payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مرگ‌های بی‌مورد منجر شود، زیرا سربازان و ملوانان مجبور بودند منتظر بمانند تا «خون هم‌نژاد» دریافت کنند. تا پایان جنگ، صلیب سرخ آمریکا به اندازه کافی خون فراهم کرده بود که برای بیش از شش میلیون بسته پلاسما کافی باشد. بیشتر پلاسماهای اضافی به ایالات متحده بازگشت و برای استفاده‌های غیرنظامی مورد بهره‌برداری قرار گرفت. در طول جنگ کره، سرم آلبومین جایگزین پلاسمای خشک برای استفاده در میادین جنگ شد. اهدای پلاسما. پلاسما، به عنوان یک فراورده خونی که از اهداهای خون تهیه می‌شود، در انتقال‌های خون استفاده می‌شود و
تهیه می‌شود، در انتقال‌های خون استفاده می‌شود و معمولاً به شکل پلاسمای منجمد تازه (اف‌اف‌پی) یا پلاسما منجمد ظرف ۲۴ ساعت پس از خون‌گیری (پی‌اف۲۴) است. در هنگام اهدای خون کامل یا انتقال گلبول‌های قرمز خون (پی‌آر‌بی‌سی)، گروه خونی -O بیشترین محبوبیت را دارد و به عنوان «اهداکننده جهانی» شناخته می‌شود، زیرا هیچ آنتی‌ژن ای یا بی ندارد و می‌تواند به‌طور ایمن به اکثر گیرندگان تزریق شود. گروه خونی +AB نوع «گیرنده جهانی» برای اهداهای پی‌آربی‌سی است. با این حال، وضعیت برای پلاسما کمی متفاوت است. مراکز اهدای خون گاهی
برای پلاسما کمی متفاوت است. مراکز اهدای خون گاهی تنها پلاسما را از اهداکنندگان AB از طریق آفرزیس جمع‌آوری می‌کنند، زیرا پلاسما آنها حاوی آنتی‌بادی‌هایی نیست که ممکن است با آنتی‌ژن‌های گیرنده واکنش متقابل نشان دهند. به همین دلیل، AB معمولاً به عنوان «اهداکننده جهانی» برای پلاسما در نظر گرفته می‌شود. برنامه‌های ویژه‌ای برای تأمین نیازهای اهداکنندگان پلاسما مرد AB وجود دارد، زیرا نگرانی‌هایی در مورد آسیب حاد ریه مرتبط با تزریق (تی‌آرای‌ال‌آی) و اهداکنندگان زن که ممکن است آنتی‌بادی‌های بیشتری در ترکیب سفید
زن که ممکن است آنتی‌بادی‌های بیشتری در ترکیب سفید داشته باشند، وجود دارد. با این حال، برخی از مطالعات نشان می‌دهد که با وجود افزایش آنتی‌بادی‌های سفید در زنان باردار، خطر تی‌آرای‌ال‌آی افزایش می‌یابد. بریتانیا. پس از نگرانی‌ها درباره گسترش بیماری نوع کروتزفلد-جاکوب (وی‌سی‌جی‌دی) از طریق تأمین خون، دولت بریتانیا تصمیم به کاهش تدریجی استفاده از پلاسما خون اهداکنندگان بریتانیایی گرفت و تا پایان سال ۱۹۹۹ تمام محصولات خونی تهیه شده با پلاسما از ایالات متحده وارد کرد. در سال ۲۰۰۲، دولت بریتانیا شرکت تامین خون
کرد. در سال ۲۰۰۲، دولت بریتانیا شرکت تامین خون آمریکایی به نام منابع زندگی گنجانده‌شده را خریداری کرد تا پلاسما را وارد کند. این شرکت به منابع پلاسمای بریتانیا (پی‌آریو‌کی) تغییر نام داد و صاحب آزمایشگاه محصولات بیولوژیک شد. در سال ۲۰۱۳، دولت بریتانیا ۸۰٪ از سهام پی‌آریوکی را به شرکت سرمایه‌گذاری آمریکایی بین کپیتال فروخت که برآورد می‌شد این معامله حدود ۲۰۰ میلیون پوند ارزش داشته باشد. این فروش با انتقاداتی در بریتانیا مواجه شد. در سال ۲۰۰۹، بریتانیا واردات پلاسما از ایالات متحده را متوقف کرد زیرا دیگر به
پلاسما از ایالات متحده را متوقف کرد زیرا دیگر به دلیل چالش‌های نظارتی و قضایی گزینه‌ای قابل قبول نبود. در حال حاضر (۲۰۲۴)، خون اهدا شده در بریتانیا توسط خدمات خون بریتانیا برای تولید اجزای خون پلاسما (پلاسما تازه منجمد (اف‌اف‌پی) و کرایوپریسیپیتات) مورد استفاده قرار می‌گیرد. با این حال، پلاسما از اهداکنندگان بریتانیایی هنوز برای تولید تجاری داروهای جدا شده از پلاسما استفاده نمی‌شود. پلاسمای خون مصنوعی. محلول شبیه‌سازی شده بدن (اس‌اف‌بی) محلولی است که غلظت یونی مشابه پلاسمای خون انسان دارد. اس‌اف‌بی معمولاً
مشابه پلاسمای خون انسان دارد. اس‌اف‌بی معمولاً برای اصلاح سطح ایمپلنت‌های فلزی و اخیراً در کاربردهای تحویل ژن استفاده می‌شود.
حفظ کاربری اراضی عبارت است از جلوگیری از تغییر نحوه استفاده از زمین‌های خاص توسط مالکان یا متصرفین آن، در صورتی که تغییر کاربری آنها آثار منفی طبیعی، اقتصادی، سیاسی، علمی یا فرهنگی به دنبال داشته باشد. در بعضی از کشورها نظیر استرالیا، از اراضی مقدس بومیان و در نقاط دیگر مثل چین، از اراضی که احتمالاً دارای آثار باستانی و فسیل هستند محافظت می‌شود. با اینحال در اکثر کشورهای دنیا، معمولاً زمین‌های. کشاورزی، جنگلها، مراتع، اراضی باتلاقی و سایر اراضی طبیعی مورد محافظت قرار می‌گیرند. با توجه به نوع مالکیت در
محافظت قرار می‌گیرند. با توجه به نوع مالکیت در کشورهای خاورمیانه، حفظ کاربری اراضی در این کشورها بیشتر در رابطه با اراضی کشاورزی به کار برده می‌شود. اراضی کشاورزی املاکی هستند که عملیات کشاورزی، باغداری یا تاک‌داری به صورت تقریباً مداوم روی آنها انجام گیرد یا به دلیل شرایط ویژه، استعداد بالایی برای کشاورزی داشته باشند. قوانین متعددی برای جلوگیری از تغییر کاربری اراضی کشاورزی تدوین شده و شیوه‌های تشویقی و بازدارنده نیز استفاده می‌شوند. حفاظت از کاربری زمین‌های کشاورزی در ایران به تازگی آغاز شده و به دلایل
کشاورزی در ایران به تازگی آغاز شده و به دلایل متعدد از جمله قانون‌های مبهم و ناقص، عدم انجام طرح‌های آمایش سرزمین، کمبود نیروی انسانی متخصص و قیمت بسیار بالای اراضی با کاربری مسکونی یا صنعتی، کارایی لازم را نداشته‌است. قانون گسترش قطب‌های کشاورزی مصوب ۵ خرداد ۱۳۵۴ اولین قانونی است که صریحاً روی حفاظت از زمین‌های کشاورزی تأکید دارد. با این حال این قانون صرفاً به زمین‌های کشاورزی واقع در قطب‌های کشاورزی محدود می‌شود. قانون حفظ کاربری اراضی زراعی و باغی مصوب ۳۱ خرداد ۱۳۷۴ نیز جهت جلوگیری از تغییر کاربری کلیه
خرداد ۱۳۷۴ نیز جهت جلوگیری از تغییر کاربری کلیه زمین‌های کشاورزی تصویب شد. با اینحال به دلیل موارد ابهام و نقص‌های بسیار زیاد در این قانون از جمله موارد استثنای متعدد (کمیسیون تبصره یک ماده یک قانون حفظ کاربری اراضی زراعی و باغ‌ها، اراضی مالکین کم درآمد و تغییرات کاربری نیاز بخش کشاورزی) و محدودیت حوزه عمل آن به اراضی کشاورزی خارج از محدوده قانونی شهر‌ها و شهرک‌ها، تأثیر ناچیزی در حفظ زمین‌های کشاورزی داشته‌است. به عنوان مثال، عدم دریافت عوارض نیاز بخش کشاورزی، به منظور ایجاد تغییرات کاربری موردنیاز مزرعه،
به منظور ایجاد تغییرات کاربری موردنیاز مزرعه، باغ یا تاکستان (نظیر تأسیسات آبیاری آن مزرعه) در نظر گرفته شده‌است. با اینحال به دلیل ابهام موجود، در عمل کلیه موارد تغییر کاربری که به هر نحوی به کشاورزی ارتباط پیدا می‌نمایند (از جمله احداث مرغداری یا گاوداری که نیاز بخش کشاورزی نمی‌باشند) نیاز بخش کشاورزی محسوب شده و از عوارض معاف می‌شوند. پانویس. در انگلیسی: (Agriculture, Horticulture, Viticulture) منابع. سازمان امور اراضی - مجموعه قوانین، مقررات و بخشنامه‌ها و دستور العمل‌های اجرایی - جلد دوم – زمستان ۱۳۸۲
و دستور العمل‌های اجرایی - جلد دوم – زمستان ۱۳۸۲ ه.خ. شاچری، عبدالکاظم – شجاعی، محمد – امامی، ابراهیم-باغبان، رضا-مجموعه قوانین و مقررات حفظ کاربری اراضی زراعی و باغ‌ها – سازمان امور اراضی – اسفند ۱۳۸۱ه. خ.
آرپی‌جی خانواده‌ای از «سلاح‌های ضد تانک» دوش‌پرتاب تولید شوروی است، که در آن راکتی با کلاهک حاوی مواد منفجره به سوی هدف شلیک می‌شود. واژه آرپی‌جی "(РПГ)" مخفف واژه به معنای «نارنجک‌انداز ضدتانک دستی» است. اولین نمونه آرپی‌جی در جنگ جهانی دوم با عنوان آرپی‌جی-۲ ساخته شده که طرح کلی آن به سلاح‌های ضد تانک آمریکایی بازوکا و آلمانی پانزرفاوست شباهت داشت. آرپی‌جی-۷ موفق‌ترین نمونه آرپی‌جی‌ها بود که اولین با در سال ۱۹۶۱ تولید شد. جدیدترین مدل این سلاح هم آرپی‌جی-۳۲ تولید سال ۲۰۱۰ روسیه است. از آرپی‌جی علاوه بر
تولید سال ۲۰۱۰ روسیه است. از آرپی‌جی علاوه بر تانک می‌توان علیه نفربرها، تجهیزات جنگی غیر زرهی و نیز برای تخریب ساختمان‌ها و سنگرهای بتونی و حتی بالگردهای ثابت استفاده کرد. یکی از شرکت‌های آمریکایی در نمایشگاه IDEX-2011 نسخه مدرنتری از ار پی جی ۷ ساخت روسیه را به نمایش گذاشت که‌ام کا ۷۷۷ نام دارد و دارای وزن۳/۵ کیلویی بدون موشک است؛ که از این نظر سبک‌تر از مدل روسی می‌باشد و این به دلیل استفاده از الیاف کربن برای ساخت این سلاح می‌باشد.آرپی جی های کشور روسیه از نظر سازه و ساختمانی در سطح بالاتری از سایر
از نظر سازه و ساختمانی در سطح بالاتری از سایر کشورها برخوردار هستند و در رده اول قرار می گیرند. کاربرد سنگرهای بتونی. از آرپی‌جی به‌طور گسترده‌ای در نبردهایی مثل جنگ ویتنام (توسط ویت‌کنگ‌ها و ارتش خلق ویتنام)، جنگ شوروی در افغانستان (توسط مجاهدین)، توسط استقلال‌طلبان آنگولا و نامیبیا (آفریقای جنوب غربی آن زمان) در جنگ با ارتش آفریقای جنوبی، در جنگ داخلی السالوادور (توسط مبارزان FMLN)، در جنگ ایران و عراق (توسط نظامیان نیروهای نظامی ایران) و نیز در سال‌های اخیر توسط استقلال طلبان چچنی در جنگ با روسیه،
اخیر توسط استقلال طلبان چچنی در جنگ با روسیه، نیروهای ضد آمریکایی در عراق، ببرهای تامیل در سری‌لانکا و حزب‌الله لبنان استفاده شده‌است. نحوه آماده‌سازی. برای آماده کردن این سلاح، جهت شلیک باید ابتدا راکت را به خرج متصل کنیم. در انتهای راکت زبانه ماشین‌کاری شده‌ای وجود دارد که با پیچاندن همانند پیچ و مهره راکت و خرج را به هم متصل می‌کند؛ در مرحله بعد باید راکت را درون پرتاب‌کننده قرار داد به‌طوری‌که از نوک پرتاب‌کننده راکت را وارد کرده و تا انتها وارد می‌کنیم، آن‌گاه راکت را در جهت خلاف عقربه‌های ساعت
آن‌گاه راکت را در جهت خلاف عقربه‌های ساعت می‌چرخانیم تا در محل خود محکم شود. آرپی‌جی را بر دوش گذاشته، سپس ضامن سر راکت را کشیده و جدا می‌کنیم و با بازکردن مگسک‌های پرتاب‌کننده که تاشونده هستند، فاصله تا هدف را بر روی مگسک عقبی تنظیم می‌کنیم، آنگاه با دقت هدف گرفته می‌شود. عمل. بعد از فشردن ماشۀ آرپی‌جی، سلاح با حدود ۱ تا ۲ ثانیه مکث شلیک می‌کند؛ این سلاح به هنگام برخورد با هدف به صورت دو مرحله‌ای عمل می‌کند. ابتدا هدف را سوراخ کرده و با نفوذ به داخل، مرحله دوم عمل کرده و منفجر می‌شود. از این رو برای
مرحله دوم عمل کرده و منفجر می‌شود. از این رو برای انهدام اهداف مستحکم مانند سنگرهای بتنی و زره تانک‌ها مناسب است. مدل‌های دیگری به نام آرپی‌جی ۹ و آرپی‌جی ۱۱ نیز وجود دارد که قدرت تخریب بیشتری دارند.
کامرون میشل دیاز (؛ زادهٔ ۳۰ اوت ۱۹۷۲) بازیگر آمریکایی است. او نامزد دریافت چهار جایزهٔ گلدن گلوب و یک جایزهٔ بفتا بوده است. او در سال ۲۰۱۳ دریافت‌کنندهٔ بیشترین دستمزد در میان بازیگران زن هالیوودِ بالای ۴۰ سال بود. تا سال ۲۰۱۸، فیلم‌های دیاز در ایالات متحده بیش از ۳ میلیارد دلار و در جهان بیش از ۷ میلیارد دلار فروش داشته که او را به پنجمین بازیگر زن پرفروش در گیشه داخلی آمریکا بدل می‌کند. دیاز در سن دیگو به دنیا آمد و در لانگ بیچ، کالیفرنیا بزرگ شد. او هنگام تحصیل در دبیرستان با الیت مدل قرارداد مدلینگ
تحصیل در دبیرستان با الیت مدل قرارداد مدلینگ امضا کرد. او فعالیت سینمایی خود را در ۲۱ سالگی با بازی در فیلم "ماسک" (۱۹۹۴) آغاز کرد. سپس برای نقش مکمل کمدی عاشقانهٔ "عروسی بهترین دوست من" (۱۹۹۷) انتخاب شد و در فیلم کمدی "مری یه جوریه" (۱۹۹۸) نقش اصلی را ایفا کرد که باعث گسترش شهرت او شد و برایش نامزدی دریافت جایزهٔ گلدن گلوب را به همراه داشت. پروژه‌های بعدی او (درام ورزشی "هر یکشنبه کذایی" و فیلم فانتزی "جان مالکوویچ بودن" هر دو در سال ۱۹۹۹) دیاز را به بازیگری برجسته در نقش‌های دراماتیک تبدیل کردند. نقش‌های
برجسته در نقش‌های دراماتیک تبدیل کردند. نقش‌های اولیهٔ موفق دیاز او را به نماد جذابیت تبدیل و به عنوان یکی از پول‌سازترین بازیگران زن جهان مطرح کردند. دیاز برای بازی در نقش‌های مکمل درام‌های "آسمان وانیلی" (۲۰۰۱) و "دارودسته‌های نیویورکی" (۲۰۰۲) تحسین شد و موفقیت‌های تجاری بیشتر او برای کمدی اکشن "فرشتگان چارلی" (۲۰۰۰) و دنباله‌اش "" (۲۰۰۳) و همچنین صداپیشگی شخصیت شاهدخت فیونا در مجموعهٔ "شرک" (۲۰۰۱–۲۰۱۰) بود. فیلم‌های بعدی او شامل کمدی‌های دراماتیک "در موقعیت او" (۲۰۰۵) و "تعطیلات" (۲۰۰۶)، کمدی اکشن
موقعیت او" (۲۰۰۵) و "تعطیلات" (۲۰۰۶)، کمدی اکشن "شوالیه و روز" (۲۰۱۰)، و کمدی‌های "معلم بد" (۲۰۱۱) و "زن دیگر" (۲۰۱۴) بود. او بعد از بازی در "آنی" (۲۰۱۴) مدت زیادی از بازیگری فاصله گرفت. دیاز دو کتاب در زمینهٔ سلامت نوشته است: "کتاب بدن" (۲۰۱۳)، که یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های "نیویورک تایمز" است و "کتاب طول عمر" (۲۰۱۶). زندگی شخصی‌اش در طول دوران حرفه‌ای او مورد پوشش گستردهٔ رسانه‌ها قرار گرفت که اکثراً در مورد روابط و انتخاب‌هایش در زمینه مد بود. او با بنجی مدن ازدواج کرده و آن‌ها دو فرزند دارند. کودکی و
مدن ازدواج کرده و آن‌ها دو فرزند دارند. کودکی و نوجوانی. کامرون میشل دیاز در ۳۰ اوت ۱۹۷۲ در سن دیگو، کالیفرنیا به دنیا آمد. پدرش مأمور صادرات/واردات و مادرش سرکارگر شرکت نفت یونوکال در کالیفرنیا بود. دیاز یک خواهر بزرگتر دارد. خانوادهٔ پدرش کوبایی است و نیاکان دیاز در اصل از اسپانیا به کوبا نقل مکان کرده بودند. سپس آن‌ها در ایبور سیتی در تمپا، فلوریدا ساکن شدند، و به لس آنجلس آمدند که آن‌جا پدرش متولد شد. مادر او تبار انگلیسی و آلمانی دارد. دیاز در لانگ بیچ، کالیفرنیا بزرگ شد و در مدرسه ابتدایی لوس سریتوس،
کالیفرنیا بزرگ شد و در مدرسه ابتدایی لوس سریتوس، و سپس دبیرستان پلی‌تکنیک لانگ بیچ، حضور یافت؛ او در آن‌جا هم‌مدرسه‌ای اسنوپ داگ بود. دیاز در حالی که هنوز در دبیرستان مشغول به تحصیل بود، در ۱۶ سالگی با الیت مدل قرارداد مدلینگ امضا کرد و در تبلیغات کلوین کلاین و لیوایز ظاهر شد. سال بعد، در ۱۷ سالگی، او بر روی جلد ژوئیهٔ ۱۹۹۰ مجلهٔ "سون‌تین" قرار گرفت. دیاز همچنین به مدت دو تا سه ماه در استرالیا به مدلینگ پرداخت و در سال ۱۹۹۱ یک ویدئوی تبلیغاتی برای کوکا کولا در سیدنی فیلم‌برداری کرد. زندگی حرفه‌ای. کامرون
در سیدنی فیلم‌برداری کرد. زندگی حرفه‌ای. کامرون دیاز از شانزده سالگی وارد شغل مانکنی شد و استعدادش او را به مجلاتی مانند مادمازل، هفده و فعالیت‌های تبلیغاتی برای شرکت‌هایی مانند کلوین کلاین و کوکا کولا کشاند. موفقیت حرفه‌ای او را به ژاپن، استرالیا، مراکش و پاریس برد. کامرون در سن ۲۱ سالگی به کالیفرنیا برگشت. در سال ۱۹۹۴ کامرون نخستین نقش خود را در فیلم کمدی اکشن "ماسک" به‌دست آورد و با جیم کری روبرو شد. او نقش اصلی را بدون هیچ تجربه پیشین در این فیلم بازی کرد. پس از بازی در فیلم ماسک کامرون دیاز
بازی کرد. پس از بازی در فیلم ماسک کامرون دیاز درخواست‌های زیادی از طرف چند فیلمساز برجسته برای بازی در فیلم‌هایشان دریافت کرد. در پاییز سال ۲۰۰۰ او در "فرشتگان چارلی" ظاهر شد. پروژه بعدی او فیلم "دارودسته‌های نیویورکی" از مارتین اسکورسیزی بود که در برابر لئوناردو دی‌کاپریو بازی کرد. کامرون دیاز یکی از درآمدزاترین بازیگران سینمای آمریکا بوده است. کناره‌گیری. کامرون دیاز کار حرفه بازیگری را از سال ۲۰۱۶ کنار گذاشت. او در اوت ۲۰۲۰ به پادکست گوئینت پالترو گفت: «با کنار گذاشتن بازیگری، به آرامش رسیدم، چون
گفت: «با کنار گذاشتن بازیگری، به آرامش رسیدم، چون بالاخره توانستم به خودم برسم». از دید کامرون دیاز، کار زیاد و سخت، و دائم در چشم عموم بودن، بسیار دشوار بود؛ زیرا دیگر وقتی برای زندگی شخصی نداشت. با اینحال گفته که ممکن است روزی به هنرپیشگی بازگردد. زندگی شخصی. کامرون دیاز و جاستین تیمبرلیک رابطه خود را در سال ۲۰۰۳ میلادی آغاز کردند. در سال ۲۰۰۴ یک عکاس به‌طور مخفیانه از کامرون دیاز و جاستین تیمبرلیک در بیرون هتل عکس گرفت. دیاز و تیمبرلیک مدتی با این عکاس درگیر شدند. در این میان دیگر عکاسان توانستند دوربین
شدند. در این میان دیگر عکاسان توانستند دوربین را از عکاس مزبور دزدیده و آن را در اختیار مجله هفتگی آمریکا قرار دهند و تصاویر آنها در شماره فردای آن روز چاپ شد. در ۱۵ آوریل ۲۰۰۸ پدر کامرون دیاز بر اثر بیماری سینه پهلو درگذشت. کامرون دیاز در ۵ ژانویه ۲۰۱۵ در یک مراسم یهودی در خانه خود در بورلی هیلز با موسیقی‌دان بنجی مدن ازدواج کرد؛ با اینکه هیچ‌یک از آنها ریشه یهودی ندارند. این زوج در دسامبر ۲۰۱۹ صاحب یک فرزند دختر شدند که از طریق رحم اجاره‌ای به دنیا آمد. در مارس ۲۰۲۴ اعلام شد که این زوج دومین فرزند خود را
مارس ۲۰۲۴ اعلام شد که این زوج دومین فرزند خود را به دنیا آورده‌اند.
لئوناردو ویلهلم دی‌کاپریو (؛ زادهٔ ) بازیگر و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی است. او برای بازی در فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای و تاریخی مشهور است و افتخارات گوناگونی شامل یک جایزهٔ اسکار، یک جایزهٔ بفتا و سه جایزهٔ گلدن گلوب کسب کرده است. فیلم‌های او تا ۲۰۱۹ بیش از ۷٫۲ میلیارد دلار در جهان فروش داشته و نام او هشت بار در رتبه‌بندی‌های سالیانهٔ بازیگران با بیشترین دستمزد در جهان قرار گرفته است. دی‌کاپریو کارش را اواخر دههٔ ۱۹۸۰ با حضور در آگهی‌های تلویزیونی آغاز کرد. در آغاز دههٔ ۱۹۹۰، او در مجموعه‌های تلویزیونی مختلفی مانند
۱۹۹۰، او در مجموعه‌های تلویزیونی مختلفی مانند سیت‌کام "پدر و مادری" نقش‌های تکرارکننده داشت و نخستین نقش سینمایی مطرح خود را با بازی در نقش مؤلف توبیاس وولف در "زندگی این پسر" (۱۹۹۳) گرفت. او برای بازی در نقش پسری معلول در "چه چیزی گیلبرت گریپ را آزار می‌دهد" (۱۹۹۳) مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد. دی‌کاپریو با بازی در نقش عاشقان بد طالع در فیلم‌های عاشقانهٔ "رومئو + ژولیت" (۱۹۹۶) و "تایتانیک" (۱۹۹۷) به شهرت بین‌المللی رسید. پس از اینکه "تایتانیک" پرفروش‌ترین فیلم آن زمان شد،
از اینکه "تایتانیک" پرفروش‌ترین فیلم آن زمان شد، حجم کاری او تا چندین سال کاهش یافت. دی‌کاپریو به‌منظور از بین بردن وجههٔ قهرمان رمانتیکش، به‌دنبال نقش‌هایی در سایر ژانرها شامل درام‌های جنایی سال ۲۰۰۲ "اگه می‌تونی منو بگیر" و "دارودسته‌های نیویورکی" بود؛ فیلم دوم نخستین همکاری او با کارگردان مارتین اسکورسیزی به‌شمار می‌رود. دی‌کاپریو با نقش‌آفرینی در فیلم زندگی‌نامه‌ای "هوانورد" (۲۰۰۴)، تریلر سیاسی "الماس خونین" (۲۰۰۶)، درام جنایی "جدامانده" (۲۰۰۶) و درام عاشقانهٔ "جاده انقلابی" (۲۰۰۸) به جلب تحسین منتقدان
"جاده انقلابی" (۲۰۰۸) به جلب تحسین منتقدان ادامه داد. او بعدها به ساخت مستندهای محیط زیستی مشغول شد و در چندین پروژهٔ موفق از کارگردانان مطرح شامل فیلم اکشن "سرآغاز" (۲۰۱۰)، وسترن "جنگوی زنجیرگسسته" (۲۰۱۲)، زندگی‌نامه‌ای "گرگ وال استریت" (۲۰۱۳)، درام بقا "بازگشته" (۲۰۱۵)—که برای آن برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر مرد شد—کمدی-درام‌های "روزی روزگاری در هالیوود" (۲۰۱۹) و "بالا رو نگاه نکن" (۲۰۲۱) و درام جنایی "قاتلان ماه گل" (۲۰۲۳) به ایفای نقش پرداخت. دی کاپریو بنیان‌گذار اپین وی پروداکشنز—کمپانی تولیدی که
بنیان‌گذار اپین وی پروداکشنز—کمپانی تولیدی که برخی از فیلم‌هایش و مجموعهٔ مستند "گرینزبرگ" (۲۰۰۸–۲۰۱۰) را ساخت—و بنیاد لئوناردو دی‌کاپریو—یک سازمان غیرانتفاعی اختصاص داده‌شده به ارتقا آگاهی از محیط زیست—است. او اغلب از اهداف خیرخواهانه پشتیبانی می‌کند و چندین فیلم مستند در زمینهٔ محیط زیست ساخته است. او از ۲۰۱۴ به‌عنوان یکی از سفیران صلح سازمان ملل فعالیت می‌کند. دی‌کاپریو در ۲۰۰۵ به پاس مشارکت‌هایش در فعالیت‌های هنری، عضو ارشد نشان هنر و ادب نامیده شد و در ۲۰۱۶، نام او در فهرست مجلهٔ "تایم" از ۱۰۰ شخص
در ۲۰۱۶، نام او در فهرست مجلهٔ "تایم" از ۱۰۰ شخص تأثیرگذار در جهان قرار گرفت. او در نظرسنجیِ ۲۰۲۲ خوانندگان مجلهٔ "امپایر" به عنوان یکی از ۵۰ بازیگر بزرگ تاریخ انتخاب شد. آغاز زندگی. لئوناردو ویلهلم دی‌کاپریو در ۱۱ نوامبر ۱۹۷۴ در لس آنجلس، کالیفرنیا زاده شد. او تنها فرزند ایرملین ایندربرکن (منشی وکلای حقوقی) و جورج دی‌کاپریو (توزیع‌کننده و هنرمند کامیک‌های زیرزمینی) است؛ آن‌ها هنگام تحصیل در کالج با یکدیگر آشنا شدند و پس از فارغ‌التحصیلی به لس آنجلس نقل مکان کردند. مادرش آلمانی است و پدرش تبار ایتالیایی و
کردند. مادرش آلمانی است و پدرش تبار ایتالیایی و آلمانی دارد. پدربزرگ مادری‌اش، ویلهلم ایندربرکن، آلمانی بود و مادربزرگ مادری‌اش، هلن ایندربرکن، مهاجر روس بود که در آلمان زندگی می‌کرد. دی‌کاپریو به‌عنوان کاتولیک پرورش یافت. منابع به اشتباه مادربزرگ مادری او را متولد اودسا، اوکراین معرفی کرده‌اند؛ هیچ مدرکی مبنی بر اینکه دی‌کاپریو دارای خویشاوندان متولد یا دارای نسب اوکراینی باشد وجود ندارد. والدین دی‌کاپریو نام او را لئوناردو نهادند زیرا مادرش در دورهٔ بارداری هنگام تماشای نقاشی لئوناردو داوینچی در موزهٔ
هنگام تماشای نقاشی لئوناردو داوینچی در موزهٔ اوفیتزی در فلورانسِ ایتالیا برای نخستین بار لگدهای او را در شکم خود احساس کرد. هنگامی که دی‌کاپریو یک ساله بود، والدینش پس از اینکه پدرش عاشق زن دیگری شد و از خانه رفت، طلاق گرفتند. والدینش برای بزرگ کردن دیکاپریو با یکدیگر، به کلبه‌های دوقلو با یک باغ مشترک در اکو پارک، لس آنجلس نقل مکان کردند. پدر دی‌کاپریو به‌همراه دوست‌دخترش و پسر دوست‌دخترش به‌نام آدام فارر زندگی می‌کرد. دی‌کاپریو با آدام فارر رابطهٔ نزدیکی برقرار کرد. دی‌کاپریو و مادرش بعدها به محله‌های
برقرار کرد. دی‌کاپریو و مادرش بعدها به محله‌های دیگری مانند لوس فلیس نقل مکان کردند. او پدر و مادرش را «به معنا واقعی کلمه بوهمین» و «افرادی که بیش از همه در دنیا بیشتر به آن‌ها اعتماد دارم» توصیف کرده است. به گفتهٔ دی‌کاپریو، او فقیرانه در محله‌ای — که دچار فحشا، جنایت و خشونت بود — بزرگ شد. او به‌مدت چهار سال در مرکز مطالعات غنی لس آنجلس و بعدها در مدرسهٔ ابتدایی سیدز شرکت کرد. او سپس برای دبیرستان جان مارشال نام‌نویسی کرد. دی‌کاپریو علاقه‌ای به مدارس دولتی نداشت و در عوض قصد داشت برای شغل‌های بازیگری
نداشت و در عوض قصد داشت برای شغل‌های بازیگری تست بدهد. او بعدها دبیرستان را رها کرد و در نهایت مدرک دیپلم معادل عمومی گرفت. دی‌کاپریو در کودکی تمایل داشت یا زیست‌شناس دریایی شود یا بازیگر؛ او در نهایت بازیگری را برگزید. او به بازی کردن در نقش شخصیت‌ها و تقلید مردم علاقه داشت و از دیدن واکنش آن‌ها نسبت به بازی خود لذت می‌برد. به‌گفتهٔ دی‌کاپریو، علاقهٔ او به اجرا از دو سالگی آغاز شد، زمانی که در جشنوارهٔ اجرا به روی صحنه رفت و به‌صورت خودجوش رقصید که با واکنش مثبت تماشاچیان مواجه شد. همچنین زمانی که آدام
مثبت تماشاچیان مواجه شد. همچنین زمانی که آدام فارر از یک آگهی تلویزیونی ۵۰٬۰۰۰ دلار به‌دست آورد، او برای یادگیری بازیگری انگیزه گرفت. دی‌کاپریو در مصاحبه‌هایی گفته که نخستین حضور تلویزیونی او در مجموعهٔ کودکانه "رامپر روم" بود و اینکه به‌دلیل ایجاد اختلال از نمایش اخراج شد. مجری برنامه در این خصوص ادعای برکناری بچه‌ها از این برنامه را تکذیب کرده است. در ۱۴ سالگی، او در چندین آگهی تبلیغاتی برای اتومبیل‌های مچ‌باکس حضور یافت و آن را نخستین نقش خود می‌نامد. دی‌کاپریو بعدها در آگهی‌های تبلیغاتی کرفت سینگز،
دی‌کاپریو بعدها در آگهی‌های تبلیغاتی کرفت سینگز، بابل یام و اپل جکز ظاهر شد. او در سال ۱۹۸۹ نقشی را در دو قسمت از برنامهٔ تلویزیونی "د نیو لسی" بازی کرد. دی‌کاپریو در ابتدای کارش در یافتن مدیر برنامه با مشکل مواجه بود. هنگامی که مدیر برنامه‌ای را پیدا کرد، او به دی‌کاپریو پیشنهاد داد نام خود را به لنی ویلیامز تغییر دهد تا برای مخاطبان آمریکایی جذابیت داشته باشد، اما او از انجام این کار خودداری کرد. دی‌کاپریو به مدت یک سال و نیم بیکار ماند، هرچند که ۱۰۰ بار تست‌های بازیگری انجام داد. به دنبال فقدان موفقیت،
تست‌های بازیگری انجام داد. به دنبال فقدان موفقیت، او قصد داشت بازیگری را کنار بگذارد اما پدرش او را متقاعد کرد تا استقامت به‌خرج دهد. به موجب نصیحت پدرش و چشم‌داشت تضمین مالی، او به انجام تست‌های بازیگری ادامه داد. پس از اینکه یک مأمور استعدادیابی که دوستِ مادرش را می‌شناخت، او را به مسئولان انتخاب بازیگر معرفی کرد، دی‌کاپریو نقش‌هایی در حدود ۲۰ آگهی تبلیغاتی به‌دست‌آورد. تا اوایل دههٔ ۱۹۹۰، دی‌کاپریو به‌طور منظم در تلویزیون به بازیگری پرداخت، و نقشی را در قسمت آزمایشی "بیگانگان" (۱۹۹۰) و یک قسمت از "سانتا
آزمایشی "بیگانگان" (۱۹۹۰) و یک قسمت از "سانتا باربارا" (۱۹۹۰) بازی کرد. او در "سانتا باربارا" نقش نوجوان الکلی را ایفا کرد. چشم‌انداز شغلی دی‌کاپریو با گزینش او در مجموعهٔ "پدر و مادری" که بر پایهٔ فیلم کمدی محصول ۱۹۸۹ به همین نام بود، بهبود یافت. او به‌منظور آماده‌سازی برای نقش نوجوان مشکل‌داری به‌نام گری باکمن، اجرای واکین فینیکس در فیلم اصلی را مورد بررسی قرار داد. کار او در آن سال منجر به دو نامزدی در دوازدهمین مراسم جوانان در فیلم شد — بهترین بازیگر جوان در مجموعهٔ روزانه برای "سانتا باربارا" و بهترین
در مجموعهٔ روزانه برای "سانتا باربارا" و بهترین نقش‌آفرینی بازیگر جوان در مجموعهٔ تلویزیونی جدید برای "پدر و مادری". در این زمان، او یکی از شرکت‌کنندگان برنامهٔ بازی کودکانه "فان هاس" بود که در آن چندین بدلکاری — شامل گرفتن ماهی درون استخر کوچکی با استفاده از دندان‌هایش — انجام داد. حرفه. ۱۹۹۱–۱۹۹۶: اوایل کار و پیشرفت. دی‌کاپریو نخستین نقش سینمایی خود را در سال ۱۹۹۱ با بازی در نقش فرزندخواندهٔ یک صاحب‌خانهٔ بی‌مرام در فیلم ترسناک کم‌بودجهٔ "مخلوقات ۳" گرفت. او بعدها این نقش را «حد وسط خودت، بدون عمق، کودکی
او بعدها این نقش را «حد وسط خودت، بدون عمق، کودکی معمول با موی بلوند» توصیف کرد. دی‌کاپریو گفته که ترجیح می‌دهد "مخلوقات ۳" را به یاد نیاورد و آن را «احتمالاً یکی از بدترین فیلم‌های تمام ادوار» و گونه‌ای از نقش که تمایل داشت در آینده از آن پرهیز کند در نظر گرفت. بعدها در ۱۹۹۱، او عضو گروه بازیگران تکرارکننده سیت‌کام "مسائل اولیه" شد و در آن نقش لوک بروور — پسری بی‌خانمان که که به‌وسیلهٔ خانواده اصلی این مجموعه به فرزندی گرفته می‌شود — را ایفا کرد. هم‌بازی جوانا کرنز یادآوری می‌کند دی‌کاپریو «در قبال سنش
جوانا کرنز یادآوری می‌کند دی‌کاپریو «در قبال سنش باهوش و صمیمانه» بود اما خاطرنشان کرد که او در صحنه فیلم‌برداری نیز شیطنت و شوخ بود، و غالباً هم‌بازی‌هایش را مورد تمسخر قرار می‌داد. دی‌کاپریو به‌وسیلهٔ تهیه‌کنندگان برای بازی در این مجموعه انتخاب شد تا مخاطبان زن جوان را جذب کند، اما ورودش باعث بهبود آمار بینندگان نشد و او پیش از پایان پخش مجموعه، آن را ترک کرد. او نامزد جایزه هنرمند جوان در رشتهٔ بهترین بازیگر جوان با نقش‌آفرینی مشترک در مجموعهٔ تلویزیونی شد. دی‌کاپریو همچنین در یکی از قسمت‌های سال ۱۹۹۱
شد. دی‌کاپریو همچنین در یکی از قسمت‌های سال ۱۹۹۱ مجموعهٔ "روزان" نقش نامشخصی داشت. در سال ۱۹۹۲، دی‌کاپریو نقش کوتاهی در قسمت نخست مجموعهٔ سینمایی "پیچک سمی" داشت، و به‌وسیلهٔ رابرت دنیرو از فهرست نهایی ۴۰۰ بازیگر جوان برای هم‌بازی‌شدن با او در "زندگی این پسر" برگزیده شد. این فیلم با اقتباس از خاطرات توبیاس وولف، بر رابطهٔ میان نوجوانی سرکش به‌نام توبی (دی‌کاپریو) و مادرش (الن بارکین) و ناپدری بدزبان (دنیرو) متمرکز است. کارگردان مایکل کاتن-جونز گفت دی‌کاپریو نمی‌داند چگونه سر صحنه فیلم‌برداری رفتار کند.
نمی‌داند چگونه سر صحنه فیلم‌برداری رفتار کند. نتیجتاً، کاتن-جونز نوعی شیوهٔ راهبری سختگیرانه به کار گرفت که پس از آن رفتار دی‌کاپریو رو به بهبودی رفت. بیلگه ابیری از "رولینگ استون" متوجه شد که پیوند قدرتمند میان بارکین و دی‌کاپریو باعث ارتقای فیلم شده و نحوهٔ رشد پیچیدهٔ شخصیت دی‌کاپریو از یک نوجوان شورشی به یک مرد جوان مستقل را ستایش کرد. "زندگی این پسر" نخستین فیلمی بود که نگاه‌ها را به او جلب کرد. دی‌کاپریو نقش برادر معلول شخصیتِ جانی دپ را در کمدی-درام "چه چیزی گیلبرت گریپ را آزار می‌دهد" (۱۹۹۳) بازی
"چه چیزی گیلبرت گریپ را آزار می‌دهد" (۱۹۹۳) بازی کرد. دی‌کاپریو به‌وسیلهٔ کاتن-جونز به کارگردان لاسه هالستروم معرفی شد. هالستروم در ابتدا مردد بود، زیرا عقیده داشت دی‌کاپریو برای این نقش بیش از حد خوش‌ظاهر بود. هالستروم پس از اینکه دی‌کاپریو به‌عنوان «حواس‌جمع‌ترین» شرکت‌کننده در تست بازی مطرح شد، او را برای این نقش برگزید. دی‌کاپریو به‌منظور اطمینان از صحت نقش‌آفرینی خود، در مورد کودکان به همین‌گونه آسیب‌دیده و طرز رفتارهای آن‌ها به تحقیق و مطالعه پرداخت. این فیلم موفقیتی هنری بود. دی‌کاپریو در ۱۹ سالگی