payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۲۰۱۸ پایتخت فرهنگی اروپا بود. حکومت. حکومت محلی. شورای محلی والتا همراه با دیگر شوراهای محلی در سال ۱۹۹۳ بنیان‌گذاری شد. اولین انتخابات در سال ۱۹۹۳ برگزار شد و دیگر انتخابات به ترتیب در سال‌های ۱۹۹۶، ۱۹۹۹، ۲۰۰۲، ۲۰۰۵، ۲۰۰۸، ۲۰۱۳و ۲۰۱۷ برگزار شدند. شورای کنونی در سال ۲۰۱۹ انتخاب شد و ساختمان آن در خیابان جنوبی است. حکومت ملی. والتا پایتخت مالت استو از زمان استقلال به عنوان قطب اجرایی و تجاری مالت عمل می‌کرده‌است. پارلمان مالت در ساختمان پارلمان نزدیک به ورودی شهر واقع شده‌است. جغرافیا. شبه جزیره والتا دو
شهر واقع شده‌است. جغرافیا. شبه جزیره والتا دو بندر طبیعی دارد، مارسامچت و بندر بزرگ (بندر والتا). بندر بزرگ، بندر اصلی مالت است، با اسکله‌هایی برای بارگذاری در شهر نزدیک مارسا واقع شده‌اند. آب و هوا. والتا یک نوع آب و هوای مدیترانه ای گرم تابستانی را تجربه می‌کند که شامل تابستان‌های نسبتاً طولانی، گرم و خشک و زمستان‌های ملایم و بارانی می‌شود. والتا فاقد بارش در تابستان و برخلاف آن پر از ته‌نشینی و بارش در زمستان است. ایستگاه اصلی ثبت دما و آب و هوا در والتا فرودگاه لوکا است که چند مایل با والتا فاصله دارد.
فرودگاه لوکا است که چند مایل با والتا فاصله دارد. دمای متوسط متوسط از حدود ۱۶ درجه سانتیگراد (۶۱ درجه فارنهایت) در ژانویه تا حدود ۳۲ درجه سانتیگراد (۹۰ درجه فارنهایت) در ماه اوت است، در حالی که میانگین درجه حرارت پایین از حدود ۱۰ درجه سانتیگراد (۵۰ درجه فارنهایت) در ژانویه تا ۲۳ درجه سانتیگراد است (۷۳ درجه فارنهایت) در اوت می‌باشد. آموزش. دانشگاه مالت در ساختمان قدیمی دانشگاه جای گرفته‌است و خدماتی برای استادان جهانی نیز ارائه می‌دهد. یک مدرسه کاتولیک، سنت آلبرت بزرگ در والتا نیز قرار دارد. منابع.
سنت آلبرت بزرگ در والتا نیز قرار دارد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۳۰ اکتبر ۲۰۰۶.
کادوقلی مرکز استان کردفان جنوبی کشور سودان است. این شهر در کنارهٔ شمالی دشت نیل سفید واقع شده و جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ برابر با ۹۲٬۶۲۴ نفر بود. کادوقلی در سدهٔ ۱۹ میلادی تحت فرمانروایی مصر قرار گرفت و احتمالاً به عنوان مرکزی برای اجیر کردن بردگان برای لشکر مصر استفاده می‌شد. شهر کادوقلی امروزه مرکزی برای بازرگانی صمغ عربی و دام است و صنایع آن عبارت است از بافندگی، صابون‌سازی و چرم‌سازی. منابع. Wikipedia contributors, "Kaduqli," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed March 26, 2008).
استان ساراتوف (به روسی: Сара́товская о́бласть، تلفظ: "ساراتُوسکایا اُبلاست") یکی از واحدهای فدرالی روسیه است. مرکز آن شهر ساراتوف و جمعیت این استان ۲٬۶۶۸٬۳۱۰ نفر است. (آمار ۲۰۰۲). بیشتر آلمانی‌تباران ساکن این استان به آلمان مهاجرت کرده‌اند. نیروگاه هسته‌ای بالاکوفو در این استان قرار دارد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۳۰ اکتبر ۲۰۰۶.
محمد ابن عبدالوهاب بن سلیمان التمیمی (۱۱۱۵–۱۲۰۶ ه‍.ق) (۱۷۰۳–۱۷۹۲ م) محقق اسلامی، متکلم، واعظ، فعال و رهبر مذهبی عرب اهل نجد در عربستان مرکزی، که به عنوان بنیان‌گذار جنبش وهابیت و یکی از متفکران جنبش احیای اسلام شناخته می‌شود. پیروان او خود را موحد (در حال جمع: موحدین) می‌نامند و اصطلاح «وهابی» یک برچسب نسبتاً توهین آمیز است که توسط پیروان او استفاده نمی‌شود، بلکه توسط دانشمندان غربی و برخی از منتقدان او از بین مسلمانان استفاده می‌شود. او پیروی دقیق از قوانین سنتی اسلامی را ترویج می‌کرد و ضرورت بازگشت مستقیم
سنتی اسلامی را ترویج می‌کرد و ضرورت بازگشت مستقیم به قرآن و حدیث را به جای تکیه بر تفاسیر قرون وسطی اعلام می‌کرد و اصرار داشت که هر مسلمان اعم از زن و مرد، شخصاً قرآن را بخواند و مطالعه کند. تقلید از مجتهدین را رد کرد و گفت هرکسی باید خودش در امر دین صاحب نظر شده اجتهاد کند. زیارت قبور مقدسین و دعا کردن به آنها را مردود شمرد و آن را مترادف با پرستش غیر خدا دانست. برخی از علمای مهم سنی در زمان خودش با نظرات او مخالف بودند که از جمله آنان پدر و برادر خودش بودند. او شرط مشروعیت حکومت را (قدرت - انصاف - بیعت)
او شرط مشروعیت حکومت را (قدرت - انصاف - بیعت) می‌دانست. دعوت او برای اصلاحات اجتماعی در جامعه مبتنی بر آموزه کلیدی توحید بود و به شدت از رساله‌های علمای کلاسیک ابن تیمیه (متوفی ۷۲۸ ه‍.ق/ ۱۳۲۸ م) و ابن قیم (متوفی ۷۵۱ ه. /۱۳۵۰م) اثر پذیرفته بود. وی اتحادی دینی-سیاسی را با محمد بن سعود ایجاد کرد و به تأسیس حکومت دیریه (حکومت سعودی) کمک کرد و این اتحاد تا به امروز ادامه دارد. نوادگان او که آل شیخ نامیده می‌شوند همواره نقش جلوداری علما را در عربستان دارا بوده‌اند و بر نظرات علمای سعودی نفوذ کامل دارند. زندگی.
و بر نظرات علمای سعودی نفوذ کامل دارند. زندگی. محمدبن عبدالوهاب در سال ۱۱۱۵ ه‍.ق (۱۷۰۳ میلادی) در روستای عیینه از توابع نجد متولد گردید. پدر وی، عبدالوهاب از قضات آن شهر بود. محمد، فقه حنبلی را در زادگاه خود آموخت. سپس، برای تکمیل معلومات رهسپار مدینه شد و در آنجا به تحصیل حدیث و فقه پرداخت. در دوران تحصیل در مدینه، گه‌گاه مطالبی بر زبانش جاری می‌شد که از عقایدی خاص حکایت داشت. چندی بعد، محمدبن عبدالوهاب، مدینه را به سوی نقاط دیگر ترک کرد و چهار سال در بصره و پنج سال در بغداد و یکسال در کردستان و دو سال در
و پنج سال در بغداد و یکسال در کردستان و دو سال در همدان اقامت کرد. مدتی کوتاه نیز، در اصفهان و قم زندگی کرد و آنگاه از طریق بصره به احساء رفت و از آنجا به «حُرَیمله» اقامتگاه پدرش رفت. عملکرد. دعوت به توحید. محمد بن عبدالوهاب مسلمانان را به رهایی از بدعت‌ها و خرافات دعوت می‌کرد. تمسک به کتاب و سنت و آنچه پیشینیان صالح در میان علمای این امت بر آن بوده‌اند. وی دعوت خود را در قصبه حریمله آغاز کرد و مردم زیادی دعوت او را پذیرفتند و دیگران از کشورهای دیگر برای شرکت در دروس و مجالس او نزد او آمدند تا اینکه
شرکت در دروس و مجالس او نزد او آمدند تا اینکه طرفداران و پیروانش زیاد شدند که برخی را به کشتن او واداشت، بنابراین به سوی عیینه حرکت کرد. در عیینه، عثمان بن حمد بن عبدالله بن معمر از وی پذیرایی کرد و دعوت را از او پذیرفت و همکاری کردند. نهی از منکر و زدودن شرک و بدعت‌ها که خشم برخی از علما را برانگیخت که موقعیت خود را ممکن بود از دست بدهند. ابن معمر امیر عینیه بیم آن داشت که والی احساء کمک‌هایش را قطع کند، لذا محمد بن عبدالوهاب را از عیینه بیرون کرد. ورود به درعیه و اتحاد با محمد بن سعود. شیخ محمد بن
به درعیه و اتحاد با محمد بن سعود. شیخ محمد بن عبدالوهاب به درعیه، مقر آل سعود رفت. او در آنجا با شاهزاده محمد بن سعود بن محمد المقرن ملاقات و دعوت خود را به او عرضه کرد. و آن دو متعهد شدند که به دین صحیح دعوت کنند، با بدعت‌ها مبارزه کنند و همه اینها را در سراسر شبه جزیره عربستان گسترش دهند. محمد ابن سعود با او شرط کرد که در صورت موفقیت با هم بمانند و نیز ابن عبدالوهاب اهالی درعیه را از پرداخت مالیات هرگز نفی نکند. این اتحاد در ۱۷۴۴ م به بیعت درعیه منجر شد که در واقع اولین دولت سعودی است که در درعیه مستقر
که در واقع اولین دولت سعودی است که در درعیه مستقر گردید. زمانی که آل سعود درعیه را به پناهگاهی امن تبدیل کرد، وهابیان شهرهای دیگر نیز آمدند. از جمله اعضایی از قبیله ابن معمر که با ابن عبدالوهاب بیعت کرده بودند. هسته هواداران ابن عبدالوهاب در سراسر نجد به درعیه رفتند و پیشتاز حملات آل سعود علیه سایر شهرها شدند. ابن عبدالوهاب مسئول امور دینی و ابن سعود مسئول مسائل سیاسی و نظامی بود. این قرارداد تبدیل به «پیمان حمایت متقابل»و ترتیبات تقسیم قدرت بین خاندان آل سعود و آل شیخ و پیروان ابن عبدالوهاب شد که برای
سعود و آل شیخ و پیروان ابن عبدالوهاب شد که برای نزدیک به ۳۰۰ سال پابرجا است. پایه عقیدتی توسعه عربستان با احیای آموزه‌های ابن تیمیه، جنبش موحدون (وحدت‌گرا) بر پایبندی دقیق به قرآن و سنت تأکید کرد. در حالی که به‌طور همزمان از مفهوم یک دولت اسلامی بر اساس الگوی جامعه مسلمانان اولیه در مدینه دفاع می‌کند. در همین حال، مخالفان مسلمان و غربی برای تحقیر انرا «وهابیت» نامیدند. ابن عبدالوهاب با استنباط از تجربیات تلخ خود در عیینه، ضرورت یک نهاد سیاسی قوی اسلامی را برای دگرگونی وضعیت موجود اجتماعی-مذهبی و همچنین حفظ
دگرگونی وضعیت موجود اجتماعی-مذهبی و همچنین حفظ پایگاه سرزمینی وهابیت در برابر فشارهای خارجی درک کرده بود. پس از تحکیم موقعیت خود در درعیه، به حاکمان و روحانیون سایر شهرها نامه نوشت و آنها را به پذیرش آموزه‌های او دعوت کرد. برخی به درخواست‌های او توجه کردند، برخی دیگر آن را رد کردند و او را به جهل یا جادو متهم کردند. جنگ با ریاض (۱۷۴۶–۱۷۷۳). ابن عبدالوهاب با درک اهمیت تبلیغ دینی کارآمد (دعوت) از شاگردان خود خواست تا از راه استدلال و تبلیغ بر جنگ تسلط پیدا کنند تا سایر مسلمانان را به تلاش اصلاحی خود متقاعد
تا سایر مسلمانان را به تلاش اصلاحی خود متقاعد کنند. بین سالهای ۱۷۴۴ و ۱۷۴۶، موعظه ابن عبدالوهاب به همان شیوه غیر خشونت‌آمیز سابق ادامه یافت و به‌طور گسترده در میان مردم نجد گسترش یافت. حاکمان شهرهای مختلف در سراسر نجد با ابن سعود بیعت کردند. این وضعیت در حدود ۱۱۵۸/۱۷۴۶ به شدت تغییر کرد. زمانی که رئیس قدرتمند ضد وهابی ریاض، دهام بن دواس (فل. ۱۱۸۷/۱۷۷۳)، به شهر منفوحه که با دیریه بیعت کرده بود، حمله کرد. این درگیری نزدیک به ۳۰ سال بین دیریه و ریاض تا سال ۱۱۸۷/۱۷۷۳ ادامه داشت. ابتدا با فتح نجد، نیروهای محمد
ادامه داشت. ابتدا با فتح نجد، نیروهای محمد بن سعود نفوذ وهابیان را به بیشتر قلمرو امروزی عربستان سعودی گسترش دادند و شیوه‌های مختلف مردمی را که شبه شرک می‌دانستند ریشه کن کردند و آموزه‌های عبدالوهاب را تبلیغ کردند. محمد بن عبدالوهاب اظهار می‌داشت که لشکرکشی‌های امارت درعیه کاملاً تدافعی است و مخالفانش را سرزنش می‌کرد که اولین کسانی هستند که تکفیر را آغاز کردند. ابن عبدالوهاب جهاد را فعالیتی تعریف کرده بود که باید توجیه دینی معتبری داشته باشد و فقط امامی می‌تواند آن را اعلام کند که هدفش کاملاً دفاعی باشد.
آن را اعلام کند که هدفش کاملاً دفاعی باشد. ابن عبدالوهاب با توجیه لشکرکشی‌های وهابی‌ها به عنوان عملیات دفاعی در برابر دشمنانشان می‌گوید: در مورد جنگ تا امروز ما با کسی جز برای دفاع از جان و ناموس خود نجنگیدیم، آنها در منطقه ما به سراغ ما آمدند و در جنگ با ما از هیچ کوششی دریغ نکردند و ما فقط برای انتقام با برخی از آنها شروع به جنگ کردیم. به خاطر تجاوز مداوم آنها، [کیفر بدی، شری مانند آن است] (۴۲:۴۰)... آنها کسانی هستند که ما را کافر اعلام کردند و با ما جنگیدند. شورش در حریمله (۱۷۵۲–۱۷۵۵). در سال‌۱۷۵۳م،
شورش در حریمله (۱۷۵۲–۱۷۵۵). در سال‌۱۷۵۳م، وهابی‌ها با تعداد نگران‌کننده‌ای از شهرها مواجه شدند که از بیعت خودداری می‌کردند. برجسته‌ترین آنها شهر حریمله بود که در سال ۱۷۴۷ با دیریه بیعت کرده بود. با این حال، در سال ۱۷۵۲، گروهی از شورشیان به تشویق برادر ابن عبدالوهاب، سلیمان، کودتایی را در حریمله به راه انداختند. جنگ بین دیریه و حریمله آغاز شد. ابن عبدالوهاب یک گردهمایی از وهابیان از تمام سکونتگاه‌های سراسر نجد برگزار کرد. او با مروری بر فرارها و شکست‌های اخیر، آنها را تشویق کرد که به ایمان خود محکم بمانند و
آنها را تشویق کرد که به ایمان خود محکم بمانند و دوباره به مبارزه متعهد شوند. نبردهای متعاقب آن و تصرف مجدد حریمله در سال ۱۱۶۸/۱۷۵۵، تحولی چشمگیر در توسعه طلبی وهابی ایجاد کرد. عبدالعزیز، پسر محمد بن سعود، به عنوان رهبر اصلی عملیات نظامی وهابی ظاهر شده بود. عبدالعزیز در کنار یک نیروی ۸۰۰ نفری و ۲۰۰ نفر دیگر به فرماندهی حاکم مخلوع حریمله، توانست شورشیان را تحت سلطه خود درآورد. مهم‌تر از آن، منطق پشت این لشکرکشی بر اساس رساله جدید ابن عبدالوهاب مفید المستفید بود. ابن عبدالوهاب در این رساله اهالی حریمله را
بود. ابن عبدالوهاب در این رساله اهالی حریمله را تکفیر کرد و وظیفه سربازان وهابی اعلام کرد که با آنها به عنوان مرتد بجنگند. او همچنین آیات متعددی از قرآن را بیان کرد که نشان دهنده اشکال تهاجمی جهاد است. تسخیر ریاض و بازنشستگی (۱۷۷۳). ریاض آخرین نقطه تهدید جدی برای دولت سعودی در سال ۱۷۶۴–۱۷۶۵ بود. در این دوره، شیعیان اسماعیلی نجران در کنار قبیله متحد خود عجمان، نیروهای خود را با هم متحد کردند تا در نبرد مو در اکتبر ۱۷۶۴، شکست بزرگی را به سعودی‌ها وارد کنند و حدود ۵۰۰ مرد را کشتند. نیروهای ضد وهابی با
کنند و حدود ۵۰۰ مرد را کشتند. نیروهای ضد وهابی با متجاوزان متحد شدند و در محاصره ترکیبی دیریه شرکت کردند. مدافعان به دلیل خروج غیرمنتظره نجرانی‌ها پس از آتش‌بس با سعودی‌ها، توانستند شهر خود را حفظ کنند. یک دهه بعد در سال ۱۷۷۳، عبدالعزیز پس از فرار رئیس آن دههم بن دواس، ریاض را فتح کرد. در سال ۱۷۷۶، سلیمان بن عبدالوهاب تسلیم شد. تصرف ریاض نقطه‌ای بود که محمد بن عبدالوهاب تمام امور حکومتی را به عبدالعزیز واگذار کرد و از زندگی عمومی کناره‌گیری کرد و خود را وقف تدریس، موعظه و عبادت کرد. در همین حال، عبدالعزیز
تدریس، موعظه و عبادت کرد. در همین حال، عبدالعزیز به لشکرکشی‌های خود ادامه داد و شهرهایی مانند سودیر (۱۱۹۶/۱۷۸۱)، الخرج (۱۱۹۹/۱۷۸۴) و غیره را فتح کرد. مخالفت‌ها در شهرهای شمال مانند قصیم تا سال ۱۱۹۶–۱۷۸۱ متوقف شد. و شورشیان در عنیزه تا سال ۱۲۰۲/۱۷۸۷ تسلیم شدند. در شمال، شهر حائل، در سال ۱۲۰۱/۱۷۸۶ تصرف شد. وهابیان توانستند تسلط خود را بر بیشتر نجد برقرار کنند. نظر او در مورد حکومت. "ومن ولی الخلافة واجتمع علیه الناس ورضوا به، وغلبهم بسیفه حتی صار خلیفة وجبت طاعتهم، وحرم الخروج علیهم." هر که با شمشیر غلبه کرد
وحرم الخروج علیهم." هر که با شمشیر غلبه کرد و مردم گرد او جمع شدند و راضی بودند، باید از او اطاعت کرد و قیام علیه او حرام است. احیای اسلام (تجدید). محمد بن عبدالوهاب یکی از متفکران جنبش احیای اسلام محسوب می‌شود. وی در جوانی در مدینه، تحت تأثیر آموزه‌های معلمانش محمد حیات بن ابراهیم السندی و عبدالله بن ابراهیم بن سیف بود. بسیاری از آموزه‌های وهابی مانند مخالفت با کیش شخصیت یا شخص پرستی، نکوهش اکید تقلید از تفسیرهای کهنه و تشویق پایبندی به اصل متن مقدس از عقاید محمد حیات بن ابراهیم السندی سرچشمه گرفته‌اند.
محمد حیات بن ابراهیم السندی سرچشمه گرفته‌اند. تلاش‌های احیاگرانه ابن عبدالوهاب مبتنی بر اعتقاد راسخ به توحید و سنت بود. تلاش‌های اصلاحی او آثاری مهم در دانش معاصر اسلامی بر جای گذاشت. او پیروی کورکورانه (تقلید) را مانعی بر سر راه پیشرفت مسلمانان می‌دانست، خود را وقف تربیت توده‌ها برای ترقی اسلام کرد. از نظر ابن عبدالوهاب، انحطاط و عقب ماندگی مسلمانان ناشی از غفلت آنان از تعالیم اسلام بود و تأکید می‌کرد که پیشرفت تنها با التزام به اسلام حاصل می‌شود. و علیه اعمال رایج صوفیانه مثل استغاثه، اسطوره‌ها و خرافات
رایج صوفیانه مثل استغاثه، اسطوره‌ها و خرافات مبارزه کرد تخریب منزل او. خانه محمد بن عبدالوهاب در شهر حریمله برای مردم شناخته شده بود . مانند خانه های مجاور بود و مساحت آن تقریباً 275 متر مربع بود. اداره کل آثار باستانی و موزه ها برای مرمت خانه پیشقدم شد و این خبر در روز 21 شوال 1412 هجری قمری در روزنامه الریاض منتشر شد. هنگامی که عبدالعزیز بن باز، مفتی عربستان سعودی از این موضوع مطلع شد، بیانیه ای به نام خود و کمیته دائمی فتاوی منتشر کرد که این مرمت را ممنوع کرد و دستور تخریب خانه را به حکم ٰسد الذرائع
کرد و دستور تخریب خانه را به حکم ٰسد الذرائع (رفع بهانه اشخاص برای شرک ورزیدن ) داد تا به عنوان زیارتگاهی برای تبرک و غلو در شخص محمد بن عبدالوهاب درنیاید. متن نامه : تجلیل از آثار علما به گونه ای که موجب غلو در آنها و شرک در آنها شود، جایز نیست صلوات و درود بر رسول خدا و آل و اصحاب او روزنامه الریاض در شماره 21/10/1412 هجری قمری مقاله ای به قلم: س. د تحت عنوان: (مرمت خانه شیخ محمد بن عبدالوهاب در بحرایمله) درج کرده و و اظهار داشت که اداره کل آثار باستانی و موزه ها توجه زیادی به خانه تجدید کننده دعوت سلفی،
موزه ها توجه زیادی به خانه تجدید کننده دعوت سلفی، شیخ: محمد بن عبدالوهاب، نموده و برای خانه نگهبان ویژه تعیین شده است. کمیته دائمی تحقیقات علمی و فتاوی پادشاهی عربستان بررسی کرد و دید که این عمل جایز نیست و شیهه در علمای حق و طلب تبرک و شرک به آنها است. خانه مذکور باید خراب شود تا بهانه های شرک و غلو را ببندند. لظفا وسیله آن را تعیین کنند مرجع ذی صلاح برای این کار فوراً اقدام کنند. صلوات الله علیه. پیامبر ما محمد، خاندان و یارانش. رئیس کل ادارات تحقیقات علمی، فتوا، دعوت و ارشاد و رئیس کمیته دائمی تحقیقات
فتوا، دعوت و ارشاد و رئیس کمیته دائمی تحقیقات علمی و فتوا عبدالعزیز بن عبدالله بن باز اعتقادات. محمد عبدالوهاب خود را، پیرو و مرید ابن تیمیه می‌دانست.
گام کروماتیک گامی است که تمامی ۱۲ نت گام معتدل غربی را شامل می‌شود. تمام نت‌های این گام نیم‌پرده با یکدیگر فاصله دارند. گام کروماتیک بر دو نوع است: تمام گام‌های دیگر در سنت موسیقی غربی زیرمجموعهٔ این گام هستند.
سیروس غنی (۲۰ آبان ۱۳۰۸ سبزوار – ۱۵ دی ۱۳۹۴ آمریکا) حقوق‌دان و تاریخ‌پژوه ایرانی بود. زندگی. سیروس غنی "Cyrus Ghani"در ۲۰ آبان ۱۳۰۸ در سبزوار به دنیا آمد. پدرش قاسم غنی بود. پس از انتخاب پدر به عنوان نماینده مجلس به همراه خانواده به تهران نقل مکان کرد. دوره متوسطه را در تهران، بیروت و لندن سپری کرد و برای تحصیلات دانشگاهی به آمریکا رفت. پس از اخذ مدرک کارشناسی ادبیات انگلیسی در نهایت از دانشگاه نیویورک با مدرک دکتری حقوق فارغ‌التحصیل شد. وی مجموعه کم‌نظیری از کتاب‌های مربوط به ایران داشت که توصیفی از آن‌ها
کتاب‌های مربوط به ایران داشت که توصیفی از آن‌ها را در کتاب خود "ایران و غرب" عرضه کرده‌است. او خاطرات و یادداشت‌های پدرش دکتر قاسم غنی را در سیزده جلد منتشر کرد که خلاصه‌ای از آن با نام "Man of Many Worlds" با ترجمه پال اسپراکمن به زبان انگلیسی منتشر شد. وی همچنین دوستدار جدی سینما بود و کتابی دربارهٔ فیلم‌های مهم تاریخ سینما نوشته‌است. مهم‌ترین تألیف او کتاب "برافتادن قاجار و برآمدن رضاشاه" است. سیروس غنی روز سه شنبه ۱۵ دی ۱۳۹۴ در ۸۶ سالگی در آمریکا درگذشت.
فهرست کشورها بر پایه درازای خط ساحلی، بر مبنای داده‌های سال ۲۰۰۵ میلادی سازمان CIA آمریکا:
این نوشتار فهرستی از کشورها و قلمروهای وابسته بر پایهٔ جمعیت است. در این فهرست نام کشورهای مستقل، قلمروهای وابستهٔ مسکونی و در برخی موارد کشورهای تابع بر اساس استاندارد ایزو ۳۱۶۶-۱ آورده شده است. برای مثال بریتانیا و قلمروهای وابسته به آن به‌صورت یک نهاد واحد فرض شده‌اند اما کشورهای تابع پادشاهی هلند به‌طور جداگانه آورده شده است. همچنین این فهرست شامل کشورهای با رسمیت محدود هم می‌شود که در استاندارد ایزو ۳۱۶۶–۱ موجود نیستند. روبروی نام هر کشور عددی به‌صورت درصد آورده شده که نشان‌دهندهٔ میزان درصد جمعیت آن
درصد آورده شده که نشان‌دهندهٔ میزان درصد جمعیت آن کشور نسبت به جمعیت جهان است. سازمان ملل متحد، تا اواخر سال ۲۰۲۲ میلادی جمعیت جهان را ۸ میلیارد نفر برآورد کرده است. فهرست. آنچه در ادامه آمده فهرست کشورها و قلمروهای جهان بر پایه جمعیت است. برای قلمروها، نام کشوری که به آن وابسته هستند در درون پرانتز نوشته شده است. منبع آمار جمعیت کشورها، آمار رسمی اعلام شده توسط همان کشور یا برآورد سازمان ملل است. منابع.
میخائیل آلکساندروویچ شولوخف (۲۴ مه ۱۹۰۵ – ۲۱ فوریه ۱۹۸۴) نویسنده روس اهل اتحاد جماهیر شوروی و برنده جایزه ادبی نوبل بود. زندگی. میخائیل شولوخوف به سال ۱۹۰۵ در روستای کروجلنین در نزدیکی وشنسکایا در حومه جنوبی رود دن متولد شد. پدرش روستایی ساده‌ای از نژاد روس و مادرش از اهالی اوکراین بود. در سال ۱۹۱۸ به سبب درگرفتن جنگ داخلی در ناحیه دن ناچار درسش را ناتمام گذارد و به ارتش سرخ پیوست تا در نبردهایی در برابر آخرین بازماندگان از هواخواهان ارتش سفید شرکت جوید. تأثیر این تجربه در آثار وی به‌طرز محسوسی آشکار است.
این تجربه در آثار وی به‌طرز محسوسی آشکار است. وی نویسنده‌ای واقع‌باور بود و در داستان‌هایش به مردم و انقلاب اکتبر پرداخته‌است. رمان حماسی «"دن آرام"» از مهم‌ترین آثار وی به‌شمار می‌رود که در چهار جلد از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۴۰ به نویسندگی آن مشغول بود. از معروف‌ترین داستان‌های کوتاه او داستان خال است که در دهه چهل شمسی در کتاب هفته ترجمه و چاپ شد. از دیگر آثار وی «"آنها برای سرزمین پدریشان جنگیدند"» و «"زمین نوآباد"» می‌باشد. شولوخف در سال ۱۹۴۱ برنده جایزه استالین و در سال ۱۹۶۰ برنده جایزه لنین در شوروی شد و در
و در سال ۱۹۶۰ برنده جایزه لنین در شوروی شد و در سال ۱۹۶۵ جایزه نوبل ادبیات به وی اهدا شد. آثار جمع‌آوری شده شولوخوف در هشت جلد بین سالهای ۱۹۵۶ و ۱۹۶۰ منتشر شد.
غلامحسین ساعدی (۲۴ دی ۱۳۱۴ – ۲ آذر ۱۳۶۴) با نام مستعارِ گوهر مراد، پزشک، نویسنده، شاعر و فعال سیاسی چپ‌گرای ایرانی بود. ساعدی در عرصه‌های گوناگون ادبی و هنری از جمله سفرنامه، رمان، شعر، فیلمنامه و نمایش‌نامه‌نویسی فعالیت داشت. "چوب به‌دست‌های ورزیل" از نمایش‌نامه‌های اوست. فیلم‌های "گاو"، "دایره مینا" و "آرامش در حضور دیگران" از کارهای او به‌شمار می‌روند. غلامحسین ساعدی از اعضای کانون نویسندگان ایران بود. وی سخنران اصلی ۴مین شب شب‌های شعر گوته بود که در پاییز ۱۳۵۶ انجام شد. وی از مخالفان پادشاهی پهلوی و از
۱۳۵۶ انجام شد. وی از مخالفان پادشاهی پهلوی و از حامیان انقلاب ۱۳۵۷ ایران بود، اما پس از موج سرکوب گروه‌های چپ توسط حکومت جمهوری اسلامی، در سال ۱۳۶۰ به پاریس مهاجرت کرد و در سال ۱۳۶۴ در همان شهر درگذشت. اوایل زندگی. غلامحسین ساعدی در ۲۴ دی ۱۳۱۴ در تبریز و در خانواده‌ای کارمند به دنیا آمد. پدرش، علی‌اصغر، کارمند دولت و مادرش، طیبه، خانه‌دار بود. در مهرماه ۱۳۲۱ دورهٔ ابتدایی را در دبستانِ بدر آغاز کرد و در سال ۱۳۲۷ توانست گواهی‌نامهٔ ششم ابتدایی خویش را بگیرد. علی‌اکبر ساعدی، برادر غلامحسین، دربارهٔ برادرش و
علی‌اکبر ساعدی، برادر غلامحسین، دربارهٔ برادرش و مدرسهٔ طالقانی (منصور سابق) تبریز می‌گوید: هنگامی که ساعدی در دبیرستان مشغول تحصیل بود، اولین داستان‌هایش در هفته‌نامهٔ "دانش‌آموز" چاپ شد. همچنین داستان بلندی به نام "از پا نیفتاده‌ها" نوشت که مجلهٔ "کبوتر صلح" آن را به چاپ رساند. او در نوجوانی به سازمان جوانان حزب توده پیوست و در هفده سالگی مسئولیت انتشار روزنامه‌های "فریاد و" "صعود" را به عهده گرفت. وی در تابستان ۱۳۳۲ و هنگامی که ۱۸ سال داشت، به اتهام همکاری با حزب، مدتی در زندان شهربانی تبریز حبس شد.
با حزب، مدتی در زندان شهربانی تبریز حبس شد. ساعدی در خردادماه ۱۳۳۳ توانست در رشته طبیعی دیپلم بگیرد و یک سال بعد و در بیست‌سالگی در دانشگاه تبریز تحصیل پزشکی را آغاز کرد. دانشگاه و تحصیل پزشکی. دوران دانشجویی ساعدی در تبریز با فعالیت‌های سیاسی و شرکت در جنبش‌های دانشجویی و آشنایی و دوستی با صمد بهرنگی همراه بود. وی در همین دوران نوشتن داستان کوتاه را نیز پیگیری کرد. داستان‌های "شکایت و" "غیوران شب" و نمایش‌نامهٔ "سایه‌های شب" حاصل آن دورهٔ کاریِ اوست. او همچنین مجموعه داستان کوتاهِ "شب‌نشینی باشکوه" را در
مجموعه داستان کوتاهِ "شب‌نشینی باشکوه" را در تبریز منتشر کرد و نمایش‌نامهٔ "کلاته گل" را نیز به‌صورت مخفی در تهران به چاپ رساند. تهران، سربازی و روان‌پزشکی. در دوران خدمت سربازی با محافل ادبی و هنری تهران آشنا شد و داستان‌های او در "مجلهٔ سخن" به چاپ می‌رسید. وی تحصیلات خود را با درجهٔ پزشکی عمومی و دکترای تخصصی روان‌پزشکی در تهران به پایان رساند. در بیمارستان روانی روزبه مشغول به کار شد و پیش از این‌که حرفهٔ پزشکی را به نفع نویسندگی رها کند، در مطبش که در خیابان دلگشا در تهران قرار داشت، بیشتر اوقات بدون
خیابان دلگشا در تهران قرار داشت، بیشتر اوقات بدون گرفتن حق ویزیت بیماران را معاینه می‌کرد. وی مطب دلگشا را چنین توصیف می‌کند: نویسندگی و نمایش. نخستین نوشته‌های ساعدی در سال ۱۳۳۲ منتشر شد و چند سال بعد با "چوب‌به‌دست‌های ورزیل" و "پنج نمایشنامه دربارهٔ انقلاب مشروطه" نام او در ردیف نمایشنامه‌نویسان ایران قرار گرفت. ساعدی با "چوب‌به‌دست‌های ورزیل"، "بهترین بابای دنیا"، تک‌نگاری "اهل هوا"، "پنج نمایش‌نامه از انقلاب مشروطیت"، "پرواربندان"، "دیکته و زاویه" و "آی باکلاه! آی بی‌کلاه" و چندین نمایش‌نامهٔ دیگری که
باکلاه! آی بی‌کلاه" و چندین نمایش‌نامهٔ دیگری که نوشت، وارد دنیای تئاتر ایران شد و آزمون‌های قابل توجّهی در نویسندگیِ گونهٔ نمایشنامه کرد و سرانجام همراه نمایشنامه‌نویسان جدّی‌تری مانند بهرام بیضایی، اکبر رادی و نویسندگان دیگری چون علی نصیریان، رحیم خیاوی، بهمن فُرسی، عباس جوانمرد، بیژن مفید، آربی اوانسیان، عباس نعلبندیان، اسماعیل خلج سهمی در دگرگونی تئاتر ایران را در سال‌های ۱۳۴۰–۱۳۵۰ یافت. سفرنامه‌ها. غلامحسین ساعدی در جست‌وجوی مداوم برای شناخت ایران و مردمانش بود و به نقاط مختلف ایران سفر کرد. حاصل سفر
بود و به نقاط مختلف ایران سفر کرد. حاصل سفر او به آذربایجان «ایلخچی» و «خیاو» بود و حاصل سفرش به بندرهای جنوب «اهل هوا» و «ترس و لرز». این سفرنامه‌ها که بر عینیات جامعه استوار بود، سبب رشد «منطقه‌گرایی» در ادبیات معاصر ایران شد و درگیری‌های حاشیه‌نشینان دور از مرکز را به میان مرکزنشینان برد. کانون نویسندگان ایران. ساعدی از نخستین کسانی بود که به کانون نویسندگان ایران پیوست. کار مطبوعاتی. ساعدی علاوه بر نوشتن چندین قصه و نمایشنامه و تک‌نگاری، چند مورد تجربهٔ مطبوعاتی هم داشت که یکی از آن‌ها سردبیری مجلهٔ
مطبوعاتی هم داشت که یکی از آن‌ها سردبیری مجلهٔ "انتقاد کتاب" بود و دیگری هم مجلهٔ "الفبا". وی پس از مهاجرت از ایران و اقامت در فرانسه هم تا مدتی به فعالیت‌های مزبور پرداخت. زندان. در خرداد ۱۳۵۳، حین تهیهٔ تک‌نگاری شهرک‌های نوبنیاد، توسط ساواک دستگیر شد. ابتدا به زندان قزل‌قلعه و سپس به زندان اوین منتقل شد که این وضعیت به مدت یک سال ادامه پیدا کرد. پس از آزادی از زندان، سه داستان "گور و گهواره"، فیلم‌نامهٔ "عافیتگاه" و داستان "کلاته نان" را نوشت و در سال ۱۳۵۷ به دعوت انجمن قلم آمریکا روانهٔ این کشور شد و
به دعوت انجمن قلم آمریکا روانهٔ این کشور شد و سخنرانی‌هایی در این کشور انجام داد. احمد شاملو دربارهٔ تجربهٔ زندان ساعدی می‌گوید: پس از انقلاب ۵۷. پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، در تنها دیداری که اعضای کانون نویسندگان ایران با سید روح‌الله خمینی داشتند، ساعدی نیز حضور داشت. او در مطلبی تحت عنوان «دیدار با کروکودیل» از این دیدار چنین یاد می‌کند: «من جزو هیئتی از کانون نویسندگان بودم که به دیدار خمینی رفتیم. علت دیدارمان این بود که دوباره سانسور پاگرفته بود و خواستیم به خمینی بگوییم که- دایی ما هستیما- وقتی پیش
به خمینی بگوییم که- دایی ما هستیما- وقتی پیش خمینی رفتیم، خمینی شروع به صحبت کرد؛ بسم‌الله! من متشکرم. این انقلاب فایده‌اش این بود که ما طلبه‌ها با شما نویسندگان و این‌ها نزدیک شدیم! آخرش هم گفت که شما مجبورید فقط راجع به اسلام بنویسید. اسلام مهم است! آن چیزی که مهم است اسلام است؛ یعنی ما را کاملاً سنگ روی یخ کرد». مهاجرت به پاریس. در سال ۱۳۶۰، ساعدی ایران را ترک کرد و در فرانسه اقامت گزید و نمایشنامهٔ "اتلو در سرزمین عجایب" را نوشت. درگذشت. غلامحسین ساعدی ۲ آذر ۱۳۶۴، مطابق با ۲۳ نوامبر ۱۹۸۵، پس از یک
۲ آذر ۱۳۶۴، مطابق با ۲۳ نوامبر ۱۹۸۵، پس از یک خون‌ریزی داخلی در بیمارستان سَن آنتوان پاریس در ۴۹ سالگی درگذشت و روز جمعه هشتم آذر، مطابق با ۲۹ نوامبر، در قطعهٔ ۸۵ گورستان پر-لاشز به خاک سپرده شد. شاهرخ مسکوب در خاطرات مربوط به روز ۳۰ نوامبر ۱۹۸۵ خود آورده: «دیروز رفتم به تشییع جنازه ساعدی. کسان زیادی آمده بودند. باران می‌بارید. هوا تیره و آسمان روی زمین افتاده بود. جمعیت منظم و خاموش و آهسته به طرف گور می‌رفت و همه غمزده بودند. غم غربت و دهان گشوده مرگ در برابر و تیغ سرنوشتی که سعی می‌کنیم به شوخی ندیده‌اش
و تیغ سرنوشتی که سعی می‌کنیم به شوخی ندیده‌اش بگیریم و به ریشخند برگزارش کنیم. امروز باری می‌گذرد و چو فردا شود فکر فردا کنیم.» ویژگی‌ها. تخلّص. ساعدی با نام مستعارِ گوهر مراد آثار خود را منتشر می‌کرد. عبدالعلی دستغیب، منتقد ادبی، معتقد است ساعدی نام مستعارِ «گوهر مراد» را براساس نام اثری عرفانی از حزین لاهیجی اختیار کرده است. اما ساعدی در گفت‌وگویی منتشرنشده دربارهٔ انتخاب این نام گفته است که در پشت خانهٔ مسکونی‌شان در تبریز، گورستانی متروک بود و او گاه ساعت‌ها در این گورستان قدم می‌زده و در یکی از دفعات