payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که پس از چین (۱۴۵) و ایالات متحده (۱۲۴) در رتبه سوم قرار دارد. پکن همچنین به عنوان "پایتخت میلیاردرهای جهان" توصیف شده است. در سال ۲۰۲۰، پکن پنجمین شهر ثروتمند جهان بود که مجموع ثروت آن به ۲ تریلیون دلار می‌رسید. پکن توسط شبکه تحقیقات جهانی‌سازی و شهرهای جهان به عنوان یک شهر آلفا+ (ردیف اول جهانی) طبقه‌بندی می‌شود که نشان دهنده نفوذ آن در منطقه و سراسر جهان است و آن را به یکی از ۱۰ شهر بزرگ برتر جهان تبدیل می‌کند. در شاخص جهانی مراکز مالی ۲۰۲۱، پکن به عنوان ششمین مرکز مالی رقابتی در جهان و چهارمین مرکز
ششمین مرکز مالی رقابتی در جهان و چهارمین مرکز رقابتی در کل منطقه آسیا و اقیانوسیه (پس از شانگهای، هنگ کنگ و سنگاپور) رتبه‌بندی شد. تا سال ۲۰۲۱، پکن از نظر "رقابت‌پذیری شهر جهانی" در گزارش رقابت‌پذیری شهری جهانی ۲۰۲۰-۲۰۲۱ که به طور مشترک توسط آکادمی علوم اجتماعی چین (CASS) و برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد (UN-Habitat) منتشر شد، در رتبه اول جهانی قرار داشت. این شهر دارای یک اقتصاد پساصنعتی است که توسط بخش ثالثیه (خدمات) تسلط دارد و ۸۳.۸ درصد از تولید را به خود اختصاص داده است، و پس از آن بخش ثانویه (تولید،
اختصاص داده است، و پس از آن بخش ثانویه (تولید، ساخت و ساز) با ۱۵.۸ درصد و بخش اولیه (کشاورزی، معدن) با ۰.۲۶ درصد قرار دارند. بخش خدمات به طور گسترده‌ای متنوع است و خدمات حرفه‌ای، عمده‌فروشی و خرده‌فروشی، فناوری اطلاعات، املاک تجاری، تحقیقات علمی و املاک مسکونی هر کدام حداقل ۶ درصد از اقتصاد شهر را در سال ۲۰۲۲ تشکیل می‌دهند. بزرگترین زیربخش همچنان صنعت است که سهم آن از کل تولید در سال ۲۰۲۲ به ۱۲.۱ درصد کاهش یافته است. ترکیب تولید صنعتی از سال ۲۰۱۰، زمانی که شهر اعلام کرد ۱۴۰ شرکت بسیار آلاینده، پرمصرف انرژی
اعلام کرد ۱۴۰ شرکت بسیار آلاینده، پرمصرف انرژی و منابع آب طی پنج سال از شهر منتقل خواهند شد، به طور قابل توجهی تغییر کرده است. انتقال شرکت فولاد پایتخت به استان همجوار هبی از سال ۲۰۰۵ آغاز شده بود. در سال ۲۰۱۳، تولید خودرو، محصولات هوافضا، نیمه‌رساناها، داروسازی و فرآوری مواد غذایی همگی افزایش یافت. در زمین‌های کشاورزی اطراف پکن، سبزیجات و میوه‌ها به جای غلات به عنوان محصولات اصلی زیر کشت، جایگزین شده‌اند. در سال ۲۰۱۳، تناژ سبزیجات، قارچ خوراکی و میوه برداشت شده بیش از سه برابر غلات بود. در سال ۲۰۱۳، کل
شده بیش از سه برابر غلات بود. در سال ۲۰۱۳، کل مساحت زیر کشت همراه با اکثر دسته‌های محصولات کاهش یافت زیرا زمین‌های بیشتری به دلایل زیست‌محیطی جنگل‌کاری شدند. مناطق اقتصادی. در سال ۲۰۰۶، دولت شهر شش منطقه خروجی اقتصادی سطح بالا در اطراف پکن را به عنوان موتورهای اصلی رشد اقتصادی محلی شناسایی کرد. در سال ۲۰۱۲، این شش منطقه ۴۳.۳ درصد از تولید ناخالص داخلی شهر را تولید کردند که نسبت به ۳۶.۵ درصد در سال ۲۰۰۷ افزایش یافته بود. این شش منطقه عبارتند از: ژونگ‌گوان‌سون: دهکده سیلیکونی چین در منطقه هایدیان در شمال
دهکده سیلیکونی چین در منطقه هایدیان در شمال غربی شهر، محل استقرار شرکت‌های فناوری مستقر و نوپا است. در دو فصل اول سال ۲۰۱۴، ۹۸۹۵ شرکت در شش منطقه ثبت نام کردند که از این تعداد ۶۱۵۰ شرکت در ژونگ‌گوان‌سون مستقر بودند. ژونگ‌گوان‌سون همچنین مرکز کمربند صنعتی فناوری پیشرفته پکن-تیانجین-شیجیاژوانگ است. خیابان مالی پکن: در منطقه شیشنگ در ضلع غربی شهر بین فوکسینگمن و فوچنگمن، مملو از دفاتر مرکزی بانک‌های بزرگ دولتی و شرکت‌های بیمه است. آژانس‌های نظارتی مالی کشور از جمله بانک مرکزی، رگولاتور بانک، رگولاتور اوراق
از جمله بانک مرکزی، رگولاتور بانک، رگولاتور اوراق بهادار و مقام ارزی در این محله واقع شده‌اند. منطقه تجاری مرکزی پکن (CBD): در واقع در شرق مرکز شهر، نزدیک سفارتخانه‌ها در امتداد جاده سوم حلقه‌ای شرقی بین جیانگومنوای و چائویانگمن‌وای واقع شده است. منطقه CBD محل استقرار اکثر ساختمان‌های اداری آسمان‌خراش شهر است. بیشتر شرکت‌های خارجی و شرکت‌های خدمات حرفه‌ای شهر در منطقه CBD مستقر هستند. منطقه توسعه اقتصادی و فناوری پکن: که بیشتر به عنوان ییژوانگ شناخته می‌شود، یک پارک صنعتی است که در امتداد جاده پنجم حلقه‌ای
یک پارک صنعتی است که در امتداد جاده پنجم حلقه‌ای جنوبی در منطقه داکسینگ قرار دارد. این منطقه شرکت‌های دارویی، فناوری اطلاعات و مهندسی مواد را جذب کرده است که تاثیری در حجم حمل بار از چین به اقسی نقاط جهان نیز دارد. منطقه اقتصادی فرودگاه پکن: در سال ۱۹۹۳ ایجاد شد و فرودگاه بین‌المللی پایتخت پکن در منطقه شونی در شمال شرقی شهر را احاطه می‌کند. علاوه بر شرکت‌های لجستیک، خدمات خطوط هوایی و شرکت‌های بازرگانی، این منطقه همچنین محل کارخانه‌های مونتاژ خودرو پکن است. منطقه مرکز المپیک پکن: گرین المپیک را درست در
منطقه مرکز المپیک پکن: گرین المپیک را درست در شمال مرکز شهر احاطه می‌کند و در حال تبدیل شدن به یک مرکز همایش سرگرمی، ورزشی، گردشگری و تجاری است. شینگ‌جینگ‌شان: در حومه غربی شهر، یک پایگاه صنعتی سنگین سنتی برای فولادسازی است. کارخانه‌های شیمیایی در حومه‌های دور شرقی متمرکز شده‌اند. شرکت‌های کمتر قانونی نیز وجود دارند. پکن شهری به عنوان مرکز کالاهای نقض شده شناخته می‌شود. هر چیزی از جدیدترین لباس‌های طراحان گرفته تا دی‌وی‌دی‌ها را می‌توان در بازارهای سراسر شهر یافت که اغلب به مهاجران و بازدیدکنندگان
سراسر شهر یافت که اغلب به مهاجران و بازدیدکنندگان بین‌المللی عرضه می‌شود. از جمهوری تا امروز. در سال ۱۹۱۲ امپراتوری منچو سقوط کرد، جمهوری تأسیس شد و جنگ‌سالاران پایتخت را به نانکین منتقل کردند. در سال ۱۹۲۰، حزب کمونیست چین در شانگهای متولد شد و نقش اساسی در آینده چین ایفا خواهد کرد. در سال ۱۹۲۸ نیروهای چیانگ کای شک پکن را تصرف کردند و او به‌عنوان رئیس‌جمهور چین معرفی شد. در سال ۱۹۳۷ و تا سال ۱۹۴۵، پایان جنگ جهانی دوم، پکن توسط ژاپنی‌ها اشغال شد. در سال ۱۹۴۹ کمونیستها قدرت را به دست گرفتند و پکن دوباره
۱۹۴۹ کمونیستها قدرت را به دست گرفتند و پکن دوباره پایتخت چین شد. امروزه پکن شهر بزرگی از تضادها است که در آن مدرن‌ترین آسمانخراش‌ها با شهر قدیمی و بناهای تاریخی بازسازی شده امپراتوری همزیستی دارند. شهری شگفت‌انگیز و سرزنده که گردشگران را مجذوب خود می‌کند. نام. در جای شهر کنونی پکن در ابتدا شهری به نام چونگدو بود که مغول‌ها آن را سوزاندند و ویران‌کردند. قوبیلای قاآن، در جای پکن کنونی، شهری را ساخت و آن را پایتخت خود کرد. آن شهر را در مغولی خان بالِق (به معنای شهرِ خان) و در چینی دادو (به معنای پایتخت بزرگ)
شهرِ خان) و در چینی دادو (به معنای پایتخت بزرگ) می‌خواندند. در متون فارسی دوران مغول نیز این شهر به صورت خان بالق و خان بالغ ذکر شده است. پس از برپایی سلسلهٔ مینگ در سال ۱۳۶۸ میلادی، این شهر نام بِیپینگ (به معنای صلح شمالی) گرفت و در سال ۱۹۴۹ در نخستین کنفرانس حزب کمونیست چین نامش به بِیجینگ (به معنای پایتخت شمالی) تغییر کرد. پکینگ به انگلیسی و پکن به فرانسوی، گونه‌های دیگری از نگارش همان واژهٔ چینی بیجینگ اند. در واقع، روش‌های متفاوتی برای نوشتن واژه‌های چینی به خط لاتین وجود دارد. در لاتین‌نویسی نقشهٔ
چینی به خط لاتین وجود دارد. در لاتین‌نویسی نقشهٔ پستی چین، این نام به صورت پکینگ نوشته می‌شود و در روش پینیین، این نام به شکل Beijing نشان داده می‌شود. تلفظ معیار این واژه (در گویش معیار چینی ماندارین) نزدیک به بِیچینگ است. حالت دوم. در زبان چینی غالباً از کلمه 首都 برای «پایتخت» استفاده می‌شود و کلمه 京 غیر معمول است و منحصراً برای شهر پکن به کار می‌رود. ریشه‌شناسی قوی این است که این شهر توسط مغولان مناطق شمال دور تأسیس شده است و شهر را بیگین به معنای «شهر بیگ» نامیده‌اند. مترو. متروی پکن در سال ۱۹۶۹ تأسیس
نامیده‌اند. مترو. متروی پکن در سال ۱۹۶۹ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۲۷ خط و ۴۷۸ ایستگاه می‌باشد. این مترو پر رفت‌وآمدترین و شلوغ‌ترین مترو در جهان است. شهرهای خواهر. به دلیل اینکه شهر پکن، ناحیه نیز محسوب می‌شود بنابراین برخی از خواهر خواندگان پکن نیز از نواحی و استان‌های دیگر کشورها نیز می‌باشند. منابع. Wikipedia contributors, "Beijing," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Beijing&amp;oldid=184641182 (accessed January 16, 2008). بررسی چین و شهر پکن از نظر تاریخی و
16, 2008). بررسی چین و شهر پکن از نظر تاریخی و اقتصادی History of Beijing
بَغداد پرجمعیت‌ترین شهر و پایتخت کشور عراق و مرکز استان بغداد است. جمعیت بغداد در سرشماری سال ۲۰۱۵ دارای ۸٬۱۲۶٬۷۵۵ نفر بوده است. بغداد دومین شهر بزرگ جهان عرب پس از قاهره است و طبق سرشماری سازمان ملل متحد، پنجاه و چهارمین شهر پرجمعیت جهان به شمارمی‌آید. تاریخ بغداد از دورهٔ عباسیان آغاز می‌شود و پیش از آن پایتخت ساسانیان شهر تیسفون در نزدیکی بغداد امروزی بود. در آن زمان بغداد نام یک سرزمین کوچک در نزدیکی تیسفون بود و در روزگار عباسیان به پایتختی خلافت برگزیده شد و در همان زمان هم نام‌آور گشت به گونه‌ای که
شد و در همان زمان هم نام‌آور گشت به گونه‌ای که نمادی برای سرزمین‌های اسلامی قرون وسطی بود. شهر بغداد در ۳۰ ژوئیهٔ ۷۶۲ میلادی در کرانهٔ باختری رود دجله به دست برمکیان در زمان عباسیان و در روزگار خلیفه ابوجعفر منصور بنیاد شد. ابوجعفر منصور برای بغداد چهار دروازه (باب) ساخت؛ دروازهٔ خراسان، که به باب‌الدولة نیز مشهور بود به خاطرِ روی‌آوری و اقبال دولت عباسی از خراسان، و باب‌الشام، که به سوی شام بود، پس از آن باب‌الکوفة، که به سوی کوفه بود، و در پایان دروازه بصره. برای بنای اولیهٔ این شهر چهار هزار و هشتصد و
برای بنای اولیهٔ این شهر چهار هزار و هشتصد و سی و سه درهم، هزینه شد. نزدیک به یک نسل از پیدایش بغداد، این شهر به قطب علم و تجارت در جهان اسلام تبدیل گشت، بیت‌الحکمه نام بنیادی بود که به کار ترجمهٔ نوشته‌های یونانی، پارسی میانه و سریانی اختصاص یافته بود. برمکیان خاندان با نفوذی بودند که وظیفهٔ آنان گردآوردن دانش اندوختگان از دانشگاه گندی‌شاپور ایران و شناساندن یونان و هند باستان به جهان عرب بود. برخی بر این باورند که جمعیت این شهر بیش از یک میلیون نفر بوده و برخی دیگر تنها به وجود بخشی از این تعداد باور
و برخی دیگر تنها به وجود بخشی از این تعداد باور دارند. در این دوران جایگاه بسیاری از داستان‌های شهرزاد از سری داستان‌های «هزار و یک شب» در بغداد بوده است. پس از سرنگونی امویان و پیدایش عباسیان، پایتخت خلافت اسلامی از شام به عراق و شهر بغداد جابه‌جا شد. بغداد در سال ۱۲۵۸ میلادی به دست هولاکو خان سقوط کرد. در سال‌های دورتر، بغداد و پیرامون آن میان ترکمانان و عثمانیان و صفویان دست به دست می‌شد. سرانجام به عنوان بخشی از عثمانی شناخته شد تا این‌که پس از جنگ جهانی اول و تقسیم خلافت عثمانی، به عنوان پایتخت کشور
اول و تقسیم خلافت عثمانی، به عنوان پایتخت کشور عراق گزیده شد. در ماه‌های مارس و آوریل ۲۰۰۳ در جریان جنگ عراق، بغداد زیر بیشترین بمباران‌ها قرار گرفته و در روزهای ۷ آوریل – ۹ آوریل به کنترل ایالات متحده درآمد و حکومت صدام فروپاشید. در سال‌های آینده وضعیّت امنیتی بغداد پایین آمد. در سال ۲۰۱۲ بغداد با به‌دست آوردن تراز ۲۲۱ عنوان بدترین شهر دنیا برای زندگی را به خود اختصاص داد. شرایط بد امنیتی یکی از مهم‌ترین دلایل به‌دست آوردن این تراز بوده است. پیشینه. دارالخلافهٔ عباسی، ابتدا در کوفه و بعد در شهر انبار، در
عباسی، ابتدا در کوفه و بعد در شهر انبار، در کنار فرات واقع شده بود. اینگونه گفته شده است که برای اولین مرتبه، منصور دوانیقی در سال ۱۴۵ هجری قمری با همفکری با خالدبن برمک ایرانی تصمیم گرفت که شهر بغداد را ایجاد نماید و خلافت را به آنجا منتقل کند، و پس از گذشت سه سال، بغداد را تأسیس نمود و در دوران خلافت هارون الرشید، بغداد به مرکزیت نهضت ترجمهٔ آثار علمی یونان (به زبان عربی) درآمد. پایتخت ساسانیان شهر تیسفون در نزدیکی بغداد در عراق امروزی بود. در آن زمان بغداد نام منطقهٔ کوچکی در نزدیکی تیسفون بود. خود نام
نام منطقهٔ کوچکی در نزدیکی تیسفون بود. خود نام «بغداد» نامی فارسی به معنی خداداد است که در زمان اکدی‌ها به آن منطقه نهاده شد. بغداد در روزگار عباسیان به پایتختی برگزیده شد و در همان زمان هم نام‌آور گشت؛ به گونه‌ای که نمادی برای سرزمین‌های اسلامی سده‌های میانه بود. پس از سرنگونی امویان و ظهور عباسیان پایتخت خلافت اسلامی از شام به عراق (شهر بغداد) منتقل شد. گفته می‌شود که شهر بغداد در ۳۰ ژوئیهٔ سال ۷۶۲ در کرانهٔ غربی رود دجله توسط عباسیان و در زمان خلیفه المنصور بنیاد شد، به هر رو نام این شهر در متون پیش از
بنیاد شد، به هر رو نام این شهر در متون پیش از اسلام ازجمله در تلمود یهودیان نیز ذکر شده است. از این رو شاید بغداد جدید در کنار شهر قدیمی بغداد که در ۵۰ مایلی شمال بابل واقع شده بود، ساخته شده است. این شهر جایگزین تیسفون پایتخت شاهنشاهی ایران و دمشق پایتخت امپراتوری اموی شد. با سرنگونی عباسیان به دست مغول‌ها، بغداد نیز ویران و مردمش کشتار شدند. در سال‌های دورتر بغداد و پیرامون آن میان ترکمانان، عثمانیان و صفویان دست به دست می‌شد. سرانجام به عنوان بخشی از عثمانی شناخته شد تا این‌که پس از جنگ جهانی اول و
عثمانی شناخته شد تا این‌که پس از جنگ جهانی اول و تکه‌تکه شدن عثمانی زیر نظر انگلیسی‌ها به عنوان مرکز کشور تازه ساز عراق درآمد. برمکیان در زمان منصور عباسی برای طراحی این شهر از دو طرح استفاده کردند. طرح نخست از "نوبخت اهوازی"، معمار ایرانی و طرح دوم از "ماشاءالله"، یک یهودی سابق از اهالی خراسان در ایران بود. بغداد به صورت دایره‌ای با قطر ۲ کیلومتر طراحی شد که این شهر را به‌عنوان "شهر گرد" معروف ساخت. طراحی نخستین شهر نشانگر یک حلقه از ساختمان‌های مسکونی و بازرگانی بود که در کنار دیوارهای درون شهر ساخته شده
بود که در کنار دیوارهای درون شهر ساخته شده بودند، ولی در هنگام ساخت حلقه‌ای دیگر در داخل حلقه اصلی ساخته شد. در مرکز شهر ساختمان‌های مسجد و همچنین قرارگاه مرکزی سربازان قرار داشت. هدف از ساخت و کاربری بخش خالی مرکز شهر ناشناخته است. پایه طراحی دایره شکل شهر دقیقاً بر پایه طراحی شهرسازی ساسانیان است. طرح شهر بغداد کپی‌برداری از نقشه و طرح شهر ساسانی "گور" (فیروزآباد کنونی) است. اعتقاد عمومی بر آن است که بغداد در سال‌های ۷۷۵ تا ۹۳۵ میلادی بزرگ‌ترین شهر دنیا بوده است. این شهر احتمالاً نخستین شهر بالای یک
بوده است. این شهر احتمالاً نخستین شهر بالای یک میلیون نفری دنیا نیز بوده است. بغداد تا زمان پا گرفتن «پادشاهی عراق»، تحت کنترل انگلیس در سال ۱۹۲۱، تحت حکومت امپراتوری عثمانی باقی بود. کنترل بریتانیایی‌ها بر پایهٔ سیاست سرکوب اعراب عراقی و گرایش‌های ملی‌گرایانهٔ کردها استوار گردیده بود. اهتمام بریتانیای کبیر در برخورد نظامی با شورشیانی جنوب از راه حملات گازی از یک سو و موج بمباران‌های انجام شده در سراسر عراق توسط واحدهایی از نیروی هوایی سلطنتی که ازجمله بغداد را نیز شامل شده بود، می‌گردید. از این‌رو
بغداد را نیز شامل شده بود، می‌گردید. از این‌رو بریتانیای کبیر به نخستین کشور جهان که اهداف غیرنظامی را بمباران کرده معروف شد. این عملیات دربرگیرندهٔ بمباران برای ایجاد ترس، بمباران در شب، بمب‌افکن‌های سنگین و بمب‌های تأخیری می‌گردید که همگی برای «حفظ امنیت و آرامش» مردم عراق به‌کار می‌رفتند. در سال ۱۹۳۲ استقلال رسمی به عراق اعطا شد و در سال ۱۹۴۶ حاکمیت ملی استحکام یافت. البته استقلال واقعی تا سال ۱۹۵۸ یعنی زمان سرنگونی فیصل دوم در پی یک کودتا حاصل نشد. جمعیت شهر از رقم ۱۴۵۰۰۰ نفر در سال ۱۹۰۰ به عدد ۵۸۰۰۰۰
شهر از رقم ۱۴۵۰۰۰ نفر در سال ۱۹۰۰ به عدد ۵۸۰۰۰۰ در سال ۱۹۵۰ بالغ گردید که از این تعداد حدود ۱۴۰۰۰۰ نفر یهودی بودند. در طول دههٔ ۱۹۷۰، عراق به‌دلیل افزایش شدید بهای محصولات نفتی که تنها قلم صادراتی آن کشور به‌شمار می‌رفت، شاهد دوره‌ای شکوفا و پر رونق بود. در این دوران امکانات زیربنایی مانند تجهیزات فاضلاب، آب آشامیدنی و بزرگراه ساخته شدند ولی جنگ ایران و عراق در دههٔ ۱۹۸۰، روزگار سختی را برای این شهر رقم زد، زیرا بودجه در اختیار ارتش قرار گرفته و هزاران نفر از شهروندان نیز کشته شدند. ایران بارها بغداد را در
شهروندان نیز کشته شدند. ایران بارها بغداد را در پاسخ به موشک‌باران و بمباران شهرها و اهداف غیرنظامی ایران، هدف حملات موشکی قرار داد، این حملات به‌دلیل ضعف توان موشکی ایران و تحریم‌های گسترده علیه ایران، خسارات و تلفات نسبتاً کمی برجای گذاشت. نام. کندی در دانشنامهٔ ایرانیکا آورده است که نام بغداد ممکن است از ترکیب «بغ» (به معنی پروردگار) و «داد» (به معنی اعطا شده) باشد. احتمال از آنجاست که بیشتر شهروندان بغداد، نبطی‌های آرامی زبان بوده‌اند. بَغداد واژه‌ای است به زبان پهلوی (پارسی میانه) به معنای "خُداداده".
به زبان پهلوی (پارسی میانه) به معنای "خُداداده". این واژه پیش از اینکه بر این شهر گذارده شود در اوستا به گونهٔ صفت آورده شده بود. این واژه در اوستا به ریخت بغوداته bağō-dâta و به همان معنا در بخش‌هایی از اوستا از آن دسته وندیداد آورده شده است. در پارسی میانه این واژه باز به همان معنا و اینبار به ریخت "بَغ‌دات" آورده شده است. نام‌های دیگری نیز با همین شکل ساخته شده است مانند خداداد، مهرداد، تیرداد، یا الله داد، محمد داد، علی داد و «بغ» یعنی خدا چنان‌که به پادشاهان چین «بغ پور» و به شکل معرب آن فغفور
به پادشاهان چین «بغ پور» و به شکل معرب آن فغفور می‌گفته‌اند؛ و نام‌های دو مکان «بجستان» و «بیستون» نیز هردو دگریدهٔ «بغستان» است. برخی دیگر از زبان‌شناسان عقیده دارند بغداد از دو واژهٔ بغ (کوتاه شدهٔ باغ) و داد (کوتاه شدهٔ داد) به معنی ایزد و پروردگار تشکیل شده است و بغداد به معنی "باغ خدا" است. اگرچه دربارهٔ ریشه‌های ایرانی هیچ شبهه‌ای وجود ندارد، واژهٔ بغداد دو نوع ریشهٔ اصلی گوناگون داشته است. قابل اطمینان‌ترین موردی که توافق بیشتری بر روی آن گردیده، لفظی است که از ترکیب پارسی باستان با نام «باگا» (=بت،
است که از ترکیب پارسی باستان با نام «باگا» (=بت، خدا) +داتا (=معلوم مسلم) به وجود آمده که واژهٔ پارسی میانهٔ «بگدات / بگداد» (= داده شده توسط خداوند) از آن گرفته شده؛ و سرانجام به واژهٔ فارسی امروزی و عربی «بغداد» تغییر یافته است. ریشهٔ دیگر نیز از پارسی «باگ – داد» یا «بگ-دا-دو» (ترجمه «باغ خداوند») گرفته شده است. در عین حال، برخی اقلیت‌ها اعتقاد دارند که این نام از عبارت آرامی «گوسفند» اخذ شده است. مرکز این شهر در دورهٔ عباسیان «مدینةالسلام» نامیده می‌شد. بغداد به‌عنوان قطب علم‌آموزی. در حدود یک نسل پس
بغداد به‌عنوان قطب علم‌آموزی. در حدود یک نسل پس از پیدایش بغداد، این شهر به قطب علم‌آموزی و تجارت تبدیل گشت. خانه حکمت نام مؤسسه‌ای بود که به کار ترجمهٔ متون یونانی، پارسی میانه و سریانی اختصاص یافته بود. برمکیان خاندان با نفوذی بودند که وظیفهٔ آنان گرد آوردن تحصیل‌کردگان از دانشگاه گندی‌شاپور ایران و معرفی یونانیان و علوم هند به جهان عرب بود. برخی معتقدند که جمعیت این شهر بیش از یک میلیون نفر بوده و این در حالی‌ست که برخی دیگر فقط به وجود بخشی از این تعداد اعتقاد دارند. در این دوران محل بسیاری از
تعداد اعتقاد دارند. در این دوران محل بسیاری از داستان‌های شهرزاد از سری داستان‌های «هزار و یک شب» در بغداد بوده است. جمعیت‌شناسی. در سدهٔ نهم، جمعیت این شهر میان ۳۰۰ تا ۵۰۰ هزار نفر برآورد می‌شود. رشد چشمگیر بغداد در دوران نخستین شکل‌گیری آن، به میانجی گری برخی عوامل کاهش یافت. این عوامل عبارت بودند از مشکلات موجود با خلیفه‌گری شامل برگرداندن پایتخت به سامرا (در خلال سال‌های ۸۰۸ تا ۸۱۹ و ۸۳۶ تا ۸۹۲)، زیان استان‌های غربی و شرق دور، دوران چیرگی سیاسی آل بویهٔ ایرانی (در خلال سال‌های ۹۴۵ تا ۱۰۵۵) و ترک‌های
ایرانی (در خلال سال‌های ۹۴۵ تا ۱۰۵۵) و ترک‌های سلجوقی (در خلال سال‌های ۱۰۵۵ تا ۱۱۳۵). با وجود این مسائل، بغداد موقعیت خود به‌عنوان قطب‌های فرهنگی و بازرگانی جهان اسلام را تا ۱۰ فوریهٔ سال ۱۲۵۸ یعنی زمان یورش مغولان به فرماندهی هولاکو خان به آن حفظ نمود. مغول‌ها حدود ۸۰۰۰۰۰ نفر از شهروندان شهر ازجمله خلیفهٔ عباسی مستعصم را قتل‌عام و بخش بزرگی از شهر را نابود ساختند. ابراهه‌های آب و سدها که شکل‌دهندهٔ سیستم آبرسانی شهر بودند نیز به نابودی کشانده شدند. غارتگری بغداد به حکومت خلفای عباسی پایان داد. ضربه‌ای که
بغداد به حکومت خلفای عباسی پایان داد. ضربه‌ای که تمدن اسلامی هیچ‌گاه از آن بهبودی همه گیر نیافت. در این پایه حکومت بغداد در دست ایلخانیان یعنی امپراتوران مغول در ایران بود. در سال ۱۴۰۱، بغداد دوباره و این بار به‌دست تیمور («تیمور لنگ») مورد یورش و غارتگری قرار گرفت. در این زمان این شهر به‌عنوان مرکز استانی زیر دست حکومت پادشاهان سلسلهٔ جلایری (در خلال سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۴۱۱)، قره‌قویونلو (در خلال سال‌های ۱۴۱۱ تا ۱۴۶۹)، آق‌قویونلو (در خلال سال‌های ۱۴۶۹ تا ۱۵۰۸) و صفویان (در خلال سال‌های ۱۵۰۸ تا ۱۵۳۴) درآمد.
و صفویان (در خلال سال‌های ۱۵۰۸ تا ۱۵۳۴) درآمد. در سال ۱۵۳۴، بغداد از ترک‌های عثمانی شکست خورد. بغداد در زمان چیرگی عثمانی‌ها به دوره نابودی خود نزدیک شد. در یک برههٔ زمانی و پیش از به چنگ آوردن آن به‌دست قسطنطنیه در سده شانزدهم، بغداد بزرگ‌ترین شهر خاورمیانه به‌حساب می‌آمد. برپایه داده‌های دایرةالمعارف ناتال جمعیت این شهر در سال ۱۹۰۷ حدود ۱۸۵۰۰۰ نفر برآورد شده است. یهودیان. در سال ۱۱۷۰ میلادی نزدیک به ۱۰۰۰ خانوادهٔ یهودی در بغداد زندگی می‌کردند. در سال ۱۹۲۰ از جمعیت ۲۰۲ هزار نفری بغداد را ۱۰۰ هزار نفر
۱۹۲۰ از جمعیت ۲۰۲ هزار نفری بغداد را ۱۰۰ هزار نفر مسلمانان و ۸۰ هزار نفر یهودیان تشکیل می‌دادند. از سال ۱۹۳۲ به‌دلیل ستمگری بر یهودیان تعداد آنان به‌دلیل ترک میهن و کشتار رو به کاهش رفت. با تشکیل دولت اسرائیل در ۱۹۴۸ وضع برای یهودیان بدتر شد. در سال ۱۹۷۱–۱۹۷۲ نیز ۳۰۰۰ یهودی بغداد از طریق کردستان از عراق فرار کردند. هم‌اکنون تنها ۴۰۰۰ یهودی در کل عراق حضور دارند. لکهای فیلی. لکهای فیلی شهروندان بغداد بیشتر از سال‌های نخست سده بیستم کوچ گروهی از ایلام به بغداد را آغاز کردند و هم‌اکنون جمعیتی میلیونی را در
را آغاز کردند و هم‌اکنون جمعیتی میلیونی را در این شهر تشکیل می‌دهند. لکهای فیلی در بدو ورود در محلاتی مانند «شارع الکفاح»، «عگد القشل»، «ساکه الفردوس» و «باب‌الشیخ» سکونت یافتند. محلهٔ «باب‌الشیخ» به احترام عبدالقادر گیلانی نام‌گذاری شده و هم‌اکنون به نام «عگدالاکراد» نامیده می‌شود. در نیم سده اخیر لکهای فیلی در محله‌هایی مانند «ساحه البیروت»، «جمیله» و «عقاری» نیز ساکن شده‌اند و در این محله‌ها بیشتر جمعیت را تشکیل می‌دهند. دوره معاصر. جنگ خلیج فارس که در سال ۱۹۹۱ به‌وقوع پیوست باعث بروز خساراتی به بغداد و
۱۹۹۱ به‌وقوع پیوست باعث بروز خساراتی به بغداد و خصوصاً بخش‌های حمل‌ونقل، برق و زیرساخت‌های بهداشتی آن گردید. در ماه‌های مارس و آوریل سال ۲۰۰۳ و در جریان حملهٔ ۲۰۰۳ به عراق، بغداد تحت شدیدترین بمباران‌ها قرار گرفته و طی روزهای ۷ تا ۹ آوریل تحت کنترل ایالات متحده درآمد. خسارات دوچندان نیز در غارت‌های روزهای پس از پایان جنگ به شهر وارد شد. با عزل رژیم صدام حسین، شهر به اشغال سربازان ایالات متحده درآمد. پیش از تأسیس دولت تازهٔ عراق، مقامات موقت نیروهای ائتلافی اقدام به ایجاد «منطقه‌ای سبز» به گسترهٔ سه مایل
اقدام به ایجاد «منطقه‌ای سبز» به گسترهٔ سه مایل مربع (۸ کیلومتر مربع) در قلب شهر نموده و از آنجا امور را اداره می‌کردند. در پایان ژوئن سال ۲۰۰۴، مقامات موقت نیروهای ائتلافی قدرت را به دولت موقت تسلیم کرده و سازمان خود را منحل نمودند. بر پایهٔ نتایج یک نظرسنجی که در ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۳ انجام شد، حدود دو سوم مردم بغداد اعتقاد داشتند سرنگونی رهبر عراق ارزش مصائبی که بر آنان وارد گردیده را داشته و این‌که آن‌ها انتظار زندگی بهتر در پنج سال آینده را داشته‌اند. به‌هرحال با گذشت زمان، پشتیبانی از نیروهای ائتلاف به‌شدت
با گذشت زمان، پشتیبانی از نیروهای ائتلاف به‌شدت کاهش یافت. در آوریل ۲۰۰۴، روزنامهٔ «یواس‌ای تودی» در گزارشی اعلام کرد نتایج نظرسنجی پیرو نظرسنجی پیشین که در بغداد انجام شد نشانگر این است که «در حال حاضر فقط ۱۳ درصد از مردم اعتقاد دارند که اشغال عراق اخلاقاً توجیه‌پذیر بوده است. در نظرسنجی سال ۲۰۰۳ بیش از دو برابر این تعداد این حق را به نیروهای ائتلاف می‌دادند.» تلاش برای نوسازی. بیشتر تلاش‌ها برای ساختن دوبارهٔ عراق صرف تجدید بنا و تعمیر زیرساخت‌هایی بود که به‌سختی آسیب دیده بودند. بیشتر تلاش‌های آشکار
که به‌سختی آسیب دیده بودند. بیشتر تلاش‌های آشکار نوسازی از راه توسعهٔ خصوصی مانند طرح‌های رنسانس عراق طراح و معمار شهری هشام ان. اشکوری و مرکز کنفرانس و مجتمع هتل‌های سندباد ازجمله طرح‌های مورد توجه اولیه به‌شمار می‌آمدند ولی به‌دلیل بی‌ثباتی منطقه ناکام باقی‌ماندند. دولت. بغداد دارای ۸۹ منطقهٔ رسمی مجاور در گسترهٔ ۹ ناحیه دارد. این بخش‌های فرعی رسمی شهر که به‌عنوان مراکز مدیریتی برای ارائهٔ خدمات شهرداری عمل می‌نمایند تا سال ۲۰۰۳ هیچ نوع عملکرد سیاسی نداشتند. در ابتدای آوریل ۲۰۰۳ مقامات موقت نیروهای
نداشتند. در ابتدای آوریل ۲۰۰۳ مقامات موقت نیروهای ائتلافی (سی پی‌ای) شروع به تعریف وظایف سیاسی برای این بخش‌ها کردند. این روند در مراحل ابتدایی بر روی انتخابات شوراهای مناطق مجاور در نواحی رسمی همسایهٔ شهر، متمرکز شد. این انتخابات توسط انجمن‌های حزبی انجام شد. (سی پی‌ای) اقدام به برگزاری یک سری جلسات در هر بخش به‌منظور توجیه دولت محلی، همچنین توضیح روند انتخابات انجمن‌های حزبی و نهایتاً ترغیب شرکت‌کنندگان به تبلیغ عقاید و آوردن دوستان، فامیل و همسایگان به جلسات بعد، نمود. هر یک از این روندها نهایتاً با
جلسات بعد، نمود. هر یک از این روندها نهایتاً با برگزاری یک جلسهٔ نهایی برای معرفی کاندیداهای شورای ناحیه و دعوت از همسایگان جهت رأی دادن به آن‌ها خاتمه می‌یافت. به محض این‌که همه ۸۸ (که بعد به ۸۹ افزایش یافت) شورای نواحی همسایه در سمت خود قرار گرفتند، شورای هر ناحیه به انتخاب نمایندگانی از میان اعضاء به منظور خدمت در شورای‌های نواحی نه‌گانهٔ شهر اقدام نمودند. تعداد نمایندگان هر منطقه در شورای ناحیه بستگی به جمعیت آن منطقه دارد. قدم بعدی استفاده از نمایندگان منتخب شورای‌های نواحی نه‌گانه در شورای ۳۷ نفرهٔ
منتخب شورای‌های نواحی نه‌گانه در شورای ۳۷ نفرهٔ شهر بغداد بود. این سیستم سه ردیفی دولت محلی، مردم بغداد را به‌واسطهٔ نمایندگان مناطق مجاور آن، از طریق نواحی و از طریق شورای شهر به دولت مرکزی ارتباط می‌دهند. همین روند برای تعیین اعضای شورای دیگر اجتماعات استان بغداد که خارج از شهر واقع شده بودند، مورد بهره‌برداری قرار گرفت. در این محلات شوراهای محلی از ۲۰ منطقهٔ مجاور (ناحیه) انتخاب گشته و این شوراها نیز به انتخاب نمایندگانی از اعضای خود به منظور خدمت در شوراهای شش منطقه (کادا) پرداختند. در خصوص خود شهر،
شش منطقه (کادا) پرداختند. در خصوص خود شهر، شوراهای محلی به گزینش نمایندگانی از اعضای خود برای خدمت در شورای محلی ۳۵ نفرهٔ بغداد اهتمام ورزیدند. آخرین گام در زمینهٔ تشکیل سیستم دولت محلی استان بغداد انتخاب شورای استانی بغداد بود. مانند گذشته، نمایندگان شورای استانی بغداد توسط هم رده‌های خود از شوراهای رده پایین‌تر که نمایندگی مناطق با جمعیت بیشتر را عهده‌دار بودند، انتخاب گشتند. شورای استانی ۴۱ نفره بغداد در فوریهٔ سال ۲۰۰۴ کار خود را آغاز نموده و تا زمان برگزاری انتخابات ملی در ژانویهٔ سال ۲۰۰۵ یعنی زمان
انتخابات ملی در ژانویهٔ سال ۲۰۰۵ یعنی زمان انتخاب یک شورای استانی جدید به‌کار خود ادامه داد. این سیستم که دربرگیرندهٔ ۱۲۷ شورای مجزا از هم است به‌نظر بسیار سخت می‌رسد و استان بغداد منزلگاه جمعیتی حدود هفت میلیون نفر است. در پایین‌ترین سطح، یعنی شوراهای مناطق، هر شورا نمایندهٔ میانگین ۷۴۰۰۰ نفر است. منطقه‌ها و محله‌های بغداد. محله‌های بزرگ بنا بر تقسیم مذهبی: از مناطق شیعه‌نشین بغداد می‌توان به «شهرک صدر»، «الحسینیه»، «الکمالیه» و «الامین» اشاره کرد. محله‌های اصلی بغداد در دو سوی دجله: مناطق دیدنی و آثار