payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آن را تایید می کرد. ون بیورن با کسب 764,198 رای مردمی، 50.9 درصد از کل و 170 رای انتخاباتی برنده انتخابات شد.هریسون با 73 رای انتخاباتی، وایت 26 و وبستر 14 رای را رهبری کرد.ویلی پرسون منگوم 11 رای انتخاباتی کارولینای جنوبی را دریافت کرد که توسط مجلس قانونگذاری ایالتی اعطا شد.پیروزی ون بیورن ناشی از ترکیبی از ویژگی‌های جذاب سیاسی و شخصی، محبوبیت و تایید جکسون، قدرت سازمانی حزب دمکرات، و ناتوانی حزب ویگ در گردآوری یک نامزد و کمپین مؤثر بود.علیرغم عدم سازماندهی، ویگ ها به هدف خود برای تحمیل انتخابات به مجلس
ویگ ها به هدف خود برای تحمیل انتخابات به مجلس نمایندگان نزدیک شدند، با پیروزی ون بیورن در ایالت تعیین کننده پنسیلوانیا با کمی بیش از 4000 رأی دهنده، که نشان دهنده شکنندگی ائتلاف رأی دهندگان ون بیورن است.منتخبان ریاست جمهوری ویرجینیا به ون بیورن برای ریاست جمهوری رأی دادند، اما به ویلیام اسمیت برای معاون رئیس جمهور رأی دادند و جانسون را با یک رأی انتخاباتی کمتر از انتخاب کردند.مطابق با متمم دوازدهم، سنا جانسون را معاون رئیس جمهور در یک رأی گیری مشروط انتخاب کرد. انتخابات 1836 نقطه عطف مهمی در تاریخ سیاسی
کرد. انتخابات 1836 نقطه عطف مهمی در تاریخ سیاسی آمریکا بود، زیرا شاهد تأسیس نظام حزب دوم بود.در اوایل دهه 1830، ساختار حزب سیاسی هنوز به سرعت در حال تغییر بود و رهبران جناحی و شخصی همچنان نقش اصلی را در سیاست بازی می کردند.در پایان مبارزات انتخاباتی 1836، سیستم جدید حزب دوم تقریباً کامل شد، زیرا تقریباً هر جناحی توسط دموکرات‌ها یا ویگ‌ها جذب شده بود. ریاست جمهوری (1837–1841). کابینه. مارتین ون بیورن در 4 مارس 1837 به عنوان هشتمین رئیس جمهور ایالات متحده سوگند یاد کرد. او بسیاری از کابینه جکسون و منصوبان
یاد کرد. او بسیاری از کابینه جکسون و منصوبان سطوح پایین تر را حفظ کرد، زیرا امیدوار بود که حفظ منصوبان جکسون باعث توقف حرکت ویگ در جنوب و احیای آن شود.اعضای کابینه نماینده مناطق مختلف کشور بودند: لوی وودبری وزیر خزانه داری از نیوانگلند، دادستان کل بنیامین فرانکلین باتلر و ماهلون دیکرسون وزیر نیروی دریایی به ترتیب از نیویورک و نیوجرسی، وزیر امور خارجه جان فورسایت از نیویورک آمدند.جورجیا نماینده جنوب و رئیس پست ژنرال آموس کندال از کنتاکی نماینده غرب بود. برای سمت آزاد تنها وزیر جنگ، ون بیورن ابتدا به ویلیام
سمت آزاد تنها وزیر جنگ، ون بیورن ابتدا به ویلیام سی. ریوس نزدیک شد، که در سال 1836 به دنبال معاونت ریاست جمهوری بود. پس از اینکه ریوس از پیوستن به کابینه خودداری کرد، ون بیورن جوئل رابرتز پوینست، یک اهل کارولینای جنوبی را منصوب کرد که با جدایی مخالفت کرده بود.بحران ابطال انتخاب‌های کابینه ون بیورن توسط پنسیلوانیایی‌هایی مانند جیمز بیوکنن مورد انتقاد قرار گرفت که استدلال می‌کرد که ایالت آنها مستحق پست کابینه است و همچنین برخی دموکرات‌ها که استدلال می‌کردند ون بیورن باید از قدرت حمایتی خود برای افزایش قدرت
ون بیورن باید از قدرت حمایتی خود برای افزایش قدرت خود استفاده می‌کرد.با این حال، ون بیورن ارزش خود را در اجتناب از نبردهای حمایتی جنجالی می دانست و تصمیم او برای حفظ کابینه جکسون به وضوح نشان داد که او قصد دارد به سیاست های سلف خود ادامه دهد.علاوه بر این، ون بیورن به انتخاب منصوبان کابینه جکسون کمک کرده بود و از روابط کاری قوی با آنها لذت می برد. ون بیورن به طور منظم جلسات رسمی کابینه برگزار کرد و گردهمایی غیررسمی مشاوران را که در دوران ریاست جمهوری جکسون توجه زیادی را به خود جلب کرده بود، متوقف کرد.او از
زیادی را به خود جلب کرده بود، متوقف کرد.او از روسای بخش‌ها مشاوره می‌خواست، مبادلات آشکار و حتی صریح بین اعضای کابینه را تحمل می‌کرد و خود را یک میانجی و تا حدی داور بین نظرات متضاد مشاورانش می‌دانست.چنین جدایی به رئیس جمهور این امکان را می داد که قضاوت خود را حفظ کند و از امتیاز خود برای تصمیم گیری نهایی محافظت کند.این بحث‌های آزاد به اعضای کابینه احساس مشارکت می‌داد و باعث می‌شد که به جای عوامل اجرایی منزوی، احساس کنند که بخشی از یک نهاد فعال هستند.ون بیورن از نزدیک درگیر امور خارجی و امور مربوط به وزارت
از نزدیک درگیر امور خارجی و امور مربوط به وزارت خزانه داری بود.اما اداره پست، وزارت جنگ، و وزارت نیروی دریایی از خودمختاری قابل توجهی زیر نظر دبیران کابینه مربوطه برخوردار بودند. وحشت 1837. وقتی ون بیورن وارد قدرت شد، سلامت اقتصادی کشور رو به وخامت گذاشته بود و رونق اوایل دهه 1830 به پایان رسیده بود.دو ماه پس از ریاست جمهوری او، در 10 مه 1837، برخی از بانک های دولتی مهم نیویورک که ذخایر ارزی خود را تمام می کردند، از تبدیل پول کاغذی به طلا یا نقره خودداری کردند و سایر مؤسسات مالی در سراسر کشور به سرعت از
کردند و سایر مؤسسات مالی در سراسر کشور به سرعت از این کار پیروی کردند.این بحران مالی به وحشت 1837 معروف شد.هراس با یک رکود پنج ساله همراه شد که در آن بانک ها شکست خوردند و بیکاری به بالاترین حد خود رسید. ون بیورن علت فروپاشی اقتصادی را موسسات تجاری و مالی حریص آمریکایی و خارجی و همچنین افزایش بیش از حد اعتبار توسط بانک های ایالات متحده می داند.رهبران ویگ در کنگره، دموکرات ها را به همراه سیاست های اقتصادی اندرو جکسون، به ویژه بخشنامه ویژه او در سال 1836، مقصر دانستند.فریادهای "لغو بخشنامه!" بالا رفت و
مقصر دانستند.فریادهای "لغو بخشنامه!" بالا رفت و جکسون، رئیس جمهور سابق، پیامی را به ون بیورن فرستاد و از او خواست که این دستور را لغو نکند، زیرا معتقد بود که باید به آن زمان کافی برای کار داده شود.دیگران، مانند نیکولاس بیدل، معتقد بودند که برچیدن بانک ایالات متحده توسط جکسون به طور مستقیم مسئول ایجاد غیرمسئولانه پول کاغذی توسط بانک های دولتی بود که این وحشت را تشدید کرده بود.وحشت 1837 در چرخه انتخابات 1838 گسترده شد، زیرا اثرات انتقالی رکود اقتصادی منجر به دستاوردهای ویگ در مجلس نمایندگان و سنای ایالات
به دستاوردهای ویگ در مجلس نمایندگان و سنای ایالات متحده شد.انتخابات ایالتی در 1837 و 1838 نیز برای دموکرات‌ها فاجعه‌بار بود، و بهبود نسبی اقتصادی در سال 1838 با دومین بحران تجاری در اواخر همان سال جبران شد. برای مقابله با این بحران، ویگ ها پیشنهاد اجاره مجدد بانک ملی را دادند.رئیس‌جمهور با پیشنهاد ایجاد خزانه‌داری مستقل ایالات متحده مخالفت کرد، که به عقیده او سیاست را از عرضه پول این کشور خارج می‌کند.بر اساس این طرح، دولت پول خود را در طلا یا نقره نگه می دارد و از چاپ پول کاغذی به میل خود محدود می شود.هر
و از چاپ پول کاغذی به میل خود محدود می شود.هر دو اقدام برای جلوگیری از تورم طراحی شده بودند.این طرح برای همیشه دولت را از بانک های خصوصی با ذخیره وجوه دولتی در صندوق های دولتی به جای بانک های خصوصی جدا می کند.ون بیورن پیشنهاد خود را در سپتامبر 1837 اعلام کرد، اما اتحاد دموکرات های محافظه کار و ویگ ها تا سال 1840 از تبدیل شدن آن به قانون جلوگیری کرد.همانطور که بحث ادامه یافت، دموکرات های محافظه کار مانند ریوس به حزب ویگ فرار کردند، حزبی که خود در مخالفت با ون بیورن متحدتر شد.ویگ ها سیستم مستقل خزانه داری را
بیورن متحدتر شد.ویگ ها سیستم مستقل خزانه داری را در سال 1841 لغو کردند، اما در سال 1846 احیا شد و تا تصویب لایحه فدرال رزرو در سال 1913 بر جای ماند.برای آینده نزدیک ون بیورن از اهمیت بیشتری برخوردار است. حذف سرخپوستان. سیاست فدرال تحت فرمان جکسون به دنبال انتقال قبایل سرخپوست به سرزمین‌های غرب رود می‌سی‌سی‌پی از طریق قانون حذف سرخپوستان در سال 1830 بود، و دولت فدرال در طول ریاست‌جمهوری ون بیورن، 19 معاهده با قبایل سرخپوست مذاکره کرد.معاهده 1835 نیو اچوتا که توسط مقامات دولتی و نمایندگان قبیله چروکی امضا
که توسط مقامات دولتی و نمایندگان قبیله چروکی امضا شد، شرایطی را تعیین کرد که بر اساس آن چروکی‌ها قلمرو خود را در جنوب شرقی واگذار کردند و موافقت کردند که به سمت غرب به اکلاهما حرکت کنند.در سال 1838، ون بیورن به ژنرال وینفیلد اسکات دستور داد تا همه کسانی را که هنوز از این معاهده پیروی نکرده بودند به زور منتقل کند. چروکی‌ها با خشونت به اردوگاه‌های اسارت منتقل شدند و در آنجا برای تابستان 1838 نگهداری شدند.حمل و نقل واقعی به غرب به دلیل گرما و خشکسالی شدید به تأخیر افتاد، اما در پاییز، چروکی‌ها با اکراه موافقت
افتاد، اما در پاییز، چروکی‌ها با اکراه موافقت کردند که خود را به غرب منتقل کنند.حدود 20000 نفر بر خلاف میل آنها در جریان حذف چروکی، بخشی از دنباله اشک، نقل مکان کردند.قابل توجه، رالف والدو امرسون، که در ادامه تبدیل به برجسته‌ترین مرد ادبی آمریکا شد، نامه‌ای نوشت ون بیورن در اعتراض به رفتارش با چروکی. پرزیدنت جکسون از ارتش استفاده کرد تا سرخپوستان سمینول را در فلوریدا مجبور کند به سمت غرب حرکت کنند.بسیاری تسلیم شدند اما سپس از اردوگاه های بازداشت گریختند.در دسامبر 1837، در جنگ دوم سمینول، ارتش یک حمله
دسامبر 1837، در جنگ دوم سمینول، ارتش یک حمله گسترده را آغاز کرد که منجر به نبرد دریاچه اوکیچوبی و مرحله جدیدی از فرسایش شد.دولت با درک اینکه حذف سمینول‌های باقی‌مانده از فلوریدا تقریباً غیرممکن است، در مورد مصالحه‌ای مذاکره کرد که به آنها اجازه می‌دهد در جنوب غربی فلوریدا بمانند. تگزاس. اندرو جکسون درست قبل از ترک مقام خود در مارس 1837، جمهوری تگزاس را که در انقلاب تگزاس از مکزیک استقلال یافته بود، به رسمیت شناخت.جکسون با پیشنهاد چشم انداز الحاق سریع، خطر جنگ با مکزیک و افزایش تنش های مقطعی را در داخل کشور
با مکزیک و افزایش تنش های مقطعی را در داخل کشور مطرح کرد.طرفداران لغو الغای نیوانگلند متهم کردند که "توطئه برده داری برای به دست آوردن تگزاس" وجود دارد، و دنیل وبستر رسماً الحاق را محکوم کرد. ون بیورن جسورانه سیاست های جکسون را معکوس کرد و به دنبال صلح در خارج از کشور و هماهنگی در داخل بود.او با رد تهدید جکسون مبنی بر حل و فصل آن با زور، راه حل دیپلماتیکی را برای اختلافات مالی طولانی مدت بین شهروندان آمریکایی و دولت مکزیک پیشنهاد کرد.به همین ترتیب، زمانی که وزیر تگزاس در واشنگتن دی سی، الحاق به دولت را در
وزیر تگزاس در واشنگتن دی سی، الحاق به دولت را در آگوست 1837 پیشنهاد کرد، به او گفته شد که این پیشنهاد قابل قبول نیست.ظلم‌های قانون اساسی و ترس از جنگ با مکزیک دلایلی برای رد این درخواست بود، اما نگرانی از این که منجر به درگیری بر سر گسترش برده‌داری شود بدون شک بر ون بیورن تأثیر گذاشت و همچنان مانع اصلی الحاق بود.دموکرات‌های شمالی و جنوبی از یک قانون ناگفته پیروی کردند: شمالی‌ها به خنثی کردن پیشنهادهای ضد برده‌داری کمک کردند و جنوبی‌ها از تحریک برای الحاق تگزاس خودداری کردند.تگزاس پیشنهاد الحاق را در سال
تگزاس خودداری کردند.تگزاس پیشنهاد الحاق را در سال 1838 پس گرفت. خشونت مرزی با کانادا. قسمت کارولین. اتباع بریتانیایی در کانادای سفلی (کبک کنونی) و کانادای علیا (انتاریوی کنونی) در سال های 1837 و 1838 به شورش برخاستند و در اعتراض به عدم وجود دولت مسئول خود اعتراض کردند.در حالی که شورش اولیه در کانادا علیا به سرعت پایان یافت (پس از نبرد دسامبر 1837 میخانه مونتگومری)، بسیاری از شورشیان از طریق رود نیاگارا به نیویورک گریختند، و رهبر شورشیان کانادای علیا ویلیام لاین مکنزی شروع به استخدام داوطلبان در بافلو
لاین مکنزی شروع به استخدام داوطلبان در بافلو کرد.مکنزی تأسیس جمهوری کانادا را اعلام کرد و طرحی را به اجرا گذاشت که به موجب آن داوطلبان از جزیره نیروی دریایی در سمت کانادایی رودخانه نیاگارا به کانادا علیا حمله کنند.چند صد داوطلب در هفته های بعد به جزیره نیروی دریایی سفر کردند.آنها قایق بخار کارولین را برای رساندن تجهیزات به جزیره نیروی دریایی از فورت شلوسر تهیه کردند.به دنبال جلوگیری از تهاجم قریب‌الوقوع، نیروهای بریتانیایی در اواخر دسامبر 1837 به کرانه آمریکایی رودخانه رفتند و کارولین را سوزاندند و غرق
رودخانه رفتند و کارولین را سوزاندند و غرق کردند. یک آمریکایی کشته و تعدادی دیگر زخمی شدند. احساسات قابل توجهی در ایالات متحده برای اعلان جنگ به وجود آمد و یک کشتی انگلیسی برای انتقام سوزانده شد.ون بیورن، که به دنبال اجتناب از جنگ با بریتانیای کبیر بود، ژنرال وینفیلد اسکات را برای حفاظت و صلح خود به مرز کانادا-ایالات متحده با قدرت‌های اختیاری بزرگ فرستاد.اسکات بر شهروندان آمریکایی نیاز به حل مسالمت آمیز بحران را تحت تأثیر قرار داد و به صراحت اعلام کرد که دولت ایالات متحده از آمریکایی های ماجراجو که به
دولت ایالات متحده از آمریکایی های ماجراجو که به بریتانیا حمله می کنند حمایت نخواهد کرد.در اوایل ژانویه 1838، رئیس جمهور بی طرفی را در مسئله استقلال کانادا اعلام کرد، اعلامیه ای که کنگره با تصویب قانون بی طرفی که برای جلوگیری از مشارکت شهروندان آمریکایی در درگیری های خارجی طراحی شده بود، تأیید کرد. جنگ میهنی 1837-1838. در طول شورش‌های کانادا، چارلز دانکامب و رابرت نلسون یک انجمن مخفی مسلحانه در ورمونت به نام لژ شکارچیان ایجاد کردند.بین دسامبر 1837 و دسامبر 1838 چندین حمله کوچک در کانادا علیا انجام داد که در
چندین حمله کوچک در کانادا علیا انجام داد که در مجموع به عنوان جنگ میهنی شناخته می شود.واشینگتن با استفاده از قانون بی طرفی پاسخ داد.این رهبران را تحت تعقیب قرار داد و فعالانه آمریکایی ها را از فعالیت های خرابکارانه در خارج از کشور باز داشت.در درازمدت، مخالفت ون بیورن با جنگ میهنی به ایجاد روابط سالم انگلیسی-آمریکایی و کانادا-ایالات متحده کمک کرد.همچنین بلافاصله منجر به واکنش شدید شهروندان در مورد تجاوز به ظاهر بیش از حد قدرت فدرال شد، که به دموکرات های کنگره در انتخابات میان دوره ای 1838 لطمه زد. شمال مین:
در انتخابات میان دوره ای 1838 لطمه زد. شمال مین: «جنگ» آروستوک. یک بحران جدید در اواخر سال 1838، در قلمرو مورد مناقشه در مرز مین-نیوبرانزویک که دارای سکونت نازک بود، ظاهر شد.آمریکایی‌ها در زمین‌های مورد مناقشه طولانی مدت مورد ادعای ایالات متحده و بریتانیا مستقر شدند.بریتانیا در اختیار داشتن این منطقه برای دفاع از کانادا حیاتی می دانست.هر دو چوب‌بر آمریکایی و نیوبرانزویک، در زمستان 1838-1839، الوار را در قلمرو مورد مناقشه بریدند.در 29 دسامبر، چوب‌بران نیوبرانزویک در حال قطع درختان در یک ملک آمریکایی در
در حال قطع درختان در یک ملک آمریکایی در نزدیکی رودخانه آروستوک مشاهده شدند.هنگامی که هیزم شکن های آمریکایی برای نگهبانی هجوم آوردند، نبردی با فریاد به نام نبرد کاریبو درگرفت.تنش با مقامات مین و نیوبرانزویک که شهروندان یکدیگر را دستگیر کردند، تشدید شد.نیروهای بریتانیایی شروع به تجمع در کنار رودخانه سنت جان کردند.جان فیرفیلد، فرماندار مین، شبه نظامیان ایالتی را بسیج کرد. مطبوعات آمریکا جنگ را فریاد زدند. "مین و خاکش، یا خون!"در ماه ژوئن، کنگره مجوز 50,000 سرباز و بودجه 10 میلیون دلاری را در صورت عبور نیروهای
و بودجه 10 میلیون دلاری را در صورت عبور نیروهای نظامی خارجی به خاک ایالات متحده صادر کرد. ون بیورن خواستار صلح بود و با وزیر بریتانیا در ایالات متحده ملاقات کرد.این دو نفر توافق کردند که مسئله مرز را از طریق دیپلماتیک حل کنند.ون بیورن ژنرال اسکات را برای کاهش تنش به صحنه فرستاد.اسکات با موفقیت همه طرف ها را متقاعد کرد که موضوع مرز را به داوری تحویل دهند.اختلاف مرزی چند سال بعد با امضای معاهده وبستر-اشبرتون در سال 1842 پایان یافت. مورد آمیستاد: پیروزی برای بردگان سابق. پرونده آمیستاد یک دعوای آزادی بود که
بردگان سابق. پرونده آمیستاد یک دعوای آزادی بود که شامل مسائل بین المللی بود و توسط دادگاه عالی ایالات متحده تصمیم گیری شد.این در نتیجه شورش موفقیت‌آمیز بردگان آفریقایی در کشتی اسپانیایی لا آمیستاد در سال 1839 بود.ون بیورن الغا طلبی را بزرگ‌ترین تهدید برای وحدت ملت می‌دانست و در برابر کوچک‌ترین دخالت در برده‌داری در ایالت‌هایی که وجود داشت، مقاومت می‌کرد.دولت او از تقاضای دولت اسپانیا برای تحویل کشتی و محموله آن (از جمله آفریقایی ها) به اسپانیا حمایت کرد.با این حال، وکلای لغو قانون مداخله کردند.یک قاضی
این حال، وکلای لغو قانون مداخله کردند.یک قاضی دادگاه منطقه فدرال حکم داد که آفریقایی ها از نظر قانونی آزاد هستند و باید به خانه منتقل شوند، اما دولت ون بیورن این پرونده را به دادگاه عالی تجدید نظر کرد. در دادگاه عالی در فوریه 1840، جان کویینسی آدامز مشتاقانه برای حق آزادی آفریقایی ها بحث کرد.هنری دی. گیلپین، دادستان کل ون بیورن، پرونده دولت را ارائه کرد.در مارس 1841، دادگاه عالی حکم نهایی خود را صادر کرد: آفریقایی‌های آمیستاد مردمی آزاد بودند و باید اجازه بازگشت به خانه را داشته باشند.ماهیت منحصر به فرد
بازگشت به خانه را داشته باشند.ماهیت منحصر به فرد این پرونده باعث افزایش علاقه عمومی به این حماسه شد، از جمله مشارکت رئیس جمهور سابق آدامز، شهادت آفریقایی ها در دادگاه فدرال و نمایندگی آنها توسط وکلای برجسته.دولت ون بیورن پرونده خود را باخت و بردگان سابق پیروز شدند.این مورد توجه را به تراژدی های شخصی برده داری جلب کرد و حمایت جدیدی را برای جنبش فزاینده الغای در شمال جلب کرد.همچنین دادگاه ها را به کانون اصلی بحث ملی در مورد مبانی حقوقی برده داری تبدیل کرد. انتصابات قضایی. ون بورن دو قاضی وابسته را به دیوان
قضایی. ون بورن دو قاضی وابسته را به دیوان عالی منصوب کرد: جان مک‌کینلی، تایید شده در 25 سپتامبر 1837، و پیتر ویویان دانیل، تایید شده در 2 مارس 1841. او همچنین هشت قاضی فدرال دیگر را منصوب کرد که همگی در دادگاه های ناحیه‌ای ایالات متحده بودند. مهماندار کاخ سفید. در نیمه اول ریاست جمهوری خود، ون بیورن، که سال ها بیوه شده بود، شخص خاصی نداشت که به عنوان میزبان کاخ سفید در رویدادهای اجتماعی دولت ایفای نقش کند، اما سعی کرد خودش چنین وظایفی را بر عهده بگیرد.هنگامی که پسر بزرگش آبراهام ون بیورن در سال 1838 با
که پسر بزرگش آبراهام ون بیورن در سال 1838 با آنجلیکا سینگلتون ازدواج کرد، به سرعت اقدام کرد تا عروسش را به عنوان میزبان خود منصوب کند.او از بستگان دور خود، دالی مدیسون، که پس از مرگ همسرش به واشینگتن نقل مکان کرده بود، مشاوره خواست و به زودی مهمانی های رئیس جمهور جان گرفت.پس از پذیرایی در شب سال نو در سال 1839، روزنامه بوستون پست با هیاهو گفت: «[آنجلیکا ون بیورن] بانویی با دستاوردهای نادر است، بسیار متواضع، اما در آدابش کاملاً آسان و برازنده و در مکالمه آزاد و سرزنده ... مورد تحسین جهانیان است». از آنجایی
و سرزنده ... مورد تحسین جهانیان است». از آنجایی که ملت یک رکود اقتصادی عمیق را تحمل می کرد، شیوه پذیرایی آنجلیکا ون بورن در پذیرایی ها تحت تأثیر خواندن سنگین او از زندگی درباری اروپایی بود (و خوشحالی ساده لوحانه او از پذیرفته شدن به عنوان ملکه ایالات متحده در هنگام بازدید از دربار سلطنتی انگلستان.پوشش روزنامه در این مورد، و این ادعا که او قصد دارد محوطه کاخ سفید را دوباره به باغ‌های سلطنتی اروپا شبیه کند، در یک حمله سیاسی به پدرشوهرش توسط چارلز اوگل نماینده کنگره پنسیلوانیا ویگ مورد استفاده قرار گرفت.او در
کنگره پنسیلوانیا ویگ مورد استفاده قرار گرفت.او در سخنرانی معروف خود با قاشق طلا به طور غیرمستقیم از او به عنوان بخشی از "خانواده" ریاست جمهوری یاد کرد.این حمله در کنگره انجام شد و ترسیم رئیس جمهور به عنوان داشتن سبک زندگی سلطنتی عامل اصلی شکست او برای انتخاب مجدد بود. انتخابات ریاست جمهوری 1840. ون بیورن به راحتی در کنوانسیون ملی دموکرات ها در سال 1840 در بالتیمور، مریلند، برای دومین دوره نامزد شد، اما او و حزبش در سال 1840 با انتخابات دشواری روبرو شدند. ریاست جمهوری ون بیورن، با اقتصاد ایالات متحده که در
جمهوری ون بیورن، با اقتصاد ایالات متحده که در رکود شدید فرو رفته بود، امری دشوار بود.و سایر مسائل تفرقه‌انگیز، مانند برده‌داری، گسترش غرب، و تنش‌ها با بریتانیا، فرصت‌هایی را برای مخالفان سیاسی ون بیورن - از جمله برخی از دموکرات‌های دیگرش - فراهم می‌کند تا از اقدامات او انتقاد کنند.اگرچه تغییر نامزدی ون بیورن هرگز مورد تردید نبود، استراتژیست های دموکرات شروع به زیر سوال بردن خرد ماندن جانسون در بلیط کردند.حتی رئیس جمهور سابق جکسون پذیرفت که جانسون یک مسئول است و بر جیمز ناکس پولک، رئیس سابق مجلس نمایندگان
است و بر جیمز ناکس پولک، رئیس سابق مجلس نمایندگان از تنسی به عنوان معاون جدید ون بیورن اصرار داشت.ون بیورن تمایلی به کنار گذاشتن جانسون نداشت، که در میان کارگران و رادیکال‌های شمال محبوب بود و تجربه نظامی را به بلیط اضافه کرد، که ممکن است در برابر نامزد احتمالی ویگ ویلیام هنری هریسون مهم باشد.به جای معرفی مجدد جانسون، کنوانسیون دموکرات تصمیم گرفت به رهبران حزب دموکرات ایالتی اجازه دهد نامزدهای معاون رئیس جمهور را برای ایالت های خود انتخاب کنند. ون بیورن امیدوار بود که ویگ ها کلی را به عنوان نامزد ریاست
امیدوار بود که ویگ ها کلی را به عنوان نامزد ریاست جمهوری معرفی کنند، که به ون بیورن اجازه می داد تا کمپین 1840 را به عنوان درگیری بین سیستم خزانه داری مستقل ون بیورن و حمایت کلی از یک بانک ملی انتخاب کند.با این حال، به جای نامزد کردن سخنگویان قدیمی حزب مانند کلی و دنیل وبستر، کنوانسیون ملی ویگ در سال 1839 هریسون را نامزد کرد که در طول دوران حرفه‌ای خود در پست‌های دولتی مختلف خدمت کرده بود و به خاطر رهبری نظامی خود در نبرد تیپکانو و جنگ 1812 به شهرت رسیده بود.رهبران ویگ مانند ویلیام سیوارد و تادئوس استیونس
ویگ مانند ویلیام سیوارد و تادئوس استیونس بر این باور بودند که سابقه جنگ هریسون به طور موثر با درخواست‌های مردمی حزب دموکرات مقابله می‌کند.ویگ ها برای معاونت رئیس جمهور، سناتور سابق جان تایلر از ویرجینیا را نامزد کردند.کلی از شکست خود در کنوانسیون عمیقاً ناامید شد، اما با این وجود حمایت خود را پشتیبان هریسون کرد. ویگ‌ها هریسون را به عنوان مخالف رئیس جمهور معرفی کرد که او را ناکارآمد و فاسد می دانستند.ویگ‌ها همچنین ون بیورن را به‌عنوان یک اشراف‌سالار به تصویر می‌کشیدند که در کاخ سفید با سبکی بالا زندگی
تصویر می‌کشیدند که در کاخ سفید با سبکی بالا زندگی می‌کند، در حالی که آنها از تصاویر هریسون در کلبه چوبی در حال نوشیدن آب سیب استفاده می‌کردند تا رأی‌دهندگان را متقاعد کنند که او مردی از مردم است.آنها ضرباتی مانند "ون، ون، یک مرد مصرف شده است" و "مارتین ون ویران" را پرتاب کردند و او را در روزنامه ها و کاریکاتورها مسخره کردند.مسائل مربوط به سیاست در کمپین غایب نبود. ویگ‌ها دستکاری‌های اجرایی ادعایی جکسون و ون بیورن را مورد تمسخر قرار دادند، در حالی که خواستار یک بانک ملی و تعرفه‌های بالاتر بودند.دموکرات ها
یک بانک ملی و تعرفه‌های بالاتر بودند.دموکرات ها تلاش کردند تا بر روی سیستم خزانه داری مستقل کارزاری کنند، اما شروع کاهش تورم این استدلال ها را تضعیف کرد.شور و شوق برای "Tippecanoe and Tyler Too"، همراه با بحران شدید اقتصادی کشور، باعث شد که ون بیورن نتواند برای دور دوم انتخابات ریاست جمهوری را به دست آورد.هریسون با رای مردمی 1,275,612 به 1,130,033 و اختلاف رای انتخاباتی 234 به 60 برنده شد.80 درصد از واجدین شرایط در روز انتخابات به پای صندوق های رای رفتند.ون بیورن در واقع آرای بیشتری نسبت به او در سال 1836
بیورن در واقع آرای بیشتری نسبت به او در سال 1836 به دست آورد، اما موفقیت ویگ در جذب رای دهندگان جدید بیش از دستاوردهای دموکرات ها را لغو کرد.علاوه بر این، ویگ‌ها برای اولین بار اکثریت را در مجلس نمایندگان و سنا به دست آوردند. پس از ریاست جمهوری (1841-1862). انتخابات 1844. ون بیورن پس از انقضای دوره خود، به ملک خود در لیندنوالد در کیندرهوک بازگشت.او همچنان تحولات سیاسی را از نزدیک تماشا می‌کرد، از جمله نبرد بین اتحاد ویگ سه‌گانه بزرگ و رئیس‌جمهور جان تایلر، که پس از مرگ هریسون در آوریل 1841 به قدرت
تایلر، که پس از مرگ هریسون در آوریل 1841 به قدرت رسید.اگرچه ون بیورن تصمیمی برای نامزدی ریاست جمهوری دیگر نداشت، اما چندین حرکت حساب شده برای حفظ حمایت خود انجام داد، از جمله سفر به جنوب ایالات متحده و غرب ایالات متحده که طی آن با جکسون، رئیس سابق مجلس، جیمز ناکس پولک، و دیگران دیدار کرد.پرزیدنت تایلر، جیمز بیوکنن، لوی وودبری، و دیگران به عنوان رقبای بالقوه برای نامزدی دموکرات ها در سال 1844 ظاهر شدند، اما این کلهون بود که بزرگ ترین مانع را ایجاد کرد. ون بیورن در مورد مسائل عمده عمومی مانند بحث در مورد
بیورن در مورد مسائل عمده عمومی مانند بحث در مورد تعرفه 1842 سکوت کرد، به این امید که ترتیبی دهد تا پیش نویس جنبشی برای نامزدی ریاست جمهوری خود ارائه شود.تایلر الحاق تگزاس را هدف اصلی سیاست خارجی خود قرار داد، و بسیاری از دموکرات ها، به ویژه در جنوب، مشتاق بودند که آن را به سرعت تکمیل کنند.پس از انفجار در ناو یواس‌اس پرینستون، وزیر امور خارجه، آبل پارکر آپشور در فوریه 1844 کشته شد، تایلر کلهون را به کابینه خود آورد تا امور خارجی را اداره کند.مانند تایلر، کلهون الحاق تگزاس را دنبال کرد تا رقابت ریاست جمهوری
الحاق تگزاس را دنبال کرد تا رقابت ریاست جمهوری را به هم بزند و بردگی را در قلمروهای جدید گسترش دهد. مدت کوتاهی پس از روی کار آمدن، کلهون در مورد یک معاهده الحاق بین ایالات متحده و تگزاس مذاکره کرد.ون بیورن امیدوار بود که مجبور نباشد در مورد الحاق موضع عمومی اتخاذ کند، اما از آنجایی که مسئله تگزاس بر سیاست ایالات متحده مسلط شد، تصمیم گرفت نظرات خود را در مورد این موضوع علنی کند.اگرچه او معتقد بود که پذیرش عمومی او از الحاق به احتمال زیاد به او کمک می کند تا نامزدی دموکرات در سال 1844 را به دست آورد، ون
تا نامزدی دموکرات در سال 1844 را به دست آورد، ون بیورن فکر می کرد که الحاق ناگزیر به جنگ ناعادلانه با مکزیک منجر می شود.در نامه ای عمومی که اندکی پس از اعلام مخالفت هنری کلی با معاهده الحاق منتشر شد، ون بیورن نظرات خود را در مورد مسئله تگزاس بیان کرد. مخالفت ون بیورن با الحاق فوری به قیمت حمایت بسیاری از دموکرات های طرفدار برده داری تمام شد.در هفته‌های قبل از کنوانسیون ملی دموکرات‌ها در سال 1844، هواداران ون بیورن پیش‌بینی می‌کردند که او اکثریت نمایندگان را در اولین رای‌گیری ریاست‌جمهوری به دست خواهد آورد،
در اولین رای‌گیری ریاست‌جمهوری به دست خواهد آورد، اما نمی‌تواند حمایت دو سوم نمایندگان مورد نیاز را به دست آورد.طرفداران ون بیورن تلاش کردند تا از تصویب قانون دو سوم جلوگیری کنند، اما چندین نماینده شمالی با نمایندگان جنوبی در اجرای قانون دو سوم برای کنوانسیون 1844 پیوستند.ون بیورن 146 رای از 266 رای را در اولین رای گیری ریاست جمهوری به دست آورد که تنها 12 رای او از ایالت های جنوبی بود. سناتور لوئیس کاس بسیاری از آرای باقیمانده را به دست آورد، و به تدریج در رای گیری های بعدی مورد حمایت قرار گرفت تا اینکه
رای گیری های بعدی مورد حمایت قرار گرفت تا اینکه مجمع برای آن روز به تعویق افتاد.هنگامی که کنوانسیون دوباره تشکیل شد و رای دیگری برگزار کرد، جیمز ناکس پولک، که با بسیاری از نظرات ون بیورن موافق بود اما طرفدار الحاق فوری بود، 44 رای به دست آورد.در رای نهم، حامیان ون بیورن نام او را از بررسی خارج کردند و پولک نامزدی را به دست آورد.اگرچه ون بیورن از اینکه مخالفانش نامزدی او را رد کرده بودند عصبانی بود، پولک را به نفع اتحاد حزب تأیید کرد.او همچنین سیلاس رایت را متقاعد کرد که برای فرمانداری نیویورک نامزد شود تا
متقاعد کرد که برای فرمانداری نیویورک نامزد شود تا رایت محبوب بتواند به تقویت پولک در ایالت کمک کند.رایت در انتخابات فرمانداری سال 1844، نامزد ویگ، میلارد فیلمور را با اندکی شکست داد، و پیروزی رایت در ایالت به پولک کمک کرد تا هنری کلی را در انتخابات ریاست جمهوری سال 1844 شکست دهد. پس از تصدی پست، پولک از جورج بنکرافت به عنوان واسطه استفاده کرد تا به ون بیورن سفیر در لندن را پیشنهاد دهد.ون بیورن امتناع کرد، تا حدی به این دلیل که از پولک به خاطر رفتاری که نمایندگان ون بیورن در کنوانسیون 1844 داشتند ناراحت
ون بیورن در کنوانسیون 1844 داشتند ناراحت بود، و تا حدی به این دلیل که از بازنشستگی خود راضی بود.پولک همچنین در تشکیل کابینه خود با ون بیورن مشورت کرد، اما ون بیورن را با پیشنهاد انتصاب یک نیویورکی تنها در پست کمتر وزیر جنگ، به جای وزیر امور خارجه یا وزیر خزانه داری، آزرده کرد.سایر تصمیمات حمایتی نیز خشم ون بیورن و رایت را برانگیخت و آنها برای همیشه از دولت پولک بیگانه شدند. انتخابات 1848. اگرچه او قبلاً به حفظ تعادل بین بارن برنرها و هانکرها، دو جناح حزب دموکرات نیویورک کمک کرده بود، ون بورن پس از