payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گنزا ربا (مندایی: ࡂࡉࡍࡆࡀ ࡓࡁࡀ) یا گینزا ربَّا یا کنزه ربه (در زبان مندایی به‌معنای گنج بزرگ)، یکی از چندین کتب مقدس مذهب مندایی است. کنزا ربا، ۱۸ کتاب و ۶۲ سرفصل دارد و حدوداً ۷۰۰ صفحه است. این کتاب به صورت دست‌نوشته و شامل دو بخش مجزاست. متن عمودی سمت راست صفحات برای زندگان نگاشته شده و متن کوچکتر سمت چپ صفحات که وارونه (از پایین صفحه به بالا) است، به مردگان پرداخته است. متن سمت راست شامل موضوعات مربوط به آفرینش هستی، دعا و مزمور و قصص است و متن وارونه سمت چپ با روح انسان و صعود آن به قلمرو روشنایی (نور)
چپ با روح انسان و صعود آن به قلمرو روشنایی (نور) سروکار دارد.مندائیان معتقدند این کتاب نخستین کلام خداست که پس از آفرینش آدم توسط فرشته‌ای بنام هیبل زیوا ابلاغ شد و تا زمان پیدایش خط سینه به سینه نقل می‌شده‌ است. این کتاب ترجمه شده است در عراق به زبان انگلیسی توسط دکتر قیس السعدی و استاد حامد السعدی منتشر شد، تحت نظارت ریاست جامعه مندایی. این کتاب در آلمان چاپ شد و در سال 2012 منتشر شد و با حمایت از مندایی آقای فواد جاسب محیی به مندایی رایگان توزیع شده است. پانویس. وبگاه بروال
ایپون نشانه تکلمل و قدرت است و ریو نشانه راه و طریقت ایپون ریو سبکی علمی و مدرن در کاراته است که در آن به تمام مسائل تکنیکی، علمی و فلسفی توجهی خاص گردیده. ایپون ریو را می‌توان مادر کاراته نوین نامید. مرکز ایپون ریو در حال حاضر در هلند است. کار این مرکز آموزش صحیح کاراته و آشنا کردن مردم به این رشته ورزشی زیباست. " ایپون ریو " در سال 1980 در دامنه کوهای زیبای البرز در( ایران عزیز) شکل یافت و بعد از سال‌ها 1990 تا 1997 در اروپا به اوج تکامل خود رسید. مبتکر این سبک " سن سی صفری " است. او که از عاشقان این ورزش
سبک " سن سی صفری " است. او که از عاشقان این ورزش است و تمام عمر خود را صرف یادگیری، آموزش و تکامل این ورزش زیبا کرده. کاراته ورزشی جدای از یک رشته ورزشی و یک هنر رزمی و دفاع شخصی هم بشمار می‌رود. در کاراته ویژگی‌های وجود دارد که در هیچ رشته ورزشی دیگر بدین معنا نخواهید یافت. لباس سپید، درجات، احترام و کنترول، فلسفه و تسلط محیطی آن از ویژیگیهای آن بشمار می‌رود. سالها تجربه و مطالعه در سبکهای کاراته وی را به این فکر انداخت تا آموخته‌هایش را در قالب یک سبک پیشرفته به مردم جهان تقدیم دارد. تلاش او بخاطر پیشرفت
به مردم جهان تقدیم دارد. تلاش او بخاطر پیشرفت کاراته و شناخت هر چه بهتر آن به مردم است. در کاراته فضای علمی و تسلط محیطی خاصی وجود دارد که در سلامتی و توان جسمی یک جامعه سالم بسیار مؤثر است، بخصوص برای نوجوانان و جوان. در این مقطع از زمان و زندگی ماشینی که توان جسمی جامعه کنونی ما را تحدید می‌کند باید توجه بیشتری به امر ورزش داشت. نقش ورزش در زندگی ما نقشی حیاطی و غیرقابل انکاری است. ورزش باعث می‌شود اعصاب بدن کار خود را بخوبی و بهتر انجام دهند. ورزش کردن جسم و روح را متعادل میسازد. ورزش به انسان کمک
جسم و روح را متعادل میسازد. ورزش به انسان کمک می‌کند تا به تسلط محیطی از دیدگاه فلسفی برسد. با ورزش می‌توان از بسیاری از بیماری‌ها و افسردگیها جلوگیری کرد. تبلیغات اندک و دسته بندیهای ورزشی و تجاری مانع ان گردیده تا ورزش کاراته به مردم به درستی شناسانده نشود. در علم ورزش این مطلب به اثبات رسیده، ورزشهایکه با ابزار کمتری سر کار دارند بازدهی بیشتری دارند. تلاش، پشتکار و تداوم در ورزش باعث نشاط، شادابی، قدرت، طول عمر و جوانی می‌شود. در" کاراته ایپون ریو" درجات و تکنیکها به صورتی طراحی شده تا فضای علاقه‌مندی و
و تکنیکها به صورتی طراحی شده تا فضای علاقه‌مندی و پیشرفت را برای کاراته کاران ایجاد کند و آن‌ها را به فرم تکنیکی خوب برساند و از بروز هرگونه آسیب دیدگی جلوگیری نماید. درجات ایپون ریو شامل: کمربند سفید، زرد، نارنجی، سبز، آبی، قهوه‌ای و مشکی است. پس از آن هم با دان کاراته کا ارتقا می‌یابد. هر کمربند دارای کتاب خاصی برای خود است تا شخص کاراته کا بدور از هر مشکلی بتواند به درجات بالای این ورزش زیبا خود را برساند و از آن بهر بگیرد. مسابقات کاراته در ایپون ریو با قوانین خاصی برگزار می‌شود. شخص قهرمان به واقع
با قوانین خاصی برگزار می‌شود. شخص قهرمان به واقع قهرمان است و برای رسیدن به عناوین قهرمانی باید از ضریب تکنیکی و توان جسمی بالای برخوردار باشد. قوانین داوری به صورتی تنظیم گردیده که یک کاراته کا خود را در زمین مسابقات بیشتر امن احساس کند و بخاطر یک اشتباه داوری یا ناداوری و دسته بندی از صحنه مسابقات خارج نگردند. زمان مسابقات از ویژگی خاصی بر خوردار است تا یک کاراته کا توان جسمی، روحی و تکنیکی خود را در مدت طولانی تری به نمایش بگذارد. ( در دو زمان دو دقیقه و سی ثانیه استراحت ) نقش مربی در زمین مسابقات بیشتر
سی ثانیه استراحت ) نقش مربی در زمین مسابقات بیشتر از است. در ایپون ریو فقط به تکنیکهایی که اجرای صحیح دارند امتیاز داده می‌شود. اینگونه مسابقه دهندگان باید خود را به سطح تکنیکی مطلوبی برسانند. بخش فرهنگی این این مرکز آماده پاسخ گویی به سوالات شما عزیزان در رابطه با این ورزش است. www.ipponryu.nl
پاپیروس یا قرطاس که با نام کاغذ حصیری نیز آمده، از نام نی آبیِ بسیار بزرگی با نام نی مردابی (نام علمی: Cyperus papyrus) گرفته شده که از ساقهٔ آن مصریان کالاهایی تهیه می‌کردند که بتوان روی آن نوشت و در نتیجه این کالا نیز بنام پاپیروس خوانده می‌شود. گونه ابتدایی کاغذ بوده‌است. در فرهنگ‌ها و معاجم، از این گیاه و محصول فرهنگی آن، با عنوان‌ها ونام‌های مختلفی یاد شده‌است. نام‌هایی که مصریان، قبطیان، یونانیان، رومیان، عبریان، اعراب و دیگر ملل جهان باستان بر آن نهاده‌اند؛ از آن جمله است: پاپیروس، بردی، قرطاس، پیزر،
از آن جمله است: پاپیروس، بردی، قرطاس، پیزر، لخ، أباء، حفا، تک، جگن، چغ. پاپیروس از مغزهٔ گیاهی به نام علف بوریا تهیه می‌شد. علف بوریا گونه‌ای جگن است که روزگاری به فراوانی در دلتای رودخانه نیل در مصر می‌روئید. بوریا معمولاً به بلندی ۲ تا ۳ متر می‌روید ولی رویش آن تا ۵ متر هم مشاهده شده‌است. از پاپیروس در مصر باستان استفاده می‌شد ولی این گونه کاغذ در منطقه مدیترانه و بخش‌هایی از اروپا و جنوب غربی آسیا نیز کاربرد داشت. کاغذهای پاپیروسی (قرطاسی) در گذشته. پیرامون واژه. مصریان باستان از نزدیک ۲ هزار سال پیش از
واژه. مصریان باستان از نزدیک ۲ هزار سال پیش از میلاد، از گیاه پاپیروس، که گونه‌ای از نی است که در اطراف رود نیل می‌روید، کاغذی می‌ساختند که به همان نام پاپیروس شناخته شد و امروزه به صورت واژهٔ Paper در زبان انگلیسی ماندگار شده‌است. قرطاس واژه‌ای اصلاً یونانی است مشتق از کارتس یعنی چیزی که بر آن می‌نویسند و معادل آن در عربی ورقه و صحیفه‌است. ساخت. در باب کاغذهای پاپیروسی و چگونگی ساخت آن‌ها چند تن از مستشرقین محقق تاکنون مطالعات کرده‌اند و آلفرد بتلر که یکی از ایشان است در این باب چنین می‌گوید: «در مصر سفلی
ایشان است در این باب چنین می‌گوید: «در مصر سفلی در شمالی‌ترین بخش مصر، جنگلهای بسیاری است که گیاه پاپیروس در آن‌ها می‌روید. مصریها مغز این گیاه بلندقامت زیبا را می‌گرفتند و آن را قطعه قطعه می‌کردند بعد بفشار صفحاتی از آن درست می‌نمودند سپس با آلتی از عاج آن‌ها را صیقل می‌دادند بعد آن صفحات را بهم می‌چسباندند و به این ترتیب مجموعه‌هایی درست می‌کردند تا در نوشتن استفاده از آن‌ها آسان باشد. به‌طور خلاصه مراحل تولید پاپیروس به شرح زیر است نقل از سایت پاپیروس. ۱- چیدن ساقه‌های گیاه پاپیروس ۲ - کندن پوست سبز
۱- چیدن ساقه‌های گیاه پاپیروس ۲ - کندن پوست سبز ساقه و بیرون آوردن مغز داخلی آن و رشته رشته کردن مغز داخلی- خواباندن رشته‌ها به مدت ۳ روز در آب ۳ - بریدن رشته‌ها به طول دلخواه و نهادن آن‌ها به شکل افقی بر روی صفحه‌ای پارچه‌ای به‌طوری‌که ۱ میلی‌متر از هر رشته روی دیگری بیفتد. قرار دادن سایر رشته‌ها به صورت عمودی که به کاغذ بافتی صلیبی می‌دهد. نهادن یک صفحه پارچه‌ای روی همه این مجموعه مرحله سوم ساختن کاغذ پاپیروس می‌باشد صادرات از مصر. هر سال مقدار کثیری پاپیروس از مصر از طریق بندر پرجمعیت اسکندریه به خارج
از مصر از طریق بندر پرجمعیت اسکندریه به خارج حمل می‌شد. درست معلوم نیست که این تجارت چه وقت از میان رفت و چه پیش آمد که کشت این گیاه از مصر برافتاد. بلاذری در کتاب فتوح البلدان (از چ دخویه، لیدن ۱۸۶۶ ص ۲۴۰)، می‌گوید که کاغذ پاپیروس را از مصر به سایر بلاد عالم مخصوصاً به ممالک روم می‌بردند. این کاغذ را در بسیاری از مآخذ قدیمی «قرطاس» خوانده‌اند و سیوطی (متوفی سال ۹۱۱ ه'. ق. / ۱۵۰۵ م) یکی از امتیازات مصر را انواع قرطاس آن می‌شمارد و می‌گوید که آن را که به صورت طومار مهیا می‌شود بهترین چیز برای نوشتن است در
طومار مهیا می‌شود بهترین چیز برای نوشتن است در مصر از گیاه خشک درست می‌کنند، این طومارها بعضی تا سی ذراع طول و بیش از یک وجب عرض دارند در اشاره به همین قرطاس‌های مصری یکی از شعراء گوید: حملت الیک عروس الثناء علی هودج ماله من بعیر علی هودج من قراطیس مصر یلین علی الطّی لین الحریر ابن حوقل که یکی از مشهورترین جغرافی‌دانان عرب در قرن چهارم هجری است به وجود پاپیروس در جزیره سیسیل (صقلیه) اشاره می‌کند و می‌گوید در میان اراضی این جزیره اماکنی است که در آن‌ها گیاه بربیر یعنی همان بردی که از آن طومار می‌سازند
گیاه بربیر یعنی همان بردی که از آن طومار می‌سازند می‌روید و من در هیچ نقطه دنیا غیر از سیسیل از این نوع بردی که در مصر هم وجود دارد ندیده‌ام و در این جزیره بیشتر این گیاه را در ساختن طناب جهت لنگر کشتی‌ها به کار می‌برند و مقدار قلیلی از آن را صرف ساختن طومارهایی جهت پادشاه خود می‌کنند ولی چون مقدار آن کافی نیست بیش از این نمی‌توانند بسازند. مسلمانان و قرطاس. ذکر قراطیس که مفرد آن قرطاس است در قرآن کریم نیز آمده و علمای لغت آن را کلمه‌ای خارجی دانسته‌اند مثلاً جوالیقی می‌گوید که: «قرطاس به ضم قاف و کسر آن
جوالیقی می‌گوید که: «قرطاس به ضم قاف و کسر آن کلمه‌ای قدیمی است و بعضی بر آنند که اصل آن عربی نیست. قرطاس اصلاً یونانی است مشتق از کارتس یعنی چیزی که بر آن می‌نویسند و معادل آن در عربی ورقه و صحیفه‌است. مسلمین اوراق پاپیروس را در اوایل شروع تاریخ خود از مصریان اقتباس و در نوشتن از آن‌ها استفاده کردند و در قرن اخیر مقدار زیادی از این اوراق که بر آن‌ها به خط عربی کتابت شده در مصر بدست آمده و پس از قرائت آن اسناد گرانبها پرده از روی بسیاری مسائل مبهم راجع به اداره مصر بتوسط مسلمین برداشته شده. از مستشرقینی که
مصر بتوسط مسلمین برداشته شده. از مستشرقینی که به خواندن اوراق پاپیروس عربی و تحقیق در باب آن‌ها توجه مخصوص کرده یکی کرباچک است دیگری بکر و غیر از این دو تن جمعی دیگر نیز بوده‌اند ولی از تمام ایشان شاید بزرگتر علامه استاد گروهمان باشد که یک عده از اوراق پاپیروس عربی را که در کتابخانه‌های وینه و قاهره موجود است خوانده و مورد تحقیق قرار داده‌است. ایرانیان و قرطاس. استعمال کاغذ قرطاس مدتهای مدید پس از فتح عراق بدست مسلمین در آنجا معمول بود و ابن عبدوس جهشیاری (متوفی سال ۳۳۱ ه'. ق. / ۹۴۲ م) می‌گوید که ابوجعفر
(متوفی سال ۳۳۱ ه'. ق. / ۹۴۲ م) می‌گوید که ابوجعفر منصور خلیفه بانی بغداد اطلاع یافت که قرطاسهائی که در خزائن او جمع آمده زیاد شده‌است به همین جهت بصالح صاحب مصلای خود گفت که آن‌ها را از خزانه‌ها بیرون آورد و او را مأمور فروش آن‌ها کرد و گفت اگرچه هر طومار از آن‌ها را بدانگی که شش یک درهم است بخرند بفروش چه پولی که از این راه عاید شود از نگاهداری آن‌ها بهتر است. صالح چون دید که هر طومار قرطاس در آن ایام یک درهم قیمت دارد از این کار ابا کرد و دیگر به خدمت خلیفه نرفت. خود او می‌گوید که خلیفه فردا مرا به حضور
نرفت. خود او می‌گوید که خلیفه فردا مرا به حضور خواست و گفت من در باب احتیاجات نوشتنی خود فکر کردم و دیدم که اوضاع مصر مورد اطمینان نیست و ممکن است به علت حوادثی که در آنجا رخ دهد فرستادن قرطاس در آن سرزمین برای ما مشکل شود و ما برای نوشتن به چیزی محتاج شویم که تهیه آن در بلادما میسر نگردد به همین علت طومارهای قرطاس را بهمان حال باقی بگذار، ایرانیان جز بر پوست کلفت و نازک بر چیزی دیگر نمی‌نوشتند و می‌گفتند که ما جز بر آنچه در مملکت ما فراهم می‌شود بر چیزی دیگر کتابت نمی‌کنیم. قراطیسی. در قسمت غربی شهر بغداد
کتابت نمی‌کنیم. قراطیسی. در قسمت غربی شهر بغداد یعنی در محله کرخ دربندی بود که آن را «درب القراطیس» یا «درب اصحاب القراطیس» می‌خواندند و ذکر آن در کتب قدما مثل جاحظ و طبری و خطیب بغدادی و عمروبن متی و ماری بن سلیمان و دیگران آمده‌است اما از این مؤلفین هیچ‌یک نگفته‌اند که آیا در این دربند کاغذ قرطاس ساخته می‌شده‌است یا آنجا محل فروش آن بوده‌است. ابوسعد سمعانی که در سال ۵۶۲ ه'. ق. / ۱۱۶۶ م. وفات کرده و در کتاب الانساب (دست راست از ورق ۴۴۵، چ مارگلیوث در لیدن ۱۹۱۲) در ماده «القراطیسی» می‌گوید که قراطیسی بکسی
۱۹۱۲) در ماده «القراطیسی» می‌گوید که قراطیسی بکسی گفته می‌شود که بساخت قرطاس یا فروش آن می‌پردازد، سپس نام یک عده اشخاص را که اغلب ایشان از مردم بغداد بوده یا در آنجا ساکن شده بودند و به این عمل اشتغال داشته‌اند می‌برد و احتمال دارد که ایشان را به آن جهت به نسبت قراطیسی یاد می‌کرده‌اند که در محله «درب القراطیس» سکونت داشته یا اینکه شغلشان ساختن یا فروش قرطاس بوده‌است. خطیب بغدادی که از هفت نفر نام می‌بردکه همه به نسبت «قراطیسی» منسوب بوده‌اند ولی او مثل سمعانی در باب علت انتساب ایشان به این نسبت توضیحی
سمعانی در باب علت انتساب ایشان به این نسبت توضیحی نمی‌دهد و مطلب را همچنان مبهم می‌گذارد. در ایام خلافت معتصم ساخت کاغذ از بغداد به سامرا منتقل گردید و یعقوبی که در اواخر قرن سوم هجری مرده می‌گوید که معتصم بعد از آنکه سامرا را ساخت جمعی از پیشه وران و صنعتگران را به آنجا منتقل نمود تا بر آبادی و رونق آن شهر بیفزایند. از این جماعت بودند عده‌ای از پیشه وران مصری که در ساخت قرطاس مهارت داشتند و اگرچه در سامرا به این کار مشغول شدند لیکن قرطاس‌های ایشان به‌خوبی قرطاس‌های مصری از کار درنیامد. ویژگی برجستهٔ
قرطاس‌های مصری از کار درنیامد. ویژگی برجستهٔ پاپیروس در دوران خلفا. ابوریحان بیرونی در کتاب ماللهند خود (ص ۸۱)بوجود پاپیروس (بردی) اشاره می‌کند و می‌گوید: «قرطاسی که در مصر ساخته می‌شود از مغز گیاه بردی است و آن را از گوشت آن درخت می‌تراشند و تا نزدیک به عهد ما خلفا نوشته‌های خود را بر آن‌ها می‌نوشتند چه اگر کسی می‌خواست که نوشته هائی را که بر قرطاس مصری نقش شده پاک کند یا تغییر دهد ممکن نمی‌شد بلکه بعلت خرابی که بر اثر این اعمال در آن نوشته‌ها پدید می‌آمد تصرف در آن‌ها واضح می‌گردید».
تِنُوچْتیتْلان (به اسپانیایی: "Tenochtitlán")، (به زبان ناواتل: "Meshíhco Tenochtitlan") برگردان به فارسی: "Mexihtl" برگرفته از نام یکی از خداهای آزتک = (Huitzilopochtli) اویتسیلوپوچتلی، / "co" مکانی / "tetl" = سنگ / nochtli = گلابی خاردار کاکتوس (میوه کاکتوس) / Tlan = محل، شهری است که در سال ۱۳۲۵ میلادی (۷۰۳ خورشیدی) بنیاد شده، و در قرن ۱۵ میلادی پایتخت امپراتوری مشیکا (آزتک) بود و نام مکزیکوسیتی در زمان آزتک‌ها بود، پیش از اینکه اسپانیایی‌ها در سال ۱۵۲۱ میلادی این شهر را با شکست آزتک‌ها در دست خود بگیرند
این شهر را با شکست آزتک‌ها در دست خود بگیرند و ویران کنند. آزتک‌ها قومی از سرخ‌پوستان بومی آمریکا (مکزیک) هستند. شهر تنوچتیتلان در زمان ورود اسپانیایی‌ها، یعنی در حدود سال ۱۵۰۰ میلادی، ۲۰۰ هزار نفر جمعیت داشت و بنابراین یکی از بزرگ‌ترین شهرهای جهان بود. پیشینه. پیشینۀ بنیاد این شهر، یک واقعیت است که با افسانه آمیخته شده‌است. در مذهب و تمدن آزتک‌ها، این قبیله در انتظارِ رخ دادن یک پیشگویی باستانی بودند که قبیله‌های سرگردان در آن زمان به دنبال آن بودند، این پیشگویی، از محل مورد نظر برای بنیاد یک شهر بزرگ که
از محل مورد نظر برای بنیاد یک شهر بزرگ که باید به دست آنان ساخته می‌شد، سخن می‌گفت؛ در جایی که یک عقاب، در حال خوردن یک مار، بالای یک کاکتوس نشسته باشد. امروزه نماد این پیشگویی، نشان ملی پرچم کشور مکزیک است. این پیشگویی چنین می‌گفت: بروید و ببینید کاکتوس وحشی را؛ در آنجا خواهید دید ساکتْ عقابی را که بر روی آن، قد علم کرده است. آنجا غذا می‌خورد، آنجا پرهایش را شانه می‌کند و با آن، قلب شما خوشحال خواهد شد؛ آنجا قلب کوپیل "Copil" است که شما در آب‌هایی که می‌پیچند و می‌پیچند پرتابش کردید!، آنجا آمده و افتاده،
و می‌پیچند پرتابش کردید!، آنجا آمده و افتاده، و در میان سنگ‌ها، در غارها که میان نی‌ها و جگن‌ها هستند، از قلب کوپیل "Copil" یک کاکتوس وحشی جوانه زده، آنجا خواهیم بود و آنجا پادشاهی خواهیم کرد! آنجا صبر خواهیم کرد و همه نوع از مردم را پیدا خواهیم کرد. سینه‌های ما، سرهای ما، پیکان‌های ما، سپرهای ما، آنجاست که نشانشان خواهیم داد: آنجاست که همۀ آنان را که در اطراف ما هستند فتح می‌کنیم! اینجا خواهد بود، پایدار شهر ما تنوچتیتلان! آنجایی که عقاب فریاد می‌کشد، بال‌هایش را باز می‌کند؛ آنجا که او غذا می‌خورد و آنجا
را باز می‌کند؛ آنجا که او غذا می‌خورد و آنجا که ماهی‌ها پرواز می‌کنند، آنجا که مارها عرصه می‌کنند و سوت می‌زنند! این مکزیک تنوچتیتلان خواهد بود، و بسیار چیزهای دیگری اتفاق خواهند افتاد. فرهنگ پررونق و توسعه در این شهر به راه افتاد و تمدن آزتک‌ها بر قبیله‌های دیگر در سراسر مکزیک تسلط پیدا کردند. جزیره‌ای کوچک که تنوچتیتلان در آن بنیاد شده بود، هر روز بزرگ‌تر و بزرگ‌تر می‌شد، تا اینکه تبدیل به بزرگ‌ترین و قدرتمندترین شهر در آمریکای میانه شد. مسیرهای تجاری که کالاها را از خلیج مکزیک به این مکان می‌آوردند،
که کالاها را از خلیج مکزیک به این مکان می‌آوردند، همچنین از اقیانوس آرام و حتی به نظر می‌رسد از امپراتوری اینکا بر پا شده بودند. کنکیستادور اسپانیایی، ارنان کورتس در تاریخ ۸ نوامبر ۱۵۱۹ میلادی (۱۶ آبان ۸۹۸ خورشیدی)، وارد تنوچتیتلان شد. در آن زمان، اعتقاد بر این بوده است که این شهر، یکی از بزرگ‌ترین شهرها در جهان بوده. در مقایسه با اروپا، تنها پاریس، ونیز و قسطنطنیه بزرگ‌تر از تنوچتیتلان بودند. در نامه‌ای به پادشاه اسپانیا، کورتس نوشته است که تنوچتیتلان به اندازهٔ سبیا یا کوردوبا بزرگ بوده است. پس از اینکه
سبیا یا کوردوبا بزرگ بوده است. پس از اینکه این شهر به دست کورتس افتاد، کم‌کم دست به کارگردانیِ نابودیِ سیستماتیک و صاف کردنِ این شهر دست زد؛ سپس بازسازی آن با وجود مخالفت، با یک منطقۀ مرکزی که برای استفادۀ اسپانیایی‌ها تعیین شده بود. امروزه این باور وجود دارد که جمیعت تنوچتیتلان بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ نفر بوده است، در نظرسنجی‌های علمی پیرامون شهرهای آمریکای میانه، گفته می‌شود که در این شهر ۲۱۲٬۵۰۰ نفر زندگی می‌کردند. هرچند یادکردهای دیگری وجود دارد که این جمیعت را ۳۵۰٬۰۰۰ نفر ارزیابی می‌کنند.
مندائیان یا صابئة یک گروه قومی-مذهبی و پیروان آیین مندائی هستند. مندائیان به دلیل موقعیت ویژه‌ی فرهنگی و مذهبی‌شان، به‌عنوان یکی از گروه‌های بسیار قدیمی که هنوز عناصری از ادیان باستانی را در خود حفظ کرده‌اند، شناخته شده‌اند؛ این گروه به تعمید و آب‌های جاری اهمیت ویژه‌ای می‌دهند و این امر در مراسم دینی آنها بسیار مشهود است. آن‌ها هر هفته مراسم تعمیدی به نام "مصباح زیوا" (چراغ روشنایی) را برگزار می‌کنند که نمادی از پاکی و نجات‌دهندگی است. این مراسم نه تنها برای تطهیر جسمانی است بلکه برای ارتباط معنوی با نور
تطهیر جسمانی است بلکه برای ارتباط معنوی با نور الهی و جهان اعلا نیز اهمیت دارد. مندائیان اعتقاد دارند که جهان مادی توسط یک قدرت زیرزمینی شرور به نام "روها" اداره می‌شود و انسان‌ها باید از این قدرت فریبکار رهایی یابند. آنها به چرخه تناسخ باور دارند و اینکه روح انسان‌ها پس از مرگ برای تصفیه نهایی و بازگشت به جهان نور به جهان دیگری منتقل می‌شود. در این بین، جامعه مندائی نیز با مشکلات متعددی دست به گریبان است، از جمله فشارهای اجتماعی و سیاسی که بر اثر جنگ‌ها و بحران‌های منطقه‌ای به آنها تحمیل شده است. این
و بحران‌های منطقه‌ای به آنها تحمیل شده است. این فشارها، باعث شده تا بسیاری از مندائیان مجبور به ترک خانه‌ها و کشورهای خود و پناه بردن به مناطق دیگر شوند، جایی که بتوانند با آزادی بیشتری به آیین خود ادامه دهند. در نهایت، با وجود مهاجرت‌های گسترده و تغییرات فرهنگی که از آن‌ها تأثیر پذیرفته‌اند، مندائیان همچنان تلاش می‌کنند تا فرهنگ، زبان و آیین خود را حفظ کنند و به نسل‌های بعدی منتقل کنند، تا از این طریق هویت دینی و فرهنگی خود را زنده نگه دارند. . واژه‌شناسی. "مَندا" واژه‌ای از به معنی «دانش، آگاهی و معرفت»
"مَندا" واژه‌ای از به معنی «دانش، آگاهی و معرفت» است؛ و به یک معنا، برابر نهادِ گنوس است. واژهٔ مغتسله نیز به معنی مذهب تعمیدیان گاهی به ایشان گفته شده‌است و این سوای از تعمیددهنده بودن یحیی آخرین پیامبر مذهب مندایی به دلیل مراسم همیشگی غسل تعمید است که از آداب و آیین‌های منداییان به‌شمار رفته و همچنان نیز می‌رود. گاهی نیز نام منداییان را از ریشه ماد یا مادای که نام سرزمین باستانی شمال غربی ایران بوده دانسته‌اند، اما این نظر میان پژوهشگران بسیار شاذ بوده و از اقبال چندانی برخوردار نیست. بیشتر همان واژه
و از اقبال چندانی برخوردار نیست. بیشتر همان واژه مندا را که در زبان آرامی برابر عرفان قرار دارد، برای آن فرض نموده‌اند. نام‌های دینی و مقدس منداییان آرامی است. به عنوان نمونه برای آوردن نام شیث از "شیتل" و برای نام سام بن نوح از "شوم" و نیز برای خود نوح از "نو" استفاده می‌کنند. منداییان را گاهی با صابئین که ذکر آن در قرآن سه بار آمده، یکی فرض کرده‌اند از این رو در خوزستان ایشان به صابئین معروف هستند که در لفظ محلی صُبّی خوانده می‌شود. دین. آن‌ها به خدا و قیامت اعتقاد دارند و برای خود زبان و خط دارند. نماز
اعتقاد دارند و برای خود زبان و خط دارند. نماز می‌خوانند و روزه می‌گیرند. آن‌ها روزانه پنج بار نماز می‌خوانند و دارای کتاب هستند و در قرآن نیز نه تنها به اهل کتاب بودن یحیی اشاره شده بلکه در سه آیه نام صابئین هم‌تراز پیروان ادیان آسمانی قرار گرفته‌است، مانند سوره حج آیهٔ هفده. نام کتاب منداییان «گنزا رباً» یا «گنج آسمانی»ست که به زبان مندایی از تیره سامی و شاخه آرامی شرقی نگاشته شده‌است. در دین منداییان یا همان صابئین مغتسله که در خوزستان به صبی معروف هستند پنداره‌هایی همانند آنچه در جهان‌بینی زرتشت به چشم
پنداره‌هایی همانند آنچه در جهان‌بینی زرتشت به چشم می‌خورد وجود دارد، مانند اصالت نور و پاکی آن در برابر تاریکی گمراه‌کننده. آیین مندایی نزدیک‌ترین دین زنده جهان به آیین مانوی است. اساطیر مندایی. بنیاد اندیشهٔ مندایی همان ثنویت، یا دو بن‌نگری است. دو گوهرِ روح و مادّه از آغاز آفرینش با هم در ستیزند. اساطیر مندایی بیشتر دربارهٔ اقلیم ازلیِ نور، آفرینش زمین و انسان و سفر بازگشتِ روح به سرچشمهٔ سرزمینِ نور است. کتاب مقدس منداییان. کتاب مقدس منداییان گنزا ربّا (گنج عظیم) است و به بخش گنزای راست و گنزای چپ تقسیم
عظیم) است و به بخش گنزای راست و گنزای چپ تقسیم می‌شود. کتاب‌های شش‌گانه‌ای نیز دارند که عبارت‌اند از: ۱) ادراشا اد یحیی (تعالیم یحیی)؛ ۲) قُلِستا (ازدواج)؛ ۳) اِنیانی (نمازها و نیایش‌ها)؛ ۴) سیدرا اد نشماثا (کتابِ روانِ آدمی)؛ ۵) اِسفَر مَلوشی (نجومی)؛ ۶) سیدرا اد مَصوَتَا (کتاب تعمید). آداب و سنن. صابئین مندایی روزانه پنج بار نماز به جای می‌آورند. در دین آن‌ها آب روان و جاری قداست و پاکی ویژه‌ای دارد و برای بسیاری از فرایض از آب روان استفاده می‌گردد. از این رو غالباً صابئین در کنار رودخانه‌های پرآب زندگی
رو غالباً صابئین در کنار رودخانه‌های پرآب زندگی می‌کنند. شغل اصلی آن‌ها زرگری و طلافروشی و نقره‌کاری است. در زمان ازدواج برای محرم شدن عروس و داماد باید در آب رفته و غسل کنند. غسل سنت پیغمبرشان یحیی است که او خود به یحیای معمدان یا باپتیست معروف بوده‌است. کتاب صابئین بنام گنزاربا یا صحف آدم است که بر پایه اعتقاد آن‌ها توسط ملکا هیبل زیوا (جبرئیل) بر اولین پیامبر صابئین یعنی آدم نازل شد و ادیان الهی دیگر بعد از دین صابئین به وجود آمدند. در کتاب مقدس صابئین آمده‌است: پیامبران صابئین آدم، شیث، نوح، سام و یحیی
پیامبران صابئین آدم، شیث، نوح، سام و یحیی است. دین صابئین بر پایه توحید و معاد و نبوت است. قبله صابئین رو به شمال است و اعتقاد آنان این است ترازوی عدل الهی در شمال قرار دارد و عرش اعلا در شمال قرار دارد، چون صابئین تمام مراسم دینی خود را رو به شمال انجام می‌دهند و ستاره جدی در شمال قرار دارد این شبهه را برای بعضی از محققان ایجاد کردهبود که مندائیان|صابئین ستاره قطبی یا جُدَی یا آن را مورد پرستش قرار می‌داده‌اند. عالمان دینی. هرکس در دین مندایی بتواند به درجه بالای تعلیمات دینی برسد و بر متون دینی تسلط کامل
بالای تعلیمات دینی برسد و بر متون دینی تسلط کامل پیدا کند به مقام گنزورا (شیخ) می‌رسد. یک گنزورا، با معنی لغوی گنج‌دار بر امور دینی منداییان نظارت دارد و هرگز وارد مسائل عمومی منداییان نمی‌شود. گنزورا مقام رهبری بر جامعه مندایی ندارد و هیچ‌کس در آیین مندایی نمی‌تواند رهبری دینی جامعه را بر عهده بگیرد. دادن عنوان رهبری به یکی از شیوخ مندایی نیز بعد از انقلاب اسلامی صورت گرفت. یک گنزورا باید حلالی باشد تا بتواند به مقام گنزورایی برسد؛ یعنی هم مادر و هم پدرش باید از خانواده دینی باشند. یک گنزورا امور اصلی
باید از خانواده دینی باشند. یک گنزورا امور اصلی آیین مندایی که از آدم بر فرزندانش امر شده برپا و نظارت می‌کند؛ تعمید، ازدواج و مرگ سه رکن اصلی آیین مندایی است که برای اجرای آن به وجود یک گنزورا نیاز است. یک گنزورا باید نمازهای سه‌گانه و دعاهای روزانه را برپا کند، موی سر و صورت خود را از زمان بلوغ نتراشد، اگر هر مندایی به کمکش احتیاج داشت یاری‌اش کند. مراسم ازدواج و مرگ و تعمید را برای مؤمنان برپا کند و از متون دینی محافظت کند. پیروان امروزی. آن‌ها در جنوب عراق و استان خوزستان ایران بسیار بودند ولی اکنون به
و استان خوزستان ایران بسیار بودند ولی اکنون به تمام دنیا مهاجرت کرده‌اند. از آن‌جایی که مندائیان همواره در ایران و عراق مورد تبعیض قرار گرفته‌اند، در سال‌های اخیر تعداد کثیری از این اقلیت به کشورهای دیگر را به خود کرده‌اند. امروزه مندائیان را در اقصی نقاط جهان همچون سیدنی و سن آنتونیو، تگزاس در شمارش به‌نسبت انبوه می‌توان دید. تاریخچه مندائیان در ایران. پیشتر جمعیت مندایی‌ها که به صابئین نیز معروف بودند در خوزستان بیشتر بود و حمدالله مستوفی در نزهت القلوب اشاره می‌کند که: خوزستان سرزمینی‌ست که درو قوم
اشاره می‌کند که: خوزستان سرزمینی‌ست که درو قوم صابیان بسیارند. لایارد در سفرش به ایران از حضور ۳۰۰ تا ۴۰۰ خانوار مندائی در شوشتر و بصره خبر می‌دهد که اکثراً به نقره‌کاری مشغول بوده و مورد احترام اعراب بودند، اگرچه مقامات وقت ایرانی و عثمانی به شدت آن‌ها را سرکوب می‌کردند. وی همچنین از هویزه به عنوان یکی از محل‌های اصلی سکونت صابئین در گذشته نام می‌برد. مندایی‌های ایران شماری از اقلیت‌های مذهبی ایران هستند که با جمعیتی بین هفت الی بیست هزار نفر در استان خوزستان به ویژه شهر اهواز سکونت دارند. این اقلیت مذهبی
به ویژه شهر اهواز سکونت دارند. این اقلیت مذهبی که معتقد به دین مندایی هستند بیشتر به مشاغل طلافروشی و میناکاری مبادرت می‌ورزند. دین مندایی از دین‌های ایرانی با گرایش گنوسی است که پیامبران بنی‌اسرائیلی دارد. پیغمبر اصلی مندائیان ایران یحیای تعمید دهنده می‌باشد. از آن‌جا که آداب و رسوم دینی مندایی‌ها با غسل در آب روان پیوند دارد این افراد در نزدیکی رودخانه‌های پرآب زندگی می‌کنند. در سال‌های اخیر روند مهاجرت مندایی‌های ایران به خارج از کشور گسترش چشمگیری داشته‌است. اگرچه صابئین در ایران اهل کتاب شناخته
داشته‌است. اگرچه صابئین در ایران اهل کتاب شناخته شده‌اند اما به دلیل کمی جمعیت و ناشناخته بودن ذکری از آن‌ها در ادیان رسمی ایران نیست. مندائی‌ها را در خوزستان "صبی" می‌نامند که تحریفی از واژه صابئی است. مرکزیت این گروه مذهبی در شهر اهواز است. سید علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی، آن‌ها را از اهل کتاب دانسته‌است. یکی از رهبران این دین در ملاقات با سید علی خامنه‌ای خواستار حضور یک نماینده از صابئین در مجلس شورای اسلامی شد که رهبر ایران این مسئله را منوط به حد نصاب رسیدن افراد این دین به عدد ۱۵۰۰۰۰ نفر دانست