payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اغلب برده بودند) و بدنامی‌ها به خواسته‌های خود عمل کند. داشتن رابطه جنسی با همسر مرد آزادشده دیگر، دختر قابل ازدواج او، پسر زیر سن قانونی او یا با خود مرد غیراخلاقی بود. استفاده جنسی از برده مرد دیگر منوط به اجازه مالک بود. نداشتن خویشتن‌داری، از جمله در مدیریت زندگی جنسی، نشان می‌دهد که مرد در اداره دیگران ناتوان است. افراط بیش از حد در «لذت نفسانی کم» هویت مردان نخبه را به عنوان یک فرد فرهیخته تهدید می‌کند. آلفرد کینزی اولین نظرسنجی بزرگ دربارۀ رفتار همجنس‌گرایان در ایالات متحده در طول دهه ۱۹۴۰ انجام
در ایالات متحده در طول دهه ۱۹۴۰ انجام داد. نتایج خوانندگان زمان او را شوکه کرد، زیرا رفتار و جذابیت‌های همجنس‌گرا را بسیار رایج جلوه می‌داد. اثر او در سال ۱۹۴۸ به نام رفتار جنسی در مرد انسان بیان کرد که در میان مردان "تقریباً نیمی (۴۶٪) از جمعیت درگیر فعالیت‌های دگرجنس‌گرا و همجنس‌گرا هستند یا در طول زندگی بزرگسالی خود به افراد هر دو جنس واکنش نشان می‌دهند. ۳۷ درصد از کل جمعیت مردان حداقل از ابتدای نوجوانی تجربه همجنس‌گرایی آشکار تا حد ارگاسم دارند.» خود کینزی از استفاده از اصطلاح دوجنسه برای توصیف افرادی
از استفاده از اصطلاح دوجنسه برای توصیف افرادی که درگیر فعالیت جنسی با مردان و هم با مردان هستند، بیزار بود. زنان، ترجیح می‌دهند از دوجنسه در معنای اصلی و بیولوژیکی آن به عنوان هرمافرودیت استفاده کنند، و بیان می‌کنند: «تا زمانی که ثابت شود که مزه در یک رابطه جنسی به آناتومی فرد بستگی دارد که ساختارهای زن و مرد یا ساختارهای فیزیولوژیکی زن و مرد را در خود دارد. این مایه تاسف است که چنین افرادی را دوجنس‌گرا بنامیم. اگرچه محققان جدیدتر بر این باورند که کینزی میزان جذب همجنس‌گرایان را بیش از حد برآورد کرده است،
جذب همجنس‌گرایان را بیش از حد برآورد کرده است، او کار پیشگام و برخی از شناخته‌شده‌ترین تحقیقات جنسی در تمام دوران تلقی می‌شود.
عزیزه مصطفی‌زاده (زاده ۱۹۶۹) خواننده و نوازنده پیانو و آهنگساز موسیقی جاز اهل آذربایجان است. او از سن سه سالگی آواز خواندن را شروع کرد. سپس به فراگیری پیانو کلاسیک پرداخت. او از کودکی به همراه پدر خود به روی سن رفت و همراه با وی به اجرای قطعات تلفیقی جاز و موسیقی مقامی آذربایجانی پرداخته است. پدر او واقف مصطفی‌زاده خود نوازنده پیانو و آهنگساز و از مبتکران ترکیب موسیقی مقامی و جاز بود. او عزیزه را «جزیزه» (ترکیب جز و عزیزه) می‌خواند و عزیزه پنجمین آلبوم خود را به همین نام منتشر کرد و در آن بسیار یاد پدر کرده
به همین نام منتشر کرد و در آن بسیار یاد پدر کرده است. عزیزه همراه مادرش الیزا که خواننده موسیقی کلاسیک است، در آلمان زندگی می‌کند. موسیقی او ترکیبی از جاز و موسیقی مقامی آذربایجان است.
ژان باتیست راینهارت (۱۹۱۰–۱۹۵۳) معروف به جانگو راینهارت (Django Reinhardt) نوازنده گیتار جاز کولیتبار بلژیکی بود. وی از نخستین نوازندگان اروپائی موسیقی جاز و یکی از مهم‌ترین نوازندگان گیتار جاز بود. یک چارچوب نرم‌افزاری تحت وب آزاد و متن‌باز با نام جنگو از نام وی گرفته شده است. راینهارت با ویولونیست استفان گراپلی، در سال ۱۹۳۴ باشگاه کوینت دو هات فرانسه مستقر در پاریس را تشکیل داد. این گروه جزو اولین کسانی بود که جاز را که گیتار را به عنوان ساز اصلی می‌نواخت. راینهارت در فرانسه به همراه بسیاری از نوازندگان
راینهارت در فرانسه به همراه بسیاری از نوازندگان آمریکایی از جمله کلمن هاوکینز و بنی کارتر ضبط کرد و در سال ۱۹۴۶ به همراه ارکستر دوک الینگتون به مدت کوتاهی در ایالات متحده تور کرد. او در سال ۱۹۵۳ در سن ۴۳ سالگی به‌طور ناگهانی بر اثر سکته درگذشت. محبوب‌ترین آهنگ‌های راینهارت به استانداردهای جاز کولی تبدیل شده‌اند، از جمله «Swing Minor", "Daphne", "Belleville", "Djangology", "Swing 42»، و «Nuages». فرانک ویگنولا، گیتاریست جاز، می‌گوید که تقریباً هر نوازنده بزرگ موسیقی محبوب در جهان تحت تأثیر راینهارت قرار
بزرگ موسیقی محبوب در جهان تحت تأثیر راینهارت قرار گرفته است. در طول چند دهه گذشته، جشنواره‌های سالانه جنگو در سراسر اروپا و ایالات متحده برگزار شده است و زندگی‌نامه ای در مورد زندگی او نوشته شده است. در فوریه ۲۰۱۷، جشنواره بین‌المللی فیلم برلین اولین نمایش جهانی فیلم فرانسوی جنگو را برگزار کرد. زندگی. راینهارت در ۲۳ ژانویه ۱۹۱۰ در لیبرچی، پونت-آ-سل، بلژیک، در یک خانواده فرانسوی/بلژیکی با تبار رومی منوچه به دنیا آمد. پدر فرانسوی، آلزاسیایی او، ژان اوژن وایس، که با همسرش در پاریس اقامت داشت، با نام خانوادگی
که با همسرش در پاریس اقامت داشت، با نام خانوادگی همسرش، ژان باپتیست راینهارت، برای اجتناب از سربازی اجباری فرانسوی انتخاب شد. مادرش، لارنس راینهارت، رقصنده بود. شناسنامه به «ژان راینهارت، پسر ژان باپتیست راینهارت، هنرمند، و لارنس راینهارت، خانه‌دار، مقیم پاریس» اشاره دارد. تعدادی از نویسندگان این ادعا را تکرار کرده‌اند که نام مستعار راینهارت، جنگو، رومی به معنای «من بیدارم» است. با این حال، ممکن است به سادگی یک نسخه کوچک یا محلی والونی از «ژان» باشد. راینهارت بیشتر دوران جوانی خود را در اردوگاه‌های رومی
بیشتر دوران جوانی خود را در اردوگاه‌های رومی نزدیک پاریس گذراند و در آنجا نواختن ویولن، بانجو و گیتار را آغاز کرد. او در دزدی جوجه‌ها مهارت پیدا کرد. یک عکس باقی مانده این گروه از جمله پدرش را با پیانو نشان می‌دهد. راینهارت در سنین پایین جذب موسیقی شد و ابتدا ویولن می‌نواخت. در ۱۲ سالگی یک بانجو-گیتار هدیه گرفت. او به سرعت نواختن را به خود آموزش داد و از انگشتان نوازندگانی که تماشا می‌کرد تقلید می‌کرد، از جمله نوازندگان خوش‌حساب آن روز مانند ژان «پولت» کاسترو و اوت «گوستی» ماله، و همچنین از عمویش گویلیگو
و اوت «گوستی» ماله، و همچنین از عمویش گویلیگو که ویولن می‌نواخت. راینهارت در سن ۱۵ سالگی توانست با نواختن موسیقی امرار معاش کند و در کافه‌ها و اغلب با برادرش جوزف رفت و آمد می‌کرد. در این زمان، او نواختن جاز را شروع نکرده بود، اگرچه احتمالاً نسخه جاز را که توسط گروه‌های موسیقی خارجی آمریکایی مانند بیلی آرنولد می‌نواختند، شنیده بود و شیفته آن شده بود. او تحصیلات رسمی کمی دریافت کرد و مقدمات سواد را فقط در بزرگسالی به دست آورد. ازدواج و جراحت. راینهارت در سن ۱۷ سالگی با فلورین «بلا» مایر، دختری از همان محله
۱۷ سالگی با فلورین «بلا» مایر، دختری از همان محله رومی‌ها ازدواج کرد (اگرچه طبق قانون فرانسه ازدواج رسمی نیست). در این ضبط‌های ضبط شده در سال ۱۹۲۸، راینهارت «بانجو» (در واقع بانجو-گیتار) را همراه با نوازندگان آکاردئونی، موریس الکساندر، ژان واساده و ویکتور مارسو و خواننده موریس شومل می‌نوازد. نام او اکنون توجه بین‌المللی را به خود جلب کرده بود، مانند رهبر گروه بریتانیایی جک هیلتون، که فقط برای شنیدن نوازندگی او به فرانسه آمد. با این حال، قبل از اینکه او فرصتی برای شروع با گروه داشته باشد، راینهارت نزدیک بود
برای شروع با گروه داشته باشد، راینهارت نزدیک بود بمیرد. در شب ۲ نوامبر ۱۹۲۸، راینهارت در واگنی که او و همسرش در کاروان مشترک داشتند به رختخواب می‌رفت. او یک شمع را کوبید که باعث شعله‌ور شدن سلولوئید بسیار قابل اشتعال شد که همسرش برای ساخت گل‌های مصنوعی از آن استفاده می‌کرد. واگن به سرعت در آتش سوخت. این زوج فرار کردند، اما راینهارت در نیمی از بدنش دچار سوختگی شدید شد. در طول ۱۸ ماه بستری شدن او در بیمارستان، پزشکان قطع پای راست او را که به شدت آسیب دیده بود توصیه کردند. راینهارت از جراحی امتناع کرد و در
توصیه کردند. راینهارت از جراحی امتناع کرد و در نهایت توانست با کمک عصا راه برود. مهم‌تر برای موسیقی او، انگشت چهارم (انگشت حلقه) و انگشت پنجم (کوچک) دست چپ راینهارت به شدت سوخت. دکترها بر این باور بودند که او دیگر هرگز گیتار نخواهد زد. استفاده از یک گیتار آکوستیک شش سیم جدید که توسط برادرش جوزف راینهارت که او نیز یک گیتاریست ماهر بود برای او خرید. در حالی که او هرگز استفاده از آن دو انگشت را به دست نیاورد، راینهارت با تمرکز بر انگشت اشاره چپ و انگشت میانی خود، مهارت موسیقی خود را بازیافت و از دو انگشت آسیب
مهارت موسیقی خود را بازیافت و از دو انگشت آسیب دیده فقط برای کار با آکورد استفاده کرد. در عرض یک سال پس از آتش‌سوزی، در سال ۱۹۲۹، بلا مایر پسر خود، هنری «لوسون» راینهارت را به دنیا آورد. اندکی بعد، این زوج از هم جدا شدند. پسر در نهایت نام خانوادگی شوهر جدید مادرش را گرفت. به عنوان Lousson Baumgartner، پسر خود به یک موسیقیدان ماهر تبدیل شد که به همراه پدر بیولوژیکی خود ضبط کرد. کشف موسیقی جاز. راینهارت پس از جدایی از همسر و پسرش، به سرتاسر فرانسه سفر کرد و گهگاه برای نواختن موسیقی در کلوپ‌های کوچک مشغول به
برای نواختن موسیقی در کلوپ‌های کوچک مشغول به کار شد. او هیچ هدف خاصی نداشت، زندگی دست به دهان می‌کرد و درآمدهایش را به همان سرعتی که به دست می‌آورد خرج می‌کرد. او با نام مستعار «ناگوین» یک پسر عموی دور بود. در سال‌های پس از آتش‌سوزی، راینهارت مشغول بازسازی و آزمایش گیتاری بود که برادرش به او داده بود. او پس از نواختن طیف وسیعی از موسیقی، توسط یکی از آشنایانش، امیل ساویتری، با موسیقی جاز آمریکا آشنا شد، که مجموعه رکوردهای او شامل مشاهیر موسیقی مانند لوئیس آرمسترانگ، دوک الینگتون، جو ونوتی، ادی لانگ و لونی
دوک الینگتون، جو ونوتی، ادی لانگ و لونی جانسون بود. (صدای نوسانی ویولن جاز ونوتی و نوازندگی عالی گیتار ادی لانگ، صدای معروف تر گروه بعدی راینهارت و گراپلی را پیش‌بینی می‌کرد) شنیدن موسیقی آن‌ها در راینهارت باعث ایجاد چشم‌انداز و هدف تبدیل شدن به یک حرفه ای جاز شد. راینهارت در حالی که علاقه خود را به جاز توسعه می‌داد، با استفان گراپلی، ویولونیست جوانی با علایق موسیقایی مشابه آشنا شد. در سال ۱۹۲۸، گراپلی عضو ارکستر هتل سفیر بود در حالی که رهبر گروه پل وایتمن و جو ونوتی در آنجا اجرا می‌کردند. در اوایل سال
و جو ونوتی در آنجا اجرا می‌کردند. در اوایل سال ۱۹۳۴، راینهارت و گراپلی هر دو اعضای گروه لوئیس ولا بودند. تشکیل گروه پنج‌گانه. از سال ۱۹۳۴ تا آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹، راینهارت و گراپلی به عنوان تک نوازان اصلی گروه پنج نفری تازه تأسیس خود، Quintette du Hot Club de France، در پاریس با هم کار کردند. این گروه به موفق‌ترین و مبتکرترین گروه جاز اروپا در آن دوره تبدیل شد. برادر راینهارت، جوزف و راجر چاپوت نیز گیتار می‌نواختند، و لویی ولا نوازنده باس بود. در پاریس در ۱۴ مارس ۱۹۳۳، راینهارت هر کدام دو قطعه از
در ۱۴ مارس ۱۹۳۳، راینهارت هر کدام دو قطعه از "Parce que je vous aime" و "Si, j'aime Suzy" را ضبط کرد. او از سه نوازنده گیتار همراه با یک لید آکاردئون، ویولن و باس استفاده کرد. در اوت ۱۹۳۴، او ضبط‌های دیگری را با بیش از یک گیتار (جوزف راینهارت، راجر چاپوت، و راینهارت) انجام داد، از جمله اولین صدای ضبط شده توسط Quintette. در هر دو سال اکثر ضبط‌های آن‌ها دارای طیف گسترده‌ای از هورن‌ها بود، اغلب به صورت چندتایی، پیانو، و سازهای دیگر، اما سازهای تمام زهی همانی است که اغلب توسط شبیه‌سازان صدای Hot Club استفاده
است که اغلب توسط شبیه‌سازان صدای Hot Club استفاده می‌شود. دکا رکوردز در ایالات متحده سه آهنگ کوئینتت را با راینهارت روی گیتار منتشر کرد، و یکی دیگر را که به «استفان گرپلی و هات ۴ با جانگو راینهارت» در سال ۱۹۳۵ نسبت داده شده است. راینهارت همچنین با بسیاری از نوازندگان جاز آمریکایی مانند آدلاید هال، کلمن هاوکینز، بنی کارتر و رکس استوارت (که بعداً در پاریس ماند) نواخت و ضبط کرد. او در یک جلسه جم و اجرای رادیویی با لوئیس آرمسترانگ شرکت کرد. بعدها در دوران حرفه ای خود، راینهارت با دیزی گیلسپی در فرانسه بازی
ای خود، راینهارت با دیزی گیلسپی در فرانسه بازی کرد. همچنین در همسایگی سالن هنری R-26 قرار داشت که راینهارت و گراپلی به‌طور منظم در آن به اجرای برنامه می‌پرداختند. در سال ۱۹۳۸، گروه پنج نفری راینهارت در یک نمایش تمام ستاره که در سالن ایالت کیلبرن لندن برگزار شد، برای هزاران نفر بازی کردند. هنگامی که مجموعه آنها به پایان رسید، کانتور از جای خود بلند شد، سپس روی صحنه رفت و دست راینهارت را بوسید، بدون نگرانی برای تماشاگران. جنگِ بین‌المللِ دوّم. هنگامی که جنگ جهانی دوم آغاز شد، گروه پنج نفری اصلی در یک تور در
دوم آغاز شد، گروه پنج نفری اصلی در یک تور در بریتانیا بودند. راینهارت فوراً به پاریس بازگشت، همسرش را در بریتانیا ترک کرد. گراپلی در طول مدت جنگ در بریتانیا ماند. راینهارت دوباره گروه پنج نفری را تشکیل داد و هوبرت روستینگ با کلارینت جایگزین گراپلی شد. در حالی که او سعی می‌کرد به موسیقی خود ادامه دهد، جنگ با نازی‌ها راینهارت را با یک مانع بالقوه فاجعه بار روبرو کرد، زیرا او یک موسیقی دان جاز رومی بود. از آغاز سال ۱۹۳۳، همه رومی‌های آلمانی از زندگی در شهرها منع شدند، در اردوگاه‌های اسکان جمع شدند و به‌طور
منع شدند، در اردوگاه‌های اسکان جمع شدند و به‌طور معمول عقیم شدند. مردان رومی ملزم به پوشیدن مثلث قهوه‌ای رنگ کولی بودند که روی سینه‌شان دوخته شده بود، شبیه مثلث صورتی که همجنس‌گرایان می‌پوشیدند، و بسیار شبیه ستاره زرد داوود که یهودیان مجبور بودند متعاقباً بپوشند. در طول جنگ، رومی‌ها به‌طور سیستماتیک در اردوگاه‌های کار اجباری کشته می‌شدند. در فرانسه، آنها به عنوان برده در مزارع و کارخانه‌ها استفاده می‌شدند. کشته شده. هیتلر و جوزف گوبلز به جاز به عنوان ضد فرهنگ غیر آلمانی نگاه می‌کردند. با این وجود، گوبلز از
غیر آلمانی نگاه می‌کردند. با این وجود، گوبلز از ممنوعیت کامل موسیقی جاز که اکنون طرفداران زیادی در آلمان و جاهای دیگر داشت، متوقف شد. به گفته نویسنده اندی فرای، موسیقی جاز در فرانسه اشغالی بسیار کمتر سختگیرانه بود، زیرا موسیقی جاز اغلب در رادیو فرانسه، ایستگاه رسمی ویشی فرانسه و رادیو پاریس، که توسط آلمانی‌ها کنترل می‌شد، پخش می‌شد. نسل جدیدی از علاقه مندان به جاز فرانسوی به نام زازوها به وجود آمدند و در رده‌های Hot Club افزایش یافتند. آغاز جنگ، کار بیشتری برای موسیقیدانان فرانسوی باقی گذاشت. راینهارت در
برای موسیقیدانان فرانسوی باقی گذاشت. راینهارت در آن زمان مشهورترین نوازنده جاز در اروپا بود که در سال‌های اولیه جنگ به‌طور پیوسته کار می‌کرد و پول زیادی به دست می‌آورد، اما همیشه در معرض تهدید بود. راینهارت افق‌های موسیقی خود را در این دوره گسترش داد. با استفاده از یک سیستم تقویت اولیه، او قادر بود بیشتر در قالب‌های بیگ باند، در گروه‌های بزرگ با بخش‌های شاخ کار کند. او همچنین آهنگسازی کلاسیک را تجربه کرد و یک ماس برای کولی‌ها و یک سمفونی نوشت. از آنجایی که راینهارت موسیقی نمی‌خواند، با یک دستیار کار می‌کرد
موسیقی نمی‌خواند، با یک دستیار کار می‌کرد تا آنچه را که بداهه نوازی می‌کرد، یادداشت کند. قطعه مدرنیستی او "Rythme Futur" نیز برای نازی‌ها قابل قبول بود. در سال ۱۹۴۳، راینهارت با شریک طولانی مدت خود سوفی "ناگوین" زیگلر در سالبریس ازدواج کرد. آنها پسری به نام بابیک راینهارت داشتند که گیتاریست معتبری شد. در سال ۱۹۴۳ موج جنگ علیه آلمان‌ها تغییر کرد و اوضاع در پاریس تاریک شد. جیره‌بندی شدید وجود داشت و اعضای حلقه راینهارت توسط نازی‌ها دستگیر می‌شدند یا به مقاومت می‌پیوندند. اولین تلاش راینهارت برای فرار از
می‌پیوندند. اولین تلاش راینهارت برای فرار از فرانسه اشغالی منجر به دستگیری شد. خوشبختانه برای او، یک آلمانی عاشق جاز، افسر لوفت وافه، دیتریش شولز-کوهن، به او اجازه داد به پاریس بازگردد. راینهارت چند روز بعد تلاش دوم را انجام داد، اما در نیمه‌های شب توسط مرزبانان سوئیسی متوقف شد و او را مجبور کردند دوباره به پاریس بازگردد.
زب‌النسا یا زیب‌النسا مخفی (۱۵ فوریه ۱۶۳۸–۲۶ مه ۱۷۰۲) یک شاهدخت گورکانی و فرزند ارشد امپراتور اورنگ‌زیب و همسر ارشد وی دلرس بانو بیگم بود. او یکی از خوشنویسان هند و از شاعران سبک هندی و تصوف بود و با تخلص «مخفی» شعر می‌سرود و از تبار ازبک بود. زیب‌النسا در ۲۰ سال آخر عمر خود در قلعه سلیمگر دهلی توسط پدرش زندانی شد. نوشته‌های او پس از مرگ در عنوان "دیوان مخفی" جمع‌آوری شد. اوایل زندگی. تولد. زیب‌النسا فرزند ارشد شاهزاده محی‌الدین (امپراتور اورنگ‌زیب آینده)، در ۱۵ فوریه ۱۶۳۸، دقیقاً نه ماه پس از ازدواج پدر و
۱۵ فوریه ۱۶۳۸، دقیقاً نه ماه پس از ازدواج پدر و مادرش، در دولت‌آباد دکن زاده شد. مادر وی، دلرس بانو بیگم، زیب‌النسا دختر مورد علاقه پدرش بود و همواره درخواست‌هایش مورد قبول پدر قرار می‌گرفت، به اندازه‌ای که او می‌توانست افراد را عفو کند. او در سال ۱۶۵۷ مادرش را در پی زایمان کوچک‌ترین برادرش، شاهنشاه محمد اکبر، از دست داد و سرپرستی محمد اکبر و دیگر برادرش محمد اعظم و همچنین دو خواهر کوچکش زینت‌النسا بیگم و زبده‌النسا بیگم به زیب‌النسا داده شد. زیب‌النسا در اینجا به محمد اکبر بسیار دل بست. تحصیلات و
در اینجا به محمد اکبر بسیار دل بست. تحصیلات و دستاوردها. اورنگ‌زیب، حافظه مریم، یکی از زنان دربار را به آموزش زیب‌النسا واداشت. به نظر می‌رسد او ذوق و سلیقه ادبی پدرش را به ارث برده‌است زیرا زیب‌النسا در مدت سه سال قرآن را حفظ کرد و در هفت سالگی به حافظ تبدیل شد. این دستاورد توسط پدرش با یک جشن بزرگ و تعطیلی عمومی گرامی داشته شد. پدر خوشحالش همچنین به شاهزاده خانم ۳۰٬۰۰۰ قطعه طلا جایزه داد. اورنگ‌زیب به دلیل این موفقیت مبلغ ۳۰٬۰۰۰ قطعه طلای دیگر را به استاد دخترش پرداخت کرد. سپس زیب‌النسا علوم آن زمان را
دخترش پرداخت کرد. سپس زیب‌النسا علوم آن زمان را نزد محمد سعید اشرف مازندرانی که وی نیز شاعر بزرگ فارسی بود، فرا گرفت. او فلسفه، ریاضیات، نجوم و ادبیات را آموخت و دستی در فارسی، عربی و اردو داشت. وی در خوشنویسی نیز شهرت خوبی داشت. کتابخانه او از تمام مجموعه‌های خصوصی دیگر پیشی گرفت و او پژوهشگران بسیاری را با حقوق آزاد برای تولید آثار ادبی با نظارت خود یا رونوشت‌برداری از نسخه‌های خطی استخدام کرد. کتابخانه وی همچنین آثار ادبی دربارهٔ هر موضوع مانند حقوق، ادبیات، تاریخ و الهیات را ارائه می‌داد. زیب‌النسا
ادبیات، تاریخ و الهیات را ارائه می‌داد. زیب‌النسا فردی مهربان بود و همیشه به افراد نیازمند، از جمله زنان بیوه و یتیم‌ها، کمک می‌کرد. وی نه تنها به مردم کمک می‌کرد بلکه هر ساله زائران "حج" را به مکه و مدینه می‌فرستاد. او همچنین به موسیقی علاقه داشت و گفته شده که او بهترین خواننده در میان زنان زمان خود بوده‌است.با مردم بسیار مهربان بوده است[۱۷] تاج‌گذاری اورنگ‌زیب. هنگامی که اورنگ‌زیب پس از شاه جهان به حکومت رسید، زیب‌النسا ۲۱ ساله بود. اورنگ‌زیب از استعداد و ظرفیت دخترش مطلع شد و با گوش سپردن به نظرات وی،
و ظرفیت دخترش مطلع شد و با گوش سپردن به نظرات وی، با او در مورد امور سیاسی امپراتوری خود بحث و گفتگو کرد، هرچند او نتوانست از نفوذ مخرب عمه تازه قدرتمندش، روشن‌آرا روی پدرش جلوگیری کند و حتی زمان سلطنت پدرش روشن‌آرا بجای جهان‌آرا به عنوان مسئول خانواده و کاخ سلطنتی و پادشاه بیگم انجام وظیفه می کرد و در امورات مملکتی مشاوره اورنگ‌زیب بود. در این هنگام زیب‌النسا بیشتر به کارهای شخصی خود می پرداخت و درگیر قدرت و دسیسه دربار نبود. در بعضی از کتاب‌ها ذکر شده‌است که اورنگ‌زیب هربار با ورود زیب‌النسا به دربار،
که اورنگ‌زیب هربار با ورود زیب‌النسا به دربار، شاهزادگان سلطنتی را برای استقبال از او می‌فرستاد. زیب‌النسا چهار خواهر کوچکتر دیگر به نام زینت‌النسا، زبده‌النسا، بدرالنسا و مهرالنسا نیز داشت. در مورد ظاهرش، «او بلند و باریک، دارای صورت گرد و روشن، با دو خال یا لکه زیبا روی گونه چپ توصیف شده‌است. چشمان و موهای فراوانش بسیار سیاه بود و او لب‌های نازک و دندان‌های کوچکی داشت. در موزه لاهور یک نگاره معاصر وجود دارد که با این توصیف مطابقت دارد … او در لباس ساده‌پوش و سیاه‌پوش بود؛ هرچند او در اواخر زندگی همیشه
و سیاه‌پوش بود؛ هرچند او در اواخر زندگی همیشه سفید می‌پوشید و تنها زیورآلات او یک رشته مروارید در گردن بود.» در بحث در مورد شیوه لباس پوشیدن او، ذکر یک اختراع از او نیز خالی از لطف نیست. «زیب‌النسا یک لباس زنانه را اختراع کرد که به "آنگیا کورتی" معروف است. این لباس، شکل اصلاح‌شده لباس زنان ترکستان بود. اصلاحات متناسب با شرایط هند بودند». زیب‌النسا در دوره‌ای زندگی کرد که بسیاری از شاعران «بزرگ» در اوج شهرت خود بودند؛ برای نمونه مولانا عبدالقادر بیدل، کلیم کاشانی، صائب تبریزی و غنی کشمیری. تأثیر قابل
کلیم کاشانی، صائب تبریزی و غنی کشمیری. تأثیر قابل ملاحظه‌ای از سبک حافظ شیرازی در شعر زیب‌النسا دیده می‌شود. با این حال، وی به عنوان یکی از شاعران مکتب هندی زبان فارسی در نظر گرفته شده‌است. «زیب‌النسا آموزه‌های دینی و مسائل ایمانی را به‌طور جدی آموزش دیده بود و او به عنوان یک دانشمند عالی در چندین رشته دانشگاهی و به عنوان یک شخصیت ادبی و مشهور شناخته می‌شد. او خوب آواز می‌خواند و آهنگ می‌نواخت و بسیاری از باغ‌های روزگار خود را آباد کرد.» زیب‌النسا «مخفی» را به عنوان تخلص خود در شعر انتخاب کرد. وی افزون بر
به عنوان تخلص خود در شعر انتخاب کرد. وی افزون بر کتاب شعر یا مجموعه اشعار خود به نام "دیوان"، که تقریباً ۵٬۰۰۰ بیت را در بر می‌گیرد، کتاب‌های "مونس"‌الروح، "زیب"‌المنشعات و زیب‌التفاسیر، نخستین و تنها تفسیر نوشته شده توسط یک زن، را نوشته‌است. نویسندهٔ مخزن‌الغیب می‌نویسد که کتاب شعر زیب‌النسا دارای ۱۵٬۰۰۰ بیت است. زیب‌النسا همچنین گردآوری و ترجمه آثار مختلف را تشویق می‌کرد. این بیت را از او می‌دانند: سال‌های آخر، زندان و مرگ. چندین گزارش متناقض وجود دارد که توضیحاتی را دربارهٔ شرایطی که در نهایت منجر به
که توضیحاتی را دربارهٔ شرایطی که در نهایت منجر به زندانی شدن وی در قلعه سلیمگر دهلی در کنار شاه جهان‌آباد (دهلی قدیم فعلی) شده‌است، ارائه می‌دهد. هنگامی که اورنگ‌زیب در سال ۱۶۶۲ بیمار شد و پزشکان به وی تغییر محیط را پیشنهاد کردند، وی همراه با خانواده و دربار به لاهور رفت. در آن زمان عقیل‌خان، پسر وزیر وی، فرماندار آن شهر بود. پس از آن ادعا شد که عقیل‌خان و زیب‌النسا رابطه‌ای کوتاه و در عین حال ناموفق داشتند. پس از آن اورنگ‌زیب به زیب‌النسا بی‌اعتماد شد و سپس او را زندانی کرد. نظریه‌های دیگر حاکی از آن است
او را زندانی کرد. نظریه‌های دیگر حاکی از آن است که وی به دلیل شاعری و موسیقی‌دان بودن به زندان افتاد چرا که هر دو کار با شیوه زندگی و تفکر سخت‌گیرانه، مذهبی و بنیادگرایانه اورنگ‌زیب در تضاد بودند. توضیح دیگری به نامه‌نگاری وی با برادر کوچکترش، محمد اکبر اشاره دارد. زیب‌النسا از آن شاهزاده جوان در ستیز اجتناب‌ناپذیر ادامه‌دار جانشینی حمایت کرد و مشخص شد که وی در طی شورشی در سال ۱۶۸۱ میلادی با او نامه‌نگاری و در آن علناً اورنگ‌زیب را به تخلف از قوانین اسلامی متهم کرده بود. مجازات وی این بود که ثروت اندوخته
متهم کرده بود. مجازات وی این بود که ثروت اندوخته شده‌اش مصادره، حقوق بازنشستگی سالیانه ۴ لک او باطل و تا زمان مرگ در سلیمگر زندانی شود. زیب‌النسا در آنجا پس از تحمل ۲۰ سال حبس، بیمار شد و پس از هفت روز بیماری در حالی که اورنگ‌زیب در سفری به دکن بود، در شاه جهان‌آباددرگذشت. منابع متعارض تاریخ درگذشت وی را به تناوب ۱۷۰۱ میلادی و ۱۷۰۲ میلادی بیان می‌کنند. مقبره او در باغ «سی‌هزار درخت»، در خارج از دروازه کشمیر، دروازه شمالی شهر، قرار داشت. وقتی که خط راه‌آهن در دهلی کشیده شد، مقبره او با سنگ قبرش به مقبره
در دهلی کشیده شد، مقبره او با سنگ قبرش به مقبره اکبر در سیکندرای آگره منتقل شد. یک مقبره منتسب به او در نوانکوت لاهور در پاکستان وجود دارد، اما دربارهٔ درستی آن تردید وجود دارد. در سال ۱۷۲۴، سال‌ها پس از مرگ او، نوشته‌های پراکنده و موجود او در کتابی به نام "دیوان مخفی" جمع‌آوری شد. این کتاب حاوی چهارصد و بیست و یک غزل و چندین رباعی بود. سپس در سال ۱۷۳۰ غزل‌های دیگری به نسخه خطی اضافه شد. زندگی شخصی. زیب‌النسا علی‌رغم اینکه خواستگارهای زیادی داشت، ازدواج نکرد و در تمام زندگی مجرد ماند. این امر همچنین باعث
و در تمام زندگی مجرد ماند. این امر همچنین باعث اوج گرفتن شایعات سوداگرانه دربارهٔ عاشقان پنهان و قرارهای مخفی کاخ به وجود آمد. زیب‌النسا چهار خواهر کوچکتر دیگر به نام زینت‌النسا، زبده‌النسا، بدرالنسا و مهرالنسا داشت. پدربزرگ او، امپراتور شاه جهان، او را با پسر عموی اول خود، شاهزاده سلیمان شیکوه، پسر بزرگ عموی او، ولیعهد داراشکوه نامزد کرده بود. شاه جهان قصد داشت که وی به عنوان ملکه آینده گورکانی تبدیل شود زیرا سلیمان وارث داراشکوه بود، که بعد از شاه جهان در صف جانشینی تاج‌وتخت قرار داشت. این ازدواج به دلیل
صف جانشینی تاج‌وتخت قرار داشت. این ازدواج به دلیل عدم تمایل اورنگ‌زیب انجام نشد و او با این کار برادر بزرگترش را تحقیر کرد. فرخ میرزا، پسر شاه عباس دوم، پادشاه ایران، نیز می‌خواست با او ازدواج کند. پیشنهادهای بسیار دیگری نیز به او داده شد، اما او خواستار آن شد که پیش از عقد ازدواج، شاهزادگان را ببیند. در بعضی از کتاب‌ها نوشته شده‌است که یک عشق مخفی مخفی میان زیب‌النسا و عقیل‌خان رازی، شاعر و فرماندار لاهور، وجود داشته‌است. با این حال، دیگران با نظریه قبلی مخالف هستند. به عنوان مثال، در کتاب شاعرانه او
مخالف هستند. به عنوان مثال، در کتاب شاعرانه او ("دیوان")، برخی معتقدند که نمی‌توان یک غزل پیدا کرد که این نکته را تأیید کند و همه شعرهای او بر اساس مفهوم صوفیانه "عشق خدا" هستند. بر اساس منابع خاصی، رسوایی‌های «غیرانسانی» (ایجاد شده و/یا نوشته شده توسط برخی از خارجی‌ها) در مورد زندگی بانوان گورکانی (در دوران پس از رنسانس) امری غیرمعمول نبود. برای نمونه ادعای «داستان عشق نفسانی او [زیب‌النسا] با عقیل‌خان رازی و مرگ او در یک دیگ داغ با آتش زیر آن، رواج گسترده‌ای به دست آورد و توسط مردم مشتاقانه پخش شد». با
به دست آورد و توسط مردم مشتاقانه پخش شد». با این حال، منابع دیگر اظهار داشتند که رازی (به عنوان یک مقام دولتی) عمر طولانی داشت و به‌طور طبیعی درگذشت. میراث. کتاب شعری زیب‌النسا در دهلی در سال ۱۹۲۹ و در تهران در سال ۲۰۰۱ چاپ شد. نسخه‌های خطی آن در کتابخانه ملی پاریس، کتابخانه موزه بریتانیا، کتابخانه دانشگاه توبینگن در آلمان و کتابخانه موتا در هند موجود است. هنوز هم می‌توان بخشی از دیوارها و دروازه‌های باقی‌مانده از باغی را که وی در لاهور بنا نهاد و چهار برجی نامیده شد، ردیابی کرد. کتیبه‌ای در چهار برجی او
نامیده شد، ردیابی کرد. کتیبه‌ای در چهار برجی او را «صاحب زیبنده، بیگم دوران» نامیده‌است. زیب‌النسا در زمان ساخت این بنا هشت ساله بود و به همین دلیل برخی از پژوهشگران بنیاد این بنا را به عمهٔ او، جهان‌آرا بیگم، نسبت می‌دهند. باغی که چهار برجی به عنوان دروازه آن عمل می‌کرد، دیگر وجود ندارد و این سازه اکنون در یک فلکه در تقاطع شلوغ خیابان‌های مولتان و باهوالپور لاهور واقع شده‌است. اعتقاد بر این است که باغ یادشده از نوانکوت در جنوب تا شهر لاهور گسترش داشته‌است. نمونه شعر. نمونه غزل:
استفان گراپلی (زاده ۱۹۰۸ – درگذشته ۱۹۹۷) نوازنده فرانسوی ویولن و از معدود نوازندگان ویولن جاز بود. او در پاریس به دنیا آمد. پدر و مادرش ایتالیائی بودند. در نوجوانی پس از مرگ آنان برای گذران زندگی در کوچه و خیابان ویولن می‌زد. اولین گروه سازهای زهی جاز را با جنگو راینهارت بنیان گذاشت و تا پایان زندگی جنگو با او همکاری داشت. پس از جنگو با بسیاری از بزرگان موسیقی از جمله یهودی منوهین همکاری کرد. او در سال ۱۹۹۷ درگذشت و در گورستان پرلاشز دفن شد.
الکساندر سرگییویچ گریبایدوف، ()؛ ( – ) دیپلمات، نمایشنامه‌نویس، شاعر و آهنگساز روس بود. وی در مقام سفیر صاحب‌اختیار روسیهٔ تزاری در ایران، تدوین عهدنامهٔ ترکمانچای را برعهده داشت. او پس از پناه دادن به تعدادی از زنان گرجی که در منازل رجال ایرانی به سر می‌برند و طبق مفاد مادهٔ سیزده عهدنامهٔ ترکمانچای اسیر تلقی می‌شدند و در حملهٔ جمعیت به سفارت روسیه در محله باغ ایلچی تهران کشته شد. گریبایدوف نمایشنامه‌نویس، شاعر و آهنگسازی بود که عالم روشن‌فکری را کمابیش رها کرد و وارد کار سیاست شد. در حساس‌ترین سال‌های