payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عرب بودنش، یزید می‌داند نه به‌دلیل عاملِ استعمار بودنش.» سپس می‌گوید که «هیچ شاعری در عصر ما - و شاید در جملگی اعصار - به‌قدر اخوان ثالث، نام‌ها و نشانی‌های بومی و ملّی را در شعر خود به‌کار نگرفته‌است.» اما در مقابل محمدرضا شفیعی کدکنی در "حالات و مقامات م. امید"، عرب‌ستیزی را از موضوعات شعر اخوان ذکر نکرده و آن را مهم نانگاشته و از دلبستگی اخوان به ادبیات عربی نوشته‌است. همچنین از حاشیه‌نویسی اخوان بر "المنتحل" ثعالبی (که اتفاقی به‌دستش رسیده بوده) نوشته‌است که نشان از دقت و نکته‌سنجی اخوان در ادبیات عربی
که نشان از دقت و نکته‌سنجی اخوان در ادبیات عربی است، او یادآوری می‌کند که اخوان، سرمایهٔ ادبی خود در زبان عربی را «فقط و فقط با مطالعه و قریحهٔ شخصی آموخته بود … او به غریزه و در نتیجهٔ ممارست و شوق متن را می‌خواند و می‌فهمید و از این لحاظ بر بسیاری از دارندگان درجهٔ دکترای ادبیات عربی - که من می‌شناسم - برتری داشت.» شفیعی از خاطره‌ای نیز سخن می‌گوید که اخوان بسیار دل‌خواسته بود که از پدر شفیعی کدکنی، "مقامات" حریری را بیاموزد. احمدرضا احمدی هم در نوشته «حقیقت تلخ است» برای ویژه نامه کتاب «نوشتن با
«حقیقت تلخ است» برای ویژه نامه کتاب «نوشتن با دوربین»، درین باره می‌نویسد: «صادق هدایت که تحت تاثیر ناسیونالیسم ساختگی و باسمه ای دوره رضاشاه قرار گرفته بود. هدایت با تمام هوشی که داشت گمان برده بود که عقب ماندگی‌های ملت ایران ناشی از حمله اعراب به ایران است. اخوان ثالث هم تا زنده بود در این اشتباه بود.» سیاست و مذهب. آیینِ مزدشتی. اخوان در خانواده‌ای مسلمانِ شیعه زاده شد و پرورش یافت. ولی بعدها خود را «مزدشتی» می‌گفت و خود را، همچون آشتی‌دهنده اندیشه زرتشت و مزدک، پایه‌گذارِ این آیینِ نوین می‌شناخت.
زرتشت و مزدک، پایه‌گذارِ این آیینِ نوین می‌شناخت. چپ‌گرایی. با اینکه او نخست به سیاست گرایش داشت ولی پس از رویداد ۲۸ مرداد از سیاست تا مدتی روی گرداند. چندی بعد با نیما یوشیج و شیوه سرایندگی او آشنا شد. شاهکار اخوان ثالث شعر «زمستان» است. گفته می‌شود او از نزدیک شدن به صاحبان قدرت به همان اندازه پرهیز داشت که از پیوستن به صف انقلابیان. ارتباط با سید علی خامنه‌ای. درباره نوع ارتباط اخوان ثالث با سید علی خامنه‌ای سخنان گوناگون و بعضاً ضد و نقیضی مطرح شده‌است. برخی روایت‌ها قائل به این موضوع هستند که دعوتی از
برخی روایت‌ها قائل به این موضوع هستند که دعوتی از جانب سیدعلی خامنه‌ای جهت همکاری اخوان با انقلاب بوده و اخوان در پی رد این دعوت با محدودیت‌ها و بی‌مهری‌های زیادی روبرو شده‌است. در مقابل برخی منابع گفته‌اند او از دوستان دوران جوانی سید علی خامنه‌ای بوده و شواهدی مبنی بر ادامه‌دار بودن این دوستی تا آخر عمر اخوان ارائه کرده‌اند. سید علی خامنه‌ای نیز گفته با اخوان دوست بوده‌است. پایگاه اطلاع‌رسانی سید علی خامنه‌ای نیز عکسی از دست‌نوشته اخوان ثالث در دفتر یاداشت‌های سید علی خامنه‌ای منتشر و اعلام کرده‌است که
سید علی خامنه‌ای منتشر و اعلام کرده‌است که وی دستور دفن اخوان در مقبرةالشعرای آرامگاه فردوسی در توس را داده‌است. دربارهٔ این که این دو از مدت‌ها قبل از انقلاب یکدیگر را در محافل ادبی می‌دیده‌اند و سلام و علیکی داشته‌اند تردیدی وجود ندارد. اما درباره بعد از انقلاب نقل قولی از سید علی خامنه‌ای وجود دارد که برخی آن را مربوط به اخوان می‌دانند. سید علی خامنه‌ای در سال ۱۳۷۳ در یکی از دیدارهایش با مسئولان فرهنگی کشور بدون این که به نام خاصی اشاره کند خاطره‌ای را از سال ۱۳۵۸ نقل می‌کند: در اوایل انقلاب، یک‌وقت
از سال ۱۳۵۸ نقل می‌کند: در اوایل انقلاب، یک‌وقت سراغِ یکی از همین معاریف را - که با بنده آشنایی داشت و حالا از دنیا رفته‌است - گرفتم. … باری؛ به آن آشنای معروف تلفن زدم که «آقا، چطوری؟ رفیق، کجایی؟ انقلاب شده. خبر داری، نداری؟ نظام شاه رفته و اوضاع عوض شده و از این حرف‌ها.» ناگهان با لحنِ خیلی بدی شروع کرد به حرف زدن و گفت: «بنای ما بر این است که همیشه بر سلطه باشیم نه با سلطه». گفتم: «اوّلاً بنای بسیار غلطی است! مگر سلطه همیشه بد است که شما می‌خواهید "بر سلطه" باشید؟ نه؛ اگر سلطه خوب است، بیایید نوکر سلطه
باشید؟ نه؛ اگر سلطه خوب است، بیایید نوکر سلطه بشوید و "با سلطه" باشید. ثانیاً شما می‌خواهید "بر سلطه" باشید؟ خیلی خوب؛ سلطه آمریکا دارد پدر ما را درمی‌آورد… سال ۵۸ بود… می‌بینید سلطه آمریکا که بالاتر از همه است، چه کار می‌کند!؟ بر این سلطه باش و هر چه دلت می‌خواهد، بگو!» اِن و اون کرد؛ گوشی را گذاشتم و تا آخر هم سراغ او نرفتیم. اثبات این که این نقل مربوط به اخوان ثالث باشد خالی از دشواری نیست. چرا که اخوان، خصوصاً یا لااقل، در اوایل انقلاب گرایش ضدامپریالیستی داشته‌است؛ چنان‌که بسیاری از شعرا و هنرمندان
داشته‌است؛ چنان‌که بسیاری از شعرا و هنرمندان چپ‌گرا و مایل به سوسیالیسم در اوایل انقلاب چنین موضعی داشتند. اخوان در مصاحبه‌ای که در آذر ۱۳۵۸ با روزنامه بامداد کرده‌است دو موضع را چند بار تکرار می‌کند. نخست ابراز نگرانی از این که چهره اسلامی انقلاب مجالی برای طرح مسائل میهنی باقی نگذارد. دوم ضرورت حمایت از انقلاب تا پیروزی‌اش بر امپریالیسم. او در این زمینه می‌گوید: این انقلاب تجربه تازه‌ای برای ملت ماست که جنبه ضد امپریالیستی قوی هم دارد و ما باید این سیاست را تقویت کنیم و بعد که نوبت به طرح مسائل دیگر
را تقویت کنیم و بعد که نوبت به طرح مسائل دیگر رسید، آنگاه حرف‌های اساسی‌مان را از لحاظ بعضی جنبه‌های خشونت‌آمیزِ دیکتاتوری انقلابی مطرح کنیم و جلوی آن بایستیم. وقتی این انقلاب بتواند بار خودش را به منزل برساند و به هدف‌های ضد امپریالیستی خودش برسد، آنگاه مسائل را طرح خواهیم کرد. … معتقدم که حالا صلاح نیست اختلاف‌نظرها را آن‌چنان طرح کنیم که سدی برای انقلاب بشود. روشنفکران به اعتقاد من بایستی انقلاب را با جان و دل تأیید کنند تا زمانی که سنگرهای اصلی هدف‌های انقلابی فتح شود و معتقدم که باید بعضی اوضاع
انقلابی فتح شود و معتقدم که باید بعضی اوضاع ناخوشایندی را که می‌بینیم به روی گُلِ انقلاب و هدف‌های عالی‌اش در این مبارزه سرسختانه و عمقی و اساسیِ ضد امپریالیستی ببخشیم و هدف‌های اصلی انقلاب را دنبال کنیم و بعد در مسائل دیگر، مجال طرح دعاوی خواهد بود یا امیدواریم که لااقل باشد. این حمایت مجدانه اخوان ثالث از وجهه ضدامپریالیستی انقلاب آن هم در ماه‌های پایانی سال ۵۸ باور این که نقل قول مربوط به ضدیت با سلطه داخلی و پرهیز از همراهی با انقلاب از جانب او بوده باشد را دچار مشکل می‌کند. تنها منبع دست اولی که برای
را دچار مشکل می‌کند. تنها منبع دست اولی که برای چند روایت دربارهٔ خصومت اخوان با خامنه‌ای وجود دارد فرج سرکوهی است. روایت اول روایت مربوط به نقل قول لزوم این که "همیشه بر سلطه باشیم نه با سلطه" است که اشکال‌پذیری آن در بالا طرح شد. روایت دیگر که سرکوهی آن را در ادامه روایت فوق می‌آورد این است که: اخوان برای من و تنی دیگر گفت که چند روز پس از رد پیشنهاد خامنه‌ای چند نفری در خیابان راه بر اخوان می‌بندند و او را به شدت کتک می‌زنند. حقوق بازنشستگی اخوان نیز قطع می‌شود. … آقای خامنه‌ای در یکی از خطبه‌های نماز
می‌شود. … آقای خامنه‌ای در یکی از خطبه‌های نماز جمعه خود اخوان را "هیچ" خطاب کرد و اخوان یکی از زیباترین شعرهای زبان فارسی را با مطلع "هیچیم و چیزی کم" در پاسخ به او سرود. در مورد این روایت نیز تردیدهایی مطرح شده‌است. اولاً تا کنون سندی از خطبه‌ای که در آن اخوان صریحاً یا تلویحاً "هیچ" خوانده شده باشد ارائه نشده‌است. ثانیاً چون این روایت در ادامه روایت مربوط به ضدیت با سلطه طرح شده منطقاً باید خطبه مورد اشاره در سال ۱۳۵۸ یا کمی بعد از آن ارائه شده باشد. اما شعر "هیچیم و چیزی کم" در بهار ۶۹ و چند ماه قبل از
شعر "هیچیم و چیزی کم" در بهار ۶۹ و چند ماه قبل از فوت اخوان سروده شده‌است. اگر هم خطبه مربوط به اواخر ۶۸ یا اوایل ۶۹، یعنی نزدیک به سرودن شعر، بوده باشد باز وجود چنین خطبه‌ای اثبات نشده‌است. همچنین اخوان در ویدئوی شعرخوانی "هیچیم و چیزی کم" که در ویژه‌برنامه رشید کاکاوند پیرامون او بازنشر شد اشاره می‌کند که این شعر را پس از مبهوت ماندن در برابر زیبایی یک درخت هلو که در حیاط دیده سروده‌است. مرتضی امیری اسفندقه نیز این شعر را نامربوط به موضوع بگومگو با خامنه‌ای و در ادامه هیچ‌سرایی‌های شاعرانی چون خاقانی،
و در ادامه هیچ‌سرایی‌های شاعرانی چون خاقانی، حافظ، بیدل و سهراب سپهری می‌داند و از رابطه عاطفی اخوان با خامنه‌ای سخن می‌گوید. برخی منابع مانند دویچه وله نیز ادعای سرکوهی مبنی بر قطع حقوق بازنشستگی اخوان بعد از رد دعوت خامنه‌ای را تکرار کرده‌اند. اما منبع دست اول بی‌طرفی در این ادعاها دیده نمی‌شود. ضمن این که اصل روایت‌ها نیز دچار تناقضاتی درونی است. همچنین دویچه وله در گزارش خود می‌گوید: «برخی از اخوان انتقاد می‌کنند که یک ماه پیش از مرگش در مصاحبه‌ای که در مجلهٔ دنیای سخن منتشر شد گفته بود، حاضر است برای
مجلهٔ دنیای سخن منتشر شد گفته بود، حاضر است برای بازگشت چند شاعر مقیم خارج، از جمله اسماعیل خویی پیش خامنه‌ای برود و "روبیندازد." اخوان که چند ماه پیش از مرگش به دعوت "خانه فرهنگ‌های جهان" به آلمان آمده بود، این صحبت را در جمع‌های خصوصی نیز تکرار می‌کرد.» انتقادی که دویچه وله به صورت مبهم آن را به "برخی" نسبت می‌دهد استوار بر این پیش‌فرض است که اخوان در برهه‌ای با خامنه‌ای خصومت شخصی داشته‌است. اما خود این پیش‌فرض گواهی جز نقل قول فرج سرکوهی ندارد که آن هم با توجه به خصومت سرکوهی با جمهوری اسلامی نیاز به
با توجه به خصومت سرکوهی با جمهوری اسلامی نیاز به طرح منابع بیشتر و نزدیک‌تر به موضوع را جلوه‌گر می‌سازد. علاوه بر این، سخن خودِ اخوان در باب وساطت افرادی نظیر اسماعیل خویی نیز با فرض اختلاف بین او و خامنه‌ای تعارض دارد. اخوان در این باره می‌گوید: بعضی از این‌ها هم البته از عزیزان خودمان هستند مثل دکتر اسماعیل خویی و نعمت آزرم و همین‌طور چند شاعر خوب دیگر هم دیدم. و من خیلی دلم می‌خواهد اجازه‌ای بیابم از دولت جمهوری اسلامی، از آقای خامنه‌ای که اهل ذوق و فضل هستند، مرد فاضل و با شرفی هستند، من دلم می‌خواهد
هستند، مرد فاضل و با شرفی هستند، من دلم می‌خواهد اگر بشود و راه باشد از عطوفت اسلامی ایشان بهره‌ای بردارم. بعضی از شعرای آن طرف، آدم‌های خوبی هستند. آدم‌های با شرفی هستند، من تضمین می‌کنم شرافت و پاکدامنی و صداقت و صمیمیت آن چند نفری که می‌شناسم. حالا یک‌وقتی آمده‌اند یک چیزی گفته‌اند. فرض کن کرکری هم خوانده‌اند، اما نمی‌گویم پشیمان مطلق ناجور، بلکه یحتمل حالا در جو غربت و چه و چه‌ها، بعید نیست که بسیاری از راه را با ندامت‌گونه‌ای در ذهن برگشته‌اند، بسیاری جزم‌ها را توخالی یافته‌اند و از این قبیل حرف‌ها و
جزم‌ها را توخالی یافته‌اند و از این قبیل حرف‌ها و حیف هم هستند، از جمله مثلاً من به اسماعیل خویی گفتم … اگر بخواهی من می‌روم رو می‌اندازم پیش آقای خامنه‌ای، من برای خودم رو نینداخته‌ام برای تو و امثال تو می‌روم رو می‌اندازم. عطوفت اسلامی هم سابقه دارد، سعه صدر به همچنین، احتمالاً در این‌ها هست، و البته که هست، من جناب خامنه‌ای را از دیرباز می‌شناسم، آدم درست و سلیمی است. من درباره او یک کلمه ناجور هم حتی از مخالفش نشنیده‌ام. الان هم الحمدلله در اوج است. رهبر مسلمین جهان است. من می‌روم پیش ایشان که رو
رهبر مسلمین جهان است. من می‌روم پیش ایشان که رو بیندازم. به شرطی که شماها برگردید و در مملکت خودتان خدمت کنید. گفت «تو بر من حق ولایت داری البته. به شرطی که بیایم و بتوانم برگردم مثل بسیاری دیگر.» گفتم به چشم، این را هم می‌گویم. و فکر می‌کنم پیش آقای خامنه‌ای آن قدر، قدر و اعتبار داشته‌ام که یحتمل رویم را زمین نیندازد. این تعابیر اخوان درباره خامنه‌ای به گونه‌ای است که بعید می‌نماید زمانی میان او و خامنه‌ای خصومتی بوده باشد. کتاب‌شناسی. سایر آثار. برخی از نامه‌های اخوان نیز در کتابِ "با یادهای عزیز گذشته"
اخوان نیز در کتابِ "با یادهای عزیز گذشته" (۱۳۸۴) منتشر شده است.
گاهشماری عبری که در میان ایرانیان یهودی‌تبار به آن تقویم مختط یا مختلط نیز گفته می‌شود، آغاز آفرینش آدم بر اساس کتاب پیدایش از تورات را مبدأ خود می‌داند و بر بنیاد سال‌های خورشیدی و ماه‌های قمری استوار است و به لحاظ کسری ده‌روزه سال قمری نسبت به خورشیدی، هر سه یا دو سال، یک سال سیزده (۱۳) ماهه محاسبه می‌شود تا تناسب سال‌ها و ماه‌ها برقرار بماند. این گاه‌شماری بر سه‌پایه استوار است: هر ماه نو با حلول ماه محاسبه می‌شود، که هر ۲۹٫۵۳ روز پدیدار می‌شود. گاه‌شماری متشکل از ۱۲ ماه ۲۹ یا ۳۰ روزه است. هر سال قمری که
متشکل از ۱۲ ماه ۲۹ یا ۳۰ روزه است. هر سال قمری که دوازده ماه داشته باشد در نهایت ۳۵۴٫۳۶ روز خواهد بود. یا این که هر سال (یک بار گردش کامل زمین به دور خورشید) ۳۶۵٫۲۵ روز خواهد بود. تحلیل بخش‌ها. برابر اعتقاد بنی‌اسرائیل، نخستین دستور خدا (یهوه) به بنی‌اسرائیل، تعیین حلول ماه عبری نیسان به عنوان مبدأ شمارش ماه‌های سال می‌باشد و آن‌ها معتقدند خدا به مُوشه (موسی) و اَهَرون (هارون) در سرزمین مصر چنین گفته: این ماه (نیسان) برای شما آغاز ماه‌ها باشد، این ماه برای شما نخستین ماه از ماه‌های سال خواهد بود. بر این
شما نخستین ماه از ماه‌های سال خواهد بود. بر این اساس، تعیین شماره روزها، آغاز ماه‌ها و شمارش سال‌ها از مهم‌ترین موضوعات مورد توجه علمی یهود بوده‌است. طبق فرمان خداوند، اعیاد سه‌گانه یهود (پسح: سالگرد خروج بنی اسرائیل از مصر- شاووعُوت: نزول تورات در کوه سینا- سوکُوت: جشن سایه بان‌ها) می‌بایست در زمان مقرر و با آیین نیایش ویژه برگزار گردد. همچنین روزهای رُوش هَشانا (آغاز سال نو) و یوم کیپور (روزه بزرگ برای بخشش گناهان) که با آداب و احکام خاص همراه هستند، می‌بایست به دقت تعیین گردند، چرا که بنا بر اعتقاد
می‌بایست به دقت تعیین گردند، چرا که بنا بر اعتقاد یهودیان، در چنین ایامی است که خداوند سرنوشت یک سال گذشته را بررسی کرده و چگونگی وضعیت و گذران زندگی را برای سال آینده، رقم می‌زند. افزون بر این جدا کردن تِروما (سهم کوهنها) و مَعَسِر (یک دهم) از محصول و جانوران و استفاده از میوه درختان غرس‌شده وابسته به تعیین دقیق روزها و ماه‌های سال بود. دانستن شماره سال‌ها نیز از این جهت حائز اهمیت بود که بنا به فرمان خداوند در تورات، در پایان هر دوره هفت ساله، سال شِمیطا فرا می‌رسید که در آن امور کشاورزی تعطیل می‌شد و
فرا می‌رسید که در آن امور کشاورزی تعطیل می‌شد و گروهی از محکومان جرائم مالی آزاد می‌شدند. در پایان هفت دوره ۷ ساله نیز در سال پنجاهم، سال یووِل فرا می‌رسید که آن نیز شامل احکام ویژه خود بود و از این جهت، شمردن سال‌ها نیز بسیار اهمیت داشت. طبق آیه یادشده در بالا، ماه‌های عبری، با حلول ماه آغاز می‌شود و با حلول ماه بعدی (یعنی یک دور گردش ماه به دور زمین) پایان می‌یابد. زمان دقیق شروع ماه، هنگامی است که کره ماه بین زمین و خورشید قرار دارد و در این حالت رؤیت‌پذیر نمی‌باشد. این زمان به زبان عبری «مُولاد» به
نمی‌باشد. این زمان به زبان عبری «مُولاد» به معنی «تولد» نام دارد. فاصله زمانی بین دو مولاد برابر ۲۹ روز و ۱۲ ساعت و ۴۴ دقیقه و ۳/۱۳ ثانیه است. بنابراین یک سال قمری ۳۵۴ روز و ۸ ساعت و ۴۸ دقیقه و ۶۶ ثانیه خواهد بود و از سال خورشیدی که حدود ۳۶۵ روز و ۶ ساعت است، ۱۰ روز و ۲۱ ساعت و ۱۱ دقیقه و ۱۸ ثانیه کوتاه‌تر است و این تفاوت موجب گردش ماه‌های قمری نسبت به سال خورشیدی می‌شود. از سوی دیگر، برابر فرمان تورات، سالگرد خروج بنی‌اسرائیل از مصر (عید پسح) همواره باید در اوایل بهار جشن گرفته شود و جشن سایه‌بان‌ها
در اوایل بهار جشن گرفته شود و جشن سایه‌بان‌ها (سوکُوت) نیز باید در اوایل پاییز برگزار گردد. چنانچه سال عبری طبق ماه‌های قمری شمرده شود، پس از گذشت ۹ سال، عید پسح از اول بهار به آخر پاییز منتقل خواهد شد. و این در حالی است که این اعیاد و جشن‌ها علاوه بر یادبود مذهبی و تاریخی، جنبه کشاورزی نیز دارند. عید پسح هنگام برداشت گندم، عید شاووعوت هنگام تقدیم نوبرانه برداشت جو و عید سوکوت هنگام تقدیم نوبرانه محصولات تابستانی است. روزهای ویژه توبه (روش هشانا و کیپور) نیز می‌بایست در محدوده زمانی اوایل پاییز قرار گیرند.
می‌بایست در محدوده زمانی اوایل پاییز قرار گیرند. برای تطبیق این دو موضوع (قمری بودن ماه‌ها و تطابق اعیاد و مناسبت‌ها با سال خورشیدی) چنین مقرر شد که هر ۲ یا ۳ سال یک بار، سال کبیسه اعلام شده و یک ماه به آن افزوده شود (سال ۱۳ ماهه). بدین‌سان از چرخش ماه‌ها و مناسبت‌ها نسبت به سال خورشیدی جلوگیری می‌شود. اعلام سال کبیسه در آغاز به‌دست مجمع عالی روحانیون یهود و به صورت مشورتی انجام می‌گرفت، همان‌گونه که شروع ماه‌هایی که اعیاد مهم در آن‌ها قرار داشت، با رؤیت حلول ماه از سوی همین مجمع و فرستادن پیک به
رؤیت حلول ماه از سوی همین مجمع و فرستادن پیک به سرزمین‌های یهودی‌نشین اعلام می‌شد. علما و دانشمندان یهود برای تنظیم و تثبیت گاه‌شماری عبری کوشش بسیار نمودند و در حدود سال ۴۱۱۰ عبری (۱۶۵۰ سال پیش) شکل نهایی و امروزی گاه‌شماری عبری به‌دست دانشمندی به نام «هیلل دوم» تدوین شد. مبنای سرآغاز شمارش تقویم عبری، آفرینش آدم در نظر گرفته شده‌است. طبق گفتار تورات، خداوند در شش دوره یا شش شبانه‌روز جهان را آفرید و در آخرین دوره، بشر متعقّل را خلق کرد. پس از آن تورات به‌طور دقیق، عمر آدم نخستین را ذکر می‌کند و تاریخ
به‌طور دقیق، عمر آدم نخستین را ذکر می‌کند و تاریخ جهان (یهود) را با ذکر طول عمر نسل‌های پسین آدم تا نوح، ابراهیم، موسی و همچنین انبیای بعدی بنی‌اسرائیل تا حدود اوایل آبادی معبد دوم بت هَمیقداش (بیت‌المقدس) شرح می‌دهد. با محاسبه این سال‌ها از مبدأ یادشده، طول تاریخ گته‌شماری عبری به ۵۷۸۲ سال (در ۱۴۰۰ هجری خورشیدی) می‌رسد. این تقویم از دورهٔ ۱۹ ساله تشکیل شده‌است. دلیل گزینش شماره ۱۹ آن است که هر دوره نوزده‌ساله که ۱۲ سال آن سال‌های معمولی و ۷ سال آن کبیسه باشد دقیقاً برابر با زمان ۱۹ سال خورشیدی خواهد بود
دقیقاً برابر با زمان ۱۹ سال خورشیدی خواهد بود (دوره نوزده ساله فقط یک ساعت و ۴۸۵/۱۰۸۰ ساعت از مجموع زمان ۱۹ سال خورشیدی بیشتر خواهد بود که به حساب نمی‌آید). درنتیجه در این دوره، ماه‌ها قمری و همه سال‌ها خورشیدی خواهند بود.با دانستن زمان حلول هر دوره ۱۹ ساله و افزودن زمان ۲ روز و ۱۶ ساعت و ۵۹۵/۱۰۸۰ می‌توان به راحتی و با دقت زمان حلول دوره بعدی ۱۹ ساله را محاسبه کرد. سال‌های کبیسه (۱۳ ماهه) در هر دوره عبارتند از، سال سوم، ششم، هشتم، یازدهم، چهاردهم، هفدهم و نوزدهم. برای تعیین سال‌هایی که کبیسه هستند، آن سال
برای تعیین سال‌هایی که کبیسه هستند، آن سال را بر عدد ۱۹ تقسیم می‌کنیم، اگر عدد باقی‌مانده یکی از اعداد ۳ ،۶ ،۸ ،۱۱ ،۱۴ ،۱۷ یا ۱۹ باشد، آن سال کبیسه خواهد بود. برای نمونه در تقسیم سال ۵۷۶۰ بر عدد ۱۹، عدد ۳ باقی می‌ماند که جزو سالهای کبیسه است. ماه‌های عبری در آغاز نام مشخص نداشتند و در تورات و سیر متون مذهبی و کهن یهود، ماه‌ها با یادکرد شماره (ماه اول، ماه دوم و…) نام برده شده‌اند. سپس بر اثر حمله بخت‌النصر به سرزمین مقدس و به اسارت رفتن یهودیان به بابِل، با تأثیرپذیری از فرهنگ بابلی، ماه‌های عبری نام‌هایی
تأثیرپذیری از فرهنگ بابلی، ماه‌های عبری نام‌هایی ویژه به خود گرفتند. ترتیب ماه‌های عبری با توجه به ماه‌های ایرانی به شرح زیر هستند (خاطرنشان می‌شود که این ماه‌ها هر سال در محدودهٔ ۲۰ روزه نسبت به ماه‌های ایرانی در نوسان هستند): چون دوران چرخش ماه به دور زمین سی روز کامل نیست بلکه ۲۹ روز و ۱۲ ساعت و ۴۴ دقیقه است و نمی‌توان اعلام اول ماه را در بخشی از روز اعلام کرد، همان‌طور که در سِفِر بَمیدبار فصل ۱۱ و آیه ۲۰ آمده‌است «تا روزهای یک ماه»؛ و از این آیه علمای یهود نتیجه گرفته‌اند که روزها را می‌توان برای شروع
نتیجه گرفته‌اند که روزها را می‌توان برای شروع ماه برشمرد ولی ساعت‌ها را نه، به این دلیل برای کامل بودن روز، ماه‌های سال قمری را تقریباً به‌طور متناوب ۲۹ روزه و ۳۰ روزه تعیین کرده‌اند. با دانستن زمان حلول ماه پیشین (کنونی) و افزودن زمان یک روز و دوازده ساعت و ۷۹۳/۱۰۸۰ ساعت می‌توان زمان حلول ماه پسین را محاسبه کرد و با افزودن زمان مذکور به حلول ماه بعد و ماه‌های آینده حتی تا پایان جهان می‌توان حلول ماه‌ها را محاسبه کرد. طبق آیه‌ای که از تورات یاد شد، خدا ماه نیسان را که خروج بنی‌اسرائیل از مصر در آن واقع
نیسان را که خروج بنی‌اسرائیل از مصر در آن واقع شده‌است، اول ماه‌های عبری قرار داد و سایر ماه‌ها به نسبت این ماه شمرده می‌شوند (طبق ترتیب بالا) اما مبدأ شمارش سال در گاه‌شماری عبری یا به دیگر سخن، آغاز سال نو (تقویمی) از ماه تیشری (هفتمین) محسوب می‌گردد. نیز روشن است که در سال‌های ۱۳ ماهه، ماه اَدار دوم به ترتیب ماه‌ها افزوده می‌شود. در این صورت مناسبت‌هایی که در ماه اَدار قرار دارند (مانند جشن پوریم) در دومین اَدار برگزار می‌گردند. در گاه‌شماری عبری، سه گونه «سال» از نظر شمار روزهای آن وجود دارد. با توجه
«سال» از نظر شمار روزهای آن وجود دارد. با توجه به این که سال قمری برابر ۳۵۴ روز و ۸ ساعت و ۴۸ دقیقه می‌باشد، برای آسانی شمارش، در هر دوره به ترتیب نخستین سال (غیر کبیسه) را ۳۵۳ روز در نظر می‌گیرند و آن را سال «ناقص» می‌نامند. دومین سال ۳۵۴ روز بوده و سال «عادی» نام دارد و سومین سال ۳۵۵ روز و با نام «کامل» شناخته می‌شود. هر یک از این سال‌ها اگر کبیسه باشد به ترتیب ۳۸۳ روز (سال ناقص)، ۳۸۴ روز (سال عادی) و ۳۸۵ روز (سال کامل) خواهد بود. یکی از دلایل تنظیم تقویم به روش مزبور آن است که تا حد امکان سه روز تعطیل
به روش مزبور آن است که تا حد امکان سه روز تعطیل مذهبی به‌طور متوالی واقع نشود؛ زیرا در اکثر اعیاد مذهبی، انجام کار به مدت یک یا دو روز حرام اعلام شده‌است و قرارگیری این روزها بلافاصله پیش یا پس از روز شنبه که در آن نیز کار کردن منع شرعی دارد، ایجاد اشکال می‌کند؛ لذا مقرراتی به شرح زیر دربارهٔ گاه‌شماری عبری وضع شده‌اند: جهت سهولت در تنظیم گاه‌شماری، علمای یهود (مانند هارامبام- موسی بن میمون) جداول چند صد ساله یا حتی هزارساله گاه‌شماری عبری را استخراج کرده‌اند که با اندک تجربه و دقت در قوانین، تقویم هر سال
که با اندک تجربه و دقت در قوانین، تقویم هر سال عبری محاسبه‌پذیر است. برای نمونه، هم‌اکنون جداول تقویم عبری تا سال ۶۰۰۰ عبری (۲۴۰ سال آینده) تنظیم شده و آماده هستند. اول ماه نو عبری «رُوش حُودِش» نام دارد. در گذشته‌های دور، در این روز آیین ویژه‌ای برگزار می‌شد اما امروزه تنها یک نوبت نماز اضافی به نام «موساف» به همراه متن ویژه «هَلِل» به معنی ستایش خداوند خوانده شده و آیاتی از تورات نیز قرائت می‌گردد. هر چند که برگزاری مراسم سوگواری یا گرفتن روزه نیز در آن منع شده‌است. درباره ماه‌هایی که ۳۰ روزه هستند، آیین
شده‌است. درباره ماه‌هایی که ۳۰ روزه هستند، آیین سال نو - روش حودش - دو روز برگزار می‌شود (روز سی‌ام ماه کهنه و روز نخست ماه نو). در یکی از شب‌های میان هفتم تا چهاردهم هر ماه نیز دعایی به نام - دعای ماه نو - خوانده می‌شود و توانایی خداوند در تنظیم مدارات و گردش اجرام آسمانی (مانند ماه) ستایش می‌شود. همچنین بنا بر باور یهودیان، هر ۲۸ سال یک بار منظومه خورشیدی و در میانه آن خورشید، به نقطه و مداری که در روز آفرینش قرار داشته‌است داخل می‌شود و به همین جهت در هر ۲۸ سال یک بار، آیین ویژه شکرگزاری با نام «دعای
هر ۲۸ سال یک بار، آیین ویژه شکرگزاری با نام «دعای آفتاب» برگزار می‌شود. آخرین دعای آفتاب در روز چهارشنبه ۴ نیسان سال ۵۷۴۱ عبری (۱۹ فروردین ۱۳۶۰ خورشیدی) بود و در روز پنجشنبه ۵ نیسان سال ۵۷۶۹ عبری (فروردین ۱۳۸۸ خورشیدی) برگزار شدند. در خور یادآوری است که تاریخ مراسم شرعی یهود (مانند بَرمیصوا و بَت میصوا - زمان به تکلیف رسیدن پسر و دختر - و سالگرد درگذشت) بر بنیاد گاه‌شماری عبری سنجیده می‌شوند. برای تبدیل تاریخ عبری به هجری خورشیدی، از یکم فروردین تا ۲۲ شهریور رقم ۴٬۳۸۱ و از ۲۳ شهریور تا پایان اسفند رقم
رقم ۴٬۳۸۱ و از ۲۳ شهریور تا پایان اسفند رقم ۴٬۳۸۲ از سال عبری کاسته می‌شود. برای مثال اردیبهشت ۵۷۶۰ با کسر ۴٬۳۸۱ معادل ۱۳۷۹ خورشیدی خواهد شد. برای تبدیل تقریبی سال عبری به میلادی باید ۳۷۶۰ سال را از تاریخ عبری کسر کرد. از نامدارترین مستخرجان گاه‌شماری عبری در ایران می‌توان از سلیمان کهن صدق یاد کرد. در اغلب کشورهای یهودی‌نشین جهان، تقویم‌های عبری مطابق با سال میلادی تنظیم و منتشر می‌شوند و در ایران رسم بر این بوده‌است که تقویم طبق سال عبری (از مهرماه) منتشر می‌شود.
فلورانس (به ایتالیایی: Firenze) پایتخت منطقه توسکانی در کشور ایتالیاست. این شهر پرجمعیت‌ترین شهر توسکانی نیز به‌شمار می‌رود و طبق آمار سال ۲۰۲۵، جمعیت آن حدود ۳۶۲٬۳۵۳ نفر است، در حالی که جمعیت منطقه کلان‌شهری فلورانس به ۹۸۹٬۴۶۰ نفر می‌رسد. در قرون وسطی، فلورانس یکی از مراکز اصلی تجارت و امور مالی اروپا بود و از ثروتمندترین شهرهای آن دوران محسوب می‌شد. بسیاری از پژوهشگران، فلورانس را زادگاه رنسانس می‌دانند—دوره‌ای که این شهر به مرکزی برجسته در زمینه‌های هنری، فرهنگی، تجاری، سیاسی، اقتصادی و مالی تبدیل شد. در
فرهنگی، تجاری، سیاسی، اقتصادی و مالی تبدیل شد. در آن زمان، فلورانس به جایگاهی با نفوذ عظیم در ایتالیا، اروپا و حتی فراتر از آن دست یافت. تاریخ سیاسی این شهر پر فراز و نشیب بوده و شامل دوره‌هایی از حکومت خاندان قدرتمند مدیچی و همچنین انقلاب‌های مذهبی و جمهوری‌خواهانه متعدد است. بین سال‌های ۱۸۶۵ تا ۱۸۷۱، فلورانس به‌عنوان پایتخت پادشاهی ایتالیا خدمت می‌کرد. گویش فلورانسی پایه‌ای برای زبان ایتالیایی معیار امروزی است و به‌دلیل اعتبار آثار ادبی بزرگان چون دانته آلیگیری، پترارک، جووانی بوکاچیو، نیکولو ماکیاولی و
پترارک، جووانی بوکاچیو، نیکولو ماکیاولی و فرانچسکو گوئیچاردینی، به زبان فرهنگ در سراسر ایتالیا تبدیل شد. گالری اوفیتزی، گالری آکادمیا، موزه ملی سن مارکو، کاسا بوناروتی، موزه ملی بارجلو و موزه گالیله ازجمله مهم‌ترین موزه‌های فلورانس هستند. ریشه‌شناسی. نام «فیرنزه» (Firenze) از واژه لاتین Florentiae گرفته شده که شکل مکانی (locative) واژه Florentia است. این نام در اصل معنای خوش‌یمنی و سعادت را منتقل می‌کند و ریشه آن از فعل لاتین florēre به‌معنای «شکوفا شدن» یا «گل دادن» گرفته شده است. به‌عبارتی، فلورانس در
یا «گل دادن» گرفته شده است. به‌عبارتی، فلورانس در زبان لاتین شهری است که «در حال شکوفایی» یا «گل‌باران» تصور می‌شده—نامی که با روح هنری و فرهنگی این شهر کاملاً هم‌خوانی دارد. تاریخچه. فلورانس در سال ۸۰ میلادی توسط ژنرال رومی، لوسیوس کورنلیوس سولا، بنیاد شد. او این محل را به عنوان سکونتگاهی برای سربازان بازنشسته خود بنیاد گذاشت و آن را فلوئنتیا (Fluentia) نامید که به معنای «جریان آب» است و به محل قرارگیری این شهر بین دو رودخانه اشاره دارد. نام فلوئنتیا بعدها به شکل فلورنتیا (Florentia) و فیرنتزه درآمد. نام
به شکل فلورنتیا (Florentia) و فیرنتزه درآمد. نام فلورانس که در فارسی رواج دارد شکل فرانسوی این نام است. شهر فلورانس از سال ۱۸۶۵ تا ۱۸۷۰ پایتخت پادشاهی ایتالیا بوده‌است. در سده‌های میانه فلورانس کانون بازرگانی و امور مالی اروپا بوده و بعدها رنسانس ایتالیا از این شهر آغاز شد. خاندان مدیچی سال‌های طولانی در شهر فلورانس فرمان‌روایی داشتند. انواع هنر به‌ویژه هنر معماری و مجسمه‌سازی در شهر فلورانس جایگاه ویژه‌ای داشته و دارد به طوری که این شهر را به یکی از مهم‌ترین مراکز هنری اروپا تبدیل کرده‌است. فلورانس هم
مراکز هنری اروپا تبدیل کرده‌است. فلورانس هم چنین دارای بیش از چهل موزه و نگارخانهٔ هنری می‌باشد که مهم‌ترین آن‌ها گالری اوفیتزی و پالاتزو پیتی به‌شمار می‌آید. رومی فلورانس. فلورانس در سال ۵۹ پیش از میلاد توسط رومی‌ها بنیان‌گذاری شد؛ به‌عنوان یک مستعمره برای سربازان کهنه‌کار، و با الگویی مشابه اردوگاه‌های نظامی طراحی گردید. این شهر در امتداد جاده ویّا کاسیا (Via Cassia) قرار داشت—مسیر اصلی میان رم و شمال ایتالیا—و در دل دره حاصل‌خیز رود آرنو واقع شده بود. به‌دلیل موقعیت جغرافیایی ممتاز و دسترسی به منابع
به‌دلیل موقعیت جغرافیایی ممتاز و دسترسی به منابع طبیعی، این سکونت‌گاه به‌سرعت به یک مرکز تجاری مهم تبدیل شد. در سال ۲۸۵ میلادی، فلورانس به‌عنوان پایتخت منطقه توسکیا (Tuscia) انتخاب گردید، که نشان‌دهنده رشد و اهمیت روزافزون آن در ساختار اداری و اقتصادی امپراتوری روم بود. ظهور خاندان مدیچی. در حدود سال ۱۳۲۵، فلورانس در اوج رشد جمعیتی خود قرار داشت؛ جمعیت شهری ممکن بود به ۱۲۰٬۰۰۰ نفر برسد و جمعیت روستایی اطراف شهر نیز احتمالاً نزدیک به ۳۰۰٬۰۰۰ نفر بود. اما در سال ۱۳۴۸، شیوع طاعون سیاه بیش از نیمی از جمعیت را