payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مخالفان توانستند همه شهرهای مذکور را در دست خود بگیرند. در ۳۱ مرداد (۲۲ اوت) مخالفان به طرابلس نفوذ کردند و وارد میدان سبز شدند. مخالفان در ۱ شهریور (۲۳ اوت) توانستند با گذر از باب‌العزیزیه به محل اقامت قذافی وارد شوند. علی‌رغم اینکه گزارش‌های قبلی حضور قذافی و خانواده‌اش در باب‌العزیزیة را تأیید می‌کرد، مخالفان اثری از آن‌ها نیافتند. در انقلاب بهار عربی لیبی، بعضی از کشورهای عربی از جمله قطر دخالت مؤثر داشتند. اتهام جنایت جنگی. در تاریخ ۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۰، لوئیس مورنو اکامپو، دادستان دادگاه جنایی بین‌المللی
مورنو اکامپو، دادستان دادگاه جنایی بین‌المللی اعلام کرده است، شواهدی در دست دارد که ثابت می‌کند، نیروهای معمر قذافی از ابتدای جنگ داخلی لیبی (۲۰۱۱) در این کشور، علیه مردم لیبی جنایات گسترده‌ای را مرتکب شده‌اند. بر اساس گزارش دادگاه جنایی بین‌المللی، از دیگر جنایت‌های دولت قذافی آتش گشودن بر روی مردمی‌است که در اعتراضات مسالمت‌آمیز شرکت کرده‌اند و «دستگیری، شکنجه، کشتار، تبعید، آزار جنسی و همچنین ویران‌سازی مساجد» است. با این حال قذافی این اتهامات را رد کرده است. در تاریخ ۱۶ می۲۰۱۱ نیز مورنو خبر از تحت
کرده است. در تاریخ ۱۶ می۲۰۱۱ نیز مورنو خبر از تحت تعقیب قرار گرفتن قذافی و دو تن از نزدیکانش (پسرش سیف الاسلام قذافی و برادر خوانده‌اش عبدالله السنوسی) را به جرم دستور حملهٔ «گسترده و سیستماتیک» به غیرنظامیان، داد. محمد القامودی، وزیر دادگستری لیبی، ضمن رد اتهامات دادگاه بین‌المللی، افزود: معمر قذافی و پسرش هیچ پست رسمی در لیبی نداشته و هیچ‌گونه ارتباطی با مسائل رخ داده در لیبی ندارند. رژیم قذافی ضمن رد اتهام جنایات جنگی، شورشیان را به آدم‌خواری متهم کرد. ناتو که خود به دلیل بمباران‌های غیرضروری با هدف از
که خود به دلیل بمباران‌های غیرضروری با هدف از بین بردن زیرساخت‌های لیبی مورد انتقاد است، مخالفان قذافی را به وحشی‌گری و جنایت علیه بشریت متهم کرد. مرگ. پس از سقوط طرابلس، از پناهگاه حامیان قذافی فقط چند شهر در غرب لیبی مانند بنی‌ولید، سبها و سرت باقی ماند. بنا بر گزارش‌ها، قذافی قصد داشت به سبها برود و از بورکینافاسو درخواست پناهندگی کند. در عوض، قذافی به زادگاهش، سرت، عقب‌نشینی کرد و با پسرش معتصم و رئیس اطلاعات عبدالله سنوسی جلسه‌ای تشکیل داد و فهمید که کوچک‌ترین پسرش، خمیس، در حملهٔ هوایی ناتو در ۲۹ اوت
پسرش، خمیس، در حملهٔ هوایی ناتو در ۲۹ اوت کشته شده است. در هفته‌های بعد، قذافی به پخش پیام‌های صوتی جسورانه از طریق شبکهٔ مستقر در سوریه، الرأی، ادامه داد. در ۱۰ سپتامبر، ژنرال مسعود عبدالحافظ تشکیل جمهوری فزان را در سبها اعلام کرد که در آن‌جا قذافی رئیس‌جمهور مادام‌العمر خواهد بود. اما سبها در ۲۲ سپتامبر سقوط کرد. قذافی اطراف خود را با محافظان و همراهان کم‌تعداد احاطه کرده بود. او برای فرار از گلوله‌باران ناتو و شورای ملی انتقالی لیبی، مدام محل سکونتش را تغییر داد و روزهایش را به نماز و خواندن قرآن اختصاص
داد و روزهایش را به نماز و خواندن قرآن اختصاص داد. در ۲۰ اکتبر، قذافی یک پیام صوتی خداحافظی برای خانواده‌اش ضبط کرد و سپس در یک کاروان مشترک غیرنظامی-نظامی از منطقهٔ ۲ سرت خارج شد. به گفتهٔ منصور ضو، این کار «مأموریت خودکشی» بود زیرا قذافی می‌خواست در درهٔ جرف (مکانی در نزدیکیِ محل تولدش) بمیرد. حوالی ساعت ۰۸:۳۰ بمب افکن‌های ناتو حمله کردند و دست کم ۱۴ خودرو را منهدم کردند و دست کم ۵۳ نفر را کشتند. کاروان پراکنده شد و قذافی و نزدیکترین افرادش به ویلایی در نزدیکی آن‌جا فرار کردند. این خانه توسط شبه‌نظامیان
آن‌جا فرار کردند. این خانه توسط شبه‌نظامیان شورشی مصراته گلوله‌باران شد. قذافی و دارو دسته‌اش به محل ساخت و ساز گریختند و در کانال فاضلاب مخفی شدند. در همین زمان محافظان قذافی با شورشیان وارد درگیری شدند. در حین درگیری، قذافی بر اثر انفجار نارنجک از ناحیهٔ سر آسیب دید و أبوبکر یونس جابر کشته شد. قذافی در ۲۸ مهر۱۳۹۰ و پس از ماه‌ها درگیری و فرار از دست شورشیان و انقلابیون لیبی در شهر محل زادگاه خود سرت اسیر شد و اندکی بعد به‌دست انقلابیون کشته شد. بنا به گزارش‌ها قذافی پس از بیرون آمدن از «سوراخ»، در حالی که
قذافی پس از بیرون آمدن از «سوراخ»، در حالی که از سوی پا و کمر زخمی شده بود، خود را به نیروهای انقلابی تسلیم کرد. پس از آن در حالی که قذافی تکرار می‌کرد «چه شده؟ چه شده؟ چه خبر است، به من شلیک نکنید» انقلابیون او را پشت یک وانت سوار کردند تا به شهر مصراته منتقل شود. فیلمی منتشر شده که نشان می‌دهد او هنگام دستگیری زنده بوده و با چاقو شکنجه شده ولی بعد کشته شده است. قذافی در واپسین لحظات حیاتش دو هفت تیر، که رنگ یکی از آن‌ها طلایی رنگ بود، یک رادیوی اف ام، و یک ساعت مچی داشت. او همچنین لباس نظامی بر تن کرده
یک ساعت مچی داشت. او همچنین لباس نظامی بر تن کرده بود. او به هرحال به حرف خود عمل کرد و تا آخر، قبل از اسارت، جنگید. بنا ادعای محمود جبریل، ماشین حامل قذافی در درگیری میان نیروهای وفادار به او و انقلابیون هدف گلوله قرار می‌گیرد و قذافی در این میان کشته می‌شود. البته به نقل دیگر منابع قذافی بر اثر اختلاف نیروهای انقلابی بر سر اینکه به کدام شهر برده شود توسط جوانی به نام سند الصادق العریبی که او را اسیر کرده بود به ضرب گلوله کشته شد تا جایزه نقدی امیر قطر را دریافت کند. در پی مرگ قذافی شورای انتقالی لیبی
را دریافت کند. در پی مرگ قذافی شورای انتقالی لیبی بیان کرد که اندکی پس از آن به‌طور رسمی «آزاد شدن» سراسر لیبی را اعلام خواهد کرد. حیات سیاسی. به گفته واندوال، قذافی در دوران قدرتش «حیات سیاسی [لیبی] را تحت سلطه خود داشت». جامعه‌شناس ریموند اِی. هینبوش، قذافی را «شاید برجسته‌ترین نمونه معاصر سیاست مبتنی بر رهبری کاریزماتیک» توصیف کرد که تمامی ویژگی‌های اقتدار کاریزماتیک، آن‌گونه که جامعه‌شناس ماکس وبر تعریف کرده بود، در او دیده می‌شد. به عقیده هینبوش، پایه‌های «اقتدار کاریزماتیک شخصی» قذافی در لیبی از
«اقتدار کاریزماتیک شخصی» قذافی در لیبی از موهبتی که ناصر به او داد سرچشمه می‌گرفت، که با «دستاوردهای ملی‌گرایانه» مانند اخراج پایگاه‌های نظامی خارجی، کسب قیمت‌های بالاتر برای نفت لیبی، و حمایت صریح او از آرمان فلسطین و دیگر جنبش‌های ضدامپریالیستی همراه شده بود. بازخورد و میراث. حامیان دولت قذافی، مدیریت او را به دلیل تلاش برای ایجاد جامعه‌ای عادلانه‌تر از طریق اصلاحات داخلی ستایش کرده‌اند. آن‌ها به دستاوردهای برجسته این رژیم در زمینه‌هایی چون ریشه‌کن کردن بی‌خانمانی، تأمین غذا و آب آشامیدنی سالم برای
بی‌خانمانی، تأمین غذا و آب آشامیدنی سالم برای همگان، و ارتقای چشمگیر سطح آموزش اشاره داشتند. علاوه بر این، طرفداران قذافی از پیشرفت‌های قابل توجه در حوزه مراقبت‌های پزشکی تمجید کرده‌اند و نظام جامع و رایگان سلامت را که تحت رهبری او برقرار شده بود، مورد تحسین قرار داده‌اند؛ نظامی که توانست بیماری‌های واگیرداری مانند وبا و حصبه را مهار کند و امید به زندگی را به‌طور قابل ملاحظه‌ای افزایش دهد. دولت قذافی به‌دلیل رفتارش با لیبیایی‌های غیرعرب مورد انتقاد فعالان حقوق بشر قرار گرفت؛ بومیان بربر، مهاجران ایتالیایی،
بشر قرار گرفت؛ بومیان بربر، مهاجران ایتالیایی، یهودیان، پناهجویان و کارگران خارجی همگی در لیبی تحت رهبری قذافی با آزار و تبعیض مواجه شدند. گروه‌های حقوق بشری همچنین از نحوه برخورد با مهاجران، از جمله پناهجو‌یانی که در مسیر رسیدن به اروپا از لیبی تحت رهبری قذافی عبور می‌کردند، انتقاد کردند. در جریان جنگ داخلی، برخی گروه‌های چپ‌گرا از شورشیان ضدِ قذافی حمایت کردند، اما نه از مداخله نظامی غرب؛ آن‌ها استدلال می‌کردند که قذافی با همکاری در جنگ علیه تروریسم و تلاش برای جلوگیری از مهاجرت آفریقایی‌ها به اروپا، به
برای جلوگیری از مهاجرت آفریقایی‌ها به اروپا، به متحد امپریالیسم غربی تبدیل شده بود. قذافی به‌طور گسترده، به‌ویژه در ایالات متحده و بریتانیا، به عنوان تروریست شناخته می‌شد. ارزیابی پس از مرگ. واکنش‌های بین‌المللی به مرگ قذافی دوگانه بود. بسیاری در سرتاسر جنوب صحرای آفریقا، قذافی را به‌عنوان قهرمان گرامی داشتند، اما او در سایر نقاط جهان به‌طور گسترده محکوم شد. پس از شکست قذافی در جنگ داخلی، نظام حکومتی او برچیده شد و جای خود را به دولت موقت شورای ملی انتقالی داد که اتحادیه‌های صنفی و آزادی مطبوعات را قانونی
داد که اتحادیه‌های صنفی و آزادی مطبوعات را قانونی کرد. در ژانویه ۲۰۱۳، مجلس ملی عمومی رسماً نام جماهیر را به «دولت لیبی» تغییر داد. سپس وفاداران به قذافی حزب سیاسی جدیدی به نام جبهه مردمی برای آزادی لیبی تأسیس کردند. این جبهه که به رهبری سیف‌الاسلام قذافی بود، اجازه یافت در انتخابات عمومی آینده شرکت کند.
سید محمدرضا خاتمی (زادهٔ ۱۳۳۸ در اردکان) پزشک و سیاستمدار ایرانی است. او که نایب‌رئیس مجلس ششم بود، دبیرکل سابق جبهه مشارکت و عضو فعلی شورای مرکزی آن است. او از اعضای دانشجویان مسلمان پیرو خط امام بود که در آبان ۱۳۵۸ سفارت ایالات متحده در تهران را اشغال کردند و در گروگان‌گیری در سفارت ایالات متحده آمریکا حضور داشته است. زندگی. محمدرضا خاتمی فرزند سید روح‌الله خاتمی و برادر سید محمد خاتمی است. همسر وی زهرا اشراقی نوه سید روح‌الله خمینی و دختر شهاب‌الدین اشراقی است. فعالیت‌های سیاسی. خاتمی در ابتدای دهه ۶۰
است. فعالیت‌های سیاسی. خاتمی در ابتدای دهه ۶۰ مسئول روابط عمومی و سخنگوی سپاه پاسداران منطقه ۱۰ کشور بوده است. وی فوق تخصص نفرولوژی (بیماری‌های کلیه) دارد و پیش از قبول معاونت بهداشتی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی ایران پس از انتخاب برادرش به ریاست جمهوری در سال ۱۳۷۶ تجربه کار پزشکی در ایران و انگلیس را داشت. سید محمدرضا خاتمی هشت سال قبل که به جایگاه دبیرکلی جبهه مشارکت رسید، از موقعیت فعلی درون این حزب برخوردار نبود. چنان‌که خود می‌گوید: «آن زمان همه می‌گفتند به خاطر برادر رئیس‌جمهور بودن، دبیرکل شده
به خاطر برادر رئیس‌جمهور بودن، دبیرکل شده است.» اما او پس از رسیدن به نمایندگی مجلس از چنان موقعیتی درون جبهه مشارکت برخوردار شد که خود می‌گوید: او دارای رکورد بیشترین میزان رای یک نماینده مجلس شورای اسلامی در طول تاریخ ایران تا سال ۱۳۹۴ بود که در این سال، محمدرضا عارف این رکورد را شکست. وی از متحصنین و سخنگوی نمایندگان مجلس ششم بوده است. انتشار سند دربارهٔ انتخابات ۸۸. محمدرضا خاتمی متن دفاعیات خود را پیرامون تقلب ۸ میلیونی در انتخابات ریاست‌جمهوری ایران (۱۳۸۸)، علی‌رغم مخالفت‌های قوه قضاییهمنتشر کرد. متن
علی‌رغم مخالفت‌های قوه قضاییهمنتشر کرد. متن دفاعیات خاتمی مربوط به نحوه نظارت بر انتخابات و شامل‌اقدامات صورت گرفته توسط شورای نگهبان و اسناد و مکاتبات مهم مربوط به آن بوده است. بر اساس آن تعداد تعرفه‌های استفاده نشده ۱۳۴ هزار و ۶۲۶ نبوده، بلکه رقم واقعی دو میلیون و ۱۸۹ هزار و ۶۱۷ بوده است. همچنین تعداد ۲ میلیون و ۵۴ هزار و ۹۹۳ رای عددسازی شده است، ۳ میلیون و ۳۵ هزار تعرفه کمتر از میزان چاپ شده ارسال شده، در نتیجه ۸ میلیون و ۵۸۹ هزار و ۹۹۳ رای تقلب صورت گرفته است. حکم دادگاه. محمدرضا خاتمی در سال ۱۳۹۸ به
است. حکم دادگاه. محمدرضا خاتمی در سال ۱۳۹۸ به تحمل دو سال حبس تعزیری در دادگاه بدوی محکوم شد. این حکم وی مرتبط با مصاحبه اش پیرامون تقلب ۸ میلیونی در انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری ایران بود. ابتلا به بیماری کرونا. محمد رضا خاتمی در ۹ فروردین ۱۳۹۹ در فایل ویدیویی که منتشر کرد ضمن تأیید ابتلای خود به ویروس کرونا، گفت: مردم با ماندن در خانه و رعایت قوانین بهداشتی در شرایط فعلی بیشترین نقش را برای جلوگیری از گسترش ویروس کرونا دارند؛ اما با این موضوع موافق نیستم که بیشترین تقصیر را گردن مردم بیندازیم بلکه
نیستم که بیشترین تقصیر را گردن مردم بیندازیم بلکه حکومت‌ها در این باره بیشترین مسئولیت را برعهده دارند. کرونا یک بیماری است، مردم خونسردی خود را حفظ کنند ودر خانه‌هایشان بمانند تا وضعیت بهتر شود.
جبههٔ مشارکت ایران اسلامی، حزبی متشکل از اعضا و نزدیکان دولت سید محمد خاتمی است که بعد از انتخابات دوم خرداد ۱۳۷۶ با نظر ایشان تشکیل شد. این حزب در طول دولت سید محمد خاتمی با در اختیار داشتن نزدیک به نیمی از اعضای کابینه اصلاحات و همچنین داشتن بزرگ‌ترین فراکسیون حزبی در طول مجلس ششم و نیز فراگیری و تأسیس دفاتر و شعب فعال حزبی در همه استان‌ها و اکثر شهرستان‌های کشور، توانست به عنوان یکی از چالش برانگیزترین و اثرگذارترین احزاب تاریخ بعد از انقلاب بر مناسبات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ایران لقب بگیرد. مولفه‌ها و
اجتماعی و فرهنگی ایران لقب بگیرد. مولفه‌ها و اهداف. از نگاه «جبهه مشارکت ایران اسلامی»، نام این حزب در واقع نماد شاخص‌های اصلی این حزب بود. واژهٔ «جبهه» نشانه روند شکل‌گیری آن از سوی سه مؤلفهٔ گوناگون در مرداد ماه سال ۷۹ است. اما رویکرد این «جبهه» تماماً در چهارچوب مفهوم حزب می‌گنجد. هسته اصلی جبهه مشارکت را دانشجویان پیرو خط امام و گروه‌های چپ اسلامی مانند سازمان مجاهدین انقلاب و … تشکیل داده‌اند. آن‌ها جوانان انقلابی از طبقه متوسط شهری با گرایش چپ اسلامی بودند که آرمان‌گرایی و عمل‌گرایی وجه مشخصه
اسلامی بودند که آرمان‌گرایی و عمل‌گرایی وجه مشخصه اصلی‌شان بود. یک مؤلفهٔ دیگر بنیان‌گذاری این جبهه، نواندیشان دینی بودند که قرائت انسان‌گرایانه و مشارکت جویانه‌ای از اسلام سیاسی داشتند. شعارهای اصلی جبهه مشارکت که خطوط فکری این مجموعه را نیز مشخص می‌کند عبارت‌اند از «ایران برای همهٔ ایرانیان» و «معنویت، عدالت، آزادی» که با توجه به شعارهای مطرح شده توسط روشنفکران دینی آرمان‌گرا در گذشته مانند علی شریعتی همان «عرفان، برابری، آزادی» است که از آرمانهای شیعه سخن می‌گوید. مولفه سوم سیاست‌مداران و تکنوکراتهای
سخن می‌گوید. مولفه سوم سیاست‌مداران و تکنوکراتهای معتقد به رشد و سربلندی ایران بودند که در دولت رفسنجانی به کار دستگاه‌های اجرائی کشور جلب شدند، و به لیبرالیسم و اقتصاد باز معتقد بودند. این سه مؤلفه در همسویی نانوشته‌ای سازمان‌دهندهٔ اصلی جنبش دوم خرداد سال ۷۶ بودند. مؤسسان و اعضای ارشد جبهه مشارکت بر این باورند که تمام کشورهای دارای فرهنگ مذهبی-سنتی نیز با اصلاح ساختار فرهنگی جامعه خود (در کنار اصلاح ساختار سیاسی) و تولید فرهنگ مدرن برآمده از سنتهای بومی (علیرغم مقاومت شدید سنت‌گرایان) می‌توانند جزو
(علیرغم مقاومت شدید سنت‌گرایان) می‌توانند جزو کشورهای مدرن جهان باشند و در ایران مردمسالاری باید از درون و با اصلاحات در داخل کشور محقق شود. جبهه مشارکت هرچند دین و سیاست را از هم جدا نمی‌داند (به این معنا که دین یک سلسله ارزشهای اخلاقی و انسانی را در ساحت سیاست ارائه می‌دهد، اما به جدّ معتقد به جدایی نهاد دین از نهاد دولت است و نوعی سکولاریسم را - به این عنوان که دین، هیچ‌گونه مدل و شکل خاص و مشخصی را برای نهاد دولت (در معنای عام آن) تجویز نمی‌کند - پذیرفته است. سعید حجاریان در اشاره به تنوع دیدگاه‌ها و
است. سعید حجاریان در اشاره به تنوع دیدگاه‌ها و گرایش‌های در درون جبههٔ مشارکت ایران اسلامی، این جریان را «حزب بین‌العباسین» می‌نامید که تنوعی از عباس عبدی تا عباس دوزدوزانی را در بر می‌گیرد. مؤسسان و اعضای اصلی. دبیرکل سابق این جبهه محمدرضا خاتمی، نایب رئیس مجلس ششم و برادر رئیس‌جمهور سابق سید محمد خاتمی بود که از تابستان ۱۳۸۵ جای خود را به محسن میردامادی داد. از دیگر مقامات مشهور این حزب می‌توان سعید حجاریان و عبدالله رمضان زاده و مصطفی تاجزاده و محسن امین زاده را نام برد. اعضای شورای مرکزی. در جریان
امین زاده را نام برد. اعضای شورای مرکزی. در جریان نهمین کنگره حزب مشارکت در ۱۹ مرداد ۱۳۸۵، اعضای کنگره از میان ۵۳ نامزد عضویت در شورای مرکزی ۳۰ عضو اصلی و پنج عضو علی‌البدل را برگزیدند که اسامی اعضای اصلی به ترتیب حروف الفبا عبارت است از: کریم ارغنده‌پور، مصطفی تاج‌زاده، جلال جلالی‌زاده، حمیدرضا جلایی‌پور، سعید حجاریان، محمود حجتی، سید صفدر حسینی، سید محمدرضا خاتمی، ناصر خالقی، هادی خانیکی، علی‌اصغر خدایاری، فاطمه راکعی، عبدالله رمضان‌زاده، محمدعلی سعدایی، داوود سلیمانی، سعید شریعتی، علی شکوری‌راد، احمد
داوود سلیمانی، سعید شریعتی، علی شکوری‌راد، احمد شیرزاد، سعید شیرکوند، محسن صفایی فراهانی، هادی قابل، حسین کاشفی، عباس کوشا، الهه کولایی، محمد کیانوش‌راد، فخرالسادات محتشمی‌پور، اروج‌علی محمدی، محسن میردامادی، محمد نعیمی‌پور، سید شمس‌الدین وهابی. همچنین اعضای علی‌البدل نیز به ترتیب الفبا عبارتند از: زهره آقاجری، نصرالله جهانگرد، سعید شریف زادگان، جعفر کامبوزیا و فریده ماشینی. اعضای دفتر سیاسی. دفتر سیاسی حزب مشارکت دارای ۱۰ عضو اصلی و چهار عضو علی‌البدل می‌باشد که توسط شورای مرکزی حزب برگزیده می‌شوند که
که توسط شورای مرکزی حزب برگزیده می‌شوند که اسامی اعضای اصلی به ترتیب حروف الفبا عبارت است از محمدرضا خاتمی، هادی سمتی، محمد ستاری فر، شمس الدین سیاسی راد، عباس کوشا، الهه کولایی، مرتضی مبلغ، علی مزروعی، آذر منصوری، حسین نصیری همچنین اعضای علی‌البدل به ترتیب الفبا عبارتند از رضا شریفی، صحرائیان، دلارام غنیمی فرد، افشین کریمی، مصوری منش. ارگان‌های مطبوعاتی. جبهه مشارکت در سال ۱۳۷۸ انتشار روزنامه مشارکت را به عنوان ارگان خبری و مطبوعاتی این حزب را از سر گرفت. این روزنامه روزانه بین ۸۰ تا ۹۰ هزار تیراژ داشته و
روزنامه روزانه بین ۸۰ تا ۹۰ هزار تیراژ داشته و به گفته محمدرضا خاتمی دبیرکل این حزب این تیراژ در اتفاقات خاصی همچون ترور حجاریان، قتل‌های زنجیره‌ای، حمله به کوی دانشگاه و اعتراضات تیرماه روزنامه به چاپ دوم و سوم می‌رسیده و تیراژ تا ۳۰۰ هزار نسخه می‌رسیده است. روزنامه مشارکت در جریان تعطیلی گروهی روزنامه‌های اصلاح‌طلب توقیف و پس از تشکیل دادگاه منحل شد. پس از توقیف این روزنامه، روزنامه نوروز به مدیر مسئولی محسن میردامادی ارگان این حزب بود که در زمان خود یکی از نشریات مورد مناقشه محسوب می‌شد. در آستانه
یکی از نشریات مورد مناقشه محسوب می‌شد. در آستانه دادگاه روزنامه نوروز، این حزب چند پیش‌شماره از روزنامه روزنو را منتشر کرد که به واسطه هم نام بودن با نشریه قبلی و شبهه در راه اندازی مجدد این نشریه منتشر نشد و بعد از مدتی و در آستانه انتخابات شورای دوم این حزب برای چند وقت با روزنامه توسعه فعالیت رسانه ای را ادامه داد و بلافاصله روزنامه یاس نو منتشر شد. پس از توقیف روزنامه یاس نو و در آستانهٔ انتخابات ریاست‌جمهوری ایران (۱۳۸۴) روزنامه وقایع اتفاقیه به نحوی ارگان این حزب به حساب می‌آمد. سایت خبری نوروز به
ارگان این حزب به حساب می‌آمد. سایت خبری نوروز به عنوان ارگان خبری این حزب فعال بوده است. دستگیری اعضاء حزب مشارکت. اعضاء جبهه مشارکت در پی پیامدهای اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری ایران (۱۳۸۸) و اعتراضات موجود توسط نیروهای امنیتی کشور دستگیر شدند. اسامی دستگیرشدگان جبهه مشارکت ایران اسلامی: حمله به ساختمان جبهه مشارکت. در روز ۲۳ خرداد ۸۸، یک روز پس از برگزاری انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری، دفتر سیاسی جبهه مشارکت جلسه‌ای برای بررسی اوضاع و شرایط در آن روزها برگزار کرد. در انتهای این جلسه نیروهای امنیتی
برگزار کرد. در انتهای این جلسه نیروهای امنیتی با حمله به ساختمان جبهه مشارکت اقدام به ضرب و شتم تعدادی از اعضا از جمله «حسین کاشفی» -عضو شورای مرکزی حزب- کرده و تمامی حاضران در ساختمان را بازداشت کرده و به زندان اوین انتقال دادند. حنیف مزروعی، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی در تهران به بی‌بی‌سی فارسی گفت که می‌تواند بازداشت محسن میردامادی (دبیرکل جبهه مشارکت)، زهرا مجردی (عضو شورای مرکزی و همسر آقای میردامادی)، سعید شریعتی، عبدالله رمضان زاده و زهره آقاجری از اعضای دفتر مرکزی جبهه مشارکت و همچنین بهزاد نبوی و
دفتر مرکزی جبهه مشارکت و همچنین بهزاد نبوی و مصطفی تاج زاده اعضای سرشناس سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی را تأیید کند. او گفت علاوه بر این افراد، علی پورخیری، شاهین نوربخش، علی تقی پور، محمد شکوهی، اشکان مجللی و میثم وره‌چهر از اعضای جبهه مشارکت بازداشت شده‌اند. آقای مزروعی که پسر رجبعلی مزروعی، عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت است، همچنین گفت که شنیده‌های او از بازداشت اشخاص دیگری هم حکایت دارد، اما از آن‌جا که خطوط تلفن همراه و سیستم پیامک تلفنی در تهران قطع و تماس با تلفن‌های ثابت هم مشکل شده است، نمی‌تواند این
با تلفن‌های ثابت هم مشکل شده است، نمی‌تواند این شنیده‌ها را تأیید کند. به گفته آقای مزروعی، اعضای دفتر سیاسی جبهه مشارکت عصر روز شنبه ۲۳ خرداد جلسه‌ای داشتند که رجبعلی مزروعی هم در آن شرکت داشته است. به گفته او، رجبعلی مزروعی در پایان جلسه ساختمان را ترک کرده و بعداً شنیده است که عده‌ای از حاضران در جلسه بازداشت شده‌اند. پس از این حمله تمامی بازداشت‌شدگان به جز «مصطفی تاج‌زاده» در روز ۲۴ و ۲۵ خرداد پس از تفهیم اتهام از زندان آزاد شدند. ساختمان جبهه مشارکت از همان روز بدون دستور قضایی ارائه شده پلمب گردیده
همان روز بدون دستور قضایی ارائه شده پلمب گردیده و چند روز بعد با ورود مأموران از پنجره‌های ساختمان، مدارکی که جزئیات آن مشخص نیست از ساختمان خارج شد. کمیسیون ماده ده احزاب و جبهه مشارکت. کمیسیون ماده ۱۰ احزاب در تاریخ ۲۸ فروردین ۸۹ به علت «اقدامات خلاف قانون اساسی، قوانین موضوعه و خلاف اساسنامه و مرامنامه، توسط حزب مشارکت» اقدام به توقیف پروانه حزب مشارکت نمود. این کمیسیون همچنین در تاریخ ۲۵ اردیبهشت طی گزارشی براساس قانون احزاب، انحلال حزب جبهه مشارکت ایران اسلامی را خواستار شد. شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب
ایران اسلامی را خواستار شد. شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب اسلامی تهران به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی روز ۲۰ مرداد رسیدگی به پرونده را آغاز کرد و با توجه به محتویات پرونده از جمله ادعانامه - کیفرخواست - دادستان عمومی و انقلاب تهران و آرای صادره علیه اعضای حزب مشارکت و گزارش وزارت اطلاعات و کمیسیون ماده ۱۰ قانون فعالیت احزاب و جمعیت‌ها و با لحاظ اساسنامه و مرامنامه این حزب رأی دادگاه نسبت به انحلال حزب مشارکت را صادر کرد. آقای صلواتی به استناد ماده ۲۳۲ آئین دادرسی کیفری، احکام انحلال حزب مذکور را «قطعی» و غیرقابل
کیفری، احکام انحلال حزب مذکور را «قطعی» و غیرقابل تجدیدنظر خواهی اعلام کرد. غلامحسین محسنی اژه‌ای سخنگوی قوه قضائیه روز دوشنبه ۵ مهر ۱۳۸۹ در جمع خبرنگاران این خبر را اعلام کرد. حزب مشارکت، روز چهارشنبه ۱۴ مهر در نامه‌ای سرگشاده به دبیر کمیسیون ماده ۱۰ احزاب، با اشاره به حکم شعبه ۲۷ دادگاه عمومی مجتمع شهید بهشتی، خواستار رفع «تضییقات» و محدودیت‌های اعمال شده علیه این حزب شد. بنا به گفته علی شکوری راد، عضو شورای مرکزی حزب مشارکت شعبه ۲۷ دادگاه عمومی به این شکایت رسیدگی کرده و در تاریخ ۳۱ مردادماه ۱۳۸۹ حکم
شکایت رسیدگی کرده و در تاریخ ۳۱ مردادماه ۱۳۸۹ حکم خود را به نفع حزب مشارکت صادر کرده است، اما پیش از آن که این حکم ابلاغ شود، شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب بر اساس کیفرخواست سعید مرتضوی، دادستان سابق تهران، حکم انحلال این حزب را صادر کرده است.
بهرام مِهربندَک یا بهرام ششم ملقب به بهرام چوبین یا وهرام چوبینه (به پارسیگ: ؛ درگذشته ۵۹۱) که با لقب "مهر بندک" ("خدمتگزار میترا") نیز شناخته می‌شد، یک نجیب‌زاده، سپهبد ارتش و رهبر سیاسی اواخر امپراتوری ساسانی و برای مدت کوتاهی حاکم آن با عنوان بهرام ششم (حک: ۵۹۰–۵۹۱) بود. وی پسر بهرام گشنسپ از خاندان مهران (یکی از هفت خاندان ممتاز ساسانی) و اهل شهر ری بود. درباره معنای لقب چوبین چند علت نام برده شده که کهن ترین روایت این است که او به علت بلندی قد و لاغر بودن اندام، به چوبین (مانند چوب) معروف شده بود. جلال
اندام، به چوبین (مانند چوب) معروف شده بود. جلال خالقی مطلق عقیده دارد که «شوبین» لقب بهرام نیز تحریف دیگری از همان لقب آرش باشد که بهرام خود را از نسل وی می دانست. در این صورت، گونهٔ به‌ظاهر فاسدتر و بی‌معنی «سونیر» که در نظم‌الجوهر آمده‌ است، به اصل فارسی یعنی «شیواتیر» نزدیک‌تر است که بعداً به گونه‌های فاسدتر، ولی در عین حال معنی‌دارِ «شوبین» و «چوبین» تحریف بیش‌تری یافته‌ است. برخی نیز این لقب را با زوبین به معنای نیزه مربوط دانسته‌اند. بهرام کار خود را به عنوان فرماندار ری آغاز کرد و پس از تصرف دژ
را به عنوان فرماندار ری آغاز کرد و پس از تصرف دژ بیزانسی دارا و نبرد در جنگ ۵۷۲–۵۹۱، به فرماندهی کل ارتش (سپهبد) بخش‌های شمال غربی امپراتوری ارتقاء یافت. پس از تهاجم گسترده هپتالیان-ترکان به قلمروهای شرقی ساسانیان در سال ۵۸۸، او به عنوان سپهبد خراسان منصوب شد و کارزاری را آغاز کرد که به پیروزی قاطع ایرانیان انجامید. بهرام به دلیل تبار اشرافی، شخصیت، مهارت‌ها و دستاوردهایش جایگاه والایی در ایران به دست آورد. شاه ساسانی، هرمز چهارم (حک: ۵۷۹–۵۹۰)، که از قبل به بهرام اعتماد نداشت، این فرمانده محبوب را از
به بهرام اعتماد نداشت، این فرمانده محبوب را از فرماندهی‌ خلع کرد. بهرام، شورشی را با هدف احیای امپراتوری "برحق‌تر" اشکانی آغاز کرد و خود را منجی موعود دین زرتشت معرفی کرد. پیش از آنکه او به پایتخت ساسانی، تیسفون، برسد، هرمز به دست جناح دیگری بر ضد او، به رهبری دو برادر اسپهبد، ویستهم و وندوی، برای حمایت از پسرش، خسرو دوم، ترور شد. هنگامی که بهرام تیسفون را تصرف کرد، خسرو دوم به امپراتوری بیزانس گریخت. خسرو با کمک بیزانس، کارزاری را علیه بهرام آغاز کرد. نیروهای بهرام که از لحاظ تعداد کمتر بودند، شکست
نیروهای بهرام که از لحاظ تعداد کمتر بودند، شکست خوردند، اما او موفق شد به خاقانات ترک غربی بگریزد و در آنجا به گرمی مورد استقبال قرار گرفت. او اندکی بعد به تحریک خسرو دوم، که در آن زمان شاه بود، ترور شد. میراث بهرام چوبین حتی پس از فتح اعراب در میان ملی‌گرایان ایرانی و همچنین در ادبیات فارسی باقی ماند. نام و پیشینه. بهرام چوبین که با نام‌های دیگری مانند وهرام چوبین، بهرام ششم و وهرام چوبینه نیز شناخته می‌شود، پسر بهرام گشنسپ می‌باشد. خاندان مهران به عنوان یکی از هفت خاندان ممتاز ساسانی به‌شمار می‌رفت که
یکی از هفت خاندان ممتاز ساسانی به‌شمار می‌رفت که بهرام چوبین از این خاندان بوده است. حوزه حکومت این خاندان ری و تبرستان (مازندران) بود. دلیل آوازه‌ی بهرام به چوبین بخاطر قامت بلند و لاغر بودن اندامش بوده است. سرگذشت بهرام را نویسنده گمنامی نوشته که می‌گوید علاوه بر قهرمان بودن بهرام در جنگ، او دارای منش‌های نیکی بوده و به عنوان یک جوان مرد شناخته می‌شد. نام بهرام، شکل فارسی نو از فارسی میانه Warahrān (همچنین به صورت Wahrām) است که از فارسی باستان Vṛθragna گرفته شده است. معادل اوستایی آن ورثرغنه، نام خدای
گرفته شده است. معادل اوستایی آن ورثرغنه، نام خدای پیروزی است، در حالی که نسخه پارتی آن Warθagn است. نام خانوادگی بهرام، چوبین ("تنه چوبی"، "مانند نیزه")، لقبی بود که به دلیل ظاهر بلند و باریکش به او داده شد. ظاهر او همچنین توسط شاعر ایرانی، فردوسی، که در شاهنامه خود بهرام را به عنوان جنگجویی قدبلند و گندمگون با موهای فرفری مشکی توصیف کرده، مورد تاکید قرار گرفته است. نام بهرام چوبین در گرجی به صورت Baram Č‛ubin[i] و در ارمنی به صورت Vahram Ch’obin تأیید شده است. نام کوچک او همچنین در لاتین به صورت Vararanes
نام کوچک او همچنین در لاتین به صورت Vararanes و در یونانی به صورت Baram (Βαράμ) و Baramos (Βάραμος) ظاهر می‌شود. بهرام عضوی از خاندان مهران، یکی از هفت خاندان بزرگ ایران بود. این خانواده اصالتاً اشکانی بودند و مرکز آن‌ها در ری، در جنوب تهران، پایتخت ایران امروزی قرار داشت. پدر بهرام، بهرام گشنسپ، یک افسر نظامی بود که در زمان حکومت خسرو اول (حک: ۵۳۱–۵۷۹) با بیزانسی‌ها جنگیده و در یمن لشکرکشی کرده بود. پدربزرگ او، گرگین میلاد، از سال ۵۷۲ تا ۵۷۴ به عنوان مرزبان (فرمانده استان مرزی، "مارگراف") ارمنستان خدمت
(فرمانده استان مرزی، "مارگراف") ارمنستان خدمت کرده بود. بهرام چوبین سه خواهر و برادر داشت: یک خواهر به نام گردیه و دو برادر به نام‌های گردیه و مردان سینا. هجوم گوک ترکان. در سال ۵۸۸–۵۸۹ میلادی، در آخرین سال سلطنت هرمز چهارم، لشکریان خاقانات غربی ترک و خزرها به سرزمین‌های اران و آرمین (ارمنستان) حمله‌ور شدند. در همین زمان در شرق نیز باغا خاقان به ایران حمله کرد و سپاه صد هزار نفری ایران که در مرز به نگهبانی می‌پرداخت، مغلوب ترکان شد. بهرام در آن هنگام مرزبان، استان‌های ارمنستان و آذربادَگان (آذربایجان) بود.