payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تحسین می‌کردند و از حق رای زنان دفاع می‌کردند. به دلیل آب و هوای بد، برنامه‌ریزی آتش بازی تا یکم نوامبر به تعویق افتاد. اندکی پس از مراسم اهداء، روزنامه آمریکایی-آفریقایی "کلیولند گازت"، پیشنهاد کرد که مشعل مجسمه تا زمانی که ایالات متحده «بالواقع» به یک کشور آزاد تبدیل نشده، روشن نشود: تاریخچه. این تندیس در جزیره آزادی در بندر نیویورک نصب شده (منطقهٔ منهتن) و به صورت نمادی برای خوش‌آمدگویی به مسافرانی که از راه دریا به نیویورک می‌آیند درآمده است. این مجسمه که با رویه‌ای از مس پوشش یافته، در سال ۱۸۸۶ به
که با رویه‌ای از مس پوشش یافته، در سال ۱۸۸۶ به مناسبت صدمین سال استقلال آمریکا از بریتانیا و به عنوان نمادی از دوستی فرانسه و آمریکا به این کشور اهدا شده است. ساخت تندیس آزادی با ۴۶ متر ارتفاع، توسط مهندس فرانسوی، «فردریک آوگوست بارتولدی»، در ۱۸۷۵ آغاز شد و در ۱۸۸۴ به پایان رسید. این تندیس به صورت ۳۵۰ قطعه مجزا به آمریکا فرستاده شد و در بندر نیویورک، کنار رود هادسون در جنوب منهتن جای گرفت. طرح تندیس را فردریک آگوست بارتولدی، مجسمه‌ساز فرانسوی و سازه درونی آن را گوستاو ایفل، مهندس فرانسوی برج ایفل، طراحی
آن را گوستاو ایفل، مهندس فرانسوی برج ایفل، طراحی کرده‌اند. اوژن ویوله لودوک نوع مسی را که برای پوشش تندیس به کار رفته انتخاب کرده است. مجسمه به شکل شخصیت لیبرتاس، از اساطیر رومی، زنی ایستاده است در حال گام برداشتن، که دور سرش را هفت اشعه نورانی فراگرفته است. او با دست چپ خود یک لوح سنگی را نگه داشته و با دست راست خود مشعلی فروزان را بالای سر خود نگه داشته است. روی لوح سنگی با شماره‌های رومی نوشته شده JULY IV MDCCLXXVI که نشانگر ۴ ژوئیه ۱۷۷۶ و تاریخ استقلال آمریکا است. امروزه تندیس آزادی یکی از نمادهای
آمریکا است. امروزه تندیس آزادی یکی از نمادهای مشهور کشور آمریکا است. قبل از همگانی شدن سفرهای هوایی، تندیس آزادی اولین نشانی از آمریکا بود که مسافران کشتی‌ها هنگام نزدیک شدن به سواحل آمریکا مشاهده می‌کردند. این تندیس در سال ۱۹۲۴ به صورت یک بنای یادبود ملی درآمد. ادارهٔ خدمات پارک‌های ملی در وزارت کشور آمریکا نیز مسئول نگهداری از این بنای یادبود است. از نظر شمایل ظاهری، طراحی این مجسمه به تندیس باستانی غول رودس و مجسمهٔ کارلو بوروموئه کشیش ایتالیایی شباهت‌هایی دارد. این مکان یک میراث جهانی یونسکو در آمریکا
دارد. این مکان یک میراث جهانی یونسکو در آمریکا می‌باشد. در سال ۱۹۰۳ شعری از اما لازاروس به نام «غول جدید» بر روی پلاکی برنزی حک شده و داخل طبقه هم‌کف پایه تندیس آزادی نصب شد. جشن تولد ۱۲۵ سالگی مجسمهٔ آزادی در ماه اکتبر ۲۰۱۱ با آتش بازی و برنامه‌های سرگرم‌کننده مختلف برگزار شد. با ظهور علائم کهولت سن در سر و پیکر مجسمهٔ آزادی، پیکره بانویی ایستاده در آب‌های جاری رودخانه «هادسن» در نیویورک، درهای ورود به داخل این نماد آزادی برای یک سال بر روی جهانگردان و دیدارکنندگان بسته شد تا تعمیرات اساسی بر روی آن انجام
بسته شد تا تعمیرات اساسی بر روی آن انجام شود. دسترسی و ویژگی‌ها. موقعیت و دسترسی. مجسمه در بندر نیویورک و در لیبرتی آیلند، در جنوب جزیره الیس، قرار دارد که به‌همراه هم یادبود ملی مجسمه آزادی را تشکیل می‌دهند. هر دو جزیره در سال ۱۸۰۰ توسط نیویورک به دولت فدرال واگذار شدند. طبق فهرست قراردادهای میان‌ایالتی آمریکا در سال ۱۸۳۴ که مرز ایالتی را در میانه خلیج تعیین کرد، جزایر اصلی همچنان بخشی از قلمرو نیویورک محسوب می‌شوند، هرچند در سمت نیوجرسی از خط مرزی ایالتی قرار دارند. لیبرتی آیلند یکی از جزایری است که در
قرار دارند. لیبرتی آیلند یکی از جزایری است که در محدوده بخش‌های شهر نیویورک، در منهتن نیویورک قرار دارد. زمینی که از طریق آبادسازی سرزمین به مساحت اصلی جزیره الیس اضافه شده، جزئی از قلمرو نیوجرسی محسوب می‌شود. ورود به یادبود ملی رایگان است، اما برای استفاده از خدمات کشتی که تمامی بازدیدکنندگان ملزم به استفاده از آن هستند، هزینه‌ای دریافت می‌شود، زیرا قایق‌های شخصی مجاز به پهلوگیری در جزیره نیستند. در سال ۲۰۰۷ امتیاز بهره‌برداری از خدمات حمل‌ونقل و فروش بلیت به Statue Cruises واگذار شد که جایگزین سیرکل لاین
به Statue Cruises واگذار شد که جایگزین سیرکل لاین شد، شرکتی که از سال ۱۹۵۳ این خدمات را ارائه می‌کرد. کشتی‌ها از پارک ایالتی لیبرتی در جرزی سیتی و پارک بتری در منهتن جنوبی حرکت می‌کنند و هنگام باز بودن جزیره الیس، در آنجا نیز توقف دارند، بنابراین امکان بازدید ترکیبی فراهم است. تمام مسافران کشتی پیش از سوار شدن، مشابه مراحل امنیتی فرودگاهی، مورد بررسی امنیتی قرار می‌گیرند. بازدیدکنندگانی که قصد ورود به پایه و سکوی مجسمه را دارند، باید هنگام خرید بلیت کشتی، مجوز ورود به سکو را با پرداخت هزینه‌ای جزئی تهیه
مجوز ورود به سکو را با پرداخت هزینه‌ای جزئی تهیه کنند. افرادی که مایل به صعود از پلکان داخلی مجسمه تا تاج آن هستند، باید بلیت ویژه‌ای تهیه کنند که از پارک بتری یا لیبرتی استیت پارک صادر می‌شود و امکان رزرو آن تا پنج ماه زودتر برای گروه‌هایی حداکثر چهار نفره وجود دارد. روزانه حدود ۴۲۵ نفر می‌توانند بلیت ترکیبی کشتی، سکو و تاج را خریداری کنند. بازدیدکنندگان مجازند تنها دارو، بطری‌های پلاستیکی آب، تلفن همراه و دوربین به همراه داشته باشند—برای سایر وسایل، کمدهای امانات در نظر گرفته شده است—و باید یک مرحله
امانات در نظر گرفته شده است—و باید یک مرحله بررسی امنیتی دیگر را طی کنند. بالکن اطراف مشعل پس از انفجار بلک تام در سال ۱۹۱۶ برای بازدید عموم بسته شد. بااین‌حال، این بالکن از طریق وب‌بین به‌صورت زنده قابل مشاهده است. کتیبه‌ها، پلاک‌ها و تقدیم‌نامه‌ها. چندین پلاک و لوح یادبود بر روی یا در نزدیکی مجسمه آزادی نصب شده‌اند: در بخش غربی جزیره، گروهی از مجسمه‌ها برای گرامیداشت افرادی که ارتباط نزدیکی با مجسمه آزادی داشته‌اند، نصب شده‌اند. این افراد شامل دو آمریکایی—پولیتزر و لازاروس—و سه فرانسوی—بارتولدی، ایفل، و
و لازاروس—و سه فرانسوی—بارتولدی، ایفل، و لابوله—هستند. این مجسمه‌ها اثر فیلیپ راتنر، مجسمه‌ساز اهل مریلند، می‌باشند. نامگذاری‌ها تاریخی. رئیس‌جمهور کالوین کولیج در سال ۱۹۲۴ رسماً مجسمه آزادی را به‌عنوان بخشی از یادبود ملی مجسمه آزادی تعیین کرد. این یادبود در سال ۱۹۶۵ گسترش یافت و جزیره الیس را نیز دربر گرفت. سال بعد، مجسمه آزادی و جزیره الیس به‌طور مشترک در ثبت ملی مکان‌های تاریخی قرار گرفتند، و خود مجسمه به‌طور جداگانه در سال ۲۰۱۷ به این فهرست اضافه شد. در سطح ایالتی، یادبود ملی مجسمه آزادی در سال ۱۹۷۱ به
سطح ایالتی، یادبود ملی مجسمه آزادی در سال ۱۹۷۱ به فهرست اماکن تاریخی نیوجرسی اضافه شد، و در سال ۱۹۷۶ به‌عنوان یادمان تاریخی تعیین‌شده شهر نیویورک ثبت گردید. در سال ۱۹۸۴، مجسمه آزادی به‌عنوان یک میراث جهانی شناخته شد. بیانیه «اهمیت» یونسکو این مجسمه را به‌عنوان «شاهکاری از روح انسانی» توصیف می‌کند که «به‌عنوان نمادی قدرتمند و الهام‌بخش برای تفکر، بحث و اعتراض در مورد ایده‌آل‌هایی همچون آزادی، صلح، حقوق بشر، الغای برده‌داری، دموکراسی و فرصت‌ها ماندگار است.» نیویورک یا نیوجرسی؟. از آنجا که لیبرتی آیلند در
نیویورک یا نیوجرسی؟. از آنجا که لیبرتی آیلند در بخشی از رود هادسن که به ایالت نیوجرسی متعلق است قرار دارد، مالکیت تندیس جنجال‌برانگیز بوده است. در سال ۱۹۸۷، فرنک جی. گوارینی نماینده دموکرات از نیوجرسی و جرالد مک‌کان، شهردار پیشین جرزی سیتی، علیه شهر نیویورک شکایتی تنظیم کردند و ادعا داشتند که با توجه به واقع شدن لیبرتی آیلند در بخش نیوجرسی از رود هادسن، نیوجرسی باید مالکیت لیبرتی آیلند را داشته باشد. این جزیره، تحت حوزه قضایی فدرال، از جرزی سیتی ۶۰۰ متر و از نیویورک ۳ کیلومتر فاصله دارد. دیوان عالی تصمیم
از نیویورک ۳ کیلومتر فاصله دارد. دیوان عالی تصمیم گرفت که به این پرونده رسیدگی نکند، بنابراین وضعیت حقوقی قسمت‌های بالای آب جزیره تغییری نکرد. با وجود این، حقوق کنار رودی زمین‌های زیر آب که کنار تندیس هستند، متعلق به ایالت نیوجرسی است. جزایر بندر نیویورک، از زمان صدور منشور استعماری در سال ۱۶۶۴ که نیوجرسی را ایجاد کرد، بخشی از شهر نیویورک بوده‌اند و همانطور که طبق معمول به دنبال آن، مرزی در میان رود هادسن ترسیم نشد. هرچند، مرز حقوق دریایی بعداً در وسط کانال ترسیم شد. خدمات پارک فدرال، مشخص می‌کند که تندیس
ترسیم شد. خدمات پارک فدرال، مشخص می‌کند که تندیس آزادی در لیبرتی آیلند، جزیرهٔ دارایی فدرال تحت اداره سازمان پارک‌های ملی قرار دارد و جزیره به دلیل قراردادی میان دولت‌های ایالتی نیویورک و نیوجرسی که توسط کنگره در سال ۱۸۳۴ صادر شد، رسماً در محدودهٔ قلمروی ایالت نیویورک قرار دارد. بازنمایی‌ها. صدها نمونهٔ مشابه و بدل از مجسمه آزادی در سراسر جهان به نمایش گذاشته شده است. یک نسخهٔ کوچک‌تر مجسمه، که اندازه‌اش یک‌چهارم ارتفاع مجسمه اصلی است، توسط جامعه آمریکاییان پاریس به آن شهر اهدا شده است و اکنون در جزیرهٔ
پاریس به آن شهر اهدا شده است و اکنون در جزیرهٔ قو، رو به غرب و به سمت خواهر بزرگ‌ترش قرار گرفته است. یک ماکت مشابه به ارتفاع ، سال‌ها در بالای انبار آزادی در خیابان ۶۴اُم غربی در منهتن قرار داشت؛ که اکنون به موزه بروکلین منتقل شده است. در یک ادای احترام میهن‌پرستانه، پیشاهنگی پسران آمریکا، به عنوان بخشی از کمپین «تقویت بازوی آزادی» در سال‌های ۱۹۴۹–۱۹۵۲، حدود دویست ماکت مسی از مجسمه آزادی با ارتفاع ، را به ایالت‌ها و شهرداری‌های سراسر ایالات متحده اهدا کردند. در سال ۱۹۸۹ و در جریان اعتراضات میدان تیان‌آن‌من
در سال ۱۹۸۹ و در جریان اعتراضات میدان تیان‌آن‌من در چین، معترضان یک پیکرهٔ الهه دموکراسی را با الهام از سنت‌های دموکراتیک فرانسوی برپا کردند؛ گرچه این پیکرهٔ موقت شبیه به تندیس آزادی بود، ولی از روی عمد از تقلید مستقیم آن پرهیز شده بود. در میان دیگر بازنمایی‌های سازه‌های معروف در شهر نیویورک، یک کپی از تندیس آزادی که بخشی از نمای بیرونی هتل و کازینوی نیویورک-نیویورک در لاس وگاس است، وجود دارد. مجسمه آزادی به عنوان یک نماد آمریکایی، بر روی سکه‌ها و تمبرهای این کشور به تصویر کشیده شده است. نگارهٔ این تندیس
این کشور به تصویر کشیده شده است. نگارهٔ این تندیس بر روی سکه‌های یادبود صادر شده به مناسبت صدمین سالگرد افتتاح تندیس در سال ۱۹۸۶ و روی کوارترهای ۵۰ ایالت که سال ۲۰۰۱ در نیویورک ضرب شدند، درج شده بود. تصویری از تندیس برای سکه‌های شمش پلاتین عقاب آمریکایی در سال ۱۹۹۷ انتخاب شد و پشت سکه‌های در گردش دلار ریاست جمهوری قرار گرفت. در حال حاضر هم دو تصویر از مشعل مجسمه بر روی اسکناس ده دلاری آمریکا کشیده شده است. در سال ۲۰۱۰ عکس قسمتی از تندیس آزادی روی یک تمبر دائمی درج شد؛ که بعداً مشخص شد تصویر متعلق به ماکت
درج شد؛ که بعداً مشخص شد تصویر متعلق به ماکت تندیس در کازینو لاس وگاس بوده است. تصاویر تندیس آزادی توسط بسیاری از مؤسسات منطقه ای استفاده شده است. بین سال‌های ۱۹۸۶ و ۲۰۰۰، ایالت نیویورک پلاک‌هایی با طرح کلی تندیس صادر می‌کرد. در اتحادیه ملی بسکتبال زنان، باشگاه آزادی نیویورک هم از نام تندیس و هم از شکل آن در لوگوی خود استفاده می‌کند، که در آن شعلهٔ مشعل همانند توپ بسکتبال نقش شده. نیویورک رنجرز در لیگ ملی هاکی از سال ۱۹۹۷، سر تندیس را بر روی کیت سوم خود به تصویر می‌کشد. مسابقات چهار فینال بسکتبال مردان که
تصویر می‌کشد. مسابقات چهار فینال بسکتبال مردان که اتحادیه ملی ورزش دانشگاهی در سال ۱۹۹۶ تدارک دیده بود، در مجتمع ورزشی میدولنز نیوجرسی برگزار شد و تندیس آزادی‌بخشی از لوگوی آن بود. حزب لیبرترین ایالات متحده نیز از این مجسمه در نشان خود استفاده می‌کند. تندیس آزادی موضوعی رایج در فرهنگ عامه است. در موسیقی، هم برای نشان دادن پشتیبانی از سیاست‌های ایالات متحده آمریکا نمایش داده می‌شود – مانند ترانه‌ای از توبی کیت در سال ۲۰۰۲ با عنوان «فروتنی سرخ، سفید و آبی (آمریکایی خشمگین)» – و هم در مخالفت با این سیاست‌ها –
خشمگین)» – و هم در مخالفت با این سیاست‌ها – مانند جلد آلبوم "زمانه بد برای دموکراسی" اثر دد کنیدایز، که به دولت ریگان اعتراض می‌کرد. در فیلم و سینما، مشعلِ تندیس نقطهٔ اوج فیلم "خرابکار" محصول ۱۹۴۲ به کارگردانی آلفرد هیچکاک بود. این تندیس یکی از مشهورترین سکانس‌های سینمایی خود را مدیون فیلم "سیارهٔ میمون‌ها" محصول سال ۱۹۶۸ است، که در آن نیمه مدفون در میان شن به نمایش درآمده. در فیلم علمی-تخیلی "روز استقلال" تندیس شکسته شد و در "کلاورفیلد" سر از تن آن جدا شد. در رمان "زمان و دوباره" اثر جک فینی محصول ۱۹۷۰،
در رمان "زمان و دوباره" اثر جک فینی محصول ۱۹۷۰، که در اوایل دهه ۱۸۸۰ در پارک میدان مدیسون می‌گذرد، بازوی راست تندیس نقش مهمی در داستان ایفا می‌کند. رابرت هولدستاک، ویراستار مشاور "دانشنامه علمی تخیلی"، در سال ۱۹۷۹ با تعجب بیان کرد:
سِلما لاگرلوف (به زبان سوئدی: Selma Ottilia Lovisa Lagerlöf؛ ۲۰ نوامبر ۱۸۵۸ – ۱۶ مارس ۱۹۴۰) نویسندۀ سوئدی و نخستین زن برندۀ جایزۀ نوبل در ادبیات است. لاگرلوف در ۱۹۱۴ نخستین زنی بود که به عضویت آکادمی سوئد درآمد. زندگی. لاگرلوف در خانواده‌ای زمین‌دار و در ملکی به نام مُرباکا متولد و بزرگ شده بود. بعد از مرگ پدر سلما مُرباکا به برادر او به ارث رسید اما ورشکستگی وی باعث فروش ملک در ۳۱ سالگی سلما شد. سلما لاگرلوف مجدداً در سال ۱۹۱۰ و با پول جایزه نوبلی که در سال ۱۹۰۹ دریافت کرد، توانست ملک پدری را که در بسیاری
۱۹۰۹ دریافت کرد، توانست ملک پدری را که در بسیاری از آثار خود به وصف آن پرداخته، خریده و باقی عمر را در آن زندگی کند. نخستین رمان وی افسانه یوستا برلینگ بود که رشته داستان‌هایی تخیلی دربارهٔ کشیشی مخلوع به نام "یوستا برلینگ" است و در سال ۱۸۹۱ چاپ شد. وی نگارش این کتاب را در زمانی که به عنوان معلم مشغول به کار بود آغاز کرد و انتشار آن آغازگر توجه به سلما لاگرلوف شد. یکی دیگر از آثار او ماجراهای شگفت‌انگیز نیلز است که از جمله کتاب‌های ادبیات کلاسیک کودکان و نوجوانان به‌شمار می‌رود. آثار لاگرلوف شامل رمان،
نوجوانان به‌شمار می‌رود. آثار لاگرلوف شامل رمان، داستان کوتاه، سفرنامه، زندگینامه و نمایشنامه‌هایی است که با تأکید بر مسئولیت شخصی و مسیحیت غیر جزمی در مقابل ناتورالیسم رایج آن دوران قرار می‌گیرند. در داستان‌های او گرچه از توصیفات رئالیستی پیروی می‌شود، نشانه‌هایی از تأثیر رمانتیسم، انجیل و توماس کارلایل نیز به چشم می‌خورد. یادبودها. بر روی اسکناس ۲۰ کرونی سوئد تصویر سلما لاگرلوف و بر پشت اسکناس تصویری از داستان "ماجراهای شگفت‌انگیز نیلس" چاپ شده‌است.
شهرستان پارس‌آباد یکی از شهرستان‌های استان اردبیل ایران است. مرکز این شهرستان، شهر پارس‌آباد است. این شهرستان در تاریخ ۲۹ خرداد ۱۳۷۰ از شهرستان مغان جدا شد و مستقل گردید. موقعیت جغرافیایی. شهرستان پارس‌آباد از شمال غربی تا شمال شرقی با مرز آذربایجان، از جنوب شرقی تا جنوب با شهرستان بیله‌سوار و از جنوب غربی با شهرستان اصلاندوز همسایه است. تقسیمات کشوری. شهرستان پارس‌آباد دارای ۳ بخش، ۶ دهستان، ۴ شهر به شرح زیر است: جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان پارس‌آباد برابر با ۱۴۵٬۱۹۲
۱۳۹۵، جمعیت شهرستان پارس‌آباد برابر با ۱۴۵٬۱۹۲ نفر بوده‌است.
رَشت () ، شهری در شمال ایران، مرکز استان گیلان و مرکز شهرستان رشت است و مادرشهر استان گیلان و بخش‌هایی از استان‌های همجوار است. رشت همچنین پرجمعیت‌ترین شهر شمال ایران در بین سه استان حاشیهٔ دریای کاسپین و بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهر گیلک‌نشین جهان است. براساس آخرین داده‌های جغرافیایی مرکزداده ماهواره‌ای سیستم اطلاعات جغرافیا؛ بیشترین درازای شهر رشت ۳۶ کیلومتر است. (یعنی از این سمت تا آن سمت شهر بر مبنای بیشترین حالت ممکن ۳۶ کیلومتر راه است). بر اساس سرشماری رسمی سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر رشت تعداد ۶۷۹٬۹۹۵ نفر
رسمی سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر رشت تعداد ۶۷۹٬۹۹۵ نفر است. جمعیت شناور ثابت روزانهٔ شهر رشت به‌عنوان مادرشهر استان گیلان بالغ بر ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر است. جمعیت این شهر در تعطیلات و ماه‌های گردشگری سال بالغ بر دومیلیون نفر است. رشت فشرده‌ترین شهر ایران به‌لحاظ نسبت جمعیت به وسعت است و از لحاظ نسبت جمعیت در روز و شب نیز رتبهٔ نخست کشور را دارد. در شهر رشت لهجه‌های گوناگون از گویش بیه‌پس زبان گیلکی توسط مردم تکلم می‌شود. آب‌وهوای رشت ازجمله آب و هوای معتدل کاسپین و شبه‌مدیترانه‌ای است که دارای تابستان‌های گرم و شرجی و
است که دارای تابستان‌های گرم و شرجی و زمستان‌های سرد و مرطوب است. همچنین شهر رشت دارای رتبهٔ اول میزان بارش مراکز استان‌های ایران و به شهر باران (شهر باران‌های نقره‌ای) مشهور است. رشت بیش از ۴٬۵ سده پیش مرکز گیلان شد و در گذشته، مرکز استان یکم ایران بوده است. همچنین این شهر نقشی کلیدی در بزنگاه‌های تاریخ ایران مانند انقلاب مشروطه، جنبش جنگل و انقلاب ۱۳۵۷ ایران داشت و با توجه به فرهنگ مردم آن و قرار گرفتن در جادهٔ راه ابریشم از دیرباز به‌عنوان مرکز تجارت شمال همواره به‌عنوان دروازهٔ تمدن مدرن از آن یاد
شمال همواره به‌عنوان دروازهٔ تمدن مدرن از آن یاد می‌شود. و دارای پیشینه‌ای درخشان در عرصهٔ مبادلات خارجی بوده است. این شهر در سال ۲۰۱۵ به شبکهٔ شهرهای خلاق جهان به‌عنوان شهر خلاق خوراک‌شناسی زیر نظر یونسکو پیوست. براساس استانداردهای یونسکو شهر خلاق، شهری است که از نوآوری و توانمندی‌های شهروندان در توسعهٔ پایدار شهری استفاده می‌کند. رشت تنها شهر ایران به‌همراه ۱۸ شهر دیگر جهان است که در زمینهٔ خوراک‌شناسی در یونسکو ثبت شد. امروزه شهر رشت یکی از قطب‌های کشاورزی در سطح کشور محسوب می‌شود. رشت یکی از قطب‌های
در سطح کشور محسوب می‌شود. رشت یکی از قطب‌های تولید برنج ایران، تولیدکنندهٔ بزرگ فولاد و قطب تولید نانوداروهای ضدِسرطان کشور یکی از مهم‌ترین شهرهای ایران است. رشت در سال ۹۳۶ هجری شمسی در زمان شاه طهماسب صفوی به عنوان مرکز استان گیلان انتخاب شد. سال ۱۳۹۳ به پیشنهاد روبرت واهانیان معمار و رشت پژوه، روز ۱۲ دی ماه به مناسبت مرکز استان شدن شهر رشت در زمان حکومت سلسلهٔ صفویان، به عنوان روز تولد این شهر و به نام روز نکوداشت شهر رشت پیشنهاد شد. این روز در سال ۱۳۹۴ به افتخار نکوداشت شهر رشت به این عنوان نام گذاری
به افتخار نکوداشت شهر رشت به این عنوان نام گذاری شده است. این شهر دارای تاریخی است که به سده سیزدهم بازمی‌گردد که طی آن رشت مرکز بزرگ تجارت ابریشم با کارگاه‌های نساجی متعدد بود. گریگوری والریانو ویچ ملگونوف، یک مسافر روسی که در سال ۱۸۹۶ به رشت سفر کرده بود، در خاطرات خود نوشت که این شهر در آن زمان دارای ۵۴۶ خانه، ۱۰۲۱ مغازه و ۲۷۳۱۴ نفر جمعیت بود. در آن زمان اعتبار سیاسی رشت به حدی بود که دولت‌های روس، انگلیس و عثمانی در رشت کنسولگری داشتند. رشت همچنین یکی از شهرهای برتر در حوزه صنایع دستی است به‌طور ی که
از شهرهای برتر در حوزه صنایع دستی است به‌طور ی که رشتی دوزی (قلاب دوزی رشت) یکی از رودوزی‌های سنتی ایران و از صنایع دستی گیلان است که در فهرست آثار ملی ایران - میراث فرهنگی ناملموس (معنوی) - به ثبت رسیده است؛ در این کار زمینه پارچه به وسیله نخ‌های ابریشمین رنگین به گونه‌ای بسیار زیبا و چشم نواز تزئین می‌شود. پانزدهم دیماه ۹۹ طی مراسمی در کاخ موزه نیاوران شهر رشت به عنوان شهر ملی هنرهای سنتی ایران با محوریت رشتی‌دوزی، موفق به دریافت گواهی‌نامه ملی شد. در سال‌های اخیر چند فیلم مهم سینمای ایران ازجمله ناهید،
اخیر چند فیلم مهم سینمای ایران ازجمله ناهید، ماهی و گربه، در دنیای تو ساعت چنده، ناگهان درخت، تی تی، حکایت دریا و… در استان گیلان و شهر رشت ساخته شده‌اند. وجه تسمیه. سر اینکه معنی واژه «رشت» چیست، دیدگاه‌های زیادی مطرح شده است: قدیمی‌ترین نام این شهر «بیه» بوده که به معنای مصب میان دو رود است. یکی دیگر از نام‌های پیشین این شهر یعنی «دارالمرز»، سرزمین پست و گود (جلگه‌ای) معنا شده است. همچنین علی اکبر دهخدا بر این باور است که چون ساخت این شهر در سال ۹۰۰ هجری آغاز شده و واژه «رشت» در حساب ابجد ۹۰۰ است، این
آغاز شده و واژه «رشت» در حساب ابجد ۹۰۰ است، این نام را برای این شهر برگزیده اند. تاریخچه. ابتدا رشت به‌صورت قصبه‌ای بزرگ میان یک فضای جنگلی بوده و از آبادی‌های کهن ایران به‌شمار می‌رفته که نامش در کتاب حدودالعالم به سال ۳۷۲ هجری آمده است. این قصبه که در میان دو رودخانه گوهررود و زرجوب قرار داشت و از این جهت نیز قدمت دیرینه دارد. نام قدیمی رشت «دارالمرز» یا «دارالامان» بوده که قبل از این دو به آن «بیه» می‌گفتند. بیه در لغت‌نامه‌ها، رود یا مصب بین دو رودخانه معنی شده است و چنین به نظر می‌رسد که دلیل این
معنی شده است و چنین به نظر می‌رسد که دلیل این نامگذاری قرار گرفتن آن در میان دو رودخانه است که به مثابه حفاظ و دیوار شهر محسوب می‌گردید. لغت‌نامه دهخدا در باب رشت آورده است: در سده هشتم هجری حمد ﷲ مستوفی اولین کسی است که از رشت نام می‌برد. در زمان شاه عباس در آنجا آبادانیهایی کرد و رشت توسعه یافت. در زمان قاجاریه بواسطهٔ بسط روابط اقتصادی ایران با روسیه و تماس آن‌ها از راه رشت باز هم بر توسعهٔ این شهر افزود و در زمان ناصرالدین شاه از رشت با سی هزار تن جمعیت یاد شده و بازارهای آن از مال التجاره مملو بوده
یاد شده و بازارهای آن از مال التجاره مملو بوده است. در فرهنگ جغرافیایی ایران در مورد شهر رشت آمده: شهر رشت مرکز گیلان و مرکز استان یکم کشور بوده است. این شهر در ۳۳۹هزارگزی شمال باختر تهران و ۳۶هزارگزی جنوب بندر انزلی واقع شده است. از مرکز شهر و دو طرف ساختمان زیبای شهرداری چهار خیابان وسیع به چهار طرف کشیده شده است. بناهای دو و سه طبقهٔ نوساز و مغازه‌های معتبر در دو طرف این خیابان‌ها بنا شده است. شهر رشت از نظر شهربانی به پنج بخش زیر تقسیم می‌شود: ۱- ساغری‌سازان ۲- سبزه‌میدان و پاسکیاب ۳- بازار ۴- مرکز شهر
۲- سبزه‌میدان و پاسکیاب ۳- بازار ۴- مرکز شهر ۵- زرجوب. جمعیت شهر در حدود یکصدوبیست‌هزار تن است. تعداد مغازه‌ها و دکاکین شهر در حدود سه‌هزاروپانصد باب است. تعداد شماره‌های تلفن شهر رشت در حدود یک‌هزار نمره است. در این شهر دو دانشسرا و شش دبیرستان پسرانه و پنج دبیرستان دخترانه و ۱۴ دبستان پسرانه و ۱۶ دبستان دخترانه وجود دارد. کارخانه‌های شهر رشت به‌طور اختصار به این شرح است: ۱- کارخانهٔ گونی‌بافی، تعداد کارگران پانصد تن. ۲- کارخانهٔ بلورسازی، تعداد کارگران بیست تن. ۳- کارخانهٔ تخم نوغان‌گیری، مقدار محصول در
تن. ۳- کارخانهٔ تخم نوغان‌گیری، مقدار محصول در سال از ۲۵ تا ۳۰ هزار جعبه. ۴- بند پوتین، تعداد کارگر ۱۵ تن. ۵- پنج کارخانهٔ برنج‌پاک‌کنی. ۶- دو کارخانهٔ آرد. ۷- دو کارخانهٔ پیله‌خفه‌کنی. ۸- کارخانهٔ کبریت‌سازی. ۹- چهار کارخانهٔ جوراب‌بافی. ۱۰- کارخانهٔ برق. در فرهنگ معین آمده است: مرکز استان گیلان (شهرستان رشت) در میان شاخه‌های مصبی سفیدرود به نام گوهررود و صیقلان رودبار در جلگهٔ هموار و سبزی که تا کنار مرداب و بحر خزر امتداد دارد واقع است. جمعیت شهر رشت ۱۲۲۰۰۰ تن است. این شهر زیبا و مترقی در سده اخیر
۱۲۲۰۰۰ تن است. این شهر زیبا و مترقی در سده اخیر بزرگ‌ترین مرکز تجارتی ایران در شمال بود و به‌وسیلهٔ بندرانزلی از طریق روسیه با غالب ممالک اروپای شرقی و مرکزی تجارت داشت. از سوی دیگر به‌وسیلهٔ جادهٔ شوسه از طریق قزوین به تهران و از طریق لاهیجان و لنگرود به مازندران و گرگان و از راه بندر پهلوی و طالش به آذربایجان شرقی مربوط است. شهر رشت در زمین‌های رسوبی جنوب مرداب بندر پهلوی در ارتفاع هم سطح دریای آزاد قرار گرفته و یکی از مناطق پرباران ایران است که میزان بارندگی سالیانهٔ آن به ۱/۷۰ متر می‌رسد و پرباران‌ترین
سالیانهٔ آن به ۱/۷۰ متر می‌رسد و پرباران‌ترین مرکز استان ایران به‌شمار می‌آید. هوای شهر اغلب مِه آلود و دارای بخار آب زیاد است و به همین واسطه هوای رشت سرد نیست، تمام روزهای یخبندان این شهر در عرض سال از سی روز تجاوز نمی‌کند، روزهای برفی یا برف و باران توأم کمتر در این شهر دیده می‌شود و در سال ۱۳۳۶ ه‍.ش تنها یک روز برفی داشته و در سال ۱۳۳۵ ه‍.ش دوازده روز برفی در این شهر مشاهده شده است. یاسنت لویی رابینو در سفرنامهٔ خود در ضمن بحث از مساجد و بقعه‌ها و بناهای تاریخی صورت چند سنگ نبشته را آورده که از آن جمله
تاریخی صورت چند سنگ نبشته را آورده که از آن جمله است: «صورت کتیبهٔ سنگی مسجد جامع رشت که در عهد فتحعلی شاه قاجار بسال ۱۲۳۴ هَ. ق؛ و صورت کتیبه سنگی بقعهٔ خواهر امام که در عصر ناصرالدین شاه به سال ۱۲۷۲ هَ.ق. نوشته شده است، و نیز صورت کتیبه‌ای بر گلدستهٔ مسجد ساغری سازان رشت منقوش بسال ۱۳۰۴ ه‍.ق .». و پیش از اسلام. ایجاد بنای اولیه رشت را با احتمال زیاد به قبل از اسلام و به دوره ساسانیان نسبت می‌دهند در حالی که به نوشته برخی از محققان؛ رشت در پیش از اسلام و دست کم در دوره ساسانیان وجود داشته است و بنا بر
و دست کم در دوره ساسانیان وجود داشته است و بنا بر روایت دیگری این ناحیه در گذشته دور، زیر آب‌های دریای خزر قرار گرفته بود، اما به تدریج و بر اثر رسوب زیاد و تبخیر آب، اراضی گیلان و ناحیه‌ای که امروزه به نام رشت معروف است از آب خارج شدند همچنین این منطقه یکی از چندهزار شهرهای می‌باشد که تحت حکومت الولکیان بوده است. این ناحیه چون دارای منابع طبیعی مانند جنگل و زمین‌های مناسب کشاورزی بوده، به سرعت به صورت دهکده‌ای درآمده و قابل سکونت شده است. در زمانی‌که حکومت ساسانی روبه فروپاشی می‌رفت، حکمرانی مستقل این
ساسانی روبه فروپاشی می‌رفت، حکمرانی مستقل این دیار را گیلان‌شاه می‌نامیدند. پس از اسلام. پس از غلبه مسلمانان بر ایران، اولین بار که نامی از رشت به میان آمد، سال ۶۱ هجری قمری بود. در زمان صفویه به ویژه در دوره شاه اسماعیل صفوی، سرزمین گیلان به دو بخش داخلی: «بیه پس» به مرکزیت فومن (و بعدها رشت) و «بیه پیش» به مرکزیت لاهیجان تقسیم می‌شد. حکومت بیه پیش از ۹۴۳ هجری قمری به خان احمد گیلانی رسید و شاه طهماسب اول صفوی، حکومت بیه پس را نیز به او سپرد. سرانجام شاه عباس بزرگ گیلان را تسخیر کرد. در زمان سلطنت شاه
عباس بزرگ گیلان را تسخیر کرد. در زمان سلطنت شاه عباس اول، گیلان استقلال خود را از دست داد. این شهر از سال ۱۰۰۴ هـ. ق به فرمان شاه‌عباس مرکز استان گیلان و مرکز معاملات نوغان و ابریشم شد که در آن زمان محصول اول گیلان بود. این امر موجب شد که مالکان بزرگ و معامله‌گران ایرانی و روسی و یونانی و ارمنی که سر و کار با نوغان و ابریشم داشتند به این شهر رو کرده و بر وسعت آن بیفزایند. از این زمان سنگفرش بازار و سرپوشیدن خندقهای سرگشاده در نواحی مرکزی شهر شروع شد. در سال ۱۰۷۱ هجری قمری، قوای روسیه به دستور پتر اول به
۱۰۷۱ هجری قمری، قوای روسیه به دستور پتر اول به گیلان حمله برد و رشت را تا سال ۱۱۴۵ هجری قمری در اشغال خود نگه داشت. در سال ۱۰۴۵ هجری قمری شهر رشت به دست استپان رازین روس غارت شد. در سال ۱۷۲۲ میلادی نیز سپاهیانپترکبیر، رشت را تسخیر کردند. سپس روس‌های بلشویک در جریان تعقیب هواداران تزار رشت را به تصرف خود درآوردند. رشت در فاصلهٔ سال‌های ۱۱۵۷ هـ. ق تا ۱۱۸۴ هـ. ق در وسط جنگلی انبوه قرار داشت. در اطراف نقاط اصلی شهر خانه‌ها نزدیک به هم و در بقیهٔ نقاط خانه‌ها بدون هیچ‌گونه نظمی پراکنده بود. در سال ۱۲۲۳ هـ. ق
بدون هیچ‌گونه نظمی پراکنده بود. در سال ۱۲۲۳ هـ. ق دارای سه‌هزار خانوار بوده، بازارش از چهار کوچه نامنظم که بخشی از آن با نی و حصیرهای تکه‌پاره پوشانده بودند تشکیل شده بود. این شهر در آن روزگار شش روز با تهران فاصله داشته است. این شهر از محلاتی تشکیل شده که نام خود را از زاهدان و عارفانی که در آن سکونت داشتند گرفته است مانند سمابجار (صومعه بجار)، چله‌خانه، پیرسرا، استادسرا، آفخرا، علمداران، خواهر امام، سلیمان‌داراب و غیره. سکونت هر یک از زاهدان یا عارفان یا پیران در قسمتی از قصبه یا شهر موجب بود که پیروان
پیران در قسمتی از قصبه یا شهر موجب بود که پیروان آنان مجاور مراد خود جمع شده و کویی تشکیل دهند و نام مراد خود را بر آن نهند. قسمتی از شهر نیز از پیشه‌وران و صنعتگرانی نام می‌گرفت مانند: خمیران یا خمگران، ساغری سازان، صیقلان و غیره. معاصر. قیام مشروطه‌طلبان و تصرف رشت. کمیته سری ستار، که در دوره استبداد صغیر محمدعلی شاه در رشت، گیلان تشکیل شد و هدف از تشکیل آن، اعاده مشروطیت بود. ۴۶ نفر از مشروطه خواهان گیلانی و غیر گیلانی که در آن زمان در رشت بودند، در آن عضویت یافتند و با مساعی آنان بود که انقلاب محرم