payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فرهنگی می‌پردازند، که از آن جمله می‌توان به نمایش رقص‌های تانگو، نمایش‌ها یا آثار فولکلور ملی اشاره کرد. کتابخانهٔ دکتر روبرتو اینسر بارکرو در ماناگوا قرار دارد، و با هدف معرفی فرهنگ نیکاراگوا بنا شده است. این کتابخانه، ۶۷۰۰۰ جلد کتاب دارد، خدمات اینترنت رایگان ارائه می‌دهد، از بایگانی روزنامه‌ای دارد که کاربران می‌توانند از آن روزنامه و مجله به امانت بگیرند، و نیز تمامی اطلاعات اقتصادی مربوط بانک مرکزی نیز در آن وجود دارد. علاوه بر این در غرفه‌ای از این ساختمان، نمایشگاهی دائمی از آثار نقاشی مشهور
این ساختمان، نمایشگاهی دائمی از آثار نقاشی مشهور نیکاراگوا و در کنار آنها، آثاری از هنرمندان نوظهوری که آیندهٔ نوید بخشی دارند، برپاست. در تالار سکه‌شناسی نیز نمایشگاهی دائمی از سکه‌ها، اسکناس‌ها و نشان‌های یادبود مربوط به تاریخ نیکاراگوا وجود دارد. بنای کاخ ملی از تأثیرگذارترین بناهای نیکاراگوا است. این ساختمان توسط رئیس‌جمهور خوان باوتیستا ساکاسا در سال ۱۹۳۵ بنا شده، و بخش‌های زیادی از تاریخ در آن گنجانده شده است. به مدت بیش از ۵۰ سال، کاخ ملی به عنوان مقر دولت مورد استفاده بود. در حال حاضر این بنا برای
دولت مورد استفاده بود. در حال حاضر این بنا برای امور متعدد و متنوعی مورد استفاده قرار می‌گیرد. آرشیو ملی، کتابخانهٔ ملی، و نیز موزهٔ ملی در این بنا قرار دارند. موزهٔ ملی به روی عموم مردم باز است، و قطعاً ارزش دیدن دارد. نه تنها گشت و گذار در اطراف چنین بنای عظیمی، دلچسب است، بلکه خود موزه نیز بسیار جالب توجه است، و آثار نقاشی، مجسمه‌های کوچک مربوط به عهد پیش از کلمبیا، سفال، و سایر آثار در آن به نمایش گذاشته شده است. در این موزه یک اتاق موسوم به «تاریخ ملی»، و اتاق دیگری با عنوان «نمادهای ملی» وجود دارد.
و اتاق دیگری با عنوان «نمادهای ملی» وجود دارد. همچنین فسیل ردپاهایی از افرادی گه از یک فوران آتشفشانی می‌گریخته‌اند، به چشم می‌خورد. مشهورترین فستیوال ماناگوا فستیوال متعلق به قدیس محافظ این شهر، سانتو دومینگو د گزمان است. در بامداد نخستین روز آگوست، «بایادا دل سانتو» رخ می‌دهد. در این رویداد، مجسمهٔ کوچکی از سانتو دومینگو از کلیسایی در لاس سیری تاس به کلیسای که در فاصلهٔ کمتر از یک کیلومتر از مرکز شهر فاصله دارد، برده می‌شود. این مجسمه تا بامداد روز دهم در این کلیسا می‌ماند؛ در این روز، «سوبیدا دل سانتو»
این کلیسا می‌ماند؛ در این روز، «سوبیدا دل سانتو» رخ می‌دهد، که در طول آن، مجسمه به جای اول خود بازگردانده می‌شود. هزاران تن از افراد مذهبی در این رخداد شرکت می‌جویند (تا این قدیس را به سبب معجزاتش سپاس گویند)، و به نوای گروه‌های موزیک می‌رقصند، و برخی از آن‌ها لباس‌های خاصی به تن دارند، و با ماسک‌های سرخ‌پوستی و بدن‌های نقاشی شده در این فستیوال شرکت می‌کنند. این جشن‌ها در هنگام عصر برگزار می‌شوند و بسیار شلوغ‌اند. در مراسم رژهٔ اسب‌ها نیز، مالکان و پرورش دهندگان اسب با بهترین اسب‌های خود شرکت می‌کنند.
دهندگان اسب با بهترین اسب‌های خود شرکت می‌کنند. تفریحات. تعدادی بار، کلوپ شبانه، کازینو، سالن نمایش و سینما در ماناگوا وجود دارد. در مقایسه با قیمت‌های اروپا و آمریکا، نوشیدنی‌های الکلی، نمایش‌های تئاتر و بلیت سینما نسبتاً ارزان ترند. در همهٔ مراکز خرید مهم سالن‌های سینما وجود دارد که فیلم‌هایی به زبان انگلیسی و اسپانیولی به نمایش می‌گذارند. سفارتخانهٔ کشورهای خارجی نیز جشنواره‌های فیلم را در ماناگوا پشتیبانی می‌کنند. در شهر رستوران‌هایی با طیف متنوعی از غذاها، شامل غذاهای ژاپنی، برزیلی، چینی، فرانسوی،
غذاها، شامل غذاهای ژاپنی، برزیلی، چینی، فرانسوی، هندی، اسپانیایی، مکزیکی، ایتالیایی، آرژانتینی، آلمانی، و نیکاراگوایی وجود دارد. در کنار این رستوران‌ها، برخی از مشهورترین رستوران‌های فست فود آمریکایی و داخلی، مانند پولو تیپ- تاپ و راستی- پولوس به چشم می‌خورد. ورزش ملی نیکاراگوا بیس بال است، و پس از آن و با فاصلهٔ کمی، فوتبال قرار دارد. اما در ماناگوا، بیس بال بی‌رقیب است. بسیاری از بازی‌های تیم بوئر ماناگوا در استادیوم ملی دنیس مارتینز برگزار می‌شود. هنگامی که این استادیوم در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ ساخته شد،
که این استادیوم در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ ساخته شد، مدرن‌ترین استادیوم آمریکای مرکزی به‌شمار می‌رفت، و در چند مورد میزبان جام جهانی بیس بال شد. امکانات ورزشی در ماناگوا شامل زمین‌های گلف، تنیس، بسکتبال، و والیبال نیز می‌شود، که در نقاط مختلف شهر قرار دارند. در سال‌های اخیر در نزد نیکاراگوایی‌های ثروتمند محبوبیتی نسبی یافته‌اند. بزرگ‌ترین و محبوب‌ترین آن‌ها کازینوی فرعون است که در حاشیهٔ کاره ترا نورته قرار دارد. اغلب اهالی ماناگوا علاقه دارند که با دوستان خود به گردش روند، و بنابراین رقص، یکی از سرگرمی‌های محبوب
روند، و بنابراین رقص، یکی از سرگرمی‌های محبوب و متداول است. در این شهر کلوپ‌های شبانه و بارها نیز وجود دارند، و محبوب‌ترین منطقه‌ای که این اماکن در آن قرار دارند، اصطلاحاً "زونا روساً (منطقهٔ قرمز) نامیده می‌شود، و در نزدیکی متروسنترو واقع است. علاوه بر سرگرمی‌های مذکور، در ماناگوا مجموعهٔ متنوعی از مراکز خرید، از بازارهای کشاورزی تا بوتیک‌های مجلل و فروشگاه‌های بزرگ نیز وجود دارد. مرکادو هوئمبس را می‌توان به عنوان یکی از بهترین بازارهای ماناگوا نامید، که در آن، خریداران می‌توانند همه چیز از مبلمان، هنرها
آن، خریداران می‌توانند همه چیز از مبلمان، هنرها و ساخته‌های بومی، تا میوه و سبزیجات و لباس بخرند. علاوه بر این در مراکز خرید متعددی نیز بوتیک‌های ویژه و فروشگاه‌های بزرگی از قبیل اکلیپس، کریون، و سیمن نیز وجود دارند، که تمامی مارک‌های بزرگ و مشهور اروپایی، آمریکایی، و استرالیایی لباس و لوازم آرایش زنان و مردان را عرضه می‌کنند. پالی، لا کولونیا، و لا یونیون نیز سوپرمارکت‌های مشهوری هستند که اجناس گوناگون و متنوعی در اغلب ساعات شبانه روز در آن‌ها به فروش می‌رسد، و در نقاط مختلف شهر قرار گرفته‌اند، و اقلام
و در نقاط مختلف شهر قرار گرفته‌اند، و اقلام بومی و خارجی را از همه جای دنیا عرضه می‌کنند. حمل و نقل. ماناگوا از نظر حمل و نقل یکی از شهرهای برتر نیکاراگوا به‌شمار می‌رود. تمامی جاده‌های اصلی نیکاراگوا به ماناگوا می‌رسند، و حمل و نقل عمومی برای انتقال افراد از به داخل و خارج این شهر، وضعیت مطلوبی دارد. چهار بزرگراه اصلی نیز به ماناگوا منتهی می‌شوند. بزرگراه پان آمریکن از شمال به شهر وارد می‌شود و ماناگوا را به بخش‌های شمالی و مرکزی نیکاراگوا متصل می‌کند. این بزرگراه، بزرگراه شمالی یا کاره ترا نورته نامیده
بزرگراه، بزرگراه شمالی یا کاره ترا نورته نامیده می‌شود. بزرگراه جنوبی یا کاره ترا سور بخش دیگری از بزرگراه پان آمریکن است، ماناگوا را به بخش‌های جنوبی، از قبیل ماسایا و گرانادا متصل می‌کند. کاره ترا نئووا ا لئون ماناگوا را به لئون پیوند می‌دهد. تمامی این بزرگراه‌ها در وضعیت بسیار مطلوبی قرار دارند و تراکم و ترافیک سبکی دارند. در داخل شهر ماناگوا افرادی که به محل کار خود رفت‌وآمد می‌کنند، از تاکسی یا اتوبوس استفاده می‌کنند؛ تاکنون در ماناگوا هیچ قطار برون‌شهری، تراموای، یا مونوریلی ساخته نشده است. اخیراً و
تراموای، یا مونوریلی ساخته نشده است. اخیراً و با پشتیبانی دولت ژاپن، استفاده از اتوبوس‌های مدرن مرسدس بنز در چندین خط اتوبوسرانی ماناگوا آغاز شده که هدف از آن، مدرنیزه کردن سیستم حمل و نقل شهر است. پروژهٔ دیگری که هم‌اکنون در دست اقدام است پروژه‌ای است که به نام «شبکهٔ تراموای یا خط اتوبوس» خوانده می‌شود، که در آن حمل و نقل در امتداد کاره ترا منتقل می‌شود، با این هدف که این سیستم به سایر بخش‌های شهر نیز گسترش یابد تا برخی از مشکلات ترافیکی ماناگوا حل شود. در ماناگوا چندین پایانهٔ اتوبوسرانی نیز برای حمل و
ماناگوا چندین پایانهٔ اتوبوسرانی نیز برای حمل و نقل درون‌شهری وجود دارد، که اغلب آن‌ها در نزدیکی بازار قرار دارند. اتوبوس‌هایی که به سوی مقصد خاصی حرکت می‌کنند یا به آن مقصد می‌رسند را اغلب می‌توان در یک پایانهٔ خاص یافت. مسافرانی که در حال سفر از شهری به شهر دیگر از ماناگوا عبور می‌کنند، ممکن است نیاز داشته باشند که از یک پایانه به پایانه‌ای دیگر در داخل شهر بروند. قبلاً قطاری از ماناگوا به سایر شهرها عازم می‌شد، اما در حال حاضر این سرویس برچیده شده، و اکنون هیچ قطاری در ماناگوا یا در کل نیکاراگوا به این
هیچ قطاری در ماناگوا یا در کل نیکاراگوا به این منظور مورد استفاده قرار نمی‌گیرد. فرودگاه بین‌المللی ماناگوا بزرگ‌ترین فرودگاه نیکاراگوا به‌شمار می‌رود و اخیراً افتتاح شده؛ بخشی از هزینهٔ بازسازی و توسعهٔ آن، که بیش از ۵۲ میلیون دلار بوده است، توسط اسپانیا تأمین شده است. این فرودگاه در حال حاضر به مدرن‌ترین پایانهٔ هوایی در آمریکای مرکزی بدل شده، و مهم‌ترین قطب ارتباطی ملی و بین‌المللی به‌شمار می‌رود. تقریباً تمامی پروازهای بین‌المللی به این فرودگاه کوچک، مدرن، و کارآمد وارد می‌شوند. بسیاری از پروازهایی که
و کارآمد وارد می‌شوند. بسیاری از پروازهایی که به مقاصد داخلی، از جمله بلو فیلدز، کورن آیلندز، و سان کارلوس انجام می‌شوند نیز از مبدأ این فرودگاه هستند. فرودگاه در بزرگراه شمالی واقع است، و حدود ۱۱ کیلومتر (۸ مایل) از شرق مرکز شهر فاصله دارد. می‌توان از فرودگاه به راحتی و با استفاده از خودرو، تاکسی، و اتوبوس به هتل‌ها، رستوران‌ها، و مراکز تجاری رفت. در مجموع ۱۰ خط هوایی در این فرودگاه فعال‌اند. علاوه بر این انتظار می‌رود که خطوط هوایی اسپانیا ایر مادرید نیز از سال ۲۰۰۷ پروازهای مستقیمی از مبدأ مادرید به این
سال ۲۰۰۷ پروازهای مستقیمی از مبدأ مادرید به این فرودگاه برقرار کند، این شرکت همچنین تمایل دارد تا به منظور تعمیر و نگهداری هواپیماهای خود و سایر شرکت‌ها، یک آشیانهٔ هواپیما بنا کند. زیرساخت‌ها و ارتباطات. در ماناگوا یک سیستم تصفیهٔ آب در حال ساخت است، که قرار است آب‌های دریاچهٔ ماناگوا را پاکسازی کند. با پشتیبانی‌های مالی دولت آلمان، انتظار می‌رود این سیستم تا اواسط سال ۲۰۰۸ تکمیل شود. این سیستم به پاکسازی آب‌های دریاچه می‌پردازد که به مدت چندین دهه آلوده شده بودند، و نتیجهٔ نهایی عملکرد آن در سال ۲۰۱۰
شده بودند، و نتیجهٔ نهایی عملکرد آن در سال ۲۰۱۰ معلوم خواهد شد. هم چنین پروژهٔ عظیم دیگری نیز برای بازسازی مرکز قدیمی ماناگوا و نیز احداث شبکه‌یمونوریل با هدف رفع مشکلات ترافیکی ماناگوا در دست اقدام است. این دو پروژه مرکز قدیمی ماناگوا را احیا می‌کند و سبب توسعهٔ گردشگری، تجارت، زیرساخت‌ها، و اقتصاد این شهر می‌شود. اغلب شبکه‌های تلویزیونی و روزنامه‌های مهم ملی در ماناگوا مستقرند. بزرگ‌ترین کانال تلویزیونی کانال ۲، است و پس از آن، تله نیکا، کانال ۱۰، ۱۰۰٪ نوتی سیاس، و بسیاری شبکه‌های دیگر قرار می‌گیرند.
نوتی سیاس، و بسیاری شبکه‌های دیگر قرار می‌گیرند. روزنامهٔ «لا پنسا» نیز در ماناگوا مستقر است، و بزرگ‌ترین روزنامهٔ ملی به‌شمار می‌رود؛ روزنامهٔ بزرگ دیگر، «ال نئوو دیاریو» است که رویکردهای ساندنیستی دارد، و دفاتر آن در ماناگوا قرار دارند، و علاوه بر این‌ها، روزنامه‌های دیگری نیز در این شهر وجود دارند. ایستگاه‌های رادیویی متعددی نیز در ماناگوا وجود دارند، که برخی از آن‌ها رویکردهای سیاسی، اجتماعی، یا مذهبی دارند. در ماناگوا بیمارستان‌های متعدد عمومی و خصوصی وجود دارد، که بزرگ‌ترین آن‌ها بیمارستان خصوصی
وجود دارد، که بزرگ‌ترین آن‌ها بیمارستان خصوصی متروپولیتانو ویویان پلاس است، که بهترین بیمارستان کل آمریکای مرکزی است، و از استانداردها، امکانات، و تجهیزات درجه یک در سطح دنیا برخوردار است. همچنین طرح‌های دیگری نیز برای ساخت یک استادیوم فوتبال تازه و مدرن در محوطهٔ UNAN در دست اقدام است. این استادیوم به مدرن‌ترین استادیوم در آمریکای مرکزی بدل خواهد شد، و در حال حاضر در دست ساخت است، و انتظار می‌رود ظرف دو سال آینده تکمیل شود. منابع. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Managua»، دانشنامه آزاد. (نسخه ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۶)
گلیکوژِن (glycogen) ماده‌ای است که مانند «انبار سوخت» بدن است. بدن ما وقتی غذا می‌خوریم و قند (گلوکز) زیادی وارد خون می‌شود، همهٔ آن را یک‌جا مصرف نمی‌کند. بخش اضافه را به شکل گلیکوژن ذخیره می‌کند. این ذخیره بیشتر در کبد و ماهیچه‌ها جمع می‌شود: کبد گلیکوژن را برای تنظیم قند خون نگه می‌دارد. وقتی قند خون پایین می‌آید (مثلاً بین وعده‌های غذایی)، کبد گلیکوژن را می‌شکند و دوباره به گلوکز تبدیل می‌کند تا قند خون متعادل بماند. ماهیچه‌ها گلیکوژن را برای خودشان نگه می‌دارند تا هنگام فعالیت و ورزش از آن انرژی
نگه می‌دارند تا هنگام فعالیت و ورزش از آن انرژی بگیرند. بنابراین گلیکوژن در واقع همان «ذخیرهٔ انرژی کوتاه‌مدت» بدن است، مانند وقتی که یک باتری کوچک همراه داریم تا هر وقت لازم شد از آن استفاده کنیم. گلیکوژن یکی از گونه‌های پلی‌ساکاریدها است که در سلول‌های جانوران برای اندوختن کربوهیدرات به‌کار می‌رود. در پستانداران، گلیکوژن در کبد و ماهیچه‌ها انبار می‌شود. این ترکیب از دید زیستی مهم است، زیرا یکی از پلی‌ساکاریدهای اصلی برای اندوخته انرژی در انسان و جانوران است و نیز به انگیزه این که در دسترس‌ترین منبع گلوکز
و نیز به انگیزه این که در دسترس‌ترین منبع گلوکز میان‌وعده‌های غذا و در مواقع فعالیت فیزیکی است، از اهمیت فراوانی برخوردار است. گلیکوژن با استفاده از آنزیم به گلوکز تبدیل می‌شود و در روده در صورت نیاز بدن به آن با تولید آدنوزین تری‌فسفات (ATP) در سلول‌ها سوخته شده و مصرف می‌شود و در صورتی‌که بدن به آن نیاز نداشته باشد در ماهیچه‌ها ذخیره می‌شود. گلیکوژن از نظر ساختاری بسیار شبیه به آمیلوپکتین است به همین جهت آن را نشاسته جانوری نیز می‌نامند. تبدیل گیلیکوژن به گلوکز. نخست، آنزیم خاصی به نام فسفریلاز، گلیکوژن
گلوکز. نخست، آنزیم خاصی به نام فسفریلاز، گلیکوژن را به مشتقی از گلوکز به نام D-α- گلوکوپیرانوزیل ۱- فسفات، تبدیل می‌نماید. در مرحلهٔ بعد آنزیمی دیگر باعث شکستن مشتقات گلوکز به گلوکز مصرفی می‌شود. این تبدیل، در یکی از محل‌های غیر کاهنده گروه‌های قندی مولکول گلیکوژن صورت می‌گیرد و مرحله به مرحله پیش می‌رود (یک مولکول در هر بار). به دلیل این‌که گلیکوژن بسیار شاخه‌دار است، شمار فراوانی گروه پایانی هست که آنزیم می‌تواند به آن‌ها متصل شود و مطمئن باشد که در زمان نیاز به انرژی بسیار، مقدار کافی گلوکز با شتاب
نیاز به انرژی بسیار، مقدار کافی گلوکز با شتاب آماده می‌شود. سنتز گلیکوژن (گلیکوژنز) پس از صرف غذا زمانی که غلظت سرم و به تبع آن کبد و عضلات بالاست آغاز می‌گردد. کارکرد. هنگامی که یک وعده غذایی حاوی کربوهیدرات خورده و هضم می‌شود، سطح گلوکز خون افزایش می‌یابد و لوزالمعده انسولین ترشح می‌کند. قند خون از سیاهرگ دروازه‌ای وارد سلول‌های کبدی می‌شود. انسولین در یاخته‌های کبدی چندین آنزیم را تحریک می‌کند که موجب ایجاد فرایند سنتز گلیکوژن می‌شود. مولکول گلوکز تا زمانی که انسولین و قند زیاد هستند به زنجیره گلیکوژن
که انسولین و قند زیاد هستند به زنجیره گلیکوژن اضافه می‌شود. در نتیجه بعد از خوردن غذا مقدار زیادی از گلوکز خون در کبد به گلیکوژن تبدیل می‌شود. پس از هضم یک وعده غذایی و کاهش گلوکز در خون، ترشح انسولین کاهش می‌یابد و سنتز گلیکوژن متوقف می‌شود و هنگامی که بدن احتیاج به انرژی دارد، گلیکوژن شکسته شده و دوباره به گلوکز تبدیل می‌شود. گلیکوژن فسفوریلاز کبدی آنزیم اولیه از تجزیه گلیکوژن است. سلول‌های بدن می‌توانند از گلیکوژن کبد به عنوان منبع انرژی به مدت ۸ تا ۱۲ ساعت استفاده کنند. گلوکاگون، هورمون دیگری که توسط
ساعت استفاده کنند. گلوکاگون، هورمون دیگری که توسط لوزالمعده تولید می‌شود، در بسیاری جهات به عنوان یک پادسیگنال به انسولین عمل می‌کند.
خانه‌ای روی برکه فیلمی آمریکایی در ژانر فانتزی عاشقانه به کارگردانی آلخاندرو اگرستی و با بازیگری کیانو ریوز و ساندرا بولاک محصول ۲۰۰۶ است. این دو بازیگر پس از فیلم "سرعت" (۱۹۹۴) برای بار دوم در این فیلم هم‌بازی شدند. فیلم‌نامه این فیلم به‌دست دیوید اوبرن به نگارش درآمد. همچنین شهره آغداشلو در این فیلم حضوری کمرنگ در نقش یک پزشک روسی‌تبار را دارد. این فیلم در هفته نخست فروش خود حدود ۱۳ میلیون دلار فروش کرد و با واکنش‌های ضد و نقیضی از سوی منتقدان همراه بود و انتقادهایی برای نقص در داستان به آن وارد شد.
و انتقادهایی برای نقص در داستان به آن وارد شد. خانه‌ای روی برکه بازسازی شده فیلم کره جنوبی "ایل ماره" در سال ۲۰۰۰ است. داستان. کیت، پزشک جوانی است که هنگام اسباب کشی از خانه کنار دریاچه‌اش، برای مستأجر بعدی یادداشتی گذاشته، و ضمن برشمردن مشکلات و مزایای خانه از او می‌خواهد نامه‌هایش را به آدرس جدیدش بفرستد. مستأجر بعدی، الکس، مهندس معماری ست که برای فرار از زندگی شهری به آن خانه دنج پناه آورده است. پاسخ وی به نامه کیت منجر به شکل‌گیری رابطه‌ای دوستانه بین آن دو می‌شود. رابطه‌ای که هرگز نتوانسته‌اند در
آن دو می‌شود. رابطه‌ای که هرگز نتوانسته‌اند در دنیای واقعی بیابند. اما، این رؤیای شیرین کابوسی بیش نیست، وقتی می‌فهمند: در دو زمان مختلف! و به فاصله دو سال از یکدیگر زندگی می‌کنند…
سرزمین اسرائیل، منطقه‌ای در جنوب سرزمین شام است که در طول تاریخ و نزد مردمان مختلف اسامی دیگری چون کنعان و سرزمین مقدس هم داشته است و کشور امروزی اسرائیل و فلسطین، در آن واقع هستند. اسرائیل از دوران پیشا تاریخ طریقی مهم برای موج مهاجرت انسان‌های اولیه در زمان خروج از آفریقا بوده است. تمدن ناتوفی در حدود هزارهٔ دهم پیش از میلاد در این منطقه شکل گرفته است. حدود ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد، با شکل‌گیری تمدن کنعانی وارد عصر برنز شد و در سده های آتی و در عصر برنز نو توسط مصر باستان فتح گردید. در عصر آهن، سرزمین
نو توسط مصر باستان فتح گردید. در عصر آهن، سرزمین اسرائیل مرکز پادشاهی اسرائیل و پادشاهی یهودا بوده است که دولت‌هایی محوری در منشأ و هویت مردم یهودی و سامری و همچنین در به وجود آمدن ادیان ابراهیمی بوده‌اند. همان اعتقادات و خدایان مرسوم در پادشاهی باستانی اسرائیل منجر به پیدایش ادیان یهودیت، سامری‌گرایی، مسیحیت، اسلام، دروز، بهائیت و انواع دیگری از جنبش‌های مذهبی شده است. در طول تاریخ، سرزمین اسرائیل تحت سلطه حکومت‌های مختلفی قرار گرفته و در نتیجه به لحاظ قومی متنوع بوده است. در سده‌های هشتم تا چهارم پیش از
متنوع بوده است. در سده‌های هشتم تا چهارم پیش از میلاد، امپراتوری‌های آشور، بابل و هخامنشی این منطقه را فتح کردند. در عصر هلنیستی، سلسله‌های بطلمیوسی و سلوکی برای سلطه بر سرزمین اسرائیل با یکدیگر رقابت می‌کردند. با این حال، با تأسیس سلسله حشمونی، جمعیت یهودی بومی به مدت یک سده استقلال خود را حفظ کرد تا اینکه در نهایت جمهوری روم بر ایشان مسلط شد. در نتیجهٔ جنگ‌های یهودیان با روم در سده‌های اول و دوم میلادی، بسیاری از یهودیان کشته، آواره یا به بردگی فروخته شدند. پس از ظهور مسیحیت که تحت تأثیر قدرت امپراتوری
پس از ظهور مسیحیت که تحت تأثیر قدرت امپراتوری روم توسط جهان یونانی رومی پذیرفته شد، نوکیشان مسیحی تا سده چهارم میلادی جایگزین اکثریت یهودی شدند. با این حال، مدت کوتاهی پس از پیدایی اسلام در شبه‌جزیره عربستان تحت رهبری محمد، حکومت مسیحیان بیزانسی بر سرزمین اسرائیل توسط عرب‌های مسلمان در سده هفتم میلادی سرنگون شد و اعراب بر منطقه سلطه افکندند. از سده یازدهم تا سیزدهم میلادی، سرزمین اسرائیل مرکز جنگ‌های مذهبی متناوب میان ارتش‌های مسیحی و مسلمان به عنوان بخشی از جنگ‌های صلیبی بود. در سده سیزدهم میلادی، مغول‌ها
جنگ‌های صلیبی بود. در سده سیزدهم میلادی، مغول‌ها به منطقه حمله کردند اما از سلطنت ممالیک شکست خوردند. اسرائیل تا سده شانزدهم تحت حکومت ممالیک باقی ماند تا اینکه امپراتوری عثمانی آنجا را فتح و تا سده بیستم به عنوان یکی از استان‌هایش اداره کرد. در اواخر سده نوزدهم، با افزایش یهودستیزی، جنبش ملی یهود به نام صهیونیسم زمینه‌ساز مهاجرت یهودیان به سرزمین اسرائیل شد. طی جنگ جهانی اول، حمله متفقین به سینا و سرزمین مقدس منجر به نابودی امپراتوری عثمانی و واگذاری سرپرستی این منطقه توسط جامعه ملل به بریتانیا شد. دولت
این منطقه توسط جامعه ملل به بریتانیا شد. دولت بریتانیا متعهد شد اجازه دهد مهاجرت یهودیان به منطقه ادامه پیدا کند. ناسیونالیست‌های عرب با این طرح مخالفت کردند و مناطق پیشین عثمانی را متعلق به عرب‌ها دانستند. آنان سعی در جلوگیری از مهاجرت یهودیان داشتند و در نتیجه، در دهه‌های بعدی حکومت بریتانیا، تنش‌های بین اعراب و یهودیان افزایش یافت. در سال ۱۹۴۸، کشور اسرائیل اعلان استقلال کرد که منجر به حمله کشورهای عربی به آنان در سال ۱۹۴۸ شد. در اثر این جنگ اعراب از اسرائیل و یهودیان از کشورهای عرب رانده شدند. امروزه
و یهودیان از کشورهای عرب رانده شدند. امروزه حدود ۴۳ درصد از جمعیت یهودیان جهان در اسرائیل ساکن هستند. در سال ۱۹۷۹ پیمان صلح اسرائیل و مصر بر اساس پیمان کمپ دیوید امضا شد. در ۱۹۹۳ اسرائیل پیمان اسلو ۱ را با سازمان آزادی‌بخش فلسطین امضا کرد که پس از آن منجر به تأسیس تشکیلات خودگردان فلسطین شد. در ۱۹۹۴ پیمان صلح اسرائیل–اردن امضا شد. علی‌رغم تلاش‌ها برای توافق صلح پایدار، این مناقشه همچنان نقش مهمی در زندگی سیاسی، اجتماعی و اقتصادی اسرائیل و جهان بازی می‌کند. تاریخ. تاریخچه مهاجرت اولیه انسان‌ها به خارج از
تاریخ. تاریخچه مهاجرت اولیه انسان‌ها به خارج از آفریقا به شام ماقبل تاریخ، جایی که اسرائیل در آن واقع شده است، بر اساس آثاری که در عبیدیه در دره ریفت اردن یافت گردیده، به حداقل ۱٫۵ میلیون سال قبل بازمی‌گردد، در حالی که فسیل‌های یافت شده از انسان‌های سخول و قفذه در اسرائیل، قدمتی بیش از ۱۲۰۰۰۰ سال را دارا می‌باشند. فرهنگ ناتوفی در هزاره ۱۰ قبل از میلاد در جنوب شام پدیدار شد، پس از آن فرهنگ غسولینی در حدود ۴۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح هویدا گشت. عصر برنز و آهن. تاریخ کنعانیان از نظر باستان‌شناسی به عصر برنز
تاریخ کنعانیان از نظر باستان‌شناسی به عصر برنز میانه (۲۱۰۰–۱۵۵۰ قبل از میلاد) بازمی‌گردد. در اواخر عصر برنز (۱۵۵۰–۱۲۰۰ قبل از میلاد)، بخش‌های بزرگی از کنعان ، دولت‌های تابعه را تشکیل دادند که به پادشاهی جدید مصر خراج می‌دادند. در نتیجه فروپاشی تمدن در اواخر عصر برنز، کنعان به منجلاب هرج و مرج فرورفت و مصر کنترل خود را بر منطقه به‌طور کامل از دست داد. شواهدی وجود دارد که مراکز شهری مانند حزور، بیت شیان، مگیدو، اکرون، اشدود و اشکلون آسیب دیده یا به کلی ویران شده‌اند. قومی به نام بنی‌اسرائیل برای اولین بار در
قومی به نام بنی‌اسرائیل برای اولین بار در استیل مرنپتا که یک کتیبه مصری باستان مربوط به حدود ۱۲۰۰ سال قبل از میلاد است، ظاهر می‌شود. تصور می‌شود که اجداد بنی اسرائیل شامل مردم باستانی سامی زبان بومی این منطقه بوده‌اند. بر اساس گزارش باستان‌شناسان مدرن، بنی‌اسرائیل و فرهنگ آن‌ها از طریق توسعه دین تک‌پرستی - و بعداً توحیدی - با محوریت یهوه، از قوم کنعانی و فرهنگ‌های آنها منشعب شده است. آنها به شکلی باستانی از زبان عبری صحبت می‌کردند که به عبری کتاب مقدس معروف است. در همان زمان، فلسطینیان در دشت ساحلی جنوبی
است. در همان زمان، فلسطینیان در دشت ساحلی جنوبی مستقر شدند. باستان‌شناسی مدرن تا حد زیادی تاریخ‌نگاری روایت تورات در مورد پدرسالاران، خروج و داستان‌های فتح شرح داده‌شده در کتاب یوشع را کنار گذاشته است و این روایات را به عنوان افسانه ملی بنی اسرائیل می‌داند. با این حال، به نظر می‌رسد برخی از عناصر این روایات افسانه‌ای ریشه‌های تاریخی نیز داشته باشند. تردیدهایی در مورد نخستین پادشاهی اسرائیل و یهودای باستان و گستره قلمرو آنها و قدرتشان وجود دارد. در حالی که مشخص نیست که آیا هرگز پادشاهی متحد اسرائیل وجود
مشخص نیست که آیا هرگز پادشاهی متحد اسرائیل وجود داشته است یا خیراما با این حال مورخان و باستان شناسان توافق دارند که پادشاهی شمالی اسرائیل تا ۹۰۰ قبل از میلاد وجود داشته است تا اینکه پادشاهی یهودا در ۸۵۰ ق.م. به قدرت رسیده. پادشاهی اسرائیل از بین دو پادشاهی دیگر مرفه تر بود و به زودی به یک قدرت منطقه‌ای تبدیل شد. در طی آن دوران سلسله عمریان، سامره، جلیل، دره اردن، شارون و بخش‌های وسیعی از ماوراء اردن را تحت کنترل داشت. ساماریا، پایتخت و خانه یکی از بزرگ‌ترین سازه‌های عصر آهن در شام بود. پادشاهی اسرائیل در
سازه‌های عصر آهن در شام بود. پادشاهی اسرائیل در حدود سال ۷۲۰ قبل از میلاد، زمانی که توسط امپراتوری نو-آشوری فتح شد، ویران گردید. پادشاهی یهودا، به پایتختی اورشلیم، بعداً به دولت متکی امپراتوری آشوری نو و سپس امپراتوری نو بابلی تبدیل شد. تخمین زده می‌شود که جمعیت منطقه در عصر آهن دوم حدود ۴۰۰٬۰۰۰ نفر بوده است. در سال ۶/۵۸۷ قبل از میلاد، به دنبال شورش یهودا، نبوکدنصر دوم، اورشلیم و معبد سلیمان را محاصره و ویران کرد، پادشاهی‌شان را منحل و بسیاری از نخبگان یهودی را به بابل تبعید کرد و بدین‌ترتیب اسارت یهودیان
را به بابل تبعید کرد و بدین‌ترتیب اسارت یهودیان آغاز شد. این شکست در تواریخ بابلی نیز ثبت شده است. پس از تصرف بابل در سال ۵۳۹ قبل از میلاد، کوروش کبیر، بنیانگذار امپراتوری هخامنشی ایران، اعلامیه‌ای را ارائه داد که مفاد آن به جمعیت تبعیدیان‌یهودی اجازه بازگشت به یهودا را می‌داد، به جمعیت یهودی که بازگشته بودند اجازه داده شد تا معبد را خودگردان و بازسازی کنند. دوران باستان کلاسیک. دوره ایرانی‌ها. پس از فتح امپراتوری بابل توسط کوروش بزرگ در سال ۵۳۹ پ.م.، سرزمین فلسطین نیز، به بخشی از قلمرو هخامنشی تبدیل شد.
فلسطین نیز، به بخشی از قلمرو هخامنشی تبدیل شد. حداقل پنج ساتراپی کوچک، در این منطقه وجود داشت: یهود مدینه، ، ، ، و . در همین حال دولت‌شهرهای فنیقی در لبنان امروزی بمانند: ، ، جبیل، ارواد، دُور به رونق خود ادامه دادند، و قبایل عرب نیز در بیابان‌های جنوبی ساکن بودند. کوروش برخلاف حکمان پیشین که با استفاده از تبعیدهای دسته جمعی کنترل جمعیت‌های مطیعشان را در دست داشتند، کوروش فرمانی را صادر کرد که به ملت‌های تحت سلطه آزادی مذهبی اعطا می‌کرد. ایرانی‌ها، تبعیدیان را در سرزمین خود اسکان داده و به آن‌ها اجازه
را در سرزمین خود اسکان داده و به آن‌ها اجازه دادند معابدشان را بازسازی کنند. به گفته برخی از محققان، این سیاست به آن‌ها کمک کرد تا خود را به عنوان فردی آزادی‌خواه معرفی کنند، که سبب محبوبیت کوروش در نزد مردم تابع می‌شد. در سال ۵۳۸ پ.م.، ایرانی‌ها اجازه بازگشت یهودیان، به اورشلیم را دادند. یهودیان، در محلی به نام یهود مدینه یا یهودیه ساکن شده و یک ساتراپی یهودی خودمختار، تابع هخامنشی‌ها را تأسیس کردند. اولین معبد در اورشلیم که توسط بابلی‌ها ویران شده بود، تحت نظارت جمعیت یهودی بازگشته، بازسازی شد. پس از
تحت نظارت جمعیت یهودی بازگشته، بازسازی شد. پس از مدتی دگرگونی‌های عمده مذهبی در یهودیه رخ داد. در آن دوره بود که دین یهودی‌ها منحصراً یکتاپرستی (یهوه‌پرستی)شد و وجود خدایان دیگر اکنون انکار می‌شد. پیش از این، یهوه، خدای یهودیان، به عنوان یک خدا در میان بسیاری خدایان پرستیده می‌شد. ناحیه سامریه نیز سکونت‌گاه سامری‌ها بود، آن‌ها نیز گروهی قومی- مذهبی بودند، که مانند یهودیان یهوه را می‌پرستند و ادعا دارند که از نسل بنی اسرائیل هستند. عموماً اعتقاد بر این است که سامری‌ها، مردمی بودند ترکیبی، از آشوری‌ها که با
سامری‌ها، مردمی بودند ترکیبی، از آشوری‌ها که با برخی از یهودی‌های باقی‌مانده در آن منطقه زندگی می‌کردند. فرقه معبد سامری‌ها، که در اطراف کوه جریزیم متمرکز بود، با فرقه معبد یهودی‌ها در اطراف کوه موریا در اورشلیم، در رقابت بود، که سبب خصومتی طولانی میان این دو گروه شده بود. یکی دیگر از مردم سرزمین فلسطین ادومی‌ها بودند. سرزمین آن‌ها شامل ناحیه جنوبی اردن امروزی می‌شد، اما آن‌ها بعداً توسط قبایل کوچ نشینی که از شرق می‌آمدند، از جمله نبطی‌ها، به سمت غرب رانده شدند و به همین دلیل به بخش‌های جنوبی یهودیه مهاجرت
و به همین دلیل به بخش‌های جنوبی یهودیه مهاجرت کردند. این مهاجرت یک یا دو نسل قبل از فتح پادشاهی یهودا توسط بابلی‌ها آغاز شده بود، اما با ضعیف شدن یهودا سرعت آن شتاب گرفت. سرزمین آن‌ها به ادومیا معروف بود. در اواخر قرن ششم و پنجم پیش از میلاد، ایرانی‌ها به پادشاهان فنیقی صور و صیدا، مستقر در لبنان امروزی، از دشت ساحلی تا اشدود را واگذار کردند. این اقدام شاید برای تسهیل تجارت دریایی یا به عنوان بازپرداختی برای خدمات دریایی آن‌ها بوده باشد. تقریباً در همان زمان، جلیل بالا نیز به صور داده شد. تا میانه قرن