payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کَشّی محدث شیعه (د. میان ۳۳۰ تا ۳۴۰ ه‍.ق)، "اَلْفِهرِستِ" ابن نَدیم نویسندهٔ شیعه (د. ۳۸۵ ه‍.ق)، "رجالِ" نَجاشی عالم شیعه (د. ۴۵۰ ه‍.ق)، "الفهرستِ" طوسی عالم شیعه (د. ۴۶۰ ه‍.ق). در زمینهٔ انساب، مهم‌ترین آثار عبارتند از: "اَلْمَجدی" (نوشتهٔ ۴۴۳ ه‍.ق) از ابن صوفی نسب‌شناس شیعه (د. حدود ۴۶۰ ه‍.ق)، "سِرُّ السَّلسَلةِ الْعَلَویَّة" از ابونصر بُخاری، "لُبابُ الْاَنساب" از ابوالحسن بیهقی مشهور به ابن فُندُق مورخ شیعه (د. ۵۶۵ ه‍.ق)، "عُمدَةُ الطّالِب" از ابن عِنَبه نسب‌شناس شیعه (د. ۸۲۸ ه‍.ق). دستهٔ پنجم از آثار
نسب‌شناس شیعه (د. ۸۲۸ ه‍.ق). دستهٔ پنجم از آثار ثانویه، کتاب‌هایی هستند که دربارهٔ نُصوصِ امامت، دلائل و فِرَقِ شیعه نوشته شده‌اند و دربردارندهٔ اخبار امامان شیعه هستند. در بعضی آثار مانند "کافی"، "الارشاد" و "اعلام الوری" بخش‌هایی به این موضوع اختصاص یافته است. بعضی از مهم‌ترین آثار مستقل در این زمینه عبارتند از: "دَلائِلُ الْاِمامَة" از محمد بن جَریر بن رستم طبری متکلم شیعه (د. ۳۱۰ ه‍.ق)، "دَلائِلُ الْاَئِمَّة" محمد بن مسعود عَیّاشی محدث شیعه (د. ۳۲۰ ه‍.ق)، "اِثباتُ الْوَصیَّة" منسوب به مسعودی مورخ شیعه
"اِثباتُ الْوَصیَّة" منسوب به مسعودی مورخ شیعه (د. ۳۴۶ ه‍.ق)، "اَلْهِدایَةُ الْکُبریٰ" اثر خَصیبی محدث و متکلم شیعه (د. ۳۴۶ ه‍.ق) که از آثار غالیان شیعه است. دو کتاب با نام "اَلدَّلائِل" یکی از عبدالله بن جعفر حِمْیَری محدث شیعه (د. سدهٔ چهارم ه‍.ق) و دیگری از محمد بن ابراهیم بن جعفر نُعمانی عالم شیعه (د. سدهٔ چهارم ه‍.ق)، "اَلثّاقِبُ فِی الْمَناقِب" از ابن حمزه طوسی فقیه شیعه (د. پس از ۵۵۲ ه‍.ق)، "اَلْخَرائِجُ وَ الْجَرائِح" از قُطبُ‌الدّین راوَندی فقیه شیعه (د. ۵۷۳ ه‍.ق). ششمین دسته شامل آثار عربی و
شیعه (د. ۵۷۳ ه‍.ق). ششمین دسته شامل آثار عربی و فارسی سنیان دوازده امامی است. مهم‌ترین این آثار عبارتند از: "کتابُ الْآل" از ابن خالَوَیْهْ نحوی سنی (د. ۳۷۰ ه‍.ق)، "مُجَملُ التَّواریخ وَ الْقِصَص" (نوشتهٔ حدود ۵۲۰ ه‍.ق)، "تَذکِرَةُ الْخَواصّ" از ابن جُوزی فقیه حنبلی (د. ۶۵۴ ه‍.ق)، "مَطالِبُ السَّؤول" از محمد بن طَلحه شافعی عالم شافعی (د. ۶۵۲ ه‍.ق)، "مَعالِمُ الْعِترَةِ النَّبَویَّة و مَعارِفُ اهلِ الْبَیتِ الْفاطِمیَّةِ الْعَلَویَّة" از ابن اَخضَر گنابادی مورخ و محدث حنبلی (د. ۶۱۱ ه‍.ق)، "تاریخ گُزیده" از
و محدث حنبلی (د. ۶۱۱ ه‍.ق)، "تاریخ گُزیده" از حَمدُالله مُستُوفی مورخ سنی (د. ۷۴۰ ه‍.ق)، "اَلْفُصولُ الْمُهِمَّة فی مَعرِفَةِ اَحوالِ الْاَئِمَّة" از ابن صَبّاغ مالکی عالم مالکی (د. ۸۵۵ ه‍.ق)، "اَلشَّذَراتُ الذّهَبیَّة فی تَراجِمِ الْاَئِمَّةِ الْاِثنیٰ عَشَر عِندَ الْاِمامیَّة" از ابن طولون محدث حنفی (د. ۹۵۳ ه‍.ق)، "وَفَیاتُ الْاَعْیان" از ابن خَلِّکان فقیه شافعی (د. ۶۸۱ ه‍.ق)، "فصلُ الْخِطاب" از خواجه محمد پارسا از مشایخ نقشبندیه (سدهٔ نهم هجری قمری)، "رُوضاتُ الْجِنان و جَنّاتُ الْجَنان" از درویش حسین
الْجِنان و جَنّاتُ الْجَنان" از درویش حسین کربلایی از صوفیان عبداللهیه (سدهٔ دهم هجری قمری)، "وَسیلَةُ الْخادم اِلَی الْمَخدوم" از فضل بن روزبِهان خُنْجی مورخ سنی (د. ۹۲۷ ه‍.ق)، "اَلصَّواعِقُ الْمُحْرِقَة" از ابن حَجَر هِیْتَمی فقیه و عالم شافعی (د. ۹۷۴ ه‍.ق)، "رُوضَةُالشُّهَداء" از حسین واعظ کاشفی مفسر حنفی (د. ۹۱۰ ه‍.ق)، "اَلْمَقصَدُ الْاَقصیٰ" از کمال‌الدّین خوارَزمی شاعر سنی (د. ۸۴۰ ه‍.ق). عصر حاضر. در سدهٔ اخیر، گردآوری آثار و مسانید حسن بن مجتبی و دیگر امامان حرکتی فزاینده داشته است. "مسند الامام
دیگر امامان حرکتی فزاینده داشته است. "مسند الامام المجتبی ابی محمد الحسن بن علی (ع)" گردآوری عزیزالله عطاردی، "الروائع المختارة من خطب الامام الحسن (ع)" از مصطفی محسن موسوی، "رسائل الامام الحسن (ع)" اثر زینب حسن عبدالقادر، "موسوعة کلمات الامام الحسن (ع)" به کوشش جمعی محمود شریفی، حسین سجادی‌تبار، علی غلامی و بهاءالدین قهرمان‌نژاد، و "کلمة الامام الحسن (ع)" اثر حسین شیرازی از این آثارند. علاوه بر آثار به زبان عربی، آثاری نیز به زبان‌های فارسی و اردو وجود دارد. "خلافت‌نامهٔ امام حسن (ع)" اثر میرزا علی خان
"خلافت‌نامهٔ امام حسن (ع)" اثر میرزا علی خان خاموش یزدی (د. ۱۳۷۹ ه‍.ق) به زبان فارسی، "همچون امام حسن (ع)" از اعجاز حسین، "تعدد ازواج الحسن (ع)" از ظفر حسن بن دلشادعلی نقوی و "صلح امام حسن (ع)" از محمد اعجاز و مرتضی حسین به زبان اردو از این دست‌اند. آثار دیگری نیز به رویدادهای گوناگون زندگی حسن بن علی و برخی ابعاد شخصیتی وی پرداخته‌اند مانند: "سیری در سیرهٔ ائمهٔ اطهار (ع)" از مرتضی مطهری، "حیاة الامام الحسن بن علی (ع)" از باقر شریف قرشی، "معالی السبطین" از محمدمهدی مازندرانی حائری و "الامام الحسن بن علی
محمدمهدی مازندرانی حائری و "الامام الحسن بن علی (ع)" از محمدرضا گلپایگانی. آثار پیرامون صلح حسن مجتبی. صلح حسن بن علی و بازخوانی تحلیلی آن، از مهم‌ترین موضوعاتی است که به‌ویژه در دوران معاصر آثاری را به خود اختصاص داده است. بخش بزرگی از این آثار شامل روش‌های مختلف برای تبیین علت عملکرد حسن مجتبی در صلح با معاویه است. در این آثار عملکرد حسن بن علی به‌عنوان زمینه‌سازی حرکت برادرش حسین بن علی، و نیز نقد یاران حسن با توجه به عملکرد ایشان در تنها گذاشتن وی به وقت لزوم مورد تحلیل قرار گرفته است. برخی از این آثار
لزوم مورد تحلیل قرار گرفته است. برخی از این آثار عبارتند از: ترجمهٔ فارسی اثری از راضی آل‌یاسین با نام "صلح امام حسن (ع)، پرشکوه‌ترین نرمش قهرمانانهٔ تاریخ" که توسط سید علی خامنه‌ای انجام شده و در نشریات مختلفی مانند "پاسدار اسلام"، "آسیا" و "گلستان قرآن" بارها چاپ شده است. اثر دیگری از جعفر مرتضی عاملی با نام "الحیاة السیاسیة للامام الحسن (ع)"، به روش سیاسی حسن بن علی پرداخته است. اثر با ترجمهٔ فارسی محمد سپهری چاپ شده است. "الگوی حلم و بردباری، امام حسن مجتبی (ع)" اثر عبدالرحیم عقیقی بخشایشی و "تمهید
مجتبی (ع)" اثر عبدالرحیم عقیقی بخشایشی و "تمهید الحسن و قیام الحسین (ع)" از عبدالعزیز مصلیٰ از دیگر آثار در این زمینه‌اند. نیز مجموعه‌ای آثار دربارهٔ حسن بن علی از رضا استادی عبارتند از: امام مجتبی (ضمن مجموعهٔ سی مقالهٔ فقهی)، صلح امام حسن (ع) (ضمن بیست مقاله) و ازدواج‌ها و طلاق‌های امام مجتبی (ع). برخی کتابشناسی‌های آثار دربارهٔ حسن مجتبی عبارتند از: "کتابشناسی امام حسن مجتبی (ع)" از غلامرضا سلگی و "امام حسن مجتبی (ع)، برگزیدهٔ مقالات و کارنامهٔ منابع پیرامون امام حسن مجتبی (ع)" گردآوری توسط پایگاه
پیرامون امام حسن مجتبی (ع)" گردآوری توسط پایگاه اطلاع‌رسانی سراسری اسلامی (پارسا).
باقلاپلو یا در بیان روزانه باقالی‌پلو، یکی از انواع پلوها در آشپزی ایرانی است که معمولاً در جشن‌ها و مهمانی‌ها از آن استفاده می‌شود و البته در مهمانی آن را با گوشت یا مرغ بر سر سفره می‌آورند و به آن «باقالی‌پلو با گوشت» یا باقالی پلو با مرغ می‌گویند؛ باقالی‌پلو با گوشت بهتر است که با گوشت گوساله همراه باشد تا تکه‌های گوشت شکل خود را ازدست ندهند، اما با مرغ یا گوشت گوسفندی یا بره نیز آن را میل می‌کنند. شِوید باقالی، باقالی پلو نیست. این غذا با مشخصاتی که تهیه می‌شود، مُختص کشور ایران است. پیشینه تاریخی.
تهیه می‌شود، مُختص کشور ایران است. پیشینه تاریخی. باقالاپلو ریشه در غذاهای سنتی مازندران دارد و نخستین بار در منابع دوره قاجار به آن اشاره شده است. اعتمادالسلطنه در کتاب «مآثرالسلطانیه» از این غذا به عنوان یکی از خوراک‌های محبوب دربار ناصرالدین شاه یاد کرده است. روش پخت. مواد لازم. باقالی تازه یا خشک، برنج، شوید تازه یا خشک، ران یا ساق مرغ، پیاز، نمک و فلفل و زردچوبه مرغ و پیاز را با هم تفت داده تا بوی زهم مرغ گرفته شود، زردچوبه و نمک اضافه کرده به همراه یک قاشق رب گوجه. مقداری آب اضافه می‌کنند و اجازه
یک قاشق رب گوجه. مقداری آب اضافه می‌کنند و اجازه می‌دهند تا مرغ بپزد. مقداری آب در قابلمه ریخته و بعد از جوش آمدن، باقالی تازه را اضافه کرده و صبر می‌کنند تا کمی نرم شود. سپس نمک و برنج را اضافه کرده و بعد از این که برنج کمی نرم شد، ان را آبکش می‌کنند. شوید را به برنج اضافه کرده و داخل قابلمه ریخته و دم می‌کنند. پخت باقالی پلو با مرغ به روش رزا منتظمی. رزا منتظمی در کتاب هنر آشپزی این‌طور توضیح می‌دهد: مرغ را با پیاز رنده کرده آب‌پز می‌کنیم. در قابلمه مقداری آب بریزین. بعد از جوش آمدن باقالی را اضافه کنید.
آب بریزین. بعد از جوش آمدن باقالی را اضافه کنید. باقالی که کمی نرم شد، برنج و نمک رو اضافه می‌کنیم. بعدآنرا آبکش می‌کنیم. از نان لواش برای ته‌دیگ استفاده می‌کنیم. برنج را روی نان ریخته، لابه لا گوشت یا مرغ می‌گذاریم. زعفران غلیظ را نیزلا به لای برنج می‌ریزیم. روش‌های پخت سنتی. روش مازندرانی. 1. باقالی تازه با پوست نازک استفاده می‌شود 2. مرغ با زردچوبه و سیر طعم‌دار می‌شود 3. از شوید تازه محلی استفاده می‌کنند روش تهرانی. 1. باقالی خشک خیسانده شده به کار می‌رود 2. مرغ با زعفران و دارچین طعم‌دار می‌شود 3. از
2. مرغ با زعفران و دارچین طعم‌دار می‌شود 3. از گلاب در آخر پخت استفاده می‌کنند منابع. روزنامه شیراز نوین
قِلیِه ماهی یا قَلیه ماهی یکی از معروف‌ترین خورش‌های ایرانی متعلق به جنوب ایران استان‌های خوزستان، بوشهر و هرمزگان و جنوب بلوچستان می‌باشد. در طبخ این غذا از سبزی‌جات مخصوص (گشنیز و شنبلیله)، تمر هندی، ادویه‌جات، پیاز و ماهی جنوبی استفاده می‌شود. در بوشهر به آن «قلیه مُی» می‌گویند. در بندرعباس از ماهی شیر یا زبیدی استفاده می‌کنند. در اهواز علاوه بر ماهی‌هایی مثل میش ماهی و هامور، گاهی در قلیه میگو هم می‌ریزند. در بندر گناوه قلیه را با ماهی سرخو یا همار می‌پزند. اما در هر حال اهل فن توصیه می‌کنند که برای طبخ
اما در هر حال اهل فن توصیه می‌کنند که برای طبخ این غذای محبوب بهتر است از ماهی‌هایی استفاده شود که گوشت لُخم دارند. سنگسر، هامور، شیر، سُرخو، جَش، شوریده و سِکِن بهترین ماهی‌ها برای تهیه قلیه ماهی هستند. طرز تهیه. ابتدا ماهی را تمیز کرده و می‌شوییم. سبزی‌ها را پس از تمیز و خشک کردن کارد کش می‌کنیم. یک عدد پیاز را خرد کرده و آن را در دو قاشق روغن تفت می‌دهیم. سبزی‌های خرد شده را به پیاز اضافه کرده تفت می‌دهیم. با سرخ شدن سبزی، ماهی را به آن اضافه و تفت می‌دهیم. ادویه و فلفل را به قابلمه اضافه می‌کنیم سپس آب
ادویه و فلفل را به قابلمه اضافه می‌کنیم سپس آب تمر را به آن اضافه نموده شعله را ملایم کرده می‌گذاریم تا یک ساعت بپزد. این خورش با برنج یا للک (غذای محلی جنوبی تهیه شده از گندم) یا نان مصرف می‌شود. علاوه بر قلیه ماهی جنوبی قلیه ماهی شمالی نیز در برخی نقاط شمال با نام قلیه ماهی شمالی پخت می‌شود که البته با قلیه ماهی جنوبی تفاوتهایی دارد، مثلاً در دستور جنوبی قلیه ماهی به جای رب انار از تمبر هندی استفاده می‌شود اما در قلیه ماهی شمالی با رب انار مزه و طعم قوی تری خواهید داشت، طعم این خورش باید ترش و تند باشد،
خواهید داشت، طعم این خورش باید ترش و تند باشد، ماهی‌های استفاده شده در این خورش نیز شمالی و غالباً ماهی سفید و کفال هستند.
بریان یکی از غذاهای معروف در میان افغانستان است که با برنج، ادویه‌ها و طعم‌دهنده‌های مختلف و گوشت (اغلب گوشت بز) طبخ می‌شود. این غذا علاوه بر افغاستان با روشی تقریباً مشابه در کشورهای عربی و جنوب شرقی آسیا نیز تهیه می‌شود. ریشه کلمه "Biryani" از کلمه "بریان" زبان فارسی گرفته شده است. این غذا کمی. با بریان هند متفاوت است. یکی از غذاهای سنتی استان اصفهان بریانی است که قدمت آن به 180 سال قبل از روی کارآمدن رضا شاه برمی گردد. نام این غذا از بره بریان گرفته شده است. قبل از آنکه بریانی به شکل امروزینش درآید، بره
قبل از آنکه بریانی به شکل امروزینش درآید، بره را به صورت کامل روی آتش بریان کرده و می‌خورده‌اند. اما بریانی امروزی، متفاوت از شکل قدیمی‌اش پخته می‌شود. به این صورت که اول گوشت و جگر را آب‌پز کرده و سپس چرخ می‌کنند. با اضافه‌کردن ادویه‌جات مخصوص به آن، با قاشق‌های مسی دسته بلند در روغن سرخ می‌کنند. بریانی در نهایت در ظرف های مخصوص ریخته شده و توسط دارچین و خلال بادام و گردو تزئین می‌شود. بسیاری از سیاحانی که در دوران صفویه از اصفهان دیدن کرده‌اند، وصفی از بریانی اصفهان به شکل کنونی آن نداشته‌اند. اما در
بریانی اصفهان به شکل کنونی آن نداشته‌اند. اما در دوره قاجار، تنورهای داخل زمین به تنورهای بیرونی تبدیل می شود. «میرزا حسین تحویل‌دار» در «رساله جغرافیای اصفهان» درباره بریان و تنورش چنین می گوید: «چندین دکان در اصفهان هست که تمام شهر را بریان می‌دهد و بریان آنها، تماما در یک کارخانه پخته می‌شود. بسیار مطبوع است. برزخ مابین کباب و گوشت آب‌پز است. از هر دو، مأکول تر و گواراتر است. تنورهای بزرگ وسیع دارند. در کارخانه مزبور، گوسفندهای بزرگ چاق را بعد از تفته شدن تنور، در میان آنها می آویزند و ته تنور، دیگی را
تنور، در میان آنها می آویزند و ته تنور، دیگی را نصفه آب جوش می‌گذارند و درب تنور مزبور را محکم می‌گیرند و از شب تا صبح می‌گذارند. وقتی برمی‌دارند، از بخار آب چنان مجزا شده که بعضی از استخوان سوا گردیده، ضمنا آب گوشت و چربی‌هایش و آنچه بیرون آمده، میان دیگ آب جوش رفته، آب گوشت غلیظ خوبی شده، آبش را می فروشند. گوشتش را روی طبق می‌گذارند و به دکان بریان‌فروشی می‌برند.» همچنین پیر لوتی، نویسنده و جهانگرد فرانسوی، در کتابش با نام «به سوی اصفهان» آورده است: «مهم‌ترین غذای اصفهان ازنظر آنوبانینی که بسیار مورد
غذای اصفهان ازنظر آنوبانینی که بسیار مورد توجه مسافران و گردشگران است، بریانی (بریونی) نام دارد که خوراکی گوشتی و بسیار پرچرب بوده و در بیشتر نقاط شهر می‌توان آن را تهیه کرد.»
آبگوشت که به آن دیزی هم می‌گویند، یکی از خوراکی‌های سنتی ایرانی شامل گوشت، دنبه گوسفند، پیاز، سیب‌زمینی، گوجه‌فرنگی (یا رب گوجه‌فرنگی)، نخود و لوبیا است که در دو مرحله میل می‌شود؛ اول آب آن را با تکه‌های نان یا ترید میل می‌کنند (جهت مصرف مفید نان خشک) و بقیه مواد را نیز با گوشت‌کوب کاملاً کوبیده یا نکوبیده با نان، پیاز و چاشنی مانند ترشی و سبزی‌خوردن می‌خورند که به گوشت‌کوبیده مشهور است. در صورت پخته‌شدن آبگوشت در ظروف سنگی، آن را دیزی سنگی می‌نامند. تاریخچه. آبگوشت یکی از خوراکی‌های خیلی قدیمی ایرانیان
آبگوشت یکی از خوراکی‌های خیلی قدیمی ایرانیان است، که محصول زندگی یکجانشینی است و کباب، خوراک زندگی عشایر و تنها هنگامی که به مقصد نهایی می‌رسیدند، فرصت و شرایط بارگذاشتن آبگوشت را می‌یافتند. در کتاب خوراک‌های ایرانی اثر نادر میرزا قاجار فهرست مفصلی از آبگوشت‌ها جمع‌آوری شده است. که با این مطلب آغاز می‌شود: «اکنون سخن از آبگوشت بیاید که نان‌خورش بزرگ ایرانیان است». این بخش به آبگوشت ساده، آبگوشت بهی، آبگوشت سیب، آبگوشت آلوچه و زردآلو، آبگوشت بره، آبگوشت بادنگان، آبگوشت کشک، آبگوشت مرغ خانگی و دیگر پرندگان،
آبگوشت کشک، آبگوشت مرغ خانگی و دیگر پرندگان، گوشتابه، غورابه و تنکآب پرداخته است. انواع. آبگوشت دارای انواعی مانند آبگوشت بزباش، آبگوشت کشک، آبگوشت قنبید، آبگوشت یخنی، آبگوشت دوغ‌دار، آبگوشت بلغور و گندم است که در شهرها و مناطق مختلف با محتویات و ادویه‌های متفاوت پخته می‌شوند. طرز تهیه. حبوباتِ از شب قبل خیس شده و در قابلمه مناسبی با گوشت، دنبه و پیاز روی حرارت ملایم پخته می‌شود؛ زمانی که گوشت نیم‌پز شد سیب زمینی، گوجه و رب گوجه به همراه فلفل و زردچوبه به آن اضافه می‌شود. پس از جا افتادن آبگوشت در نهایت
آن اضافه می‌شود. پس از جا افتادن آبگوشت در نهایت مقداری نمک و آبلیمو به آن اضافه می‌کنند. برای سرو کمی از دنبه را کوبیده و مقداری از آن را داخل ظرف هر نفر می‌ریزند و سپس آب آبگوشت را هم با مقداری گوشت داخل ظرف هر نفر اضافه می‌کنند. استخوان‌های بقیه گوشت را جدا کرده و با حبوبات و سیب زمینی بدون آب به شیوه گوشت‌کوبیده سرو می‌کنند.
چلوکباب یکی از اصیل‌ترین و از معروف‌ترین غذاهای ایرانی است. این خوراک متشکل از چلو کره و کباب است که با سماق و گوجه و برنج و کره یا نان مصرف می‌شود. ادویه چلوکباب. سماق قرمز یا سماق قهوه ای. (فرق این سماق‌ها، سماق قرمز رنگ دهنده ست و ترشی کمی دارد و سماق قهوه‌ای رنگ دهنده نیست ولی خیلی ترش‌تر است) پس نسبت به ذائقه خودتان یکی رو انتخاب کنید. دلیل استفاده از سماق بر روی کباب اینست که وقتی گوشت کباب شود کمی مواد سمی در گوشت تولید شده و سماق این سم را از بین می‌برد. شاید امروزه همه ما کباب سلطانی را، یک کباب
شاید امروزه همه ما کباب سلطانی را، یک کباب کاملاً ایرانی بدانیم اما شاید برایتان جالب باشد که دستور پخت این کباب در زمان ناصرالدین شاه از سرزمین‌های قفقاز وارد ایران شده است. دلیل این نام گذاری این است که این نوع کباب، به دلیل فرآوری دشوارتر و همین‌طور گران بودن تا مدت‌ها تنها در مطبخ شاه و درباریان تهیه می‌شده و بعدها با رواج رستوران‌ها کم‌کم وارد منوی غذایی عموم مردم شده است. از طرفی دیگر همان‌طور که از اسم آن پیداست، کباب بختیاری اصالتی ایرانی داشته و آن هم بالاخص برای مهمانان خاص سرو می‌شده است. در
آن هم بالاخص برای مهمانان خاص سرو می‌شده است. در ادامه به تفاوت این دو نوع کباب می‌پردازیم. تاریخچه. مورخانی که در دوره صفویه از ایران بازدید کرده‌اند، مستقیماً نامی از چلوکباب به عنوان یک خوراک ملی نبرده‌اند. یک سیاح اروپایی که در عصر شاه عباس مدتی در اصفهان به سر برده گفته است: سیاح دیگری در دوره آغا محمدخان نیز از «کباب‌هایی که از گوشت بره و مرغ و گوسفند» ترتیب داده شده سخن گفته است. با این‌حال اختراع خوراک مستقلی به نام چلوکباب را به ناصرالدین‌شاه هم نسبت می‌دهند. اعتمادالسطنه نیز در نوشته‌هایش تصریح
می‌دهند. اعتمادالسطنه نیز در نوشته‌هایش تصریح کرده است که نخستین چلوکبابی در ایران نامش «چلوکبابی نایب» بود که در بازار قدیم تهران فعالیتش را آغاز کرد و شبیه رستوران‌های آن روزگار اروپاییان به مردم خوراک می‌داد، اما اسناد معتبر دیگری نیز وجود دارد که نشان می‌دهند، نخستین چلوکبابی در تبریز و نزدیک مرز قفقاز تأسیس شده بود و براساس مطالبی که در کتاب «تاریخ قاجار» توسط محمدرضا معتمدالکتاب آمده است، به دستور شخص ناصرالدین‌شاه کباب‌های قفقازی به سیخ کشیده شده‌اند و به شکل امروزی تغییر کرده‌اند و پیش از کباب‌های
و به شکل امروزی تغییر کرده‌اند و پیش از کباب‌های به سیخ کشیده‌شده ایران، شیوه استفاده از کباب‌ها، شبیه کباب‌های قفقازی رایج بوده است. همچنین، یکی از نخستین چلوکبابی تهران که زنان نیز به همراه خانواده حق حضور در آن را یافتند، "چلوکبابی عباس شمرونی" (بعدها چلوکبابی فرد شمیرانی) واقع در میدان امین‌السلطان بود. منو و قیمت. واحد شمارش چلوکباب «پُرس» است. یک پرس چلوکباب معمولاً به یک بشقاب پر از چلو، کباب برگ (یک سیخ) یا کوبیده (دو سیخ) گفته می‌شود که همراه با گوجه فرنگی کباب شده، سماق، پیاز و نوشیدنی (معمولا
گوجه فرنگی کباب شده، سماق، پیاز و نوشیدنی (معمولا دوغ) سرو می‌شود. قیمت یک پرس چلوکباب کامل در زمان ناصرالدین‌شاه ۳ قران، در زمان احمد شاه ۴ تا ۵ ریال و در زمان محمدرضاشاه تا ۶۰ ریال بود. جعفر شهری پژوهشگر و مورخ تاریخ تهران، در کتاب «تاریخ قدیم تهران» دربارهٔ قیمت چلوکباب در قدیم یادآور شده که در سال ۱۲۹۵ «عبدالله بهرامی» معاون اداره امنیه تهران (پلیس امروزی) بیشترین مبلغی را که برای هر وعده چلوکباب پرداخت می‌کرده است، ۴ تا ۵ ریال و در سال ۱۳۲۰ نیز نرخ چلوکباب برای کارکنان روزنامه اطلاعات ۵ ریال بود که
برای کارکنان روزنامه اطلاعات ۵ ریال بود که شامل کباب برگ بزرگ، کره، ۳۳۰ گرم برنج، پیاز، نان و سماق بوده است و در همان زمان برای کارکنان روزنامه اطلاعات در خیابان خیام تهران، چلوکباب کوبیده پرسی ۴ ریال می‌آورده‌اند. براساس گزارش‌های متعددی در نشریات قدیمی ازجمله روزنامه‌های کیهان و اطلاعات؛ حوالی سال‌های ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۵، یک سیخ کباب کوبیده در تهران، ۵/۳ ریال قیمت داشت، اما در شهرهای دیگر ایران، دو سیخ کباب همراه با نان و گوجه‌فرنگی ۸ ریال بفروش می‌رسید و در صورت سفارش لیموناد یا نوشابه ۴–۲ ریال دیگر نیز به آن
سفارش لیموناد یا نوشابه ۴–۲ ریال دیگر نیز به آن اضافه می‌شد که جمعاً ۱۰ تا ۱۲ ریال قیمت تمام‌شده آن بود و فرد با پرداخت ۱۲ ریال می‌توانست یک پرس خوراک کامل بخورد. در سال ۱۳۵۲ قیمت چلوکباب برگ همراه با کره و گوجه‌فرنگی کباب‌شده و پیاز و سماق مبلغ ۶۰ ریال بود و اغلب افرادی که شاغل بودند و نمی‌توانستند به منزل برگردند، چلوکباب می‌خوردند. دانشجویان که درآمد بهتری داشتند، معمولاً جوجه‌کباب سفارش می‌دادند که قیمت آن ۱۲۰ریال بود. قیمت یک پرس چلوکباب در جنوب تهران، گاهی از این هم کمتر بوده است. به عنوان مثال «جعفر
گاهی از این هم کمتر بوده است. به عنوان مثال «جعفر نداف» میدان‌دار قدیمی در میدان تره‌بار قدیمی شوش در بهار ۱۳۵۶ به خبرنگار روزنامه اطلاعات گفته است: «زحمت بارکش‌های میدان زیاد است، اما چلوکباب ۲ تومانی سر ظهر، خستگی آن‌ها را درمی‌آورد.» چلوکباب و حوادث تاریخی. از گذشته تاکنون، یکی از معروف‌ترین چلوکبابی‌های تهران، چلوکباب شمشیری نام داشت که مالک او حاج‌حسن شمشیری بود. شعبه اصلی آن از دوران قدیم در قسمت شرقی سبزه‌میدان تهران (خیابان بوذرجمهری قدیم) قرار داشت و فعالیتش را از زمان رضاشاه آغاز کرده بود.
داشت و فعالیتش را از زمان رضاشاه آغاز کرده بود. حاج‌حسن شمشیری از یاران وفادار و حامیان نهضت ملی شدن صنعت نفت ایران توسط دکتر محمد مصدق بود و در آن روزگار (۱۳۲۰) با پرداخت مبلغ یک میلیون ریال (۱۰۰ هزار تومان) که در آن زمان مبلغ زیادی محسوب می‌شد، اوراق قرضه حمایت از ملی شدن صنعت نفت را خریداری کرد و پس از کودتای ۲۸ مرداد نیز دستگیر و روانه زندان و به جزیره خارگ تبعید شد. هم‌زندانی او در خارگ که نامش «کریم کشاورز» بود در خاطرات شخصی‌اش نوشته است که حاج حسن شمشیری متعهد شده بود که بهترین کباب کوبیده و برگ را
متعهد شده بود که بهترین کباب کوبیده و برگ را به هم سلولهایش بدهد که متأسفانه این شانس را نداشت به این گفته‌اش جامه عمل بپوشاند. دربارهٔ چلوکباب و تأثیر آن در سیاست در تاریخ مطالب گوناگونی یافت می‌شود. در سال ۱۳۲۴ هنگامیکه قیمت «قند وارداتی» از روسیه به دلیل جنگ روسیه و ژاپن بالا رفت، احمدخان علاءالدوله (حاکم تهران و نسقچی مشهور دربار قاجاریه)، «هاشم قندی» و «اسماعیل خان» را احضار کرد و دستور داد آنان را شلاق بزنند، چراکه ایندو که جزء تجار و واردکنندگان قند به ایران بودند، قیمت آن را بالا برده بودند.
قند به ایران بودند، قیمت آن را بالا برده بودند. هنگامیکه می‌خواستند حکم شلاق را اجرا کنند، پسر هاشم قندی پیش علاءالدوله آمد و خواست تا او را به جای پدرش شلاق بزنند و علاءالدوله دستور داد تا او را هم ۵۰۰ ضربه شلاق بزنند. وقتی که زمانِ نهار خوردن فرا رسید، علاءالدوله بلافاصله دستور توقف شلاق زدن را داد و به سه متهم گفت: «هنگام شلاق زدن باید شلاق بخورید و هنگام ناهار باید ناهار بخورید و الان چون چلوکباب حاضر است پس باید چلوکباب بخوریم و بعد از خوراک بقیه شلاقها را باید بخورید». تاریخچه چلوکباب در خارج ایران.
را باید بخورید». تاریخچه چلوکباب در خارج ایران. «جواد فریفته»، آشپز مخصوص احمد شاه، هنگامی که حدود ۹۰ سال قبل در پاریس اقامت گزید، نخستین کسی بود که یک چلوکبابی ایرانی را در خارج از کشور دایر نمود که نام آن را «فریفته» گذاشت. همچنین «احمدخان» از ایرانیانی که در آلمان زندگی می‌کردند، در زمان حکومت آدولف هیتلر، یک چلوکبابی تأسیس کرد که نامش را «هیتلر» نهاد و تنها به طرفداران هیتلر و حزب او، خدمات می‌داد. انواع. چلوکباب به مجموعه چلو و هریک از کباب‌های زیر گفته می‌شود: در ایتالیا پیتزایی با عنوان پیتزا
گفته می‌شود: در ایتالیا پیتزایی با عنوان پیتزا چلوکباب ارائه می‌گردد. پیوند به بیرون. متن پررنگ
اصل ۴۴ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران اصلی است که بر اساس آن نظام اقتصادی ایران به ۳ بخش تعاونی، دولتی و خصوصی تقسیم می‌شود. تفسیر جدید از اصل ۴۴. بروز برخی معضلات در اجرای خصوصی‌سازی مقامات جمهوری اسلامی را به تغییر اصل ۴۴ قانون اساسی واداشت تا تعریفی جدید از حیطه تصدی اقتصادی دولت ارایه دهند لذا مجمع تشخیص مصلحت نظام طی مصوبه‌ای واگذاری بخشی از صنایع استراتژیک و مادر به بخش خصوصی را مطابق مصلحت دانست، سید علی خامنه‌ای نیز در خرداد ماه ۱۳۸۴ مطابق بند۱ اصل ۱۱۰ قانون اساسی سیاستهای کلی اصل ۴۴ را ابلاغ نمود.
قانون اساسی سیاستهای کلی اصل ۴۴ را ابلاغ نمود. در تیرماه ۱۳۸۵ نیز، سید علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی ایران، بند ج اصل ۴۴ قانون اساسی ابلاغ کرد و دولت را موظف نمود تا ۸۰ درصد از سهام بخش‌های دولتی را به بخش خصوصی واگذار کند. آنچه که امروز به به عنوان اصل ۴۴ از آن یاد شده و هدف از آن را خصوصی‌سازی می‌دانند در واقع «تفسیریه جدید بر اصل۴۴ قانون اساسی» است. دیدگاه قانونی مخالفان و موافقان تفسیریه اصل۴۴. همان گونه که مشاهده می‌شود واگذاری بسیاری از بخش‌های دولتی از جمله صنایع بزرگ به بخش خصوصی در تضاد و تناقض
از جمله صنایع بزرگ به بخش خصوصی در تضاد و تناقض آشکار با اصل۴۴ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران است. همین مسئله نیز از جانب مخالفان این تفسیریه دستمایه انتقاد نسبت به سیاست خصوصی‌سازی در کشور شده است. اما از طرف دیگر موافقان اجرای این طرح، ضمن تأکید بر لزوم خصوصی‌سازی برای بازسازی اقتصادی کشور، اقدام رهبر جمهوری اسلامی را مطابق با وظایف و اختیارات وی در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران می‌دانند. این عده در واقع به بند هشت از اصل ۱۱۰ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، یعنی اصل وظایف و اختیارات رهبر اشاره
ایران، یعنی اصل وظایف و اختیارات رهبر اشاره می‌کنند که در ادامه بیان اختیارات رهبر می‌آورد: «حل معضلات نظام که از طریق عادی قابل حل نیست، از طریق مجمع تشخیص مصلحت نظام». موافقان اجرای تفسیریه اصل۴۴ قانون اساسی مدعی هستند که دولتی خواندن تمامی صنایع بزرگ در اصل ۴۴ قانون اساسی یکی از مشکلات عمده کشور به ویژه در زمینه اقتصادی به حساب می‌آمد که از طرق عادی قابل حل نبود، در نتیجه رهبر با کمک مجمع تشخیص مصلحت نظام در مورد آن دستورالعمل جدیدی صادر کرد. جستارهای وابسته. ابلاغیه سیاست‌های کلی اصل ۴۴ قانون اساسی
وابسته. ابلاغیه سیاست‌های کلی اصل ۴۴ قانون اساسی جمهوری اسلامی قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران اصل ۴۳ قانون اساسی اقتصاد ایران مجلس خبرگان قانون اساسی
پلو مکزیکی (که گاهی پلو اسپانیایی یا پلو قرمز نیز به آن گفته می‌شود) یک غذای مکزیکی است که از برنج سفید، گوجه فرنگی، سیر، پیاز و... تهیه می‌شود. معمولاً همراه با پلو مکزیکی سس موله، لوبیا سرخ شده، کارنه آسادا، پیکادیلو، تاکو، ماهی سوخاری، مرغ سوخاری، چیلس رلنوس یا سوپ سبزیجات سرو می‌شود. پلو مکزیکی به ویژه در مرکز و شمال مکزیک و جنوب غربی ایالات متحده بسیار محبوب است. این غذا در تمام طول سال خورده می‌شود و یکی از رایج ترین غذاها در آشپزی مکزیکی است.
دو یا دویدن نوعی حرکت در جانوران گوناگون است. دو همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
بخش مرکزی شهرستان گلوگاه از یکی از بخش‌های شهرستان گلوگاه واقع در استان مازندران است که شامل شهر گلوگاه و دو دهستان توسکاچشمه و آزادگان است. جمعیت. بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش مرکزی شهرستان گلوگاه در سال ۱۳۸۵ برابر با ۲۶۷۰۱ نفر بوده‌است.
بخش کلباد از یکی از بخش‌های شهرستان گلوگاه واقع در استان مازندران و مرکز آن روستای بزرگ لمراسک است. جمعیت. بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش کلباد شهرستان گلوگاه در سال ۱۳۸۵ برابر با ۱۲۷۶۰ نفر بوده‌است.
دهستان کلباد غربی واقع در بخش کلباد، از توابع شهرستان گلوگاه در استان مازندران است. این دهستان شامل ۴ روستاست که عبارت‌اند از:
تیرتاش روستایی در نزدیکی شهر لمراسک می‌باشد. منابع. به مو های عمو جانی قسم
برش‌نگاری رایانه‌ای یا توموگرافی رایانه‌ای یا به اصطلاح سی‌تی اِسکَن، روشی نوین است که در علوم تشخیصی در فیزیک -پزشکی کاربرد تحقیقاتی و درمانی فراوانی دارد. در این روش، کالبد انسان یا دیگر جانوران به صورت لایه‌به‌لایه برانداز (اسکن) می‌شود و بدین ترتیب بخش‌های درونی بدن نیز برای پزشکان قابل رؤیت می گردد. امروزه فن آوری سی‌تی‌اسکن در بیمارستان‌ها و مراکز پژوهشی در سرتاسر دنیا (از جمله در ایران) کاربرد وسیع دارد مقدمه. تصویربرداری سی تی یا سی‌تی اسکن یا توموگرافی کامپیوتری (به فارسی: مقطع‌نگاری رایانه‌ای)