payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زیاد بن اَبیه (حدود ۱ هجری/۶۲۳ م در طائف – ۵۳ یا ۵۴ ه‍.ق/ ۶۷۳ در بصره) فرمانده جنگی و حکمران عرب بود. او از شخصیت‌های مهم در خلافت‌های پیاپی راشدین و اموی در میانه قرن هفتم میلادی بود. وی بین سال‌های ۶۶۵ تا ۶۷۰ میلادی به عنوان والی بصره خدمت کرد و در نهایت، از سال ۶۷۰ تا زمان مرگش، نخستین والی عراق و در عمل نایب‌السلطنه خلافت در شرق شد. پس از به خلافت رسیدن علی ابن ابی‌طالب، زیاد ابتدا در بصره تحت فرمان عبدالله بن عباس، والی منصوب علی مشغول به کار شد. او وظیفه جمع‌آوری مالیات (خراج) و نظارت بر خزانه را بر
جمع‌آوری مالیات (خراج) و نظارت بر خزانه را بر عهده داشت و به حدی مورد اعتماد علی قرار گرفت که حتی به ابن عباس توصیه کرد تا با مشورت زیاد اقدام کند. اندکی بعد او به حکم خلیفه چهارم، به فرمانداری فارس منصوب شد. در جریان فتنه اول، معاویه در نامه‌ای او را به بیعت فراخواند اما با توهین و تحقیر او مواجه شد. پس از کشته شدن علی در سال ۶۶۱ میلادی، زیاد از آخرین کارگزاران علی بود که در برابر حکومت معاویه مقاومت کرد. او در قلعه‌ای در نزدیکی اصطخر فارس مستقر شد و از به رسمیت شناختن خلافت معاویه خودداری کرد. معاویه
به رسمیت شناختن خلافت معاویه خودداری کرد. معاویه برای تحت فشار گذاشتن زیاد، سه پسر او را در بصره به اسارت گرفت و تهدید به قتل آنها کرد. در نهایت، با وساطت مغیره بن شعبه (والی کوفه از سوی معاویه)، زیاد تسلیم شد و حکومت معاویه را پذیرفت. معاویه برای جلب حمایت زیاد، او را به عنوان برادر ناتنی خود معرفی کرد و وی را والی بصره و سپس کل عراق کرد. با چیرگی معاویه بن ابی سفیان بر امت اسلامی، زیاد بن ابیه تحت تاثیر او به مخالف سرسخت حسن مجتبی، فرزند علی بن ابی طالب بدل شد و بسیاری از وفاداران به او من جمله حجر بن
بدل شد و بسیاری از وفاداران به او من جمله حجر بن عدی را دستگیر و به دمشق فرستاد. در دوره زمامداری او بر عراق، سبّ و لعن علی در منابر و خطبه‌های نماز جمعه به امری عادی تبدیل شده بود. منابع شیعی مسموم شدن حسن مجتبی را در نتیجه اقدامات او می‌دانند. علت نامگذاری. مادر زیاد سمیه کنیز عرب یا هندی بود و با مردان متعددی ارتباط داشت از این رو پدر وی نامشخص بود و وی زیاد بن ابیه (زیاد پسر پدرش) خوانده می‌شد، همچنین به زیاد بن امه (زیاد پسر مادرش)، زیاد بن سمیه و زیاد بن عاص نیز شهرت داشت. البته برخی هم برده‌ای رومی
بن عاص نیز شهرت داشت. البته برخی هم برده‌ای رومی را پدرش می‌دانستند. در زمان عمر، ابوسفیان او را پسر خود دانست اما علی بن ابی طالب او را برای این سخنش نکوهش کرد. زندگی. در سال ۶۵۹ میلادی(۳۹ قمری)، علی ابن ابی طالب پیشوای شیعیان او را به مأموریت جنگی در اصطخر ایران فرستاد. علی بن ابی طالب، او را به حکمرانی فارس و کرمان برگزید. پس از کشته شدن علی بن ابی طالب، معاویه بن ابی سفیان با حسن ابن علی عهدنامه صلح بست. پس از تحکیم پایه‌های خلافت معاویه، مغیره بن شعبه، زیاد را به دمشق دعوت کرد. معاویه زیاد را به دربار
زیاد را به دمشق دعوت کرد. معاویه زیاد را به دربار دمشق جلب کرد، او را برادر خود خواند و اعلام کرد که سمیه، مادر زیاد در جاهلیت با ابوسفیان همبستر شده‌است و زیاد پسر ابو سفیان است؛ و در سال ۴۴ ه‍. ق حکومت کوفه و بصره را به زیاد سپرد. در سال ۶۷۱ میلادی، زیاد موفق به فتح مرو گردید. زیاد در سال ۶۷۳ فوت و عبیدالله بن زیاد به جانشینی او برگزیده شد. روابط زیاد بن ابیه با معاویه. زیاد از طرف علی بن ابی‌طالب در اصطخر فارس حکومت می‌کرد و معاویه در زمان علی نامه‌ای برای او نوشته و او را به طرف خود دعوت و تهدید کرده
او نوشته و او را به طرف خود دعوت و تهدید کرده بود؛ زیاد هم در پاسخ او نوشت: «نامه‌ی تو به دستم رسید، ای فرزند بازمانده‌ی احزاب و ای فرزند ستون نفاق و ای فرزند خورنده‌ی جگرها! تو مرا تهدید می‌کنی در حالی‌که بین من و تو، پسر عموی رسول خدا قرار دارد که با هفتاد هزار نفر شمشیر به‌دوش آماده‌اند؛ به خداوند سوگند اگر بخواهی با تیر مرا هدف قرار دهی، من با شمشیر خون‌ریز به طرف تو خواهم آمد.» هنگامی‌که زیاد شنید عبدالله بن عامر در بصره امیر شده‌است، در یکی از قلعه‌های فارس که اکنون به نام «قلعه‌ی زیاد» معروف
قلعه‌های فارس که اکنون به نام «قلعه‌ی زیاد» معروف می‌باشد، متحصّن شد و بُسر بن ارطاة فرزندان او، یعنی عبید الله و سالم و محمد را دستگیر کرد.
هانی بن عُروه مرادی (با نام کامل: هانی بن عروة بن الفضفاض بن عمران بن ابی العاص مرادی کوفی) رئیس طایفه بنی مراد بود که در کوفه می‌زیست. هانی از صحابه علی پسر ابی طالب بود و در جنگهای جمل و صفّین حضور داشت. نسب و خاندان. او هانئ بن عروة بن الفضفاض بن نمران بن عمرو بن قماس بن عبد يغوث المرادي بود که از قبیله مذحج به شمار می آمد. پسر هانی، یحیی، محدّث و از راویان اصح و ثقه نزد اهل‌سنت شمرده می‌شود. هانی و جریان مسلم بن عقیل. او مسلم بن عقیل، فرستاده حسین بن علی را پناه داد و او را از عبیدالله پسر زیاد مخفی
علی را پناه داد و او را از عبیدالله پسر زیاد مخفی نگاه می‌داشت. عبیدالله پسر زیاد که در آن زمان حاکم بصره و کوفه بود، برای عیادت هانی به خانه‌اش رفت. هانی مسلم پسر عقیل را به کشتن عبیدالله ترغیب کرد اما مسلم نپذیرفت. ابن زیاد، معقل کوفی را برای جاسوسی به خانه هانی فرستاد. معقل کوفی محل اختفای مسلم پسر عقیل را به ابن زیاد گزارش داد و مسلم دستگیر و زندانی شد. به دستور ابن زیاد، مسلم را بر بام دارالاماره کوفه گردن زدند. قتل. پس از قتل مسلم هانى را پس از دستگيرى و گفتگوهاى‌ تندى كه با ابن زياد داشت، دست بسته
و گفتگوهاى‌ تندى كه با ابن زياد داشت، دست بسته به بازار گوسفند فروشان کوفه برده و كشتند. قاتلش‌ «رشيد تركى‌»، غلام ابن زياد بود. قتل او در روز ترویه(نهم ذی الحجه سال ۶۰) بوقوع پیوست.عبیدالله بن زیاد سر مسلم و هانی را، توسط هانی بن ابی‌حَیه همدانی و زبیر بن اَروَج تمیمی، نزد یزید فرستاد ویزید او را تشویق کرد. جسد آن دو را در بازار کناسه بر زمین کشیدند و سپس به‌دار آویختند. هانى، هنگام مرگ ۸۳ و به قولى ۹۰ سال سن داشت. آرامگاه. هانی را در کنار دارالامارهٔ کوفه به خاک سپردند. اکنون مزارش به مسجد کوفه متصل است
به خاک سپردند. اکنون مزارش به مسجد کوفه متصل است و در نزدیکی مزار مسلم بن عقیل و مختار ثقفی قراردارد. خبر کشته شدن هانی در ذات عرق به حسین بن علی رسید. منابع. امام حسین و ایران، کورت فریشلر، ذبیح‌الله منصوری، تهران:امیرکبیر، ۱۳۷۱
ابوالفرج (یا ابوالفتوح) احمد بن محمد همدانی، ملقب به نجم‌الدین و ابن صلاح، منجم، پزشک و ریاضی‌دان ایرانی‌است که در سدهٔ پنجم و ششم هجری زیسته‌است. وی ایرانی‌تبار و اهل همدان (و به روایتی اهل سمیساط در عراق) بود. علوم مقدماتی را در ایران فراگرفت، سپس به بغداد رفت و به آموختن دانش‌های گوناگون پرداخت، و از محضر درس استادانی چون ابوالحکم مغربی اندلسی بهره جست. ابن صلاح به دعوت حسام‌الدین تیمورتاش ارتقی، امیر ماردین به آن دیار رفت و پزشک دربار او شد. به روایتی وی در ماردین کتابخانه‌ای گشود. پس از مدتی به موصل
وی در ماردین کتابخانه‌ای گشود. پس از مدتی به موصل رفت و نورالدین محمود پسر عمادالدین زنگی او را پذیرا شد. سپس رهسپار دمشق گردید و تا پایان عمرش در آن سامان زیست. «"فی کیفیَّة تسطیح الکُری"»، و «"ایضاح البرهان علی حساب الخَطَأَیْن"» از آثار اوست. وفات او به سال ۵۴۰ (به روایتی ۵۴۸) هجری رخ‌داد.
ادمیتانس یا رهدهی معیاری است که نشان می‌دهد حرکت جریان در مدار تا چه حد آسان است و با "Y" نمایش داده می‌شود. ادمیتانس عکس امپدانس است و یکای اس‌آی آن زیمنس (با نماد S) می‌باشد. اصطلاح ادمیتانس را نخستین بار الیور هویساید در ۱۸۸۷ میلادی به کار برد. رابطهٔ ریاضی امپدانس و ادمیتانس به شکل زیر است: که در آن: نام رایج دیگر برای یکای زیمنس (واحد اندازه‌گیری ادمیتانس)، مُهو با علامت ℧ (برعکس علامت اهم (Ω)) است.
گراف یوسیپ یلاچیچ بوزیم (، زادهٔ ۱۶ اکتبر ۱۸۰۱ در پترو وارادین – درگذشتهٔ ۲۰ مه ۱۸۵۹ در زاگرب) سیاستمدار، ستوان فیلد مارشال و از ۲۳ مه ۱۸۴۸ تا ۱۹ مه ۱۸۵۹ بان کرواسی بود. او قهرمان ملی کرواسی است؛ تصویر وی روی اسکناس ۲۰ کونایی کرواسی قرار دارد. یلاچیچ از افسران برجستهٔ ارتش بود و به دلیل کارزارهای نظامی و نقشش در شکست انقلاب ۱۸۴۸ مجارستان و لغو رعیت‌داری در کرواسی مشهور است. میدان اصلی زاگرب، به نام او میدان یلاچیچ نام‌گذاری شده‌است. این میدان در ۱۸۴۸ به این نام انتخاب شد و مجسمه‌ای از او سوار بر اسب در ۱۸۶۶
انتخاب شد و مجسمه‌ای از او سوار بر اسب در ۱۸۶۶ ساخته شد. ابتدا او نیزه‌اش را به سمت مجارستان نشانه گرفته‌بود اما بعدها جهت نیزه اصلاح شد.
خورش کنگر یکی از انواع خورش‌ها در آشپزی ایرانی است. از آن جایی که فصل بهار، فصل رویش کنگر است، خورش کنگر به یک غذای بهاری با طعم دلنشین تبدیل شده است. از تمام قسمتهای گیاه کنگر (گل، برگ، ساقه، ریشه) استفاده می‌شود. غذاهای متنوعی از آن تهیه و در تهیه ترشی هم از کنگر استفاده می‌شود، از شیرآبه آن در صنایع آدامس سازی استفاده می‌شود. خورش کنگر را می‌توان با لپه، نعنا و جعفری، گوشت مرغ یا گوشت گوسفندی درست کرد. خورش کنگر شیرازی. شیرازی‌ها برای پخت خورش کنگر از لپه یا نعنا جعفری استفاده نمی‌کنند. بلکه گوشت مرغ یا
یا نعنا جعفری استفاده نمی‌کنند. بلکه گوشت مرغ یا گوشت گوسفندی تکه شده را همراه با پیاز و زردچوبه تفت داده و سپس می‌پزند تا زمانی که نیم پز شود. کنگر را سرخ می‌کنند و به همراه رب گوجه به گوشت نیم پز اضافه می‌کنند. در صورتی که قرار باشد خورش کنگر با مرغ پخته شود، دیگر نیازی به نیم پز کردن گوشت نبست و کنگر را همراه با مرغ سرخ کرده و سپس با آب می‌پزند. خورش کنگر با نعنا جعفری. مواد لازم برای تهیه خورش کنگر: طرز پخت. پیاز را با کمی روغن در دیگ تفت می‌دهند تا کمی رنگ بگیرد. گوشت را اضافه می‌کنند و ۵–۶ دقیقه تفت
رنگ بگیرد. گوشت را اضافه می‌کنند و ۵–۶ دقیقه تفت می‌دهند. سپس ۳ پیمانه آب می‌ریزند تا بجوشد و در دیگ را می‌گذارند تا گوشت ۳ ساعت بپزد. کنگر خرد شده را ۵–۶ دقیقه روی آتش ملایم تفت می‌دهند. سپس نعنا و جعفری را اضافه می‌کنند و ۱۰ دقیقه دیگر تفت می‌دهند و کنار می‌گذارند. پس از اینکه گوشت ۲ ساعت پخت کنگر و سبزی سرخ کرده را همراه با آب‌غوره و نمک و فلفل اضافه می‌کنند. در ۱۵ دقیقهٔ آخر اگر لازم باشد آتش را زیاد می‌کنند تا خورش به روغن بنشیند. در کتاب هنر آشپزی، تألیف رزا منتظمی این خورش با لپه و لیمو عمانی نیز
تألیف رزا منتظمی این خورش با لپه و لیمو عمانی نیز درست می‌شود. پس از اینکه گوشت و پیاز را تفت می‌دهند به آن لپه اضافه می‌کنند و کمی رب گوجه‌فرنگی به آن می‌زنند. و برای ترشی لیموعمانی اضافه می‌کنند.
عَقیق یا رونوس (به انگلیسی: /Agate /æɡɪt) گونه‌ای گوهرسنگ و یک نوع کانی از گروه سیلیس است که در دستهٔ کلسدونی قرار می‌گیرد. این سنگ به‌خاطر ساختار لایه‌ای و رنگ‌های متنوعش، از دیرباز در جواهرسازی، هنر حکاکی و صنایع تزئینی مورد استفاده قرار گرفته است. این سنگ از کوارتز و سنگ یمانی تشکیل شده و دارای انواع و رنگ‌های متنوعی است. عقیق‌ها به‌طور معمول، در میان سنگ‌های دگرگون‌شده و سنگ‌های آتشفشانی، شکل می‌گیرند. بر پایهٔ تحقیقات باستان‌شناسی، نخستین موارد استفادهٔ بشر از عقیق، به هزاره سوم پیش از میلاد و تمدن دره
بشر از عقیق، به هزاره سوم پیش از میلاد و تمدن دره سند بازمی‌گردد. در یونان باستان، از عقیق‌ها به منظور ساخت جواهر و زیورآلات، استفاده می‌شد. عقیق همچنین برای ساخت مُهر و نشان‌های ویژه برای جنگجویان یونانی، مورد استفاده بوده است. عقیق یک نوع نواری از کلسدونی (chalcedony) است. ویژگی اصلی سنگ‌های عقیق وجود نوارهای متناوب از کلسدونی با رنگ‌های متفاوت است و گاهی شامل کوارتز ماکروسکوپی نیز می‌شوند. عقیق در طبیعت بسیار رایج است و در سراسر جهان در گونه‌های گوناگون یافت می‌شود. برخی از انواع کلسدونی که فاقد نوار
یافت می‌شود. برخی از انواع کلسدونی که فاقد نوار هستند نیز به‌طور رایج «عقیق» نامیده می‌شوند (مانند عقیق خزه‌ای "moss agate"، عقیق آتشین "fire agate" و غیره)، اما از دیدگاه علمی این‌ها بهتر است صرفاً به عنوان انواعی از کلسدونی طبقه‌بندی شوند. عقیق عمدتاً به صورت گرهک (nodule) در سنگ‌های آتشفشانی شکل می‌گیرد، اما می‌تواند در رگه‌ها یا در سنگ‌های رسوبی نیز تشکیل شود. این سنگ هزاران سال است که به عنوان گوهر در جواهرسازی محبوب بوده و امروزه نیز به عنوان سنگ کلکسیونی ارزشمند به‌شمار می‌رود. برخی از عقیق‌های
کلکسیونی ارزشمند به‌شمار می‌رود. برخی از عقیق‌های کم‌فروغی که در بازار فروخته می‌شوند، به صورت مصنوعی رنگ‌آمیزی می‌گردند تا رنگ آن‌ها تقویت شود. عقیق در ایران نیز از دیرباز جایگاهی مهم در تاریخ، فرهنگ، هنر و تجارت داشته است. ایران با داشتن معادن متنوع عقیق در استان‌هایی مانند خراسان جنوبی، خراسان رضوی، قم، اصفهان و آذربایجان شرقی و سمنان، یکی از تولیدکنندگان اصلی این سنگ در جهان محسوب می‌شود. عقیق ایرانی به دلیل تنوع رنگ و کیفیت بالا شناخته می‌شود و در صنایع زیورآلات، هنرهای سنتی و همچنین در باورهای مذهبی
زیورآلات، هنرهای سنتی و همچنین در باورهای مذهبی ایرانیان جایگاه ویژه‌ای دارد. کانی‌شناسی. ترکیب شیمیایی اصلی عقیق، SiO۲ یا سیلیسیم دی‌اکسید است. گاهی در فرایند تشکیل عقیق، عناصرشیمیایی دیگری نظیر آلومینیوم، آهن، منیزیم، کلسیم، نیکل، کروم در کنار آن قرار گرفته و وارد ساختار بلورین عقیق می‌شوند. این پدیده ممکن است باعث ایجاد انواع و رنگ‌های گوناگون عقیق شود. عقیق، درخشنده و دارای ساختاری بلورین است و گونه‌ای از آن که دارای مقدار زیادی میکا است، دلربا نامیده می‌شود. شکل بلورهای عقیق، نازک و شش‌گوش است. این
می‌شود. شکل بلورهای عقیق، نازک و شش‌گوش است. این کانی در پتاسیم هیدروکسید (KOH) حل می‌شود. فرمول شیمیایی این کلسدونی SiO₂ است و در سیستم بلوری شش‌گوشه (microcrystalline) تبلور می‌یابد. این سنگ فاقد رخ بلوری است و شکستگی آن به‌صورت صدفی (conchoidal) با لبه‌های تیز مشاهده می‌شود. از ویژگی‌های بارز عقیق می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: ویژگی‌ها و نحوهٔ تشکیل. عقیق‌ها معمولاً به‌صورت دانه‌هایی در حفره‌ها و منافذ موجود در سنگ‌های آتشفشانی مانند بازالت، آندزیت و ریولیت یافت می‌شوند. این حفره‌ها در اصل محل خروج
ریولیت یافت می‌شوند. این حفره‌ها در اصل محل خروج حباب‌های گازها از گدازه‌های آتش‌فشانی در حال سرد شدن هستند که در نهایت منجر به ایجاد یک بافت حفره‌ای و متخلخل در سنگ‌های آتش‌فشانی می‌شود. با ورود آب داغ و غنی از سیلیس به این حفره‌ها، مراحل شکل‌گیری عقیق به صورت ژل سیلیس آغاز و این ژل از طریق فرایندی پیچیده متبلور شده و عقیق ایجاد می‌شود. نخست، لایه نازکی از عقیق، موسوم به لایهٔ پرایمر یا آغازگر، سراسر سطوح حفره و دیواره‌های داخلی آن را می‌پوشاند. در ادامه، شکل‌گیری ساختار بلورین عقیق به آرامی ادامه پیدا
شکل‌گیری ساختار بلورین عقیق به آرامی ادامه پیدا می‌کند. وضعیت و شرایط تشکیل عقیق‌ها و ترکیبات شیمیایی موجود در محیط، باعث تولید انواع متنوعی عقیق با ویژگی‌ها، نقش و نگارها و الگوهای رنگی متفاوت می‌شود. به‌عنوان مثال، اگر مایعات حاوی سیلیس، به‌طور کامل، حفره را پُر نکنند، نوعی عقیق به‌نام عقیق توخالی (Hollow agate) ساخته می‌شود. چنان‌چه در هنگام تشکیل عقیق، اکسیدهایی از آهن یا منگنز در محل موجود باشد، ممکن است در نهایت، سنگی دارای رگه‌های سبز با نام عقیق خزه‌ای یا عقیق شجر ایجاد شود.از آنجا که عقیق‌ها
خزه‌ای یا عقیق شجر ایجاد شود.از آنجا که عقیق‌ها معمولاً در گدازه‌های فقیر از سیلیس آزاد شکل می‌گیرند، نظریه‌های متعددی دربارهٔ منبع سیلیس مطرح است. از جمله این نظریات در مورد منبع سیلی، ذرات ریز شیشه سیلیسی حاصل از خاکستر یا توف آتشفشانی و تجزیه مواد گیاهی یا جانوری است. عقیق‌ها بسیار سخت‌تر از سنگ‌های میزبان خود هستند، به همین دلیل اغلب به صورت جدا از سنگ مادر یافت می‌شوند. علاوه بر سنگ‌های آتشفشانی و سنگ‌های دگرگون‌شده، عقیق‌ها در شرایطی می‌توانند در میان سنگ‌های رسوبی مانند دولومیت و سنگ آهک نیز شکل
سنگ‌های رسوبی مانند دولومیت و سنگ آهک نیز شکل بگیرند. شکل‌گیری عقیق همچنین در مجاورت سنگواره‌چوب‌ها، بقایای اجساد، صدف و فسیل جانورانی از جمله شکم‌پایان، مرجان‌ها و برجکی‌ها مشاهده شده است. زمین‌شناسان به‌طور کلی مراحل اولیه شکل‌گیری عقیق را درک کرده‌اند، اما فرایندهای دقیق ایجاد نوارهای رنگی همچنان محل بحث است. از آنجا که عقیق‌ها در حفره‌های سنگ میزبان تشکیل می‌شوند، این فرایند به صورت مستقیم قابل مشاهده نیست و بر خلاف بسیاری از کانی‌های دیگر، تاکنون هیچ‌گاه در شرایط آزمایشگاهی به‌طور کامل پرورش داده
در شرایط آزمایشگاهی به‌طور کامل پرورش داده نشده‌اند. گونه‌ها (بر اساس ساختار). عقیق‌ها به‌طور کلی بر اساس نوع نواربندی به دو دسته تقسیم می‌شوند: نواربندی سطحی کمتر شایع است و معمولاً همراه با نواربندی دیواره‌ای رخ می‌دهد. عقیق‌های دیواره‌بندی‌شده. عقیق‌های استحکامی (Fortification agates) دارای نوارهای بسیار فشرده و مشخص هستند. نام آن‌ها از شباهت ظاهری‌شان به دیوارهای یک دژ گرفته شده است. این نوع عقیق یکی از رایج‌ترین گونه‌ها است و همان چیزی است که اغلب مردم هنگام شنیدن واژه «عقیق» به ذهنشان می‌آید.
مردم هنگام شنیدن واژه «عقیق» به ذهنشان می‌آید. عقیق‌های توری (Lace agates) دارای الگوهای نواردار به شکل توری با پیچ‌وخم‌ها، چشمک‌ها، خمیدگی‌ها و خطوط زیگزاگ فراوان هستند. برخلاف بیشتر عقیق‌ها، این نوع معمولاً در رگه‌ها تشکیل می‌شوند، نه در گره‌ها. عقیق‌های گسلی (Faulted agates) زمانی تشکیل می‌شوند که نوارهای عقیق در اثر جابه‌جایی سنگ‌ها شکسته و اندکی جابه‌جا شده و سپس دوباره با کلسدونی به هم چسبیده‌اند. این نوع عقیق ظاهری شبیه لایه‌های سنگی با خطوط گسل دارد. عقیق‌های برش‌خورده (Brecciated agates) نیز
دارد. عقیق‌های برش‌خورده (Brecciated agates) نیز نوارهایشان شکسته و با کلسدونی دوباره به هم چسبیده‌اند، اما از قطعات منفصل با زاویه‌های تصادفی تشکیل شده‌اند. آن‌ها شکلی از برش‌سنگ (breccia) هستند؛ واژه‌ای با کاربرد بافت‌شناختی برای هر سنگی که از خرده‌سنگ‌های زاویه‌دار ساخته شده باشد. عقیق‌های باباغوری (چشم‌دار) (Eye agates) دارای یک یا چند حلقه متحدالمرکز دایره‌ای بر روی سطح خود هستند. این «چشم‌ها» در واقع نیم‌کره‌هایی هستند که بر روی پوسته عقیق تشکیل می‌شوند و به داخل به شکل کاسه‌ای گسترش می‌یابند.
می‌شوند و به داخل به شکل کاسه‌ای گسترش می‌یابند. عقیق‌های لوله‌ای (Tube agates) دارای ساختارهایی تونل‌مانند هستند که به‌طور کامل در سراسر عقیق امتداد می‌یابند. این «لوله‌ها» گاهی نواردار یا توخالی، یا هر دو هستند. هر دو نوع عقیق لوله‌ای و چشم‌دار زمانی تشکیل می‌شوند که کلسدونی به دور یک بلور سوزنی‌شکل از یک کانی دیگر رشد می‌کند و ساختارهای استلاکتیتی پدیدمی‌آورد. «چشم‌های» قابل‌مشاهده نیز ممکن است روی سطح عقیق‌های لوله‌ای ظاهر شوند، اگر برشی عمود بر ساختار استلاکتیتی ایجاد شود یا عقیق در اثر هوازدگی فرسوده
ایجاد شود یا عقیق در اثر هوازدگی فرسوده گردد. عقیق‌های شجر (دندریتی) (Dendritic agates) دارای الگوهای شاخه‌مانند تیره‌رنگ (دندریت) بر روی سطح یا در میان نوارها هستند. این ساختارها از اکسیدهای منگنز یا آهن تشکیل شده‌اند. عقیق‌های خزه‌ای (Moss agates) دارای الگویی شبیه خزه بوده و معمولاً سبز یا قهوه‌ای هستند. آن‌ها زمانی تشکیل می‌شوند که ساختارهای دندریتی روی سطح عقیق، هنگام تشکیل با ژل سیلیکا به درون رانده می‌شوند. در گذشته تصور می‌شد عقیق خزه‌ای، خزه فسیل‌شده است، تا اینکه مشخص شد این ساختارهای خزه‌ای در
است، تا اینکه مشخص شد این ساختارهای خزه‌ای در واقع از کانی‌های سلادونیت، هورنبلند یا یک کانی کلریت ساخته شده‌اند. عقیق‌های پرمانند (Plume agates) گونه‌ای از عقیق‌های خزه‌ای هستند، اما دندریت‌های «پرمانند» آن‌ها درون عقیق ساختارهای درخت‌مانند ایجاد می‌کنند. این پرها اغلب به رنگ قرمز روشن (به دلیل هماتیت) یا زرد روشن (به دلیل گوتیت) دیده می‌شوند. در حالی‌که دندریت‌ها اغلب در عقیق‌های نواردار دیده می‌شوند، عقیق‌های خزه‌ای و پرمانند معمولاً فاقد نوار هستند؛ بنابراین، بر اساس تعریف کانی‌شناسی، آن‌ها عقیق واقعی
بر اساس تعریف کانی‌شناسی، آن‌ها عقیق واقعی به‌شمار نمی‌آیند. عقیق‌های رنگین‌کمانی (Iris agates) دارای نوارهایی به‌قدری ریز هستند که هنگام برش نازک، نور سفید را به رنگ‌های طیفی تجزیه می‌کنند. این «اثر رنگین‌کمانی» معمولاً در عقیق‌های بی‌رنگ رخ می‌دهد، اما ممکن است در نمونه‌های پررنگ نیز مشاهده شود. عقیق‌های ساژنتیک (Sagenitic agates) یا ساژنیت‌ها دارای دربرگرفتگی‌های سوزنی‌شکل (acicular) از کانی‌های دیگر، معمولاً انیدریت، آراگونیت، گوتیت، روتیل یا یک زیولیت هستند. کلسدونی اغلب به دور این بلورها لوله‌هایی
هستند. کلسدونی اغلب به دور این بلورها لوله‌هایی تشکیل می‌دهد و ممکن است سرانجام کانی اصلی را جایگزین کند که در این صورت یک شبه‌ساخت (pseudomorph) به وجود می‌آید. واژه «ساژنیت» در اصل نام نوعی روتیل بود و بعدها برای کوارتز روتیل به کار رفت. امروزه این اصطلاح برای هر نوع کوارتز با دربرگرفتگی‌های سوزنی‌شکل از هر کانی به کار می‌رود. عقیق‌های نواربندی‌شده افقی (Level-banded agates). عقیق‌هایی که دارای نواربندی افقی هستند، به‌طور سنتی اونیکس (Onyx) نامیده می‌شوند، هرچند تعریف رسمیِ واژهٔ اونیکس به الگوی رنگی
هرچند تعریف رسمیِ واژهٔ اونیکس به الگوی رنگی اشاره دارد، نه به شکل نوارها. به همین دلیل، نام «اونیکس» برای عقیق‌های نواربندی‌شدهٔ دیواره‌ای نیز به‌کار می‌رود. همچنین واژهٔ اونیکس اغلب به اشتباه برای کلسیت نواری هم استفاده می‌شود. نام اونیکس از واژهٔ یونانی به معنای "ناخن انسان" گرفته شده است که دارای رگه‌های موازی است. نوارهای اونیکس معمولاً به‌صورت سیاه و سفید متناوب یا سایر ترکیب‌های تیره و روشن دیده می‌شوند. گونه‌ای از اونیکس به نام ساردونیکس (Sardonyx) شامل نوارهای قهوه‌ای‌ـقرمز است که به‌طور متناوب با
نوارهای قهوه‌ای‌ـقرمز است که به‌طور متناوب با نوارهای سفید یا سیاه همراه می‌شوند. تاندراگ‌ها (Thunder eggs) غالباً دارای نواربندی افقی‌اند، هرچند ممکن است نواربندی دیواره‌ای نیز در آن‌ها دیده شود. همچنین نواربندی افقی در عقیق‌های دریاچه سوپریور (Lake Superior agates) بسیار رایج است. گونه‌ها (بر پایهٔ محل پیدایش). عقیق در همهٔ قاره‌ها، از جمله قطب جنوب یافت شده است. افزون بر نام‌هایی که برای توصیف ساختار آن به‌کار می‌رود، نام‌های زمین‌شناسی، محلی و بازرگانی متعددی نیز برای عقیق‌های مناطق مختلف استفاده
متعددی نیز برای عقیق‌های مناطق مختلف استفاده می‌شود. فهرست زیر نمونه‌هایی از محل‌های شناخته‌شدهٔ پیدایش عقیق و نام‌های آن‌ها را در بر می‌گیرد، هرچند جامع نیست. معادن عقیق ایران. ایران یکی از کشورهای غنی در زمینهٔ معادن سنگ عقیق است و ذخایر متنوعی از این سنگ در مناطق مختلف کشور وجود دارد. ایران با دارا بودن معادن متنوع عقیق در استان‌های مختلف، یکی از تولیدکنندگان اصلی این سنگ در جهان محسوب می‌شود. این معادن به دلیل تنوع رنگ و کیفیت بالا، مورد توجه جواهرسازان و صنعتگران داخلی و خارجی قرار دارند: ۱. معدن عقیق
و صنعتگران داخلی و خارجی قرار دارند: ۱. معدن عقیق قم ۲. معدن عقیق خور (خور و بیابانک) ۳. معدن عقیق چاه کاسه گو ۴. معدن عقیق چاه حاجی ۵. معدن عقیق تربت حیدریه (بایگ) ۶. معدن عقیق سه قلعه ۷. معدن عقیق بمرود ۸. معدن عقیق میانه در صنعت و هنر. عقیق از دیرباز در ساخت جواهرات، مهرها، تسبیح‌ها و تزئینات مختلف مورد استفاده قرار گرفته است. در دوران باستان، مصریان باستان از عقیق برای ساخت گردنبند، مهر، انگشتر و تزیین ظروف استفاده می‌کردند. همچنین، در دوران ساسانیان، پادشاهان از عقیق برای ساخت نگین انگشتر، مهر و تسبیح
از عقیق برای ساخت نگین انگشتر، مهر و تسبیح استفاده می‌کردند. عقیق به‌دلیل استحکام بسیار بالا و مقاومت آن و عدم واکنش با مواد شیمیایی، در برخی صنایع مورد استفاده است. در تولید برخی از تجهیزات سنجش و اندازه‌گیری دقیق آزمایشگاهی، ساخت هاون‌های آزمایشگاهی و در ساخت ابزارهای مورد استفاده در صنایع چرمکاری، از عقیق استفاده می‌شود. عقیق همچنین در ساخت جواهرات و زیورآلاتی چون سنجاق سینه، گردنبند، انگشتر و در ساخت مهر و تیله مورد استفاده است. امروزه نیز همچنان در ساخت مهره، آثار تزئینی، تراش‌ها و کابوشون‌ها، و
ساخت مهره، آثار تزئینی، تراش‌ها و کابوشون‌ها، و همچنین نمونه‌های صیقلی‌شده و صیقل‌خورده در اندازه‌ها و خاستگاه‌های گوناگون به‌کار می‌رود. گردآوری عقیق یک سرگرمی رایج به‌شمار می‌آید و نمونه‌های آن در فروشگاه‌های هدایا، موزه‌ها، گالری‌ها و مجموعه‌های خصوصی یافت می‌شوند. از آنجا که انگشتر عقیق به دست کردن در آموزه‌های اسلام از مستحبات است و روایات زیادی در فضیلت و خواص آن نقل شده است. برخی از مسلمانان انگشتری با نگین عقیق به دست می‌کنند. عقیق‌ها، به‌ویژه عقیق‌های خزه‌ای، نخستین بار در عصر سنگ برای ساخت
عقیق‌های خزه‌ای، نخستین بار در عصر سنگ برای ساخت ابزارهایی همچون نوک پیکان و نیزه، سوزن و تراشندهٔ پوست استفاده شدند. اشیای عقیقین متعلق به حدود ۷۰۰۰ پیش از میلاد در مغولستان کشف شده و مردم ناتوفی شام نیز از حدود ۱۰۰۰۰ پیش از میلاد کارد و نوک تیر از عقیق خزه‌ای ساخته‌اند. زیورآلات عقیق از سومر به حدود ۲۵۰۰ پیش از میلاد تاریخ‌گذاری شده و مصریان باستان، میسنی‌ها و رومیان نیز عقیق را در جواهرات خود به کار برده‌اند. یافته‌های باستان‌شناسی در محوطهٔ کنوسوس در کرت، نقش عقیق را در فرهنگ مینوسی عصر برنز نشان
در کرت، نقش عقیق را در فرهنگ مینوسی عصر برنز نشان می‌دهد. استفادهٔ تزئینی از عقیق در یونان باستان نیز رایج بود و در جواهرات متنوع و نگین مهر جنگجویان یونانی دیده می‌شود. شهر ایدار-اوبرشتاین در آلمان از حدود ۱۳۷۵ میلادی به عنوان مرکز مهم تاریخی در بهره‌برداری صنعتی از عقیق شناخته می‌شود. در ابتدا، عقیق‌های بومی منطقه برای ساخت انواع اشیاء برای بازار اروپا به کار می‌رفتند، اما در حدود آغاز قرن بیستم این صنعت جنبه‌ای جهانی پیدا کرد. ایدر-اوبرشتاین شروع به واردات مقادیر زیادی عقیق از برزیل به‌عنوان بالاست کشتی
مقادیر زیادی عقیق از برزیل به‌عنوان بالاست کشتی کرد و با استفاده از فرایندهای شیمیایی انحصاری، مهره‌های رنگی تولید نمود که در سراسر جهان به فروش می‌رسیدند. نمونه هایی از عقیق استفاده شده در صنایع هنری در عکس های زیر تصویر شده است: تأثیر بر سلامتی. باورهای مختلفی دربارهٔ خواص درمانی عقیق وجود دارد. در مصر باستان، عقیق به‌عنوان سنگ محافظ و برای بهبود انرژی‌های منفی استفاده می‌شده است. همچنین، در فرهنگ‌های مختلف، عقیق به‌عنوان سنگی برای تقویت انرژی‌های مثبت و محافظت در برابر آسیب‌های روحی و جسمی شناخته
و محافظت در برابر آسیب‌های روحی و جسمی شناخته می‌شود. با این حال، لازم است ذکر شود که هیچ‌گونه شواهد علمی برای اثربخشی این خواص وجود ندارد و استفاده از عقیق نباید جایگزین درمان‌های پزشکی شود. افزایش ابتلا به بیماری‌های تنفسی مانند سیلیکوزیس و بیماری سل، در کارکنان معادن عقیق در چین و هند، گزارش شده است.
در علم بلورنگاری، ساختار بلوری یا ساختار کریستالی (Crystal structure) به توصیفی از آرایش منظم اتم‌ها، یون‌ها یا مولکول‌ها در بلور اشاره دارد. ساختارهای منظم از ماهیت ذاتی تمایل ذرات تشکیل دهنده برای تشکیل الگوهای متقارن ایجاد می‌شوند. این ساختارهای منظم در امتداد جهت‌های اصلی فضای سه بعدی (x,y,z) در ماده تکرار می‌شوند. هر گروه و گوناگونی جواهرات، ترکیب شیمیایی منحصر به فردی دارد که مواد اولیه و عناصر ضروری آن را توصیف می‌کند. همه جواهرات از اتم ساخته شده‌اند. اتم‌ها کوچک‌ترین جزء سازندهٔ این ساختار هستند.
اتم‌ها کوچک‌ترین جزء سازندهٔ این ساختار هستند. وقتی اتم‌ها در الگویی مکرر و سه بعدی قرار می‌گیرند، دارای ساختار کریستالی می‌شوند و به آن‌ها کریستالین (crystalline) می‌گویند. ویژگی. آمورف. زمانی که هیچ ساختار کریستالی وجود ندارد و اتم‌ها به صورت نامنظم قرار گرفته‌اند، به ماده مورد نظر آمرفز گفته می‌شود (از کلمهٔ Amorphes به معنی بدون شکل و فرم). آبسیدین (شیشه آتشفشانی) یک نمونه از مواد آمرفز است که می‌شود به عنوان جواهر هم از آن استفاده کرد. کریستالین. اکثر جواهرات طبیعی و ساختگی کریستالین هستند. مواد