payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تجاوزگرانی می‌دانست که علاقه‌ای به صلح و امنیت بین‌المللی ندارند. در مه و ژوئن ۱۹۵۷ نمایندگان آمریکا به عضویت کمیته‌های اقتصادی و نظامی پیمان درآمدند. اما دولت ایالات متحده به پیمان نپیوست. طراحان نظامی که در جلسه‌های تاسیس این پیمان از طرف ایران شرکت داشتند عبارت بودند از: حسن طوفانیان عضویت ایران در سنتو را دلیلی بر تضعیف امنیت داخلی ایران قلمداد کرده بود. به عقیده وی تمرکز ایران در زمان رضاشاه بر امنیت داخلی بود. ولی در زمان شاه این تمرکز بخاطر سنتو و مبارزه با کمونیسیم از بین رفت. خروج عراق. عراق پس از
با کمونیسیم از بین رفت. خروج عراق. عراق پس از کودتای عبدالکریم قاسم در ۲۳ تیر ۱۳۳۷ و سرنگونی نظام سلطنتی، در ۲۴ مارس ۱۹۵۹ از پیمان بغداد خارج شد و این پیمان ضربه‌ای اساسی خورد. در اوت آن سال، نام پیمان بغداد به سازمان پیمان مرکزی (سِنتو) تغییر یافت و ستاد آنرا از بغداد به آنکارا بردند. امیرخسرو افشار قاسملو که در روند انعقاد پیمان بغداد نقش داشته است در اینباره مدعی شده است که کودتا در عراق که جزئی از این پیمان بود تاثیر بدی بر محمدرضا پهلوی گذاشت و تصمیم به فشار به آمریکا برای عضویت در این پیمان گرفت.
به فشار به آمریکا برای عضویت در این پیمان گرفت. فشار بر آمریکا شامل تهدید به خروج از پیمان و مذاکره با شوروی برای بستن پیمان بود. در نهایت هرچند آمریکا عضو پیمان نشد. ولی بر اثر فشارهای ایران اقدام به عقد قراردادهای دوجانبه با تهران کرد که اهداف و نیازهای ایران از دعوت و فشار به آمریکا برای عضویت در پیمان بغداد برطرف شد. مفاد. ماده یکم پیمان بغداد تاکید داشت که هدف آن دفاع از امنیت و تمامیت ارضی کشورهای عضو بود. بر پایه ماده سوم، کشورهای عضو تعهد کردند که از دخالت در امور داخلی یکدیگر خودداری کرده و
که از دخالت در امور داخلی یکدیگر خودداری کرده و اختلافات خود را از طریق مسالمت‌آمیز و بر اساس منشور ملل متحد حل و فصل کنند. بر اساس ماده هفتم، مدت این معاهده پنج سال تعیین شده بود. اما می‌توانست برای دوره‌ای مشابه تمدید شود. این ماده حق خروج کشورهای عضو را هم تضمین کرده بود. به شرط آنکه شش ماه پیش از پایان اعتبار معاهده، این مسئله را به صورت رسمی اعلام کنند. با این حال، هنگام خروج جمهوری اول عراق از پیمان بغداد در سال ۱۹۵۹ مفاد این بند معاهده رعایت نشد. چون دیگر کشورهای عضو، به دلیل اهداف حکومت تازه در
چون دیگر کشورهای عضو، به دلیل اهداف حکومت تازه در عراق، دیگر تمایلی به ادامه عضویت عراق نداشتند. ویژگی‌ها. تفاوت پیمان بغداد با پیمان سعدآباد که در سال ۱۳۱۶ میان ایران، ترکیه و افغانستان به امضا رسید، این بود که در آن پیمان این سه کشور متعهد شده بودند به خاک یکدیگر تعرض نکنند. ولی در پیمان بغداد، همکاری‌های متقابل نظامی پیش‌بینی شده بود. اما هیچ راهکاری برای تضمین دفاع جمعی به اعضای خود ارائه نمی‌داد و ساختار فرماندهی نظامی دائمی یا مشترکی ایجاد نمی‌کرد. عوامل ضعف. پیمان بغداد از زمان اعلام موجویت خود
عوامل ضعف. پیمان بغداد از زمان اعلام موجویت خود نتوانست حمایت گسترده‌ای در میان کشورهای خاورمیانه جلب کند. ترکیه سکولار، ایران پادشاهی شیعه، پاکستان نوظهور سنی، و عراق تازه از سلطه استعمار رها شده، کشورهایی با ساختارهای کاملا متفاوت بودند. تلاش‌های نوری سعید، نخست وزیر وقت عراق، برای متقاعد کردن مصر و سوریه برای پیوستن به پیمان بغداد ناکام ماند. زیرا این دو کشور معتقد بودند که اتحاد جماهیر شوروی (که تنها تامین‌کننده سلاح برای کشورهای عربی مخالف اسرائیل بود و پیمان بغداد برای مقابله با شوروی شکل گرفته بود)
و پیمان بغداد برای مقابله با شوروی شکل گرفته بود) تهدیدی برای آنها محسوب نمی‌شود. تلاش‌های بعدی بریتانیا نیز بی‌نتیجه ماندند. در لبنان کمیل شمعون خواستار پیوستن به پیمان بغداد بود. اما به دلیل مخالفت‌های گسترده داخلی، لبنان هم به این پیمان نپیوست. مداخله بریتانیا در بحران سوئز در سال ۱۹۵۶ به تضعیف جایگاه بریتانیا در خاورمیانه و به اعتبار آن در پیمان بغداد انجامید. بریتانیا تلاش کرد آمریکا را نیز به عضویت این پیمان در بیاورد. زیرا این کشور می‌توانست خلأ جایگاه رو به افول بریتانیا در خاورمیانه را پر کند.
رو به افول بریتانیا در خاورمیانه را پر کند. اعلام دکترین آیزنهاور در اوایل سال ۱۹۵۷ باعث شد آمریکا نیازی به پیوستن به این پیمان نداشته باشد. بنابراین آمریکا از پیوستن کامل به پیمان بغداد خودداری کرد و ترجیح داد به عنوان عضو ناظر در چند کمیته داخلی از جمله کمیته اقتصادی عمل کند و تنها در ژوئن ۱۹۵۷ به کمیته نظامی پیوست. آمریکا از سویی نمی‌خواست خود را همراه یک قدرت استعماری (بریتانیا) نشان دهد. از سوی دیگر عضویت آمریکا می‌توانست اعتراض کشورهای غیر عضو در خاورمیانه مانند اسرائیل، مصر یا عربستان سعودی را به
مانند اسرائیل، مصر یا عربستان سعودی را به همراه داشته باشد. اتحاد مصر و سوریه و پیدایش جمهوری متحد عربی و همچنین خروج عراق در پی انقلاب ۱۴ ژوئیه در سال ۱۹۵۸ ضربه‌های دیگری به پیمان سازمان مرکزی بودند. بحران ۱۹۵۸ لبنان و مداخله سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا در عملیات خفاش آبی از ۱۵ ژوئیه ۱۹۵۸ به خواست کمیل شمعون باعث ضعف پیمان شد. پاکستان تلاش کرد تا در جنگ دوم هند و پاکستان در سال ۱۹۶۵ حمایت متحدان خود در سنتو را بدست آورد. اما شورای امنیت سازمان ملل متحد در ۲۰ سپتامبر ۱۹۶۵ با صدور قطعنامه ۲۱۱
ملل متحد در ۲۰ سپتامبر ۱۹۶۵ با صدور قطعنامه ۲۱۱ خواهان توقف ارسال سلاح به هر دو طرف درگیر شد. آمریکا و بریتانیا هم از این تصمیم حمایت کردند. پاکستان در جنگ سوم هند و پاکستان در سال ۱۹۷۱ بار دیگر تلاش کرد تا حمایت اعضای سازمان را به دست آورد، اما آمریکا خارج از چارچوب پیمان سنتو و به طور محدود از آن پشتیبانی کرد. در سال ۱۹۷۴ بریتانیا در اعتراض به حمله ترکیه به قبرس و اشغال شمال این جزیره از پیمان سنتو خارج شد و حمایت خود را از آن متوقف کرد. انحلال. پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ ایران در ۲۰ اسفند ۱۳۵۷ (۱۱ مارس
انقلاب ۱۳۵۷ ایران در ۲۰ اسفند ۱۳۵۷ (۱۱ مارس ۱۹۷۹) از پیمان سنتو خارج شد و به عضویت کشورهای غیرمتعهد درآمد. یک روز پس از ایران، پاکستان نیز که از این پیمان ناراضی بود و منتظر فرصت مناسب می‌گشت، به فاصلهٔ کمتر از ۲۴ ساعت از پیمان سنتو خارج و این پیمان منحل شد.
مسجد لعل، (به معنی: مسجد سرخ) مسجدی واقع در اسلام‌آباد، پایتخت پاکستان است. مدرسه‌ای مذهبی مخصوص زنان و مدرسه‌ای مخصوص مردان به مسجد متصل هستند. این مسجد در ۱۹۶۵ تأسیس شد و نامش را از دیوارهای سرخش گرفته‌است. سال‌های سال است که این مسجد مرکز آموزه‌های تندروانه و بنیادگرایانهٔ اسلامی بوده‌است و بسیاری از اعضای دولت، نخست وزیران، روسای ارتش و روسای جمهور از مریدان این مسجد و رئیس سابق آن، مولانا عبدالله، بوده‌اند. ژنرال ضیاءالحق، دیکتاتور نظامی سابق پاکستان، رابطهٔ بسیار نزدیکی با مولانا عبدالله داشت. در حین
بسیار نزدیکی با مولانا عبدالله داشت. در حین جنگ شوروی در افغانستان (۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹) این مسجد نقشی کلیدی در سربازگیری برای مجاهدین افغان داشت. این مسجد از پس از واقعهٔ ۱۱ سپتامبر و پیوستن پاکستان به طرفداران آمریکا در «جنگ علیه ترور»، درگیری‌هایی با دولت داشته‌است که اوج آن در ژولای ۲۰۰۷ و ماجرای محاصرهٔ آن بود. لعل مسجد دارای ۸ مدرسه یا موسسه آموزشی مربوط به خود است؛ و ۲۰۰۰ پسر و ۳۰۰۰ دختر در حال تحصیل در این مسجد هستند. امام این مسجد عبدالعزیز قاضی گفته است که در این مدارس سعی می‌شود افکار و برنامه‌هایی را
که در این مدارس سعی می‌شود افکار و برنامه‌هایی را آموزش دهیم که مد نظر بن لادن بود. تمام هزینه‌های این مدرسه مثل ایاب و ذهاب و غذا رایگان است. در مدارس آموزشی دختران، معلمان مرد از پشت دیوارها و حفاظ‌های مشخص شده به دانش آموزان خود تدریس می‌کنند.
شاخ طلایی مدخلی است که بخش اروپاییِ استانبول را به دو قسمت تبدیل می‌کند. در افسانه‌های یونانی، بیزاس آن را به نام مادرش کروئسا نام گذاشت. این مدخل با دریای مرمره تشکیل شبه‌جزیره می‌دهد. خلیج شاخ طلایی به این دلیل به این نام گذاشته شده که در غروب خورشید به مدت دو یا سه دقیقه نمای خلیج به رنگ طلایی تغییر می‌کند و اگر این خلیج از بالا دیده شود به شکل شاخ شبیه است. روایت دیگری درباره این نام وجود دارد که طبق آن نام شاخ به دلیل شکل این شاخابه ی تنگه بسفر توسط یونانیان بدان داده شد و کلمه طلایی بعدها به سبب ثروتی
بدان داده شد و کلمه طلایی بعدها به سبب ثروتی به آن اضافه شد که به شکل ماهی غله و کالاهای بسیار به آن وارد می شد.
جزایر پـِرهِنتیان (در مالایی: پولائو پرهنتیان) واقع در دریای جنوبی چین هستند و در ۱۹ کیلومتری ایالت ترنگگانو در مالزی غربی و ۶۵ کیلومتری مرز تایلند قرار دارند. دو جزیرهٔ اصلی پرهنتیان بسار (پرهنتیان بزرگ) و پرهنتیان کچیل (پرهنتیان کوچک) نام دارند. جزایر کوچک و بی‌سکونت سوسو دار، سرینگی و راوا نیز در ساحل «پرهنتیان کوچک» هستند. جزایر پرهنتیان جزئی از پارک ملی دریایی جزایر ردانگ هستند و به همین خاطر ماهیگیری، جمع کردن مرجان و آشغال ریختن در آن‌ها به شدت ممنوع است. جزایر پرهنتیان از مهم‌ترین اماکن گردشگری
است. جزایر پرهنتیان از مهم‌ترین اماکن گردشگری مالزی هستند و با شن‌های سفید و آب شفاف و آبی سالانه هزاران گردگشر را به این جزایر می‌کشانند. در این جزیره‌ها هیچ راهی (مگر راه‌های جنگلی آدم‌رو) وجود ندارد و جز چند هتل و مهمانخانه و رستوران خبری از تأسیسات دیگری هم نیست. روستای پرهنتیان در «پرهنتیان کچیل» محل اقامت بومیان است. بندر کوآلا بسوت محلی است که قایق‌های تندرو از آن‌جا عازم این جزایر می‌شوند.
کوآلا بسوت بندر ماهیگیری کوچکی در ساحل ایالت ترنگگانو در مالزی غربی است. این شهر بین کوتا باهرو در کلانتان و کوآلا ترنگانو در ترنگانو واقع شده است. قایق‌های تندرو از این‌جا عازم جزایر پرهنتیان می‌شوند و به همین علت گردشگران بسیاری به این شهر سر می‌زنند.
نُوا اِسکوشیا ، ، (به زبان گِیلیکِ اسکاتلندی: Alba Nuadh) از استان‌های کشور کانادا و واقع در ساحل جنوب‌خاوری این کشور است. مرکز نوا اسکوشیا شهر هلیفکس است که بزرگ‌ترین شهر این استان نیز به حساب می‌آید و از مراکز اقتصادی منطقه است. تاریخچه. نوا اسکوشیا به همراه انتاریو، کبک و نیو برانسویک، اولین استانهایی بودند که به کنفدراسیون کانادا پیوستند. نوا اسکوشیا یکی از چهار استان کانادای آتلانتیک با ۱ میلیون جمعیت است و در شرق ساحل شرقی کانادا واقع شده‌است و این استان دارای ۳۸۰۰ جزیرهٔ ساحلی به‌علاوهٔ خاک اصلی خود
دارای ۳۸۰۰ جزیرهٔ ساحلی به‌علاوهٔ خاک اصلی خود می‌باشد. هلیفکس (Halifax) با جمعیت تقریباً ۴۰۰٬۰۰۰ نفر مرکز سیاسی و بزرگ‌ترین شهر این استان است. این استان همچنین یکی از بندرهای دریایی اصلی کانادا و محل دسترسی به اقیانوس اطلس می‌باشد. در زمانی که اکثریت مردم با قایق به کانادا رسیدند،Halifax’s Pier 21 جایی بود که تقریباً همه مهاجران اولین بار وارد آنجا شدند. قدیمی‌ترین قوم سیاه‌پوست در کانادا در این استان زندگی می‌کنند. نام‌گذاری. نام «نُوا اِسکوشیا» عبارتی لاتین و به معنای «اسکاتلندِ نو» است. تاریخ استان نوا
و به معنای «اسکاتلندِ نو» است. تاریخ استان نوا اسکوشیا به ۱۱٬۰۰۰ سال قبل، زمانی که بومیان اصلی ساکن این استان شدند بر می‌گردد. برخی از ساکنین این استان جزء قوم Mi’kmag بودند که هنوز نقش مهمی در زندگی این استان ایفا می‌کنند. اولین گروه اروپایی که پا به این استان گذاشتند Vikingها بودند که به سال ۹۹۰ بر می‌گردد. هیچ‌کس تا تقریباً ۵۰۰ سال بعد که با ورود دریانورد معروف ایتالیایی John Cabot در Cabe Breton در سال ۱۴۹۷ م همراه بود، به این استان برنگشت. استقرار اروپایی‌ها در نوا اسکوشیا تقریباً ۱۰۰ سال بعد با
اروپایی‌ها در نوا اسکوشیا تقریباً ۱۰۰ سال بعد با استقرار فرانسوی‌ها در Port Royale دوباره شروع شد. نوا اسکوشیا از قبل از شکل‌گیری کشور کانادا مقصد مهاجران از سراسر جهان بود. در زمان الحاق نوا اسکوشیا به نیوبرانزویک، انتاریو و کبک جهت تشکیل Dominion of Canada در سال ۱۸۶۷ این استان موطن چندین قوم با فرهنگ مختلف بود. این حالت قرن‌ها بعد نیز ادامه داشت و بسیاری از مهاجران پس از ورود به کانادا در Halifax سکونت داشتند. بخش جالب تاریخ این استان به نقشی است که ساکنان آن پس از دو تراژدی بزرگ ایفا کردند. وقتی کشتی
آن پس از دو تراژدی بزرگ ایفا کردند. وقتی کشتی افسانه‌ای تایتانیک در اولین سفر خود در سال ۱۹۱۲ غرق شد، چندین قایق از بندرگاه Halifax برای نجات مسافران به سمت آن‌ها شتافتند. بعد از واقعه ۱۱ سپتامبر ساکنین Halifax نقش مهمی در پاسخ به این تراژدی ایفا کردند. بسیاری از هواپیماهایی که نتوانسته بودند در ایالات متحده فرود بیاید در فرودگاه نوا اسکوشیا به زمین نشستند و ساکنان این شهر از مسافران در خانه‌های خود پذیرایی کردند. پرچم. پرچم این استان ترکیبی از پرچم و نشان ملی اسکاتلند است. فرهنگ نوا اسکوشیا. استان نوا
ملی اسکاتلند است. فرهنگ نوا اسکوشیا. استان نوا اسکوشیا به مهمان‌نوازی مشهور بوده و تشکیل‌شده از فرهنگهای مختلف می‌باشد. اسکاتلندی‌ها، فرانسوی‌ها، گانلیک‌ها، Mi;kmaqها و سیاه پوستان از جمله اقوامی هستند که تأثیر جاودانی در این استان برجا گذاشته‌اند. حاصل این تأثیر یک فرهنگ کامل نوا اسکوشیایی است. در این استان شهرهای مرزی وجود دارد که در آن اقوام هنرمندی زندگی می‌کنند. نوع خاصی از موزیک Celtic در این استان شکل گرفته‌است. از جمله هنرمندان این سبک می‌توان به Natalie McMaster و Rankin Familyاشاره کرد. Halifax
McMaster و Rankin Familyاشاره کرد. Halifax جایگاه ضبط بسیاری از فیلمها و موزیکها مشهور کانادا و سراسر جهان بوده‌است. موقعیت جغرافیایی. این استان از شبه‌جزیره‌ای متصل به سرزمین اصلی کانادا و جزیرهٔ کیپ برتون و چندین و چند جزیرهٔ کوچک‌تر تشکیل شده‌است. بخش شبه‌جزیره‌ایِ نوا اسکوشیا با باریکه‌ای به نام «تنگه چیگ نکتو» به سرزمین اصلی کانادا متصل شده‌است و جزیرهٔ کیپ برتون توسط «تنگه کانسو» از شبه‌جزیره جدا شده‌است. نوا اسکوشیا، به همراه جزیره پرنس ادوارد و نیوبرانزویک از استان‌های ساحلی کاناداست. این استان،
از استان‌های ساحلی کاناداست. این استان، همچنین از استان‌های آتلانتیکی (یعنی واقع بر اقیانوس اطلس) به‌شمار می‌آید. جمعیت نوا اسکوشیا. استان نوا اسکوشیا با جمعیت ۹۳۰٬۰۰۰ نفر جزء کم جمعیت‌ترین استانهای کانادا می‌باشد. البته با توجه به مساحت کم، دومین استان پرتراکم کانادا محسوب می‌شود. اکثر جمعیت در شهر Halifax و اطراف آن می‌باشد. اسم این استان اصلاً یونانی و به معنی «اسکاتلند جدید» می‌باشد. اصلاً جای تعجب نیست که بیشتر افراد این استان تقریباً ۳۰ درصد اصالتی اسکاتلندی دارند. البته در این استان تعداد زیادی
اسکاتلندی دارند. البته در این استان تعداد زیادی ایرلندی، فرانسوی، عرب، آلمانی، هلندی و چینی زندگی می‌کنند. با توجه به رشد صنعت، این استان، آیندهٔ خود را در جذب مهاجر می‌بیند. اقتصاد و اشتغال در نوا اسکوشیا. اقتصاد در استان نوا اسکوشیا دارای تنوع زیادی بوده که از جمله آن‌ها می‌توان به تولید، ماهیگیری و معدن اشاره کرد. متأسفانه منابع ماهی در سالهای اخیر با خطر مواجه شده و بر روی صنعت شیلات تأثیر بدی گذاشته‌است. اخیراً با تغییر اقتصاد این استان و با آموزش ماهیگران بی‌کار، از آن‌ها در کارهای جدید استفاده
ماهیگران بی‌کار، از آن‌ها در کارهای جدید استفاده شده‌است. این رشد سریع در سپتامبر ۲۰۰۶ نرخ بیکاری را به پایین‌تر از میانگین کانادا رساند. هلیفکس (Halifax) که یک مرکز شهری بزرگ می‌باشد دارای صنایع متنوع بوده و قلب اقتصاد بخش آتلانتیک کانادا محسوب می‌شود. در استان نوا اسکوشیا جنگل‌داری مدرن و کشاورزی پیشرفته وجود دارد. بخش اصلی صنعت معدن، به زغال سنگ مربوط می‌شود. این استان شروع به استفاده از سکوهای نفتی و گازی ساخته شده در دهه‌های گذشته کرده‌است. بعد از تولید اولیه نفت در نزدیک جزیره Sable در سال ۱۹۹۱،
تولید اولیه نفت در نزدیک جزیره Sable در سال ۱۹۹۱، درآمد نفتی و گازی به‌طور چشمگیری افزایش یافته و به اقتصاد این استان کمک می‌کند. سالانه بیشتر از یک میلیون نفر از این استان دیدن می‌کنند که تقریباً یک چهارم آن‌ها از خارج کانادا وارد این استان می‌شوند. میانگین درآمد خانواده ۴۷٬۱۰۰ $ است (که نزدیک به میانگین ملی کانادا است). میانگین درآمد خانواده در هلیفکس (Halifax) کمی بیشتر از میانگین کانادا (۵۸٬۲۶۲ $) می‌باشد. سطح خوب درآمد در این استان هزینه‌های زندگی برای ساکنان این استان را قابل پرداخت می‌سازد. «کمترین
ساکنان این استان را قابل پرداخت می‌سازد. «کمترین مقدار دستمزد» در این استان ۸٫۱۰$ در ساعت و میانگین مالیات بر درآمد تقریباً ۱۹٫۲۵ درصد می‌باشد. مسکن در نوا اسکوشیا. یکی از دلایل پایین بودن هزینه‌ها در این استان قیمت پایین مسکن می‌باشد. قیمت متوسط یک خانه دو طبقه در شهر هلیفکس (Halifax) فقط ۱۴۳٬۰۰۰ $ می‌باشد در حالی که چنین خانه‌ای در شهرهای اصلی دیگر در کانادا تقریباً دو برابر این مبلغ است. درصد میانگین درآمد خانوار با هزینه‌های مالکیت جزء کمترین‌ها در کانادا می‌باشد. (۳۳–۲۱ درصد با توجه به نوع خانه)
کانادا می‌باشد. (۳۳–۲۱ درصد با توجه به نوع خانه) تحصیلات در نوا اسکوشیا. تمامی شهروندان کانادا و دارندگان اقامت دائم تا قبل از ۲۰ سالگی می‌توانند تا پایان مقطع دبیرستان از تحصیلات رایگان استفاده نمایند. این استان شرایط تحصیل از مهدکودک تا سال ۱۲ را به زبان انگلیسی و فرانسوی فراهم می‌سازد. معلمان این استان همانند دیگر استانها دارای مدارک دانشگاهی، دورهٔ تربیت معلم پیشرفته می‌باشند و از برنامهٔ تحصیلی قانونمند پیروی می‌کنند. این استان دارای سیستم کامل و جامع عالی شامل دانشگاه، کالج فنی و برنامه‌های کارورزی
عالی شامل دانشگاه، کالج فنی و برنامه‌های کارورزی می‌باشد. شهریه این دانشگاه‌ها گران‌ترین در کانادا می‌باشد (۶٬۲۸۱ $). تحصیلات عالی این استان ارائه‌کنندهٔ برنامه‌های کامل تحصیلی با ۱۱ دانشگاه و کالج و ۱۳ کالج فنی می‌باشد. از این میان می‌توان به دانشگاه Dalhousie (بزرگ‌ترین دانشگاه کالج king)، دانشگاه saint Mary، دانشگاه Mount Saint Vincent و کالج هنر و طراحیNova Scotia همه در Halifax و دانشگاه فرانسوی Saint – Anne و دانشگاه Cape Breton در Sydney اشاره کرد. بهداشت در نوا اسکوشیا. طبق قوانین کانادا تمامی
بهداشت در نوا اسکوشیا. طبق قوانین کانادا تمامی شهروندان از خدمات درمانی رایگان می‌توانند استفاده کنند. به عبارت دیگر اکثر هزینه‌های درمانی در کانادا به‌طور مستقیم از شهروندان اخذ نمی‌گردد. البته خدمات غیرضروری مانند عمل زیبایی یا مراقبت‌های خاص از دندان تحت پوشش این خدمات نمی‌باشند. لیست خدمات غیر رایگان در هر استان متفاوت است. طرح بهداشتی این استان تمامی خدمات ضروری فیزیکی در مطب دکتر، خانه یا بیمارستان را بیمه می‌کند. مهاجرت به نوا اسکوشیا. تقریباً سالانه ۳۰۰۰ مهاجر وارد نوا اسکوشیا می‌شوند، و انتظار
۳۰۰۰ مهاجر وارد نوا اسکوشیا می‌شوند، و انتظار می‌رود در آینده این رقم بیشتر شود. این استان جهت کمک به جذب مهاجر متخصص در برنامه انتخابی استانی PNP شرکت دارد که به روند جذب مهاجر سرعت می‌بخشد. در این برنامه چندین روش از جمله متخصصین، کار خانوادگی و ارتباط خانوادگی در نوا اسکوشیا وجود دارد. اخیراً این استان تلاش بسیاری داشته‌است که دانشجویان خارجی فارغ‌التحصیل این استان را جهت کار و اقامت جذب کند. دولت نوا اسکوشیا. دولت کانادا با یک سیستم فدرال با کنترل برخی از امور متعلق به دولت ملی در اتاوا و دیگر امور تحت
امور متعلق به دولت ملی در اتاوا و دیگر امور تحت کنترل دولت استانی عمل می‌کند. دولت نوا اسکوشیا مجلس انتخابی دموکراتیک خود را دارد (Nova Scotia Legislative Assembly) که در شهر مرکزی Halifax واقع شده‌است. در کل ۵۲ نماینده جهت خدمت گذاری به مناطق مختلف استان در این مجلس کار می‌کنند.
دالماسی ، ویا دالماچیه منطقه‌ای در ساحل شرقی دریای آدریاتیک است که تقریباً تمام آن در کرواسی امروزی واقع شده و بین جزیرهٔ رب در شمال غربی و خلیج کوتور (مونته‌نگرو) در جنوب شرق پراکنده‌است. منطقهٔ داخلی دالماسی در شمال تا پنجاه کیلومتر عرض دارد اما عرض آن در جنوب به چند کیلومتر محدود می‌شود. بخشی از جنوب دالماسی چند کیلومتر ساحلی است که جز کشور بوسنی و هرزگوین است. شهرها. مهم‌ترین شهرهای دالماسی زادار، سیبنیک، اسپلیت، تروگیر و دوبرونویک هستند. جزایر. مهم‌ترین جزایر دالماسی دوگی اوتوک، پاسمان، براک، هوار،
جزایر دالماسی دوگی اوتوک، پاسمان، براک، هوار، کورچولا، ویس و لاستووو هستند. کوهستان‌ها. بزرگ‌ترین کوهستان‌های دالماسی دینارا، موسور، بیوکوو، موسچ و کوژاک هستند. رودخانه‌ها. از رودخانه‌ها میٱوان به کرکا، ستینا و نرتوا اشاره کرد. گردشگری. بسیاری از مناطق موجود در دالماسی پارک ملی هستند و بسیاری در لیست میراث جهانی یونسکو و بسیاری از جلوه‌های گردشگری مهم کرواسی در این‌جا است.
سوساک جزیره‌ای کوچک متعلق به کشور کرواسی و واقع در شمال دریای آدریاتیک است. جغرافیا. سوساک در ۷ کیلومتری جنوب غربی جزیرهٔ لوسینژ و ۱۰ کیلومتری جنوب جزیرهٔ اونیجه واقع شده است. ساحل ایتالیا حدود ۱۲۰ کیلومتری جنوب غرب این جزیره است. سوساک ۳ کیلومتر طول و ۱٫۵ کیلومتر عرض دارد و بلندترین ارتفاعش ۹۸ متر با سطح دریا ارتفاع دارد. این از معدود جزایر کرواسی است که از شن تشکیل شده.
جیمز مونرو (زاده ۲۸ آوریل ۱۷۵۸ – درگذشته ۴ ژوئیه ۱۸۳۱) پنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا است که بین سال‌های ۱۸۱۷ تا ۱۸۲۵ رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بود و چهارمین نفر از ویرجینیا است که به این سمت رسیده است. این دوران هم‌زمان با ۱۱۹۵ تا ۱۲۰۳ خورشیدی و سال‌های میانی سلطنت فتحعلی شاه قاجار است. سنین جوانی و تحصیل. جیمز مونرو در ۲۸ آوریل ۱۷۵۸ در خانه والدینش در منطقه‌ای جنگلی در شهرستان وستمورلند در مستعمره ویرجینیا در خانواده (اندرو) اسپنس مونرو و الیزابت جونز به دنیا آمد. سایت علامت‌گذاری‌شده یک مایل
جونز به دنیا آمد. سایت علامت‌گذاری‌شده یک مایل (۱٫۶ کیلومتر) از جامعه ثبت‌نشده که امروزه به‌عنوان تالار مونرو، ویرجینیا شناخته می‌شود، فاصله دارد. سایت خانه خانواده جیمز مونرو در سال ۱۹۷۹ در فهرست ملی مکان‌های تاریخی ثبت شد. او یک خواهر به نام الیزابت و سه برادر کوچکتر به نام‌های اسپنس، اندرو و جوزف جونز داشت. پدر مونرو به عنوان یک صنعت‌گر کار می‌کرد و یک میهن‌پرست بود که در اعتراضات علیه قانون تمبر شرکت داشت. مادر او دختر یک مهاجر ولزی بود که خانواده‌اش یکی از ثروتمندترین افراد در شهرستان کینگ جورج بودند.
از ثروتمندترین افراد در شهرستان کینگ جورج بودند. پدربزرگ پدربزرگ او، پاتریک اندرو مونرو، در اواسط قرن هفدهم به عنوان یک سلطنت‌طلب پس از شکست چارلز اول در جنگ داخلی انگلیس، از اسکاتلند به آمریکا مهاجرت کرد و بخشی از یک قبیلهٔ اسکاتلندی باستانی معروف به قبیله مونرو بود. در سال ۱۶۵۰، او زمین بزرگی را در شهر واشینگتن، شهرستان وستمورلند، ویرجینیا به ثبت رساند. همچنین در میان نیاکان جیمز مونرو، مهاجران اوگنو فرانسوی بودند که در سال ۱۷۰۰ به ویرجینیا آمدند. در سن ۱۱ سالگی، مونرو در آکادمی کمبل تاون، تنها مدرسه در
سالگی، مونرو در آکادمی کمبل تاون، تنها مدرسه در شهرستان ثبت نام کرد. این مدرسه بهترین مدرسه در مستعمره ویرجینیا در نظر گرفته شد، به همین دلیل است که مونرو بعدها توانست بلافاصله دوره‌های پیشرفته لاتین و ریاضی را در کالج ویلیام اند مری بگذراند. او تنها ۱۱ هفته در سال در این مدرسه تحصیل می‌کرد، زیرا نیروی کار او در مزرعه مورد نیاز بود. در هنگام این مدت، مونرو با یک همکلاسی قدیمی‌تر، جان مارشال، رئیس دادگاه عالی آینده، دوستی برقرار کرد. در سال ۱۷۷۲، مادر مونرو پس از به دنیا آوردن کوچک‌ترین فرزندش درگذشت و پدرش
از به دنیا آوردن کوچک‌ترین فرزندش درگذشت و پدرش نیز به زودی از دنیا رفت و او را به عنوان پسر ارشد مسئول خانواده گذاشت. اگرچه مونرو ۱۶ ساله دارایی از جمله بردگان را از هر دو والدینش به ارث برده بود، اما مجبور شد برای همیاری از برادران کوچکترش از مدرسه کناره‌گیری کند. عموی بدون فرزند او، جوزف جونز، پدر جانشین مونرو و خواهر و برادرش شد و بدهی‌های برادر شوهرش را پرداخت. جونز که یکی از اعضای خانه برگزس ویرجینیا بود، مونرو را به پایتخت ویلیامزبرگ، ویرجینیا برد و در ژوئن ۱۷۷۴ در کالج ویلیام اند مری ثبت نام کرد.
در ژوئن ۱۷۷۴ در کالج ویلیام اند مری ثبت نام کرد. در طول این مرحله از انقلاب آمریکا، مخالفت با دولت بریتانیا در سیزده مستعمره در واکنش به «مصوبه‌های تحمل‌ناپذیر»، مجموعه ای از قوانین سخت علیه مستعمره‌ها در پاسخ به مهمانی چای بوستون، افزایش یافت. در ویلیامزبرگ، فرماندار بریتانیا، جان موری، چهارمین ارل دانمور، پس از اعتراض نمایندگان، مجمع را منحل کرد، و سپس آنها تصمیم گرفتند هیئتی را به نخستین کنگره قاره‌ای در فیلادلفیا بفرستند. دانمور می‌خواست از غیبت بورگس‌ها که در ریچموند گردهم آمده بودند و سربازان نیروی
که در ریچموند گردهم آمده بودند و سربازان نیروی دریایی سلطنتی سلاح‌های شبه‌نظامیان ویرجینیا را مصادره کنند، استفاده کند، که باعث نگرانی شبه‌نظامیان و دانشجویان کالج ویلیام اند مری، از جمله مونرو شد. آنها به سمت کاخ فرماندار راهپیمایی کردند و از دانمور خواستند باروت مصادره شده را پس بدهد. هنگامی که شبه نظامیان بیشتری تحت رهبری پاتریک هنری به ویلیامزبرگ رسیدند، دانمور موافقت کرد که برای کالاهای مصادره شده غرامت بپردازد. مونرو و سایر دانشجویانش از کارهای فرماندار چنان خشمگین شدند که پس از آن تمرینات نظامی
چنان خشمگین شدند که پس از آن تمرینات نظامی روزانه را در محوطه دانشگاه انجام دادند. در ۲۴ ژوئن ۱۷۷۵، مونرو و ۲۴ شبه نظامی به کاخ فرماندار یورش بردند و صدها تفنگ و شمشیر را به اسارت گرفتند. خدمت‌های جنگ انقلابی. در اوایل سال ۱۷۷۶، حدود یک سال و نیم پس از ثبت نام، مونرو علیرغم سوگواری برای مرگ برادرش اسپنس، که اندکی قبل از دنیا رفته بود، کالج را رها کرد و به هنگ سوم ویرجینیا در ارتش قاره پیوست. از آنجایی که ارتش نوپا برای افسران خود برای سواد ارزش قائل بود، مونرو به درجه ستوان رسید و زیر نظر سرهنگ جورج ویدون
به درجه ستوان رسید و زیر نظر سرهنگ جورج ویدون و بعداً کاپیتان ویلیام واشینگتن خدمت کرد. پس از ماه‌ها آموزش، مونرو و ۷۰۰ پیاده‌نظام ویرجینیا به شمال فراخوانده شدند تا در کمپین نیویورک و نیوجرسی خدمت کنند. هنگ مونرو نقش اصلی را در عقب‌نشینی ارتش قاره در سراسر رودخانه دلاور در ۷ دسامبر در پاسخ به از دست دادن فورت واشینگتن ایفا کرد. در اواخر دسامبر، مونرو در یک حمله غافلگیرانه به اردوگاه هسیان در نبرد ترنتون شرکت کرد. اگرچه حمله موفقیت‌آمیز بود، اما مونرو در نبرد دچار یک رگ قطع شد و نزدیک بود بمیرد. پس از آن،
دچار یک رگ قطع شد و نزدیک بود بمیرد. پس از آن، واشینگتن از مونرو و ویلیام واشینگتن به دلیل شجاعت آنها یاد کرد و مونرو را به کاپیتان ارتقا داد. پس از دو ماه بهبودی، مونرو به ویرجینیا بازگشت تا گروه سربازان خود را استخدام کند. مونرو که ثروتی برای ترغیب سربازان برای پیوستن به گروهش نداشت، در عوض از عمویش خواست که او را به جبهه بازگرداند. مونرو به عنوان افسر کمکی به کارکنان ژنرال ویلیام الکساندر، لرد استرلینگ منصوب شد. در نبرد براندی‌وین، او دوستی نزدیکی با ژیلبر دو موتیه دو لافایت، یک داوطلب فرانسوی برقرار
دو موتیه دو لافایت، یک داوطلب فرانسوی برقرار کرد که او را تشویق کرد که جنگ را به عنوان بخشی از مبارزه گسترده‌تر علیه استبداد مذهبی و سیاسی ببیند. مونرو در مبارزه‌های کمپین فیلادلفیا خدمت کرد و زمستان ۱۷۷۷–۱۷۷۸ را در اردوگاه دره فورج گذراند و با مارشال یک کلبه چوبی مشترک داشت. در اواخر سال ۱۷۷۷، او به درجه سرگرد ارتقا یافت و به عنوان دستیار لرد استرلینگ خدمت کرد. مونرو فقیر پس از خدمت در نبرد مونموث، در دسامبر ۱۷۷۸ از مأموریت خود استعفا داد و به عمویش در فیلادلفیا پیوست. پس از اینکه بریتانیا ساوانا را تصرف
پیوست. پس از اینکه بریتانیا ساوانا را تصرف کرد، قانونگذار ویرجینیا تصمیم به تشکیل چهار هنگ گرفت و مونرو به امید دریافت فرمان خود به ایالت مادری خود بازگشت. با توصیه نامه‌هایی از واشینگتن، استرلینگ و الکساندر همیلتون، مونرو به عنوان سرهنگ دوم کمیسیون دریافت کرد و انتظار می‌رفت که یکی از هنگ‌ها را رهبری کند، اما دوباره ثابت شد که استخدام مشکل ساز است. به توصیه جونز، مونرو به ویلیامزبرگ بازگشت تا در کالج ویلیام اند مری در رشته حقوق تحصیل کند و تحت حمایت توماس جفرسون فرماندار ویرجینیا قرار گیرد. جفرسون، که