payamvha/North_RAG huggingface dataset:
منتشر نشده بود، در اروپا منتشر شد. بنیاد شهبانو فرح پهلوی از بیستم فروردین ۱۴۰۳ نمایشگاهی برای پشتیبانی از هنرمندان در مجموعه فیاپ ژان مونه پاریس برپا کرد و بیش از ۱۰۰ اثر از ۸۲ هنرمند ایرانی و خارجی در آن به‌نمایش درآمده است. فرح پهلوی روز سه‌شنبه ۱ خرداد از این مجموعه بازدید کرد و گفت: «امید به بازگشت آزادی به ایران را هیچ‌گاه از دست نمی‌دهد.» تدوین وصیت‌نامهٔ محمدرضا پهلوی. پس از درگذشت شاه، متنی از سوی فرح خوانده شد که با عنوان «وصیت‌نامهٔ شاه» مشهور شد. این وصیت‌نامه و عمل فرح پهلوی، از آن جهت مورد
شد. این وصیت‌نامه و عمل فرح پهلوی، از آن جهت مورد انتقاد قرار گرفت که شاه، هرگز وصیت‌نامه‌ای ننوشته بود و صرفاً فرح و مشاورینش این نوشتار را تدوین کرده و به نوشتهٔ فرح: برخی از طرفداران شاه مانند اردشیر زاهدی، مخالف چنین کاری بوده و عقیده داشتند که فرح نباید رأساً و به‌جای شاه، پس از درگذشتش برای او وصیت‌نامه تدوین می‌کرده است. ویژگی‌ها، باورها و علایق. شاپور بختیار در کتاب "یکرنگی" شخصیت ملکه ایران را چنین شرح می‌دهد: در فرهنگ عامه. اندی وارهول نقاش آمریکایی، در سال ۱۹۷۷، پرتره‌ای از فرح پهلوی را کشید.
در سال ۱۹۷۷، پرتره‌ای از فرح پهلوی را کشید. کیس روردا، کارگردان هلندی در سال ۲۰۱۲ میلادی، تئاتری با الهام از زندگی فرح دیبا و مستند "ملکه و من" ساختهٔ ناهید سروستانی آفرید. نمایش در یک تور سراسری در هلند اجرا شد. مجلهٔ "ورایتی" در اردیبهشت ۱۴۰۳ خبر داد نتفلیکس در حال ساخت سریال حماسی به نام "آخرین شاه" دربارهٔ زندگی محمدرضا پهلوی از آغاز سلطنت او بعد از جنگ جهانی دوم تا سقوط پادشاهی ایران با انقلاب ۱۳۵۷ است. فرح پهلوی در مرکزیت این سریال است و در توضیح آن آمده است که «داستان قهرمانانه و سرانجام اندوه بار
آمده است که «داستان قهرمانانه و سرانجام اندوه بار زن، مادر و شهبانویی که تلاش می‌کند شوهرش شاه ایران، خانواده‌اش، خاندانش و وطنش را نجات دهد.»
ریچارد برتون هنرپیشه نامدار اهل ولز بود. ابتدای زندگی. او با نام ریچارد والتر جنکینز در ولز به دنیا آمد، و پدربزرگ وی فردی یهودی بود. زندگی هنری. بین دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۸۰ فعالیت داشت. وی در سال ۱۹۵۲ وارد هالیوود شد. زندگی خصوصی. وی پنج بار ازدواج کرد درگذشت. ریچارد برتون بر اثر خونریزی مغزی در ۵ اوت ۱۹۸۴ در سن ۵۸ سالگی درگذشت. جوایز و نامزدی‌ها. او هفت بار نامزد جایزه اسکار شد که البته هیچ‌گاه آن را کسب نکرد For his contribution to motion pictures, ریچارد برتون ستاره‌ای در پیاده‌رو شهرت هالیوود located در ۶۳۳۶
ستاره‌ای در پیاده‌رو شهرت هالیوود located در ۶۳۳۶ هالیوود بلوار. به واسطه his theater work, برتون همچنین عضو American Theatre Hall of Fame بود.
چارلتون هستون با نام تولد جان چارلز کارتر (زاده ۴ اکتبر ۱۹۲۳ – درگذشته ۵ آوریل ۲۰۰۸) هنرپیشه نامدار آمریکایی و فعال حقوق بشر و جنبش حقوق مدنی آمریکا بود. برای نقش‌های حماسی و فعالیت‌های سیاسی فراوان‌اش مشهور است. زندگی. وی با نام تولد جان چارلز کارتر در ۴ اکتبرِ ۱۹۲۳ در اوانستون، ایالت ایلینوی به دنیا آمد. دوره بازیگری را در دانشگاه نورث وسترن ایلینوی گذراند. اولین فیلم وی در ایفای نقش نمود پیر گینت (۱۹۴۱) نام داشت. چارلتون در بورلی هیلز، ایالت کالیفرنیا درگذشت. زندگی خصوصی. پسرش فریزر هستون نیز کارگردان
زندگی خصوصی. پسرش فریزر هستون نیز کارگردان است. هستون یک اسقفی بود و او را "مردی روحانی" با "طعم خاکی" توصیف کرده اند که "به سنت های مذهبی احترام می گذاشت" و "به ویژه از جنبه های تاریخی ایمان مسیحی لذت می برد". جزئیات. در اتوبیوگرافی خود بنام در میدان نبرد (In the Arena) که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد، اشاره می‌کند برای اولین بار وقتی به یاد مرگ افتاد که به هنگام نقش‌آفرینی در فیلم بن هور خبر مرگ ناگهانی تایرن پاور ستاره سرشناس آن سالها بر اثر سکته قلبی را شنید. تایرن پاور به هنگام مرگ فقط ۴۴ سال داشت. نقش شرلوک
پاور به هنگام مرگ فقط ۴۴ سال داشت. نقش شرلوک هلمز را بر صحنه نمایش The Crucifer of Blood در حالی اجرا کرد که جرمی برت (شرلوک هولمز مشهور سریال تلویزیونی ساخته شده در شبکه گرانادا) را به نقش دکتر واتسون در کنار خود داشت. افتخارات. او در سال ۱۹۵۹ برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای بازی در فیلم بن هور شد. در سال ۲۰۰۳ مدال آزادی رئیس‌جمهوری را از دستان جرج دابلیو بوش دریافت کرد.
الدرد گریگوری پِک (زادهٔ ۵ آوریل ۱۹۱۶ – درگذشتهٔ ۱۲ ژوئن ۲۰۰۳) هنرپیشه آمریکایی و یکی از محبوب‌ترین فوق ستارگان سینما در دهه‌های چهل تا هفتاد میلادی بود. در سال ۱۹۹۹ نام وی توسط بنیاد فیلم آمریکا در ردیف دوازدهم لیست بزرگ‌ترین هنرپیشگان مرد تاریخ قرار گرفت. زندگی. در شش سالگی پدر و مادرش از هم جدا شدند و سرپرستی او را مادر بزرگش برعهده گرفت. از دانشگاه ایالتی سن دییگو فارغ‌التحصیل شد و سپس به دانشگاه برکلی رفت. بعد از اتمام تحصیلات دانشگاهی راهی تئاتر برادوی شد تا بخت خود را در عرصه بازیگری بیازماید. پک
شد تا بخت خود را در عرصه بازیگری بیازماید. پک نخستین نقش خود را در نمایش "ستاره صبح" (۱۹۴۲) ایفا کرد و پس از آن دیوید او سلزنیک او را برای بازی در فیلم "روزهای افتخار" (۱۹۴۳) انتخاب کرد. پک در سال ۱۹۴۴ وارد هالیوود شد و تقریباً از همان آغاز به عنوان یک ستاره درخشید. او ظرف پنج سال ۴ بار نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر شد. پک اولین نقش مهم خود را در سینما با بازی در فیلم "طلسم شده" (۱۹۴۵) به کارگردانی آلفرد هیچکاک تجربه کرد. او در فیلم‌های کلاسیک و به یادماندنی "کشتن مرغ مقلد" (۱۹۶۲)، "تعطیلات رمی"
یادماندنی "کشتن مرغ مقلد" (۱۹۶۲)، "تعطیلات رمی" (۱۹۵۳)، "اسب کهر را بنگر" (۱۹۶۴) و "برف‌های کلیمانجارو" (۱۹۵۲) بازی کرد. کاراکتر "آتیکوس فینچ" در فیلم "کشتن مرغ مقلد" با بازی "گریگوری پک" در نظرسنجی بنیاد فیلم آمریکا بهترین و محبوب‌ترین قهرمان در فیلم‌های سینمایی تاریخ هالیوود شناخته شد. پک برای بازی در این فیلم اسکار بهترین بازیگر نقش اول را گرفت. او از آن دست بازیگرانی بود که نمی‌شد نقش‌های منفی را به آن‌ها سپرد. پک دو بار در نقش منفی بازی کرد؛ یکی در فیلم "جدال در آفتاب" (۱۹۴۶) و دیگری در فیلم "پسران
"جدال در آفتاب" (۱۹۴۶) و دیگری در فیلم "پسران برزیل" (۱۹۷۸). نقش کاپیتان در "موبی دیک" محصول ۱۹۵۶ به کارگردانی جان هیوستن، از نقش‌های پرطرفدار پک بود. گریگوری پک در سال ۱۹۶۸ جایزه بشردوستانه جین هرشولت را از آن خود کرد. او تقریباً آخرین بازمانده مردان بزرگ هالیوود بود که در دهه ۴۰ درخشیدند. "گرینگوی پیر" که در سال ۱۹۸۹ منتشر شد، آخرین هنرنمایی پک در سینما بود. خود او در میان تمام فیلمهایش "کشتن مرغ مقلد" را از همه بیشتر دوست داشت. او در سال ۱۹۶۶ به عنوان رئیس کمیسیون بین‌المللی انجمن سرطان آمریکا برگزیده
کمیسیون بین‌المللی انجمن سرطان آمریکا برگزیده شد. پس از این که اوا گاردنر (ستاره بزرگ سینمای کلاسیک آمریکا) در سال ۱۹۹۰ فوت کرد، یک خدمتکار و سگ او را به ارث برد. در راهپیمایی‌های مارتین لوترکینگ با او همراه می‌شد و پس از ترور لوترکینگ در سال ۱۹۶۸، پک پیشنهاد داد تا مراسم اسکار بعد از مراسم ختم او برگزار شود. در ماه مه سال ۲۰۰۳ و تنها دو هفته قبل از مرگش، بنیاد فیلم آمریکا نقش او، آتیکوس فینج در فیلم "کشتن مرغ مقلد" را به عنوان «برترین قهرمان پرده‌های سینما در تاریخ» برگزید. ایندیانا جونز در رتبه دوم قرار
در تاریخ» برگزید. ایندیانا جونز در رتبه دوم قرار گرفت و پس از آن جیمز باند سوم شد. به همراه عده‌ای از دوستانش در شهر اجولا (شهری در آنجا به دنیا آمد) تماشاخانه‌ای ساخت و هر وقت که برنامه کاری‌اش به او اجازه می‌داد، نمایشش را به روی صحنه می‌برد تا عطش کار کردن در تئاتر را در خود سیراب کند. در روزهای جوانی، قبل از این که ستاره سینما شود، از طریق «راهنمای سالن کنسرت» و «مدل لباس مجله‌ها» امرار معاش می‌کرد. او و چارلتون هستون که در فیلم "کشور بزرگ" با هم همبازی بودند، هر دو نقش منفی دکتر جوزف منگل (افسر ستمگر
بودند، هر دو نقش منفی دکتر جوزف منگل (افسر ستمگر ارتش آلمان نازی) را بازی کردند. پک در فیلم "پسران برزیل" و هستون در فیلم "پدرم، روا آلگوئم". قرار بود در فیلم "چارلی و کارخانه شکلات سازی" نقش پدربزرگ جو را بازی کند، اما قبل از آغاز پروژه درگذشت. بنا به مصاحبه‌ای بازیگران زن مورد علاقه‌اش آدری هپبورن، اینگرید برگمان و اوا گاردنر هستند. او در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۳ درگذشت. زندگی شخصی. پک دو بار ازدواج کرد. بار اول در سال ۱۹۴۲ با گرتا کوکونن، که این ازدواج سیزده سال به طول انجامید و در همان سال جدایی اش از گرتا، یعنی
طول انجامید و در همان سال جدایی اش از گرتا، یعنی سال ۱۹۵۵ با ورونیک پاسانی ازدواج کرد که تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۳ با همسر دومش زندگی کرد. پک از ازدواج اولش سه فرزند دارد و از ازدواج دوم دو فرزند. پسر بزرگش جان پک در سال ۱۹۷۵ با اسلحه خودکشی کرد.
چارلز دنیس بوچینسکی معروف به چارلز برانسون () (زاده ۳ نوامبر ۱۹۲۱ – درگذشته ۳۰ اوت ۲۰۰۳) بازیگر نامدار آمریکایی بود. برونسون که به خاطر «ویژگی‌های گرانیتی و هیکل تنومند» و فیلم‌های اکشن‌اش شناخته می‌شود، در فقر شدید در ارنلفد، پنسیلوانیا متولد شد. پدرش که یک معدنچی بود، در جوانی برانسون درگذشت. خود برونسون تا زمان پیوستن به نیروی هوایی ارتش ایالات متحده در سال ۱۹۴۳ برای جنگیدن در جنگ جهانی دوم در معادن نیز کار می‌کرد. پس از خدمت به یک گروه نمایشی پیوست و در رشته بازیگری تحصیل کرد. در طول دهه ۱۹۵۰، او
و در رشته بازیگری تحصیل کرد. در طول دهه ۱۹۵۰، او نقش‌های مکمل مختلفی را در فیلم‌های سینمایی و تلویزیونی بازی کرد، از جمله مجموعه‌های تلویزیونی درام گلچین که در آن به عنوان شخصیت اصلی ظاهر می‌شد. نزدیک به پایان دهه، او اولین نقش اصلی سینمایی خود را در کلی مسلسل (۱۹۵۸) داشت. برانسون به بازی در فیلم‌های مختلف اکشن، وسترن و جنگی که در اروپا ساخته شد، ادامه داد، از جمله سوار بر باران (۱۹۷۰) که برنده جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم خارجی زبان شد. در نهایت او برای ساخت فیلم‌های بیشتری به ایالات متحده بازگشت و با
ساخت فیلم‌های بیشتری به ایالات متحده بازگشت و با کارگردان مایکل وینر همکاری کرد. اولین همکاری آنها شامل سرزمین چاتو (۱۹۷۲)، مکانیک (۱۹۷۲) و قاتل سنگ‌دل (۱۹۷۳) بود. در این مرحله، او با فروش یک میلیون دلار برای هر فیلم، تبدیل به ستاره شماره یک باکس آفیس جهان شد. در سال ۱۹۷۴، برونسون در فیلم بحث‌برانگیز آرزوی مرگ (همچنین به کارگردانی برنده)، در مورد یک معمار که به هوشیاری تبدیل شده بود، بازی کرد، نقشی که نمونه بقیه دوران حرفه‌ای او بود. اکثر منتقدان در ابتدا فیلم را استثماری می‌دانستند، اما این فیلم در گیشه
فیلم را استثماری می‌دانستند، اما این فیلم در گیشه موفقیت بزرگی بود و چهار دنباله داشت. تا قبل از بازنشستگی در اواخر دهه ۱۹۹۰ و مرگ او در سال ۲۰۰۳، برونسون تقریباً به‌طور انحصاری نقش‌های اصلی را در فیلم‌های اکشن ایفا کرد و اغلب با کارگردان جی. لی تامپسون در فیلم‌هایی مانند آقای مجستیک (۱۹۷۴)، دوران مشقت (۱۹۷۵)، سنت آیوس، (۱۹۷۶)، بوفالوی سفید (۱۹۷۷)، تلفن (۱۹۷۷)، و (۱۹۸۹). او تعدادی فیلم تلویزیونی غیر اکشن ساخت که در آنها اغلب برخلاف نوع رفتار می‌کرد. او در سینما در کمدی وسترن از ظهر تا ساعت سه (۱۹۷۶) و نقش
در کمدی وسترن از ظهر تا ساعت سه (۱۹۷۶) و نقش مکمل در دونده هندی (۱۹۹۱) بازی کرد، فیلمی دراماتیک که بازی او نقدهای خوبی برای آن دریافت کرد. کودکی و جوانی. چارلز برانسون با نام واقعی «چارلز دنیس بوچینسکی» (Charles Dennis Buchinsky) در شهر ارنفلد (در ایالت پنسیلوانیا) به دنیا آمد. وی یازدهمین فرزند در بین پانزده فرزند خانواده بود بود. پدرش تاتاری مهاجر و مادرش از تبار لیتوانی-آمریکایی‌ها بود. پدرش متولد شهر دروسکینینکای بوده و مادرش با اینکه دارای والدین لیتوانیایی بوده، ولی خودش در همین ایالت، پنسیلوانیا، به
بوده، ولی خودش در همین ایالت، پنسیلوانیا، به دنیا آمده بود. چارلز در دوران نوجوانی بود که با زبان انگلیسی آشنا شد. تا پیش از این وی تنها به لیتوانیایی و روسی صحبت می‌کرد. چارلز برانسون اولین شخص در خانواده بود که موفق شد از دبیرستان فارغ‌التحصیل شود. وی زمانی که ۱۰ سال داشت. پدرش را از دست داد و بعد از این شروع به کار کردن نمود. ابتدا در دفتر اداری یک معدن و سپس به عنوان کارگر معدن استخدام شد. وی بابت هر تن زغال‌سنگی که استخراج می‌کرد، یک دلار در آن زمان دریافت می‌نمود. وی کار در معدن را ادامه داد تا اینکه
می‌نمود. وی کار در معدن را ادامه داد تا اینکه نوبت به خدمت سربازی‌اش رسید. دوران سربازی برانسون برابر بود با جنگ جهانی دوم. خانواده برانسون وضعیت مالی بسیار ضعیفی داشتند، تا جایی که چارلز بخاطر نداشتن لباس، مجبور بود لباس‌های خواهرش را به تن کند و به مدرسه می‌رفت. در سال ۱۹۴۳ چارلز در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا به عنوان تفنگدار هواپیما مشغول خدمت شد که بعدها کارش تغییر کرده و خدمه یکی از هواپیماهای بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس می‌شود. وی بخاطر عملکردش در عملیات نظامی و زخمی شدندش، مفتخر به دریافت مدال پرپل
نظامی و زخمی شدندش، مفتخر به دریافت مدال پرپل هارت شد. دوران بازیگری. ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۹. بعد از پایان دوران خدمت سربازی، وی مشغول به انجام کارهای متفاوتی می‌شود تا اینکه در نهایت موفق به یافتن یک شغل در گروهی نمایشی در فیلادلفیا، پنسیلوانیا می‌شود. در همین دوران بود که خانه‌اش را برای مدتی با جک کلاگمن شریک می‌کند. هردو در آن زمان مشغول کارهای نمایشی بودند. چندی بعد نیز چارلز ازدواج کرده و به قصد شرکت در کلاس‌های بازیگری، همراه همسرش به هالیوود نقل مکان می‌کند. از اولین نقش‌های وی که بسیار جزئی هم بود در فیلمی
از اولین نقش‌های وی که بسیار جزئی هم بود در فیلمی به نام "الان در نیروی دریایی هستی" رقم خورد که در آن نقش یک ملوان را ایفا می‌کرد. از دیگر نقش‌های مختصری که وی در آن‌ها بازی نمود می‌توان به نقش‌هایش در فیلم‌هایی چون «پت و مایک»، «"خانه مومی"» و «خانم سیدی تامسون» اشاره نمود. در سال ۱۹۵۴ وی نام خود را از «بوخینسکی» به «برانسون» تغییر می‌دهد. این کار به پیشنهاد یکی از همکارانش انجام شد. آن‌ها گمان می‌کردند که یک اسم اروپای شرقی ممکن است در فعالیت‌ها و موفقیت بازیگری وی خللی ایجاد کند. برانسون همچنین تصمیم
بازیگری وی خللی ایجاد کند. برانسون همچنین تصمیم به شرکت در برنامه‌های تلویزیونی گرفته و در برنامه‌های بسیاری در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ ظاهر می‌شود. از جمله این برنامه‌ها می‌توان به برنامه‌های شبکه‌هایی چون سی‌بی‌اس و ای‌بی‌سی و برنامه تلویزیونی آلفرد هیچکاک تقدیم می‌کند اشاره نمود. ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۸. در سال ۱۹۶۰ برانسون در قسمت «زیگ‌زاگ» در مجموعه تلویزیونی «کشتی رودخانه » ظاهر شده و چندی بعد نیز نقشی به وی در سریال «جزیره نشینان» داده می‌شود. در همین دوران، وی موفق به جلب نظر جان استرجز شده و به همین دلیل نقشی به
به جلب نظر جان استرجز شده و به همین دلیل نقشی به وی در فیلم هفت دلاور داده می‌شود که در آن وی یکی از هفت تفنگدار در فیلم است. طبق گفته‌های ایلای والاک، در طول مدت فیلمبرداری برانسون همیشه تنها بود. وی بابت بازی در این نقش موفق به کسب ۵۰٫۰۰۰ دلار می‌شود و در واقع از اولین آثار برانسون نیز محسوب می‌شود که در محبوبیتش نقش مهمی ایفا کرد. دو سال بعد، مجدداً برانسون توسط استرجز دعوت به همکاری می‌شود، اینبار برای فیلم فرار بزرگ. در این فیلم، برانسون نقش یک زندانی آمریکایی را بازی می‌کند که در زندان‌های ارتش آلمان
را بازی می‌کند که در زندان‌های ارتش آلمان نازی اسیر شده و به همراه دوستانش نقشه فرار در سر می‌پروراند. در زمانی که برانسون در حال ایفای نقش در فیلم‌های سینمایی‌اش بود، حضور در تلویزیون را همچنان ادامه داده و در برنامه‌های مختلف دیگری مثل سریال امپراتور (۱۹۶۳ تا ۱۹۶۴) به ایفای نقش پرداخت. همچنین بخاطر همکاری‌های پیشینش با شبکه سی‌بی‌اس، موفق به نامزدی برای جایزه امی (برای نقش مکمل) می‌شود. در سال ۱۹۶۷ وی در فیلم «دوازده مرد خبیث» بازی می‌کند. ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۳. برانسون موفق می‌شود نام مشهوری برای خود در بین
برانسون موفق می‌شود نام مشهوری برای خود در بین فیلم‌سازان اروپایی بسازد. در سال ۱۹۶۸ وی در فیلم کارگردان ایتالیایی، سرجو لئونه به نام روزی روزگاری در غرب به ایفای نقش می‌پردازد. نقش‌آفرینی وی به قدری توجه لئونه را جلب کرده که در مورد برانسون می‌گوید: «بهترین بازیگری بود که من تاکنون با وی همکاری داشتم». لئونه به قدری جذب برانسون شده بود که وی را برای ایفای نقش اول فیلم به خاطر یک مشت دلار انتخاب کرده بود که در نهایت برانسون با این پیشنهاد موافقت نکرد و نقش اول فیلم به کلینت ایستوود رسید. همچنین لئونه او را
فیلم به کلینت ایستوود رسید. همچنین لئونه او را برای نقش‌های سرهنگ داگلاس مارتیمور در به خاطر چند دلار بیشتر و انجل آیز در خوب بد زشت انتخاب شده بود ولی او فکر می‌کرد که فیلمنامه به خاطر چند دلار بیشتر مثل به خاطر یک مشت دلار است اما او این پیشنهادها را نپذیرفت و در نهایت این دو نقش را لی وان کلیف بازی کرد. در سال ۱۹۷۰ برانسون در فیلم فرانسوی «سوار بر باران» ظاهر شد. این فیلم موفق به کسب جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم زبان خارجی شد. در سال ۱۹۷۲ همکاری وی با کمپانی یونایتد آرتیستس شروع شد. برانسون با این کمپانی
یونایتد آرتیستس شروع شد. برانسون با این کمپانی در چند فیلم اکشن همکاری داشت که همگی آن‌ها از آثار موفق برانسون محسوب می‌شود. از جمله این فیلم‌ها می‌توان به «سرزمین چاتو» اشاره نمود. البته وی پیش‌تر نیز با این کمپانی همکاری داشته (مثلاً برای فیلم هفت دلاور). یکی دیگر از فیلم‌های اروپایی برانسون که توسط کمپانی یونایتد آرتیستز در داخل خاک آمریکا نیز پخش شد، فیلمی ایتالیایی به نام «چیتا ویولنتا» یا به فارسی «"شهر وحشی"» بود که در اصل برای اکران سال ۱۹۷۰ در اروپا ساخته شده بود. ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۰. مشهورترین نقش
اروپا ساخته شده بود. ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۰. مشهورترین نقش برانسون در سال ۱۹۷۴ و با بازی در فیلم آرزوی مرگ رقم خورد. این فیلم موفق‌ترین فیلم برانسون در طول مدت همکاری بلندمدتش با مایکل وینر نیز بود. در این فیلم وی در نقش شخصی به نام پل کرسی بازی می‌کند. پل کرسی معماری موفق بود اما وقتی همسرش را به قتل رساندند و به دخترش تجاوز کردند، وی تبدیل به یک جنگجوی مبارز در نیمه‌شب می‌شود. فیلم «آرزوی مرگ» به قدری مشهور شد که فیلم‌های مختلف دیگری در مورد آن و در مورد ادامه داستان آن ساخته شد که در همه آن‌ها خود شخص برانسون نیز
آن ساخته شد که در همه آن‌ها خود شخص برانسون نیز حضور داشت. همچنین بعد از وقوع یک سری حوادث شبیه به حادثه به وقوع پیوسته در این فیلم، برانسون عنوان کرد که مردم نباید از شخصیت وی تقلید نمایند. چارلز برانسون در ادامه، در فیلم آقای مجستیک به ایفای نقش پرداخت. این فیلم نوشته المور لئونارد بود که در آن وی نقش یک نظامی بازنشسته و کشاورز را بازی می‌کرد که با گروه‌های گانگستری شروع به جنگ می‌کند. فیلم بعدی وی نیز فیلمی تحت عنوان دوران مشقت بود که کارگردانی آن را والتر هیل انجام داد. در این فیلم نیز که در ژانر اکشن
هیل انجام داد. در این فیلم نیز که در ژانر اکشن بوده، برانسون در نقش یک مبارز به ایفای نقش پرداخته‌است؛ همچنین بخاطر بازی در این فیلم موفق شد نظر بسیاری از منتقدان را به خود بیش از پیش جلب کند. در همین دوران بود که برانسون توانست خود را به اوج گیشه برساند، زمانی که در رده‌بندی‌ها، بعد از رابرت ردفورد، باربارا استرایسند و آل پاچینو، در جایگاه چهارم جای گرفت. ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۴. قرار بود نقش اول فیلم فرار از نیویورک به برانسون داده شود اما جان کارپنتر، کارگردان فیلم، فکر کرد که برانسون کمی زیادی خشن و پیر برای این
فکر کرد که برانسون کمی زیادی خشن و پیر برای این نقش است و این شد که نقش را به کرت راسل داد. در بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۴ برانسون درخواست حقوق بالا از شرکت‌های فیلم‌سازی کوچک داشت؛ بیشتر این فیلم‌ها محصول شرکت گروه کانن بودند و کارگردانی عمده آنان را جی. لی تامپسون بر عهده داشت که برانسون در کار با وی علاقه زیادی از خود نشان می‌داد. فیلم‌های خشن تامپسون، نظیر کار بدی که مردان می‌کنند و ۱۰ تا نیمه‌شب (که برانسون در آن‌ها نقش اول را داشت) زیاد مورد توجه منتقدان سینما قرار نگرفت، اما نام برانسون را بر سر
سینما قرار نگرفت، اما نام برانسون را بر سر زبان‌ها انداخت و باعث شد وی نقش‌های پردرآمدی را در طول دهه ۱۹۸۰ برای خود کسب کند. آخرین فیلمی سینمایی که برانسون در آن به ایفای نقش پرداخت، فیلم بود که محصول ۱۹۹۴ است. زندگی شخصی. اولین ازدواج چارلز برانسون با «هریت تندلر» بود که با وی در فیلادلفیا آشنا شده بود. قبل از طلاقشان در سال ۱۹۶۵، این دو صاحب دو فرزند شده بودند. تندلر در خاطرات خود می‌نویسد: «من دختری ۱۸ ساله بودم که با چالز بوچینسکی در یکی از کلاس‌های بازیگری سال ۱۹۴۷ آشنا شدم. دو سال بعد، با اینکه با
سال ۱۹۴۷ آشنا شدم. دو سال بعد، با اینکه با مخالفت پدرش با ازدواج با برانسون روبه‌رو شده بود ولی تصمیم به ازدواج با برانسون می‌گیرد. در اولین قرار ملاقات، برانسون در جیبش فقط چهار سنت داشت اما حالا وی یکی از گران‌ترین بازیگران کشور است» برانسون برای بار دوم، اینبار با بازیگر بریتانیایی، جیل ایرلند ازدواج می‌کند. این ازدواج تا روز مرگ جیل ایرلند، در تاریخ ۱۹۹۰ ادامه داشت. این دو پیش‌تر در سال ۱۹۶۲ با یکدیگر آشنا شده بودند (جیل ایرلند در آن زمان همسر دیوید مک‌کالوم، یک بازیگر اسکاتلندی، بود) برانسون که در
مک‌کالوم، یک بازیگر اسکاتلندی، بود) برانسون که در فیلم فرار بزرگ با مک‌کالم هم‌بازی بود، گفته می‌شود مکرراً به وی می‌گفت که روزی با همسرت ازدواج می‌کنم. برانسون در خانه‌ای بزرگ در شهر لس آنجلس، به همراه هفت فرزندش ساکن بود (دو فرزند از ازدواج قبلی خودش، سه فرزند از ازدواج قبلی جیل ایرلند و دو فرزند که بعد از ازدواج آنها به دنیا آمدند). بعد از ازدواج، این زوج در ۱۴ فیلم مختلف در کنار یکدیگر به ایفای نقش پرداختند. برای اینکه اعضای خانواده با یکدیگر روابط نزدیکی داشته باشند، تمامی اعضای خانواده وسایل خود را
داشته باشند، تمامی اعضای خانواده وسایل خود را جمع کرده و به محلی که فیلمبرداری فیلم‌ها در آنجا بود می‌رفتند تا همگی در کنار هم باشند. آن‌ها همچنین دارای یک خانه روستایی بودند که به آنجا نیز با هم می‌رفتند. جیل ایرلند که در کنار بازیگری، مشغول پرورش اسب بود، به دخترشان «زولیکا» آموزش‌های اسب‌سواری نیز می‌داد. همچنین در بین دهه‌های ۸۰ تا ۹۰ میلادی نیز برانسون تمامی تعطیلات زمستانی را در شهرستان اسنومس (واقع در ایالت کلرادو) به همراه خانواده‌اش سپری می‌کرد. در ۱۸ مه ۱۹۹۰ جیل ایرلند که ۵۴ ساله بود، بعد از
در ۱۸ مه ۱۹۹۰ جیل ایرلند که ۵۴ ساله بود، بعد از مدت‌ها نبرد با سرطان پستان از دنیا می‌رود. هشت سال بعد، در دسامبر ۱۹۹۸، برانسون برای بار سوم ازدواج می‌کند. همسر سومش «کیم ویکس» نام داشت. ویکس پیش‌تر از همکاران جیل ایرلند بود. این زوج به مدت ۵ سال زندگی مشترک داشتند تا اینکه در سال ۲۰۰۳ برانسون از دنیا می‌رود. مرگ. در آخرین سال‌های زندگی، وضعیت سلامتی برانسون رو به وخامت می‌گذاشت، تا جایی که وی بخاطر یک عمل جراحی مجبور شد به شکل کامل، بازیگری را کنار بگذارد و خود را بازنشسته نماید. در آخرین سال‌های زندگی وی
خود را بازنشسته نماید. در آخرین سال‌های زندگی وی همچنین مبتلا به آلزایمر شده بود، اما در نهایت در ۳۰ اوت ۲۰۰۳، در سن ۸۱ سالگی بر اثر سینه‌پهلو از دنیا رفت. برانسون در زمان مرگ در یکی از بیمارستان‌های شهر لس آنجلس بستری بود. وی را در نزدیکی خانه روستاییشان (که با جیل ایرلند به آنجا می‌رفت) دفن کردند.
فرار بزرگ فیلمی حماسی، جنگی، دلهره‌آور و ماجراجویی به کارگردانی جان استرجس، محصول سال ۱۹۶۳ است. داستان فیلم. در سال ۱۹۴۲ تعدادی از اسیران متفقین جنگ جهانی دوم که هرکدام سابقه چندین فرار ناموفق داشته‌اند، در یکی از اردوگاه‌های تازه‌تاسیس آلمان نازی تحت فرماندهی لوفت‌وافه گرد هم می‌آیند. آنها برای مشغول ساختن بخشی از نیروی انسانی نازی‌ها در جبهه نبرد، نقشه‌ای برای فرار دسته‌جمعی از طریق حفر تونل زیرزمینی می‌کشند. جوایز. این فیلم نامزد ۱ جایزه اسکار (نامزد اسکار بهترین تدوین) در سال ۱۹۶۴ شد. منابع. ویکی‌پدیا
بهترین تدوین) در سال ۱۹۶۴ شد. منابع. ویکی‌پدیا انگلیسی
بی‌خوابی فیلمی روانشناسانه و رمزآلود به کارگردانی کریستوفر نولان که در اصل بازسازی فیلمی نروژی محصول سال ۱۹۹۷ به همین نام است. آل پاچینو، رابین ویلیامز و هیلاری سوانک در فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند. داستان فیلم در مورد دو کارآگاه پلیس است که به دنبال سرِنخ برای قتل دختری جوان می‌گردند. "بی‌خوابی" در ۲۴ مهٔ ۲۰۰۲ اکران شد و در نظر منتقدان و گیشه موفق بود. این تنها فیلم در کارنامهٔ نولان است که وی در آن نویسندگی فیلم‌نامه را بر عهده نداشته‌است. این فیلم بازسازی فیلم نروژی بی‌خوابی (۱۹۹۷) است. داستان. در شهر
فیلم نروژی بی‌خوابی (۱۹۹۷) است. داستان. در شهر کوچک و سردِ نایت‌میوت، آلاسکا، جسد نوجوانی به نام «کی کانل» پیدا می‌شود که به‌طرزی مرموز به قتل رسیده است. برای کمک به پلیس محلی، دو کارآگاه باسابقه از لس‌آنجلس به آنجا فرستاده می‌شوند: «ویل دورمر» و همکارش «هپ اک‌هارت». در همین حال، واحد بازرسی داخلی اداره پلیس لس‌آنجلس در حال بررسی پرونده‌هایی است که احتمال دستکاری شواهد توسط دورمر در آن‌ها مطرح است، و هپ اعتراف می‌کند که قصد دارد برای دریافت مصونیت قضایی علیه دورمر شهادت دهد. با ورود به نایت‌میوت، آن‌ها با
دورمر شهادت دهد. با ورود به نایت‌میوت، آن‌ها با کارآگاه جوان و مشتاقی به‌نام «الی بور» آشنا می‌شوند که پیگیر این پرونده قتل است. در یکی از عملیات‌ها، دورمر مظنون را به صحنه جنایت می‌کشاند. اما در حین تعقیب و گریز در مه غلیظ، مأمور پلیسی تیر می‌خورد. دورمر با تصور اینکه مظنون را می‌بیند، شلیک می‌کند، اما به‌جای مظنون، به اشتباه همکارش، هپ، را می‌کشد. در کنار جسد، یک اسلحه کالیبر ۳۸ پیدا می‌کند که متعلق به مظنون است. چون می‌داند اگر حقیقت مرگ هپ فاش شود، با توجه به شهادت قریب‌الوقوع او علیه دورمر، همگان گمان
به شهادت قریب‌الوقوع او علیه دورمر، همگان گمان خواهند کرد که قتل عمدی بوده، پس تصمیم می‌گیرد حقیقت را پنهان کند. او وانمود می‌کند که تیرانداز اصلی همان مظنون بوده و اسلحه را هم مخفی می‌کند. الی بور مسئول رسیدگی به این تیراندازی می‌شود. آن‌ها گلوله‌ای از نوع ۳۸ پیدا می‌کنند که به مأمور زخمی‌شده خورده بود، در حالی که گلوله‌ای که از بدن هپ درآورده‌اند از نوع ۹ میلی‌متری است. برای گم‌کردن ردپا، دورمر گلوله ۳۸ را به جسدی حیوانی شلیک می‌کند، آن را بیرون می‌آورد، تمیز می‌کند و با گلوله‌ای که از بدن هپ
می‌آورد، تمیز می‌کند و با گلوله‌ای که از بدن هپ درآورده‌اند، جابه‌جا می‌کند. دورمر که از عذاب وجدان و روشنایی بی‌وقفه تابستان آلاسکا دچار بی‌خوابی شده، تماس‌های تهدیدآمیزی دریافت می‌کند. قاتل اصلی، که شاهد قتل هپ بوده، با او تماس می‌گیرد. به‌زودی مشخص می‌شود که قاتل نویسنده‌ای محلی به‌نام «والتر فینچ» است که کی کانل طرفدار آثار او بود. دورمر به خانه فینچ نفوذ می‌کند، اما او متوجه حضور پلیس شده و فرار می‌کند. در بازگشت، دورمر اسلحه ۳۸ را در خانه فینچ جاسازی می‌کند تا او را گرفتار کند. در دیداری بر روی کشتی،
تا او را گرفتار کند. در دیداری بر روی کشتی، فینچ به دورمر پیشنهاد می‌دهد که اگر کمک کند شک را به سمت دوست پسر سابق کی، یعنی رندی، ببرد، او هم رازش را درباره قتل هپ فاش نخواهد کرد. فینچ از گفت‌وگویشان صدایی ضبط کرده است و دورمر از این بابت احساس خطر می‌کند. فینچ اعتراف می‌کند که مرگ کی در جریان درگیری فیزیکی با او اتفاق افتاده و ادعا می‌کند که این حادثه ناخواسته بوده. بعد از آن، فینچ اسلحه ۳۸ را در خانه رندی پنهان می‌کند. پلیس که این اسلحه را پیدا می‌کند، رندی را بازداشت می‌کند. فینچ همچنین از بور دعوت
رندی را بازداشت می‌کند. فینچ همچنین از بور دعوت می‌کند تا به خانه‌اش کنار دریاچه بیاید و نامه‌هایی که ظاهراً از آزارهای رندی به کی حکایت دارند، دریافت کند. در همین حال، بور در صحنه قتل یک پوکه ۹ میلی‌متری پیدا می‌کند که با گلوله در جسد هپ مطابقت ندارد. با تحقیق درباره پرونده‌های قبلی دورمر، او متوجه می‌شود که دورمر همیشه اسلحه ۹ میلی‌متری حمل می‌کرده، و به این ترتیب به حقیقت تلخی می‌رسد: دورمر به احتمال زیاد همان کسی است که به اشتباه هپ را کشته است. دورمر که به صاحب مهمان‌خانه اعتماد کرده، اعتراف می‌کند که