payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کلی امیدوار بودند که این کمپین بر سیستم آمریکایی متمرکز شود، در عوض تحت سلطه شخصیت های جکسون و آدامز بود. معاون رئیس جمهور کلهون به بلیط جکسون پیوست، در حالی که آدامز به عنوان معاون خود به ریچارد راش وزیر خزانه داری روی آورد.بنابراین، انتخابات 1828 اولین بار در تاریخ ایالات متحده بود که یک بلیط ریاست جمهوری متشکل از دو شمالی با یک بلیط ریاست جمهوری متشکل از دو جنوبی روبرو شد.در انتخابات، جکسون 178 رای از 261 رأی انتخاباتی و کمی کمتر از 56 درصد از آرای عمومی را به دست آورد.جکسون 50.3 درصد از آرای عمومی را
را به دست آورد.جکسون 50.3 درصد از آرای عمومی را در ایالت های آزاد به دست آورد، اما 72.6 درصد از آرا در ایالت های برده را به دست آورد.هیچ نامزد ریاست جمهوری آینده تا زمان مبارزات انتخاباتی تئودور روزولت در سال 1904 با نسبت آرای مردمی جکسون برابری نمی کرد، در حالی که از دست دادن آدامز او را به دومین رئیس جمهور یک دوره ای بعد از پدرش تبدیل کرد.تا سال 1828، تنها دو ایالت رأی مردمی برای ریاست جمهوری نداشتند و تعداد آرا در انتخابات 1828 سه برابر انتخابات 1824 بود.این افزایش آرا نه تنها به دلیل موج اخیر
1824 بود.این افزایش آرا نه تنها به دلیل موج اخیر دموکراتیزه کردن، بلکه به دلیل افزایش علاقه به انتخابات و توانایی فزاینده احزاب برای بسیج رأی دهندگان بود.آدامز در مراسم تحلیف جکسون شرکت نکرد، و او را به یکی از چهار رئیس جمهور تبدیل کرد که دوره خود را به پایان رساندند اما از این رویداد صرفنظر کردند. شغل بعدی کنگره (1830-1848). دولت جکسون، 1830-1836. آدامز پس از شکست خود در سال 1828، به فکر بازنشستگی دائمی از زندگی عمومی بود و از خودکشی پسرش، جرج واشنگتن آدامز، در سال 1829 به شدت آسیب دید.او از بسیاری از
در سال 1829 به شدت آسیب دید.او از بسیاری از اقدامات دولت جکسون، از جمله پذیرش سیستم غنایم و پیگرد قانونی دوست نزدیکش، حسابرس خزانه داری، توبیاس واتکینز، به دلیل اختلاس، وحشت زده شد.اگرچه آنها زمانی رابطه صمیمانه ای داشتند، آدامز و جکسون هر کدام در دهه های پس از انتخابات 1828 از یکدیگر متنفر شدند.آدامز از بازنشستگی خود خسته شد و هنوز احساس می‌کرد که حرفه‌اش ناتمام است، بنابراین نامزد شد و در انتخابات 1830 کرسی مجلس نمایندگان ایالات متحده را به دست آورد.انتخاب او برخلاف عقیده عمومی بود که همسرش و کوچکترین
او برخلاف عقیده عمومی بود که همسرش و کوچکترین پسرش هم آن را داشتند، مبنی بر اینکه روسای جمهور سابق نباید برای مناصب دولتی نامزد شوند.با این وجود، او در انتخابات نه دوره پیروز شد و از سال 1831 تا زمان مرگش در سال 1848 خدمت کرد.آدامز و اندرو جانسون تنها روسای جمهور سابق هستند که در کنگره خدمت کرده اند.پس از پیروزی در انتخابات، آدامز به حزب ضد ماسونی وابسته شد، تا حدی به این دلیل که رهبری حزب جمهوری خواه ملی در ماساچوست شامل بسیاری از فدرالیست های سابقی بود که آدامز در اوایل کار خود با آنها درگیر شده بود.حزب
آدامز در اوایل کار خود با آنها درگیر شده بود.حزب ضد ماسونی به عنوان جنبشی علیه فراماسونری شکل گرفت، اما به اولین حزب سوم کشور تبدیل شد و برنامه کلی ضد نخبه گرایی را پذیرفت. وقتی آدامز در 64 سالگی به واشنگتن بازگشت، انتظار داشت حجم کاری کمی داشته باشد، اما اندرو استیونسون، سخنران، آدامز را رئیس کمیته بازرگانی و تولیدات انتخاب کرد.اگرچه او به عنوان یکی از اعضای حزب ضد ماسونی شناخته شد، کنگره به طور گسترده به متحدان جکسون و مخالفان جکسون تقسیم شد و آدامز به طور کلی با اردوگاه دوم همسو بود.استیونسون، یکی از
طور کلی با اردوگاه دوم همسو بود.استیونسون، یکی از متحدان جکسون، انتظار داشت که ریاست کمیته آدامز را مشغول دفاع از تعرفه کند، حتی در حالی که اکثریت جکسونی در کمیته مانع از به دست آوردن قدرت واقعی آدامز شود.به عنوان رئیس کمیته ای که مسئولیت نوشتن قوانین تعرفه را بر عهده داشت، آدامز به بازیگر مهمی در بحران بی اعتباری تبدیل شد، که عمدتاً ناشی از اعتراض جنوب به نرخ های بالای تحمیل شده توسط تعرفه 1828 بود. رهبران کارولینای جنوبی استدلال کردند که ایالت ها می توانند قوانین فدرال را باطل کنند، و آنها اعلام کردند که
قوانین فدرال را باطل کنند، و آنها اعلام کردند که دولت فدرال را از اجرای تعرفه در ایالت خود منع خواهند کرد.آدامز به تصویب تعرفه 1832 کمک کرد، که نرخ ها را کاهش داد، اما به اندازه کافی برای تسکین خنثی کننده های کارولینای جنوبی نبود.بحران زمانی پایان یافت که کلی و کلهون با لایحه تعرفه دیگری به نام تعرفه 1833 موافقت کردند که باعث کاهش نرخ تعرفه شد.آدامز از نتیجه بحران باطل وحشت زده شد، زیرا او احساس می کرد که ایالت های جنوبی به طور ناعادلانه از به چالش کشیدن قوانین فدرال سود برده اند.پس از بحران، آدامز متقاعد
فدرال سود برده اند.پس از بحران، آدامز متقاعد شد که جنوبی‌ها از طریق کنترل حزب دموکرات جکسون، نفوذ نامناسبی بر دولت فدرال اعمال می‌کنند. در انتخابات فرمانداری ماساچوست در سال 1833، حزب ضد ماسونی آدامز را در رقابتی چهارجانبه بین آدامز، نامزد ملی جمهوری خواهان، نامزد دموکرات ها و نامزد حزب کارگران، نامزد کرد.نامزد ملی جمهوری خواه، جان دیویس، 40 درصد آرا را به دست آورد، در حالی که آدامز با 29 درصد در جایگاه دوم قرار گرفت.از آنجایی که هیچ نامزدی اکثریت آرا را به دست نیاورد، مجلس مقننه ایالت تصمیم به انتخابات
به دست نیاورد، مجلس مقننه ایالت تصمیم به انتخابات گرفت.آدامز به جای انتخاب شدن توسط قوه مقننه، نام خود را از رقابت کنار کشید و قانونگذار دیویس را انتخاب کرد.آدامز تقریباً در سال 1835 توسط ائتلافی از ضد ماسون ها و جمهوری خواهان ملی به سنا انتخاب شد، اما حمایت او از جکسون در یک موضوع جزئی سیاست خارجی، رهبران ملی جمهوری خواه را به قدری آزار داد که آنها حمایت خود را از نامزدی او کنار گذاشتند.پس از سال 1835، آدامز دیگر هرگز به دنبال مناصب بالاتر نبود و در عوض بر خدمات خود در مجلس نمایندگان تمرکز کرد. دولت های
خدمات خود در مجلس نمایندگان تمرکز کرد. دولت های ون بیورن، هریسون و تایلر، 1837-1843. در اواسط دهه 1830، حزب ضد ماسونی، جمهوری خواهان ملی و سایر گروه های مخالف جکسون در حزب ویگ متحد شدند.در انتخابات ریاست جمهوری 1836، دموکرات ها مارتین ون بیورن را مطرح کردند، در حالی که ویگ ها چندین نامزد ریاست جمهوری را معرفی کردند.از آنجایی که آدامز از همه رقبای اصلی حزب برای ریاست جمهوری بیزار بود، در مبارزات انتخاباتی شرکت نکرد.ون بورن در انتخابات پیروز شد.با این وجود، آدامز با حزب ویگ در کنگره متحد شد.آدامز به طور کلی
با حزب ویگ در کنگره متحد شد.آدامز به طور کلی با ابتکارات پرزیدنت ون بیورن، که مدت ها یک دشمن سیاسی بود، مخالف بود، اگرچه آنها روابط عمومی صمیمانه ای داشتند. جمهوری تگزاس استقلال خود را از مکزیک در انقلاب تگزاس 1835-1836 به دست آورد.تگزاس عمدتاً توسط آمریکایی‌هایی از جنوب ایالات متحده مستقر شده بود، و بسیاری از این مهاجران با وجود قانون مکزیک در سال 1829 که برده‌داری را لغو می‌کرد، صاحب برده بودند.بنابراین بسیاری در ایالات متحده و تگزاس از پذیرش تگزاس در اتحادیه به عنوان یک ایالت برده حمایت کردند.آدامز
اتحادیه به عنوان یک ایالت برده حمایت کردند.آدامز مسئله تگزاس را "مسئله ای از ریشه های عمیق تر و تحت الشعاع شاخه های بیش از هر یا همه شاخه های دیگری که کشور را به آشوب می کشاند" می دانست و او به عنوان یکی از مخالفان اصلی کنگره برای الحاق ظاهر شد.وقتی آدامز به عنوان وزیر امور خارجه خدمت می کرد، به دنبال تصاحب تگزاس بود، اما او استدلال می کرد که چون مکزیک برده داری را لغو کرده است، تصاحب تگزاس این منطقه را از یک قلمرو آزاد به یک ایالت برده تبدیل می کند.او همچنین می‌ترسید که الحاق تگزاس توسعه‌طلبان جنوبی را
می‌ترسید که الحاق تگزاس توسعه‌طلبان جنوبی را تشویق کند تا دیگر کشورهای برده‌دار بالقوه از جمله کوبا را دنبال کنند.موضع قاطع آدامز ممکن است نقشی در منصرف کردن ون بیورن از اصرار برای الحاق تگزاس در دوران ریاست جمهوری خود داشته باشد. نامزد ویگ ویلیام هنری هریسون در انتخابات ریاست جمهوری 1840 ون بیورن را شکست داد و ویگ ها برای اولین بار کنترل هر دو مجلس کنگره را به دست آوردند.آدامز علیرغم توجه کم او به هریسون به عنوان یک شخص، مشتاق دولت جدید ویگ و پایان سلطه دیرینه دموکرات ها بر دولت فدرال بود.با این حال،
دیرینه دموکرات ها بر دولت فدرال بود.با این حال، هریسون در آوریل 1841 درگذشت و جان تایلر معاون رئیس جمهور جانشین او شد، یک جنوبی که برخلاف آدامز، هنری کلی، و بسیاری دیگر از ویگ های برجسته، سیستم آمریکایی را پذیرفت.آدامز تایلر را عامل «مکتب برده‌داری، ویرجینیا، مکتب جفرسونی، اصول‌گرا علیه همه پیشرفت‌ها» می‌دید.پس از اینکه تایلر لایحه احیای بانک ملی را وتو کرد، نمایندگان کنگره ویگ تایلر را از حزب اخراج کردند.آدامز به عنوان رئیس کمیته ویژه ای منصوب شد که استیضاح تایلر را بررسی می کرد، و آدامز گزارشی تند از
تایلر را بررسی می کرد، و آدامز گزارشی تند از تایلر ارائه کرد که استدلال می کرد اقدامات او مستلزم استیضاح است.با این حال، روند استیضاح به جلو پیش نرفت، زیرا ویگ ها اعتقاد نداشتند که سنا به برکناری تایلر از سمت خود رأی خواهد داد. مخالفت با جنگ مکزیک و آمریکا، 1844-1848. تایلر الحاق تگزاس را اولویت اصلی سیاست خارجی مراحل بعدی دولت خود قرار داد.او تلاش کرد تا در سال 1844 یک معاهده الحاق را به تصویب برساند، اما در کمال تعجب و تسکین آدامز، سنا این معاهده را رد کرد.الحاق تگزاس به موضوع اصلی انتخابات ریاست‌جمهوری
تگزاس به موضوع اصلی انتخابات ریاست‌جمهوری 1844 تبدیل شد و جنوبی‌ها نامزدی ون بیورن را در کنوانسیون ملی دموکرات‌ها در سال 1844 به دلیل مخالفت ون بیورن با الحاق مسدود کردند.حزب در عوض جیمز ناکس پولک، یکی از شاگردان اندرو جکسون را نامزد کرد.اگرچه آدامز بار دیگر در مبارزات انتخاباتی شرکت نکرد، اما از اینکه پولک متحد قدیمی خود، هنری کلی، را در انتخابات 1844 شکست داد، عمیقاً ناامید شد.او نتیجه انتخابات را تا حدی به حزب آزادی نسبت داد، حزب سوم کوچک و لغوی که ممکن است آراء را از کلی در ایالت حیاتی نیویورک گرفته
است آراء را از کلی در ایالت حیاتی نیویورک گرفته باشد.پس از انتخابات، تایلر، که دوره او در مارس 1845 به پایان می رسید، یک بار دیگر یک معاهده الحاق را به کنگره ارائه کرد. آدامز به شدت به این معاهده حمله کرد و استدلال کرد که الحاق تگزاس ایالات متحده را درگیر "جنگی برای برده داری" می کند.با وجود مخالفت آدامز، هر دو مجلس کنگره این معاهده را تصویب کردند، اکثر دموکرات ها به الحاق و اکثر ویگ ها علیه آن رای دادند.بنابراین تگزاس به عنوان یک ایالت برده در سال 1845 به ایالات متحده ملحق شد. آدامز با جیمز کی پولک در
به ایالات متحده ملحق شد. آدامز با جیمز کی پولک در مجلس نمایندگان خدمت کرده بود، و آدامز از رئیس جمهور جدید متنفر بود و او را به عنوان یک دموکرات جنوبی دیگر توسعه طلب و طرفدار برده داری می دید.آدامز از الحاق کل کشور اورگان، یک منطقه مورد مناقشه که توسط ایالات متحده و بریتانیا اشغال شده بود، حمایت کرد و زمانی که رئیس جمهور پولک معاهده اورگان را امضا کرد، که زمین را بین دو مدعی در مدار 49 تقسیم کرد، ناامید شد.اهداف توسعه طلبانه پولک به جای آن بر استان مکزیک آلتا کالیفرنیا متمرکز شد و او تلاش کرد این استان را
کالیفرنیا متمرکز شد و او تلاش کرد این استان را از مکزیک خریداری کند.دولت مکزیک از فروش کالیفرنیا یا به رسمیت شناختن استقلال و متعاقب آن الحاق تگزاس به آمریکا خودداری کرد.پولک یک گروه نظامی به رهبری ژنرال زکری تیلور را مستقر کرد تا از ادعای او حمایت کند که ریو گرانده مرز جنوبی تگزاس و ایالات متحده را تشکیل می دهد.پس از درگیری نیروهای تیلور با سربازان مکزیکی در شمال ریو گرانده، پولک در اوایل سال 1846 درخواست اعلام جنگ کرد و ادعا کرد که مکزیک به خاک آمریکا حمله کرده است.اگرچه برخی از ویگ ها تردید داشتند که
کرده است.اگرچه برخی از ویگ ها تردید داشتند که آیا مکزیک یک جنگ تهاجمی را آغاز کرده است، هر دو مجلس کنگره اعلام جنگ کردند و مجلس نمایندگان با 174 رأی موافق در برابر 14 رأی موافق اعلامیه را تصویب کرد.یکی از 14 رأی مخالف، آدامز بود، که معتقد بود پولک به دنبال انجام یک حمله برای گسترش برده داری است.پس از شروع جنگ، او از شرط ویلموت حمایت کرد، یک پیشنهاد قانونی ناموفق که بردگی را در هر سرزمینی که مکزیک واگذار می کرد ممنوع می کرد.پس از سال 1846، بیماری به طور فزاینده ای آدامز را تحت تاثیر قرار داد، اما او تا زمان
ای آدامز را تحت تاثیر قرار داد، اما او تا زمان مرگش در سال 1848 به مخالفت با جنگ مکزیک و آمریکا ادامه داد. جنبش ضد برده داری. در دهه 1830، برده داری به عنوان یک موضوع قطبی فزاینده در ایالات متحده ظاهر شد.آدامز که از مخالفان دیرینه برده داری بود، از نقش جدید خود در کنگره برای مبارزه با آن استفاده کرد و او به برجسته ترین رهبر ملی مخالف برده داری تبدیل شد.پس از یکی از پیروزی‌هایش در انتخابات مجدد، او گفت که باید «روزی را که پیشگویی شده بود، بیاورد که بردگی و جنگ از روی زمین حذف شود».او در سال 1820 در مجله
و جنگ از روی زمین حذف شود».او در سال 1820 در مجله خصوصی خود نوشت: بحث در مورد این سوال میزوری به راز روح آنها خیانت کرده است.به طور انتزاعی آنها اعتراف می کنند که برده داری یک شر است، آن را رد می کنند و همه آن را بر دوش بریتانیای کبیر می اندازند.اما هنگامی که سریعاً آن را بررسی می کنند، در ته روح خود غرور را در شرایط تسلط خود نشان می دهند.آنها به سادگی آداب یک یانکی نگاه می کنند، زیرا او مانند آنها عادات زورگویی ندارد و نمی تواند با سیاهپوستان مانند سگ رفتار کند.از جمله مفاسد برده داری است که منابع اصول
کند.از جمله مفاسد برده داری است که منابع اصول اخلاقی را آلوده می کند.تخمین‌های نادرستی از فضیلت و رذیلت ایجاد می‌کند: زیرا چه چیزی می‌تواند نادرست‌تر و بی‌قلب‌تر از این دکترین باشد که اولین و مقدس‌ترین حقوق بشر را به رنگ پوست وابسته می‌کند؟ در سال 1836، تا حدی در پاسخ به ارائه مداوم درخواست‌های شهروندان آدامز مبنی بر درخواست لغو برده‌داری در ناحیه کلمبیا، مجلس نمایندگان ایالات متحده یک قانون گاف را وضع کرد که بلافاصله هرگونه درخواستی در مورد برده‌داری ارائه می‌کرد.دموکرات‌ها و ویگ‌های جنوبی از این قانون
می‌کرد.دموکرات‌ها و ویگ‌های جنوبی از این قانون حمایت کردند، اما ویگ‌های شمالی، مانند آدامز، با آن مخالفت کردند.در اواخر سال 1836، آدامز کارزاری را برای تمسخر مالکان برده و قانون گَگ آغاز کرد.او مکرراً تلاش می‌کرد تا طومارهای ضد برده‌داری ارائه دهد، اغلب به روش‌هایی که واکنش‌های شدید نمایندگان جنوب را برانگیخت.اگرچه قاعده گاف پابرجا بود، بحثی که با اعمال او و تلاش های دیگران برای ساکت کردن او شعله ور شد، سوالاتی را در مورد حق دادخواست، حق بحث قانونگذاری و اخلاق برده داری مطرح کرد.آدامز به مدت هفت سال دیگر
برده داری مطرح کرد.آدامز به مدت هفت سال دیگر به طور فعال علیه قانون گگ مبارزه کرد، و در نهایت قطعنامه ای را که منجر به لغو آن در سال 1844 شد، تغییر داد. در سال 1841، به درخواست لوئیس تاپان و الیس گری لورینگ، آدامز به پرونده ایالات متحده علیه آمیستاد پیوست.آدامز به نمایندگی از بردگان آفریقایی که قیام کرده بودند و کشتی اسپانیایی آمیستاد را تصرف کرده بودند به دیوان عالی رفت.آدامز در 24 فوریه 1841 ظاهر شد و چهار ساعت صحبت کرد.استدلال او موفق شد: دادگاه حکم به آزادی آفریقایی ها داد و آنها به خانه های خود
به آزادی آفریقایی ها داد و آنها به خانه های خود بازگشتند. مؤسسه اسمیتسونین. آدامز همچنین به یک نیروی پیشرو برای ترویج علم تبدیل شد.در سال 1829 دانشمند بریتانیایی جیمز اسمیتسون درگذشت و ثروت خود را برای "افزایش و انتشار دانش" گذاشت.در وصیت نامه اسمیتسون، او اظهار داشت که اگر برادرزاده‌اش، هنری جیمز هانگرفورد، بدون وارث بمیرد، املاک اسمیتسون به دولت ایالات متحده می‌رود تا «تأسیس افزایش و انتشار دانش در بین مردان» ایجاد کند.پس از مرگ برادرزاده بدون وارث در سال 1835، رئیس جمهور اندرو جکسون کنگره را از این وصیت
1835، رئیس جمهور اندرو جکسون کنگره را از این وصیت آگاه کرد که مبلغ آن حدود 500,000 دلار آمریکا (18 میلیون دلار آمریکا در سال 2024 پس از تورم) بود.آدامز متوجه شد که این ممکن است به ایالات متحده اجازه دهد تا رویای خود را برای ایجاد یک نهاد ملی علم و یادگیری محقق کند.بنابراین آدامز به حامی اصلی کنگره از موسسه آینده اسمیتسونین تبدیل شد. این پول در اوراق قرضه دولتی متزلزل سرمایه گذاری شد که به سرعت نکول کردند.پس از بحث های داغ در کنگره، آدامز با موفقیت استدلال کرد که وجوه از دست رفته را با بهره بازگرداند.اگرچه
که وجوه از دست رفته را با بهره بازگرداند.اگرچه کنگره می خواست از این پول برای مقاصد دیگر استفاده کند، آدامز با موفقیت کنگره را متقاعد کرد که پول را برای یک موسسه علم و یادگیری حفظ کند.کنگره همچنین در مورد اینکه آیا دولت فدرال صلاحیت پذیرش این هدیه را دارد یا خیر، بحث کرد، اگرچه با رهبری آدامز، کنگره میراثی را که به ملت واگذار شده بود پذیرفت و در 1 ژوئیه 1836 ایمان ایالات متحده را به صندوق خیریه متعهد کرد.تا حدی به دلیل تلاش های آدامز، کنگره در سال 1846 به تاسیس مؤسسه اسمیتسونین رای داد. هیئتی غیرسیاسی از
تاسیس مؤسسه اسمیتسونین رای داد. هیئتی غیرسیاسی از نایب السلطنه ها برای رهبری این موسسه تاسیس شد که شامل موزه، گالری هنری، کتابخانه و آزمایشگاه بود. مرگ. در سال 1846، رئیس جمهور سابق 78 ساله دچار سکته مغزی شد که او را تا حدی فلج کرد.پس از چند ماه استراحت، بهبودی کامل پیدا کرد و وظایف خود را در کنگره از سر گرفت.هنگامی که آدامز در 13 فوریه 1847 وارد اتاق مجلس شد، همه "ایستادند و دست زدند". در 21 فوریه 1848، مجلس نمایندگان در حال بررسی موضوع تجلیل از افسران ارتش ایالات متحده بود که در جنگ مکزیک و آمریکا خدمت
ایالات متحده بود که در جنگ مکزیک و آمریکا خدمت کردند.آدامز یکی از منتقدان سرسخت جنگ بود و در حالی که نمایندگان کنگره برخاستند و گفتند: "آره!"به نفع این اقدام، در عوض فریاد زد: «نه!» او برای پاسخ به سؤالی که رابرت سی. وینتروپ، رئیس مجلس نمایندگان آمریکا مطرح کرده بود، برخاست.بلافاصله پس از آن، آدامز دچار خونریزی درون‌جمجمه‌ای شدید شد.دو روز بعد، در 23 فوریه، او در ساعت 7:20 بعد از ظهر درگذشت.تنها فرزند زنده او، چارلز فرانسیس، به موقع نرسید تا پدرش را زنده ببیند.آخرین سخن او این بود: «این آخرین زمین است. من
سخن او این بود: «این آخرین زمین است. من راضی هستم».در میان کسانی که برای مرگ او حضور داشتند، آبراهام لینکلن، رئیس جمهور آینده، که در آن زمان نماینده سال اولی از ایلینوی بود، حضور داشت. تشییع اولیه او موقتی بود، در طاق عمومی در گورستان کنگره در واشنگتن دی سی. بعداً، او در محل دفن خانوادگی در کوینزی، ماساچوست، روبروی کلیسای متحد اول پریش (یونیتار) به نام گورستان هنکوک به خاک سپرده شد.پس از مرگ لوئیزا در سال 1852، پسرش والدینش را دوباره در دخمه بزرگ خانواده در کلیسای یونایتد اول پریش روبروی خیابان، در کنار
در کلیسای یونایتد اول پریش روبروی خیابان، در کنار جان و ابیگیل، دفن کرد.هر دو مقبره برای عموم قابل مشاهده است.مقبره اصلی آدامز در گورستان هنکوک هنوز وجود دارد و به سادگی "J.Q. Adams" مشخص شده است.
اندرو جکسون (۱۵ مارس ۱۷۶۷ – ۸ ژوئن ۱۸۴۵) وکیل، سرباز و دولتمرد آمریکایی بود که به‌عنوان هفتمین رئیس‌جمهور تاریخ آمریکا بین سال‌های ۱۸۲۹ تا ۱۸۳۷ مسئولیت ریاست جمهوری آمریکا را بر عهده داشت. قبل از ریاست جمهوری او انشعاب‌هایی در حزب دموکرات-جمهوری‌خواه به وجود آمد و جکسون به حزب تازه تأسیس دموکرات پیوست. او از حامیان استقلال تگزاس از مکزیک و تأسیس جمهوری تگزاس به حساب می‌آمد. جکسون قبل از جنگ انقلابی آمریکا در کارولینای استعماری به دنیا آمد. او یک وکیل مرزی شد و با راشل دونلسون روباردز ازدواج کرد. او برای مدت
و با راشل دونلسون روباردز ازدواج کرد. او برای مدت کوتاهی در مجلس نمایندگان و سنای ایالات متحده به نمایندگی از تنسی خدمت کرد. پس از استعفا، او از سال ۱۷۹۸ تا ۱۸۰۴ به عنوان قاضی در دادگاه عالی تنسی خدمت کرد. جکسون ملکی را خریداری کرد که بعداً به نام ارمیتاژ شناخته شد و به یک کشاورز ثروتمند تبدیل شد که در طول زندگی خود صدها آمریکایی آفریقایی‌تبار را به بردگی گرفت. در سال ۱۸۰۱، او به عنوان سرهنگ شبه نظامی تنسی منصوب شد و به عنوان فرمانده آن انتخاب شد. او در طول جنگ کریک ۱۸۱۳–۱۸۱۴، در نبرد نعل اسبی پیروز شد و
جنگ کریک ۱۸۱۳–۱۸۱۴، در نبرد نعل اسبی پیروز شد و در مورد معاهده فورت جکسون مذاکره کرد که جمعیت بومی کریک را ملزم به تسلیم بخش‌های وسیعی از آلاباما و جورجیا امروزی کرد. در جنگ همزمان علیه بریتانیایی‌ها، پیروزی جکسون در نبرد نیواورلئان در سال ۱۸۱۵ او را به یک قهرمان ملی تبدیل کرد. او بعداً فرماندهی نیروهای ایالات متحده را در اولین جنگ سمینول برعهده داشت که منجر به الحاق فلوریدا از اسپانیا شد. جکسون برای مدت کوتاهی به عنوان اولین فرماندار منطقه ای فلوریدا قبل از بازگشت به سنا خدمت کرد. او در ۱۸۲۴ نامزد ریاست
از بازگشت به سنا خدمت کرد. او در ۱۸۲۴ نامزد ریاست جمهوری شد. او اکثریت آرای مردمی و انتخاباتی را به دست آورد، اما هیچ نامزدی اکثریت انتخاباتی را به دست نیاورد. مجلس نمایندگان با کمک هنری کلی، جان کوئینسی آدامز را به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب کرد. حامیان جکسون ادعا کردند که یک «معامله فاسد» بین آدامز و کلی وجود دارد و شروع به ایجاد یک ائتلاف سیاسی جدید کردند که در دهه ۱۸۳۰ به حزب دموکرات تبدیل شد. جکسون دوباره در ۱۸۲۸ نامزد شد و با وجود مشکلاتی مانند تجارت برده و ازدواج «نامنظم» خود، آدامز را شکست داد. در سال
و ازدواج «نامنظم» خود، آدامز را شکست داد. در سال ۱۸۳۰، او قانون جابه‌جایی سرخ‌پوستان را امضا کرد. این اقدام، که به عنوان پاکسازی قومی توصیف شده است، ده‌ها هزار بومی آمریکایی را از سرزمین‌های اجدادی خود در شرق می‌سی‌سی‌پی آواره کرد و هزاران کشته برجای گذاشت. جکسون زمانی که کارولینای جنوبی تهدید کرد تعرفه‌های محافظتی بالا تعیین شده توسط دولت فدرال را لغو می‌کند، با یکپارچگی اتحادیه فدرال مواجه شد. او تهدید به استفاده از نیروی نظامی برای اعمال تعرفه کرد، اما با اصلاح آن، بحران برطرف شد. در سال ۱۸۳۲، او لایحه
اصلاح آن، بحران برطرف شد. در سال ۱۸۳۲، او لایحه ای از سوی کنگره برای مجوز مجدد به بانک دوم ایالات متحده را وتو کرد و استدلال کرد که این بانک یک مؤسسه فاسد است. پس از یک کشمکش طولانی، بانک برچیده شد. در سال ۱۸۳۵، جکسون تنها رئیس‌جمهور شد که بدهی ملی را پرداخت کرد. پس از ترک پست، جکسون از ریاست جمهوری مارتین وان بورن و جیمز کی پولک و همچنین الحاق تگزاس حمایت کرد. میراث جکسون بحث‌برانگیز است و نظرات در مورد میراث او اغلب دو قطبی می‌شود. حامیان او را به عنوان مدافع دموکراسی و ایالات متحده توصیف می کنند قانون
مدافع دموکراسی و ایالات متحده توصیف می کنند قانون اساسی، در حالی که منتقدان به شهرت او به عنوان یک عوام فریبانه اشاره می‌کنند که قانون را در زمانی که برایش مناسب بود نادیده می‌گرفت. رتبه‌بندی‌های علمی روسای جمهور ایالات متحده از لحاظ تاریخی، ریاست جمهوری جکسون را بالاتر از میانگین ارزیابی می‌کنند. از اواخر قرن بیستم، شهرت او کاهش یافت و در قرن بیست و یکم جایگاه او در رتبه‌بندی روسای جمهور کاهش یافت. زندگی. اندرو جکسون، هفتمین رئیسِ جمهوریِ ایالاتِ متّحده، به سالِ ۱۷۶۷ در کارولینا به دنیا آمد. او تحصیلاتی
به سالِ ۱۷۶۷ در کارولینا به دنیا آمد. او تحصیلاتی پراکنده داشت و در جوانی به مدت دو سال حقوق خواند و به عنوان یکی از وکلای برجسته تنسی شهرت یافت. اندرو جکسون نسبت به شرافت خانوادگیش بسیار حساس بود و بر سر همین مسئله، در چندین منازعه و دوئل شرکت کرد. وی مردی را که به همسرش «راشل» تهمت زده بود، در دوئلی کشت. اندرو جکسون، نخستین مردی بود که از تنسی به مجلس نمایندگان آمریکا راه یافت. او همچنین مدت کوتاهی در مجلس سنا خدمت کرد. اندرو جکسون در جنگ سال ۱۸۱۲ حضور داشت و توانست در نیو اورلئان بریتانیایی‌ها را شکست
و توانست در نیو اورلئان بریتانیایی‌ها را شکست دهد. پس از این بود که جکسون به یک قهرمان ملی تبدیل شد. در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۲۸و زمانیکه جمعیت ایالات متحده آمریکا ۱۲ میلیون و ۸۶۶ هزار و ۲۰ نفر بود، اندرو جکسون از حزب دموکرات-جمهوری‌خواه به عنوان هفتمین ریاست جمهوری ایالات متحده انتخاب شد. اندرو جکسون در نخستین سخنرانی سالانه‌اش در برابر کنگره، پیشنهاد حذف کالج الکتورال را مطرح کرد. او همچنین سعی کرد تا شیوه انتصاب و در اختیار گرفتن مشاغل فدرال را دموکراتیک کند. وضعیت در زمان پرزیدنت جکسون به گونه‌ای
کند. وضعیت در زمان پرزیدنت جکسون به گونه‌ای بود که دستگاه‌های دولتی بر اساس روابط استخدام می‌کردند و حتی یک سناتور نیویورک هم در آن زمان رسماً به این مسئله اشاره کرده بود. جکسون در قبال این مسئله، دیدگاه نسبتاً متعادلی داشت. او کارمندانی را که تصور می‌کردند دوران تصدی شان دائمی است تقبیح می‌کرد و معتقد بود وظایف دولتی باید چنان ساده و واضح باشند که مناصب دولتی بتواند در میان متقاضیانی که شایستگی اشغال آن را دارند در گردش باشد. در ۳۰ ژانویه ۱۸۳۵، او از اولین سوء قصد به یک رئیس‌جمهور مستقر جان سالم به در
سوء قصد به یک رئیس‌جمهور مستقر جان سالم به در برد. وی در ایوان شرقی مجلس نمایندگان آمریکا، دوبار هدف تیراندازی فردی به نام ریچارد لارنس قرار گرفت اما آسیبی به او نرسید. اندرو جکسون هشتم ژوئن سال ۱۸۴۵ در ۷۸ سالگی در تنسی در گذشت. سیاست داخلی در زمان اندرو جکسون. از نظر سیاست داخلی موضع‌گیری‌ها تقریباً شفاف بود، دو حزب از «حزب قدیمی جمهوری خواهان» انشعاب کرده بودند. جمهوری خواهان دموکرات یا دموکرات‌ها طرفدار جکسون بودند و جمهوری خواهان ملی یا ویگ با پرزیدنت جکسون مخالفت می‌کردند. پشت پرده اتهاماتی که به
جکسون مخالفت می‌کردند. پشت پرده اتهاماتی که به جکسون زده می‌شد این نکته نهفته بود که جکسون برخلاف روسای جمهوری پیشین در زمینه سیاست گذاری به خواست کنگره گردن نمی‌نهاد، اما در عوض از قدرت وتو و رهبری حزبش برای فرمان دادن استفاده می‌کرد. از جمله سیاست‌های مناقشه برانگیز جکسون، سیاست‌های او در رابطه با سیاه‌پوستان و بومیان آمریکایی می‌باشد، جکسون از مخالفان الغای برده‌داری بود و همچنین او در سال ۱۸۳۰، قانون حذف سرخپوستان را امضا کرد که به موجب آن اکثر اعضای قبایل اصلی جنوب شرقی آمریکا را به اجبار به
اعضای قبایل اصلی جنوب شرقی آمریکا را به اجبار به سرزمین‌های مشخص سرخپوستان منتقل می‌کرد‎. انتخاب مجدد. جکسون در سال ۱۸۳۲ دوباره به عنوان ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا انتخاب شد. سال ۱۸۳۵ یعنی در دومین دور ریاست جمهوری اندرو جکسون، آمریکا برای نخستین و تنها بار بدهی خارجی نداشت. او همچنین نخستین رئیس‌جمهوری آمریکا بود که با قطار سفر می‌کرد. بعد از ریاست جمهوری. وی بعد از پایان دوران ریاست جمهوری اش به محل زندگی پیشینش در هرمیتاز ایالت تنسی برگشت و به مدیریت ملک و املاک خود در آنجا پرداخت. جکسون در دوران
ملک و املاک خود در آنجا پرداخت. جکسون در دوران بازنشستگی خود فعالیت‌های سیاسی اش را در حزب دموکرات ادامه داد و از ریاست جمهوری مارتین ون بورن و جیمز کی پولک حمایت کرد. میراث اندرو جکسون. تا مدت‌ها جکسون در فضای عمومی ایالات متحده به عنوان مدافع دموکراسی و مردم عادی مورد احترام بوده است. با این حال بسیاری از اقدامات او تفرقه‌انگیز به حساب می‌آمده و با حمایت‌های گسترده و مخالفت‌های شدید بسیاری در کشور مواجه می‌شده است. شهرت او از دهه ۱۹۷۰ عمدتاً به دلیل دیدگاه‌های وی مانند مخالفت با لغو برده‌داری و
دیدگاه‌های وی مانند مخالفت با لغو برده‌داری و سیاست‌هایش مبنی بر پاکسازی و تبعید اجباری بومیان آمریکا از سرزمین‌های اجدادی‌شان آسیب دیده است.
مارتین ون بیورن (۵ دسامبر ۱۷۸۲ – ۲۴ ژوئیه ۱۸۶۲) هشتمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا (۱۸۴۱–۱۸۳۷) از حزب دموکرات بود. این دوران همزمان با ۱۲۱۵ تا ۱۲۱۹ خورشیدی و زمان سلطنت محمد شاه قاجار بر ایران است. سنین جوانی و تحصیل. مارتین ون بیورن در 5 دسامبر 1782 در کیندرهوک، نیویورک، در حدود 20 مایلی (32 کیلومتری) جنوب آلبانی در دره هادسن متولد شد. پدرش، آبراهام ون بیورن، از نوادگان کورنلیس ماسن، بومی بورمالسن، هلند بود که در سال 1631 به هلند نو مهاجرت کرده بود و قطعه زمینی را در جزیره منهتن خریداری کرده بود.ون