payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با بازگشت بوربون‌ها به سلطنت فرانسه و به قدرت‌رسیدن لوئی هجدهم، او دستور داد که جسد لوئی شانزدهم و همسرش ماری آنتوانت به کلیسای سلطنتی سن‌دنُی منتقل و پس از طی مراسم تشریفاتی، در آن‌جا دفن شود. خود نیز، پس از مرگ در کلیسای سن‌دُنی دفن شد. تبعید. هنگامی که کنت پرووانس به کشورهای سفلی رسید، خود را عملاً پادشاه فرانسه اعلام کرد. وی قبل از فرار ناموفق دوم به وارنس، از سندی استفاده کرد که خود و لوئی شانزدهم آن را نوشته بودند. این سند در صورت مرگ برادرش یا ناتوانی در ایفای نقش خود به عنوان پادشاه، به او اقتدار
در ایفای نقش خود به عنوان پادشاه، به او اقتدار می‌داد. او بلافاصله پس از فرار به سایر شاهزادگان تبعیدی در کوبلنز ملحق شد. در آنجا بود که او به همراه کنت آرتویز و شاهزادگان کُنده (Condé) اعلام کردند که هدف آن‌ها حمله به فرانسه است. لوئی شانزدهم از رفتار برادرانش بسیار آزرده خاطر شد. پرووانس فرستاده‌هایی را به دربارهای مختلف اروپا فرستاد و درخواست کمک مالی، سرباز و مهمات کرد. آرتویز یک قلعه برای دربار در تبعید در منتخب تریر (یا "تروس")، جایی که دایی آن‌ها، کلمنس ونسلاوس از زاکسن، اسقف اعظم انتخاب شد، تأمین
ونسلاوس از زاکسن، اسقف اعظم انتخاب شد، تأمین کرد. فعالیت‌های مهاجران هنگامی که حاکمان پروس و امپراتوری مقدس روم در درسدن گرد هم آمدند، نتیجه داد. آن‌ها اعلامیه پیلنیتس را در اوت ۱۷۹۱ منتشر کردند که در آن از حاکمان اروپا خواسته بود در صورت تهدید لوئی شانزدهم یا خانواده‌اش در فرانسه مداخله کند. تأیید پروانس از این اعلامیه، نه توسط شهروندان عادی و نه توسط خود لوئی شانزدهم مورد استقبال قرار نگرفت. مرگ. سلامتی لوئی هجدهم در بهار ۱۸۲۴ شروع به افول کرد. او از چاقی، نقرس و قانقاریا خشک و مرطوب، در پاها و ستون
چاقی، نقرس و قانقاریا خشک و مرطوب، در پاها و ستون فقرات رنج می‌برد. لوئی در ۱۶ سپتامبر ۱۸۲۴ در جمع خانواده بزرگ سلطنتی و برخی مقامات دولتی درگذشت. پس از وی، برادر کوچکش ، کنت آرتویز، به عنوان شارل دهم جانشین وی شد.
جنگ صدروزه (یا به اختصار، صد روز) که همچنین به عنوان جنگ ائتلاف هفتم نیز شناخته می‌شود، دوره‌ایست مابین بازگشت ناپلئون از تبعید در جزیره الب به پاریس در ۲۰ مارس ۱۸۱۵ تا برتخت نشستن مجدد بوربون‌ها در ۸ ژوئیه ۱۸۱۵ (دوره ۱۱۱ روزه). این دوره شاهد چند جنگ در قالب ائتلاف هفتم بود از جمله: نبرد واترلو، جنگ ناپل و همچنین چندین نبرد کوچک دیگر. عبارت صد روز اولین بار توسط گاسپار کامت د شابرو، بخشدار پاریس در سخنرانی خوش آمدگویی لوئی هجدهم به پاریس در ۸ ژوئیه استفاده شد. ناپلئون هنگامی بازگشت که کنگره وین در حال
شد. ناپلئون هنگامی بازگشت که کنگره وین در حال برگزاری نشست بودند. در ۱۳ مارس هفت روز قبل از دستیابی ناپلئون به پاریس قدرت‌های حاضر در کنگره وین او را یک قانون‌شکن معرفی کرده و در ۲۵ مارس امپراتوری اتریش، پادشاهی پروس، امپراتوری روسیه و امپراتوری بریتانیا چهار قدرت بزرگ و اعضای کلیدی ائتلاف هفتم خود را مقید کردند که ۱۵۰۰۰۰ سرباز را برای پایان حکمرانی وی وارد میدان نبرد کنند. این کار صحنه را برای آخرین نبرد از جنگ‌های ناپلئونی، شکست ناپلئون در نبرد واترلو، احیای مجدد پادشاهی فرانسه و تبعید دائمی ناپلئون به
مجدد پادشاهی فرانسه و تبعید دائمی ناپلئون به جزیره دوردست سنت هلن، جایی که او در می ۱۸۲۱ درگذشت، را مهیا کرد. منابع. Wikipedia contributors, "Hundred Days," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Hundred_Days&amp;oldid=206084254
پیِر بولِز زاده ۲۶ مارس ۱۹۲۵-درگذشته ۵ ژانویه ۲۰۱۶) آهنگساز و رهبر ارکستر فرانسوی بود. وی یکی از بنیان‌گذاران سبک سریالیسم به‌شمار می‌رود. پیر بولز از مهم‌ترین چهره‌های موسیقی مدرن است. او با آثاری که گاه ادامه کارهای آرنولد شونبرگ و گاه فراتر از آن است تأثیر زیادی در عرصه موسیقی مدرن جهان گذاشته‌است. بولز را می‌توان یکی از پیشگامان فلسفی جنبش هنری پس از جنگ، با گرایش به تجربه‌گرایی و انتزاع نامید. زندگی و حرفه. پیر بولِز در ۲۶ مارس ۱۹۲۵ در مونبریسون به دنیا آمد. او نخست در لیون به تحصیل ریاضیات پرداخت ولی
آمد. او نخست در لیون به تحصیل ریاضیات پرداخت ولی بعد به هنرستان موسیقی پاریس (کنسرواتوار) رفت و زیر نظر الیویه مسیان به آموختن موسیقی دوازده نغمه‌ای پرداخت. در سال ۱۹۷۰ ژرژ پمپیدو رئیس‌جمهور فرانسه از او خواست تا مرکزی برای پژوهش در موسیقی مدرن برپا کند. بولز ایرکام (بنیاد پژوهش و هماهنگی موسیقی و آکوستیک) را ایجاد کرد که همچنان در کنار مرکز ژرژ پمپیدو در پاریس به کار ادامه می‌دهد. بولز در عین حال رهبر ارکستر توانایی است. اجراهای بسیار خوبی از کارهای گوستاو مالر، ریشارد واگنر و دیگران ارائه داده‌است. او از
مالر، ریشارد واگنر و دیگران ارائه داده‌است. او از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵ رهبر ارکستر سمفونی بی‌بی‌سی بود. از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۷ مدیر هنری ارکستر فیلارمونیک نیویورک بود. بولز در ۵ ژانویه ۲۰۱۶ در خانه‌اش در بادن بادن درگذشت.
شارل دهم (زاده ۹ اکتبر ۱۷۵۷ - درگذشته ۶ نوامبر ۱۸۳۶) از سال ۱۸۲۴ تا سال ۱۸۳۰ (زمان انقلاب ۱۸۳۰ فرانسه) شاه فرانسه بود. وی در پی موج انقلابی ۱۸۳۰ که در فرانسه و اروپا اتفاق افتاد و در جریان انقلاب ژوئیه از فرانسه فرار کرد و به نفع فرزندش هنری، کنت دو شامبور از سلطنت کناره گرفت. او نوه لوئی پانزدهم و آخرین شاه از شاخه اصلی خاندان بوربون (که بر فرانسه فرمان می‌راندند) بود. هر چند بعد از وی لوئی فیلیپ به پادشاهی رسید که از خاندان اورلئان یکی از شاخه‌های فرعی سلسلهٔ بوربون بود.
هانری سوم از ۳۰ مه ۱۵۷۴ میلادی تا هنگام مرگ، پادشاه فرانسه بود. وی همچنین پیش از پادشاهی بر فرانسه، مدت کوتاهی شاه لهستان و دوک بزرگ لیتوانی بود. زندگی. او چهارمین پسرِ هانریِ دوّم و کاترین مدیچی بود. در زمان او کشور درگیر آشوب و فتنه‌هایی با دستمایه‌های دینی بین کاتولیکها و پروتستانها (اوگنوها) بود که از سال ۱۵۶۲ آغاز شده و با نام جنگ‌های مذهبی فرانسه شناخته می‌شود. وی سرانجام توسط راهبی به نام ژاک کلمان به قتل رسید. چون فرزندی نداشت با مرگ او سلطنت دودمان والوآ در فرانسه به پایان رسید و پس از او سلطنت
والوآ در فرانسه به پایان رسید و پس از او سلطنت فرانسه به شاخهٔ دیگری از خاندان به نام بوربون‌ها منتقل شد که تا هنگام انقلاب کبیر فرانسه حکومت را در دست داشتند. او پس از مرگ در کلیسای سلطنتی سن‌دنُی در نزدیکی پاریس دفن شد.
مرکز ژرژ پمپیدو (به فرانسه: Centre Georges-Pompidou) نام مؤسسه هنری و فرهنگی است که در سال ۱۹۷۷ به‌نام ژرژ پمپیدو رئیس‌جمهور فرانسه در پاریس برپا شد. این گالری بزرگ‌ترین موزهٔ هنر مدرن در جهان است که ۱۷۷۰۰ متر مربع سطح زیربنا دارد. این مرکز شامل موزه ملی هنر مدرن، مرکز طراحی صنعتی، اداره توسعه فرهنگی است. نمایشگاه‌های هنری و فرهنگی نیز همیشه در آن برپا است. دو ارگان مهم دیگر یعنی کتابخانه عمومی مرجع و بنیاد پژوهش و هماهنگی موسیقی و آکوستیک نیز بخشی از این مرکز است. ژرژ پمپیدو رئیس‌جمهوری وقت فرانسه پس از
مرکز است. ژرژ پمپیدو رئیس‌جمهوری وقت فرانسه پس از بنیان‌گذاری مؤسسه پژوهش‌های تطبیقی، مدیریت آن را به پیر بولز آهنگساز و مؤلف پیشروی فرانسوی سپرد. اندیشه ابتدایی بولز در مؤسسه، گسترش پژوهش در حوزه منابع نوین صوتی، آموزش آزاد و کمک به شکوفایی نسل جوان آهنگساز بود. معماری. طراحی. این ساختمان را رنزو پیانو و ریچارد راجرز طراحی کردند. ژرژ پمپیدو یکی از اولین نمونه‌های بزرگ ساختمان‌های inside out در تاریخ معماری جهان بود که سیستم سازه‌ای، سیستم مکانیکی و مدارهای الکتریکی در سطح خارجی بنا ظاهر شده‌اند. تمام
الکتریکی در سطح خارجی بنا ظاهر شده‌اند. تمام قسمت‌های عملکردی این مرکز با رنگ نمایان شده‌اند: لوله‌های سبز رنگ مربوط به تأسیسات آب، داکت‌های آبی رنگ برای کنترل‌های آب و هوا، رنگ زرد برای سیم مدارهای الکتریکی و رنگ قرمز مربوط به مدارها و سیستم‌های امنیتی هستند. همچنین تیرها و ستون‌های سازه ساختمان نیز دیده می‌شود. منتقدان آن را به انسانی شبیه دانسته‌اند که دل و روده‌اش بیرون از بدن قرار دارد. یکی از اهداف اساسی این مرکز جمع‌آوری و پخش اطلاعات هنری در رشته‌های مختلف است. مرکز ژرژپمپیدو در ارتباط با سازمانهای
مختلف است. مرکز ژرژپمپیدو در ارتباط با سازمانهای دولتی و خصوصی، مسئولیت هدایت یک مجتمع عظیم فرهنگی را به عهده داشته و در تمام شئونات هنری (به ویژه در زمینه هنرهای معاصر، هنرهای تجسمی، طراحی صنعتی، طراحی و معماری، سینما و پژوهش‌های سمعی) بسیار فعال است. میدان استراوینسکی در کنار ساختمان این مرکز با مجموعه‌ای از تندیس‌های متحرک در میان و کنار یک استخر آب جلوه دیگری از هنر مدرن را به بازدیدکنندگان عرضه می‌کند.
کاترین مدیچی (زاده ۱۳ آوریل ۱۵۱۹ – درگذشته ۵ ژانویه ۱۵۸۹) اشراف‌زاده‌ای ایتالیایی بود که به مدت ۱۲ سال ملکه فرانسه بود و سپس به مدت ۳۰ سال به عنوان ملکه مادر نقش اصلی را در اداره حکومت فرانسه در دوران حکومت پسرانش تا هنگام مرگش داشت. وی همچنین به مدت تقریباً ۵ سال نایب السلطنه فرانسه بود و در طول دوره نیابت خود قدرت فراوانی گرفت و بعد از تمام شدن دوره حکومتش به عنوان نایب السلطنه با قدرت فوق‌العاده‌ای که داشت همواره نفوذ خود را بر حکومت فرانسه اعمال می‌کرد و پسرانش را مجبور به پیروی از دستوراتش می‌ساخت. او
پسرانش را مجبور به پیروی از دستوراتش می‌ساخت. او همچنین به‌طور مؤثر نقش اصلی در کشتار سن‌بارتلمی، بزرگ‌ترین کشتار مذهبی تاریخ اروپا داشت. کاترین دِ مدیچی (Catherine de' Medici) که در ۱۳ آوریل ۱۵۱۹ در فلورانس به دنیا آمد و در ۵ ژانویه ۱۵۸۹ درگذشت، نجیب‌زاده‌ای ایتالیایی از خاندان مدیچی و ملکه فرانسه بود. او با ازدواج با هانری دوم فرانسه در سال‌های ۱۵۴۷ تا ۱۵۵۹ ملکه شد و مادر سه پادشاه فرانسه — فرانسیس دوم، شارل نهم و هانری سوم — بود. نفوذ گسترده‌اش بر دوران سلطنت پسرانش باعث شده این سال‌ها را «عصر کاترین دِ
پسرانش باعث شده این سال‌ها را «عصر کاترین دِ مدیچی» بنامند. کاترین دختر لورنزو دِ مدیچی، دوک اوربینو و مادلن دو لا تور دُورون بود. در ۱۵۳۳، وقتی تنها ۱۴ سال داشت، با هانری، پسر دوم پادشاه فرانسوا اول ازدواج کرد. بعد از مرگ برادر بزرگ‌تر هانری در ۱۵۳۶، او ولیعهد فرانسه شد. این ازدواج به ابتکار پاپ کلمنت هفتم، پسرعموی کاترین، شکل گرفت. در دوران سلطنت هانری دوم، کاترین نقشی در سیاست نداشت چون هانری نفوذ را به معشوقه‌اش، دیان دو پواتیه، داده بود. اما مرگ ناگهانی هانری در ۱۵۵۹ همه چیز را عوض کرد: کاترین مادر
هانری در ۱۵۵۹ همه چیز را عوض کرد: کاترین مادر فرانسیس دوم ۱۵ ساله بود و ناگهان در سیاست نقش محوری گرفت. سال بعد، با مرگ فرانسیس دوم، او به‌عنوان نایب‌السلطنه برای پسر ۱۰ ساله‌اش شارل نهم قدرت زیادی به دست آورد. بعد از مرگ شارل در ۱۵۷۴، پسر سومش هانری سوم پادشاه شد و کاترین همچنان در سیاست نقش اصلی داشت، هرچند هانری در ماه‌های پایانی عمرش کمتر از مشورت او استفاده می‌کرد و تنها هفت ماه بعد از مرگ کاترین زنده ماند. دوران سلطنت سه پسر او پر از جنگ‌های داخلی و مذهبی بود. خاندان گیز سعی داشت قدرت را از پسرانش
مذهبی بود. خاندان گیز سعی داشت قدرت را از پسرانش بگیرد و حتی سلسله خود را در فرانسه بنا کند. کاترین گاهی سعی کرد با این خاندان سازش کند، گاهی هم با آن‌ها درگیر شد. او ابتدا در برابر هوگنوها (پروتستان‌های کالوینیست) امتیازاتی داد، اما با شدت گرفتن درگیری‌ها به سیاست‌های سرکوبگرانه روی آورد. قتل‌عام روز سن‌بارتلمی در ۱۵۷۲ که هزاران هوگنو در آن کشته شدند، معمولاً به پای کاترین نوشته می‌شود. تاریخ‌نگاران درباره نقش واقعی او اختلاف‌نظر دارند. برخی می‌گویند بدون نفوذ و مهارت سیاسی‌اش، پسرانش نمی‌توانستند سلطنت
نفوذ و مهارت سیاسی‌اش، پسرانش نمی‌توانستند سلطنت را حفظ کنند. برخی دیگر از نامه‌هایش شواهدی از سخت‌گیری و حتی بی‌رحمی او می‌بینند. در هر حال، او تلاش کرد سلسله والوا را در قدرت نگه دارد، حتی زمانی که اعتبار سلطنت به شدت سقوط کرده بود. حمایت او از هنر هم بخشی از همین تلاش برای حفظ شکوه سلطنت بود. به همین دلیل، بسیاری او را «مهم‌ترین زن اروپا در قرن شانزدهم» دانسته‌اند. تولد و تربیت. کاترین دِ مدیچی با نام کامل کاترینا ماریا رومولا دِ مدیچی در ۱۳ آوریل ۱۵۱۹ در جمهوری فلورانس به دنیا آمد. او تنها فرزند لورنزو
جمهوری فلورانس به دنیا آمد. او تنها فرزند لورنزو دِ مدیچی، دوک اوربینو، و مادلن دو لا تور دُاورن، کنتس بولونی، بود. این زوج جوان یک سال قبل در آمبواز ازدواج کرده بودند تا بخشی از اتحاد بین پادشاه فرانسوا اول فرانسه و پاپ لئو دهم (عموی لورنزو) علیه ماکسیمیلیان اول، امپراتور مقدس روم باشند. یک وقایع‌نگار آن دوران نوشته بود وقتی کاترین به دنیا آمد، والدینش «به همان اندازه خوشحال بودند که اگر نوزاد پسر بود.» اما تنها یک ماه بعد از تولد کاترین، هر دو والدینش از دنیا رفتند: مادرش در ۲۸ آوریل بر اثر تب زایمان و
دنیا رفتند: مادرش در ۲۸ آوریل بر اثر تب زایمان و پدرش در ۴ مه. پادشاه فرانسوا می‌خواست کاترین را در دربار فرانسه بزرگ کند، ولی پاپ لئو مخالفت کرد و گفت می‌خواهد او با ایپولیتو دِ مدیچی ازدواج کند. لئو عنوان دوشس اوربینو را به کاترین داد، اما تقریباً کل قلمرو دوک‌نشین اوربینو را ضمیمه ایالات پاپی کرد و تنها قلعه سان لئو را برای فلورانس باقی گذاشت. پس از مرگ لئو در ۱۵۲۱، پاپ بعدی، آدریان ششم، این قلمرو را به صاحب اصلی‌اش، فرانچسکو ماریا یکم دلا رووره، برگرداند. ابتدا مادربزرگ پدری‌اش، آلفونسینا اورسینی، از
ابتدا مادربزرگ پدری‌اش، آلفونسینا اورسینی، از کاترین مراقبت کرد، ولی بعد از مرگ او در ۱۵۲۰، کاترین نزد عمه‌اش کلاریس دِ مدیچی رفت. مرگ پاپ لئو در ۱۵۲۱ قدرت خاندان مدیچی را برای مدتی متزلزل کرد تا اینکه در ۱۵۲۳، کاردینال جولیو دِ مدیچی به‌عنوان پاپ کلمنت هفتم انتخاب شد. او کاترین را در کاخ مدیچی ریکاردی در فلورانس اسکان داد، جایی که مردم شهر به او لقب دوشسینا («دوشس کوچک») دادند، چون ادعای او بر اوربینو هنوز رسمی نشده بود. در ۱۵۲۷، مخالفان رژیم نماینده کلمنت در فلورانس، کاردینال سیلویو پاسرینی، خاندان مدیچی
در فلورانس، کاردینال سیلویو پاسرینی، خاندان مدیچی را سرنگون کردند. کاترین به گروگان گرفته شد و در چند صومعه مختلف زندانی شد. آخرین صومعه، سانتیسیما آنونزیاتا دله موراتِه، خانه او برای سه سال شد. برخی مورخان این سال‌ها را «شادترین دوران زندگی او» نامیده‌اند. کلمنت مجبور شد برای بازپس‌گیری فلورانس از کمک شارل اتریش استفاده کند و در عوض، او را به‌عنوان امپراتور مقدس روم تاجگذاری کرد. در اکتبر ۱۵۲۹، نیروهای شارل محاصره فلورانس را آغاز کردند. با طولانی شدن محاصره، برخی در شهر خواستار کشتن کاترین شدند، حتی
محاصره، برخی در شهر خواستار کشتن کاترین شدند، حتی پیشنهاد دادند او را برهنه کرده و به دیوارهای شهر ببندند یا تحویل سربازان دهند تا مورد تجاوز قرار گیرد. اما در ۱۲ اوت ۱۵۳۰ شهر تسلیم شد. کلمنت، کاترین را از صومعه محبوبش به رم فراخواند، او را با آغوش باز پذیرفت و بلافاصله به دنبال یافتن همسری مناسب برای او رفت. ازدواج. در سفر کاترین به رم، فرستاده ونیزی او را «زنی ریزاندام، لاغر، بدون ظرافت چهره اما با چشمان برجسته‌ای که در خاندان مدیچی رایج بود» توصیف کرد. با این حال، خواستگاران زیادی برای ازدواج با او صف
با این حال، خواستگاران زیادی برای ازدواج با او صف کشیدند؛ از جمله جیمز پنجم اسکاتلند که در آوریل و نوامبر ۱۵۳۰ نماینده‌اش، دوک آلبانی، را برای مذاکره با پاپ کلمنت فرستاد. اما وقتی فرانسوا اول فرانسه در اوایل ۱۵۳۳ پیشنهاد ازدواج پسر دومش، هانری، دوک اورلئان، را داد، کلمنت فوراً پذیرفت. با این‌که خاندان مدیچی ثروتمند بود، ولی اصالت سلطنتی نداشت و این وصلت برای کاترین فرصت بزرگی به‌شمار می‌آمد. ازدواج در ۲۸ اکتبر ۱۵۳۳ با شکوه فراوان در کلیسای سن-فرئول لز اوگوستن در مارسی برگزار شد. مراسم با جشن‌ها، رقص‌ها و
در مارسی برگزار شد. مراسم با جشن‌ها، رقص‌ها و مسابقات همراه بود و هانری شخصاً در میدان مسابقه برای کاترین به میدان رفت. زوج جوان چهارده‌ساله پس از مراسم تا نیمه‌شب در جشن ماندند و بعد به اتاق خواب رفتند. روایت شده است که پادشاه فرانسوا تا زمان تأیید انجام وظایف زناشویی در اتاق حضور داشت و با طنز گفت: «هر دو در میدان مسابقه دلاوری خود را نشان دادند.» پاپ کلمنت هم صبح روز بعد زوج جوان را در تخت ملاقات کرد و بر ازدواجشان برکت داد. با این حال، کاترین در سال اول زندگی مشترک به‌ندرت همسرش را می‌دید. بانوان دربار
زندگی مشترک به‌ندرت همسرش را می‌دید. بانوان دربار از هوش و تلاش او برای جلب نظرها خوششان می‌آمد، ولی مرگ پسرعموی پاپی‌اش در ۲۵ سپتامبر ۱۵۳۴ جایگاهش را در دربار فرانسه تضعیف کرد. پاپ جدید، آلساندرو فارنزه، در ۱۳ اکتبر به نام پائول سوم انتخاب شد و برخلاف کلمنت، به عهدهای قبلی وفادار نبود؛ او اتحاد با فرانسه را شکست و حتی از پرداخت بقیه جهیزیه کلان کاترین خودداری کرد. فرانسوا اول با طعنه گفت: «این دختر کاملاً برهنه به من رسیده است!» هانری هیچ علاقه‌ای به کاترین به‌عنوان همسر نشان نداد و به‌طور آشکار معشوقه
به‌عنوان همسر نشان نداد و به‌طور آشکار معشوقه می‌گرفت. در ده سال اول ازدواج، آن‌ها هیچ فرزندی نداشتند و این باعث فشار سیاسی و شخصی زیادی بر کاترین شد. در سال ۱۵۳۷، هانری رابطه‌ای کوتاه با فیلیپا دوچی داشت و او دختری به دنیا آورد که هانری رسماً به پدری پذیرفت. این اتفاق ثابت کرد مشکل ناباروری از هانری نیست و فشارها بر کاترین برای فرزندآوری بیشتر شد. دوفین. در سال ۱۵۳۶، برادر بزرگ‌تر هانری، فرانسوا، پس از بازی تنیس دچار سرماخوردگی شد، تب گرفت و خیلی زود درگذشت. این اتفاق هانری را وارث تاج و تخت کرد. در آن
این اتفاق هانری را وارث تاج و تخت کرد. در آن زمان شایعاتی درباره مسمومیت مطرح شد و حتی پای کاترین و امپراتور شارل پنجم هم به میان کشیده شد. فردی به نام سباستیانو د مونتکوکولی زیر شکنجه به مسموم کردن ولیعهد اعتراف کرد. با این تغییر جایگاه، کاترین که حالا دوفین یا همسر ولیعهد بود، تحت فشار قرار گرفت تا برای فرانسه وارث به دنیا بیاورد. وقایع‌نگار درباری، برانتم، نوشت: «بسیاری به پادشاه و ولیعهد توصیه کردند او را طلاق دهند، چون ادامه نسل فرانسه ضروری بود.» حتی طلاق رسمی هم در دربار مطرح شد. کاترین در ناامیدی
طلاق رسمی هم در دربار مطرح شد. کاترین در ناامیدی به هر روش عجیب و غریبی برای باردار شدن متوسل شد؛ از گذاشتن کود گاو و شاخ آهو بر اندامش گرفته تا نوشیدن ادرار قاطر. سرانجام در ۱۹ ژانویه ۱۵۴۴ او پسری به دنیا آورد که به افتخار پادشاه نامش را فرانسوا گذاشتند. بعد از این بارداری، مشکل او حل شد و بلافاصله در دوم آوریل ۱۵۴۵ دختری به نام الیزابت به دنیا آورد. کاترین در ادامه هشت فرزند دیگر برای هانری آورد که هفت نفرشان زنده ماندند؛ از جمله: این فرزندان تضمین می‌کردند که دودمان والوآ که از قرن چهاردهم بر فرانسه
که دودمان والوآ که از قرن چهاردهم بر فرانسه حکومت می‌کرد، ادامه پیدا کند. با این حال، توانایی کاترین در فرزندآوری هم نتوانست ازدواجش را نجات دهد. از حدود سال ۱۵۳۸، هانری که آن زمان ۱۹ سال داشت، معشوقه‌ای ۳۸ ساله به نام دیان دو پواتیه گرفت و تا پایان عمر عاشق او ماند. با این وجود، هانری همیشه به عنوان ملکه با کاترین احترام رسمی می‌گذاشت. پس از مرگ فرانسوا اول در ۳۱ مارس ۱۵۴۷، هانری پادشاه فرانسه شد و کاترین در ۱۰ ژوئن ۱۵۴۹ در کلیسای سن-دنی تاج‌گذاری کرد و رسماً ملکه فرانسه شد. ملکه فرانسه. هانری تقریباً هیچ
ملکه فرانسه شد. ملکه فرانسه. هانری تقریباً هیچ نفوذ سیاسی به کاترین به‌عنوان ملکه نداد. هرچند او گاهی در غیاب هانری از فرانسه به‌عنوان نایب‌السلطنه عمل می‌کرد، اما اختیارات رسمی‌اش کاملاً اسمی بود. حتی قلعه شِنونسو، که کاترین برای خودش می‌خواست، از طرف هانری به معشوقه‌اش، دیان دو پواتیه، داده شد؛ کسی که جای کاترین را در مرکز قدرت گرفت و هم لطف و بخشش پخش می‌کرد و هم امتیازها را می‌پذیرفت. سفیر امپراتوری گزارش داد که در حضور مهمانان، هانری روی پای دیان می‌نشست و گیتار می‌زد، درباره سیاست صحبت می‌کرد یا حتی
و گیتار می‌زد، درباره سیاست صحبت می‌کرد یا حتی سینه‌هایش را لمس می‌کرد. دیان هیچ‌وقت کاترین را تهدیدی برای خود نمی‌دید. او حتی هانری را تشویق می‌کرد تا وقت بیشتری با کاترین بگذراند و بچه‌های بیشتری داشته باشد. در سال ۱۵۵۶، کاترین در هنگام زایمان دو دختر دوقلو، ژان و ویکتوار، نزدیک بود بمیرد. جراحان با شکستن پاهای ژان — که در رحم مرد — جان کاترین را نجات دادند. دختر دیگر، ویکتوار، هفت هفته بعد مرد. چون این زایمان تقریباً جان کاترین را گرفت، پزشک سلطنتی به هانری توصیه کرد دیگر بچه‌دار نشود؛ در نتیجه، هانری
توصیه کرد دیگر بچه‌دار نشود؛ در نتیجه، هانری دوم دیگر به اتاق خواب همسرش نرفت و تمام وقتش را با معشوقه‌اش دیان گذراند. کاترین دیگر بچه‌ای نیاورد. دوران سلطنت هانری باعث شد خاندان دوک گیز قدرت بگیرند: شارل، کاردینال شد، و دوست دوران کودکی هانری، فرانسوا، دوک گیز شد. خواهرشان، مری دو گیز، در سال ۱۵۳۸ با جیمز پنجم اسکاتلند ازدواج کرده بود و مادر ماری، ملکه اسکاتلند، بود. ماری در پنج‌سال‌ونیمگی به دربار فرانسه آورده شد و به فرانسوا، ولیعهد فرانسه، نامزد شد. کاترین او را همراه با بچه‌های خودش در دربار فرانسه
او را همراه با بچه‌های خودش در دربار فرانسه بزرگ کرد، در حالی که مری دو گیز به‌عنوان نایب‌السلطنه دخترش در اسکاتلند حکومت می‌کرد. در ۳ و ۴ آوریل ۱۵۵۹، هانری دوم با امپراتوری مقدس روم و انگلستان معاهده کاتو-کامبره‌سیس را امضا کرد و به دوره طولانی جنگ‌های ایتالیا پایان داد. این معاهده با نامزدی الیزابت، دختر نوجوان کاترین که ۱۳ سال داشت، با فیلیپ دوم اسپانیا مهر و موم شد. ازدواج نیابتی آن‌ها در ۲۲ ژوئن ۱۵۵۹ در پاریس جشن گرفته شد. به‌عنوان بخشی از این جشن‌ها، در ۳۰ ژوئن ۱۵۵۹ یک تورنمنت اسب‌سواری و نیزه‌بازی
در ۳۰ ژوئن ۱۵۵۹ یک تورنمنت اسب‌سواری و نیزه‌بازی برگزار شد. شاه هانری در این مسابقات شرکت کرد و رنگ‌های سیاه‌وسفید دیان دو پواتیه را بر تن داشت. او دوک‌های گیز و نمور را شکست داد، اما گابریل جوان، کُنت دو مونتگومری، او را تا نیمه از زین به پایین پرتاب کرد. هانری اصرار کرد دوباره با مونتگومری رقابت کند و این بار نیزه مونتگومری در صورت شاه خرد شد. هانری از اسب افتاد، صورتش پر از خون شد و تکه‌های بزرگی از چوب در چشم و سرش فرو رفته بود. کاترین، دیان، و شاهزاده فرانسوا همگی غش کردند. هانری به قلعه تورنل منتقل
فرانسوا همگی غش کردند. هانری به قلعه تورنل منتقل شد، جایی که پنج تکه چوب از سرش بیرون کشیده شد؛ یکی از آن‌ها به چشم و مغزش نفوذ کرده بود. کاترین در تمام مدت کنار تخت او ماند، اما دیان «از ترس» به گفته یک وقایع‌نگار، «که مبادا ملکه او را بیرون کند»، دوری کرد. در ده روز بعدی، وضعیت هانری مدام تغییر می‌کرد. گاهی حتی حالش آن‌قدر خوب بود که نامه دیکته می‌کرد و موسیقی گوش می‌داد. اما به‌تدریج بینایی، گفتار و عقلش را از دست داد و در ۱۰ ژوئیه ۱۵۵۹، در سن ۴۰ سالگی درگذشت. از آن روز، کاترین نیزه شکسته را با شعار
درگذشت. از آن روز، کاترین نیزه شکسته را با شعار «lacrymae hinc, hinc dolor» («از اینجا اشک‌ها و درد من آغاز می‌شود») به‌عنوان نماد خود برگزید و در سوگ هانری همیشه لباس سیاه بر تن داشت. ملکه مادر. سلطنت فرانسیس دوم. پس از مرگ هانری دوم در سال ۱۵۵۹، پسرش فرانسوا دوم در ۱۵ سالگی به سلطنت رسید. روز بعد از مرگ شاه، در اقدامی که بعدها به عنوان کودتای خاندان گیز شناخته شد، کاردینال لورن و دوک گیز – که برادرزاده‌شان ماری، ملکه اسکاتلند همسر فرانسوا بود – کنترل قدرت را در دست گرفتند و خود را در کاخ لوور مستقر
قدرت را در دست گرفتند و خود را در کاخ لوور مستقر کردند. سفیر انگلیس چند روز بعد گزارش داد: «خاندان گیز در همه امور شاه فرانسه فرمان می‌راند.» کاترین از روی اجبار با گیزها همکاری کرد، چون از نظر قانونی نقشی در حکومت پسرش نداشت و فرانسوا به اندازه کافی بالغ شمرده می‌شد. با این حال، همه فرمان‌های رسمی او با این جمله آغاز می‌شد: «این امر به خواست ملکه، مادرم، و با تأیید من انجام می‌شود...» کاترین از همین جایگاه محدود هم به‌خوبی بهره برد. او بلافاصله دیان دو پواتیه را مجبور کرد جواهرات سلطنتی و کاخ شنونسو را به
را مجبور کرد جواهرات سلطنتی و کاخ شنونسو را به تاج‌وتخت پس بدهد و بعداً سعی کرد همه آثار ساختمانی دیان را پاک یا تحت‌الشعاع قرار دهد. برادران گیز به‌شدت پروتستان‌ها را سرکوب کردند، اما کاترین موضعی میانه‌رو گرفت. او با اینکه هیچ‌گاه با باورهای هوگنوها همدل نبود، از سرکوب خونین آن‌ها حمایت نکرد. در مقابل، پروتستان‌ها ابتدا به آنتوان دو بوربون، پادشاه ناوار و نخستین شاهزاده خون سلطنتی، و بعد با موفقیت بیشتر به برادرش لویی دو بوربون، که از توطئه‌ای برای سرنگونی گیزها با زور حمایت می‌کرد، متوسل شدند. وقتی
گیزها با زور حمایت می‌کرد، متوسل شدند. وقتی گیزها از این توطئه آگاه شدند، دربار را به قلعه مستحکم آمبواز منتقل کردند. دوک گیز حمله‌ای به جنگل‌های اطراف قلعه ترتیب داد. شورشیان غافلگیر شدند؛ بسیاری همان‌جا کشته شدند، از جمله فرمانده‌شان لارنودی. باقی را در رودخانه غرق کردند یا بر دیوارهای قلعه به دار آویختند، در حالی که کاترین و درباریان از بالا نظاره‌گر بودند. در ژوئن ۱۵۶۰، میشل دو لوپیتال به‌عنوان صدراعظم فرانسه منصوب شد. او برای دفاع از قانون در برابر هرج‌ومرج فزاینده، به حمایت نهادهای قانونی فرانسه
هرج‌ومرج فزاینده، به حمایت نهادهای قانونی فرانسه متوسل شد و همکاری نزدیکی با کاترین داشت. نه او و نه کاترین نیازی نمی‌دیدند که پروتستان‌هایی را که در خفا عبادت می‌کردند و دست به اسلحه نمی‌بردند، مجازات کنند. در ۲۰ اوت ۱۵۶۰، کاترین و صدراعظم این سیاست را در برابر مجمعی از سران کشور در کاخ فونتن بلو مطرح کردند. مورخان این رویداد را نمونه‌ای اولیه از توانایی سیاسی کاترین می‌دانند. در همین حال، لویی دو بوربون ارتشی گرد آورد و در پاییز ۱۵۶۰ شروع به حمله به شهرهای جنوب فرانسه کرد. کاترین دستور داد او را به دربار
جنوب فرانسه کرد. کاترین دستور داد او را به دربار بیاورند و به‌محض ورود دستگیرش کردند. در نوامبر او را محاکمه کردند، مجرم شناختند و حکم اعدام صادر شد. با این حال، بیماری و مرگ پادشاه — بر اثر عفونت یا آبسه در گوش — جان او را نجات داد. وقتی کاترین فهمید فرانسوا در حال مرگ است، با آنتوان دو بوربون توافقی کرد که بر اساس آن، آنتوان در ازای آزادی برادرش لویی دو بوربون، از حق خود برای قیمومت پادشاه آینده، شارل نهم، صرف‌نظر کند. در نتیجه، وقتی فرانسوا در ۵ دسامبر ۱۵۶۰ درگذشت، شورای خصوصی کاترین را با اختیارات
۱۵۶۰ درگذشت، شورای خصوصی کاترین را با اختیارات گسترده به‌عنوان فرماندار فرانسه منصوب کرد. او در نامه‌ای به دخترش الیزابت نوشت: «هدف اصلی من این است که در همه امور، شرافت خدا را پیش چشم داشته باشم و اقتدارم را نه برای خودم، بلکه برای حفظ این پادشاهی و برای خیر همه برادرانت نگه دارم. سلطنت چارلز نهم. شارل نهم در زمان تاج‌گذاری سلطنتی‌اش ده ساله بود و در طول مراسم گریه کرد. در ابتدا، کاترین او را بسیار نزدیک به خود نگه می‌داشت و حتی در اتاق او می‌خوابید. او بر شورای سلطنتی ریاست می‌کرد، درباره سیاست تصمیم
بر شورای سلطنتی ریاست می‌کرد، درباره سیاست تصمیم می‌گرفت و امور دولتی و اعطای امتیازات را کنترل می‌کرد. با این حال، او هرگز در موقعیتی نبود که بتواند کل کشور را کنترل کند، کشوری که در آستانه جنگ داخلی بود. در بسیاری از مناطق فرانسه، قدرت در دست اشراف بود، نه تاج و تخت. چالش‌هایی که کاترین با آن‌ها روبه‌رو شد پیچیده بودند و از برخی جهات، برای او که یک خارجی بود، درکشان دشوار بود. او رهبران کلیسا از هر دو جناح را فراخواند تا تلاش کند اختلافات عقیدتی‌شان را حل کند. با وجود خوش‌بینی‌اش، اجلاس پواسی در ۱۳ اکتبر
کند. با وجود خوش‌بینی‌اش، اجلاس پواسی در ۱۳ اکتبر ۱۵۶۱ بدون اجازه او خود را منحل کرد و با شکست پایان یافت. شکست کاترین به این دلیل بود که او شکاف مذهبی را تنها در قالب سیاسی می‌دید. به گفته مورخ آر. جی. کنشت، «او قدرت اعتقادات مذهبی را دست‌کم گرفته بود و تصور می‌کرد اگر بتواند رهبران جناح‌ها را به توافق برساند، همه‌چیز درست خواهد شد». در ژانویه ۱۵۶۲، کاترین فرمان تحمل مذهبی سن‌ژرمن را برای تلاش بیشتر در جهت ایجاد آشتی با پروتستان‌ها صادر کرد. با این حال، در اول مارس ۱۵۶۲، در حادثه‌ای که به قتل‌عام واسی