payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌گویی ویژگی‌های ساختمان اورشلیم را تشریح کن.» بر پایهٔ روایات پیامبر نیز به تشریح خصوصیات ساختمان بیت‌المقدس پرداخت و حتی حوادثی را که در میان مکه و بیت‌المقدس بر او گذشته بود بازگو کرد و گفت: «در میان راه به کاروان فلان قبیله برخورد نمودم و شتری از آن‌ها گم شده بود و در میان اثاثیهٔ آن‌ها ظرفی پر از آب بود و من از آن آب نوشیدم و سپس سر آن را پوشاندم و در نقطه‌ای به گروهی برخوردم که شتری از آن‌ها رمیده و دست آن شکسته بود.» قریش پرسیدند: از کاروان قریش خبر ده. محمد گفت آن‌ها را در «تنعیم» (ابتدای حرم است)
ده. محمد گفت آن‌ها را در «تنعیم» (ابتدای حرم است) دیدم و شتر خاکستری رنگی در پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کرد، و کجاوه‌ای روی آن گذارده بودند و اکنون وارد شهر مکه می‌شوند. قریش که از صدق خبر ایشان نگران و سخت عصبانی شده بودند، گفتند اکنون صدق و کذب گفتار تو بر ما روشن می‌شود. چیزی نگذشت که کاروان وارد شهر شد و «ابوسفیان» و مسافران جزئیات گزارش‌های محمد را تصدیق کردند. منابع. تصویری از معراج در کتاب اسحاق نیشابوری
واصل بن عطاء، متکلم سده دوم هجری و مؤسس مکتب کلامی معتزله در اسلام است. عصر خردگرایی در اسلام با معتزله شروع شد و واصل بن عطاء و امثال عمر بن عبید در آن نقش زیادی داشتند. زندگی‌نامه. واصل بن عطا در حدود سال ۷۰۰ میلادی به دنیا آمد. زمانی که جوان بود به بصره رفت و در آنجا تحت تعلیم حسن البصری قرار گرفت؛ و در همان شهر بود که با چهره‌های تأثیرگذار مذهبی دیگری نیز آشنا شد. واصل در سال ۸۰ هجری قمری در مدینه متولد شد اما در بصره پرورش یافت و در سال ۱۳۱ هجری قمری در بصره درگذشت. از آن جا که در مسجد بازار غزال در
در بصره درگذشت. از آن جا که در مسجد بازار غزال در بصره به امامت مشغول بود به غزال ملقب است. زبان او مشکلی داشت که نمی‌توانست حرف «راء» را به درستی تلفظ کند اما از آنجا که مرد بسیار بلیغی بود همواره از جملاتی استفاده می‌کرد که حرف «راء» در کلمات آن وجود نداشت. از استادان او می‌توان به ابوهاشم عبدالله بن محمد بن حنفیه و نیز حسن بصری اشاره کرد. دیدگاه‌های وی. به گفته برخی مورخان و تذکره‌نویسان، در مجلس درس حسن بصری، یکی از حاضران با اشاره به دیدگاه‌های مختلف دو گروه خوارج و مرجئه دربارهٔ حکم مرتکبان کبیره،
دو گروه خوارج و مرجئه دربارهٔ حکم مرتکبان کبیره، نظر وی را جویا شد. از آنکه حسن سخنی بگوید، شاگردش واصل بن عطا نظر خود را چنین بیان کرد: «مرتکب کبیره نه مؤمن خالص است و نه کافر خالص، بلکه دارای منزلتی بین المنزلین است». وی سپس در کنار یکی از ستون‌های مسجد به توضیح نظریه خود پرداخت، و حسن که گویا از پیش، از زمینه‌های این جدایی آگاه بود با حسرت گفت: «واصل از ما کناره گرفت». افزون بر آنچه گذشت، واصل بن عطا را مروج نظریاتی چون «نفی صفات از خداوند» و «خروج افعال اختیاری انسان از قلمرو قضا و قدر الهی»
افعال اختیاری انسان از قلمرو قضا و قدر الهی» دانسته‌اند. به گفته شهرستانی، بعدها گروهی از پیروان واصل -با مطالعه کتب فلسفی- همه صفات خداوند را به دو صفت «علم» و «اراده» بازگرداندند.
لیبرانت یک توزیع کانادایی از سیستم‌عامل گنو/لینوکس بر پایه توزیع دبیان lمحصولی از شرکت لیبرا کامپیوتر سیستم (با مسولیت محدود) است. گسترش این توزیع پس از نسخه سوم متوقف شد.
قاسم‌علی ظهیرنژاد ارشادی (۱۷ مهر ۱۳۰۳ – ۲۱ مهر ۱۳۷۸) سرلشکر ارتش جمهوری اسلامی ایران بود، که از ۹ مهر ۱۳۶۰ تا ۳ آبان ۱۳۶۳ و در خلال جنگ ایران و عراق، ریاست ستاد مشترک ارتش جمهوری اسلامی ایران را برعهده داشت. او پیش از آن، از ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۰ فرمانده نیروی زمینی ارتش بود. وی در سال ۱۳۳۰ وارد دانشکده افسری ارتش شد و از ۱۳۳۳ با درجه ستوان‌دومی فعالیت در ارتش شاهنشاهی ایران را آغاز کرد. او در سال ۱۳۵۲ با درجه سرهنگ‌دومی، از ارتش بازنشسته شد، ولی پس از وقوع انقلاب و توسط محمدولی قرنی، به ارتش جمهوری اسلامی ایران
و توسط محمدولی قرنی، به ارتش جمهوری اسلامی ایران فراخوانده شد و دوره کوتاهی در سال ۱۳۵۸ فرماندهی لشکر ۶۴ پیاده ارومیه را برعهده داشت. ظهیرنژاد از ۱۳۵۸ تا ۱۳۵۹ فرمانده ژاندارمری و از ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۰ فرمانده نیروی زمینی ارتش بود. او از ۱۳۶۳ تا ۱۳۶۵ به‌عنوان نماینده ولی‌فقیه در شورای عالی دفاع ملی فعالیت می‌کرد او در فاصله سالهای ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۸ ریاست گروه مشاوران نظامی فرمانده کل نیروهای مسلح را برعهده داشت. ظهیرنژاد، ۲۱ مهر ۱۳۷۸ در تهران بر اثر سکته مغزی درگذشت. زندگی‌نامه. قاسمعلی ظهیرنژاد ارشادی، در سال ۱۳۰۳ در
قاسمعلی ظهیرنژاد ارشادی، در سال ۱۳۰۳ در شهر اردبیل زاده شد. وی در سال ۱۳۳۰ به دانشکده افسری ارتش وارد شد و پس از فارغ‌التحصیلی، در سال ۱۳۳۳ فعالیت خود در ارتش شاهنشاهی ایران را با درجه ستوان دومی، در لشکر ۷ ارومیه آغاز نمود. ظهیرنژاد در سال ۱۳۵۲ درخواست بازنشستگی کرد و با درجه سرهنگ دومی از ارتش شاهنشاهی بازنشسته شد. او پس از بازنشستگی، در یک شرکت خصوصی مشغول به کارشد بعد از وقوع انقلاب ۱۳۵۷ و شروع نا آرامی های آذربایجان و کردستان، ظهیرنژاد توسط سرلشکر محمدولی قرنی (رئیس وقت ستاد مشترک ارتش) به خدمت در
قرنی (رئیس وقت ستاد مشترک ارتش) به خدمت در ارتش جمهوری اسلامی ایران فراخوانده شد و با یک درجه ترفیع، به فرماندهی لشکر ۶۴ ارومیه منصوب گردید. او در زمان آغاز ناآرامی‌های کردستان در سال ۱۳۵۸ فرمانده لشکر ۶۴ ارومیه بود، و در این جایگاه، فرمان محاصره و شلیک توپ بر فراز شهر مهاباد را صادر کرد. ظهیرنژاد در سال ۱۳۵۸ با درجه سرتیپی، به فرماندهی ژاندارمری منصوب شد و یک سال بعد، در سال ۱۳۵۹ فرماندهی نیروی زمینی ارتش را برعهده گرفت و به مدت یک سال نیز در این جایگاه فعالیت کرد. وی در تاریخ ۹ مهر ۱۳۶۰ با حکم سید
فعالیت کرد. وی در تاریخ ۹ مهر ۱۳۶۰ با حکم سید روح‌الله خمینی به‌عنوان رئیس ستاد مشترک ارتش جمهوری اسلامی ایران منصوب گردید و تا آبان ۱۳۶۳ ریاست ستاد ارتش را برعهده داشت. او از ۱۳۶۳ تا ۱۳۶۵ نماینده ولی‌فقیه در شورای عالی دفاع ملی بود و در فاصله سالهای ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۸ ریاست گروه مشاوران نظامی فرمانده کل نیروهای مسلح را برعهده داشت. ظهیرنژاد در سال ۱۳۶۶ درجه سرلشکری دریافت کرد. نشان نصر. سیدعلی خامنه‌ای؛ رهبر جمهوری اسلامی، در سال ۱۳۷۹ یک سال پس از درگذشت قاسمعلی ظهیرنژاد، به‌علت آنچه نقش وی در گروه مشاوران
ظهیرنژاد، به‌علت آنچه نقش وی در گروه مشاوران نظامی فرمانده کل قوا، در خلال جنگ ایران و عراق عنوان شد، در مراسمی به او و گروهی دیگر از فرماندهان و مسئولان پشتیبانی نیروهای مسلح، نشان نصر اهداء کرد. نشان فداکاری. در آذر ماه ۱۳۹۹ برابر تصویب «شورای عالی نشان‌ها»، نشان فداکاری به سرلشکر مسعود منفرد نیاکی،سرلشکر حسن آبشناسان، سرلشکر محمد سلیمی و سرلشکر قاسمعلی ظهیرنژاد تعلق گرفت. درگذشت. ظهیرنژاد در ۲۱ مهرماه ۱۳۷۸ بر اثر سکته مغزی در تهران درگذشت. پیکر وی پس از تشییع و با حضور دوستان، همکاران، خانواده و مقامات
تشییع و با حضور دوستان، همکاران، خانواده و مقامات ارشد نظامی ارتش و سپاه، در قطعه ۱۲ بهشت زهرای تهران به‌ خاک سپرده شد. دیدگاه‌ها. در طول جنگ ایران و عراق پافشاری او بر اجرای روش‌های کلاسیک رزمی در انجام عملیات‌های نظامی، موجب درگیری وی با فرماندهان ارشد سپاه پاسداران بود. ظهیرنژاد از طراحان اصلی بحث ورود به خاک عراق، پس از آزادسازی خرمشهر بود و استدلالش برای این تاکتیک، تحت فشار گذاشتن عراق، برای تخلیه نیروهای خود از شهرهایی از ایران بود، که هنوز تحت اشغال نیروهای ارتش عراق قرار داشت. به گفته برخی
اشغال نیروهای ارتش عراق قرار داشت. به گفته برخی همکارانش همچون تیمسار بختیاری، ظهیرنژاد دیدی بسیار منطقی داشت و به گفته برخی دیگر، کمتر ریسک‌پذیر بود و همین باعث مخالفتش با برخی عملیات‌هایی بود که در آن‌ها از نیروی انسانی زیادی استفاده می‌شد.
میر برهان‌الدّین محمّدباقر استرآبادی (۱۶۳۱–۱۵۶۱ م، ۱۰۴۰–۹۶۹ ق) نامور به «میرداماد» و «معلّمِ ثالث»، متخلّص به اشراق؛ فیلسوف، متکلم و فقیه برجستهٔ دورهٔ صفویه و از ارکانِ مکتب فلسفی اصفهان است. میرداماد فرزندِ "میر شمس الدین محمد استرآبادی" مشهور به داماد و از سادات حسینی گرگان است. محمد استرآبادی با دختر علی بن عبد العالی معروف به محقق کرکی ازدواج نمود و به همین خاطر او را داماد نامیدند. میرداماد این لقب را از پدر خود به ارث برده است. وی از دوستان نزدیک شیخ بهائی بود. دربارهٔ سال تولد او، اطلاعات کافی در
بهائی بود. دربارهٔ سال تولد او، اطلاعات کافی در دست نیست؛ ولی کتاب «نخبة المقال فی اسماء الرجال» تولد او را سال ۹۶۹ ذکر کرده است. تحصیل. در کودکی به توس هجرت کرد و علوم دینی را نزد سید علی فرزند ابی‌الحسن موسوی عاملی و دیگر استادان آن دیار آموخت. همچنین علوم فلسفه و ریاضیات را در دوران حضورش در توس آموخت. میر محمدباقر سپس راه قزوین پیش گرفت. در سال ۹۸۸ دوباره به خراسان آمد و تا سال ۹۹۳ در آنجا ماندگار شد و سپس به کاشان مهاجرت کرد. شعر و ادب. میرداماد مانند بسیاری از حکما و عرفا، که ذوق شعر و شاعری
مانند بسیاری از حکما و عرفا، که ذوق شعر و شاعری داشته‌اند، به سرودن شعر عربی و فارسی می‌پرداخته و به «اشراق» تخلص می‌نموده است. مجموعه اشعار او بعدها به نام «دیوان میرداماد» گردآوری شده است. میرداماد در قصیده ای مقام علمی خود را برتر از افلاطون و ارسطو دانسته و می‌گوید: ز شفای من ارسطو شده بهره‌مند دانش / ز رُموز من فَلاطون زده گام در معانی گرایش‌های عرفانی. میرداماد افزون بر تکیه کردن به برهان و استدلال، گرایش‌های عرفانی نیز داشت؛ به طوری که روح اشراق بر افکارش غلبه داشته و سیر روحی‌اش در راه عرفان بود.
افکارش غلبه داشته و سیر روحی‌اش در راه عرفان بود. درگذشت. میرداماد در سال ۱۰۴۰ در بین راه مسیر کربلا و نجف درگذشت. پیکر او در حرم امام علی دفن شد.
واکسن یا به فارسی دری واکسین یک فراوردهٔ زیستی است که در برابر یک بیماری میکروبی مشخص، ایمنی فعال اکتسابی تولید می‌کند. در واقع سوسپانسیونی است از ریزاندامگان‌های کشته یا ضعیف‌شدهٔ ویروس یا باکتری یا پروتئین‌های آنتی‌ژنیک به‌دست‌آمده از آن‌ها که برای پیشگیری یا بهبود یا درمان بیماری‌های عفونی تجویز می‌شود. پروتئین‌های آنتی‌ژنی امروزه بدون استفاده از میکروب‌های ضعیف یا کشته‌شده و با به‌کارگیری فناوری دی‌ان‌ای نوترکیب تولید می‌گردند. واکسن معمولاً برای پیشگیری از بیماری‌ها و ایجاد ایمنی در برابر آن‌ها استفاده
از بیماری‌ها و ایجاد ایمنی در برابر آن‌ها استفاده می‌شود. نحوه استفاده. واکسن‌ها اغلب تزریقی هستند (عضلانی یا زیرجلدی و داخل جلدی) و گاه حتی خوراکی (مانند فلج اطفال). اغلب برای ایمنی کامل و دائم در برابر بیماری نیاز به چندبار تزریق یک واکسن می‌باشد. گاه برخی از واکسن‌ها را می‌توان همراه هم تزریق کرد مانند واکسن دوگانه، MMR(سرخک، سرخجه و اوریون)، پنتاوالان(دیفتری،کزاز،سیاه سرفه، هپاتیت ب و هموفیلوس آنفولانزا) و سه‌گانه(دیفتری، کزاز و سیاه‌ سرفه). پیشینه. ادوارد جنر (Edward Jenner) (تولد ۱۷ مه ۱۷۴۹ - مرگ ۲۶
جنر (Edward Jenner) (تولد ۱۷ مه ۱۷۴۹ - مرگ ۲۶ ژانویه ۱۸۲۳) پزشک انگلیسی اولین کسی بود که کاربرد واقعی واکسیناسیون را کشف کرد. او را پدر ایمنی‌شناسی می‌دانند و گفته می‌شود کار او بیش از هر کس دیگری جان انسان‌ها را نجات داده‌است. وی پسری را در برابر بیماری آبلهٔ گاوی واکسینه کرد. این بیماری مانند بیماری آبله ولی کم‌خطرتر از آن است. پس از آنکه جنر میکروب بیماری را به آن پسر تزریق کرد چون واکسن آبلهٔ گاوی در وی مصونیت ایجاد نموده بود دیگر به بیماری آبله مبتلا نگردید. نسل دوم واکسن‌ها در دهه ۱۸۸۰ توسط لویی
نگردید. نسل دوم واکسن‌ها در دهه ۱۸۸۰ توسط لویی پاستور معرفی شد که واکسن‌هایی را برای وبا مرغی و سیاه‌زخم کشف کرد. از اواخر قرن نوزدهم واکسن‌ها به عنوان یک موضوع ملی در نظر گرفته شد و سیاست‌های ملی واکسیناسیون اتخاذ و قوانین واکسیناسیون اجباری تصویب گردید. در سال ۱۹۳۱، آلیس مایلز وودراف و ارنست گودپاسچر ثابت کردند که ویروس آبله مرغان می‌تواند در جنین تخم مرغ رشد کند. بلافاصله دانشمندان شروع به کشت سایر ویروس‌ها در تخم مرغ کردند. تخم‌مرغ برای کشت ویروس در توسعه واکسن تب زرد در سال ۱۹۳۵ و واکسن آنفولانزا در
واکسن تب زرد در سال ۱۹۳۵ و واکسن آنفولانزا در سال ۱۹۴۵ استفاده شد. در سال ۱۹۵۹، محیط‌های رشد و کشت سلولی به عنوان روش استاندارد تکثیر ویروس برای واکسن‌ها جایگزین تخم مرغ‌ها شدند. واکسن شناسی در قرن بیستم با معرفی چندین واکسن موفق از جمله واکسن‌هایی علیه دیفتری، سرخک، اوریون و سرخجه شکوفایی بزرگی را تجربه کرد و مهمترین دستاوردهای آن ساخت واکسن فلج اطفال توسط جوناس سالک در دهه ۱۹۵۰ و ریشه کنی آبله در دهه ۱۹۷۰ بود. موریس هیلمن پرکارترین سازنده واکسن در قرن بیستم بود. بیماری‌های قابل پیشگیری با واکسن.
قرن بیستم بود. بیماری‌های قابل پیشگیری با واکسن. معروف‌ترین بیماری‌هایی که واکسن مؤثر دارند عبارتند از آبله، سه‌گانه (دیفتری، کزاز، سیاه سرفه)، فلج اطفال، سل، MMR (سرخک، اوریون و سرخجه)،هپاتیت ، مننژیت مننگوکوکی، آنفلوانزا، تب زرد، تیفوس. هاری ،کرونا،،طاعون، وبا،حصبه، سیاه زخم، مالاریا، روتاویروس، سالک، تب تیت، گارداسیل تب دنگی هموفیلوس آنفولانزا نوع B انسفاواریسلا پنوموکوک ذات الریه لیت کنه انسفالیت ژاپنی آدنوویروس زونا پاپیلوما رابطه بین نوع واکسن با ایمنی حاصل. واکسن‌های با اجرام زنده که از قدرت
با ایمنی حاصل. واکسن‌های با اجرام زنده که از قدرت بیماریزایی آن‌ها کاسته شده‌است، معمولاً با دوز واحد می‌توانند ایمنی مؤثر و طولانی نسبت به واکسن‌های کشته شده ایجاد کنند. این واکسن‌ها علاوه بر دستگاه ایمنی هومورال، دستگاه ایمنی سلولی را نیز تحریک می‌نمایند، این نوع واکسن‌ها تمایل دارند واکنش‌های مشابه شکل طبیعی بیماری به خصوص در افراد با نقص ایمنی را ایجاد کنند. برای اینکه با واکسن‌های کشته شده ایمنی کافی و به‌مدت طولانی به‌دست آید، بایستی این واکسن‌ها ابتدا در چند نوبت تزریق گردند و برای جلوگیری از کاهش
در چند نوبت تزریق گردند و برای جلوگیری از کاهش سطح آنتی‌بادی و ادامه ایمنی اغلب لازم است که تزریق واکسن در آینده یادآوری شود. روش‌های ساخت. واکسن را اینگونه می‌سازند: نخست حیوانی را عمداً دچار بیماری مورد نظر می‌کنند. سپس ویروس آن بیماری را از بدن آن حیوان جدا می‌کنند. مجدداً این ویروس را به حیوانی دیگر تزریق می‌کنند و پس از بیمار شدنش، باز ویروس را از بدنش جدا می‌سازند. آنقدر این عمل را تکرار می‌کنند تا به قدری ویروس ضعیف گردد که اگر آن را به بدن انسانی تزریق کنند نه تنها او را بیمار نکند، بلکه برایش
تزریق کنند نه تنها او را بیمار نکند، بلکه برایش مصونیت هم پدیدآورد. راه دیگر واکسن سازی این است که آن را از ویروس‌های مرده یا غیرفعال به دست می‌آورند، با تزریق این نوع واکسن بدن مشغول ساختن پادتن (آنتی‌بادی) می‌شود و خود را آماده دفاع در برابر میکروب اصلی می‌کند. برای بیماری خواب و آنفلوانزا از این روش استفاده می‌کنند. بالاخره گاهی هم خود ویروس را بی آنکه ضعیفش گردانند از راه پوست به بدن تزریق می‌کنند. در چنین شرایطی چون ویروس از راه غیرطبیعی وارد بدن شده‌است، در بدن مصونیت ایجاد می‌کند. دسته‌بندی
شده‌است، در بدن مصونیت ایجاد می‌کند. دسته‌بندی واکسن‌های ساخته شده. برای درک بهتر می‌توان واکسن‌ها را به دو دسته مشخص تقسیم کرد: واکسن‌های ویروسی. گفتنی است که استفاده از واکسن‌های زنده تخفیف حدت یافته در افراد مبتلا به نقص دستگاه ایمنی سلولی رسماً ممنوع است.
سوسپانسیون یا تعلیق یا آویزش در علم شیمی، به مخلوط معلق جامد در مایع گفته می‌شود و در مورد ذرات جامدی که در مایع معلق هستند گفته می‌شود که جزو مخلوط‌هایی ناهمگن هستند.سوسپانسیون‌ها در حال عادی ناپایدار هستند و پس از مدتی نگهداری در حالت سکون ته‌نشین می‌شوند، سوسپانسیون‌ها ویژگی‌هایی دارند که عبارتند از: نمونه: شربت خاکشیر، آب‌میوه‌های پالپ‌دار، دوغ‌های غلیظی که ماست آن ته‌نشین می‌شود و...
مهر و مشتری منظومه‌ای عاشقانه به زبان فارسی و در قالب مثنوی سرودۀ محمد عصار تبریزی است که در سال ۷۷۸ هجری قمری در وزن خسرو و شیرین سروده شده و دارای ۵۱۲۰ بیت است. مهر و مشتری داستان عشق میان مهر پسر شاپور پادشاه شهر استخر و مشتری پسر وزیر شاپور است. این دو پسر از نوجوانی به یکدیگر دل می‌بندند و با وجود مصائب فراوانی که عشق آن‌ها برایشان به بار می‌آورد تا پایان عمر بر سر عشق خود می‌مانند. عبدالرحمن جامی درباره این مثنوی نوشته: «این مرد روی مردم تبریز را سپید کرده. محال است کسی در این بحر سخنی بدین خوبی تواند
محال است کسی در این بحر سخنی بدین خوبی تواند گفت.» این مثنوی به زبان ترکی عثمانی نیز ترجمه شده است. شیخ مولانا جمالی هم مثنوی مهر و ماه خود را به سبک مثنوی مهر و مشتری محمد عصارتبریزی سروده است. جستارهای وابسته. ناظر و منظور
شمس‌الدین محمد عَصّار تبریزی (درگذشتۀ ۷۹۲ قمری) از شاعران ایرانی سده هشتم هجری است. محمد عصار در ریاضیات و اخترشناسی نیز دستی داشته و در این زمینه شاگرد مولانا عبدالصمد بوده‌است و همچنین در زمینه تصوف از مریدان شیخ مجدالدین اسماعیل سیسی به شمار می‌آمد. محمد عصار در تبریز درگذشت و در گورستان چرنداب این شهر در کنار گور استاد خود مولانا عبدالصمد به خاک سپرده شد.
«اتم‌ها برای صلح» عنوان سخنرانی‌ای بود که توسط دوایت دی. آیزنهاور، رئیس‌جمهور ایالات متحده، در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در شهر نیویورک در تاریخ ۸ دسامبر ۱۹۵۳ ایراد شد. او در این سخنرانی گفت: «امروز احساس می‌کنم ناگزیرم به زبانی سخن بگویم که از یک نظر تازه است ـ زبانی که من، کسی که بخش بزرگی از زندگی‌ام را در حرفه‌ی نظامی گذرانده‌ام، ترجیح می‌دادم هرگز به کار نبرم. آن زبان تازه، زبان جنگ هسته‌ای است.»پس از آن، ایالات متحده برنامه‌ای با عنوان «اتم‌ها برای صلح» آغاز کرد که تجهیزات و اطلاعاتی را در اختیار
صلح» آغاز کرد که تجهیزات و اطلاعاتی را در اختیار مدارس، بیمارستان‌ها و مؤسسات پژوهشی در داخل آمریکا و سراسر جهان قرار داد. نخستین رآکتورهای هسته‌ای در اسرائیل و پاکستان در چارچوب همین برنامه و توسط شرکت American Machine and Foundry ساخته شدند؛ شرکتی که بیشتر به‌عنوان تولیدکننده‌ی تجهیزات بولینگ شناخته می‌شد. فلسفه. این سخنرانی بخشی از یک کارزار رسانه‌ای حساب‌شده به نام «عملیات کَندور» بود که هدف آن آگاه‌سازی مردم آمریکا درباره‌ی خطرات و امیدهای آینده‌ی هسته‌ای بود. این برنامه به‌گونه‌ای طراحی شده بود که
بود. این برنامه به‌گونه‌ای طراحی شده بود که توجه عمومی را از جنبه‌های نظامی منحرف کند؛ راهبردی که آیزنهاور از آن با عنوان «جنگ روانی» یاد می‌کرد. هم «عملیات کندور» و هم «اتم‌ها برای صلح» تحت تأثیر گزارش ژانویه‌ی ۱۹۵۳ «هیئت مشاوران وزارت امور خارجه در موضوع خلع سلاح» بودند. این هیئت توصیه کرده بود که دولت ایالات متحده در برابر مردم آمریکا از پنهان‌کاری بکاهد و با صداقت بیشتری درباره‌ی واقعیت‌های موازنه‌ی هسته‌ای و خطرات جنگ هسته‌ای سخن بگوید، امری که در آیزنهاور انگیزه‌ای برای جست‌وجوی رویکردی نو و متفاوت
انگیزه‌ای برای جست‌وجوی رویکردی نو و متفاوت در برابر تهدید جنگ هسته‌ای در روابط بین‌الملل ایجاد کرد. «اتم‌ها برای صلح» بخشی از پروپاگاندای راهبرد مهار در جنگ سرد بود. سخنرانی آیزنهاور آغازگر یک کارزار رسانه‌ای چندین‌ساله بود که هدف آن «مدیریت احساسات» بود؛ یعنی ایجاد توازن میان ترس از تداوم مسابقه‌ی تسلیحات هسته‌ای و وعده‌های استفاده‌ی صلح‌آمیز از اورانیوم در رآکتورهای هسته‌ای آینده. این سخنرانی نقطه‌ی عطفی در تمرکز بین‌المللی بر استفاده‌های صلح‌آمیز از انرژی اتمی بود، حتی در نخستین مراحل جنگ سرد. آیزنهاور
اتمی بود، حتی در نخستین مراحل جنگ سرد. آیزنهاور ـ با اندکی تأثیرپذیری از جی. رابرت اوپنهایمر ـ احتمالاً در پی آن بود که روحیه‌ای از آرامش را پس از وحشت هیروشیما و ناگازاکی و آزمایش‌های هسته‌ای اوایل دهه‌ی ۱۹۵۰ به جهانی هراسان القا کند. پیامدهای سخنرانی. پیش از سخنرانی آیزنهاور، وضعیت توسعه‌ی اتمی در جهان تحت محرمانگی شدید قرار داشت. اطلاعات و تخصص لازم برای توسعه‌ی اتمی بر اساس توافق محرمانه‌ی کبک در سال ۱۹۴۳ محدود شده بود و بنابراین نه در مسیرهای صلح‌آمیز بلکه به‌عنوان سلاحی برای دفاع در برابر کشورهایی که
به‌عنوان سلاحی برای دفاع در برابر کشورهایی که همان سلاح‌ها را توسعه داده یا به کار می‌بردند، مورد استفاده قرار می‌گرفت. سخنرانی آیزنهاور موضوع اتمی را که پیش‌تر به نام «امنیت ملی» پنهان نگاه داشته شده بود، به عرصه‌ی عمومی کشاند و از جهان خواست از راه‌حل او حمایت کند. او مصمم بود «معضل هسته‌ای هولناک» را با یافتن راهی حل کند که «نبوغ شگفت‌انگیز انسان نه به مرگ او، بلکه به زندگی‌اش اختصاص یابد.» با این حال، او در تغییر کاربری کامل این فناوری چندان موفق نبود؛ چراکه خود آیزنهاور سند شورای امنیت ملی (NSC) را
چراکه خود آیزنهاور سند شورای امنیت ملی (NSC) را تصویب کرد که در آن آمده بود تنها یک پایگاه عظیم از سلاح‌های هسته‌ای می‌تواند از خشونت شوروی جلوگیری کند. این باور که برای اجتناب از جنگ هسته‌ای ایالات متحده باید در حالت تهاجمی باقی بماند و در هر لحظه آماده‌ی حمله باشد، همان دلیلی بود که شوروی نیز سلاح‌های هسته‌ای خود را کنار نگذاشت. در دوره‌ی ریاست‌جمهوری آیزنهاور، تعداد زرادخانه‌های هسته‌ای آمریکا از ۱٬۰۰۵ به ۲۰٬۰۰۰ سلاح افزایش یافت. برنامه‌ی «اتم‌ها برای صلح» راه را برای دسترسی غیرنظامیان و کشورهایی که
صلح» راه را برای دسترسی غیرنظامیان و کشورهایی که پیش‌تر فناوری هسته‌ای نداشتند، به پژوهش هسته‌ای گشود. آیزنهاور خواستار یک توافق عدم اشاعه در سطح جهانی شد و برای توقف گسترش استفاده‌ی نظامی از سلاح‌های هسته‌ای استدلال کرد. هرچند کشورهایی که پیش‌تر سلاح‌های اتمی داشتند، به نگهداری و افزایش ذخایر خود ادامه دادند، اما کشورهای بسیار اندکی توانستند سلاح‌های مشابه را توسعه دهند ــ و از این نظر، اشاعه تا حد زیادی مهار شد. همچنین برنامه‌ی «اتم‌ها برای صلح» مقرراتی برای استفاده از انرژی هسته‌ای وضع کرد و از طریق این
استفاده از انرژی هسته‌ای وضع کرد و از طریق این مقررات، مانع توسعه‌ی تسلیحات در سایر کشورها شد، در حالی‌که استفاده‌ی فناوری برای مقاصد مثبت امکان‌پذیر باقی ماند.
ادبیات قرن بیستم فرانسه یکسره با بحران‌های تاریخی، سیاسی، اخلاقی و هنری آمیخته‌است. جریان ادبی غالب در این قرن فراواقع‌گرایی یا سوررئالیسم است که به‌خصوص در شعر و نوسازی آن (شاعرانی نظیر آندره برتون، روبر دسنو و...) جلوه‌ای خاص دارد. جریان دیگر ادبی قرن بیست اگزیستانسیالیسم نام دارد که مهم‌ترین پیروان آن ژان پل سارتر و آلبر کامو بوده‌اند. ضمن این که اگزیستانسیالیسم سویه‌ای فلسفی نیز داشته‌است ("اگریستانسیالیسم و اومانیسم" ترجمه فارسی از ابوالحسن نجفی و مصطفی رحیمی). مهم‌ترین سرچشمه هنرورزی این قرن برای
رحیمی). مهم‌ترین سرچشمه هنرورزی این قرن برای هنرمندان مختلف نزاع‌های سیاسی بوده‌است. جنگ هم در شعر و هم در رمان‌ها حضوری مشخص دارد. در فرانسه، جریان رمان نو یا بنا به اصطلاح فرانسوی رایج در فارسی "نو رمان" با نظریات آلن رب‌گریه در کتابی با همین عنوان "رمان نو" آغاز شد و در ابتدا معدودی نویسنده به وی پیوستند، اما کمی بعد نسلی از نویسندگانی که امروز در انتشارات مینوی فرانسه کتاب منتشر می‌کنند، وی را دنبال کردند. از میان این کسان می‌توان به ژان اشنوز، ژان فیلیپ توسن، تانگی ویل، کریستیان اوستر، و کریستیان گایی
توسن، تانگی ویل، کریستیان اوستر، و کریستیان گایی اشاره کرد. این جریان را می‌توان مهم‌ترین جریانی که تا این حد گسترده شده‌است، نام نهاد. پایان قرن. با این همه از سال ۱۹۹۸ با انتشار کتابی از میشل ولبک، برخی نویسندگان جوان فرانسوی گرد او جمع شدند. از این قرار شاید بتوان ولبک را مؤسس مکتبی ادبی نام نهاد. نانسی اوستون در مقاله‌ای ولبک را سرزنش می‌کند که به نیهیلیسم دهه‌های ۵۰ و ۶۰ میلادی (آثار بکت بازگشته‌است. وی در کتاب دیگری با عنوان" استادان ناامیدی" رمان‌های ولبک را با تندی به باد انتقاد می‌گیرد.
آلتو () نام گونه‌ای از صدا در موسیقی است. در ایتالیایی به معنای صدای بلند است. اما در موسیقی به معنای صدای آواز یا ساز موسیقی بین تنور و سوپرانو، با گسترهٔ تقریبی «سل» (G3) تا «می» (E5) است. ویژگی. وقتی این کلمه پسوند نام یک ساز باشد مانند ساکسوفون آلتو، به اندازه‌ای بزرگ‌تر از سوپرانو اشاره دارد. صدای آلتوی مردانهٔ سنتی در اپرای اولیه، کرهای کلیسای آنگلیکان، کوارتتهای مخصوص صدای مردانه و انجمن‌های کرال به کنترتنور نیز معروف‌اند. نوع شیپورمانند و تیز آن که از اجزای الحاقی گسترهٔ صدای مردانهٔ بالا (آلتو)
از اجزای الحاقی گسترهٔ صدای مردانهٔ بالا (آلتو) برشمرده می‌شود را خوانندگان به صورت فالستو (فوسه) تولید می‌کنند. این واژه به مثابه شکل اختصاری کنترآلتو نیز به کار می‌رود که گسترهٔ بم (کنترآلتو) صدای زنانه است و نمونه‌اش صدای خواننده انگلیسی کتلین فریر است که صدایی غنی با طنینی پر دارد. هم چنین «هایده» خواننده معروف ایرانی نیز از این صدای بی نظیر برخوردار بوده است. از خوانندگان ایرانی با صدای آلتو می‌توان دلکش و پروین نوری‏ وند که هر کدام صدایی قدرتمند دارند را نام برد. آلتو همچنین نام فرانسوی ویولا نیز
را نام برد. آلتو همچنین نام فرانسوی ویولا نیز است.
اَبَرنُواَختَر یک انفجار عظیم و درخشان ستاره‌ای است. این انفجار زمانی رخ می‌دهد که یک ستارهٔ پرجرم در حال مرگ، شروع به خاموش شدن می‌کند. آن گاه به‌طور ناگهانی منفجر شده و مقدار بسیار زیادی نور تولید می‌کند. انهدام انفجاری ستاره به آنچه ابرنواختر نامیده می‌شود، می‌انجامد (که بسیار نورانی‌تر از نواختر است) و باقیمانده ستاره را به صورت یک تپ‌اختر (پالسار)، یا ستاره نوترونی یا شاید سیاهچاله برجای می‌گذارند. طی این انفجار، ستاره، مادهٔ خود را به سوی فضا پرتاب می‌کند و ممکن است درخشندگی آن، به مدت چند روز، از
می‌کند و ممکن است درخشندگی آن، به مدت چند روز، از درخشندگی کل یک کهکشان هم بیشتر باشد. هنوز هم می‌توان بقایای درخشان ستاره‌های منفجر شده را (که صدها یا هزاران سال پیش از هم پاشیده‌اند) مشاهده کرد. ابرنواخترها به قدری درخشان هستند که حتی یکی از همین ابرنواخترها در گذشته، در چین و در روز با چشم غیر مسلح مشاهده شده است. در کهکشان خودمان به‌طور میانگین در هر قرن یک یا دو ابَرنواختری رخ می‌دهد که برخی از آن‌ها نیز در پسِ غبارِ کهکشان پنهان می‌شوند. آخرین ابَرنواختر قطعی که در راه‌شیری دیده‌شد، ابرنواختر کپلر در
قطعی که در راه‌شیری دیده‌شد، ابرنواختر کپلر در سال ۱۶۰۴ میلادی بود. اما اخترشناسان (به‌ویژه رصدگران آماتور) تعداد بسیار بیشتری را در دیگر کهکشان‌ها یافته‌اند. رُمبش یک ستاره. وقتی ستاره‌ای پرجرم تر از حدود ۸ برابر خورشید، ذخیرهٔ هیدروژن خود را به پایان می‌رساند، منبسط شده و به یک ابرغول سرخ تبدیل می‌شود. ابرغول‌ها (برخلاف غول‌ها) در درون، به حد کافی گرمند و می‌توانند کربن و اکسیژن ِ حاصل از هلیوم‌سوزی را نیز به جای سوخت مصرف و عناصر سنگین‌تری تولید کنند. ابرغول‌ها می‌توانند عناصری به سنگینی آهن تولید کنند.
می‌توانند عناصری به سنگینی آهن تولید کنند. رده‌بندی ابرنواخترها. بر پایهٔ نحوهٔ تشکیل. ابرنواخترها بر پایهٔ نحوهٔ تشکیل به دو دستهٔ کلی تقسیم می‌شوند: گونهٔ دوم. ابرنواخترهای با هسته رمبنده می‌باشند که در حقیقت ستاره‌های پُر جرمی هستند که سوخت هسته‌ای درونشان به اتمام رسیده است و با توجه به اینکه جرم هسته به ماوراء حد چاندراسخار یعنی بسیار بیشتر از ۱/۴ برابر جرم خورشید می‌رسد انقباض هسته تا رسیدن به فشار تبهگنی نوترونی و در واقع تبدیل شدن ستاره به یک ستاره نوترونی ادامه پیدا می‌کند و در نتیجه مواد در
نوترونی ادامه پیدا می‌کند و در نتیجه مواد در لایه‌های بالایی جو ستاره به شکل انفجار مهیب به بیرون پرتاب می‌شوند. گونهٔ اول. انفجار ابرنواختری نوع اول، در ستاره‌های دوتایی بسیار نزدیک رخ می‌دهد که در آن جرم ستاره کوتوله سفید به‌دلیل جاری شدن مواد از ستاره همدم به سوی آن از حد چاندراسخار بیشتر می‌شود و به علت جرم زیاد کوتوله سفید، کوتوله بر خود فرو می‌ریزد و ابرنواختر به وجود می‌آید. جرم یک ستاره کوتوله سفید نمی‌تواند از ۱٫۴ جرم خورشیدی، که اکنون با نام حد چاندراسخار شناخته می‌شود (به نام منجم هندی
نام حد چاندراسخار شناخته می‌شود (به نام منجم هندی سوبرامانیان چاندراسخار نامیده شده است)، بیشتر باشد. ستاره‌هایی که جرم هستهٔ شان از این حد بیشتر باشد در انتها به ستاره نوترونی یا سیاهچاله تبدیل می‌شوند. بر پایهٔ وجود هیدروژن. انفجار ستاره‌ای که در آن کل ستاره تحت تأثیر قرار می‌گیرد. به دنبال انفجار درخشندگی ستاره حتی به اندازه ۲۰ قدر می‌تواند درخشان تر شود. ابرنواخترها با توجه به بودن یا نبودن هیدروژن در طیفشان به دو دسته یعنی ابرنواختر نوع یک و نوع دو تقسیم می‌شوند. ابرنواخترهای نوع یک (Type I) نشانی از