payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تحسین شد. دِلون در طول دوران فعالیت حرفه‌ای خود با بسیاری از کارگردان‌های شناخته‌شده از جمله لوکینو ویسکونتی، ژان-لوک گدار، ژان-پیر ملویل، میکل‌آنجلو آنتونیونی و لویی مال کار کرد. دِلون در سال ۱۹۸۵ جایزهٔ سزار بهترین بازیگر مرد را برای بازی در فیلم "داستان ما" (۱۹۸۴) دریافت کرد. او در سال ۱۹۹۱ نشان لژیون دونور فرانسه را دریافت کرد و در چهل‌وپنجمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین برنده خرس طلایی افتخاری شد. همچنین در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۹ جایزهٔ نخل طلای افتخاری را دریافت کرد. آغاز زندگی. آلَن دلون در ۸ نوامبر
را دریافت کرد. آغاز زندگی. آلَن دلون در ۸ نوامبر ۱۹۳۵ در دهکده‌ای به نام سو در حوالی پاریس زاده شد. نام پدر او فابیَن و نام مادر او ادیت بود. زمانی که آلَن ۴ سال داشت، پدر و مادر او از هم جدا شدند و به‌ناچار سرپرستی او به خانواده دیگری واگذار شد. او در خانه‌ای رشد کرد که روبروی یک زندان بود و آلَن با بچه‌های نگهبان زندان هم‌بازی بود. پس از چند سال، پدر و مادرخوانده او بر اثر حادثه‌ای کشته شدند و او دوباره تحت سرپرستی مادرش، که با یک قصاب محلی ازدواج کرده بود قرار گرفت. او در دوران کودکی به دوچرخه‌سواری،
بود قرار گرفت. او در دوران کودکی به دوچرخه‌سواری، فوتبال و رفتن به سینما علاقهٔ وافری داشت. دلون دوران تحصیل خود را در مدارس کاتولیک گذراند و از آنجا که پسر شلوغی بود، چندین بار از مدرسه اخراج شد و در ۱۵ سالگی به‌کلی درس و تحصیل را ترک کرد. سپس ناپدری‌اش به‌ناچار او را به مغازهٔ قصابیِ خود برد تا این حرفه را به او بیاموزد؛ اما آلَن هیچ علاقه‌ای به این حرفه نداشت و در ۱۷ سالگی خانه را ترک کرد و به ارتش پیوست. او در یگان تفنگداران دریایی ارتش به‌عنوان چترباز به خدمت ادامه داد و در سال ۱۹۵۴ در جنگ اول هندوچین
خدمت ادامه داد و در سال ۱۹۵۴ در جنگ اول هندوچین حضور داشت. او دوران خدمت خود را در ارتش با اشتیاق ادامه داد. اما به خاطر دزدیدن یک جیپ کارش به دادگاه نظامی کشید. دلون در مورد خاطراتش در آن زمان می‌گوید: «در آنجا دوستانی پیدا کردم؛ کسانی که با آن‌ها حرف می‌زدم و به حرف‌هایم گوش می‌دادند.» زندگی حرفه‌ای. ورود به سینما. آلَن در ۱۹۵۶ از خدمت در ارتش ترخیص شد و به‌عنوان باربر و سپس به‌عنوان پیش‌خدمت در کافه‌های مختلف پاریس به کار پرداخت و بین روسپی‌ها و گانگسترها زندگی می‌کرد. او درآمد ثابتی نداشت و مستقل از
زندگی می‌کرد. او درآمد ثابتی نداشت و مستقل از خانواده زندگی می‌کرد. طی همین مدت، با بسیاری از بازیگران که در کافه‌های محل کارش رفت‌وآمد داشتند آشنا شد. یکی از آن بازیگران، ژان-کلود بریالی بود. کسانی که دربارهٔ زندگی او تحقیق کرده‌اند می‌گویند که او با دنیای زیرزمینی جنایتکاران در ارتباط بوده و مدتی هم با آنها زندگی می‌کرد. این دو دوست، یعنی دلون و بریالی در سال ۱۹۵۷ تصمیم گرفتند با هم به جشنوارهٔ فیلم کن بروند. این تصمیم، زندگی آلَن را برای همیشه تغییر داد. آلَن که یک آدم معمولی بود و هیچ‌گونه تجربهٔ
داد. آلَن که یک آدم معمولی بود و هیچ‌گونه تجربهٔ بازیگری نداشت و آن شب هم با یک دست لباس کرایه‌ای به جشنواره رفته بود پس از بازگشت از جشنواره به یک فوق‌ستاره تبدیل شد. زیرا دیوید او. سلزنیک، تهیه‌کننده آمریکایی ظاهر دلون را پسندید و با او قرارداد امضا کرد. چهرهٔ فوق‌العاده جذاب او در آن مجلس کاملاً سرآمد همگان بود و در آنجا بود که کارگردانان مختلف به سراغ او آمدند و بیشتر در نقش دزد یا آدمکش اجیرشده بازی می‌کرد. اوج. دلون در دهه ۱۹۶۰ ستاره سینمای اروپا بود. او از همان آغاز کار در فیلم‌هایی که حدس می‌زد
او از همان آغاز کار در فیلم‌هایی که حدس می‌زد فروش خوبی داشته باشند به جای دستمزد، درصدی از فروش فیلم را می‌گرفت و از این راه، پول خوبی به‌دست آورد. او در دههٔ ۱۹۷۰ علاوه بر بازی در فیلم، دومین شرکت تولید فیلم خود را تأسیس کرد و به جمع‌آوری ثروت پرداخت. او در آن هنگام یکی از ثروتمندان جهان بود و فیلم‌هایی با نشان‌واره AD تهیه می‌کرد. او سپس یک شرکت هواپیمایی راه‌اندازی کرد و بخشی از ثروت خود را در زمینهٔ موردعلاقه خود یعنی جمع‌آوری آثار هنری و پرورش اسب‌های مسابقه، سرمایه‌گذاری کرد. گنجینهٔ شخصی او کم‌نظیر
مسابقه، سرمایه‌گذاری کرد. گنجینهٔ شخصی او کم‌نظیر است. او صاحب عتیقه‌هایی است که بسیاری از آن‌ها در موزه‌ها به نمایش گذاشته شده‌اند. او در دههٔ ۱۹۸۰ به سوئیس نقل مکان کرد تا بر عملکرد شرکتی که محصولاتش را به نام «آلَن دلون» به فروش می‌رساند نظارت بهتری داشته باشد. دفتر این شرکت در شهر ژنو است. آمریکا. دلون در اوایل دهه ۱۹۶۰ چند سال به هالیوود رفت و در چند فیلم آمریکایی بازی کرد که ضعیف‌ترین دوره کاری او بود. او در سال ۱۹۶۷ به فرانسه بازگشت. موج نو. دلون هرگز در فیلمی‌ از موج نوی فرانسه بازی نکرد و در عوض
در فیلمی‌ از موج نوی فرانسه بازی نکرد و در عوض در فیلم‌هایی با گرایش محافظه‌کار بازی کرد. افول و کناره‌گیری. دلون در اواخر دهۀ ۱۹۸۰ کم‌کار شد و از دهۀ ۱۹۹۰ تا پایان عمر در نقش‌های افتخاری و گذرا بازی کرد. آلَن در سال ۱۹۹۸ در فیلم "نیمه شانس" در کنار ژان-پل بلموندو بازی کرد و سپس اعلام بازنشستگی کرد و گفت: «من در بیشتر فیلم‌هایی که بازی کرده‌ام یا دزد بوده‌ام یا پلیس، اما جالب این است که فرقی نمی‌کرده است که چه‌کاره بوده‌ام؛ در همهٔ فیلم‌ها تنها بوده‌ام. نمی‌دانم، اما فکر می‌کنم کارگردان‌ها و حتی تماشاگران
اما فکر می‌کنم کارگردان‌ها و حتی تماشاگران همیشه دوست دارند مرا تنها ببینند». زندگی خصوصی. روابط عاشقانه. نخستین نامزد او رومی اشنایدر بود. آنها رابطه‌ای عمیق داشتند. اما پیش از آن‌که کارشان به ازدواج کشیده شود، از هم جدا شدند. آلَن دلون سپس در سال ۱۹۶۴ با ناتالی کانوواس ازدواج کرد و از او صاحب یک پسر به نام «آنتونی» شد. وی بازیگر سینما است. این دو در سال ۱۹۶۹ از هم جدا شدند. اما در سال ۱۹۶۸ یک حادثهٔ مهم در زندگی آلَن رخ داد. در این سال، جسد استفن مارکوویچ محافظ سابق دلون در گاراژ خانهٔ وی پیدا شد. شایعات
محافظ سابق دلون در گاراژ خانهٔ وی پیدا شد. شایعات حاکی از آن بود که آلَن دلون وی را به‌دلیل علاقه به ناتالی کشته است. اما زاویهٔ تاریک آن قتل هیچ‌گاه روشن نشد و آلَن هم تبرئه شد. آلَن دلون در سال ۱۹۸۷ در ۵۲ سالگی با یک مانکن هلندی به نام رُزالی فان بیرمَن ازدواج کرد و از او صاحب دختری به نام آنوشکا و پسری به نام «آلَن فابیانی» شد. این دو در سال ۲۰۰۲ از هم جدا شدند. قتل مارکوویچ. در سال ۱۹۶۸ یکی از محافظان دلون به نام استِوان مارکوویچ به قتل رسید. برادر مقتول با استناد به یک یادداشت به‌جا مانده‌ از
مقتول با استناد به یک یادداشت به‌جا مانده‌ از مارکوویچ، دلون و دوستانش را مسئول این قتل دانست. بعدها عکس‌های مخفی از کلود پمپیدو همسر ژرژ پمپیدو (نخست‌وزیر وقت و بعدها رئیس‌جمهور فرانسه) پیدا شد که نشان می‌دادند او با افرادی غیر از همسرش رابطه جنسی دارد و مرگ این محافظ به‌ خاطر این عکس‌ها و حلقه خصوصی اطرافیان دلون است که مهمانی‌هایی برای همخوابگی مهمانان بانفوذش ترتیب می‌داده است. درستی هیچ یک از این ادعاها هرگز ثابت نشد و قتل مارکوویچ همچنان حل‌نشده باقی ماند. اما دلون تا پایان عمر درگیر پیامدهای آن بود.
اما دلون تا پایان عمر درگیر پیامدهای آن بود. فرزندان. دلون به‌طور رسمی، دو پسر و یک دختر دارد. اما پسر سومی به نام آری بولونی از نیکو، ستارهٔ آلمانی راک گروه «ولوت آندرگراوند» دارد که در سال ۱۹۶۲ زاده شده و در سال ۲۰۲۲ ظاهراً بر اثر مصرف بیش از اندازهٔ مواد مخدر در پاریس درگذشته است. دلون همواره وجود او را انکار می‌کرد. فرزندان دلون رابطهٔ خوبی با یکدیگر ندارند. او رفتاری به‌شدت سختگیرانه با دو پسر خود داشت. تاجایی‌که سر و کار هر دو آن‌ها به مواد مخدر، اسلحه، و زندان افتاد. او رابطهٔ نزدیکی با دختر خود
و زندان افتاد. او رابطهٔ نزدیکی با دختر خود آنوشکا دارد. دلون وصیت کرده که نیمی از دارایی او به آنوشکا و نیمی دیگر بین دو فرزند پسرش تقسیم شود. نگهداری غیر مجاز سلاح. فوریه ۲۰۲۴ پلیس فرانسه ۷۲ قبضه اسلحه گرم و بیش از سه هزار گلوله از خانه او ضبط کرد. دادستان گفت که او مجوز داشتن سلاح نداشته است. همچنین یک میدان تیراندازی نیز در خانه دیگر او در منطقه دوشی موکوربون در ۱۳۵ کیلومتری جنوب پاریس پیدا شد. جهت‌گیری سیاسی. او در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۳ اعلام کرد که طرفدار جناح تندرو راست است. او گفت: «سال‌هاست، تیم
جناح تندرو راست است. او گفت: «سال‌هاست، تیم پدر و دختر لوپن (ژان ماری، رئیس پیشین اجتماع ملی و مارین، رهبر فعلی آن) می‌جنگند، اما آنها تنها بودند… اکنون، برای اولین بار، دیگر تنها نیستند. آنها مردم فرانسه را همراه خود دارند. حتی این موضوع به ژنو (سوییس) هم رسیده است، فوق‌العاده مهم است که آنها هم دیگر از این قضایا خسته شده‌اند.» درگذشت. دلون در ۱۸ اوت ۲۰۲۴ در خانه خود در منطقه در ۱۳۵ کیلومتری جنوب پاریس درگذشت. او ۸۸ سال داشت. او در اوایل همان سال به لنفوم سلول B مبتلا شده بود. آلن دلون به دلیل علاقه به
سلول B مبتلا شده بود. آلن دلون به دلیل علاقه به سگش «لوبو» وصیت کرده بود پس از مرگ، او را کشته و با او دفن کنند. اما خانواده او بنا به درخواست فعالان حقوق حیوانات اقدام به این کار نکردند. جوایز. او در سال ۱۹۹۵ خرس طلایی دستاوردهای یک عمر را از جشنواره فیلم برلین گرفت. دلون در سی و دومین دورهٔ جشنوارهٔ فیلم کن ۲۰۱۹ نخل طلای افتخاری این جشنواره را دریافت کرد. این آخرین حضور او در انظار عمومی بود. ایران. دلون محبوبیت زیادی در ایران داشت. او در سال ۱۳۵۵ به تهران سفر کرد. در سال‌های پس از انقلاب نیز با وجود
سفر کرد. در سال‌های پس از انقلاب نیز با وجود محدودیت در نمایش فیلم‌های خارجی در تلویزیون و سینماهای ایرا پخش فیلم‌های آلن دلون متوقف نشدند. در این دوره، فیلم‌های جنایی او در دهۀ ۱۹۷۰ بیشتر از دیگر کارهای او در ایران به نمایش درآمدند. تقریباً در همه این فیلم‌ها خسرو خسروشاهی صدا پیشه او بود. او همچنین در اتحاد جماهیر شوروی نیز بسیار محبوب بود. بطوریکه در فیلم "تهران ۴۳" ساخت آن کشور بازی کرد.
شکیرا ایزابل مبارک ریپل (؛ زادهٔ ۲ فوریه ۱۹۷۷) خواننده و ترانه‌نویس کلمبیایی است. او در ۱۳ سالگی نخستین ترانهٔ خود را زیر نظر سونی میوزیک کلمبیا ضبط کرد. دو آلبوم نخستش، "افسون" (۱۹۹۱) و "خطر" (۱۹۹۳)، با استقبال محدودی مواجه شدند، اما این تجربه مسیر هنری او را برای موفقیت‌های بعدی هموار کرد. شکیرا با آلبوم‌های "پابرهنه" (۱۹۹۵) و "دزدان کجایند؟" (۱۹۹۸) به یکی از محبوب‌ترین ستاره‌های موسیقی در کشورهای اسپانیایی‌زبان تبدیل شد. نخستین آلبوم انگلیسی‌زبان او، "سرویس رختشویی"، در سال ۲۰۰۱ منتشر شد و با فروش بیش از
رختشویی"، در سال ۲۰۰۱ منتشر شد و با فروش بیش از ۱۳ میلیون نسخه در سراسر جهان موفقیتی چشمگیر به دست آورد. تک‌آهنگ‌های «هرگاه، هرجا» و «در زیر تن‌پوشت» از این آلبوم، شهرت جهانی او را تثبیت کردند و شکیرا را به‌عنوان یکی از چهره‌های برجستهٔ موسیقی متقاطع معرفی نمودند. او را اغلب «ملکهٔ موسیقی لاتین» می‌نامند و به دلیل تنوع در سبک‌های موسیقی شناخته می‌شود. موفقیت شکیرا بیش از پیش با آلبوم‌های اسپانیایی‌زبانش از جمله "دلبستگی دهانی جلد ۱" (۲۰۰۵)، "خورشید در می‌آید" (۲۰۱۰) و "شخص زرین" (۲۰۱۷) تثبیت شد؛ آلبوم‌هایی
(۲۰۱۰) و "شخص زرین" (۲۰۱۷) تثبیت شد؛ آلبوم‌هایی که همگی در صدر جدول "بیلبورد" آلبوم‌های لاتین قرار گرفتند. آلبوم‌های انگلیسی او نیز، مانند "دلبستگی دهانی جلد ۲" (۲۰۰۵)، "گرگ ماده" (۲۰۰۹) و "شکیرا" (۲۰۱۴)، در کشورهای مختلف جهان موفق به دریافت گواهی طلا، پلاتین یا چندپلاتین از انجمن صنعت ضبط آمریکا شدند. افزون بر این، برخی تک‌آهنگ‌های او در چندین کشور صدر جدول‌های موسیقی را به دست آوردند؛ از جمله «شکنجه»، «باسن دروغ نمی‌گوید»، «دروغگوی زیبا»، «واکا واکا (این بار نوبت آفریقاست)»، «لوکا» و «باج‌گیری». شکیرا
بار نوبت آفریقاست)»، «لوکا» و «باج‌گیری». شکیرا همچنین در دو فصل از برنامهٔ تلویزیونی آمریکایی "د ویس" (۲۰۱۳–۲۰۱۴) به عنوان داور و مربی حضور داشت. شکیرا جوایز متعددی دریافت کرده است؛ از جمله سه جایزه گرمی، دوازده جایزه گرمی لاتین، چهار جایزه موزیک ویدئوی ام‌تی‌وی، هفت جایزه موسیقی بیلبورد، سی‌ونه جایزه موسیقی لاتین بیلبورد، شش رکورد جهانی گینس و یک ستاره در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود. در سال ۲۰۰۹، بیلبورد او را به‌عنوان برترین هنرمند زن لاتین معرفی کرد. شکیرا با فروش بیش از ۷۵ میلیون رکورد در سراسر جهان،
با فروش بیش از ۷۵ میلیون رکورد در سراسر جهان، همچنان یکی از پرفروش‌ترین هنرمندان موسیقی در جهان است. او به‌عنوان پرمخاطب‌ترین هنرمند لاتین در اسپاتیفای شناخته می‌شود و یکی از تنها سه هنرمند زن است که دو ویدیو با بیش از دو میلیارد بازدید در یوتیوب دارد. شکیرا به‌دلیل فعالیت‌های خیرخواهانه در بنیاد برفوت و سهم چشمگیرش در موسیقی، در سال ۲۰۱۱ جوایز "هنرمند سال آکادمی موسیقی لاتین" و "هنرمند سال بنیاد هاروارد" را دریافت کرد. همان سال او به عضویت کمیسیون مشورتی رئیس‌جمهور ایالات متحده در زمینهٔ تعالی آموزشی برای
ایالات متحده در زمینهٔ تعالی آموزشی برای اسپانیایی‌تبارها منصوب شد. "مجلهٔ فوربز" نیز او را در فهرست زنان پردرآمد موسیقی در سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۹ قرار داد. شکیرا همچنین نخستین هنرمندی است که سه بار در جام جهانی فیفا اجرا کرده است. ابتدای زندگی. شکیرا در شهر بارانکیا، کلمبیا زاده شد. او تنها فرزند ویلیام مبارک چادید و نیدیا دل کارمن ریپل تورادو است. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او اهل لبنان بودند که به نیویورک مهاجرت کردند؛ جایی که پدرش در آن‌جا متولد شد. سپس پدرش در پنج‌سالگی شکیرا به کلمبیا بازگشت. نام او
پدرش در پنج‌سالگی شکیرا به کلمبیا بازگشت. نام او برگرفته از واژهٔ عربی «"شاکرة"» است که مؤنث «"شاکر"» به معنای شکرگزار است. او از سوی مادر دارای ریشه‌های کاتالانی، اسپانیایی و ایتالیایی است. شکیرا دارای مذهب کاتولیک است و در مدارس کاتولیک تحصیل کرد. او از ازدواج قبلی پدرش هشت خواهر و برادر ناتنی بزرگ‌تر دارد. او بیشتر دوران کودکی خود را در بارانکیا گذراند. شکیرا در چهار سالگی نخستین ترانهٔ خود را با عنوان «La Rosa De Cristal» () نوشت و از همان کودکی به داستان‌نویسی پدرش علاقه داشت. او در هفت‌سالگی یک ماشین
پدرش علاقه داشت. او در هفت‌سالگی یک ماشین تحریر به‌عنوان هدیهٔ کریسمس از پدرش دریافت کرد و از آن زمان به نوشتن ترانه‌هایش ادامه داد. در دو سالگی یکی از برادران ناتنی خود را در یک تصادف رانندگی از دست داد و در هشت‌سالگی ترانهٔ «Tus gafas oscuras» () را در یاد پدرش نوشت که پس از مرگ فرزندش سال‌ها عینک تیره می‌زد. در همان دوران، شکیرا در یک رستوران محلی با ساز گابلت درام آشنا شد و شروع به رقص روی میز کرد. این تجربه علاقهٔ او به موسیقی و اجرا را شکل داد. او در مدرسه کاتولیک برای هم‌کلاسی‌ها و معلمان آواز
در مدرسه کاتولیک برای هم‌کلاسی‌ها و معلمان آواز می‌خواند، اما در گروه کُر پذیرفته نشد زیرا ویبراتوی صدایش را بسیار قوی دانستند و معلم موسیقی صدای او را به بز تشبیه کرد. به‌دلیل اختلال ADHD، بارها از کلاس درس اخراج می‌شد. در عین حال، جمعه‌ها در مدرسه رقص شکم اجرا می‌کرد و به‌عنوان «دخترک رقاص شکم» شناخته می‌شد. او می‌گوید همین دوران بود که به اجرای زنده علاقه‌مند شد. پدرش نیز یک‌بار او را به دیدن کودکان یتیم برد تا قدر داشته‌هایش را بداند؛ تجربه‌ای که انگیزهٔ فعالیت‌های خیرخواهانهٔ او در سال‌های بعد شد. بین
فعالیت‌های خیرخواهانهٔ او در سال‌های بعد شد. بین سنین ۱۰ تا ۱۳ سالگی، شکیرا در رویدادهای مختلف شهر بارانکیا اجرا داشت و به‌تدریج شناخته شد. در این دوران با تهیه‌کنندهٔ محلی مونیکا آریزا آشنا شد که استعداد او را کشف کرد. آریزا در سفری به بوگوتا، اجرای شکیرا را به سیرو وارگاس، از مدیران سونی، معرفی کرد. اجرای شکیرا چنان مورد توجه قرار گرفت که سونی کلمبیا پس از چند اجرا، قراردادی سه‌آلبومی با او امضا کرد. حرفه. ۱۹۹۰–۱۹۹۵: آغاز فعالیت. نخستین آلبوم شکیرا با نام "افسون" در سال ۱۹۹۰، زمانی که تنها ۱۳ سال داشت،
"افسون" در سال ۱۹۹۰، زمانی که تنها ۱۳ سال داشت، در سونی میوزیک کلمبیا ضبط و در ژوئن ۱۹۹۱ منتشر شد. ترانه‌های این آلبوم مجموعه‌ای از آثار او از سن هشت‌سالگی بودند که در سبک پاپ-راک و بالاد نوشته شده بودند. آلبوم شامل سه تک‌آهنگ نیز بود. هرچند در رادیو کلمبیا توجه زیادی جلب کرد، اما از نظر تجاری موفق نبود و تنها حدود ۱۲۰۰ نسخه از آن به فروش رسید. پس از انتشار "افسون"، ناشر از شکیرا خواست برای ضبط آلبوم بعدی آماده شود. او در فوریهٔ ۱۹۹۳ به جشنواره موسیقی وینیا دل مار در شیلی دعوت شد؛ جشنواره‌ای که فرصتی برای
دل مار در شیلی دعوت شد؛ جشنواره‌ای که فرصتی برای خوانندگان تازه‌کار آمریکای لاتین بود. شکیرا با اجرای قطعهٔ «Eres» مقام سوم را به دست آورد و در میان داوران کسی که به او رأی داد ریکی مارتین ۲۰ ساله بود. دومین آلبوم او، "خطر"، در مارس ۱۹۹۳ منتشر شد. شکیرا از نتیجهٔ نهایی آلبوم راضی نبود و به‌دلیل خودداری از تبلیغ آن، این اثر نیز از نظر تجاری موفقیتی کسب نکرد. پس از آن تصمیم گرفت مدتی از موسیقی فاصله بگیرد تا تحصیلات دبیرستانی‌اش را به پایان برساند. در همان سال، او در مجموعهٔ تلویزیونی کلمبیایی "دی اوسیس"
سال، او در مجموعهٔ تلویزیونی کلمبیایی "دی اوسیس" ("The Oasis") که داستان آن بر اساس فاجعه آرمرو در سال ۱۹۸۵ ساخته شده بود، ایفای نقش کرد. این دو آلبوم نخست بعدها از انتشار خارج شدند و در دیسکوگرافی رسمی شکیرا جای نگرفتند و تنها به‌عنوان آثار تبلیغاتی شناخته می‌شوند. ۱۹۹۵–۲۰۰۰: پیشرفت در موسیقی لاتین. شکیرا نخست تک‌آهنگ «کجا هستی، عشق؟» () را ضبط کرد که ابتدا در آلبوم گردآوری "Nuestro Rock Volumen II" و سپس در "پابرهنه" منتشر شد. موفقیت این ترانه در رادیوهای کلمبیا باعث شد سونی میوزیک با وجود ناکامی‌های
کلمبیا باعث شد سونی میوزیک با وجود ناکامی‌های تجاری پیشین، فرصت دیگری به او بدهد. با الهام از موسیقی کشورهای مختلف و تأثیرپذیری از سبک هنری آلانیس موریست، شکیرا همکاری با لوئیس فرناندو اوچوآ را آغاز کرد و سومین آلبوم استودیویی خود را با پشتیبانی کلمبیا رکوردز تهیه کرد. حاصل این همکاری آلبوم "پابرهنه" () بود که در اکتبر ۱۹۹۵ در آمریکای لاتین و فوریه ۱۹۹۶ در ایالات متحده منتشر شد. این آلبوم با شش تک‌آهنگ موفق از جمله «من اینجا هستم»، «کجا هستی، عشق؟»، «پاهای برهنه، رویاهای سفید»، «تکه‌ای کوچک از عشق»، «گلچین
رویاهای سفید»، «تکه‌ای کوچک از عشق»، «گلچین ادبی» و «چیزی که می‌خواهد، می‌کشدش» به محبوبیت رسید و در جدول آلبوم‌های لاتین بیلبورد به رتبهٔ پنجم رسید. در اوت ۱۹۹۶، این آلبوم از انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا گواهی پلاتینیوم دریافت کرد. تور بین‌المللی "تور پابرهنه" با ۲۰ اجرا از مارس ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷ برگزار شد. آلبوم سرانجام بیش از ۵ میلیون نسخه در جهان فروخت و موفقیت آن به انتشار آلبوم "ریمیکس‌ها"، شامل نسخه‌های پرتغالی برخی ترانه‌ها برای بازار برزیل، انجامید. چهارمین آلبوم استودیویی شکیرا، "دزدان
انجامید. چهارمین آلبوم استودیویی شکیرا، "دزدان کجایند؟"، در سپتامبر ۱۹۹۸ با تهیه‌کنندگی اجرایی امیلیو استفان منتشر شد. نام آلبوم برگرفته از حادثه‌ای بود که طی آن متون موسیقی‌اش در فرودگاه به سرقت رفت. این آلبوم به موفقیتی بزرگ دست یافت و در ایالات متحده بیش از ۱٫۵ میلیون نسخه و در سراسر جهان بیش از ۷ میلیون نسخه فروش کرد. "دزدان کجایند؟" توانست برای ۱۱ هفته صدرنشین جدول آلبوم‌های لاتین بیلبورد باشد و به رتبهٔ ۱۳۱ در بیلبورد ۲۰۰ برسد. هشت تک‌آهنگ این آلبوم به جدول‌های بیلبورد راه یافتند که از جمله آن‌ها
به جدول‌های بیلبورد راه یافتند که از جمله آن‌ها «کور، ناشنوا و بی‌صدا»، «مگس در خانه»، «باور نمی‌کنم»، «اجتناب‌ناپذیر»، «تو»، «دزدان کجایند؟»، «روز هشتم (ترانه)» و «چشمان تو» بودند. شکیرا در ۱۹۹۹ برای نخستین بار نامزد دریافت جایزه گرمی در شاخهٔ "بهترین آلبوم راک لاتین" شد. نخستین آلبوم زندهٔ او، "ام‌تی‌وی آنپلاگد"، در اوت ۱۹۹۹ در نیویورک ضبط شد و از سوی منتقدان تحسین شد. سپس در مارس ۲۰۰۰، شکیرا تور "تور آنفیبیو" را در آمریکای لاتین و ایالات متحده برگزار کرد. او در اوت همان سال برنده جایزه موزیک ویدئوی
کرد. او در اوت همان سال برنده جایزه موزیک ویدئوی ام‌تی‌وی در شاخهٔ «انتخاب مردم» و «هنرمند بین‌المللی محبوب» برای «Ojos Así» شد و در سپتامبر ۲۰۰۰ این قطعه را در مراسم افتتاحیهٔ جایزه گرمی لاتین اجرا کرد، جایی که در پنج شاخه نامزد شد: آلبوم سال و بهترین آلبوم پاپ (برای "ام‌تی‌وی آنپلاگد"), بهترین مجری زن راک (برای «Octavo Día»)، بهترین مجری زن پاپ و بهترین موزیک ویدئوی کوتاه (برای «Ojos Así»). ۲۰۰۱–۲۰۰۴: ورود به بازار انگلیسی‌زبان با آلبوم سرویس رختشویی. پس از موفقیت آلبوم "دزدان کجایند؟" () و اجرای
پس از موفقیت آلبوم "دزدان کجایند؟" () و اجرای تحسین‌شدهٔ "ام‌تی‌وی آنپلاگد"، شکیرا کار بر روی نخستین آلبوم کراس‌اوور انگلیسی خود را آغاز کرد. او زبان انگلیسی را با کمک گلوریا استفان آموخت. ترانهٔ «هرگاه، هرجا» () به‌عنوان اولین تک‌آهنگ آلبوم منتشر شد و با استفاده از سازهای سنتی موسیقی آند از جمله موسیقار به یکی از موفق‌ترین ترانه‌های بین‌المللی او بدل شد؛ این ترانه در بسیاری از کشورها به رتبهٔ یک رسید و در بیلبورد هات ۱۰۰ ایالات متحده تا رتبهٔ ششم صعود کرد. پنجمین آلبوم استودیویی و نخستین آلبوم
صعود کرد. پنجمین آلبوم استودیویی و نخستین آلبوم انگلیسی‌زبان شکیرا با عنوان "Laundry Service" (و با نام "Servicio de Lavandería" در آمریکای لاتین و اسپانیا) در ۱۳ نوامبر ۲۰۰۱ منتشر شد. این آلبوم با فروش بیش از ۲۰۰ هزار نسخه در هفتهٔ نخست، به رتبهٔ سوم بیلبورد ۲۰۰ رسید و تا ژوئن ۲۰۰۴ از RIAA گواهی سه‌بار پلاتینیوم دریافت کرد. این موفقیت حضور شکیرا را در جریان اصلی موسیقی آمریکای شمالی تثبیت کرد. از این آلبوم هفت تک‌آهنگ منتشر شد: «هرگاه، هرجا»، «در زیر تن‌پوشت»، «اعتراض (تانگو)»، «تنها کس»، «ترکت می‌کنم
«اعتراض (تانگو)»، «تنها کس»، «ترکت می‌کنم مادرید»، «که بمانی» و «شعری برای یک اسب». زندگی شخصی. فرار مالیاتی. در ژوئیهٔ ۲۰۲۲ دادستان‌های اسپانیا برای شکیرا درخواست بیش از ۸ سال حبس و جریمه‌ای تا ۲۴ میلیون یورو مطرح کردند. به‌گفتهٔ دادستان‌ها، او در سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ عملاً در اسپانیا اقامت داشت اما محل اقامت خود را کشور دیگری اعلام کرده بود. مطابق قانون اسپانیا، هر فردی که بیش از ۱۸۳ روز در سال در این کشور اقامت کند باید بابت همهٔ درآمدهای جهانی خود مالیات بپردازد. دادستانی همچنین به خرید خانه در بارسلون
بپردازد. دادستانی همچنین به خرید خانه در بارسلون در سال ۲۰۱۲ و زندگی مشترک او با جرارد پیکه اشاره کرد. شکیرا در سال ۲۰۱۵ اسپانیا را به‌عنوان محل اقامت دائم به ادارهٔ مالیات معرفی کرد. در ۲۰ نوامبر ۲۰۲۳، شکیرا در نخستین روز دادگاه بارسلونا با یک توافق قضایی پرونده را مختومه کرد: پرداخت جریمهٔ ۷٫۳ میلیون یورو (حدود ۸ میلیون دلار) و دریافت ۳ سال حبس تعلیقی؛ برخی گزارش‌ها از جریمهٔ جداگانهٔ ۴۳۲ هزار یورو برای تعلیق/تبدیل مجازات نیز خبر داده‌اند. شکیرا در بیانیه‌های عمومی خود تأکید کرده که پذیرش این توافق برای
عمومی خود تأکید کرده که پذیرش این توافق برای حفظ آرامش فرزندانش بوده و به بی‌گناهی خود باور دارد. همچنین، رسیدگی جداگانه به وضعیت مالیاتی سال ۲۰۱۸ که در ۲۰۲۳ آغاز شده بود، در مهٔ ۲۰۲۴ به دلیل نبود شواهد کافی متوقف شد.
قیصر ( ; )، عنوانی است که از نظر تاریخی توسط امپراتوران آلمانی و اتریشی استفاده می‌شده است. در زبان آلمانی، این عنوان در اصل به حاکمان در هر کجای جهان که بالاتر از رتبه پادشاه () باشند، اطلاق می‌شود. در انگلیسی، کلمه «قیصر» عمدتاً به امپراتوران امپراتوری آلمان متحد (۱۸۷۱–۱۹۱۸) و امپراتوران امپراتوری اتریش (۱۸۰۴–۱۹۱۸) اطلاق می‌شود. در طول جنگ جهانی اول احساسات ضد آلمانی در اوج خود بود؛ بنابراین اصطلاح «قیصر» - به ویژه هنگامی که به ویلهلم دوم، امپراتور آلمان اطلاق می‌شد - در کشورهای انگلیسی‌زبان بار معنایی
اطلاق می‌شد - در کشورهای انگلیسی‌زبان بار معنایی منفی قابل توجهی پیدا کرد. در اروپای مرکزی، به ویژه بین شمال ایتالیا و جنوب لهستان، بین غرب اتریش و غرب اوکراین و در باواریا، فرانتس یوزف یکم، امپراتور اتریش هنوز هم با (امپراتور) مرتبط است. در نتیجه سلطنت طولانی او از ۱۸۴۸ تا ۱۹۱۶ و عصر طلایی مرتبط با آن قبل از جنگ جهانی اول، این عنوان اغلب هنوز هم از احترام تاریخی بسیار بالایی در این منطقه جغرافیایی برخوردار است. واژه‌شناسی. قیصر در فارسی برگرفته از تلفظ عربی واژهٔ لاتین کایسار (Caesar) است که در ایران پیش
واژهٔ لاتین کایسار (Caesar) است که در ایران پیش از اسلام کِیسَر تلفظ می‌شده‌است. همانند عنوان اسلاوی تزار ، قیصر مستقیماً از عنوان امپراتوران روم، سزار گرفته شده است که آن نیز به نوبه خود از نام شخصی ژولی سزار، شاخه‌ای از تیره (طایفه) جولیا که ژولیوس سزار جد دودمان ژولیو کلودین به آن تعلق داشت، گرفته شده است. بر اساس حکایتی که در کتاب «سوتونیوس» («دیووس ژولیوس» ۷۹٫۲) گزارش شده است، گفته شده است که خود سزار زمانی از فامیل خود به عنوان یک لقب استفاده کرده است؛ اما این در نهایت بعید است. اگرچه پادشاهان
است؛ اما این در نهایت بعید است. اگرچه پادشاهان بریتانیایی که به عنوان «امپراتور هند» شناخته می‌شدند، در هندی و اردو نیز قیصر هند نامیده می‌شدند، اما این کلمه، اگرچه در نهایت ریشه لاتین یکسانی دارد، از "قیصر" فارسی گرفته شده است، نه از آلمانی. عنوان در تاریخ آلمان و پیشینیان. امپراتوران مقدس روم (۹۶۲–۱۸۰۶) خود را «قیصر» نامیدند، که عنوان امپراتوری را با عنوان «قیصر» ترکیب می‌کردند. پادشاه رومن‌ها (مورد وارث تعیین شده قبل از تاجگذاری امپراتوری). آنها حکومت خود را ادامه حکومت امپراتوری روم می‌دانستند و از
خود را ادامه حکومت امپراتوری روم می‌دانستند و از عنوان برگرفته از عنوان «سزار» برای بازتاب میراث فرضی خود استفاده می‌کردند. از سال ۱۴۵۲ تا ۱۸۰۶، به جز سال‌های ۱۷۴۲–۱۷۴۵، تنها اعضای دودمان هابسبورگ «امپراتور مقدس روم» بودند. در سال ۱۸۰۶، امپراتوری مقدس روم منحل شد، اما عنوان «قیصر» توسط دودمان هابسبورگ حفظ شد، که رئیس آن، از آغاز سال ۱۸۰۴، امپراتور عنوان قیصر اتریش را به خود اختصاص داد. پس از سال ۱۲۷۳، اکثر پادشاهان یا امپراتوران مقدس روم از دودمان هابسبورگ بودند، بنابراین آنها خود را وارث مشروع عنوانی
بودند، بنابراین آنها خود را وارث مشروع عنوانی می‌دیدند که برگزیده بودند. با وجود جاه‌طلبی‌های هابسبورگ، امپراتوری اتریش دیگر نمی‌توانست ادعای حکومت بر بیشتر آلمان را داشته باشد، اگرچه آنها علاوه بر اتریش، بر مناطق وسیعی از سرزمین‌های مسکونی غیرآلمانی‌ها حکومت می‌کردند. به گفته مورخ فریدریش هیر، امپراتور هابسبورگ اتریش همچنان یک "auctoritas" از نوع خاص باقی ماند. او «نوه سزارها» بود، حامی کلیسای مقدس باقی ماند، اما بدون اینکه ادیان دیگر را از این امر مستثنی کند. در این سنت، امپراتور اتریش خود را حامی مردم،
کند. در این سنت، امپراتور اتریش خود را حامی مردم، اقلیت‌ها و همه جوامع مذهبی خود می‌دانست. در این راستا، اقلیت‌ها در سلطنت هابسبورگ، و همچنین یهودیان از یک سو و مسلمانان از سوی دیگر، به امپراتور وفادار بودند (آلمانی:kaisertreu). در سال ۱۸۶۷ طی سازش اتریشی-مجاری، امپراتوری اتریش به دولت اتریش-مجارستان (به اصطلاح سلطنت دانوب) تقسیم شد، و فرانتس یوزف یکم، مانند جانشینش کارل یکم، امپراتور اتریش و پادشاه مجارستان بود. در نتیجه این سنت بی‌وقفه چند قرنی، امروزه اعضای خانواده هابسبورگ اغلب به عنوان والاحضرت‌های
اعضای خانواده هابسبورگ اغلب به عنوان والاحضرت‌های امپراتوری (آلمانی: Kaiserliche Hoheit) و به عنوان مثال، اعضای نشان امپراتوری و سلطنتی سنت جورج به عنوان شوالیه‌های امپراتوری شناخته می‌شوند. چهار قیصر امپراتوری اتریش وجود داشتند که همگی به دودمان هابسبورگ تعلق داشتند. آنها فهرستی رسمی از تاج‌ها، عناوین و افتخارات (عنوان بزرگ امپراتور اتریش) داشتند. قیصرهای امپراتوری اتریش (۱۸۰۴–۱۹۱۸) عبارت بودند از: کارل فن هابسبورگ در حال حاضر رئیس خاندان هابسبورگ است. با وحدت آلمان (به جز اتریش) در سال ۱۸۷۱، بحث‌هایی در