payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دریاچه هم می‌توان به نی‌بن در آب و گیاهان غوطه ور خوشاب و چنگال آبی اشاره کرد که محیط مناسبی را برای پرورش ماهیانی چون اردک ماهی به وجود می‌آورند. جانوران و پرندگان. از گونه‌های جانوری اطراف دریاچه می‌توان به کل و بز کوهی، که به علت شکار بی‌رویه و تخریب زیستگاه آنان کاهش چشمگیری یافته‌اند. پلنگ، خرس قهوه‌ای، روباه، شغال، گرگ، گراز، شنگ (جانور)، سیاه گوش (گربه وحشی) انواع عقاب‌ها، دال، دلیجه، شاهین، جغد، کبک، فاخته، دارکوب، سبزقبا، زاغ و گنجشک خانگی، قورباغه، لاک‌پشت و خرچنگ اشاره کرد. ماهی‌ها. انواع
لاک‌پشت و خرچنگ اشاره کرد. ماهی‌ها. انواع ماهی‌هایی که در این دریاچه ساکن می‌باشند عبارتند از: دریاچه الوبوم. در نزدیکی این دریاچه، دریاچه دیگری به نام الوبوم وجود دارد که بیشتر مردم از آن بی‌خبرند.
زندان ابوغریب ،(به انگلیسی: Abu Ghraib prison) نام زندانی در ۳۲ کیلومتری غرب بغداد در عراق بود. این زندان در دههٔ ۱۹۵۰ به عنوان زندانی با درجهٔ امنیتی بسیار بالا شروع به کار کرد. در این زندان اقداماتی چون شکنجه و اعدام رایج بود و زندانیان در وضعیت بسیار نامناسبی نگهداری می‌شدند. از دههٔ ۱۹۸۰، حکومت صدام حسین و رژیم بعث عراق و پس از آن ایالات متحده آمریکا کنترل این زندان را در اختیار داشته و عموماً زندانیان سیاسی در آن محل نگهداری می‌شدند. در سال ۲۰۰۴ میلادی و پس از اشغال عراق توسط نیروهای ائتلاف به رهبری
و پس از اشغال عراق توسط نیروهای ائتلاف به رهبری ایالات متحده آمریکا با انتشار تصاویری از شکنجه، تحقیر، اذیت و آزار جنسی و روانی زندانیان ابوغریب توسط نظامیان آمریکایی در برنامه شصت دقیقه شبکه سی‌بی‌اس آمریکا و مقاله‌ای در مجله آمریکایی نیویورکر، زندان ابوغریب مورد توجه گستردهٔ بین‌المللی قرار گرفت. تاریخچه. این زندان در دههٔ ۱۹۵۰ توسط پیمانکاران بریتانیایی ساخته شد. در سال ۲۰۰۱ حدود ۱۵۰۰۰ زندانی در ابوغریب نگهداری می‌شدند. صدام حسین در اکتبر ۲۰۰۲ بسیاری از زندانیان در سراسر عراق را عفو کرد و به تبع آن این
زندانیان در سراسر عراق را عفو کرد و به تبع آن این زندان کاملاً تخلیه و به حال خود رها شد و پس از آن بارها مورد غارت اموال و تجهیزات قرار گرفت. در این زندان برخی اسرای ایرانی جنگ ایران و عراق را نیز نگهداری می‌کردند. سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶. ابوغریب از سال ۲۰۰۳ تا اوت ۲۰۰۶ توسط نیروهای آمریکایی و سایر نیروهای ائتلاف با همراهی دولت عراق کنترل می‌شد. از مجموعهٔ تأسیسات ابوغریب علاوه بر محل نگهداری و بازداشت مظنونین و محکومین، به عنوان پایگاه نظامی و محل استقرار نیروهای ائتلاف به رهبری آمریکا نیز استفاده می‌شد.
نیروهای ائتلاف به رهبری آمریکا نیز استفاده می‌شد. "اطلاعات بیشتر: شکنجه و آزار زندانیان ابوغریب" در آوریل ۲۰۰۴ با انتشار تصاویری از زندان ابوغریب در برنامه شصت دقیقه شبکه تلویزیونی سی‌بی‌اس آمریکا به نقل از نشریهٔ نیویورکر به قلم سیمور هرش در مورد شکنجه و آزار زندانیان و قتل‌های فراقضایی توسط نظامیان آمریکایی در زندان ابوغریب، مورد توجه بین‌المللی و انتقادات فراوانی از وزارت دفاع آمریکا به خصوص وزیر دفاع وقت ایالات متحده آمریکا، دونالد رامسفلد قرار گرفت. گروه دیده‌بان حقوق بشر که مقر آن در آمریکا است،
گروه دیده‌بان حقوق بشر که مقر آن در آمریکا است، می‌گوید اظهارات سربازان آمریکایی نشان می‌دهد که زندانیان در سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ به‌طور مرتب با ضرب و جرح شدید، محرومیت از خواب و دیگر انواع سوء رفتار مواجه بوده‌اند. یکی از سخنگویان وزارت دفاع آمریکا، پنتاگون، گفته‌است موضوع تا به حال۱۳ بار مرور شده و هیچ شاهدی از تشویق و ترویج سوء رفتار در دست نیست. همچنین سرهنگ دوم مارک بالستروس به خبرگزاری رویتر گفته‌است: «رفتار با زندانیان همواره انسانی بوده‌است.» این درحالی‌است که جان سیفتون، تهیه‌کنندهٔ گزارش دیده‌بان
که جان سیفتون، تهیه‌کنندهٔ گزارش دیده‌بان حقوق بشر، ادعاهای دولت آمریکا را در این مورد که شکنجه زندانیان و سوء رفتار با آنان بدون مجوز صورت گرفته و موردی استثنایی بوده‌است، باطل می‌داند. گروه‌های حقوق بشر معتقدند شکنجه در زندان ابوغریب و همچنین بازداشتگاه‌هایی در فرودگاه بغداد به نام اردوگاه ناما و در نزدیکی فرودگاه موصل و در پایگاهی در نزدیکی القیم در مرز سوریه نیز، حتی پس از افشای ماجرای زندان ابوغریب به صورت امری روزمره در جریان است. ژنرال "آنتونیو تاگوبا " مسئول تحقیق در پرونده زندان ابوغریب شکنجه‌های
" مسئول تحقیق در پرونده زندان ابوغریب شکنجه‌های جنون‌آمیز و وحشیانه و هولناک طی ماه‌های اکتبر تا دسامبر سال ۲۰۰۴ ارتش آمریکا را تأیید کرده‌است. در یادداشتی که در سال ۲۰۰۳ به امضای ژنرال سانچز (فرمانده کل نیروهای آمریکایی مستقر در عراق) رسیده بود، مجوز شکنجهٔ زندانیان عراقی در جریان بازجویی با استفاده از روش‌های گوناگون صادر شده‌است. ظاهراً یک ماه پس از صدور این یادداشت، ژنرال سانچز پس از مشورت با مشاوران حقوقی ارتش آن را لغو کرد. اتحادیه حقوق مدنی آمریکا با استناد به قانون آزادی اطلاعات در ایالات متحده
با استناد به قانون آزادی اطلاعات در ایالات متحده آمریکا علی‌رغم مخالفت وزارت دفاع آمریکا به این یادداشت دست یافت. در نهایت و پس از تحقیقات بسیار، مقامات آمریکایی با اعلام این‌که یک تحقیق جدید نشان می‌دهد که شاهدی از عملکرد اشتباه ژنرال سانچز و سه تن از دستیاران ارشد او در دست نیست، وی را از اتهامات وارده تبرئه کردند و به جای وی نظامیان رده پایین‌تری (یک سرهنگ و چند سرباز) را مقصر دانستند. در ۲۰ آوریل ۲۰۰۴ مهاجمین ۴۰ گلوله توپخانه به ابوغریب شلیک کرده و باعث مرگ ۲۴ زندانی و زخمی شدن ۹۲ زندانی دیگر شدند. در
مرگ ۲۴ زندانی و زخمی شدن ۹۲ زندانی دیگر شدند. در سال ۲۰۰۵ به درخواست مقامات عراقی حدود ۱۰۰۰ زندانی توسط نیروهای آمریکایی از این زندان آزاد شدند. در همان سال جرج دابلیو. بوش رئیس‌جمهور آمریکا اعلام کرد که زندان ابوغریب تخریب خواهد شد اما این موضوع مورد مخالفت مقامات عراقی قرار گرفت. در ژوئن ۲۰۰۵ جیمز پال قاضی نظامی آمریکایی اعلام کرد که زندان ابوغریب یک صحنهٔ جرم بوده و پیش از تکمیل بررسی‌ها و تحقیقات قضایی و دادرسی در مورد رفتار نظامیان آمریکایی با زندانیان، قابل تخریب نیست. در آوریل ۲۰۰۵ حملات دیگری به
قابل تخریب نیست. در آوریل ۲۰۰۵ حملات دیگری به ابوغریب صورت گرفت و تعدادی از زندانیان و نیروهای نظامی کشته و زخمی شدند. مسؤولیت این حملات را القاعده عراق بر عهده گرفت. سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۴. در سال ۲۰۰۶ نیروهای آمریکایی ابوغریب را ترک کرده و ۴۵۰۰ زندانی باقیمانده را به زندان‌های دیگر فرستادند. زندان ابوغریب طبق توافقات به نیروی زمینی عراق تحویل داده شد و این مجموعه با تصمیم مقامات عراقی در سال ۲۰۰۹ به عنوان زندان مرکزی بغداد مجدداً آغاز به کار کرد. در ژوئیه ۲۰۱۳ فراری دسته جمعی از ابوغریب رخ داد و دست کم ۵۰۰
فراری دسته جمعی از ابوغریب رخ داد و دست کم ۵۰۰ زندانی (عموماً از اعضای سرشناس القاعده و محکومین به اعدام) از ابوغریب فرار کردند. تعطیلی زندان. در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴ با تصمیم وزارت دادگستری عراق و به دلیل نگرانی از تسلط داعش بر این زندان، ۲۴۰۰ زندانی موجود به سایر زندان‌های فوق امنیتی عراق فرستاده شده و زندان برای مدتی نامعلوم تعطیل شد.
طایفه زند از اقوام ایرانی به‌شمار می‌آمدند که در میانه زاگرس و دشت‌های همدان به روش دامداری می‌زیستند دانشنامه ایرانیکا زندها را ایرانی‌تبار و طایفه‌ای شبانی از شاخهٔ لک و در ادامه لکها را گروهی از «لرهای شمالی» می‌داند که در زاگرس داخلی و دشت همدان سکوت داشته‌اند. دائرةالمعارف اسلامی طایفه زند را یکی از طایفه‌های لرهای شمالی به شمار می‌آورد. ریشه. دانشنامه بریتانیکا که به زندگی‌نامه کریم خان زند (سر سلسلهٔ این خاندان) پرداخته، کریم خان زند را حاکمی ایرانی از قبیله‌ای فروتن معرفی کرده اما به‌طورمستقیم به
از قبیله‌ای فروتن معرفی کرده اما به‌طورمستقیم به قومیت یا تعلق ایلی زندی‌ها اشاره‌ای نکرده است. دودمان زند به رهبری کریمخان زند در سال ۱۱۶۳ هجری شمسی در ایران به قدرت رسیدند. شرفنامه بدلیسی آورده که خوانین زند خود را از قوم لر معرفی می‌کردند. دانشنامهٔ جهان اسلام زندها را از طایفه‌های لک می‌داند که به گفتهٔ این منبع «شاخه ای از ایل لر» بوده‌اند. علیمراد خان زند ششمین حاکم زند، جد خود ایناق خان زند را لر می‌داند و در ادامه خود را لر توصیف می‌کند. ویلیام فرانکلین در کتاب «از بنگال به ایران» ایل زند را یکی از
در کتاب «از بنگال به ایران» ایل زند را یکی از طایفه‌های لک معرفی کرده‌است. در کتاب «پیشینهٔ ایرانیان» تألیف عبدالعظیم رضایی زندیان از ایل لک و از طایفه‌های لر معرفی شده‌اند. در کتاب «تهران به روایت تاریخ» اثر مسعود نوربخش از زندها به عنوان طایفه‌ای لک از ایل زند یاد شده‌است که در روستای دیه پری در ملایر به شغل گله داری اشتغال داشتند. دائرةالمعارف شرح حال رجال ایران که به تاریخ زندگی رجال ایران در سده‌های ۱۲، ۱۳ و ۱۴ هجری می‌پردازد، زندیه را شاخه‌ای از طایفهٔ لک می‌داند و به نقل از سر جان ملکم راجع به وجه
لک می‌داند و به نقل از سر جان ملکم راجع به وجه تسمیه زند چنین می‌آورد: «برخی بر آنند که این طایفه را زند به جهت آن خواندند که زرتشت محافظت از کتاب زند اوستا را به ایشان محول کرده بود.» در کتاب ایران نامک نوشته شده کریم خان زند به‌طورمعمول به زبان لری یا فارسی سخن می‌گفت. کتاب «تاریخ مفصل اسلام» که بخشی از آن به تاریخ ایران پس از اسلام اختصاص یافته، با اشاره به نام کریم خان، طایفهٔ زند را شاخه‌ی کوچکی از طایفهٔ لک می‌داند. بسیاری از منابع، زندها را از مردم لک می‌دانند. سلسلهٔ زندیه به دست کریم‌خان زند، رئیس
می‌دانند. سلسلهٔ زندیه به دست کریم‌خان زند، رئیس طایفه زند بنیان نهاده‌شد. به عقیده برخی، از دوران حکومت آل بویه از سده دهم میلادی به این سو خاندان زند نخستین خاندان ایرانی بود که بر ایران حکم‌رانی کرد. طایفهٔ زند گروهی بودند با معیشت شبانی که در اراضی دامنهٔ زاگرس دهستان پری و کمازان در نزدیکی ملایر امروزی زندگی می‌کردند و به وسیله نادرشاه به خراسان کوچ اجباری شده و در دره گز اسکان داده شدند. در برخی منابع نیز زند و لک جدا از هم ذکر شده‌اند. در کتاب «کریم خان زند نیکوترین زمامدار تاریخ ایران» تألیف پناهی
خان زند نیکوترین زمامدار تاریخ ایران» تألیف پناهی سمنانی آمده که زندها به‌دلیل عدم شهرت به لک معروف شدند. ولی به‌طور کلی همهٔ منابع کریم‌خان و جانشینان او را از طایفهٔ زند می‌دانند. برخی نیز معتقدند زندها ممکن است کرد باشند. تقسیمات ایلی. رسالهٔ دکتری جان. ر. پری دردانشگاه کمبریج در سال ۱۹۶۹میلادی در مورد کریم‌خان زند، طایفهٔ زند را این گونه معرفی کرده‌است: «طایفهٔ زند سه تیرهٔ مشخص دارد: تشمال کریم (کریم خان زند) از تیرهٔ زند بگله بود. تیرهٔ زند بگله مهم‌ترین تیرهٔ طایفهٔ زند به حساب می‌آمده‌است. طایفهٔ
تیرهٔ طایفهٔ زند به حساب می‌آمده‌است. طایفهٔ زند گروهی بودند با معیشت شبانی که از اراضی دامنهٔ زاگرس به دهستان پری و کمازان در نزدیکی ملایر کوچ کرده بودند.» پراکندگی. زمانی که شمار جمعیتی این خاندان، افزایش می‌یابد، قدرت آنان نیز در منطقه سکونتشان روبه گسترش می‌نهد و گروه‌های دیگری از مردان اطراف آنان بدان‌ها می‌پیوندند و سه تیره به نام‌های: زند بلگه، زند هزاره و زندخراجی را تشکیل می‌دهند. در نتیجه کوچاندن عده‌ای از آنان از سوی آغامحمدخان قاجار به لرستان و کوچ کردن گروه‌های دیگر از آنان به سوی عراق به
و کوچ کردن گروه‌های دیگر از آنان به سوی عراق به دلایلی مختلف پراکنده شده‌اند و در مناطق ذیل پس از کریم خان زند (وکیل‌الرعایا)، سلسله زندیه رو به سقوط رفت، تا جایی که بازماندگان این طایفه را به شهرهای بد آب و هوا و دور از شیراز (پایتخت حکومت)، قم، گرمسار، ورامین، خراسان، ملایر، جنوب تهران (یافت آباد) تبعید کردند و عده‌ای به کوه‌های جوپار واقع در استان کرمان و ایذه در استان خوزستان پناه بردند. امروزه افرادی از تبار طایفهٔ «زند» در استان‌های خراسان، لرستان، همدان، کردستان، کرمانشاه، فارس، کرمان، تهران، قم،
همدان، کردستان، کرمانشاه، فارس، کرمان، تهران، قم، سمنان و خوزستان پراکنده شده‌اند. کرمان: باستانی پاریزی یادآوری می‌کند: یک تیره از زندیان که لقب حسین‌شاهی داشتند و خود حسین‌شاه نوهٔ صادق‌خان برادر کریم‌خان بود، در جوپار (منطقه‌ای خوش آب و هوا) به‌دلیل ضعف حکومت ناصر الدین شاه با زدن سکه بر چرم شتر و با کمک سربازان وفادار به زندیه حکومت می‌کرد؛ و روی سکه اش چنین شعری نوشته بود: فرزندان وی به نام‌های آقاجان مشهور به آغ‌جان‌خان و برادر دوقلویش آقاغلام‌علی، آقامحمداسماعیل، حاج یدالله‌خان مشهور به حاجی‌خان،
آقامحمداسماعیل، حاج یدالله‌خان مشهور به حاجی‌خان، ابراهیم‌خان مشهور به دکتر معین که حکیم حاذق وقت بود، بی‌بی سروی و بی‌بی فاطمه بودند. فارس: یک تیره که امروزه با نام خواجه‌پور، خواجه‌پور تادوانی، خواجه، و خواجه‌دوانی در دو روستای تادوان خفر، و دوان کازرون و نیز در شیراز و کرمان و بوشهر ساکن می‌باشند. قم: اسکندرامان الهی می‌گوید: پنج تیره از عشیره زند در نزدیکی قم اسکان یافته‌اند و همچنین بدین اشاره می‌کند: کلانتر زندیان همراه با عشیرهٔ کشکولی کوچک می‌زیند و زمستانان در منطقه «هنگام» و تابستان‌ها نیز در
و زمستانان در منطقه «هنگام» و تابستان‌ها نیز در منطقهٔ کاکان جای می‌گیرند. علاوه بر این تیره‌ای از زندیان، خاندان حسن آقای زندی با عشیره کشکولی بزرگ همزیستی دارند و در مناطق فارس و شیراز و قشقایی موجودیت دارند. خانقین: محمدعلی سلطانی می‌گوید: چهار تیره از زندیان به نام‌های: محمد صالح، آغاطاهر، طاهرخان و علیان‌خانی در منطقهٔ خانقین اسکان یافته‌اند. سنندج: ایرج افشار سیستانی اثبات می‌کند چند تیره از عشیرهٔ زند در منطقه سنندج سکونت دارند و کار آنان کشاورزی و دام‌پروری است و دارای مذهب شافعی هستند. کرکوک: لیلا
است و دارای مذهب شافعی هستند. کرکوک: لیلا نامق در مورد تیره‌ای از عشیرهٔ زند بحث می‌کند و در هر دو روستای کوله‌جوب و خجی‌سروه در منطقهٔ قره‌تپه و کفری سکونت دارند و براساس سرشمار ی سال ۱۹۵۶ میلادی، تعداد آنان ۷۳۷ نفر بوده‌است. خراسان: علی میرنیا بدین اشاره می‌کند که تیره‌هایی از عشیرهٔ زند در هردو منطقهٔ درگز و نوخندان و کلات در استان خراسان اسکان گزیده‌اند. بغداد و دیاله: عباس عزاوی اینار روشن می‌کند: چند تیره‌ای از عشیرهٔ زند در سواحل رودخانه دیاله در روستاهای جوسه‌تپان، للبن، قیچی، قوبه، بان‌سنوق، کوکز،
جوسه‌تپان، للبن، قیچی، قوبه، بان‌سنوق، کوکز، اجیلر، هودلی و تپه‌علی ساکن می‌باشند. ایذه: تیرهٔ زندی که امروز از طایفهٔ اورک باب دینارونی و هفت‌لنگ لر بختیاری شمرده می‌شوند. کوچ طایفهٔ زند به کهگیلویه وبویراحمد و فارس بعد از فوت کریمخان زند. تعدادی از طایفه زند چون وضعیت را نامناسب دیدند و بزرگان طایفه زند هرکدام برای رسیدن به قدرت دست به کشتار یکدیگر زده بوده‌اند و اتحاد طایفه از هم پاشیده بود و آقامحمدخان به شیراز به کرات حمله می‌کرد، شبانه و مخفیانه به سمت کوهستان‌های سخت گذر بویر احمد حرکت کردند تا جان
کوهستان‌های سخت گذر بویر احمد حرکت کردند تا جان زن و فرزندانشان در امان باشد. تا زمانی که دودمان عوض شد در همان‌جا می‌زیستند و بعد از مرگ آقامحمدخان که کینهٔ این طایفه را بر دل داشت و قتل‌عام این طایفه به پایان رسید، باز ماندگان طایفه به یاسیچ یا همان یاسوج کنونی کوچ کردند و آنجا اقامت گزیدنند. در این مدت صاحب مال شدند. بعد سالیانی چند حاج نیاز بزرگ طایفه به اردکان فارس هجرت نمود و ایشان برای همیشه در این مکان اقامت کردند. بعد از حاج نیاز فرزندش حاج علی خان وحاج باباخان و فرزندان ایشان بر بلوکات اردکان
خان وحاج باباخان و فرزندان ایشان بر بلوکات اردکان فارس خانی و کلانتری کردند و از این طایفه در فارسنامه ناصری یاد شده‌است. ایشان کلیه دهات مجاور را خریداری کردند و خراج سالیانه حکومت را یکجا می‌پرداختند این طایفه برای قدردانی از زحمات حاج نیاز بعدها نام خانوادگی نیازی را برای فامیل خود انتخاب کردند از حاج نیاز قران‌های خطی بر پوست آهو برای وراث آن به جای مانده‌است؛ و در دوره پهلوی که مبارزات علیه خوانین آغاز شده ایشان بدون مقاومت قدرت را به حکومت مرکزی تحویل دادند. از دیگر بازماندگان طایفه زند که به یافت
دادند. از دیگر بازماندگان طایفه زند که به یافت آباد از مناطق تهران کنونی تبعید شده بودند نیز در اواخر دوره قاجاریه هرمزخان زند، رضا قلی بک میرزا و بعد از او مرتضی خان زند معروف به مرتضی خان یافت آبادی موفق به تملک یافت آباد، اسلام شهر و روستاهای اطراف شدند که البته در رابطه با این مالکیت همواره باعبدالحسین میرزا فرمانفرما معروف به شازده فرمانفرما از شاهزادگان صاحب نفوذ قاجار اختلافاتی وجود داشت که در نهایت پس از نزاعی طولانی و خشونت بار در دوران پهلوی اول با رأی دادگاه مالکیت یافت آباد به خوانین زند رسید.
رأی دادگاه مالکیت یافت آباد به خوانین زند رسید. مرتضی خان یافت آبادی نیز همچون دیگر اقوام خود جوانمرد و مردم دار بود و به عنوان یکی از پیشگامان اصلاحات ارضی بخش عمده‌ای از زمین‌های یافت آباد را به صورت داوطلبانه به مردم واگذار کرد. مقبره رو به تخریب وی در قبرستان یافت آباد واقع شده‌است. گروهی از زندیه نیز در مناطق سرحد شمال فارس کنونی دارای املاک بوده و مردانی پهلوان و جنگجو داشته‌است. این خاندان پرداختند رئیس محمدعلی فرزند پنجعلی خان فرزند شیخعلی خان زند (عموی کریمخان) بودند که در تاریخ حکومت قاجار چندین
کریمخان) بودند که در تاریخ حکومت قاجار چندین بار با گماشتگان قاجاریه در منطقه سرحد به جنگ و نبرد پرداختند. همچنین گروهی از طایفهٔ زند از تیرهٔ زند خراجی در سعید آباد شهریار ساکنند. زمان کوچ و اسکان آن‌ها در سعید آباد با توجه به سنگ قبرهای یافت شده در امامزاده عبدالله سعید آباد حدود۲۳۰ الی۲۵۰ سال پیش تخمین زده می‌شود که مقارن است با اواخر دوره سلسله زندیه. این گروه جزو ملاکین منطقه بوده در دورهٔ قاجار و پهلوی در زمره خوانین شهریار بوده‌اند و از بزرگان ایشان می‌توان کدخدا حسینقلی زند و فرزند ایشان باقرخان
می‌توان کدخدا حسینقلی زند و فرزند ایشان باقرخان زند را نام برد، هم‌اکنون نیز در سعید آباد شهریار خیابانی بنام باقر خان زند نامگذاری شده‌است. نام‌های دیگر. نام‌های زیر از طایفه‌های «زند» به‌شمار می‌آیند: زند، زندی، کریم خانی، زندی یکتا، زند حقیقی، زندپور حسین‌شاهی، شفا زند، ژند، زند اعظم، زند مقدم، زندی‌پور، پورزند، زند وکیل، زند وکیلی، وکیلی، زنداقطاعی، زند زمانی، زند کریمی، زند کشکولی، شمس‌اللهی، مقیمی زند، زند خانه‌شهری، زندباف، زند کریم‌خانی، زند لک، زند یافت‌آبادی، زند بابارئیسی، زندیه، لشنی زند، لشنی،
یافت‌آبادی، زند بابارئیسی، زندیه، لشنی زند، لشنی، خواجه‌پور، زند تابنده، قدیمی، خواجه‌پور تادوانی، خواجه، خواجه‌دوانی، زندبینا، کرمی، زندی گوهرریزی، زند بصیری منابع. ربیع بدیعی، "جغرافیای مفصل ایران"، جلد دوم، ص. ۹۶
چغاله بادام میوهٔ درخت بادام در ابتدای رویش است که تا حدودی سفت بوده و قشر خارجی آن سبزرنگ و پوشیده از کرک ظریفی می‌باشد. در داخل آن نیز روکشی قرار دارد که سفید و نرم بوده و مغز آبکی و نازک بادام را در خود نگهداری می‌کند. به مرور پوسته‌های رویی و داخلی بادام سخت‌تر شده و مغز بادام نیز شکل نهایی خود را می‌یابد. از زمانی که میوه جوان است و هنوز رشد کامل نکرده و کال است، به آن "چغاله بادام" گفته می‌شود. این خوراکی فقط در ابتدای فصل بهار در دسترس است، اگر آن را تا تابستان بگذاریم و بماند همان چغاله بادام
آن را تا تابستان بگذاریم و بماند همان چغاله بادام می‌ماند جستارهای وابسته. خورش چغاله بادام
گوجه سبز نام میوهٔ درختی است از تیرهٔ گل سرخیان که میوهٔ آن کوچک و آبدار، دارای پوست نازک به رنگ سبز یا سرخ و یک هستهٔ سخت است. خاستگاه این میوه از خاورمیانه است. درختان گوجه‌سبز در نواحی معتدل بهترین رشد را دارند و در آب و هوای ملایم به رنگ‌های ارغوانی، قرمز، نارنجی، زرد و سبز روشن در می‌آیند. آب و هوای سرد باعث ایجاد رنگ قهوه‌ای و ظاهر نامطلوب میوهٔ گوجه‌سبز می‌شود و در طعم آن نیز تأثیرگذار است. این میوه به سرعت می‌رسد و مدت نگهداری آن در یخچال ۴ روز است. گوجه‌سبز به صورت تازه و پخته در خورش‌ها مصرف
است. گوجه‌سبز به صورت تازه و پخته در خورش‌ها مصرف می‌شود. این میوه طعمی ترش دارد و سفت و ترد است و در میان ایرانیان اغلب با نمک به عنوان تنقلات مصرف می‌شود. درخت این میوه در بیشتر نواحی ایران به‌خصوص دامنه‌های جنوبی البرز و شمال غربی ایران تکثیر و برداشت می‌شود. نام. گوجه‌سبز در برخی گویش‌ها با نام آلوچه شناخته می‌شود.
میتریل ("به انگلیسی Mithril ") نام فلز خاصی است که در داستان‌های ارباب حلقه‌ها وجود دارد. نام این فلز از ترکیب دو کلمه سیندارین ِ mith(به معنای خاکستری) و ril(به معنی درخشش) تشکیل شده‌است و الف‌ها این نام را برای آن برگزیده‌اند. طبق کتاب ، زیبایی همچون نقره داشته با این تفاوت که هرگز کدر نمی شود. بسیار نایاب است اما ثروت معادن موریا در آن است. این فلز که به نقرهٔ موریا و نقره واقعی نیز معروف است توسط نائوگریم(دورف‌ها)از اعماق زمین استخراج می‌شده و صنعتگران ِ نولدور اشکال زیبایی به آن می‌دادند. از نمونه‌های
نولدور اشکال زیبایی به آن می‌دادند. از نمونه‌های حضور این فلز در فیلم‌ها می‌توان به زره نیم تنهٔ فرودو که توسط بیلبو به او هدیه شد و حلقهٔ بانو گالادریل در ابتدای فیلم یاران حلقه، اشاره داشت.
ماه‌گرفتگی یک است و زمانی رخ می‌دهد که ماه وارد سایهٔ زمین می‌شود و در نتیجه، تاریک گردد. چنین هم‌ترازی‌ای طی یک فصل گرفت، تقریباً هر شش ماه یک‌بار و در هنگام ماه کامل رخ می‌دهد، زمانی که صفحهٔ مداری ماه به صفحهٔ مدار زمین نزدیک‌تر است. این پدیده زمانی می‌تواند رخ دهد که خورشید، زمین و ماه دقیقاً یا تقریباً در یک راستا باشند (در سیزیجی) به‌گونه‌ای که زمین میان آن دو قرار گیرد؛ که این تنها در شب ماه کامل و زمانی که ماه در نزدیکی یکی از اشکال قمری باشد اتفاق می‌افتد. نوع و طول ماه‌گرفتگی به نزدیکی ماه به گرهٔ
نوع و طول ماه‌گرفتگی به نزدیکی ماه به گرهٔ مداری بستگی دارد. برخلاف خورشیدگرفتگی که تنها از ناحیه‌ای نسبتاً کوچک در جهان قابل مشاهده است، ماه‌گرفتگی را می‌توان از هر نقطه‌ای در سمت شب زمین مشاهده کرد. یک ماه‌گرفتگی کامل می‌تواند نزدیک به دو ساعت به طول بینجامد (در حالی که خورشیدگرفتگی کامل تنها چند دقیقه در هر مکان طول می‌کشد) زیرا سایهٔ ماه کوچک‌تر است. همچنین برخلاف خورشیدگرفتگی، ماه‌گرفتگی برای مشاهده نیازی به محافظت چشمی یا اقدامات احتیاطی خاص ندارد. هنگامی که ماه به‌طور کامل در سایهٔ زمین قرار می‌گیرد
که ماه به‌طور کامل در سایهٔ زمین قرار می‌گیرد («گرفت عمیق»)، رنگی سرخ‌فام به خود می‌گیرد که ناشی از قرار گرفتن زمین در برابر نور خورشید و جلوگیری کامل از رسیدن نور مستقیم خورشید به سطح ماه است، و تنها نوری که از سطح ماه بازتاب می‌شود همان نوری است که به‌وسیلهٔ انکسار از میان اتمسفر زمین گذشته است. این نور به دلیل پراکنش ریلی نور آبی سرخ‌فام به‌نظر می‌رسد، همان پدیده‌ای که باعث می‌شود طلوع و غروب خورشید نارنجی‌تر از نور روز باشند. انواع ماه‌گرفتگی. سایهٔ زمین را می‌توان به دو بخش متمایز تقسیم کرد: آمبرا و
را می‌توان به دو بخش متمایز تقسیم کرد: آمبرا و پنامبرا. از آنجا که قطر زاویه‌ای خورشید در آسمان ماه تقریباً یک‌چهارم قطر زمین است، زمین درون آمبرا، بخش مرکزی سایه، نور مستقیم خورشید را به‌طور کامل می‌پوشاند. درون پنامبرا، بخش بیرونی سایه، سیاره تنها بخشی از نور مستقیم خورشید را مسدود می‌کند. ماه‌گرفتگی پنامبرا. ماه‌گرفتگی پنامبرا زمانی رخ می‌دهد که بخشی یا تمام سمت نزدیک ماه وارد نیم‌سایهٔ زمین شود. در این رخداد، هیچ بخشی از ماه در آمبرای زمین قرار نمی‌گیرد، به این معنا که در تمام یا بخشی از سطح ماه که رو
به این معنا که در تمام یا بخشی از سطح ماه که رو به زمین است، خورشید تنها به‌طور جزئی مسدود می‌شود. نیم‌سایه باعث تاریک‌شدگی خفیف سطح ماه می‌شود که تنها هنگامی با چشم غیرمسلح قابل مشاهده است که بیشتر قطر ماه وارد نیم‌سایهٔ زمین شده باشد. نوع ویژه‌ای از گرفت پنامبرا، "ماه‌گرفتگی پنامبرای کامل" است که در آن کل ماه به‌طور کامل در نیم‌سایهٔ زمین قرار می‌گیرد. ماه‌گرفتگی‌های پنامبرای کامل نادر هستند و تنها ۳٫۲٪ از همهٔ ماه‌گرفتگی‌های پنامبرا را تشکیل می‌دهند. هنگامی که این رخدادها اتفاق می‌افتند، بخشی از ماه که
که این رخدادها اتفاق می‌افتند، بخشی از ماه که به آمبرا نزدیک‌تر است ممکن است اندکی تیره‌تر از بقیهٔ قرص ماه به‌نظر برسد. ماه‌گرفتگی جزئی. وقتی سمت نزدیک ماه به‌طور جزئی وارد آمبرای زمین می‌شود، آن را ماه‌گرفتگی جزئی می‌نامند، در حالی که "ماه‌گرفتگی کامل" زمانی رخ می‌دهد که تمام ماه وارد آمبرای زمین شود. در رویداد نخست، بخشی از ماه در آمبرا و بخش دیگر در نیم‌سایهٔ زمین قرار می‌گیرد. سرعت مداری میانگین ماه حدود است، یا کمی بیش از قطر آن در هر ساعت، بنابراین کلیت می‌تواند تا نزدیک به ۱۰۷ دقیقه به‌طول بینجامد.
می‌تواند تا نزدیک به ۱۰۷ دقیقه به‌طول بینجامد. با این حال، کل مدت زمان میان نخستین و آخرین تماس لبهٔ ماه با سایهٔ زمین بسیار طولانی‌تر است و می‌تواند تا ۲۳۶ دقیقه ادامه یابد. ماه‌گرفتگی کامل. زمانی که سمت نزدیک ماه به‌طور کامل وارد سایهٔ آمبرای زمین می‌شود، یک ماه‌گرفتگی کامل رخ می‌دهد. درست پیش از ورود کامل، روشنایی لبهٔ ماه ــ لبهٔ خمیده‌ای از ماه که همچنان نور مستقیم خورشید را دریافت می‌کند ــ باعث می‌شود بقیهٔ ماه نسبتاً کم‌نور به‌نظر برسد. در لحظه‌ای که ماه به‌طور کامل وارد گرفت می‌شود، تمام سطح آن
که ماه به‌طور کامل وارد گرفت می‌شود، تمام سطح آن کمابیش به‌طور یکنواخت روشن خواهد شد و ستارگان پیرامون آن آشکار می‌شوند. سپس، هنگامی که لبهٔ مقابل ماه با نور خورشید برخورد می‌کند، قرص کلی دوباره تاریک‌تر می‌شود. این به آن دلیل است که از دید زمین، روشنایی لبهٔ ماه معمولاً بیشتر از بقیهٔ سطح آن است، به‌علت بازتاب‌ها از ناهمواری‌های فراوان سطحی در لبه: نوری که به این ناهمواری‌ها می‌تابد همواره در مقدار بیشتری بازتابیده می‌شود نسبت به نوری که به بخش‌های مرکزی‌تر می‌رسد، و به همین دلیل است که لبه‌های ماه کامل
می‌رسد، و به همین دلیل است که لبه‌های ماه کامل معمولاً روشن‌تر از بقیهٔ سطح ماه دیده می‌شوند. این پدیده شبیه اثر پارچهٔ مخمل بر روی یک سطح محدب خمیده است که برای ناظر در مرکز منحنی تیره‌تر به‌نظر می‌رسد. این موضوع برای هر جرم سیاره‌ای با جو اندک یا بدون جو و سطحی نامنظم و گودالی (برای نمونه، عطارد) زمانی که در مقابل خورشید دیده شود، صادق است. ماه‌گرفتگی مرکزی. ماه‌گرفتگی مرکزی یک ماه‌گرفتگی کامل است که در آن ماه از نزدیکی و مرکز سایهٔ زمین عبور می‌کند و با نقطهٔ پادخورشیدی تماس پیدا می‌کند. این نوع
و با نقطهٔ پادخورشیدی تماس پیدا می‌کند. این نوع ماه‌گرفتگی کم‌تر رایج است و در ۵۹٫۶٪ از همهٔ ماه‌گرفتگی‌های کامل رخ می‌دهد. فاصلهٔ نسبی ماه از زمین در زمان یک گرفت می‌تواند بر مدت زمان آن تأثیر بگذارد. به‌ویژه، هنگامی که ماه نزدیک اوج ــ دورترین نقطه از زمین در مدار خود ــ قرار دارد، سرعت مداری آن کم‌ترین مقدار است. قطر آمبرای زمین در محدودهٔ تغییرات فاصلهٔ مداری ماه کاهش چشمگیری پیدا نمی‌کند؛ بنابراین، هم‌زمانی ماه کاملاً گرفته‌شده در نزدیکی اوج باعث افزایش مدت زمان کلیت می‌شود. سلنلیون. یک "سلنلیون" یا
مدت زمان کلیت می‌شود. سلنلیون. یک "سلنلیون" یا "سلنه‌هلیون" ، که همچنین "گرفت افقی" نیز نامیده می‌شود، زمانی رخ می‌دهد که هم خورشید و هم ماه گرفته‌شده به‌طور هم‌زمان قابل مشاهده باشند. این رویداد تنها درست پیش از غروب یا درست پس از طلوع خورشید قابل مشاهده است، هنگامی که هر دو جرم اندکی بالای افق‌های مقابل و تقریباً در نقاط مقابل آسمان دیده می‌شوند. سلنلیون در هر ماه‌گرفتگی کامل رخ می‌دهد ــ این یک تجربهٔ "ناظر" است، نه رویدادی "سیاره‌ای" جدا از خود ماه‌گرفتگی. معمولاً ناظرانی روی زمین که در خط‌الرأس
معمولاً ناظرانی روی زمین که در خط‌الرأس کوه‌های بلند قرار دارند و "در همان لحظهٔ ماه‌گرفتگی کامل" دچار طلوع کاذب یا غروب کاذب می‌شوند، می‌توانند آن را تجربه کنند. اگرچه در زمان سلنلیون ماه به‌طور کامل در آمبرای زمین قرار دارد، هر دو ــ ماه و خورشید ــ در آسمان قابل مشاهده‌اند، زیرا شکست جوی باعث می‌شود هر یک از این اجرام در آسمان بالاتر از موقعیت هندسی واقعی‌شان دیده شوند. زمان‌بندی. زمان‌بندی ماه‌گرفتگی‌های کامل بر اساس آنچه «تماس‌ها» (لحظات تماس با سایهٔ زمین) نامیده می‌شود، تعیین می‌گردد: مقیاس دانژون.