payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نمی تواند انجام بدهد، فهرست کند. برای مثال: نمی توانم فلوت بزنم، بلد نیستم دوچرخه سواری کنم، رانندگی بلد نیستم، و... این فهرست کودکان را کمک می کند تا بتوانند به طور واقعی خود را ببینند و هر چند وقت یک بار می توانیم این تمرین را با کودکان انجام بدهیم. دیدن نکته های مثبت و منفی هر کاری می تواند کودکان را کمک کند تا تفکر نقاد داشته باشند. تفکر نقاد فقط به معنی دیدن عیب ها و یا نکته های منفی نیست، بلکه دیدن مجموعه ی هر نوع ویژگی کار است. پس از یک برنامه ی نقاشی، تمام کارهای کودکان را به دیوار نصب کنید. کودکان
تمام کارهای کودکان را به دیوار نصب کنید. کودکان را تشویق کنید تا به نقاشی های هم دیگر نگاه کنند. از آن ها بخواهید هر کدام ویژگی های مثبت و خوب نقاشی های دوستان خود را بیان کنند. وقتی همه ویژگی های خوب را بیان کردند، از آن ها بخواهید درباره ی هر کار بگویند چه اتفاقی اگر می افتاد آن نقاشی بهتر می شد. یعنی نکته ی منفی را تبدیل به یک پیشنهاد بکنند. وقتی از دیدن یک فیلم از سینما برمی گردید، یا پس از دیدن یک فیلم از تلویزیون درباره ی آن فیلم با بچه ها صحبت کنید. کدام بخش فیلم خوب بوده؟ چه چیزهای خوبی، در فیلم
کدام بخش فیلم خوب بوده؟ چه چیزهای خوبی، در فیلم دیدید؟ کدام بخش فیلم را دوست نداشتی؟ و... همین روش را می توانید پس از خواندن یک قصه، دیدن یک نمایش، بازدید از یک موزه یا نمایشگاه هنری و... انجام بدهید. یعنی دیدن بخش های مثبت و منفی کار را با هم بررسی کنید. 3 وجدان اخلاقی وجدان اخلاقی نیرویی است که رفتار فرد را هدایت می کند. این نیرو می تواند یک قدرت بیرونی مانند ترس از مجازات باشد، یا یک قدرت درونی که احساس فرد از هر آنچه دوست می دارد هدایت گر می شود. از دیدگاه فروم وجدان اخلاقی بیرون ضد انسان بارور است. در
فروم وجدان اخلاقی بیرون ضد انسان بارور است. در این شکل کودک بر اساس ترس از بزرگ ترها و موقعیت های اجتماعی کارهایی را انجام می دهد یا نمی دهد. اما وجدان اخلاقی درونی یک ویژگی انسان بارور است. در این نوع آموزش های قبلی بر اساس عشق به انسان ها و احترام گذاشتن به همه ی تفاوت ها موجب می شود که کودک کاری را برخلاف منافع انسان های دیگر انجام دهد و یا کارهایی بکند که دیگران نیز از آن بهره مند شوند. فروم معتقد است اگر مراحل قبلی را به خوبی انجام بدهیم، این مرحله به راحتی در کودکان شکل می گیرد. اما در عین حال چند
راحتی در کودکان شکل می گیرد. اما در عین حال چند پیشنهاد مهم دارد که می تواند به شکل گیری وجدان اخلاقی کمک کند. درباره ی احساسی که هر کودک از خود و از دیگران دارد صحبت کنید. تو چه احساسی داری؟ وقتی این کار را انجام می دهی، چه احساسی داری؟ آیا از این که کار انجام می دهی، حال خوبی به دست می آوری یا نه؟ چه کاری به تو احساس خوبی می دهد؟ و... به عبارت دیگر کودک را با حسی که پس از انجام یک کار دارد، رو به رو کنید احساسی که کودک دارد بسیار مهم است. بخشیدن را با کودکان کار کنید. برنامه هایی را ترتیب دهید تا کودکان
کار کنید. برنامه هایی را ترتیب دهید تا کودکان بتوانند وسیله های خود را با دیگران سهیم بشوند و یا اگر از چیزی دو نمونه دارند، آن را به دیگران هدیه بدهند. برنامه هایی را ترتیب بدهید تا کودکان برای کسانی که دوست دارند هدیه درست کنند و سپس هدیه ها را به آن افراد بدهند. دیدگاه نسبت به دین. اریش فروم ابتدا ادیان را به ادیان خودکامه و انسان‌گرا تقسیم می‌کند و بعد از توضیح هریک به سراغ منشأ دین می‌رود و اشاره می‌کند که وجود دو نیاز عمده در انسان‌ها، باعث پدید آمدن گرایش بشر به دین شده‌است، که عبارت اند از: از طرف
گرایش بشر به دین شده‌است، که عبارت اند از: از طرف دیگر، ادیان دیکتاتور، چون احکام بیش‌تری دارند، این دو نیاز را بهتر و به خوبی تأمین می‌کنند؛ ولی ادیانِ انسان‌گرا گرچه به حق هستند، امّا در برابر ادیان دیکتاتور و خودکامه رونقی ندارند. در یک‌کلام، فروم ابراز می‌دارد که دین خاستگاه اجتماعی دارد، زیرا دین به انسان‌ها دید مشترک و حسّ تعلّق خاطر مشترک می‌دهد و هر اجتماعی به این دو عامل نیاز دارد؛ لذا دین در خدمت نیازهای جامعه است و برای تأمین بخشی از نیازهای انسان پدیدار شده‌است.
ویکتور سرژ (۱۹۴۷–۱۸۹۰) از انقلابیون بلشویک، نویسنده، شاعر و مورخ روسی بود. ویکتور سرژ، ابتدا آنارشیست بود، اما بعدها به حزب کمونیست روسیه پیوست. او به عنوان نمایندهٔ کمینترن در آلمان، شورش ناموفقی را در ۱۹۲۳ سازمان داد. او در همین سال به «اپوزیسیون چپ» پیوست و در سال ۱۹۲۸ از حزب اخراج شد و مدت کوتاهی را در زندان گذراند. سرژ در ۱۹۳۳ تبعید شد. ویکتور سرژ کتاب «نیمه شب قرن» خود را به «آندرو نین» و دیگر رهبران حزب اتحاد مارکسیستی کارگران اسپانیا که جان خود را از دست دادند تقدیم کرده‌است. جستارهای وابسته. پیتر
دست دادند تقدیم کرده‌است. جستارهای وابسته. پیتر سجویک منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۴ اکتبر ۲۰۰۶.
لئو بوریسوویچ کامنف (یا لئون کامانف) (زاده ۱۸ ژوئیه ۱۸۸۳ در مسکو – درگذشته ۲۵ اوت ۱۹۳۶ در مسکو) انقلابی بلشویک و از برجسته‌ترین سیاست‌مداران اتحاد جماهیر شوروی بود. او مدت کوتاهی در ۱۹۱۷ رهبر صوری دولت شوروی بود و در سال ۱۹۱۹ از اعضای مؤسس دفتر سیاسی حزب بلشویک بود و در سال‌های ۱۹۲۳ و ۲۴ رئیس دفتر سیاسی این حزب بود. او همچنین سابقاً از مؤسسان حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه بود. کامنف، پس از مرگ لنین، ابتدا به پشتیبانی استالین پرداخت و به هم‌راه گریگوری زینوویف، دیگر انقلابی بلشویک، باعث به قدرت رسیدن وی
دیگر انقلابی بلشویک، باعث به قدرت رسیدن وی شد. پس از قدرت‌گیری بی حد و حساب استالین، کامنف و زینوویف، علیه استالین، به تروتسکی پیوستند. کامنف زندانی شد و به جرم طراحی نقشهٔ قتل استالین، محاکمه و توسط کمیساریای خلق در امور داخلی اعدام شد.
ژولیوس مارتوف (۱۸۷۳–۱۹۲۳) با نام اصلی ، سیاست‌مدار و انقلابی اهل روسیه و رهبر منشویکها در حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه بود. او ابتدا از نزدیکان لنین بود ولی در سال ۱۹۰۳ میلادی، با لنین اختلافاتی پیدا کرد. سپس او به یکی از رهبران منشویک‌ها تبدیل شد. زندگی. تولد و کودکی. مارتوف، در یک خانواده یهودی روسی از طبقهٔ متوسط، در جایی که اکنون بخشی از استانبول ترکیه است، به دنیا آمد. او تنها چهار سال داشت که به شهر اودسا که در آن زمان بخشی از امپراتوری روسیه بود، مهاجرت کرد. دوران نوجوانی. او در نوجوانی، در
بود، مهاجرت کرد. دوران نوجوانی. او در نوجوانی، در فعالیت‌های سیاسی و انقلابی فعال بود و هنوز بیست ساله نشده بود که عضو یک گروه سوسیالیست یهودی، به نام بوند (اتحادیه کارگران یهود)، شد.
جان مک‌لین (۱۹۲۳–۱۸۷۹) معلم مدرسهٔ اسکاتلندی، و مدرس آثار مارکسیستی و کنسول شوروی در اسکاتلند بود. معروف است که به یمن او، بسیاری از دانش‌آموزان او به فعالان سیاسی بدل می‌شدند.
ناتالیا سدوا تروتسکی (زادهٔ ۵ آوریل ۱۸۸۲ – درگذشتهٔ ۲۳ ژانویه ۱۹۶۲)، مبارز و انقلابی روس، همسر لئون تروتسکی، تئوریسین و انقلابی بلشویک بود. او، قبل از انقلاب، به همراه لنین و تروتسکی در نشریهٔ بلشویک ایسکرا، کار می‌کرد. منابع. Wikipedia contributors, "Natalia Sedova," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Natalia_Sedova&amp;oldid=250854201 (accessed November 15, 2008).
لوئیس بریانت (زاده ۱۸۸۵ - درگذشته ۱۹۳۶) نویسنده و انقلابی آمریکایی از پشتیبانان حکومت شوروی بود. او از تاریخ نویسان انقلاب اکتبر بود و در آمریکا برای جلوگیری از تهاجم آمریکا به شوروی تلاش می‌کرد. لوییس بریانت، همسر جان رید، انقلابی و روزنامه‌نگار آمریکایی، بود.
نیکلای ایوانوویچ بوخارین (زادهٔ ۹ اکتبر ۱۸۸۸ – درگذشتهٔ ۱۵ مارس ۱۹۳۸)، رهبر سیاسی، انقلابی بلشویک، تئوریسین کمونیست و از ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۹، سردبیر روزنامه "پراودا" بود. او از جمله کسانی بود که ابتدا علیه تروتسکی با استالین متحد شد و سپس، در اواخر دههٔ ۲۰ به مخالفت با او برخاست و در نتیجه به دستور استالین در پاکسازی بزرگ، اعدام شد. بوخارین، از رهبران تئوریک حزب بلشویک بود و آثار او، آثاری در مورد اقتصاد، فلسفه و اقتصاد سوسیالیسم بازار هستند. زندگی‌نامه. نیکلای ایوانویچ بوخارین در مسکو متولد شد، او دومین پسر ایوان
بوخارین در مسکو متولد شد، او دومین پسر ایوان گاوریلویچ و لوبوف ایوانوا بوخارینا بود و پدر و مادرش معلم بودند. بوخارین در سال ۱۹۰۶ و در حالی که تنها ۱۸ سال داشت، به حزب سوسیال دمکرات کارگران روسیه پیوست پیوست و به جناح لنینیستی حزب به نام بلشویک‌ها گرایش پیدا کرد. او به عنوان یک برنامه‌ریز و مبلغ موفق فعالیت می‌کرد و تمام انرژی خود را در این سال‌ها وقف خدمت به حزب کرد. او به سازماندهی اعتصابات متعددی از سوی کارگران کارخانه‌های مسکو و سن‌پترزبورگ کمک کرد و در تمامی جنبش‌های دانشجویی، جلسات جمعی و سایر
و در تمامی جنبش‌های دانشجویی، جلسات جمعی و سایر فعالیت‌های اعتراضی و انقلابی فعالانه حضور داشت. در سال ۱۹۰۷ به عضویت کمیته مسکو حزب انتخاب شد. دو سال بعد توسط پلیس این شهر برای فعالیت‌های انقلابی‌اش تحت تعقیب قرار گرفت و دستگیر شد. پس از یک سال زندان، او را به آرخانگلسک تبعید کردند ولی از آنجا گریخت و به خارج از کشور رفت. او از سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۷ را در خارج از کشور سپری کرد. در این مدت پلیس همچنان در تعقیب او بود و بنابراین از ترس دستگیری ناچار به تغییر مکان می‌شد. آلمان، اتریش، سوئیس، سوئد، نروژ و
مکان می‌شد. آلمان، اتریش، سوئیس، سوئد، نروژ و آمریکا کشورهایی بودند که او در این سال‌ها زندگی خود را در آنجا گذراند. بوخارین پس از سقوط تزار نیکلای دوم و اجازه بازگشت زندانیان سیاسی به کشور، در سال ۱۹۱۷ به روسیه بازگشت و در مسکو سردبیر روزنامه حزب سوسیال دموکرات و مجله اسپارتاکوس شد. او در دهه ۱۹۲۰ در یک چرخش نسبی مواضع پیشین خود را به عنوان نماینده دیدگاه‌هایی رادیکال چپ در حزب کمونیست تعدیل کرد و نظریات لنین در رابطه با بقاء و تقویت دولت شوروی به عنوان سنگر انقلابات جهانی آینده را پذیرفت. هنگامی که لنین
انقلابات جهانی آینده را پذیرفت. هنگامی که لنین در سال ۱۹۲۴ درگذشت، بوخارین به عنوان رهبر جناح راست در حزب شناخته می‌شد و در نبرد قدرتی که درون حزب میان تروتسکی، زینوویف، کامنف و استالین درگرفت، از استالین حمایت کرد. عقاید بوخارین تقریباً از ابتدای دهه ۲۰، آغاز به تغییر کرد طوری که در سال ۱۹۲۴ دیگر ایده انقلاب جهانی را به‌طور کلی رد می‌کرد و مدعی بود اولویت اصلی حزب باید در دفاع و توسعه نظام کمونیستی در اتحاد جماهیر شوروی باشد، در سیاست‌های اقتصادی هم محافظه‌کار شد و از یک سیاست تدریجی حمایت می‌کرد، نهایتاً
شد و از یک سیاست تدریجی حمایت می‌کرد، نهایتاً تغییر عقاید او با استالین و دیگر اعضای حزب، به کنار گذاشته شدن بوخارین از حزب در سال ۱۹۲۹ انجامید. او به علاوه از ریاست کمینترن و سردبیری «"پراودا"» نیز محروم شد و تنها سردبیر «ایزوستیا» بود و همواره خطرات رژیم‌های فاشیستی در اروپا را یادآور می‌شد. به هرحال، بوخارین در فوریه ۱۹۳۷ به اتهام براندازی شوروی، توطئه، خیانت و اتهاماتی از این دست دستگیر و محکوم می‌شود و در شرایطی که به شدت نگران سرنوشت همسر و فرزند خردسالش بود، به استالین نامه‌ای نوشت و اتهاماتی را که
بود، به استالین نامه‌ای نوشت و اتهاماتی را که علیه خودش پذیرفته بود را رد کرد و از اینکه استالین چنین اتهاماتی را باور کرده‌است، ابراز ناراحتی کرده و از او می‌خواهد مرگش نه به طریق تیرباران که با نوشیدن یک فنجان مرفین صورت بگیرد و پیش از مرگ، همسر و فرزندش را ببیند؛ اما هیچ‌کدام از درخواست‌های او به واقعیت نپیوست و نامه او پس از مرگ استالین در کشوی میزکارش پیدا شد؛ نیکلای بوخارین در ۱۸ مارس ۱۹۳۸ تیرباران شد. کتاب‌شناسی بوخارین. بخش زیادی از شهرت بوخارین، وام‌دار چاپ مقالات، سرمقاله‌ها، بیانیه‌ها و
وام‌دار چاپ مقالات، سرمقاله‌ها، بیانیه‌ها و اعلامیه‌های او است.
آمادئو بوردیگا (زادهٔ ۱۸۸۹ میلادی - درگذشتهٔ ۱۹۷۰ میلادی). مارکسیست ایتالیایی، از نظریه‌پردازهای کمونیسم و از رهبران کمینترن بود. او که از رهبران حزب کمونیست ایتالیا به شمار می‌رفت در ۱۹۳۰ و به اتهام گرایش به تروتسکیسم از این حزب اخراج شد. معروف است که او از معدود کسانی بود که چهره به چهره مقابل جوزف استالین ایستاد و به او گفت که به انقلاب خیانت کرده‌است اما به دست او کشته نشد. او از جمله کسانی بود که از کمینترن اخراج شد و بعدها حزب مارکسیست مستقلی را در ایتالیا رهبری کرد. وی در کنار کسانی چون هرمان گورتر،
رهبری کرد. وی در کنار کسانی چون هرمان گورتر، پانکوک، زینوویف، بلا کون و ماتیاس راکوسی به جناح چپ کمینترن تعلق داشت. شوراهای کارگری. در ماه آوریل ۱۹۲۰ کارگران فلزکارِ شهر تورین، مقر کارخانجات شرکت اتوموبیل سازی فیات برای حفظِ «شورای کارخانه» دست به اعتصاب زدند. موج اعتصابات به‌سرعت سراسر منطقهٔ شمال ایتالیا و صنعتی‌ترین منطقهٔ کشور را فراگرفت. کارگران پس از مدت‌ها ایستادگی در برابر توطئه‌های صاحبان صنایع برای بستن کارخانجات، و درگیری با پلیس و ارتش، کارخانه‌ها را تسخیر کردند، و تولید و اداره‌ی امور صنایع را
را تسخیر کردند، و تولید و اداره‌ی امور صنایع را برای مدت کوتاهی تحت کنترل گرفتند. آنارشیست‌ها و سندیکالیست‌های رادیکال هم با مواضع متفاوت و مشروطِ خود از شوراها پشتیبانی می‌کردند و در آن‌ها فعال بودند. اما متفکرین جناح چپ حزب سوسیالیست، ازجمله آمادئو بوردیگا (با دیدگاه بلشویکی)، برخورد انتقادی به شوراها و نظرات گرامشی داشتند. بوردیگا بدون آنکه با شورا‌ها مخالف باشد، بر نکتهٔ بسیار مهمی تأکید می‌کرد. او و پیروانش بر این عقیده بودند که "مادام که سرمایه‌داری برقرار است،" فعالیت شورا‌ها به‌ناچار محدود به
برقرار است،" فعالیت شورا‌ها به‌ناچار محدود به فعالیت‌های نوعِ اتحادیه‌ای (مقاومت و اصلاحات) خواهد بود. وی، در اوج مبارزات کارگری در ۱۹۲۰ در مقاله‌ای با عنوانِ طعنه‌آمیزِ «تسخیرِ قدرت یا تسخیرِ کارخانه» نوشت که «کنترل امور داخلیِ کارخانه "تنها بعد از آن که" قدرت سیاسی به‌دستِ پرولتاریا افتاده، می‌تواند حائز اهمیتِ انقلابی و تصاحبی باشد.» او اضافه کرد که «کارخانه توسط طبقهٔ کارگر – و نه فقط‌ توسط نیروی کاری که در آن کارخانه کار می‌کند – و آن هم در "زمانی که طبقهٔ کارگر در کلیتِ خود قدرت سیاسی را کسب کرده،"
طبقهٔ کارگر در کلیتِ خود قدرت سیاسی را کسب کرده،" تسخیر خواهد شد.» این نکته یکی از کلیدی ترین مباحث نظری «کنترل کارگری» در نظام سرمایه‌داری و غیر عملی بودن آن قبل از گذار به سوسیالیسم را درست یک قرن پیش مطرح می‌ساخت. گرامشی که همراه با دیگر همکاران نشریه «نظم نوین» سخت تحت تاثیر شوراها بود، این نهادها را وسیله‌ای برای کسب قدرت سیاسی و بخشی از «قدرت دوگانه» می‌دانست. جناح چپ حزب سوسیالیست به‌رهبری آمادئو بوردیگا خواستار تصفیه حزب از رفرمیست‌ها و تلاش برای استقرار یک حکومت شورایی بود و اعتقاد داشت که شوراهای
یک حکومت شورایی بود و اعتقاد داشت که شوراهای کارخانه در غیاب حکومت شورایی به‌یک نهاد اصلاحی و سازشکار تبدیل می‌شود. کمینترن هم از راه دور خواستار یک انقلاب شورائی بود. از حزب سوسیالیست تا تأسیس حزب کمونیست. در نوامبر ۱۹۱۷، رهبران جناح انقلابی-سرسخت حزب سوسیالیست ایتالیا برای گردهم‌آیی مخفی در فلورانس فراخوان دادند تا به بحث در مورد «جهت‌گیری آتی حزب ما» بپردازند. در این نشست آمادئو بوردیگا که باور به ضرورت عمل ستیزه‌جویانه داشت، با گرامشی و دیگران متحد شد. نشست با تأیید مجدد اصول انترناسیونالیسم انقلابی و
نشست با تأیید مجدد اصول انترناسیونالیسم انقلابی و مخالفت با جنگ به پایان رسید اما بدون هرگونه راهنمای عملی برای آنچه باید کرد. جناح چپ حزب سوسیالیست ایتالیا نهایتاً در سال ۱۹۲۱ به رهبری آمادیو بوردیگا (جناح چپ) آنتونیو گرامشی (جناح میانه) و پالمیرو تولیاتتی (جناح راست) از حزب سوسیالیست منشعب شده و حزب کمونیست ایتالیا را بنیان گذاشت.
جان سیلاس رید (زاده اکتبر ۲۲ ۱۸۸۷ – درگذشته ۱۷ اکتبر، ۱۹۲۰) شاعر، روزنامه‌نگار و انقلابی کمونیست آمریکایی و همچنین از پشتیبانان بلشویکها و حکومت شوروی و از طرفداران ولادیمیر لنین بود. رید، از تاریخ‌نویسان مهم انقلاب اکتبر بود و کتاب معروفش در گزارش این انقلاب، ده روزی که دنیا را تکان داد، شاید معروفترین کتابی است که در مورد انقلاب اکتبر نوشته شده‌است. همسر او، لوییس بریانت، نیز نویسنده‌ای مارکسیست و بلشویک بود که او نیز از تاریخ‌نویسان انقلاب به‌شمار می‌رود. فیلم سرخ‌ها اثر وارن بتی بر پایه زندگی جان رید و
فیلم سرخ‌ها اثر وارن بتی بر پایه زندگی جان رید و فعالیت او در انقلاب روسیه است. منابع. یکی از منابع: ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۰ اکتبر ۲۰۰۶.
جیمز پَتریک کانن سیاستمدار چپگرای اهل آمریکا و از بنیان‌گذاران حزب کمونیست آمریکا بود. در دههٔ ۲۰، او تمایلات تروتسکیستی پیدا کرد و به هم‌راه سایر تروتسکیست‌ها، حزب کارگران سوسیالیست آمریکا را بنیان‌گذاری کرد. شهرت او بخاطر طرح دفاعیاتش از سوسیالیسم در دادگاهی است که در آن نماینده دولت فدرال ایالات متحده آمریکا، او و ۱۸ تن از رهبران حزب و اتحادیه‌های کارگری آمریکا را به جرم توطئه و توسل به خشونت برای سرنگونی دولت آمریکا متهم می‌کند. بخشی از این اتهامات مربوط به آینده می‌شود. یعنی زمانی که متهمین توانسته
به آینده می‌شود. یعنی زمانی که متهمین توانسته باشند قدرت حکومتی را به دست گرفته باشند. گرچه متهمین به زندان محکوم می‌شوند، اما موفق می‌شوند از غیرقانونی شدن حزب و مبارزاتشان جلوگیری کنند.
آنتونیو فرانچسکو گرامشی (۲۲ ژانویه ۱۸۹۱ در ساردینیا، ایتالیا – ۲۲ آوریل ۱۹۳۷ در رم، ایتالیا) فیلسوف، انقلابی، و نظریه‌پرداز بزرگ مارکسیست، و از رهبران و بنیان‌گذاران حزب کمونیست ایتالیا بود. گرامشی از نظریه‌پردازان و مبارزان ضدسرمایه‌داری و مفهوم‌پرداز نظریه و اصطلاح مشهور هژمونی (فرادستی / فرادستی فرهنگی) است. زندگی. گرامشی در خانواده‌ای از طبقهٔ متوسّط پایین، در آلس، واقع در جزیرهٔ ساردینیا، ایتالیا زاده شد. در کودکی گاهی از مدرسه فرار می‌کرد تا کمک خرج خانواده‌اش باشد. وی به سبب قوزی که بر پشت داشت از
خانواده‌اش باشد. وی به سبب قوزی که بر پشت داشت از سوی همکلاسان و دوستانش مورد آزار قرار می‌گرفت و همین سبب شد تا به انزوا پناه ببرد و به مطالعهٔ تاریخ و فلسفه بپردازد. در نه سالگی دبستان را ترک کرد و به کار مشغول شد. بعدها دوباره تحصیلات خود را در رشتهٔ زبان‌شناسی ادامه داد و از همین دوران رفت‌وآمد را به محافل سوسیالیست ایتالیا آغاز کرد. در ۱۹۱۶ در روزنامهٔ آوانتی ارگان بعدی حزب کمونیست ایتالیا مشغول به کار شد. به‌دنبال پیروزی انقلاب در روسیه، ایتالیا نیز دستخوش ناآرامی شد و شورش مشهور شهر تورین با خواست
دستخوش ناآرامی شد و شورش مشهور شهر تورین با خواست «صلح و نان» درگرفت. در ۱۹۱۹ و در کنگرهٔ بولونیا، گرامشی خواهان پیوستن حزب سوسیالیست ایتالیا به انترناسیونال سوم شد که لنین بنیاد گذاشته بود. در مارس ۱۹۲۰ کارگران کارخانهٔ فیات در تورین اعتصاب کردند. گرامشی ضمن پشتیبانی از اعتصاب، از موضع حزب سوسیالیست انتقاد کرد. در ماه‌های اوت و سپتامبر همان سال اعتصاب گسترش یافت و کارخانه‌های تورین به اشغال کارگران درآمد که با تجربهٔ شوراهای کارگری همراه بود. انتقادهای گرامشی به حزب سوسیالیست همچنان شدّت گرفت تا سرانجام
به حزب سوسیالیست همچنان شدّت گرفت تا سرانجام به انشعاب حزب در کنگرهٔ «لیوورنو» و تشکیل حزب کمونیست ایتالیا در ۱۹۲۱ انجامید. در ۱۹۲۳ به عنوان نمایندهٔ حزب کمونیست ایتالیا به مسکو رفت و در همان‌جا با یک دختر روس به نام جولیا شوخت ازدواج کرد. این دوران همچنین دوران رشد فاشیست‌ها در ایتالیا و حملات آنان به کارگران بود. گرامشی در ۱۹۲۴ به نمایندگی پارلمان برگزیده شد و به ایتالیا بازگشت و در همان سال دبیر حزب کمونیست ایتالیا شد. در ۱۹۲۶ و طی اختلافاتی که درون حزب کمونیست ایتالیا پیش آمده بود، گرامشی از خط مشی
کمونیست ایتالیا پیش آمده بود، گرامشی از خط مشی تشکیل یک بلوک ضد فاشیست پشتیبانی می‌کرد و در همان سال در نامه‌ای به رهبری حزب کمونیست اتحاد شوروی خواهان حذف اختلاف‌های درون آن حزب شد. او در سال ۱۹۲۶، به‌دلیل فعالیت‌های انقلابی زندانی شد و دادگاه حکومت فاشیستی او را به ۲۰ سال زندان محکوم کرد. روز ۸ نوامبر ۱۹۲۶ گرامشی بازداشت و به زندانی در میلان منتقل شد. در دادگاه به بیست سال و چهار ماه زندان محکوم شد و در شرایطی که به‌شدّت بیمار بود به زندان توری منتقل شد. از ۱۹۲۹ وسایل لازم برای کار و نگارش را در زندان به
۱۹۲۹ وسایل لازم برای کار و نگارش را در زندان به دست آورد و از همان‌جا نوشتن آثاری را شروع کرد که بعدها به «دفترها» و «نامه‌های زندان» گرامشی مشهور شد. گرامشی از زندان نسبت به خط‌مشی چپ‌روانه انترناسیونال کمونیست انتقاد کرد که سوسیال‌دمکرات‌ها را «سوسیال فاشیسم» معرفی می‌کرد و سیاست «جبههٔ واحد» را کنار گذاشته بود. در ۱۹۳۲ بیماری گرامشی تشدید شد ولی مقامات اجازهٔ انتقال او به بیمارستان را نمی‌دادند. در اکتبر ۱۹۳۳ و بر اثر یک مبارزهٔ جهانی سرانجام گرامشی به یک درمانگاه انتقال یافت. سال بعد به بیمارستانی در
یک درمانگاه انتقال یافت. سال بعد به بیمارستانی در رم منتقل شد. در ۲۱ آوریل ۱۹۳۷ گرامشی به‌طور رسمی آزاد اعلام شد. یک هفته بعد در ۲۷ آوریل ۱۹۳۷ آنتونیو گرامشی در همان روزی که برای بازگشت او به ساردینیا در نظر گرفته شده بود و در ۴۶ سالگی درگذشت. بنیتو موسولینی سیاست‌مدار حزب فاشیست ایتالیا وی را مغز متفکّر حزب کمونیست ایتالیا می‌شمرد و او بود که سبب شد گرامشی سال‌های بسیاری را در زندان‌های رژیم فاشیستی به اسارت بگذراند. کتاب‌شناسی. نامه‌های زندان گرامشی توسط خواهرزن او «تاتیانا شوخت» در محل امنی نگهداری شد.
خواهرزن او «تاتیانا شوخت» در محل امنی نگهداری شد. سپس به مسکو فرستاده شد و پس از پایان جنگ در اختیار پالمیرو تولیاتی دوست گرامشی و رهبر بعدی حزب کمونیست ایتالیا قرار گرفت. از او آثاری در زمینهٔ تئوریزه کردن مفاهیمی کلیدی همچون هژمونی (چیرگی‌خواهی)، جامعهٔ مدنی، نسبت زیربنا و روبنا در سیستم سرمایه‌داری، ماهیت طبقاتی روشنفکران، و جنگ قدرت به جا مانده‌است.
سیریل لیونل رابرت جیمز (زاده ۴ ژانویه ۱۹۰۱ - درگذشته ۱۹ مه ۱۹۸۹)، نویسنده، نمایش‌نامه‌نویس، منتقد ادبی، رهبر جنبش‌های آفریقایی، تاریخ‌نویس ورزشی و نظریهپرداز سیاسی آفرو-کریبین (دورگهٔ آفریقایی و کارائیبی) بود. او بر اهمیت کارگران غیر سفیدپوست برای جنبش‌های انقلابی تأکید داشت و دهه‌ها پیش از آغاز جنبش حقوق مدنی، این اهمیت را تشریح کرده‌است. زندگی. جیمز، که به «سی.ال.آر. جیمز» معروف است، در ۴ ژانویه ۱۹۰۱ در جزیرهٔ ترینیداد، که در آن زمان مستعمرهٔ بریتانیا بود، به دنیا آمد. پدرش معلم مدرسه بود و مادرش، زنی
به دنیا آمد. پدرش معلم مدرسه بود و مادرش، زنی تحصیل‌کرده که بعدها او در موردش نوشت: «یکی از خستگی‌ناپذیرترین کتاب‌خوانانی که تابحال دیده‌ام.» خانهٔ آن‌ها دقیقاً کنار یک زمین کریکت محلی بود و از ایام کودکی، جیمز دو تا از لذت‌های مادام‌العمرش را با خود داشت: کریکت و مطالعه. جیمز، در سن ۹ سالگی، برندهٔ بورس تحصیلی خارج از جزیره شد، اما ترجیح داد از این موقعیت چشم‌پوشی کند (به عقیدهٔ بسیاری، به خاطر کریکت).
الکساندر رومانُویچ لوریا (زاده ۱۹۰۲ - درگذشته ۱۹۷۷)روان‌شناس روس، بنیان‌گذار علم عصب-روان‌شناسی (نوروپسیکولوژی)، است. لوریا که در رژیم شوروی، فعالیت‌های علمی خود را انجام می‌داد، خود را پیرو اندیشه‌های کارل مارکس می‌دانست. زندگی و حرفه. الکساندر رومانوویچ لوریا، روان‌شناس روسی در ۱۶ ژوئن ۱۹۰۲ در شهر کازان روسیه شهرکی دانشگاهی در شرق مسکو متولد شد، او در سن ۱۶ سالگی به دانشگاه کازان راه یافت و در سن ۱۹ سالگی مدرکش را از همین دانشگاه دریافت نمود ، در دوران دانشجویی بر روی کارکرد دوره زندگی روانی کار کرد .
دانشجویی بر روی کارکرد دوره زندگی روانی کار کرد . تحقیقات اولیهٔ او بر روی مشاهدات نظریات زیگموند فروید دربارهٔ وضعیت غیرعادی فکر و فعالیت‌های خسته‌کنندهٔ ذهن بود . مطالعات او سال هاست که ارزش و اعتبار خود را حفظ کرده و هنوز در تحقیقات محققان دنیا مورد استفاده قرار می‌گیرد . در سال ۱۹۲۳ مطالعات سودمندش بر روی پیش‌بینی زمان واکنش و فرایندهای فکری با توجه به بافت شغلی افراد و زمینه‌های محیطی موقعیت روان‌شناسی را در مسکو تغییر داد .لوریا خود را پیرو اندیشه‌های کارل مارکس می‌دانست.در سال ۱۹۳۰ همراه با آغاز به
کارل مارکس می‌دانست.در سال ۱۹۳۰ همراه با آغاز به کار استالین در روسیه لوریا خودش را از جامعهٔ علمی کنار کشید و به مدرسهٔ پزشکی وارد شد جایی که زمینه ساز ارتقاء تخصصش در زمینهٔ زبان پریشی بود . در سال ۱۹۴۰ برخی خط شناسان به یادگیری روان‌شناسی پرداختند. اتحاد خط‌شناسان و روان‌شناسان از نظر پژوهشی مفید بود و کاربردهای کلینیکی خط‌شناسی توسعه یافت. در همین سال، الکساندر لوریا، روان‌شناس روس، استفاده از دستخط برای تعیین محل آسیب‌های مغزی را مورد مطالعه قرار داد. در سال ۱۹۵۰ دوباره به مطالعات عصب‌شناسی خود باز
در سال ۱۹۵۰ دوباره به مطالعات عصب‌شناسی خود باز گشت و مطالعات گذشته اش را پیگیری نمود و تا پایان عمر به بررسی‌های خود در زمینهٔ نوروسایکولوژی ادامه داد و در سال ۱۹۷۷ بر اثر عارضهٔ قلبی درگذشت . آثار. از او آثاری در مورد فلسفه علم، پروسهٔ آموختن و فراموش کردن، کندذهنی، و تشریح این‌که چگونه آسیب به قسمت‌های معینی از مغز، بر رفتار خاصی از انسان تأثیر می‌گذارد، به جا مانده‌است. بیشتر آثار او را حبیب‌الله قاسم زاده به فارسی‌ برگردانده است.
خوزه کارلوس ماریاتگوئی لا چیرا (زاده ۱۴ ژوئن ۱۸۹۴ – درگذشته ۱۶ آوریل ۱۹۳۰) استاد دانشگاه، فیلسوف و انقلابی پرویی، و از بنیان‌گذاران حزب سوسیالیست پرو در ۱۹۲۸ بود. گروه چریکی «راه درخشان» در پرو، آثار ماریاتگوئی را (پنجاه سال پس از مرگ وی) سر مشق کار خود قرار دادند. این گروه حتی اسم خود را از جمله یی از ماریاتگوئی الهام گرفته‌است. (مارکسیسم-لنینیسم، راه درخشانی به سوی انقلاب خواهد گشود!) از ماریاتگوئی، آثاری در زمینه تاریخ مارکسیسم در اروپا و جنبش‌های آمریکای جنوبی به جا مانده‌است. گفتارها.
جنبش‌های آمریکای جنوبی به جا مانده‌است. گفتارها. «مارکسیسم-لنینیسم، راه درخشانی به سوی انقلاب خواهد گشود.» (نام گروه چریکی «راه درخشان» از این گفتهٔ ماریاتگوئی الهام گرفته شده)
جان برتون ساندرسون هالدِین (زادهٔ ۵ نوامبر ۱۸۹۲ – درگذشتهٔ ۱ دسامبر ۱۹۶۴) متخصص ژنتیک و زیست‌شناسی فرگشتی اهل بریتانیا و یکی از دانشمندان مارکسیست و کمونیست بود. هالدین مدت‌ها از اعضای حزب کمونیست بریتانیای کبیر بود و حتی قرار بود به‌عنوان کاندیدای این حزب در انتخابات شرکت کند اما بعدها از این حزب جدا شد. او از پایه‌گذاران رشتهٔ علمی ژنتیک جمعیت و مبدع «اصل هالدینی» بود. اولین بار او واژهٔ «کلون» را از واژه‌ای یونانی به معنای «تخم و ترکه» گرفت و به معنای مدرن آن به‌کار برد. زندگی. هالدین در ادینبورو و در
آن به‌کار برد. زندگی. هالدین در ادینبورو و در خانواده‌ای اشرافی به دنیا آمد و در کالج اتون و بعدها در نیو کالج (در شهر آکسفورد) درس خواند. پدرش دانشمند و فیلسوف بود و عقاید لیبرال داشت اما مادرش گرایش‌های شدید محافظه‌کارانه داشت. هالدین در جنگ جهانی اول در گردان نگهبان سیاه حاضر بود و در فرانسه و عراق خدمت کرد و در طول همین جنگ بود که با عقاید چپ‌گرایانه آشنا شد و سوسیالیست شد. از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲ او در نیو کالج مشغول بود و سپس به دانشگاه کمبریج رفت و تا ۱۹۳۲ همان‌جا باقی‌ماند. سپس به کالج دانشگاهی لندن (کالجی
باقی‌ماند. سپس به کالج دانشگاهی لندن (کالجی از دانشگاه لندن) رفت و تا پایان عمر در آن‌جا به کار ادامه داد. هالدین در ۱۹۲۴ با شارلوت برگوس آشنا شد و مدتی بعد با او ازدواج کرد. هالدین در ۱۹۲۸ به اتحاد شوروی رفت و برای اولین بار با فیلسوفان و دانشمندان مارکسیست آشنا شد و سال‌ها بعد خود نیز فلسفه و علم مارکسیستی خودش را ارائه داد. هالدین همانند بسیاری از سایر روشنفکران زمان خود در دههٔ ۱۹۳۰ با حزب کمونیست بریتانیای کبیر رابطه داشت و مرتب برای ارگان وقت آن حزب، روزنامهٔ کارگر روزانه، می‌نوشت. او در ۱۹۳۷ رسماً
روزنامهٔ کارگر روزانه، می‌نوشت. او در ۱۹۳۷ رسماً به حزب پیوست. در ۱۹۵۰ قرار بود به عنوان نامزد حزب کمونیست در انتخابات مجلس شرکت کند اما در همین هنگام از حزب جدا شد. علت اصلی این جدایی را ظهور نظریات شبه‌علمی لیسنکو و پشتیبانی استالین از آن می‌دانند. نظریات علمی. پدر هالدین، جان اسکات هالدین، نیز در زمینهٔ فلسفه و علوم طبیعی کار کرده بود منتها بیشتر در خطوط هگلی. گرچه هالدین از هگل فراتر رفت و مارکسیست بود اما خود او کارش را ادامهٔ کار پدر توصیف می‌کند. معروف‌ترین کتاب هالدین «دلایل فرگشت» (۱۹۳۲) است.