payamvha/North_RAG huggingface dataset:
روی پشت. طول این جانور ۲٫۵ تا ۷٫۵ سانتی‌متر است. خطرناک‌ترین نوع عقرب در ایران عقرب گاردیوم است که در منطقه خوزستان یافت می‌شود و سمی کشنده دارد. سم سایر عقرب‌ها کشنده نیست. خودکشی کژدم‌ها. برخی تصور می‌کنند زمانی که عقرب در میان آتش محصور می‌شود یا در شرایط سخت قرار می‌گیرد، دم خود را بر بالای سرش می‌برد و نیش را درون سرش فروکرده و خودکشی می‌کند. اما این باوری غلط و فقط یک افسانه است و پایه علمی ندارد. در حقیقت، عقرب وقتی در میان آتش محصور می‌شود، با حرکات نیش زدن به اطراف می‌خواهد از خود دفاع کند و به
نیش زدن به اطراف می‌خواهد از خود دفاع کند و به عبارتی هر آنچه که در مقابلش است را نیش بزند و در این موقع نیز می‌خواهد آتش را نیش بزند که این تصور را پدیدآورده که خودش را نیش می‌زند. عقرب‌ها همانند جانوران دیگر در برابر هر شرایط سختی تا لحظه مرگ مقاومت می‌کنند و این شرایط به‌وجود آمده‌است که جان آن‌ها را می‌گیرد؛ نه این که خودشان به ناچار خودکشی کنند. اما این که چرا عقرب‌ها در میان حلقه آتش می‌میرند، به میزان مقاومت عقرب در برابر گرما بستگی دارد و علت آن بالا رفتن درجه حرارت اطراف است. به عبارت دیگر عقرب‌ها
رفتن درجه حرارت اطراف است. به عبارت دیگر عقرب‌ها دمای بالا را نمی‌توانند تحمل کنند و بیشتر آن‌ها در دمای ۴۰ درجه به بالا می‌میرند ولی در عوض دمای بسیار پایین و در حد صفر درجه را به خوبی تحمل می‌کنند. علت مرگ عقرب در حرارت بالا به دلیل از دست دادن سریع آب بدن، انعقاد همولنف و انسداد عروق و مجاری است. نمادشناسی. کژدم‌ها تقریباً در تمامی اسطوره‌های ملل مختلف نقش دارند و در نقش و نگاره‌های باستانی اغلب کشورهای مختلف با نقش عقرب برخورد می‌کنیم. این موجودات عجیب به دلیل ظاهر ترسناکی که دارند به عنوان نمادهای
به دلیل ظاهر ترسناکی که دارند به عنوان نمادهای گوناگون کاربرد داشته و دارند. اما بیش از همه انسان کنجکاو است که دربارهٔ جانوران خطرناک به ویژه عقرب بیشتر بداند و چه بسا که همین کنجکاوی باعث شده که شایعات زیادی در رابطه با کژدم‌ها پدید آید. این شایعات بیشتر به علت نبود اطلاعات رواج پیدا می‌کند و تقریباً تمامی آن‌ها از نظر علمی بی‌اساس هستند. پیوند به بیرون. یک نگارخانه عکس از انواع عقرب به همراه توضیحاتی کامل در مورد عقربها
ائوترپه ، موز نی نوازی. او یکی از نه دختر زئوس و منموسونه بود که هر یک الههٔ حامی هنری بودند. او الههٔ شادی و موز نی نواز بود.
متروی اهواز به مجموعهٔ درحال احداث قطارهای شهری در کلان‌شهر اهواز گفته می‌شود (سامانه خود کشش برقی که از طریق ریل سوم یا شبکهٔ بالاسری تغذیه می‌گردد). سازمان قطار شهری اهواز و حومه مسئولیت ساخت و بهره‌برداری متروی اهواز را بر عهده دارد. در طرح متروی اهواز، که در تاریخ بهمن 1385 پس از ۸ سال مطالعه به تصویب رسید ۴ خط مترو تا سال ۱۳۹۲ در نظر گرفته شده بود که تنها حدود 28 درصد پیشرفت داشت ،این پروژه از سال 1394 بدلیل مشکلات مالی و اختلافات میان شهرداری و پیمانکار متوقف شد. پیمانکار این پروژه شرکت کیسون بود که
متوقف شد. پیمانکار این پروژه شرکت کیسون بود که بدلیل مشکلات تأمین مالی اعلام کرده بود که با روند کنونی تأمین مالی تکمیل پروژه ممکن است 500 سال طول بکشد. درحال حاضر قرارداد پیمان با این شرکت فسخ شده‌است. در سال 1404 توافق نامه‌ای میان شهرداری اهواز و قرارگاه سازندگی خاتم الانبیاء برای از سرگیری پروژه امضا شد که بر اساس آن قرار است عملیات اجرایی خط یک مترو آغاز شود. خطوط مترو. شبکه پیشنهادی طرح قطار شهری اهواز شامل ۴ خط به درازا تقریبی ۸۸ کیلومتر با ۸۷ ایستگاه می‌باشد: خط ۱. خط شماره ۱ به عنوان اصلی‌ترین خط
می‌باشد: خط ۱. خط شماره ۱ به عنوان اصلی‌ترین خط به صورت زیرزمینی با ایستگاه‌ها ژرف و دو تونل مجزا رفت و برگشت از نیروگاه زرگان در شمال شرقی اهواز شروع شده و پس از عبور از بلوار پاسداران و بلوار آیت‌الله بهبهانی به سمت خیابان نادری تغییر مسیر داده و با عبور از زیر رود کارون به سمت جنوب غربی شهر و منطقه گلستان ادامه مسیر می‌دهد و نهایتاً در منطقه بقایی در جنوب غربی اهواز به پایان راه خود می‌رسد. درازا خط ۱ بر اساس مصوبه شورا عالی ترافیک کشور ۲۳ کیلومتر با ۲۴ ایستگاه است، همچنین حداکثر زمان سفر از آغاز تا
۲۴ ایستگاه است، همچنین حداکثر زمان سفر از آغاز تا پایان راه حدود ۴۰ دقیقه برآورد شده‌است. بر اساس پیش‌بینی‌ها خط ۱ مترو در ساعت پیک ۱۷۰٫۰۰۰ مسافر را در ساعت جابه‌جا خواهد کرد. بر اساس طرح مترو اهواز، تا سال ۱۴۰۰، نزدیک به ۷۰ کیلومتر درازا خواهد داشت. ایستگاه‌ها. فازهای بهره‌برداری از خط ۱. خط ۱ قطار شهری اهواز اکنون در ۴ فاز درحال اجرا می‌باشد که به ترتیب مورد بهره‌برداری قرار خواهند گرفت. بر همین اساس فازهای مختلف بهره‌برداری عبارتند از: طی بازدید شریعتی، استاندار وقت خوزستان، از فاز یکم این پروژه، او
استاندار وقت خوزستان، از فاز یکم این پروژه، او گفت، امیدوار است که این فاز تا پایان سال ۱۳۹۶خ و آغاز سال ۱۳۹۷خ راه‌اندازی می‌شود که نشد. خط ۲. خط ۲ قطار شهری اهواز به ۲۰ کیلومتر درازا با ۲۱ ایستگاه از شمال منطقه کیانپارس آغاز و با گذر از خیابان شهید چمران (کیانپارس) از فلکه دوم به سمت رود منحرف شده و پس از عبور از رود کارون به سمت مرکز شهر و بزرگراه بهبهانی راه خود را خواهد داد و تا جنوب شرق اهواز (دانشگاه نفت) امتداد می‌یابد. کلیات این خط نیز در سال ۱۳۸۸ مورد تصویب شورای عالی ترافیک قرار گرفته و فاز
مورد تصویب شورای عالی ترافیک قرار گرفته و فاز مطالعات آن از سال ۱۳۹۰ آغاز شده‌است.
گیلبرت رایل (زاده ۱۹۰۰- مرگ ۱۹۷۶)، فیلسوف آکسفوردی بنیانگذار فلسفه زبان متعارف، از شخصیت‌های برجسته در سنت فلسفه تحلیلی است که در زمینه ذهن و زبان تأثیر فراوانی بر فیلسوفان پس از خود داشت. آثار. برخی از کتاب‌های رایل عبارت‌اند از: منابع. روزنامه ایران
منبر جایگاهی است که خطبه یا خطابه از آن ایراد می‌شود. بسیاری از لغت‌دانان عرب، واژه منبر را از ریشه عربی نَبَرَ به معنای عالی و بلند دانسته‌اند. ابن منظور می‌گوید: «محل ایراد خطبه توسط خطیب را به دلیل بلندی آن، منبر می‌گویند.» منبر یادگار پیامبر اسلام و فراگیرترین رسانه جهت روشنگری و بصیرت افزایی برای مسلمین بوده‌است. در تاریخ اسلام تلاش جهت تسلط بر مسجد جامع شهر و منبر آن، که محل تصمیم‌های بزرگ بود، بحث‌ها و منازعات بسیاری انجام می‌شد. تسلط یافتن گروهی بر مسجد جامع و منبر آن شهر، نشان دهنده آن بود که او
مسجد جامع و منبر آن شهر، نشان دهنده آن بود که او حاکم و زمامدار بلامنازع آن دیار است و اکثر مردم نیز به آن رضایت داده‌اند. نمونه ای از این دست، اجتماع گروهی از صحابه بعد از مرگ محمد بن عبدالله در مسجد النبی است که با در اختیار گرفتن مسجد و منبر، بر اوضاع تسلط یافتند. تاریخچه منبر. روایاتی نقل شده که محمد بن عبدالله، پس از هجرت از مکه به مدینه با تکیه بر درخت خرمایی به ایراد خطبه می‌پرداخت تا اینکه یکی از اصحاب پیشنهاد ساختن منبری را داد تا وی بر روی آن بنشیند و بدینوسیله هم مردم او را ببینند و هم او از
و بدینوسیله هم مردم او را ببینند و هم او از ایستادن خسته نشود. در برخی دیگر از نقل‌ها آمده‌است که پیش از آن، سکّویی از گِل ساخته بودند که محمد بر روی آن می‌نشست و تنها در سال هفتم هجری قمری بود که پیامبر اسلام بر روی منبری چوبین می‌نشست. این منبرِ سه پله ای تا زمان حکومت معاویه بن ابوسفیان مورد استفاده بود. معاویه برای کسب وجهه و حق جلوه دادن خود، خواست تا منبر پیامبر را از مدینه به دمشق ببرد، اما مردم مدینه دست به اعتراض زدند و از این کار ممانعت کردند. بعدها نجّاری، شش پلّه بر همان منبر ساخت که مجموعاً
نجّاری، شش پلّه بر همان منبر ساخت که مجموعاً نُه پلّه شد. این منبر بر اثر گذشت زمان از میان رفت و قسمتی از آن در قرن ششم قمری به عنوان تبرّک مورد استفاده قرار می‌گرفت. در سال ۶۵۴هجری قمری مسجدالنبی آتش گرفت و منبر سوخت. نوشته‌اند که سوخته منبر را در محلی که منبر فعلی قرار دارد، دفن کردند. در سال ۶۶۴ هجری قمری منبر جدیدی توسط حاکم مملوکی مصر، بیبرس، برای مسجد نبوی فرستاده شد. پس از آن در سال ۷۹۷ هجری قمری منبری دیگر و سپس در سال ۸۲۰ هجری قمری باز هم منبر دیگری نصب شد که در آتش‌سوزی سال ۸۸۶ هجری قمری از میان
نصب شد که در آتش‌سوزی سال ۸۸۶ هجری قمری از میان رفت. قایتبای حاکم مصری در سال ۸۸۹ منبری فرستاد که آن نیز در سال ۹۹۸ با منبری که سلطان مراد یکم عثمانی فرستاد و تا به امروز باقی مانده، عوض شد. این منبر یکی از آثار ارزشمند هنری به‌شمار می‌آید.
ائورودیکه نام چند شخصیت در اسطوره‌های یونانی بود؛ از جمله ائورودیکه همسر اورفئوس. ائورودیکه همسر اورفئوس براثر مارگزیدگی جان سپرد، اما اورفئوس که عاشق او بود، به دنبال او به جهان زیرین که در تملک هادس خدای جهان مردگان بود، رفت و با نواختن چنگ پرسفونه را مجذوب کرد و پرسفونه به او اجازه داد تا ائورودیکه را از جهان زیرین بازگرداند، به شرط آن‌که تا خروج از قلمرو هادس به چهرهٔ او نگاه نکند. اما در میان راه اورفئوس از بیم آن‌که ائورودیکه به دنبالش نرود، برگشت و وی را نگاه کرد و در نتیجه ائورودیکه برای همیشه به
وی را نگاه کرد و در نتیجه ائورودیکه برای همیشه به جهان زیرین بازگردانده شد.
سازمان پیشاهنگی ایران، در سال ۱۲۹۸ خورشیدی از سوی سفیر کشور اسپانیا معرفی شد ولی اندیشهٔ تشکیل سازمان پیشاهنگی را احمد امین‌زاده در دورهٔ پادشاهی رضاشاه مطرح کرد. وزارت معارف در ۱۲ آذر ۱۳۰۴ طرح او را پذیرفت و امین‌زاده را به ریاست این سازمان برگزید. تاریخچهٔ سازمان ملی پیشاهنگی ایران. پیش‌آهنگی، برای نخستین‌بار در سال ۱۳۰۴ خورشیدی، به همت میرزا احمد امین‌زاده در ایران تأسیس شد و تا حدود سال ۱۳۱۰ فعالیت‌های آن ادامه یافت. حدود ۱۳۱۰ امین‌زاده به عراق مسافرت کرد و پس از آن برای مدتی رضا اخوی سرپرستی پیش‌آهنگی
و پس از آن برای مدتی رضا اخوی سرپرستی پیش‌آهنگی را عهده‌دار شد. سال ۱۳۱۳ ترویج پیش‌آهنگی مورد توجه دولت قرار گرفت و وزارت فرهنگ مأمور اجرای آن شد و با طرح جدیدی آغاز به فعالیت کرد. در مهرماه همان سال گیبسن، متخصص آمریکایی، برای سرپرستی تربیت‌بدنی و پیش‌آهنگی به ایران دعوت شد.نخستین دورهٔ کلاس مربیان پیش‌آهنگی در خردادماه سال ۱۳۱۴ با شرکت ۴۰ نفر از مربیان تهران و ۴۴ نفر از مربیان شهرستان‌ها به مدت ۱۵ روز تشکیل گردید. محل این اردو در منظریه تهران بود. در طول تعطیلات تابستان همان سال مقررات و آیین‌نامه‌های
تعطیلات تابستان همان سال مقررات و آیین‌نامه‌های لازم برای اجرای پیش‌آهنگی در رسدها تهیه و تدوین شد و فعالیت‌های پیش‌آهنگی روز به روز در تمام شهرستان‌های کشور توسعه یافت، ولی با آغاز وقایع شهریور ۱۳۲۰ این فعالیت‌ها متوقف شد و طی یازده سال جز در یکی دو دسته کوچک، فعالیت پیش‌آهنگی به چشم نمی‌خورد. در سال ۱۳۳۲ حسین بنائی که تحصیلات عالی خود را در رشتهٔ تعلیم و تربیت، روان‌شناسی و تربیت بدنی در آمریکا به پایان رسانده بود، مأمور تجدید سازمان پیش‌آهنگی ایران شد. با فعالیت‌های حسین بنائی و تشکیل اولین کلاس مربیان
فعالیت‌های حسین بنائی و تشکیل اولین کلاس مربیان پیش‌آهنگی در آذرماه سال ۱۳۳۲، دورهٔ جدید پیش‌آهنگی ایران آغاز شد.در دورهٔ بنائی گام‌های مهمی برای توسعه پیش‌آهنگی ایران برداشته شد. سال ۱۳۳۴ سازمان ملی پیش‌آهنگی ایران از طرف دفتر بین‌المللی پیش‌آهنگی به رسمیت شناخته شد. سال ۱۳۳۵ نخستین جمبوری ملی پیش‌آهنگان ایران تشکیل شد و همایش سال ۱۳۳۷ دومین جمبوری ملی پیش‌آهنگان ایران با شرکت بیش از چهار هزار نفر پیش‌آهنگ تشکیل شد و در این جمبوری پیش‌آهنگان کشورهای پاکستان، ترکیه، عراق، اردن، انگلیس، ژاپن، آلمان و
پاکستان، ترکیه، عراق، اردن، انگلیس، ژاپن، آلمان و آمریکایی‌های مقیم ایران شرکت داشتند. در سال ۱۳۳۹ سومین جمبوری ملی پیش‌آهنگی ایران با شرکت بیش از ده هزار نفر پیش‌آهنگ ایرانی و خارجی تشکیل شد. سال ۱۳۳۹ در منظریه از طرف دفتر بین‌المللی پیش‌آهنگی به عنوان یک مرکز بین‌المللی تربیت مربی و تشکیل کلاس‌ها شناخته شد، در همین سال بنائی به عضویت کمیتهٔ دوازده نفری پیش‌آهنگی جهان انتخاب شد. در سال ۱۳۴۱ انجمن طرفداران پیش‌آهنگی در ایران تشکیل شد و عده‌ای از شخصیت‌های سرشناس ایران عضویت این انجمن را پذیرفتند، در سال
سرشناس ایران عضویت این انجمن را پذیرفتند، در سال ۱۳۴۱ نخستین کنگرهٔ پیش‌آهنگی ایران با شرکت نمایندگان شوراهای پیش‌آهنگی تمام استان‌های کشور در منظریه تشکیل شد و سال ۱۳۴۲ دبیر انجمن طرفداران سازمان پیش‌آهنگی علی هاشمی، به مدت ۱۴ سال برای این مسئولیت برگزیده شد. در سال ۱۳۴۲ خورشیدی دومین کنگره پیش‌آهنگی ایران افزون‌بر جلسهٔ سالیانهٔ شورای عالی پیش‌آهنگی ایران با حضور تمام استانداران، مدیران کل فرهنگ استان‌ها و نمایندگان شوراهای پیش‌آهنگی استان‌ها در تهران، تشکیل شد. پس از انقلاب اسلامی. بعد از انقلاب در
تشکیل شد. پس از انقلاب اسلامی. بعد از انقلاب در تاریخ ۱۳۶۴/۰۶/۲۸ مجلس شورای اسلامی سازمان پیش‌آهنگی را برای استفاده از امکانات و تجهیزات آن منحل کرد و پس از انحلال، سازمان جوانان و نوجوانان تشکیل شد. برای فعالیت‌های مکمل پرورشی در سال ۱۳۷۰ اساسنامه کانون‌های فرهنگی و تربیتی به تصویب شورای عالی آموزش و پرورش رسید. در سال ۱۳۷۲ در ضمن آن، تشکیلات دانش‌آموزی تحت عنوان «پویندگان» به منظور فعالیت‌های پیگیر، مستمر و بلندمدت پرورشی ایجاد شد. سال ۱۳۷۴ به‌جای عنوان کلی پویندگان، تشکیلات پسران «پیشتازان» و دختران
کلی پویندگان، تشکیلات پسران «پیشتازان» و دختران «فرزانگان» عنوان گرفت؛ و از سال ۱۳۹۶ این تشکیلات با نام پیشتازان دختر و پسر شناخته می‌شود. اما تشکیلات سازمان دانش‌آموزی به‌عنوان سازمانی مستقل از ۲۱ اردیبهشت ۱۳۷۸ فعالیت‌های خود را شروع کرد. فعالیت‌ها. سازمان ملی پیش‌آهنگی می‌کوشید تا نوجوانان ایرانی را با مهارت‌های گوناگون آشنا کند. از جمله این مهارت‌ها نحوه اردو زدن، نکات بهداشتی، قوانین راهنمایی و رانندگی، کاردستی، بازی و نقاشی، حرکات ورزشی، کمک‌های اولیه، سرود و آداب معاشرت، شعر، دانستن دربارهٔ طناب،
سرود و آداب معاشرت، شعر، دانستن دربارهٔ طناب، قدرت طناب، انواع گره‌ها، بستن دو چوب، ساخت مهار، قایق، پل، ارابه، برج و ماکت برای کسب نشان لیاقت بود. بخش‌ها و درجه‌ها. سازمان پیش‌آهنگی ملی ایران بخش‌های گوناگون و منصب‌ها و درجه‌هایی داشت که با نام‌های ویژه‌ای نامیده می‌شدند. بخشی از اصطلاحات مربوط به این بخش‌ها و درجه‌ها در سال ۱۳۱۸ خورشیدی از سوی فرهنگستان ایران به شرح زیر تصویب شد: رسد پیش‌آهنگی، سررسد، رسدیار، سرپرستان رسد، شورای رسد، جوخه، سرجوخه، جوخه‌یار، کارپرداز، نویسنده، شیپورزن، پایوران پیش‌آهنگی،
کارپرداز، نویسنده، شیپورزن، پایوران پیش‌آهنگی، پیوستگان، رئیس پیش‌آهنگی، معاون پیش‌آهنگی، سرپیش‌آهنگ، سرپیش‌آهنگی، نوآموز، دیوان پاداش، رهبر پیش‌آهنگی، رهبریار پیش‌آهنگی، انجمن پیش‌آهنگی ایران، نشانه هنر، شیربچگان، گرگ‌بچگان، کدبانان، فرشتگان، جویندگان، سیاران. نشریه‌های سازمان. نشریهٔ ماهانهٔ پیش‌آهنگی (از سال ۱۳۰۶). بولتن پیشاهنگی رفسنجان، بولتن پیشاهنگی شاهپور آذربایجان، سازمان پیشاهنگی نیشابور، بولتن پیشاهنگی روستایی بندرشاه، بولتن پیشاهنگی گرگان، بولتن پیشاهنگی بروجرد، سازمان پیشاهنگی ساری، سازمان
پیشاهنگی بروجرد، سازمان پیشاهنگی ساری، سازمان پیشاهنگی اصفهان، سازمان پیشاهنگی خرمشهر، سازمان پیشاهنگی آغاجاری، پیشاهنگی روستایی ورامین، نشریهٔ پیشاهنگی گنبد کاوس، بولتن سازمان پیشاهنگی اراک، رسد سه آزاد شیراز، رسد یازدهٔ دانشسرای مقدماتی شیراز، بولتن سازمان پیشاهنگی استان کردستان (سنندج)، نشریهٔ فرهنگی مسجد سلیمان، نشریهٔ فرهنگی ارسباران. کتاب‌های راهنمای پیشاهنگی ایران. کتاب‌هایی که در دوران پیش از انقلاب ۱۳۵۷ در مورد پیشاهنگی در ایران به چاپ رسیدند:
در اسطوره‌شناسی و دین یونان باستان، "ائوروس" (به معنای تحت‌اللفظی "باد شرق") خدای باد شرق و تجسم آن است، هرچند گاهی اوقات گفته می‌شود که او به‌طور خاص باد جنوب شرقی است. او یکی از چهار خدای اصلی باد، "آنموی" (Anemoi)، در کنار "بورئاس" (باد شمال)، "زفوروس" (باد غرب) و "نوتوس" (باد جنوب) است. ائوروس به ندرت در ادبیات باستانی دیده می‌شود و اگر هم ظاهر شود، معمولاً همراه با سه برادرش به عنوان بخشی از یک کل است و عملاً اسطوره‌شناسی فردی برای خود ندارد. اغلب او به‌طور کامل حذف می‌شود و بورئاس، زفوروس و نوتوس به
کامل حذف می‌شود و بورئاس، زفوروس و نوتوس به نمایندگی از آنموی باقی می‌مانند. معادل رومی او خدای «وولتورنوس» است. ریشه‌شناسی. اسم یونانی "εὖρος" به بادی که از شرق می‌وزد اشاره دارد. ریشه‌شناسی نهایی آن مشخص نیست، اگرچه با کلمات یونانی برای سپیده‌دم (به یونانی باستان: ἠώς) و هاله (به یونانی باستان: αὔρα) مرتبط دانسته شده است. گواه اولیه از ائوروس و پرستش مربوط به باد در کلمات یونانی میسنی "a-ne-mo-i-je-re-ja" (به خط ب: 𐀀𐀚𐀗𐀂𐀋𐀩𐀊) و "a-ne-mo i-je-re-ja" (به خط ب: 𐀀𐀚𐀗𐄀𐀂𐀋𐀩𐀊) یافت می‌شود که به معنای "کاهنه بادهاً
𐀀𐀚𐀗𐄀𐀂𐀋𐀩𐀊) یافت می‌شود که به معنای "کاهنه بادهاً است و در لوح‌های KN Fp 1 و KN Fp 13 در کنوسوس یافت شده‌اند. در دوران پس از اعصار تاریک یونان، آثاری از پرستش ائوروس به عنوان بخشی از چهار باد در تیتانه در کورینت، جایی که یک معبد برای بادها وجود داشت، اسپارت، جایی که ائوروس به عنوان "نجات‌دهنده اسپارت" توصیف می‌شد، کورونئا، جایی که آنها یک محراب داشتند، و آتیک یافت می‌شود. اسطوره‌شناسی. ائوروس به‌طور سنتی خدای باد شرق یا جنوب شرقی است. او هم به عنوان آورنده باران و هم به عنوان نوعی باد خشک توصیف شده است.
باران و هم به عنوان نوعی باد خشک توصیف شده است. ائوروس، برخلاف سه خدای اصلی دیگر باد، اغلب توسط نویسندگان باستان نادیده گرفته می‌شود. او تنها کسی است که هزیود اصلاً به او اشاره نمی‌کند. هزیود سه باد مفید را فرزندان ائوس (الهه سپیده‌دم) و آسترائوس می‌داند و می‌گوید که همه بادهای دیگر که برای بشریت مفید نیستند، پسران تایفون هستند. هزیود به جای ائوروس، فقط از «آرگستس» برای چهارمین باد نام می‌برد که گاهی اوقات می‌تواند به آپلیوتس (خدای باد جنوب شرقی) نیز اشاره داشته باشد. به‌طور مشابه، او تنها کسی از میان چهار
باشد. به‌طور مشابه، او تنها کسی از میان چهار باد است که سرود اورفئوس به افتخار او خوانده نمی‌شود. در عوض، نونوس، نویسنده قرن پنجم میلادی از پانپولیس، ائوروس را یکی از خدایان باد متولد شده از ائوس در اثر خود، دیونیسیاکا، قرار می‌دهد. ائوروس در معدود حضورهایش در اسطوره‌شناسی، معمولاً با نوتوس، باد جنوب، جفت می‌شود، همان‌طور که زفوروس با بورئاس جفت می‌شود. ائوروس مانند نوتوس و برخلاف زفوروس/بورئاس، اسطوره‌شناسی کمی برای خود دارد یا اصلاً ندارد و فقط زمانی که آنموی در برخی داستان‌ها حضور دارند، به عنوان بخشی
آنموی در برخی داستان‌ها حضور دارند، به عنوان بخشی از یک کل ظاهر می‌شود. ائوروس هیچ عاشق یا فرزندی ندارد. در ادیسه، به نظر می‌رسد که بادها در جزیره آیولیا ساکن هستند، زیرا زئوس، آیولوس را نگهبان بادها قرار داده است. آیولوس، اودیسئوس و خدمه‌اش را می‌پذیرد و آنها را به مدت یک ماه به عنوان مهمان نگه می‌دارد. هنگامی که آنها از هم جدا می‌شوند، آیولوس به اودیسئوس کیسه‌ای حاوی همه بادها، به جز زفوروس، می‌دهد. اگرچه به آنها هشدار داده شده بود که کیسه را باز نکنند، اما خدمه اودیسئوس احمقانه کیسه را باز می‌کنند، زیرا
خدمه اودیسئوس احمقانه کیسه را باز می‌کنند، زیرا فکر می‌کنند حاوی گنجی است، و ائوروس را به همراه همه بادهای دیگر آزاد می‌کنند که سپس کشتی‌ها را به آیولیا بازمی‌گردانند. مدتی بعد، او و نوتوس اودیسئوس را در تریناکیا، جزیره خدای خورشید، هلیوس، به مدت یک ماه کامل، پس از خروج آنها از جزیره کیرکه، سرگردان می‌کنند. پس از اینکه اودیسئوس کالیپسو را ترک کرد، پوزئیدون، خدای دریا، از خشم هر چهار باد، از جمله ائوروس، را رها کرد تا طوفانی ایجاد کند و امواج بزرگی را برای غرق کردن او ایجاد کند. در دیونیسیاکا، او و برادرانش
کردن او ایجاد کند. در دیونیسیاکا، او و برادرانش با پدرشان آسترائوس زندگی می‌کنند. ائوروس در جام‌ها شهد می‌ریزد وقتی دمتر به دیدار آنها می‌آید. در محراب پرگامون، که نبرد خدایان علیه غول‌ها را به تصویر می‌کشد، ائوروس و سه خدای دیگر باد به شکل اسب‌هایی نشان داده شده‌اند که ارابه هرا را می‌کشند. ردپایی از شکل اسب آنها در آثار کوینتوس اسمیرنائوس نیز یافت می‌شود، جایی که آنها به جای آن ارابه زئوس را می‌کشند. وولتورنوس. برای رومیان، نوتوس با خدای وولتورنوس ("او از وولتور"، کوهی در آپولیا، شاید مربوط به کلمه
از وولتور"، کوهی در آپولیا، شاید مربوط به کلمه "کرکس") یکی دانسته می‌شد که با هوای خشک و گرم ارتباط نزدیکی داشت. او گاهی اوقات به دلیل نوع خشک باد شرقی که پیشینیان می‌شناختند، آفریکانوس (به معنای "او از آفریقا") نیز نامیده می‌شد.
ائوروستئوس ، در اساطیر یونانی، پادشاه تیرینس یکی از سه قلعه میسنی‌ها واقع در آرگولید بود. او پسر ستنلوس و نیکیپه و یکی دیگر از نوادگان پرسئوس به‌شمار می‌رفت. هرا، تولد هراکلس را عقب و تولد ائوروستئوس را پیش انداخت و به این ترتیب ائوروستئوس پادشاه موکنای شد. زمانی که هراکلس در حال جنون همسر و فرزندانش را کشت، پیشگو به او گفت نزد ائوروستئوس برو و دوازده سال او را خدمت کن. هراکلس که خدمت کردن برای کسی مانند ائوروستئوس را خفت‌آور می‌دانست، از ترس پدرش زئوس، به آن پیشنهاد تن داد. "ائورستئوس" نیز از سر دشمنی، با
پیشنهاد تن داد. "ائورستئوس" نیز از سر دشمنی، با همکاری هرا دوازده وظیفه دشوار به او محول کرد که به دوازده شاهکار هراکلس معروف شد. "ائورستئوس" پس از مرگ هراکلس به دشمنی با فرزندان وی ادامه داد تا عاقبت به دست یکی از فرزندان هراکلس (هولوس) کشته شد.
پُل سِزان ، (۱۹ ژانویه ۱۸۳۹ – ۲۲ اکتبر ۱۹۰۶)، از تأثیرگذارترین نقاشان مدرن فرانسوی و همچنین یکی از برجسته‌ترین نقاشان پست‌امپرسیونیسم محسوب می‌شود. وی آثارش را در کنار آثار نقاشان امپرسیونیسم به نمایش می‌گذاشت. سزان را بسیاری پدر هنر مدرن می‌نامند. نوآوری‌های او چه در شیوهٔ اجرای نقاشی‌ها و چه در سبک، بعد نمایی، ترکیب‌بندی و رنگ‌آمیزی آن‌ها بر هنر سدهٔ بیستم تأثیر شگرفی گذاشت. پیکاسو ترکیب‌بندی‌های سطوح او را به شیوهٔ کوبیسم گسترش داد و ماتیس متأثر از نوع رنگ‌آمیزی وی بود. از هر دو این نقاشان آمده‌است که
رنگ‌آمیزی وی بود. از هر دو این نقاشان آمده‌است که «سزان پدر همهٔ ما است». وی در همهٔ زندگی هنری‌اش کم‌سخن بود و از این‌رو همواره در جمع هنرمندان بیگانه به‌شمار می‌آمد از این رو وی در کهن‌سالی به شهرت رسید و مورد توجه قرار گرفت. زندگی هنری. پل سزان در نوزدهم ژانویه ۱۸۳۹ در شهر اکس‌آن‌پروانس در شمال باختری فرانسه زاده‌شد. پدرش لوئیس اگوستوس سزان بانک‌داری توان‌گر بود که هزینه‌های زندگی پسر هنرمندش را می‌پرداخت و پس از مرگ مرده‌ریگی به‌سزا (400000 فرانک) برای او به جای گذارد. مادرش آن الیزابت اونورین اوبرت
او به جای گذارد. مادرش آن الیزابت اونورین اوبرت زنی بود دل‌زنده و بسیار نازک‌دل و رنجور. نشان دید و انگاشت زندگی پل از او نشأت گرفت. پل و دو خواهر کوچک‌ترش مری و رز روزگار کودکی آرامی داشتند. در ده سالگی به دبستان شبانه‌روزی سنت جوزف در آیکس رفت و تحت تأثیر یک راهب اسپانیایی به‌نام جوزف گیلبرت قرار گرفت. در ۱۸۵۲ به دبیرستان بوریون به تحصیل ادامه داد. پل سزان که در نوجوانی درشت‌اندام و نیرومند بود از دوست کوچک و تکیدهٔ خود امیل زولا، در کشمکش‌هایش با بچه‌محل‌ها که او را به ریش‌خند می‌زدند پشتیبانی می‌کرد.
که او را به ریش‌خند می‌زدند پشتیبانی می‌کرد. زولا سال‌ها پس از آن چنین از سزان یاد می‌کرد «ما که از دید روانی در دو سوی رویاروی هم بودیم برای همیشه باهم یکی شدیم و برای هم پیوندی‌هایی رازگون، که همان آشفته‌سری ناآشکار هردوی ما بود برای رسیدن به فرازمندی، به هم گراییدیم. هشیاری برتر ما در تراز با آن ناکسان کودن بی‌سروپا که با دیوخویی کتکمان می‌زدند بیدار می‌شد». در سال‌های ۱۸۶۱–۱۸۵۹ سزان با سرنهادن به خواست پدر در دانشکده حقوق دانشگاه اکس‌مارسی به تحصیل پرداخت و در همان هنگام آموختن طراحی را دنبال کرد. در
و در همان هنگام آموختن طراحی را دنبال کرد. در ۱۸۶۱ پس از گفتگویی ناخوشایند با پدرش که بر آن بود تا او را از رفتن به پاریس برای آموختن نگارگری بازدارد رهسپار پاریس شد اما آشنایی با کارهای نوآورانی چون اوژن دولاکروا، گوستاو کوربه او را دلسرد کرد. چرخهٔ تاریک یا دل‌وایانه ۱۸۷۰–۱۸۶۲. هنر سزان، که او خود آن را «گستاخانه» می‌خواند، به‌کار تجربه‌های آثارش نخستینش آمد. تجربه‌هایی از کشتار و دریده‌گری و پتیارگی. به گفتهٔ تاریخ‌دان هنری فرانسوی ژان- کلود لبنستین «سزان جوان می‌خواست که مخاطبانش را به جیغ کشیدن
«سزان جوان می‌خواست که مخاطبانش را به جیغ کشیدن وادارد. او ددمنشانه همهٔ دوست‌داشتنی‌ها را در هم می‌شکست» و از این رو بود که از نهادهای نقاشی‌هایی چون هنر اروتیک تیسین و گویا پیروی می‌کرد. کارهای نخست سزان در این چرخه، کارهایی تیره و با چیدگی‌هایی از رنگ‌هایی سنگین، نشان از نگرانی و ناآرامی نگارگری جوان را می‌دهند. بیشتر این کارها که گاه با کاردک کار شده‌اند چهره‌نگاری و اندام‌نگاری پنداری و هر از گاه طبیعت بی‌جان بودند. چهره‌نگاری او از میان بستگانش یا خودنگاره بودند. کارهای اندام نگاری پنداری او بیشتر
بودند. کارهای اندام نگاری پنداری او بیشتر اروتیک و تندخویانه با رنگ آمیزیی بی پروایند و نماد از دلبستگی او به دلاکروا می‌دهند؛ و این پیداتر ست در باز نگاره‌های او از کارهای دلاکروا. هرچند این کارها پختگی شیوهٔ دلاکروا را ندارند. به هر روی سزان آسیمه‌سر و آشفته بسیاری از پرده‌های خویش در این چرخه را پاره و نابود کرد و دیگر آنکه نتوانست بیش از شش ماه در پاریس تاب آورد و افسرده دل به خانهٔ پدر بازگشت. هر چند پس از یکسال زندگی با پدر دوباره هوای نگارگری براو چیره آمد و این بار برای همیشه با او ماندگار ماند.
چیره آمد و این بار برای همیشه با او ماندگار ماند. سزان به پاریس بازگشت و چون در آزمایش برای درایی به دانشکدهٔ هنرهای زیبای پاریس درمانده ماند دگرباره بس آزرده‌دل گردید و از همه سختتر آنکه نگاره‌هایش برای نمایش در نمایشگاه پذیرفته نشدند. در این هنگام بود که با پیسارو آشنا شد. پیسارو برای سزان نه تنها یک استاد که بل یک دوست و همچون پدری دیگر بود. سزان دربارهٔ او همیشه به ستایش سخن می‌گفت و سی سال از آن پس از او به آوند «پیساروی فروتن و سترگ» یاد می‌کرد.&gt; چرخهٔ ساختارگی ۱۸۸۰–۱۸۷۰. سزان سی ساله بود که شیوهٔ
ساختارگی ۱۸۸۰–۱۸۷۰. سزان سی ساله بود که شیوهٔ نگارگری خویش را دگرگون نمود. رنگ آمیزی سیاه و هوای مردهٔ پرده‌هایش گام به گام به رنگ‌های زندهٔ چشم‌اندازهایش دگرگون می‌شود؛ و در این میانه چرخه کارهای ساختارگی او آغاز می‌گردد. ویژگی کارهای این چرخه در گروه‌بندی پهلو به پهلو و زدش‌های قلم مویی شانه‌ای پدیدارست که می‌توانند نودشی از تنومندی و تنداری بیافرینند. هنایش پیسارو در کارهای سزان به روشنی بخشیدن رنگ‌های گذاشته روی تخته رنگش کمک نمود. سزان در درازای زندگی هنری خویش وفادارانه در برابر چشم‌اندازهای طبیعی
هنری خویش وفادارانه در برابر چشم‌اندازهای طبیعی ایستاد و نگارگری نمود. در ۱۸۶۹ سزان با ارتنس فیکه دختری نگاره‌شو و دوزنده آشنا شد که معشوقه او گردید و تنها پسر او پل را در ۱۸۷۲ به جهان آورد. سزان در نخست به بیمناکی از پدر سختگیرش این راز را از خانواده اش پنهان داشت. هرچند این راز در ۱۸۷۸ بر ملا شد و او سرانجام با ارتنس زناشوییی گرفت و این اندکی پیش از مرگ پدرش در ۱۸۷۸ بود که در آن هنگام دیگر از رویارویی با پسرش دست کشیده بود. در ۱۸۷۲ سزان همسر و فرزند خویش را باخود به پونتوآز شهرکی در شمال پاریس که دوستش
را باخود به پونتوآز شهرکی در شمال پاریس که دوستش پیزارو در آنجا می‌زیست برده بود. برای دو سال این دو نگارگر در کنار هم کار می‌کردند و پیزارو او را با در انگاشت گران Impressionist آشنا نمود و سرانجام در ۱۸۷۴ کارهای او در کنار کارهای آنان به نمایش گذارده شد. در این روزگاران بود که او در برخی از یکشنبه‌ها یا پنجشنبه‌ها که گاه گرد هم آیی‌های در انگاشت گران گروه بتینوی که از نگاره گرانی چون فردریک بازیل، لوئی ادموند دورانته هنری فانتین لاتور، ادگار دگا، کلود مونه، پیر اگوست رنوآر و آلفرد سیسلی به گرد ادوار