payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مسجد منبر کهنه واقع در شهر بندرعباس در بخش مرکزی از توابع شهرستان بندرعباس در استان هرمزگان و یکی از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است. مسجد تاریخی منبر کهنه در سمت مغرب شهر بندرعباس واقع شده‌است. در بیرون محوطه مسجد از طرف شرق، مقبره‌ای وجود دارد که بر لوح آن نام صاحب مقبره که از علمای معروف آن دوره و امام جماعت بوده، حک شده‌ است. لوح دیگری در عمارت مسجد وجود دارد که خوانا نیست و فرو ریخته‌است ولی نام‌های ائمه اطهار بر آن نقر شده و در آخر آن چنین نگاشته شده‌است: «این مسجد عمارت حاجی باقر است و در
شده‌است: «این مسجد عمارت حاجی باقر است و در ماه رمضان ۱۰۸۳ هجری قمری به پایان رسیده‌ است» بنابراین مشخص می‌شود مسجد مزبور در زمان صفویه بنا شده‌ و از آن زمان مورد استفاده قرار گرفته‌است. در سال ۱۳۳۲ هجری قمری حاج شیخ احمد گله‌داری، از تجار معروف مسجد را مرمت کرده‌است.
مسجد جامع اهل‌سنت بندرعباس یا مسجد جامع دلگشا یکی از مساجد قدیمی شهر بندرعباس مرکز استان هرمزگان در جنوب ایران است. این مسجد که در بلوار طالقانی (ساحلی) بندرعباس رو به دریا قرار دارد، دارای دو طبقه، یک مناره، صحن و ۱۲ستون است که از طرح قدیمی این مسجد باقی مانده‌است. این بنا به شماره ۱۵۹۹ به ثبت آثار ملی ایران رسیده‌است. در این مسجد هر هفته مراسم نمازجمعه اهل‌سنت بندرعباس برگزار می‌شود. تاریخچه. مسجد جامع اهل‌سنت بندرعباس به عنوان یکی از قدیمی‌ترین مساجد شهر بندرعباس دارای سابقه‌ای طولانی است و قدمت آن به
بندرعباس دارای سابقه‌ای طولانی است و قدمت آن به ۲۶۴سال پیش برمی‌گردد که اولین بار توسط خیّر بزرگ «حاج زین‌العابدین ابوالقاسم اوزی» ساخته شد. این مسجد در طول این مدت چندین بار تجدید بنا و بازسازی شده‌است. بازسازی مسجد جامع اهل سنت بندر عباس در دوره جدید از سال ۱۳۸۲ شروع شد و با حمایت خیّر بزرگ منطقه جنوب حاج عبدالله رستمانی، کار ساخت آن به اتمام رسید. مسجد جامع اهل سنت بندرعباس پس از بازسازی که ۵ سال به طول انجامید روز جمعه ۳۱ خرداد ۱۳۸۷ با حضور سیدعبدالباعث قتالی امام جمعه اهل‌سنت و جماعت بندرعباس و
قتالی امام جمعه اهل‌سنت و جماعت بندرعباس و آیت‌الله غلامعلی نعیم‌آبادی امام‌جمعه اهل تشیع بندرعباس و نماینده ولی‌فقیه و شرکت پرشور نمازگزاران افتتاح شد. معماری. شبستان این مسجد در دو طبقه ساخته شده و زیربنای کل مسجد حدود ۴۹۰۰ مترمربع است. شبستان حدود ۲۰ درب بزرگ دارد که به ایوان‌های شمالی، شرقی و جنوبی مسجد باز می‌شوند. محراب این مسجد با هنر کاشی‌کاری زینت داده شده و بسیار چشمگیر است. بنای قدیمی مسجد مشتمل بر شبستان ستون‌دار با ۱۲ ستون در میانه و ایوان‌های ستون‌داری در سه جبهه باختری، جنوبی و خاوری
ستون‌داری در سه جبهه باختری، جنوبی و خاوری بوده‌است. از این بنا تاکنون بخش ستون‌داری در میانه شبستان جدید باقی مانده‌است. این بخش از شبستان دارای ۱۲ ستون با ساقه‌ای استوانه‌ای و پایه‌ای مکعبی که ستون‌ها در بالا توسط قوس‌های جناغی به همدیگر متصل شده و زمینه را برای برپا داشتن مسطح تیر پوش فراهم ساخته‌است. ساقه و پایه ستون‌ها در تعمیرات اخیر با قطعات سنگ نما پوشش یافته. سر ستون‌ها و بخش‌های فوقانی آن‌ها دارای تزئینات گچی است. بخش‌های جدید بنا و خاصه نمای بیرونی آن فاقد اصالت تاریخی و هنری است. طراحی معماری
آن فاقد اصالت تاریخی و هنری است. طراحی معماری این مسجد توسط شهاب‌الدین ارفعی و همکارانش مسعود منصوری، ناصر مجاور، امیر حمزه انجام شده‌است.
مسجد ناصری (بندرعباس) واقع در شهر بندرعباس در بخش مرکزی از توابع شهرستان بندرعباس در استان هرمزگان و یکی از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است. این مسجد در سال ۱۳۰۴ شمسی توسط محمد علی ناصری حیدرآبادی بنا شده‌است. سبک بنای مسجد از معماری سنتی جنوب ایران بهره جسته و سقف آن از چوبم مخصوصی به نام صندل یا (چندل) که از هندوستان آورده می‌شد، ساخته شده‌است. این مسجد دارای تزیینات گچبری ارزنده‌ای است و قدمت آن به دوره قاجاریه می‌رسد.
سد دم قشم واقع در دره کولغان بخش شهاب از توابع شهرستان قشم و از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است. « سد دم قشم»، پیشینهٔ این سد تاریخی به دوران ساسانیان بر می‌گردد. یک رشته کوه سراسر جزیره قشم را از شرق به غرب پوشانیده‌است. در آبریز شمالی این کوه‌ها ، بریدگی‌های بسیاری وجود دارد که آب باران‌های موسمی را در جبهه‌های شمالی و جنوبی به خلیج فارس می‌ریزد. نخستین بریدگی، در کناره باختری، در ۳ کیلومتری شهر قشم، یعنی دره کولغان است. دومین بریدگی، در جنوب روستای گیاهدان است که در زمان صفویان، سدی که مردم
روستای گیاهدان است که در زمان صفویان، سدی که مردم محل آن را «دِرهاش» می‌خوانند، در دهانهٔ آن بنا کرده‌اند ولی سد به دلیل رعایت نکردن جنبه‌های فنی ویران شده‌است. سومین بریدگی، در باختر روستای پی پشت قرار دارد که تا لافت ۱۵ کیلومتر فاصله دارد. در این بریدگی، ساسانیان سدی سنگی به نام «دَم» ساخته‌اند، که سرتاسر پایه و دیوارهای اصلی آن هنوز پابرجاست. ابزارهای سد دم از سنگ‌های تراش و با ملات ویژه دوران ساسانی گچ، ساروج و قلوه سنگ است، که همانند تمامی آثار این دوران، در برابر سیلاب‌های تند به همان استحکام،
دوران، در برابر سیلاب‌های تند به همان استحکام، بازمانده‌است و با این که در دوره‌های بعد، به ویژه در دوران صفوی، تأسیساتی به آن افزوده شد، با این حال به دلیل رعایت ننمودن جنبه‌های فنی تعمیرات و پیوستگی‌ها، ویران شده و در حال حاضر تنها پایه‌ها و دیوار استوار و کانال خروج آب که در درون لایه‌های کلفت سنگی کنده شده، پابرجاست .
گردنه آهوان در حد فاصل جاده سمنان و دامغان قرار دارد. این منطقه دارای زمستان‌های سختی می‌باشد که در اغلب موارد به بسته شدن جاده می‌انجامد.این جاده دارای سرازیری خطرناک میباشد. کاروانسرای سنگی آهوان در این منطقه قرار دارد. ریشه نام آهوان در سمنان. آهوان نام روستایی است در حد فاصل 15 تا 30 کیلومتری جاده سمنان _ دامغان واقع شده است. صاحب تحفة‏الرضویه می‌‏نویسد: چون حضرت امام رضا به نزدیک دامغان که در حال حاضر به آهوان مشهور است رسید آهویی چند به خدمت آن حضرت رسیدند و عرض کردند یا بنَ رسولِ اللّه‏ مخالفان قصد
و عرض کردند یا بنَ رسولِ اللّه‏ مخالفان قصد کشتن شما را دارند خوب است معاودت فرمائید. آن حضرت فرمود: از اجل نتوان گریخت و برای آن‌ها دعای خیر فرمود و بدین جهت آن محل را آهوان می‏‌گویند. برخی نیز گویند امام رضا هنگام سفر از مدینه به مرو در این جایگاه درنگ می‌کند و می‌بیند که شکارچی‌ای آهوی ماده‌‏ای را در بند انداخته و خیال کشتن آن را دارد. حضرت از دیدن پستان‌های پرشیر آهو در می‏یابد که آهوی شکار شده دارای بچه‏‌هایی می‏‌باشد که در اثر گرفتار شدن مادرشان آن‌ها بی‏شیر مانده‏‌اند. بنابراین از شکارچی درخواست
بی‏شیر مانده‏‌اند. بنابراین از شکارچی درخواست می‏‌کند که آن آهو را در راه خدا آزاد کند. بدین ترتیب آهو به ضمانت حضرت رضا آزاد می‏‌گردد و آن جایگاه «آهوان» نامیده می‌‏شود. سخن نخست افسانه وار و عوامانه است و نمی‌تواند راست باشد. اما نظر دوم تا اندازه‌ای منطقی‌تر به نظر می‌رسد.
قلعهٔ دختران (رودان) واقع در بخش مرکزی از توابع شهرستان رودان در استان هرمزگان و یکی از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است. «قلعه دختران» از قلاع مشهرو منطقهٔ هرمزگان است، این قلعه در فاصله ۵کیلومتری شمال شهرستان رودان (دِهبارز) ومنتهی الیه کوی گرم واقع است، این قلعه که در اثر بو توجه‌ای در حال حاضر به ویرانه‌ای مبدل شده به وسیله سنگ‌های بزرگی بنا گردیده بوده که وجود سنگرهای سنگی متعددی در اطراف قلعه و غاری نیز در پایین آن نشان دقت و توجه خاص ساکنان قلعه به بالا بردن ضریب امنیتی پناهگاهشان می‌باشد.
قلعه به بالا بردن ضریب امنیتی پناهگاهشان می‌باشد. گفته می‌شود این قلعه توسط دختر یکی از بزرگان اقوام گذشته رودان اداره می‌شده‌است.
کتل امامزاده هاشم، روستایی از توابع بخش لاریجان شهرستان آمل در استان مازندران ایران است. این روستا در دور ترین نقطه از شهرستان آمل و استان مازندران از لحاظ مختصات جغرافیایی واقع شده است؛ به طوری که فاصله آن تا مرکز شهرستان متبوع حدود ۱۰۰ کیلومتر و تا مرکز استان مسافتی در حدود ۱۸۰ کیلومتر است. جمعیت. این روستا در دهستان بالا لاریجان قرار داشته و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، متروکه و بدون جمعیت بوده است. کتل. کتل به معنای جای بلند و رفیع است. در حقیقت این منطقه یک گردنه است که بلندترین بخش
در حقیقت این منطقه یک گردنه است که بلندترین بخش جاده هراز می‌باشد.
قلعه کمیز، روستایی در دهستان آبنما بخش مرکزی شهرستان رودان در استان هرمزگان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳٬۸۳۱ نفر (۱٬۰۹۹ خانوار) بوده‌است.
امامزاده شاه قطب الدین حیدر واقع در بخش مرکزی شهرستان رودان در استان هرمزگان و یکی از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران می‌باشد. زیارتگاه امامزاده شاه قطب الدین حیدر معروف به زیارتِ شاه یکی از مهم‌ترین زیارتگاه‌های شهرستان رودان (دِهبارز) است که همه ساله به‌ویژه در ایام محرم میزبان هیئت‌ها و دسته‌های عزاداری سطح شهر و توابع شهرستان است. نسب این امامزاده براساس شجره نامه مستند به اما‌م حسن مجتبی می‌رسد.
آبشار شاهان‌دشت بزرگ‌ترین آبشار استان مازندران و بلندترین آبشار ایران از نظر مجموع ارتفاع و یکی از آثار ملی کشور در فهرست آثار ملی ایران است. این آبشار در روستای شاهان‌دشت واقع در ۶۵ کیلومتری شهر آمل در بخش گزنکقرار دارد و از سمت جاده نسبت به آن دید وجود دارد. این آبشار دائمی در سمت جنوبی جاده و رودخانه هراز قابل مشاهده است. این آبشار از کنار قلعه ملک بهمن بر روی یک کوه هرمی شکل مشرف به روستای شاهان‌دشت به پایین می‌ریزد. در ارتفاعات مشرف به روستای شاهان‌دشت، آبشار اصلی شاهان‌دشت با ارتفاع ۵۱ متر بزرگ‌ترین
آبشار اصلی شاهان‌دشت با ارتفاع ۵۱ متر بزرگ‌ترین آبشار استان مازندران به‌شمار می‌رود که این آبشار که دارای سه آبشار متعدد است در مجموع ارتفاعی در حدود ۱۸۰ متر دارد.
شکل شاه اثری تاریخی است در منطقهٔ لاریجان شهرستان آمل که به دستور ناصرالدین‌شاه قاجار از شمایل وی و تنی چند از ملازمانش بر دل صخره‌ای بر سر راه تاریخی هراز (تنگه بند بریده) و در نزدیکی چشمهٔ آب معدنی استراباکو، در تاریخ ۱۲۹۵ ه‍.ق حجاری شده‌است. اطلاعات کتیبه و نام رجال حاضر در کتیبه. این اثر کتیبه و شکل کنده‌کاری‌شده در دل کوه است و اثر مشابهش در تنگه واشی است که تصویر فتحعلی‌شاه قاجار را نمایش داده‌است. رکن‌الاسفار، از معاصران ناصرالدین‌شاه که هردو اثر و هر دو پادشاه را دیده‌است نیز نظر مشابهی دارد. با به
دو پادشاه را دیده‌است نیز نظر مشابهی دارد. با به قدرت رسیدن قاجاریان و انتخاب تهران به‌عنوان پایتخت، به دستور ناصرالدین‌شاه قاجار مسیرهای قدیمی و مال‌رو در دره‌های هراز و چالوس تعمیر و به راه ارابه‌رو تبدیل گشتند. در سال ۱۲۹۰ ه‍.ق)، ناصرالدین‌شاه مجدداً دستور به بهسازی مسیر لاریجان (جادهٔ هراز) داده و «حسنعلی‌خان وزیر» را به سرپرستی این کار منصوب نمود. وی نیز با همکاری «گاستیگیرخان»، مهندس اتریشی که در خدمت دولت ایران بود، جاده را به اندازه‌ای پهن کرد که دو ارابه بتوانند از آن عبور کنند. در سال ۱۲۹۵ ه‍.ق)
ارابه بتوانند از آن عبور کنند. در سال ۱۲۹۵ ه‍.ق) و با اتمام عملیات ساخت این راه، به عنوان یادبود نقشی از شاه قاجار در یکی از صعب‌العبورترین نقاط این مسیر به نام «تنگهِ بندِ بریده» به مناسبت بازسازی و ساخت جادهٔ قدیم مازندران حجاری شده‌است. این نقش برجسته در بستری مستطیل شکل، آراسته به اشعاری در قاب‌های سجاده‌ای دیده می‌شود. در این تصویر ناصرالدین‌شاه سوار بر اسب در وسط و ده تن از ملازمان کشوری و لشکری ملبس به پوشاک رسمی «سرداری» که در ترنج‌های نزدیک به سر هر یک از آن‌ها معرفی شده‌اند و در دو سوی او به
سر هر یک از آن‌ها معرفی شده‌اند و در دو سوی او به نمایش درآمده، دیده می‌شوند. در دورادور نقش برجسته که حدود ۸ متر طول و ۴ متر ارتفاع دارد، کتیبه‌های حجاری شده در قاب‌هایی تعبیه شدند که شامل چند بیت شعر در مدح ناصرالدین‌شاه، سختی عبور و مرور راه لاریجان و فرمان شاه در خصوص تعمیر و مرمت آن است. در وسط نقش و زیر سم اسب ناصرالدین‌شاه عبارت “عمل کمترین علی اکبر فی سنه ۱۲۹۵” و در بالای سر افرادی که نقش آن‌ها حک شده، القاب یا سمت آنان با قلم ریز و خط شکسته نقر شده‌است. بالای سر ناصرالدین‌شاه این عبارت؛ تمثال
شده‌است. بالای سر ناصرالدین‌شاه این عبارت؛ تمثال بی‌مثال همایونی و بالای سر ده نفر از درباریان عبارت نواب وجیه الله میرزا مقرب‌الخاقان آجودان مخصوص (رضاخان اقبال‌السلطنه عکاس‌باشی) وزیر فواید (حسنعلی‌خان امیرنظام گروسی) جناب سپهسالار اعظم (میرزا حسین‌خان سپهسالار) جناب آقا (میرزا یوسف‌خان مستوفی‌الممالک) آقای نایب‌السلطنه (کامران میرزا) اعتضادالسلطنه (علیقلی میرزا) جناب عضدالملک قوانلو (علیرضاخان) جناب امین‌الممالک (علی‌خان) مقرب‌الخاقان مهدی‌قلی‌خان مجدالدوله نوشته شده‌است. موقعیت. از جادهٔ کنونی هراز،
نوشته شده‌است. موقعیت. از جادهٔ کنونی هراز، نسبت به این اثر تاریخی دیدی وجود ندارد چرا که پشت تونل وانا (تونل طویلی بعد از روستای بایجان و قبل از منطقهٔ امیری در مسیر آمل به تهران) قرار دارد. امروزه ساده‌ترین راه دسترسی به آن حرکت پیاده از جبههٔ جنوبی تونل وانا به سمت شمال پس از گذر از رودخانه و با حدود ۱۰ دقیقه پیاده‌روی است. در خلال جنگ جهانی دوم بخشی از این اثر تاریخی به جهت تیراندازی سربازان شوروی سابق به آن از بین رفته‌است.
منظور از ژن‌درمانی مجموعه‌ای از روش‌های درمانی است که طی آن با ترمیم و رفع عیب ژن و یا نوع و میزان بیان آن، بیماری را درمان می‌کنند. در گذشته تمام اقسام ژن درمانی متکی به نوعی ناقل (وکتور) شامل ناقلین ویروسی و یا پلاسمید برای انتقال عامل درمان به درون سلول بودند اما در حال حاضر شیوه‌های دیگری نیز عرضه گردیده‌اند. نخستین عمل بالینی ژن درمانی در سال ۱۹۹۰ توسط موسسات ملی بهداشت ایالات متحده آمریکا انجام گرفت که ابتدا با توجه به ناقلین پلاسمیدی توسعه یافته و سپس ناقلین ویروسی نیز به آن افزوده شدند.در ابتدا، عمل
ناقلین ویروسی نیز به آن افزوده شدند.در ابتدا، عمل ژن درمانی با نسخه های ویروسی گاهی پرخطر و با نسخه های پلاسمیدی گاها فاقد کارآمدی مناسب بود. در این راستا تلاش های فراوانی برای امن سازی ناقلبین ویروسی و بهبود کارآئی ناقلین پلاسمیدی انجام شده است که از برجسته ترین موارد می توان به نخستین ژن درمانی در آسیا توسط نخبه ایرانی دکتر رضا آقانوری با مهندسی ژنتیک بر روی یک ناقل پلاسمیدی امن در قالب طرح ملی ژن درمانی به منظور آنژیوژنز در میوکارد اشاره نمود. ژن‌ها که بر روی کرموزوم‌ها قرار دارند، واحدهای فیزیکی و
که بر روی کرموزوم‌ها قرار دارند، واحدهای فیزیکی و کارکردی پایه‌ای بدن هستند. ژن‌ها توالی‌های اختصاصی بازهایی هستند که چگونگی ساخت پروتئین‌ها را رمزبندی می‌کنند. گرچه ژن‌ها بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرند، اما این پروتئین‌ها هستند که اغلب کارکردهای حیاتی را انجام می‌دهند و حتی اکثریت ساختارهای سلولی را تشکیل می‌دهند. هنگامی که ژن‌ها به نحوی تغییر پیدا کنند که پروتئین‌های رمزبندی‌شده به وسیلهٔ آن‌ها نتوانند کارکردهای طبیعی‌شان را انجام دهند، بیماری‌های ژنتیکی به وجود می‌آیند. ژن‌درمانی تکنیکی است برای تصحیح
به وجود می‌آیند. ژن‌درمانی تکنیکی است برای تصحیح ژن‌های معیوبی که مسئول ایجاد بیماری هستند. پژوهشگران ممکن است یکی از چندین رویکرد موجود را برای تصحیح ژن‌های معیوب به کار ببندند. ژن طبیعی ممکن است به درون یک محل غیراختصاصی درون ژنوم کاشته شود تا یک ژن بی‌کارکرد را جایگزین کند. این روش یک رویکرد رایج است. یک رویکرد دیگر تعویض ژن غیرطبیعی از طریق «بازترکیبی هومولوگ» است. ژن غیرطبیعی را می‌توان از طریق «جهش معکوس انتخابی» ترمیم کرد، که باعث می‌شود، ژن به کارکرد طبیعی‌اش بازگردد. تنظیم یک ژن خاص (میزانی را که
طبیعی‌اش بازگردد. تنظیم یک ژن خاص (میزانی را که یک ژن خاموش و روشن می‌شود) را نیز می‌توان تغییر داد. در اغلب بررسی‌های ژن‌درمانی، ژن «طبیعی» به درون ژنوم وارد می‌شود تا جایگزین یک ژن بیماری‌زای «غیرطبیعی» شود. یک مولکول حامل که به آن ناقل(vector) می‌گویند، برای وارد کردن ژن درمان‌کننده به سلول‌های هدف بیمار مورد استفاده قرار می‌گیرد. در حال حاضر رایج‌ترین ناقل مورد استفاده ویروسی است که به‌طور ژنتیکی تغییر داده شده‌است، تا DNA طبیعی انسانی را حمل کند. ویروس‌ها طوری تکامل یافته‌اند تا ژن‌های‌شان را به
ویروس‌ها طوری تکامل یافته‌اند تا ژن‌های‌شان را به شیوه‌ای آسیب‌زا به درون سلول‌های انسانی وارد کنند. دانشمندان سعی کرده‌اند تا از این توانایی ویروس‌ها سود ببرند و ژنوم ویروس‌ها را طوری دستکاری کنند که ژن‌های بیماری‌زا را از سلول حذف و ژن‌های درمان‌کننده را وارد آن کنند. سلول‌های هدف مثلاً سلول‌های کبد یا ریه بیمار با ناقل ویروسی آلوده می‌شوند. پروتئین‌های جدید دارای کارکرد که به وسیلهٔ ژن درمان‌کننده ایجاد می‌شوند، سلول را به وضعیت طبیعی بازمی‌گردانند. به غیر از ویروس‌ها، گزینه‌های دیگری برای وارد کردن
غیر از ویروس‌ها، گزینه‌های دیگری برای وارد کردن ژن‌ها به درون سلول‌ها وجود دارد. ساده‌ترین روش واردکردن مستقیم DNA درمانی به درون سلول است. این رویکرد از لحاظ کارکرد محدودیت دارد، زیرا می‌توان آن را تنها در مورد بافت‌های معینی به کار برد و نیاز به مقادیر زیادی DNA دارد. یک روش دیگر غیر ویروسی برای واردکردن ژن‌ها به درون سلول، ایجاد کره مصنوعی لیپیدی (چربی) با هسته آب‌دار است. این کره‌ها که به آن لیپوزوم می‌گویند، DNA را از طریق غشای سلول هدف به درونآ ن منتقل می‌کنند. DNA درمانی را همچنین می‌توان با اتصال
می‌کنند. DNA درمانی را همچنین می‌توان با اتصال شیمیایی DNA به یک مولکول که به گیرنده‌های سلولی خاص متصل می‌شود، به درون سلول هدف وارد کرد. هنگامی که این مولکول به این گیرنده‌ها متصل می‌شود، DNA درمانی به وسیلهٔ غشای سلولی بلعیده می‌شود و به درون سلول راه می‌یابد. انواع روش‌های ژن درمانی. روش‌های ژن‌درمانی به سه دسته عمده طبقه‌بندی می‌شوند: ژن درمانی در مرحله جنینی. ژن درمانی در مرحله جنینی مطالعه اثر ژن‌های فعال در مراحل جنینی مختلف برای درمان بیماری‌هاست. ژن درمانی در لوله عصبی. ژن درمانی در لوله عصبی
ژن درمانی در لوله عصبی. ژن درمانی در لوله عصبی مطالعه تأثیر ژن‌های فعال در لوله عصبی و نقش جهش در آن‌ها در بروز بیماری‌های ژنتیکی است. از جمله این تحقیقات روی پروتئین‌های خانواده سی‌دی‌ایکس و پروتئین‌های خانواده ساکس در فعال کردن ژن‌ها در لوله عصبی می‌باشد.
عمارت تلگرافخانه واقع در بخش مرکزی شهرستان بندر جاسک استان هرمزگان و از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است. ازآثار باقی مانده انگلیسی‌ها و هلندی‌ها در جاسک عمارتی است که به نام (عمارت تلگرافخانه) معروف است. در روزگار استقرار شرکت هند خاوری، در این ناحیه، بناهایی در آن ساخته شده‌است . ساختمان تلگراف خانه، در ۱۸۶۹ میلادی برابر با ۱۲۸۶ هجری قمری از سوی انگلیسی‌ها بنا شده و ساختمان بنگله سرخ که در سال ۱۸۷۷ میلادی برابر با ۱۲۹۴ هجری قمری، از سوی هلندیها بنا شده‌است . بنگله سرخ، در سال‌های اخیر مرکز گارد
شده‌است . بنگله سرخ، در سال‌های اخیر مرکز گارد مسلح گمرک بوده‌است .
سد پی پشت (قشم)، بقعهٔ مبرکه‌ای واقع در بخش شهاب از توابع شهرستان قشم و از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است. «سد تاریخی پی پشت» واقع در شهر قشم یکی از سدهای دیدنی و آبگیرهای باستانی استان هرمزکان است. تأسیسات تقسیم آب این سد حداقل از دوره ساسانی است . از دیکر آبگیر دیدنی جزیره قشم سد گوران است. کارشناس میراث فرهنگی تاکید دارند که پی اولیه سد از دوره بالا وتاج سد از دوره ساسانی است. از قسمت سدهای هخامنشی می‌توان سدها و جمله آبگیرهای مهم شهر قشم: سد «سلماب خالصی»، و سد «سیماب» و سد «توریان» می‌توان
«سلماب خالصی»، و سد «سیماب» و سد «توریان» می‌توان نام برد.
شاه شهید (قشم)، بقعهٔای واقع در بخش شهاب از توابع شهرستان قشم و از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است. «بقعه شاه شهید » از اماکن زیارتی جزیره قشم است، این بقعه در چند سال اخیر بازسازی و گسترش یافته‌است. مردم جزیره درباره شاه شهید و کوچه آن داستان‌هایی می‌گویند.
هنری دیوید ثورو (۱۲ ژوئیه ۱۸۱۷ – ۶ مه ۱۸۶۲) فیلسوف، نویسنده، شاعر، طبیعت‌گرا، اصلاح‌طلب و ریاضت‌کش آمریکایی بود که بیشتر برای یکی از کتاب‌هایش به نام والدن شناخته شده‌است. او نظریه‌پرداز نافرمانی مدنی و یکی از مهم‌ترین چهره‌های نظریه تعالی و عشق به بدویت، سراسر زندگی کوتاهش را در شهر کونکورد در ایالت ماساچوست گذراند. درباره سعدی هنری دیوید ثرو میگوید که من همان سعدی هستم که بعداز ۶۰۰ سال آمده‌ام شهرت وی که البته پس از حیات وی اتفاق افتاد به دلیل مقاله نافرمانی مدنی اوست؛ شخصیت‌هایی چون مهاتما گاندی، مارتین
مدنی اوست؛ شخصیت‌هایی چون مهاتما گاندی، مارتین لوتر کینگ و لئو تولستوی تحت تأثیر این مقاله قرار گرفته‌اند. وی عقیدهٔ توماس جفرسون را در مورد حکومت قبول داشت: زندگی. تولد و تحصیل. ثورو بیشتر عمر ۴۵ ساله‌اش را در کونکورد گذراند. در ۱۸۳۷ میلادی از هاروارد فارغ‌التحصیل شد. در ۱۸۴۵ حدود دو سال و دو ماه اقامتش را در جنگل‌های حوالی دریاچه والدن آغاز کرد و به زندگی بدوی روی آورد. او فقط گه‌گاه سری به شهر می‌زد. خود انگیزه‌اش از رفتن به جنگل را اینگونه توصیف کرده‌است: «عزم کرده‌ام از پیش روی نظرات جامعه اثاث‌کشی
«عزم کرده‌ام از پیش روی نظرات جامعه اثاث‌کشی کنم؛ از دولت، از دین، از آموزش، از جامعه و نیز می‌خواهم خود را رو در رو ببینم.» والدین. پدرش فرزند یک مهاجر پروتستان از جزایر شانل بود و مادرش دختر یک کشیش محلی. ثورو دربارهٔ زندگی خود نوشته‌است: «من در مناسب‌ترین نقطه از زمین زاده شدم؛ درست بر لبهٔ زمان». ثورو با بزرگانی چون ادگار آلن پو، ناتانیل هاوثورن، ویتمن، ملویل و رالف والدو امرسون معاصر بوده و روابط نزدیکی با امرسون داشته‌است. اجتناب از مزاوجت. در ۱۸۹۰ ثورو تجربه‌ای نزدیک به عشق را از سر گذراند. رقیب
ثورو تجربه‌ای نزدیک به عشق را از سر گذراند. رقیب عشقی او برادرش بود. هر دو همزمان و بی‌خبر از یکدیگر ابراز عشق کردند. دختر که می‌پنداشت پدرش از «عقاید غیرمتعارف» پروا دارد، علی‌رغم میل ابتدایی دست رد به سینهٔ هنری زد. ثورو شش سال پس از این واقعه با اشاره‌ای شوخ‌طبعانه به معلم سرخانهٔ فرزندان امرسون، خطاب به او نوشت: «او به‌راستی می‌خواهد -تردید می‌کنم بنویسم- با من ازدواج کند. مردم آن را اینطور هجی می‌کنند. من یک «نه» روشن، به همان صورتی که بعد از تمرین بسیار تلفظ آن را آموخته‌ام حواله‌اش کردم و مطمئنم این
تلفظ آن را آموخته‌ام حواله‌اش کردم و مطمئنم این نه کارش را ساخت. من واقعاً با روبه‌رو شدن با دشمنی اینچنین را در مسیر زندگی‌ام پیش‌بینی نکرده بودم.» ثورو هرگز ازدواج نکرد. فلسفه ثورو. فلسفهٔ ثورو به‌تفصیل در دو اثر والدن و نافرمانی مدنی آمده‌است. والدن مجموعه از نوشته‌های کوتاه مقاله‌وار است که ثورو در آن‌ها به اقتصاد، سرمایه‌داری، انقلاب صنعتی، زندگی بر پایهٔ طبیعت و اخلاق انسانی وابسته و متأثر بر تغییرات جهانی پرداخته‌است. به‌عقیدهٔ ناشر انگلیسی اثر، درسی که ثورو می‌آموزاند را می‌توان در یک جمله خلاصه
که ثورو می‌آموزاند را می‌توان در یک جمله خلاصه کرد: «ساده زندگی کنید.» منابع. 3-والدن با ترجمه علیرضا طاقدره
«سگ ولگرد» داستان کوتاهی از صادق هدایت، نویسندهٔ ایرانی است که نخستین بار در سال ۱۳۲۱ با هفت داستان دیگر در مجموعه‌ای به همین نام در تهران منتشر شد. داستان آن دربارهٔ یک سگ اصیل اسکاتلندی به نام پات است که پس از گم کردن صاحبش، سرگردان شده و از انسان‌ها آزار می‌بیند. پات سگی معمولی نیست؛ او در آرزوی بازگشت به دوران کودکی است و در ته چشم‌هایش روحی انسانی دیده می‌شود. هدایت بیشترِ داستان‌های مجموعهٔ "سگ ولگرد" را پیش از ۱۳۲۰ نوشته بود، ولی به خاطر ممنوع‌القلم بودن چاپشان مقدور نبود. پس از اشغال ایران در جنگ
بودن چاپشان مقدور نبود. پس از اشغال ایران در جنگ جهانی دوم در شهریور ۱۳۲۰، با الغای سانسور دولتی، «سگ ولگرد» نیز امکان انتشار یافت. «سگ ولگرد» داستانی کنایی و نمادین است که از زاویهٔ دید دانای کل روایت می‌شود. نقّادان آن را داستانی اگزیستانسیالیستی به‌شمار آورده‌اند و، با بعضی دیگر از داستان‌های هدایت مانند «زنده‌به‌گور» و «تاریک‌خانه»، از آن دسته روان‌داستان‌هایش دانسته‌اند که به شیوهٔ واقع‌گرایی نوشته شده است. روان‌شناسان و افسانه‌شناسان و اخلاقیّون و دانشمندان اجتماعی و فلسفی دربارهٔ «سگ ولگرد» سخن‌ها
اجتماعی و فلسفی دربارهٔ «سگ ولگرد» سخن‌ها گفته‌اند. پژوهشگران ادبیات این داستان را با داستان‌های دیگری از زبان‌های دیگر هم سنجیده‌اند. صادق چوبک و احمد شاملو از سخنورانی هستند که با تأثّر از «سگ ولگرد» آثاری آفریده‌اند. «سگ ولگرد» به چندین زبان نیز ترجمه و منتشر شده است. تاریخچه. نگارش. امروزه تاریخ نگارش داستان کوتاه «سگ ولگرد» و هفت داستان دیگرِ مجموعهٔ "سگ ولگرد" مشخص نیست، اگرچه به‌گفتهٔ محمد بهارلو، این داستان‌ها احتمالاً در خلال سال‌های ۱۳۱۴ تا ۱۳۲۰ نوشته شده‌اند. هدایت در دو نامه به مجتبی مینوی و
نوشته شده‌اند. هدایت در دو نامه به مجتبی مینوی و پروفسور یان ریپکا که چند اثر او را به چکی ترجمه کرده است، تلویحاً به نوشتن این داستان‌ها اشاره می‌کند. او در نامه‌ای از بمبئی به لندن به تاریخ ۲۳ بهمن ۱۳۱۵ خورشیدی به مینوی نوشته است: «تقریباً ۲۰ نوول و یک تآتر و یک «بوف کور» و دو سه سفرنامهٔ حاضر چاپ دارم.» نوشتهٔ مشابهی در نامه‌ای که دو هفته قبل از آن در ۹ بهمن ۱۳۱۵ خورشیدی به یان ریپکا نوشته بوده به چشم می‌خورد: «چند سفرنامه و تقریباً ۲۰ نوول حاضر چاپ دارم اما هنوز وسایل چاپ آن‌ها میسر نیست.» به‌گفتهٔ
اما هنوز وسایل چاپ آن‌ها میسر نیست.» به‌گفتهٔ برادران هدایت، عیسی و محمود، صادق هدایت از سال ۱۳۱۴ خورشیدی به مدت پنج تا شش سال ممنوع‌القلم بوده و وزارت معارف و ادارهٔ شهربانی از او تعهد کتبی گرفته بوده‌اند که در ایران اثری را منتشر نکند. اشارهٔ هدایت به میسر نبودن «وسایل چاپ» نیز به دلیل ممنوع‌القلم بودن او بوده است. با این وجود، کم‌تر از یک سال پس از شهریور ۱۳۲۰، با برچیده‌شدن بساط سانسور دولتی، مجموعه‌داستان "سگ ولگرد" امکان انتشار پیدا می‌کند. هدایت در نامه‌های خود به مینوی و ریپکا از نوشتن "علویه
در نامه‌های خود به مینوی و ریپکا از نوشتن "علویه خانم"، "افسانهٔ آفرینش"، «میهن‌پرست» و ترجمهٔ "کارنامهٔ اردشیر پاپکان"، "شکند گمانیک ویچار"، "گجستهٔ ابالیش" و "زند وهومن یسن" نام برده است. از این آثار، تنها «میهن‌پرست» در مجموعهٔ "سگ ولگرد" چاپ شده و بقیه به‌صورت مستقل یا در کنار دیگر آثار هدایت چاپ شده‌اند. به گفتهٔ محمد بهارلو مشخص نیست که آیا هشت داستان مجموعهٔ "سگ ولگرد" جزو بیست «نوول حاضر چاپ» بوده‌اند یا اینکه هدایت بعدها پاره‌ای از این هشت داستان را نوشته و در کتاب "سگ ولگرد" گنجانده است. چاپ.
را نوشته و در کتاب "سگ ولگرد" گنجانده است. چاپ. داستان کوتاه «سگ ولگرد» نخستین بار در سال ۱۳۲۱ خورشیدی (۱۹۴۲ میلادی) همراه با هفت داستان دیگر در مجموعهٔ "سگ ولگرد" توسط انتشارات بازرگانی نجات در تهران منتشر شد. بیشتر داستان‌های مجموعهٔ "سگ ولگرد"، پیش از ۱۳۲۰ خورشیدی نوشته شده بوده‌اند؛ ولی به دلیل وجود محدودیت، چاپ آن‌ها ممکن نبوده است. "سگ ولگرد" آخرین مجموعه‌داستانی است که هدایت منتشر کرده است. داستان کوتاه «سگ ولگرد» بارها توسط ناشران گوناگون در مجموعهٔ "سگ ولگرد" چاپ شده است که از جملهٔ این چاپ‌ها
"سگ ولگرد" چاپ شده است که از جملهٔ این چاپ‌ها می‌توان به چاپ انتشارات امیرکبیر در ۱۳۳۸ خورشیدی و چاپ انتشارات جاویدان در ۱۳۵۶ خورشیدی اشاره کرد. داستان کوتاه «سگ ولگرد» چندین بار نیز خارج از مجموعهٔ اصلی چاپ شده است. به‌عنوان نمونه در کتاب‌های: "داستان‌نویسان امروز ایران" (به انتخاب تورج رهنما، نشر توس، ۱۳۶۳ خورشیدی) و "مجموعه‌ای از آثار صادق هدایت" (به‌اهتمام محمد بهارلو، نشر طرح نو، ۱۳۷۲ خورشیدی). در سال ۱۳۸۳ خورشیدی مجموعه‌داستان "سگ ولگرد" با پیگیری حقوقی بازماندگان صادق هدایت، از بازار کتاب ایران