payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از رپ خوان‌های ایران، در تلاش برای نزدیک کردن شعرهای خود به این گونهٔ شعری هستند. در زبان فارسی، زیبایی‌شناسی بحر طویل بسیار ساده و زودیاب و لذت‌بخش بوده است و شاید به همین دلیل باشد که این قالب از قالب‌های عامیانه و مردم‌پسند شعر فارسی بوده است و شعرای مهم و جدی چندان به سرودن آن تمایلی نداشته‌اند. شاعر طنزپرداز معاصر «ابوالقاسم حالت» منظومهٔ «هدهدنامه» اش را در این قالب سروده است. متن برخی ترانه‌های رپ فارسی از جهت شعری شباهت زیادی با بحر طویل دارد اگر چه از نظر محتوایی و استفاده از وزن‌های عروضی چنین
چه از نظر محتوایی و استفاده از وزن‌های عروضی چنین شباهتی را ندارد. گرچه خوانندگان رپ فارسی از تکنیک دو وزن و قافیه نویسی استفاده می‌کنند و با توجه به تغییر فلو رایم و جابجایی چندین فرمول در یک ترانه رپ شعر بحر طویل را نمی‌توان رپ نامید. خوانندگان رپ فارسی برای آشنایی نسل جوان با ادبیات فارسی در بعضی از آثار خود به اشعار شاعران گذشته اشاراتی داشته‌اند، برای مثال هیچ‌کس در آلبوم جنگل آسفالت در اولین آهنگ و مقدمه آلبوم مصرعی از سعدی را دکلمه می‌کند و در ترانه دیده و دل شعری از باباطاهر به‌صورت آواز سنتی
دیده و دل شعری از باباطاهر به‌صورت آواز سنتی خوانده می‌شود، همچنین در آلبوم سکوت از بهرام دکلمه ای از احمد شاملو با صدای خودش شاعر استفاده شده است، رضا پیشرو در یک فری استایل شعری از مولانا را تحت عنوان «عاشق دیوانه منم» بدون استفاده از موسیقی اجرا کرده است، کاردو خواننده نسل ۴ رپ فارسی در آهنگ چرخ و فلک از آلبوم شهربازی متروک دو بیت از شعر «به مادرش گفت علی روزی» از فروغ فرخزاد و یک مصرع بر وزن مصرع «مشکل چه هزار چه صد هزای ای ساقی» از خیام استفاده کرده است. رابطهٔ حکومت جمهوری اسلامی و رپ فارسی. پلیس،
است. رابطهٔ حکومت جمهوری اسلامی و رپ فارسی. پلیس، صداوسیما در تلاش برای مبارزه با آنچه که «جریان‌های موسیقی ناسالم» می‌نامند، برخورد با موسیقی رپ را در دستور کار خود قرار داد و اقدام به دستگیری عده کثیری از رپ خوان‌های در شهرهای مختلف ایران کردند. تلویزیون دولتی ایران نیز با پخش برنامه‌ای به نام «شوک»، اتهامات مختلف را متوجه هنرمندان رپ و هوادارانشان کرد حتی سایتی با نام برگ موزیک که پخش موسیقی رپ را بر عهده داشت مدیران آن توسط سپاه پاسداران دستگیر شدند و به زندان رفتند و سایت توسط نهاد دولتی توقیف شد. در
زندان رفتند و سایت توسط نهاد دولتی توقیف شد. در ۱۵ شهریور ۱۳۹۳ پیروز ارجمند، مدیرکل دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، از شروع روند مجوزدهی به رپ در ایران خبر داد که با نام "گفتاواز" معرفی خواهد شد. آرمین زارعی با نام هنری آرمین2afm اولین خواننده رپ ایرانی بود که توانست به‌طور رسمی مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را به دست آورد، تمامی آثار او قبل از دریافت مجوز در سبک‌های رپ و هیپ هاپ بود اما بعد از دریافت مجوز و شروع به فعالیت رسمی آثار پخش شده از وی در سبک‌های پاپ بود. برخی خوانندگان پاپ فارسی با
در سبک‌های پاپ بود. برخی خوانندگان پاپ فارسی با دارا بودن مجوز رسمی از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، در کارنامه خود آثاری با محتوای رپ به ثبت رسانده‌اند، برای مثال شهاب مظفری طی یک پست اینستاگرامی با انتشار یک ویدیو از خود که در آن نشان داده شد مشغول اجرای یک قطعه رپی است
چارمیخ یا تصلیب یا به صلیب‌کشیدن یا صَلب یکی از شیوه‌های شکنجه و اعدام است. مصلوب‌کردن در امپراتوری روم روشی مرسوم برای مجازات و تحقیر و نمایش بی‌رحمی محکومان بود. کنستانتین، امپراتور مسیحی روم، مصلوب‌کردن را در سده چهار پس از میلاد ممنوع اعلام کرد. هرچند در طول سده‌های متعدد از این شیوه مجازات به عنوان روشی برای اعدام استفاده شده‌است. معمولاً از فرد قربانی با عنوان «مصلوب‌شده» یاد می‌شود. عیسی مسیح، پطرس و اسپارتاکوس از جمله افراد سرشناسی هستند که در تاریخ چارمیخ شده‌اند. در عهد باستان، به صلیب کشیدن،
چارمیخ شده‌اند. در عهد باستان، به صلیب کشیدن، بدترین و سنگدلانه‌ترین روش اعدام بود. پس از آن سوزاندن و سر بریدن بودند. امروز تصلیب برای مسیحیان، نمادی از ایثار برای عشق است. تاریخچه. ریشه واژه صلیب دقیقاً معلوم نیست و احتمالاً منشأ فنیقی دارد. به هرحال مجازات مصلوب کردن در میان آشوری‌ها، بابلی‌ها، آریایی‌ها، یونانیان و کارتاژها شناخته شده بود. قدیمی‌ترین آثار هنری که از صلیب یادگار مانده، یک نقش برجسته بر در کلیسای سنت سابینا و یک جعبه کوچک از عاج با نقوشی با مضمون رنج مسیح است که در موزه لندن نگهداری
با مضمون رنج مسیح است که در موزه لندن نگهداری می‌شود. مصلوب کردن در سراسر ناحیه مدیترانه به عنوان وسیله اعدام کاملاً شناخته شده بود. شاید دلیل آن این واقعیت بود که مصلوب کردن روش بسیار تحقیرآمیز اعدام محسوب می‌شد و بیشتر برای اعدام بردگان، راهزنان و گلادیاتورهای بی‌نام و نشان و مجرمانی به کار گرفته می‌شد که شهروند رُم نبودند. سیسرون نویسنده و خطیب رومی می‌نویسد: «در شأن یک رومی نیست که در مراسم به صلیب کشیدن شرکت کند.» در سده ششم پیش از میلاد ایرانیان این شیوه اعدام را به شکل نظام‌مند بکار می‌بردند.
این شیوه اعدام را به شکل نظام‌مند بکار می‌بردند. ایرانیان به جای یک صلیب واقعی، افراد را روی درخت یا تیرهای چوبی مصلوب می‌کردند. اسکندر مقدونی در سال ۳۳۲ پیش از میلاد، پس از تصرف بندر صور که متعلق به فنیقی‌ها بود، دستور داد دو هزار تن از مدافعان شهر را مصلوب کنند. جانشینان اسکندر کبیر این گونه مجازات را به مصر و سوریه و همچنین کارتاژ فنیقی‌ها بردند. در طی جنگ‌های فینیقی (بین ۲۶۴ تا ۱۴۶ پیش از میلاد) رومی‌ها این روش را آموختند و هر جا که می‌رفتند از شیوه به صلیب کشیدن استفاده می‌کردند. حتی در بعضی جاها
به صلیب کشیدن استفاده می‌کردند. حتی در بعضی جاها محلی‌ها نیز از آن استقبال می‌کردند. آنها انواع صلیب‌ها را از جمله صلیب ضربدری را ابداع کردند. آنها از صلیب لاتین یا تاو (صلیب به شکل T) استفاده می‌کردند. صلیب‌ها می‌توانستند بلند باشند. ولی صلیب‌های کوتاه رایج‌تر بودند. فلاویوس جوزفوس نوشته که الکساندر یانائوس (۱۲۵ قبل میلاد تا ۷۶ قبل میلاد) در حدود سال ۸۸ قبل از میلاد، دستور به صلیب کشیدن ۸۰۰ یهودی و کشتن فرزندان و همسران‌شان را پیش چشم کسانی که هنوز زنده بودند صادر کرد. در سال ۹ پس از میلاد، ژنرال آلمانی
صادر کرد. در سال ۹ پس از میلاد، ژنرال آلمانی آرمینیوس پس از پیروزی در نبرد جنگل توتوبورگ که نماد شکست خفت‌بار رومی‌ها به دست قبایل ژرمنی بود دستور به صلیب کشیدن سربازان رومی را صادر کرد. در سال ۶۰ پس از میلاد، بودیکا شورش بزرگی علیه رومیان مهاجم به راه انداخت و تعدادی از لژیونرهای آنها را به صلیب کشید. در سال ۱۵۹۷ در ژاپن، ۲۶ مبلغ مسیحی به صلیب کشیده شدند. این کار، آغاز دوره‌ای طولانی از تعقیب و آزار مسیحیان در آن کشور بود. نحوه به صلیب‌کشیدن. در این نوع اعدام، از دو گونه صلیب استفاده می‌کردند. در یک حالت،
از دو گونه صلیب استفاده می‌کردند. در یک حالت، ابتدا دست‌های فرد را رو تیر افقی محکم می‌کردند و سپس روی تیر عمودی از پیش روی زمین محکم شده قرار می‌دادند و پاها را روی تیر عمودی محکم می‌کردند یا اینکه قربانی را روی صلیب آماده، محکم می‌کردند و سپس صلیب را علم می‌کردند. در حالت اول، بازوهای فرد را بعد به تیرها می‌بستند یا با میخ‌هایی که به مچ دست‌ها وارد می‌شوند روی تیر سفت می‌کردند. میخ‌ها را معمولاً به کف دست‌های قربانی نمی‌زدند؛ زیرا گوشت را به خاطر وزن بدن قربانی پاره می‌کرد ولی استخوان‌های مچ و بازو
بدن قربانی پاره می‌کرد ولی استخوان‌های مچ و بازو میخ‌ها را محکم نگه می‌داشتند. درازای میخ‌ها به ۱۸ سانتی‌متر و قطر آنها تا یک سانتی‌متر می‌رسید. وقتی فرد محکوم به تیر افقی بسته می‌شد، او را بلند می‌کردند و به تیر عمودی می‌بستند که پیش‌تر در زمین محکم شده بود. پاها را به تیر عمودی می‌بستند یا میخ می‌زدند. هر یک از پاها در یک طرف تیر یا هم‌زمان روی یکدیگر بودند. برای اینکه پاها را روی یکدیگر قرار بدهند فقط یک میخ را به داخل استخوان‌های متاتارس کف دو پا می‌کوبیدند در حالی که زانوها خم می‌شدند. درد این حالت،
در حالی که زانوها خم می‌شدند. درد این حالت، غیرقابل تصور بود. سپس صلیب را بر پا کرده در زمین محکم می‌نمودند. قربانی سپس در همان حال رها می‌شد و در نهایت به خاطر خونریزی شدید (هیپوولمی)، گرسنگی، تشنگی، خفگی، حمله پرندگان، و سایر عوامل جان می‌سپرد. در بعضی موارد، سربازان برای تسریع مرگ، به زانوهای افراد ضربه می‌زدند و پاهای‌شان را می‌شکستند تا محکومان نتوانند خود را با استفاده از عضلات پاها بالا کشیده و نفس بکشند که باعث می‌شد زودتر بمیرند. به گفته انجیل، سربازان رومی از این شیوه برای دو مجرمی که کنار عیسی
رومی از این شیوه برای دو مجرمی که کنار عیسی به صلیب کشیده شده بودند استفاده کردند. ولی این کار را با او نکردند چون او دیگر جان باخته بود. سپس مأموران اعدام، ساق پاهای جسد را با وسایلی می‌شکستند و آن را از صلیب جدا کرده پایین می‌آوردند. جسد در نهایت به دست خانواده یا مأموران دولتی به خاک سپرده می‌شد. در احکام اسلامی. صَلب از مجازات‌های اسلامی است که در رساله‌های دینی مراجع دینی برای جزای محاربه به دولت‌مردان پیشنهاد شده‌است ولی در قانون کیفری ایران کمتر به آن پرداخته‌اند. در این روش اعدام، فقط دست و پای فرد
پرداخته‌اند. در این روش اعدام، فقط دست و پای فرد مجرم را به چوبهٔ داری که شکل صلیب دارد، می‌بندند به صورتی که پاهایش از زمین بالاتر باشد و پشت به صلیب و روی به قبله باشد. وی را تحت محافظت شدید به مدت ۳ روز بر بالای چوبه نگاه می‌دارند. اگر در این مدت فرد فوت نکرد، وی را آزاد می‌کنند حتی مجرم می‌تواند از خدمات پزشکی هم برخوردار گردد در صورت فوت طبق قوانین مرسوم وی را دفن می‌کنند.
گرافیک قابل حمل در شبکه (تلفظ: پینگ) قالبی پیکسلی (در مقابل برداری) برای تصاویر است که تکنیک‌های فشرده‌سازی بی‌اتلاف داده‌ها را به خدمت می‌گیرد. PNG به‌عنوان جایگزینی بهبود یافته و همگانی برای GIF تولید شد و پراستفاده‌ترین فرمتی است که برای فشرده‌سازی بی‌اتلاف تصاویر در اینترنت استفاده شده‌است.
جِی‌پِگ (JPEG) نام یک استاندارد متداول در رایانه، برای فشرده‌سازیِ با اِتلاف فایل‌های گرافیکی است. منظور از با اتلاف بودن فشرده سازی این است که هنگام فشرده سازی بخشی از اطلاعات تصویر از بین می‌رود (تلف می‌شود)، به طوری که تصویر بازیابی شده، کاملاً با تصویر اولیه یکسان نیست. اگر چه این اختلاف اندک است، و انسان لزوماً متوجه آن نمی‌شود. این نام کوتاه شدهٔ «گروه مشترک متخصصان عکاسی» است، که نام گروهی است که این استاندارد را تعریف کردند. قالب جی‌پگ. استاندارد جی‌پگ مشخص‌کنندهٔ کُدینگ‌هایی (Encoding) است که تعیین
مشخص‌کنندهٔ کُدینگ‌هایی (Encoding) است که تعیین می‌کنند یک تصویر چگونه به رشته‌ای از بایت‌ها فشرده‌سازی شود، و چگونه می‌توان آن‌ها را دوباره به حالت تصویری و قالب اولیه بازگرداند. از این روش فشرده سازی معمولاً با عنوان فشرده‌سازیِ با اتلاف (Lossy) نام برده می‌شود. در این روش، برخی از ویژگی‌های تصویر در طی فرایند فشرده سازی از بین رفته و نمی‌توانند بازیابی شوند. قالب جی‌پگ پیشرفته دیگری وجود دارد که در آن تصویر در چند مرحله فشرده می‌شوند. این قالب، مناسب جهت تصاویر بزرگی است که در حال دانلود با سرعت کم
جهت تصاویر بزرگی است که در حال دانلود با سرعت کم نمایش داده می‌شوند و به آن‌ها اجازهٔ پیش‌نمایش مناسب بعد از دریافت تنها بخشی از داده‌های تصویر را می‌دهد. فایل‌های تصویری که در آن‌ها از فشرده‌سازی جی‌پگ استفاده می‌شود معمولاً فایل‌های JPEG نامیده می‌شوند. اکثر برنامه‌های نرم‌افزاری ویرایش تصاویر که با یک فایل جی‌پگ نوشته می‌شوند در واقع به ایجاد یک فایل در قالب JFIF می‌پردازند. قالب JPEG/JFIF پرکاربردترین قالب جهت ذخیره و انتقال تصاویر بر روی وب هستند. به این دلیل قالب JPEG/JFIF بهتر از قالب گیف می‌باشد.
این دلیل قالب JPEG/JFIF بهتر از قالب گیف می‌باشد. همچنین قالب JPEG/JFIF نسبت به قالب پی‌ان‌جی که برای تولید فایلهای تصویری بزرگتر مورد استفاده قرار می‌گیرد ارجح می‌باشد. از بین رفتن داده‌ها. هنگامی که تصویر تنها برای نمایش بکار می‌رود، از بین رفتن داده‌ها در اثر فشرده‌سازی جی‌پگ قابل چشم‌پوشی است اما زمانی که تصویر متعاقباً برای پردازش استفاده شود، آرتیفکت‌های تصویر ممکن است در اثر فشرده‌سازی جی‌پگ تا حد غیرقابل قبولی افزایش یابد. یک نمونه از چنین تأثیراتی در تصاویر زیر مشاهده می‌شود.
گیف پسوند٫به انگلیسی:(GIF) سه حرفی و مشخص‌کنندهٔ بافت پرونده‌های گرافیکی ثابت یا متحرک است. این نام کوتاه شده "Graphics Interchange Format" (قالب مبادلهٔ گرافیک) است. این قالب گرافیکی توسط شرکت کامپیوسرو (Compuserve) معرفی شد و امروزه به‌طور گسترده برای تصاویر منتشر شده در وب به کار می‌رود این فرمت تصویری در سال ۱۹۸۷ توسط استیو ویل‌هایت (Steve Wilhite) ابداع شد و کلمه گیف (GIF) آنقدر پر استفاده شد که در سال ۲۰۱۲ به عنوان کلمه سال انتخاب شد. دیکشنری آکسفورد (فرهنگ انگلیسی آکسفورد) دو تلفظ جیف و گیف را برای
(فرهنگ انگلیسی آکسفورد) دو تلفظ جیف و گیف را برای این فرمت صحیح دانسته، در حالی که این اشتباه است و تلفظ درست این فرمت «جیف» است، زیرا استیو ویل‌هایت (Steve Wilhite) سازنده این فرمت محبوب می‌گوید که صدای «جِی» (G) ابتدای این فرمت در واقع صدای «جِی» نرم (از کلمهٔ soft G) است و بنابراین نباید آن را گیف تلفظ کرد. استیو ویل‌هایت (Steve Wilhite) در سال ۲۰۱۳ یک جایزه افتخاری از طرف (جایزه ویبی) دریافت نموده است. تاریخچه. کامپیوسرو فرمت گیف را در سال ۱۹۸۷ به عنوان یک فرمت تصویر رنگی برای صفحه دانلود فایل‌های خود
یک فرمت تصویر رنگی برای صفحه دانلود فایل‌های خود ارائه کرد تا آن را جایگزین فرمت سیاه و سفید سابق خود RLE نماید. گیف به علت استفاده از فشرده‌سازی داده‌ها ال زد دابلیو، که از کدگذاری‌های فرمت‌هایی همچون PCX و MacPaint بهینه‌تر بود و همچنین امکان آن را می‌داد که تصاویر نسبتاً حجیم حتی با مودم‌هایی بسیار کند در مدت کوتاهی بارگذاری شوند، شهرت یافت و محبوب شد. نسخه اصلی و اولیه گیف 87a نام‌گذاری شد. در سال ۱۹۸۹ میلادی، کامپیوسرو یک نسخهٔ بهبودیافته تحت عنوان 89a ارائه کرد که از امکاناتی همچون تأخیر در
عنوان 89a ارائه کرد که از امکاناتی همچون تأخیر در پویانمایی، شفافیت رنگ‌های پس‌زمینه و ذخیرهٔ فراداده منحصر به هر برنامه پشتیبانی می‌کرد. نسخهٔ 89a همچنین از امکان به کاربستن برچسب‌های متنی به صورت متن (و نه نهفته کردن آن‌ها در داده‌های گرافیکی) پشتیبانی می‌نماید، ولی از آنجایی که کنترل ناچیزی بر فونت‌های نمایش این متون وجود دارد، این امکان به صورت فراگیر مورد استفاده نیست. جهت ایجاد تمایز میان این دو نسخه از فایل‌های گیف، می‌توان به شش بایت اول فایل موردنظر (معروف به "عدد جادویی" یا "امضا") توجه کرد، که
(معروف به "عدد جادویی" یا "امضا") توجه کرد، که اگر به عنوان یک کد اسکی (استاندارد) بدان توجه شود، به ترتیب عبارات "GIF87a" و "GIF89a" را نمایش می‌دهد. این ویژگی گیف که بتوان چند تصویر را در یک فایل ذخیره نمود، همراه با امکان کنترل داده‌ای، به شکل فراگیر و گسترده‌ای برای تولید پویانمایی‌های ساده در وب استفاده می‌شود. امکان اختیاری درهم‌تنیدگی تصویر، که خطوط اسکن تصویر را خارج از ترتیب پیش‌بینی‌شده به‌گونه‌ای ذخیره می‌نماید که حتی یک تصویر کاملاً بارگذاری نشده هم تا حدودی قابل تشخیص باشد، نیز به رونق گیف کمک
هم تا حدودی قابل تشخیص باشد، نیز به رونق گیف کمک کرد، چرا که کاربر با بهره بردن از آن می‌تواند قبل از تکمیل بارگذاری فایل دیدی نسبت به آن یافته و به محض تشخیص عدم تمایل خود به آن فایل دانلود را متوقف کند. کلمهٔ "گیف " به عنوان یک اسم در ویراست‌های جدیدتر بسیاری از لغت‌نامه‌های انگلیسی یافت می‌شود. در سال ۲۰۱۲ میلادی، شاخهٔ آمریکایی انتشارات دانشگاه آکسفورد کلمهٔ "GIF" را به عنوان یک فعل، به معنی "ساختن یک فایل گیف"، پذیرفت. واژه‌شناسان این انتشارات آن را به عنوان "واژهٔ سال" برگزیدند، با این توضیح که
را به عنوان "واژهٔ سال" برگزیدند، با این توضیح که گیف‌هابه صورت "یک ابزار جدی در پژوهش و خبرنگاری" تکامل یافته و به بلوغ رسیده‌اند. در ماه می سال ۲۰۱۵ میلادی، فیسبوک پس از آن که در ابتدا پشتیبانی از گیف را رد کرده بود، رسماً پشتیبانی از آن را پذیرفت. کاربردها. قطعاً کاربردهای گیف‌ها بسیار گسترده‌تر از آن هستند که بتوان در اینجا حق مطلب را ادا کرد، لذا در ادامه صرفاً به چند کاربرد مطرح آن‌ها بسنده می‌شود: فرمت فایل. یک فایل گیف عملاً یک ناحیهٔ گرافیکی با ابعاد مشخص (اصطلاحاً "صفحهٔ منطقی") را ارائه می‌کند
مشخص (اصطلاحاً "صفحهٔ منطقی") را ارائه می‌کند که می‌تواند تعدادی (صفر یا بیشتر) تصویر را شامل شود. در بسیاری از فایل‌های گیف، تنها یک تصویر وجود دارد که تمام صفحهٔ منطقی را پوشش می‌دهد، حال‌آن‌که در برخی فایل‌های گیف صفحهٔ منطقی به تعدادی بخش مختلف برای زیرتصویرهای مختلف تقسیم می‌شود. علاوه‌براین، تصاویر می‌توانند نقش قاب (frame)های پویانمایی در یک فایل گیف پویانمایی‌شده را ایفا کنند، که در این حالت نیز لزومی ندارد یک قاب (frame) تمامیت صفحهٔ منطقی فایل را پوشش دهد. فایل‌های گیف با یک سربرگ (header) با طول
دهد. فایل‌های گیف با یک سربرگ (header) با طول معین آغاز می‌شوند که نسخهٔ فایل را معرفی می‌نماید ("GIF87a" ویا "GIF89a") و به دنبال آن یک "وصف‌کنندهٔ صفحه منطقی" (Logical Screen Descriptor) می‌آید که ابعاد و سایر ویژگی‌های صفحهٔ منطقی را شامل می‌شود. علاوه‌براین، وصف‌کنندهٔ صفحه منطقی ممکن است موجودیت و ابعاد یک "جدول رنگ جهانی" (Global Color Table) را گزارش کند، و جدول رنگ جهانی (در صورت وجود) پس از آن می‌آید. پس از آن، فایل به قسمت‌هایی تقسیم می‌شود (تکه‌تکه می‌شود) که هر کدام با یک علامت ۱ بایتی مشخص
می‌شود) که هر کدام با یک علامت ۱ بایتی مشخص می‌شوند: هر تصویر با یک «وصف‌کنندهٔ تصویر» (Image Descriptor) شروع می‌شود، که ممکن است موجودیت و ابعاد یک «جدول رنگ محلی» (Local Color Table) را گزارش کند، و جدول رنگ محلی (در صورت وجود) پس از آن می‌آید. پس از آن اطلاعات تصویر بدین‌نحو می‌آید: بلوک‌های توسعه (extension block، بلوک‌هایی که «توسعه» دهندهٔ تعریف نسخهٔ 87a به واسطهٔ رویه‌های از پیش تعریف‌شده در ویژگی‌های 87a می‌باشند) شامل یک علامت (یک بایت که نوع بلوک توسعه را تعیین می‌کند) و یک لیست پیوندی (Linked
توسعه را تعیین می‌کند) و یک لیست پیوندی (Linked List) از زیربلوک‌های شامل داده‌های کدگذاری‌شده لازم برای توسعه می‌باشند. بلوک‌های توسعه‌ای که در یک تصویر تغییر ایجاد می‌کنند (مانند Graphic Control Extension که تعیین‌کننده زمان اختیاری تأخیر در پویانمایی و شفافیت اختیاری رنگ پس‌زمینه می‌باشد) می‌بایست بلافاصله پیش از قسمتی بیایند که شامل عکس مورد اشارهٔ آنهاست. لیست پیوندی (Linked List)های مورد استفادهٔ داده‌های تصویر و بلوک‌های توسعه شامل یک سری از زیربلوک‌ها می‌باشند، که هر کدام از این زیربلوک‌ها با یک
می‌باشند، که هر کدام از این زیربلوک‌ها با یک بایت شامل تعداد بایت‌های زیربلوک مربوطه (۱ الی ۲۵۵) شروع می‌شوند. مجموعهٔ زیربلوک‌ها با یک زیربلوک خالی (یک بایت با مقدار صفر) به پایان می‌رسد. چنین ساختاری این امکان را به فایل می‌دهد که حتی اگر بخشی از آن نامفهوم باشد، بازهم تجزیه و کدگشایی شود. یک فایل گیف 87a می‌تواند شامل انواع بلوک‌های توسعه باشد و هدف آن است که کدگشا (decoder) بتواند فایل را خوانده و نمایش دهد، حتی اگر امکانات آن برخی بلوک‌های توسعه را دربرنگرفته و نتواند آن‌ها را متوجه شود. جزئیات و
دربرنگرفته و نتواند آن‌ها را متوجه شود. جزئیات و ظرایف کامل این فایل فرمت را می‌توان در مستندات گیف بررسی نمود. تنوع و ترکیبات رنگ موجود. گیف‌ها مبتنی بر رنگ و تنوع رنگی هستند، بدین‌معنی که رنگ‌های به‌کاررفته در یک تصویر (frame) در یک فایل مقادیر RGB (قرمز، سبز، آبی) خود را در یک جدول رنگ که تا ۲۵۶ داده را می‌تواند نگه‌دارد به صورت ذخیره شده دارند، و داده‌های تصویر با اندیس (۰ الی ۲۵۵) به مقادیر موردنظر برای رنگ خود در جدول رنگ اشاره می‌کنند. با آن که تنوع ترکیبات رنگ موجود برای گیف‌ها بسیار زیاد است، ولی
ترکیبات رنگ موجود برای گیف‌ها بسیار زیاد است، ولی حداکثر تعداد رنگ‌هایی که می‌توانند به صورت هم‌زمان در یک تصویر (frame) به نمایش درآیند ۲۵۶ می‌باشد. این محدودیت در زمان معرفی گیف‌ها معقول و منطقی به نظر می‌رسید، چراکه در آن زمان تعداد بسیار کمی از افراد بودند که به سخت‌افزاری با امکان نمایش بیش از ۲۵۶ رنگ به صورت هم‌زمان دسترسی داشتند. کارتون‌ها، نقاشی‌های خطی، کارهای گرافیکی ساده و عکس‌های سیاه و سفید معمولاً نیاز به حداکثر ۲۵۶ رنگ دارند. یک جدول رنگ کوچک می‌تواند نیازهای تصاویر کوچک را برآورده نماید، و
می‌تواند نیازهای تصاویر کوچک را برآورده نماید، و کوچک نگه‌داشتن جدول رنگ امکان آن را فراهم می‌کند که گیف سریع‌تر دانلود شود. در هر دو نسخهٔ 87a و 89a امکان ساختن جدول رنگ که تعداد رنگ‌های آن توانی از ۲ می‌باشد که توان دو بین ۱ تا ۸ باشد را می‌دهد. اکثر نرم‌افزارهای گرافیکی تصاویر گیف با جدول رنگ در هریک از این ابعاد را خوانده و به نمایش درمی‌آورند، ولی برخی نرم‌افزارهای گرافیکی از تمام ابعاد جدول رنگ به هنگام ساخت آن پشتیبانی نمی‌کنند. جدول رنگ‌هایی با ۲، ۱۶ و ۲۵۶ رنگ به‌طور گسترده پشتیبانی می‌شوند. رنگ
۱۶ و ۲۵۶ رنگ به‌طور گسترده پشتیبانی می‌شوند. رنگ واقعی (True Color). هرچند که تقریباً هیچ‌گاه از گیف‌ها برای نمایش تصاویر با رنگ واقعی (True Color) استفاده نمی‌شود، امکان آن وجود دارد که چنین کاری انجام شود. یک تصویر گیف می‌تواند شامل تعدادی بلوک تصویر باشد، که هر یک می‌تواند ۲۵۶ رنگ متفاوت خود را داشته باشد، و در نهایت این بلوک‌ها در کنارهم تصویر کلی را می‌سازند که می‌تواند تعدادی بسیار بیشتر از ۲۵۶ رنگ را شامل شود. برای نمایش یک تصویر کاملاً رنگی با تمام رنگ‌های آن، تصویر اصلی می‌بایست به تکّه‌هایی
تمام رنگ‌های آن، تصویر اصلی می‌بایست به تکّه‌هایی کوچک‌تر تقسیم شود که هیچ‌یک بیش از ۲۵۵ یا ۲۵۶ رنگ مختلف را شامل نمی‌شوند. سپس هریک از این تکّه‌ها به صورت یک بلوک تصویر مجزا با جدول رنگ محلی (Local Color Table) خود ذخیره‌سازی می‌شود و وقتی که این تکّه‌های تصویر در کنارهم به نمایش درمی‌آیند، تصویر کاملاً رنگی اولیه به نمایش درمی‌آید. به عنوان مثال، می‌توان یک تصویر را به مربع‌هایی با ضلع ۱۶ پیکسل (یعنی هر مربع شامل ۲۵۶ پیکسل) شکست تا اطمینان حاصل نماییم که هر مربع حداکثر شامل ۲۵۶ رنگ مجزاست که در محدودهٔ
هر مربع حداکثر شامل ۲۵۶ رنگ مجزاست که در محدودهٔ امکان ذخیره‌سازی هر بلوک تصویر قرار دارد و هیچ رنگی از دست نمی‌رود. هرچند می‌توان ابعاد قطعات را بزرگ‌تر درنظرگرفته و رنگ‌های مشابه را یکی درنظرگرفت تا در عوض مقداری کاهش احتمالی تنوع رنگ و نتیجتاً کیفیت تصویر نهایی، حجم فایل تصویر نیز احتمالاً کاهش یابد. از آن‌جایی که هر بلوک تصویر نیازمند جدول رنگ محلی (Local Color Table) مخصوص به خود می‌شد، یک فایل گیف با تعداد زیادی بلوک تصویر می‌تواند بسیار بزرگ و حجیم شود، و این امر کاربرد گیف‌های تمام رنگی (full
شود، و این امر کاربرد گیف‌های تمام رنگی (full color) را محدود می‌کند. علاوه بر این، تمام برنامه‌های پردازش فایل‌های گیف نمی‌توانند به درستی قطعات فایل را در کنار یک‌دیگر بچینند. بسیاری از برنامه‌های پردازش فایل‌های گیف قطعات مختلف عکس را به عنوان قاب (frame)های مختلف یک پویانمایی درنظرگرفته و آن‌ها را به شکل یک پویانمایی نامتناهی به نمایش درمی‌آورند، که عموم مرورگرها پویانمایی‌ها را با فاصله زمانی (تأخیر زمانی) ۰٫۱ ثانیه یا بیشتر به نمایش درمی‌آورند. یک فایل گیف نمونه. در این بخش یک نمونه از فایل گیف
فایل گیف نمونه. در این بخش یک نمونه از فایل گیف آمده‌است. شایان ذکر است که اعداد هگزادسیمال (در دستگاه اعداد پایه ۱۶) در جداول پیش‌رو دارای اندیان کوچک (little endian byte order) هستند. کدگذاری تصویر (Image Coding). اطلاعات پیکسل‌های تصویر به شکل افقی از سمت چپ و بالا با روش ال زد دبلیو به کدهایی تبدیل می‌شوند که سپس به بایت‌هایی نگاشته می‌شوند تا به عنوان فایل تصویر ذخیره شوند. کدهای تصویر معمولاً سایز دقیقاً ۸ بیتی ندارند تا در یک بایت گنجانده شوند، لذا کدها با یک الگوی اندیان کوچک (little endian byte
کدها با یک الگوی اندیان کوچک (little endian byte order) در بایت‌ها بسته‌بندی می‌شوند: کم‌ارزش‌ترین بیت‌های کد اول در کم‌ارزش‌ترین بیت‌های بایت اول ذخیره می‌شوند و بیت‌های پرارزش‌تری که در بایت اول جا نشوند به بایت دوم سرریز می‌شوند و الی آخر. به همین ترتیب ذخیرهٔ هر کد از کم‌ارزش‌ترین بیت که تا آن زمان استفاده نشده باشد شروع می‌شود. این رشتهٔ بایت‌ها به صورت یک سری «زیربلوک» در فایل ذخیره می‌شوند. هر زیربلوک حداکثر طول ۲۵۵ بایت دارد و در بایت قبل از آن تعداد بایت‌های داده در زیربلوک مشخص شده‌است. سری
تعداد بایت‌های داده در زیربلوک مشخص شده‌است. سری زیربلوک‌ها با یک زیربلوک خالی (یک بایت صفر، که بیان‌گر یک زیربلوک با صفر عدد داده می‌باشد) به پایان می‌رسد. برای نمونهٔ فوق نگاشت بازگشت‌پذیر کد ۹ بیتی و بایت‌ها در زیر به نمایش درآمده‌است: آیندهٔ احتمالی گیف‌ها. امروزه گسترهٔ کاربرد گیف‌ها بسیار زیاد و رو به فزونی است، به‌گونه‌ای که برخی صاحب‌نظران آن را استاندارد غالب ارتباطی انسان‌ها در فضای مجازی و اصلی‌ترین بستر تبلیغات تجاری تا چند سال آینده می‌دانند. امروزه جهت تسهیل استفاده عموم از گیف‌ها و ترویج و
امروزه جهت تسهیل استفاده عموم از گیف‌ها و ترویج و توسعه هرچه بیشتر آنها، سایت‌های متعددی جهت ساخت گیف از روی عکس و فیلم به صورت رایگان فعالیت می‌کنند که از جمله آن‌ها می‌توان به سایت معروف «جیپی» (Giphy) اشاره کرد. صدالبته با توجه به استقبال پرشور از فرمت گیف و کارایی آن و مخصوصاً برخی نواقص و معایب آن، رقبای قوی و سازنده‌ای برای گیف‌ها، از جمله APNG‌ها و MNGها، پا به عرصه نهاده‌اند که هریک نقاط قوت قابل ملاحظه‌ای نسبت به گیف‌ها دارند. از جملهٔ این نقاط قوت قابل ملاحظه می‌توان به پشتیبانی کردن APNGها از
قابل ملاحظه می‌توان به پشتیبانی کردن APNGها از تصاویر ۲۴ بیتی و شفافیت ۸ بیتی اشاره کرد که در گیف‌ها امکان‌پذیر نیست. هم‌چنین APNGها قابلیت پشتیبانی از نسل‌های پیشین خود (Backward Compatibility) را نیز دارند.
زمانی خشو هم عروس بود (هندی: क्योंकि सास भी कभी बहू थी، تلفظ IPA: /kjõki sa:s bʰi: kəbʰi: bəhu: t̪ʰi:/، تلفظ: کیوکی ساس بهی کبهی بهو تی) یکی از سریال‌های تلویزیونی شبکه استار تی وی هند می‌باشد که توسط کمپانی فیلم‌سازی بالاجی تله فیلم (Balaji Telefilms) ساخته شده‌است. نام سریال ابتدا قرار بود Amma به معنای مادر باشد. سمریتی ایرانی بازیگر نقش اصلی این سریال است. داستان. فضای اولیه. داستان در شهر بمبئی و در خانوادهٔ ویرانی شکل می‌گیرد. این خانواده که صاحب یک کمپانی می‌باشند و اصالتاً از گجرات می‌باشند شامل
کمپانی می‌باشند و اصالتاً از گجرات می‌باشند شامل افراد زیر می‌باشند. تولسی و پایل. مهیر ویرانی که برای تحصیلات دانشگاهی به آمریکا سفر کرده بود به هند بازمی‌گردد و در کمپانی ویرانی مشغول به کار می‌شود. مادر مهیر دختری به نام پایل را برای همسری او انتخاب می‌کند. اما مهیر علاقه‌مند به دختری به نام تولسی است. تولسی فرزند یک روحانی هندو است. بعد از مشاجره‌های زیاد مهیر بدون اجازهٔ مادرش و با کمک پدربزرگ و سایر اعضای خانواده با تولسی ازدواج می‌کند و این آغاز مشاجرات تولسی و سویتا مادر مهیر است. این مشاجرات بزودی
تولسی و سویتا مادر مهیر است. این مشاجرات بزودی فروکش می‌کند. مورد حمله قرار گرفتن مهیر. مهیر ویرانی برای یک سفر به خارج از شهر می‌رود و در طول راه توسط فردی ناشناس ضربهٔ شدیدی به سرش وارد می‌شود. خانوادهٔ مهیر به دنبال او می‌گردند و با کشف یک جسد که نشانه‌ای از مهیر را دارد به این نتیجه می‌رسند که مهیر کشته شده‌است. خانوادهٔ ویرانی که مهیر را از دست رفته می‌دانند فردی به نام انوپم را که از دوستان مهیر است را برای ازدواج با تولسی انتخاب می‌کنند. نجات مهیر. به‌طور شگفت‌آوری مهیر زنده‌است و به بیمارستان