payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌شده‌است. همچنین در ادبیات یونانی از نام ماروی ثالاسا یاد شده‌است. نام‌های تاریخی. در متون قدیمی فارسی به این دریا، دریای کرز (گرز = گرج)، دریای کُرزیان (گرزیان = گرجیان)، دریای روس، دریای بنطس/بنطش، و دریای طرابزن می‌گفتند. صاحب حدود العالم زیر عنوان دریای کرزیان می‌نویسد: او را دریای بنطس خوانند حد مشرق او حدود الان است و حد شمال جایها بجناک و خزران و مروات و بلغار اندرونی و قلاب است و از حد مغرب او ناحیت برجان است و از وی حد جنوب ناحیت روم است و درازای این دریا ۱۳۰۰ میل اندر پهنای ۳۵۰ میل است. نام
این دریا ۱۳۰۰ میل اندر پهنای ۳۵۰ میل است. نام اصلی این دریا در نزد یونانیان، پونتوس آکسینوس بوده‌است که برپایه پژوهش‌های زبانشناختی از ریشه‌ای ایرانی بوده‌است. ستاک "-axšaina*" از ایرانی باستان به معنای «تیره رنگ» است. برای نمونه در اوستایی اَخْشَئِیْنَ به معنای «تیره رنگ»؛ در پارسی باستان اَخْشَئیْنَ به معنای «فیروزه رنگ»؛ اَخْشین یا خَشین در پارسی میانه به معنای «آبی (تیره)» و خَشین (xašīn) در فارسی نو به معنای «آبی»، شین در کردی به معنای آبی و اَخشین در آسی به معنای خاکستری تیره است. یونانیان باستان این
به معنای خاکستری تیره است. یونانیان باستان این نام را با تغییراتی واجی به‌واسطه تیره‌ها و نژادهای پیرامون همین دریا وام گرفته و به دیسه "á-xe(i)nos" درآوردند. ولی دیری نپایید که یونانیان بر پایهٔ ریشه‌شناسی سنتی و عامیانه‌شان این دریای را به معنای «دریای نامهربان» خواندند زیرا در نزد اقوام ایرانی نیز سیاهی و تیرگی چنین برداشتی داشته‌اند. برای نمونه پیندار در ۴۷۵ پ.م. از این نامگذاری و معنا سخن می‌گوید. در بندهش ایرانی، از نوشته‌های پارسی میانه؛ از نام سیاه‌بُن برای این دریا به کار گرفته شده‌است. جغرافیا.
برای این دریا به کار گرفته شده‌است. جغرافیا. دریای سیاه میلون‌ها سال پیش بخشی از دریای پاراتتیس بود. تشکیل دریای سیاه در اواخر دورهٔ پلیوسن آغاز و در ائوسن و پس از آن به‌پایان رسیده‌است. این دریا در اواخر پلیوسن پایینی در ارتباط با بالا آمدن کوه‌های قفقاز، از دریای خزر جدا شده‌است. ناهمواری‌های آن از گودی‌ها (به عمق بیش از ۲٬۰۰۰ متر) و در شمال غرب از آب‌های کم‌عمق فلات قاره‌ای (تا عمق ۱۲۰ متری) تشکیل شده‌است. اقلیم دریای سیاه قاره‌ای و تحت تأثیر اقیانوس اطلس قرار دارد. در زمستان در شمال شرق و شمال، در
اطلس قرار دارد. در زمستان در شمال شرق و شمال، در ارتباط با طوفان‌ها، گرداب‌های متعددی تشکیل می‌شود. مساحت دریای سیاه ۴۳۲٬۰۰۰ کیلومتر مربع، درازای آن ۱٬۱۴۸ کیلومتر و عرض آن ۶۱۵ کیلومتر است. مساحت حوزهٔ آبریز آن به ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع برآورد می‌شود. حجم آب این دریا حدود ۵۴۷٬۰۰۰ کیلومتر مکعب است. سواحل آن عمدتاً کوهستانی است. خلیج‌های مهم آن در سواحل شمال غربی و غرب عبارتند از: کارکی نیت، کالامیت، دنپر - بوگ، دنستر و در سواحل جنوبی «سینوپ» و «صامسون». شبه جزیره کریمه در شمال دریای سیاه واقع شده‌است. از
جزیره کریمه در شمال دریای سیاه واقع شده‌است. از جزایر بزرگ آن «بِرِزان» و جزیرهٔ مار (ازمیینی) را می‌توان نام برد. کشورهای ساحلی دریای سیاه عبارتند از گرجستان در شرق، روسیه و اوکراین در شمال، رومانی و بلغارستان در غرب و ترکیه در جنوب. کل طول سواحل دریای سیاه ۴٬۳۴۰ کیلومتر است که شامل سواحل گرجستان ۳۱۰ کیلومتر، فدراسیون روسیه ۴۷۵ کیلومتر، اوکراین ۱٬۶۲۸ کیلومتر، رومانی ۲۲۵ کیلومتر، بلغارستان ۳۰۰ کیلومتر، و ترکیه ۱٬۴۰۰ کیلومتر است. بندرهای عمدهٔ دریای سیاه عبارت اند از اودسا، سواستوپول، کرچ، نیکالایف (در
عبارت اند از اودسا، سواستوپول، کرچ، نیکالایف (در اوکراین)، نوروسیسک، توآپسه، سوچی (در روسیه)، باتومی، سوخومی، پوتی (در گرجستان)، ترابوزان، صامسون، سینوپ (در ترکیه)، کونستانزا (در رومانی)، بورگاس و وارنا (در بلغارستان). شهرهای مهم واقع‌شده بر کرانه‌های این دریا عبارت‌اند از کنستانتا، مانگالیا، بورگاس، وارنا، اودسا، سواستوپول، یالتا، کرچ، نووروسیسک، سوچی، سوخومی، پوتی، باتومی، ترابزون، صامسون و زونگولداک. اهمیت حمل و نقل دریای سیاه بسیار زیاد است. حدود ۲۵ درصد واردات و ۵۰ درصد صادرات شوروی سابق از طریق دریای
واردات و ۵۰ درصد صادرات شوروی سابق از طریق دریای سیاه انجام می‌شده‌است. دریای سیاه از طریق کانال ولگا-دن، به رودخانهٔ ولگا و دریای خزر متصل می‌شود. کالاهای متعددی چون غلات، نفت، زغال‌سنگ، نمک، فلزات، ماشین‌آلات و سایر کالاها در این دریا حمل و نقل می‌شود.
دریای مَرمَرِه (ترکی استانبولی: Marmara Denizi, یونانی: Θάλασσα του Μαρμαρά or Προποντίς, بلغاری: Мраморно море=مرآمُرنُ مُرِ) دریای اندرونی است که در جنوب خاور اروپا و شمال باختر ترکیه قرار دارد و پیوندگاه دریای سیاه و دریای اژه است؛ و جداکننده بخش اروپایی ترکیه از بخش آسیایی آن است. تنگه بُسفُر آن را به دریای سیاه و تنگه داردانل آن را به دریای اژه پیوند می‌دهد. پهناوری دریای مرمره ۱۱٬۳۵۰ کیلومتر مربع است و ژرفترین نقطه آن ۱۲۶۱ متر است. دریای مرمره به‌طور کامل در ترکیه واقع شده و بزرگ‌ترین شهر کناره آن
کامل در ترکیه واقع شده و بزرگ‌ترین شهر کناره آن استانبول است. دریای مرمره یک دریای داخلی است که تماماً متعلق به ترکیه است و ارتباط آن با آب‌های جهان توسط استانبول در شمال و داردانل در غرب تأمین می‌شود. نام. دریای مرمره را در روزگار باستان پروپونتیس می‌نامیدند. نام کنونی آن برگرفته از نام جزیره مرمره است که در آن سنگ مرمر زیادی یافت می‌شود. نام پروپونتیس به معنای «پیش‌دریا» است و از آن‌جا که یونانی‌های پیش از رسیدن به دریای سیاه از مرمره می‌گذشتند این نام را به آن داده بودند. در اساطیر یونانی توفانی که از
به آن داده بودند. در اساطیر یونانی توفانی که از این «پیش‌دریا» آغاز شد، آرگونوت‌ها را به جزیره‌ای بازافکند و این باعث درگرفتن نبردی شد که در آن یاسون یا هرکول، شاه سیزیکوس را کشتند؛ سیزیکوس آن‌ها را اشتباهاً از دشمنان پلاسگی خود پنداشته بود. جغرافیا. میانگین شوری دریای مرمره حدود ۲۲ بخش در هزار است که کمی بیشتر از دریای سیاه می‌باشد، اما تنها در حدود دو سوم بسیاری از اقیانوس‌ها است. با این حال، آب در نواحی کف این دریا بسیار شورتر است، و میانگین شوی آن حدود ۳۸ بخش در هر هزار است که با شوری دریای مدیترانه
۳۸ بخش در هر هزار است که با شوری دریای مدیترانه همسان می‌باشد. این آب شور، با چگالی بالا مانند آب شور دریای سیاه، به سطح نمی‌رسد و آب واردشده از رودخانه‌های سوسورلوک، بیگاچای و گونن نیز باعث کاهش شوری این دریا می‌شود. در سمت تراکیه آب کمی به سوی جنوب روان است و تقریباً همه رودخانه‌ها از سوی آناتولی وارد دریای مرمره می‌شوند. دو گروه جزیره بزرگ در این دریا وجود دارد که یک گروه جزایر شاهزادگان و دیگر جزایر مرمره (شامل اوشه و پاشالیمانی) نامیده می‌شوند. کرانه‌های جنوبی این دریا تورفتگی‌های زیادی دارد و شامل
جنوبی این دریا تورفتگی‌های زیادی دارد و شامل خلیج ایزمیت، خلیج گملیک، و خلیج اَردَک می‌شود. در تاریخ ۲۹ دسامبر ۱۹۹۹ یک کشتی نفت‌کش روسی به نام ولگونفت به خاطر وقوع توفان در دریای مرمره غرق شد و بیش از ۱۵۰۰ تن نفت به آب ریخته شد. گسل آناتولی شمالی، است که بسیاری از زمین‌لرزه‌های بزرگ را در سال‌های اخیر باعث شده است، ازجمله زمین‌لرزه سال ۱۹۹۹ ایزمیت، از زیر دریای مرمره می‌گذرد. جزایر. در دریای مرمره دو گروه اصلی از جزایر وجود دارد. در شمال، جزایر پرنس قرار دارند، مجمع‌الجزایری که شامل جزایر مسکونی
قرار دارند، مجمع‌الجزایری که شامل جزایر مسکونی کینالی‌آدا، بورغازآدا، هیبلی آدا، بویوک آدا و جزیره صدف و همچنین چند جزیرهٔ غیرمسکونی مانند سیوری‌آدا، یاسی آدا، قاشق‌آداسی و تاوشان‌آداسی است. جزایر مسکونی از هر دو ساحل اروپایی و آسیایی استانبول به‌راحتی با کشتی قابل دسترسی هستند و این مجمع‌الجزایر بخشی از منطقهٔ شهری استانبول محسوب می‌شود. در جنوب، جزایر مرمره قرار دارند که از جزیرهٔ اصلی جزیره مرمره و سه جزیرهٔ مسکونی دیگر شامل آوشا، پاشالیمانی و اکینلیک تشکیل شده‌اند، همچنین ۱۷ جزیرهٔ عمدتاً غیرمسکونی
تشکیل شده‌اند، همچنین ۱۷ جزیرهٔ عمدتاً غیرمسکونی دیگر را شامل می‌شوند که از جملهٔ آن‌ها جزیرهٔ زندان ایمرالی است که از سال ۱۹۹۹ محل نگهداری مشهورترین زندانی آن، رهبر پ‌ک‌ک عبدالله اوجالان بوده است. این جزایر در استان بالیکسیر واقع شده‌اند و دسترسی به آن‌ها عمدتاً از تکیرداغ در تراکیه یا اردک در ساحل جنوبی دریای مرمره صورت می‌گیرد. در اوج تابستان، کشتی‌های اضافی برای تسهیل گردشگری در حال رشد از مرکز استانبول به جزایر آوشا و مرمره حرکت می‌کنند. همچنین چند جزیرهٔ منفرد دیگر در نقاط مختلف دریای مرمره وجود
جزیرهٔ منفرد دیگر در نقاط مختلف دریای مرمره وجود دارند، از جمله جزیرهٔ «کوچ‌آدا» در نزدیکی توزلا که مالکیت خصوصی دارد و متعلق به خانواده کوچ، خانواده‌ای از صنعت‌گران، است. چالش‌های زیست‌محیطی. گسل شمال آناتولی از زیر دریای مرمره عبور می‌کند و تاکنون چند زمین‌لرزهٔ بزرگ از جمله زمین‌لرزه ۱۹۹۹ ازمیت و زمین‌لرزه ۱۹۹۹ دوزجی را به‌ترتیب در ماه‌های اوت و نوامبر ۱۹۹۹ رقم زده است. زمین‌لرزهٔ اوت ۱۹۹۹ معمولاً با عنوان زمین‌لرزه ۱۹۹۹ ازمیت شناخته می‌شود، چرا که کانون آن زیر دریا قرار داشت و بیشتر مناطق به‌شدت
کانون آن زیر دریا قرار داشت و بیشتر مناطق به‌شدت آسیب‌دیده از زلزله و سونامی بعدی، در امتداد سواحل دریای مرمره بودند. در جریان توفانی در ۲۹ دسامبر ۱۹۹۹، نفتکش روسی در دریای مرمره به دو نیم شد و بیش از ۱۵۰۰ تن نفت به دریا نشت کرد. مهم‌ترین شهرهای ترکیه، به‌ویژه استانبول، که بزرگ‌ترین شهر کشور است، در اطراف دریای مرمره قرار دارند. با وجود اندازهٔ نسبتاً کوچک، این حوزه تقریباً یک‌سوم جمعیت کشور را در خود جای داده است. رشد سریع جمعیت و ساخت‌وساز کنترل‌نشده در این منطقه فشار زیادی بر دریا وارد کرده است. سال‌ها
منطقه فشار زیادی بر دریا وارد کرده است. سال‌ها زباله‌ها بدون تصفیه یا با تصفیهٔ بسیار اندک به دریای مرمره ریخته می‌شد، امری که فراتر از ظرفیت پذیرش دریا بود. در نتیجه، بسیاری از گونه‌های جانوری از بین رفتند و در «خلیج شرقی» دریای مرمره، به‌دلیل آلودگی شدید، سال‌ها صید ممنوع بود. یکی از جدی‌ترین مشکلات زیست‌محیطی دریای مرمره در سال‌های اخیر پدیده‌ای به نام «لیزاب» بود؛ ماده‌ای غلیظ و چسبنده که تا شش ماه در دریا باقی می‌ماند. این پدیده از ژانویه ۲۰۲۱ آغاز شد و تا ژوئن همان سال ادامه یافت و باعث از بین رفتن
و تا ژوئن همان سال ادامه یافت و باعث از بین رفتن زیستگاه‌ها، مشکلات اقتصادی و اختلال در خدمات حیاتی زیست‌محیطی از جمله صید ماهی شد. شهرها و شهرک‌ها. شهرها و شهرک‌های ساحلی دریای مرمره شامل: منابع. marmara.gov.tr
تَنگه آبراهی است باریک که دو توده آبی بزرگ‌تر را به هم پیوند می‌دهد؛ پس دو خشکسار با این خط جدا خواهند شد. کانال، گذرگاه آبی، آبراهه و مضیق (عربی) نام‌های دیگر آنند. شماری از تنگه‌ها ارزش اقتصادی دارند.
خشکسار یا کُشخَر به منطقه یا ناحیه‌ای وسیع از خشکی گفته می‌شود که یک‌تکه بوده و توسط اقیانوس‌ها گسیخته نشده باشد. این اصطلاح اغلب برای اشاره به خشکی‌های احاطه‌شده توسط اقیانوس یا دریا مانند قاره‌ها یا جزیره‌های بزرگ استفاده می‌شود. در حوزه زمین‌شناسی، خشکسار بخشی مشخص از پوسته قاره‌ای است که بالای سطح دریا گسترده شده باشد. قاره‌ها را معمولاً خشکسارهای مجزا می‌پندارند و ممکن است هر جزیره‌ای را که بخشی از فلات قاره وابسته است، شامل شوند. هنگامی که چند قاره یک خشکی متصل را در کنار یکدیگر تشکیل دهند، قاره‌های
خشکی متصل را در کنار یکدیگر تشکیل دهند، قاره‌های متصل را می‌توان خشکساری واحد در نظر گرفت. بزرگ‌ترین خشکسارهای زمین به ترتیب بزرگی عبارتند از:
مَنطَقِه، یک ناحیهٔ جغرافیایی نسبتاً وسیع از یک کشور یا قاره است که دارای ویژگی‌های طبیعی و یا انسانی متمایزی نسبت به مناطق همسایه باشد. به‌طور کلی، یک "منطقه"، ناحیه‌ای میانِ گستره‌ای از خشکی یا آب است که کوچک‌تر از همهٔ ناحیهٔ مورد نظر (برای نمونه جهان، یک ملت، یک رشته‌کوه و ...) و بزرگ‌تر از خود مکان مورد نظر است. مثلاً منطقهٔ دماوند کوچک‌تر از ناحیهٔ دماوند و بزرگ‌تر از شهرستان دماوند است. یک منطقه را می‌توان به صورت مجموعه‌ای از واحدهای کوچک‌تر (همانند "کشورهای خاورمیانه") یا به صورت جزئی از مجموعه
"کشورهای خاورمیانه") یا به صورت جزئی از مجموعه (همانند "منطقهٔ خاورمیانه در آسیا") دید. منطقه‌هایی که بر پایهٔ معیارهای انسانی (مثلاً زبان) تعریف می‌شوند، به ندرت محدودهٔ روشنی دارند، از اینرو اغلب موضوع تفسیرها و گاه اختلافات هستند. اگر مفاهیم جغرافیای طبیعی، انسان و یا حکومت در هم بیامیزند، وضوح تعریف یک منطقه می‌تواند تغییر یابد. منابع. منتقیی
دریای آزُف یا دریای آزوف (به روسی: Азо́вское мо́ре، به اوکراینی: Азо́вське мо́ре، به تاتاری کریمه: Azaq deñizi) بخش شمالی دریای سیاه است که از راه تنگه کرچ به آن می‌پیوندد. کرانه شمالی آن در اوکراین، شرقی روسیه، و غربی شبه‌جزیره کریمه است. دریای آزوف یک دریای داخلی کم‌عمق در اروپای شرقی است که از طریق تنگهٔ باریک (حدود ۴ کیلومتر) تنگه کرچ به دریای سیاه متصل می‌شود و گاهی به‌عنوان امتداد شمالی دریای سیاه در نظر گرفته می‌شود. این دریا از شرق با روسیه و از شمال‌غرب و جنوب‌غرب با اوکراین هم‌مرز است (البته
شمال‌غرب و جنوب‌غرب با اوکراین هم‌مرز است (البته بخش‌های اوکراینی مجاور این دریا در حال حاضر تحت اشغال روسیه قرار دارند). دریای آزوف مسیر مهمی برای دسترسی آسیای مرکزی به آب‌های بین‌المللی است و از طریق کانال ولگا-دن به دریای خزر متصل می‌شود. یونانیان و رومیان از سدهٔ ۷ پیش از میلاد تا سدهٔ ۴ میلادی، این دریا را به نام قوم ایرانی‌تبار ساکن آن ناحیه یعنی مایوت‌ها، مایوتیس می‌خوانده‌اند. دریای آزوف دریای نسبتاً کوچکی است (پهنه آن تقریباً یک دهم دریای سیاه است) و با حداکثر عمق تنها ۱۴ متر کم‌عمق‌ترین دریای
و با حداکثر عمق تنها ۱۴ متر کم‌عمق‌ترین دریای جهان به‌شمار می‌آید. حجم آب موجود در این دریا تقریباً ۲۵۶ کیلومتر مکعب است. دریای آزوف در زمستان، یخ می‌زند و کشتی‌ها تنها با کمک یخ‌شکن می‌توانند از آن گذر کنند. این دریا بین روسیه و اوکراین بود اما در جریان الحاق کریمه به روسیه و همچنین حمله ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین، تقریباً به صورت کامل تحت کنترل روسیه است ویژگی‌های طبیعی. این دریا به‌شدت تحت تأثیر ورود آب از رودهای دُن، کوبان و دیگر رودها قرار دارد که همراه با خود ماسه، لای، و صدف به دریا می‌آورند و باعث تشکیل
ماسه، لای، و صدف به دریا می‌آورند و باعث تشکیل خلیج‌ها، تالاب‌ها و زبانه‌های باریک ساحلی می‌شوند. به‌دلیل این رسوبات، کف دریا نسبتاً صاف و هموار است و عمق آن به‌تدریج در مرکز افزایش می‌یابد. ورود آب شیرین از رودها موجب کاهش شوری و افزایش زیست‌توده (مانند جلبک‌های سبز) در آب می‌شود که بر رنگ دریا تأثیر می‌گذارد. وجود پلانکتون‌های فراوان باعث افزایش قابل توجه میزان تولید ماهی در این دریا شده است. سواحل و زبانه‌های باریک ساحلی آن کم‌ارتفاع هستند و پوشش گیاهی فراوانی دارند و زیستگاه گونه‌های متعددی از پرندگان
دارند و زیستگاه گونه‌های متعددی از پرندگان به‌شمار می‌آیند. دریای آزوف کم‌عمق‌ترین دریا در جهان است و عمق آن بین ۰٫۹ تا ۱۴ متر (۳ تا ۴۶ فوت) متغیر است. این دریا همواره مقداری از آب خود را به دریای سیاه تخلیه می‌کند. نام‌گذاری. نام این دریا احتمالاً از نام منطقه‌ای در اطراف آزوف گرفته شده است که خود این نام ریشه در زبان ترکی قبچاقی دارد و از واژهٔ asak یا azaq به‌معنای «زمین‌های پست» آمده است. با این حال، در یک روایت روسی، گفته شده که نام آن از شاهزاده‌ای کومانی به نام «آزوم» یا «آسوف» گرفته شده که در سال
به نام «آزوم» یا «آسوف» گرفته شده که در سال ۱۰۶۷ میلادی هنگام دفاع از شهر خود کشته شد. در گذشته، نام این دریا در زبان انگلیسی به‌صورت Sea of Azoff نوشته می‌شد. در دوران باستان، این دریا به نام مرداب مائوتیس شناخته می‌شد (یونانی: Μαιῶτις λίμνη، ه مائیوتیس لیمْنِه؛ لاتین: Palus Maeotis). این نام از مناطق تالابی در شمال‌شرق دریا گرفته شده بود. مشخص نیست که آیا این نام از مایوت‌ها (مردمانی ایرانی‌تبار که در اطراف آن زندگی می‌کردند) گرفته شده، یا برعکس، نامی بود که دیگران به آن‌ها داده بودند. نام‌های دیگری که
که دیگران به آن‌ها داده بودند. نام‌های دیگری که در طول تاریخ برای این دریا استفاده شده عبارت‌اند از: پلینیوس، دانشمند روم باستان، نقل کرده که مائوتیان‌ها این دریا را تماروندا (Temarunda) می‌نامیدند، که به‌معنای «مادر آب‌ها» است. در قرون وسطی، روس‌ها این دریا را دریای سوروج نامیدند که برگرفته از نام شهر مجاور آن، سوداک امروزی بود. در زبان ترکی عثمانی، این دریا به‌دلیل تولید بالای ماهی، بالیک‌دنیز (Balık Denis به‌معنای «دریای ماهی») نامیده می‌شد. تاریخ. پیشاتاریخ. نشانه‌هایی از سکونت انسان در دوران نوسنگی در
نشانه‌هایی از سکونت انسان در دوران نوسنگی در مناطقی که اکنون زیر آب دریای آزوف قرار گرفته‌اند، یافت شده است. در سال ۱۹۹۷، ویلیام رایان و والتر پیتمن از دانشگاه کلمبیا نظریه‌ای منتشر کردند که بر اساس آن، سیلاب عظیمی در زمان‌های باستان از طریق تنگه بسفر رخ داده است. آن‌ها ادعا می‌کنند که دریای سیاه و دریای خزر در گذشته دریاچه‌هایی عظیم اما آب‌شیرین بودند، اما حدود ، دریای مدیترانه بر روی یک آذرین‌لایه سنگی در بسفر سرریز کرد و باعث شد ارتباط کنونی بین دریای سیاه و مدیترانه شکل بگیرد. در پی این نظریه،
دریای سیاه و مدیترانه شکل بگیرد. در پی این نظریه، پژوهش‌هایی انجام شده است که هم از آن حمایت و هم آن را رد کرده‌اند، و باستان‌شناسان همچنان بر سر این موضوع اختلاف نظر دارند. برخی نیز این رویداد را با افسانه طوفان در دوران پیشاتاریخ مرتبط می‌دانند. دوران باستان. مرداب‌های مایوتی در اطراف دهانهٔ رود دُن در اروپای دوران باستان شهرت داشتند، زیرا مانعی مهم در برابر مهاجرت اقوام کوچ‌نشین از استپ اوراسیا بودند. مائوت‌ها خود به ماهی‌گیری و کشاورزی مشغول بودند، اما جنگجویانی پرشور و توانا نیز به‌شمار می‌رفتند که
جنگجویانی پرشور و توانا نیز به‌شمار می‌رفتند که توان دفاع از خود در برابر مهاجمان را داشتند. به دلیل جریان‌های قوی آب، دانشمندان آن دوره درک دقیقی از وسعت این دریا نداشتند، و آب کم‌شور آن باعث شده بود که معمولاً آن را «مرداب» یا «دریاچه» بنامند. هرودوت (سدهٔ ۵ پیش از میلاد) وسعت آن را برابر با دریای سیاه دانسته بود، درحالی‌که Pseudo-Scylax (سدهٔ ۴ پیش از میلاد) آن را تقریباً نصف اندازهٔ دریای سیاه تخمین زده بود. برای مدت‌ها باور بر این بود که این دریا ارتباط مستقیمی با اقیانوس منجمد شمالی دارد. پولیبیوس
مستقیمی با اقیانوس منجمد شمالی دارد. پولیبیوس (سدهٔ ۲ پیش از میلاد) با اطمینان پیش‌بینی می‌کرد که تنگهٔ متصل‌کنندهٔ دریای آزوف در آیندهٔ نزدیک بسته خواهد شد، زیرا رسوبات رودخانه‌ها به‌طور مداوم در آن انباشته می‌شوند. در سدهٔ ۱ میلادی، استرابون فاصلهٔ بین تنگه کرچ و دهانهٔ رودخانهٔ تاناایس را حدود برآورد کرد، که رقمی تقریباً درست است، ولی او از باریک شدن تدریجی عرض این دریا بی‌اطلاع بود. ملط از قرن ۷ پیش از میلاد مستعمراتی در این منطقه تأسیس کرد. پادشاهی بسفور نام خود را نه از تنگه بسفر مشهور، بلکه از تنگه
نام خود را نه از تنگه بسفر مشهور، بلکه از تنگه کرچ (بسفور کیمری) گرفته است. این پادشاهی از اواخر قرن ۲ پیش از میلاد به‌طور موقت تحت کنترل پادشاهی پونتوس قرار گرفت و از زمان استعمار یونانی تا پایان امپراتوری روم در امتداد سواحل جنوبی دریای آزوف امتداد داشت. این پادشاهی یک دولت متکی بود که گندم، ماهی و برده صادر می‌کرد و در ازای آن، کالاهای ساخته‌شده و تجملی یونانی و رومی دریافت می‌کرد. تاریخ بعدی آن نامشخص است، اما به احتمال زیاد هون‌ها پس از شکست دادن الان‌ها که از آسیای مرکزی به این منطقه مهاجرت کرده
که از آسیای مرکزی به این منطقه مهاجرت کرده بودند، در اواخر قرن ۴ میلادی این پادشاهی را تصرف کردند. لشکرکشی‌های آزوف در سال‌های ۱۶۹۵–۱۶۹۶ و ۱۷۳۶–۱۷۳۷. دریای آزوف به‌طور مکرر صحنهٔ درگیری‌های نظامی میان روسیه، که به دنبال گسترش دریایی خود به سمت جنوب بود، و قدرت مسلط در منطقه، یعنی امپراتوری عثمانی بود. در جریان جنگ روسیه و عثمانی (۱۶۸۶–۱۷۰۰)، دو لشکرکشی در سال‌های ۱۶۹۵ و ۱۶۹۶ برای تصرف قلعهٔ آزوف که در آن زمان تحت کنترل عثمانی بود، انجام شد. این قلعه توسط ۷۰۰۰ سرباز عثمانی دفاع می‌شد. این لشکرکشی‌ها به
۷۰۰۰ سرباز عثمانی دفاع می‌شد. این لشکرکشی‌ها به فرمان پتر کبیر و با هدف دستیابی روسیه به دریای آزوف و دریای سیاه انجام شد. اولین لشکرکشی در بهار ۱۶۹۵ آغاز شد. ارتش روسیه شامل ۳۱ هزار سرباز و ۱۷۰ توپ جنگی بود و از واحدهای منتخب و همچنین کازاک‌ها تشکیل شده بود. این نیروها در تاریخ ۲۷–۲۸ ژوئن به آزوف رسیدند و از ۵ ژوئیه آن را محاصره کردند. اما پس از دو حملهٔ ناموفق در ۵ اوت و ۲۵ سپتامبر، محاصره لغو شد. دومین لشکرکشی شامل نیروهای زمینی و ناوگان دریایی آزوف بود که در زمستان ۱۶۹۵ تا بهار ۱۶۹۶ در استان مسکو،
بود که در زمستان ۱۶۹۵ تا بهار ۱۶۹۶ در استان مسکو، ورونژ، بریانسک و دیگر مناطق ساخته شد. در آوریل ۱۶۹۶، ارتشی متشکل از ۷۵٬۰۰۰ نفر به فرماندهی آلکسی شین به‌سمت آزوف حرکت کرد، هم از طریق زمینی و هم از طریق رود دن به مقصد تاگانروگ. در اوایل ماه مه، ناوگانی دیگر به رهبری پتر کبیر به آن‌ها پیوست. در ۲۷ مه، ناوگان روسیه آزوف را از سمت دریا محاصره کرد. در ۱۴ ژوئن، ناوگان ترکیه سعی کرد محاصره را بشکند، اما پس از از دست دادن دو کشتی، عقب‌نشینی کرد. پس از بمباران شدید قلعه از سوی زمین و دریا، ارتش روسیه در ۱۷ ژوئیه
قلعه از سوی زمین و دریا، ارتش روسیه در ۱۷ ژوئیه خطوط دفاعی را شکست و بخش‌هایی از دیوار را تصرف کرد. پس از نبردی سنگین، پادگان قلعه در همان روز تسلیم شد. پس از جنگ، پایگاه نیروی دریایی روسیه به تاگانروگ و آزوف منتقل شد و بین سال‌های ۱۶۹۶ تا ۱۷۱۱، حدود ۲۱۵ کشتی در آنجا ساخته شد. در سال ۱۷۱۱، بر اثر جنگ روسیه و عثمانی (۱۷۱۰–۱۷۱۳) و پیمان پیمان پروت، آزوف دوباره به عثمانی واگذار شد و ناوگان دریایی روسیه در آزوف نابود شد. شهر آزوف در سال ۱۷۳۷، در جریان جنگ روسیه و عثمانی (۱۷۳۵–۱۷۳۹) دوباره به تصرف روسیه درآمد.
و عثمانی (۱۷۳۵–۱۷۳۹) دوباره به تصرف روسیه درآمد. اما طبق مفاد پیمان نیش (۱۷۳۹), روسیه اجازه نداشت این قلعه و ناوگان نظامی را حفظ کند. جنگ کریمه (۱۸۵۳–۱۸۵۶). یکی دیگر از درگیری‌های نظامی مهم در دریای آزوف در طول جنگ کریمه (۱۸۵۳–۱۸۵۶) رخ داد. در این جنگ، ناوگان مشترک پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند و فرانسه در برابر روسیه قرار گرفتند. این عملیات از مه تا نوامبر ۱۸۵۵ ادامه داشت. نیروهای بریتانیایی و فرانسوی تاگانروگ را محاصره کردند، با هدف مختل کردن مسیر تأمین تدارکات روسیه به کریمه. تصرف تاگانروگ همچنین
تدارکات روسیه به کریمه. تصرف تاگانروگ همچنین می‌توانست مقدمه‌ای برای حمله به روستوف باشد، که یک شهر راهبردی برای پشتیبانی روسیه در عملیات قفقاز محسوب می‌شد. در ۱۲ مه ۱۸۵۵، نیروهای متحد به‌راحتی کرچ را تصرف کردند و وارد دریای آزوف شدند. در ۲۲ مه، آن‌ها به تاگانروگ حمله کردند، اما حمله شکست خورد و به محاصره منجر شد. با وجود برتری عددی زیاد نیروهای متحد (حدود ۱۶٬۰۰۰ سرباز در برابر کمتر از ۲٬۰۰۰ نفر از مدافعان روس)، شهر در برابر تمامی حملات مقاومت کرد. این حملات در نهایت در ماه اوت ۱۸۵۵ با عقب‌نشینی ارتش متحد
در نهایت در ماه اوت ۱۸۵۵ با عقب‌نشینی ارتش متحد به پایان رسید. حملات پراکندهٔ دیگری در امتداد سواحل انجام شد، اما نتیجه‌ای نداشت و در اکتبر ۱۸۵۵ متوقف شد. سدهٔ ۲۱. در دسامبر ۲۰۰۳، اوکراین و فدراسیون روسیه در یک پیمان بین فدراسیون روسیه و اوکراین دربارهٔ همکاری در استفاده از دریای آزوف و تنگه کرچ توافق کردند که دریای آزوف و تنگه کرچ را به‌عنوان آب‌های داخلی مشترک تلقی کنند. در سپتامبر ۲۰۱۸، اوکراین اعلام کرد که قصد دارد نیروی دریایی اوکراین را در دریای آزوف تقویت کند و ناوگان خود را در بردیانسک مستقر سازد.
تقویت کند و ناوگان خود را در بردیانسک مستقر سازد. این تحرکات نظامی پس از ساخت پل کریمه شدت گرفت، زیرا این پل ارتفاع کمی داشت و اجازهٔ عبور کشتی‌های پاناماگذر به بندرهای اوکراین را نمی‌داد. اواخر همان ماه، دو کشتی اوکراینی از بندر اودسا در دریای سیاه حرکت کردند، از زیر پل کریمه عبور کردند و به ماریوپل رسیدند. تنش‌ها بیشتر شد و در نوامبر ۲۰۱۸، در پی پیشامد تنگه کرچ، روسیه سه کشتی نیروی دریایی اوکراین را که قصد ورود به دریای آزوف را داشتند، توقیف کرد.
کِرچ (روسی: Керчь، تاتار کریمه: Keriç، اسلاویک خاوری کهن: Кърчевъ) شهری است (۲۰۰۱ جمعیت ۱۵۷٬۰۰۰ نفر) در شبه جزیره کرچ در خاور کریمه جای گرفته‌است. از کانون‌های مهم صنعتی، صادراتی، توریستی روسیه است. نام آن از ریشه اسلاویک خاوری کهن و از واژه کِرک къркъ به معنی گَلو گرفته شده‌است که از روی تنگه آبی باریک روبروی شهرک گرفته شده‌است.
زبان‌های آناتولی گروهی از زبان‌های هندواروپائی منقرض شده می‌باشند، که در آسیای کوچک گویشورانی داشتند. بهترین نمونهٔ آن‌ها زبان هیتی است. مردم آناتولی در دوران باستان به زبان‌های هندواروپایی مخصوص به خود صحبت می‌کردند، زبان‌های آناتولیایی این سرزمین با یونانی‌سازی(هِلِنیزاسیون) در عصر هِلِنیسم در عصر هِلِنیستی و ترک‌سازی در پی نبرد مَلازگِرد و مهاجرت ترک‌تباران به ویژه از آسیای میانه به آناتولی و تاسیس دولت سلجوقیان روم به دست دولت سلجوقیان بزرگ (شعبه اصلی خاندان سلجوقی) از میان رفتند و منقرض شدند.
زبان هیتی یا زبان هِتیتی از زبان‌های مرده‌ای است که زمانی هیتیها به آن سخن می‌گفتند؛ مردمانی که زمانی امپراتوری خود را در خاتوشا (امروزه: بُغازقلعه) در مرکز شمال آناتولی بنیان نهادند. این زبان به خط میخی نوشته می‌شد و نخستین کاوشهای باستان‌شناسی توسط هوگو وینکلر(Hugo Winckler)، آشورشناس آلمانی بین سالهای ۱۹۰۶–۱۹۰۷ انجام گرفت. در سال ۱۹۱۱–۱۹۱۵ یک آشورشناس چک به نام بدریخ هروزنی(Bedřich Hrozný)، راز زبان هیتیایی را اعلام داشت و آن را به شعبهٔ زبانهای هندواروپایی نسبت داد و بیان کرد که این زبان پیش از زبان‌های
نسبت داد و بیان کرد که این زبان پیش از زبان‌های منشعب از هندواروپایی مانند سانسکریت، هندوایرانی، یونانی و لاتینی تکامل یافته‌است. گواهی‌های زیادی از زنده بودن این زبان و زبان‌های خویشاوند آن در آناتولی برای چند صد سال پس از فروپاشی امپراتوری هیتی بر جا است.
خاتوشا "(هاتوسا، هاتوساس، هاتوشاش، هاتوشا، خاتوشاش، کاتوشا، کاتوشاش، کاتوسا، کاتوساس)" پایتخت امپراتوری هیتی بود. در نزدیکی "بغاز کوی" که امروزه "بغاز قلعه" نامیده می‌شود جای گرفته بود (۴۰°۰۱′۱۱″N، ۳۴°۳۶′۵۵″E)، مرکز بخشی در استان چروم، ترکیه، است. جایی بوده در خَم رود کیزیل "(ماراشانتیا در منابع هیتیان و هالیس در روزگار باستان)" نزدیک به ۱۴۵ کیلومتری (۹۰ مایلی) شمال شرقی آنکارا. خاتوشا در میان نُه سایت ترکیه است که به تازگی در سایت‌های میراث جهانی یونسکو فهرست شده‌اند. تاریخچه. خاتوشا در حدود ۱۶۰۰ پیش از
شده‌اند. تاریخچه. خاتوشا در حدود ۱۶۰۰ پیش از میلاد به عنوان پایتخت امپراتوری هیتی‌ها تأسیس شد. این شهر در طول قرن‌ها: معماری. شهر دارای ویژگی‌های منحصر به فردی بود: * دروازه شیران * دروازه پادشاه کشفیات باستان‌شناسی. مهم‌ترین یافته‌ها شامل:
میهن‌پرستی یا میهن‌دوستی ، مفهومی است معطوف به عشق و دلبستگی و دلدادگی به میهن و مردم و آمادگی جهت هر گونه فداکاری و پاسداری از استقلال سیاسی و اقتصادی کشور و دفاع از هویت قومی-ملی-فرهنگی آن ملت. میهن‌پرستی عشق ورزیدن به میهن و دفاع صمیمانه از منافع آن است. میهن‌پرست کسی است که به کشور خود عشق می‌ورزد و با اشتیاق به دفاع از منافع آن می‌پردازد. میهن‌پرست فردی است که به سرنوشت کشور و فرهنگ خود حساس است و همه تلاشش را به کار می‌گیرد تا آن‌ها را به بالندگی برساند. این می‌تواند مجموعه‌ای از مفاهیم مرتبط با
برساند. این می‌تواند مجموعه‌ای از مفاهیم مرتبط با ملی‌گرایی، عمدتاً ملی‌گرایی مدنی و گاهی ملی‌گرایی فرهنگی را دربرگیرد. اصطلاحات و کاربرد. افراط در میهن‌پرستی شوونیسم نامیده می‌شود؛ اصطلاح مرتبط دیگر «جینگوئیسم» است. کلمه «پاتریوت» در دهه ۱۵۹۰ از «هموطن» و در سده پانزدهم از «فرانسوی میانه» گرفته شده است. کلمه فرانسوی و مستقیماً از کلمه لاتین متاخر به معنای «هموطن» در سده ششم سرچشمه گرفته است. از یونانی «هموطن»، از «از پدران»، «سرزمین پدری». اصطلاح «میهن‌پرست» «به بربرهایی گفته می‌شد که غیرمتمدن یا بدوی