payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شامل آتش، آتشدان و اجاق شود به حدود ۴ هزاره پیش بازمی‌گردد. آتش در اسطوره‌ها. در اساطیر باستان پرومتئوس آتش را از خدایان ربود و به انسان‌ها داد و به همین دلیل عقوبت سنگینی را به جان خرید تا آن جا که هر روز عقابی جگر او را می‌خورد. آتش نزد ملت‌های متمدن جهان باستان دارای ارج و احترام بسیار بوده‌است. در نزد هندوان پروردگار آتش آگنی نام داشت، یونانیان خدایگان آتش را «هستیا» (Hestia) الههٔ خانه و کاشانه می‌دانستند و رومیان، از آتش مقدس «وستا» (Vesta) به کمک باکره‌های وستایی در آرامگاهش در فوروم نگهبانی
کمک باکره‌های وستایی در آرامگاهش در فوروم نگهبانی می‌کردند و چینیان، خدای آتش را «تسئووانگ» (Tsao Wang) می‌خواندند. ایزد آذر نیز در میان ایرانیان ستوده بود. یهودیان به آتش توجهی ویژه دارند، زیرا که در باور ایشان ده فرمان با آتش فروفرستاده شد و یهوه خدای ایشان در کوه طور به مانند آتش به چشم موسی دیده شد. در تعبیر ایشان زبانه آتش زبان یهوه است. در بسیاری از ادیان و فرهنگ‌هایی که در آن‌ها قربانی کردن از جمله آیین‌های اصلی بوده، آتش نماد پاکی، پالایندگی یا ربوبیت است. البته در آیین مسیحیت آتش دوزخ از دیرباز در
است. البته در آیین مسیحیت آتش دوزخ از دیرباز در مقابل نور خدا و آسمان‌ها قرار داشته‌است. در قرآن از آتش جهنم و عذاب آتش یاد شده‌است و شیطان و جن از آتش بدون دود آفریده شده‌است. آتش در اقوام هندواروپایی. آتش نزد انسان اولیه اهمیت خاصی داشت. از زمانی که بشر به آتش دست یافت، به سبب تحولی که در زندگی او به وجود آورده بود، برای انسان ارزش ویژهای پیدا کرد. هنگامیکه انسان به آتش توجه و احترام زیادی کرد، متوجه قدرت آن و در نتیجه لزوم یاری و پشتیبانی و تقویت آن شد. از زمانیکه ویژگی‌های فراطبیعی به آتش نسبت داده شد،
زمانیکه ویژگی‌های فراطبیعی به آتش نسبت داده شد، اولین و اصلیترین کارکرد آن دور کردن شیاطین بود. آتش تاریکی را برطرف می‌کند و دشمنان را نیز دفع می‌کند. این اندیشه احتمالاً از حملهٔ دزدان و نیز حیوانات وحشی در شب ریشه گرفته‌است. همچنین شیطان در تفکر بشر تجسم یک ترس یا بیماری یا بلا بوده‌است و آتش به سبب روشنایی‌بخشی، در شب، ترس‌ها را و نیز به سبب خاصیت ضد عفونی‌کنندگی، بیماری‌ها را دور می‌کرده‌است. از زمان‌های کهن نزد هندواروپاییان، آتش برای دور کردن شیاطین یا نیروهای بد و جلب خدایان یا نیروهای نیک به کار
یا نیروهای بد و جلب خدایان یا نیروهای نیک به کار می‌رفته‌است؛ بنابراین مشخص است که اهمیت آتش از دوران مردمان هندوایرانی در زندگی مردمی که امروزه ساکنین سرزمین‌های ایران و هند هستند، نقش بسته‌است. محیط سردی که مردم آریایی از آن آمده‌اند در این ارزش و اهمیت آتش مؤثر بوده‌است. سپس نیروهای برتر به آتش نسبت داده شد و برای دور کردن نیروهای بد و حتی در هند به عنوان رابط میان انسان‌ها و خدایان به کار گرفته شد. آتش مرکز زندگی خانوادگی در میان اقوام هندواروپایی بوده‌است و بعدها با هاله ای از راز پوشیده شده‌است. نقاط
و بعدها با هاله ای از راز پوشیده شده‌است. نقاط اشتراک زیادی میان آگنی و آتر وجود دارد که نشان می‌دهد یک نوع آیین آتش در زمان اتحاد هندوایرانیان وجود داشته‌است که بزرگداشت آگنی و آتر در زمان‌های بعد، ادامهٔ آن است. ایرانیان باستان برای آتش ارزش و اهمیت بسیاری قایل بودند تا حدی که در وندیداد (فرگرد ۹ (آمده‌است: بزن (یعنی بکش) کسی را که دست به آتش می‌برد از روی لجاجت. مراسم فدیه و اهدایی به آتش در دین زرتشتی «آتش زوهر» نام دارد. در مراسم آیینی از جمله یزشن، آتش مقدس در اتاق خاصی قرار دارد که تنها موبدان
آتش مقدس در اتاق خاصی قرار دارد که تنها موبدان اجازهٔ ورود به آن را دارند. این آتش با چوب‌های معطر که گاه به وسیلهٔ دینداران و شرکت کنندگان در مراسم فدیه آورده می‌شود، خوشبو می‌گردد. در آیین یزشن، آتش در مرکز توجه است. موبد اصلی همواره در حین برگزاری آیین به سمت آتش برمی‌گردد و بسیاری از دعاها را رو به سوی آتش می‌خواند و حضور آتش در مراسم یزشن از اساسی‌ترین ارکان مراسم به‌شمار می‌رود. آتش نزد هندیان افزون بر اینکه یک ایزد به‌شمار می‌شود، به عنوان رابط میان جهان انسان‌ها و جهان خدایان نیز شناخته می‌شود. آتش
انسان‌ها و جهان خدایان نیز شناخته می‌شود. آتش در آیین یجنه اهمیت بسیاری دارد. گذشته از نقش و ارزش آتش در هند به عنوان رسانندهٔ فدیه‌ها به خدایان، آتش در آیین یجنه نیز به‌طور ویژه‌ای با اهمیت است. بدون حضور آتش، مراسم یجنه نمی‌تواند برگزار شود. آتشی که در مراسم یجنه استفاده می‌شود باید بسیار مطهر باشد و با سایش قطعات چوب یا سنگ به یکدیگر به وجود آمده باشد. اهمیت و ارزش آتش در آیین‌های ایران و هند که از زمان‌های بسیار کهن سرچشمه می‌گیرد، نه تنها در آداب دینی آنها، بلکه در زندگی روزمره و باورهای عمیق آنان نیز
بلکه در زندگی روزمره و باورهای عمیق آنان نیز حفظ شده‌است. آتش در دین زرتشت. ایرانیان به چهار آخشیج (عنصر) آب، باد، خاک و آتش توجه بسیار داشتند و آن‌ها را می‌ستودند. در این میان آتش بیش از سه دیگر این آخشیج‌ها در میان ایرانیان جای داشت، از اینرو دیگر ملت‌ها گمان برده‌اند که خدای اینان آتش است. فردوسی در شاهنامه دربارهٔ باورمندی ایرانیان باستان به آتش چنین می‌گوید: دقیقی دربارهٔ توجه به آتش می‌گوید: در باور زرتشتیان آذر به معنی آتش نماد اشا، راستی و پاکی اهورایی است. آتش تنها ماده‌ای است که آلودگی به خود
است. آتش تنها ماده‌ای است که آلودگی به خود نمی‌گیرد. در همه حال روبه‌بالا می‌رود. خود می‌سوزد و دیگران را گرما و نور می‌دهد. آتش یک آخشیج مینوی است که به سه آخشیج گیتوی دیگر، آب، هوا و خاک جان می‌بخشد. آتش آن‌چنان پاک و آسمانی است که آن را از گونه اندیشه و خرد می‌دانند و ارج می‌گذارند. آتش پاک و نور، نماد و شناسه دینی زرتشتیان است. هنگام نیایش بهدینان به‌سوی نور و روشنایی ایستاده و به پرستش اهورامزدای یکتا می‌پردازند. با نیایش آتش زندگی که در اوستا آن را با نیروی زیست همسو می‌دانیم، در گیتی به شناسایی و
با نیروی زیست همسو می‌دانیم، در گیتی به شناسایی و شناخت درست دست می‌یابیم. یک نکته مهم در اوستا آن است که هر انسان در هر زمانه و هر روز باید آتش زندگی را با خالص‌ترین عناصر روشن و فروزان نگاه دارند. چون آتش نشانه و نماد پاکی در روحانیت آدمی است، هرگاه می‌خواهند شعله‌ای بیفروزند باید از چوب خشک خوش‌بو که بی دود می‌سوزد استفاده کنند؛ یعنی هر روز آتش زندگی را با هوشیاری و نور پاک‌منشی روشن و استوار کنند. بدانیم که خواست جاودانگی زندگانی، رسیدن به نور و گوهر مزدا و یکی شدن با آن است. در «یسنا، هات ۶۲» از آذر
و یکی شدن با آن است. در «یسنا، هات ۶۲» از آذر اهورایی با ویژگی‌هایی چون «برازنده نیایش»، «گشایش‌بخش» و «پناه‌بخش» یاد شده‌است و از او شادکامی، زندگی دراز، آسایش همگانی، کامروایی و روشنایی خواستار شده‌اند. پس اگر هریک از ما نور ایمان اهورایی را که از فراگیری علم و دانش و پایبندی به آن دست می‌آید، در خود افروخته داشته باشیم سرانجام آن آسایش آسان و فراوان، فرزانگی، افزونی، شیوایی زبان و هوشیاری روان و پس از آن خرد بزرگ، نیک و بی‌زیان و پس از آن دلیری، استواری، هوشیاری و بیداری، فرزندان برومند و کاردان،
هوشیاری و بیداری، فرزندان برومند و کاردان، کشورداری و انجمن‌آرا، بالنده، نیک کردار، آزادی‌بخش و جوانمرد که خانه کشور را آباد می‌سازند خواهیم داشت که این همان ترجمه بخشی از یسنای ۶۲ (آتش نیایش) است. بنابراین نور و روشنایی دارای اهمیت بسزایی است. در فرهنگ ایران، آتش یکی از پدیده‌های طبیعی ستودنی است چون گرمای زندگی را در کالبد دیگر پدیده‌های هستی جاری می‌سازد و با نور خود که نشانی از آذر اهورایی است جان‌ودل یاران اهورامزدا را روشنایی می‌بخشد تا اینکه اجدادمان در ایران باستان برای هریک از فروزه‌های اهورایی،
در ایران باستان برای هریک از فروزه‌های اهورایی، امشاسپندان و ایزدانی قرار می‌دهند و جشن و شادی را برای هریک بنیاد می‌نهند. یکی از آن‌ها جشن‌های آتش است که دیرینگی آن به جشن‌های آریایی می‌رسد. آذر در اوستا «آتَر/ آتَرش» و در پهلوی «آتُر / آتَخش» و در فارسی امروز «آذر / آتش» است. آذر، ایزد نگاهبان آتش و فروزه اهورامزداست برای همین گاه او را در شمار امشاسپندان آورده‌اند. آفرینش آتش را که در همه وجود هستی جاری است به اردیبهشت پیوند می‌دهند. در کتاب پهلوی بندهش، در بخش آفرینش آمده‌است: «سه دیگر از مینویان
در بخش آفرینش آمده‌است: «سه دیگر از مینویان اردیبهشت است. او از آفرینش چهانی، آتش را به خویش پذیرفت» انواع آتش. به باور ایرانیان باستان انواع آتش بر ۷ نوع است:
چرخ گوشت دستگاهی برای تبدیل کردن قطعات بزرگ گوشت به قطعات ریزتر است. بهترین چرخ گوشت‌ها در دو نوع دستی و برقی موجود بوده و سایزهای متفاوتی دارند که بسته به این سایزها میزان گوشت وارد شده به دستگاه و ضخامت آن کم و زیاد می‌شود. تاریخچه. نیاز بشر به خوردن گوشت برای تأمین پروتئین‌های لازم بدن، انسان را به اختراع وسایلی واداشت تا بتواند گوشت شکار خود را قطعه‌قطعه کند تا برای خوردن مناسب‌تر گردد. اما، با گذشت زمان و تغییر نحوهٔ غذا خوردن و نیاز بشر به تنوع غذایی، او را به فکر اختراع وسیله‌ای انداخت تا بتواند به
او را به فکر اختراع وسیله‌ای انداخت تا بتواند به کمک آن قطعات گوشت را ریزتر کند. در ابتدا از هاون برای این کار استفاده می‌شد، بدین‌صورت که گوشت را در ظرفی توخالی می‌ریختند و با ضربات متعدد و زیاد، اقدام به کوبیدن گوشت در این ظرف به‌وسیلهٔ هاونگ می‌کردند؛ اما به‌دلیل هوشمندی انسان و میل به راحتی بیشتر، در اوایل قرن بیستم، یعنی قبل از جنگ جهانی اول، در کشور آلمان آشپزی ناشناس اقدام به ساخت وسیله‌ای کرد که با چرخاندن دستهٔ آن می‌توانست گوشت را به حالت خمیری درآورَد. همان‌گونه که در شکل مشاهده می‌کنید، این
درآورَد. همان‌گونه که در شکل مشاهده می‌کنید، این وسیله بسیار ساده بوده و تنها از اجزا بسیار ساده‌ای ساخته می‌شد. اجزای چرخ گوشت عبارت‌اند از تیغه که از جنس فولاد ساخته می‌شده، میلهٔ جلوبرنده که به حالت حلزونی ساخته شده و گوشت را با فشار به طرف تیغه هدایت می‌کرد. قطعهٔ بعدی فیلتر بوده که شامل ورقه‌ای صاف با سطحی سوراخ‌سوراخ (متخلخل) است که محل خروج گوشت خمیرشده از دستگاه بوده است. قسمت دیگر محفظهٔ اولیهٔ گوشت است که دارای دهنهٔ گشاد بوده و محل انداختن گوشت به داخل دستگاه محسوب می‌شود. اما بعد از جنگ جهانی
به داخل دستگاه محسوب می‌شود. اما بعد از جنگ جهانی دوم و استفاده از وسایل برقی به میزان گسترده اولین چرخ گوشت برقی توسط مخترعان آمریکایی ساخته و به‌طور گسترده وارد بازار جهانی شد به‌طوری که اولین چرخ گوشت برقی توسط شرکت جنرال موتورز وارد بازار جهانی شد دارای قیمتی زیاد، صدای بسیار بلند و بازده کمی بود اما با ورود کشور ژاپن به جمع تولیدکنندگان، این وسیله با بازدهی بهتر و قیمت مناسب تر وارد بازار شد و مورد استفاده هر خانه‌ای در دنیا که دارای دسترسی به برق بود گردید. مشخصات مهم. از مهم‌ترین مشخصات چرخ گوشت
گردید. مشخصات مهم. از مهم‌ترین مشخصات چرخ گوشت می‌توان به قدرت چرخ‌کنندگی آن (بر حسب گرَم در دقیقه)، سرعت چرخ‌کنندگی (بر حسب دور بر دقیقه)، نوع ولتاژ تغذیه (برحسب ولت)، توان موتور (بر حسب وات)، و وزن دستگاه (بر حسب کیلوگرم) نام برد. ساختار داخلی. اکثر چرخ گوشت‌های خانگی را می‌توان از نظر وضعیت موتور و بدنه نسبت به هم به دو دستهٔ افقی و عمودی تقسیم کرد. موتور این چرخ گوشت‌ها از نوع اونیورسال است. مدار الکتریکی چرخ گوشت‌ها معمولاً ساده است، اما برخی از انواع آن‌ها دراری معکوس‌کنندهٔ دور موتور هستند که به
آن‌ها دراری معکوس‌کنندهٔ دور موتور هستند که به صورت لحظه‌ای موتور را در جهت عکس به حرکت درمی‌آورد و برای رفع گریپاژ (گیر کردن موتور) به کار می‌رود. تیغ و پنجرهٔ چرخ گوشت دارای لبه‌های تیزی هستند که میلهٔ مارپیچ گوشت را به سمت آن‌ها می‌راند و باعث چرخ‌شدن گوشت می‌شوند، این تیغه‌ها را نباید با سنگ‌های معمولی تیز کرد و برای تیز کردنشان از سنگ مغناطیسی استفاده می‌شود. با توجه به اینکه موتور از نوع اونیورسال است، دارای زغال می‌باشد که باید پس از اینکه طول آن به ۱٫۳ طول اولیه رسید آن را تعویض کرد. در صورت خوردگی
طول اولیه رسید آن را تعویض کرد. در صورت خوردگی سطح کلکتور بر اثر جرقه باید موتور را برای بالانس و تعمیر به تعمیرکار متخصص ارجاع داد. سرعت موتور یک چرخ گوشت ممکن است ۲۲٬۰۰۰ دور بر دقیقه باشد ولی سرعت چرخ‌کنندگی‌اش ۲۵۰ دور بر دقیقه، برای این تبدیل سرعت از چرخ‌دنده‌هایی با نسبت ۱٫۸۳ استفاده شده است. چرخ‌دنده‌ها در داخل گیربکس (جعبه‌دنده) قرار دارند و وظیفهٔ بالا بردن گشتاور موتور به بهای پایین‌آمدن سرعتش را بر عهده دارند. در گیربکس باید از گریس نسوز استفاده کرد و در استفاده از گریس نسوز نیز باید دقت داشت که
و در استفاده از گریس نسوز نیز باید دقت داشت که اگر مقدارش از حدی بیشتر شود باعث گیر مکانیکی دستگاه خواهد شد.
الیزابت یکم (؛ ۷ سپتامبر ۱۵۳۳ – ۲۴ مارس ۱۶۰۳) از ۱۷ نوامبر ۱۵۵۸ تا زمان مرگش در ۱۶۰۳ ملکهٔ انگلستان و ایرلند بود. او آخرین فرمانروا از دودمان تودور بود. الیزابت تنها فرزند دوام‌آوردهٔ هنری هشتم و همسر دومش آن بولین بود. هنگامی که الیزابت دو ساله بود، مادرش اعدام شد. پیمان ازدواج آن به هنری فسخ شد و الیزابت فرزند نامشروع اعلان شد. هنگامی که الیزابت ۱۰ ساله بود، هنری او را به خط جانشینی بازگرداند. پس از مرگ هنری در ۱۵۴۷، برادر ناتنی الیزابت، ادوارد ششم، تا زمان مرگش در ۱۵۵۳ فرمانروایی را بر عهده داشت و سپس
مرگش در ۱۵۵۳ فرمانروایی را بر عهده داشت و سپس تاج را به لیدی جین گریِ پروتستان‌مذهب به میراث گذاشت و دست دو خواهر ناتنی خود یعنی مریِ کاتولیک‌مذهب و الیزابتِ جوان‌تر را از جانشینی تخت کوتاه کرد، اما این کار برخلاف قانون فرمان جانشینی بود. وصیت‌نامهٔ ادوارد دو هفته پس از مرگش کنار گذاشته، مری ملکه شد و لیدی جین گری را کنار گذاشته و اعدام کردند. در دوران سلطنت مری، الیزابت به اتهام حمایت از شورشیان پروتستان نزدیک به یک سال زندانی شد. به‌محضِ مرگ خواهر ناتنی‌اش در ۱۵۵۸، الیزابت به تخت پادشاهی رسید و حکومت خود
در ۱۵۵۸، الیزابت به تخت پادشاهی رسید و حکومت خود را با مشورت خوب آغاز کرد. او به شدت به گروهی از مشاوران مورد اطمینان خود به‌رهبری ویلیام سیسل تکیه داشت. یکی از نخستین اقدامات او به‌عنوان ملکه، تأسیس کلیسای پروتستان انگلستان بود، که خود رئیس عالی این کلیسا شد. این اجتماع مذهبی الیزابتی قرار بود به کلیسای انگلستان بدل شود. انتظار می‌رفت که الیزابت ازدواج کند و وارثی به دنیا آورد؛ با این حال، با وجود خواستگاری‌های متعدد، او هرگز این کار را نکرد و به‌سبب این موضوع، گاهی از او با نام «ملکهٔ باکره» یاد می‌کنند.
گاهی از او با نام «ملکهٔ باکره» یاد می‌کنند. در نهایت عمه‌زاده‌اش جیمز ششم اسکاتلند (فرزند ماری، ملکه اسکاتلند) جانشین الیزابت شد. الیزابت پیش از این مسئولیت زندانی‌کردن و اعدام مادر جیمز، ماری یکم، ملکه اسکاتلند را بر عهده داشت. الیزابت در زمینهٔ نظارت بر حکومت، میانه‌روتر از پدرش و خواهر و برادر ناتنی‌اش بود. یکی از شعارهای او «"video et taceo"» («می‌بینم و هیچ نمی‌گویم») بود. در مسائل مذهبی، نسبتاً شکیبا بود و از آزار و اذیت سازمان‌یافته پرهیز می‌کرد. پس از سال ۱۵۷۰، زمانی که پاپ او را نامشروع خواند و
از سال ۱۵۷۰، زمانی که پاپ او را نامشروع خواند و پیروان الیزابت را از اطاعت دستوراتش منع کرد، چندین توطئه، زندگی ملکه را به خطر انداخت. اما تمامی این دسیسه‌ها با کمک سرویس مخفی وزرایش با شکست مواجه شد. الیزابت در روابط خارجی، محتاط عمل می‌کرد و در ارتباط با دو ابرقدرت فرانسه و اسپانیا تعادل را برقرار می‌کرد. او از شماری لشکرکشی بی‌بهره و با منابع ناچیز در هلند، فرانسه و ایرلند حمایت می‌کرد. تا میانهٔ دههٔ ۱۵۸۰، جلوگیری از جنگ با اسپانیا بیشتر از این نمی‌توانست ادامه پیدا کند و هنگامی که اسپانیا سرانجام در
ادامه پیدا کند و هنگامی که اسپانیا سرانجام در سال ۱۵۸۸ تصمیم به فتح انگلستان گرفت، شکست نیروی دریایی اسپانیا مشهور به (آرمادا)، ملکه الیزابت را با یکی از بزرگ‌ترین پیروزی‌های نظامی در تاریخ انگلستان پیوند داد. با سالمندتر شدن، الیزابت به‌خاطر باکرگی‌اش شهرت یافت. کیشی شخصیتی در اطراف او پدید آمده و رشد کرد و در پرتره‌ها، نمایش‌ها و مراسم مجلل و تاریخی، و ادبیات آن زمان جشن گرفته می‌شد. دوران سلطنت الیزابت به دوره الیزابت معروف شد. این دوره برای رشد و شکوفایی نمایش انگلیس که توسط پیشگامانی چون ویلیام شکسپیر
نمایش انگلیس که توسط پیشگامانی چون ویلیام شکسپیر و کریستوفر مارلو رهبری می‌شد و نیز به خاطر قابلیت‌های دریانوردی ماجراجویان انگلیسی مانند فرانسیس دریک شهرت داشت. برخی از مورخان الیزابت را یک فرمانروای زودخشم و بعضاً دو دل توصیف می‌کنند که بیش‌تر از بختش برمی‌خورد. در اواخر سلطنت او، مجموعه‌ای از مشکلات اقتصادی و نظامی محبوبیت او را تضعیف کرد. می‌توان گفت در عصری که دولت متزلزل و محدود و پادشاهان در کشورهای همسایه با مشکلات داخلی که حتی تاج‌وتختشان را تهدید می‌کرد روبرو بودند، الیزابت نقش‌آفرینی کاریزماتیک
می‌کرد روبرو بودند، الیزابت نقش‌آفرینی کاریزماتیک و بازمانده‌ای سرسخت بود. پس از حکم‌فرمایی کوتاه‌مدت برادر و خواهر ناتنی‌اش، دورهٔ ۴۴ سالهٔ الیزابت بر تخت ثبات خوبی را برای قلمروی پادشاهی به ارمغان آورد و نیز به شکل‌گیری حس هویت ملی کمک کرد. اوایل زندگی. الیزابت در ۷ سپتامبر ۱۵۳۳ در کاخ گرینویچ به دنیا آمد و نام او برگرفته از مادربزرگ‌هایش، الیزابت یورک و لیدی الیزابت هاوارد، است. او دومین فرزند مشروع هنری هشتم، پادشاه انگلستان، بود که تا طفولیت زنده ماند. مادرش، آن بولین، دومین همسر هنری هشتم بود.
ماند. مادرش، آن بولین، دومین همسر هنری هشتم بود. الیزابت در زمان تولد، وارث مقدر تاج‌وتخت انگلستان بود. خواهر ناتنی بزرگ‌ترش، ماری، پس از فسخ نکاح هنری با مادر ماری، کاترین آراگون، جایگاه خود به‌عنوان وارث مشروع را از دست داد. هنری برای به دنیا آوردن وارث پسر و تضمین تداوم دودمان تودور با آن بولین ازدواج کرده بود. الیزابت در ۱۰ سپتامبر ۱۵۳۳ غسل تعمید شد و حامیان تعمیدش شامل توماس کرنمر، اسقف اعظم کانتربری؛ هنری کورتنی، مارکز اگزتر؛ الیزابت استافورد، دوشس نورفولک؛ و مارگارت ووتون، بانوی سالخورده مارکز دورست
و مارگارت ووتون، بانوی سالخورده مارکز دورست بودند. در مراسم تعمید، سایبانی توسط دایی الیزابت، جورج بولین، ویسکونت راشفورد؛ جان هاسی، بارون هاسی از اسلیفورد؛ لرد توماس هاوارد؛ و ویلیام هاوارد، بارون هاوارد از افینگهام، بر فراز نوزاد حمل شد. الیزابت دو سال و هشت‌ماهه بود که مادرش، آن بولین، در ۱۹ مه ۱۵۳۶ گردن زده شد، چهار ماه پس از مرگ کاترین آراگون به دلایل طبیعی. الیزابت نامشروع اعلام شد و از جایگاهش در خط جانشینی سلطنتی محروم گردید. یازده روز پس از اعدام آن بولین، هنری با جین سیمور ازدواج کرد. ملکه جین
آن بولین، هنری با جین سیمور ازدواج کرد. ملکه جین سال بعد، اندکی پس از تولد پسرشان، ادوارد، که وارث بلافصل تاج‌وتخت بود، درگذشت. الیزابت در خانه برادر ناتنی‌اش، ادوارد، ساکن شد و در مراسم تعمید او پارچه تعمید را حمل کرد. نخستین مربی الیزابت، مارگارت برایان، نوشت که او «کودکی مهربان و با رفتاری لطیف‌تر از هر کودکی که در عمرم دیده‌ام» بود. کاترین چمپرنون، که بعدها با نام متأهلی‌اش، کاترین «کت» اشلی شناخته شد، در سال ۱۵۳۷ به‌عنوان مربی الیزابت منصوب شد و تا زمان مرگش در ۱۵۶۵ دوست نزدیک الیزابت باقی ماند.
زمان مرگش در ۱۵۶۵ دوست نزدیک الیزابت باقی ماند. چمپرنون به الیزابت چهار زبان فرانسه، هلندی، ایتالیایی و اسپانیایی آموخت. تا سال ۱۵۴۴ که ویلیام گرایندال معلم او شد، الیزابت می‌توانست به انگلیسی، لاتین و ایتالیایی بنویسد. تحت آموزش گرایندال، که معلمی بااستعداد و ماهر بود، او در زبان‌های فرانسه و یونانی نیز پیشرفت کرد. تا ۱۲ سالگی، الیزابت توانست اثر مذهبی نامادری‌اش، کاترین پار، با عنوان "دعاها یا تأملات" را از انگلیسی به ایتالیایی، لاتین و فرانسه ترجمه کند و به‌عنوان هدیه سال نو به پدرش تقدیم نماید. از
و به‌عنوان هدیه سال نو به پدرش تقدیم نماید. از سال‌های نوجوانی و در طول زندگی‌اش، او آثار متعددی از نویسندگان کلاسیک مانند "پرو مارچلوی" سیسرون، "تسلای فلسفه" بوئتیوس، رساله‌ای از پلوتارک و "سالنامه" تاسیتوس را از لاتین و یونانی ترجمه کرد. در سال ۲۰۱۹، پس از تحلیل دقیق دست‌خط و کاغذ، تأیید شد که ترجمه‌ای از تاسیتوس در کتابخانه لمبث پالاس، یکی از چهار ترجمه بازمانده از دوران مدرن اولیه در انگلستان، متعلق به الیزابت است. پس از مرگ گرایندال در ۱۵۴۸، الیزابت تحت نظر راجر آسخام، معلم برادرش ادوارد، آموزش دید.
نظر راجر آسخام، معلم برادرش ادوارد، آموزش دید. آسخام معلمی دلسوز بود که معتقد بود یادگیری باید جذاب باشد. اطلاعات کنونی دربارهٔ تحصیلات و استعداد الیزابت عمدتاً از خاطرات آسخام به دست آمده است. تا پایان آموزش رسمی‌اش در سال ۱۵۵۰، الیزابت یکی از تحصیل‌کرده‌ترین زنان نسل خود بود. در اواخر عمرش، گفته می‌شد که او به زبان‌های ولزی، کورنی، اسکاتلندی و ایرلندی، علاوه بر زبان‌های ذکرشده، تسلط داشت. سفیر ونیزی در سال ۱۶۰۳ اظهار کرد که او «این زبان‌ها را چنان کامل فراگرفته بود که گویی هر یک زبان مادری‌اش بود». مارک
بود که گویی هر یک زبان مادری‌اش بود». مارک استویل، مورخ، پیشنهاد می‌کند که احتمالاً ویلیام کیلیگرو، خدمتکار اتاق خصوصی و بعدها خزانه‌دار، زبان کورنی را به او آموخته بود. الیزابت همچنین نوازنده‌ای ماهر شد و ویرجینال (نوعی هارپسیکورد) و لوت (با آموزش فیلیپ وان ویلدر) می‌نواخت. احتمالاً از سنین پایین آثار اولیه کیبورد توماس تالیس، که اکنون در کتاب مولینر باقی مانده، را اجرا می‌کرد. توماس سیمور. هنری هشتم در سال ۱۵۴۷ درگذشت و برادر ناتنی الیزابت، ادوارد ششم، در نه سالگی پادشاه شد. کاترین پار، بیوه هنری،
در نه سالگی پادشاه شد. کاترین پار، بیوه هنری، به‌زودی با توماس سیمور، بارون سیمور از سودلی، که دایی ادوارد ششم و برادر لرد محافظ، ادوارد سیمور، دوک سامرست، بود، ازدواج کرد. این زوج، الیزابت را به خانه خود در چلسی بردند. در آنجا، الیزابت بحرانی عاطفی را تجربه کرد که برخی مورخان معتقدند تا پایان عمر بر او تأثیر گذاشت. توماس سیمور با الیزابت چهارده‌ساله بازی‌های پرشور و شوخی‌های جسمانی می‌کرد، از جمله وارد شدن به اتاق خواب او با لباس خواب، قلقلک دادن و زدن به پشت او. الیزابت صبح زود برمی‌خاست و خود را با
به پشت او. الیزابت صبح زود برمی‌خاست و خود را با خدمتکاران احاطه می‌کرد تا از دیدارهای ناخواسته صبحگاهی او جلوگیری کند. کاترین پار، به‌جای مواجهه با همسرش دربارهٔ رفتار نامناسب او، خود به این شوخی‌ها پیوست. او دو بار همراه توماس، الیزابت را قلقلک داد و یک بار او را نگه داشت و توماس لباس سیاه الیزابت را «هزار تکه» کرد. با این حال، پس از آنکه پار آن دو را در آغوش یکدیگر دید، به این وضعیت پایان داد. توماس سیمور همچنان به توطئه برای کنترل خاندان سلطنتی ادامه داد و تلاش کرد خود را به‌عنوان سرپرست شخص پادشاه
داد و تلاش کرد خود را به‌عنوان سرپرست شخص پادشاه منصوب کند. پس از مرگ کاترین پار در ۵ سپتامبر ۱۵۴۸ بر اثر زایمان، توماس توجه خود را دوباره به الیزابت معطوف کرد و قصد ازدواج با او را داشت. مربی الیزابت، کت اشلی، که به سیمور علاقه‌مند بود، سعی کرد الیزابت را متقاعد کند که با او ازدواج کند. اشلی از الیزابت خواست به توماس نامه بنویسد و «او را در غمش تسلی دهد»، اما الیزابت ادعا کرد که توماس از مرگ نامادری‌اش آن‌قدر غمگین نیست که نیاز به تسلی داشته باشد. در ژانویه ۱۵۴۹، توماس سیمور به اتهام توطئه برای برکناری
۱۵۴۹، توماس سیمور به اتهام توطئه برای برکناری برادرش، ادوارد سیمور، دوک سامرست، از مقام لرد محافظ، ترتیب ازدواج لیدی جین گری با پادشاه ادوارد ششم، و ازدواج با الیزابت به‌عنوان همسر خود، دستگیر و در برج لندن زندانی شد. الیزابت، که در آن زمان در عمارت هتفیلد اقامت داشت، هیچ‌یک از این اتهامات را نپذیرفت و در بازجویی‌ها چیزی اعتراف نکرد. سرسختی و امتناع الیزابت از پذیرش اتهامات یا ارائه هرگونه اعتراف در جریان بازجویی‌ها، رابرت تیرویت، بازجوی او، را به‌شدت خشمگین و کلافه کرد. تیرویت در گزارش خود نوشت: «از حالت
و کلافه کرد. تیرویت در گزارش خود نوشت: «از حالت چهره‌اش کاملاً پیداست که او گناهکار است.». توماس سیمور در ۲۰ مارس ۱۵۴۹ گردن زده شد. حکمرانی ماری. ادوارد ششم در ۶ ژوئیه ۱۵۵۳، در پانزده سالگی درگذشت. وصیت‌نامه او قانون جانشینی تاج‌وتخت ۱۵۴۳ را نادیده گرفت و هر دو خواهر ناتنی‌اش، ماری و الیزابت، را از خط جانشینی کنار گذاشت. در عوض، او لیدی جین گری، نوه ماری تودور، خواهر کوچکتر هنری هشتم و ملکه پیشین فرانسه، را به‌عنوان وارث خود اعلام کرد. جین با حمایت شورای خصوصی به‌عنوان ملکه اعلام شد، اما حمایت از او
خصوصی به‌عنوان ملکه اعلام شد، اما حمایت از او به‌سرعت فروپاشید و پس از تنها نه روز، در ۳ اوت ۱۵۵۳، از سلطنت خلع شد. در همان روز، ماری با شکوه و جلال وارد لندن شد و الیزابت در کنار او دیده شد. این نمایش همبستگی میان دو خواهر دیری نپایید. ماری که کاتولیکی متعصب بود، مصمم به سرکوب آیین پروتستان بود که الیزابت در آن پرورش یافته بود. او دستور داد همه در مراسم عشای ربانی کاتولیک شرکت کنند. الیزابت ظاهراً از این دستور پیروی کرد، اما این تسلیم ظاهری بود. محبوبیت اولیه ماری در سال ۱۵۵۴، زمانی که اعلام کرد قصد
اولیه ماری در سال ۱۵۵۴، زمانی که اعلام کرد قصد ازدواج با فلیپه دوم، پسر امپراتور مقدس روم، کارل پنجم، و کاتولیکی سرسخت، را دارد، رو به افول گذاشت. نارضایتی در سراسر کشور به‌سرعت گسترش یافت و بسیاری از مردم به الیزابت به‌عنوان کانون مخالفت با سیاست‌های مذهبی ماری چشم دوختند. در ژانویه و فوریه ۱۵۵۴، شورش وایات به وقوع پیوست، اما به‌سرعت سرکوب شد. الیزابت به دربار احضار شد و دربارهٔ نقشش در این شورش مورد بازجویی قرار گرفت. در ۱۸ مارس، او به برج لندن فرستاده شد و زندانی گردید. الیزابت با شدت تمام از بی‌گناهی
و زندانی گردید. الیزابت با شدت تمام از بی‌گناهی خود دفاع کرد. هرچند بعید به نظر می‌رسید که او مستقیماً در کنار شورشیان توطئه کرده باشد، معلوم بود برخی از آن‌ها با الیزابت در تماس بودند. سایمون رنارد، نزدیک‌ترین محرم ماری و سفیر امپراتور کارل، استدلال کرد که تا زمانی که الیزابت زنده است، تاج‌وتخت ماری هرگز در امان نخواهد بود. استفن گاردینر، لرد صدراعظم، نیز تلاش کرد تا الیزابت را محاکمه کند. اما حامیان الیزابت در دولت، از جمله ویلیام پاجت، بارون اول پاجت، ماری را متقاعد کردند که در نبود شواهد محکم، جان
ماری را متقاعد کردند که در نبود شواهد محکم، جان خواهرش را ببخشد. در نتیجه، در ۲۲ مه، الیزابت از برج لندن به کاخ وودستاک منتقل شد و نزدیک به یک سال تحت نظارت هنری بدینگفلد در حبس خانگی به سر برد. در طول مسیر انتقال، مردم در خیابان‌ها برای او هورا کشیدند و حمایت خود را نشان دادند. در ۱۷ آوریل ۱۵۵۵، الیزابت به دربار فراخوانده شد تا در مراحل پایانی بارداری ظاهری ماری حضور یابد. اگر ماری و فرزندش فوت می‌کردند، الیزابت ملکه می‌شد، اما اگر ماری فرزندی سالم به دنیا می‌آورد، شانس الیزابت برای رسیدن به تاج‌وتخت
دنیا می‌آورد، شانس الیزابت برای رسیدن به تاج‌وتخت به‌شدت کاهش می‌یافت. وقتی مشخص شد که ماری باردار نیست، دیگر کسی باور نداشت که او بتواند فرزندی به دنیا آورد. در این زمان، جانشینی الیزابت تقریباً قطعی به نظر می‌رسید. فیلیپ، که در سال ۱۵۵۶ به تاج‌وتخت اسپانیا رسید، واقعیت سیاسی جدید را پذیرفت و به تقویت رابطه با خواهرزن خود، الیزابت، پرداخت. او الیزابت را متحد بهتری نسبت به گزینه دیگر، ماری، ملکه اسکاتلند، می‌دید که در فرانسه بزرگ شده بود و نامزد فرانسوای دوم، بود. در سال ۱۵۵۸، هنگامی که ماری بیمار شد،
دوم، بود. در سال ۱۵۵۸، هنگامی که ماری بیمار شد، فیلیپ کنت فریا را فرستاد تا با الیزابت مشورت کند. این دیدار در عمارت هتفیلد، جایی که الیزابت از اکتبر ۱۵۵۵ به آنجا بازگشته بود، انجام شد. تا اکتبر ۱۵۵۸، الیزابت مشغول برنامه‌ریزی برای دولت آینده خود بود. ماری در ۶ نوامبر ۱۵۵۸، الیزابت را به‌عنوان وارث خود به رسمیت شناخت و سرانجام، با مرگ ماری در ۱۷ نوامبر، الیزابت ملکه شد. تاج‌گذاری. الیزابت در ۲۵ سالگی ملکه شد و در عمارت هتفیلد، در برابر شورای سلطنتی و دیگر اشراف که برای سوگند وفاداری گرد آمده بودند، نیات