payamvha/North_RAG huggingface dataset:
توسط گیلمور و میسن را بگیرد. زمانی که وکیل‌های واترز دریافتند ماجرای همکاری هرگز به صورت رسمی تأیید نشده است، واترز بازهم به دادگاه عالی مراجعه کرد تا مانع از استفاده نام پینک فلوید در آینده شود. گیلمور به این حرکت واترز با برپا کردن یک جلسه مطبوعاتی محتاطانه جواب داد و در این جلسه تصریح کرد که قطعاً پینک فلوید به کار ادامه خواهد داد. او بعداً به "ساندی تایمز" گفت: «راجر یک خودخواه بزرگ است و من با او خواهم جنگید.» واترز مکاتباتی با ناشران آثار پینک فلوید، ئی‌ام‌آی و کلمبیا رکوردز، داشت و ترک کردن گروه را
ئی‌ام‌آی و کلمبیا رکوردز، داشت و ترک کردن گروه را به آن‌ها اطلاع داد تا از تعهدات مالی رها شود. گیلمور باور داشت که واترز برای این گروه را ترک کرده که به کار آن پایان دهد. واترز بعدها گفت که با پایان کار پینک فلوید شکافی در قراردادها به وجود می‌آمد که می‌توانست تمامی حق امتیازهای اعضا را باطل کند و به همین دلیل اعضا او را به پیگرد قانونی تهدید کردند. در طی مراحل پیگیری پرونده واترز تصمیم گرفت اورورک را اخراج کند و پیتر راج را استخدام کند تا به منافع خود دست یابد. دوره رهبری گیلمور (۱۹۸۶ تا ۱۹۹۵). لغزش آنی
یابد. دوره رهبری گیلمور (۱۹۸۶ تا ۱۹۹۵). لغزش آنی در عقل. در سال ۱۹۸۷، گیلمور آغاز به استخدام موسیقی‌دان‌ها برای آلبومی‌کرد که قرار بود به نخستین آلبوم گروه بدون حضور واترز بدل شود، "لغزش آنی در عقل". هنوز هم برای حضور رایت در گروه موانع قانونی وجود داشت اما اعضا طی جلسه‌ای که در همپستید داشتند، توافق کردند تا رایت نیز در جلسات آینده حضور یابد. گیلمور بعدها عنوان کرد که: «حضور رایت ما را از لحاظ قانونی و موسیقایی قدرتمندتر می‌کرد.». نهایتاً او به عنوان موسیقی‌دان حقوق بگیر و با حقوق ۱۱٬۰۰۰ دلار در هفته
حقوق بگیر و با حقوق ۱۱٬۰۰۰ دلار در هفته استخدام شد. نخستین جلسات ضبط آلبوم در خانهٔ قایقی گیلمور به نام "آستوریا (استودیو)"، که بر روی رودخانهٔ تیمز شناور بود، برگزار شد. گیلمور به منظور نوشتن متن ترانه‌ها با چندین ترانه‌نویس از جمله اریک استیوارت و راجر مک گاف کار کرد اما سرانجام آنتونی مور را برای نوشتن متن ترانه‌ها برگزید. گیلمور بعدها اعتراف کرد که کار بر روی این پروژه بدون حضور و جهت دهی خلاقانهٔ واترز آسان نبود. میسن نیز عنوان کرد که بیش از آن از تمرین دور بوده تا به همکاری مؤثر در آلبوم بپردازد و به
دور بوده تا به همکاری مؤثر در آلبوم بپردازد و به همین دلیل برای بسیاری از بخش‌های درام‌نوازی آلبوم از نوازندگان فصلی استفاده شد. او در عوض خود را با طراحی افکت‌های صوتی برای آلبوم مشغول کرد. "لغزش آنی در عقل" در سپتامبر ۱۹۸۷ عرضه شد و جلد آلبوم توسط استورم تورجرسن، که در "دیوار" و "برش نهایی" غایب بود، طراحی شد. برای تأکید بر این مسئله که واترز گروه را ترک کرده، تعدادی عکس جدید از اعضا در بسته‌بندی آلبوم گنجانده شد که این اتفاق از زمان "فضولی" بی‌سابقه بود. "لغزش آنی در عقل" در جدول‌های فروش بریتانیا و
"لغزش آنی در عقل" در جدول‌های فروش بریتانیا و ایالات متحده تا رتبه سوم بالا رفت. واترز در مورد آلبوم گفت: «من فکر می‌کنم این به آسانی قابل اجرا و یک جعل هوشمندانه است… ترانه‌ها عموماً ضعیف هستند… اشعار گیلمور خیلی درجه سوم‌اند.». با این وجود گیلمور آلبوم را به عنوان نشانه‌ای برای بازگشت گروه به دوران اوج خود عنوان می‌کرد؛ چیزی که رایت آن را انکار می‌کرد. او در مورد آلبوم گفت: «نقدهای راجر درست هستند. این اصلاً پینک فلوید واقعی نیست». "مجله کیو" هم آلبوم را در اصل آلبوم تک‌نفرهٔ گیلمور توصیف کرد. توری که
در اصل آلبوم تک‌نفرهٔ گیلمور توصیف کرد. توری که قرار بود پیرامون آلبوم برگزار شود، در آغاز با مشکلات جدی روبرو شد زیرا واترز با تعدادی از هماهنگ‌کنندگان برگزاری تور در ایالات متحده تماس گرفته بود و آن‌ها تهدید کرده بود که اگر آن‌ها از نام پینک فلوید استفاده کنند، آنان را مورد پیگرد قانونی قرار خواهد داد. وجوه اولیه مورد نیاز برای برگزاری تور توسط میسن و با فروش فراری ۲۵۰ جی‌تی‌اُ شخصی‌اش به دست آمد. نخستین جلسات تمرین برای تور آیندهٔ گروه بی‌نظم و ناامیدکننده بودند زیرا میسن و رایت برای مدت زیادی از تمرین
بودند زیرا میسن و رایت برای مدت زیادی از تمرین به دور بودند. گیلمور که بسیار مشغول بود، از باب ازرین خواست تا آن‌ها را آماده کند. زمانی که پینک فلوید در سراسر آمریکای شمالی تور خود را برگزار می‌کردند، تور "رادیو کیاس" واترز نیز در حال برگزاری بود که البته نسبت به هم‌گروهان سابقش در مکان‌های بسیار کوچک‌تری به اجرا می‌پرداخت. واترز برای جلوگیری از استفاده خوک پرنده توسط پینک فلوید دادخواستی تنظیم نمود و خواهان آن شد که بر اساس قانون کپی‌رایت، از استفاده این خوک‌ها توسط آن‌ها جلوگیری به عمل آید. پینک فلوید به
توسط آن‌ها جلوگیری به عمل آید. پینک فلوید به این شکایت با اضافه کردن یک آلت مردانه به زیر خوک که آن را با خوک واترز متمایز می‌کرد پاسخ داد. در نهایت گروه توانست در بیست و سوم دسامبر موافقت قانونی برای استفاده از این خوک‌ها را به‌دست آورد؛ میسن و گیلمور حق قانونی استفاده از این خوک‌ها را تا ابد به دست آوردند و در مقابل واترز حقوق بیشتری از فروش "دیوار" به‌دست آورد. ناقوس جدایی. برای چندین سال پس از "لغزش آنی در عقل"، اعضای گروه خود را با پروژه‌های شخصی مشغول کردند؛ مانند حضور و رقابت در مسابقات لا کاررا
کردند؛ مانند حضور و رقابت در مسابقات لا کاررا پانامریکانا و ضبط یک موسیقی متن برای فیلمی که بر اساس این مسابقات ساخته شد. در ژانویه ۱۹۹۳، آن‌ها آغاز به کار بر روی آلبوم جدید کردند و به رو استودیو بازگشتند. جایی که گیلمور، میسن و رایت چندین روز به بداهه نوازی پرداختند. پس از حدود دو هفته، اعضا آن‌قدر ایده داشتند تا به کار بر روی قطعات جدید بپردازند. باب ازرین بار دیگر برای تهیه‌کنندگی آلبوم بازگشت و کار به استدیوی "آستوریا" منتقل شد؛ جایی که در فوریه تا مه ۱۹۹۳ بر روی حدود بیست و پنج ایده جدید کار کردند. به
بر روی حدود بیست و پنج ایده جدید کار کردند. به لحاظ قانونی، رایت عضوی از پینک فلوید نبود. او تعبیر می‌کند: «به این نقطه که اصلاً بر روی آلبوم کار نکنم نزدیک شده بودم». به هر حال رایت با کار بر روی نویسندگی مشترک پنج ترانه کار همکاری خود با گروه را آغاز کرد که این حجم همکاری در نوشتن ترانه‌ها برای او از زمان "کاش اینجا بودی" بی‌سابقه بود. یکی دیگر از نویسندگان متن ترانه‌ها پالی سامسون، دوست‌دختر دیوید گیلمور، بود. او در نوشتن چند ترانه از جمله «امیدهای والا» به گیلمور کمک کرد که باب ازرین در مورد این ترانه
به گیلمور کمک کرد که باب ازرین در مورد این ترانه می‌گوید «به آلبوم، انسجام بخشید». مایکل کامن برای ضبط بخش‌های سمفونیک آلبوم استخدام شد و دیک پری و کریس توماس هم برای همکاری با گروه بازگشتند. نویسنده‌ای به نام داگلاس آدامز نام آلبوم را پیشنهاد داد و استورم تورجرسن هم جلد آلبوم را طراحی کرد. تورجرسن برای طراحی آلبوم از مجسمه‌های موآی در جزایر ایستر الهام گرفت. در این طراحی دو صورت روبرو به یکدیگر دیده می‌شوند که یک صورت سوم را تداعی می‌کنند. او در این مورد می‌گوید: «یک صورت غایب - روح گذشته پینک فلوید، سید
«یک صورت غایب - روح گذشته پینک فلوید، سید و راجر». به منظور اجتناب از رقابت با سایر آلبوم‌ها، یعنی اتفاقی که برای "لغزش آنی در عقل" افتاده بود، اعضا آوریل ۱۹۹۴ را برای عرضه آلبوم و ادامه برگزاری تور تعیین کردند. آلبوم به رتبه ۱ در بریتانیا و ایالات متحده دست پیدا کرد و در بریتانیا ۵۱ هفته تمام در جداول باقی ماند. اعضای پینک فلوید دو هفته در آشیانه هواپیمای پایگاه نیروی هوایی نورتون در سن بریناردینوی کالیفرنیا به تمرین پرداختند تا در ۲۹ مارس ۱۹۹۴ و در میامی با تقریباً همان گروهی که در "لغزش آنی در عقل" با
با تقریباً همان گروهی که در "لغزش آنی در عقل" با آن‌ها کار کرده بودند به اجرا بپردازند. آنان نخست به اجرای تعدادی از آثار محبوب پینک فلوید پرداختند و بعد برنامه اجرای خود را طوری تغییر دادند تا "نیمه تاریک ماه" را نیز دربر گیرد. این تور در ۲۹ اوت ۱۹۹۴ با آخرین اجرا از آخرین تور پینک فلوید پایان یافت. ۲۰۰۵ تا اکنون. در دوم ژوئیه ۲۰۰۵، واترز، گیلمور، رایت و میسن پس از بیش از ۲۴ سال در هاید پارک لندن گرد هم آمدند و در کنسرت لایو ۸ به اجرای موسیقی پرداختند. هماهنگ‌کنندهٔ این برنامه، باب گلداف، این تجدید دیدار
این برنامه، باب گلداف، این تجدید دیدار را ترتیب داد. او قبل از این‌که به سایر اعضا اطلاع دهد، میسن را از این موضوع مطلع کرده بود تا امکان برگزاری این کنسرت را ارزیابی کند. گلداف سپس موضوع را با گیلمور در میان گذاشت که او این پیشنهاد را رد کرد. او سپس از میسن خواست تا در این موضوع میانجی‌گری کند و رضایت گیلمور نسبت به انجام این امر را به‌دست آورد. میسن این درخواست را رد کرد اما در عوض با واترز تماس گرفت تا نظر وی را جویا شود که او علاقه‌مندی خود را اعلام نمود. سپس گلداف واترز را ملاقات کرد و جزئیات موضوع را
سپس گلداف واترز را ملاقات کرد و جزئیات موضوع را با او مطرح نمود که در نتیجه زمان کنسرت تا حدود یک ماه بعد تعیین شد. پس از دو هفته واترز با گیلمور تماس گرفت، که نخستین مکالمه این دو پس از دو سال بود، و روز بعد گیلمور نیز پذیرفت تا در کنسرت حضور یابد. سپس گیلمور در این مورد با رایت تماس گرفت که او نیز سریعاً قبول کرد. در بیانه‌ای که گروه در رابطه با لایو ۸ منتشر کردند، بر مسئلهٔ بی‌ارتباط و بی‌اهمیت بودن مسائل و خصومت‌های گذشته اعضا در رابطه با حضور در لایو ۸ تأکید شد. پس از سه روز تمرین در استودیوهای بلک
۸ تأکید شد. پس از سه روز تمرین در استودیوهای بلک آیلند، فهرست نهایی آهنگ‌هایی که قرار بود در کنسرت آینده گروه اجرا شود، در «هتل کانافت» لندن دست‌چین شد. جلسات تمرین با مشکلاتی، از جمله عدم تفاهم‌هایی در نوع سبک و گام ترانه‌هایی که تمرینشان می‌کردند همراه بود. در آغاز این اجرا، واترز به حضار گفت: «[این] یک حس به شدت عاطفی است که پس از این همه سال کنار این مردان هستم، این که یکی از آن‌ها باشی… ما این را برای کسانی انجام می‌دهیم که اینجا کنارمان نیستند، و منحصراً برای سید.» پس از پایان اجرا گیلمور از حضار
برای سید.» پس از پایان اجرا گیلمور از حضار تشکر کرد و استیج را ترک کرد. واترز او را برای بازگشت فراخواند و اعضای گروه یکدیگر را در آغوش گرفتند. تصاویر این آغوش روز بعد از لایو ۸ در بین روزنامه‌های یکشنبه بسیار پرطرفدار بود. در هفته‌ای که به اجرای لایو ۸ منتهی می‌شد، یک اقبال تجاری عمومی نسبت به آثار پینک فلوید به وجود آمد. اچ‌ام‌وی گزارش داد که فروش «"پژواک‌ها: بهترین‌های پینک فلوید"» بیش از هزار درصد رشد داشته است، در حالی که آمازون. کام رشد چشمگیر فروش «"دیوار"» را گزارش داد. واترز در مورد حدود ۲۰ سال
«"دیوار"» را گزارش داد. واترز در مورد حدود ۲۰ سال خصومت و نزاع بین اعضا گفت: «من فکر نمی‌کنم هیچ‌کدام از ما پس از این همه سال از ۱۹۸۵ با سربلندی بیرون آمده باشد… آن زمان بد و منفی بود، و من بابت نقش خودم در آن منفی بودن تاسف می‌خورم.» پینک فلوید یک پیشنهاد ۱۳۶ میلیون پوندی برای برگزاری یک تور نهایی را رد کرد. واترز احتمال اجراهای دیگر را کاملاً مردود ندانست اما اشاره کرد که این اجراها تنها در پوشش خیریه ممکن هستند. گیلمور نیز که در یک مصاحبهٔ مطبوعاتی حضور یافته بود، امکان بازتشکیل پینک فلوید را منتفی
یافته بود، امکان بازتشکیل پینک فلوید را منتفی دانست و گفت: «تمرینات[لایو ۸] مرا متقاعد کردند[که] این آن چیزی نیست که خیلی بخواهم انجام دهم… لحظات خداحافظی بسیاری در زندگی و کار مردم وجود دارد که بعداً لغو می‌شوند، اما من فکر می‌کنم که به صورت قاطعانه می‌توانم بگویم اگر تور یا آلبومی دیگری باشد من جزئی از آن نخواهم بود. این را با یک احساس دشمنی یا چیزی مانند آن نمی‌گویم. فقط… یکبار به خواسته‌شان پاسخ گفتم و همکاری کردم و همان یکبار کافی است.» در فوریه ۲۰۰۶، گیلمور مصاحبه‌ای با «جینو کاستالدو» از روزنامهٔ
گیلمور مصاحبه‌ای با «جینو کاستالدو» از روزنامهٔ ایتالیایی "لا رپوبلیکا" انجام داد. در نتیجه‌گیری مقاله دیده می‌شد: «صبر طرفداران به عزاداری تبدیل شد. اخبار حتمی هستند. پینک فلوید حل شده، به پایان رسیده و قطعاً مرده است.» زمانی که از گیلمور در مورد آیندهٔ گروه سؤال شد او گفت: «گروه؟ دیگر تمام شده… من به اندازه کافی انجام داده‌ام. من شصت سال سن دارم…[و] برای من راحت‌تر است تا بر روی آنچه خود دارم کار کنم.» از آن زمان گیلمور و واترز بارها اشاره کرده‌اند که هیچ برنامه‌ای برای احیای پینک فلوید به همراه اعضای
برنامه‌ای برای احیای پینک فلوید به همراه اعضای باقی‌مانده ندارند. در ۷ ژوئیه ۲۰۰۶ برت در خانه شخصی‌اش در کمبریج‌شایر درگذشت. او زمانی که فوت کرد ۶۰ سال داشت. خانواده او وی را در ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۶ در گورستان کمبریج دفن کردند در حالی که هیچ‌کدام از اعضای پینک فلوید برای این مراسم دعوت نشدند. پس از مرگ برت، رایت تعبیر کرد: «گروه طبیعتاً از مرگ سید برت بسیار ناراحت و غمگین است. سید راهنمای راه سال‌های آغازین گروه بود و میراثی را به جای گذاشت که تاکنون الهام بخش باقی مانده است.» برت پیش از مرگش، ۳۵ سال را به
باقی مانده است.» برت پیش از مرگش، ۳۵ سال را به گوشه‌گیری و در گمنامی گذراند. رسانه‌ها نیز وی را به خاطر تأثیرش بر موسیقی راک ستایش کردند. در ۱۰ مه ۲۰۰۷ واترز، گیلمور، رایت و میسن اجرایی برای تکریم یاد برت در «باریبیکان سنتر» لندن برگزار کردند. گیلمور، رایت و میسن ترانه‌های «دوچرخه» و «آرنولد لین» که توسط برت نوشته شده بودند را اجرا کردند و واترز نسخهٔ تک‌نفرهٔ ترانه او «شعله سوسوزن» را نواخت. رایت در ۱۵ سپتامبر ۲۰۰۸ و در سن شصت و پنج سالگی بر اثر بیماری سرطان درگذشت. پس از مرگ او، هم‌گروه‌های او وی را برای
درگذشت. پس از مرگ او، هم‌گروه‌های او وی را برای تأثیری که بر موسیقی پینک فلوید داشت ستودند. در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۰، واترز و گیلمور در کنار یکدیگر اجرایی خیریه برای مؤسسهٔ «هوپینگ فاندیشن» برگزار کردند. این اجرا، که برای کودکان فلسطینی پول جمع‌آوری می‌کرد، در «کیدینگتون هال» آکسفوردشایر برگزار شد؛ جایی که آن‌ها برای حدود ۲۰۰ شنونده موسیقی نواختند. پس از این اجرا گیلمور پذیرفت تا در کنار واترز اجرایی از «"کرختی"» در تور دیوار واترز داشته باشد. در ۱۲ مه ۲۰۱۱، در اُ۲ آرنای لندن، «گیلمور» به تعهد خود به واترز عمل
اُ۲ آرنای لندن، «گیلمور» به تعهد خود به واترز عمل کرد. او دو تکنوازی گیتار را نواخت و هم‌سرایی کرد. تقریباً زمانی که نمایش در شرف پایان بود و پس از آن‌که دیوار کاملاً فرو ریخت، واترز خطاب به حضار گفت: «همه ما می‌دانیم که امشب شبی بود که دیوید لطف بزرگی به من برای حضور و اجرای 'کرختی' کرد… پس خواهش می‌کنم به دیوید گیلمور خوشامد بگویید! یک تصادف عجیب و شگفت‌آور دیگر نیز رخ داده، یکی دیگر از بازماندگان گروه قدیمی ما نیز امشب این‌جا است. لطفاً آقای نیک میسن را برای آمدن به جایگاه راهنمایی کنید!» گیلمور و میسن،
آمدن به جایگاه راهنمایی کنید!» گیلمور و میسن، به ترتیب با یک ماندولین و طبل بزرگ، برای اجرای «بیرون دیوار» به واترز پیوستند. در ۲۶ دسامبر ۲۰۱۱، پینک فلوید و ئی‌ام‌آی یک رشته جریان بازعرضه تمام آلبوم‌ها را تحت عنوان چرا پینک فلوید...؟ آغاز کردند که قرار است تمام آلبوم‌های گروه را به صورت نسخه‌های ریمستر شده عرضه کند که در دو نوع «تجربی» و «غوطه‌ور» به صورت چند دیسکی و چند فرمتی عرضه می‌شوند. «جیمز گاتری»، یکی از تهیه‌کنندگان "دیوار"، وظیفه ریمستر کردن آلبوم‌ها را بر عهده داشت. در نوامبر ۲۰۱۵، پینک فلوید یک
را بر عهده داشت. در نوامبر ۲۰۱۵، پینک فلوید یک ئی‌پی کوتاه با عنوان "" را منتشر کرد که شامل شش آهنگ ضبط شده قبل از "نی‌زن بر دروازه‌های سپیده‌دم" بود. "رودخانه بی‌پایان" و ساسرفول آو سیکرتس. در نوامبر ۲۰۱۳، گیلمور و میسون به بازبینی ضبط‌هایی پرداختند که با رایت طی جلسات آلبوم "ناقوس جدایی" انجام شده بود تا آلبوم جدیدی برای پینک فلوید خلق کنند. آن‌ها نوازندگانی را برای جلسات ضبط بخش‌های جدید به کار گرفتند و به‌طور کلی از فناوری استودیو بهره بردند. واترز در این پروژه مشارکت نداشت. میسون این آلبوم را ادای
این پروژه مشارکت نداشت. میسون این آلبوم را ادای احترامی به رایت توصیف کرد: «فکر می‌کنم این آلبوم راه خوبی برای به رسمیت شناختن نقش او و تأثیر نوازندگی‌اش در قلب صدای پینک فلوید است. گوش دادن دوباره به جلسات ضبط، به من یادآوری کرد که او چه نوازندهٔ خاصی بود.» "رودخانه بی‌پایان" در سال بعد منتشر شد. اگرچه نقدهای متفاوتی دریافت کرد، این آلبوم به پرپیش‌خریدترین آلبوم تاریخ در آمازون بریتانیا تبدیل شد و در چندین کشور در صدر جدول‌های فروش قرار گرفت. نسخه وینیل این آلبوم پرفروش‌ترین وینیل سال ۲۰۱۴ در بریتانیا و
آلبوم پرفروش‌ترین وینیل سال ۲۰۱۴ در بریتانیا و سریع‌ترین فروش وینیل از سال ۱۹۹۷ بود. گیلمور اعلام کرد که "رودخانه بی‌پایان" آخرین آلبوم پینک فلوید خواهد بود و گفت: «فکر می‌کنم ما بهترین چیزهایی که در دسترس بود را با موفقیت به کار گرفتیم… حیف است، اما این پایان کار است.» هیچ تور کنسرتی برای پشتیبانی از این آلبوم برگزار نشد، زیرا گیلمور معتقد بود بدون رایت این کار غیرممکن است. در سال ۲۰۱۵، گیلمور دوباره تأکید کرد که پینک فلوید به پایان راه رسیده و اتحاد دوباره بدون رایت اشتباه خواهد بود. در نوامبر ۲۰۱۶، پینک
بدون رایت اشتباه خواهد بود. در نوامبر ۲۰۱۶، پینک فلوید مجموعه‌ای با عنوان "سال‌های اولیه ۱۹۶۵–۱۹۷۲" منتشر کرد که شامل ضبط‌های منتشرنشده، اجراهای زنده، بازآمیزی‌ها و فیلم‌هایی از دوران اولیه فعالیت گروه بود. در دسامبر ۲۰۱۹، مجموعه "سال‌های اخیر" منتشر شد که آثار پینک فلوید پس از جدایی واترز را در بر می‌گرفت. این مجموعه شامل نسخه بازآمیزی‌شده آلبوم "لغزش آنی در عقل" با مشارکت بیشتر رایت و میسون و نسخه گسترش‌یافته آلبوم زنده ۱۹۸۸ "صدای دلچسب رعد" بود. در نوامبر ۲۰۲۰، بازنشر "صدای دلچسب رعد" به‌صورت مستقل در
۲۰۲۰، بازنشر "صدای دلچسب رعد" به‌صورت مستقل در فرمت‌های مختلف منتشر شد. اجرای پینک فلوید در کنب‌وورث ۱۹۹۰، که پیش‌تر در مجموعه "سال‌های اخیر" منتشر شده بود، در ۳۰ آوریل به‌صورت سی‌دی و وینیل عرضه شد. در سال ۲۰۱۸، میسون گروه جدیدی به نام ساسرفول آو سیکرتس (Saucerful of Secrets؛ نعلبکی پر از رازها) تشکیل داد تا آثار اولیه پینک فلوید را اجرا کند. این گروه شامل گری کمپ از گروه اسپاندئو بالت و گای پرت، همکار قدیمی پینک فلوید، بود. آن‌ها در سپتامبر ۲۰۱۸ در اروپا و در سال ۲۰۱۹ در آمریکای شمالی تور برگزار کردند.
و در سال ۲۰۱۹ در آمریکای شمالی تور برگزار کردند. واترز در تئاتر بیکن نیویورک به گروه پیوست تا آواز آهنگ «دستگاه‌ها را تنظیم کن به سمت قلب خورشید» را اجرا کند. ۲۰۲۲–اکنون: «هی، هی، برخیز!» و اختلافات. میسون در سال ۲۰۱۸ اظهار داشت که اگرچه با گیلمور و واترز رابطه نزدیکی دارد، اما این دو همچنان «در اختلاف شدید» هستند. انتشار نسخه ریمیکس آلبوم "حیوانات" تا سال ۲۰۲۲ به تعویق افتاد، زیرا گیلمور و واترز نتوانستند بر سر یادداشت‌های روی جلد آلبوم به توافق برسند. واترز در بیانیه‌ای عمومی، گیلمور را متهم کرد که سعی
در بیانیه‌ای عمومی، گیلمور را متهم کرد که سعی دارد اعتبار (credit) آلبوم را به نام خود کند و از اینکه گیلمور به او اجازه استفاده از وب‌سایت و شبکه‌های اجتماعی پینک فلوید را نمی‌دهد، شکایت کرد. مجله "رولینگ استون" اشاره کرد که این دو به نظر می‌رسد «به پایین‌ترین نقطه در روابطشان رسیده‌اند». در مارس ۲۰۲۲، گیلمور و میسون به همراه گای پرت و نوازنده کیبورد نیتین ساونی، تحت نام پینک فلوید دوباره متحد شدند تا تک‌آهنگ «هی، هی، برخیز!» (Hey, Hey, Rise Up!) را در اعتراض به تهاجم روسیه به اوکراین در فوریه همان سال
به تهاجم روسیه به اوکراین در فوریه همان سال ضبط کنند. این آهنگ شامل آواز آندری خلیونیوک، خواننده گروه بوم‌باکس، است که از ویدیویی در اینستاگرام گرفته شده و در آن سرود اوکراینی سال ۱۹۱۴ «ای، ویبورنوم سرخ در چمنزار» را در کی‌یف اجرا می‌کند. گیلمور اجرای خلیونیوک را «لحظه‌ای قدرتمند» توصیف کرد که او را ترغیب به تبدیل آن به موسیقی کرد. «هی، هی، برخیز!» در ۸ آوریل منتشر شد و عواید آن به کمک‌های بشردوستانه اوکراین اختصاص یافت. گیلمور گفت که جنگ او را به انتشار موسیقی جدید تحت نام پینک فلوید ترغیب کرده، زیرا
موسیقی جدید تحت نام پینک فلوید ترغیب کرده، زیرا معتقد بود آگاهی‌رسانی در حمایت از اوکراین مهم است. وقتی از او دربارهٔ احتمال تولید موسیقی بیشتر پینک فلوید پرسیده شد، گفت این تک‌آهنگ یک کار «یکباره» است. پینک فلوید موسیقی خود را از سرویس‌های استریم در روسیه و بلاروس حذف کرد. اما آثار مرتبط با واترز باقی ماند، که منجر به گمانه‌زنی‌هایی شد مبنی بر اینکه واترز مانع حذف آن‌ها شده است؛ گیلمور تنها گفت: «ناامید شدم… هر طور می‌خواهید تفسیر کنید.» واترز از محکوم کردن تهاجم روسیه خودداری کرد و از «هی، هی، برخیز!»
تهاجم روسیه خودداری کرد و از «هی، هی، برخیز!» انتقاد کرد. مدت کوتاهی پس از آن، گیلمور و همسرش، پالی سمسون، در توییتر واترز را «دروغگو، دزد، ریاکار، فراری از مالیات، خواننده نمایشی، زن‌ستیز، حسود بیمار و خودبزرگ‌بین» نامیدند. در سال ۲۰۲۳، واترز نسخه جدیدی از آلبوم "نیمه تاریک ماه" را منتشر کرد و پینک فلوید مجموعه‌ای با عنوان "پنجاهمین سالگرد نیمه تاریک ماه" عرضه کرد. در سال ۲۰۲۴، گیلمور پنجمین آلبوم انفرادی خود، "شانس و عجایب" (Luck and Strange)، را منتشر کرد که شامل کیبوردهایی بود که در سال ۲۰۰۷ با رایت
کرد که شامل کیبوردهایی بود که در سال ۲۰۰۷ با رایت ضبط شده بود. در اکتبر ۲۰۲۴، پینک فلوید کاتالوگ خود را به سونی میوزیک به مبلغ تقریبی ۴۰۰ میلیون دلار فروخت. این فروش شامل حقوق موسیقی ضبط‌شده، کالاهای تجاری و آثار فرعی بود، اما حقوق ترانه‌سرایی را در بر نمی‌گرفت. "ورایتی" گزارش داد که پینک فلوید مدت‌ها در پی فروش کاتالوگ خود بود، اما اختلافات داخلی این روند را مختل کرده بود. پیش از فروش، گیلمور گفت که می‌خواهد از «تصمیم‌گیری‌ها و مشاجرات مربوط به ادامه مدیریت کاتالوگ» خلاص شود و افزود: «سه نفر موافقند، اما
کاتالوگ» خلاص شود و افزود: «سه نفر موافقند، اما یک نفر مخالفت می‌کند.» نسخه بازسازی‌شده ۴کی "" از ۲۴ آوریل ۲۰۲۵ در سینماها اکران شد و آلبوم موسیقی متن آن در ۲ مه منتشر شد. موسیقی. سبک‌ها. پینک فلوید همواره به عنوان یکی از نخستین گروه‌های سایکدلیک راک بریتانیا شناخته می‌شود که کار خود را در پوشش یکی از طلایه‌داران موسیقی زیرزمینی انگلستان آغاز کرد. بعضاً کارهای گروه در سال‌های اولیه خود در سبک اسپیس راک نیز طبقه‌بندی شده‌اند. "رولینگ استون" می‌نویسد: «در ۱۹۶۷، آن‌ها موسیقی روانگردانی ارائه می‌دادند که از
آن‌ها موسیقی روانگردانی ارائه می‌دادند که از لحاظ اجرا طولانی مدت بود و گاهی با سایر سبک‌ها از جمله هارد راک، بلوز، کانتری، فولک و موسیقی الکترونیک ترکیب می‌شد.» ترانهٔ «مراقب تبر باش، یوجین» به شناسایی گروه به عنوان یک گروه آرت راک کمک فراوانی کرد. همچنین بعضی منتقدان نیز پینک فلوید را یک گروه اسید راک می‌دانند. در اواخر دههٔ ۶۰ میلادی رسانه‌ها شروع به خطاب کردن پینک فلوید به عنوان یک گروه پراگرسیو راک کردند. در ۱۹۶۸، رایت در مصاحبه‌ای در رابطه با موسیقی گروه گفت: «سخت است که ببینیم ما به عنوان یکی از
گروه گفت: «سخت است که ببینیم ما به عنوان یکی از نخستین گروه‌های سایکدلیک راک بریتانیا برشمرده می‌شویم. ما هیچ‌وقت خودمان را آنگونه تصور نکرده بودیم… ما تنها و تنها برای لذت بردن به اجرای موسیقی می‌پردازیم… ما به هیچ سبک موسیقی گره نخورده‌ایم و فقط کاری را می‌کنیم که می‌خواهیم… تمرکز… بر روی بداهه‌نوازی و ابتکار است.» زمانی که واترز به رهبری گروه رسید علاقه چندانی به موسیقی اوایل ایجاد گروه نشان نداد: «اصلاً چیز خوبی نبود. ما مضحک بودیم. ما بی‌فایده بودیم. ما به هیچ وجه نمی‌توانستیم خوب اجرا کنیم پس آغاز به
به هیچ وجه نمی‌توانستیم خوب اجرا کنیم پس آغاز به نواختن نوعی موسیقی احمقانه و تجربی کردیم… سید یک نابغه بود اما ما هم دیگر نباید برگردیم و برای ساعت‌ها فقط «اوردرایو میان‌ستاره‌ای» را اجرا کنیم.» پینک فلوید به عنوان یکی از گروه‌های خلاق موسیقی راک شناخته می‌شد که در ابداع سبک پراگرسیو راک در دهه ۷۰ و موسیقی امبینت در دهه ۸۰ نقشی مهم داشته است. گیتارنوازی گیلمور. آلن دی پرنا، منتقد موسیقی، گیتارنوازی دیوید گیلمور را به عنوان عنصر جدایی‌ناپذیر موسیقی پینک فلوید ستایش می‌کرد. "رولینگ استون"، دیوید گیلمور را
ستایش می‌کرد. "رولینگ استون"، دیوید گیلمور را در رتبه ۱۴ لیست «۱۰۰ گیتاریست برتر تمام زمان‌ها» قرار داد و دی پرنا او را مهم‌ترین گیتاریست دهه ۷۰ دانست و او را «حلقهٔ گمشده بین جیمی هندریکس و ادی ون هیلن» خطاب کرد. در سال ۲۰۰۶، گیلمور در مورد تکنیک نواختنش گفت: «انگشت‌های[من] صدای مشخصی تولید می‌کنند…[آن‌ها] خیلی سریع نیستند، اما فکر می‌کنم که به سرعت تشخیص می‌دهم… نوعی که ملودی‌ها را می‌نوازم با چیزهایی مثل هنک ماروین و شدووز در ارتباط است». گیلمور کمتر به تک‌نوازی گیتار علاقه نشان می‌دهد؛ توانایی او در
تک‌نوازی گیتار علاقه نشان می‌دهد؛ توانایی او در استفاده از نت‌های کم‌تر برای ایجاد سرعت بیشتر بدون کاستن از قدرت یا زیبایی کار، وی را با ترومپت‌نواز جز مشهور مایلز دیویس قابل مقایسه می‌کند. در ۲۰۰۶، نویسندهٔ "گیتار وورلد"، جیمی براون، شیوه گیتارنوازی گیلمور را «ساده ساخته شده، با ریف‌های عظیم، شجاعانه، به همراه تکنوازی‌های گیتاری با گام مناسب و پشتیبانی امبینت غنی» توصیف کرد. او در ادامه تک‌نوازی‌های گیلمور در «پول»، «زمان» و «خلسه دلپذیر» را مانند اشعهٔ لیزر در توده‌ای از مه دانست. او همچنین تک‌نوازی‌های
در توده‌ای از مه دانست. او همچنین تک‌نوازی‌های گیلمور در «زمان» را این‌گونه توصیف کرد: «گیلمور به آرامی پیش می‌رود و ایدهٔ اولیه خود را قدم به قدم به سمت گام بالاتر پیش می‌راند.» گیلمور در مورد اینکه چگونه صدای منحصر به فرد گیتارش را ایجاد می‌کند می‌گوید: «من اغلب از یک فوز باکس، یک پدال دیلی و یک برایت ای‌کیو استفاده می‌کنم…[تا] نواختن را تقویت کنم… شما نیاز دارید تا بلند بنوازید – یا کمی بالاتر از آستانه شنوایی. برای من راحت‌تر است که… نت‌ها را به سوی شما خم کنم تا مانند یک تیغه برنده در شما فرورود.»
شما خم کنم تا مانند یک تیغه برنده در شما فرورود.» تجربیات صوتی. پینک فلوید در طول دوره حیات خود به‌طور متناوب از تجربه گرایی صوتی سود می‌جست. در مه ۱۹۶۷ نخستین تک‌آهنگ گروه «نواختن امیلی را ببین» در سالن ملکه الیزابت به اجرا درآمد. در حین اجرا، گروه از یک دستگاه کوادرافونیک اولیه به‌نام هماهنگ‌کنندهٔ آزیموث استفاده کرد. این دستگاه که معمولاً توسط رایت استفاده می‌شد، در صدای تقویت شدهٔ موسیقی گروه دستکاری به‌عمل می‌آورد و با نوارهای ضبط‌شده ترکیب می‌شد که در نتیجه اصوات در ۲۷۰ درجه اطراف محل اجرا پخش
که در نتیجه اصوات در ۲۷۰ درجه اطراف محل اجرا پخش می‌شدند و این موضوع باعث می‌شد تا نوعی احساس گردیدن اصوات به دور سالن در ذهن شنوندگان تداعی شود. در ۱۹۷۲، آن‌ها یک «سیستم صوتی عمومی» سفارشی‌سازی‌شده خریداری کردند که به نوعی با چهار کانال جدید ارتقاء داده شده بود تا سیستم صوتی ۳۶۰ درجه را به‌وجود بیاورد. واترز در چندین ترانه از پینک فلوید، از جمله «پا به فرار»، «به ماشین خوش آمدی» و «بشخصه؟» با استفاده از سینث‌سایزرهای «ای‌ام‌اس سینث ای» و «وی‌اس‌سی۳» به تجربه صوتی پرداخت. همچنین وی از افکت اکوی «بینسون
تجربه صوتی پرداخت. همچنین وی از افکت اکوی «بینسون اکورک ۲» برای نوازندگی گیتار باسش در ترانه «یه روز از این روزها» استفاده کرد. پینک فلوید در آلبوم "برش نهایی" از بسیاری افکت‌های صوتی خلاقانه استفاده کرد که به شکلی ماهرانه و نوین ضبط‌شان نموده بودند. همکاری میسن در این آلبوم تقریباً به کار با سامانه تجربی هولوفونیک (که یک تکنیک پردازش صدا برای شبیه‌سازی یک افکت سه بعدی است) محدود می‌شد. موسیقی متن فیلم‌ها. پینک فلوید همچنین موسیقی چند فیلم را نوشته است. آغاز این فعالیت با ساخت موسیقی متن برای فیلم "کمیته"
این فعالیت با ساخت موسیقی متن برای فیلم "کمیته" در سال ۱۹۶۸ بود. آن‌ها در سال ۱۹۶۹، موسیقی فیلم باربت شرودر با نام "بیشتر" را ساختند که برای گروه آزمون موفقیت‌آمیزی بود و نه تنها به‌خوبی آن را به سرانجام رساندند، بلکه قطعاتی را که ساخته بودند همراه با آهنگ‌های آلبوم "یک نعلبکی رمز و راز" در برخی اجراهای زنده بعدی مورد استفاده قرار دادند. گروه برای ساخت موسیقی فیلم میکل‌آنجلو آنتونیونی با نام "نقطه زابریسکی" نزدیک به یک ماه در هتلی مجلل در رم، پایتخت ایتالیا وقت گذاشتند، واترز دربارهٔ این موضوع می‌گوید که