payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خیابان طاق‌دار "ویا پو" است که توسط آمدئو دی کاستلامونته در سال ۱۶۷۴ ساخته شده و دارای ساختمان‌های جالبی مانند اولین و اصلی‌ترین ساختمان دانشگاه تورین و کافه تاریخی فیوریو است که کافه مورد علاقه سیاستمداران قرن نوزدهم بود. ویا پو به میدان ویتوریو ونتو (که به‌طور محلی به سادگی میدان ویتوریو نامیده می‌شود) که بزرگ‌ترین میدان باروک در اروپا و امروزه قلب زندگی شبانه تورین است، ختم می‌شود. میدان ویتوریو شیک‌ترین بارها را در خود جای داده است و در فاصله‌ای نه چندان دور از اینجا، در امتداد رودخانه پو، اسکله‌های
دور از اینجا، در امتداد رودخانه پو، اسکله‌های "موراتزی" تا چند سال پیش میزبان چندین بار و باشگاه شبانه بودند که تا صبح باز بودند. به موازات ویا روما، دو خیابان عابر پیادهٔ محبوب دیگر، یعنی "ویا لاگرانجه" و "ویا کارلو آلبرتو"، از ویا پو تا "کورسو ویتوریو امانوئلهٔ دوم"، از شهر قدیمی عبور می‌کنند. پیاده‌راه‌سازی اخیر، جایگاه تجاری اصلی آنها را بهبود بخشیده است. به‌خصوص، ویا لاگرانجه اخیراً حضور بوتیک‌های لوکس را افزایش داده است. این خیابان همچنین میزبان موزه مصری تورین است که محل نگهداری یکی از بزرگ‌ترین
مصری تورین است که محل نگهداری یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های آثار باستانی مصر در خارج از مصر محسوب می‌شود. خیابان‌های لاگرانجه و کارلو آلبرتو به ترتیب از دو میدان مهم شهر عبور می‌کنند. خیابان اول "از میدان کارینیانو" عبور می‌کند که عمدتاً به خاطر نمای موج‌دار و «مقعر-محدب-مقعر» باروک کاخ کارینیانو شناخته می‌شود. این ساختمان قبلاً میزبان "پارلمان سوب‌آلپینو" ("Parlamento Subalpino،" «پارلمان زیر آلپ»؛ پارلمان پادشاهی ساردنی که پس از اتحاد ایتالیا برای چند سال به پارلمان ایتالیا نیز تبدیل شد) بود و امروزه موزه
پارلمان ایتالیا نیز تبدیل شد) بود و امروزه موزه ریسورجیمنتو را در خود جای داده است. این میدان همچنین دارای تئاتر کارینیانو، یک تئاتر باروک به خوبی حفظ شده است. خیابان کارلو آلبرتو از "میدان کارلو آلبرتو" عبور می‌کند، میدانی بزرگ که نمای پشتی کاخ کارینیانو را به سبک التقاطی در خود جای داده است. در طرف دیگر، "کتابخانه ملی" باشکوه قرار دارد. نه چندان دور از خیابان ویا پو، نماد تورین یعنی مول آنتونلیانا، قرار دارد که به نام معمار سازنده‌اش، آلساندرو آنتونلی، نامگذاری شده است. ساخت و ساز در سال ۱۸۶۳ به عنوان یک
شده است. ساخت و ساز در سال ۱۸۶۳ به عنوان یک کنیسه یهودی آغاز شد. امروزه موزه ملی سینما در آن قرار دارد و باور بر این است که با ارتفاع، بلندترین موزه جهان است. تصویر این ساختمان روی سکه ۲ سنتی ایتالیایی دیده می‌شود. درست پشت "میدان کاستلو،" کلیسای جامع تورین وقف شده به قدیس یوحنای معمدان، قرار دارد که کلیسای اصلی شهر است. این کلیسا در طول سال‌های ۱۴۹۱ تا ۱۴۹۸ ساخته شده و در مجاورت یک برج ناقوس قدیمی‌تر (ساخته‌شده در ۱۴۷۰) قرار دارد. کلیسای کوچک کفن مقدس، محل فعلی دفن کفن تورین، به کلیسای جامع ضمیمه شده است.
فعلی دفن کفن تورین، به کلیسای جامع ضمیمه شده است. این کلیسا در سال‌های ۱۶۶۸ تا ۱۶۹۴ به سازه اضافه شد و توسط گوارینی طراحی شده است. کلیسای کورپوس دومینی برای جشن گرفتن معجزه‌ای که ادعا می‌شود در طول غارت شهر در سال ۱۴۵۳ رخ داده است، ساخته شد. در این حادثه، سربازی در حال حمل مجسمه‌ای حاوی عشای ربانی بود. مجسمه به زمین افتاد، در حالی که نان مقدس در هوا معلق ماند. کلیسای فعلی که در سال ۱۶۱۰ برای جایگزینی کلیسای کوچک اصلی که در همان محل قرار داشت ساخته شد، اثر آسکانیو ویتوتزی است. در کنار کلیسای جامع تورین،
آسکانیو ویتوتزی است. در کنار کلیسای جامع تورین، برج‌های پالاتین قرار دارند؛ سازه‌ای از رومی باستانی-قرون وسطایی که به عنوان یکی از چهار دروازه شهر رومی در امتداد دیوارهای شهر تورین عمل می‌کرد. این دروازه امکان دسترسی از شمال به "کاردو ماکسیموس"، دومین خیابان اصلی معمول یک شهر رومی، را فراهم می‌کرد. برج‌های پالاتین از جمله بهترین بقایای رومی حفظ شده در شمال ایتالیا هستند. در نزدیکی آنها، "میدان جمهوری" با مساحت، میزبان بزرگ‌ترین بازار روباز اروپا است که به‌طور محلی با نام «مرکاتو دی پورتا پالاتسو» (بازار
محلی با نام «مرکاتو دی پورتا پالاتسو» (بازار پورتا پالاتسو) شناخته می‌شود (پورتا پالاتسو یا پورتا پیلا نام‌های تاریخی و محلی این منطقه هستند). در غرب دروازهٔ پالاتین، "کوادریلاترو رومانو" (Quadrilatero Romano؛ چهارضلعی رومی) قرار دارد، منطقه‌ای قدیمی و قرون وسطایی که اخیراً بازسازی شده است. محله فعلی با خیابان‌های کوچک و چندین ساختمان قرون وسطایی‌اش شناخته می‌شود و امروزه به خاطر بارهای "آپریتیوو" و مغازه‌های کوچکش که توسط صنعتگران محلی اداره می‌شوند، محبوب است. مرکز کوادریلاترو، "میدان امانوئل فیلیبرتو
است. مرکز کوادریلاترو، "میدان امانوئل فیلیبرتو (Piazza Emanuele Filiberto)" است. در جنوب کوادریلاترو رومانو، "خیابان گاریبالدی" ("Via Garibaldi")، یکی دیگر از خیابان‌های محبوب شهر، قرار دارد. این خیابان با طول، عابر پیاده بین پیازا کاستلو و "پیازا استاتوتو (Piazza Statuto)" که برخی از مغازه‌های قدیمی شهر را در خود جای داده، است. "پیازا استاتوتوی" بزرگ نمونهٔ دیگری از میدان باروک با طاق‌های قوسی است. یکی دیگر از خیابان‌های اصلی مرکز شهر"، خیابان پیترو میکا (Via Pietro Micca)" است که از میدان کاستلو شروع
(Via Pietro Micca)" است که از میدان کاستلو شروع می‌شود و در میدان بزرگ "سولفرینو" ("Piazza Solferino") به پایان می‌رسد. این خیابان در "خیابان سرنایا (Via Cernaia)" تا "میدان هجدهم دسامبر (Piazza XVIII Dicembre)" ادامه دارد که ساختمان مسافربری سابق ایستگاه راه‌آهن پورتا سوسا در آن قرار دارد و در سال ۲۰۱۲ کمی به سمت جنوب منتقل شد. ساختمان مسافربری جدید و بزرگتر، سازه‌ای از شیشه و فولاد با طول و ارتفاع، بین "خیابان‌های کورسو بولزانو (Corso Bolzano)" و "کورسو اینگیلترا (Corso Inghilterra، "خیابان انگلیس")"
اینگیلترا (Corso Inghilterra، "خیابان انگلیس")" واقع شده و نمونه‌ای از معماری معاصر است. پورتا سوسا در حال حاضر ایستگاه مرکزی بین‌المللی شهر (با قطارهای پرسرعت به پاریس) است و در حال تبدیل شدن به قطب مرکزی حمل و نقل ریلی شهر است، ایستگاهی که در آن قطارهای محلی (به اصطلاح "Ferrovie Metropolitane")، قطارهای ملی و قطارهای سریع‌السیر ملی و بین‌المللی به هم می‌رسند. نزدیک به خیابان سرنایا (Via Cernaia)، چ"یتادلا" (Citadella) در "باغ آندره‌آ گولیلمینتی (Andrea Guglielminetti)" قرار دارد. آنچه از قلعهٔ قدیمی قرون
قرار دارد. آنچه از قلعهٔ قدیمی قرون وسطایی و مدرن شهر باقی مانده است، نقطه شروعی برای گشت و گذار در تونل‌های قدیمی زیر شهر است. سان سالواریو. در جنوب شرقی مرکز شهر، منطقه "سان سالواریو (San Salvario)" قرار دارد که از "خیابان ویتوریو امانوئله دوم" تا خ"یابان برامانته (Corso Bramante)" امتداد دارد و از سمت غرب توسط راه‌آهن تورین-جنوآ و از سمت شرق توسط رودخانه پو محصور شده است. این منطقه که محل زندگی برای مهاجران رو به افزایش است، نمونه‌ای از ادغام فرهنگ‌های مختلف است. همچنین پس از افتتاح چندین بار و رستوران
است. همچنین پس از افتتاح چندین بار و رستوران ارزان قیمت، زندگی شبانه در آن افزایش یافته است. دو جادهٔ اصلی "ویا نیتزا (Via Nizza؛ خیابان نیس)" و "ویا ماداما کریستینا" ("Via Madama Cristina") از سان سالواریو عبور می‌کند و درست مانند مرکز شهر، با طرح شبکه‌ای معمول محله‌های قدیمی تورین شناخته می‌شود. مرکز این منطقه، "میدان ماداما کریستینا" است که میزبان یک بازار بزرگ روباز است، در حالی که چندین فعالیت تجاری در اطراف آن رونق دارد. پارک مشهور والنتینو در ضلع شرقی سان سالواریو واقع شده است و اگرچه در مرکز شهر
سان سالواریو واقع شده است و اگرچه در مرکز شهر قرار ندارد، اما نوعی پارک مرکزی تورین به‌شمار می‌آید. به لطف نزدیکی به مرکز شهر، این پارک در بین مردم محلی، چه در طول روز و چه در شب، به دلیل وجود بارها و کلوپ‌های شبانه متعدد، بسیار محبوب است. از تراس‌های پارک دل والنتینو، می‌توان مناظر بسیاری از تپه‌های آن طرف رودخانه را تماشا کرد. در مرکز پارک، قلعۀ والنتینو قرار دارد که در قرن هفدهم ساخته شده است. این قلعه به شکل نعل اسب است و دارای چهار برج مستطیل شکل، یکی در هر زاویه، و یک حیاط داخلی وسیع با سنگفرش مرمری
در هر زاویه، و یک حیاط داخلی وسیع با سنگفرش مرمری است. سقف طبقات فوقانی کاذب به سبک "ترانس آلپینو" (به عبارتی فرانسوی) است. نمای بیرونی آن دارای نشان بزرگ خاندان ساووی است. امروزه، قلعهٔ والنتینو به عنوان دانشکدهٔ معماری دانشگاه پلی‌تکنیک تورین فعالیت می‌کند. یکی دیگر از مجموعه ساختمان‌های این پارک، "بورگو مدیوواله" (دهکدهٔ قرون وسطایی) است که ماکتی از قلعه‌های کوهستانی قرون وسطایی پیه‌مونته و دره آئوستا است و برای نمایشگاه بین‌المللی ۱۸۸۴ ساخته شده است. از دیگر ساختمان‌های خیابان "کورسو ماسیمو دازلیو"
از دیگر ساختمان‌های خیابان "کورسو ماسیمو دازلیو" ("Corso Massimo d'Azeglio") می‌توان به مجموعهٔ تورینو اسپوزیزیونی (Torino Esposizioni، سالن نمایشگاه تورین که در دههٔ ۱۹۳۰ ساخته شده است) با ورودی باشکوه و ایوانی تمام‌قد، یک تالار اصلی طراحی‌شده توسط پیر لوئیجی نروی از بتن آرمه و "تئاتر نووو (Teatro Nuovo")، تئاتری که عمدتاً بر نمایشگاه‌های باله تمرکز دارد، اشاره کرد. بزرگ‌ترین کنیسه شهر، در "میدان پیاتزتا پریمو لوی (Piazzetta Primo Levi)" است؛ معماری آن در نمای اصلی شهر قرار دارد و با چهار برج بزرگ به
در نمای اصلی شهر قرار دارد و با چهار برج بزرگ به ارتفاع که در بالای آن چهار گنبد پیازی شکل قرار دارد، شناخته می‌شود. کروچتا. در جنوب "چنترو" (مرکز شهر)، منطقه "کروچتا (Crocetta)" قرار دارد که به دلیل ساختمان‌های مسکونی ممتاز، یکی از گران‌ترین مناطق شهر محسوب می‌شود. در قلب این منطقه، فضایی قرار دارد که تا حدودی عابر پیاده است و از میان آن خیابان‌های "کورسو تریسته (Corso Trieste؛ "خیابان تریسته")"، "کورسو ترنتو (Corso Trento،"خیابان ترنتو")" و "کورسو دوکا دائوستا (Corso Duca D'Aosta)" عبور می‌کند. تعداد
دائوستا (Corso Duca D'Aosta)" عبور می‌کند. تعداد زیادی ساختمان مسکونی قابل توجه به سبک التقاطی، نئوگوتیک و آرت نوو در آن دیده می‌شود. این منطقه بین سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۳۷ ساخته شد و جایگزین زمین رژهٔ قدیمی شد که به قسمت جنوبی شهر منتقل شده بود. در شمال این منطقه"، گالری هنر مدرن (Galleria d'Arte Moderna؛ به اختصار GAM)" یکی از دو موزهٔ هنرهای مدرن منطقهٔ کلان‌شهری تورین قرار دارد. این موزه در مقابل بنای یادبود عظیم ویتوریو امانوئله دوم در مرکز میدان بین "خیابان ویتوریو امانوئله دوم" و "خیابان گالیلئو فراریس"
ویتوریو امانوئله دوم" و "خیابان گالیلئو فراریس" قرار دارد که مجسمهٔ پادشاه ساووی که بر روی ستونی به ارتفاع ۳۹ متر قرار دارد. در کنار موزه، یک ساختمان مسکونی مهم دیگر قبلاً دفتر مرکزی یوونتوس، یکی از دو باشگاه اصلی فوتبال تورین به همراه باشگاه فوتبال تورینو، بوده است. در غرب این منطقه، ساختمان اصلی دانشگاه پلی‌تکنیک تورین در امتداد "خیابان کورسو دوکا دلی آبروتزی (Corso Duca Degli Abruzzi)" قرار دارد. این مجتمع ساخته‌شده در سال ۱۹۵۸، با مساحت میزبان تقریباً ۳۰٬۰۰۰ دانشجو است و یکی از مؤسسات اصلی فناوری کشور
دانشجو است و یکی از مؤسسات اصلی فناوری کشور محسوب می‌شود. علت این جایگاه، عمدتاً به دلیل گرایش شهر به صنعتی شدن، که توسط بخش خودروسازی تقویت شده است. این مؤسسه به‌تازگی در منطقه غربی تورین، چ"نیسیا،" با ساختمان‌های مدرن افزوده گسترش یافته است. کروچتا توسط خیابان‌های بزرگ و مدرنی مانند "کورسو دوکا دلی آبروتزی"، "کورسو گالیلئو فراریس" و "کورسو اینائودی" قطع می‌شود. این خیابان‌ها دارای ردیف‌های طولانی درختان هستند که نمادی از شهرنشینی معمول تورین است. با این حال، محبوب‌ترین خیابان، "کورسو د گاسپری (Corso De
حال، محبوب‌ترین خیابان، "کورسو د گاسپری (Corso De Gasperi)" است که اگرچه از سایر خیابان‌های این منطقه کوچک‌تر است، اما میزبان یکی از شیک‌ترین بازارهای روباز شهر، به نام "مرکاتو دلا کروچتا (Mercato della Crocetta؛ "بازار کروچتا")"، است. مرز غربی کروچتا نمونه‌ای از معماری معاصر است. این خیابان عظیم که از "خیابان‌های کورسو مدیترانئو (Corso Mediterraneo)" و "کورسو کاستلفیداردو" ("Corso Castelfidardo") تشکیل شده، بخشی از بلوار "اسپینا چنتراله" است و اخیراً بر روی راه‌آهن قدیمی (که اکنون زیرزمینی است) ساخته شده
راه‌آهن قدیمی (که اکنون زیرزمینی است) ساخته شده است؛ در نتیجه، این خیابان بسیار بزرگ است () و مدرن، با مصالح باارزش، از جمله یک سیستم روشنایی شاخص که برروی تیرهای بلند سفید است، بازسازی شده است. این خیابان میزبان نمونه‌هایی از هنر معاصر، مانند فواره "ایگلو" اثر ماریو مرز یا بنای "اپرای تورینو" اثر پر کرکبی در "لارگو اورباسانو (Largo Orbassano) است". ضلع شرقی این منطقه همچنین با نام "بورگو سان سکوندو (Borgo San Secondo)" شناخته می‌شود که نام خود را از کلیسایی به همین نام که در "خیابان سان سکوندو"، یکی از
به همین نام که در "خیابان سان سکوندو"، یکی از خیابان‌های اصلی این محله، قرار دارد، گرفته است. این خیابان نزدیک ایستگاه راه‌آهن "پورتا نوئوا" است و از بقیهٔ منطقه قدیمی‌تر است و دارای چندین ساختمان آپارتمانی از اواخر قرن نوزدهم است، از جمله زادگاه و خانه نویسنده پریمو لوی در خیابان کورسو ره اومبرتو (Corso Re Umberto). یک بازار محلی روباز در "میدان سان سکوندو" و در امتداد "خیابان لنیانو (Via Legnano)" برگزار می‌شود. میدان بازار همچنین محل گرمابه و رخت‌شوی‌خانهٔ پیشین محله است که از کهن‌ترین نمونه‌های
پیشین محله است که از کهن‌ترین نمونه‌های این‌گونه بناها در تورین به‌شمار می‌آید (۱۹۰۵). یکی از خیابان‌های اصلی که از بورگو سان سکوندو عبور می‌کند، "خیابان ویا ساکی (Via Sacchi)" است که به عنوان دروازه‌ای به مرکز شهر عمل می‌کند: طاق‌های سرلیان آن در ضلع غربی خیابان (ضلع شرقی توسط ساختمان‌های خدماتی ایستگاه راه‌آهن "پورتا نوئوا" محصور شده است) میزبان برخی بوتیک‌ها و هتل‌های مهم مانند شیرینی‌فروشی تاریخی "پفاتیش" ("Pfatisch") و "هتل کاخ تورین" (که در سال ۲۰۱۵ کاملاً بازسازی و بازگشایی شد) هستند. در جنوب
۲۰۱۵ کاملاً بازسازی و بازگشایی شد) هستند. در جنوب "خیابان ویا ساکی"، "اوسپداله مائوریزیانو (Ospedale Mauriziano)" یکی از بیمارستان‌های باستانی و بزرگ شهر قرار دارد. با حرکت به سمت جنوب، می‌توان مجموعه‌ای مسکونی از خانه‌های عمومی قدیمی که در اطراف "خیابان آرکواتا (Via Arquata)" قرار دارند را مشاهده کرد. چنیسیا. این منطقه کوچک که با خیابان‌های "کورسو کاستلفیدارد"، "کورسو ویتوریو امانوئله دوم"، "کورسو تراپانی (Corso Trapani)" و "کورسو پشیرا" ("Corso Peschiera") هم‌مرز است، عمدتاً به دلیل میزبانی از توسعهٔ
هم‌مرز است، عمدتاً به دلیل میزبانی از توسعهٔ اخیر موسسهٔ فناوری "پلی‌تکنیک" تورین اهمیت دارد. این توسعه پس از احداث راه‌آهن در زیر "کورسو کاستلفیداردو" و سپس تخریب ساختمان‌های قدیمی اختصاص داده شده به تعمیر و نگهداری قطارهای موجود در این منطقه (به اصطلاح "اداره بزرگ تعمیر و نگهداری قطارها، Officine Grandi Riparazioni" یا "OGR") امکان‌پذیر شد. "پلی‌تکنیک" امکانات خود را از طریق دو ساختمان روگذر عظیم بر فراز خیابان، که به ساختمان‌های جدید در ضلع غربی متصل هستند، گسترش داد. این مجموعهٔ ساختمان‌ها، میدانی
هستند، گسترش داد. این مجموعهٔ ساختمان‌ها، میدانی تداعی‌کننده با سبک معماری منحصر به فرد را تشکیل می‌دهند. ساختمان اصلی در ضلع غربی میزبان یک مرکز تحقیقاتی جنرال موتورز به نام "سیستم‌های پیشرانهٔ جهانی جنرال موتورز (General Motors Global Propulsion Systems)" که قبلاً با نام "جنرال موتورز پاورترین اروپا (General Motors Powertrain Europe)" شناخته می‌شد، است. منطقه "پلی‌تکنیک" تا "خیابان بوجو (Via Boggio)" امتداد دارد. در شمال تأسیسات "پلی‌تکنیک"، ساختمان اصلی مجموعه سابق "OGR"، که از سه ساختمان موازی مشترک به
سابق "OGR"، که از سه ساختمان موازی مشترک به طول ۱۸۰ متر تشکیل شده است، اخیراً به یک فضای باز بزرگ تبدیل شده است که میزبان نمایشگاه‌های موقت است و در فصول گرم، فضاهای خارجی آن به مکانی شیک برای صرف یک "پیش‌غذای" معمول ایتالیایی تبدیل می‌شود. در شمال "OGR"، یک مجتمع زندان سابق به نام "له نوئووه (Le Nuove)" وجود دارد که نمونهٔ قابل توجهی از ساختمان زندان‌های قدیمی اروپایی است. این مجتمع بین سال‌های ۱۸۵۷ تا ۱۸۶۹ در زمان سلطنت ویکتور امانوئله دوم ساخته شد. پس از کنار گذاشته شدن در دهه ۱۹۹۰، این مجتمع به موزه
از کنار گذاشته شدن در دهه ۱۹۹۰، این مجتمع به موزه تبدیل شد و بازدید از آن امکان‌پذیر شد. نمونه‌ای از هنر معاصر، کارخانهٔ گرمایش در "کورسو فروچی (Corso Ferrucci)" است که با پنل‌های آلومینیومی پوشانده شده است. ساختمان دیگری (قرن نوزدهمی) که اکنون متروکه است، کارخانهٔ سابق ترمز قطار وستینگهاوس (که در سال ۲۰۰۰ توسط کنور برمزه خریداری شد) واقع در "ویا بورسلینو (Via Borsellino)" است. منطقه مسکونی و تجاری این منطقه به سمت غرب، فراتر از دیوار گمرک ("cinta daziaria") سابق (که اکنون تخریب شده است) گسترش می‌یابد، که
سابق (که اکنون تخریب شده است) گسترش می‌یابد، که قبلاً شهر را از چشم‌انداز عمدتاً روستایی که حومهٔ تورین که مشخصهٔ آن تا اواخر قرن نوزدهم بود، جدا می‌کرد. شهرسازی در خارج از دروازه محلی شهر (شناخته‌شده به نام باریه‌را دی سان پائولو؛ "barriera di San Paolo") منجر به ساخت یک محلهٔ صنعتی و کارگری در اوایل قرن بیستم شد، اگرچه کارخانه‌ها مدت‌هاست که متوقف شده‌اند، تخریب شده‌اند یا امروزه به کاربری‌های دیگری تبدیل شده‌اند. "چنیسیا" همراه با منطقه "سان پائولو"، میزبان یک بازار خیابانی گسترده در امتداد "خیابان"
میزبان یک بازار خیابانی گسترده در امتداد "خیابان" کورسو راکونیجی ("Corso Racconigi") است که به صورت محلی به عنوان طولانی‌ترین بازار خیابانی اروپا شناخته می‌شود. سیت تورین. کوچک‌ترین منطقه شهر، "سیت تورین" (به زبان پیه‌مونتی به معنای «تورین کوچک») است. این مثلث کوچک که توسط "کورسو ویتوریو امانوئله دوم"، "کورسو فرانچا (Corso Francia؛ "خیابان فرانسه")" و "کورسو اینگیلترا" احاطه شده است، شامل برخی از ساختمان‌های مسکونی ممتاز است و توسط مردم محلی به عنوان یک محلهٔ مشهور و پرآوازه معتبر شناخته می‌شود. این منطقه
مشهور و پرآوازه معتبر شناخته می‌شود. این منطقه ساختمان‌های زیادی به سبک آرت نوو، آرت دکو و نئوگوتیک دارد. در میان آنها، یکی از چشمگیرترین و مشهورترین آنها "کازا دلا ویتوریا" ("Casa della Vittoria؛" با معماری "گوتاردو گوسونی") است. نمونه قابل توجه دیگر کازا فنولیو-لافلور (Casa Fenoglio-Lafleur) است. هر دو ساختمان رو به کورسو فرانچا هستند. این منطقه به خاطر فعالیت‌های تجاری‌اش، عمدتاً در دو خیابان اصلی‌اش، یعنی "خیابان دوکسا یولاندا (Via Duchessa Jolanda)" و "خیابان پرینچیپی داکژا" ("Via Principi d'Acaja")،
"خیابان پرینچیپی داکژا" ("Via Principi d'Acaja")، که در میان باغ‌های "جاردینو لوئیجی مارتینی (Giardino Luigi Martini)" به هم می‌رسند و میزبان یک بازار روباز محبوب هستند، شهرت دارد. این منطقه همچنین با ساختمان‌های عظیم جدید شناخته می‌شود؛ "کاخ جوستیتزیا (Palazzo di Giustizia)،" دادگاه جدید تورین که در دههٔ ۱۹۹۰ ساخته شد (در یک تأسیسات ۳۵۰ متری) و اولین آسمان‌خراش واقعی تورین، برج اینتسا سانپائولو (Torre Intesa Sanpaolo), که دفتر مرکزی اینتسا سانپائولو، یکی از بانک‌های خصوصی بزرگ ایتالیا در آن قرار دارد. سان
بانک‌های خصوصی بزرگ ایتالیا در آن قرار دارد. سان دوناتو. منطقه "سان دوناتو" بین خیابان‌های "کورسو فرانچا"، "کورسو لچه" ("Corso Lecce")، "کورسو پوتنزا" ("Corso Potenza")، "ویا نوله" ("Via Nole")، "پارک دورا (Parco Dora)" و "کورسو پرینچیپه اودونه (Corso Principe Oddone)" قرار دارد. این منطقه از دوران قرون وسطی مسکونی بوده است، اما در طول قرن نوزدهم بزرگتر می‌شود و در اطراف "کانال کاناله دی سان دوناتو" که دیگر وجود ندارد و در حال حاضر با خیابان مرکزی منطقه، "ویا سان دوناتو،" جایگزین شده است، رونق می‌گیرد.
"ویا سان دوناتو،" جایگزین شده است، رونق می‌گیرد. ساختمان‌های این منطقه نسبتاً جدید هستند (حدود سال ۱۸۲۰)، به جز قدیمی‌ترین گروه خانه‌های کوچک در محلهٔ "بروزاکور (Brusachœr؛" ساختمان "پالاتزو فورنریس") در امتداد "ویا پاچینوتی (Via Pacinotti)" در نزدیکی میدان کوچک "پیازا پاراویا" ("Piazza Paravia"). به‌سبب حفظ خود خیابان و این بنای تاریخی، صافی خیابان سان دوناتو دستخوش تغییر شده است؛ خیابان با قوسی ملایم تا پیش از پایان یافتن در میدان مرکزی پیاتزا استاتوتو ("Piazza Statuto") پیش می‌رود و با خیابان "ویا
("Piazza Statuto") پیش می‌رود و با خیابان "ویا پاچینوتی (Via Pacinotti)" موازی شود. کلیسای اصلی منطقه، "نوسترا سینیورا دل سوفراجو و سانتا زیتا" ("Chiesa di Nostra Signora del Suffragio e Santa Zita") است که با ارتفاع برج ناقوس آن به عنوان پنجمین سازهٔ بلند شهر تورین، پس از مول آنتونلیانا، آسمان‌خراش اینتسا سان‌پائولو، برج لیتوریا و دو برج ورزشگاه یوونتوس شناخته می‌شود. این کلیسا میزبان مؤسسهٔ عالی زنان ایتالیا "(Istituto Suore Minime di Nostra Signora del Suffragio)" است و توسط فرانچسکو فا دی برونو
del Suffragio)" است و توسط فرانچسکو فا دی برونو (Francesco Faà di Bruno) طراحی و ترویج شده است. افسانه‌های محلی می‌گویند که او می‌خواست بلندترین برج ناقوس شهر را بسازد و ساعتی را در بالای آن قرار دهد تا همه فقرا به‌طور رایگان از زمان مطلع شوند. ساختمان کوچک نزدیک کلیسا، بقایای "کازا تارتالینو (Casa Tartaglino)"، یک ساختمان مسکونی کوچک است که توسط فا دی برونو گسترش و اصلاح شده است. "ویلینو چیبراریو" ("Villino Cibrario") در "خیابان ساکارلی،" یکی دیگر از ساختمان‌های مهم طراحی شده توسط بارنابا پانیتزا در سال
مهم طراحی شده توسط بارنابا پانیتزا در سال ۱۸۴۲ است. این ساختمان مجهز به یک باغ بزرگ بود که برای ساخت خیابان، حذف شد. این محله دارای تراکم بالایی از ساختمان‌های تاریخی به سبک آرت نوو است که توسط معمار پیترو فنولیو طراحی شده‌اند (از جمله ساختمان مشهور "ویلینو رابی (Villino Raby)" در کورسو فرانچا). از دیگر ساختمان‌های مهم می‌توان به "ویلا بورینگیری (Villa Boringhieri)" در خیابان سان دوناتو و سایر ساختمان‌های آرت نوو و نئوگوتیک در خیابان‌های "پیفتی (Via Piffetti)" و "دوراندی (Durandi)" اشاره کرد. در میان
و "دوراندی (Durandi)" اشاره کرد. در میان ساختمان‌های مدرن این منطقه، مهم‌ترین آنها، برج "BBPR" است (که نام خود را از دفتر معماری که آن را طراحی کرده گرفته است). این ساختمان نمایانگر "معماری پسا-خردگرایانه ایتالیایی" است (همان سبک برج شناخته‌شده‌تر ولاسکا در شهر میلان). این برج رو به میدان مرکزی استاتوتو است. از این منطقه چند خیابان مهم عبور می‌کند. همانند خیابان "کورسو سویتزرا (Corso Svizzera؛ "خیابان سوئیس")" که از شمال به جنوب از این منطقه عبور می‌کند و رو به مرکز تجاری "پیرو دلا فرانچسکا (Piero Della
رو به مرکز تجاری "پیرو دلا فرانچسکا (Piero Della Francesca)" است، دفاتر توتواسپورت ("Tuttosport؛" یکی از سه روزنامهٔ روزانهٔ ورزشی ملی) دفتر مرکزی آن قرار دارد. همچنین در "خیابان کورسو سویتزرا" یکی از قدیمی‌ترین بیمارستان‌های شهر، "اوسپداله آمدئو دی ساوویا (Ospedale Amedeo di Savoia)"، متخصص در بیماری‌های عفونی، قرار دارد. باقی خیابان‌های اصلی "کورسو اومبریا (Corso Umbria)" و "کورسو تاسونی" ("Corso Tassoni") هستند. یکی دیگر از خیابان‌های بزرگ که از شرق با این منطقه هم‌مرز است، خیابان "کورسو پرنچیپه اودونه"
منطقه هم‌مرز است، خیابان "کورسو پرنچیپه اودونه" است که در گذشته در امتداد راه‌آهن به میلان قرار داشت. در حال حاضر، راه‌آهن به صورت زیرزمینی ساخته شده است. این خیابان گسترش خواهد یافت و همان سبک معماری بخش جنوبی خیابان "کورسو اینگیلترا" در مرکز شهر را خواهد داشت و به یکی از خیابان‌های اصلی تورین تبدیل می‌شود. بخش شمالی این منطقه بخشی از منطقهٔ صنعتی سابق تورین بود که اخیراً به پارکی به نام "پارکو دورا" تبدیل شده است. بخش اصلی بازتبدیل‌شده در سان دوناتو مربوط به زمین‌هایی بود که پیش‌تر در اختیار کارخانهٔ
به زمین‌هایی بود که پیش‌تر در اختیار کارخانهٔ میشلن (در غرب خیابان ویا لیوورنو؛ "Via Livorno") و کارگاه‌های آهن فیات (در شرق) قرار داشت. برخلاف سایر بخش‌های "پارکو دورا"، این بخش کاملاً به پارک تبدیل شده است، بدون اینکه هیچ نشانه‌ای از منطقهٔ صنعتی باقی بماند، به جز برج خنک‌کننده‌ای که در امتداد "کورسو اومبریا" قرار دارد و به نمادی از پارک تبدیل شده است. کارها در منطقهٔ غربی به پایان رسیده است، جایی که خیابان "کورسو مورتارا (Corso Mortara)" به روی ترافیک بسته شده و کمی به سمت شمال منتقل شده و توسط یک تونل
شده و کمی به سمت شمال منتقل شده و توسط یک تونل مصنوعی پوشانده شده است. دسترسی به ساحل جنوبی رودخانهٔ دورا امکان‌پذیر است. در جنوب پارک، یک معماری با طبقات مختلف، میزبان یک مرکز خرید جدید به نام چنترو کومرچاله پارکو دورا ("Centro Commerciale Parco Dora") است. در شرق "خیابان لیورنو"، کارها هنوز تا حدی در حال انجام است و رودخانه دورا هنوز توسط یک تخته سنگ بزرگ که قبلاً کارخانه‌های فیات روی آن قرار داشتند، پوشانده شده است. در غرب "خیابان لیورنو"، "پارک محیط زیست که" یک مرکز تحقیقاتی برای انرژی‌های تجدیدپذیر
که" یک مرکز تحقیقاتی برای انرژی‌های تجدیدپذیر است، قرار دارد. آرورا. "آرورا" یکی از قدیمی‌ترین مناطق است که از دیوارهای قرون وسطایی شهر، در شمال مرکز تاریخی شهر، توسعه یافته است. این منطقه از مرزهای شمالی مرکز شهر در "کورسو رجینا مارگریتا" ("Corso Regina Margherita؛" یک شاهراه طولانی و مهم تورین) تا "کورسو ویگِوانو (Corso Vigevano)" و "کورسو نووارا (Corso Novara)" در ضلع شمالی امتداد دارد؛ مرز غربی "کورسو پرینچیپه اودونه" (که اکنون بخشی از بلوار "اسپینا چنتراله" است) و مرز شرقی رودخانه دورا است. این منطقه
است) و مرز شرقی رودخانه دورا است. این منطقه به نام آرورا نامگذاری شده است که برگرفته از "کاشینا آرورا" ("Cascina Aurora")، یک مزرعه قدیمی واقع در شمال رودخانهٔ دورا، درست در تقاطع بین "کورسو جولیو چزاره (Corso Giulio Cesare)" و "کورسو امیلیا (Corso Emilia)" است. این مزرعه مدت‌هاست که تخریب شده و این منطقه به ساختمان‌های اداری تبدیل شده است و تا اوایل قرن بیست و یکم، دفتر مرکزی شرکت نساجی تورینی ("Gruppo Finanziario Tessile;" "GFT") در آن قرار داشت. مرکز تاریخی این منطقه، "بورگو دورا" (Borgo Dora) است،
تاریخی این منطقه، "بورگو دورا" (Borgo Dora) است، محله‌ای کوچک در کنار "پورتا پالاتزو" و محصور شده توسط "کورسو رجینا مارگریتا"، "ویا چینیا (Via Cigna)"، رودخانه دورا و "کورسو جولیو چزاره". این محله زمانی با نام "بورگو دل پالونه" (Borgo del Pallone) یا "بالون" در زبان پیه‌مونتی شناخته می‌شد. این محله به خاطر "بازارچهٔ بالون" یا به اختصار "بالون"، بازارچهٔ دست‌دوم‌فروشی تورینی که هر شنبه در خیابان‌های کوچک و پیچ‌درپیچ آن باز می‌شود، مشهور است. بورگو دورا میزبان چندین مکان قابل توجه است. مانند "پیکولا کاسا دلا
چندین مکان قابل توجه است. مانند "پیکولا کاسا دلا دیوینا پروویدنزا" ("Piccola Casa della Divina Provvidenza؛" «خانهٔ کوچک مشیت الهی»)، که با نام "کوتولنگو (Cottolengo)" نیز شناخته می‌شود، یک سازمان خیریهٔ مشهور که تقریباً ۲۰۰ سال در این شهر فعالیت داشته است؛ "آرسناله دلا پاچه" ("Arsenale della Pace؛" «زرادخانهٔ صلح»)، یک کارخانهٔ اسلحه‌سازی سابق که در حال حاضر میزبان دفتر مرکزی "خدمات مبلغین جوانان" ("Servizio Missionario Giovani;" "SERMIG")، یک انجمن غیرانتفاعی که به فقرا و بی‌خانمان‌ها کمک می‌کند؛ "کازرما
که به فقرا و بی‌خانمان‌ها کمک می‌کند؛ "کازرما کاوالی" ("Caserma Cavalli؛" «پادگان کاوالی»)، یکی از نمادین‌ترین ساختمان‌های این منطقه، یک سربازخانهٔ سابق با برج ساعت که اکنون میزبان مدرسهٔ قصه‌گویی و هنرهای نمایشی "سکئولا هولدن (Scuola Holden)" است؛ و "کورتیله دل مالیو" ("Cortile del Maglio؛" «حیاط مالت»)، یک منطقهٔ عابر پیادهٔ سرپوشیده با بارها و کلوپ‌ها. روبروی "کورتیله دل مالیو" و "آرسناله دلا پاچه"، یک منطقه عابر پیادهٔ وسیع قرار دارد که دارای یک بالون هوای گرم است، اشاره‌ای آشکار به نام قدیمی محله"،