payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بیگلو (۱۹۸۹–۱۹۹۱) کارگردان برنده جایزه اسکار و لیندا همیلتون ستاره فیلم‌های نابودگر و (۱۹۹۷–۱۹۹۹) ازدواج کرده است. از سال ۲۰۰۰ وی با سوزی آمیس بازیگر و مدل آمریکایی ازدواج نموده است. سبک فیلم‌ساز. مضامین. فیلم‌های کامرون اغلب بر اساس مضامینی ساخته شده‌اند که به بررسی تعارضات میان ماشین‌های هوشمند و انسانیت یا طبیعت، خطرات حرص و طمع شرکت‌ها، شخصیت‌های زن قدرتمند و خرده‌پِی‌رنگ‌های عاشقانه. می‌پردازند. کامرون همچنین در مصاحبه‌ای گفت: «همه فیلم‌های من داستان‌های عاشقانه هستند.» هر دو فیلم "تایتانیک" و
عاشقانه هستند.» هر دو فیلم "تایتانیک" و "آواتار" بابت به تصویر کشیدن عشق نافرجام مورد توجه هستند. شخصیت‌هایی که در محیط‌های احساسی و دراماتیک در طبیعت وحشی دریا رنج می‌کشند، در فیلم‌های "ورطه" و "تایتانیک" کاوش شده‌اند. مجموعه فیلم‌های "ترمیناتور"، فناوری را به‌عنوان دشمنی معرفی می‌کند که می‌تواند به نابودی بشریت منجر شود. به‌طور مشابه، "آواتار" قوم‌های بومی را به عنوان گروهی صادق به تصویر می‌کشد، در حالی که «فرهنگ امپریالیستی پیشرفته از نظر فناوری، اساساً شرور است.» خطر جنگ هسته‌ای، که در فیلم‌های
اساساً شرور است.» خطر جنگ هسته‌ای، که در فیلم‌های "نابودگر"، "" و فیلم آینده‌اش "آخرین قطار از هیروشیما" به نمایش درآمده، یکی از ترس‌های کامرون بوده که از زمان تماشای بحران موشکی کوبا در هشت سالگی تجربه کرده است.
جیمز کابرن (زاده ۳۱ اوت ۱۹۲۸ - مرگ ۸ نوامبر ۲۰۰۲) بازیگر آمریکایی زندگی. جیمز کابرن صاحب جایزه اسکار است که در نبراسکا زاده شده‌است. شهرت او به دلیل "چشمان بی نظیرش" است. وی یکی از دوستان بازیگر و دانشجوی هنرهای رزمی بروس لی بود و از او هنر رزمی جیت کان دو را فرا گرفت. کابرن یکی از افرادی بود که تابوت بروس را حمل کرد. کابرن بیشتر نقش‌های وسترن می‌پذیرفت.
سیمیولا یک زبان برنامه‌نویسی است که در سال ۱۹۶۰ در مرکز محاسبات نروژی در اسلو به‌طور مقدماتی توسط الِ-جان دال و کریستن نایگارد گسترش یافت. از نظر نحوی الگول ۶۰ زیر مجموعه آن است. و از نظر ترکیب به ایده‌های جدید کلاس‌ها و شیئ‌ها به‌علاوه رویه‌های همکار، نزدیک است. و سیمیولا ایده شیئ گرایی را مطرح کرد و بنابراین می‌توان آن را به عنوان اولین زبان برنامه‌نویسی شیئ گرا و جد زبان‌های اسمال تاک، سی پ پ، جاوا، سی شارپ و همه زبان‌های جدید شیئ گرا و بر مبنای کلاس دانست. همان‌طور که اسم این زبان نشان می‌دهد، سیمیولا
همان‌طور که اسم این زبان نشان می‌دهد، سیمیولا برای شبیه‌سازی طراحی شد و و نیازهای این زمینه از برنامه‌نویسی، بدنه‌ای برای بسیاری از الگوهای زبانهای شیئ گرای امروزی شد. سیمیولا هرگز تنها یک زبان آکادمیک نبود (تا سال ۲۰۰۳ هنوز برای کاربردهای کمی در جهان واقعی استفاده می‌شد)و، اما آثار تاریخی اش بسیار مهم‌تر از کارهای واقعی ای است که توسط این زبان انجام شده‌است. مندرجات Hello World کلاس‌ها در سیمیولا Hello Word سیمیولا زبان حساس به حالت نیست. مثال زیرمثال معروف Hello World درسیمیولا است. a comment*)*( BEGIN
Hello World درسیمیولا است. a comment*)*( BEGIN outtext("Hello World!"); END; کلاس‌ها در سیمیولا سیمیولا اولین زبان برنامه‌نویسی شیئ گرا بود. و این یعنی سیمیولا تنها در مورد اشیائ و کلاس‌های اشیائ اطلاع دارد. هر کلاس بسته یاپیمانه ای از رویه‌ها، توابع و داده‌ها است. امکان تولید نمونه‌هایی از یک کلاس به منظور ایجاد موجوداتی که دنیای واقعی را مدل می‌کنند وجود دارد. مجموعه اشیائ و روابط آن‌ها در شبیه‌سازی مفاهیمی از دنیای واقعی به کار می‌رود. در انتها یک کلاس ساده در سیمیولا: Begin Class Greetings; Begin
ساده در سیمیولا: Begin Class Greetings; Begin OutText("Hello World!"); OutImage; End; REF(Greetings) hello; hello :- New Greetings; End of program; خروجی این کلاس هم Hellow Word است.
سیامک پورزند (– ) روزنامه‌نگار و کنشگر فرهنگی ایرانی بود. او سابقه چندین بار بازداشت و شکنجه از سوی حکومت ایران را داشت. نهایتاً وی که به مدت چندین سال در بازداشت و حبس خانگی در شرایط ایزوله شده و در آنچه خود وی «تنهایی مطلق» توصیف می‌کرد بازداشت بود، در اردیبهشت ۱۳۹۰ با پریدن از پنجره اتاقش به زندگی خود پایان داد. وی در طول دوران بازداشت اجازه دیدار با نزدیکان خود را نداشت. زندگی شخصی. پدر سیامک پورزند از نظامیان عالی‌رتبه و از مبارزان فعال انقلاب مشروطه ایران بود. همسر وی، مهرانگیز کار، نویسنده، حقوقدان و
بود. همسر وی، مهرانگیز کار، نویسنده، حقوقدان و از فعالان حقوق بشر و حقوق زنان است. مادر و خاله سیامک پورزند که مادر احمد شاملو بود، سال‌های نوجوانی خود را در خارج از ایران گذرانده و به تحصیل، مطالعه و آموزش در امور هنری و از جمله هنرهای نمایشی مشغول بودند. آنها پس از بازگشت به وطن، با وجود تمام موانع، آموخته‌های خود را در اختیار عموم به ویژه فرزندان خود قرار دادند که این مسئله در فعالیت‌های سیامک پورزند در نشریه‌های سینمایی نقش زیادی داشت. سوابق کاری. پیش از انقلاب. سیامک پورزند بیش از پنجاه سال در
پیش از انقلاب. سیامک پورزند بیش از پنجاه سال در رسانه‌های جمعی به‌ویژه مطبوعات فعالیت کرد. وی کارشناس ارشد امور انتشارات هنری بود و سابقه کار در روابط عمومی وزارت آموزش و پرورش را داشت. وی در سال ۱۳۳۱ کار خود را با روزنامه "باختر امروز" به مدیریت حسین فاطمی شروع کرد. کار او در این روزنامه به عنوان پژوهشگر و خبرنگار امور شهری، فرهنگی، هنری و پارلمانی تا ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ ادامه داشت و از آن تاریخ به علت دگرگون شدن اوضاع مملکت تا اواسط ۱۳۳۳ فراری، مخفی، بازداشت و غیرفعال بود. پس از عادی شدن اوضاع، در پائیز سال
و غیرفعال بود. پس از عادی شدن اوضاع، در پائیز سال ۱۳۳۳ مجله هفتگی "پیک سینما" را تأسیس کرد و نویسندگانی چون پرویز ناتل خانلری، سعید نفیسی، اسماعیل مهرتاش، علی اصغر گرمسیری، محمود عنایت، فریدون رهنما، هوشنگ کاووسی، نصرت کریمی و بسیاری دیگر با این مجله همکاری کردند. مدیریت برگزاری نخستین جشنواره فیلم‌های ایرانی و فیلم‌های برگزیده کشورهای خارجی در اسفند ۱۳۳۳ و اردیبهشت ۱۳۳۴ به‌طور رسمی با سیامک پورزند بود که زیرنظر رئیس دانشگاه تهران و رئیس وقت اداره کل هنرهای زیبای کشور نیز قرار داشت. پورزند با همفکری و
زیبای کشور نیز قرار داشت. پورزند با همفکری و همراهی پسرخاله خود احمد شاملو در طراحی و عملی ساختن انتشار نشریه "کتاب هفته کیهان" همت گمارد و مدیریت اجرایی و روابط عمومی و هنری آن را به عهده گرفت که این نشریه تا زمان توقیف به مدت چند سال فعال بود. او همچنین با همفکری و همراهی چند تن از روزنامه‌نگاران، نویسندگان، مترجمان و هنرمندان معتبر کشور و همچنین گروهی از فروشندگان مطبوعات برای برنامه‌ریزی و به وجود آوردن سندیکای نویسندگان، خبرنگاران، مترجمان و عکاسان مطبوعات کشور در سال ۱۳۳۹، سندیکای هنرمندان و متخصصان
کشور در سال ۱۳۳۹، سندیکای هنرمندان و متخصصان تأتر و سینما در سال ۱۳۴۰، و اتحادیه فروشندگان جراید در همان سال نقش مؤثری ایفا کرد. وی همچنین از اعضای منتخب هیئت مدیره سندیکای نویسندگان بود. فراهم ساختن امکانات سفر اولین، دومین و سومین گروه از خوانندگان و نوازندگان معروف ایرانی به خارج از ایران در سال‌های ۱۳۴۱ تا ۱۳۴۴ و ترتیب دادن امکانات اولین و دومین سری از فیلم‌های باارزش ایرانی به خارج از کشور به منظور نمایش در مجامع فرهنگی آمریکا و چند کشور اروپایی و آسیایی و همچنین در محافل ویژه‌ای برای ایرانیان دور از
و همچنین در محافل ویژه‌ای برای ایرانیان دور از وطن از دیگر تلاش‌های فرهنگی پورزند بود. وی همچنین برای گشودن پرونده‌ای به عنوان ایران و ایرانیان در انجمن روزنامه‌نگاران خارجی مقیم آمریکا و هالیوود تلاش‌های بسیاری کرد. بر همین اساس وی موفق شد برای اولین بار وارد پرونده مذکور شود و و در سال ۱۹۶۹ با شماره ۲۱۳۷ به عضویت هیئت بین‌المللی آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک (اسکار) درآید. همکاری مستقیم برای برگزاری جشنواره سینمایی سپاس و جشنواره بین‌المللی فیلم ایران در تهران و قبول عضویت در هیئت‌های اصلی
فیلم ایران در تهران و قبول عضویت در هیئت‌های اصلی برگزارکننده، تدریس در مدارس عالی و اردوهای فرهنگی در سراسر کشور پیرامون امور مطبوعاتی، روابط عمومی و هنرهای نمایشی، و کوشش و همکاری مؤثر جهت ترتیب یافتن سمینارها و میزگردهای هنرهای نمایشی در مدارس عالی، دانشگاه‌ها، مطبوعات و رادیو و تلویزیون از فعالیت‌های سیامک پورزند به‌شمار می‌رود. پس از انقلاب. پس از انقلاب سیامک پورزند همکاری‌های دیرینه خود با مطبوعات به‌ویژه "کیهان" را از دست داد و چند سال در وضعیت نامساعد به سر برد تا اینکه در سال‌های بعد در شرایطی
به سر برد تا اینکه در سال‌های بعد در شرایطی مساعد قرار گرفت و در نتیجه توانست با نشریات مختلف (از جمله مجله "گزارش سینما") ارتباط برقرار کرده و با آنها همکاری نماید. وی به همین دلیل توانست در جشنواره‌های تأتر و سینمای بعد از انقلاب شرکت کند. او همچنین سردبیر چند مجله معتبر و موفق بود. از جمله این جراید می‌توان به مجله "شفا"، مجله "فضیلت" و نشریه "پیام آبادگران" اشاره کرد. سیامک پورزند تا پیش از بازداشت، در انجمن مهندسان راه و ساختمان ایران به عنوان سردبیر و در مجموعه فرهنگی هنری تهران به عنوان مدیر اجرایی
در مجموعه فرهنگی هنری تهران به عنوان مدیر اجرایی و مشاور امور فرهنگی و هنری فعالیت داشت. وی سعی نمود که این مجموعه را فعال کند و موجبات حضور و رفت‌وآمد جوانان را به آن مجموعه فراهم سازد. او برپایه همین هدف از فعالان حقوق زن و حقوق بشر و تشکل‌های مستقل دعوت کرد تا از سالن‌ها و امکانات مجموعه برای تأمین نظرات خود استفاده کنند. ایجاد کتابخانه و یک مرکز گردهمایی فرهنگی به مسئولیت شهلا لاهیجی از جمله این تلاش‌ها بودند. بازداشت. سیامک پورزند در سال ۱۳۷۹ پس از ماجرای کنفرانس برلین بازداشت. نیروی انتظامی در سال
کنفرانس برلین بازداشت. نیروی انتظامی در سال ۱۳۸۱ ده‌ها نفر از روشنفکران، روزنامه نگاران، مدیران وبگاه‌های خبری و وبلاگنویسان نظیر آیدین آغداشلو، هوشنگ گلمکانی، نوشابه امیری، هوشنگ اسدی، معصومه سیحون، بهرام بیضایی، یونس شکرخواه، فرهاد بهبهانی، کاوه گلستان، ناصر زرافشان و بهروز غریب‌پور را به اداره اماکن نیروی انتظامی احضار و به بازجویی از ایشان پرداخت. برخی نیز همچون سیامک پورزند ماه‌ها در بازداشت بودند. پلیس بازداشتگاه ویژه‌ای در میدان جوانان تهران در اختیار قاضی مرتضوی قرار داد تا به بازجویی از
در اختیار قاضی مرتضوی قرار داد تا به بازجویی از دستگیرشدگان بپردازد. احمد مسجد جامعی وزیر فرهنگ و کانون نویسندگان به این بازداشت‌ها اعتراض کردند.محمدباقر قالیباف، فرمانده وقت نیروی انتظامی چند هفته بعد از این بازداشت‌ها به رسانه‌ها اعلام کرد که این افراد به ترویج ابتذال فرهنگی مشغول بوده‌اند و یک شبکه گسترده توزیع فیلم‌های مبتذل را تشکیل داده بودند که از آنها بیش از سیزده هزار سی‌دی مبتذل کشف شده است. این متهمان با نشریات سینمایی از جمله "گزارش فیلم" و "سینما جهان" ارتباط داشتند و اکثراً بر اساس اعترافات
جهان" ارتباط داشتند و اکثراً بر اساس اعترافات سیامک پورزند احضار و بازداشت شده بودند. سیامک پورزند مسئول مجتمع فرهنگی تهران و همسر مهرانگیز کار بود که با تعدادی از روزنامه‌های دوم خردادی هم ارتباط داشت. محمدباقر قالیباف در سال ۱۳۸۱ دربارهٔ دستگیری سیامک پورزند گفت: «پورزند یکسری فعالیت‌های ضدفرهنگی داشته که در چارچوب نظام اسلامی نبود و وی به واسطه ارتباطاتی که همسر سابق وی و دخترش با رضا پهلوی دارند، اطلاعات داخل کشور را در اختیار رضا پهلوی قرار می‌داده است به طوری که موضوع با آقای خاتمی به عنوان رئیس
است به طوری که موضوع با آقای خاتمی به عنوان رئیس شورای امنیت ملی مطرح شد.» بنا بر گزارش‌ها وی در یکی از بازداشتگاه‌های مخفی مجموعه‌ای از نهادهای امنیتی که در آن سال‌ها با عنوان کلی «دستگاه اطلاعات موازی» علیه جنبش اصلاح‌طلبی، دولت محمد خاتمی و روشنفکران و هنرمندان فعالیت می‌کردند، ماه‌ها در سلول انفرادی، شکنجه‌های جسمی و روحی را تحمل کرد. سیامک پورزند پس از نزدیک به یک سال که به کلی از حق داشتن وکیل و دیدار با خانواده و همچنین همسرش مهرانگیز کار محروم بود در نهایت وادار به اعتراف اجباری شد. وی پس از آن در
نهایت وادار به اعتراف اجباری شد. وی پس از آن در دادگاهی غیرعلنی محاکمه و به یازده سال زندان محکوم شد. اما مدتی بعد به علت وخامت حال او که در ۷۱ سالگی همچنان در بازداشت بود به بیمارستان منتقل و تحت تدابیر امنیتی به خانه‌اش منتقل شدو ممنوع‌الخروج بود. در اسفند ۱۳۸۲ و در جریان بازداشت شماری از نویسندگان و منتقدان سینمایی سیامک پورزند بار دیگر بازداشت و به زندان اوین منتقل شد. شکنجه. او در زندان به شدت بیمار شده بود و پس از نامه‌نگاری خانواده و درخواست دولت‌های اروپایی به وی مرخصی دادند. اما پس از چهار ماه،
اروپایی به وی مرخصی دادند. اما پس از چهار ماه، قاضی ظفرقندی او را به زندان اوین منتقل کرد. او در ۱۳۸۳ به حمله قلبی دچار شد و به بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان مدرس تهران رفت. بعد از درمان، او با کفالت نامه و اجبار به ارسال گزارش هفتگی به مسئولان زندان، به حبس خانگی فرستاده شد. پس از بازگشت اطرافیان وی متوجه شکستگی دنده‌هایش شدند. او از رفتن به حمام ترس داشت و گفت ساعت‌ها زیر آب داغ نگه داشته می‌شد. او تا آخر عمر نتوانست با همسر و دخترش دیدار کند و تنها دختر او توانست در سال ۲۰۰۵ و تا ۱۰ روز با پدرش دیدار
او توانست در سال ۲۰۰۵ و تا ۱۰ روز با پدرش دیدار کند. دخترش در این مدت تهدید و بازجویی شد. مرگ. او در ۹ اردیبهشت ۱۳۹۰ در تهران درگذشت. لی‌لی پورزند، دختر سیامک پورزند، در گفتگو با رادیو فردا اعلام کرد، پدرش روز جمعه در اعتراض به وضعیت خود، به زندگی‌اش پایان داده است. مرگ او انعکاس زیادی در ایران و جهان داشت. مهرانگیز کار همسر سیامک پورزند گفت: شکایت از جمهوری اسلامی ایران و خامنه‌ای. مهرانگیز کار همسر سیامک پورزند و دخترانش آزاده پورزند و بنفشه زند در سال ۲۰۱۹ در دادگاه فدرال حوزه واشینگتن، دی.سی. از جمهوری
در دادگاه فدرال حوزه واشینگتن، دی.سی. از جمهوری اسلامی ایران و سید علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی ایران شکایت کردند. در این شکایت مطرح شده است که سیامک پورزند تحت شکنجه فیزیکی و روحی شدید مجبور به اعترافات اجباری شده، و شکنجه او تا مرگ ایشان ادامه داشته است. او از زمان دستگیری تا مرگ به‌عنوان یک گروگان برای تحت فشار گذاشتن مخالفان و دگراندیشان و در خارج نگه داشتن مهرانگیز کار از ایران استفاده شده است. خواهان پرونده ادعا کرده‌اند که سیامک پورزند به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم و به‌صورت فراقضایی توسط مأموران
یا غیرمستقیم و به‌صورت فراقضایی توسط مأموران جمهوری اسلامی ایران به قتل رسیده است. در ۸ مهر ۱۴۰۱ دادگاه فدرال طی حکمی جمهوری اسلامی را محکوم به شکنجه کردن و گروگان‌گیری سیامک پورزند کرد. طی این حکم رفتار جمهوری اسلامی ایران و مأموران امنیتی ایران در زمان دستگیری و بازجویی و اعتراف اجباری را نمونه بارز شکنجه خواند و این رفتار غیرانسانی را محکوم کرد. همچنین این حکم تأیید کرد که سیامک پورزند یک گروگان سیاسی بوده که دستگیری و شکنجه ایشان برای محدود کردن کنشگری‌های مهرانگیز کار و دیگر فعالان سیاسی بوده است. طی
مهرانگیز کار و دیگر فعالان سیاسی بوده است. طی این حکم ایران محکوم به پرداخت مجموع ۳۴٬۸۰۶٬۱۲۶ دلار غرامت جبرانی و غرامت تنبیهی به شاکیان این پرونده می‌باشد. علی هریسچی در مریلند آمریکا وکیل این پرونده بود.
سارویه یا کهن دژ یا تپه اشرف بنایی بسیار کهن در اصفهان است که در کنار پل شهرستان و در کناره شمالی زاینده رود قرار دارد. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۸۱۰۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. این بنا در دوره پیش از اسلام، کتابخانه بزرگی بوده است که در آن کتاب‌های فراوانی نگهداری می‌شده است. سارویه در حمله اعراب به ایران ویران گردید و اکنون تنها بقایای آن به صورت تپه‌ای باقی مانده‌ است که بنام «تپه اشرف» معروف است. ابن رسته در سده سوم هجری دربارهٔ سارویه چنین می‌نویسد: تاریخ ساخت سارویه. برخی
سارویه چنین می‌نویسد: تاریخ ساخت سارویه. برخی از تاریخ‌نگاران بنای سارویه را به طهمورث سومین شاه از سلسلهٔ پیشدادیان نسبت داده‌اند. نویسنده کتاب "نسب‌نامه" که در آغاز حکومت سلجوقیان می‌زیسته در رساله‌ای بنام "انساب ملوک پارس" نوشته: برخی دیگر از تاریخ‌نگاران نیز ساخت آن را به گشتاسپ یکی از شاهان کیانی نسبت می‌دهند. بر پایه این نوشته‌ها، گشتاسپ به وزیر خود جاماسپ که فرد فرزانه و دانشمندی بوده‌است دستور می‌دهد که برای نگهداری کتاب‌های موجود کتابخانه‌ای بنا کند که بسیار استوار باشد. ابن ندیم، نویسنده کتاب
کند که بسیار استوار باشد. ابن ندیم، نویسنده کتاب الفهرست، اطلاعاتی ارزشمند دربارهٔ کهن دژ را عیناً از کتاب "اختلاف الزیجات" نوشته ابومَعشَر بلخی آورده‌است: سرانجام سارویه. در زمان حمله اعراب به اصفهان، ساختمان بیرونی دژ نابود شده‌است. آنگونه که ابو مَعشَر بلخی می‌گوید، اعراب به گمان یافتن گنج شروع به تخریب و ویرانی دژ می‌کنند و بسیاری از کتاب‌ها به این روش نابود می‌شود. اما از آنجا که مخزن کتابخانه در دالان‌های مخفی زیر زمینی بوده‌است، به‌شماری از کتاب‌ها آسیبی نمی‌رسد تا اینکه در سال ۳۵۰ قمری، بر اثر
آسیبی نمی‌رسد تا اینکه در سال ۳۵۰ قمری، بر اثر فروریختن سقف یکی از دالان‌ها، مخزن کتابخانه نمایان می‌شود. به دستور خلیفه بسیاری از این کتاب‌ها بر بار صدها شتر به بغداد منتقل می‌شود و بسیاری دیگر از کتاب‌ها در همان‌جا نابود می‌گردد. برخی تاریخ‌نگاران در این باره می‌گویند: ابومَعشَر بلخی گوید: ابوریحان بیرونی نیز گوید: ابن ندیم خود می‌گوید: حمزه اصفهانی در کتاب سنی الملوک الارض و الانبیاء دربارهٔ سارویه اطلاعاتی چنین می‌دهد: معماری. در سازه سارویه، معماری از دوره‌های مختلف تاریخی پیشین و قبل از ساسانیان
از دوره‌های مختلف تاریخی پیشین و قبل از ساسانیان (اشکانی و …) وجود داشته‌است اما تازه‌ترین و آخرین سازه‌های باستانی باقی مانده اش مربوط به دوران ساسانی است، به قسمی که یافته‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد که برخی از دیوارهای عظیم باقی ماندهٔ این دژ نیز، متعلق به دوره ساسانیان است. این دیوارها که تعدادی از آنها از سنگ‌های تراشیده شده، حتی با طولی حدود ۷۵ سانتیمتر تشکیل شده‌است را نوعی مصالح سنگ و گچ در حالی تشکیل داده‌است که بر روی آن‌ها در سده‌های نخستین اسلامی بناهای دیگری نیز با خشت و گل ساخته شده‌است.
بناهای دیگری نیز با خشت و گل ساخته شده‌است. بقایای اسب در گور سارویه. در پی عملیات مسیر خط لوله‌گذاری آب به سمت شرق اصفهان، دو گور خمره اشکانی در سارویه (کهن دژ) کشف شد که شواهد بی‌سابقه از دوره‌های تاریخی را در اصفهان نشان دادند. در این کاوش‌های تپه اشرف اصفهان، اسکلت یک زن اشکانی، اسکلت یک اسبی و اشیای باستانی دیگر، و همچنین اسکلت یک دختر نوجوان و بقایایی از ستون فقرات یک اسب دیگر یافت شد. بقایایی از گوشوارهٔ برنزی نیز در کنار اسکلت دختر نوجوان یافت شد. قد اسکلت در حدود ۱۴۶ سانتی‌متر است. اسکلت یافت شده
اسکلت در حدود ۱۴۶ سانتی‌متر است. اسکلت یافت شده در اصفهان به‌صورت طاق‌باز دفن شده و صورت آن به سمت آسمان است. که، در آیین این مردمان این‌گونه مرسوم بوده‌است که شخص در هر ساعتی از طول شبانه‌روز فوت می‌کرد یا او را دفن می‌کردند صورتش را بر اساس وضعیت خورشید در آسمان قرار می‌دادند و این نوجوان یا در حدود ظهر فوت کرده یا زمان دفن او هنگام ظهر بوده‌است. نوع دفن این اسب نیز به‌گونه‌ای است که سر به سمت بدن حیوان برگردانده شده و این‌یک نوع تدفین رسمی را نشان می‌دهد که متعلق به سال‌های اولیه دورهٔ اشکانی است؛ در
که متعلق به سال‌های اولیه دورهٔ اشکانی است؛ در این نوع تدفین‌ها، جسد حیوان در کنار صاحب فوت‌شده اش، دفن می‌شد. پیش‌تر گورستان‌هایی در نواحی شمالی ایران شناسایی‌شده بود که نشان می‌داد اسب شخص متوفی را، در کنارش دفن می‌کردند و هم‌اکنون مشخص شده‌است که این نوع تدفین در حوالی اصفهان نیز رخ می‌داده‌است. کشف این نوع از تدفین، در تپه اشرف اصفهان، ازلحاظ «تاریخ اصفهان» بسیار بااهمیت است چراکه تاکنون چنین پدیده‌ای در مرکز ایران گزارش نشده بود. پایین پای این اسکلت سکویی قرار دارد که یک کوزه (پیاله) بزرگ وارونه و
سکویی قرار دارد که یک کوزه (پیاله) بزرگ وارونه و شکسته در کنار آن قرار دارد که به نظر می‌رسد این قبر در سال‌های دور بازشده و در معرض دستبرد و آسیب قرارگرفته است. سارویه محل یافت شدن این اسکلت‌ها و اسب‌هایشان است، اکنون تنها بقایایی اندک و جزئی از کهن دژ به‌صورت تپه‌ای باقی‌مانده‌است که بنام «تپه اشرف» معروف است، آن‌گونه که ابو مشعر بلخی می‌گوید، اعراب به گمان یافتن گنج شروع به تخریب و ویرانی دژ می‌کنند؛ و پس از اسلام همچنین مسجدی بر روی بخشی از دژ سابق سارویه بنا می‌شود؛ و بعدها مدرسه‌ای نیز بر روی آثار
بنا می‌شود؛ و بعدها مدرسه‌ای نیز بر روی آثار پیشین احداث می‌شود. هیئت‌های باستان‌شناسی در کاوش‌ها از این منطقه به حوض‌خانه و بنای کاخ اشرف متعلق به قرن دوازدهم هجری قمری هم رسیده‌اند. مدتی هم در این ناحیه پیست موتورسواری بنا شده بوده‌است. بر روی همین سکو بخشی از ستون فقرات یک اسب دیگر نیز به‌دست آمده‌است، که محتمل است این اسب دوم به قبر دیگری ارتباط داشته باشد که در نزدیکی قبر دختر اشکانی قبلی، باشد، اما ازآنجایی‌که مابقی محدودهٔ این آثار در زیر ساخت‌وسازها و خیابان‌ها قرار دارد، امکان ادامه کاوش به وقوع
و خیابان‌ها قرار دارد، امکان ادامه کاوش به وقوع نپیوست. با کشف اجساد این اسب‌ها در کنار صاحبانشان به نظر می‌رسد، این گورستان در ابتدا بسیار گسترده بوده‌است. اما این اسکلت‌ها به دلیل رطوبت زیاد به‌شدت آسیب‌دیده‌اند. تپه تاریخی اشرف در کرانه زاینده‌رود قرارگرفته است و تا سال‌های دهه ۱۳۳۰ خورشیدی، کشاورزان منطقه بر روی خاک محدودی که از آوار بناهای تپه برجای‌مانده بوده‌است به کشاورزی نیز می‌پرداخته‌اند، جسد این اسب‌ها در ضلع شرقی تپه اشرف، جایی که هم‌اکنون نیز فضای سبز شهرداری قرار دارد و در عمق سطحی کشف شدند.
سبز شهرداری قرار دارد و در عمق سطحی کشف شدند. به لحاظ نظام طبقاتی می‌توان گفت دو اسکلت یافت شده ازجمله مردمان طبقه متوسط دوره اشکانیان بوده‌اند. این نوع تدفین که اسب‌ها را در کنار صاحبش بافاصله دفن می‌کردند مربوط به اوایل دوره اشکانی است. در گورهای سکایی که نمونه‌هایی از آن به‌دست آمده‌است نیز نشان می‌دهد که اسب را در کنار صاحبش دفن می‌کردند. پارت‌های اصفهان جز قبایل سکایی بودند؛ و بنابراین همان‌طور که سکاها اسب را می‌کشتند و جسدش را در کنار صاحب فوت‌شده‌اش دفن می‌کردند، با کشفیات اخیر در تپه اشرف مشخص شد
دفن می‌کردند، با کشفیات اخیر در تپه اشرف مشخص شد که در اصفهان و نواحی مرکزی ایران هم این نوع تدفین وجود داشته‌است. به دستور خلیفهٔ عرب بسیاری از این آثار و نوشتارهای یافت شده در اصفهان، بر بار صدها شتر به بغداد منتقل می‌شود و بسیاری دیگر از کتاب‌ها و متون در همان‌جا نابود می‌گردد. وضعیت کنونی. پس از اسلام مسجدی بر روی بخشی از دژ سارویه بنا می‌شود که یکی از قدیمی‌ترین مساجد این ناحیه به‌شمار می‌رود. اکنون این مسجد مقابل تپه اشرف در خیابان مشتاق قرار گرفته و بخشی از آن در زیر یک مدرسه است. اگرچه تپه اشرف با
بخشی از آن در زیر یک مدرسه است. اگرچه تپه اشرف با وسعتی در حدود ۱۲ هکتار بنیانی صخره‌ای دارد اما تا سال‌های دهه ۱۳۳۰ خورشیدی کشاورزان منطقه بر روی خاک محدودی که از آوار بناهای تپه برجای مانده بود به کشاورزی می‌پرداختند. پس از انجام کاوش در کنار این تپه هم‌اکنون بر روی آن پیست موتورسواری بنا شده‌است.
جِی یکی از مناطق کهن شهر اصفهان است که قبل از حملهٔ عرب‌ها، «گِی» نامیده می‌شد. طی دوره‌های طولانی از تاریخ، شهر اصفهان از دو بخش بزرگ جی و یهودیه تشکیل می‌شد. دیدگاه غالب، محل این هستهٔ تاریخی شهر را محلهٔ "شهرستان" کنونی در شرق اصفهان می‌داند. با این حال، دیدگاه دیگری یکسان دانستن جی و شهرستان را اشتباه جغرافی‌دانان سده‌های ششم به بعد هجری می‌داند و موقعیت مکانی جی را در مجاورت یهودیه (محلهٔ جوبارهٔ کنونی) در درون باروی تاریخی دورهٔ بوییان می‌انگارد. ابن رُسته توصیفی از باروی جی و ویژگی‌های اخترشناختی
رُسته توصیفی از باروی جی و ویژگی‌های اخترشناختی چهار دروازهٔ آن می‌آورد که با یکسان انگاشتن شهرستان و جی در تناقض است. جی یکی از بزرگ‌ترین خیابان‌های اصفهان است. این محله در شرق اصفهان قرار دارد. این محله به دو قسمت تقسیم می‌شود: جی شرقی که به شهر خوراسگان منتهی می‌شود و قسمت غربی که به محلهٔ پروین اعتصامی و احمدآباد منتهی می‌شود. در برخی روایات اسلامی آمده است که سلمان فارسی اهل قریهٔ جی اصفهان بوده است.
جاماسپ فرزند هوگوه (Hvogva) وزیر گشتاسپ، همسر پوروچیستا (جوان‌ترین دختر زرتشت)، بوده‌ است. جاماسپ را از نخستین فیلسوفان ایرانی می‌دانند. جاماسپ در شاهنامه فردوسی. در شاهنامه فردوسی، بخش پادشاهی گشتاسپ بارها از جاماسپ یاد می‌شود، که جاماسپ با القابی مانند گرانمایه، رهنمون، سر موبدان، شاه رَدان، چراغِ بزرگان، پاک‌تن، تابنده‌جان، ستاره‌شناس، و کسی که در علم به پایه او نمی‌رسد، کسی که از نهان خبر داشت و… یاد شده‌است،. از مهم‌ترین نقش‌هایی که در شاهنامه فردوسی به جاماسپ نسبت داده می‌شود آزاد کردن اسفندیار از بند
جاماسپ نسبت داده می‌شود آزاد کردن اسفندیار از بند پدر و راضی کردن او برای مبارزه با ارجاسپ است. نمونه ای از یادکرد جاماسپ در شاهنامه. از توانایی‌های جاماسپ در شاهنامه فردوسی پیشگویی است، پس از نامه‌نگاری‌های بین ارجاسپ و گشتاسپ و تهدید ارجاسب به نابودی ایران که جنگ ناگزیر شده بود، پیش از آغاز جنگ گشتاسپ آینده جنگ را از جاماسپ می‌پرسد که در این ابیات ویژگیهای جاماسپ آمده شده‌است، که جاماسپ در ابتدا ناشاد می‌شود. و سپس جاماسپ وضعیت آینده جنگ را پیش‌بینی می‌کند. که از کشته شدن گرامی و زریر و شیدسپ و … اطلاع
که از کشته شدن گرامی و زریر و شیدسپ و … اطلاع می‌دهد: جاماسپ در منابع. بر اساس روایات زرتشتی، جاماسپ و برادرش فرشوشتر از حامیان زرتشت بوده‌اند. زرتشتیان در جشن بهمنگان به یاد جاماسپ جامهٔ سفید می‌پوشند. پوشندگان لباس سفید در حقیقت با این عمل نمادین بیزاری و برائت خود را از هرگونه ناپاکی و پلیدی، خونریزی و کشتار و آزار و اذیت حیوانات نشان داده و با دسته‌های گل سفید به دیدار یکدیگر می‌رفتند و این گل‌ها را به یکدیگر تقدیم می‌کردند و بر آنند که جاماسپ، وزیر گشتاسپ، این کارها را در این روز انجام داده‌است. در
این کارها را در این روز انجام داده‌است. در منظومهٔ پهلوی یادگار زریران از جاماسپ با صفت «بیدخش» به معنی صدر اعظم نام برده شده‌است. در کتاب حکمةالاشراق فیلسوف نامدار ایرانی شهاب‌الدین سهروردی از جاماسپ و فرشوشتر (فرشاد شور) نام برده شده و آن دو ستوده شده‌اند. به نظر می‌رسد در نوشته‌های یونانی جاماسپ را به صورت پرکساسپ آورده‌اند. پسران جاماسپ گرامی و هنگ‌اوروَش (Hanghaurvaungh) بودند. کتاب جاماسپی. جاماسپی (به پارسیگ: Jāmāspīg) که به نامهای یادگار جاماسپ و جاماسپ‌نامه نیز شناخته می‌شود از آنِ جاماسپ،
و جاماسپ‌نامه نیز شناخته می‌شود از آنِ جاماسپ، فرزانه‌ای ایران باستان و جانشین زرتشت، دانسته شده‌است؛ کسی که پیشگویی‌های او در این کتاب شهرتی جهانی دارد. در جاماسپی، جدا از پیشگویی آینده‌ای ایران و جهان، از آگاهی ایرانیان باستان در زمینه‌های هستی‌شناسی، یزدان‌شناسی، فلسفه‌ای آفرینش، گیتی‌شناسی، مردم‌شناسی (درباره‌ای هندی‌ها، چینی‌ها، عرب‌ها، ترک‌ها، بربرها و …)، اسطوره‌شناسی، تاریخ و دیگر دانش‌ها اطلاعاتی دست نخست داده شده‌است. «جاماسپی» نمایانگرِ پاسخ‌های جاماسپِ بِدَخش به گشتاسپ‌شاه است و به ساختارِ
جاماسپِ بِدَخش به گشتاسپ‌شاه است و به ساختارِ کنونی‌اش به روزگارِ پس از ساسانیان بازگردد؛ هر چند پاره‌هایی از آن به روشنی از جاماسپیِ ساسانی رونویسی شده‌اند، و پاره‌هایی دگر نیز به زمان‌هایی بس کهن‌تر و شاید به بُنِ گفتارِ جاماسپ (همان که «پیشگوییهای گشتاسپ» نیز برگرفته از آن بوده‌است) بازگردند، که گردآورنده یا گردآورندگانِ جاماسپی این پاره‌ها را با رخدادهای تازه برآمده از تازشِ تازیان سازگار کرده‌است یا کرده‌اند. جاماسپی به دیروز و امروز و فردای ایران پردازد، و گذشته و کنون و آینده‌ای آریاییان را برنماید.
و گذشته و کنون و آینده‌ای آریاییان را برنماید. پانویس. IRANIAN CULTURAL IMPACT IRANIAN ELEMENTS IN GEORGIAN LANGUAGE By: Thea Chkeidze