payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را رهانید. در جنگ‌هایی هم که به خونخواهی سیاوش انجام شد حضور داشت. از کارهای مهم او کشتن بارمان تورانی در جنگ دوازده رخ است. در شاهنامه رُهام به همراه بسیاری دیگر از پهلوانان همانند برادرش گیو و برادر زاده‌اش بیژن پس از عروج کیخسرو به آسمان در توفان برف ناپدید می‌شود. و همچنین نام سرپرست پیروز، پسر یزدگرد یکم که از خانواده مهران بود. بعد از مرگ یزدگرد وقتی که پسر بزرگ یزدگرد هرمز سوم در سال ۴۵۷ - ۴۵۹ م به تخت سلطنت نشست برادر کوچک هرمز یعنی پیروز یا فیروز به کمک ملازم و سرپرستش رهام در جنگی که بین دوبرادر
کمک ملازم و سرپرستش رهام در جنگی که بین دوبرادر در گرفت پس از اینکه هرمز سوم به دست رهام کشته شد که یکی دیگر از عوامل پیروزی برادر کوچتر مورد حمایت بودن وی از طرف موبدان و نجبا بود،پیروز اول در سال ۴۵۹ - ۴۸۳ م به تخت سلطنت تکیه زد لازم به ذکر است در مدت جنگ دو برادر مادرشان دینگ در تیسفون سلطنت می‌کرد. شخصیت‌های تاریخی دیگری هم در تاریخ با نام رهام ثبت شده‌اند. معنی واژه. در اوستایی. رئو+هوم=رئوهام=رُهام داستانهای رهام از شاهنامه. ۱- پادشاهی کی کاووس و رفتن او به جنگ مازندران. ۱-رُهام، از پهلوانان ایرانی
او به جنگ مازندران. ۱-رُهام، از پهلوانان ایرانی شاهنامه فردوسی از نسل کشوادیان یا گودرزیان است. رُهام پسر گودرز و نوه کشواد زرین کلاه و همچنین پدر فرهاد بود، وی از سرداران بهرام گور در جنگ با خاقان چین بود، و در جنگ‌هایی که با تورنیان و خاقان چین و جنگ‌های که به خونخواهی سیاوش به فرماندهی گودرز پدر خود یا رستم شرکت می‌کرد و از دوران کیکاووس تا اوائل پادشاهی لهراسب نام او در شاهنامه می‌آید وی در پادشاهی کیخسرو شاه بزرگ ایران جنگ‌های درخشانی کرد. او همراه کاووس و دیگر پهلوانان به مازندران رفت و گرفتار شد تا
و دیگر پهلوانان به مازندران رفت و گرفتار شد تا رستم آنان را رهانید. در جنگ‌هایی هم که به خونخواهی سیاوش انجام شد حضور داشت. از کارهای مهم او کشتن بارمان تورانی در جنگ دوازده رخ است. در "شاهنامه" رُهام به همراه بسیاری دیگر از پهلوانان پس از عروج کیخسرو به آسمان در توفان برف ناپدید می‌شود. ۵- بازور در داستان کاموس کشانی. در شاهنامه، در جریان جنگی از جنگ‌های ایران و توران، پیران از بازور(جادوگر تورانیان) خواست که بر فراز ِ ستیغ (قُلّه) کوه رفته و به سمت ایرانیان، برف و سرما بفرستد. بازور با کمک جادویی که
برف و سرما بفرستد. بازور با کمک جادویی که می‌دانست، چنین کرد و با غالب شدن برف و سرما بر فراز سپاه ایران، در این سپاه شکست افتاد و نزدیک بود که کار ایران تمام شود. امّا در این میان، مردی دانش پژوه در سپاه ایران که فردوسی از وی با عنوان ایرانی یاد کرده‌است، تدبیری اندیشید و جایگاه بازور یا محل مخفی شدن وی بر ستیغ کوه را پیدا کرد. آنگاه مرد دانش پژوه، جایگاه بازور افسونگر را به رهام، دلاورمرد ِ سپاه ایران بازنمود و نشان داد. "رُهام به سراغ بازور رفت و به یک ضربت ِ شمشیر، بازوی بازور را که بدان افسونگری
یک ضربت ِ شمشیر، بازوی بازور را که بدان افسونگری می‌کرد، بُرید و بدینسان جادوی او را تباه و بی‌حاصل نمود. " حکیم فردوسی در شاهنامه، شرح افسونگری بازور را چنین آغاز می‌کند: ۶-رهام در رخج و رخوت. دیگر فرزند نامبردار گودرز «رُهّام» است که در شاهنامه بیشتر؛ با پاژنام «شیر» از وی یاد شده‌است و طبق منابعی همین پهلوان است که نیای بلوچان است. در یک نامهٔ کهن پهلوی به نام نامکی شَتریهائی اِیران، که صادق هدایت، نخستین بار، آن را با نام «نامه شهرستان‌های ایرانی» به فارسی ترجمه کرد، و اکنون با همین نام، شناخته می‌شود،
ترجمه کرد، و اکنون با همین نام، شناخته می‌شود، دربارهٔ رهّام چنین آمده‌است: «فـت‌اضتو: ﴽدوت جخدغم: ک‌تﴽلو ی‌ات لاا ﺔ صدغفق ی‌غفدغ غضلﴽل اج ت‌اا وحت خل‌فدغ ئبک‌خدغیو خل تسه ضت‌اب باغ ی‌ات. «شتریستانی رَخوت، رَهامی گوترزان کرت، پَت هان گاس کاش اسپورَچ نَر (ی) تور اُوژت، اوش یبْگوخاکان هَچ آنوذ سْتُوْ بکَرت» که ترجمهٔ آن چنین است: "شهرستان رَخوت را رهام گودرزان بساخت، بدان جای که اسپورچ پهلوان تورانی را بکشت و یبغوخاقان را از آنجا ستوه کرد (بستوهانید)" چون در شاهنامه رهام سازندهٔ شهرستان‌های رُخج و رَخوت
در شاهنامه رهام سازندهٔ شهرستان‌های رُخج و رَخوت فرزند گودرز است، پس بلوچان گرامی فرزندان گودرز کشواد اند، و نژاد از کاوهٔ آهنگر برافرازندهٔ درفش کاویانی، (و رهانندهٔ ایرانیان از ستم یکهزارسالهٔ بیگانگان) داراند. و درود بر فرزندان، و شاد؛ روان نیاکان ارجمندشان، که در گسترهٔ تاریخ ایران همواره نگهبان مرزهای این سرزمین میانهٔ جهان بوده‌اند. ۷- رهام و اشکش. حکیم فردوسی در بیتی شکوهمند از شاهنامه، از رهام و اشکش چنین یاد کرده‌است: ۸-جنگ دوازده رخ. در جنگ دوازده رخ، مبازره یازده تورانی به رهبری پیران و یازده
رخ، مبازره یازده تورانی به رهبری پیران و یازده پهلوان ایرانی به رهبری گودرز پدر رهام بود، که رهام پنجمین دلاور بود که با بارمان به نبرد آمد. آنان نخست کمان را بر گرفتند و چون کمانها بر هم شکستند، دست بر شمشیر و آنگاه نیزه بردند و چون هر دو کارآزموده و دلیر بودند، مدتی با هم گشتند تا رهام نیزه‌ای بر ران سوار زد و نیزه از ران او گذشت و به اسب رسید. اسب فرو غلطید و رهام سر رسید و نیزه دیگری بر پشت بارمان زد که او را به کین سیاوش کشت پس آرمان را با سرو پای آویخته بر زین اسب خود بست و به جایگاه نشان آمده و
آویخته بر زین اسب خود بست و به جایگاه نشان آمده و درفشش را بالای کوه برافراشت. ۹- داستان فرود سیاوش. در داستان فرود سیاوش، رهام و برادر زاده‌اش بیژن، فرود را در جنگی که در اثر بی‌کفایتی و دژراهبری طوس که از دستورها و فرمانهای کیخسرو سرپیچی کرده بود کشتند. این جنگ بی‌دلیل بین ایرانیان از یکسو و فرود و یارانش از سوی دیگر پدید آورده بود. ۱۰-داستان کاموس کشانی. کاموس، در شاهنامه، مبارزی کشانی و یکی از امرای زیردست افراسیاب است که در جنگی به همین نام (داستان کاموس کشانی) که بین ایرانیان و تورانیان درگرفت برای
کشانی) که بین ایرانیان و تورانیان درگرفت برای یاری کردن به تورانیان شرکت کرد. در این جنگ ابتدا رُهام پسر گودرز از طرف سپاه ایرانیان به مبارزه با کاموس پرداخت ولی بعد از مبارزه تن به تن شکست خورده و به کوه فرار کرد و بعد از آن رستم جلو آمد و کاموس را به مبارزه طلبید و بعد از یک جنگ تن به تن خمّ کمند گرفت و کشت. ۱۷-داستان رستم و اشکبوس. جنگ جویی که نامش اشکبوس بود وارد میدان شد و مانند طبل بزرگ جنگ، نعره و فریاد می‌کشید. او به این دلیل وارد میدان جنگ شد که از سپاه ایران حریف بطلبد و او شکست بدهد. رهام،
که از سپاه ایران حریف بطلبد و او شکست بدهد. رهام، بلافاصله درحالی که کلاهخود و لباس رزم بر تن داشت به میدان رفت و چنان گرد و خاکی بلند کرد که تا آسمان رفت. رهام با اشکبوس درگیر شد و از طرف هردو سپاه صدای شیپور و طبل بلند شد. اشکبوس گرز سنگینش را به دست گرفت و زمین برای تحمل او تبدیل به آهن شد و آسمان از ترس تیره و کدر گشت. رهام هم در برابر اشکبوس گرز سنگینش را بلند کرد اما بعد از جنگ با گرز هردو جنگ جوی از جنگ خسته شدند. وقتی رهام در برابر اشکبوس ناتوان شد از او روی برگرداند و به سوی کوه (ارتفاعات) فرار
از او روی برگرداند و به سوی کوه (ارتفاعات) فرار کرد. توس که در مرکز سپاه (فرماندهی) بود از این حرکت رهام خشمگین شد و به اسبش اشاره کرد تا برای جنگ خودش به نزد اشکبوس برود. تهمتن (رستم) از این حرکت ناراحت شد و به توس گفت که رهام با این آبروریزی باید به باده نوشی روی بیاورد تا آن را فراموش کند. تو سپاه را نظم بده من، پیاده به جنگ اشکبوس می‌روم. رستم کمان آمادهٔ شلیک را بر دوشش انداخت و چندتا تیر هم در کمربند خود قرار داد... و بالاخره اشکبوس توسط رستم شکست خورد و اشکبوس کشانی هم بلافاصله جان داد و مرد چنان که
و اشکبوس کشانی هم بلافاصله جان داد و مرد چنان که انگاری از مادر زاده نشده بود. روایات متفرقه. در کتاب شهرهای ایران. به نظر یوزف مارکوارت خاورشناس سرشناس آلمانی (در کتاب شهرهای ایران ترجمه احمد تفضلی ص۸۴) احتمالاً انتساب بنیان رخد به رهام به سبب تشابه دو اسم و براساس اشتقاق عامیانه بوده‌است. و همچنین در فرهنگها و تاریخهای متأخر بر اثر نفوذ اساطیر سامی و خلط آن با اساطیر ایرانی کارهای دیگری نیز به رُهام نسبت داده شده‌است. خلاصهٔ آن در زیر می‌آید: رُهام نام پسر گودرز است و بعد از کیخسرو به ملازمت لهراسب
پسر گودرز است و بعد از کیخسرو به ملازمت لهراسب شاهنشاه ایران معزز بوده از جانب او به حکومت ری و اسپهان (اصفهان) تا حدود شوشتر و اهواز ممتاز شد و حکمرانی همدان را به داریوش فارسی داده و او را بر سر پادشاهان کلدانیون که در بابل تا ارمن و عمان حکمران بودند فرستاد. وی بلشازار حاکم را کشت و آن ولایت را مسخر کرده و به حکم شاه سلطنت بابل تا بیت‌المقدس به وی مفوض شد. چون لهراسب به سعی دانیال دین موسوی داشت و رعایت بنی اسرائیل می‌نمود از نو بیت المقدس و مسجد الاقصی را آباد کرد و خرابیهای بخت النصر را تعمیر نمود.
را آباد کرد و خرابیهای بخت النصر را تعمیر نمود. رهام از شجاعان گیتی بود و ذر زمان کیخسرو جنگ‌های مردانه نمود. برهان - فرهنگ جهانگیری. پسر گودرز که در جنگ دوازده رخ بارمان را کشت. انجمن آرا- آنندراج. نام پسر گودرز و بعد از کیخسرو به ملازمت لهراسب، شاهنشاه ایران معزز بوده و از جانب او به حکومت ری و اسپهان و فارس تا حدود شوشتر و اهواز ممتاز شد و حکمرانی همدان را به داریوش فارسی داده و او را بر سر پادشاهان کلدانیون که در بابل تا ارمن و عمان حکمران بودند، فرستاد. وی بلشازار حاکم را کشت و آن ولایت را مسخر کرد و
وی بلشازار حاکم را کشت و آن ولایت را مسخر کرد و به حکم شاه سلطنت بابل تا بیت المقدس به وی مفوض شد. چون لهراسب به سعی دانیال علیه السلام دین موسوی داشت و رعایت بنی اسرائیل می‌نمود از نو بیت المقدس و مسجد اقصی را آباد کرد و خرابیهای بخت النصر را تعمیر نمود. رهام از شجاعان گیتی بود و در زمان کیخسرو جنگ‌های مردانه نمود. کتاب محاسن اصفهان. دراین کتاب ابومسلم خراسانی (یکی از مبارزان ایرانی علیه حکومت اعراب و امویان) با عنوان ابواسحاق ابراهیم بن عثمان بن بشار بن شیدوش پسر گودرز دانسته‌اند و در کتاب محاسن اصفهان
شیدوش پسر گودرز دانسته‌اند و در کتاب محاسن اصفهان (تألیف مفضل بن سعد ما فروخی اصفهانی) وی از نوادگان رهام پسر گودرز از پهلوانان بزرگ شاهنامه شمرده شده‌است. ویس ورامین. رهام نام قهرمان آذربایجانی است که از خاندان اصیل ایرانی بوده‌است نژادش به کیانیان باز می‌گردد. و اسعدی گرگانی در منظومه ویس ورامین می‌گوید: قصاید قاآنی. -قاآنی قصاید قصیدهٔ شمارهٔ ۴۸ در مدح شاهزادهٔ رضوان و ساده شجاع السلطنه حسنعلی میرزا طاب ثراه فرماید. -قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۵ در ستایش پادشاه رضوان جایگاه محمد شاه غازی طاب اللّه ثراه گوید.
رضوان جایگاه محمد شاه غازی طاب اللّه ثراه گوید. -قصاید قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۶ در ستایش پادشاه رضوان جایگاه محمد شاه غازی طاب ثراه گوید. در گشسب نامه. در گشسب نامه که شاعر آن گمنام مانده چهارصد پهلوان ایرانی، از جمله رهام و برادرش گیو، توس و زنگنه شاهوران به خواستگاری بانوگشسب (دختر رستم دستان که یکی از پهلوانان اساطیری زن ایران است) می‌روند و در آزمایشی به تدبیر رستم تنها گیو (برادر رهام) خود را شایستهٔ همسری او نشان می‌دهد. اما او در همان آغاز ازدواج دست و پای شوی را می‌بندد و به گوشه‌ای می افکند، تا اینکه به
شوی را می‌بندد و به گوشه‌ای می افکند، تا اینکه به وساطت رستم با او از در آشتی در می‌آید. در آن منظومه هر کدام از پهلوانان از جمله رُهام، هم داستان مخصوص به هود با دختر رستم دارد. منابع: ابیات پیرامون رهام. فردوسی. پهلوان رهام در داستانهای کاموس کشانی، جنگ دوازده رخ، داستان خاقان چین و داستان فرود سیاوش در شاهنامه فردوسی ذکر شده‌است که برخی ابیات این داستانها به قرار ذیل می‌باشد. رجوع به شاهنامهٔ فردوسی و مجمل التواریخ و القصص ص ۵۰ و۹۱ و ۹۲ و ۳۱۵ و ۴۳۶ و ایران در زمان ساسانیان ص ۸۵ شود.
اهواز ()، کلان‌شهری تاریخی در جنوب غرب ایران و مرکز استان خوزستان و مرکز شهرستان اهواز می‌باشد. پس از جابجایی مرکز استان از شوشتر به اهواز در سال ۱۳۰۳ خورشیدی، تا به امروز، اهواز به‌عنوان مرکز استان خوزستان شناخته می‌شود. اهواز هشتمین شهر پرجمعیت ایران، و پنجمین شهر بزرگ ایران، پس از تهران، مشهد، اصفهان و شیراز می‌باشد. رودخانه‌ی کارون که به عنوان پرآب ترین رود ایران، و یکی از دو رودخانه‌ی قابل کشتیرانی در کشور شناخته می‌شود، در میانه‌ی این شهر جاری است؛ به‌عبارتی، شهر اهواز در دو سوی رود کارون، گسترده شده
شهر اهواز در دو سوی رود کارون، گسترده شده است. به‌جهت پیوند بیشتر میان شرق و غرب اهواز، چندین پل بزرگ بر روی رودخانهٔ کارون بنا شده است؛ به همین دلیل، اهواز به شهر پلها معروف شده است. برخی کارخانه‌های مهم ایران، واقع در اهواز: شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب (بزرگ‌ترین تولیدکننده نفت ایران)، شرکت ملی حفاری ایران (بزرگ‌ترین شرکت حفاری کشور)، شرکت فولاد خوزستان از تولیدکنندگان بزرگ فولاد خام کشور، همچنین شعبهٔ اصلی برخی کارخانه‌های مهم کشور میدان نفتی اهواز، بزرگ‌ترین میدان نفتی ایران و سومین میدان بزرگ نفتی
میدان نفتی ایران و سومین میدان بزرگ نفتی جهان می‌باشد. تاریخچه نام اهواز. شهری که با نام اهواز می‌شناسیم، نخستین بار که به‌عنوان یک شهر شناخته شد، در دوران باستان و با نام تاریانا بوده است. این نام، به‌طورواضح، بازتابی از نام «دارایانا»، منسوب به «دارایان»، نام اساطیری داریوش، و نیز نام سلسله‌ای قدرتمند از پادشاه‌های پارس، در دوران پس از هخامنشیان را بر خود دارد. تاریانا در بخشی از مسیر راه شاهی (Royal Road) که از تخت جمشید تا سارد (Sardis) کشیده شده بود، قرار داشت، طوری که بخشی از جادهٔ شاهی، بر روی
قرار داشت، طوری که بخشی از جادهٔ شاهی، بر روی رودخانهٔ کارون، در تاریانا (اهواز) قرار داشت. تاریانا، بعدها در زمان اردشیر اول (پادشاه ساسانی) گسترش یافت و به هرمزد اردشیر تغییر نام داده و در دو سوی رودخانه، از نو بنیان نهاده شد. بخش اول این نام، به‌نام «خدا» و دیگری به‌نام خود شاه، نامگذاری شد؛ که این نام بعدها به‌شکل خلاصه شده‌ی داراو ِشیر درآمد. شاه، سدی بر فراز کارون در شهر ساخت؛ پس اهمیت شهر افزایش یافت و به‌زودی داراو ِشیر، مرکز استان سوزیانا (خوزستان امروزی) شد. مرکز تجاری سوزیانا، در یک سوی رودخانه
امروزی) شد. مرکز تجاری سوزیانا، در یک سوی رودخانه در داراوشیر (شرق اهواز، در پهنه‌ی خرمکوشک تا چهارراه زند امروزی)، و با نام هوجستان واجار (بازار هوزستانی‌ها) شناخته می‌شد و آن سوی دیگر رودخانه، به عنوان مرکز فرمانداری و نجیب‌زادگان (غرب اهواز، در پهنه‌ی امانیه، لشکر و لشکرآباد امروزی)، با نام هرمشیر خوانده می‌شد. بر اساس تحقیقات کلیفورد باسورث در دانشنامه ایرانیکا و لاکهارت در دانشنامه اسلام، هاینزهایم و مایکل بونر، علی کرم همدانی در دائرةالمعارف بزرگ اسلامی و دانشنامه بریتانیکا ولادیمیر مینورسکی و سوات
و دانشنامه بریتانیکا ولادیمیر مینورسکی و سوات سوجک عبدلمجید ارفعی ریشه نام اهواز برگرفته از قوم هوزی می‌باشد. هوزی‌ها (خوزی ها) قبیله‌ای جنگجو در استان سوزیانا بودند. استان خوزستان امروزی نیز به‌نام آنها نامگذاری شده است (خوزیستان = هوزیستان = مکان هوزی‌ها). یونانی‌ها به این قوم، اوکسی (Ouxioi) می‌گفتند و نام این شهر در نوشته‌های مسیحیان سریانی، «بث هوزایی» ثبت شده است. هوزی‌ها، که احتمال دارد از بازماندگان ایلامی‌ها بوده‌ باشند، مردم بومی استان خوزستان بوده‌اند و زبان هوزی‌ها تا دورهٔ ساسانیان و حتی تا
و زبان هوزی‌ها تا دورهٔ ساسانیان و حتی تا سده‌ها بعد از حمله و سلطهٔ مسلمان‌ها به ایران، زبانِ رایج در خوزستان بوده است. نام این استان، به‌جهت تلفظ‌های متفاوت در زبان‌ها و لهجه‌های دیگر، در گذر زمان، از «هوزیستان» به «خوزستان» تغییر پیدا کرد. همانطور‌که آریان (آریانوس)، در کتاب "ایندیکا"، بند 42 نقل می‌کند، در پایان دوره‌ی هخامنشی‌ها، در نزدیکی دهانه‌ی رود کارون، شهری پرجمعیت و پررونق قرار داشته که با پلی شناور، محل اتصال راه پارسه به شوش بوده است و دو سپاه اسکندر و سردار او، Nearchus، در این محل به یکدیگر
اسکندر و سردار او، Nearchus، در این محل به یکدیگر پیوسته‌اند. اغلب مورخان اتفاق نظر دارند که این شهر، با مکان اهواز کنونی مطابقت می‌کند. تاریخنگار یونانی، استرابو (Strabo)، در اثر مشهور خود، "جغرافیای استرابو" (کتاب پانزدهم، فصل ۳، بند ۴)، از وجود بازاری پررونق در این شهر یاد می‌کند که نخستین بار‌انداز کالاهایی است که از سرزمین عرب‌ها، به ساحل دریای پارس وارد می‌شود. استرابو، در طی توضیحاتش در مورد سرزمین «اوکسی‌»ها، از این ناحیه یاد می‌کند. بنابراین، می‌توان حدس زد «هوجستان­ واجار» یا بازار هوزی‌ها، که در
حدس زد «هوجستان­ واجار» یا بازار هوزی‌ها، که در اغلب متن‌ها، به­‌عنوان بخش مردمی شهر ساسانی، از آن یاد شده است، در واقع مکانی قدیمی‌تر است، که دست‌کم، از دوره‌ی هخامنشی، در پهنه‌ی اهواز کنونی بوده است. عبدالمجید ارفعی چنین نظر داده است: "«خوز» و «خوزیستان» که این نام‌ها را از زمان هخامنشی داشته‌ایم، به ایلامی‌های خوزستانی گفته می‌شده است. واژه‌ی اهواز، که با فتحه روی الف و سکون روی ز درست می‌باشد، ریشه‌اش در فارسی باستان اووَجَه (uvaja) و اووْجَه (uvja) می‌باشد. از همین کلمه هم، هوز آمده‌است، او تبدیل به
از همین کلمه هم، هوز آمده‌است، او تبدیل به هو و بعد به خو، و ج تبدیل به ز شده است."این شهر علاوه بر نامهای ذکر شده به نامهای «رام شهر» و «شهررام» نامیده می‌شد. فخرالدین اسعد گرگانی در منظومه ویس و رامین، در مورد برپایی شهر اهواز به دست رامین نوشته است:"هزاران چشمه و کاریز بگشاد بریشان شهر و ده بسیار بنهاد یکی زان شهرها اهواز مانده‌ست کَش او آنگاه «شهر رام» خوانده‌ست کنونش گرچه هم اهواز خوانند به دفتر، رام شهرش نام دانند".هنگامی که در سده هفتم میلادی، مسلمان‌ها امپراتوری ساسانی را شکست دادند، بخش دوم شهر
امپراتوری ساسانی را شکست دادند، بخش دوم شهر (هرمشیر)، از بین رفت. اما عرب‌ها، بخش دیگر شهر را که همچنان باقی مانده بود (هوجستان واجار)، به «سوق الاهواز» ترجمه کردند. درحقیقت، سوق الاهواز که "ترجمه شده" ی هوجستان واجار است، به معنای بازار هوزستانی‌ها می‌باشد. «اهواز»، حالت جمع عربی‌شدهٔ کلمهٔ هوزی بر وزن "«أفعال»" است. هوزی‌ها = اهواز ("با لهجهٔ عربی:" "احواز") در دوره قاجار و زمان ناصرالدین شاه، اهواز را به نام‌های ناصری و ناصریه تغییرنام دادند، اما از شهریور ۱۳۱۴ ه‍.خ، با تصویب شورای وزیران، دوباره به‌نام
۱۳۱۴ ه‍.خ، با تصویب شورای وزیران، دوباره به‌نام «اهواز» نامیده شد. تاریخ. پیش از اسلام. این شهر که در زمان ساسانیان، از شهرهای بزرگ استان سوزیانا به‌شمار می‌رفت، یکی از مراکز اصلی صنایع نساجی و یکی از کانون‌های مسیحیت در ایران و از اسقف‌نشین‌های سوزیانا محسوب می‌شد. علاوه بر این، تاریانا یکی از بخش‌های اصلی بازرگانی در غرب قلمرو پارس بوده است، و نیز به‌واسطه واقع شدن در کنار رود کارون -که قابلیت کشتی‌رانی داشته است- محل مناسبی برای انباشت کالا و دادوستد به‌شمار می‌رفته است. در زمان ساسانیان، به‌ویژه در
به‌شمار می‌رفته است. در زمان ساسانیان، به‌ویژه در زمان اردشیر پاپکان و پسرش شاپور اول بر روی کارون در اهواز، سدهای زیادی ساخته شد ازجمله سد اهواز (یا شادروان اهواز) که به دستور اردشیر پاپکان ساخته شد. کانال‌های آبیاری و نهرهای مختلف که از این سد منشعب شده بود، آبیاری کشتزارها و نخلستانها را بهبود بخشیده و باعث سرسبزی و خرمی اهواز شده بود. مثل کانال آب شاهجرد که در بالای سد اهواز از کارون جدا می‌شد و از درون بخش قدیمی شهر عبور می‌کرد و آن را به دو بخش تقسیم می‌کرد. بازمانده از دوره‌ی اشکانی. به این ترتیب،
می‌کرد. بازمانده از دوره‌ی اشکانی. به این ترتیب، می‌توان اطمینان داشت که در روزگار اشکانیان نیز شهری در پهنه‌ی اهواز امروزی برپا بوده است، که احتمال دارد این همان شهری‌ست که نبردهای فرجامین اشکانیان با اردشیر ساسانی در آن رقم خورده است. براساس آنچه در تاریخ طبری آمده است، «"در این نبردها، اردشیر بر نیروفر، والی اهواز در زمان اشکانیان، چیره گشت و بر کنار کارون فرود آمد و شهر را بگرفت و شهر سوق‌الاهواز را بنیاد کرد."» مشابه همین گزارش را، ابن اثیر نیز، سه سده پس از طبری آورده است. از این دو سند، مشخص می‌شود:
پس از طبری آورده است. از این دو سند، مشخص می‌شود: اول آنکه در زمان اشکانیان نیز در مکان اهواز امروزی، شهری وجود داشته است، و همچنین اردشیر این شهر را تصرف کرده و از نو شهری را بنا نهاده، که بعدها مسلمان‌ها، سوق‌الاهواز خواندند. دوران اسلامی و معاصر. عرب‌ها پس از پیروزی در جنگ نهاوند، پادگان‌هایی در شهرهای فتح‌شده، ازجمله در اهواز ساختند. شهرهای خوزستان ازجمله اهواز از نخستین پناهگاه‌های خوارج در ایران بود. در ایام خلافت علی برخی از موالی اهواز که از میزان خراج درخواستی والی آن ناخرسند بودند، به شورش خوارج
درخواستی والی آن ناخرسند بودند، به شورش خوارج پیوستند. در زمان خلافت یزید بن معاویه شهرهای خوزستان ازجمله اهواز دستخوش جنگ و گریزهای خوارج با سپاهیان اموی گشت. شهر اهواز در سده‌های نخست اسلامی، به‌ جهت سدی که بر روی کارون بسته شده بود، از بزرگ‌ترین و آبادترین شهرهای خوزستان به‌شمار می‌آمد. این شهر تا سال ۸۷۰ میلادی (۲۴۹ خورشیدی) شهری پررونق و آباد بود، اما در همان سال، اهواز به تصرف سپاه صاحب‌الزنج درآمد. اهواز پس از پایان فتنه‌ی زنگیان، رونق و آبادانی خود را از دست داد، اما در زمان عضدالدوله دیلمی، بار
را از دست داد، اما در زمان عضدالدوله دیلمی، بار دیگر اهمیت پیشین خود را به‌عنوان مرکزی تجاری به دست آورد. همچنین بنا به گفته‌ی شمس‌الدین مقدسی، پل هندوان که غرب و شرق اهواز را به هم پیوند می داد، و همچنین مسجد زیبایی که در کنار آن بود، به دستور پناه‌خسرو، بازسازی و مرمت شد. شهر اهواز از پایگاه‌های اصلی مذهب شیعه در ایران به‌شمار می‌آمد و به گفته مقدسی، نیمی از مردم آنجا شیعه بودند و پیوسته میان شیعه‌ها (مروشیان) و سنی‌ها (فضلیان) درگیری و کشاکش وجود داشت. اهواز تا سده یازدهم میلادی، شهری آباد بود، اما از
اهواز تا سده یازدهم میلادی، شهری آباد بود، اما از این زمان به بعد رونق خود را از دست داد، تا حدی که مرکز خوزستان، از اهواز به شوشتر منتقل شد. در سده یازدهم میلادی، رودی کوچک به طول سیصد متر و عرض بیست متر از کارون منشعب شده، شهر را به دو قسمت تقسیم کرده بود؛ محله غربی را «جزیره» می‌گفتند و محله شرقی، «مدینه» نام داشت. این دو بخش به‌وسیله «پُل هندوان» به هم وصل می‌شدند. در آن دوره، اهل شهر دو دسته بودند و دربارهٔ اصحاب پیامبر دو نظر داشتند. این شهر انبار بصره، و بار انداز فارس و اصفهان بود. اما با وجود رشد
و بار انداز فارس و اصفهان بود. اما با وجود رشد و توسعه اهواز در سده‌های ابتدایی اسلامی، در نیمه دوم سده یازدهم میلادی، این شهر رو به ویرانی گذاشت و مردم آن پراکنده شدند. در سده دوازدهم میلادی، اهواز به شهری ویران و خالی از سکنه تبدیل شد. حافظ ابرو، از آن به عنوان قصبه‌ای نام می‌برد و به اشتباه اهواز را با سوق الاربعا (چهارشنبه بازار) یکی می‌داند. در همان اوایل سده دوازدهم میلادی، این شهر به‌طور کامل ویران شد. عبدالکریم بن محمد سمعانی که در نیمه دوم سده دوازدهم میلادی می‌زیسته است، شهر اهواز را این چنین
میلادی می‌زیسته است، شهر اهواز را این چنین توصیف می‌کند: «اهواز یکی از شهرهای مشهور بود که دانشمندان و روحانی‌ها و تاجرین و ثروتمندان بسیاری از مردم آن شهر، به همراه غیر اهوازی‌ها در آن زندگی می‌کردند. بخش بسیاری از این شهر ویران شد و فقط ویرانه‌هایی از آن باقی مانده که مردم اندکی را در خود جای داده است.» علت ویرانی اهواز به‌درستی مشخص نیست. هرآنچه تاکنون گفته شده حدس و گمان است که توسط تاریخ‌نگارهای متاخر نوشته شده است. احمد کسروی «ویرانی اهواز کهن را یکی از معماهای تاریخ خوزستان دانسته که نه زمان و نه
از معماهای تاریخ خوزستان دانسته که نه زمان و نه علت آن را در جایی نوشته‌اند.» او در ادامه می‌گوید: «آنچه ما از جستجو به دست آورده‌ایم، زمان آن در آخرهای سده یازدهم میلادی و یا آغاز سده دوازدهم میلادی بوده.» درحقیقت این سخن کسروی نیز درست نیست، چون ابن حوقل که در نیمه دوم سده یازدهم می‌زیسته، ویرانی اهواز را از سده یازدهم روایت کرده است. با این وجود، کسروی علت ویرانی را دو چیز پنداشته: یکی شکستن بند و دیگری برگشتن مسرقان از جوی خود و پیوستن آن به دجیل [کارون]. از سده دوازدهم میلادی به بعد، در طی چند سده،
از سده دوازدهم میلادی به بعد، در طی چند سده، به‌علت خراب شدن سد شادروان و پایین رفتن سطح آب، که مایه رونق شهر بود، و نیز جنگ‌ها و اغتشاش‌های داخلی و بروز بیماری‌های وبا و طاعون، اهواز همچنان رو به ویرانی بیشتر گذاشت تا آنکه در سده نوزدهم و در سال ۱۸۶۹ م. (۱۲۴۸ خ.) هم‌زمان با حفر کانال سوئز که منجر به کوتاه شدن مسیر تجارت دریایی اروپایی‌ها و توجه آن‌ها به منطقه شد، رونق تازه‌ای گرفت. ناصرالدین شاه قاجار هم از این فرصت برای گسترش تجارت و کشتی‌رانی بر روی رود کارون استفاده کرد و در سال ۱۲۶۶ خ. کشتی‌رانی را بر
استفاده کرد و در سال ۱۲۶۶ خ. کشتی‌رانی را بر روی رود کارون برای خارجی‌ها آزاد اعلام کرد و توسط والی خوزستان در کنار اهواز قدیم، بندرگاهی به نام «بندر ناصری» بازگشایی کرد. در پی بازگشایی این بندر، نام اهواز به «ناصریه» تبدیل شد تا اینکه در دورهٔ پهلوی و رضاشاه، نام باستانی «اهواز» از برگزیده و جایگزین ناصریه شد. «سیدعبدالله جزایری» که در سده هجدهم میلادی، یعنی سده‌ها پس از ویرانی اهواز می‌زیسته، فتنه صاحب‌الزنج را عامل بی‌اعتنایی و بی‌تمایلی خلیفه‌ها دانسته، که «بعد از تسکین فتنه چون خلفا را به عمارت آن
که «بعد از تسکین فتنه چون خلفا را به عمارت آن ولایت رغبت باقی نماند و واماندگان آن‌جا از عمده ضبط آن همه نیشکر و ادای مال و جهات دیوانی آن‌ها بیرون نتوانستند آمد، لاجرم بیشتر جلای وطن نمودند و…» به هر حال پس از ویرانی شهر اهواز در سده یازدهم، فقط ویرانه‌ای از آن باقی‌مانده بود و در دورة مشعشعیان، و پس از آن دسته‌ای از آل کثیر، در آنجا کپرها یا چینه‌هایی بنا نهاده و دهکده‌ای آباد کرده بودند. پس از آنها، دسته‌ای از کعبی‌ها در آنجا نشیمن داشته و در آن نزدیکی، دیم‌کاری می‌کردند. با توجه به نوشته «سیدعبدالله
دیم‌کاری می‌کردند. با توجه به نوشته «سیدعبدالله جزایری» پیداست که در اواخر سده هجدهم میلادی نیز اهواز حال و روز خوبی نداشته است. او می‌نویسد: «اکنون از عمارات آن‌جا، همان قلعه موجود است که شیخ ناصربن‌حمید آن را حصار کشیده، مشتمل بر چند خانوار رعیت دیم‌کار.» پس از آن نیز اهواز به همین صورت بوده و در حد یک روستای کوچک باقی‌مانده بود. سر اوستن هنری لایارد، که در سال ۱۲۲۰ خ. (۱۸۴۱ م.) و در زمان شیخ ثامر بنی‌کعب در این منطقه بوده، به هنگام ذکر قلمرو بنی‌کعب، هیچ گونه نامی از اهواز نبرده است و در عوض نام روستای
گونه نامی از اهواز نبرده است و در عوض نام روستای ویس در شمال اهواز را در کتاب خود آورده است. این امر نشان می‌دهد روستای ویس پرجمعیت‌تر و آبادتر از اهواز بوده است. کاپیتان هنت، یکی از افسرهای ارتش انگلیس در دورهٔ جنگ ایران و انگلیس در خرمشهر در سال ۱۲۳۲ خ. (۱۸۵۳ میلادی)، که پس از فرار خانلر میرزا به اهواز، با کشتی به تعقیب خانلرمیرزا پرداخته بود، اهواز را این‌چنین توصیف کرده بود: سپس در سال ۱۲۶۱ خ. (۱۸۸۲ میلادی) عبدالغفار نجم‌الملک از «قریه اهواز و قریب ۶۰ خانوار رعیت عرب» سخن گفته که «کدخدای آن، شیخ
۶۰ خانوار رعیت عرب» سخن گفته که «کدخدای آن، شیخ نَبهان» است. شیخ نَبهان عامری کعبی، بازمانده همان کعبیانی است که پس از رفتن آل‌کثیر در قریه‌ی اهواز، سکونت داشتند. در کنار محله‌ی عامری کنونی، که نام آن برگرفته از نام جدّ شیخ نَبهان، یعنی عامر است، محله‌ای وجود دارد که آن را «اهواز قدیم» می‌گفتند. به احتمال زیاد، قریه‌ی اهواز، در نزدیکی و یا میان این دو محله بوده است. جورج کرزن (Lord George Curzon) که در سال ۱۸۹۰ م. از اهواز گذر کرده بود، جمعیت «قریه اهواز» را نزدیک‌به هفتصد نفر برآورد کرده بوده است.
را نزدیک‌به هفتصد نفر برآورد کرده بوده است. کشتی‌رانی در خوزستان از طریق رود کارون صورت می‌گرفته و با توجه به طبیعت رودخانه کارون که در محل اهواز دارای چندین رگه صخره‌ای در بستر خود می‌باشد به دو بخش بالادست و پایین‌دست تقسیم شده بود. همچنین ویرانه‌های سد باستانی اهواز نیز که در زمان احداث باز هم بر روی بستر صخره‌ای بنا شده بود مانع دیگری برای کشتی‌رانی بوده است. شاخهٔ بالادست یا کارون شمالی از شوشتر تا اهواز و شاخهٔ جنوبی یا پایین‌دست از اهواز تا خلیج فارس را دربرمی‌گرفته است؛ بنابراین کشتی‌هایی که از