payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نساء سادات موسویه نخود را لااله‌الاالله بخوانند. صباحاً و مساءً در کارند؛ ان‌شاءالله آش معتبری فراهم کرده به کل خلق می‌خورانیم. از باطن سادات موسویه دفع بلا خواهد شد. از جانب شما هم ملتمس دعا هستیم که دولتخواهی فرمودید. زیاده زحمتی نیست.» میراث. از بناهای مهم دورهٔ شاه سلطان حسین، مدرسه چهارباغ است که توسط مادر شاه بنا نهاده شد و از شاهکارهای عهد صفوی محسوب می‌شود. ساخت بنا از سال ۱۱۱۶ تا سال ۱۱۲۲ به طول انجامید و مجموعه‌ای از هنر کاشی‌کاری را در آن می‌توان دید. این مدرسه بدین جهت به مادر شاه معروف است که
دید. این مدرسه بدین جهت به مادر شاه معروف است که مادر وی موقوفات بسیاری از جمله کاروانسرای عباسی (که اکنون ساختمان ارگ عظیم نقش جهان به جای آن در مرکز اصفهان ساخته شده است) و بازارچه و … را وقف این مدرسه و طلاب آن کرده بود. در حمله افغان‌ها این اسناد به همراه کتابخانهٔ این مدرسه نابود گردید. مفتی افغان‌ها، یعنی ملا زعفران، و سایر علمای افغان مردم اصفهان را رافضی و مشرک خواندند و این شهر را مفتوح العَنوه قلمداد کردند. جماعت یاغی افغان تا آنجا که می‌توانستند و فرصت داشتند، املاک و اراضی وقفی را به تصرف خود
و فرصت داشتند، املاک و اراضی وقفی را به تصرف خود درآوردند و طومارها و وقف‌نامه‌ها را از بین بردند. بسیاری از آن املاک را نیز به اراضی موات تبدیل کرده، قنات‌ها را پر کردند و سایر بناها مانند دکانها، کاروانسراها و سایر مستغلات را خراب کردند. در حقیقت، آنچه در عصر صفوی، به‌ویژه از دوران شاه عباس یکم تا زمان حمله افغان‌ها، به عنوان موقوفات و تشکیلات اوقاف بر اساس نظم و تدبیر حاصل شده بود، یک‌باره با هجوم نیروهای افغان (۱۱۳۵ هـ ق) و محاصره شهر و به دنبال ویرانگری این نیروها نابود شد. به‌طوری‌که نوشته‌اند: در
این نیروها نابود شد. به‌طوری‌که نوشته‌اند: در این زمان رقبات دفتری صفویه که تشخیص قُری را از دولتی و موقوفه ملی به درستی ربط می‌داد و در عمارت چهل‌ستون ثبت و ضبط بوده است، به وسیله افغان‌ها به رودخانهٔ زاینده‌رود افکنده شد و بدین صورت، اسناد و آثار بسیاری که مربوط به اوقاف عصر صفوی بود از این طریق نابود شده است. سکه‌های دوران سلطان حسین. در میان سکه‌های به دست آمده از عصر صفوی، سکه‌های دوران شاه سلطان حسین بیشترین تعداد و تنوع را به خود اختصاص داده‌اند. بر روی همه سکه‌های مربوط به دوران شاه سلطان حسین،
بر روی همه سکه‌های مربوط به دوران شاه سلطان حسین، عبارات «لا اله الا الله محمد رسول‌الله علی ولی‌الله»، گاهی همراه با نام دوازده امام، نقش بسته و در پشت آن‌ها، از شش نوع شعر یا عبارت با ذکر نام محل ضرب استفاده شده است. در سال‌های پایانی حکومت شاه سلطان حسین سکه‌های نقرهٔ تقلبی رواج یافت. نمونه‌ای از سکه‌هایی که از این دوران به دست آمده، یکی سکهٔ عباسی از جنس نقره به وزن ۲٫۷ گرم است که در ۱۱۱۱ هجری قمری ضرب و بر روی سکه، شعر «گشت صاحب سکه از توفیق رب‌المشرقین / در جهان کلب امیرالمؤمنین سلطان حسین» نوشته شده
/ در جهان کلب امیرالمؤمنین سلطان حسین» نوشته شده که در پایین و حاشیهٔ آن، مکان ضرب، نقش بسته است و در پشت سکه نام امامان شیعه ذکر شده است. سکهٔ بعدی، که آن هم عباسی و از جنس نقره است، در ۱۱۳۰ هجری قمری ضرب شده است. بر روی این سکه نوشته «بنده شاه ولایت حسین» و در پایین آن، مکان ضرب نقش بسته است. سکه‌های پنج شاهی نیز از جنس نقره ضرب شده که مستطیلی شکل‌اند. این سکه در ۱۱۲۶ هجری قمری ضرب شد بر روی آن، نوشتهٔ «بندهٔ شاه ولایت حسین» و مکان ضرب، نقش بسته است و در پشت این سکه، فقط نوشتهٔ «لا اله الا الله محمد
در پشت این سکه، فقط نوشتهٔ «لا اله الا الله محمد رسول‌الله علی ولی‌الله» نقش بسته است. نوع دیگری از سکه‌های مربوط به این دوران سکه‌ای است از جنس برنز که در ۱۱۰۸ هجری قمری به وزن ۱٫۹ گرم و قطر ۲۳ میلی‌متر ضرب شده. بر روی این سکه، نقش یک پرنده همراه با خوشهٔ گندم و در پشت، آن نوشتهٔ «ضرب ایروان» به چشم می‌خورد. سکه‌های رایج در زمان صفویان از طلا و نقره و برنز بود، ولی در معاملات و داد و ستد بیشتر از سکه نقره و برنز استفاده می‌شد و سکه‌های زرین کمتر در دست مردم بود و معمولاً در جشن‌ها و تاج‌گذاری و اعیاد ضرب
بود و معمولاً در جشن‌ها و تاج‌گذاری و اعیاد ضرب می‌شد. واحد پول در دوران صفوی تومان بود. سکه طلا به نام اشرفی و سکه نقره بیستی، محمدی، شاهی و عباسی نامیده می‌شد و سکه‌های برنزی، غازی نام داشت که معمولاً به آن‌ها فلوس می‌گفتند. فلوس یا فلس کلمه‌ای عربی که معادل فارسی آن پشیز، پول سیاه یا همان غازی است. این کلمه از ابولوس ((obulus یونانی، و ابلوس (obolus) لاتین و ابل ((obole فرانسه گرفته شده است و معادل یک ششم درهم (دراخما = Dracma) است. بر روی سکه‌های فلوس معمولاً تصاویر مختلفی از حیوانات و پرندگان و اشکال
تصاویر مختلفی از حیوانات و پرندگان و اشکال برج‌های دوازده‌گانه و گاهی نیز عکس شخص یا شیئی را دارد و در بعضی موارد پشت سکه اسم و تاریخ ضرب را نیز می‌توان مشاهده نمود. هر سال سکه مسی جدیدی برای نوروز یا موقع تعویض حاکم جدید به ضرب می‌رسید و بدین ترتیب قیمت سکه‌های مسی در نزدیکی نوروز پایین می‌آمد و پادشاه و حاکم وقت از این راه استفاده می‌بردند. به‌طوری‌که گفته می‌شد سکه‌های جدید مسی را هر کیلویی دو عباسی خریداری کرده و آن را دوباره تبدیل به سکه‌های مسی جدد کرده و از این راه چهار برابر استفاده می‌بردند و در
و از این راه چهار برابر استفاده می‌بردند و در عین حال مملکت را از داشتن پول زیاد غیررسمی حفظ می‌کردند. اغلب بعد از عوض شدن و ضرب سکه مسی جدید قیمت سکه مسی قدیمی به نصف می‌رسید.
محمد بکتاش یا حاجی بکتاش ولی، عارف و صوفی ایرانی در قرن ۱۳ میلادی و بنیان‌گذار طریقت بکتاشیه می‌باشد که در سال ۱۲۰۹ میلادی در روستای فوشنجان نیشابور، چشم به جهان گشود. نام و نسب او را "محمدبن ابراهیم بن موسی خراسانی" ثبت کرده‌اند. وی در ترکیه به "حاجی بکتاش ولی" مشهور است. او در حوالی چهل سالگی به روم (آسیای صغیر) مهاجرت کرد و در سال ۱۲۷۰ میلادی، در ۶۲ سالگی، درگذشت. بکتاشی‌ها، تبار حاجی بکتاش را به شیخ احمد یسوی، عارف سدهٔ ششم هجری/دوازدهم میلادی، و از این طریق به امام موسی کاظم می‌رسانند. روایات مندرج در
طریق به امام موسی کاظم می‌رسانند. روایات مندرج در منابع کهن بکتاشی، از جمله مناقب حاجی بکتاش یا ولایتنامه دربارهٔ زندگی حاجی بکتاش مشابه افسانه‌هایی است که دربارهٔ سایر عرفای سدهٔ هفتم هجری رواج دارد و او را بیشتر به عنوان یک چهره اسطوره‌ای دارای کرامات خارق‌العاده جلوه‌گر می‌سازد. در مناقب العارفین افلاکی نیز از عارفی به نام حاجی بکتاش خراسانی یاد شده که معاصر مولوی متوفی ۶۷۲ ه‍.ق/۱۲۷۳ م. و جانشین و خلیفه بابا رسول‌الله بود. سند بعدی، شعری است از خطیب اوغلو، شاعر ترک، که در سال ۱۴۰۹ سروده شده و گویا
اوغلو، شاعر ترک، که در سال ۱۴۰۹ سروده شده و گویا ترجمه‌ای است از مقالات عربی حاجی بکتاش خراسانی؛ و حاوی برخی مباحث عرفانی است و ابراز علاقهٔ فراوان به خاندان پیامبر اسلام و دوازده امام شیعه نموده است. این منابع، و منابع دیگری که به سدهٔ شانزدهم میلادی تعلق دارند، ثابت می‌کند که واقعاً عارفی شیعی به نام حاجی بکتاش نیشابوری خراسانی وجود داشته و از نیمهٔ دوم سدهٔ سیزدهم میلادی به عنوان پیر طریقت بابایی در آسیای صغیر پیروانی داشته است. بنابر گزارش کتاب مناقب، حاجی بکتاش یا ولایت‌نامهٔ اهل نیشابور، از نسل موسی
بکتاش یا ولایت‌نامهٔ اهل نیشابور، از نسل موسی کاظم، و مرید لقمان خراسانی یکی از خلیفه‌های خواجه احمد یسوی بوده است. این کتاب به عنوان معرّف چگونگی پیدایی و گسترش طریقت بکتاشیه و نمونه‌ای از ادبیات حماسی ترک در خور توجه است، اما برخی اطلاعات آن دقیق و صحیح نمی‌باشد. ابتدا پدرش او را برای ارشاد نزد لقمان خراسانی برد. سپس حاجی بکتاش مدت‌ها در نجف و مکه گوشه‌نشینی اختیار کرد و احتمالاً به دستور لقمان یا بر اثر مکاشفه‌ای به آناطولی، (سلجوقیان روم)، رفت. در آماسیه به بابااسحاق پیوست و به احتمال بسیار در شورش
به بابااسحاق پیوست و به احتمال بسیار در شورش باباییان ضد سلجوقیان، که به کشتار باباییانان انجامید، شرکت داشت و برادرش، مَنتَش، نیز در سیواس در همین شورش کشته شد. حاجی بکتاش پس از این رویداد به قیرشهر (ترکی: kirşehir) و از آنجا به قَرَه اُویوک («حاجی بکتاشِ» کنونی)، قصبه‌ای میان قیصریه و قونیه رفت، و خاتون آنا را به دختر خواندگی خود برگزید و تا پایان عمر در آنجا ماند. اهمیت حاجی بکتاش. حاج بکتاش ولی که از «واصلان خراسان» و وابستگان به مکتب یسویه بود، افکار صوفیانه‌ای را که به مکتب ملامتیه و قلندریه شباهت
صوفیانه‌ای را که به مکتب ملامتیه و قلندریه شباهت دارد، با باورهای مذهبی باستانی ترکان و همچنین زمینه‌های فرهنگی آناتولی از قبیل آیین مسیحیت و اندیشه‌های صوفیانه غالیانه علوی‌گری درآمیخته و چنان مورد پذیرش قرار گرفت که بنیان پیدایی مکتب بکتاشیه در این منطقه شد. درویشان طریقت بکتاشیه، دودمان عثمان را در گسترش قلمرو امپراتوری عثمانی یاری دادند، چنان‌که نهاد نظامی ینی‌چری به شدت در دایره تأثیر از نفوذ معنوی بکتاشیه قرار داشت. در نگاهی کلی؛ حاج‌بکتاش ولی، صوفی ایرانی برآمده از نیشابور خراسان، بنیان‌گذار
صوفی ایرانی برآمده از نیشابور خراسان، بنیان‌گذار بکتاشی‌گری است که طریقتی تأثیرگذار در تاریخ ناحیه آناتولی به‌شمار می‌آید و همچنین با نگاه به تاریخ ایران، سیر تاریخی این طریقت با تاریخ ایران عهد صفویه ارتباط نزدیکی دارد. وفات. وفات بکتاش را برخی در ۷۳۸ نوشته‌اند، اما صحیح نیست، زیرا این تاریخ برای تطبیق با لفظِ «بکتاشیه»، از نظر حساب جُمّل، جعل شده است. در یادداشتی در پایان کتاب اسرار حروفنامه، وفات او ۶۶۹ ثبت شده است. در وقفنامه‌ای به تاریخ ۶۹۱ پس از نام حاجی بکتاش، واژهٔ «المرحوم» آمده و در وقفنامة دیگری
بکتاش، واژهٔ «المرحوم» آمده و در وقفنامة دیگری به تاریخ ۶۹۵، نیز که در خانقاه شیخ سلیمان ولی در قیرشهر موجود است، با قید «مرحوم» از او یاد شده است، بنابراین تاریخ ۶۶۹ درست به نظر می‌رسد. از جمله آثار بکتاش کتابی است به نام المقالات، به عربی که اصل آن در دست نیست. دو ترجمهٔ منظوم ترکی از این اثر وجود دارد: ترجمهٔ سعید اَمره، شاعر بکتاشی قرن هشتم (نسخه‌ای از این کتاب در ۸۲۷ استنساخ شده و در کتابخانهٔ مانیسا/مَغنیسا موجود است)، و ترجمهٔ خطیب اوغلی، شاعر قرن نهم؛ بنابراین ترجمه‌ها، کتاب دارای چهار باب شریعت،
بنابراین ترجمه‌ها، کتاب دارای چهار باب شریعت، طریقت، حقیقت و معرفت بوده است. در هر باب دربارهٔ مرگ، احوال دل، تصوف، زاهد، عارف و محب بحث، و مقام انسان ستایش شده است. از جمله مطالب این کتاب، شهادت مردم به پیامبری محمد از زمان آدم، و تشبیه اوقات پنجگانهٔ نماز به پیامبر اسلام و خلفای راشدین است.
علوی‌گرایی، علوی‌‌گرایی آناتولی یا قزلباش‌گرایی (; به , "Anadolu Aleviliği" یا "Kızılbaşlık"; به ; به ) یک مذهب اسلامی هترودوکس است، که پیروانش از تعالیم عرفان اسلامی، حاجی بکتاش والی که گمان می‌رود تعالیم دوازده امام را تدریس کرده، پیروی می‌کنند. برخلاف اسلام سنی و اصولیون شیعه دوازده امامی، علوی‌ها جزم‌های دینی الزام‌آوری ندارند و آموزه‌ها مانند دستورهای صوفیانه توسط دده‌ها منتقل می‌شوند. آنها شش اصل دین اسلام را تصدیق می‌کنند، اما ممکن است در تفسیر آنها اختلاف نظر داشته باشند. طرفداران علوی‌گرایی عمدتاً
نظر داشته باشند. طرفداران علوی‌گرایی عمدتاً در ترکیه یافت می‌شوند و برآوردها از جمعیت ترکیه که علوی هستند بین ۴ تا ۲۵ درصد است. برخی علوی‌ها را شاخه‌ای از شیعیان دوازده امامی دانسته‌اند. علوی‌ها از این جهت که ستایشگر حاجی بکتاش والی هستند، دیدگاه تنگاتنگی با بکتاشیه دارند. پیروان علوی‌گرایی بیشتر از قومیت‌های ترک‌های آناتولی، آذری‌های ترکیه، تاتارها، کردها و ترکمن‌ها هستند. در علوی‌گری قزلباش، هویت می‌تواند از مادر یا پدر به ارث برسد، زیرا این یک هویت قومی-مذهبی است. ریشه‌یابی نام. این نام از امام علی ابن
است. ریشه‌یابی نام. این نام از امام علی ابن ابی طالب، پسرعمو و داماد محمد، پیامبر مسلمانان گرفته شده‌است. و به معنی کسی است که پیرو علی است. گاهی نام قزلباش نیز به جای علوی به کار می‌رود. پیشینه. برخی علوی‌گری را شاخه‌ای از تشیع دانسته‌اند. از این لحاظ پیشینهٔ تشیع همان پیشینهٔ اسلام است و تشیع یعنی پیروی از محمد، قرآن و اهل بیت محمد. بسیاری از قبیله‌های آناتولی در زمان ایلخانان مغول شیعه شدند. و کسانی مانند یونس امره و حاجی بکتاش در این زمان سربرآوردند. پیرامون همین زمان قزلباش‌ها در اردبیل پایه‌ریزی
پیرامون همین زمان قزلباش‌ها در اردبیل پایه‌ریزی صفویه را آغاز نموده بودند. پس از پیمان آماسیه در سال ۸۸۴ خورشیدی میان دولت صفوی و عثمانی، قزلباش‌ها خود را در سمتی از مرز یافتند که به باورشان متعلق به آن نبودند و به سمت دیگر یعنی قلمرو صفویان تعلق داشتند. پراکندگی. آمار دقیقی از جمعیت علویان در ترکیه در دست نیست. اساسی‌ترین دلیل این موضوع می‌تواند آزارها و رنجش‌های تاریخی گروه‌های سنی تندرو که کمابیش نیز ضد علویان رخ می‌دهند، باشد. جمعیت این گروه ۲۵ میلیون برآورد می‌شود که ۳۰٪ کل جمعیت ترکیه است. بسیاری از
می‌شود که ۳۰٪ کل جمعیت ترکیه است. بسیاری از ترکان آناتولی و ترکمن‌ها و کردهای زازا را علویان تشکیل می‌دهند، بیشتر کردهای زازای ترکیه علوی می‌باشند. پیشینهٔ تمرکز علویان در استان تونج‌ایلی (با نام پیشین درسیم) می‌باشد. باورها. قلمداد مرز ویژه‌ای برای باورهای علویان کار آسانی نیست. بیشتر باورهای این گروه سینه به سینه از نیاکانشان به ایشان رسیده‌است. مهم‌ترین سرچشمهٔ باورهای این گروه بر پایهٔ گفته‌های عرفانی بویروک‌های (فرموده‌های) شیخ صفی الدین و سخنان شریعت جعفر صادق است. افرادی مانند پیر سلطان ابدال، شاه
جعفر صادق است. افرادی مانند پیر سلطان ابدال، شاه اسماعیل و حاجی بکتاش نیز نقش بسزایی بر باورهای علویان داشته‌اند. علویان ارادت ویژه‌ای به علی دارند و او را والاترین آفریده‌ها بعد از محمد برمی‌شمارند. بر همین پایه بسیاری از علویان واژه علی-محمد را برای نشان دادن این باور بکار می‌برند. عبارت «خشنودی خدا، محمد، و علی» کاربرد زیادی در نیایش‌های علوی دارد. ایشان باور به همان دوازده امام دیگر شیعیان داشته و از آنجا که همگی از نسل علی هستند، آنها را با نام علی دوم (حسن مجتبی) تا علی دوازدهم (مهدی) می‌شناسند. باور
(حسن مجتبی) تا علی دوازدهم (مهدی) می‌شناسند. باور علویان دربارهٔ خدا برگرفته از عرفان ابن عربی است. باور کسانی مانند منصور حلاج نیز جایگاه ویژه‌ای دارد. وحدت وجود و حق از پایه‌های باوری علوی‌گری است. انسان کامل (همان شیعه راستین در نزد دیگر شیعیان) از دیگر باورهای علوی‌گریست. خودآگاهی و الگوی‌برداری از انسان‌های بزرگی مانند علی یا حاجی بکتاش راه دستیابی به انسان کامل است. برازش‌ها. چهار دروازهٔ معنوی علوی‌گری به ترتیب ازین قرارند: شریعت طریقت معرفت حقیقت در نزد علویان دستیابی به دروازهٔ سوم و چهارم به ندرت
نزد علویان دستیابی به دروازهٔ سوم و چهارم به ندرت رخ می‌دهد. طریقت که دروازه یا پلهٔ دوم است پایهٔ بخش زیادی از دوران زندگی یک علوی است که در آن فرد خود را باید تسلیم رهبر روحانی (پیر، مرشد، دده) بنماید؛ بنابراین مبنای اصلی تفکرات علویان عرفان تشیع است هر جند تفکرات صوفی‌گرایانه بر آنان بی‌تأثیر نبوده‌است. در رسوم طائفگی پنج گناه بزرگ در نزد علویان: کشتن یک انسان زنا طلاق زن حق الناس دزدی جمع‌خانه. جمع‌خانه، نیایشگاه علویان است. رسمی به نام موم‌سوندو در جمع‌خانه رواج دارد که در آن نیایشگران ۱۲ شمع را به
رواج دارد که در آن نیایشگران ۱۲ شمع را به نیت ۱۲ امام با خیساندن خاموش می‌کنند. به‌طور تاریخی از آنجا که در این آیین زن و مرد با هم هستند، سنی‌ها آن را نمادی از رابطهٔ نامشروع دانسته و علویان را کافر می‌پنداشته‌اند. برادرباشی. برادرباشی رسمی است که در آن میان دو مرد علوی (و گهگاه میان زن‌هایشان) پیوند برادری بسته می‌شود. این پیمان بر پایهٔ پلهٔ نخست علوی‌گری (شریعت) است و تا پایان پلهٔ دوم پابرجا است. با ورود به پلهٔ سوم با برگزاری جشنی این پیمان برداشته می‌شود اما از آنجا که راهیابی به پلهٔ سوم به ندرت
می‌شود اما از آنجا که راهیابی به پلهٔ سوم به ندرت است، این پیوند تا آخر عمر ماندگار می‌ماند. برازش گروهی. مانند دیگر شیعیان توسل، استغاثه و تبرک جستن به بارگاه ائمه و بزرگان از دیگر کارهای علویان است. پخش بامیه میان مردم نیز رسمی کهن است. جشن‌ها. نوروز، غدیر و خضر روز سه روز بزرگ علویان است. همچنین سالگرد زادروز علی و ازدواج علی و فاطمه نیز جشن گرفته می‌شوند. زکات. پرداخت زکات علویان با دیگر مسلمانان تفاوت دارد. زکات را می‌توان برای تمامی کارهای نیک پرداخته شود. مکان‌ها. در برخی از علویان که التزام به دین
شود. مکان‌ها. در برخی از علویان که التزام به دین کمتر است اجباری به حج رفتن برایشان نیست. زیارت بارگاه بزرگان جایگاه ویژه‌ای برای علویان دارد. ساختار رهبری. بر خلاف ساختار بکتاشی‌ها و صوفیان که رهبری بر پایهٔ سلسله است، رهبری علویان موروثی است که برگرفته از ساختار رهبری صفویه است. نزدیک به ۱۰٪ علویان سید‌اند. رهبران علوی با نام‌های پیر مرشدها رهبر دده شناخته می‌شوند. بر خلاف باور به برابری زن مرد، رهبری ویژه مردان است. بزرگان. بزرگانی مانند شاه قلو، قراجا احمد (هر دو در استانبول)، ابدال موسی (در آنتالیا)،
(هر دو در استانبول)، ابدال موسی (در آنتالیا)، سید قاضی از بزرگان علوی بودند. زنان و خانواده. زنان علوی نسبت به دیگر مذهب‌های اسلامی احکام کمتری دارند. مردان حق ازدواج با بیش از یک زن را ندارند. رابطه با دیگر مسلمانان. دشمنی علویان با حنفی‌ها سلفی پیشینه‌ای دیرین دارد، چرا که آنها، علویان را کافر به سنت‌های اسلامی برشمرده و از طرف دیگر برخی صوفیان علوی نیز برین باورند که قرآن پس از محمد تحریف شده‌است. اما این اعتقاد تمام علویان نیست. اما در نواحی خاوری ترکیه با توجه به زیاد بودن کردها و شافعی مذهب بودن اهل
با توجه به زیاد بودن کردها و شافعی مذهب بودن اهل سنت این ناحیه که خود دوستدار اهل بیت هستند، علویان رابطهٔ خوبی با سنی‌های در این ناحیه دارند. فتوای آیت‌الله خمینی مبنی بر مسلمان شمردن علویان را می‌توان پایانی بر چند سده کشمکش دربارهٔ این گروه دانست. موسیقی. علویان در تمام زمان‌ها، چه زمانی که قدرت داشتند و چه زمانی که در کوه‌ها فراری بودند، با موسیقی رابطهٔ خوبی داشتند و اوزان‌های بسیاری در ترکیه علوی بوده و حتی بعضی از رهبرانشان نیز ساز نواخته و آواز می‌خواندند.
زکی اَرسوزی (ژوئن ۱۸۹۹ لاذقیه – ۲ ژوئیه ۱۹۶۸ دمشق) از تلاشگران سیاسی و نویسنده بود و یکی از بنیان‌گذاران حزب بعث شناخته می‌شود. او یکی از نظریه‌پردازان تأثیرگذار ناسیونالیسم عرب است. ارسوزی در سال ۱۹۳۸ باشگاهی به نام «باشگاه عرب‌گرایی» بنیاد گذاشت و یک کتابفروشی به نام "البعث العربی" (رستاخیز عرب) افتتاح نمود. این نخستین باری بود که واژهٔ "بَعث" (خیزش دوباره) در محافل ملی‌گرای عرب به کار برفت. پس از کودتای ۱۹۶۶ سوریه، «ميشل عفلق» را متهم كردند كه انديشه‌های شخصی ديگر را به نام خودش زده. عفلق در آن زمان متهم
ديگر را به نام خودش زده. عفلق در آن زمان متهم بود كه انديشه‌های حزب بعث را از «زكي ارسوزي» به سرقت برده است. از آن پس ارسوزي به دليل حمايت از كودتا به عنوان بنيانگذار و پدر معنوی حزب بعث شناخته شد. زندگی‌نامه. زکی از یک خانواده طبقه متوسط در لاتکیا به‌دنیا آمد، در دانشگاه سوربن پاریس تحصیلاتش را ادامه داد و در سال ۱۹۳۰، او به سوریه بازگشت و در سال ۱۹۳۳ عضو اتحادیه ملی اقدام شد.
هادی ساعی بنه‌ کهل (زادهٔ ۲۰ خرداد ۱۳۵۵ در شهر ری) تکواندوکار پیشین، رئیس فدراسیون تکواندو و بازیگر اهل ایران است. او با کسب دو مدال طلا و یک مدال برنز تکواندو در بازی‌های المپیک، پرافتخارترین ورزشکار ایرانی در تمام ادوار این بازی‌ها است. هادی ساعی در دورهٔ سوم و دورهٔ چهارم (از ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۶) عضو شورای شهر تهران بود و در دورهٔ چهارم توانست به عضویت هیئت رئیسهٔ این شورا درآید. ساعی در مجمع انتخاباتی فدراسیون تکواندو در تاریخ ۱۵ دی ۱۴۰۰ توانست با کسب ۲۹ رأی از مجموع ۵۶ رأی اعضای مجمع، به عنوان رئیس فدراسیون
مجموع ۵۶ رأی اعضای مجمع، به عنوان رئیس فدراسیون تکواندو انتخاب شود. زندگی. وی در ۲۰ خردادِ ۱۳۵۵ در شهر ری متولد شد پدر و مادر هادی ساعی اهل روستای بنه‌کهل از توابع شهرستان بستان‌آباد در استان آذربایجان شرقی هستند. خواهر کوچک او مهروز ساعی از تکواندوکاران پیشین تیم ملی ایران است. اهدای مدال به زلزله‌زدگان بم. هادی ساعی در دی ۱۳۸۲، پس از وقوع زمین‌لرزهٔ بم مدال‌های خود را برای کمک به زلزله‌زدگان اهدا کرد. شهرداری بم به پاس این کار انسان‌دوستانهٔ هادی ساعی، یک خیابان از میدان نخل تا تقاطع طالقانی را در شهر بم
خیابان از میدان نخل تا تقاطع طالقانی را در شهر بم به نام هادی ساعی نام‌گذاری نمود. ساعی پس از قهرمانی در المپیک ۲۰۰۸ پکن در مصاحبه با خبرنگاران گفت که مدال طلایی که در المپیک آتن گرفته بود، دزدیده شده‌است. او همچنین مدال‌اش را به مردم ایران و آذربایجان به‌خصوص زادگاه پدر و مادرش شهرستان بستان‌آباد تقدیم کرد. فعالیت ورزشی. ساعی، تمرین تکواندو را به گفتهٔ خود از شش سالگی آغاز کرد و در سال ۱۳۶۴ قهرمان کشور شد. او از ردهٔ سنی نوجوانان تا بزرگسالان به‌طور مستمر در تیم ملی تکواندو ایران حضور داشت. وی از سال ۱۳۷۲
تیم ملی تکواندو ایران حضور داشت. وی از سال ۱۳۷۲ به عضویت تیم ملی ایران درآمد. ساعی برندهٔ نشان برنز المپیک سیدنی و مدال طلای المپیک آتن در دستهٔ ۶۸ کیلوگرم و مدال طلای المپیک پکن است که این سه مدال، به ترتیب نخستین نشان و نخستین نشان طلای ایران در ورزشی غیر از کشتی و وزنه‌برداری در المپیک بودند. هادی ساعی در ۱۴ آبان ۱۳۸۷ خداحافظی خود را از دنیای قهرمانی اعلام کرد و در ۱۸ آبان ۱۳۸۷ پس از انجام یک مسابقهٔ نمادین با امید غلام‌زاده در خانهٔ تکواندو چهار گوشهٔ شیاب چانگ را بوسید و به‌طور رسمی از رقابت‌های
شیاب چانگ را بوسید و به‌طور رسمی از رقابت‌های تکواندو کنار رفت. عدم ورود به حرفهٔ مربی‌گری تکواندو و علاقه به سوارکاری و تنیس. ساعی بارها اعلام کرده‌است که به کار مربی‌گری تکواندو نخواهد پرداخت: «مربی‌گری تیم ملی تکواندو را مخصوصاً در ایران هیچ‌گاه قبول نمی‌کنم و به آن فکر هم نمی‌کنم. من راه خود را با مربیگری جدا کرده‌ام، زیرا تجربه نشان می‌دهد که بازیکنانی که به حیطهٔ مربی‌گری آمده‌اند به نوعی خراب شده‌اند، اتفاقاً من کارهای سخت را دوست دارم و اتفاقاً در کارهای سخت موفقم، اما مربی‌گری فرق دارد؛ زیرا مربی
سخت موفقم، اما مربی‌گری فرق دارد؛ زیرا مربی همیشه قربانی است. اگر ورزشکار قهرمان المپیک شود خودش به این عنوان رسیده، اما اگر نتیجه نگیرد، اولین نفر مربی را سرزنش می‌کنند.» او همچنین گفت: «سوارکاری را به صورت حرفه‌ای ادامه می‌دهم و قبلا عناوینی هم کسب کرده‌ام؛ حرفه ی مورد علاقه من سوارکاری است». ساعی پیش‌تر نیز از انجام ورزش تنیس و علاقه‌اش به این ورزش گفته بود. او در آبان ۱۳۹۹ اظهار داشت: «دوتا اسب دارم، یکی من و یکی پسرم. گاهی تنیس هم بازی می‌کنم. این‌ها ورزش‌هایی است که بعضی‌هایش را تفریحی و بعضی‌ها را
ورزش‌هایی است که بعضی‌هایش را تفریحی و بعضی‌ها را حرفه‌ای دنبال می‌کنم. الان من به‌طور جدی سوارکاری می‌کنم». پس از صدور حکم مدیر فنی تیم ملی تکواندو، انتقادهایی برای حضور وی که گرایش حرفه‌ای شدیدی به سمت ورزش سوارکاری و باشگاه‌داری در این رشته پیدا کرده و در کلیپی، عنوان داشته بود که سال‌ها تمرینی در ورزش تکواندو نداشته‌است، صورت گرفت. فعالیت سیاسی. ساعی در سال ۱۳۸۵ در سومین دورهٔ انتخابات شورای اسلامی شهر تهران به صورت مستقل شرکت و با حمایت ائتلاف اصلاح‌طلبان پیروز شد. ساعی در دورهٔ چهارم شورا در سال ۱۳۹۲
پیروز شد. ساعی در دورهٔ چهارم شورا در سال ۱۳۹۲ به صورت مستقل وارد شورای شهر تهران شد. او در مصاحبهٔ خود با خبرگزاری ایسنا در ۶ مرداد ۱۳۹۵ عملکرد خوب رسول خادم در دورهٔ دوم شورا را در موفقیت خودش در دورهٔ سوم مؤثر ارزیابی و کار شورای شهر را غیرسیاسی دانست؛ ساعی در این مصاحبه در مورد شورای شهر و مجلس چنین گفت: «از نظر من کار شورا سیاسی نیست. من اگر می‌خواستم کار سیاسی کنم نمایندهٔ مجلس می‌شدم. من در شورای شهر تهران خیلی بیشتر از برخی نمایندگان تهران برای مجلس رأی آوردم. همه به من می‌گویند که برای مجلس شرکت
رأی آوردم. همه به من می‌گویند که برای مجلس شرکت کنم، اما اصلاً کار سیاسی را انجام نمی‌دهم.» وی در ۱۸ شهریور ۱۳۸۷ در گفت وگو با ایسنا گفته بود: «دیگر برای المپیک ۲۰۱۲ لندن تلاش نمی‌کنم و می‌خواهم این بار برای رسیدن به کرسی‌های مجلس نهم تلاش کنم». وی در گفت‌وگویی با هفته‌نامهٔ شهروند امروز در شهریور ۱۳۸۷ که به تیتر اول این هفته‌نامه تبدیل شد، اظهار داشت: «دوست دارم در حوزهٔ ورزش مدیریت بکنم. نماینده مجلس یا رئیس سازمان تربیت بدنی بشوم؟ چرا که نه؟» او در این مصاحبه افزود: «شخص سید محمد خاتمی را دوست دارم و
مصاحبه افزود: «شخص سید محمد خاتمی را دوست دارم و پای او ایستاده‌ام». هادی ساعی در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۴۰۰ ایران، به همراه علی پروین، حسین رضازاده و تنی چند از ورزشکاران سرشناس دیگر از کاندیداتوری سید ابراهیم رئیسی حمایت کرد و در ویدئوی تبلیغاتی او گفت: «... با عملکردی که ایشان در قوهٔ قضائیه داشتند، ثابت کردند که از افراد کاربلد و متخصص استفاده می‌کنند …». فعالیت هنری. هادی ساعی در سال ۱۳۹۳ با بازی در مجموعهٔ تلویزیونی "آمین" به کارگردانی منوچهر هادی وارد عرصهٔ بازیگری نیز شد. او در فیلم سینمایی "پی ۲۲"
عرصهٔ بازیگری نیز شد. او در فیلم سینمایی "پی ۲۲" و تله‌فیلم "اسید" هم ایفای نقش کرده است. حواشی. سیاسی‌کار و کم‌سواد خواندن غلامرضا تختی. ساعی در گفت‌وگوی اختصاصی با ویژه‌نامهٔ نوروز سال ۱۳۸۸ روزنامهٔ وطن امروز در اسفند ۱۳۸۷، در واکنش به این پرسش که "چرا غلامرضا تختی که به شدت سیاسی هم بود، هرگز وارد سیاست نشد؟" صراحتاً پاسخ داد: «اتفاقاً سر سیاسی‌کاری‌هایش بود که با او چنان کردند!؛ قصد ندارم کسی را خراب کنم، اما از شما می‌پرسم، مگر تحصیلات تختی چه بوده‌است؟! امیر خادم و علیرضا دبیر دکتر هستند، خودم دارم
امیر خادم و علیرضا دبیر دکتر هستند، خودم دارم فوق لیسانس می‌خوانم، خیلی شرایط فرق کرده». این سخنان وی واکنش منفی هواداران غلامرضا تختی را درپی داشت. حمله به کانون تکواندوکاران ایران و تاپ‌تکواندو در صدا و سیما. هادی ساعی همراه با سید محمد پولادگر، غلامحسن ذوالقدری و بهزاد خداداد با حضور در یکی از نمایش‌های تلویزیونی ترتیب داده شده علیه کانون تکواندوکاران ایران و سَبک ایرانی تاپ‌تکواندو در شبکهٔ خبر صدا و سیما در ۱۷ مرداد ۱۳۸۲ با حمله به کانون تکواندوکاران و هنر رزمی تاپ‌تکواندو اظهار داشت: «اگر مدعی هستند،
هنر رزمی تاپ‌تکواندو اظهار داشت: «اگر مدعی هستند، می‌توانند بیایند در تکواندو تلاش کنند و هیچ‌کس هم نیست که جلوی این‌ها را بگیرد، و این‌ها را با آغوش باز فدراسیون می‌پذیرد … من تعجب می‌کنم که یک اطلاعیه‌ای هم داده بودند که انتخابی تیم ملی تاپ‌تکواندو. مگر می‌شود یک کشور دو تا تیم ملی داشته باشد در یک رشتهٔ ورزشی! این غیر از قوانین بین‌المللی هست» سخن او با توجه به ساختار جداگانه و تفاوت‌های عمیق فنی دو رشتهٔ تکواندو (کره‌ای) و تاپ‌تکواندو (ایرانی)، به استفادهٔ ساعی از تریبون تلویزیون دولتی ایران به‌منظور
ساعی از تریبون تلویزیون دولتی ایران به‌منظور سرکوب فعالیت‌های مدنی و تخصصی ورزش تعبیر گردید. وی در ادامه افزود: «فکر می‌کنم باید زودتر جلوی این قضیه گرفته شود تا این‌که هم فدراسیون و هم بچه‌های ملی‌پوش و هم قهرمانان و مربیان با فکری راحت‌تر و آسوده‌خاطری بیش‌تر کار کنند؛ چون ما مسابقات مهمی در پیش داریم؛ مسابقات جهانی ۲۰۰۳ و المپیک آتن ۲۰۰۴ را در پیش داریم که واقعاً برای ما خیلی مهم است، اگر قرار باشد فدراسیون تمرکزش را از دست بدهد برای این جور مسائل، ما مسلماً در المپیک شاید ضربه بخوریم در مسابقات جهانی
در المپیک شاید ضربه بخوریم در مسابقات جهانی شاید ضربه بخوریم.» ناظران، گفته‌های هادی ساعی را زمینه‌سازی فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران برای توجیه شکست و عدم نتیجه‌گیری احتمالی تیم ملی تکواندو در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ با مقصر جلوه دادن اتحادیهٔ صنفی کانون تکواندوکاران ایران دانستند؛ در شهریور ۱۳۸۳ تیم ملی تکواندو در المپیک آتن، یک طلا (توسط ساعی) و یک برنز کسب کرد. اظهارات وی هیچ واکنشی را از سوی انجمن صنفی کانون تکواندوکاران ایران درپی نداشت. تیم ملی تاپ‌تکواندو، پس از نخستین دورهٔ قهرمانی