payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ساده و روان است. وی شیوهٔ روسی و فرانسوی را به هم آمیخته و در بعضی آهنگ‌ها تحت تأثیر نغمه‌های آذربایجانی واقع‌شده‌است.روزنامهٔ پاری‌ژور فرانسه، در شمارهٔ سیزدهم ژوئیه ۱۹۷۰، ضمن مطلبی تحت عنوان بازگشت آندره حسین به اصل می‌نویسد که این روزها، آندره حسین، باعرضهٔ دو صفحهٔ سی و سه دور به بازار، شامل راپسودی ایرانی، نیایش زرتشت و من وطنم را دوست دارم، بازگشتی مضاعف به اصل خود داشته‌است. این نوشتهٔ روزنامهٔ فرانسوی، انسان را به یاد مولوی می‌اندازد که گفته‌است:هرکسی کو دور ماند از اصل خویشبازجوید روزگار وصل
کو دور ماند از اصل خویشبازجوید روزگار وصل خویشروزنامهٔ پاری‌ژور در مطلبی دیگر می‌نویسد:روبر حسین، از هنرمندان هنر تئاتر و سینمای فرانسه، فرزند امین‌الله حسین است. او ساختن موسیقی متن فیلم‌هایی را که کارگردانی می‌کرد، به پدر می‌سپرد. فیلم‌های روبر حسین از قبیل کینه‌توز، طعم خشونت، یک طناب یک کلت و چند فیلم دیگر، امضای آندره حسین را دارند.هنری مالرب نقاد سرشناس دیگری که همزمان با حسین می‌زیسته، در روزنامه‌ی کوریر دوپاری این عقیده را ابراز می‌دارد: ما با موسیقی اصیل ایرانی و فواصل آن که به مراتب پرشمارتر از
اصیل ایرانی و فواصل آن که به مراتب پرشمارتر از فواصل غربی است، آشنا هستیم. هنگام گوش دادن به راپسودی‌های حسین که مجموعه‌ای از خیالپردازی‌های او در زمینه‌های فرهنگ بومی و نیاکانی است، این احساس به ما دست می‌دهد که مانند مونتسکیو فریاد برآوریم «آه.آه. آقای حسین، آیا شما ایرانی هستید؟ این غیرممکن است. چگونه می‌توان ایرانی بود و این اهنگ‌ها را نوشت! آندره چنان نغمات فولکلوریک ایرانی را در لایه‌ای از هارمونی غربی قرار می‌دهد که دیگر قابل شناسایی نیست…»ناشر کمپانی فرانسوی، لوسین مایار روی صفحه‌ای که شامل سمفونی
فرانسوی، لوسین مایار روی صفحه‌ای که شامل سمفونی پرسپولیس است، حسین را اینگونه می‌ستاید: او، همانند یک مُغ و به لطف قریحهٔ آهنگسازی خویش، خط سیری را که روشنایی روز طی می‌کند، پشت سر گذاشته‌است. در طنین نوشته‌های او، بازتاب پرستش خورشیدکهن را می‌توان یافت. حسی از افسون تمدنی دیرینه سال، در سراسر کارهای او موج می‌زند. او موسیقیدانی است که ریشه‌ها را جستجو می‌کند و ارزش‌های جاری در شعر ایران بزرگ را تمیز می‌دهد.رنه دومی نیل نقّاد هنری نشریهٔ لوموند دربارهٔ امین‌الله حسین چنین اظهار نظر می‌کند: در مینیاتورهای
حسین چنین اظهار نظر می‌کند: در مینیاتورهای ایرانی، روح پارسی را می‌توان مجسم دید. هنر حسین، انسان را به گذشته‌ای زنده و نشاط‌بخش می‌برد که همچنان از نسلی به نسل دیگر منتقل شده‌است. مجموعه‌ای که او فراهم آورده‌است، از یک شخصیت برازنده، یک زبان موسیقی اصیل، پاک، روشن و یک احساس قوی حکایت دارد که بلافاصله به قلب راه می‌یابد.او همچنین از زبان صمیمی، تازگی شیوهٔ ترکیب و رنگ‌آمیزی ماهرانهٔ موسیقی حسین صحبت می‌کند. وی پس از حضور در جشنواره‌ای که به افتخار امین‌الله حسین برپا شده بود، می‌نویسد:در این اصوات که بر
حسین برپا شده بود، می‌نویسد:در این اصوات که بر بافت موسیقی کلاسیک غربی استوار است، جان ایران را متبلور دیدم. کشوری که در زیر آسمان آبی و بر زمین سخت و خشکش، زیباترین گلهای سرخ جهان می‌روید. خصلت مردم این سرزمین، همچون گلهای سرخ آن آمیزه‌ای از احساسات افراط آمیز و نرم و لطافت بار است؛ و شگفت آن‌که حسین نیز بازتاب این تضادها و تناقض هاست. در سمفونی شن‌ها، آرامش اندوهگین دشت‌های بی‌کرانه، ناگهان با همهمهٔ گردبادی افسارگسیخته درهم می‌ریزد. پرداختن به چنین درونمایه‌ای، پس از تجربهٔ موفق بورودین، دل و جرأت
درونمایه‌ای، پس از تجربهٔ موفق بورودین، دل و جرأت می‌خواسته‌است. مهارت حسین در تقسیم وظایفی حساس بین سازهای مختلف، تحسین‌انگیز است. گویی او، رنگین‌کمانی از نواها در آسمان می‌آراید. آثار. سمفونی شن‌ها سمفونی پرسپولیس سمفونی آریا بالهٔ به سوی نور بالهٔ مینیاتورهای ایرانی بالهٔ معروف شهرزاد بالهٔ رقص سمرالدا بالهٔ تعطیلات بر روی یخ پرلود شماره یک در بزرگداشت حکیم عمر خیام رقص چَرکَسی افسانهٔ ایرانی آرزوها تابلوی تابستان صدای پای مغول سوداگر پروانه نم‌نم پاییز دلقک راپسودی ایرانی شماره ۱ و ۲ ای وطن ترا دوست
دلقک راپسودی ایرانی شماره ۱ و ۲ ای وطن ترا دوست دارم نیایش زرتشت ای ساربان زرمه گل و بلبل فیلم راسپوتین کینه‌توز طعم خشونت یک طناب، یک کلت
امانوئل مِلیک اصلانیان (زاده ۱۹۱۵ در روستوف – درگذشته ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۳ در تهران)، موسیقی‌دان، آهنگساز، نظریه‌پرداز موسیقی کلاسیک، نوازنده شهیر پیانو و ارمنی‌تبار اهل ایران بود. زندگی و تحصیلات. او در سال ۱۹۱۵ (۱۲۹۴) در یک خانواده ارمنی در روستوف روسیه به دنیا آمد]، گو اینکه در بیشتر منابع گفته شده زادهٔ تبریز بوده است. وی در گفتگویی می‌گوید: «محل تولد من در شناسنامه، تبریز نوشته شده اما در حقیقت در سال ۱۹۱۵ میلادی در روستوف به دنیا آمده‌ام. پدر و مادرم ساکن تبریز بودند، اما در آن زمان در روستوف زندگی
ساکن تبریز بودند، اما در آن زمان در روستوف زندگی می‌کردند.» در سال ۱۹۱۷ همراه خانواده به تبریز بازگشتند. بعد از سه سال به خاطر کار پدرش در سال ۱۹۲۰ به برلین مهاجرت کرد و مشغول درس موسیقی شد. اولین کنسرتش در سال ۱۹۵۰ در برلین برگزار شد. فعالیت‌ها. ملیک اصلانیان در ۱۹۵۲ به ایران برگشت و استاد موسیقی دانشگاه تهران و هنرستان عالی موسیقی شده بود. در سال ۱۹۵۳ در یک مجمع بین‌المللی موسیقی که در تهران تشکیل شد و در آن ۶۰ موسیقیدان شرکت کرده بودند، قطعهٔ «واریاسیونِ رقص» ساختهٔ ملیک اصلانیان به عنوان بهترین نمونهٔ
رقص» ساختهٔ ملیک اصلانیان به عنوان بهترین نمونهٔ موسیقی شرقی انتخاب شد. درگذشت. اصلانیان در شامگاه ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۳ (۲۳ تیرماه ۱۳۸۲) در سن ۸۷ (۸۸) سالگی در تهران درگذشت. پیکر او در روز ۲۶ تیرماه در آرامستان بوراستان به خاک سپرده شد. شاگردان. بسیاری از موسیقیدانان طراز اول ایرانی در واقع شاگردان او بودند که از جملهٔ آنها می‌توان به فریده بهبود، رافائل میناسکانیان، المیرا آزادی، پری پرکشلی، فوزیه مجد، فریدون ناصری، فرهاد فخرالدینی، فرشاد سنجری، سیروس شهردار، مریم حسابی، چیستا غریب، فریدون ناصحی، گلارا صدقی،
مریم حسابی، چیستا غریب، فریدون ناصحی، گلارا صدقی، لیدا بربریان، کاملیا مسیح، گاگیک بابایان، پیمان سلطانی و میترا بصیری اشاره کرد. آثار. آثار ملیک اصلانیان بارها توسط ارکسترهای بزرگ جهان و ارکستر سمفونیک تهران به رهبری فرهاد مشکات، حشمت سنجری و علی رهبری اجرا شده است. آثار پیانویی: آثار ارکسترال: غیر از قطعهٔ آخر، تمام آثار یادشده به وسیله ارکستر سمفونیک تهران اجرا شده است.
حسنِ وحیدِ دستجردی (۱۲۵۸–۸ دی ۱۳۲۱)، متخلص به وحید و معروف به وحید دستجردی یکی از شاعران و سخنوران اواخر سده نوزدهم و اوایل سده بیستم ایران است. او از احمدشاه لقب سلطان الشعراء دریافت کرده بود. زندگی و تحصیلات. حسن وحید دستجردی در ۱۲۹۸ قمری برابر با ۱۲۵۸ خورشیدی در روستای دستجرد اصفهان متولد شد. تحصیلات مقدماتی را در زادگاهش فراگرفت و در پانزده سالگی به اصفهان رفت و در مدرسه میرزا حسین علوم ادبی و علوم دینی را آموخت: ادبیّات را مخصوصاً مطوّل و حاشیه و مغنی را در محضر درس آقا میرزا یحیی مدرس و تحصیل حکمت
را در محضر درس آقا میرزا یحیی مدرس و تحصیل حکمت مدّتها را در محضر جهانگیرخان قشقایی آموخت. فرزندان. وحید دستگردی با سیده زهرا فیاض دستگردی فرزند میرزا محمد صادق ازدواج کرد و حاصل این ازدواج سه پسر بنام‌های محمود، بهرام، هوشنگ (رئیس شهربانی کل کشور که درحادثه انفجار در دفتر نخست‌وزیری جمهوری اسلامی ایران در شهریور ۱۳۶۰ کشته شد) و یک دختر بنام فاطمه بود. فعالیت‌های ادبی. وحید در آغاز نهضت مشروطیت به جرگه آزادی‌خواهان پیوست و شعرهای و مقاله‌هایی در این زمینه در روزنامه‌های اصفهان منتشر می‌کرد. دستگردی در آغاز
روزنامه‌های اصفهان منتشر می‌کرد. دستگردی در آغاز جنگ بین‌الملل اول، روزنامهٔ درفش کاویان را در اصفهان منتشر نمود. او همچنین با روزنامه‌های پروانه، زاینده‌رود و مفتش ایران نیز همکاری می‌کرد. در ۱۳۳۸ قمری به تهران آمد و انجمن ادبی ایران و انجمن ادبی حکیم نظامی را تأسیس کرد و همچنین در سال ۱۲۹۸ خورشیدی مجله ادبی ارمغان را در تهران تأسیس کرد که مدت بیست و دو سال (با فواصل) منتشر می‌شد. در همین دوران جلسات درس و بحث دایر کرد و کتاب‌های بسیاری تصحیح و تحشیه و چاپ کرد. وحید در اوایل ورود خود به تهران در حلقهٔ
چاپ کرد. وحید در اوایل ورود خود به تهران در حلقهٔ مریدان صفی علی شاه درآمد. وی مدتی در ادارهٔ «انطباعات وزارت معارف» مشغول کار شد. وحید دستگردی در شعر ابتدا «لمعه» تخلص می‌کرد، ولی بعدها تغییر تخلص داد. نمونه شعر. بخشی از قصیده معروف وحیدِ دستگردی که در وصف اصفهان سروده است: آثار. وحید دستگردی علاوه بر چند کتب مستقل و نگارش مقالات متعدد درزمینه تصحیح کتب گذشتگان به ویژه کتب ادبی و شعر، فعالیت فراوانی داشت. آثار وی بدین قرار است: درگذشت. وحید دستگردی از نزدیکترین دوستان عبرت نائینی بود و درگذشت این دو به
دوستان عبرت نائینی بود و درگذشت این دو به فاصله ده روز از هم در تاریخ دی ماه ۱۳۲۱ رخ داد. تاریخ وفات وحید در ۸ دی ۱۳۲۱ در ۶۴ سالگی در تهران بود و پیکرش در امامزاده عبدالله شهرری دفن شد.
ابوالحسن قزوینی (۱۲ آبان ۱۲۴۲ الوند قزوین − ۳ اسفند ۱۳۴۹ تبریز) فرزند ملا موسی معروف به «اقبال‌السلطان» و «اقبال آذر» خواننده موسیقی اصیل ایرانی و صاحب یکی از قوی‌ترین صداها در آواز ایرانی به زبان ترکی و فارسی بوده است. تندیس یادبود او در سال ۱۳۸۷، ابتدای جاده سلامت الوند قزوین نصب شد. هنرستان موسیقی تبریز به نام او نامگذاری شده است. زندگی. ابوالحسن اقبال آذر در بخش الوند در هفت کیلومتری جنوب قزوین متولد گردید. در خصوص تاریخ تولد درستِ اقبال آذر سند صحیح و متقنی در دست نیست (مثل تاریخ تولد قمری ایشان که
و متقنی در دست نیست (مثل تاریخ تولد قمری ایشان که بتوان معادل خورشیدی آن را حساب نمود) و شناسنامه و سجل‌های قدیم هم غالبا چندان محل اعتبار نمیباشد. آنچه از اخبار و گزارشات میتوان دریافت تاریخ تولد ایشان یکی از سال‌های ۱۲۴۲ ، ۱۲۴۵ ، ۱۲۵۰ و ۱۲۵۲ میباشد که بطور دقیق نمیتوان تعیین کرد چه ماه و چه روزی بوده اما مطابق برخی روایات افراد نزدیک به ایشان یکی از سال‌های ۱۲۴۵ یا ۱۲۵۲ سالِ درستِ تولد وی میباشد. به هر حال اقبال، آموزش ردیف‌های موسیقی را نزد استاد حاج ملا عبدالکریم جناب قزوینی آموخت. خوانندگی را در آیین
عبدالکریم جناب قزوینی آموخت. خوانندگی را در آیین تعزیه خوانی آغاز نمود. به همراه گروه تعزیه قزوین برای اجرا بارها در تکیه دولت تهران و نیز در تبریز تعزیه خوانی نمود. خوانندگی وی، نمونه‌ای از شیوه آوازی مکتب قزوین است. وی در سال ۱۲۷۷ هجری خورشیدی برای کار در شهرداری، از قزوین به تبریز رفت. وی در دستگاه محمدعلی میرزا ولیعهد مظفرالدین شاه و بعد نزد احمدشاه رفت‌وآمد داشت. محمدحسین شهریار در وصف اقبال آذر غزلی با این مطلع سروده‌است: در زمان سکونت در تهران و هنگامی که به عنوان مأمور در رادیو و بخش موسیقی مشغول
که به عنوان مأمور در رادیو و بخش موسیقی مشغول به کار شد، به دلیل تنگ‌چشمی‌ها و حسادت دیگران، استقبال چندانی از وی و ضبط کارهایش نشد و پس از یک سال دوباره به تبریز برگشت. اقبال آذر چهار بار ازدواج کرد و از همسر اول و دومش (صفیه و خورشید بانو) صاحب پنج فرزند به نام‌های غلامحسین، نواب، اکرم، عفت و نصرت شد. شاگردان اصلی اقبال ۵ نفر بودند: رضاقلی میرزا ظلی، سرتیپ سیف، شیخ عبدالحسین ترک، ملوک ضرابی و میرزا ابراهیم بوذری و رامبد صدیف و کریم صالح‌عظیمی. کسان دیگری بوده‌اند همچون علی بخشایش خیابانی و… که از او دانش
همچون علی بخشایش خیابانی و… که از او دانش کسب کرده یا شیوه آوازی او را دنبال می‌کردند ولی در اسناد ثبت نشده‌است. (دفاع بی نظیر او در زمان قائله آذربایجان به رهبری پیشه وری از ایران و ایرانیت در تارک تاریخ موسیقی ثبت شده است و هنگام حضور در کنسرتی که به دستور حزب دموکرات آذربایجان در تبریز برگزار می‌شود شعر و ترانه هایی به فارسی در غم میهن و ایران می‌خواند و اشک حاضرین را جاری ساخته و خشم برگزار کنندگان را بر می افروزد .) در روز دوشنبه سوم اسفند ۱۳۴۹ (در ۹۷ الی ۱۰۷ سالگی) به علت نارسایی کبد، در خانه خود در
الی ۱۰۷ سالگی) به علت نارسایی کبد، در خانه خود در محله اهراب تبریز درگذشت. آرامگاه اقبال در گورستان وادی رحمت تبریز است. کنسرت‌ها. اقبال آذر در سال ۱۲۹۳ خورشیدی به همراه درویش خان، حسین طاهرزاده و عبدالله دوامی برای پر کردن صفحه به تفلیس سفر کرد که مورد استقبال مردم قرار گرفت به‌طوری‌که در مصاحبه‌ای که در اطلاعات هفتگی (شماره ۱۲۴۹) مهر ماه ۱۳۴۴ از وی شد اشاره کرده‌است که ۹ بار او را به صحنه برگرداندند. تمامی پولی که از این کنسرت عاید وی شده بود صرف امور خیریه گردید. اقبال به دعوت کمپانی Monarch Record
خیریه گردید. اقبال به دعوت کمپانی Monarch Record صفحاتی را ضبط کرد که هم‌اکنون تعدادی از آن‌ها موجود است و بسیاری از آن‌ها نیز به دلیل آشوب‌ها در جنگ جهانی اول از میان رفت. تعدادی از صفحات نیز که هم‌اکنون در آرشیو صدا و سیما موجود است به دلیل بی اعتنایی مسؤولان شکسته و در حال خاک خوردن و از بین رفتن است. اقبال بعدها کنسرت‌هایی در تهران و آذربایجان اجرا کرد. تمامی درآمد حاصله از کنسرتهایش صرف امور خیریه می‌شده‌است. وی در دوره تسلط فرقه دموکرات آذربایجان هم کنسرتی در باغ گلستان تبریز اجرا نموده که مورد
هم کنسرتی در باغ گلستان تبریز اجرا نموده که مورد استقبال چشمگیر مردم واقع شده است.
بخش صحرای باغ یکی از بخش‌های شهرستان لارستان در استان فارس ایران است. صحرای باغ جلگه‌ای بلوکی است در جنوب شهرستان لار و در مرز استان فارس و استان هرمزگان قرار گرفته‌است. از شهر لار تا صحرای باغ از راه جادهٔ اتومبیل رو که از صحرای نیمه و کنار روستای کرمستج می‌گذرد تا اولین روستای صحرای باغ که روستای هُرمود است در حدود چهل کیلومتر راه است. اما فاصله مستقیم آن از راهی کوهستانی بیش از ۱۵ کیلومتر نیست. همچنین صحرای باغ در جنوب شهر گراش قرار دارد و تنها یک کوه میان گراش و صحرای باغ واقع است. از صحرای باغ تا گراش
گراش و صحرای باغ واقع است. از صحرای باغ تا گراش از راه این کوه بیش از ۱۰ کیلومتر نیست. جمعیت. جمعیت بخش صحرای باغ شهرستان لارستان براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، برابر با ۱۳٬۰۲۲ نفر (۲٬۹۲۸ خانوار) بوده‌است. آب و هوای منطقه صحرای باغ. آب و هوای این منطقه در تابستان‌ها گرم و خشک می‌باشد که گاهی به ۴۸ درجه سانتیگراد می‌رسد آب و هوا در زمستان سرد و خشک می‌باشد. دما در زمستان به ۶ درجه سانتیگراد می‌رسد و بیشترین دما در زمستان ۲۵ درجه است. میزان بارش در تابستان‌ها کم است اما در زمستان بارش‌های
بارش در تابستان‌ها کم است اما در زمستان بارش‌های فراوانی دارد حدود جغرافیائی صحرای باغ. حدود صحرای باغ از برکه حاجی محمدعلی که با حدود روستای کرمستج است شروع می‌شود و انتهای آن به روستای دیده بان وکنگ ریشه می‌رسد که تقریباً ۶۳ کیلومتر است. این حدود از شرق تا غرب صحرای باغ است، اما حدود شمال و جنوب صحرای باغ که پهناورترین آن از بالای روستای زروان و دشتی شروع می‌شود تا پاسگاه گردنه پاسخند در حدود ۱۵ کیلومتر است. نام‌های قدیم صحرای باغ. صحرای باغ را در گذشته دشت باغ میگفته اند همچنین با نام‌های دیگری نیز
دشت باغ میگفته اند همچنین با نام‌های دیگری نیز شناخته می‌شده‌است. از آن جمله‌اند: "اچمستان". این نام تاکنون باقی‌مانده‌است و حدود پانصد سال از تاریخ آن می‌گذرد. خراب شدن سد و به وجود آمدن چند آبادی. آبادی‌های فوق و خیلی از آبادی‌های دیگر در صحرای باغ برپا بوده است که فقط خرابه‌های آن‌ها باقی مانده است. از روستاهای قدیمی پاسخند و طوایف ساکن آن روستاها، جز نامی باقی نمانده‌است، ولی آثار بسیاری از آن‌ها برجا مانده‌است. از گردشگاه‌های صحرای باغ می‌توان به این‌ها اشاره کرد: چند باب آب‌انبار (برکه) دراز، آثار
اشاره کرد: چند باب آب‌انبار (برکه) دراز، آثار قلعه‌ای که در بالای کوه واقع است، و چند چاه قدیمی، و بند و نخلستان و بقعه میراحمد که مردم دشتی و زروان و جاهای دیگر در موقع باران و بهار به تفریح می‌روند. میر احمد یکی از اجداد میرهای هُرمود و اوز و دشتی و زروان است. شیخ انصار در پاسخند سکونت داشته‌است که شیخهای انصاری دهمیان و زروان و شیخ حضور و انوه و انصاری‌های لار و جاهای دیگر از بازماندگان وی هستند. هجوم بیگانگان به صحرای باغ. در دوران گذشته چندین بار اتفاق افتاده‌است که روستاهای صحرای باغ و اطراف مورد
افتاده‌است که روستاهای صحرای باغ و اطراف مورد هجوم و چپاول بیگانگان قرار گرفته‌است. چنان‌که پیر مردان و ریش سفیدان روایت می‌کنند که منطقه صحرای باغ بارها از طرف خوانین دور ونزدیک غارت شده‌است. هربار که غارتگران به روستاها می‌تافتند مردم به کوه پناه می‌بردند. وخیلی‌ها در برابر دزدان وچپاول گران مقاومت می‌کردند و از جان ومال خود دفاع می‌نمودند و غارتگران را سرکوب می‌کردند. همچنین در منطقه صحرای باغ چندبار قحطی رخ داده‌است، مخصوصاً در زمان دوجنگ عالم گیر جهانی که ازسال ۱۹۱۴ میلادی رخ داده‌است تا سال ۱۹۱۸
که ازسال ۱۹۱۴ میلادی رخ داده‌است تا سال ۱۹۱۸ میلادی، و همچنین جنگ جهانی دوم از سال ۱۹۳۹ تا سال ۱۹۴۵ میلادی، در جنگ جهانی اول بیماری عالم‌گیری افتاد که در صحرای باغ به نام سال «دَردِی» معروف گشت، در این بیماری در روستاهای صحرای باغ و همچنین روستاهای اطراف روزانه تعداد زیادی از مردم در اثر این بیماری جان خودشان از دست می‌دادند، همچنین در سال‌های قحطی نیز افراد زیادی از صحرای باغ و روستاهای توابع به سبب قحطی وگرسنگی مردند.
پیر مراد امیدیار (زاده پرویز مراد امیدیار، ۲۱ ژوئن ۱۹۶۷) میلیاردر ایرانی-آمریکایی است که در فرانسه متولد شده است. او کارآفرین در زمینه فناوری، مهندس نرم‌افزار، نیکوکار و بنیان‌گذار eBay است. وی از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۵ به عنوان رئیس ای‌بی خدمت کرد. امیدیار و همسرش پاملا در سال ۲۰۰۴ امیدیار نت‌ورک را تأسیس کردند. سال ۲۰۲۳، فوربس امیدیار را با ثروت خالص ۸٫۷ میلیارد دلار به عنوان ۲۴۵ ثروتمندترین فرد در جهان رتبه‌بندی کرد. امیدیار حامی مالی حزب دموکرات است. از سال ۲۰۱۰، او در زمینه روزنامه‌نگاری دیجیتال به عنوان
۲۰۱۰، او در زمینه روزنامه‌نگاری دیجیتال به عنوان مدیر گزارش تحقیقی و سرویس اخبار روابط عمومی روزنامه آنلاین هونولولو سیویل بیت مشغول بوده است. در سال ۲۰۱۳، او اعلام کرد که فرست لوک مدیا را با حضور گلن گرینوالد، لورا پویترس و جرمی اسکیهیل ایجاد از لحاظ مالی حمایت خواهد کرد. او ثروتمند ترین فرد ایرانی به شمار میرود دوران کودکی. در کودکی نام او پرویز بود که پس از مهاجرت به آمریکا به پیر تغییرش داد. علاقه‌اش به رایانه در دبیرستان سنت اندروی مریلند و در کلاس نهم شروع شد. اولین برنامه رایانه‌ای خود را در ۱۴
نهم شروع شد. اولین برنامه رایانه‌ای خود را در ۱۴ سالگی و در کتابخانهٔ همین مدرسه نوشت. در کلاس‌های مدرسه حاضر نمی‌شد و برای کار با رایانه به آزمایشگاه می‌رفت که به همین دلیل بارها به دلیل غیبت جریمه شد. مدیر مدرسه که علاقه پیر به رایانه و برنامه‌نویسی را دید به جای مقابله با آن تصمیم گرفت که در این مسیر هدایتش کند. او از پیر خواست برای کتابخانه مدرسه برنامه‌ای بنویسد که خودش کارت‌های راهنمای کتاب را چاپ کند در عوض بابت کارش ساعتی ۶ دلار هم دستمزد بگیرد. هرچند مبلغ زیادی نمی‌شد ولی همین انگیزه‌ای شد برای
مبلغ زیادی نمی‌شد ولی همین انگیزه‌ای شد برای تلاش هدفمند در این زمینه. امیدیار پس از دیپلم، تحصیلات دانشگاهی را در تافتس ماساچوست گذراند و در رشته علوم کامپیوتر لیسانس گرفت. خانواده. مادرش الهه میرجلالی امیدیار، زبان‌شناس و از استادان دانشگاه سوربن فرانسه بود. پدرش هم سیروس امیدیار، جراح اورولوژی از دانشگاه جانز هاپکینز بود که به دلیل شرایط شغلی وی، آنها مجاب به مهاجرت از پاریس به ایالت مریلند در آمریکا شدند. همسر او پاملا ناشنوا است.
دانشگاه صنعتی اصفهان، با نام پیشین دانشگاه صنعتی آریامهر اصفهان یک دانشگاه صنعتی دولتی در استان اصفهان است که با بیش از ۲۳۰۰ هکتار مساحت بزرگ‌ترین دانشگاه کشور از لحاظ وسعت است. شهرک علمی تحقیقاتی اصفهان در مجاورت این دانشگاه قرار دارد. در تاریخ ۲۸ تیر ماه ۱۴۰۴ طی حکمی از سوی وزیر علوم، تحقیقات و فناوری، سید مهدی ابطحی به سرپرستی دانشگاه منصوب گردید. این دانشگاه در سال ۱۳۵۶ هجری خورشیدی، تحت عنوان دانشگاه صنعتی آریامهر اصفهان، به عنوان واحد دانشگاهی شماره ۲ دانشگاه صنعتی آریامهر تهران تأسیس گردید. بعد از
۲ دانشگاه صنعتی آریامهر تهران تأسیس گردید. بعد از وقوع انقلاب اسلامی، از «دانشگاه صنعتی آریامهر در تهران» (دانشگاه صنعتی شریف) جدا شده، به «دانشگاه صنعتی اصفهان» تغییر نام داده شد و به صورت مستقل به فعالیت‌های خود ادامه داد. تاریخچه دانشگاه. در سال ۱۳۴۹، مسئولیت طرح ایجاد پردیس جدید دانشگاه صنعتی شریف را در اصفهان به دکتر ضرغام واگذار شد. دکتر امین زمینی به مساحت ۱۶ میلیون متر مربع در محل فعلی دانشگاه جهت ایجاد پردیس اصفهان دانشگاه شریف از دولت گرفته بود حل وفصل دعاوی روی این اراضی تا زمان سید حسین نصر نیز
وفصل دعاوی روی این اراضی تا زمان سید حسین نصر نیز ادامه داشت. این مساحت عظیم به دانشگاه امکان می‌داد که بتواند مراکز پیشرفته پزوهشی وصنعتی را بدون هیچ گونه محدودیتی در جوار خود بوجود آورد ومنشا تحولات تحولات فنی وتکنولوزی پیشرفته در کشور گردد (نظیر این تفکر در استنفورد منجر به سیلیکون‌ولی شد که مد نظر بود). طرح جامع فونکسیونل عبارت بود از تعیین فضاهای مورد نیاز و روابط این فضاها با هم، طرحی که زیر بنای طرح جامع معماری وطرح هادی ساخت دانشگاه صنعتی اصفهان قرار گرفت. تدوین سیاست‌های علمی ومهندسی دانشگاه و
قرار گرفت. تدوین سیاست‌های علمی ومهندسی دانشگاه و برنامه گسترش آن بر اساس دو پردیس تهران و اصفهان توسط کمیته از سرپرستان وکادر آموزشی ومسئولیت دکتر ضرغامی وبرنامه ارتباط با صنعت وگسترش تحقیقات وتامین تجهیزات پزوهشی دانشگاه و، تهیه طرح جامع فونکسیونل وطرح جامع معماری دانشگاه صنعتی اصفهان، در این دوره صورت گرفت. وبعدها فعالیت‌های ساختمانی پردیس اصفهان در سال ۵۳ با بیش از ۲۵۰ هزار متر مربع آغازگردید. از سال تحصیلی ۱۳۴۹–۱۳۵۰ جذب دانشجو از طریق کنکور سراسری صورت گرفت در حالیکه تا قبل از آن از طریق آزمون اختصاصی
گرفت در حالیکه تا قبل از آن از طریق آزمون اختصاصی دانشگاه بود. یکی از اقدامات تشکیل کمیته ای شناسائئ دانشجویان مستعد واعزام آنها به ادامه تحصیل بود که اولین گروه (۲۰۰نفر) در سال ۱۳۵۰ اعزام گردیدند. از مهر ۱۳۵۶، فعالیت‌های آموزشی در دانشگاه صنعتی اصفهان رسماً شروع شده و دانشگاه صنعتی شریف در تهران دانشجوی جدید نمی‌پذیرد. دولت وقت در تاریخ چهارم مرداد اعلامیه‌ای صادر می‌کند مبنی بر این که دوره لیسانس دانشگاه صنعتی به‌طور قطع به اصفهان منتقل می‌شود. در تاریخ ۲۷ مرداد در جلسه مطبوعاتی، شاه در جواب برای تعیین
۲۷ مرداد در جلسه مطبوعاتی، شاه در جواب برای تعیین تکلیف دانشگاه صنعتی، اظهار داشت که هیئت امناء تکلیف دانشگاه را روشن خواهد کرد. به دنبال گسترش تظاهرات ضد رژیم شاهنشاهی، آموزگار تغییر کرده و شریف امامی رئیس مجلس سنا به نخست‌وزیری منصوب گردید و دولت خود را دولت آشتی ملی اعلام کرد. در تاریخ ۹ شهریور ۵۷ در روزنامه کیهان اعلام می‌شود که موضوع دانشگاه صنعتی آریا مهر در جلسات دولت مطرح است و ۷۰۰ دانشجو برای تهران در این دانشگاه پذیرفته خواهد شدو ۱۵ شهریور رسماً اعلام می‌شود که دانشگاه صنعتی آریا مهر در تهران
اعلام می‌شود که دانشگاه صنعتی آریا مهر در تهران باقی می‌ماند و رئیس دانشگاه توسط شورای دانشگاه انتخاب خواهد شد. طراحان اصلی و اولیه دانشگاه صنعتی آریامهر اصفهان هم از نظر ساختار درسی و هم از نظر شالوده سازمانی عبارت بودند از: شرکت آمریکایی آرتور دی لیتل (که یک شرکت مشاوره آکادمیک بود)، گوردون براون که ریاست کل دانشکده‌های مهندسی و از مدیران اصلی دانشگاه‌ام آی تی بود، جرج بوگلیارلو ریاست دانشکده فنی-مهندسی دانشگاه ایلینوی در شیکاگو، و مهدی ضرغامی معاونت دانشگاه صنعتی آریامهر در تهران. براون شش دانشکده اولیه
صنعتی آریامهر در تهران. براون شش دانشکده اولیه دانشگاه صنعتی اصفهان را تأسیس نمود. در گزارش نهایی وی از طرح جامع دانشگاه صنعتی آریامهر در اصفهان آمده: و این همان سیاستی بود که سید حسین نصر که در آن زمان ریاست دانشگاه آریامهر تهران را بر عهده داشت دنبال می‌کرد. نصر کمک به بنیانگذاری دانشگاه صنعتی اصفهان را «از دستاوردهای بزرگ زندگی خود» می‌داند. دانشگاه‌های دیگر، همانند دانشگاه شیراز (و در زمینه پزشکی دانشگاه ارومیه) در آن دوره بر اساس شیوه‌های مدرن آمریکایی الگو برداری گردیده بودند. دانشگاه صنعتی آریامهر
الگو برداری گردیده بودند. دانشگاه صنعتی آریامهر اصفهان از موسساتی بود که برنامه‌های وسیع و گسترده‌ای برای آن قبل از انقلاب در نظر گرفته شده بود به‌طوری‌که برای ساخت دانشگاه اراضی وسیعی در حدود ۲۳۰۰ هکتار در نظر گرفته شده بود. رشته‌های دانشگاهی ارائه‌شده در دانشگاه. دانشگاه صنعتی اصفهان رشته‌های زیر را ارائه می‌نماید: فعالیت‌های دانشجویی. تشکلهای دانشجویی فعال در دانشگاه صنعتی اصفهان عبارتند از: رویدادهای مهم سال‌های اخیر. تدفین شهدای گمنام. در ۲۷ آذر ۱۳۸۶ سه تن از اجساد بی‌نشان جنگ ایران و عراق (معروف به
سه تن از اجساد بی‌نشان جنگ ایران و عراق (معروف به شهدای گمنام) در دانشگاه صنعتی اصفهان به خاک سپرده شدند. چهارده سال بعد (آبان ۱۴۰۰) هویت یکی از آنان به نام حسین شکرائیان از طریق آزمایش DNA مشخص شد. اعتراضات پس از انتخابات ۲۲ خرداد. در شبانگاه روز شنبه ۲۳ خرداد ۱۳۸۸، پس از اعلام نتایج اولیه انتخابات ریاست جمهوری ایران، در دانشگاه صنعتی اصفهان اعتراضات گسترده‌ای صورت گرفت. این اعتراضات منجر به شکستن شیشه‌های برخی ساختمان‌های دانشگاه و به آتش کشیدن آمفی تئاتر و تالار شهید فتوحی گردید که در مجموع به گفته
و تالار شهید فتوحی گردید که در مجموع به گفته قربانی رئیس دانشگاه، زیان بیست و پنج میلیارد ریالی را برای دانشگاه در پی داشت. مسئولان دانشگاه صنعتی اصفهان و نیروی انتظامی ادعا کرد معترضین قصد ورود به محوطه خوابگاه دختران را داشتند و به همین علت یگان ویژهٔ نیروی انتظامی به داخل دانشگاه و خوابگاه محل سکونت دانشجویان وارد شد. اعتراضات فوق که توسط دانشجویان انجام شده بود منجر به تعطیلی دو هفته‌ای دانشگاه در ایام امتحانات شد. وقایع دوره ریاست همدانی گلشن. در تیر ماه سال ۱۳۹۱، جمعی از استادان دانشگاه، با انتشار
ماه سال ۱۳۹۱، جمعی از استادان دانشگاه، با انتشار بیانیه‌ای در سایت الف، برکناری فوری رئیس دانشگاه را خواستار شدند. البته در همین دوران، پروژه‌های عمرانی مورد توجه ویژه قرار گرفت و علاوه بر سرعت یافتن ساخت و ساز پروژه‌های در دست احداث پیشین، پروژه‌های جدیدی نیز آغاز به ساخت و ساز کردند. اتمام ساخت ساختمان دو دانشکدهٔ جدید به منظور افزایش فضای درسی، اتمام جادهٔ درب شمالی دانشگاه، تأسیس بازارچه خدماتی پردیس، ساخت مجموعهٔ رفاهی صدف در محوطهٔ خوابگاه خواهران، و ساخت سولهٔ ورزشی مختص خواهران از جملهٔ پروژه‌های
ساخت سولهٔ ورزشی مختص خواهران از جملهٔ پروژه‌های پایان یافته در این زمان هستند. اختلاف وی با طراح و توسعه دهنده طرح ابررایانه ملی شیخ بهایی باعث شد عملاً مدتی این طرح متوقف شود و با اینکه هزینه زیادی برای آن شده بود بهره‌برداری از آن متوقف شد. بعداً با میانجی‌گری پروفسور هادی اکبرزاده و دکتر سیّد جواد هاشمی‌فر و پیوستن آن‌ها به عنوان اعضای هیئت امنا به طرح، بهره‌برداری از آن آغاز شد. برکناری همدانی گلشن. با روی کار آمدن حسن روحانی و انتخاب جعفر توفیقی به عنوان سرپرست وزارت علوم، کمپین‌های اعتراضی در
به عنوان سرپرست وزارت علوم، کمپین‌های اعتراضی در اینترنت و سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی جهت درخواست برای برکناری رؤسای دانشگاه‌ها شکل گرفت. سرانجام، محمد اسماعیل همدانی گلشن در ۵ شهریور ۱۳۹۲ برکنار محمود مدرس هاشمی، عضو هیئت علمی گروه مخابرات دانشکده برق و کامپیوتر جانشین وی شد. استعفا مدرس هاشمی. در ۵ خرداد ۱۳۹۸ و در پی استعفا محمود مدرس هاشمی، با حکم منصور غلامی، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری دکتر سید مهدی ابطحی با حفظ سمت رئیس شهرک علمی وتحقیقاتی اصفهان به سمت سرپرست دانشگاه صنعتی اصفهان منصوب گردید. در