هجرت به همراه خانواده اش مهاجرت کرد و در راه با محمد و سپاهش ملاقات کرد که می‌خواستند مکه را پس از شکست قریش شکست دهند. طبق قرارداد حدیبیه، خانواده او به مهاجرت ادامه دادند و او با محمد بازگشت. مهاجرت و آغاز تاریخ هجری. محمد پس از ورود به یثرب به نوشتن تاریخ
هجری. محمد پس از ورود به یثرب به نوشتن تاریخ دستور داده بود، و نوشتن تاریخ با مبدا هجرت آغاز شد، محمد برای پادشاهان، شاهزادگان و روسای اقوام مختلف به تاریخ هجرت نامه ارسال می‌کرد.
شرف‌الدین بن شمس‌الدین بـِدلیسی معروف به شرف‌خان بدلیسی (۹۴۵ قمری- درگذشت: ۱۵۹۹/۱۶۰۳ میلادی) یکی از تاریخ‌نگاران کرد است که در مورد تاریخ کردان کتابی به فارسی نوشته‌است وی از عشیره روژکی از تیره بلباس بوده است که نوادگان نزدیک به او عشیره پیران می باشند که در ایران ترکیه و عراق زندگی میکنند عشیره روژکی که از سلسه پادشاهان ساسانی بوده اند در بدلیس و کشور آذربایجان در مناطقی تحت حکومت روژکی ها اداره میشد . کتاب او به نام شرفنامه، تاریخ مفصل کردستان، که به زبان فارسی نوشته شده از منابع اصلی تاریخی مربوط به
فارسی نوشته شده از منابع اصلی تاریخی مربوط به کردان به شمار می‌آید. او اکثر عمر خود را صرف تکمیل این کتاب کرده و از توانایی بالایی در تشخیص کردان از روی ظاهر افراد داشته وی شرفنامه را در ۱۵۹۷ میلادی به پایان رساند.کتاب شرفنامه مهروی اثر نواده اوست که درک دقیقی از حوادث تاریخی دارد. زندگی. شرفخان در کرهرود (امروزه بخشی از شهر اراک) زاده شد. نیاکان او امیران ایل روژکی بودند که در سال ۱۵۴۳ میلادی بر منطقه بتلیس (در کردستان ترکیه) فرمان می‌راندند. اسکندربیک منشی در ذکر امرای نامدار شاه طهماسب، به فرمانروایی
در ذکر امرای نامدار شاه طهماسب، به فرمانروایی شرف خان روزکی (روژکی) بر تنکابن اشاره کرده‌است. رابینو نیز در ذکر فرمانروایان صفویِ حاکمِ تنکابن، از شرف الدین نام برده‌است. دگرگونی‌های سیاسی باعث شد تا پدر او، امیر شمس‌الدین بن شرف‌الدین به ایران مرکزی مهاجرت کند. شرفخان در سن نه سالگی به دربار شاه تهماسب یکم راه یافت. شرفخان به مدت بیست سال در استان‌های گوناگون ایران به عنوان والی منصب داشت. در سال ۱۵۷۶ به مرکز فراخوانده شد و به همراه ۶۰۰ خانوار از ایل و خانواده خود به مأموریتی به سوی منطقه وان (ترکیه
و خانواده خود به مأموریتی به سوی منطقه وان (ترکیه امروزی) فرستاده شد. خسرو پاشا، فرماندار وان، از ترس ورود فرستادگان به دربار سلطان مراد سوم گریخت. شرفخان بدین وسیله فرمانروایی موروثی بر بتلیس و منطقه موش را به دست آورد. منابع. ویکی‌پدیای آلمانی.
خط کوفی، همان خط آرامی به زبان فارسی و عربی است. خط کوفی نام خطی از خطوط اسلامی است که منسوب به شهر کوفه است و گفته می‌شود که در آن جا شکل گرفته و توسعه یافته است. پس از سدهٔ سوم هجری با فراگیر شدن خط نسخ و دیگر دبیره‌های نوآوری شده، رفته‌رفته کاربرد خط کوفی کم‌تر شد، تا این که پس از سده پنجم هجری کمابیش کنار گذاشته شد و بیش‌تر کاربرد تزیینی و محدود یافت. یکی از کهن‌ترین خطوط اسلامی خط کوفی است که نمونه‌های قدیمی آن را می‌توان بر صفحات کتاب قرآن، سکه‌های خلفای اسلامی و همچنین کتیبه‌های قدیمی‌ترین مساجد