payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیروی F را بزرگ‌تر کنیم به‌طوری که جسم در آستانه حرکت قرار گیرد، در این حالت نیروی اصطکاک در آستانه حرکت نامیده می‌شود که برابر با بیشینه نیروی اصطکاک ایستایی است. نیروی در آستانه حرکت در یک نقطه اتفاق می‌افتد که مشخصه‌ای برای محاسبه ضریب اصطکاک ایستایی است، چنانچه نیروی اعمالی به جسم بیشتر از حد آستانه حرکت شود ضریب اصطکاک جنبشی درگیر خواهد شد که مقدار آن از مقدار ایستایی کمتر است همچنین شتاب جسم در آستانهٔ حرکت صفر است. نیروی اصطکاک جنبشی. با حرکت جسم جامد بر سطح جسم جامدی دیگر، نیرویی موازی سطح تماس به
بر سطح جسم جامدی دیگر، نیرویی موازی سطح تماس به هریک از دو جسم از طرف جسم دیگر، وارد می‌شود که نیروی اصطکاک جنبشی نام دارد. نیروی اصطکاک جنبشی از برهم‌کنش بین دو سطحی که نسبت به هم متحرک می‌باشند و با هم تماس دارند به وجود می‌آید. جهت نیروی اصطکاک جنبشی در خلاف جهت حرکت جسم است. تقسیم‌بندی دیگری هم وجود دارد: اصطکاکِ خشک. هرگاه بین دو جسم ماده سومی مانند روغن، آب و.. وجود نداشته باشد، اصطکاک به‌وجود آمده را اصطکاکِ خشک می‌نامند. اصطکاکِ تر. اصطکاک میان دو جسم که بین آنها سیال عاملی وجود دارد. عملکرد
دو جسم که بین آنها سیال عاملی وجود دارد. عملکرد اصطکاک. در خصوص نحوهٔ عملکرد نیروی اصطکاک در برخی منابع این گونه بیان شده است که علت وجود نیروی اصطکاک بین دو سطح در حال تماس جوش سرد است. برخی مواقع اصطکاک بین اجسام می‌تواند به باردار شدن آن‌ها بینجامد (مثل مالش پارچه به شیشه یا مالشی که بین ابرها. ضریب اصطکاک. ضریب اصطکاک (COF) (به یونانی: μ) عبارت است از مقدار نیروی عمودی بخش بر نیروی اصطکاک. طبق نظریه کولن ضریب اصطکاک هر ماده ثابت است. با این وجود آزمایش‌های انجام شده نشان می‌دهد ضریب اصطکاک به عواملی از
انجام شده نشان می‌دهد ضریب اصطکاک به عواملی از جمله فشار تماس، سرعت لغزش، دما، تعداد چرخه‌های بارگذاری (number of cyclic reversals)، و غیره بستگی دارد.
من یک معتاد به سکس هستم فیلمی ساخته و نوشتهٔ کاوه زاهدی کارگردان مستقل آمریکایی محصول سال ۲۰۰۵ است. فیلم با مایه‌های کمیک و به روشی نیمه مستند، اعتیاد کارگردان (که در فیلم نقش خودش را ایفا می‌کند) به سکس و تأثیر آن بر زندگی و روابط عاطفی و کار فیلم‌سازی او در دهه‌های دوم و سوم عمرش بیان می‌کند. زاهدی در این فیلم با صداقت و با استفاده از تکنیک‌های فیلم مستند (صدای راوی، تصویرسازی کامپیوتری، ...) الگوهای زندگی یک معتاد ـ دلیل‌تراشی، تصمیم به ترک، شکستن قول ـ را به تصویر می‌کشد. گنجاندن جزئیاتی در مورد ساخت
را به تصویر می‌کشد. گنجاندن جزئیاتی در مورد ساخت فیلم از قبیل زندگی بعضی بازیگران، و قسمت‌هایی از فیلم‌های خانگی زاهدی از زنانی که با آنها رابطه داشته، سبب باورپذیرتر شدن فیلم می‌شود. ساخت فیلم "من یک معتاد به سکس هستم" به دلیل مشکلات مالی و تولید پانزده سال طول کشید و اولین بار در جشنواره فیلم بین‌المللی روتردام پخش شد و پس از آن توسط شرکت «آی اف سی فیلمز» توزیع شد. زمان پخش فیلم ۹۸ دقیقه است و در بعضی کشورها به دلیل داشتن صحنه‌های سکس برای کودکان نامناسب تشخیص داده شده است.
تبرائیان یک گروه مسلح گشتی بودند که پس از به تخت نشستن شاه اسماعیل یکم و تأسیس دولت صفویه، از جانب شاه مأمور گشتند که در کوچه‌ها و رهگذرها گشت بزنند، علی و جانشینان او را بستایند و از خلفای پیش از علی (ابوبکر، عمر، عثمان) تبرا کنند. این گروه مسلح یکی از اقدامات شاه اسماعیل برای اجبار به تغییر مذهب ایرانیان از سنی به شیعه بودند. این گروه‌ها در زمان شاه اسماعیل یکم و شاه تهماسب یکم فعال بودند و این کار را پیشه خود ساخته بودند. آنان در تمام شهر‌ها می‌گشتند و خلفای سه‌گانه و عایشه زن پیامبر اسلام را لعن و نفرین
سه‌گانه و عایشه زن پیامبر اسلام را لعن و نفرین می‌کردند و مردم شنونده نیز می‌باید در جواب دشنام‌های آنان «بیش باد و کم مباد» می‌گفتند و هرکس که چنین نمی‌کرد به قتل می‌رسید. تا اینکه شاه اسماعیل دوم با آنان روی موافق نشان نداد. او در زمان به قدرت رسیدنش، نسبت به تبرا و تبرائیان روش قاطعی را در پیش گرفت و فرمان داد رسم تبرا در کوچه‌ها و محله‌ها از میان برداشته شود. شاه اسماعیل دوم درباره آنان گفته بود: «مرا با طبقه تبرایی که لعن را سرمایه معاش ساخته‌اند صفایی نیست.» اما پس مرگ او این گروه دوباره به عرصه
نیست.» اما پس مرگ او این گروه دوباره به عرصه شیعه‌گری بازگشتند. با گذشت سال‌ها و حتی پس از سقوط صفویه، گروه‌هایی مشابه آنان در دوران زندیه و قاجاریه تا دوران ناصرالدین شاه نیز به طور غیر رسمی حضور داشتند و بنا بر تولی و تبری از اسباب عمده نفاق بین شیعه و سنی بود.
اسکندر چهارم (به یونانی: Αλέξανδρος IV)، پسر اسکندر و نوه فیلیپ مقدونی، فاتح مشهور بود و مادر او رُکسانه (روشنک) نام داشت. پس از مرگ اسکندر دو تن را به پادشاهی برداشتند: نخست آریده فیلیپ برادر اسکندر و دیگر اسکندر چهارم، این دو همواره تحت سلطهٔ سرداران بزرگ بودند. تولد. اسکندر چهارم پسر اسکندر سوم (مقدونی) و همسر وی رکسانا (سغدی) بود. او نوه فیلیپ دوم مقدونی بود. از آنجا که رکسانا هنگام فوت اسکندر بزرگ در ۱۱ ژوئن ۳۲۳ قبل از میلاد باردار بود و جنسیت نوزاد مشخص نبود، در ارتش مقدونیه اختلاف نظرهایی در مورد
مشخص نبود، در ارتش مقدونیه اختلاف نظرهایی در مورد ترتیب جانشینی وجود داشت. در حالی که پیاده‌نظام از برادر ناتنی اسکندر بزرگ، فیلیپ سوم حمایت می‌کرد، سردار سواران پردیکاس، فرمانده اسب سواران نخبه، آنها را ترغیب کرد به امید اینکه فرزند رکسانا پسر باشد و بدین ترتیب جناح‌ها مصالحه کردند که پردیکاس موقتاً بر امپراتوری حکمرانی کند، اما فقط به عنوان شخصیتی بدون قدرت واقعی، اگر کودک پسر بود، پس او پادشاه می‌شد. سرانجام اسکندر چهارم در اوت سال ۳۲۳ قبل از میلاد متولد شد. جانشینی. پس از یک دوره سخت‌گیری و اختلافات
شد. جانشینی. پس از یک دوره سخت‌گیری و اختلافات شدید، ناکامی نظامی در مصر و شورش در ارتش، پردیکاس توسط افسران ارشد خود در ماه مه یا ژوئن ۳۲۱ یا ۳۲۰ پیش از میلاد ترور شد، و پس از آن آنتیپاتر نایب‌السلطنهٔ سرتاسر امپراتوری اسکندر شد. او رکسانا و دو پادشاه را با خود به مقدونیه آورد و تظاهر به امپراتوری اسکندر را کنار گذاشت و استانهای سابق در مصر و آسیا را تحت کنترل ساتراپ‌ها درآورد. هنگامی که آنتی پاتر در سال ۳۱۹ پیش از میلاد درگذشت فرزندش کاساندر جانشین وی شد و بر تخت نشست. جنگ داخلی. اوری‌دیس زن اَرّیده
شد و بر تخت نشست. جنگ داخلی. اوری‌دیس زن اَرّیده فیلیپ در مقدونیه مورد احتراماتی بود که نسبت به مقام نیابت سلطنت مرعی داشتند؛ بنابراین همین که شنید که المپیاس در تدارک است که به مقدونیه درآید، فرستاده‌ای نزد کاساندر فرستاد و از او کمک طلبید و مقدونیهای فعال را با هدایا و مواعید به‌طرف خود جلب کرد، ولی پولیس پرخون لشکری جمع کرده المپیاس را با اسکندر پسر اسکندر به مقدونیه آورد و نزدیک بود جدالی بین لشکر پولیس پرخون و سپاه اَرّیده فیلیپ درگیرد که مقدونیهای اَرّیده به احترام نام اسکندر دست از جنگ کشیده و او را
به احترام نام اسکندر دست از جنگ کشیده و او را گرفته به پولیس پرخون تسلیم داشتند. اما اوری‌دیس فرار کرده به آمفی‌پولیس رفت و در آنجا توقیف شد. در نتیجهٔ این وضع المپیاس به تخت نشست ولی نتوانست این اقبال را با اعتدال و میانه‌روی تلقی و تحمل کند. المپیاس آگاه گردید که کاساندر با لشکری نیرومند به مقدونیه می‌رود، آریستونوئوس را سردار قشون پادشاهی کرده به او دستور داد راه بر کاساندر ببندد و خود، اسکندر پسر اسکندر را با مادر او رُکسانه برداشته به پیدنا که شهری بود در مقدونیه رفت، اشخاص دیگر هم از خانوادهٔ سلطنت و
در مقدونیه رفت، اشخاص دیگر هم از خانوادهٔ سلطنت و اقربای آنان و درباریان بسیار که وجودشان بکار جنگ نمی‌آمد، با المپیاس حرکت کردند. کاساندر موفق شد المپیاس را نابود کند و سپس خواست تخت و تاج مقدونیه را تصاحب کند و برای اینکه قرابتی با خانوادهٔ سلطنت بیابد، تِسّالونیک دختر فیلیپ دوم و خواهر اسکندر را گرفت. بعد در جلگهٔ پاِّلن شهری بنا کرد موسوم به کاساندریا، که در مقدونیه از حیث جمعیت و خوبی اراضی و غیره اول شهر گردید. پس از آن کاساندر، که از دیرگاه به قصد نابود کردن اسکندر پسر اسکندر و مادر او رکسانه بود،
کردن اسکندر پسر اسکندر و مادر او رکسانه بود، خواست خیال خود را اجرا کند ولی لازم دید قدری تأمل کرده ببیند کشته شدن المپیاس چه اثری در مردم می‌کند و نیز کارهای آن‌تی‌گون در آسیا به کجا می‌کشد؛ بنابراین مقتضی دید که عجالتاً اسکندر پسر اسکندر را که طفلی بود با مادرش در جایی مطمئن نگاه دارد تا موقع قتل هر دو برسد. با این مقصود او شهر آمفی‌پولیس را انتخاب کرده حاکم آن را گلوسیاس نامی از دوستان خود قرار داد. هم درین وقت اطفالی را که با اسکندر تربیت می‌شدند، از دور او پراکند و دستور داد با او چنان رفتار کنند که
او پراکند و دستور داد با او چنان رفتار کنند که با طفل شخصی از سواد مردم می‌کنند. آنتی‌گون مجلسی در آسیای صغیر تشکیل داد و کاساندر را مقصر دانست، از اینکه المپیاس را کشته، با اسکندر پسر رکسانه بسیار بدرفتاری می‌کند و تسالونیک را مجبور کرده زن او شود تا تاج و تخت مقدونیه را به‌دست آرد، اُلنتیان بدترین دشمنان مقدونیه را در شهری که ساخته (مقصود شهر کاساندریاست) جا داده و شهر تِب را که مقدونیها خراب کرده بودند، از نو بنا می‌کند. این مجلس که مرکب از سربازان و مسافران خارجه بود، فرمان صادر کرد که اگر کاساندر
مسافران خارجه بود، فرمان صادر کرد که اگر کاساندر شهرهایی را که بنا می‌کند خراب نکند و اسکندر پسر رکسانه را به مقدونی‌ها ندهد و مطیع آن‌تی‌گون که نایب‌السلطنه‌است، نگردد، دشمن وطن است و همهٔ یونانی‌ها از هر ساخلو خارجی آزادند و استقلال کامل دارند (۲۱۵ ق. م). این فرمان در همه جا انتشار یافت و مقصود آن‌تی‌گون این بود که در یونان طرفداران بسیار پیدا کند و در آسیای علیا همه را به اشتباه اندازد که او بر ضد اسکندر پسر اسکندر نیست، زیرا ولایات عقیده داشتند که آن‌تی‌گون می‌خواهد او را از سلطنت خلع کند، پس از
آن‌تی‌گون می‌خواهد او را از سلطنت خلع کند، پس از کشمکشهای بسیار کاساندر و بطلمیوس و لیزیماک در ۳۱۱ ق.م. عهد صلحی با آن‌تی‌گون منعقد کردند و پس از آن مرگ. کاساندر چون دید که اسکندر پسر اسکندر، بزرگ شده و در مقدونیه گفتگو از این است که او را از محبس بیرون آورده بر تخت بنشانند، از عاقبت این کار ترسید و نابودی خود را در آن دید؛ بنابراین به گلوسیاس رئیس زندان نوشت که سر رکسانه و اسکندر را ببرد و تن آنها را پنهان دارد و چنان کند که اثری از این دو قتل نماند. این امر اجرا شد و اسکندر چهارم و مادرش رُکسانه زهر داده
اجرا شد و اسکندر چهارم و مادرش رُکسانه زهر داده شدند. کاساندر و لیزیماک و بطلمیوس و آن‌تی‌گون از این واقعه خشنود شدند، زیرا آنها همواره نگران بودند که مبادا اسکندر بزرگ شده بر تخت نشیند و پادشاهی پدر را از آنها بخواهد. از این زمان افراد مذکور امیدوار شدند که بر ممالکی که در تصرف آنان بود، بی‌منازع سلطنت خواهند کرد.
فیلیپ سوم آریده فرزند فیلیپ دوم مقدونی و لاریسا، یکی از شاهان مقدونیه پس از اسکندر بود که میان سال‌های ۳۵۹ تا ٣١٧ پیش از میلاد می‌زیسته‌است. همانطور که آریدائوس بزرگتر شد، آشکار شد که او مشکلات یادگیری خفیفی دارد. پلوتارک بر این عقیده بود که با تلاش همسر فیلیپ دوم، ملکه المپیاس، که می‌خواست رقیب احتمالی پسرش اسکندر را از طریق استفاده از داروها (داروها/جادوها) از بین ببرد، ناتوان شد. با این حال، اکثر مراجع مدرن در صحت این ادعا تردید دارند. اسکندر به آریدائوس علاقه داشت و او را به مبارزات خود برد، هم برای
علاقه داشت و او را به مبارزات خود برد، هم برای محافظت از جانش و هم برای جلوگیری از استفاده او به عنوان پیاده در هر چالش احتمالی برای تاج و تخت. پس از مرگ اسکندر در بابل در سال ۳۲۳ قبل از میلاد، ارتش مقدونی در آسیا آریدائوس را به عنوان پادشاه اعلام کرد؛ با این حال، او صرفا به عنوان یک شخصیت و به عنوان پیاده یک سری از ژنرال های قدرتمند خدمت کرد. زندگی. اگرچه آریدائوس و اسکندر تقریباً هم سن بودند، به نظر می رسد که آریدائوس هرگز خطری به عنوان گزینه جایگزین برای جانشینی اسکندر به جای فیلیپ دوم نبوده است. با این
جانشینی اسکندر به جای فیلیپ دوم نبوده است. با این وجود، زمانی که پیکسوداروس، ساتراپ ایرانی کاریا، دخترش را برای ازدواج به اسکندر پیشنهاد کرد، پادشاه نپذیرفت و به جای آن، پسرش آریدائوس را به عنوان شوهر پیشنهاد کرد، و اسکندر فکر کرد که عاقلانه است که مانع از اتحادیه خاندانی شود (که ممکن است وارث احتمالی آینده باشد. به قلمرو فیلیپ قبل از خود اسکندر، که منجر به عصبانیت قابل توجهی از جانب پدرش شد (۳۳۷ قبل از میلاد). مکان آریدائوس در زمان سلطنت برادرش اسکندر از منابع موجود نامشخص است. آنچه مسلم است این است که در
موجود نامشخص است. آنچه مسلم است این است که در آن سیزده سال (۳۳۶-۳۲۳ قبل از میلاد) هیچ فرمان نظامی یا نظامی به او داده نشد. جانشینی. آریدائوس در زمان مرگ اسکندر در ۱۰ ژوئن ۳۲۳ قبل از میلاد در بابل بود. یک بحران جانشینی رخ داد. آریدائوس بارزترین نامزد بود، اما از نظر ذهنی ناتوان بود و بنابراین برای حکومت ناتوان بود. پس از آن درگیری بین پردیکا، رهبر سواره نظام، و ملیاگر، که فرمانده فالانکس بود، به وجود آمد: اولین نفر می‌خواست منتظر بماند تا ببیند آیا رکسانا، همسر باردار اسکندر، پسری به دنیا می‌آورد در حالی که
باردار اسکندر، پسری به دنیا می‌آورد در حالی که ملیاگر مخالفت کرد که آریدائوس باید انتخاب شود. پادشاه. مصالحه ای طراحی شد که در آن آریدائوس با نام فیلیپ سوم به پادشاهی رسید و فرزند هنوز متولد نشده رکسانا در صورت اثبات مذکر بودن فرزند به او ملحق شد. این عاقبت در واقع به وجود آمد و منجر شد که پسر رکسانا، اسکندر، همراه با عمویش فیلیپ بر تاج و تخت مقدونیه حکمرانی کنند. فوراً تصمیم گرفته شد که فیلیپ آریدائوس سلطنت کند، اما نه حکومت: این حق نایب السلطنه جدید، پردیکا بود. هنگامی که خبر به مقدونیه رسید که آریدائوس
بود. هنگامی که خبر به مقدونیه رسید که آریدائوس به عنوان پادشاه انتخاب شده است، سینان، دختر فیلیپ دوم، برنامه ای برای سفر به آسیا و پیشنهاد دخترش اوریدیک به پادشاه جدید برای همسرش، تهیه کرد. این حرکت یک توهین آشکار به نایب السلطنه بود که سینان کاملاً او را دور زده بود و برای جلوگیری از ازدواج، پردیکا برادرش آلستاس را فرستاد تا سینان را بکشد. واکنش نیروهایی که در اثر این قتل ایجاد شد به گونه ای بود که نایب السلطنه مجبور شد مخالفت خود را با خواستگاری کنار بگذارد و ازدواج را بپذیرد. از آن لحظه به بعد، فیلیپ
و ازدواج را بپذیرد. از آن لحظه به بعد، فیلیپ آریدائوس تحت تسلط عروسش قرار گرفت، زنی مغرور و مصمم که برای اثبات قدرت شوهرش تلاش می کند. نایب السلطنه ها. شانس اوریدیک برای افزایش قدرت شوهرش زمانی به دست آمد که جنگ اول دیادوچی ها سرنوشت پردیکا را رقم زد و اسکان جدیدی را ضروری کرد. قراردادی در تری پارادیسوس سوریه در سال ۳۲۱ قبل از میلاد منعقد شد. اوریدیک به اندازه کافی ماهرانه حرکت کرد تا دو نایب السلطنه تعیین شده اول یعنی پیتون و آریدائوس (همنام شوهرش) را برکنار کرد، اما قادر نبود جلوی آرزوهای آنتیپاتر را
کرد، اما قادر نبود جلوی آرزوهای آنتیپاتر را بگیرد که موقعیتش بسیار قدرتمند بود و دومی نایب السلطنه جدید شد. ; فیلیپ آریدئوس و یوریدیس مجبور شدند آنتیپاتر را به مقدونیه برگردانند. نایب السلطنه سال بعد به دلایل طبیعی درگذشت و نه پسرش کاساندر، بلکه دوست و ستوان خود، پولی پرکون را به عنوان جانشین خود معرفی کرد. امتناع کاساندر از پذیرش تصمیم پدرش جرقه جنگ دوم دیادوچی ها را زد که در آن اوریدیک بار دیگر فرصتی برای رهایی فیلیپ از کنترل نایب السلطنه دید. فرصتی در سال ۳۱۷ قبل از میلاد هنگامی که کاساندر پلیپرچون را
۳۱۷ قبل از میلاد هنگامی که کاساندر پلیپرچون را از مقدونیه اخراج کرد ، ارائه شد. یوریدیس بلافاصله خود را با کاساندر متحد کرد و همسرش را ترغیب کرد که وی را به عنوان نماینده جدید معرفی کند. کاساندر با ترک او در کنترل کامل کشور هنگام ترک کار در یونان ، تلافی کرد. مرگ. در همان سال (۳۱۷ سال قبل از میلاد) ، پلیپرچون و المپیا با پسر عموی خود ، آئیسیدس ، پادشاه اپیروس متحد شدند و به مقدونیه حمله کردند. سربازان مقدونی از مبارزه با المپیا ، مادر اسکندر خودداری کردند. فیلیپ و یوریدیس چاره ای جز فرار نداشتند ، فقط در
فیلیپ و یوریدیس چاره ای جز فرار نداشتند ، فقط در آمفیپولیس اسیر شدند و به زندان انداختند. به زودی مشخص شد که فیلیپ برای زنده ماندن بسیار خطرناک است، زیرا بسیاری از دشمنان المپیاس او را ابزاری مفید در برابر او می‌دانستند و او را اعدام می‌کردند، در حالی که همسرش مجبور به خودکشی می‌شد.
فیلیپ دوم مقدونیه (به یونانی:Φίλιππος Β΄ ὁ Μακεδών؛ ۳۸۲ پ.م. – اکتبر ۳۳۶ پ. م) معروف به فیلیپ مقدونی، پدر اسکندر بزرگ و پادشاه مقدونیهٔ باستان از ۳۵۹ تا ۳۳۶ قبل از میلاد بود. وی ارتش مقدونیه را به ارتشی پیشرفته و نظام‌مند مبدل کرد و با شکست متعدد رقیبان و شورشیان علیه خود، یونانیان را ذیل اتحادیهٔ هلنی متحد کرد و نیز رهبر آن و فرماندهٔ کل قوای یونان و مقدونیه شد. او نقشهٔ هجوم به امپراتوری پارس و آزاد کردن شهرهای آسیای صغیر را طرح‌ریزی نمود و لشکری ده‌هزار نفری را به همراه ژنرال خود، پارمنیون راهی کرد؛ اما
را به همراه ژنرال خود، پارمنیون راهی کرد؛ اما فیلیپ به طرزی ناگهانی در سال ۳۳۶ پیش از میلاد و در تئاتری در ورجینا ترور شد و میراثش را به فرزند ارشد خود، اسکندر سوم مقدونیه سپرد. قدرت گرفتن فیلیپ مقدونی. آتنی‌ها از ترقی مقدونیه بیمناک شدند و در صدد برآمدند که از بزرگ شدن این مملکت جلوگیری کنند. دموستن، ناطق معروف، آتنی‌ها را ملامت می‌کرد و می‌گفت: وظیفهٔ آنهاست حمایت یونان را به عهده بگیرند و در جنگ مقدس که در سال ۳۵۶ پیش از میلاد بر سر ادارهٔ معبد دلف (معبد آپولن، خدای آفتاب) درگرفت و فوسیدی‌ها آن معبد را
آپولن، خدای آفتاب) درگرفت و فوسیدی‌ها آن معبد را تصرف کردند. فیلیپ فوسیدی‌ها را در شورای نمایندگان شهرهای یونان محاکمه کرد و از حمایت قانون محروم ساخت و خود عضو مجلس شورای دول یونانی گردید و حق دو رأی به او داده شد. در این وقت نقشهٔ فرماندهی کل یونان را در سر می‌پروراند. سرانجام در ۳۳۸ پیش از میلاد فیلیپ در صدد برآمد که مخالفت آتن را در هم شکند و با این مقصود شهر الاته را تصرف و در آنجا لشکری جمع کرد و از راه شبه‌جزیرهٔ آتیک ناگهان به آتن تاختند. بزرگان آتن شیپور اضطراب را نواختند و مردم روز بعد در محل
آتن شیپور اضطراب را نواختند و مردم روز بعد در محل نمایشگاه جمع شدند. دموستن مردم را پند داد که خود را نبازند و با کمک به مردم «به‌اُسی» از پیشروی فیلیپ بسوی آتن جلوگیری کنند، ولی سرانجام آتنی‌ها شکست خوردند. درگذشت. در سال ۳۳۶ پیش از میلاد فیلیپ تدارکات جنگ را برای حمله به ایران کامل کرد و سرداران خود آتالوس و پارمنیون را به ایران روانه کرد. این افراد مأمور بودند که شهرهای یونانی آسیای صغیر را از اطاعت ایران خارج کنند. فیلیپ برای حمله به ایران و گرفتن رأی خدایان، شخصی را به معبد دلفی فرستاده بود تا از
خدایان، شخصی را به معبد دلفی فرستاده بود تا از پی‌تی در این باب سؤالی کند و چون جواب مبهم پی‌تی را به نفع خود تعبیر کرده و دلیل رضایت خدایان دانسته بود، ضیافت‌هایی به‌پا کرد و مسابقهٔ موسیقی ترتیب داد. پس از این ضیافت‌ها در نمایشگاه یا تئاتر یونان بازی‌هایی آغاز می‌شد و در این بازی‌ها صورت خدایان دوازده‌گانه را آورده بودند و سیزدهمین آن‌ها فیلیپ را مانند خدایی برتخت‌نشسته نشان می‌داد. هنگام ورود او به تئاتر شخصی به نام پاوسانیاس قمه‌ای در تن او فروکرد و فیلیپ درگذشت. آوازه قوت یافتن مقدونیه در ایران. آوازه
درگذشت. آوازه قوت یافتن مقدونیه در ایران. آوازه نیرومند شدن مقدونیه و پیشرفت‌های فیلیپ در اطراف مقدونیه، در آسیا پیچید و چنان‌که از نطق‌های دموستن دیده می‌شود، آتن از ایران بر ضد مقدونیه کمک طلبید. دربار ایران در ابتدا پاسخ داد، که آتن همواره به مصر کمک می‌کرد، ولی بعد که اخبار مقدونیه مایه نگرانی دربار ایران شد، باگواس خواجه خطر را حس کرد و مراقب احوال مقدونیه گردید. گفتگوی بزرگ شدن پادشاه مقدونی تا آسیا منتشر شد و شاه پارسی‌ها از قوت فیلیپ ظنین گشته به تمام حاکمان ساتراپی‌های کناره‌ای نوشت که با همه قوا
حاکمان ساتراپی‌های کناره‌ای نوشت که با همه قوا به اهالی پرنت کمک کنند (پادشاه مقدونی با اینها در جنگ بود) و ساتراپ‌ها پس از رایزنی با یکدیگر عده‌ای از سپاهیان اجیر، پول بسیار، آزوقه، جنگ‌افزار و همه نوع مهمات برای اهالی پرنت فرستادند. بعد به واسطه این قوه امدادی جهت کمک به اهالی بیزانتیوم (استانبول کنونی) و تهدید آتنی‌ها، که جنگ خواهند کرد، فیلیپ، با وجود تلاش بسیار که بکار برده بود، ناچار شد محاصره پرنت و بیزانس را موقوف داشته با یونانیانی که آگهی جنگ به او کرده بودند، صلح کند، چنین بود توجه دربار ایران
او کرده بودند، صلح کند، چنین بود توجه دربار ایران به امور مقدونی ولی این اوضاع دوامی نداشت، زیرا به زودی وقایعی روی داد که شاه و وزیر هر دو نابود شدند و زمینه برای فتوحات مقدونی‌ها در ایران آماده گردید. اگر چه این زمینه در سلطنت داریوش دوم و اردشیر دوم آماده شده بود، ولی قوت اراده اردشیر سوم و کفایت و کاردانی باگواس خواجه و من‌تور آرامشی به ممالک تابعه ایران می‌داد و اگر دوام می‌یافت از بسیاری از چیزها، که برآمده از سستی حکومت مرکزی بود، جلوگیری می‌شد، زیرا چنان‌که بیاید، به هنگام حملهٔ اسکندر به ایران
چنان‌که بیاید، به هنگام حملهٔ اسکندر به ایران وسایلی بسیار در حیطه اقتدار دربار ایران بود، که بواسطه بی‌تجربگی یا نداشتن مردان کافی، بکار نرفت و در آینده اسکندر و بعد مورخین او این اوضاع را انگیزه بخت بلند او دانستند. دربارهٔ یونان این زمان باید علاوه کنیم، که در ابتدا یعنی در سال ۳۵۳ – ۳۵۲ پیش از میلاد شایعه‌ای در یونان منتشر شد، که اردشیر در گمان حمله به یونان است و بنابراین اضطرابی در یونان پدید آمد و خواستند تدارکاتی ببینند، ولی دموستن نطاق سرشناس آتنی به آتنی‌ها فهماند که به این شایعات نباید اعتباری
به آتنی‌ها فهماند که به این شایعات نباید اعتباری داده و نباید پارسی‌ها را دشمنان خود پندارند. در شاهنامهٔ فردوسی او با نام «فلیقوس» شناخته می‌شود. فیلیپ در ادبیات فارسی. فیلیپ را ادیبان و شعرای فارسی، با نام «فلیقوس» یا «فیلفوس»، پدر اسکندر ذوالقرنین می‌شناسند. نظامی گنجوی این چنین از او می‌گوید: جامی نیز می‌گوید:
اکتاو میربو (۱۶ فوریه ۱۸۴۸ - ۱۶ فوریه ۱۹۱۷) از روزنامه‌نگاران، منتقدان هنری، رمان‌نویسان و نمایشنامه‌نویسان فرانسوی بود. او به‌خاطر پیشرو بودن ادبیات و هنر در اروپا مشهور شد. زندگی و آثار. اکتاو میربو در شهر ترویر، کالوادوس فرانسه به دنیا آمد و در پاریس درگذشت. وی که در زمینه روزنامه‌نگاری و نویسندگی فعالیت داشت، توانسته بود توجه هنرمندان و نویسندگان زمان خود را به خود جلب کند. همچنین وی در زمینه‌های نقد هنر و تئاتر فعالیت‌های چشمگیری داشته‌است. او با مجله‌های «لا فرانس»، «گولوآ»، «ژیل بلاً» و « فیگارو به
«لا فرانس»، «گولوآ»، «ژیل بلاً» و « فیگارو به مدت شش سال همکاری می‌کرد و از این طریق درآمد بسیار خوبی بدست آورد. تقریباً به ازای هر مقاله ۳۵۰ فرانک دریافت می‌کرد. هم‌زمان با روزنامه‌نگاری، وی در نویسندگی نیز توانایی‌های بسیاری از خود نشان داد. نمونه‌هایی از رمانهای وی شامل:»لِ کارلو«، اَبِ ژولز» و «سباستین روش» می‌باشند. میربو درآمد خوبی از رمان‌هایش به نام: «باغ شکنجه» (۱۸۹۹) و «دفتر خاطرات زن خدمتکار»(۱۹۰۰) به دست آورد. در سال ۱۹۰۱، پس از اینکه میربو ثروتی نسبی بدست آورد، به شهر پاریس رفت و در آنجا سکونت
نسبی بدست آورد، به شهر پاریس رفت و در آنجا سکونت گزید. بعد از گذشت چند سال، خانه‌های دیگری در چندین جای فرانسه خریداری کرد. وی در این خانه‌ها از دوستانش من‌جمله پل هرویو، کلود مونه و اگوست رودَن پذیرایی می‌کرد. همچنین وی که علاقه بسیاری به هنر داشت، تعداد زیادی آثار هنری را خریداری کرده و در خانه‌هایش به نمایش گذاشته بود. با این کار به شناساندن هنرمندان عصر خود به اجتماع فرانسه کمک بسیاری نمود. در زمینه تئاتر نیز وی ذوق فراوان داشت. یکی از موفق‌ترین نمایشنامه‌های وی «امور، امور هستند» می‌باشد. اغلب آثار وی
وی «امور، امور هستند» می‌باشد. اغلب آثار وی به چندین زبان ترجمه شده‌اند. این آثار به خصوص در کشور روسیه و در اروپا شهرت زیادی به دست آورده‌اند. لؤ تولستوی در آن زمان از او به عنوان «یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان معاصر فرانسه» و «کسی که نمونه بارز نبوغ فرانسوی است» یاد کرده‌است. مدتی اکتاو از اسم مستعار برای نوشتن آثارش استفاده کرد اما در سال ۱۸۸۶، در رمانش به نام «کالور» برای اولین بار اسم واقعی خود را به کار برد. در این رمان وی از عشق مخرب اش برای زنی به نام جودیث (که در این رمان به جولیت تغییر یافته بود) به
(که در این رمان به جولیت تغییر یافته بود) به عنوان زمینه اصلی داستان استفاده کرده بود. در سال ۱۸۸۸، «اَبِ ژولز» به چاپ رسید. این اولین رمان به سبک داستایوفسکی و ماقبل فروید در ادبیات فرانسه بود. دو شخصیت اصلی این داستان، اَبِ ژولز و پدر پاسفیل هستند. این اثر بسیار مورد پسند تولستوی قرار گرفت. در کتاب «در آسمان» میربو از یک درگیری جدی و درونی در مورد وجودیت انسان رنج می‌برد. این داستان اندوهناک دربارهٔ شکنجه‌هایی است که انسان بر روی زمین خاکی متحمل می‌شود و مهم‌تر از آن فاجعه زندگی یک هنرمند در این فضا را
مهم‌تر از آن فاجعه زندگی یک هنرمند در این فضا را بیانگر می‌شود. در همین دوره بود که اکتاو با هنرمندانی همچون مونه رفت‌وآمد داشت و آثاری مانند «گل آفتابگردان» و «زنبق‌ها» ی ون گوگ را خریداری کرده بود. میربو و فعالیت‌های سیاسی. مسایل بسیاری در زمان زندگی میربو به وقوع پیوست که او را شدیداً تحت تأثیر قرار داد. تنها جنگ جهانی اول و کشته شدن بی دلیل میلیون‌ها انسان نبود که افسردگی او را مضاعف کرد، بلکه اتفاقاتی که در کشور خودش، یعنی فرانسه روی می‌داد نیز او را بسیار ناراحت می‌کرد. به عنوان مثال ماجرای «دریفوس»
ناراحت می‌کرد. به عنوان مثال ماجرای «دریفوس» ذهن او را به خود مشغول ساخته بود. در این ماجرا که رسوایی بزرگی برای فرانسه به حساب می‌آمد، افسر یهودی بیگناه، محکوم و تبعید شده بود. میربو در ردیف اول مخالفان ایستاده بود. او که برای کشف حقیقت و عدالت می‌جنگید، متن اعتراض نامه روشنفکران را در ۱۶ ژانویه ۱۸۹۸ تهیه نمود. به علاوه از ماه اوت ۱۸۹۸ تا ژوئن ۱۸۹۹ با مجله «اورور» همکاری کرد و در بسیاری از گردهمایی‌های مربوط به این ماجرا در پاریس و دیگر شهرها شرکت نمود. حتی گاهی او با فعالیتش در این زمینه زندگی خود را نیز
گاهی او با فعالیتش در این زمینه زندگی خود را نیز به خطر می‌انداخت. در ۸ اوت ۱۸۹۸ او از درآمد شخصی اش مبلغ ۷۵۲۵ فرانک جریمه نقدی امیل زولا، نویسنده مشهور فرانسوی را پرداخت کرد. این جریمه برای نوشتن متن «من متهم می‌دانم» تصویب شده بود. در نهایت می‌توان گفت که میربو از وظیفه نویسندگی خود نسبت به اجتماع بسیار آگاه بود و هیچ گاه از حمایت قشر هنرمند و روشنفکر در جامعه سرباز نزد. وی در امور سیاسی شهرش شرکت می‌کرد اما تن به همکاری با احزاب نمی‌داد. او افرادی مانند آلفرد جری، موریس مترلینک، ژول رونارد و بسیاری دیگر
جری، موریس مترلینک، ژول رونارد و بسیاری دیگر از نویسندگان جوان را یاری می‌کرد. میربو به دلیل اصراری که ادموند گونکور در وصیت‌نامه اش کرده بود، عضو آکادمی گنکور شناخته شد و بدین ترتیب از سال ۱۹۰۳ صدای خود را به گوش همگان رساند. سال‌های آخر زندگی میربو سال‌های بسیار سختی بودند. از سال ۱۹۰۸ وی به‌طور مداوم مریض بود و برای همیشه از نویسندگی محروم شد. این دوست او لئو ورث بود که کتاب «دینگو» آخرین رمانش را به پایان رساند. پیوند به بیرون. "Dictionnaire Octave Mirbeau". Wikipedia contributors، «Octave Mirbeau،»
Wikipedia contributors، «Octave Mirbeau،» Wikipedia، The Free Encyclopedia http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Octave_Mirbeau&amp;oldid=107852469
اکس‌اس‌ال‌تی یا تبدیلات زبان شیوه‌نامه گسترش‌پذیر زبانی برای اسناد XML به دیگر اسناد XML، یا دیگر قالب‌ها مثل HTML برای صفحات وب، متن ساده، یا اشیای قالب‌بندی XSL می‌باشد، البته ممکن است در ادامه به قالب‌های دیگری مثل PDF، یا PostScript یا PNG تبدیل گردند. ویرایش شماره ۱٫۰ برای XSLT در بیشتر مرورگرهای وب جدید پشتیبانی می‌شود. در این تبدیلات، سند اصلی تغییر نمی‌کند، بلکه یک سند جدید بر اساس محتوای سند موجود ساخته می‌شود. معمولاً اسناد ورودی، فایل‌های XML هستند، اما می‌توان از هر چیزی که پردازشگر بتواند یک را