payamvha/North_RAG huggingface dataset:
احمد شاملو، محمد مختاری و محمدجعفر پوینده در امام‌زاده طاهر کرج دفن شود. اما مقامات امنیتی حکومت جمهوری اسلامی ایران اجازه این کار را به خانواده وی ندادند. همچنین میترا درویشیان خواهر علی‌اشرف درویشیان در گفتگو با رسانه‌ها اعلام کرد که خانواده وی مایل بوده‌اند درویشیان را در گورستان باغ فردوس کرمانشاه و در کنار مادرش دفن کنند. اما مقامات امنیتی اجازه انتقال پیکر او را به زادگاهش کرمانشاه ندادند. علاوه بر این، میترا درویشیان اعلام کرد که مقامات امنیتی حتی با خاکسپاری درویشیان در قطعه هنرمندان و نویسندگان
با خاکسپاری درویشیان در قطعه هنرمندان و نویسندگان بهشت زهرای تهران نیز مخالفت کرده‌اند. پیکر درویشیان روز ۸ آبان در قطعه ۷ بهشت سکینه کرج با حضور جمع بزرگی از مردم و با آواز «مرغ سحر» و سرودهای انقلابی به خاک سپرده‌شد. گروه‌ها و سازمان‌های متعدد چپ و کارگری مانند: حزب کومله کردستان ایران، سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)، سازمان فدائیان (اقلیت)، سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)، کومله زحمتکشان کردستان، سازمان اتحاد فداییان خلق ایران، جامعه دموکراتیک و آزاد شرق کردستان (کودار)، حزب توده ایران، حزب
و آزاد شرق کردستان (کودار)، حزب توده ایران، حزب کمونیست ایران (مارکسیست-لنینیست-مائوئیست) و همچنین جریان‌های کارگری داخل کشور مانند کانون مدافعان حقوق کارگر، اتحادیه آزاد کارگران ایران و سندیکای کارگران فلزکار مکانیک با انتشار بیانیه‌هایی درگذشت درویشیان را تسلیت گفتند. ممانعت از یادبود. پس از وقوع زلزلهٔ استان کرمانشاه در سال ۱۳۹۶ کانون نویسندگان ایران اقدام به جمع‌آوری کمک‌های نقدی با هدف ساخت یک مرکز فرهنگی -و ترجیحاً یک مدرسه- در مناطق زلزله‌زدهٔ کرمانشاه کرد. به دلیل مسدود کردن حساب کانون و ممانعت‌های
کرد. به دلیل مسدود کردن حساب کانون و ممانعت‌های مقامات قضایی و امنیتی و کاهش شدید ارزش پول در سال‌های پس از زلزله، در نهایت مبلغ جمع‌آوری‌شده صرف بازسازی یک مدرسهٔ تخریب‌شده در روستای جوانمیری شهرستان سرپل ذهاب شد. کانون نویسندگان ایران در نظر داشت تا این مدرسه به نام علی‌اشرف درویشیان که عضو کانون و معلم روستاهای کرمانشاه بود نامگذاری شود. با این وجود وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران با ارسال ابلاغیه‌ای کتبی به سازمان بازسازی مدارس کرمانشاه از این نامگذاری ممانعت کرد. در نهایت هیئت دبیران کانون نویسندگان
ممانعت کرد. در نهایت هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران نام «مدرسهٔ نیما یوشیج» را پیشنهاد داد که مورد موافقت قرار گرفت. پیوند به بیرون. ۱۳۹۶
آیدین آغداشلو (زادهٔ ۸ آبان ۱۳۱۹) نقاش، گرافیست، نویسنده و منتقد فیلم ایرانی است. سبک آغداشلو روش ریزه‌کاری و «استادکاری» در نقاشی کلاسیک را پیگیری کرد. او در مراسمی که سال ۱۳۹۴ در سفارت فرانسه در ایران برگزار شد، نشان هنر و ادب شوالیه فرانسه را دریافت کرد. او مدتی از مدیران موزه هنرهای معاصر تهران و موزه رضا عباسی بود. آغداشلو تاکنون تنها دو بار در ایران نمایشگاه فردی برگزار کرده‌است؛ نخستین آن در سال ۱۳۵۴ در انجمن ایران و آمریکا در تهران بود و دومین بار در آبان ۱۳۹۳ در گالری اثر. او همچنین نوشته‌هایی در
آبان ۱۳۹۳ در گالری اثر. او همچنین نوشته‌هایی در نقد هنری و سینمایی، پژوهش‌های تاریخ هنر، و سفرنامه انجام داده‌است. پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران آغداشلو برای مدتی بیکار بود ولی سال ۱۳۵۸ به کار گرافیک روی آورد و بعداً در سال‌های آغازین دهه ۱۳۶۰، برای دو فیلم تاریخچه خط و کارگاه‌های سنتی برای صدا و سیمای جمهوری اسلامی تحقیق کرد و فیلمنامه نوشت و کلاس‌های نقاشی راه انداخت. در ۱۳۶۲، وی در ساختن مجموعه «به سوی سیمرغ» دربارهٔ تاریخ نقاشی ایران از آغاز تا سده چهاردهم قمری با صدا و سیما همکاری داشت. آغداشلو در تابستانِ
با صدا و سیما همکاری داشت. آغداشلو در تابستانِ ۱۳۹۹ حین جنبش ایرانی من هم به سوءاستفادهٔ جنسی از چندین شخص متّهم شد. او این اتّهامات را رد کرده است. زندگی. آیدین آغداشلو، فرزند محمد بیک آغداشلو (حاجی اوف) و ناهید نخجوان، در سال ۱۳۱۹ خورشیدی در محلهٔ آفخرای شهر رشت به دنیا آمد. پدرش از مهاجران قفقازی ( جمهوری آذربایجان) و عضو حزب مساوات آذربایجان بود و خاندان وی نیز نام خانوادگی خود را از نام شهر کوچک آغداش گرفته‌اند. مادرش نوه بهمن میرزا پسر عباس میرزا بود. پدر آغداشلو با دیدن استعداد وی در نقاشی او را
پدر آغداشلو با دیدن استعداد وی در نقاشی او را برای نخستین بار پیش حبیب محمدی، نقاش اهل رشت و معلم نقاشی برد. وی ۱۱ ساله بود که پدرش را از دست داد، پس از آن به همراه مادرش به تهران رفت و در سال ۱۳۳۲ وارد دبیرستان جم در محله قلهک شد. در آنجا در کلاس‌های نقاشی موسیو بازیل نام نوشت. در شانزده سالگی به کار و فراگیری طراحی گرافیک در مؤسسه تبلیغاتی «آشنا» با حقوق ماهی سیصد تومان پرداخت و چندی بعد در بخش تبلیغاتی روزنامه اطلاعات مشغول به کار شد. آغداشلو در ۱۹ سالگی پس از شرکت در کنکور به دانشکده هنرهای زیبا در
پس از شرکت در کنکور به دانشکده هنرهای زیبا در دانشگاه تهران رفت؛ اما در سال ۱۳۴۶، از ادامه تحصیل بازماند. چندی پس از آن نخستین نقد هنریش را در مجله اندیشه و هنر – به سردبیری ناصر وثوقی – منتشر کرد. او همچنین با نام مستعار «فرامرز خبیری» شعر شاعران معاصری چون احمدرضا احمدی، احمد شاملو، اخوان ثالث و محمدعلی سپانلو را نقد می‌کرد. آغداشلو در سال ۱۳۵۴ خورشیدی نخستین نمایشگاه خود را در انجمن ایران و آمریکا در تهران برگزار کرد. نقاشی‌های به نمایش درآمده اغلب از اشیای معلق، آدمک‌ها، و چند اثر مربوط به رنسانس بود.
معلق، آدمک‌ها، و چند اثر مربوط به رنسانس بود. از سال ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۷، او در هنرستان هنرهای زیبای پسران و دانشکده هنرهای تزئینی تهران تدریس می‌کرد. او سپس مجموعه‌ای از کتاب‌ها و نسخه‌های خطی خود را – که شامل ۱۴۰ کتاب و قطعه از سده‌های چهارم تا چهاردهم هجری می‌شدند – در موزه نگارستان به نمایش گذاشت و همه مجموعه خود را به آن موزه فروخت. در سال ۱۳۵۱، او به عنوان شریک در شرکت تبلیغاتی «گام» مشغول به کار شد. دو سال بعد و در سال ۱۳۵۳، آغداشلو برنامه تلویزیونی «شیوه‌های دیدن» را در رادیو تلویزیون ملی ایران در زمینه
دیدن» را در رادیو تلویزیون ملی ایران در زمینه هنرهای تجسمی تهیه و اجرا کرد که تا سال ۱۳۵۵ ادامه داشت. در سال ۱۳۵۶، آغداشلو به عنوان «مدیر امور فرهنگی و هنری دفتر مخصوص شهبانو فرح پهلوی» منصوب شد. و برای مدت ۲ سال، مشاور خرید آثار هنری از سوی آن دفتر بود. او در سال‌های ۵۷–۱۳۵۵ با گشایش موزه‌های رضا عباسی، آبگینه و سفالینه و هنرهای معاصر در تهران، و موزه‌های کرمان و خرم‌آباد همکاری داشت. ازدواج. آغداشلو سال ۱۳۵۱ با شهره وزیری‌تبار – هنرپیشه تئاتر و سینما که با نام هنری شهره آغداشلو شناخته شده – ازدواج کرد.
با نام هنری شهره آغداشلو شناخته شده – ازدواج کرد. ازدواج آن‌ها تا سال ۱۳۵۹ پایید، تا آن که از هم جدا شدند و شهره از ایران رفت. آیدین دوباره در سال ۱۳۶۰ با فیروزه اطهاری (دانش‌آموخته معماری) که از دانشجویان خودش بود، ازدواج کرد و صاحب یک پسر و یک دختر به نام‌های تکین (۱۳۶۱) و تارا (۱۳۶۶) شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷. پس از انقلاب اسلامی ایران آغداشلو برای مدتی بیکار بود ولی سال ۱۳۵۸ به کار گرافیک روی آورد و در سال ۱۳۵۹ او از همسر نخستین خود، شهره آغداشلو، بازیگر سینما جدا شد. در همان سال، به تدریس در دانشکده هنر
جدا شد. در همان سال، به تدریس در دانشکده هنر در دانشگاه الزهرای تهران آغاز کرد اما پس از انقلاب فرهنگی کار خود را از دست داد. او در سال‌های ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۰، در شرایط دشوار مالی نقاشی می‌کرد. و در کلاس‌های نقاشی خصوصی تدریس می‌کرد. در سال‌های آغازین دهه ۱۳۶۰، وی برای دو فیلم تاریخچه خط و کارگاه‌های سنتی برای صدا و سیمای جمهوری اسلامی تحقیق کرد و فیلمنامه نوشت و کلاس‌های نقاشی کارگاه آزاد «هنرکده زنگار» را راه‌اندازی کرد و در آن تدریس کرد. در ۱۳۶۲، وی در ساختن مجموعه «به سوی سیمرغ» دربارهٔ تاریخ نقاشی ایران از
«به سوی سیمرغ» دربارهٔ تاریخ نقاشی ایران از آغاز تا سده چهاردهم قمری با صدا و سیما همکاری داشت. او از سال ۱۳۶۲ به عنوان نویسنده و طراح جلد با ماهنامه فیلم همکاری داشته است. دوستی او با مسعود مهرابی به قبل از انقلاب باز می‌گردد. او در شماره ۶۰۰ ماهنامه درباره همکاریش با مجله فیلم می‌نویسد: بخش عمده‌ای از شهرتم در میان جوان‌ها - به عنوان نویسنده- را به مسعود مهرابی و به مجله فیلم و خواننده‌های نکته سنجش مدیونم. هنوز و برای همیشه. بهمن ماه که می‌شد مهرابی زنگ می‌زد و سفارش مقاله‌ی «بهاریه» برای شماره نوروز را
و سفارش مقاله‌ی «بهاریه» برای شماره نوروز را می‌داد که وقت‌هایی می‌نوشتم و وقت‌هایی نمی‌نوشتم. چند سال گذشته را که منزوی شدم، ننوشتم و حیف شد که ننوشتم چون اوقاتش را تلخ می‌کردم، که حق نبود، اما هیچ وقت هم گمان نمی‌کردم که این «بهاریه» را -که «خزانیه» ایست- در یاد و ستایشش بنویسم. اما آرام می‌کنم خودم را که رسم روزگار همین است... تا بهاریه‌ی مرا که بنویسد. آغداشلو در این سال‌ها به برگزاری نمایشگاه‌های هنری مانند نمایشگاه «هنر ایران، از گذشته تا امروز» در چین، «هنر گذشته ایران» در ژاپن، و نقاشی‌های معاصر
چین، «هنر گذشته ایران» در ژاپن، و نقاشی‌های معاصر ایران با زمینه سنتی که به بولونیای ایتالیا فرستاده شد یاری می‌داد. تابلوی خاطرات امید، اثر آیدین آغداشلو، در سیزدهمین حراجی تهران دوازده و نیم میلیارد تومان به فروش رسید. این تابلو، رکوردِ فروش تمام ادوارِ حراجی تهران را شکست. اتهامات آزار جنسی. در تابستان ۱۳۹۹، سارا امت‌علی، خبرنگار حوزه نقاشی که سابقه انتشار گفتگویی با آغداشلو در ماهنامه "بخارا" را دارد، در موج افشای آزار و تجاوز جنسی در ایران، آغداشلو را به تعرض جنسی متهم کرد. آغداشلو اتهام تعرض را تکذیب
تعرض جنسی متهم کرد. آغداشلو اتهام تعرض را تکذیب کرد و نوشت:«در زندگی شخصی و اجتماعی‌ام هرگز خواسته‌ای را به کسی تحمیل نکرده‌ام، چون جزئی از رفتار و روشم نبوده‌است. باید تأکید کنم که هر نوع تحمیل جنسی را اکیداً محکوم می‌کنم». فهیمه خضر حیدری، تهیه‌کننده و مجری برنامه‌های رادیویی با دفاع از «سارا امت‌علی» او را از اخلاقی‌ترین و بی‌حاشیه‌ترین آدم‌های روزگار خواند و نوشت: «ده‌ها مورد مشابه از رفتارهای جنسی آقای آغداشلو شنیده‌است.» در واکنش به این موضوع لاله صبوری گفت:«دوسال شاگرد آغداشلو بودم سال هفتاد، و
صبوری گفت:«دوسال شاگرد آغداشلو بودم سال هفتاد، و متأسفانه باید بگم تجاوز وصله ایست که به استاد می‌چسبد.»به دنبال این مسئله، باربد گلشیری فرزند هوشنگ گلشیری اعلام کرد که در چاپ جدید کتاب "شازده احتجاب" نقاشی آیدین آغداشلو از جلد کتاب حذف شده‌است. در ۱ آبان ۱۳۹۹، فرناز فصیحی، نتایج دو ماه تحقیقات خود را در مورد اتهامات آزار جنسی علیه آغداشلو در نشریهٔ "نیویورک تایمز" به دو زبان فارسی و انگلیسی منتشر کرد. در این مقاله، «فصیحـی» با سیزده زن که آغداشلو را به سوءاستفادهٔ جنسی متهم کرده‌اند، مصاحبه کرده‌است. یک
جنسی متهم کرده‌اند، مصاحبه کرده‌است. یک نفر از این زنان در زمان آزار جنسی مورد اتهام به سن قانونی مورد نظر برای رضایت جنسی نرسیده بوده‌است. در این گزارش آمده‌است که برخی زنان مورد تعرض، آغداشلو را هاروی واینستین ایران خوانده‌اند. آغداشلو در بیانه‌ای کتبی در پاسخ به "نیویورک تایمز"، اتهامات را دارای اشتباهات فاحش، اظهارات نادرست و ساختگی دانست و همچنین وکیل او از شکایت از یکی از مدعیان خبر داد. سبک. سبک آغداشلو روش ریزه‌کاری و «استادکاری» در نقاشی کلاسیک را پیگیری کرد. و با تأثیرپذیری از کارهای سالوادور
را پیگیری کرد. و با تأثیرپذیری از کارهای سالوادور دالی، نقاش فراواقع‌گرای اسپانیایی، با فرمی آزاد نقاشی می‌کرد. این همان شیوه‌ای بود که او در جوانی با تصویرگری کتاب‌های درسی تاریخ نوشتهٔ باستانی پاریزی در آن مهارت یافته بود. آغداشلو با وارد کردن فضاهای سورئال در کارهای خود و نقاشی کردن اشیای معلق که سایه‌شان بر زمین می‌افتاد از شیوهٔ ساندرو بوتیچلی پیروی می‌کرد. او سپس به فضای سورئالیستی جورجو دکیریکو روی آورد و در مجموعه "سال‌های آتش و برف" آدمک‌هایی کشید که صورت نداشتند تا بتواند بدین‌گونه ناخودآگاه
که صورت نداشتند تا بتواند بدین‌گونه ناخودآگاه مرموز و وهم‌آمیز آن‌ها را تصویر کند. آثار او در دوره پیش از انقلاب ۱۳۵۷، تقلیدی از شیوه‌های رنسانس و مکتب فلاندری بود. اما پس از انقلاب، هنر ایرانی – همچون طراحی، نگارگری و خوشنویسی – جای هنر ایتالیایی را در کارهای او گرفت. پس از انقلاب ۱۳۵۷ و جنگ ۸ ساله، بیشتر کارهای آغداشلو با تأثیر از از ویرانی‌های جنگ در نماد کلبه‌ها و مناظر متروک، پنجره‌های پوسیده چوبی سبز رنگ با شیشه‌های شکسته، درهای کهنه با قفل‌های زنگاربسته، و تصویر تیغه‌های مرگبار که نشانی از موشک‌های
و تصویر تیغه‌های مرگبار که نشانی از موشک‌های فرودآمده بر شهرها بود پدیدار شد. او کارهای دوران جنگ خود را "تک‌چهره‌نقاش در ۴۸ سالگی" و "شفاعت فرشتگان" نامید که بیانگر افسردگی و ناآرامی‌های ناشی از ویرانی جنگ و اعتراض بود. مینیاتورهای وی، بازسازی‌های دقیقی از مینیاتورهای نامدار ایرانی در سده‌های پیشین هستند. آغداشلو اغلب نقاشی‌های خود را با گواش بر روی بوم می‌کشد. سنجش کارها. نقاشی آغداشلو مورد انتقاد قرار گرفته‌است که گرته‌برداری‌های او از آثار نقاشان نامدار پیشین نتوانسته‌است ارتباط بیننده با اثر اصلی را
پیشین نتوانسته‌است ارتباط بیننده با اثر اصلی را بازسازی کند؛ آثاری که خود در فضای منحصر به خود کشیده شده‌اند و آغداشلو تنها فرم بیرونی آن‌ها را به تصویر کشیده‌است. برای نمونه، نقاش سرهای بی‌هویت انسان‌ها در نقاشی‌های دکریکو را به دفعات بازسازی کرده‌است و وی اندیشهٔ شرقی انهدام و نابودی تدریجی خود را در اثر پایانی با گذاشتن خط‌خطی‌ها و خراش‌های تعمدی وارد کرده‌است، اما خود سرهای بی‌تصویر اصلی دکریکو در فضای غربی و با اندیشهٔ ویژهٔ خود به تصویر کشیده شده‌اند و بازنمایششان در نقاشی‌های آغداشلو نتوانسته‌است
و بازنمایششان در نقاشی‌های آغداشلو نتوانسته‌است مفهوم خود اثر اصلی را منتقل کند. بهرام بیضایی در بخشی از مقاله‌اش می‌نویسد: «چرا گستاخی نکنم و نگویم که اگر در ماننده‌کشی ارزشی باشد، الگوهای بزرگان گذشتهٔ نقاشی و نگارگری در دسترس ما نیستند، تا چون معیار سنجش، به میزان توفیق آن استادان در ماننده‌کشی گواهی دهند؛ ولی آثار ایشان که آیدین دوباره‌سازی کرده هست تا گواه مهارت آیدین در ماننده‌کشی باشد. پیداست که ماننده‌کشی همهٔ هنر آنان نبود، همچنان که همهٔ هنر آیدین نیست. تخیّل و اندیشهٔ زمان‌نگر و مرگ‌آگاه آیدین
نیست. تخیّل و اندیشهٔ زمان‌نگر و مرگ‌آگاه آیدین است که سازندهٔ نهایی اثر اوست. تَرَک‌هایی که زمان در نقش‌ها انداخته، و ستمی که روزگار – یا دستِ بشر – در حق آن‌ها روا داشته. در دوباره‌کشی‌های آیدین، ستایش این استادان با دریغ بر فناپذیری خود و آثارشان همراه است.» جوایز و افتخارات. آیدین آغداشلو، در مراسمی که روز سه شنبه ۲۲ دی ماه ۱۳۹۴ در سفارت فرانسه در ایران برگزار شد نشان هنر و ادب شوالیه فرانسه را دریافت کرد. آثار. نقاشی. آغداشلو در آبان ماه ۱۳۹۳ در گالری اثر در تهران دومین نمایشگاه تکی خود را پس از
اثر در تهران دومین نمایشگاه تکی خود را پس از نمایشگاهش در انجمن فرهنگی ایران و آمریکا در ۱۳۵۴ برپا کرد. مجموعه نقّاشی‌های آغداشلو که عمده کارهایش در یکی از این مجموعه‌ها جای می‌گیرد از این قرارند: نقّاشی‌های آغداشلو در موزه هنرهای معاصر تهران و در برخی مجموعه‌های خصوصی نگاهداری می‌شوند. او چند نقّاشی نیز برای چند جلد کتاب از بهرام بیضایی مانند "عیّارنامه"، "دیباچه‌ی نوین شاهنامه" و "طومار شیخ شرزین". کشیده‌است. گرافیک. پوسترهای گرافیکی آغداشلو برای نمایشگاه‌ها، کتاب‌ها، و فیلم‌هادر برگیر موارد زیر است:
کتاب‌ها، و فیلم‌هادر برگیر موارد زیر است: نوشته‌ها. نوشته‌های آغداشلو دربارهٔ هنرهای تجسمی معاصر و گذشته ایران و جهان در زمینه‌هایی مانند هنر کهن ایرانی، مینیاتور، نقاشی، سفالگری، کاشیکاری، و نقد فیلم بوده‌اند. او از جمله هواداران هنر ایرانی–اسلامی و خوشنویسی است. او تلاش کرده‌است تا هنرمندان قدیمی مانند میرزا رضا کلهر، آقا لطفعلی شیرازی، و خوشنویسان و نگارگران سدهای ۱۲ و ۱۳ قمری را به دیگر بار بشناساند آغداشلو همچنین سفرنامه‌هایی از مسافرتهایش به سوئیس و نیویورک در آمریکا، نوشته‌است. کتاب‌شناسی. از جمله
نیویورک در آمریکا، نوشته‌است. کتاب‌شناسی. از جمله کتاب‌های آغداشلو می‌توان این‌ها را نام برد:
پاپی نام یکی از ایل‌های قوم لر و از شعبه بالاگریوه است. سکونتگاه این ایل در جنوب و شرق لرستان و خوزستان است. پراکندگی جمعیتی پاپی‌ها به گونه‌ای است که در جنوب و شرق استان لرستان و بخش‌هایی از شمال خوزستان ساکن هستند.در سایر استانها اعم از تهران، البرز، اراک همدان ، قزوین و... نیز ساکن هستند . نام و وجه تسمیه. دربارۀ نام‌ ایل‌ پاپی‌ اختلاف‌ نظر وجود دارد. برخی‌این‌نام‌رابرگرفته‌ازنام‌پاپادینار (پاپااینار=پاپاانار) می‌دانند ،برخی‌ دیگر آن‌ را مشتق‌ از نام «پاپی‌ مراد»، یكی‌ از اجداد پاپیها می‌دانند كه‌ به‌
مراد»، یكی‌ از اجداد پاپیها می‌دانند كه‌ به‌ همراه‌ شاهزاده‌ احمد (از نوادگان‌ امام‌ موسی‌ كاظم‌(ع‌)) به‌ لرستان‌ آمد،مطلعان‌ ایلی‌ پاپی‌ را به‌ معنای‌ تابع‌ و پیرو و خدمتگزار و از خادمان‌ شاهزاده‌ احمد دانسته‌اند،برخی‌ واژۀ پاپی‌ را در زبان‌ لری‌ برابر «پاپا» و به‌ معنی‌ جد و پدربزرگ‌ گرفته‌اند ،پاپی‌ مراد شخصیت‌ تاریخی‌ دارد و جد هفتم‌ و بنیان‌گذار ایل‌ پاپی‌ و متحدكنندۀ طایفه‌های‌ مختلف‌ پاپی‌ به‌ شمار می‌رود. بنابراین‌، دست‌کم‌ واژة‌ پاپی‌ در اوایل‌ حکمرانی‌ قاجاریه‌ به‌ شماری‌ تیره‌ و طایفه‌های‌ کوچک‌
قاجاریه‌ به‌ شماری‌ تیره‌ و طایفه‌های‌ کوچک‌ که‌ اغلب‌ منشأ متفاوتی‌ داشته‌اند و به‌ رهبری‌ پاپی‌مراد به‌ صورت‌ ایل‌ کوچکی‌ متحد شده‌ بودند، اطلاق‌ گردیده‌ است‌. زبان و گویش. زبان مردم ایل پاپی، لری بالاگریوه ای و لهجه مختص به ایل پاپی می‌باشد؛ که از خانواده زبان‌های ایرانی جنوب غربی و زیر شاخه‌ای از زبان لری شمالی است . اعتقادات و مذهب. تمام مردمان این ایل مسلمان و شیعه مذهب هستند و اعتقادات ویژه‌ای نسبت امامزاده شاهزاده احمد از ذریه امام هفتم شیعیان دارند که بقعه متبرکه این امامزاده در بخش الوار گرمسیری
که بقعه متبرکه این امامزاده در بخش الوار گرمسیری شهرستان اندیمشک قرار دارد. قلمرو. سرزمین‌ پاپی‌ در شرق‌ لرستان‌ قرار گرفته‌ و از شمال‌ به‌ قلمرو ایل‌ سکوند، از شرق‌ به‌ رودخانة‌ دز (سِزار) و خاک‌ بختیاری‌، از غرب‌ به‌ قلمرو بهاروند و قلاوند و از جنوب‌ به‌ سرزمین‌ قلاوند محدود، و منطقه‌ای‌ بطورکامل کوهستانی‌ است‌. مهمترین‌ مناطق‌ پاپی‌ از شمال‌ به‌ جنوب‌ گِریت‌، کاشَرَف‌، سپیددشت‌، گازِه‌، طاف‌، کِشْوَر، سیرُم‌، و منطقة‌ مازو است‌. در تقسیمات‌ جدید بخشهایی‌ از منطقة‌ جنوبی‌ پاپی‌ جدا، و به‌ بخش‌ الوار
از منطقة‌ جنوبی‌ پاپی‌ جدا، و به‌ بخش‌ الوار گرمسیری‌ اضافه‌ شده‌ است‌. اکنون‌ پاپی‌ از بخشهای‌ تابع‌ خرّم‌آباد و مشتمل‌ بر شش‌ دهستان‌ و 306 ، 1 کیلومتر مربع‌ مساحت‌ است‌. تاریخچه شکل گیری ایل. تا پیش‌ از دورة‌ قاجار نامی‌ از ایل‌ پاپی‌ به‌میان‌ نیامده‌ است‌؛ در این‌ دوره‌ پاپی‌مراد، بنیانگذار و جدّ هفتم‌ خوانین‌ پاپی‌، برای‌ اولین‌بار شماری‌ از تیره‌ها و طایفه‌های‌ این‌ منطقه‌ را متحد کرد و به‌ صورت‌ ایلی‌ واحد درآورد. پس‌ از پاپی‌مراد، ایل‌ پاپی‌ بین‌ فرزند و برادرزاده‌اش‌ تقسیم‌ شد. براساس‌ قراردادی‌
و برادرزاده‌اش‌ تقسیم‌ شد. براساس‌ قراردادی‌ در 1228 ایل‌ پاپی‌ بین‌ پاپی‌ یوسف‌خان‌، فرزند پاپی‌مراد، و پاپی‌باقرخان‌ برادرزاده‌اش‌ تقسیم‌ شد که‌ براساس‌ آن‌، کشوری‌، مَدهونی‌ (مدهُنی‌)، مالزیری‌، دُوزَقی‌ سهم‌ پاپی‌ یوسف‌خان‌ و یاقْوَن‌ (یعقوب‌وند)، گگ‌احمدی‌، درِشْوند، نُخُود سهم‌ پاپی‌باقرخان‌ شد. چهار طایفه‌ از این‌ طایفه‌های‌ هشتگانه‌ یعنی‌ کشوری‌، یعقوب‌وند، مدهنی‌ و دوزقی‌ در اصل‌ از پاپیها نبوده‌اند و تنها چهار گروه‌ دیگر معتقدند که‌ «پاپی‌» اصلی‌اند. نکتة‌ دیگر آن‌ که‌ در آن‌ زمان‌ بسیاری‌ از
نکتة‌ دیگر آن‌ که‌ در آن‌ زمان‌ بسیاری‌ از طایفه‌ها و تیره‌های‌ این‌ منطقه‌، چون‌ ادریسی‌ و کُرناسی‌ و لیریائی‌، مستقل‌ زندگی‌ می‌کرده‌اند. به‌ بیان‌ دیگر، شهروندان‌ این‌ منطقه‌ بتدریج‌ زیر سلطة‌ تیره‌ پاپی‌مراد درآمده‌ یا متفرق‌ گردیده‌اند. با وجود معاهدة‌ یادشده‌، میان‌ احفاد پاپی‌یوسف‌خان‌ و پاپی‌ باقرخان‌ رقابت‌ درگرفت‌، تا اینکه‌ سرانجام‌ علی‌مراد نوة‌ یوسف‌خان‌ در شبیخونی‌ که‌ بر اسد (نوة‌ باقرخان‌) و دارودسته‌اش‌ زد آنها را قتل‌عام‌ کرد و بدینسان‌ ریاست‌ ایل‌ در دست‌ تبار پاپی‌مراد تثبیت‌ شد. در
ریاست‌ ایل‌ در دست‌ تبار پاپی‌مراد تثبیت‌ شد. در زمان‌ حسینقلی‌خان‌ (حسین‌قلی‌خو)، جانشین‌ علی‌مراد، ایل‌ پاپی‌ به‌ دو شعبة‌ مناصر (محمدناصر) به‌ رهبری‌ حسینقلی‌خان‌، و شعبة‌ هادی‌ به‌ رهبری‌ میرزا علی‌ تقسیم‌ شد که‌ شعبة‌ اول‌ نام‌ خود را از مناصر جدّ حسینقلی‌خان‌ و شعبة‌ دوم‌ نام‌ خود را از هادی‌ جدّ بزرگ‌ میرزاعلی‌ اقتباس‌ کرده‌ بود . دستور یکجانشینی. پس‌ از استقرار دولت‌ در لرستان‌ در حدود 1308 ش‌، ایل‌ پاپی‌ همانند دیگر ایل‌های‌ لرستان‌ به‌دستور دولت‌ یکجانشین‌ شد، اما سران‌ ایل‌ به‌عنوان‌ رابط‌ بین‌
یکجانشین‌ شد، اما سران‌ ایل‌ به‌عنوان‌ رابط‌ بین‌ دولت‌ و ایل‌ موقعیت‌ خود را حفظ‌ کردند. محدودة‌ ایل‌ پاپی‌ درزمان‌ حکمرانی‌ پهلوی‌ گسترش‌ یافت‌، چنانکه‌ حسینقلی‌خان‌ با پشتیبانی‌ دولت‌ و سایر طایفه‌های منطقه‌ی طاف‌، که‌ در گذشته متعلق‌ به‌ طافیها (شعبه‌ای‌ از دیرکوند) بود، به‌ خان‌های پاپی‌ فروخته‌ شد. افزون‌ بر این‌، خوانین‌ پاپی‌ یعنی‌ حاج‌ احمدخان‌ و حاج‌ صید محمدخان‌ فرزند میرزا علی‌ (شعبة‌ هادی‌) با پشتیبانی‌ یکی‌ از ملاکین‌ با نفوذ دزفول‌ به‌نام‌ قطب‌، در منطقة‌ تَنگوان‌ که‌ متعلق‌ به‌ ایل‌ قلاوند
در منطقة‌ تَنگوان‌ که‌ متعلق‌ به‌ ایل‌ قلاوند (شعبه‌ای‌ از دیرکوند) بود مستقر شدند. این‌ رویداد به‌هنگام‌ احداث‌ سدّ دز در دهة‌ 1330 ش‌ اتفاق‌ افتاد. هر چند قطب‌ به‌ وسیلة‌ محمدعلی‌خانِ بزرگی‌ از خوانین‌ قلاوند به‌ قتل‌ رسید، با این‌ حال‌ خوانین‌ پاپی‌ با پشتیبانی‌ دولت‌ در تنگوان‌ ماندگار، و افراد ایل‌ در تأسیسات‌ سدّ به‌ مشاغل‌ گوناگون‌ هرچند در رده‌های‌ پایین‌ گمارده‌ شدند. اصلاحات‌ ارضی‌. پس‌ از اصلاحات‌ ارضی‌، مالکیت‌ سنّتی‌ و ساختار سیاسی‌ سنّتی‌ ایل‌ دگرگون‌ شد. اکنون‌ خوانین‌ امتیازات‌ گذشته‌ را از
دگرگون‌ شد. اکنون‌ خوانین‌ امتیازات‌ گذشته‌ را از دست‌ داده‌ و بسیاری‌ از آنها منطقه‌ را ترک‌ کرده‌اند. اقتصاد سنّتی‌ ایل‌ پاپی‌ نیز دچار دگرگونی‌ گردیده‌ است‌، زیرا بسیاری‌ از آنها به‌ شهر خرّم‌آباد (در منطقة‌ ییلاقی‌) و اندیمشک‌ (منطقة‌ گرمسیری‌) مهاجرت‌ کرده‌اند و به‌ مشاغل‌ غیرسنّتی‌ اشتغال‌ ورزیده‌اند. طرح‌ آبخیزداری‌ در ارتباط‌ با سدّ دز که‌ در منطقة‌ وسیعی‌ از سرزمین‌ پاپیها به‌ مرحلة‌ اجرا درآمد، مانع‌ فعالیتهای‌ سنتّی‌ خانوارهایی‌ شد که‌ در امتداد رودخانة‌ دز زندگی‌ می‌کردند. در نتیجه‌، این‌
رودخانة‌ دز زندگی‌ می‌کردند. در نتیجه‌، این‌ خانوارها در طول‌ دهة‌ 1350 ش‌ منطقه‌ را ترک‌ کردند. افزون‌ بر این‌، به‌ سبب‌ کوهستانی‌ بودن‌ سرزمین‌ایل‌ پاپی‌، اراضی‌ قابل‌ کشاورزی‌ آن‌ بسیار اندک‌ است‌. بدین‌جهت‌ در بین‌ سالهای‌ 1350 تا 1360 ش‌ پاپیها دیار خود را ترک‌ کرده‌، راهی‌ شهرها شدند. تقسیمات‌ سنّتی‌ ایل‌ پاپی‌. همانند سایر ایل‌های‌ لرستان‌، به‌ دو قسمت‌ خوانین‌ و هُمساها (رعیتها و وابستگان‌) تقسیم‌ می‌شد. خوانین‌ از طایفة‌ پاپی‌مراد بودند که‌ هستة‌ اصلی‌ ایل‌ پاپی‌ را تشکیل‌ می‌داد و حکومت‌، تمامی‌
ایل‌ پاپی‌ را تشکیل‌ می‌داد و حکومت‌، تمامی‌ طایفه‌ها و تیره‌های‌ ایل‌ را در دست‌ داشت‌. این‌ طایفه‌ به‌ دو شاخه اصلی‌ مناصر و هادی‌ تقسیم‌ می‌شد که‌ تیرة‌ هادی‌ شامل‌ دو زیر تیرة‌ مَجافری‌ (محمد جعفری‌) و مصادقی‌ (محمدصادقی‌) بود. تیرة‌ مناصر نیز از سه‌ زیر تیرة‌ علی‌مراد، زهره‌ (این‌ گروه‌ به‌ اسم‌ مادرشان‌ نامگذاری‌ شده‌اند) و حیدرخانی‌ تشکیل‌ می‌شد. دو تیرة‌ کوچک‌ دیگر یعنی‌ نصیری‌ و مهدی‌خانی‌ نیز از طایفة‌ مراد محسوب‌ می‌شوند. همساها که‌ اکثریت‌ جمعیت‌ ایل‌ پاپی‌ را تشکیل‌ می‌دادند، شامل‌ طایفه‌های‌
ایل‌ پاپی‌ را تشکیل‌ می‌دادند، شامل‌ طایفه‌های‌ و تیره‌های‌ گوناگونی‌ بودند که‌ منشأ واحدی‌ نداشتند. به‌طوراساسی همساها به‌ دو گروه‌ پاپی‌ و غیرپاپی‌ تقسیم‌ می‌شوند که‌ در این‌ میان‌، غیرپاپیها بیشترین‌ جمعیت‌ را دارند. گروه‌ اول‌، که‌ خود را منتسب‌ به‌ پاپاانار می‌داند، از چند تیره‌ و طایفة‌ کم‌قدرت‌ چون‌ درش‌وند، نخود، مالزیری‌، مُلا، بَگَری‌ و گَیَمَدی‌وند تشکیل‌ شده‌ است‌. گروه‌ دوم‌ یعنی‌ غیرپاپیها از چند طایفة‌ بزرگ‌ و قدرتمند چون‌ یاقْوَن‌، گَراوند، مدهنی‌، لیریائی‌ (در گذشته ایل‌ مستقلی‌ بوده‌
مدهنی‌، لیریائی‌ (در گذشته ایل‌ مستقلی‌ بوده‌ است‌)، دوزقی‌، کشوری‌، و تیره‌هایی‌ چون‌ سادات‌، بک‌بک‌، سیرُمی‌، لَلَری‌، تووِه‌ای‌، تشکیل‌ شده‌ است‌ .اکنون‌ تقسیمات‌ سنّتی‌ و ساختار سیاسی‌ ایل‌ دگرگون‌ گردیده‌ است‌ و تیره‌ها و طایفه‌ها، هریک‌ به‌صورت‌ واحد مستقلی‌ درآمده‌اند. قشربندی‌ اجتماعی. تا پیش‌ از قانون‌ اصلاحات‌ ارضی‌ (۱۳۴۰-۱۳۴۲ش‌) دو قشر «هُمسا» (= همسایه‌: رعیت‌ یا ایلیاتی‌) و «خان‌» در ایل‌ پاپی‌ وجود داشت‌، خانها مالك‌ زمینها بودند و رعیتها جزئی‌ از ابواب‌ جمعی‌ آنها به‌ شمار می‌رفتند و به‌
از ابواب‌ جمعی‌ آنها به‌ شمار می‌رفتند و به‌ اشكال‌ مختلف‌ برای‌ خانها خدمت‌ می‌كردند. خان‌ با دادن‌ سهمی‌ از محصول‌ زمین‌ به‌ رعیتهای‌ زارع‌ یا اعطای‌ نام‌ خانوادگی‌ خود به‌ رعایا، آنها را همچون‌ نیرویی‌ برای‌ دفاع‌ از منافع‌ خود به‌ كار می‌گرفت‌، میان‌ اعضای‌ خانوادۀ خانها و رعیتها ازدواج‌ رخ‌ نمی‌داد و اعمال‌ قدرت‌ خانها اغلب‌ همراه‌ با تحقیر رعیتها بود . خانها ریاست‌ ایل‌ را بر عهده‌ داشتند و هر طایفه‌ از ایل‌ برای‌ خود چند رهبر به‌ نام‌ توشمال‌ و كدخدا داشت‌ كه‌ به‌ صورت‌ شورایی‌ امور طایفه‌ را
كدخدا داشت‌ كه‌ به‌ صورت‌ شورایی‌ امور طایفه‌ را می‌گرداندند . اتخاذ و اجرای‌ هر تصمیمی‌ در طایفه‌ها باحضور و مشورت‌ رؤسا صورت‌ می‌گرفته‌ است‌. به‌ همین‌ سبب‌ خانهای‌ ایل‌ پاپی‌ هرگز قدرت‌ مطلق‌ نداشتند و برای‌ تصمیم‌گیریهای‌ مهم‌ دربارۀ ایل‌ شورایی‌ از توشمالها و كدخدایان‌ تشكیل‌ می‌شد. راولینسن‌ (همانجا) وجود این‌ نوع‌ ریاست‌ شورایی‌ در طایفه‌های‌ پیشكوه‌ را در دیگر جامعه‌های‌ ایلی‌ آسیایی‌ نادر می‌داند و آن‌ را نوعی‌ نظام‌ جمهوری‌ به‌ شمار می‌آورد و نه‌ نظام‌ فئودالی‌ بزرگ‌ مالكی‌ . جمعیت. سرشماری‌ ۱۳۶۶
فئودالی‌ بزرگ‌ مالكی‌ . جمعیت. سرشماری‌ ۱۳۶۶ ش‌ جمعیت‌ كوچندۀ ایل‌ پاپی‌ را ۱۷۳‘۱ خانوار و ۴۶۹‘۸ نفر و آخرین‌ سرشماری‌ در ۱۳۷۷ش‌ شمار كوچندگان‌ را ۸۲۳ خانوار و ۹۱۴‘۵ نفر آورده‌ است‌ .از آنجایی‌ که‌ در سالهای‌ اخیر بسیاری‌ از پاپیها به‌ شهرها مهاجرت‌ کرده‌اند و تاکنون‌ کسی‌ آماری‌ جداگانه‌ از آنها تهیه‌ نکرده‌ است‌، هرگونه‌ رقمی‌ براساس‌ حدس‌ و گمان‌ خواهد بود.
دَمپایی یا در فارسی پاکستان سِلیپَر نوعی از پای‌افزار نرم یا سفت و سبک است که برای پوشیدن در محیط خانه طراحی شده است. دمپایی‌ها را معمولاً از جنس پشم یا نمد یا چرم نرم درست می‌کنند و گاه لایه‌ای از گیله نیز بر روی آنها دوخته می‌شود. این پای‌افزار در انواع: جلو بسته، جلوباز، لا انگشتی، خزدار و معمولأ گرآن قیمت یا جنس بدرد نخور موجود است. دمپایی‌های پارچه ای بیشتر برای استفاده در حمام یا در توالت کاربر دارند. منظور از دمپایی اینست که این پای‌افزار در کفش‌کن قرار ندارد و نزدیک به پای صاحب آن (دمِ پا) قرار
قرار ندارد و نزدیک به پای صاحب آن (دمِ پا) قرار دارد. بازار جهانی فروش دمپایی در سال۲۰۲۲ برابر ۴۱۹.۸ میلیارد دلار بوده است.
ابوموسی یا بوموسی یکی از جزایر ایران در خلیج‌فارس است که از توابع شهرستان ابوموسی در استان هرمزگان می‌باشد. مساحت ابوموسی که در ۲۶ درجهٔ خط عرض شمالی و در ۵۵ درجهٔ خط طول شرقی واقع شده است، حدود ۱۲ کیلومتر مربع است. فاصله میان این جزیره و جزایر تنب به دلیل عمق مناسب آب، تنها مسیر قابل کشتیرانی برای نفتکش‌های بزرگ است. ابوموسی جنوبی‌ترین جزیره ایرانی خلیج فارس و نزدیک‌ترین آنها به خط استوا است. آب و هوای ابوموسی بسیار گرم، مرطوب و شرجی است و در طول سال تنوع آب و هوایی چندانی تجربه نمی‌کند. ابوموسی دارای