payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شوپیلولیوما یا شوپ‌پیلولیومای یکم (Shuppiluliuma) (پادشاهی: ۱۳۵۸-۱۳۲۳ پیش از میلاد)، پادشاه هیتی‌ها‌ بود. او جنگجویی بزرگ و سیاست‌مداری نامدار بود. او در کشاکش با پادشاهی نوین مصر توانست سرزمین‌های میان مدیترانه و فرات را که پیشتر در دست آن پادشاهی بود، به دست آورد. زندگی و مرگ. او در آغاز رایزن و فرمانده سپاه تودهالیای سوم بود. سپس به ساموها تکیه کرد. او در این جایگاه دشمنان هیتی‌ها چون هایاسا و کاسی‌ها را شکست داد. اینگونه با زدودن تهدید آنان هیتی‌ها بار دیگر توانستند در خاتوشا جاگیر شوند. گمان می‌رود که
توانستند در خاتوشا جاگیر شوند. گمان می‌رود که شوپ‌پیلولیوما در آینده سرور خود را کنار زده و شاید کشته باشد. وی با خواهر پادشاه هایاسا پیمان زناشویی بست. سپس دست به یک رشته کشورگشایی‌ها زد و مهم‌ترین پیروزی را در جنگ با میتانی به دست آورد و این سرزمین را به دامادش سپرد. وی همچنین دست به ساخت سازه‌های سنگی با برجسته‌کاری نمایی نمود. او سپس به سرزمین‌های فرعون آخناتون چشم دوخت و سوریه را از دست مصر بیرون آورد. این انگیزه‌ای شد برای شورش باجگذاران به مصر. پیروزی‌هایش نفرتیتی بیوه فرعون را بر آن داشت تا برای او
نفرتیتی بیوه فرعون را بر آن داشت تا برای او نامه‌ای بنویسد و از او بخواهد یکی از پسرانش را برای همسری با وی به مصر بفرستد تا فرمانروای مصر شود، چرا که فرعون جانشینی ندارد و او نمی‌خواهد به همسری مردی غیر اشراف‌زاده درآید. شوپیلولیوما فرستاده‌ای را برای بررسی وضعیت به مصر گسیل‌ داشت. فرستاده گزارش مثبتی داد و شوپیلولیوما برآن شد که از آب گل‌آلود ماهی بگیرد. شاهزاده زان‌نازا که به مصر فرستاده شد در میانه راه درگذشت و پیوند میان دو کشور باستانی نافرجام ماند. شوپیلولیوما از این رویداد خشمگین شد و سپاهیانش را
شوپیلولیوما از این رویداد خشمگین شد و سپاهیانش را واداشت تا سرزمین‌های پیرو مصر در کنعان و شمال سوریه را بگیرند؛ ولی اسیران مصری که به کشوری هیتی‌ها آورده شدند، بیماری طاعون را با خود آوردند و در میان هیتی‌ها پخش نمودند. اینگونه هم شوپ‌پیلولیومای یکم و هم جانشینش آرنوواندای دوم به این بیماری دچار شده و مردند. مورسیلی دوم پسر شوپیلولیوما پس از مرگ پدر سالنگار رخدادها زمان پادشاهی پدر را گردآورد. این نخستین بنمایه مهم دربارهٔ سده چهاردهم پیش از زایش مسیح است. در یکی از نامه‌هایی که برای آخناتون فرعون مصر
در یکی از نامه‌هایی که برای آخناتون فرعون مصر نوشته شده -و در بایگانی آخناتون هم هست-آرزو شده که همانگونه که مصر در روزگار پدر آخناتون دارای روابط خوبی با هیتی‌ها بوده از این پس نیز به همانگونه باشد. نوه شوپیلولیما، مواتالی دوم در ادامه سیاست‌های پدر و پدربزرگش مبنی بر فتح سوریه و شام، در نبرد کادش با رامسس دوم فرعون مصر به نبرد پرداخت.
دولت‌خانه در واژه به معنای دربار سلطنتی است. "دولت" به معنای شکوه و عظمت و خوشبختی و نیز به معنای حکومت به کار می‌رود. هم‌چنین دولت‌خانه نام قدیم عمارت عالی‌قاپو نیز بوده‌است.
قورچی‌باشی (به معنای رئیس قورچیان) عنوانی برای فرمانده کل قورچیان بود. قورچیان محافظان سلطنتی پادشاهان صفوی بودند. قورچی‌باشی قدیمی‌ترین درجه دولتی امپراتوری صفویه و یکی از مقامات «بسیار مهم» دولت مرکزی بود. این مقام نظامی پس از وزیر اعظم، دومین مقام عالی‌رتبه نظامی بود. قورچی‌ها مسلح به تیر و کمان شمشیر، تبرزین و گاهی تفنگ بودند. در دوره‌های ضعف اقتدار مرکزی، این پست بلافاصله توسط افرادی از قبایل برجسته تُرک (قزلباش)، یعنی ایل شاملو و ایل تکلو، تصاحب شد. مینورسکی (ایرانشناس روسی) آنها همچون مخازن متحرک
مینورسکی (ایرانشناس روسی) آنها همچون مخازن متحرک جنگ‌افزار توصیف می‌کند. کمپفر در سفرنامه خود آنها را سربازانی بسیار مغرور و شجاع می‌داند که خود را به حق عامل به قدرت رسیدن صفویان می‌دانند. محدوده وظایف قورچی‌باشی (کل کشور) به درستی مشخص نیست، اما وی پس از امیرالامرا یا سپهسالار بالاترین مقام نظامی محسوب می‌شده‌است. در ولایات و ایالات نیز منصب قورچی‌باشی وجود داشته که در محدوده همان ولایت فرماندهی قورچی‌ها را به عهده داشته‌اند. از آنجا که شاه اسماعیل خود یک ترکمان قبیله‌ای نبود، نیروی قبیله‌ای مستقل و
یک ترکمان قبیله‌ای نبود، نیروی قبیله‌ای مستقل و وفاداری در اختیار نداشت. او تنها یک گارد محافظ شخصی متشکل از دویست تن از وفادارترین صوفیان قزلباش داشت که با شمشیر، خنجر و تبر مسلح بودند. اما برای تثبیت قدرت خود، نیازمند نیروی منظم و بزرگ‌تری بود که بتواند همواره بر آن تکیه کند. از این‌رو، او نوعی گارد محافظ ویژه تشکیل داد که از خزانهٔ سلطنتی حقوق می‌گرفت، همیشه آمادهٔ خدمت به شاه بود و مستقیماً از خود او فرمان می‌برد. این نیروی نخبه عمدتاً از میان سوارکاران برگزیدهٔ قزلباش، از تمامی طوایف، و بر پایهٔ
برگزیدهٔ قزلباش، از تمامی طوایف، و بر پایهٔ مهارت‌های برجستهٔ نظامی‌شان گزینش می‌شدند. آنان به نام قورچی‌ها شناخته می‌شدند — واژه‌ای مغولی به‌معنای «تیردان‌دار» — و فرماندهٔ قزلباش آنان، قورچی‌باشی نام داشت. قورچی‌ها در ابتدا مهم‌ترین بخش سپاه صفوی محسوب می‌شدند اما از زمان شاه عباس اول به بعد اهمیت آنها کاسته شد. شاه عباس اول برای کاهش قدرت آنها قوای نظامی از غلامان و همچنین قوای پیاده مسلح به تفنگ از مردم غیر قزلباش تشکیل داد. اما با این همه حتی در زمان شاه سلیمان تقریباً کمی کمتر از نیمی از نفرات ارتش
شاه سلیمان تقریباً کمی کمتر از نیمی از نفرات ارتش را همین قورچی‌ها تشکیل می‌دادند. البته باید در نظر داشت که به وجود غلامان و نیروها جدید از استقلال و قدرت آنها کاسته شده بود.
اسکندر بیگ ترکمان منشی نویسنده کتاب عالم آرای عباسی در تاریخ صفویان از تأسیس این سلسله تا مرگ شاه عباس یکم است. زندگی. وی زادهٔ سال ۹۴۰ خ. (۹۶۸ ه‍. ق.) و از ترکمانان بود. ترکمانان زیادی در دوره صفویه دارای مقامات مهم سپاهی بودند. وی در ابتدا به عنوان منشی دولتی مشغول به کار شد. سپس در ۲۶ سالگی به خدمت سپاهی گری در ناحیه عراق عجم به کار گماشته شد. پس از ۶ سال مجددا به عنوان یکی از منشیان درباری به کار مشغول شد. در همین شغل بود که در دوره شاه عباس یکم مدارج ترقی را طی کرد و به منشی گری ویژه شاه منصوب شد. وی
را طی کرد و به منشی گری ویژه شاه منصوب شد. وی در سال ۱۰۱۲ (۱۰۴۳ قمری) فوت کرد. منابع. N.K. Singh،NK Singh،A Samiuddin. Encyclopaedic Historiography of the Muslim World، p.۴۸۴
مورگوث بائوگلیر (نام اصلی: ملکور) شخصیتی تخیلی از رشته‌افسانه سرزمین میانی اثر تالکین است. او شخصیت منفی اصلی داستان‌های سیلماریلیون و فرزندان هورین بوده و به ندرت سخنی از او در ضمایم ارباب حلقه‌ها آمده است. ملکور قوی‌ترین میان آینور بود که به سمت تاریکی گرایید و به همین سبب به او لقب مورگوت دادند. همهٔ نیروهای پلید سرزمین میانه از خادمان او به‌شمار می‌آیند. از بزرگ‌ترین خادمان او می‌توان به سائورون از مایارهای آئوله و گوثموگ (ارباب بالروگ‌ها) اشاره کرد که به بعدها به خدمت مورگوت درآمدند. مورگوت دشمن اصلی
به بعدها به خدمت مورگوت درآمدند. مورگوت دشمن اصلی سرزمین میانه بود و آثار اعمال او حتی پس از تبعیدش به خارج از مرزهای آردا تا زمان نبرد نبردها در جهان باقی ماند. او به خاطر گستاخی و نخوت و به خاطر خوار شمردن تمام دیگر موجودات، از شکوه و عظمت سقوط کرد. روحی بود بس تباه و بی رحم، با این حال قدرت او چنان زیاد بود که در اعصار فراموش شده، به جنگ و نبرد و رقابت با مانوی و تمامی والاها پرداخت؛ و طی سالهای طولانی بر بیشتر سرزمین‌های میانه تسلط پیدا کرد. ملکور (به زبان انگلیسی: Melkor)، اولین ارباب تاریکی. به ملکور
انگلیسی: Melkor)، اولین ارباب تاریکی. به ملکور در میان آینور عظیم‌ترین هبه‌های قدرت و دانش ارزانی گشته بود و او سهمی از هبه‌های دیگر برادرانش داشت. بارها یکه و تنها در پوچی به جستجوی شعلهٔ جاودانی گام می‌نهاد؛ چرا که آتش اشتیاقش برای پدیدآوردن موجوداتی از آن خویش بالا گرفته و به گمانش ایلوواتار پوچی را نادیده انگاشته بود و او از برای تهی‌وارگی بی‌تاب می‌نمود. باری آتش را نیافت زیرا آتش با ایلوواتار است. اما به سبب تنهایی، اندک‌اندک اندیشه خویش را برخلاف اندیشه برادرانش در سر پروراند. هنگامی که در میان
اندیشه برادرانش در سر پروراند. هنگامی که در میان موسیقی آینور برخی از این اندیشه‌ها را با آهنگ خویش آمیخت، بی‌درنگ ناسازی بر گردش بالا گرفت و بسا کسانی که نزدیک او در کار خواندن بودند، دل‌افسرده شدند و افکارشان پریشان گشت و آهنگ‌شان به تزلزل افتاد؛ اما گروهی، آهنگ خود را با آهنگ او ساز کردند. مانوه و ملکور در اندیشهٔ ایلوواتار برادر بودند. تواناترین کس از آینور که در همان آغاز جهان پا بدان گذاشت، ملکور بود؛ اما مانوه گرامی‌ترین نزد ایلوواتار است. ایلوواتار توانایی عظیمی به او بخشیده بود و او از قدرت و دانش
عظیمی به او بخشیده بود و او از قدرت و دانش دیگر والار سهمی داشت، اما آن‌ها را برای مقاصد پلیدش به کار برد و نیرویش را در خشونت و بیدادگری تباه کرد؛ زیرا به آردا و هر چه در آن بود چشم طمع دوخته بود، و پادشاهی مانوه را برای خویش می‌خواست و سلطه بر قلمرو همتایانش را در سر می‌پخت. از شکوه و عظمتی که داشت در این چاه خودبینی فرو غلتید که هر چه را جز خود، که اهریمنی تباه کار و سنگ‌دل بود، خوار بشمارد. تفاهم را به زیرکی در کژراهه کشاندن همهٔ موجوداتی که از ایشان بهره می‌گرفت، در جهت امیال خویش بدل ساخت، و سرانجام،
می‌گرفت، در جهت امیال خویش بدل ساخت، و سرانجام، به دروغ‌گویی بی‌شرم مبدل گشت. ملکور با گرایش به روشنایی آغاز کرد، اما آنگاه که از تصاحبش برای خویش عاجز ماند، از میان آتش و خشم به التهابی سخت و سپس به میان تاریکی سقوط کرد؛ و او تاریکی را بیش از هر چیز در کرده‌های پلیدش با آردا به کار گرفت، و آردا را برای همهٔ موجودات زنده جایی پر بیم و رعب گرداند. با این حال قدرت طغیان او چنان عظیم بود که در اعصار فراموش شده، با مانوه و دیگر والار دست و پنجه نرم می‌کرد و زمانی دراز در آردا بر بیشتر قلمروهای زمین حکم
و زمانی دراز در آردا بر بیشتر قلمروهای زمین حکم می‌راند؛ ولی تنها نبود؛ زیرا بسیاری از مایار در روزگار عظمت او مجذوب شکوه و جلالش گشته، و تا به گاه سقوطش در تاریکی همچنان سرسپردهٔ او مانده بودند؛ و باز گروهی دیگر را پس از آن گمراه گردانیده و با دروغ‌ها و هدیه‌های غدارانه به خدمت خویش آورده بود. هولناک‌ترین در میان این اهریمنان والارائوکار بودند، تازیانه‌های آتش که در سرزمین میانه بالروگ نامیده می‌شدند، دیوهای دهشت. در میان پیشکارانش که صاحب آوازه‌اند، اهریمنی بود که الدار او را سائورون، یا گورتائور سنگ‌دل
بود که الدار او را سائورون، یا گورتائور سنگ‌دل نام داده بودند. در آغاز یکی از مایارِ آئوله بود، و در روایت آن مردم، همچنان نیرومند. در تمام اعمال ملکور مورگوت بر روی آردا، در کرده‌های بسیار و نیرنگ بازی‌های زیرکانه‌اش، سائورون نیز سهمی داشت، و در پلیدی، از حیث اینکه زمانی دراز در خدمت دیگری بود و نه در خدمت خویش، تنها از اربابش کمتر بود. لیکن پس از سال‌ها همچون سایهٔ مورگوت و شبح پلیدش علم طغیان برافراشت، و بر پی او از جادهٔ تباه به سوی پوچی فروغلتید. اورک‌ها، اژدهایان، ترول‌ها و وارگ‌ها همه ساخته‌های دست
اژدهایان، ترول‌ها و وارگ‌ها همه ساخته‌های دست اویند، یا در حقیقت تقلید او از روی دیگر نژادها؛ چون هیچ‌کس به جز ایلوواتار قدرت خلق ندارد و نخواهد داشت. فئانور بود که نخستین بار او را مورگوت نامید، خصم سیاه جهان، بعد از ربوده شدن سیلماریل‌ها به دست او؛ و پس از آن جمله مردمان سرزمین میانه و والینور او را به همین نام می‌شناسند ولی کمتر کسی است که نام او را بر روی زمین به زبان آورد. کمتر کسی در سرزمین میانه از خباثت‌های او، در زمان فرمانروایی‌اش بر قسمتی از زمین، در امان مانده بود، نابودی دو درخت و دو فانوس،
در امان مانده بود، نابودی دو درخت و دو فانوس، شورش فئانور و دیگر نولدور، خیانت مایگلین، نابودی گوندولین، نارگوتروند، منه‌گروت و چندین شهر دیگر، سرنوشت شوم تورین تورامبار و هزاران کار دیگر که شمارش آن‌ها، همچون کمک‌های اولمو به الف‌ها و آدمیان، خارج از توان است. او آخرین بار برای نبرد با فین‌گولفین بود که از آنگباند خارج شد، و پس از آن تا به جنگ خشم از آنجا خارج نشد، در آن نبرد او با گروند، پتک جهان زیرین، می‌جنگید ولی قبل از پیروزی، فین‌گولفین هفت زخم به او زد و در انتها وقتی که پیش پای مورگوت بر زمین
او زد و در انتها وقتی که پیش پای مورگوت بر زمین افتاد و مورگوت پای چپش بر سینهٔ او گذاشت با رینگیل شمشیر خود هشتمین زخم را به پای مورگوت زد و سپس جان باخت. در مورد جنگ‌های او با دیگر والار قبل از آمدن الف‌ها اطلاعات کمی وجود دارد، ولی آن گونه که از این اطلاعات برداشت می‌شود، والار در زمانی که الف‌ها از خواب، ایلوواتار، بلند شدند، به دژ مستحکم ملکور، اوتومنو، حمله کردند و پس از نابودی دژ تولکاس در خرابه‌های آنجا با ملکور کشتی گرفت و صورت او را به خاک آورد، و سپس او را با زنجیر آیگنور، که ساختهٔ دست آئوله
و سپس او را با زنجیر آیگنور، که ساختهٔ دست آئوله است، بست و جهان تا مدتی، هر چند کوتاه، روی آرامش را دید. وقتی مورگوت پس از سه دوره بندی بودن از بند رها شد، با کمک انگولیانت دو درخت را نابود کرد، و به سرزمین میانه بازگشت و دژ-دخمه خود، آنگباند، را دوباره برآورد و تمام موجودات پلید خود را دوباره فراخواند. پس از وارد شدن نولدور به جنگ با آن‌ها پرداخت و طی پنج جنگی که رخ او تنها یکی را واگذار کرد و بقیه را پیروز شد و تا به انتهای دوران اول با قدرت بر جمله سرزمین‌های سرزمین میانه حکومت کرد، ولی در پایان دوران،
سرزمین میانه حکومت کرد، ولی در پایان دوران، پس از سفر ائارندیل نیم‌الف، پرآوازه‌ترین دریانوردان، به والینور، والار با سپاهی عظیم به شمال تاختند و مورگوت نیز تمام سپاه خود را بیرون فرستاد، تمام بالروگ‌ها، ارک‌ها، وارگ‌ها، اژدهایان و هزارن دد سهمگین دیگر، والار تمام آن‌ها را نابود کردند، ولی مورگوت هنوز جرأت بیرون آمدن نداشت و به دورترین دخمه‌های خود عقب‌نشینی کرد تا از خشم والار در امان باشد، ولی این به حال او افاقه‌ای نکرد و تولکاس بار دیگر او را با زنجیر آیگنور بست و سپس والار او را به بیرون از دروازهٔ
آیگنور بست و سپس والار او را به بیرون از دروازهٔ شب، به میان پوچی، انداختند و او تا به روز بازپسین در آنجا خواهد ماند. در مورد سرنوشت او آمده است که، در روز بازپسین او راه فرار از دروازهٔ شب را درمی‌یابد و از آنجا فرار می‌کند و به سرزمین میانه می‌آید و جمله ددان خود را، که از آن‌ها می‌توان به سائورون و گوتموگ اشاره کرد، به زندگی برمی‌گرداند و سپس نبردی عظیم درمی‌گیرد و طی آن مورگوت، اولین و بزرگ‌ترین خصم دنیا، در داگور داگورس به دست تورین تورامبار کشته می‌شود. گروند. گروند یا چکش زیر زمین سلاح مورگوت که
گروند. گروند یا چکش زیر زمین سلاح مورگوت که هنگام مواجهه با فینگولفین در دست داشت و با گروند فین گولفین را کشت بعد از مورگوت سائرون دژکوبی با همین نام برای به خاطر داشتن مورگوت داشت. پیش از خلقت آردا. هنگامی که ایلوواتار، آینوها را خلق کرد، آنان شروع به خلق ترانه‌ای بزرگ کردند؛ و درمیان تمام آینوها ملکور که بزرگ‌ترین نیرو را داشت، افکارش را در آن موسیقی قرار داد و ریتم آهنگ را برهم زد. همچنان پس از خلق آردا او وارد آن گشت و رنگ والار را به خود گرفت. سالهای حکمرانی. اوج قدرت حکومت وی در دوران اول بود و
حکمرانی. اوج قدرت حکومت وی در دوران اول بود و اوتومنو را به عنوان دژهای اصلی خود برگزید. سرانجام در آخرین نبردش با والار شکست خورد و برای همیشه در پشت دروازه‌های شب تبعید شد.
احمدرضا شفیعی‌جم (زادهٔ ۱۰ تیر ۱۳۵۰) بازیگر و کمدین ایرانی است. او از سال ۱۳۸۹ در تئاتر را به‌صورت آماتور آغاز کرد و زمانی که ۱۸ سال داشت توانست برای بازی در فیلم "دو همسفر" انتخاب شودو فعالیت هنری خود را آغاز کند. پدرش اصالتا اهل شهرستان جم در استان بوشهر و مادرش کُرد کرمانشاه است. او با بازی در سریال پلنگ‌های پلاستیکی شماره ۲۱"ساعت خوش" به شهرت رسید، هرچند پیش از آن در دو سریال کمدی "تلویزیون کابلی بچه‌ها" و "جمعه با شما" هر دو به کارگردانی علی عمرانی بازی کرده و کار خود را در تلویزیون آغاز کرده بود.
بازی کرده و کار خود را در تلویزیون آغاز کرده بود. شفیعی‌جم بیشتر در ژانر کمدی فعالیت کرده و در بیشتر سریال‌های پربینندهٔ کمدی دهه‌های ۷۰ و ۸۰ حضور داشته مانند مجموعهٔ "چارخونه" یا آثاری که مهران مدیری کارگردان آنها بود ("شب‌های برره"، "نقطه‌چین" و "جایزه بزرگ"). او همچنین خوانندگی تیتراژ پایانی تعدادی از فیلم‌هایی را که بازی کرده همچون "آپاچی"، "دم‌سرخ‌ها" و "پیشی میشی" برعهده داشته است. شفیعی‌جم سابقهٔ کارگردانی برای فیلم نمایش خانگی "وفا ۲۰۱۲" را نیز دارد و با حضور در برنامهٔ "خندوانه" به اجرای استندآپ
و با حضور در برنامهٔ "خندوانه" به اجرای استندآپ کمدی پرداخته است.
ارتفاع پست فیلمی ایرانی به کارگردانی ابراهیم حاتمی‌کیا و نویسندگی ابراهیم حاتمی کیا و اصغر فرهادی و تهیه‌کنندگی منوچهر محمدی محصول ۱۳۸۰ است. این فیلم برای نخستین بار در ۲ مرداد ۱۳۸۱ به نمایش درآمد. خلاصه داستان. قاسم، جنگ زده‌ای است که در اثر مشکلات مالی تصمیم می‌گیرد با ربودن هواپیمای مقصد بندرعباس آن را به دوبی هدایت کند. او همسر باردار و پسر معلول خود، خواهر و برادرانش را نیز همراه کرده است، اما همسرش نرگس از ماجرا و تصمیم قاسم باخبر است و بقیه برای یافتن کار و زندگی بهتر در محلی جدید با او همراه می‌شوند
کار و زندگی بهتر در محلی جدید با او همراه می‌شوند قاسم برای این کار اسلحه ای تهیه کرده که در آخرین لحظات همسرش به او می‌گوید که آن را نیاورده قاسم هم مجبور می‌شود با حمله به یکی از محافظین هواپیما اسلحه او را تصاحب کند و با آن خلبان را تهدید می‌کند تا هواپیما را به سمت دوبی منحرف کند، و این در حالی است که محافظ دوم ناگهان با آزاد کردن همکارش و کنترل هواپیما، مجدداً تغییر مسیر می‌دهد، اما نرگس در این وضعیت اسلحهٔ مخفی کرده را بیرون آورده و طی یک درگیری، به کمک برادرانش مجدداً کنترل هواپیما را به دست
به کمک برادرانش مجدداً کنترل هواپیما را به دست می‌گیرند. همزمان با دنیا آمدن فرزند قاسم، هواپیما در محلی نامعلوم فرود اضطراری کرد. هر کدام از مسافرها آن محل را مکان مورد نظر خود می‌بیند. دربارهٔ فیلم. ارتفاع پست، دوازدهمین فیلم بلند ابراهیم حاتمی‌کیا بود. فیلمبرداری این فیلم از ۱۵ مهر ۱۳۸۰ در تهران آغاز شد. داستان این فیلم بر اساس یک رویداد واقعی که در ۲۳ آذر ۱۳۷۹ در مسیر اهواز به بندرعباس انجام شد، ساخته شده‌بود. در این هواپیما (یاک ۴۰)، ۲۳ نفر از اعضای یک خانواده حضور داشتند که سه نفر از آن‌ها به نام‌های
خانواده حضور داشتند که سه نفر از آن‌ها به نام‌های خالد حردانی، فرهنگ پورمنصوری و شهرام پورمنصوری، اقدام به این هواپیماربایی کردند که با واکنش به موقع گارد پرواز، اقدام آن‌ها ناکام ماند. حکم اولیه برای این متهمان، اعدام برای حردانی و حبس ابد برای برادران پورمنصوری بود، ولی وکیل آن‌ها محمد مصطفایی با تلاش خود توانست در سال ۱۳۸۶، احکام آن‌ها را به ۲۰ و ۱۵ سال حبس، کاهش دهد. به درخواست ابراهیم حاتمی کیا از رئیس دستگاه قضا، این متهمان در تاریخ نهم فروردین ۱۴۰۰ مصادف با نیمه شعبان، عفو و آزاد شدند.
هریستو استویچکوف (متولد ۸ فوریه ۱۹۶۶ در پلوودیو)، بازیکن سابق فوتبال اهل بلغارستان و ملقب به ستاره بلغار (اسطوره بلغارستان) است. او از اسطوره‌های باشگاه بارسلونا به‌شمار می‌آید. استویچکوف در سال ۱۹۹۴ بالاتر از بازیکنانی نظیر روبرتو باجو و پائولو مالدینی موفق به کسب توپ طلا شد. زندگی ورزشی. رده ملی. بازیکن سابق تیم ملی فوتبال بلغارستان و ستاره جهان در سال ۱۹۹۴ - دارنده توپ طلایی و کفش طلایی در همان سال که همراه با تیم ملی بلغارستان در جام جهانی فوتبال ۱۹۹۴ آمریکا موفق به دریافت نشان بهترین بازیکن و بهترین
آمریکا موفق به دریافت نشان بهترین بازیکن و بهترین گلزن جام گردید. هریستو استویچکوف چهار بار به عنوان مرد سال فوتبال بلغارستان انتخاب شد، ۸۳ بازی ملی انجام داد و ۳۷ گل برای این تیم به ثمر رساند. رده باشگاهی. استویچکوف عضو تیم‌های زسکا صوفیه بلغارستان - بارسلونا اسپانیا - پارما ایتالیا - النصر عربستان - شیکاگو فایر آمریکا بود که با این تیم‌ها جام‌های مختلفی را در کلکسیون افتخارات خود کسب کرده‌است. او هم‌اکنون به مربی‌گری مشغول است. افتخارات. بارسلون 🏆قهرمان جام باشگاه‌های اروپا ۹۲–۱۹۹۱ 🏆قهرمان سوپرجام اروپا
باشگاه‌های اروپا ۹۲–۱۹۹۱ 🏆قهرمان سوپرجام اروپا (۲) بار: ۱۹۹۲، ۱۹۹۷ 🏆قهرمان جام در جام اروپا ۹۷–۱۹۹۶ 🏆قهرمان لا لیگا (۵) بار :۱۹۹۱ ،۱۹۹۲ ،۱۹۹۳ ،۱۹۹۴ ،۱۹۹۷ 🏆قهرمان کوپا دل ری (جام حذفی) اسپانیا ۱۹۹۶ 🏆قهرمان سوپر جام اسپانیا (۳) بار: ۱۹۹۲ ،۱۹۹۴ ،۱۹۹۶ زسکا صوفیه 🏆قهرمان لیگ بلغارستان (۳) بار؛ ۱۹۸۶، ۱۹۸۸، ۱۹۸۹ 🏆قهرمان جام حذفی بلغارستان (۴) بار: ۱۹۸۴، ۱۹۸۶، ۱۹۸۷، ۱۹۸۸ 🏆قهرمان سوپر جام بلغارستان: ۱۹۸۹ النصر 🏆قهرمان جام برندگان جام آسیا ۹۸-۱۹۹۷ فایر اف سی شیکاگو 🏆قهرمان جام حذفی آمریکا: ۲۰۰۰ کسب مقام چهارم جام
🏆قهرمان جام حذفی آمریکا: ۲۰۰۰ کسب مقام چهارم جام جهانی فوتبال ۱۹۹۴ به همرا تیم ملی فوتبال بلغارستان نایب قهرمان لیگ قهرمانان اروپا ۹۴–۱۹۹۳ شخصی برنده توپ طلای ۱۹۹۴ بهترین بازیکن جهان برنده کفش طلای اروپا ۱۹۹۰ با ۳۸ گل زده برترین گلزن جام جهانی فوتبال ۱۹۹۴ با ۶ گل توپ نقره فیفا: ۱۹۹۲، ۱۹۹۴ برنده توپ برنز جام جهانی فوتبال ۱۹۹۴ برترین گلزن لیگ بلغارستان: ۱۹۸۸، ۱۹۸۹ بهترین بازیکن سال بلغارستان: ۱۹۸۹، ۱۹۹۰، ۱۹۹۱، ۱۹۹۲، ۱۹۹۴ بهترین بازیکن فصل اروپا از طرف یونیسف: ۹۲–۱۹۹۱ بهترین بازیکن اروپا از طرف مجله اونز
۹۲–۱۹۹۱ بهترین بازیکن اروپا از طرف مجله اونز فرانسه: ۱۹۹۲ برنده جایزه جایزه دون بالون اسپانیا ۱۹۹۴ برنده جایزه پای طلایی به عنوان شخصیت برجسته: ۲۰۰۷ بهترین گلزن جام برندگان جام اروپا: ۱۹۸۹ انتخاب در تیم ستارگان فیفا ۱۹۹۴ انتخاب در تیم ستارگان یوفا ۱۹۹۶ بهترین بازیکن بلغارستان در پنجاه سال ورود به تالار مشاهیر فوتبال از طرف یوفا رکورد دست نیافتنی. برگی از تاریخ رکوردهای فوتبال فقط به نام هریستو استویچکوف رقم خورده، تکرار شدنی نبوده و بازیکن دیگری به آن نخواهد رسید. وی موفق گردیده هم با بارسلونا، قهرمان جام
رسید. وی موفق گردیده هم با بارسلونا، قهرمان جام برندگان جام اروپا شود و هم با النصر عربستان فاتح رقابتهای جام برندگان جام آسیا بشود. بازیکن دیگری در این رکورد به استویچکوف نخواهد رسید چرا که (جام برندگان جام) هم در آسیا و هم در اروپا منحل شدند و دیگر برگزار نمی‌شوند و این رکورد برای همیشه در اختیار این بازیکن بلغاری باقی خواهد ماند.
قوس الکتریکی حالتی از تخلیه الکتریکی در هوا یا دیگر محیط‌هایی است که معمولاً نارسانا هستند. زمانی که جریان الکتریکی توسط هوای بین دو رسانا که مستقیماً با هم در تماس نیستند منتقل شود، قوس الکتریکی ایجاد می‌شود. قوس الکتریکی در واقع یک نوع جرقهٔ خیلی بزرگ و پایدار است. وقتی بین دو قطعه فلز جریان زیادی برقرار شود، هوا یا گاز بین آن‌ها آن‌قدر داغ می‌شود که به صورت رسانا عمل می‌کند. در این حالت، نوری خیلی درخشان همراه با گرمای بسیار زیاد به وجود می‌آید. این همان چیزی است که جوشکارها هنگام جوش دادن فلزات
همان چیزی است که جوشکارها هنگام جوش دادن فلزات می‌بینند؛ نوری سفید و خیره‌کننده که از ذوب شدن فلز زیر اثر قوس الکتریکی به‌وجود می‌آید. علت این پدیده این است که وقتی جریان قوی از هوا عبور کند، مولکول‌های هوا شکسته و تبدیل به ذرات باردار (یون) می‌شوند. این یون‌ها مثل سیم عمل می‌کنند و اجازه می‌دهند جریان الکتریسیته از میان هوا رد شود. مهم‌ترین کاربرد قوس الکتریکی در جوشکاری فلزات است (جوشکاری با قوس الکتریکی)، جایی که گرمای زیاد قوس باعث ذوب شدن و چسباندن فلزها به هم می‌شود. همچنین در کوره‌های صنعتی برای ذوب
به هم می‌شود. همچنین در کوره‌های صنعتی برای ذوب فولاد و حتی در قدیم در چراغ‌های قوسی برای تولید نور استفاده می‌شده است. یکی از روش‌های تولید نانولوله‌های کربنی نیز استفاده از قوس الکتریکی است. قوس الکتریکی به ولتاژ، هدایت الکتریکی محیط و فاصله بین دو رسانا بستگی دارد. قوس الکتریکی یا تخلیهٔ قوس، شکست الکتریکی گازی است که تخلیه الکتریکی طولانی مدت ایجاد می‌کند. جریان از طریق یک محیط که در حالت عادی غیر رساناست، مانند هوا، یک پلاسما تولید می‌کند. پلاسما ممکن است نور مرئی تولید کند. تخلیه قوس با ولتاژ کمتری
است نور مرئی تولید کند. تخلیه قوس با ولتاژ کمتری نسبت به تخلیه درخشان مشخص می‌شود و به انتشار ترمونی الکترونی از الکترودهای پشتیبانی کننده قوس متکی است. اصطلاح قدیمی همان‌طور که در عبارت «لامپ قوس ولتایی» به کار رفته‌است، قوس ولتایی است. در اواخر دهه ۱۸۰۰، لامپ قوس الکتریکی برای روشنایی عمومی بسیار مورد استفاده قرار می‌گرفت. برخی از قوس‌های الکتریکی فشار ضعیف در بسیاری از کاربردها مورد استفاده قرار می‌گیرند. به عنوان مثال، لوله‌های فلورسنت، جیوه، سدیم و لامپ‌های متال هالید برای روشنایی استفاده می‌شود.
لامپ‌های متال هالید برای روشنایی استفاده می‌شود. لامپ‌های قوس زنون برای پروژکتورهای فیلم استفاده شده‌است. تاریخچه. سال ۱۸۰۲ دانشمندی روسی به نام واسیلی ولادیمیروویچ پتروف پی برد که اگر دو تکه زغال چوب را به قطب‌های باتری بزرگی وصل کنیم و آن‌ها را به هم تماس دهیم و سپس کمی از هم جدا کنیم شعله روشنی بین دو تکه زغال دیده می‌شود؛ و انتهای آن‌ها که از شدت گرما سفید شده‌است نور خیره‌کننده ای گسیل می‌دارد. هفت سال بعد همفری دیوی (H.Davy) فیزیکدان انگلیسی این پدیده را مشاهده نمود و پیشنهاد کرد که این پدیده به
را مشاهده نمود و پیشنهاد کرد که این پدیده به احترام ولادیمیروویچ قوس ولتا نامیده شود. در اواخر قرن نوزدهم، روشنایی قوس الکتریکی برای روشنایی عمومی استفاده گسترده‌ای داشت. تمایل به سوسو زدن و خش خش قوس‌های الکتریکی یک مشکل اساسی بود. در سال ۱۸۹۵، هرتا مارکس آیرتون یک سری مقالات را برای برق نوشت و توضیح داد که این پدیده‌ها نتیجه تماس اکسیژن با میله‌های کربن مورد استفاده برای ایجاد قوس است. هرتا مارکس در سال ۱۸۹۹، اولین زنی بود که مقاله خود را در مؤسسه مهندسان برق (IEE) چاپ کرد. مقاله وی با عنوان «هیس هیس قوس
برق (IEE) چاپ کرد. مقاله وی با عنوان «هیس هیس قوس الکتریکی» بود. اندکی پس از آن، آیرتون به عنوان اولین عضو زن (IEE) انتخاب شد. زن بعدی که در (IEE) پذیرفته شد در سال ۱۹۵۸ بود. او تقاضا کرد که مقاله ای را درانجمن سلطنتی ارائه دهد، اما به دلیل جنسیت اجازه نداشت و «مکانیزم قوس الکتریکی» توسط جان پری به جای او در سال ۱۹۰۱ ارائه شد. فرایند. جریان الکتریکی از جاری شدن الکترون‌ها در یک مسیر رسانا به وجود می‌آید. هرگاه در چنین مسیری یک شکاف هوا (گاز) ایجاد شود جریان الکترونی و در نتیجه جریان الکتریکی قطع خواهد شد.
الکترونی و در نتیجه جریان الکتریکی قطع خواهد شد. چنانچه شکاف هوا به اندازه کافی باریک و اختلاف پتانسیل و شدت جریان زیاد باشد، گاز میان شکاف یونیزه شده و قوس الکتریکی برقرار می‌شود. در قوس الکتریکی الکترودها در اثر حرارت سفید رنگ می‌شوند. ستونی از گاز ملتهب رسانای الکتریکی بین الکترودها وجود دارد. چون الکترود مثبت دمایش از الکترود منفی بیشتر است زود تر از بین می‌رود. در نتیجه تصعید شدید کربن صورت گرفته و در آن الکترود (الکترود مثبت) فرورفتگی به وجود می‌آید که به دهانه مثبت معروف است و داغ‌ترین نقطه
می‌آید که به دهانه مثبت معروف است و داغ‌ترین نقطه الکترودهاست. دمای دهانه در هوا و در فشار جو به ۴۰۰۰ درجه سانتیگراد می‌رسد. در لامپ‌های قوسی سازوکارهای منظم و خود کار خاصی برای نزدیک کردن تکه‌های کربن با سرعت یکنواخت وقتی با سوختن از بین می‌روند، مورد استفاده قرار می‌گیرند. برای اینکه سایش و خوردگی الکترود مثبت به خاطر دمای بالایش بیشتر است، برای همین همیشه الکترود کربن مثبت کلفت‌تر از الکترود منفی انتخاب می‌شود. قوسی که بین الکترودهای کربن در گاز فشرده قرار می‌گیرد (حدود ۲۰atm) امکان افزایش دمای مرکز
قرار می‌گیرد (حدود ۲۰atm) امکان افزایش دمای مرکز الکترود مثبت تا ۵۹۰۰ درجه سانتیگراد یعنی دما روی سطح خورشید را ممکن ساخته‌است. مشخص شده‌است که کربن در این حالت ذوب می‌شود. در ستونی از گاز و بخاری که از آن تخلیه الکتریکی عبور می‌کند، دمای باز هم بالاتری را می‌توان به دست آورد. بمباران شدید این گاز و بخار با الکترون‌ها و یون‌هایی که با میدان الکتریکی قوس شتاب گرفته‌اند دمای ستون گاز را ۶۰۰۰ تا ۷۰۰۰ درجه سانتیگراد می‌رساند. به این دلیل تقریباً تمام مواد شناخته شده در ستون قوس الکتریکی ذوب و تبخیر می‌شوند؛ و