payamvha/North_RAG huggingface dataset:
افرادی اهمیت کشف پنی‌سیلین را زیر سؤال برده‌اند. البته جایگاه واقعی و دقیق فلمینگ در این فهرست بستگی به این امر دارد که برای فلوری و چاین چه اعتباری قائل شویم اما کشف اصلی حاصل تحقیقات فلمینگ است. فلمینگ پس از ازدواج صاحب یک فرزند شد. در سال ۱۹۴۵ جایزه نوبل در پزشکی به‌طور مشترک به او و فلوری و چاین داده شد. فلمینگ در سال ۱۹۵۵ درگذشت. سال‌های آغازین. الکساندر فلمینگ در ۶ اوت ۱۸۸۱ در مزرعه لوکفیلد در نزدیکی دارول، در ایرشایر اسکاتلند متولد شد، سومین فرزند از چهار فرزند کشاورز هیو فلمینگ (۱۸۱۶–۱۸۸۸) و گریس
چهار فرزند کشاورز هیو فلمینگ (۱۸۱۶–۱۸۸۸) و گریس استرلینگ مورتون (۱۸۴۸–۱۹۲۸)، دختر کشاورز همسایه بود. هیو فلمینگ از ازدواج اول خود چهار فرزند زنده مانده داشت. او هنگام ازدواج دوم با گریس ۵۹ ساله بود و در سن هفت سالگی الکساندر درگذشت. فلمینگ به مدرسه لودون مور و مدرسه دارول رفت و پیش از انتقال به لندن، بورسیه دو ساله آکادمی کیلمارنوک را دریافت کرد و در آنجا در مؤسسه پلی تکنیک سلطنتی شرکت کرد. الکساندر فلمینگ بیست ساله پس از چهار سال کار در یک دفتر حمل و نقل، مقداری پول از عموی خود، جان فلمینگ به ارث برد.
مقداری پول از عموی خود، جان فلمینگ به ارث برد. برادر بزرگتر او، تام، قبلاً پزشک بود و به او پیشنهاد کرد که باید همان کار را دنبال کند، و بنابراین در سال ۱۹۰۳، الکساندر کوچکتر در مدرسه پزشکی بیمارستان سنت مری در پدینگتون ثبت نام کرد. وی در سال ۱۹۰۶ با مدرک لیسانس پزشکی از مدرسه با با رتبه ممتاز فارغ‌التحصیل شد. فلمینگ، که از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۴ در هنگ داوطلب اسکاتلندی لندن بود، که عضوی از باشگاه تفنگداران در دانشکده پزشکی بوده‌است. کاپیتان باشگاه، که مایل به حفظ فلمینگ در تیم بود، به او پیشنهاد کرد که به بخش
فلمینگ در تیم بود، به او پیشنهاد کرد که به بخش تحقیقات در سنت ماری بپیوندد، جایی که او به عنوان دستیار متخصص باکتری سر آلمروت رایت، پیشگام در واکسن درمانی و ایمونولوژی شد. در سال ۱۹۰۸، وی مدرک لیسانس را با مدال طلا در باکتری‌شناسی به دست آورد و تا سال ۱۹۱۴ در سنت ماری مدرس شد. ستوان در سال ۱۹۱۴ به عنوان فرمانده و در سال ۱۹۱۷ به درجه کاپیتانی ارتقا یافت، فلمینگ در طول جنگ جهانی اول در سپاه پزشکی ارتش سلطنتی خدمت می‌کرد، و در اعزام‌ها شرکت کرد. او و بسیاری از همکارانش در بیمارستان‌های نبرد در جبهه غربی
از همکارانش در بیمارستان‌های نبرد در جبهه غربی فرانسه کار می‌کردند. در سال ۱۹۱۸ به بیمارستان سنت ماری بازگشت و در آنجا در سال ۱۹۲۸ به عنوان استاد باکتری‌شناسی دانشگاه لندن انتخاب شد. در سال ۱۹۵۱ به مدت سه سال به عنوان رئیس دانشگاه ادینبورگ انتخاب شد. تحقیقات. در طول جنگ جهانی اول، فلمینگ شاهد کشته شدن بسیاری از سربازان بر اثر سپتیسمی ناشی از زخم‌های آلوده بود. ضد عفونی کننده‌ها، که در آن زمان برای درمان زخم‌های آلوده استفاده می‌شد، اغلب آسیب‌ها را بدتر می‌کند. فلمینگ در مقاله ای که برای مجله پزشکی The
می‌کند. فلمینگ در مقاله ای که برای مجله پزشکی The Lancet در طول جنگ جهانی اول ارسال کرد، یک آزمایش مبتکرانه را توصیف کرد، که در نتیجه مهارت خود در دمیدن شیشه، قادر به انجام آن بود، و در آن توضیح داد که چرا داروهای ضد عفونی کننده بیش از عفونت سربازان را می‌کشند. ضد عفونی کننده‌ها به خوبی روی سطح کار می‌کردند، اما زخم‌های عمیق تمایل به پناه دادن باکتری‌های بی هوازی از ماده ضدعفونی کننده داشتند، و به نظر می‌رسد ضد عفونی کننده‌ها مواد مفید تولید شده را که از بیماران محافظت می‌کند، حداقل از بین می‌برد و همچنین
محافظت می‌کند، حداقل از بین می‌برد و همچنین باکتری‌ها را از بین می‌برد، و هیچ کاری برای از بین بردن باکتریهایی که از دسترس خارج شده‌اند انجام نداد. سر آلمروت رایت از یافته‌های فلمینگ به شدت حمایت کرد، اما با وجود این، بیشتر پزشکان ارتش در طول جنگ به استفاده از داروهای ضد عفونی کننده حتی در مواردی که این وضعیت بیماران را بدتر می‌کرد، ادامه دادند. در بیمارستان سنت مری، فلمینگ تحقیقات خود را در مورد مواد ضد باکتری ادامه داد. وی با آزمایش ترشحات بینی از یک بیمار مبتلا به سرماخوردگی شدید، در سال ۱۹۲۲ دریافت که
مبتلا به سرماخوردگی شدید، در سال ۱۹۲۲ دریافت که مخاط بینی اثر مهاری بر رشد باکتری دارد. این نخستین کشف ثبت شده لیزوزیم بود، آنزیمی که در بسیاری از ترشحات از جمله اشک، بزاق، پوست، مو و ناخن و همچنین مخاط وجود دارد. اگرچه وی توانست مقدار بیشتری لیزوزیم از سفیده تخم مرغ به‌دست آورد، آنزیم فقط در برابر تعداد کمی از باکتریهای بی‌ضرر مؤثر بود و بنابراین پتانسیل درمانی کمی داشت. کشف اتفاقی. تا سال ۱۹۲۷، فلمینگ در حال بررسی خصوصیات استافیلوکوک بود. او قبلاً از کارهای قبلی خود کاملاً شناخته شده بود و به عنوان یک
قبلی خود کاملاً شناخته شده بود و به عنوان یک محقق درخشان شهرت پیدا کرده بود. در سال ۱۹۲۸، وی پس از کار جوزف وارویک بیگر، کشف کرد که استافیلوکوکوس اورئوس تحت شرایط طبیعی رشد می‌کند، که کشف کرد این باکتری می‌تواند به انواع مختلف (سویه‌ها) رشد کند. در ۳ سپتامبر ۱۹۲۸، فلمینگ به آزمایشگاه خود بازگشت و تعطیلات را با خانواده اش در سافولک گذراند. وی قبل از عزیمت برای تعطیلات، استافیلوکوک‌ها را در بشقابهای کشت تلقیح کرد و آنها را روی نیمکت گوشه ای از آزمایشگاه خود رها کرد. در بازگشت، فلمینگ متوجه شد که یک ظرف کشت
رها کرد. در بازگشت، فلمینگ متوجه شد که یک ظرف کشت به یک قارچ آلوده شده‌است و کلنی‌های استافیلوکوک که بلافاصله قارچ را احاطه کرده‌اند از بین رفته‌اند، در حالی که کلنی‌های استافیلوکوک دورتر نیز طبیعی بودند، که معروف است «این خنده دار است». فلمینگ ظرف کشت آلوده را به دستیار سابق خود مرلین پرایس نشان داد، که به او یادآوری کرد، «لیزوزیم را اینگونه کشف کردی.» او گمان کرد که این ماده P. chrysogenum است، اما یکی از همکارانش چارلز جی لا توش آن را به عنوان P. rubrum تشخیص داد. (بعداً به عنوان P. notatum اصلاح شد و
تشخیص داد. (بعداً به عنوان P. notatum اصلاح شد و سپس رسماً به عنوان P. chrysogenum پذیرفته شد؛ اما سرانجام در سال ۲۰۱۱ به عنوان P. rubens حل شد) آزمایشگاهی که فلمینگ در آن پنی سیلین را کشف و آزمایش کرده‌است، موزه آزمایشگاه الکساندر فلمینگ در بیمارستان سنت مری، پدینگتون. افسانه‌ها و شایعات. داستان مشهور از پرداخت پدر وینستون چرچیل برای تحصیلات فلمینگ پس از اینکه پدر فلمینگ وینستون جوان را از مرگ نجات داد، نادرست است. طبق بیوگرافیِ پنی سیلین من: الکساندر فلمینگ و انقلاب آنتی‌بیوتیکی توسط کوین براون، الکساندر
و انقلاب آنتی‌بیوتیکی توسط کوین براون، الکساندر فلمینگ، در نامه ای به دوست و همکارش آندره گراتیا، این را به عنوان «یک افسانه شگفت‌انگیز» توصیف کرد. وی همچنین در جریان جنگ جهانی دوم خود وینستون چرچیل را نجات نداد. وقتی چرچیل در کارتاژ در تونس در سال ۱۹۴۳ بیمار شد، چرچیل توسط لرد موران با استفاده از سولفونامید نجات یافت، زیرا دیلی تلگراف و مورینگ پست در ۲۱ دسامبر ۱۹۴۳ نوشتند که توسط پنی سیلین نجات یافته‌است. وی با داروی جدید سولفونامید Sulphapyridine، که در آن زمان تحت کد تحقیق M&amp;B 693 شناخته می‌شد، نجات
زمان تحت کد تحقیق M&amp;B 693 شناخته می‌شد، نجات یافت و توسط May &amp; Baker Ltd , Dagenham , Essex - یکی از شرکت‌های تابعه گروه فرانسوی Rhône-Poulenc کشف و تولید شد. در پخش رادیویی بعدی، چرچیل از داروی جدید با عنوان «تحسین‌برانگیز» یاد کرد. بسیار محتمل است که اطلاعات صحیح در مورد سولفونامید به روزنامه‌ها نرسیده باشد، زیرا از آنجا که ماده ضد باکتری اصلی سولفونامید، Prontosil، توسط آزمایشگاه بایر آلمان کشف شده بود، و چون انگلیس در آن زمان در جنگ با آلمان بود، فکر می‌کردم با پیوند دادن درمان چرچیل با کشف
بود، فکر می‌کردم با پیوند دادن درمان چرچیل با کشف انگلیسی، پنی سیلین، می‌خواستند روحیه انگلیس را بالا ببرند.
سه‌گنبد نام برجی است در جنوب شرقی شهر ارومیه مرکز استان آذربایجان غربی ایران. این بنا آرامگاه بوده و در سال ۵۸۰ قمری ساخته شده. این بنای تاریخی در جنوب شرقی ارومیه، خیابان جانبازان (استاد برزگر) قرار دارد. از سوی دیگر در مدخل بنا سه کتیبه به خط کوفی است که آن را از سنگ تراشیده‌اند و در پایان کتیبه، محرم سال ۵۸۰ هجری خوانده می‌شود. از این رو شاید بتوان مقبره یا برج آجری سه گنبد را متعلق به قرن ششم هجری دانست. بنای تاریخی سه گنبد عبارت است از سکوی بلندی که به شکل استوانه و مدور ساخته شده‌است. ایوان ورودی آجر
شکل استوانه و مدور ساخته شده‌است. ایوان ورودی آجر کاری شده در شمالشرقی بنا واقع شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۴۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. واژه‌شناسی. برخی در وجه تسمیه این بنا قدیمی می‌گویند: این بنا بخاطر وجود سه گنبد در سه طبقه آن بدین نام مشهور است و گروهی از مورخان نیز عقیده دارند که وجود دو بنای دیگر که در مجاورت روستائی بنام چهریق از دهستان‌های شهرستان سلماس وجود داشته‌است علت نامگذاری این مجموعه به سه گنبد می‌باشد. ساختمان بنا. ساختمان فعلی دو طبقه‌است و در چهار
ساختمان بنا. ساختمان فعلی دو طبقه‌است و در چهار سمت آن دریچه‌هایی وجود دارد. طبقهٔ اول به نام سردابه که دارای پوششی قوس‌دار است و بدین وسیله از طبقهٔ دوم مجزا می‌شود. در کوچک طبقهٔ اول ۱/۷۰ متر ارتفاع دارد. طبقهٔ دوم که اتاق مقبره خوانده می‌شود دارای دری به ارتفاع ۲/۵۰ متر است. به عبارت دیگر، بنای استوانه‌ای شکل مدور دارای دخمه‌ایست که قسمت فوقانی آن را به وسیلهٔ آجر تبدیل به بنایی شامل اتاق مقبره کرده‌اند و مدخل آن در یک قالب معماری پر نقش و نگار محاط شده و در بدنهٔ استوانه‌ای برج تعبیه شده‌است؛ درگاه
و در بدنهٔ استوانه‌ای برج تعبیه شده‌است؛ درگاه ورودی آن در میان طاق‌های سطحی واقع شده و از لحاظ معماری زینت خاصی به آن بخشیده‌است. مصالح قسمت تحتانی از سنگ و قسمت فوقانی آن از آجر است. سه گنبد یادگاری از دوره سلجوقیان است که همه ساله به‌عنوان یکی از جاهای دیدنی استان آذربایجان مورد بازدید گردشگران زیادی قرار می‌گیرد. این اثر در تاریخ ۱۵ آذر ۱۳۱۴ هجری شمسی با شماره ثبت ۲۴۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی به ثبت رسید. سه گنبد در زمینی ساخته شده كه اطرافش را قبور زیادی اشغال کرده و احتمالا زمین مزبور صحن آن بوده است
اشغال کرده و احتمالا زمین مزبور صحن آن بوده است كه عده‌ای را پس از مرگ به‌لحاظ قدسیت محل در آنجا دفن كرده‌اند. در این صورت، قبوری كه در صحن مزبور وجود دارند، مربوط به طبقه ممتاز روحانی‌ها، سرداران و تجار و اشراف است.
استان اسمولِنسک (به روسی: Смоленская область، تلفظ: سْمالِنسْکایا اُبلاست) یکی از واحدهای فدرالی روسیه است. مرکز این استان، شهر اسمولنسک است. شهرهای قدیمی آن عبارت‌اند از ویازما و دوروگوبوژ. مساحت آن ۴۹٬۷۸۶ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱٬۰۱۹٬۰۰۰ نفر است (برآورد سال ۲۰۰۵). ۹۳٬۴ درصد از مردم این استان روس‌تبار هستند. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۸ آوریل ۲۰۰۷.
اسمولنسک شهری است در کنار رودخانهٔ دنیپر در روسیه. این شهر مرکز استان اسمولنسک است. جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۲ برابر با ۳۵۱٬۱۰۰ نفر برآورد شده. فاصلهٔ آن از مسکو ۳۶۰ کیلومتر است. اسمولنسک شهری دارای برج و بارو است و در تاریخ بارها ویران شده‌است. این شهر در مسیر حملهٔ ناپلئون و هیتلر نیز قرار داشت. امروزه شهر اسمولنسک به‌خاطر صنایع الکترونیک، نساجی و فراوری غذا معروف است. اسمولنسک یکی از قدیمی‌ترین شهرهای روسی است. نام این شهر در متون، نخستین بار در سال ۸۶۳ میلادی، یعنی دو سال پس از بنیادگذاری روسیه باستان
میلادی، یعنی دو سال پس از بنیادگذاری روسیه باستان ذکر شده‌است. اسمولنسک قدیمی احتمالاً کمی جنوبی‌تر و در محل کاوشگاه باستان‌شناسی گنزدوو واقع شده‌بود. تاریخچه. در سال ۸۸۲ یعنی زمانی که اولگ نووگورودی، امیر منطقه‌ای از مناطق روس‌نشین در راه کی‌یف، اسمولنسک را فتح کرد این شهر پایتخت قبیله اسلاوی کریویچ بود. نخستین نویسنده خارجی که نام شهر را ذکر کرده امپراتور کنستانتین پورفروگنیتوس بود. او در کتاب De Administrando Imperio، که در حدود سال ۹۵۰ میلادی نوشته شده، از اسمولنسک به عنوان یک ایستگاه مهم در جاده‌ای که
از اسمولنسک به عنوان یک ایستگاه مهم در جاده‌ای که از منطقه وارانگی‌ها به منطقه یونانیان می‌رفت یاد کرده‌است. شاهزاده‌نشین اسمولنسک در سال ۱۰۵۴ تأسیس شد. با توجه به موقعیت مرکزی خود در میان زمین‌های روسی، این شهر به سرعت گسترش یافت تا این‌که در پایان سده دوازده این شاهزاده‌نشین یکی از قوی‌ترین‌ها در شرق اروپا بود، به طوری که دودمان اسمولنسک غالباً تاج و تخت کی‌یف را تحت کنترل خود داشتند. در آن زمان کلیساهای متعددی در سطح شهر ساخته شد، از جمله کلیسای سینت پیتر و پل (۱۱۴۶، بازسازی شده به ظاهر مفروض اولیه پس
و پل (۱۱۴۶، بازسازی شده به ظاهر مفروض اولیه پس از جنگ جهانی دوم) و کلیساس سنت جان تعمیددهنده (۱۱۸۰، این کلسیا نیز تا حدودی بازسازی شده). قابل توجه‌ترین کلیسای شهر سویرسکایا نام دارد (ساختهٔ ۱۱۹۷). معاصران آن، این کلیسا را به عنوان زیباترین بنای شرق کی‌یف تحسین می‌کردند.
دِنیـِپـِر رودخانه‌ای است که از روسیه آغاز شده و پس از گذشتن از بلاروس و اوکراین به دریای سیاه می‌ریزد. درازترین رود اوکراین و چهارمین آن در اروپاست. ریشه نام. "دانو اَپَرَ" در زبان ایرانی سرمی برابر با رودخانه دور دست است که از سکایی "دانو اَپر" (رودخانه ژرف) برگرفته شده. در برابر آن دنیستر رودخانه دیگری است که "رودخانه نزدیکتر" یا آمیزه ای از سکایی "دانو" و تراسی "ایستر" _نامی که تراسی ها بر آن نهاده بودند_ است. شاخه های فرعی دنیپر. دنپیر دارای شاخه‌های فرعی زیادی (تا ۳۲۰۰۰) با ۸۹ رودخانه است که مهمترین
زیادی (تا ۳۲۰۰۰) با ۸۹ رودخانه است که مهمترین آن‌ها عبارتند از: Drut (R) Berezina (R) Sozh (L) Prypiat (R) Teteriv (R) Irpin (R) Desna (L) Stuhna (R) Trubizh (L) Ros (R) Tiasmyn (R) Supiy (L) Sula (L) Psyol (L) Vorskla (L) Samara (L) Konka (L) Bilozerka (L) Bazavluk (R) Inhulets (R) کانال. کانال‌های فروانی در این رود وجود دارد مانند : - Channel Dnieper - Donbass; - Channel Dnepr - Krivoi Rog; - Kakhovsky channel (south-east of the Kherson region); - North Crimean Canal - - Ingulets irrigation system
زبان‌های بالتیک نام گروه زبانی زیرشاخه از زبان‌های هندواروپایی است. گویشوران این خانواده زبانی در اصل در خاور و جنوب شرقی دریای بالتیک و شمال اروپا می‌زیند. بیشتر این خانواده را به دو شاخه بخش می‌کنند: بخش خاوری که دربرگیرنده زبان‌هایی مرده است و بخش باختری که دربرگیرنده زبان‌هایی زنده و مرده است. زبان‌های زنده گروه خاوری دربرگیرنده لیتوانیایی (لیتوانیایی استاندارد و ساموژیتی) و لاتویایی (لاتویایی ادبی و لاتگالیایی) است. با اینکه لاتویایی و لیتوانیایی و حتی پروسی باستان واژگان همپیوند و همریشه بسیاری با هم
پروسی باستان واژگان همپیوند و همریشه بسیاری با هم دارند ولی دو زبان برای گویشوران زبان دیگر فهم‌پذیر نیستند. زبان پروسی باستان کهن‌ترین زبان از خانواده بالتیک شناخته شده است. پخش جغرافیایی. کانون گویشوران زبان‌های بالتیک در مرزهای کشورهای لیتوانی و لاتویاست. همچنین از راه کوچ گروه‌های بالتیک‌زبان در آمریکا، شوروی پیشین، کانادا و استرالیا نیز می‌زیند. از دید تاریخی این زبان در گستره پهناورتری بر زبان‌ها روان بوده است، از باختر تا دهانه رود ویستولا در لهستان کنونی، از دورترین نقطه خاوری تا رود دنیپر در روسیه
از دورترین نقطه خاوری تا رود دنیپر در روسیه سفید کنونی و شاید حتی تا مسکو، و همچنین انگاشته می‌شود تا جنوبی‌ترین نقطه در کیف. گواه این پراکندگی آب‌نام‌ها در منطقه‌های یادشده است که ویژگی‌ای بالتیکی است. این آب‌نام‌ها گواه نفوذ فرهنگ بالتیکی است، اگرچه زمان این نفوذ روشن نیست. گسترش تاریخی زبان‌های اسلاوی در جنوب و خاور و زبان‌های ژرمنی در باختر، گستردگی جغرافیایی زبان‌های بالتیک را از آنچه پیشتر بود، کاست. برپایه یک نگره انگاشته می‌شود که قبیله‌های هندواروپایی‌زبان در سده ۱۳ (پیش از میلاد) در جنوب
هندواروپایی‌زبان در سده ۱۳ (پیش از میلاد) در جنوب کرانه‌های دریای بالتیک جاگیر شدند و گویشی که بدان سخن می‌گفتند به زبان بالتیک دگرش یافته است. در آینده اینان در درازای نوار کرانه‌ای دریا کوچ می‌کنند و با مردمان ماهیگیر و کشاورز نیافینی‌زبان بومی برخورد می‌کنند. می‌نماید که این مردمان فینی در میان هندواروپاییان حل‌شده‌اند و از آمیزش آنها بالتیک‌ها پدید آمده‌اند. شاخه‌شاخه‌شدن گویش‌های آنان شدنی است که در هزاره یکم (میلادی) روی داده باشد. نخستین باری که در تاریخ از یک قبیله بالتیکی یاد شده است به سال ۹۸
تاریخ از یک قبیله بالتیکی یاد شده است به سال ۹۸ (پیش از میلاد) برمی‌گردد. نخستین یادی که از یک زبان بالتیک شده است به ۱۳۵۰ (میلادی) برمی‌گردد و آن در پیوند با نگارش فرهنگ واژگان پروسی اِلبینگ-فرهنگ آلمانی به پروسی- است. نخستین گواه تاریخی از زبان لیتوانیایی به نوشتن کتاب دینی برگردان‌شده به لیتوانیایی در ۱۵۴۵ بازمی‌گردد. نخستین کتاب چاپی هم به این زبان از مارتیناس ماژویداس در ۱۵۴۷ رخ داده که یک کتاب آیینی دیگر بوده است. نخستین کتاب به لاتویایی هم در سال ۱۵۳۰ نوشته شده که باز کتابی دینی بوده است. به همین
نوشته شده که باز کتابی دینی بوده است. به همین زبان نخستین کتاب چاپی در ۱۵۸۵ پدید آمد و آن هم دینی. یکی از دلیل‌های شناسایی دیرتر بالتیک‌ها به پذیرش دیرهنگام کیش ترسایی از سوی ایشان در سنجش با دیگر ملت‌های اروپا بازمی‌گردد. این دیرپذیری ایشان را از شناخت و توانایی نگارش دور داشت و همچنین زبانشان را از اثرپذیری از بیرون پاسداری کرد. با پاگیری یک دولت آلمانی در پروس در سده ۱۳ (میلادی) مردمان بالتیک پروسی آغاز به جابه‌جایی از سرزمینشان کردند و بازماندگان در آلمانی‌ها حل شدند تا آنجا که در سده ۱۷ زبان پروسی
آلمانی‌ها حل شدند تا آنجا که در سده ۱۷ زبان پروسی دیگر مرده بود. در دوره کشور لهستانی-لیتوانیایی(۱۵۶۹-۱۷۹۵) زبان و نوشتار دیوانی به لهستانی، روتنیایی و لاتین انجام می‌شد و لیتوانیایی به یک زبان گفتاری عامیانه بدل شد. پس از تکه‌پاره‌شدن لهستان بسیاری از سرزمین‌های بالتیک به دست امپراتوری روسیه افتاد. از این پس گاه برخی زبان‌ها و نگارش بدان‌ها از سوی روسها نهی می‌شد. پیوند با دیگر زبان‌های هندواروپایی. زبان‌های بالتیک از آنجا که دارای ویژگی‌هایی نخستین از زبان نیاهندواروپایی هستند، سخت مورد توجه
از زبان نیاهندواروپایی هستند، سخت مورد توجه زبان‌شناسانند. زبان‌شناسان دربارهٔ پیوند زبان‌های بالتیک با دیگر زبان‌های هندواروپایی هم‌رای نیستند. برخی پیوندها میان زبان‌ها با شیوه سنجشی بازسازی گاه‌شمارانه دگردیسی‌های آوایی و دستوری زبان‌ها نسبت به هم شناسایی می‌شوند. خویشاوندی زبانی با شناخت بدعت‌های نگاهداشته دو زبان یا خانواده زبانی تعیین می‌شود. از بسیاری از زبانهای مرده بالتیک نوشته‌ای یا به جا نمانده یا اگر مانده بسیار ناچیز است. بسیاری از این زبان‌های مرده با ثبت تاریخ‌نویسان کهن یا از روی نام‌ها و
مرده با ثبت تاریخ‌نویسان کهن یا از روی نام‌ها و جاینام‌ها شناخته شده‌اند. پیشینه گم و ناپیدای این زبان‌ها-که نوشته‌هایشان نیز به دوره‌های نزدیک بازمی‌گردد- سبب‌ساز طرح نگره‌هایی چند دربارهٔ خویشاوندی آنها با دیگر زبان‌های هندواروپایی شده است. بیشتر زبان‌شناسان بر این باورند که زبان‌های بالتیک یک‌راست از زبان نیاهندواروپایی جدا شده‌اند. بیشتر دانشمندان نزدیکی بسیار میان زبان‌های بالتیک با زبان‌های اسلاوی را نشان داده‌اند. حال اینکه این نزدیکی نشان از تبار یکه‌ای برای این دو خانواده دارد یا تنها به دلیل
یکه‌ای برای این دو خانواده دارد یا تنها به دلیل نزدیکی جغرافیایی این دو خانواده زبانی بوده است، جای اختلاف دارد. همچنین پیوند نزدیک میان زبان‌های بالتیک و زبان‌هایی که از دید جغرافیایی از این خانواده دورند-همچون آلبانیایی، داسی و تراسی انگاشته می‌شود. به تازگی پیشنهاد شده است که خانواده زبانی بالتیک یک خانواده ناجور است و دو شاخه خاوری و باختری این زبان خود دو خانواده جداگانه بوده‌اند که با گذشت زمان به هم پیوسته‌اند.
کوه بیستون یکی از قلل کوهستان پرآو کوهی در شهرستان هرسین در سی کیلومتری شهر کرمانشاه واقع شده و سنگ‌نبشتهٔ بیستون بر روی آن قرار دارد. این سنگ‌نبشته که به فرمان داریوش بزرگ بر روی کوه به سه خط میخی اکدی، عیلامی و پارسی باستان نوشته شده مهم‌ترین اثر تاریخی به جا مانده در کوه بیستون است ، کوه بیستون بزرگترین قله آهکی در جهان است. تا کنون ۲۸ اثر از آثار تاریخی کوه بیستون در فهرست آثار ملی و ۱۳ اثر همراه سنگ‌نبشته بیستون در ۸ ژوئیه ۲۰۰۵ به ثبت جهانی رسیده‌اند. وجه تسمیه. کوه بیستون در افسانه‌ها. در منظومهٔ خسرو
تسمیه. کوه بیستون در افسانه‌ها. در منظومهٔ خسرو و شیرین اثر نظامی از مردی به نام فرهاد سخن به میان می‌آید که به شدت عاشق شیرین می‌شود. بر اساس این افسانهٔ منظوم، خسروپرویز (بیست و چهارمین پادشاه ساسانی و از نامدارترین شهریاران دودمان ساسانیان) که خود نیز شیفتهٔ شیرین بود به فرهاد دستور می‌دهد به کَندن کوه بیستون بپردازد و در صورت موفقیت کامل، می‌تواند با شیرین ازدواج کند. خسروپرویز بر این گمان بود که فرهاد هرگز نمی‌تواند کوه بیستون را به‌طور کامل از جای برکَنَد. پس از سال‌ها کوه‌کَنی و پیشرفت میزان زیادی
پس از سال‌ها کوه‌کَنی و پیشرفت میزان زیادی از کار، خسرو از نگرانی موفقیت فرهاد به پیشنهاد پیران و خرمندان دربار پیکی را به بیستون می‌فرستد تا به فرهاد بگوید که شیرین مرده‌است. هنگامی که پیک خسرو خبر دروغین مرگ شیرین را به فرهاد می‌رساند، او تیشه را بر زمین می‌زند و خود نیز بر خاک افتاده و جان می‌سپارد. معنای نام بیستون. واسیلی بارتولد معتقد بود که نام بیستون از واژه بغستان به معنی جایگاه خدایان می‌آید و احتمالاً نام باستانی آن باگاستانا (بغستان) بوده‌است. کوه بیستون در گذر تاریخ. پیش از تاریخ. کوه بیستون
کوه بیستون در گذر تاریخ. پیش از تاریخ. کوه بیستون در دوران پارینه سنگی سکونتگاه انسانهای شکارگر-گردآور بوده که از غارهای دامنه جنوبی آن برای استقرار فصلی استفاده می‌کردند. تاکنون آثار این شکارگران اولیه در چند غار در بیستون کاوش شده‌است. اولین غار با آثار پارینه سنگی که در ایران کاوش شد غار شکارچیان در بیستون است. این غار در سال ۱۹۴۹ (۱۳۲۸) توسط انسان‌شناس آمریکایی به نام کارلتن کوون به مدت دو هفته کاوش شد که در نتیجه آن هزاران ابزار سنگی مربوط به فرهنگ پارینه سنگی میانی و بقایای استخوان حیوانات شکار
پارینه سنگی میانی و بقایای استخوان حیوانات شکار شده‌ای چون گوزن و اسب وحشی به همراه بخشی از استخوان ساعد انسان کشف شد که احتمالاً بین ۷۰ تا ۴۰ هزار سال قدمت دارند. استخوان ساعد احتمالاً یا مربوط به انسان نئاندرتال است یا انسان اوایل دوره پارینه سنگی جدید. آثار سکونت انسان نئاندرتال در غارهای مرخرل، غار مرتاریک و غار مرآفتاب هم کشف شده‌است از دوره پارینه سنگی جدید و فراپارینه سنگی هم آثاری در غار مرخرل و غار مردودر یافت شده‌است پیش از اسلام. کوه بیستون در کنارهٔ یک راه باستانی پر رفت‌وآمد قرار داشته و این
یک راه باستانی پر رفت‌وآمد قرار داشته و این راه، مسیر محل عبور کاروان‌ها همچنین نظامیان از شهرهای بابل و بغداد به سوی کوه‌های زاگرس و اکباتان بوده‌است. دیواره بیستون. دیواره بیستون که در کوه بیستون جای گرفته‌است، با بلندای ۱۲۰۰ متر و پهنه بیش از ۵۰۰۰ متر، در میان فنی‌ترین دیواره‌های سنگنوردی جهان جای داشته و به اورست صخره‌های جهان مشهور بوده و مرتفع‌ترین دیواره ایران و پنجمین دیواره مرتفع جهان است با وجود تمامی تنوع و کلکتیو بودن دیواره، کل پیکر دیواره را می‌توان به سه بخش عمده تفکیک کرد: ابتدا ستون مرکزی
به سه بخش عمده تفکیک کرد: ابتدا ستون مرکزی Central Pillare سپس دیواره‌های بخش غربی West Section Walls -و در آخر دیواره‌های بخش شرقی East Section Walls ظاهر دیواره از سه پله تشکیل شده (دارای ۲ معبر اصلی و معروفِ سه پله و جه گرتاوهِن) در این دیواره عظیم می‌توان با ۶۵ مسیرگشایش شده روبرو شد. کوه بیستون به واسطه جنبه‌های تاریخی از معروفیت خاصی در جهان برخوردار است که تأثیر آن به نحوی بوده که در ادبیات ما ایرانیان از آن به خوبی و کوهی مقدس یاد شده‌است.
آئروپه ، در اسطوره‌های یونان، دختر کاترئوس (پادشاه کرت) است. کاترئوس از پیش‌گویی شنیده بود که به دست یکی از فرزندانش کشته خواهد شد. قبل از آن‌که اقدامی بکند دو تن از فرزندانش که از این موضوع باخبر شدند از بیم پدر گریختند. آئروپه به همراه دیگر خواهرش به دستور پدر در خارج از کرت به‌عنوان برده فروخته شد. آترئوس او را خرید و با وی ازدواج کرد. اما آئروپه با برادر آترئوس، توئستس رابطه برقرار کرد و برهٔ زرینی را که ضامن قدرت آترئوس بود را به وی داد. با این وجود آترئوس به کمک زئوس توانست تاج و تحت خود را حفظ کند و
به کمک زئوس توانست تاج و تحت خود را حفظ کند و آئروپه را به دریا انداخت. در روایتی وی مادر پلیستنس و به روایتی دیگر مادر آگاممنون و منلائوس بوده‌است. اسطوره شناسی. در کرت. پدر آئروپه کاترئوس پسر مینوس و پادشاه کرت بود. کاترئوس دو دختر دیگر به نام‌های کلیمین و آپموسین و پسری به نام آلتئامنس داشت. طبق رسومات و بر اساس نمایش‌نامه‌ی گمشده‌ی اوریپید، "زنان کرتی،" کاترئوس، آئروپه را همراه با یک برده هنگام جماع در تخت دیده و او را به نائوپلیسِ قهرمان می‌سپارد تا در دریا غرقش نماید. اما نائوپلیس زندگی او را می‌بخشد
دریا غرقش نماید. اما نائوپلیس زندگی او را می‌بخشد و او در نهایت با پلیستنه، پادشاه موکنای ازدواج می‌نماید. سوفوکل شاید در نمایش‌نامه‌ی آژاکس به ماجرای پیدا کردن آئروپه در تخت توسط کاترئوس اشاره کند و یا شاید در گذر زمان این واقعه جایگزین داستانی شده که آترئوس، شوهر آئروپه او را با تیسته یافته و او را غرق می‌نماید. بر طبق گفته‌ی آپولودوروس، کاترئوس توسط یک پیش‌گو می‌فهمد که یکی از فرزندانش او را به قتل می‌رساند و به همین دلیل آئروپه و خواهرش کلیمین را به نائوپلیس داده تا سرزمین‌های خارجی به فروش برساند.
نائوپلیس داده تا سرزمین‌های خارجی به فروش برساند. (برادر آئروپه پس از مطلع شدن از پیش‌گویی چون می‌ترسد قاتل پدرش باشد، به همراه دیگر خواهرشان به سمت جزیره‌ی رودس می‌گریزد.) اما نائوپلیس کلیمین را برای خود برداشته و آئروپه به عقد پلیستنه در آمده و در ادامه مادر ازاو، آگاممنون و منلائوس را می‌زاید. در موکنای. بر اساس بیش‌تر منابع آئروپه در موکنای صاحب فرزندانی به نام‌های آگاممنون و منلائوس می‌شود. پدر این فرزندان یا آترئوس است و یا طبق منابعی دیگر پلیستنه، پسر آترئوس. هومر، آگاممنون و منلائوس را فرزندان
پسر آترئوس. هومر، آگاممنون و منلائوس را فرزندان آترئوس و آئروپه می‌داند. اوریپید در زنان کرتی و متن آپولودوروس اشاره می‌کنند که آئروپه همسر پلیستنه است و همچنین آپولودوروس ذکر می‌کند که پلیستنه پدر آگاممنون و منلائوس است. در دیگر مسائل اوریپید و آپولودوروس پیر هومر هستند. البته اوریپید و آپولودوروس تنها منابعی نیستند که پلیستنه را پدر آگاممنون و منلائوس می‌دانند و هزیود، آیسخولوس، پورفیری و برخی دیگر همین اعتقاد را دارند. باکیلایدس منلائوس را پسر هر دوی آترئوس و پلیستنه می‌داند، بدین معنی که منلائوس
آترئوس و پلیستنه می‌داند، بدین معنی که منلائوس احتمالاً از ازدواج نخست آئروپه و پسر آترئوس بوده و سپس پس از ازدواج مجدد مادرش با پلیستنه او قیمومیت شوهر جدید مادرش درآمده است. اگرچه احتمالاً این تلاشی بوده تا داستان‌های قدیمی را با هم وفق دهند. آترئوس و تیستس. در حالی‌که دو برادر، آترئوس و تیستس بر سر قدرت با یکدیگر می‌جنگند، آئروپه، همسر آترئوس به معشوقه‌ی تیستس بدل می‌شود. این داستان در یونان و روم باستان، داستان محبوبی بوده‌است. آیسخولوس در نمایش‌نامه‌ی آگاممنون، اشاراتی مبهم به این داستان می‌کند، که
آگاممنون، اشاراتی مبهم به این داستان می‌کند، که نشان‌دهنده‌ی این است عموم مردم به خوبی از داستان آگاه بودند. همچنین احتمالاً سوفوکل نمایش‌نامه‌هایی به عنوان‌های تیستس (احتمالاً بیش از یک عنوان)، آترئوس و تیستس سایکون و اوریپید نمایش‌نامه‌هایی با عنوان‌های کرسای، و احتمالاً تیستس داشته‌اند. آگاتون نیز اثری به نام آئروپه درباره‌ی این داستان دارد. همچنین نمایش‌نامه‌های الکترا و اورستس از آثار اوریپید، ارجاع‌هایی به این داستان دارند. آترئوس و تیستس فرزندان پلوپس و هیپودامیا بودند. آن‌ها در طمع به تاج و تخت