payamvha/North_RAG huggingface dataset:
'۴۰ °۵۷ و '۳۰ °۵۷ طول جغرافیایی غرب واقع شده‌است. این شهر در سمت چپ کرانه رود پاراگوئه قرار گرفته که شهر را در شمال غرب، از ناحیه غربی پاراگوئه و آرژانتین در بخش جنوبی شهر جدا می‌سازد. باقی نواحی شهر توسط بخش مرکزی احاطه می‌شود. شرایط فیزیکی. اقلیم آسونسیون را می‌توان در بیشتر اوقات سال، گرم و مرطوب تشریح نمود. دمای متوسط شهر °۲۴ سلسیوس است. حداکثر دمای متوسط آن °۴/۲۹ سلسیوس و حداقل دمای متوسط آن °۲/۱۹ سلسیوس می‌باشد. در سال ۲۰۰۲، تراز ثبت شده بارش آن ۱۴۲۰ میلی‌متر بوده‌است. معمولاً اکتبر بیشترین بارش را
میلی‌متر بوده‌است. معمولاً اکتبر بیشترین بارش را به همراه دارد، در حالی که سپتامبر کمترین بارشها را دارد. آموزش. نرخ باسوادی ۹۵ درصدی این شهر در پاراگوئه بالاترین میزان می‌باشد. تعداد مدارس از سال ۱۹۸۲ تاکنون دوبرابر شده و در عین حال تعداد زیادی مشاغل برای معلمان ایجاد شده‌است. تعداد دانش آموزان در مقایسه با سال ۱۹۶۲، دوبرابر شده‌است. مدارس. این شهر دارای تعداد زیادی مدارس عمومی و خصوصی می‌باشد. معروفتریت مدارس عبارت‌اند از کالج ملی پایتخت (که یکی از قدیمی‌ترین مدارس شهر است، و پس از جنگ اتحاد سه‌گانه در
مدارس شهر است، و پس از جنگ اتحاد سه‌گانه در سال ۱۸۷۷ تأسیس شده‌است)، کالج رئیس‌جمهور فرانکو کالج ملی دختران (مدرسه فقط دخترانه). سرشناس‌ترین مدارس خصوصی عبارت‌اند از اینتر ناسیونال، کالج سن خوزه (مدرسه کاتولیک)، مدرسه آمریکایی آسونسیون، کالج دانته آلیگییری (مدرسه ایتالیایی) و کالج گوته (مدرسه آلمانی). دانشگاه‌ها. دانشگاه‌های اصلی این شهر عبارت‌اند از: دانشگاه خصوصی کاتولیکا و U دانشگاه ناسیونال آسونسیون (دولتی) دانشگاه کاتولیکا دارای یک کمپ کوچک در منطقه مرکزی شهر در کنار کلیسای اعظم و نیز یک کمپ بزرگ‌تر
شهر در کنار کلیسای اعظم و نیز یک کمپ بزرگ‌تر در محل اتصال شهر به لامباره است، در حالی که کمپ اصلی دانشگاه ناسیونال نزدیک محل اتصال شهر با سن لورنزو قرار دارد. همچنین شماری از دانشگاه‌های خصوصی کوچک‌تر نیز وجود دارند همچون دانشگاه آمریکانا، و دانشگاه خودگردان آسونسیون. بازرگانی و صنعت. از زمان پایه‌گذاری‌اش، آسونسیون همواره مرکز فعالیت اقتصادی در پاراگوئه بوده‌است. این عمدتاً به دلیل (تمرکز) مکانی تمام مراجع اداری سیاست ملی در آن و نیز به جهت بیشتر فعالیت‌های صنعتی، دیپلماتیک و اقتصادی است که در این شهر
صنعتی، دیپلماتیک و اقتصادی است که در این شهر انجام می‌گیرد. بیشتر جمعیت در پی بخش صنعت و ساخت و ساز، در بخش‌های بازرگانی و خدمات مشغول هستند. کشاورزی و دامداری اساساً به دلیل آن که آسونسیون کلاً در بخش شهری قرار گرفته در آن وجود ندارد. حمل و نقل. چون رود پاراگوئه در سمت راست آسونسیون واقع شده این شهر به عنوان پایانه رود در ناحیه مرکز شهر و درحومه ساجونیا محسوب می‌شود. ترابری عمومی بسیار سنگین بوده و از طریق اتوبوسهایی انجام می‌گیرد که در تمام نواحی شهر گردش دارند. پایانه اصلی اتوبوس برای مقاصد طولانی در
دارند. پایانه اصلی اتوبوس برای مقاصد طولانی در خیابان جمهوری آرژانتین قرار داشته و سرویسهای اتوبوس آن تمام نواحی پاراگوئه نیز مسیرهای بین‌المللی به کشورهای نزدیک همچون آرژانتین، برزیل، بولیوی و اروگوئه را به یکدیگر متصل می‌نماید. فرودگاه بین‌المللی سیلویو پتیروسی در شهر لوکه در محدودۀ آسونسیون واقع شده‌ است. جاذبه‌های گردشگری. شهر موطن موزه گودوی و موزه ملی هنرهای زیبا (که شامل آثار قدیمی نقاشی قرن نوزدهم است)، و کلیسای لا انکارناسیون و کلیسای اعظم و و معبد ملی قهرمانان که نسخه کوچک‌تر آن لس اینوالیدز در
ملی قهرمانان که نسخه کوچک‌تر آن لس اینوالیدز در پاریس بوده، می‌باشد که در آن بسیاری از قهرمانان ملی مدفون می‌باشند. دیگر نقاط دیدنی عبارت‌اند از قصر لوپز (کاخ ریاست جمهوری)، ساختمان قدیمی سنا (یک ساختمان جدید در سال ۲۰۰۳ در کنار مجلس کنگره احداث شد)، کلیسای اعظم مترو پولیتانا و خانه استقلال (یکی از نمونه‌های معدود معماری دوران استعماری برجای مانده در شهر). کاله پالما خیابان اصلی در مرکز شهر است که ساختمانها، میادین، فروشگاه‌ها، رستورانها و کافه‌های تاریخی متعددی در آن قرار دارند. عمارات " مانزانا دلاریورا
در آن قرار دارند. عمارات " مانزانا دلاریورا " در بخش مقابل کاخ ریاست جمهوری، یک سری از خانه‌های سنتی قدیمی هستند که به عنوان موزه و نمایشگاهی برای نشان دادن تکامل معماری شهر مرمت شده‌اند. ایستگاه قدیمی راه‌آهن هنوز قطارهای سابق خود را حفظ کرده که هم‌اکنون برای سفرهای جهانگردی به شهرهای لوکو و آرکوئیا استفاده می‌شوند (نگاه کنید به حمل و نقل ریلی در پاراگوئه). آسونسیون نیز دارای پاساژهایی است که فروشگاه‌هایی با مشهورترین نشان‌ها (تجاری) در جهان می‌باشد. بزرگ‌ترین پاساژها عبارت‌اند از فروشگاه دل سول که شامل
پاساژها عبارت‌اند از فروشگاه دل سول که شامل یک واحد فروشگاهی به سبک Macys- style است؛ و نیز فروشگاه تک شعبه‌ای ماریسال لوپز، فروشگاه ویلا مورا که در بخش مرکزی شهر و نیز مرکزی تجاری که در پاساژ اگزلیور واقع شده‌است. ورزش‌ها و دیگر سرگرمی‌ها. فوتبال | فوتبال (انگلیسی) ورزش اصلی مردم پاراگوئه می‌باشد، و آسونسیون موطن برخی از مهم‌ترین و سنتی‌ترین تیم‌های فوتبال همچون المپیای آسونسیون، سرو پورتنیو و باشگاه لیبرتاد، باشگاه ناسیونال، باشگاه گوآرانی، باشگاه آفتاب آمریکا است که دارای استادیومها و امکانات ورزشی برای
است که دارای استادیومها و امکانات ورزشی برای اعضای تابعه خود می‌باشد. ورزشگاه استادیوم دیفنسور دلچاکو، استادیوم اصلی کشور بوده و در حومه ساجونیا و در فاصله چند دقیقه فاصله از مرکز آسونسیون قرار گرفته‌است. چون یک استایوم ملی است گاهی اوقات برای فعالیت‌های دیگری همچون کنسرت‌های موسیقی راک نیز استفاده می‌شود. زندگی شبانه در حول دو ناحیه می‌چرخد: یکی بخش مرکزی شهر و دیگری خیابان معروف برزیل، که مجموعه‌ای بزرگ از کلوپ‌های شبانه و دیسکوها را شامل می‌شود.
دودوما پایتخت کشور تانزانیا است. در سال ۲۰۱۲ جمعیت این شهر ۴۱۰٬۹۵۶ نفر بوده‌است. در سال ۱۹۹۶ پایتخت تانزانیا از شهر دارالاسلام به این شهر منتقل شد. شهر دودوما مرکز مالی و بازرگانی است. بیشتر مردم در خانه‌های کوچک آجری و گاه خشتی به سر می‌برند. یک راه‌آهن آن را با کرانه‌های شرقی و غربی متصل می‌کند و یک فرودگاه در نزدیکی شهر قراردارد. دودوما در روزگاری که تانزانیا از مستعمرات آلمان بود، روستایی کوچک در ۱۸۹۱ به‌شمار می‌رفت. در سدهٔ ۱۹۰۰ انگلستان بر نانزانیا دست یافت و دودوما مرکز بازار و داد وستد و جمعیتش بیش
یافت و دودوما مرکز بازار و داد وستد و جمعیتش بیش از دو برابر از دوران کولونی تا استقلال در سال ۱۹۶۱ شد. جغرافیا. شهر دودوما در ۶ درجه و ۱۰ دقیقه جنوب و ۳۵ درجه و ۴۴ دقیقه شرقی و (تقریبا) در مرکز کشور قرار گرفته‌است. از شرق، ۴۵۳ کیلومتر با پایتخت سابق تانزانیا یعنی دارالسلام فاصله دارد و در ۴۴۱ کیلومتری جنوب آروشا و مرکز جامعه آفریقای شرقی واقع شده‌است. و اب و هوای ان نیمه بیابانی یا گرمدشتی است. جمعیت‌شناسی. از مجموع جمعیت، ۱۹۹٬۴۸۷ نفر (۴۸٫۵ درصد) مرد هستند. درحالی که ۲۱۱٬۴۶۹ مفر (۵۱٫۵ درصد) زن هستند.
درحالی که ۲۱۱٬۴۶۹ مفر (۵۱٫۵ درصد) زن هستند. کلیسای کاتولیک روم گزارش می‌دهد که ۱۹٫۲ درصد این شهر کاتولیک هستند. تفاوت‌های قومی جمعیتی بالایی در این شهر وجود دارد، زیرا دودوما یک مرکز اداری دولتی است. گرچه گروه‌های قومی بومی همچون گوگو، رانجی و وراندو در آن ساکن هستند. اقلیت‌های کوچک هندو نیز در این شهر وجود دارد. تاریخ. دودوما در سال ۱۹۰۷ توسط استعمارگران آلمانی در زمان ساخت راه‌آهن مرکزی تانزانیا تأسیس شد. در سال ۱۹۷۳، دولت تانزانیا اعلام کرد که پاینخت از دارالسلام به یک مکان مرکزی منتقل خواهد شد تا بهتر
دارالسلام به یک مکان مرکزی منتقل خواهد شد تا بهتر بتواند نیازهای مردم را تأمین کند. برای این منظور دودوما انتخاب شد، زیرا این شهر از قبل تأسیس شده در یک تقاطع بزرگ با آب و هوای مناسب و چشم‌انداز چشمگیر است. محل جغرافیایی دودوما تحت نظر ژولیوس نایرره طراحی شده‌است و امیدوار است که از دارالسلام، شهر با میراث تفرقه و بردگی، طلاق بگیرد. با این حال، بسیاری از دفاتر دولتی و سرمایه‌های تجاری در دارالسلام باقی ماند. در حالی که مجلس ملی تانزانیا در فوریه ۱۹۹۶ به پایتخت جدید منتقل شد. حمل و نقل. پروازهای این شهر
پایتخت جدید منتقل شد. حمل و نقل. پروازهای این شهر توسط Air Tanzania, Auric Air و Flightlink در فرودگاه بین‌المللی دودوما انجام می‌شود. خط راه‌آهن مرکزی از نزدیکی این شهر عبور می‌کند و راه‌های ارتباطی جاده‌ای به سراسر کشور برقرار است. فرهنگ و ورزش. فوتبال که پرطرفدارترین ورزش شهر است، هر هفته عدهٔ زیادی را برای تماشای لیگ برتر تانزانیا به ورزشگاه می‌کشاند. دو تیم اصلی دودوما، JKT Ruvu Stars و Polisi Dodoma هستند. فوتبال ورزش محبوب کودکان و نوجوانان است و به‌طور منظم در زمین‌های ورزشی عمومی بازی می‌شود. با
منظم در زمین‌های ورزشی عمومی بازی می‌شود. با این حال، علاقه به سایر ورزش‌ها (مانند والیبال، بسکتبال و حتی راگبی) به تدریج افزایش می‌یابد. آب و هوا. دودوما دارای آب و هوای نیمه خشک و درجه حرارت نسبتاً گرم در طول سال است. در حالی که میانگین میانگین در طول سال تا حدودی ثابت است. میانگین دما در ماه جولای به ۱۳ درجه سانتی گراد (۵۵٫۴ درجه فارنهایت) می‌رسد. دودوما به‌طور متوسط ۵۷۰ میلیمتر بارش در سال است، که بیشتر آن‌ها در بین ماه‌های نوامبر تا آوریل رخ می‌دهد. باقی‌مانده سال معمولاً بارانی نمی‌بارد. پیوستگی‌های
سال معمولاً بارانی نمی‌بارد. پیوستگی‌های فرا-مرزی. خواهرشهرها. دودوما با ۳ شهر خواهرخوانده است: منابع. اطلس جامع گیتاشناسی ۸۷–۸۶ ویکی‌پدیای انگلیسی
پورت آو اِسپِین ، به معنی بندرِ اسپانیا پایتخت جمهوری ترینیداد و توباگو و سومین شهر بزرگ این کشور پس از سن فرناندو و چاگواناس است. جغرافیا. این بندر بر کرانهٔ خلیج پاریا در جنوب شرقی دریای کارائیب جای گرفته‌است. جمعیت این شهر پر پایه آمار سال ۲۰۰۰ برابر با ۴۹٬۰۳۱ نفر بوده‌است. جمعیت منطقه شهری پورت آو اسپین با احتساب حومه طبق آمار غیررسمی سال ۱۹۹۰ در حدود ۱۲۸٬۰۲۶ نفر بوده که با در نظرگرفتن جمعیت گذرای روزانه به ۲۵۰٬۰۰۰ نفر رسیده‌است. ورزش. این شهر در سال ۲۰۰۷ میزبان جام جهانی کریکت بود.
نوکوآلوفا پایتخت کشور تونگا است. پایتخت تونگا جزیره‌ای است در جنوب اقیانوس آرام. نوکوآلوفا یک بندر طبیعی است و بندعمده ی تونگا می‌باشد. این شهر بندری یک مرکز دانشگاهی در جنوب اقیانوس آرام است. فعالیتهای عمده اقتصادی این شهر شامل عمل آوری نارگیل. توریسم ویک فرودگاه بین‌المللی است. جمعیت 40000 نفر
فونافوتی پایتخت کشور کوچک جزیره‌ای تووالو است. جغرافیا. جمعیت فونافوتی بر پایه آمار سال ۲۰۰۲ برابر با ۴۴۹۲ نفر است و با این حساب پرجمعیت‌ترین آبسنگ این کشور بشمار می‌رود. فونافوتی یک نواره باریکی از خشکی است به پهنای ۲۰ تا ۴۰۰ متر که به دور یک مرداب بزرگ حلقه زده است. یک نوار کوچک فرودگاهی هم در این خشکی وجود دارد. خانه‌های فونافوتی به سبک بومی و با برگ نخل درست شده‌اند. جزایر فونافوتی. دست کم ۳۳ جزیره در آبسنگ فونافوتی وجود دارد. بزرگ‌ترین آنها فونگافاله نام دارد و در رتبه دوم فونافالا است. در کل سه جزیره
دارد و در رتبه دوم فونافالا است. در کل سه جزیره مسکونی آن فونگافاله، فونافالا و موتولوآ هستند.
کُپِنهاگ (, ; ) پایتخت کشور دانمارک است. کارلزبرگ (چهارمین تولیدکننده آبجو در جهان)، نوونوردیسک (تولیدکننده دارو)، دانسکه بانک (بزرگترین بانک و بیمه دانمارک) و لوندبک (تولیدکننده دارو) همگی در این شهر مستقر هستند. حمل و نقل. پیاده‌روی. کپنهاگ، یکی از بزرگترین شهرهای پیاده دنیاست. اگرچه این شهر با شاخصه‌های میراث تاریخی ویژه‌اش همچون یک شبکه خیابانی قرون وسطایی باریک اعتبار یافته‌است اما به صورت مداوم در جهت بهبود کیفیت زندگی خیابانی خود در حال فعالیت بوده‌است. در ۴۰ سالی که خیابان اصلی کپنهاگ -استروگت به یک
در ۴۰ سالی که خیابان اصلی کپنهاگ -استروگت به یک محدودهٔ کاملاً پیاده تبدیل شده‌است، برنامه‌ریزان شهری گام‌های کوچک بی‌شماری در جهت تغییر شکل شهر از یک مکان اتومبیل‌مدار به یک محیط شهروندگرا برداشته‌اند. فضاهای پیاده‌مدار مرکزی این شهر در طی یک برنامه ۴۰ساله از ابتدای دهه ۱۹۶۰ تا اواخر قرن گذشته به بیش از ۶ برابر افزایش یافته‌اند. همین اقدامات سبب شد که کپنهاگ به‌عنوان یکی از موفق‌ترین شهرهای پیادهٔ جهان در ژوئن سال ۲۰۰۴ پذیرای پنجمین کنفرانس بین‌المللی Walk 21 با شعائر شهرهایی برای مردم باشد. کاهش ترافیک.
21 با شعائر شهرهایی برای مردم باشد. کاهش ترافیک. جهت ثابت نگه‌داشتن حجم ترافیک، مسئولان مدیریت شهری کپنهاگ، شمار اتومبیل‌ها را در مرکز شهر از طریق حذف فضاهای پارکینگ به میزان ۲–۳ درصد در سال کاهش دادند. بین سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۹۶، شهر در حدود ۶۰۰ فضای پارکینگ را حذف کرد. مترو. متروی کپنهاگ در سال ۲۰۰۲ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۲ خط و ۲۲ ایستگاه می‌باشد. گردشگری. از گردشگاه‌های اصلی این شهر می‌توان از استروگت (Strøget) نام برد که یک مرکز خرید به‌صورت خیابان‌های پیاده‌رو بسیار طولانی است. طولانی‌ترین Shopping
پیاده‌رو بسیار طولانی است. طولانی‌ترین Shopping Street در دنیا؛ که رکورد طولانی‌ترین CatWalk یا نمایش مد دنیا هم در همین خیابان شکسته شد. «معروف‌ترین تندیس دانمارک» به نام "پری دریایی"، بر روی صخره‌ای در کنار ساحل کپنهاگ نصب شده‌است. منطقهٔ آزاد. در شهر کپنهاگ منطقهٔ آزادی وجود دارد به نام کریستیانیا که در واقع یک منطقهٔ خودگردان هیپی‌ها است که در آنجا ساختمان‌های قدیمی و جدید با معماری متفاوت وجود دارد و ساکنین آن جا نوعی زندگی اجتماعی اشتراکی بر پایه عدالت اجتماعی و احترام به محیط زیست دارند. مصرف و فروش
اجتماعی و احترام به محیط زیست دارند. مصرف و فروش مواد مخدر سبک از جمله حشیش و ماری جوانا در آنجا آزاد است، گرچه برای مصرف و فروش مواد مخدر سنگین‌تر مانند کوکائین، اکستازی، هروئین و غیره منع قانونی وجود دارد. بسیاری از تحلیلگران وجود این منطقه را نشانهٔ وجود دموکراسی آزاد در دانمارک می‌دانند. عکس‌برداری در این منطقه ممنوع است. جغرافیا. این شهر با ۱٬۹۳۵٬۷۴۶ (شهر و حومه در سرشماری ۱ آوریل ۲۰۱۲) نفر جمعیت بزرگ‌ترین شهر دانمارک نیز هست. نام این شهر از نام دانمارکیِ Køb-en-havn به‌معنی «بندرِ بازرگانی» گرفته
Køb-en-havn به‌معنی «بندرِ بازرگانی» گرفته شده‌است. منابع. Wikipedia contributors, "Copenhagen," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
بُخارست بزرگ‌ترین شهر و پایتخت کشور رومانی و مرکز فرهنگی، صنعتی و مالی این کشور است. این شهر در جنوب‌شرق رومانی، در حاشیهٔ رود دمبوویتسا و کمتر از ۶۰ کیلومتری شمال رود دانوب و مرز بلغارستان قرار دارد. بخارست در دشت‌های مرکزی رومانی واقع شده و به عنوان مرکز اقتصادی، اداری و فرهنگی کشور شناخته می‌شود. اگرچه شواهد باستان‌شناسی نشان‌دهندهٔ سکونت در این منطقه از دوران نوسنگی است، اما نخستین اشارهٔ مکتوب به نام بخارست به سال ۱۴۵۹ و فرمانی از ولاد سوم (ولاد دراکولا)، فرمانروای والاچیا، بازمی‌گردد. ولاد سوم در این
فرمانروای والاچیا، بازمی‌گردد. ولاد سوم در این منطقه دژی ساخت تا در برابر تهدیدات امپراتوری عثمانی مقاومت کند. با تثبیت حاکمیت عثمانی، بخارست به سرعت به مرکز اقتصادی والاچیا تبدیل شد و در ۱۶۵۹ پایتخت این منطقه گردید. برخی نام‌های خیابان‌های تاریخی آن، مانند «خیابان خزفروشان»، «خیابان زین‌سازان» و «خیابان کلاه‌دوزان»، نشان‌دهندهٔ رشد اصناف در این دوره است. در دوران حکومت شاهزاده کنستانتین برانکووانو (۱۶۸۸–۱۷۱۴)، مسیرهای بزرگ و خیابان‌های وسیعی در این شهر ساخته شد. شهر بخارست با ۱٫۷۶ میلیون نفر جمعیت در
ساخته شد. شهر بخارست با ۱٫۷۶ میلیون نفر جمعیت در محدودهٔ شهری و ۲٫۳ میلیون نفر در منطقهٔ کلان‌شهری، یکی از پرجمعیت‌ترین شهرهای اتحادیه اروپا محسوب می‌شود. مساحت بخارست ۲۴۰ کیلومتر مربع بوده و از ۶ بخش اداری تشکیل شده است، در حالی که کلان‌شهر آن ۱۸۱۱ کیلومتر مربع را در بر می‌گیرد. بخارست مرکز فرهنگی، سیاسی و اقتصادی رومانی و محل استقرار دولت این کشور است. نام بخارست نخستین‌بار در ۱۴۵۹ در اسناد تاریخی ثبت شد و در سال ۱۸۶۲ به پایتخت رومانی تبدیل شد. این شهر به دلیل معماری متنوع خود شناخته می‌شود که شامل سبک
دلیل معماری متنوع خود شناخته می‌شود که شامل سبک التقاطی، نئوکلاسیک، هنر نو، باوهاوس، آرت دکو، واقع‌گرایی سوسیالیستی و معماری مدرن است. در دوران بین دو جنگ جهانی، معماری زیبا و سبک زندگی اشرافی آن باعث شد که بخارست به «پاریس کوچک» یا پاریس شرق شهرت یابد. اگرچه برخی از مناطق تاریخی این شهر در اثر جنگ، زلزله و برنامهٔ نیکلای چائوشسکو برای ساماندهی شهری آسیب دیدند یا تخریب شدند، بسیاری از آن‌ها بازسازی شده‌اند. در سال‌های اخیر، بخارست شاهد رونق اقتصادی و فرهنگی بوده و به یکی از سریع‌ترین شهرهای در حال رشد
بوده و به یکی از سریع‌ترین شهرهای در حال رشد فناوری پیشرفته در اروپا تبدیل شده است. این شهر در ۲۰۱۶ توسط صندوق جهانی بناهای تاریخی در فهرست مناطق تاریخی در معرض خطر قرار گرفت. در ژانویهٔ ۲۰۲۳، جمعیت بخارست ۱٫۷۴ میلیون نفر برآورد شد، و همراه با شهرهای اقماری اطراف، جمعیت کلان‌شهری آن به ۲٫۳ میلیون نفر رسید. در سال ۲۰۱۷، بخارست بر اساس شاخص جهانی مسترکارت، سریع‌ترین رشد گردشگران شب‌مان را در میان شهرهای اروپایی داشت. در ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹، این شهر به عنوان «مستعدترین مقصد توسعهٔ اروپایی» معرفی شد. از نظر اقتصادی،
مقصد توسعهٔ اروپایی» معرفی شد. از نظر اقتصادی، بخارست ثروتمندترین شهر رومانی است و از بوداپست نیز پیشی گرفته است. این شهر دارای مراکز همایش، مؤسسات آموزشی، اماکن فرهنگی، پاساژهای سنتی و مناطق تفریحی متعددی است. از نظر اداری، بخارست در سطح شهرستان طبقه‌بندی شده و به شش منطقه اداری تقسیم می‌شود که هرکدام دارای شهرداری مستقل هستند. متروی بخارست در سال ۱۹۷۹ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۴ خط و ۵۱ ایستگاه می‌باشد. ریشه‌شناسی. نام رومانیایی منشأیی تأییدنشده دارد. بر اساس روایات، بنیان‌گذاری بخارست با نام بوکور
بر اساس روایات، بنیان‌گذاری بخارست با نام بوکور مرتبط است، که در افسانه‌های مختلف به عنوان شاهزاده، یاغی، ماهیگیر، چوپان یا شکارچی شناخته می‌شود. در زبان رومانیایی، واژهٔ به معنی «شادی» است، و از این رو، بخارست به معنی «شهر شادی» تعبیر شده است. نظریه‌های دیگر توسط پژوهشگران ارائه شده است، از جمله یک جهانگر عثمانی به نام اولیا چلبی که ادعا کرد بخارست به نام فردی به نام «ابو قُریش» از قبیلهٔ قریش نام‌گذاری شده است. در سال ۱۷۸۱، تاریخ‌نگار اتریشی فرانتس زولزر آن را با واژه‌های "bucurie" (شادی)، "bucuros"
آن را با واژه‌های "bucurie" (شادی)، "bucuros" (شاد) یا "a se bucura" (شاد بودن) مرتبط دانست، در حالی که در کتابی از اوایل سدهٔ نوزدهم که در وین منتشر شد، نام شهر را برگرفته از "Bukovie"، جنگلی از درختان راش دانست. در زبان انگلیسی، نام این شهر پیش‌تر "Bukarest" نوشته می‌شد. ساکنان بومی بخارست به نام شناخته می‌شوند. تاریخچه. تاریخ بخارست از دوران سکونت‌های اولیه در اروپای دوران باستان تا استقرار آن به عنوان پایتخت ملی رومانی در اواخر سدهٔ نوزدهم، شاهد دوره‌های توسعه و افول بوده است. نخستین اشارهٔ مکتوب به
توسعه و افول بوده است. نخستین اشارهٔ مکتوب به بخارست با نام 'ارگ بخارست' به ۱۴۵۹ بازمی‌گردد، زمانی که به عنوان مقر فرمانروای والاشیا، یعنی ولاد سوم، شناخته شد. دربار قدیم شاهزاده‌نشین ("Curtea Veche") در اواسط سدهٔ شانزدهم توسط میرچا چوبانول بنا شد. در دوره‌های بعد، بخارست به عنوان اقامتگاه تابستانی دربار سلطنتی مورد استفاده قرار گرفت. با افزایش اهمیت مناطق جنوبی مونتنیا، که ناشی از الزامات قدرت خراج‌گزاری امپراتوری عثمانی بود، بخارست با شهر تیرگوویشته بر سر کسب جایگاه پایتخت رقابت داشت. سرانجام، در ۱۶۹۸،
کسب جایگاه پایتخت رقابت داشت. سرانجام، در ۱۶۹۸، بخارست به پایتخت دائمی والاچیا تبدیل شد که این تغییر از دوران حکومت کنستانتین برانکووانو آغاز گردید. این شهر در طول ۲۰۰ سال بعدی چندین بار در اثر بلایای طبیعی تخریب و بازسازی شد. عثمانی‌ها در سدهٔ هجدهم، فرمانداران فاناریوت‌ها را برای ادارهٔ بخارست منصوب کردند (). قیام ۱۸۲۱ والاشیا به رهبری تودور ولادیمیرسکو به حکومت یونانیان وابسته به کنستانتینوپل در بخارست پایان داد. در ۱۸۱۳–۱۸۱۴، شهر دچار طاعون کاراجا شد. در طول سدهٔ هجدهم و اوایل سدهٔ نوزدهم، بخارست چندین
طول سدهٔ هجدهم و اوایل سدهٔ نوزدهم، بخارست چندین بار تحت اشغال نیروهای خارجی قرار گرفت؛ از جمله توسط پادشاهی هابسبورگ (۱۷۱۶، ۱۷۳۷، ۱۷۸۹) و امپراتوری روسیه (سه بار بین ۱۷۶۸ و ۱۸۰۶). این شهر بین سال‌های ۱۸۲۸ و جنگ کریمه تحت ادارهٔ روس‌ها قرار داشت، اما در این میان، انقلاب انقلاب والاشی ۱۸۴۸ در بخارست رخ داد. پس از خروج روس‌ها، پادگان نیروهای امپراتوری اتریش شهر را اشغال کرد و تا مارس ۱۸۵۷ در آنجا باقی ماند. در ۲۳ مارس ۱۸۴۷، آتش‌سوزی بزرگی بیش از ۲۰۰۰ ساختمان را از بین برد و یک‌سوم شهر را ویران کرد. در سال
را از بین برد و یک‌سوم شهر را ویران کرد. در سال ۱۸۶۲، پس از اتحاد والاچیا و مولداویا برای تشکیل شاهزاده‌نشینی متحد، بخارست به پایتخت این کشور جدید تبدیل شد. در سال ۱۸۸۱، این شهر مرکز سیاسی پادشاهی رومانی شد که تحت حاکمیت کارول یکم اعلام گردید. در نیمهٔ دوم سدهٔ نوزدهم، جمعیت شهر به‌شدت افزایش یافت و یک دورهٔ جدید از توسعهٔ شهری آغاز شد. در این دوران، روشنایی گازی، ترامواهای اسبی و تأمین محدود برق‌رسانی معرفی شدند. همچنین، در سال ۱۸۸۳، رود دمبوویتسا به‌طور گسترده‌ای کانال‌کشی شد که به سیلاب‌های مکرر مانند
گسترده‌ای کانال‌کشی شد که به سیلاب‌های مکرر مانند سیل ۱۸۶۵ بخارست پایان داد. در همین دوره، استحکامات بخارست ساخته شد. معماری باشکوه و فرهنگ شهری جهان‌وطنی این دوره باعث شد که بخارست به عنوان «پاریس شرق» ("Parisul Estului") شناخته شود، و خیابان Calea Victoriei نیز با شانزلیزه مقایسه شد. بین ۶ دسامبر ۱۹۱۶ تا نوامبر ۱۹۱۸، در پی نبرد بخارست، این شهر به اشغال نیروهای امپراتوری آلمان درآمد و پایتخت به‌طور موقت به یاش در منطقهٔ مولداویا منتقل شد. پس از جنگ جهانی اول، بخارست به پایتخت رومانی بزرگ تبدیل شد. در
اول، بخارست به پایتخت رومانی بزرگ تبدیل شد. در دورهٔ بین دو جنگ، توسعهٔ شهری ادامه یافت و سالانه حدود ۳۰٬۰۰۰ نفر به جمعیت شهر اضافه شد. در این دوره، برخی از شاخص‌ترین بناهای شهری از جمله Arcul de Triumf و Palatul Telefoanelor ساخته شدند. با این حال، رکود بزرگ در رومانی تأثیر منفی شدیدی بر زندگی مردم گذاشت و منجر به اعتصاب گریویتا ۱۹۳۳ شد. در ژانویهٔ ۱۹۴۱، این شهر شاهد شورش لژیونرها و قتل‌عام بخارست بود. به عنوان پایتخت کشوری از نیروهای محور و یک مرکز ترانزیتی مهم برای نیروهای محور در مسیر جبهه شرقی (جنگ
مهم برای نیروهای محور در مسیر جبهه شرقی (جنگ جهانی دوم)، بخارست در جریان جنگ جهانی دوم به‌شدت در معرض بمباران‌های متفقین قرار گرفت. در ۲۳ اوت ۱۹۴۴، این شهر محل وقوع کودتای سلطنتی بود که موجب پیوستن رومانی به متفقین جنگ جهانی دوم شد. پس از این کودتا، بخارست شاهد بمباران‌های کوتاه‌مدت لوفت‌وافه و تلاش ناموفق نیروهای آلمانی برای بازپس‌گیری شهر بود. پس از تأسیس جمهوری سوسیالیستی رومانی، شهر همچنان به رشد خود ادامه داد. مناطق جدیدی ساخته شدند که اکثر آن‌ها شامل ساختمان بلندمرتبه بودند. در دوران نیکلای چائوشسکو
ساختمان بلندمرتبه بودند. در دوران نیکلای چائوشسکو (۱۹۶۵–۱۹۸۹)، بخشی از شهر تاریخی تخریب شد و با توسعه‌هایی به سبک واقع‌گرایی سوسیالیستی جایگزین گردید، که شامل مرکز شهروندی (Centrul Civic) و کاخ پارلمان می‌شد. برای احداث این بناها، یک محلهٔ تاریخی کامل تخریب شد تا برنامه‌های بزرگ‌مقیاس چائوشسکو عملی شود. در ۴ مارس ۱۹۷۷، زمین‌لرزه ۱۹۷۷ ورانتسئا در فاصلهٔ ۱۳۵ کیلومتری بخارست، جان ۱۵۰۰ نفر را گرفت و خسارات بیشتری به مرکز تاریخی شهر وارد کرد. انقلاب رومانی با اعتراضات گسترده علیه چائوشسکو در تیمیشوارا در دسامبر
گسترده علیه چائوشسکو در تیمیشوارا در دسامبر ۱۹۸۹ آغاز شد و در بخارست ادامه یافت، که سرانجام به سقوط جمهوری سوسیالیستی رومانی منجر شد. در اوایل ۱۹۹۰، برخی از انجمن‌های دانشجویی و گروه‌های اپوزیسیون علیه جبهه نجات ملی اعتراضاتی را سازمان‌دهی کردند که باعث تغییرات سیاسی شد. از سال ۲۰۰۰، شهر به‌طور مداوم در حال نوسازی بوده است. پروژه‌های مسکونی و تجاری در دست اجرا هستند، به ویژه در مناطق شمالی؛ همچنین، از اواسط دههٔ ۲۰۰۰، مرکز تاریخی قدیمی بخارست بازسازی شده است. در سال ۲۰۱۵، ۶۴ نفر در آتش‌سوزی باشگاه شبانه
است. در سال ۲۰۱۵، ۶۴ نفر در آتش‌سوزی باشگاه شبانه کولکتیو جان خود را از دست دادند. پس از آن، پایتخت رومانی شاهد اعتراضات ۲۰۱۹–۲۰۱۷ رومانی علیه اصلاحات قضایی بود، که در اعتراضات ۲۰۱۸، منجر به زخمی شدن ۴۵۰ نفر شد. منابع. The. Bucharest | Map, Population, History, &amp; Points of Interest. Encyclopedia Britannica. Published July 20, 1998. Accessed March 4, 2025. https://www.britannica.com/place/Bucharest
لوساکا پایتخت کشور زامبیا و بزرگ‌ترین شهر این کشور است. این شهر در بخش مرکزی جنوب زامبیا و در فلاتی به بلندی ۱۳۰۰ متر از سطح دریا قرار دارد. تاریخچه. در آغاز در این محل دهکده‌ای وجود داشت که به نام کدخدای آن لوساآکا نامیده می‌شد. مستعمره‌نشینان اروپائی در سال ۱۹۰۵ این دهکده را گسترش دادند و بعداً بخاطر مرکزیت مکان آن، این شهر به عنوان پایتخت مستعمره بریتانیایی رودزیای شمالی جانشین شهر لیوینگستون شد. پس از تشکیل فدراسیون رودزیای شمالی و جنوبی در سال ۱۹۵۳، لوساکا مرکز جنبش نافرمانی مدنی شد و همین جنبش بود که
مرکز جنبش نافرمانی مدنی شد و همین جنبش بود که به ایجاد کشور مستقل زامبیا انجامید. لوساکا در سال ۱۹۶۴ پایتخت کشور تازه‌مستقل زامبیا شد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۲ دسامبر ۲۰۰۶.
اوکلند (به انگلیسی: Auckland) پرجمعیت‌ترین شهر در کشور نیوزیلند است و پایتخت این کشور ولینگتون می‌باشد. جمعیت اوکلند با احتساب حومه بیش از یک‌میلیون و هفتصد‌هزار نفر است. طبق سرشماری ژوئن ۲۰۲۲ ، جمعیت خود شهر اوکلند حدود ۱٬۴۴۰٬۳۰۰ نفر است. ماناکائو، نورت شور و وایتاکری از حومه‌های مهم شهر اوکلند هستند که هر یک به تنهایی جز پر جمعیت‌ترین شهرهای نیوزیلند هستند. بیشتر ایرانیان مقیم نیوزیلند در این شهر اقامت دارند. در کل تعداد مهاجرهای خارجی در اوکلند بیشتر از سایر شهرهای نیوزیلند است. در این شهر زیبا بیشترین
سایر شهرهای نیوزیلند است. در این شهر زیبا بیشترین میزان مردمانی از تبار پلی‌نزیایی (بومیان جزایری در اقیانوس آرام مانند جزایر ماریانس، گوام، فیلیپین، هاوایی و حتی جزایر مارشال) نسبت به بقیه نقاط جهان زندگی می‌کنند. شهر اوکلند دارای بزرگترین بندر در نیم‌کره جنوبی است. این شهر بالاترین سرانه قایق‌های بادبانی در جهان را داراست و یکی از امن‌ترین شهرهای جهان است. تاریخ. قبل از اینکه اروپاییان (اغلب انگلیسی‌ها) در اوایل قرن ۱۹ مهاجرت به نقاط مختلف زلاندنو را آغاز کنند جمعیت مائوری‌ها در این شهر به حدود ۲۰ هزار
کنند جمعیت مائوری‌ها در این شهر به حدود ۲۰ هزار نفر می‌رسید. اروپاییان با ورودشان سیاست جنگ با بومیان را در پیش گرفتند و به وسیله اسلحه‌های گرم خود تلفات سنگینی به بومیان وارد کردند ولی نتیجه‌ای از این سیاست نگرفتند. تا اینکه فردی به نام جوزف بروکز ولر در ژانویه ۱۸۳۲ با خرید مناطق زیادی از مرکز و شمال ناحیه آوکلند و ایجاد کارخانه‌های ساخت مواد منفجره عملاً باعث تقویت بیشتر استعمار و تضعیف مائوری‌ها شد. سرانجام در فوریه ۱۸۴۰ میلادی قراردادی میان مائوری‌ها و فرماندار جدید نظامیان بریتانیایی ویلیام هابسون
و فرماندار جدید نظامیان بریتانیایی ویلیام هابسون امضا شد. بر طبق قرارداد نه تنها آوکلند که به تدریج تا سال ۱۸۷۶ سرتاسر خاک ۲ جزیره شمالی و جنوبی نیوزلند تحت تسلط دولت مرکزی تحت حمایت بریتانیا قرار گرفت. (البته نیوزیلند از آغاز یعنی ۱۸۴۰ از یک خودمختاری نسبی سود می‌برد و به مانند بقیه مستعمرات بریتانیا تحت تسلط کامل این کشور نبود) آب و هوا. آوکلند دارای اب و هوای معتدل و بسیار خوبی می‌باشد میانگین دما در این شهر بین ۱۲ تا ۱۹ درجه سانتیگراد می‌باشد گرمترین ماه‌های سال ۲ ماه ابتدای تابستان یعنی ژانویه و فوریه