payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مختلف در حال توسعه با قابلیت استفاده مجدد مانند استارشیپ اسپیس‌اکس و الکترون راکت لب و همچنین هواپیماهای (نظری) فضایی است. در جدول زیر، به‌جای معانی معمول «زیرصوتی» و «ابَرصوتی» به «محدوده‌های مقادیر ماخ» اشاره شده است. برای مقایسه: سرعت مورد نیاز برای مدار پایین زمین در هوا و ارتفاع بالا تقریباً km/s5/7=4/25 Mاست. سرعت نور در خلاء تقریباً برابر است با ۸۸۰۰۰ ماخ. در سرعت بالای صوت، میدان جریان اطراف شی، هم شامل بخش‌های پایین صوت و هم بالای صوت می‌شود. محدودهٔ زمانی بالای صوت زمانی آغاز می‌شود که اولین
زمانی بالای صوت زمانی آغاز می‌شود که اولین نواحی جریان M&gt;۱ در اطراف شی پدیدار می‌شوند. در صورت وجود یک ایرفویل (مثلاً یک بال هواپیما) این اتفاق معمولاً در بالای بال اتفاق می‌افتد. جریان بالای صوت فقط در یک شوک معمولی می‌تواند به زیر صوت کاهش پیدا کند، این اتفاق معمولاً قبل از رسیدن به لبهٔ پشتی رخ می‌دهد. (شکل a1) همزمان با افزایش سرعت، نواحی جریان M&gt;۱ بر روی لبهٔ پشتی و جلویی نیز افزایش می‌یابد. وقتی سرعت به M=۱ برسد و از آن بگذرد، شک معمولی به لبهٔ پشتی می‌رسد و به یک شک ضعیف و غیرمستقیم تبدیل
پشتی می‌رسد و به یک شک ضعیف و غیرمستقیم تبدیل می‌شود. جریان بعد از شک کاهش پیدا می‌کند اما همچنان در محدودهٔ بالای صوت باقی می‌ماند. یک شک معمولی در جلوی شی به وجود می‌آید و، تنها ناحیهٔ زیر صوت در میدان جریان، یک محدودهٔ کوچک در اطراف لبهٔ پشتی شی است. (شکل b1) ۱-عدد ماخ در جریان هوای بالای صوت در اطراف یک ایرفویل، M&lt;1 (a) و M&gt;1 (b). زمانی که یک هواپیما به سرعت یک ماخ می‌رسد، یک تفاوت فشار بزرگ درست در مقابل هواپیما ایجاد می‌شود. این تفاوت فشار ناگهانی موج شوک نامیده می‌شود که به سمت عقب و به بیرون
موج شوک نامیده می‌شود که به سمت عقب و به بیرون از هواپیما پخش می‌شود و شکلی شبیه یک مخروط دارد (مخروط ماخ). این موج شوک باعث ایجاد انفجار صوتی ای می‌شود که هنگام عبور یک هواپیما با سرعت زیاد از بالای سر یک شخص شنیده می‌شود. شخص درون هواپیما این صدا را نخواهد شنید. هرچه سرعت بیشتر باشد مخروط هم باریکتر خواهد بود و بعد از رسیدن به M=۱ دیگر کمتر شبیه یک مخروط است، بلکه بیشتر شبیه یک صفحهٔ تقریباً مقعر است. در سرعت کاملاً بالای صوت، موج شوک شروع به تشکیل شکل مخروطی خود می‌کند و جریان هم کاملاً بالای صوت است،
خود می‌کند و جریان هم کاملاً بالای صوت است، یا (در صورت بدون نوک بودن شی) فقط یک محدودهٔ جریان زیر صوت خیلی کوچک بین دماغهٔ شی و موج شوک که در مقابل ایجاد می‌کند، باقی می‌ماند (در صورت نوک تیز بودن شی، هیچ هوایی بین دماغه و موج شوک وجود ندارد، موج شوک از خود دماغه شروع می‌شود). هم‌زمان با افزایش عدد ماخ، قدرت موج شوک نیز افزایش پیدا می‌کند و مخروط ماخ هم به‌طور فزاینده‌ای باریک می‌شود. با عبور جریان سیال از موج، سرعت آن کاهش پیدا می‌کند و دما، فشار و چگالی افزایش می‌یابد. هرچه شوک قوی تر باشد، تغییرات هم
افزایش می‌یابد. هرچه شوک قوی تر باشد، تغییرات هم بزرگتر خواهد بود. در عدد ماخ بسیار بالا پس از شوک دما آن قدر افزایش پیدا می‌کند که تجزیه یونی و تفکیک مولکول‌های گاز در پشت موج شوک شروع می‌شود. چنین جریان‌هایی مافوق صوت نامیده می‌شوند. واضح است که هر شیءی که با سرعت مافوق صوت حرکت می‌کند نیز در معرض همان دمای شدیدی قرار می‌گیرد که گازهای پشت موج شوک دماغه در معرض آن قرار می‌گیرند، و از این رو انتخاب مواد مقاوم در برابر گرما اهمیت می‌یابد. جریان پرسرعت در یک کانال زمانی که یک جریان در یک کانال ازM=۱ عبور
یک کانال زمانی که یک جریان در یک کانال ازM=۱ عبور کند، بالای صوت می‌شود، یک تغییر بزرگ هم رخ می‌دهد. به‌طور معمول انسان توقع دارد که با منقبض کردن کانال سرعت جریان افزایش پیدا کند. در سرعت زیر صوت این موضوع صحت دارد، اما زمانی که جریان بالای صوت شود، رابطهٔ محدودهٔ جریان و سرعت برعکس می‌شود. در واقع بسط دادن تونل سرعت را افزایش می‌دهد. نتیجهٔ کلی این است که برای رساندن یک جریان به سرعت بالای صوت یک nozzle همگرا – واگرا لازم است ف که در آن بخش همگرا سرعت جریان را به سرعت صوت، M=۱، برساند و بخش واگرا این
جریان را به سرعت صوت، M=۱، برساند و بخش واگرا این افزایش سرعت را ادامه دهد. چنین nozzleهایی را de Laval nozzles می‌نامند و در شرایط خاص آن‌ها قادر به دست یافتن به سرعت‌های مافوق صوت باورنکردنی ای هستند (۱۳ماخ در سطح دریا). ماخ متر یا سیستم الکترونیکی اطلاعات پرواز(EFIS) یک هواپیما می‌تواند عدد ماخ مشتق شده از فشار ایستایی و فشار ساکن را نشان دهد. عکس برداری از مخروط ماخ پشت اشعه لیزر. دانشمندان دانشگاه «واشینگتن سنت لوییس» موفق به ساخت دوربین فوق سریعی شدند که به وسیله آن می‌توان از فوتون‌های نور لیزر
شدند که به وسیله آن می‌توان از فوتون‌های نور لیزر تصویر برداری کرده و فرضیه پیشین خود در رابطه با ایجاد شکل مخروطی در پشت سر فوتون را اثبات کنند. محققان در گذشته تصور می‌کردند که نور به هنگام عبور از سیال می‌تواند شکلی شبیه به مخروط ماخ را در پشت خود ایجاد کند. این فرضیه هم‌اکنون توسط دوربین فوق سریعی با نام «Streak Camera» به اثبات رسیده که با کمک این محققان توسعه یافته‌است. منابع. Wikipedia contributors, "Mach number," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/wiki/Mach_number
مَنهَتِن (, ) از بخش‌های پنج‌گانه کلان‌شهر نیویورک و مرکز اقتصادی و اداری آن، و از نظر تاریخی محل ایجاد آن است. منهتن در ۱ نوامبر ۱۶۸۳ ایجاد شده و حدود و ثغور آن با شهرستان نیویورک ایالت نیویورک یکی است. از لحاظ تراکم جمعیت، منهتن متراکم‌ترین نقطه آمریکا با ۲۵٬۸۴۶ نفر در هر کیلومتر مربع می‌باشد. سازمان ملل متحد و بازار بورس نیویورک در این قسمت قرار دارند. این بخش شامل بیشتر جزیره منهتن، محدود به رود هادسون، رودخانه ایست، و رود هارلم، چند جزیرهٔ کوچک مجاور آن؛ و محله کوچک ماربل هیلز در برانکس است که چسبیده
و محله کوچک ماربل هیلز در برانکس است که چسبیده به سرزمین اصلی ایالات متحده آمریکا است و رود هارلم آن را از بقیه منهتن جدا می‌کند. درازای منطقه منهتن ۲۵ کیلومتر است! منهتن ریشه خود را در یک پست تجاری می‌داند که توسط استعمارگران جمهوری هلند در سال ۱۶۲۴ در منهتن سفلی تأسیس شده‌است. این پست در سال ۱۶۲۶ نیو آمستردام نامگذاری شد. از نظر تاریخی منهتن خریداری شده توسط استعمارگران هلندی از بومیان آمریکا در سال ۱۶۲۶ به مدت ۶۰ گایلدرز خریداری شده‌است که تقریباً برابر ۱۰۵۹ دلار است. این سرزمین و مناطق اطراف آن در سال
۱۰۵۹ دلار است. این سرزمین و مناطق اطراف آن در سال ۱۶۶۴ تحت کنترل انگلیس قرار گرفت و پس از اعطای زمین چارلز دوم پادشاه انگلیس به |برادرش، دوک یورک، به نیویورک تغییر نام یافت. نیویورک، واقع در منهتن کنونی، از سال ۱۷۸۵ تا ۱۷۹۰ به عنوان پایتخت ایالات متحده استفاده می‌شد. مجسمه آزادی که شاید مهم‌ترین نماد ایالات متحده آمریکا باشد و در سال ۱۸۸۶ به منظور خوش‌آمدگویی به تازه‌واردان و مهاجران ساخته شد نیز در منطقه منهتن قرار دارد. مجسمه آزادی از میلیون‌ها مهاجر که در اواخر قرن نوزدهم با کشتی به آمریکا آمدند استقبال
اواخر قرن نوزدهم با کشتی به آمریکا آمدند استقبال کرد و نمادی جهانی از ایالات متحده و آرمان‌های آزادی و صلح آن است. منهتن در طی ادغام شهر نیویورک در سال ۱۸۹۸ به یک بخش تبدیل شد. بسیاری از مناطق و مکانهای دیدنی منهتن به خوبی شناخته شده‌است، زیرا شهر نیویورک در سال ۲۰۱۷ رکورد ۶۲٫۸ میلیون گردشگر را پذیرفته‌است و منهتن میزبان سه مورد از ۱۰ جاذبه گردشگری پر بازدید جهان در سال ۲۰۱۳ است: میدان تایمز، پارک مرکزی نیویورک و ترمینال گراند سنترال. این منطقه میزبان بسیاری از پلهای برجسته مانند پل بروکلین، پل منهتن، پل
از پلهای برجسته مانند پل بروکلین، پل منهتن، پل ویلیامزبورگ، پل کوئینزبورو، پل تریبورو و پل جرج واشینگتن است. تونل‌هایی مانند تونل‌های هلند و لینکلن؛ آسمان خراش‌هایی مانند ساختمان امپایر استیت، ساختمان کرایسلر و مرکز تجارت جهانی یک؛ و پارک‌هایی مانند پارک مرکزی. محله چینی‌ها دارای بالاترین میزان تمرکز مردم چین در نیمکره غربی است و مسافرخانه استون وال در دهکده گرینیچ، بخشی از بنای یادبود ملی استون وال، زادگاه جنبش مدرن حقوق همجنسگرایان محسوب می‌شود. شهر نیویورک در منتهی‌الیه جنوب منهتن تأسیس شد، و در محله
در منتهی‌الیه جنوب منهتن تأسیس شد، و در محله شهرداری خانه نیویورک، مقر دولت این شهر واقع شده‌است. کالج‌ها و دانشگاه‌های زیادی در منهتن واقع شده‌اند، از جمله دانشگاه کلمبیا، دانشگاه نیویورک، کورنل تک، کالج پزشکی ویل کرنل و دانشگاه راکفلر، که در میان ۴۰ برتر جهان قرار گرفته‌اند. ساختمان‌های مرکز تجارت جهانی که در حملات یازدهم سپتامبر فرو ریختند، در قسمت جنوب غربی این منطقه قرار داشتند. در محل آن‌ها ساختمان‌های جدیدی به همراه یک بنای یادبود و «مرکز بین‌المللی آزادی» احداث شد. نام‌شناسی. نام منهتن از اصطلاح
آزادی» احداث شد. نام‌شناسی. نام منهتن از اصطلاح زبان Munsee Lenape manaháhtaan گرفته شده‌است (جایی که manah- به معنی "جمع شدن" ،aht- به معنی "کمان" است، و -aan یک عنصر انتزاعی است که برای تشکیل ساقه فعل استفاده می‌شود). کلمه Lenape به عنوان "مکانی که در آن کمان می‌گیریم" یا "محلی برای جمع کردن کمان‌ها (چوب برای ساخت)" ترجمه شده‌است. طبق یک سنت مونزی که در قرن نوزدهم ثبت شده‌است، این جزیره به این دلیل برای نخلستان درختان درخت هیریک در انتهای پایین نامگذاری شده‌است که برای ساختن کمان ایده‌آل محسوب می‌شد. این
که برای ساختن کمان ایده‌آل محسوب می‌شد. این اولین بار به صورت Manna-hata، در دفترچه ثبت ۱۶۰۹ رابرت جوت، افسر قایق تفریحی هنری هادسون Halve Maen (نیمه ماه) ثبت شد. نقشه ۱۶۱۰ این نام را Manna-hata نشان می‌دهد، دو بار، در دو طرف غربی و شرقی رود موریس (که بعداً رود هادسون نام گرفت). ریشه‌شناسی جایگزین در فرهنگ عامیانه شامل «جزیره بسیاری از تپه‌ها»، «جزیره ای که همه ما در آن مست شدیم» و به سادگی «جزیره»، و همچنین یک عبارت توصیف کننده از گرداب در دروازه جهنم. تاریخچه. منطقه ای که اکنون منهتن است مدتها توسط
تاریخچه. منطقه ای که اکنون منهتن است مدتها توسط بومیان آمریکای لناپ ساکن بوده‌است. در سال ۱۵۲۴، Giovanni da Verrazzano، کاشف فلورانس، قایقرانی در خدمت پادشاه فرانسه، فرانسیس اول - اولین اروپایی مستند بود که از منطقه ای که به شهر نیویورک تبدیل می‌شود بازدید می‌کند. وی با اشاره به نام خانوادگی پادشاه فرانسیس اول که از آنگولیم فرانسه گرفته شده بود، وارد تنگه جزر و مدی شد که اکنون به عنوان «باریک‌ها» شناخته می‌شود و زمین اطراف بندر علیا نیویورک را «آنگولمه جدید» نامید. او به اندازه کافی به بندرگاه رفت تا
جدید» نامید. او به اندازه کافی به بندرگاه رفت تا رودخانه هادسون را مشاهده کند، رودخانه ای که در گزارش خود به پادشاه فرانسه به عنوان «رودخانه بسیار بزرگ» از آن یاد کرد. و نام خلیج سانتا مارگاریتا - که امروزه خلیج نیویورک فوقانی است - را به نام مارگریت دو ناوارا، خواهر بزرگ پادشاه نامگذاری کرد. از زمان سفر هنری هادسون، مرد انگلیسی که در شرکت هلندی هند شرقی کار می‌کرد، بود که نقشه منطقه تهیه شد. هادسون در سال ۱۶۰۹ به جزیره منهتن و مردم بومی ساکن آنجا برخورد کرد و رودخانه ای را ادامه داد که بعداً نام او را به
و رودخانه ای را ادامه داد که بعداً نام او را به نام رود هادسون برپا داشت تا اینکه به محل آلبانی کنونی رسید. حضور دایمی اروپا در هلند جدید از سال ۱۶۲۴ با تأسیس شهرک تجارت خز هلند در جزیره فرمانداران آغاز شد. در سال ۱۶۲۵، ساخت و ساز در ارگ فورت آمستردام در جزیره منهتن، که بعداً New Amsterdam (Nieuw Amsterdam) نامیده می‌شود، در منطقه ای که اکنون منهتن سفلی است، آغاز شد. تأسیس قلعه آمستردام در سال ۱۶۲۵ در نوک جنوبی جزیره منهتن به عنوان تولد شهر نیویورک شناخته شده‌است. تاریخچهٔ جزیره منهتن. گفته می‌شود این
شده‌است. تاریخچهٔ جزیره منهتن. گفته می‌شود این جزیره را استعمارگران هلندی و شخصی به نام پیتر مینوت در سال ۱۶۲۶ از سرخ پوستان بومی آن در قبال ۶۰ گیلدر هلندی آن زمان خریداری کردند. منهتن روی زمین سنگی بنا شده‌است.
فرانسوا رنه دو شاتوبریان (۱۷۶۸–۱۸۴۸ میلادی) معروف به (شاتوبریان) نویسنده، شاعر و سیاستمدار فرانسوی در سن ملو متولد گردید. او را به عنوان بنیان‌گذار رمانتیسیسم در ادبیات فرانسه می‌شناسند. زندگی. رنه نویسنده و شاعر معروف فرانسه در چهارم سپتامبر ۱۷۶۸ در سن-مالو در خانواده‌ای سرشناس و ثروتمند به دنیا چشم گشود او یکی از درخشان‌ترین چهره‌های ضدانقلاب در فرانسه بود فطرت شاعرانه او در کودکی تحت تأثیر عوامل خاصی مانند «خودداری‌های اسرارآمیز پدر» و تقدس زیاد از حد مادر و سنت‌های خاندان قدیمی و هم‌چنین افسانه‌های محلی
و سنت‌های خاندان قدیمی و هم‌چنین افسانه‌های محلی و مظاهر طبیعت به‌خصوص دریا ظهور کرد او می‌خواست کشیش بشود به‌همین جهت به‌مدرسه کشیشان رفت اما پس از چندی منصرف شد او پس از تحصیلات مقدماتی به خدمت ارتش درآمد. در سال ۱۷۸۸ فرمان عضویت در هنگ (شوالیه‌های مالتا) را دریافت داشت. او در پاریس با بسیاری از شخصیت‌های بزرگ آشنا شد که از همهٔ آنان خاطراتی در کتاب‌هایش داشته‌است. در سال ۱۷۹۱ به آمریکا رفت تا در کشف نقاط شمال‌غربی آن سرزمین شرکت کند و در همان سال با یک دختر هفده ساله ازدواج کرد که ثروت هنگفتی بخانه شوهر
هفده ساله ازدواج کرد که ثروت هنگفتی بخانه شوهر آورد. پس از چندی به انگلستان سفر کرد و او در موقع تبعید در انگلستان یکی از بهترین آثارش را که تصویر زنده‌ای از زندگی سرخ‌پوستان آمریکاست خلق کرد. درآثار شاتو دو چهره بارز و اخلاقی دربارهٔ انقلاب بود و او در مورد مذهب آزاداندیش و از مریدان روسو بود. برادرش در سال ۱۷۹۴ به‌دار آویخته شد، خواهرش و زنش به زندان افتادند. خواهرش در زندان درگذشت و همهٔ این‌ها موجب افسردگی خاطر شدید او شد. او در سال ۱۸۰۰ به پاریس برگشت و جلال مسیحیت را نوشت این اثر یک شاهکار ارزندهٔ
و جلال مسیحیت را نوشت این اثر یک شاهکار ارزندهٔ هنری می‌باشد. تالیران وزیر خارجه ناپلئون او را در سال ۱۸۰۳ به سمت وابسته سفارت فرانسه در رم منصوب نمود در آنجا مادام دوبسون با او بود و در همین شهر درگذشت. او بزودی پس از مرگ معشوقه از سمت خود کناره‌گیری کرد و در سال ۱۸۰۷ از ناپلئون انتقاد شدیدی کرد و او را به نرون تشبیه کرد و در نتیجه روزنامه او توقیف شد. شاتو در سال ۱۸۱۴ آثار سیاسی خود را که بر ضد ناپلئون نوشته انتشار داد لذا لوئی هجدهم او را ارزنده‌ترین مرد معرفی کرد و او را وزیر خارجه نمود؛ ولی او پس از
معرفی کرد و او را وزیر خارجه نمود؛ ولی او پس از مدتی با خاندان سلطنتی نیز درافتاد و در سپتامبر ۱۸۱۶ مغضوب واقع شد. در زمان سلطنت لوئی فیلیپ وی در عین ناامیدی می‌زیست اثر معروف میلتون شاعر انگلیسی را به نام «بهشت گمشده» در زمان سلطنت لوئی فیلیپ ترجمه نمود و در آخر عمرش خاطرات پس از مرگ را نوشت و به یک ناشری داد که پس از مرگش آن را منتشر کند ولی ناشر در زمان حیاتش آن را منتشر ساخت. او در این کتاب غرور، خودپرستی و عدم صداقت خود را به‌خوبی نشان می‌دهد. آثار او آمیخته‌ای از سبک کلاسیک و رمانتیک است و در آن‌ها
آمیخته‌ای از سبک کلاسیک و رمانتیک است و در آن‌ها لطافت، احساس قوی، ظرافت هنری و دلشکستگی و نومیدی به چشم می‌خورد چنان‌که بسیاری از جوانان در قرن نوزده پس از خواندن آثار او خودکشی می‌کردند. وی در پایان زندگی سفرهایی به یونان، قسطنطنیه، فلسطین و اسپانیا کرد و در بازگشت به فرانسه به مبارزه با ناپلئون پرداخت. آثار. "آتالا "عنوان نخستین اثری بود که از شاتوبریان در سال ۱۳۱۰ به هم عباس بنی صدر به فارسی ترجمه و منتشر شد. شهرت عمده شاتوبریان مدیون اشعار رومانتیک و نثر شاعرانه اوست. او از پیشروان مکتب رومانتیسم
و نثر شاعرانه اوست. او از پیشروان مکتب رومانتیسم فرانسه به‌شمار می‌رود. بعدها ویکتور هوگو این مکتب را رواج داد. شاهکار او رنه است. آثار مهم او در زیر آمده‌است:
کشتزارهای شبعا نوار باریکی از زمین به پهنای متوسط ۲٫۵ کیلومتر و درازای ۱۴ کیلومتر (مساحت تقریبی ۲۵ کیلومتر مربع) در برخوردگاه اسرائیل، سوریه و لبنان است. به گواهی سازمان ملل متحد مالکیت این ناحیه به سوریه تعلق دارد، اما از زمان جنگ ۶ روزه به اشغال اسرائیل درآمده‌است. این در حالی است که مقامات هر دو کشور سوریه و لبنان کشتزارهای شبعا را بخشی از خاک لبنان می‌دانند.
شاه‌تخته (نام‌های دیگر: کشتی، تیر حمال، سفینه‌الطائر) (در لاتین: carina) یکی از صورت‌های فلکی نیمکرهٔ جنوبی آسمان است. سهیل دوّمین ستارهٔ پرنور آسمان پس از شباهنگ، با قدر -۰٫۶۳ در این صورت فلکی قرار دارد. از آنجاکه راه شیری از این صورت فلکی می‌گذرد، تعداد زیادی خوشهٔ باز در صورت‌فلکی شاه‌تخته وجود دارد که از مهم‌ترین آنها می‌توان به NGC 2516 و IC 2602 اشاره کرد.
امپراتوری آلمان (به آلمانی: Deutsches Kaiserreich) که همچنین با نام رایش دوم یا به سادگی آلمان (Deutschland) نیز شناخته می‌شود، زمانی از رایش‌آلمان بود که در میان سال‌های ۱۸۷۱ تا ۱۹۱۸ بر بخش‌هایی گسترده از شمال و شرق اروپا حکومت می‌کرد، رایش دوم با کناره‌گیری قیصر ویلهلم دوم به پایان رسید. امپراتوری آلمان به صورت رسمی در سال ۱۸۷۱ میلادی، زمانی که حکومت‌های جنوب آلمان، به جز اتریش، به کنفدراسیون آلمان شمالی پیوستند، شکل گرفت. در ۱ ژانویه ۱۸۷۱، قانون اساسی مشروطه‌ای به اجرا درآمد که نام دولت را به امپراتوری
به اجرا درآمد که نام دولت را به امپراتوری آلمان تغییر داد و همچنین ویلهلم یکم، پادشاه پروس از دودمان هوهن‌تسولرن، نیز به عنوان امپراتور آلمان برگزیده شد. برلین جایگاه خود را به عنوان پایتخت حفظ کرد و اتو فون بیسمارک نیز به عنوان صدراعظم و رئیس دولت آلمان باقی ماند. همه این اتفاقات درحالی رخ داد که کنفدراسیون آلمان شمالی و متحدانش از آلمان جنوبی هنوز درگیر جنگ با فرانسه بودند. امپراتوری آلمان متشکل از بود که بیشتر آن‌ها توسط دودمان‌های سلطنتی اداره می‌شدند. چهار پادشاهی، شش دوک‌نشین بزرگ، پنج دوک‌نشین، هفت
چهار پادشاهی، شش دوک‌نشین بزرگ، پنج دوک‌نشین، هفت شاهزاده‌نشین، سه شهر آزاد از اتحادیه هانزا و یک قلمروی شاهی، این ایالت‌ها را تشکیل می‌دادند. با این‌که پادشاهی پروس یکی از چهار پادشاهی کشور بود، دو سوم جمعیت و قلمروی آلمان را تشکیل می‌داد. سلطه پروس بر امپراتوری آلمان در قانون اساسی نیز تأیید شده بود. پس از سال ۱۸۵۰، دولت‌های آلمان به سرعت رو به صنعتی شدن گذاشتند و در صنایعی مانند فولاد، زغال‌سنگ و ترابری ریلی پیشرفت چشم‌گیری کردند. در سال ۱۸۷۱، آلمان جمعیتی بالغ بر ۴۱ میلیون نفر داشت که تا سال ۱۹۱۳ به ۶۸
بالغ بر ۴۱ میلیون نفر داشت که تا سال ۱۹۱۳ به ۶۸ میلیون نفر رسید. درحالی که در سال ۱۸۱۵ میلادی (زمانی که ناپلئون استعفا داد) آلمان متشکل از دولت‌های کوچک و بزرگ بسیار و دارای جمعیتی روستانشین بود، در سال‌های پایانی رایش دوم از لحاظ سیاسی یکپارچه شده بود و بیشتر جمعیت آن در شهرها زندگی می‌کردند. در ۴۷ سال امپراتوری آلمان، این کشور یک غولِ صنعتی و علمی به حساب می‌آمد و بیشترین جایزه نوبل علمی را به خود اختصاص داده بود. حجم اقتصاد آلمان در سال ۱۹۰۰، از اقتصاد بریتانیا بیشتر شد و بدین ترتیب آلمان دارای
اقتصاد بریتانیا بیشتر شد و بدین ترتیب آلمان دارای بزرگ‌ترین اقتصاد اروپا و دومین اقتصاد بزرگ جهان (پس از آمریکا) شد. در سال‌های ۱۸۶۷ تا ۱۸۷۸/۹، بیسمارک، صدراعظم آلمان که دارای رکورد طولانی‌ترین زمان صدراعظمی در تاریخ آلمان نیز هست، سیاست لیبرالیسم را در پیش گرفت؛ اما رفته رفته رو به محافظه‌کاری نهاد. در دوران او، آلمان به یک قدرت استعماری تبدیل شد و بخش‌های باقی مانده از آفریقا را که تا آن زمان هنوز توسط هیچ‌کدام از دولت‌های اروپایی فتح نشده بودند را از آن خود کرد. بدین ترتیب، آلمانی‌ها سومین امپراتوری
آن خود کرد. بدین ترتیب، آلمانی‌ها سومین امپراتوری استعماری بزرگ جهان پس از بریتانیا و فرانسه شدند؛ همچنین رقابت دولت‌های استعمارگر در برخی موارد باعث آغاز جنگ میان آلمان و دیگر کشورها، از جمله بریتانیا، نیز می‌شد. در دوران رایش دوم، آلمان به یک قدرت بزرگ تبدیل شد، به سرعت راه‌های ریلی خود را گسترش داد، بزرگ‌ترین ارتش جهان را پی ریخت و با برنامه‌های گسترده‌ای، صنعتی شدن را دنبال کرد. در کمتر از یک دهه، نیروی دریایی آلمان تبدیل به دومین نیروی دریایی بزرگ جهان پس از نیروی دریایی بریتانیا شد. پس از کنار گذاشته
پس از نیروی دریایی بریتانیا شد. پس از کنار گذاشته شدن بیسمارک از قدرت توسط ویلهلم دوم در سال ۱۸۹۰، امپراتوری «سیاست جهانی» را در پیش گرفت که نقش تعیین‌کننده‌ای در آغاز جنگ جهانی اول بازی کرد. همچنین سیاست‌های جانشینان بیسمارک، یعنی شکل‌دادن اتحادهای کوتاه مدت و پرشمار، زمینه‌ساز انزوای دیپلماتیک آلمان شد. امپراتوری آلمان در سال ۱۸۷۹ وارد اتحاد دوگانه با اتریش-مجارستان شد و در سال ۱۸۸۲ نیز ایتالیا با شکل‌گیری اتحاد سه‌گانه به این جمع اضافه شد؛ آلمان همچنین روابط نزدیکی را با امپراتوری عثمانی دنبال می‌کرد.
روابط نزدیکی را با امپراتوری عثمانی دنبال می‌کرد. با این حال، زمانی که بحران ژوئیه روی داد، ایتالیا از اتحاد با آلمان و اتریش-مجارستان خارج شد. پس از سقوط امپراتوری آلمان، یک جمهوری فدرال که به جمهوری وایمار مشهور شد، قدرت را در دست گرفت که مردم از آن بسیار ناراضی بودند و همین مسئله به ظهور نازیسم و آدولف هیتلر انجامید. تاریخ. یکپارچه شدن آلمان و تأسیس «۱۸۷۱–۱۸۴۸». با رشد ملی‌گرایی آلمانی که از مردم‌سالاری خارج شده بود، اتو فون بیسمارک توانست کشوری متحد از سرزمین‌های آلمانی و بر پایه قدرت و نفوذ بیش از
از سرزمین‌های آلمانی و بر پایه قدرت و نفوذ بیش از اندازه پروس، تشکیل دهد. شکل‌گیری این امپراتوری، پس از سه پیروزی پی‌درپی، برای پروس صورت گرفت. این جنگ‌ها عبارت بودند از: جنگ دوم شلسویگ، جنگ اتریش و پروس و بالاخره جنگ فرانسه و پروس. هسته نخستین این امپراتوری، کنفدراسیون آلمان شمالی بود. این امپراتوری یک حکومت فدرالی همراه با مجلسی به نام رایشستاگ بود که به‌طور رسمی، کابینه آن فقط توسط یک نفر به نام صدراعظم تشکیل و اداره می‌شد. تأسیس این کشور، با رشد اصلاحات در ژاپن و ایتالیا که مسیر مُشابهی در پیش گرفته
در ژاپن و ایتالیا که مسیر مُشابهی در پیش گرفته بودند، هم‌زمان شد. امپراتوری آلمان با وحدت دولتهای آلمانی در سال ۱۸۷۱ توسط پادشاهی پروس «یکی از دولتهای آلمانی» شکل گرفت و در نیمه دوم قرن نوزدهم به یک قدرت بزرگ صنعتی تبدیل شد. این امپراتوری تا پیش از شروع جنگ جهانی اول با تصرف سرزمین‌های نامیبیا، کامرون، توگو و تانزانیا در قاره آفریقا و نیز بخشی از جزیره گینه نو و تعدادی از جزایر اقیانوس آرام به یک قدرت استعماری بزرگ تبدیل شد. امپراتوری آلمان تا انقلاب نوامبر ۱۹۱۸ ادامه یافت و از آن پس جمهوری وایمار جایگزین
۱۹۱۸ ادامه یافت و از آن پس جمهوری وایمار جایگزین آن شد. آلمان در نیمه نخست سده ۱۹ میلادی سرزمینی چند پاره بود که میان پادشاهی‌ها و شاهزاده نشین‌های آلمانی تقسیم شده بود و بخشی از امپراتوری مقدس روم به‌شمار می‌رفت. پس از آن که ناپلئون، امپراتور فرانسه امپراتوری مقدس روم را در سال ۱۸۰۵ منحل کرد، این شاهزاده‌نشین‌ها و پادشاهی‌ها استقلال کامل یافتند. در این میان دو پادشاهی بزرگ ژرمنها، اتریش و پروس، برای کسب نفوذ بیشتر در اروپای مرکزی به رقابت برخاستند. پادشاهی اتریش افزون بر بخش آلمانی‌زبان، ایالات مجار و
اتریش افزون بر بخش آلمانی‌زبان، ایالات مجار و اسلاو نیز در قلمروش داشت و نژاد ژرمن تنها حدود یک‌سوم جمعیت این امپراتوری را تشکیل می‌داد، در حالی که پادشاهی پروس حکومتی کاملاً ژرمن بود و تقریباً تمام مردم این کشور را آلمانی‌زبانان تشکیل می‌دادند. پادشاهی پروس با اتحاد با امپراتوری روسیه نخست پادشاهی لهستان را که در اوج ضعف قرار داشت از میان برداشت و سرزمین لهستان میان دو قدرت تقسیم شد. اگرچه سهم بزرگ‌تر به روسیه رسید، اما پروس با به دست آوردن سرزمین‌های جدید، توانست تفاوت بارز نظامی و اقتصادی خود با دیگر
توانست تفاوت بارز نظامی و اقتصادی خود با دیگر پادشاهیهای آلمانی را آشکار سازد. سپس فتح پادشاهی هانوفر نفوذ پروس را در کرانه‌های رود راین تثبیت کرد. در سال ۱۸۴۸ در اروپا موج انقلاب‌های آزادی‌خواهانه اتفاق افتاد. تحت تأثیر این موج بزرگ حکومت پادشاهی اسپانیا از حالت پادشاهی مطلقه به پادشاهی مشروطه تغییر پیدا کرد، شاهان سوئد و نروژ و دانمارک که کشورهایشان با اعتراضات مردمی مواجه شد نیز فوراً به نظام مشروطه تن دادند، در فرانسه دوباره جمهوری به پا گشت، مردم بلژیک توانستند استقلال کشورشان را از پادشاهی هلند به
توانستند استقلال کشورشان را از پادشاهی هلند به دست بیاورند و مردم اتریش نیز که خونین‌ترین مبارزات را علیه حکومت پادشاهی مطلقه که در دست رئیس‌الوزرای مستبد اتریش، کلمنس فون مترنیخ به یک دیکتاتوری تمام عیار تبدیل شده بود نیز موفق شدند مترنیخ را سرنگون و شاه اتریش را برکنار نمایند. در ایتالیا موج وحدت گرایی آغاز شد و ملی گرایانی چون جوزپه گاریبالدی با مبارزاتشان توانستند ایتالیا را یک کشور متحد نمایند و در سرزمین‌های چند پاره آلمانی نیز موج انقلابات آغاز شد. این موج در این سرزمین‌ها با رشد روزافزون ملی‌گرایی
موج در این سرزمین‌ها با رشد روزافزون ملی‌گرایی آلمانی همراه شد. بسیاری از فلاسفه، اندیشمندان، مورخان و جامعه شناسان آلمانی سخن از لزوم اتحاد سرزمین‌های آلمانی نژاد می‌کردند و جوانان پرشور ملی‌گرا نیز از این فکر حمایت می‌کردند. در سال ۱۸۶۱ ویلهلم یکم به پادشاهی پروس رسید و یکی از مهم‌ترین طرفداران ملی‌گرایی آلمانی به نام اتوفون بیسمارک را رئیس‌الوزرای پروس نمود. با برقراری نظام مشروطه بیشتر اقتدارات نیز در اختیار رئیس الوزرا قرار گرفت. ویلهلم یکم اداره ارتش و نیروی دریایی را نیز به بیسمارک واگذار کرد و
و نیروی دریایی را نیز به بیسمارک واگذار کرد و بیسمارک عملاً به قدرتمندترین فرد پروس تبدیل شد، او از همان ابتدای کار شرایط را برای اتحاد سرزمین‌های آلمانی آماده کرد. اولین جنگ بین پروس و دانمارک بود که علت آن اختلاف بر سر شاهزاده نشینهای شلسویگ، هولشتاین و لونبورگ میان پادشاهی دانمارک و کنفدراسیون آلمان بود. بیسمارک از دولت اتریش دعوت کرد تا با پروس در حل اختلاف بین کنفدراسیون آلمان و دانمارک همراهی کند و از آنجا که هر دو کشور از کریستیان، شاه دانمارک خواستند از انضمام شلسویگ به خاک خود چشم بپوشد و وی به
از انضمام شلسویگ به خاک خود چشم بپوشد و وی به این امر راضی نشد آن دو کشور با سپاهی ۹۰ هزار نفری به دانمارک حمله کردند. نیروهای نظامی کریستیان به علت کمبود نیرو، از اتریش و آلمان شکست خوردند و او درخواست صلح کرد. سرانجام به موجب پیمانی که در وین بسته شد، دانمارک رسماً از شاهزاده نشین‌های سه‌گانه چشم پوشید. پروس لونبورگ را تصرف کرد و اتریش ۱۵ میلیون مارک غرامت از آن شاهزاده نشین گرفت و حکومت دو شاهزاده نشین دیگر نیز بین دو دولت تقسیم شد. بیسمارک پس از جنگ دانمارک در صدد بود بین پروس و اتریش نیز جنگی ایجاد
در صدد بود بین پروس و اتریش نیز جنگی ایجاد کند، ولی برای احتیاط ابتدا با ناپلئون سوم امپراتور فرانسه دوست شد و او را راضی نمود تا در جنگ بین پروس و اتریش بی‌طرف بماند و سپس با ویکتور امانوئل دوم، شاه ایتالیا بر ضد اتریش معاهده‌ای منعقد ساخت. پس از آن، اتریش را متهم کرد که در حکومت هولشتاین از رعایت منافع مشترک دو دولت خودداری کرده است. همچنین موضوع تغییر وضع دولت‌های آلمانی را پیش کشید و مجلس کنفدراسیون آلمان به اتریش اعلان جنگ داد. نبرد سادو که آلمانی‌ها آن را کونیگراتس می‌گویند نتیجهٔ درگیری بین پروس و
آن را کونیگراتس می‌گویند نتیجهٔ درگیری بین پروس و اتریش را مشخص کرد. بعد از آن اتریشیها شکست خوردند و دیگر مقاومت جدی ای نکردند و در فردای نبرد سادو، فرانتس ژوزف درصدد برآمد که با ناپلئون سوم صلح کند. به موجب معاهدهٔ پراگ، ایالات شلسویگ، هولشتاین، هانوفر، هسن و فرانکفورت ضمیمهٔ پروس شد و پروس که تا این زمان دو قطعهٔ جداگانه بود، به یک مملکت تبدیل شد. بعد از این، بیسمارک با ممالک واقع در شمال رود ماین در مورد تشکیل یک کشور جدید به مذاکره پرداخت و این کشور به نام کنفدراسیون آلمان شمالی در ماه آوریل ۱۸۶۷