payamvha/North_RAG huggingface dataset:
العبور، دشت علامرودشت را در شمال از دشت لامرد در جنوب جدا می‌کند. اکثر روستاهای علامرودشت به صورت نواری ممتد در دامنه شمالی این کوه قرار گرفته است. آب و هوا. دشت علامرودشت از نظر هواشناسی جزء رژیم رطوبتی خشک و رژیم حرارتی حرارتی گرم طبقه‌بندی شده است. از ویژگی‌های اقلیمی این منطقه، بارندگی سالیانه اندک همراه با توزیع و پراکنش نامنظم در طول سال و تفاوت زیاد مقدار باران هر سال نسبت به سال دیگر، درجه حرارت بالای سالانه، تغییرات زیاد درجه حرارت روزانه، ماهانه و سالانه و همچنین بالابودن پتانسیل تبخیر و تعرق
و سالانه و همچنین بالابودن پتانسیل تبخیر و تعرق است. در منطقه علامرودشت دو فصل زمستان کوتاه و تابستان طولانی حاکم است. فصل زمستان در این منطقه از اواسط آذر تا اواسط اسفند است. منطقه علامرودشت بیشترین مقدار بارش سالانه را در همین فاصله زمانی (ماه‌های سرد سال) دریافت می‌کند. میانگین بارندگی سالیانه معادل ۲۶۱ میلی‌متر و میانگین درجه حرارت سالانه ۲۵ درجه سانتی گراد می‌باشد. آب‌های زیرزمینی. کیفیت آبهای زیرزمینی منطقه علامرودشت به جز در چند جای محدود، عمدتاً نامطلوب بوده و از کیفیت پایینی برخوردار می‌باشد. وجود
بوده و از کیفیت پایینی برخوردار می‌باشد. وجود نهشته‌های مارنی، پابده گوربی، گچی و نمکی گچساران و رسوبات مارنی میشان و آغاجاری به عنوان منشأ اصلی خرابی کیفیت آب در منطقه مطرح می‌باشد. همچنین وجود سازندهای دانه‌ریز و مارن‌های قابل انحلال مانند مارن‌های گروه فارس و همچنین مجزا بودن سفره‌ها و تبخیر سطحی آب‌ها باعث کلروره شدن قسمت اعظمی از آب منطقه شده است. از مهم‌ترین مسائل و مشکلات آب‌های زیرزمینی علامرودشت، علاوه بر شور شدن آنها، مسئله افت دائمی سطح آب زیرزمینی است. از عوامل مؤثر در بروز این مشکل می‌توان عدم
است. از عوامل مؤثر در بروز این مشکل می‌توان عدم تجدید سفره‌های زیرزمینی به علت خشک‌سالیهای پیاپی، حفر چاه‌های متعدد و برداشت بیرویه از منابع آبهای زیرزمینی، اتلاف و هدر رفتن زیاد آب به ویژه در بخش کشاورزی و… را نام برد. آب‌های سطحی. رودخانه فصلی علامرودشت جزئی از زیر حوضه «مُند» است که این زیر حوضه نیز بخشی از حوضه آبریز خلیج فارس و دریای عمان محسوب می‌شود. رودخانه علامرودشت بزرگ‌ترین و طولانی‌ترین رودخانه فصلی شهرستان لامرد می‌باشد که در شمال شرق مرکز شهرستان لامرد جریان دارد و طول آن در حدود ۲۲۰ کیلومتر
لامرد جریان دارد و طول آن در حدود ۲۲۰ کیلومتر و حوضه آبریز آن حدود ۲۶۰۶ کیلومتر مربع، دهستان‌های صحرای باغ، فداغ، چاه‌ورز، خیرگو، علامرودشت و منطقه دارالمیزان از بخش اسیر را در بر می‌گیرد. شاخه اصلی رودخانه علامرودشت در امتداد جنوب شرقی به شمال غربی به صورت فصلی و در مواقع بارندگی و وقوع سیلاب، در دشت علامرودشت جریان دارد. پوشش گیاهی. در منطقه علامرودشت به دلیل ریزش کم باران و کوتاهی فصل ریزش و نیز خشکی هوا، امکان شکلگیری پوشش گیاهی غنی محدود و دشوار است. این موضوع سبب آن شده است که منطقه علامرودشت از لحاظ
موضوع سبب آن شده است که منطقه علامرودشت از لحاظ منابع گیاهی، چشم‌اندازی فقیر را عرضه نماید. پوشش گیاهی غالب در منطقه علامرودشت را گیاهان بوته‌ای، درختچه‌های کوتاه قامت و علفیهای یکساله با پوشش پراکنده و غیر متراکم تشکیل می‌دهند. بیشتر گیاهان منطقه از نوع گرمسیری و دارای برگهای ریز و خاردار و با ریشه‌های عمیق هستند. زبان. مردم بخش علامرودشت به زبان فارسی، با اندک ته‌لهجه‌ای متمایل به لهجه فارسی شیرازی، سخن می‌گویند. برخی از زبان‌شناسان اعتقاد دارند که لهجه مردم منطقه علامرودشت، چون در بعضی کلمات و ادای بعضی
منطقه علامرودشت، چون در بعضی کلمات و ادای بعضی کلمات با لهجه لری مشابهت دارد، پس شاخه‌ای از لهجه لری است، اما جز شباهت‌های اندک برخی کلمات که در خیلی از لهجه‌های دیگر نیز کم و بیش یافت می‌شود، هیچ سند و مدرکی که این موضوع را اثبات کند، وجود ندارد. بر این اساس، به‌طور کلی می‌توان گفت که پایه و مایه اصلی لهجه علامرودشتی ریشه در لهجه اصیل فارسی جنوبی دارد. همچنین در روستاهای غرب بخش علامرودشت که عشایر قشقایی ساکن شده‌اند، زبان ترکی قشقایی رواج دارد. دین. اهالی منطقه علامرودشت شیعه دوازده امامی‌اند. آنچه مسلم
منطقه علامرودشت شیعه دوازده امامی‌اند. آنچه مسلم است از اواخر قرن چهارم هجری در پی نفوذ سپاه اسلام به مناطق جنوبی کشور، مردم بومی منطقه که عمدتاً زرتشتی بوده‌اند به آیین اسلام گرویده‌اند. اعتقاد گروهی بر این است که مردم این منطقه تا دوره صفویان سنی مذهب بوده و پس از آن دوران به مذهب تشیع گرویده‌اند. اما اسناد و سنگ قبرهای موجود این ادعا را رد می‌کند و نشان می‌دهد که مردم این منطقه پیش از دوره صفویه به مذهب شیعه گرایش داشته‌اند. آنچه در گوشه و کنار بخش علامرودشت به‌وفور دیده می‌شود، وجود آرامگاه‌ها و مقابری
به‌وفور دیده می‌شود، وجود آرامگاه‌ها و مقابری است که مورد احترام و تقدس مردم می‌باشد و سرآمد آنها امامزاده شاه فرج‌الله در روستای کهنویه، امامزاده گل‌علی در ملایی و حاجی زندان در روستای کتک می‌باشند. آداب و رسوم محلی. تاریخ تعزیه بدین شیوه و شمایل به دوره صفوی برمی‌گردد و در دوران قاجار به سبب علاقه بعضی از شاهان به اوج خود رسید. هرچند در دوران پهلوی و به‌ویژه به دلیل ماهیت ضد دینی رضاشاه، سخت‌گیری‌های شدیدی در این زمینه صورت گرفت، اما علاقه‌مندان به تعزیه ضمن صیانت از تعزیه بر غنای آن افزودند. تعزیه در
ضمن صیانت از تعزیه بر غنای آن افزودند. تعزیه در زبان محلی مردم علامرودشت به شوی shavi که همان شبیه‌خوانی باشد معروف است و در علامرودشت قدمت بسیار دارد. بر اساس یک نسخه تعزیه که متأسفانه نام نویسنده آن نامعلوم است، قدمت آن به سال ۱۲۷۸ قمری برمی‌گردد و طبق آنچه افراد کهن‌سال می‌گویند به بیش از ۱۲۰ سال می‌رسد که نسخه‌ای به خط محمود بن کمال که خود از ایفا کنندگان نقش در تعزیه بوده و در سال ۱۳۲۸ قمری به نگارش درآورده، موید این مطلب است. نسخه‌های خطی معمولاً توسط کاتبان محلی از روی کتاب‌های منظوم نوشته می‌شده و
کاتبان محلی از روی کتاب‌های منظوم نوشته می‌شده و در پایان نسخه، کاتب ضمن التماس دعا و طلب فاتحه تاریخ کتابت را می‌نوشته است. علاوه بر شهر علامرودشت در دیگر نقاط این بخش، از جمله ملایی، خیرگو و کتک نیز اجرای تعزیه دارای سابقه بوده که به قول کهن‌سالان به بیش از ۱۰۰ سال می‌رسد. هم‌اکنون در غرب روستای شرف‌آباد محدوده‌ای معروف به زمینِ وای‌حسینی می‌باشد که طبق اظهارنظر بزرگان در گذشته محل اجرای تعزیه بوده است. کشاورزی. تحت تأثیر عوامل جغرافیایی و اقلیمی، کشاورزی و اقتصاد بخش علامرودشت نیز شرایط خاص خود را
و اقتصاد بخش علامرودشت نیز شرایط خاص خود را داراست. عمده فعالیت مردم در بخش کشاورزی و دامداری به صورت سنتی می‌یاشد. محصولات این بخش عبارت‌انداز: غلات، خرما، تنباکو، کنجد، صیفی جات، کلزا، پیاز و… آب مشروب و زراعتی این بخش از چاه، چشمه و قنات تأمین می‌شود. اقتصاد. پس از فعالیت‌های کشاورزی، عمده فعالیت مردم این بخش در بخش‌های خدماتی، صنعتی و کار در کشورهای عربی حوزه خلیج فارس می‌باشد. از نظر صنعتی متأسفانه جر چند مرکز نیمه صنعتی کوچک، فعالیت درخورتوجهی در منطقه علامرودشت وجود ندارد. صنایع دستی رایج در این
علامرودشت وجود ندارد. صنایع دستی رایج در این منطقه بیشتر در زمینهٔ گلیم و گبه‌بافی می‌باشد که عمدتاً در بخش غربی منطقه علامرودشت و به‌ویژه در میان عشایر دیده می‌شود. همچنین از عمده صنایع دستی در زمان‌های گذشته که دیگر اثری از آن‌ها دیده نمی‌شود انواع سبد و زنبیل که از برگ نخل درست می‌کردند و همچنین انواع کیسه و طناب که تحت عنوان‌های جوال، خورجین، اوور و… نامیده می‌شد و از مو و پشم حیوانات درست می‌کردند را می‌توان نام برد.
امیرجان صبوری خواننده، آهنگساز و ترانه‌ساز اهل افغانستان است. درباره او مستندی بنام رویای طلایی وجود دارد. امیرجان صبوری در کار خود یک وقفه طولانی داشت اما در سال ۲۰۰۵ به آلبوم زندگی همین است بازگشت. ترانه‌های او بیشتر به زبان فارسی دری است. وی در کانادا سکونت داشته است و اکنون در ازبکستان زندگی می‌کند. امیرجان صبوری تصنیف‌های آهنگ‌هایش را نیز خودش ساخته‌است و همچنین آهنگ‌های زیادی را برای دیگر آوازخوانان مانند تواب آرش، داود سرخوش، مهدی افشار، ماهر طارق، حفیظ وصال، وجیهه رستگار و دیگران ساخته است.
طارق، حفیظ وصال، وجیهه رستگار و دیگران ساخته است. زندگی‌نامه. صبوری از شانزده سالگی به هنر آوازخوانی روی آورد و برای اولین بار جشنواره آهنگ‌های ملی و محلی در کابل آهنگی به نام "دختر هری" را خواند که با استقبال زیادی روبه‌رو شد و مقام دوم را به دست آورد و وی پس از آن این آهنگ را در رادیو افغانستان ضبط کرد. صبوری در سال ۱۳۶۰ ارکستری موسیقی به نام گل سرخ تشکیل داد که در آن هنرمندانی چون وجیهه و فرید رستگار، حفیظ وصال، محمود کامن، کبیر متین، شریف ساحل، نعیم و دیگران با او بودند. امیرجان صبوری در خوانندگی خود
دیگران با او بودند. امیرجان صبوری در خوانندگی خود وقفه‌ای طولانی داشت اما در سال ۲۰۰۵ با آلبومی به نام «"مستند به نام خواب طلایی ساخته شده‌است. صبوری پسر خاله خواننده تازه تواب آرش است که ساکن سوئد می‌باشد و صبوری به او برای تنظیم آلبوم "چای و چلم" کمک کرده‌است. امیرجان صبوری در سال ۱۹۷۶ ازدواج نموده و سه پسر به نام‌های علی سینا، الیاس و اجمل و یک دختر دارد. صبوری پس از شانزده سال زندگی در خارج از کشور، سفرهایی به افغانستان داشته‌است. آهنگ‌شناسی. آلبوم زندگی همین است آهنگ‌ها: آلبوم دوم دیگر آهنگ‌ها:
بخش مرکزی شهرستان لامرد نام بخشی است از توابع شهرستان لامرد در استان فارس واقع در جنوب ایران. تقسیمات کشوری. شهر: لامرد جمعیت. بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش مرکزی شهرستان لامرد در سال ۱۳۸۵ برابر با ۴۴۷۱۳ نفر بوده است.
۸ مایل فیلمی درام ساختهٔ سال ۲۰۰۲ و با بازیگری امینم خواننده رپ آمریکایی و کارگردانی کرتیس هنسن است. بریتانی مورفی، مکای فایفر، مایکل شنون، آنتونی مکی و کیم بیسینگر دیگر بازیگران فیلم هستند. این فیلم در مورد زندگی یک رپر جوان به نام جیمی «بانی ربیت» است که امینم را به تصویر می‌کشد و رشد او در تنگدستی و بدبختی در سال ۱۹۹۵ در دیترویت و تلاشش برای اخذ احترام در میان همسالانش (اکثراً سیاه‌پوستان آمریکا) را نشان می‌دهد. اگرچه این فیلم با درخشش امینم همراه بود، اما خود او می‌گوید این فیلم تصویر کاملاً دقیقی از
اما خود او می‌گوید این فیلم تصویر کاملاً دقیقی از شروع خوانندگی او را ارائه نمی‌کند. این فیلم فروش خوبی داشت و به خوبی نظرات منتقدان را دریافت کرد. همچنین جایزه اسکار بهترین موسیقی فیلم را با آهنگ «خودتو غرق کن» امینم برد. این اولین بار بود که یک آهنگ هیپ هاپ برنده این جایزه شد. داستان. در پاییز ۱۹۹۶ در شهر دیترویت، جیمی اسمیت ملقب به بی ربیت (امینم) یک جوان ناراضی از خانواده‌ای فقیر با بسیاری از مشکلات دست و پنجه نرم می‌کند. او به همراه مادر الکلی خود و خواهر کوچکش و همچنین دوست پسر مادرش در یک تریلر در
کوچکش و همچنین دوست پسر مادرش در یک تریلر در انتهای جاده مایل هشت زندگی می‌کنند. او که توسط دوستان خودش دربارهٔ رپ مورد تشویق و حمایت قرار دارد، تصمیم میگرد در یک رقابت رپی در کلوپی به نام شلتر شرکت کند. جیمی در یک کارخانه ماشین‌سازی کار می‌کند و در یک روز او دختری به نام الکس را در کارخانه ملاقات می‌کند که منجر به دوستی آن‌ها با یکدیگر می‌شود. یکی از دوستان جیمی به نام وینک در یک استودیو رادیویی کار می‌کند که در آینده جیمی متوجه می‌شود وینک مسولیت تبلیغات گروه فیری ورد که سر دستهٔ آن دشمن جیمی است را بر
گروه فیری ورد که سر دستهٔ آن دشمن جیمی است را بر عهده دارد. بعد یک سری اتفاقات و درگیری‌ها بین جیمی و دوستانش با گروه فیری ورد (دنیای آزاد) او نهایتاً تصمیم به بازگشت به رقابت رپی را میگرد و در نهایت فیری ورد را شکست می‌دهد.
اوریکس و کرِیک رُمانی با زمینه‌های پادآرمانی نوشتهٔ مارگارت اتوود نویسندهٔ کانادایی است. این کتاب نیز مانند قصهٔ کُلفت معمولاً در زمرهٔ کتاب‌های علمی تخیلی رده‌بندی می‌شود، هرچند خود اتوود ترجیح می‌دهد آن را "ادبیات نظری" و «داستان عاشقانهٔ ماجراجویانه» بنامد، چون به چیزهایی که هنوز اختراع نشده نمی‌پردازد و واقع‌گرایی آن از فُرم رمان فراتر می‌رود. با این وجود ژانر علمی تخیلی مدت‌هاست آن‌قدر گسترده شده که کتاب‌هایی مانند "اوریکس و کریک" هم در آن می‌گنجند. اوریکس نوعی آهوی آفریقایی و کرِیک پرنده‌ای است که در
نوعی آهوی آفریقایی و کرِیک پرنده‌ای است که در فارسی به ترتیب به آن‌ها "تیزشاخ" و "یلوهٔ حنایی" گفته می‌شود. اوریکس و کریک لقب دو نفر از شخصیت‌های اصلی کتاب است که از نام این حیوانات که در زمان وقوع داستان منقرض شده‌اند انتخاب شده است. "اوریکس و کریک" اولین بار در سال ۲۰۰۳ توسط انتشارات مک‌کلاند و استیوارت در کانادا چاپ شد و همان سال جزو فهرست نهایی کتاب‌های نامزد جایزهٔ بوکر قرار گرفت. ترجمهٔ فارسی این کتاب با ترجمهٔ "سهیل سُمی" در سال ۱۳۸۳ توسط انتشارات ققنوس چاپ شد. خلاصه داستان. داستان در فضایی
ققنوس چاپ شد. خلاصه داستان. داستان در فضایی کاپیتالیستی می‌گذرد که در آن پول حرف اول و آخر را می‌زند و اگر پول داشته باشی به هر چه که بخواهی می‌رسی. جمعیت جهان زیاد شده، بی‌عدالتی بی‌داد می‌کند و بسیاری از مردم در گوشه‌وکنار جهان در فقر به‌سرمی‌برند. برده‌داری جنسی، مافیای رسانه‌ای، شبکه‌های غیرقانونی اینترنتی و شرکت‌های بزرگ محصولات ژنتیکی همه‌ و همه به بزرگ شدن این فضا کمک کرده‌اند. انسان‌ها توانسته‌اند در ژنتیک خود و موجودات دست ببرند. شرکت‌های بزرگ دارویی توانسته‌اند تقریباً تمام بیماری‌ها را درمان
توانسته‌اند تقریباً تمام بیماری‌ها را درمان کنند و حال خود دست به ساخت بیماری‌های جدید برای فروش داروهای جدید زده‌اند. موجودات جدیدی ساخته شده‌اند، همچون راکسون‌ها (ترکیب راکون و راسو)، سگُرگ‌ها (ترکیب سگ و گرگ)، خوکُنَک‌ها (خوک‌های بزرگ که برای پرورش اندام‌های داخلی انسان‌ها بکار می‌روند) و غیره. و اما داستان اصلی درباره دو پسر است. یکی بسیار نابغه و دیگری معمولی. دو پسربچه که از نوجوانی با هم دوست هستند و والدین هر دو در یکی از شرکت‌های بزرگ ژنتیکی کار می‌کنند. محل زندگی آنها در مجتمع‌های مسکونی شرکت است
محل زندگی آنها در مجتمع‌های مسکونی شرکت است و از این طریق به امکانات بیشتری دسترسی دارند و از عوام‌نشین‌ها جدا هستند. و یکی از والدین هردوی این پسرها (یکی مادرش و دیگری پدرش) پس از مدتی مخالف ایده‌های شرکت‌های ژنتیکی شده‌اند و در این راه جانشان را از دست داده‌اند. سال‌ها می‌گذرد و هر دو بزرگ می‌شوند و پسر نابغه به درجه بالایی در یکی از بزرگترین شرکت‌های ژنتیکی می‌رسد و حال بر روی پروژه‌ای کار می‌کند که قرار است جاودانگی را برای انسان به ارمغان بیاورد؛ اما در پس پرده او به چیزی فکر می‌کند که بسیار بزرگ‌تر
در پس پرده او به چیزی فکر می‌کند که بسیار بزرگ‌تر از جاودانگی است. او خیال نابودی نوع بشر را در سر می‌پروراند و جایگزینی آن با گونه‌ای آرمانی و والا که خودش ساخته‌است.
بدیع‌الزّمان فروزانفر (۱۴ شهریور ۱۲۷۶ – ۱۶ اردیبهشت ۱۳۴۹) با نام اصلی عبدالجلیل بُشرویه‌ای؛ ادیب، نویسنده، مترجم، سراینده و پژوهشگر ادبی ایرانی و مدرس دانشگاه برجسته در زمینهٔ زبان و ادبیات فارسی بود. او یکی از مولوی‌پژوهان بزرگ امروزی بود و در این زمینه آثار ارزشمند گوناگونی را نگاشت. فروزانفر همچنین سال‌ها استاد کرسی‌دار ادبیات فارسی در دانشگاه تهران و نیز از کارمندان فرهنگستان زبان و ادب فارسی بود. نام اصلی و لقب. نام ابتدایی بدیع‌الزمان فروزانفر در دورهٔ جوانی‌اش محمدحسین بشرویه‌ای و بنا به روایت مهدی
جوانی‌اش محمدحسین بشرویه‌ای و بنا به روایت مهدی آذر عبدالجلیل بود. بعدها خود را جلیل ضیاء بشرویه‌ای، بعدتر جلیل فروزانفر، و عاقبت بدیع‌الزمان فروزانفر نام نهاد. تخلص شعری وی ابتدا ضیا بود و سپس ترجمهٔ همان را، که فروزانفر است، برگزید. او لقبِ «بدیع‌الزمان» را در سال ۱۲۹۸ خورشیدی، به‌سبب سرودن قصیده‌ای در وصف بهار، از احمد قوام (قوام‌السلطنه)، والی خراسان، دریافت کرد. زندگی. محمدحسین بشرویه‌ای و یا به عبارتی عبدالجلیل بشرویه، معروف به بدیع‌الزمان فروزانفر، فرزند آقا شیخ علی بشرویه‌ای، در سال ۱۲۷۶ خورشیدی در
آقا شیخ علی بشرویه‌ای، در سال ۱۲۷۶ خورشیدی در یک خانوادهٔ اهل علم و دانش در بشرویه، از شهرهای خراسان، به دنیا آمد. پدر وی، آقا شیخ علی بشرویه‌ای، از بزرگان منطقهٔ بشرویه و از شعرای دورهٔ مشروطه بود. مقدمات علوم را در زادگاه خود آموخت و آنگاه راهی مشهد شد و از محضر استادان ادبِ حوزهٔ خراسان، همچون ادیب نیشابوری و‍ ادیب پیشاوری، بهره برد. او در زمان تلمذ از ادیب نیشابوری همدرس مهدی آذر بود و حدود سال ۱۳۰۰ خورشیدی به تهران رفت و تحصیلات خود را در مدرسهٔ سپهسالار ادامه داد و چندی حجره‌ای در مسجد سپهسالار داشت.
ادامه داد و چندی حجره‌ای در مسجد سپهسالار داشت. در جوانی در همان مدرسه به تدریس پرداخت و چندی بعد در سال ۱۳۰۵ به سِمَت معلمیِ دارالفنون و دارالمعلمین عالی منصوب شد. در سال ۱۳۱۳ به معاونت دانشکدهٔ معقول و منقول (الهیاتِ) دانشگاه تهران منصوب شد. در سال ۱۳۱۴ هیئت ممیزهٔ دانشگاه تهران، مرکب از نصرالله تقوی، علی‌اکبر دهخدا و ولی‌الله نصر، تألیف ارزندهٔ او به نام "تحقیق در زندگانی مولانا جلال‌الدین بلخی" را ارزیابی و به او گواهی‌نامهٔ دکتری اعطا کرد. به استناد این گواهی‌نامه، در همان سال، به سِمَت استادیِ
این گواهی‌نامه، در همان سال، به سِمَت استادیِ دانش‌سرای عالی و دانشکده‌های ادبیات و معقول و منقولِ دانشگاه تهران منصوب شد. در سال ۱۳۲۳، بر اساس رأی شورای استادان، به ریاست دانشکدهٔ معقول و منقول برگزیده شد و تا سال ۱۳۴۶ در این سِمَت باقی بود. از ابتدای تأسیس دورهٔ دکتریِ ادبیات فارسی در دانشگاه تهران، تدریس در دورهٔ دکتری را به عهده گرفت و برنامهٔ این دوره را پایه‌گذاری کرد. فروزانفر استادِ راهنمای جمعی از دانشجویان مبرّز دورهٔ دکتری در دانشکده‌های ادبیات و الهیات بود که اغلبِ آنان بعدها استادان برجستهٔ
و الهیات بود که اغلبِ آنان بعدها استادان برجستهٔ ادب پارسی و مطالعات فرهنگ ایران شدند؛ از جمله: پرویز ناتل خانلری، ذبیح‌الله صفا، مهدی حمیدی شیرازی، عبدالحسین زرین‌کوب، غلامحسین یوسفی، محمدامین ریاحی، قدمعلی سرامی، سید محمد دبیرسیاقی، احمد مهدوی دامغانی، سید جعفر شهیدی ،محمدرضا شفیعی کدکنی، سیمین دانشور، محمود نشاط، ضیاءالدین سجادی، جلال متینی، سید صادق گوهرین، منوچهر ستوده، منوچهر مرتضوی، مرتضی مولانا، محمود مقتدایی، مهدی محقق و بسیاری دیگر. فروزانفر در سال ۱۳۴۶ از استادی دانشگاه بازنشسته شد، اما همکاری
۱۳۴۶ از استادی دانشگاه بازنشسته شد، اما همکاری خود را در تدریس در دورهٔ دکتری ادبیات فارسی تا روزهای پایانیِ عمر ادامه داد. در همین زمان، عضویت مجلس سنا را یافت. مدتی نیز ریاست کتابخانهٔ سلطنتی را به عهده گرفت. بدیع‌الزمان فروزانفر در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۴۹ بر اثر سکتهٔ قلبی در ۷۳ سالگی درگذشت. او در باغ طوطی (صحن شاه‌عبدالعظیم) به خاک سپرده شد. شفیعی کدکنی دربارهٔ قبر او می‌گوید: «تولیت آستان حضرت عبدالعظیم (با گذشت سی سال و رفع مانع فقهی) قبر بدیع‌الزمان فروزانفر، از استادان بزرگ دانشگاه تهران و یکی از نوادر
از استادان بزرگ دانشگاه تهران و یکی از نوادر فرهنگ ایران‌زمین را، به مبلغ یک میلیون تومان به یک حاجی بازاری فروختند. هیچ‌کس این حرف را باور نمی‌کند. من خود نیز باور نمی‌کردم تا ندیدم.» بررسی آثار. "سخن و سخنوران" (۱۳۰۸–۱۳۱۲) اثر برجستهٔ فروزانفر، سرمشقی برای تحقیق در تاریخ ادبیات ایران، و دریچه‌ای به نقد شعر فارسی بود. این کتاب فروزانفر، ضمن آنکه سنت دیرینهٔ تذکره‌نویسی در ادبیات فارسی را در نظر داشته، راهگشای تحقیقات نوین در تاریخ ادبیات ایران بوده است. قبل از نشر این تذکرهٔ تحقیقی و انتقادی، عالی‌ترین
قبل از نشر این تذکرهٔ تحقیقی و انتقادی، عالی‌ترین اثری که به‌عنوان تاریخ ادبی تحت عنوان معمول تاریخ شعرا عرضه می‌شد، مجموعهٔ تقریرات درسی میرزا محمدحسین خان ذکاءالملک بود که هرچند در جای خود آکنده از نکات جالب بود، اما از دیدگاه علمی بر هیچ مبنای متّفَقٌ‌علیهِ مقبولی مبتنی نبود. اما اثر فروزانفر کار تازه‌ای بود و بلافاصله بعد از نشر، مورد توجه و تحسین اهل نظر واقع شد و کسانی چون محمد قزوینی، محمدعلی فروغی و مینورسکی جزو اولین کسانی بودند که کار او را ستودند. پژوهش‌های بعدی درزمینهٔ تاریخ ادبیات ایران، و
پژوهش‌های بعدی درزمینهٔ تاریخ ادبیات ایران، و شاخص‌تر از همه، "تاریخ ادبیات در ایران"، تألیف ذبیح‌الله صفا از کتاب "سخن و سخنوران" تأثیر پذیرفته‌اند. اما آنچه نام فروزانفر را بر تارک تحقیقات ادبی و عرفانی نشاند، شیفتگی او به نبوغ ادبی شگرف مولوی جلال‌الدین محمد بلخی و تلاش ۴۰ سالهٔ او در کار تحقیق پیرامون آثار و اندیشهٔ مولوی بود. رساله در احوال مولانا (۱۳۰۵ ش) طلیعه‌ای از مطالعات فروزانفر دربارهٔ مولوی بود که طی چهل سال با تألیف کتاب‌های "مآخذ قصص و تمثیلات مثنوی"، "احادیث مثنوی"، تصحیح "دیوان کبیر (کلیات
مثنوی"، "احادیث مثنوی"، تصحیح "دیوان کبیر (کلیات شمس)" و "شرح مثنوی شریف" ادامه یافت. همچنین "رساله در شرح احوال عطار"، تصحیح "معارف بهاء ولد"، "معارف برهان‌الدین محقق" و "ترجمهٔ رسالهٔ قشیریه" را گام‌های جنبیِ او در راه شناخت افراد و آثار مؤثر بر تکوین شخصیت و آثار مولوی دانسته‌اند. فروزانفر در جستجوی یک مبنای علمی برای شرح مثنوی، تصحیح انتقادیِ آثار خود مولوی و آنچه را در میان منابع الهام او شامل معارف بهاء ولد، معارف برهان‌الدین محقق و مقالات شمس تبریزی می‌شد در این زمینه بر هر کار دیگر مقدم شمرد. کتاب
می‌شد در این زمینه بر هر کار دیگر مقدم شمرد. کتاب "فیه مافیه" را که مجموعهٔ گفتارهای مولوی در مجالس خاص بود تصحیح کرد و با تعلیقات جامع و بایسته نشر نمود. معارف برهان محقق را ــ هرچند ظاهراً برمبنای یک نسخهٔ خطی ناقص ــ با تعلیقات محققانه و با مقدمه و فهرست‌های دقیق طبع نمود، "معارف بهاء ولد" را، که خود مولوی فواید والدش می‌خواند، در دو جزء جداگانه با تحقیقات عالمانه منتشر ساخت. مقالات شمس را هم ظاهراً از روی چند نسخهٔ عکسی که در اختیار داشت مقابله کرد، اما مجال طبع و تصحیح نهائی آن را نیافت. دیدگاه
اما مجال طبع و تصحیح نهائی آن را نیافت. دیدگاه صاحب‌نظران دربارهٔ فروزانفر. عبدالحسین زرین‌کوب، از بزرگان ادب فارسی، دربارهٔ فروزانفر گفته است: «معلم و استادی دلسوز و صمیمی بود. درس او تنها تعلیم نبود، هم تهذیب بود و هم در عین‌حال تفریح. بااین‌همه، توفیق او در کار معلمی در بین استادان ادب عصر به‌کلی بی‌سابقه بود… شعر را به سبک قدما محکم و متین می‌گفت، مخصوصاً به شیوهٔ ناصرخسرو و خاقانی علاقه داشت، و ازاین حیث یادآور ادیب پیشاوری بود… احوال و اسبابی که در حیات ادبی وی مؤثر افتاد، از وی بیشتر یک محقَق و یک
ادبی وی مؤثر افتاد، از وی بیشتر یک محقَق و یک عالم ساخت… قلمرو تحقیق او ادبیات و تصوف بود، خاصه در دوران اسلامیِ قبل از صفویه...» «فروزانفر نه فقط در زمینهٔ مثنوی و مولانا، بلکه در تمام قلمرو فرهنگ اسلامی ایران محققی بی‌بدیل بود. هنوز، باوجود مرور یک ربع قرن از غیبت او (به تاریخِ آن زمان)، هرچه امروز نزد ما در زمینهٔ عرفان و ادب جدی و درخور ارج است، میراث اوست، و آنچه از حوزهٔ تأثیر تعلیم بلاواسطه یا مع‌الواسطهٔ او خارج است، غالباً از عمق و لطف و تأمل خالی به نظر می‌رسد. حوزهٔ کنجکاوی‌اش وسیع و عرصهٔ
خالی به نظر می‌رسد. حوزهٔ کنجکاوی‌اش وسیع و عرصهٔ استعدادش تقریباً نامحدود بود. در جوانی، مخصوصاً در اوایل ورود به تهران، درزمینهٔ شعر و شاعری هم طبع‌آزمایی کرده‌بود. پاره‌ای از اشعارش هم، در همان ایام، شهرت و قبول قابل ملاحظه‌ای یافته بود. اما او شاعری را پیشه نکرد… تدریجاً، مثل اکثر کسانی که به‌عنوان عالم نامبردار می‌شوند، اشتغال به شاعری را دون شأن خویش می‌یافت. ازاین‌رو، جز به‌ندرت و جز به الزامِ ضرورت، شعر نگفت، و ازاین‌که به شاعری منسوب شود تا حدی ابا داشت. مقاله‌نویسی را هم در آغازِ کار با نقد بر
داشت. مقاله‌نویسی را هم در آغازِ کار با نقد بر حواشی قزوینی بر چهارمقاله آزمایش کرد؛ از آن نیز خیلی زود انصراف یافت و جز به ندرت یا به ضرورت بدان کار نپرداخت.» قدمعلی سرامی که از شاگردان برجستهٔ اوست دربارهٔ فروزانفر گفته است: «ایشان (بدیع‌الزمان فروزانفر) در عین غرور علمی که در همهٔ رفتار و گفتارش دیده می‌شد، متواضع هم بود؛ در واقع استادی بود که می‌شد جمعیت اضداد را در وجودش دید. به همین دلیل هم نگاه آدم‌ها در قبال او متناقض بود. یک عده می‌گفتند فروزانفر اهل دیانت و این مسائل نیست و عده‌ای دیگر معتقد
اهل دیانت و این مسائل نیست و عده‌ای دیگر معتقد بودند که او از ده‌ها مجتهد، بیشتر وارد است. فروزانفر یک رندی ویژه داشت، من که بشخصه هم خیلی چیزها از او یادگرفتم و هم الان که از او یاد می‌کنم، مفتخرم که ایشان استاد من بود. شاگردان. در شب سید محمد دبیرسیاقی، رضا یکرنگیان، مدیر انتشارات خجسته دربارهٔ وی گفت: در فرهنگ مردم‌پسند. در نمایشنامه "شب روی سنگفرش خیس"ِ اکبر رادی شخصیتی به نام مژدهی به شاگردی فروزانفر افتخار می‌کند. نمونه اشعار. هدیهٔ نوروز یا در ستایش دکتر محمد مصدق ای مصدّق ثنا سزاست ترا هّمت اندر
دکتر محمد مصدق ای مصدّق ثنا سزاست ترا هّمت اندر خور ثناست ترا زانکه زاین سرزمین بحول الله دست بیگانه از تو شد کوتاه نفت خواران حیله آورپست رشتهٔ چاره‌شان زتو بگسست راستی را که مرد مرد تویی زانکه با دیو در نبرد تویی گرچه انگیخت او به حیله سپاه یک سر مو دلت نگشت از راه بخرد در زمانه مشهوری از هوی پاک و از طمع دوری سخنی مختصر بگویم من در دلت نیست جزکه مهر وطن عید نوروز بر تو فرّخ باد هر چه پرسی ز بخت پاسخ باد
جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم رشد نام جشنواره‌ای سینمایی است که هر سال توسط سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی و دفتر تأمین رسانه‌های آموزشی وزارت آموزش و پرورش برگزار می‌شود. این جشنواره با ۵۳ دوره برگزاری، قدیمی‌ترین جشنوارهٔ فیلم در ایران است. محور اصلی جشنواره فیلم رشد به بررسی آثار علمی آموزشی با نگاه به سند تحول بنیادین اختصاص دارد. تاریخچه. این جشنواره برای نخستین بار در سال ۱۳۴۲ با نام «جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم‌های آموزنده» برگزار شد. برگزاری این جشنواره با وقوع انقلاب ۱۳۵۷ برای چند سال متوقف شد. اولین
با وقوع انقلاب ۱۳۵۷ برای چند سال متوقف شد. اولین دورهٔ این جشنواره پس از انقلاب که دورهٔ پانزدهم این رویداد بود، به مناسبت هفته معلم از ۱۲ اردیبهشت ۱۳۶۴ و به مدت یک هفته در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد. در برگزاری هشتمین جشنواره (۱۳۵۰)، نام جشنواره بین‌المللی فیلم‌های آموزنده به جشنواره بین‌المللی فیلم‌های آموزشی تغییر یافت و درجشنواره بیستم (۱۳۶۹) برگزارکنندگان به اتفاق آرا، افزودن نام «رشد» را به نام قبلی مناسب دانسته و جشنواره با نام کنونی «جشنواره بین‌المللی فیلم‌های علمی، آموزشی و تربیتی رشد»
بین‌المللی فیلم‌های علمی، آموزشی و تربیتی رشد» نامیده شد. در سال‌های آغازین، فیلم‌های به نمایش درآمده در جشنواره تماماً به زبان اصلی پخش می‌شدند و در مواردی که متن فیلم مورد توجه مخاطبان قرار می‌گرفت، خلاصه فیلم به زبان فارسی ترجمه و متن آن در اختیار تماشاگران قرار می‌گرفت. از جشنواره دهم (۱۳۵۲) به بعد، با هماهنگی وزیر وقت آموزش و پرورش، دوبله فیلم‌های منتخب با پیام‌های علمی تربیتی شروع شد و از آن پس فیلم‌های جشنواره به صورت دوبله در دسترس تماشاگران گذاشته می‌شوند. از دورهٔ بیستم نام این جشنواره به
گذاشته می‌شوند. از دورهٔ بیستم نام این جشنواره به «جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم‌های آموزش و تربیتی رشد» تغییر کرد و از دورهٔ بیست و پنجم علاوه بر تهران در مراکز استان‌ها و شهرهای دیگر هم برگزار می‌شود.
نرگس نام سریالی تلویزیونی به کارگردانی سیروس مقدم است که در تابستان ۱۳۸۵ از شبکهٔ ۳ سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش گردید. نقش اصلی این سریال را پوپک گلدره بازی می‌کرد که در اواسط ضبط سریال، بر اثر تصادف با اتومبیل به کما رفته و پس از ۸ ماه درگذشت. نقشِ او را ستاره اسکندری ادامه داد. این سریال به دلیل انتشار فیلم خصوصی جنسی از بازیگر نقش زهره «زهرا امیرابراهیمی» در شبکه‌های اجتماعی در فهرست سریال‌های تحریم شده توسط سازمان صدا و سیما قرار گرفت. داستان. نرگس و نسرین دو خواهرند که پدرشان را از دست داده و با