payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شده‌است. کلرادو عمدتاً به واسطه منظره کوه‌ها، جنگل‌ها، دشت‌ها، تپه‌ها، دره‌ها، فلات‌ها، رودخانه‌ها و زمین‌های کویری‌اش شناخته می‌شود. رأی‌دهندگان این ایالت را غالباً دموکرات تشکیل می‌دهند. جشنواره ی موسیقی اسپن (Aspen) هر ساله تعداد زیادی از علاقه‌مندان به موسیقی کلاسیک را به خود جلب می‌کند. نام. نام این ایالت از زبان اسپانیایی گرفته شده، و از Río Colorado به‌معنای «رودخانه رنگی» (اشاره به رودخانه کلرادو) است. جغرافیا. کلرادو توسط جغرافیای متنوع که شامل کوه‌های آلپاین، دشت‌های آرید و صحراهای با دانه‌های
آلپاین، دشت‌های آرید و صحراهای با دانه‌های ماسه بزرگ، دره‌های ژرف ، سنگ‌های ماسه‌ای، رودخانه‌ها، دریاچه‌ها و جنگل‌هایش شناخته می‌شود. کوه البرت، با ارتفاع ۱۴٬۴۴۰ پا (۴٬۴۰۱٫۲ متر) در شهرستان لیک بلندترین نقطه کلرادو و کوه‌های سنگی از آمریکای شمالی به حساب می‌آید. کلرادو تنها ایالت آمریکا است که تماماً در تراز بالای ۱۰۰۰ متر قرار دارد. نقطه‌ای که رودخانه آریکاری را از شهرستان یوما، کلرادو به شهرستان شاین، کانزاس متصل می‌کند با ارتفاع ۱۰۱۱ متر کم ارتفاع‌ترین نقطه کلرادو به حساب می‌آید. این نقطه که به عنوان
نقطه کلرادو به حساب می‌آید. این نقطه که به عنوان مرتفع‌ترین نقطه کم ارتفاع تمام ایالت‌ها است، از مرتفع‌ترین نقاط ۱۸ ایالت نیز بلندتر است. ایالت کلرادو در میانه غربی ایالات متحده آمریکا قرار دارد و همسایگان آن، ایالت های وایومینگ و نبراسکا از شمال، ایالت یوتا از غرب، نیومکزیکو و اوکلاهما از جنوب و ایالت کانزاس از شرق هستند. شهرها. شهرهای مهم این ایالت دنور، کلرادو اسپرینگز، و اسپن هستند. اقتصاد. در سال ، این ایالت تولید ناخالص داخلی برابر با میلیارد دلار داشت، که قابل مقایسه با تولید ناخالص داخلی کشور مالزی
که قابل مقایسه با تولید ناخالص داخلی کشور مالزی ( میلیارد دلار) بود. کلرادو از نظر «محیط مناسب تجاری» در ردهٔ چهارم آمریکا قرار دارد. این ایالت از نظر قدرت اقتصادی رتبه ی نخست و از نظر اشتغال زایی رتبه ی دوم را در کل ایالات متحده دارد. اقتصاد این ایالت بر پایه دامداری، کشاورزی، صنایع معدنی و گردشگری است. این ایالت همچنین در زمینه هوافضا، زیست شیمی (بیوشیمی)، انرژی‌های پاک ، فناوری اطلاعات و نرم‌افزار نیز نوآوری‌های بسیاری داشته‌است. تنوع جغرافیایی و منابع طبیعی، یکی از مزیت‌های این ایالت در زمینه گردشگری و
یکی از مزیت‌های این ایالت در زمینه گردشگری و اقتصاد است. کلرادو به دلیل داشتن بلندترین کوهستان‌ها، مرتفع‌ترین نقطه در ایالات متحده است. و به دلیل وجود پیست‌های اسکی و کوهستان‌های زیبا، گردشگران زیادی را جذب می‌کند. کلرادو و واشینگتن اولین ایالاتی بوند که ماری‌جوآنا را قانونی اعلام کردند و کلرادو از بابت تولید ماری‌جوآنا در سال ۲۰۲۰ بیش از ۳۸۷ میلیون دلار درآمد داشته‌است. مشاهیر. از مشاهیر این سرزمین می‌توان فیلسوف بزرگ کنونی جهان جان سرل و جامعه‌شناس تالکوت پارسونز را نام برد؛ و همچنین پایه‌گذار مکتب
پارسونز را نام برد؛ و همچنین پایه‌گذار مکتب کلرادیسم دیوید کلرادو در این شهر سکونت داشت و مکتبش که بیشتر چرخش در انسان را شرح می‌دهد در این شهر پایه‌گذاری کرد. بنابر تحقیقات کلرادو این چرخش بیشتر در شهرهای ساحلی و گرم اتفاق می‌افتد و ممکن است فردی پیدا شود در درون کاملاً دینی باشد و در بیرون و به‌ظاهر ضد دین. همچنین نیکولا تسلا دست آخر به کلرادو اسپرینگز رفت، و یک آزمایشگاه بزرگ برای خود تأسیس کرد. مراکز مهم گردشگری. کلرادو محل برگزاری مدرسه و فستیوال موسیقی اسپن است. این ایالت از تعداد زیادی پارک ملی نیز
اسپن است. این ایالت از تعداد زیادی پارک ملی نیز برخوردار است که باعث جذب علاقه‌مندان زیادی به کلرادو می‌شود. از جمله: کلرادو ۱۱ جنگل ملی نیز دارد، از جمله:
واشینگتن (; ) ایالتی در غرب ایالات متحده آمریکا می‌باشد. واشینگتن، ایالتی در شمال‌غربی اقیانوس آرام، از شمال با استان بریتیش کلمبیا کانادا، از جنوب با ایالت اورگن و از شرق با ایالت آیداهو مرز دارد. پایتخت آن اولیمپیا و شهرهای مهم آن سیاتل، اولمیپیا و اسْپوکِین هستند. نام این ایالت از جرج واشینگتن نخستین رئیس‌جمهور آمریکا گرفته شده‌است. ایالت واشینگتن در سال ۱۸۸۹ میلادی به‌عنوان چهل‌ودومین ایالت آمریکا ثبت شد. واشینگتن از نظر پهناوری رتبه ۱۸ و از نظر جمعیت ۱۳ را دارد. حدود ۶۰ درصد از جمعیت واشینگتن در منطقه
را دارد. حدود ۶۰ درصد از جمعیت واشینگتن در منطقه کلان‌شهر سیاتل زندگی می‌کنند. پس از کالیفرنیا، واشینگتن دومین ایالت از نظر جمعیت در ساحل غرب و غرب ایالات متحده می‌باشد. مرکز ترابری، کسب‌وکار و صنعت در منطقه پیوجت سائند در دریای سایلیش است، دریایی با ورودی از اقیانوس آرام متشکل از جزایر متعدد و خلیج از یخچال‌های طبیعی پوشیده شده‌است؛ و باقی ایالت از جنگل‌های انبوه و رشته کوه‌ها در غرب تشکیل شده‌است. تاریخ ایالت واشینگتن شامل هزاران سال از تاریخ بومیان آمریکا پیش از ورود اروپاییان و پس از آن ورود مربوط
پیش از ورود اروپاییان و پس از آن ورود مربوط می‌شود؛ و شواهد باستانی نشان می‌دهد که شمال غربی اقیانوس آرام نخستین مکان‌هایی بوده که در آمریکا در آن زیست می‌شده؛ و انسان شناسان تخمین می‌زنند که ۱۲۵ قبیله با ۵۰ گویش متفاوت در این سرزمین وجود داشته‌است؛ و تا پیش از ورود اروپاییان در آنجا می‌زیستند؛ و نیز در ۱۸ مه ۱۹۸۰ در کوه سنت هلن آتش فشانی در ایالت واشینگتن رخ داد. در سال ، این ایالت تولید ناخالص داخلی برابر با میلیارد دلار داشت، که قابل مقایسه با تولید ناخالص داخلی کشور اتریش ( میلیارد دلار) بود. واشینگتن
داخلی کشور اتریش ( میلیارد دلار) بود. واشینگتن در حساب مالیات نسبت به دیگر ایالات نظام پیشرفته‌ای ندارد. ایالت واشینگتن یکی از ۷ ایالتی است که برای درآمد اشخاص مالیات وضع نمی‌کند. همچنین این دولت از شرکت‌ها تجاری نیز مالیات جمع‌آوری نمی‌کند، ولی شرکت‌ها مسئول پرداخت دیگر عوارض مختلف دولتی هستند. در واشینگتن مالیات بر فروش ۶٫۵ درصد می‌باشد. معمولاً مالیات بر سیگار و مشروبات الکلی را در مدارس دولتی و آتش‌نشانی‌ها، پارک‌ها و غیره خرج می‌کنند. با توجه به سرشماری ایالات متحده در سال ۲۰۱۰ واشینگتن حدود ۶٬۷۲۴٬۵۴۰
ایالات متحده در سال ۲۰۱۰ واشینگتن حدود ۶٬۷۲۴٬۵۴۰ نفر جمعیت داشت، که از سال ۲۰۱۰، ۱۴٫۱ درصد یعنی ۸۳۰٬۴۱۹ نفر افزایش داشته بود. در سرشماری سال ۲۰۱۰ جمعیت منطقه کلان‌شهری سیاتل ۳٬۴۳۹٬۸۰۹ حدود نیمی از جمعیت واشینگتن را تشکیل می‌داد. در واشینگتن ۶٫۷ درصد زیر پنج سال سن، ۲۵٫۷ درصد از جمعیت زیر ۱۸ سال سن و ۱۱٫۲ نیز ۶۵ سال یا مسن‌تر بوده‌اند؛ و حدود ۵۰٫۲ درصد از جمعیت را زنان تشکیل می‌دادند. در سال ۲۰۰۸ دقیقاً ۲۶۷۶۹۴ عدد جرم گزارش شده بود که ۱۹۶ عدد از آن‌ها قتل بود. پارک ملی المپیک، پارک ملی کوه رینیر، و پارک ملی
پارک ملی المپیک، پارک ملی کوه رینیر، و پارک ملی کسکیدز شمالی در این ایالت قرار دارد. نام. سرزمین واشینگتن به افتخار نخستین رئیس‌جمهور ایالات متحده جرج واشینگتن نامگذاری شده. نام این سرزمین در اصل کلمبیا بوده که از رود کلمبیا در این سرزمین گرفته شده‌است. ایالت واشینگتن تنها ایالتی است که نام یک رئیس‌جمهور را دارد. اهالی ایالت واشینگتن و شمال غربی ایالات متحده به راحتی خود را اهل واشینگتن معرفی می‌کنند؛ ولی اهالی واشینگتن دی.سی خود را اهل واشینگتن دی. سی معرفی می‌کنند. به کسی که اهل ایالت واشینگتن باشد،
معرفی می‌کنند. به کسی که اهل ایالت واشینگتن باشد، واشینگتنیِن گفته می‌شود. جغرافیا. واشینگتن شمال غربی‌ترین ایالت آمریکا می‌باشد. واشینگتن از جنوب با ایالت اورگن هم‌مرز است. از شرق با ایالت آیداهو هم‌مرز است. مرز آن‌ها معمولاً با رودخانه اسنیک و کلیرواتر می‌باشد؛ و در غرب واشینگتن اقیانوس آرام می‌باشد. واشینگتن در زمان جنگ داخلی آمریکا جزء اتحادیه بود ولی با این حال هرگز در جنگ شرکت نکرد. سمت غرب واشینگتن آب و هوای ساحلی، با درجه حرارت معتدل زمستان‌های مرطوب و تابستان‌های خشک را داراست. چندین آبشار در
مرطوب و تابستان‌های خشک را داراست. چندین آبشار در واشینگتن موجود است که به سبب آتشفشان‌ها ارتفاع قابل توجهی دارد. از شمال تا جنوب کوه‌های آتشفشانی بسیاری همچون کوه رینیر و کوه سنت هلن وجود دارد؛ ولی کوه سنت هلن تنها کوهی است که در آن آتشفشان فعال است، حتی در سال ۱۹۸۰ نیز فوران کرده بود، با این حال همهٔ کوه‌ها احتمال فوران آتش فشان دارد. بلندترین کوه واشینگتن کوه رینیر می‌باشد، که در ۸۰ کیلومتری (۵۰ مایلی) جنوب سیاتل، واشینگتن واقع شده‌است، که از مرکز شهر سیاتل نیز می‌شود آن را مشاهده کرد. ارتفاع کوه رینیر
نیز می‌شود آن را مشاهده کرد. ارتفاع کوه رینیر ۴۳۹۲ متر (۱۴۴۱۱ پا) از سطح دریا می‌باشد، با توجه به نزدیکی آن به شهر سیاتل خطرناک‌ترین آتش فشان در واشینگتن و قاره آمریکا ممکن است رخ دهد. تاریخچه. تاریخ ایالت واشینگتن شامل هزاران سال از تاریخ بومیان آمریکا قبل از ورود اروپاییان و پس از آن ورود مربوط می‌شود. این منطقه در بین سالهای ۱۸۴۸ تا ۱۸۵۳ جزئی از خاک اورگن بوده‌است؛ و پس از آن از اورگان جدا شده و تبدیل به سرزمین واشینگتن گردید؛ و در سال ۱۸۸۹ دولت واشینگتن به عنوان چهل و دومین ایالت به اتحادیه آمریکا
به عنوان چهل و دومین ایالت به اتحادیه آمریکا پیوست. قبل تاریخ. شواهد باستانی نشان می‌دهد که شمال غربی اقیانوس آرام نخستین مکان‌هایی بوده که در آمریکا در آن زیست می‌شده. استخوان‌های جانوران و انسان‌ها به ۱۳۰۰۰ سال پیش قدمت دارند، در سرتاسر واشینگتن و شبه‌جزیره المپیک شواهدی وجود دارد که نمایانگر زیست در ۹۰۰۰ سال پیش از میلاد است. انسان شناسان تخمین می‌زنند که ۱۲۵ قبیله با ۵۰ گویش متفاوت در این سرزمین وجود داشته‌است؛ و تا قبل از ورود اروپاییان در آنجا می‌زیستند. در سر تا سر پیوجت ساوند قبیل زیادی می‌زیستند
در سر تا سر پیوجت ساوند قبیل زیادی می‌زیستند زیرا منابع طبیعی فراوانی یافت می‌شود مانند ماهی آزاد، ماهی هالیبوت، حلزون و نهنگ. بومیان از درخت سرو برای خود خانه و کانو می‌ساختند؛ و نیز از پوست درخت سدر لباس برای خود می‌ساختند. این قبایل از طریق شکار فصلی جان سالم به در می‌بردند. فوران کوه سنت هلن. در ۱۸ مه ۱۹۸۰ در کوه سنت هلن آتش فشانی در ایالت واشینگتن رخ داد. این فوران با ۵ درجه فوران کرد. فوران در طی ۲ ماه بود که با زمین لرزه و بخار همراه بود، و ماگما نیز با فشار به بیرون می‌آمد. زلزله در ساعت ۹. ۳۲
نیز با فشار به بیرون می‌آمد. زلزله در ساعت ۹. ۳۲ دقیقه و ثانیه ۱۷ به وقت اقیانوس آرام به وقوع پیوست، و تاکنون بزرگترین زمین لغزه‌ای است که در واشینگتن رخ داده‌است. در این واقعه سنگ‌های مذاب و و بخار و سنگ همراه بوده‌است؛ و مقدار زیادی گدازه نیز استخراج می‌شود. جمعیت. در آمارگیری ۱ ژولای ۲۰۱۴ تخمین زده شده در ایالت واشینگتن ۷٬۰۶۱٬۵۳۰ نفر جمعیت دارد. با توجه به سرشماری ایالات متحده در سال ۲۰۱۰ واشینگتن حدود ۶۷۲۴۵۴۰ نفر جمعیت داشت، که از سال ۲۰۱۰، ۱۴٫۱ درصد یعنی ۸۳۰٬۴۱۹ نفر افزایش داشته بود. این رشد شامل
یعنی ۸۳۰٬۴۱۹ نفر افزایش داشته بود. این رشد شامل افزایش طبیعی ۳۸۰۴۰۰، و افزایش جمعیت بر اثر مهاجرت ۴۵۰۰۱۹ نفر بوده‌است. واشینگتن از نظر جمعیت پس از اورگن و آیداهو رتبه نخست را در منطقه شمال غربی اقیانوس آرام را دارد. در سال ۱۹۸۰ اداره آمار، جمعت واشینگتن را ۹۰ درصد سفیدپوست غیر اسپانیایی گزارش داده‌است. در سال ۲۰۱۱، ۴۴٫۳ درصد از جمعیت واشینگتن کمتر از ۱ سال اقلیت‌ها سن داشته‌ند. در سرشماری سال ۲۰۱۰ جمعیت متروپلیتین سیاتل ۳٬۴۳۹٬۸۰۹ حدود نیمی از جمعیت واشینگتن را تشکیل می‌داد. در واشینگتن ۶٫۷ درصد زیر پنج سال
را تشکیل می‌داد. در واشینگتن ۶٫۷ درصد زیر پنج سال سن، ۲۵٫۷ درصد از جمعیت زیر ۱۸ سال سن و ۱۱٫۲ نیز ۶۵ سال یا مسن‌تر بوده‌اند؛ و حدود ۵۰٫۲ درصد از جمعیت را زنان تشکیل می‌دادند. نژادهای اصلی در ایالت واشینگتن که در سرشماری تعیین شده از این قرار است: جمعیت نژادی. بر اساس سرشماری ایالات متحده در سال ۲۰۱۰، ترکیب قومی نژادی چنین بود: جمعیت قابل توجهی نیز هیسپانیک یا لاتین دارد که ۱۱٫۲٪ از جمعیت را در برمی‌گیرد. در این ایالت ایرانی های زیادی در حال زندگی و کار هستند و علت آن نزدیکی به مرزهای کشور کانادا است .
هستند و علت آن نزدیکی به مرزهای کشور کانادا است . اقتصاد. در سال ، این ایالت تولید ناخالص داخلی برابر با میلیارد دلار داشت، که قابل مقایسه با تولید ناخالص داخلی کشور اتریش ( میلیارد دلار) بود. در سال ۲۰۰۹ تولید ناخالصی ایالت واشینگتن ۳۳۶٫۳ میلیارد دلار که مساوی با چهاردهمین کشور در جهان بود و در آگوست سال ۲۰۱۳ نرخ بیکاری در این ایالت ۷ درصد بوده‌است. مالیات. واشینگتن در حساب مالیات نسبت به دیگر ایالات نظام پیشرفته‌ای ندارد. ایالت واشینگتن یکی از ۷ ایالتی است که برای درآمد اشخاص مالیات وضع نمی‌کند. همچنین
که برای درآمد اشخاص مالیات وضع نمی‌کند. همچنین این دولت از شرکت‌ها تجاری نیز مالیات جمع‌آوری نمی‌کند، ولی شرکت‌ها مسئول پرداخت دیگر عوارض مختلف دولتی هستند. در واشینگتن مالیات بر فروش ۶٫۵ درصد می‌باشد؛ و در آوریل ۲۰۱۰ نرخ مالیات بر فروش به ۹٫۵ درصد در سیاتل و سایر شهرستان‌ها رسید. این مالیات برای خدمات به ایالت حاصل می‌شود. بسیاری از غذاها از مالیات معاف هستند ولی با این حال مکمل‌های غذایی و نوشابه‌ها شامل مالیات هستند. نرخ مالیات بر خرید و فروش توسط مصرف‌کنندگان بسته به قوانین محلی بین ۸ و ۹ درصد متغیر
بسته به قوانین محلی بین ۸ و ۹ درصد متغیر می‌باشد. معمولاً مالیات بر سیگار مشروبات الکلی را خرج مدارس دولتی و آتش‌نشانی‌ها پارک‌ها و غیره می‌کنند. شراب واشینگتن. شراب واشینگتن به شراب‌های گفته می‌شود که از انگورهای ایالت واشینگتن گرفته می‌شود. ایالت واشینگتن در تولید شراب در ایالات متحده پس از کالیفرنیا رتبه دوم را دارد. تا سال ۲۰۱۱ در ایالت بیش از ۴۳۰۰۰ هکتار (۱۷۰ کیلومترمربع) تاکستان با برداشت بیش از ۱۴۲۰۰۰ تن انگور به ۴۲ کشور جهان با بیش از ۸۵۰ شراب‌خانه، شراب صادر می‌شد. در حالی که بسیاری از فعالیت‌ها
شراب صادر می‌شد. در حالی که بسیاری از فعالیت‌ها در نیمهٔ غربی ایالت انجام می‌شود ولی ۹۹٫۹ درصد از شراب‌گیری‌ها در نیمه شرقی ایالت انجام می‌شود. مدیریت کارخانه ماشین سازی فورد در شهر سیاتل قرار دارد. حمل و نقل. واشینگتن دارای یک سیستم بزرگراه ایالتی می‌باشد، که معروف به مسیر ایالتی است. و همچنین دارای یک سیستم گسترده کشتی‌رانی می‌باشد که رتبه نخست را در آمریکا و رتبه سوم را در جهان دارد. ۱۴۰ فرودگاه در واشینگتن وجود دارد، که ۱۶ فرودگاه دولتی هستند. فرودگاه بین‌المللی سیاتل-تاکوما (Sea-Tac) یکی از بزرگترین
بین‌المللی سیاتل-تاکوما (Sea-Tac) یکی از بزرگترین فرودگاه‌های واشینگتن می‌باشد. فرودگاه صحرایی بویینگ یکی از شلوغ‌ترین فرودگاه‌های سیاتل می‌باشد. دولت و سیاست. رئیس قوه مجریه ایالت واشینگتن فرماندار است و هر رأی‌گیری برای دوره ۴ ساله انتخاب می‌شود. مقامات کنونی ایالت واشینگتن: در ایالت واشینگتن، قوه مقننه ایالت واشینگتن قوه‌ای دومجلسی است. قوه مقننه ایالت واشینگتن متشکل از مجلس نمایندگان و مجلس سنا می‌باشد. ایالت واشینگتن به ۴۹ حوزه‌های انتخابیه با جمعیت مساوی تقسیم شده‌است و هر منطقه دو نماینده برای مجلس
تقسیم شده‌است و هر منطقه دو نماینده برای مجلس نمایندگان و یک نماینده برای سنا انتخاب می‌کند. دیوان عالی ایالت واشینگتن دارای ۹ قاضی است و به عنوان قوهٔ قضاییه ایالت انجام وظیفه می‌کنند. دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی. آزمایشگاه ملی شمالغربی پاسیفیک در این ایالت قرار دارد. از دانشگاه‌های مشهور این ایالت می‌توان به موسسات زیر اشاره کرد:
ا‌کلاهما (Oklahoma) ایالتی است که در جنوب مرکزی ایالات متحده قرار دارد. این ایالت در سال ۲۰۱۰ حدود ۳٬۷۵۱٬۳۵۱ نفر جمعیت داشت. مساحت این ایالت در حدود ۶۸٬۶۶۷ مایل مربع (۱۷۷٬۸۴۷ کیلومتر مربع) است. اکلاهما بیست‌ و هشتمین ایالت بزرگ از نظر جمعیت و بیستمین ایالت بزرگ از نظر مساحت است. نام ایالت از دو کلمه Choctaw okla و humma گرفته شده‌است. به معنای «مردم سرخ» است. همچنین با نام مستعار خود، ایالت مهاجران اولیه (The Sooner State) نیز شناخته می‌شود. این ایالت در ۱۶ نوامبر ۱۹۰۷ از قلمرو سرخپوستان تشکیل شد. این ایالت
۱۹۰۷ از قلمرو سرخپوستان تشکیل شد. این ایالت چهل‌ و ششمین ایالتی بود که بخشی از ایالات متحده شد. مردمی که در این ایالت زندگی می‌کنند به نام اوکلاهومان یا اوکی شناخته می‌شوند. پایتخت و بزرگترین شهر این ایالت اوکلاهاما سیتی است. در گذشته، اکلاهما به عنوان مسیری برای راندن گاوها، مکانی برای مهاجران جنوبی و منطقه‌ای ساخته شده توسط دولت برای بومیان آمریکا بود. این ایالت یک تولیدکننده بزرگ گاز طبیعی، نفت و مواد غذایی است. این کشور صنایع بزرگی در هوانوردی، انرژی، مخابرات و زیست‌فناوری دارد. اوکلاهاما یکی از
مخابرات و زیست‌فناوری دارد. اوکلاهاما یکی از سریع‌ترین اقتصادهای در حال رشد را در آمریکا دارد. اوکلاهاما بین سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶، سومین درصد رشد درآمد و بالاترین درصد رشد تولید ناخالص داخلی را داشت. اکلاهما سیتی و تولسا مناطق اصلی اقتصادی اکلاهما هستند. تقریباً ۶۰ درصد از مردم اوکلاهومان در این دو منطقه آماری شهری زندگی می‌کنند. اوکلاهاما دارای رشته کوه‌های کوچک، دشت‌ها و جنگل‌های شرقی است. بیشتر اکلاهما در دشت‌های بزرگ است. مرتباً با آب‌وهوای سخت برخورد می‌کند. میراث فرهنگی اوکلاهاما توسط جمعیتی از
می‌کند. میراث فرهنگی اوکلاهاما توسط جمعیتی از فرهنگ‌های مختلف ساخته شده‌است. این افراد شامل افرادی با تبار آلمانی، ایرلندی، بریتانیایی و بومیان آمریکا هستند. بیش از ۲۵ زبان بومی آمریکا در اکلاهما صحبت می‌شود، بیش از هر ایالت دیگر. بسیاری از مردم اکلاهما به مسیحیت انجیلی اعتقاد دارند. اکلاهما بخشی از کمربند کتاب مقدس است. اکلاهما یکی از محافظه‌کارانه‌ترین ایالت‌ها از نظر سیاسی است. تاریخ. منطقه‌ای که امروزه اکلاهما نامیده می‌شود، در آغاز محل سکونت قبایل بومی مانند کادو بود که هنوز هم نوادگانشان در اینجا
مانند کادو بود که هنوز هم نوادگانشان در اینجا زندگی می‌کنند. پس از آن، این منطقه مدت زیادی در دست پادشاهی فرانسه بود. در چند دههٔ پایانی قرن هجدهم، پادشاهی اسپانیا (۱۷۱۶–۱۸۷۳) بر این منطقه حکومت می‌کرد. در نهایت جمهوری اول فرانسه این منطقه را در سال ۱۸۰۳ به ایالات متحده فروخت (نگاه کنید به خرید لوئیزیانا). در دهه‌های ۱۸۳۰ تا ۱۸۴۰ بسیاری از سرخپوستان از سایر نقاط کشور به این منطقه منتقل شدند. سرخپوستان چاکتاو، یکی از قبایلی که این سرنوشت را یافتند، نام کنونی «اکلاهما» را بر این منطقه نهادند. در زبان چاکتاو،
«اکلاهما» را بر این منطقه نهادند. در زبان چاکتاو، واژهٔ "اوکلا" به‌معنای «مردم» و "هوما" به‌معنای «سرخ» است. شهرهایی مانند تولسا، تاهلکوا و ماسکوگی توسط بومیان پایه‌گذاری شدند. برخی قبایل بومی آمریکا بردگان سیاه‌پوست داشتند. در جریان جنگ داخلی آمریکا، بعضی از این قبایل جانب ایالات مؤتلفه را گرفتند و پس از پایان جنگ به‌شدت از سوی دولت فدرال مجازات شدند. در سال ۱۸۸۹ دولت بیشتر زمین‌هایی را که پیش‌تر به بومیان واگذار کرده بود، بازپس گرفت. از ۲۲ آوریل آن سال، شهرک‌نشینان می‌توانستند این اراضی را به‌طور رایگان
می‌توانستند این اراضی را به‌طور رایگان تصاحب کنند. آن‌هایی که اندکی زودتر از موعد زمین را تصاحب کردند، «سُونِر» (Sooners) نامیده شدند. در ۱۶ نوامبر ۱۹۰۷، اکلاهما رسماً به‌عنوان چهل‌وششمین ایالت به ایالات متحده پیوست. در آغاز سدهٔ بیستم، بهره‌برداری گسترده از نفت در اطراف تولسا آغاز شد و همین امر باعث جذب بیشتر جمعیت به منطقه شد. در جریان رکود بزرگ، خشکسالی و بهره‌برداری نادرست از خاک موجب شکل‌گیری طوفان‌های گردوغبار (Dust Bowl) شد. خاک حاصلخیز در طوفان‌های سهمگین از بین رفت و بسیاری از کشاورزان مجبور به
سهمگین از بین رفت و بسیاری از کشاورزان مجبور به ترک ایالت شدند. این موضوع در رمان "خوشه‌های خشم" اثر جان استاین‌بک و عکس‌های دروتیا لَنگ بازتاب یافته است. در ۱۹ آوریل ۱۹۹۵، تیموتی مک‌وی در اقدامی تروریستی، ساختمانی دولتی در اکلاهما سیتی را بمب‌گذاری کرد که در پی آن ۱۶۸ نفر کشته شدند (واقعهٔ بمب‌گذاری اکلاهما سیتی). اکلاهما در بخشی از ایالات متحده قرار دارد که به‌سبب فراوانی تندبادها به آن لقب کوچه تندبادها ("Tornado Alley") داده‌اند. در ۳ مهٔ ۱۹۹۹، اکلاهما دچار مجموعه‌ای از تندبادها شد که یکی از آن‌ها با
دچار مجموعه‌ای از تندبادها شد که یکی از آن‌ها با سرعت باد ۵۱۰ کیلومتر بر ساعت، قوی‌ترین تندبادی بود که تا آن زمان ثبت شده بود. این تندباد به حومهٔ اکلاهما سیتی رسید و ۴۶ نفر را به کام مرگ کشاند. احتمال وقوع تندباد در اکلاهما سیتی، ۳۴۵٪ بیشتر از میانگین ایالات متحده است. در اکلاهما اعدام قانونی انجام می‌شود. در اوایل سال ۲۰۱۴، این ایالت به‌دلیل اجرای نادرست یک اعدام خبرساز شد؛ محکوم به مرگ، در پی تزریق، دچار درد شدید شد و یک ساعت بعد بر اثر حملهٔ قلبی جان باخت. جغرافیا. ایالت اکلاهما مساحتی معادل ۱۸۱٬۱۹۶
باخت. جغرافیا. ایالت اکلاهما مساحتی معادل ۱۸۱٬۱۹۶ کیلومتر مربع دارد که از این میزان، ۱۷۸٬۰۲۳ کیلومتر مربع خشکی است. این ایالت در منطقه زمانی مرکزی واقع شده‌است. اکلاهما از شمال با ایالت‌های کانزاس و کلرادو، از غرب با نیو مکزیکو، از شرق با میزوری و آرکانزاس و از جنوب با تگزاس هم‌مرز است. رودخانه‌های اصلی این ایالت عبارت‌اند از رودخانه رد (که بخش بزرگی از مرز با تگزاس را تشکیل می‌دهد)، رودخانه آرکانزاس و رودخانه کانادین جنوبی. اکلاهما دارای دریاچه‌های بزرگ و کوچکی همچون دریاچه تکسما و دریاچه یوفالا است.
و کوچکی همچون دریاچه تکسما و دریاچه یوفالا است. جنوب‌شرق ایالت، ناحیه‌ای نسبتاً پُر‌تپه است، اما بلندترین نقطهٔ آن، قلهٔ بلک میسا (۱۵۱۶ متر) در باریکه اکلاهما (منطقهٔ شمال‌غربی دورافتادهٔ ایالت) است. جمعیت و اقتصاد. در ۲۰۰۴، جمعیت اکلاهما برابر با ۳٬۵۲۳٬۵۵۳ نفر (معادل ۱۹٫۴ نفر در هر کیلومتر مربع) بود که حدود ۶۸٪ از این جمعیت در مناطق شهری زندگی می‌کردند. بزرگ‌ترین شهرهای این ایالت عبارت‌اند از پایتخت آن اکلاهما سیتی و شهر تولسا. بزرگ‌ترین گروه‌های قومی در این ایالت عبارت‌اند از: ۷۵٫۵٪ سفیدپوست آمریکایی،
این ایالت عبارت‌اند از: ۷۵٫۵٪ سفیدپوست آمریکایی، ۱۱٫۹٪ اسپانیایی‌تبار یا لاتین‌تبار، و ۹٫۷٪ سیاه‌پوست. زبان‌های رایج در اکلاهما عبارت‌اند از: ۹۲٫۶٪ انگلیسی و ۴٫۴٪ اسپانیایی. تولید ناخالص داخلی این ایالت در ۲۰۰۱ حدود ۹۴ میلیارد دلار بود. قومیت چروکی. قوم چروکی در سال ۱۸۳۸ ناچار شدند از سرزمین‌های خود در جورجیا، آلاباما و کارولینای شمالی کوچ کنند و به اکلاهما بیایند. آن‌ها با وجود اعتراض، زندگی جدیدی را در این ایالت آغاز کردند. ملت کنونی چروکی از رشد اقتصادی قوی، برابری و رفاه برای شهروندان خود برخوردار است
قوی، برابری و رفاه برای شهروندان خود برخوردار است و در حوزه‌هایی چون بازرگانی، املاک، کشاورزی و چندین کازینو بسیار سودآور، منافع قابل‌توجهی دارد. این ملت، شرکت شرکت‌های قوم چروکی (Cherokee Nation Businesses) را اداره می‌کند که یک کنگلومرا از شرکت‌ها است و هزاران شغل در شرق اکلاهما برای مردم چروکی ایجاد کرده است. قوم چروکی در سراسر اکلاهما درمانگاه‌هایی ساخته، در پروژه‌های اجتماعی مشارکت کرده، برای مردمش مدرسه و دانشگاه تأسیس کرده، تمرین گادوگی (همکاری برای جامعه) را ترویج داده که خوداتکایی را تقویت می‌کند
جامعه) را ترویج داده که خوداتکایی را تقویت می‌کند و برنامه‌های زبانی را برای کودکان و نوجوانان خود احیا کرده است. تقسیمات اداری. اکلاهما به ۷۷ شهرستان تقسیم شده‌است. سیاست. در رأس قوهٔ مجریهٔ ایالت، یک فرماندار قرار دارد که مستقیماً با رأی مردم ایالت انتخاب می‌شود. انتخابات فرمانداری ایالات متحده ۲۰۱۸ در اکلاهما را کوین استیت از حزب جمهوری‌خواه بُرد. او در ژانویهٔ ۲۰۱۹ کار خود را به‌عنوان فرماندار اکلاهما آغاز کرد. قوهٔ مقننه از مجلس نمایندگان اکلاهما با ۱۰۱ عضو و سنا اکلاهما با ۴۸ عضو تشکیل شده‌است.
با ۱۰۱ عضو و سنا اکلاهما با ۴۸ عضو تشکیل شده‌است. اقتصاد. در سال ، این ایالت تولید ناخالص داخلی برابر با میلیارد دلار داشت، که بیش از تولید ناخالص داخلی کشور قطر ( میلیارد دلار) بود. مشاهیر. از افراد مشهور این سرزمین می‌توان چت بیکر، بلیک شلتون (خواننده کاونتری)، کری آندروود (خواننده کاونتری)، کلی کلارکسون (خواننده کاونتری)، بروس گاف، گارث بروکس (خواننده کاونتری)، گوردون کوپر (فضانورد)، جیمز گارنر (هنرپیشه)، وودی گاتری (خواننده فولک)، بردپیت و لبرون جیمز بسکتبالیست را نام برد.
نیومکزیکو یا مکزیک نو و از ایالت‌های جنوب غربی آمریکا است. نیومکزیکو پنجمین ایالت بزرگ آمریکا از نظر مساحت است. پایتخت آن شهر سانتافه و بزرگ‌ترین شهر آن البوکرکی است؛ دومین شهر بزرگ آن لاس کروسس است. جمعیت این ایالت دو میلیون و صد هزار نفر است و بیشتر مردم آن در امتداد رودخانه ریو گرانده زندگی می‌کنند. اقتصاد نیومکزیکو به حفاری نفت، استخراج مواد معدنی، کشاورزی در خشکی، دامداری، کشاورزی آکسیا و گیاهان، آسیاب چوب، تجارت خرده فروشی، آزمایشگاه‌های تحقیقات علمی، توسعه فناوری و همچنین هنرها، به ویژه منسوجات و
توسعه فناوری و همچنین هنرها، به ویژه منسوجات و هنرهای تجسمی وابسته است. از سال ۲۰۱۸، کل تولید ناخالص داخلی (تولید ناخالص داخلی) ۱۰۱ میلیارد دلار با تولید ناخالص داخلی سرانه ۴۵۴۶۵ دلار بود. سیاست مالیات ایالت منجر به مالیات پایین و متوسط درآمد شخصی ساکن در مقایسه با اکثر ایالت‌های ایالات متحده با توجه ویژه به پرسنل ارتش می‌شود و به صنایع مطلوب اعتبارات و معافیت‌های مالیاتی می‌دهد. به همین دلیل، صنعت فیلم‌سازی آن رشد کرده و ۱٫۲۳ میلیارد دلار به اقتصاد کل آن کمک کرده است. نیومکزیکو به دلیل مساحت زیاد و آب و
کمک کرده است. نیومکزیکو به دلیل مساحت زیاد و آب و هوای اقتصادی، حضور نظامی گسترده‌ای در ایالات متحده دارد که مشخصاً با محدوده موشکی White Sands است. آژانس‌های مختلف امنیت ملی ایالات متحده اسلحه تحقیق و آزمایش خود را در نیومکزیکو مانند آزمایشگاه‌های ملی Sandia و Los Alamos مستقر می‌کنند. در طول دهه ۱۹۴۰، پروژه Y پروژه منهتن اولین بمب اتمی و آزمایش هسته ای این کشور، ترینیتی را تولید و ساخت. هزاران سال قبل از استعمار آمریکا توسط اروپایی‌ها، بومیان آمریکایی در آن ساکن بودند. در سال ۱۵۹۸ به عنوان بخشی از نایب
آن ساکن بودند. در سال ۱۵۹۸ به عنوان بخشی از نایب السلطنه امپراتوری اسپانیا در اسپانیا جدید توسط اسپانیایی‌ها مستعمره شد. در سال ۱۵۶۳، بیش از ۲۵۰ سال قبل از تأسیس و نامگذاری کشور فعلی مکزیک، توسط مهاجران اسپانیایی به نام دره آزتک مکزیک به نام Nuevo México نامگذاری شد؛ بنابراین، ایالت نیومکزیکو امروزی به نام کشوری که امروز به آن مکزیک معروف است، نامگذاری نشده است. پس از استقلال مکزیک در سال ۱۸۲۱، نیومکزیکو با خودمختاری قابل توجه به قلمرو مکزیک تبدیل شد. این خودمختاری، با تمایلات متمرکز دولت مکزیک از دهه ۱۸۳۰
با تمایلات متمرکز دولت مکزیک از دهه ۱۸۳۰ به بعد، با افزایش تنش‌ها در نهایت به شورش ۱۸۳۷ تهدید شد. در همان زمان، منطقه از نظر اقتصادی بیشتر به ایالات متحده وابسته شد. در پایان جنگ مکزیک و آمریکا در سال ۱۸۴۸، ایالات متحده نیومکزیکو را به عنوان سرزمین نیومکزیکو ایالات متحده ضمیمه کرد. در ۶ ژانویه ۱۹۱۲ به عنوان چهل و هفتمین ایالت در اتحادیه پذیرفته شد. این ایالات بیشترین درصد آمریکایی‌های اسپانیایی‌تبار و لاتین و دومین درصد بالاترین بومیان آمریکایی به نسبت جمعیت (بعد از آلاسکا) را دارا است. در نیومکزیکو بخشی
(بعد از آلاسکا) را دارا است. در نیومکزیکو بخشی از ملت ناواهو، ۱۹ اجتماع پوئبلو به رسمیت شناخته شده مردم پوئبلو و سه قبیله مختلف آپاچی به رسمیت شناخته شده است. در دوران ماقبل تاریخ، این منطقه محل زندگی پستانداران پوبلوان، موگولون، و امروزه کومانچه و اوتس موجود در این ایالت بود. بزرگ‌ترین گروه‌های اسپانیایی‌تبار و لاتین شامل هیسپانوس‌های نیومکزیکو، چیکانوس و مکزیکی‌ها هستند. پرچم مکزیک جدید، منشأ اسپانیایی این ایالت با همان قرمز مایل به قرمز و طلای صلیب صلیب بورگوندی اسپانیا، همراه با نماد خورشید باستانی
بورگوندی اسپانیا، همراه با نماد خورشید باستانی Zia، یک قبیله پوبلویی است. این ریشه‌های مرزی بومی، اسپانیایی، مکزیکی، لاتین و آمریکایی در آشپزی معروف مکزیک جدید و ژانر موسیقی نیومکزیکو منعکس شده است. مردم و زبان. اکثر مردم ایالت نیومکزیکو را هیسپانیک‌ها (اسپانیایی‌تباران آمریکا) تشکیل می‌دهند و ۴۸٫۸ درصد از جمعیت نیومکزیکو را شامل می‌شوند که زبان بیشترشان اسپانیایی با لهجهٔ نیومکزیکویی است. مردم سفیدپوست غیراسپانیایی‌تبار ۴۰٫۵ درصد از جمعیت ایالت را تشکیل می‌دهند و ۹٫۴ درصد نیز سرخ‌پوست هستند. نیومکزیکو