payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جنگیدن نداشتند و غزنویان که باج می‌گرفتند، وظیفهٔ دفاع از آن‌ها را بر عهده داشتند. فرهنگ. امیران نخستین زیاری بیشتر عمر خود را در جنگ و رقابت‌های نظامی سپری کردند، اما امیران میانی و پایانی این خاندان مجال بیشتری برای فراگیری علم، ادب و فضیلت‌های زمانه داشتند. ارتباط با دانشمندان بزرگ معاصر، همچون ابوریحان بیرونی و ابوعلی سینا در ایجاد روحیهٔ این امیران بی‌تأثیر نبود. وشمگیر، دومین امیر زیاری، علی‌رغم آن که بیشتر دوران حکومتش را در حال جنگ و تعقیب و گریز بود، یک کتاب به سبک بازنامه و به نام "شکره‌نامه
بود، یک کتاب به سبک بازنامه و به نام "شکره‌نامه ماهانی" نوشت، که به زبان طبری تألیف کرده‌بود و امروزه تنها چند سطری از آن باقی است. فرزند کهتر او، شمس‌المعالی قابوس، بیشترین نقش را در ترویج فرهنگ و هنر داشت و از فضلای زمانهٔ خود برشمرده می‌شد. قابوس دارای تألیفاتی بود که از آن جمله، "کمال‌البلاغه"، که مجموعه نامه‌های او به زبان عربی است، تعدادی از اشعارش به عربی و فارسی و رساله‌ای در «تفضیل عمر، ابوبکر، عثمان و علی»، شناخته شده‌اند. قابوس تعدادی از شاعران طبری زبان، همچون دیواره‌وز یا مسته‌مرد را تحت حمایت
زبان، همچون دیواره‌وز یا مسته‌مرد را تحت حمایت خویش قرار داد و برخی از علماء و شاعران معاصر، همچون خسروی سرخسی، ابوالفرج علی هندو، ابوبکر محمد طبری، ابومنصور عبدالملک ثعالبی، قاضی ابوبشر فضل جرجانی، ابوعامر جرجانی، قاضی‌القضات ابوالعباس رویانی و ابوالفرج رشید بن عبدالله در نظام او جایگاهی داشتند. ابوریحان بیرونی نیز سال‌ها در دربار قابوس زیست. سبک مورد علاقهٔ قابوس در ادبیات، سجع بود. عنصرالمعالی کیکاووس، که یکی از واپسین چهرهای خاندان زیاری است، بیشتر یک شخصیت ادبی است تا یک سیاستمدار و امیر؛ چنان‌که
یک شخصیت ادبی است تا یک سیاستمدار و امیر؛ چنان‌که مورخان در به حکومت رسیدن او تردید دارند. او کتاب معروفش، "قابوس‌نامه"، را خطاب به پسر خود نوشت، که یکی از فصیح‌ترین کتاب‌های ادبیات فارسی و فرهنگ‌نامهٔ کاملی در باب زندگی مردمان قرن پنجم هجری است. "قابوس‌نامه" دارای چهل و چهار باب است و در هر یک از این ابواب دربارهٔ حرفه‌ای یا مسائل خاصی در مورد زندگی صحبت می‌شود که نشانگر دانش بالای نویسنده و آگاهی او از محیط زندگی و جامعه‌اش می‌باشد. علاوه بر نویسندگی، کیکاووس به حمایت از اهل قلم نیز می‌پرداخت و فصیحی
کیکاووس به حمایت از اهل قلم نیز می‌پرداخت و فصیحی جرجانی با پشتیبانی او داستان "وامق و عذرا" را به نظم درآورد. قابوس بن وشمگیر پیش از مرگ خود برج گنبد قابوس را بنا کرد، که مهم‌ترین اثر معماری در دوران زیاری است. معاصر با برج قابوس، سه برج دیگر نیز در قرن پنجم هجری در قلمرو زیاری ساخته شدند، که عبارتند از رادکان، لاجیم و رِسکِت؛ البته هر سهٔ این برج‌ها به دستور اعضای خاندان باوند بنا شدند. با این همه، زیاریان در مقایسه با دودمان بوییان، کوشش چندانی برای ساخت بناهای عام‌المنفعه نکردند و به جز برج گنبد کاووس،
بناهای عام‌المنفعه نکردند و به جز برج گنبد کاووس، از آنان آثار تاریخی چندانی بر جای نمانده‌است. آموزش. پیشین‌ترین نهاد آموزشی در دوران اسلامی «مکتب» بود و کودکان از پنج یا شش سالگی که توانایی شست و شو و طهارت شخصی خود را پیدا می‌کردند، می‌توانستند به مکتب بروند. در این مکتب‌ها بزرگسالان جایی نداشتند و هدف از آن‌ها تعلیم الفبا و قرآن به مبتدیان بود. اما، نهاد اصلی آموزش در دوران زیاریان، «مسجد» و شیوهٔ معمول آموزشی مبتنی بر املاء بود. این نظام را «آمالی» می‌خواندند و بسیاری از قضات و بزرگان شهرهای استرآباد
و بسیاری از قضات و بزرگان شهرهای استرآباد و گرگان که در قرون سوم و چهارم به مدارج و مقامات عالی دیوانی و مذهبی می‌رسیدند، در حلقه‌های فقه همین نظام آمالی رشد یافته بودند. علاوه بر حلقه‌های فقه، درس‌های مذهبی دیگر، همچون حدیث، نیز تدریس می‌شد و آثار مهمی از این دوره باقی مانده‌است. احتمالاً به خاطر تغییراتی که در روش آموزش به وجود آمد، نهاد آموزشی دیگری به نام «مدرسه» در امارت‌های اسلامی به وجود آمد. از نخستین مدرسه‌های ایجاد شده، مدرسه‌ای در شهر آمل بود که ناصر کبیر، امام و داعی علویان، در سال ۳۰۲ هجری
که ناصر کبیر، امام و داعی علویان، در سال ۳۰۲ هجری تأسیس کرد و در آن به تدریس شعر، ادب، فقه و حدیث می‌پرداخت. این گونه مدارس رفته‌رفته در قرون چهار تا ششم، که زیاریان بر منطقه فرمانروایی می‌کردند، گسترش می‌یافتند. علاوه بر نهادهای نامبرده، از قرن چهارم به بعد در شهرهای بزرگ جهان اسلام، دانشمندان و فضلا در خانه‌ای جمع می‌شدند و جلساتی ترتیب می‌دادند و چنین سبقه‌ای در تاریخ گرگان، پایتخت زیاریان، هم ثبت شده‌است؛ برای مثال «محمد بن فضل بن عبدالله بن مخلد بن ابیعه تمیمی» (متوفی ۳۲۴ ه‍) اهل علم را در خانهٔ خود
تمیمی» (متوفی ۳۲۴ ه‍) اهل علم را در خانهٔ خود در «کوی عبدالواسع ابی طیبه» دعوت کرد و در پایان جلسات هم هدایایی به حاضران اهدا نمود. همچنین پس از حضور ابن سینا در شهر، گرچه او در طول روز به دربار می‌رفت، شب‌ها شاگردانی به خانه‌اش می‌رفتند تا از او درس بیاموزند. اقتصاد. وضع اقتصادی و مالی آل زیار علی‌رغم کشمکش‌های دائم و درگیری‌های پیاپی امیران این دوره، بسیار خوب و حتی در اواخر آن دوران، متعادل بود. دودمان زیاریان به عنوان یک سلسلهٔ حکومتی نیاز به پایگاه‌های اقتصادی داشتند تا مخارج امور مملکتی و لشکرکشی و
اقتصادی داشتند تا مخارج امور مملکتی و لشکرکشی و کشورگشایی را تأمین سازند. این خاندان ریشه‌ای از طبقهٔ اشراف نظامی و شاید اقتصادی داشت. پس از تسلط زیاریان بر مناطق گیلان و طبرستان، با توجه به حاصل‌خیزی این مناطق، اتکای اقتصادی این دودمان بر کشاورزی، دامداری و ماهی‌گیری بنا شد و بی‌رقیب بودن امیران زیاری در منطقه موجب شد منابع اقتصادی سرشاری نصیب آنان گردد و به نسبت سایر نواحی، در آن عصر از رفاه خوبی برخوردار بودند. بزرگ‌ترین منبع درآمد حکومت زیاریان گرفتن خراج سالیانه از مردم بود که همواره برقرار بود؛ با
خراج سالیانه از مردم بود که همواره برقرار بود؛ با این حال بار مالیاتی سنگینی بر دوش عامه نبود و مردمان محلی زندگی نسبتاً راحتی داشتند. علاوه بر این، صادرات محصولات کشاورزی، تجارت ابریشم، پارچه، سفال و دیگر آلات معیشت، منبع درآمد خوبی هم برای مردم منطقه و هم برای حاکمان زیاری داشت. پطروشفسکی معتقد است گرگان، پایتخت زیاریان، در این دوره اوج قدرت صنعتی و علمی خود را طی می‌کرده و صاحب صنایع پارچه‌بافی، سفال‌گری، شیشه‌سازی، دامپروری و پرورش گل‌های معطر بوده‌است. اقدامات مستقیم و غیرمستقیم دستگاه خلافت عباسی و
اقدامات مستقیم و غیرمستقیم دستگاه خلافت عباسی و عوامل آن، تشکیل حکومت‌های ملی را مغایر با منافع خود می‌دانست و علیه آن‌ها دسیسه‌چینی می‌کرد؛ ولی با توجه به این که پایهٔ اقتصادی طبرستان و گیلان بر اجتماعات شهری و روستایی استوار بود که بدون توجه به تغییرات و تحولات سیاسی و نزاع‌های جاری، به ادامه کسب و زراعت خود اشتغال داشتند، لطمه‌ای به آن وارد نشد. مرداویج نه تنها از نظر فرهنگی و اجتماعی، بلکه از جهت اقتصادی هم برای عباسیان تهدید جدی محسوب می‌شد. پس از فتح شهرهای مهمی مانند همدان، اهواز، اصفهان و گرگان،
شهرهای مهمی مانند همدان، اهواز، اصفهان و گرگان، بنیهٔ اقتصادیِ خلافت عباسی تضعیف شد. مالیاتی که از مناطق گوناگون ایران و علی‌الخصوص این مناطق نامبرده به بغداد سرازیر می‌شد، برای بقای خلافت عباسیان ضروری می‌نمود. خزانهٔ خلافت عباسی در زمان مطیع چنان تهی شده بود که برای پرداخت ۴۰۰۰۰۰ درهم حقوق نظامیان، در و پنجرهٔ کاخ و جامه‌های خلیفه را به حراج گذاشتند. این فشارهای مادی در موفقیت‌های بعدی بوییان که توانستند بغداد را گرفته و حکومت عباسیان را زیر فرمان خود درآورند، تأثیرگذار بود. باسورث با توجه به شکوفایی
درآورند، تأثیرگذار بود. باسورث با توجه به شکوفایی جهان اسلام در این دوران، می‌گوید: «بی‌شک سکه‌های اولین امرای زیاری در سرتاسر جاده‌های تجاری به روسیه و بالتیک در تبادل بوده‌است.» ولی حسین اسلامی با اشاره به این که سکه‌های معدودی در مازندران پیدا می‌شوند و این سکه‌ها یک‌جا و به صورت انبوه کشف نمی‌شوند، این گونه نتیجه‌گیری می‌کند که اهالی محلی مازندران به جای خرید و فروش با پول، به صورت مبادله کالا به کالا در بازارهای محلی خرید و فروش می‌کردند. عدم دسترسی دودمان‌های رقیب به کوه‌ها و جنگل‌های صعب‌العبور،
دودمان‌های رقیب به کوه‌ها و جنگل‌های صعب‌العبور، موجب می‌شد حاکمان این ناحیه بتوانند در سالیان متمادی گنجینه‌های بسیاری را در قلعه‌های دورافتادهٔ خود پنهان نمایند. منابع در ذکر وقایع این دوران، چندین بار به خزائن مخفی آل زیار اشاره نموده‌اند؛ این گنجینه‌ها می‌توانست در تنگناهای محاصره یا شکست پشتیبان خوبی برای امرای زیاری باشد. همچنین گاهی امیران زیاری با تسلط بر قلعه‌های پادوسپانی، باوندی و… بر گنجینه‌های آنان نیز دست می‌یافتند. در کل، غارت مناطق تصرف شده و غنائم حاصل از لشکرکشی از منبع‌های درآمد زیاریان
و غنائم حاصل از لشکرکشی از منبع‌های درآمد زیاریان بود و به خصوص مرداویج در ابتدای امر، اتکای ویژه‌ای بدین شیوهٔ کسب ثروت داشت. علاوه بر جمع‌آوری غنائم، مناطق فتح شده می‌بایست باج و خراج سالیانه‌ای نیز به حکومت جدید خود می‌پرداختند و حتی گاهی هزینهٔ لشکریان فاتح بر عهدهٔ طرف شکست‌خورده بود. امیرانِ پس از مرداویج، گرچه محدود به نواحی کوچک‌تری بودند، ولی به راحتی از پس مخارج خود برمی‌آمدند و پس از شکست در جنگ، مجدداً لشکر می‌آراستند و به میدان بازمی‌گشتند. پیش از منوچهر هیچ‌یک از امیران آل زیار خراجی به دیگر
از منوچهر هیچ‌یک از امیران آل زیار خراجی به دیگر حکومت‌ها نمی‌پرداختند؛ ولی از این دوره بود که زیاریان تابع سلطنت غزنوی شد و غالباً در حدود پنجاه هزار دینار خراج سالیانه به غزنویان و پس از آنان به سلجوقیان، می‌پرداختند. علاوه بر این، هر از چند گاهی امیران زیاری مجبور به پرداخت مبالغ اضافه‌ای نیز بودند. سکه‌های زیاری از جنس طلا (دینار)، نقره (درهم) و مس ضرب می‌شدند. این سکه‌ها که در ضرابخانه‌های شهرهای گرگان، استرآباد، آمل، سارویه، کرج و ری ضرب می‌شدند و همگی حاوی نام و القاب امیران زیاری، سال و نام شهری که
حاوی نام و القاب امیران زیاری، سال و نام شهری که سکه ضرب شده، می‌باشند. پیوست. سالشمار تاریخ طبرستان. زیاریان به رنگ نارنجی در قرون ۴ و ۵ هجری متمایز هستند:
پا یا فوت ، واحد اندازه‌گیری طول برابر ۱۲ اینچ و معادل ۳۰٫۴۸ سانتی‌متر است که با مخفف یا پریم (') نمایش داده می‌شود.
سانتی‌متر یا سانتیمتر که به‌صورت کوتاه cm نوشته می‌شود، یک یکای طول است که برابر با ۰٫۰۱ متر یا حدوداً ۰٫۳۹۳۷ اینچ است. هر سانتی‌متر برابر است با ۱۰ میلی‌متر. منابع. Wikipedia contributors, "Centimetre," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Centimetre&amp;oldid=216266122
طول یا درازا کمیتی است برای اندازه‌گیری فاصلهٔ دو نقطه در فضا که برای بیان آن یکاهای زیر را به کار می‌گیرند: یکای مورد استفاده برای طول در سامانه استاندارد بین‌المللی یکاها (SI)، متر می‌باشد.
سیمبا شیری تخیلی و انسان‌وار است که برای اولین بار در سال ۱۹۹۴ در فیلم پویانمایی «شیرشاه» ظاهر شد. تا به حال بازیگران بسیار متعددی به جای سیمبا حرف زده‌اند. از آن جمله‌اند: جاناتان تیلور توماس، ماتیو برودریک، جیسون ویور، جوزف ویلیامز، اوان ساسدو، کم کلارک، و مات وینبرگ. سیمبا در زبان سواحلی به معنای «شیر» است.
باریسان ناسیونال (در مالایی: جبههٔ ملی) (مخفف: بی ان) ائتلافی سیاسی در کشور مالزی است. این ائتلاف در سال ۱۹۷۳ به عنوان ادامه‌روی اتحاد پارتی پریکاتان تأسیس شد. این ائتلاف (با در نظر گرفتن زمانی که به عنوان اتحاد پارتی پریکاتان فعالیت می‌کرد) از زمان استقلال تا کنون بی‌وقفه بر مالزی حکم رانده است. همهٔ نخست وزیران مالزی تاکنون از این ائتلاف و در واقع از بخش اصلی این ائتلاف، سازمان ملی مالایی‌های متحد، بوده‌اند. اعضای کنونی باریسان ناسیونال احزاب و تشکل‌های زیر هستند:
حزب ترقی‌خواه صباح (پارتی ماجو صباح) حزبی سیاسی در استان صباح از کشور مالزی است. این حزب در ۲۱ ژانویه ۱۹۹۴ رسماً ثبت شد و عضوی از ائتلاف حاکم بر مالزی، باریسان ناسیونال (جبهه ملی)، است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۳ ژوئن ۲۰۰۷.
حزب اعتماد ملی مالزی (به زبان مالایا: Parti Amanah Negara) یک حزب سیاسی چپ‌گرا ثبت شده در مالزی و طرفدار اسلام سیاسی است. این حزب بعنوان حزب کارگران مالزی (Parti Pekerja-Pekerja Malaysia) یا (پارتی پکرجا-پکرجا مالیزیا) قبل از اینکه در اوت ۲۰۱۵ به گروهی از رهبران اسلام‌گرای مترقی حزب اسلامی پان مالزیایی (PAS) تحویل داده شود در انتخابات ژوئن ۲۰۱۵ شکست خورده بود. تأسیس. این حزب در سال ۱۹۷۸ توسط گانگا نایار بنیان گذاشته شد. این گروه اسلام‌گرا (PAS) در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۵ حزب کارگران مالزی را به عنوان یک حزب اسلامی
۲۰۱۵ حزب کارگران مالزی را به عنوان یک حزب اسلامی دوباره تعریف کرد. شش عضو این حزب در حال حاضر نماینده پارلمان مالزی و یکی از حزب تشکیل دهنده ائتلاف مخالف در مالزی به نام «پاکاتان هارپان» (PH) است.
سیتی فیض‌الله شیخ عبدل لطیف (زاده ۱۹۷۰) خوانندهٔ پرطرفداری از ایالت پراک در مالزی است که تابحال میلیون‌ها نسخه از ترانه‌هایش را به فروش رسانده‌است. طرفدارانش او را با نام " فیض الله لطیف زیباً می‌شناسند. او در حال حاضر از داوران مسابقهٔ «بت مالزی» است.
یانگ آمات برهورمات داتو سری عبدالله حاجی احمد بداوی (زاده ۲۶ نوامبر ۱۹۳۹ – درگذشته ۱۴ آوریل ۲۰۲۵) نخست‌وزیر پیشین مالزی بود که جانشین دکتر ماهاتیر محمد شده بود. او را به طور غیر رسمی به نام «پاک لا» هم می‌شناسند. او پیش از این، از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳، معاون نخست‌وزیر مالزی بود. عبدالله احمد بداوی در ۱۴ آوریل ۲۰۲۵، در سن ۸۵ سالگی درگذشت.
زبان خِمِر یکی از اصلی‌ترین زبان‌های آستروآسیایی است. این زبان به‌طور چشمگیری از مذاهب هندو و بودایی و در نتیجه زبان‌های پالی و سانسکریت تأثیر پذیرفته است. در ضمن به دلیل نزدیکی جغرافیایی این زبان بر زبان‌های تای و لائوسی نیز تأثیر گذاشته است و از آن‌ها تأثیر پذیرفته است. با این حال خمر به نوعی با سایر زبان‌های منطقه مانند تای، لائوسی و ویتنامی متفاوت است. علت آن نیز اینست که از زبان‌های نواختی یا آهنگین نیست. زبان خمر بیشتر در کشورهایی چون کامبوج، ویتنام، تایلند، ایالات متحده، فرانسه و استرالیا صحبت می‌شود
ایالات متحده، فرانسه و استرالیا صحبت می‌شود و بیش از ۲۰ میلیون گویشور دارد که از این تعداد بیش از نیمی از آن‌ها از کامبوج هستند. خمر، زبان رسمی کشور کامبوج است.
شورش‌های ۱۸۵۷ در هند (نام‌های دیگر: جنگ اول استقلال هندوستان، شورش کبیر، شورش سربازان هندوستان، شورش ۱۸۵۷، شورش سپاهیان) از سوی سپاهیان هندی شاغل در کمپانی هند شرقی بریتانیا (سیپوی‌ها) در ۱۰ مه ۱۸۵۷ در شهر میروت (۶۴ کیلومتری شمال‌شرقی دهلی) شروع شد و به سرعت به شورش‌های سربازان و مردم عادی به‌خصوص در فلات گنگ علیا و مرکز هندوستان انجامید. سربازان شورشی هندی بهادرشاه دوم را که در آن زمان ۸۲ سال داشت و مقرری ماهانه‌اش را از دولت بریتانیا دریافت می‌کرد را به عنوان «پادشاه و رهبر خود» خواندند. این شورش به سرعت
«پادشاه و رهبر خود» خواندند. این شورش به سرعت به نواحی دیگر نیز راه یافت و کانپور، لکهنو و به ویژه در بخشهایی از بیهار نیز مردم مخالفت خود را با حضور و نفوذ انگلیسیها اعلام کردند. دو روز بعد بهادرشاه برای هدایت قیام و تنظیم امور سپاه و کنترل شهر فرمانهایی صادر کرد. وی به خوبی آگاه بود که نیروهای انگلیسی به زودی به سرکوب آنها خواهند آمد؛ از این‌رو برای متحد ساختن امیران، شاه‌زادگان و راجه‌های مناطق دیگر به پا خاست و در تاریخ ۲ مه ۱۸۵۷ اعلام کرد که برای آزادی هندوستان از چنگال انگلیسی‌ها می‌جنگد و پس از آن
هندوستان از چنگال انگلیسی‌ها می‌جنگد و پس از آن از دنیای سیاست کناره‌گیری می‌کند. وی همچنین نامه‌هایی به ۳ گروه زمین‌داران، سپاهیان و صنعت‌گران نوشت و یادآوری پایگاه و اهمیت آنان در دورهٔ فرمانروایی بابریان، خواهان اتحاد و حمایتشان از شاه و قیام شد. اما این درخواست بی‌پاسخ ماند و دوران فرمانروایی او بر دهلی بیش از ۴ ماه دوام نیافت. در پی هجوم نیروهای ارتش بریتانیا به شهر دهلی، بهادرشاه به آرامگاه همایون، دومین پادشاه تیموری هند پناه برد. در تاریخ ۲۰ سپتامبر ژنرال ویلسن دهلی را تصرف کرد و با تعقیب شورشیان،
ژنرال ویلسن دهلی را تصرف کرد و با تعقیب شورشیان، بهادرشاه و خانواده‌اش نیز گرفتار شدند. تخاصمات اصلی در مناطقی بود که در هند امروز واقع در اوتار پرادش، بیهار، شمال مادیا پرادش و منطقهٔ دهلی هستند. این شورش خطر مهمی در مقابل قدرت بریتانیا در منطقه بود و تنها با سقوط گوالیور در ۲۰ ژوئن ۱۸۵۸ به پایان رسید. در پیامد این شورش‌ها بود که دوران حکومت مستقیم لندن بر هندوستان و دورهٔ «راج بریتانیا» آغاز شد و تا سال ۱۹۴۷ به طول انجامید.
تنگهٔ ملاکا یا تنگهٔ مالاکا (در زبان مالایی: "سلات ملاکا") ملکه نام آب‌راهی درمیان سوماترا و شبه‌جزیره مالایاست که دریای آندامان در اقیانوس هند را به دریای چین جنوبی در اقیانوس آرام متصل می‌سازد. کشور سنگاپور در جنوبی‌ترین نقطهٔ این تنگه واقع شده‌است. نام این تنگه برگرفته از نام بندر ملاکا (ملاکای امروزی) در مالزی است که در سده‌های ۱۶ و ۱۷ میلادی از اهمیت به‌سزایی برخوردار بود. تنگهٔ ملاکا قیفی‌شکل است و مساحتی پیرامون ۶۵ هزار کیلومتر مربع را درمی‌گیرد. این تنگه ۸۰۰ کیلومتر طول و بین ۵۰ تا ۳۲۰ کیلومتر عرض
تنگه ۸۰۰ کیلومتر طول و بین ۵۰ تا ۳۲۰ کیلومتر عرض دارد که باریکترین قسمت آن در جنوب تنگه واقع شده و به سمت شمال عریض‌تر می‌شود. همچنین از نظر عمق‌شناسی نیز این تنگه در بخش‌های جنوبی خود به‌ندرت بیش از ۳۷ متر عمق داشته و این عدد معمولاً در حدود ۲۷ متر اندازه‌گیری می‌شود. اما به سوی شمال غربی بر ژرفای تنگهٔ ملاکا افزوده شده و در محل تلاقی آن با حوزهٔ آبریز دریای آندامان به ۲۰۰ متر نیز می‌رسد. تنگهٔ ملاکا یکی از مهم‌ترین گذرگاه‌های دریایی جهان شناخته می‌شود و از مهم‌ترین بندرهای آن می‌توان به بندر بِلاوان در
از مهم‌ترین بندرهای آن می‌توان به بندر بِلاوان در اندونزی و بندرهای ملاکا و پِنانگ در مالزی اشاره نمود. نزدیک به یک چهارم از محموله‌های نفت خام دنیا از این تنگه عبور می‌کنند که پس از تنگه هرمز مهم‌ترین شاهراه حمل و نقل دریایی نفت در دنیا به‌شمار می‌رود. این تنگه در طول تاریخ در کنترل اعراب، هلندی‌ها، پرتغالی‌ها و بریتانیایی‌ها بود و در سدهٔ ۱۹ میلادی، دزدان دریایی از آن به عنوان پناهگاهی برای تهدید کشتی‌های تجاری هلندی و انگلیسی استفاده می‌کردند. مشکل دزدی دریایی حتی در آغاز دههٔ ۲۰۰۰ میلادی نیز ادامه
دریایی حتی در آغاز دههٔ ۲۰۰۰ میلادی نیز ادامه داشت.
جنگ داخلی چین (یا جنگ داخلی کمونیست‌ها و ناسیونالیست‌ها) تخاصمی نظامی در کشور چین، بین کومینتانگ (جبههٔ ناسیونالیست‌های چین) و حزب کمونیست چین بود. این جنگ در ۱۹۲۶ با تصفیهٔ جبههٔ متحد کومینتانگ از اعضای چپ و کمونیست توسط رهبر وقت کومینتانگ، چیانگ کای‌شک، آغاز شد؛ و در ۱۹۴۹ با پایان غیررسمی تخاصمات نظامی پایان یافت. در نتیجه کمونیست‌ها کنترل بخش قاره‌ای چین را به دست گرفتند و ناسیونالیست‌ها به مناطق کوچکی در جزیره تایوان، پنگهو و جزایر فوجیان عقب‌نشینی کردند. ریشه‌های جنگ. به دنبال شکست چین در جنگ تریاک و
ریشه‌های جنگ. به دنبال شکست چین در جنگ تریاک و حکمرانی ملکه تسوشی (داوگار)، دوره ای سراسر فساد و همراه با اعطای امتیازات به کشورهای خارجی در این کشور آغاز گردید. در سال ۱۹۰۰ شورش بوکسورها نخست با همکاری ملکه به پیروزی‌هایی دست یافت ولی با تهدید نیروهای نظامی کشورهای خارجی از جمله انگلستان، ملکه از حمایت آنان دست کشیده و این شورش به شکست انجامید. انقلاب ۱۹۱۱ به رهبری سون یات سن رئیس حزب گومین دانگ (جبههٔ ملی) منجر به سقوط حکومت امپراتوری گردید. اما حکومت جدید بیشتر به یک حکومت ملوک الطوایفی شباهت داشت چون
بیشتر به یک حکومت ملوک الطوایفی شباهت داشت چون خودش در شانگهای، یوان شی کای در پکن، و چیانگ کای شک در کانتون (گوانگ ژو فعلی) عنوان ریاست جمهوری را یدک می‌کشیدند و ژنرالهای چینی نیز با اختیارات کامل در داخل چین به این سوی و آن سوی لشکر می‌کشیدند. با مرگ سون یات سن، چیانگ کای شک با ادعای رهبری بر حزب گومین دانگ توانست همه رقبا به جز حزب کمونیست چین را کنار بزند که نبرد قدرت با حزب اخیر به جنگ داخلی انجامید. جنگ جهانی دوم. پس از مدتها درگیری، دولت چیانگ کای شک از مائو دعوت کرد تا پیمان صلح امضا کنند. مائو
شک از مائو دعوت کرد تا پیمان صلح امضا کنند. مائو شخصاً سوار بر هواپیما به شهر نانجینگ مرکز دولت کومینتانگ رفت و پیمان صلح امضا کرد ولی پس از مدتی کومینتانگ‌ها شروع به ترور اعضای حزب کمونیست و در برخی مواقع حمله نظامی به دفاتر این حزب کردند. در این گیر و دار، لشکرکشی نیروهای امپراتوری ژاپن به چین، سبب آغاز جنگ دوم چین و ژاپن شد؛ بنابراین حزب کومینتانگ و حزب کمونیست اختلافات را کنار گذاشته و علیه ارتش امپراتوری ژاپن وارد عمل شدند. آنچه در عمل اتفاق افتاد شکست‌های پی در پی نیروهای کومینتانگ و پیروزی‌های
شکست‌های پی در پی نیروهای کومینتانگ و پیروزی‌های کمونیست‌ها بود چرا که نزدیکان چیانگ کای شک تا خرخره در فساد مالی دست و پا می‌زدند و بودجه‌ای که باید به مصرف جنگ می‌رسید توسط نزدیکان چیانگ کای شک دزدیده می‌شد. به دنبال این رویدادها، از طرف چیانگ کای شک دستور صادر شد که نیروهای کمونیست‌ها را از پشت بزنند، این کارهای او فقط باعث شکست چین شد در حالی‌که کمونیست‌ها ایستادگی قابل ملاحظه‌ای کرده بودند. این دستور به خاطر کمرنگ کردن شکست‌های حزب کومینتانگ صادر شد. پس از جنگ جهانی. سرانجام کمونیست‌ها در کیانگسی
پس از جنگ جهانی. سرانجام کمونیست‌ها در کیانگسی (جیانگشی) گرد هم آمدند ولی چیانگ کای شک به آنان حمله کرد. کمونیست‌ها به ناچار راهپیمایی طولانی (۱۰۰۰ کیلومتر با پای پیاده) را براه انداختند تا از دست نیروهای مهاجم فرار کنند و این در حالی بود که شوروی همچنان توصیه به اتحاد می‌کرد. کمونیست‌ها با اصلاحات ارضی در روستاها محبوبیت فراوانی به دست آوردند و توانستند تا از بین روستاییان، داوطلبانی برای شرکت در جنگ جذب کنند. سپس طرح حمله بزرگ ریخته شد و کمونیست‌ها در سراسر چین شروع به جنگ کردند. در این هنگام مائو اعلام
چین شروع به جنگ کردند. در این هنگام مائو اعلام کرد: ۶ ماه بعد همه رهبران کمونیست چین در پکن جمع شوند و کنفرانسی را برگزار کنند و این در حالی گفته می‌شد که پکن در دست نیروهای ملی بود! اما کمونیست‌ها به وعده خود عمل کردند و در کمتر از ۶ ماه، پکن توسط فرمانده نیروهای کمونیست شمال شرق لین بیائو تصرف شد و نیروهای کمونیست به سمت جنوب یعنی نانجینگ پایتخت گومین دانگ سرازیر شدند البته بعد از پیوستن نیروهای کمونیست مرکز چین به این نیروها در این هنگام که چیانگ کای شک کار را تمام شده می‌دید دستور انتقال پایتخت به
شک کار را تمام شده می‌دید دستور انتقال پایتخت به تایوان را صادر کرد و به جزیره‌ای که در آن زمان فرمز (Formz) خوانده می‌شد گریخت. چیانگ کای شک در پاسخ به سؤال پسرش که بدین مضمون بود: «پدر! چرا با مائو وارد مذاکره نمی‌شوی؟»، پاسخ داد: «اگر در میدان جنگ پیروزی‌ای به دست نیاوردیم پس در روی میز مذاکره هم هیچ شانسی برای پیروزی نداریم.» در هنگام پیشروی کمونیست‌ها به جنوب، پیشنهاد تقسم چین از سوی گومین دانگ داده شد بدین مضمون که چین به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم شود و مرز بین این دو رود هوانگهو باشد. به محض
شود و مرز بین این دو رود هوانگهو باشد. به محض انتشار این خبر، مائو دستور داد: کمونیست‌ها هر چه سریعتر از رود هوانگهو عبور کنند چرا که اگر این خبر قبل از عبور کمونیست‌ها به جنوب به گوش قدرتها می‌رسید احتمال گرفتار شدن چین به سرنوشت کره زیاد بود. همسر چیانگ کای شک برای درخواست کمک به آمریکا رفت ولی جواب امریکایی‌ها این بود: «ما حواسمان به اروپاست و بودجه ما در راه بازسازی باید خرج شود نه جنگ» در ماه‌های میانی ۱۹۴۹ نانجینگ پایتخت گومین دانگ و تمامی چین به تصرف کمونیست‌ها درآمد و نام این کشور از جمهوری چین
کمونیست‌ها درآمد و نام این کشور از جمهوری چین (China Republic) به جمهوری خلق چین (The People's Republic of China) تغییر یافت.
مونیکا سامیل لوینسکی (زاده ۲۳ ژوئیه ۱۹۷۳) زن یهودی آمریکایی است که پس از آشکار شدن رابطهٔ جنسی‌اش با بیل کلینتون، رئیس جمهور وقت آمریکا، به شهرتی جهانی دست یافت. این رابطه زمانی اتفاق افتاد که لوینسکی در اواسط دههٔ ۹۰ به عنوان کارآموز در کاخ سفید کار می‌کرد. رابطهٔ او با کلینتون را معمولاً رسوایی لوینسکی یا "مونیکاگیت" می‌نامند. با این که بیل کلینتون در آن زمان از استیضاح در امان ماند اما این رسوایی به شدت دومین دوره ریاست‌جمهوری او را از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۱ تحت تأثیر قرار داد. زندگی شخصی. مونیکا سامیل لوینسکی
تأثیر قرار داد. زندگی شخصی. مونیکا سامیل لوینسکی در سان فرانسیسکو متولد شد و دوران کودکی خود را به همراه خانواده در جنوب کالیفرنیا گذراند پدرش، برنارد لوینسکی، سرطان‌شناس بود. وی یهودی زاده‌ای بود که پدرش از دست آلمان‌های نازی به السالوادور و سپس ایالات متحده گریخته بود. پدر بزرگ مادری مونیکا از یهودیان لتونی بود و مادر بزرگ مادریش از خانوده‌ای یهودی روس تبار بود. طلاق پدر و مادر مونیکا در سال ۱۹۸۸ تأثیر عمیقی بر زندگی مونیکا گذاشت. خانواده وی در کنیسه سینای در لس آنجلس حضور می‌یافت. وی تحصیلات ابتدایی خود
در لس آنجلس حضور می‌یافت. وی تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه بل ایر گذراند سپس به تحصیلات دبیرستان بورلی هیلز رفت هر چند برای سال‌های آخر دبیرستان به پیش دانشگاهی بل ایر رفت. پس از دبیرستان وی به کالج سانتا مونیکا رفت و در بخش دراما دبیرستان بورلی هیلز مشغول به کار شد. در سال ۱۹۹۲ وی با اندی بلیلر معلم پیشین اش که متأهل بود رابطه داشت. او در سال ۱۹۹۳ تحصیلاتش در کالج لویس و کلارک در اورگان آغاز نمود و در سال ۱۹۹۵ در رشته روانشناسی فارغ‌التحصیل شد. او به مدد یکی از اقوامش توانست به عنوان کارآموز بدون حقوق
یکی از اقوامش توانست به عنوان کارآموز بدون حقوق در کاخ سفید مشغول بکار شود. مونیکا در ژوئیه ۱۹۹۵ به واشینگتن دی سی نقل مکان کرد و تا دسامبر ۱۹۹۸ که رسوایی اخلاقی او با رئیس جمهور بیل کلینتون بر ملا شد در دفتر قانون‌گذاری کاخ سفید کار می‌کرد. زندگی پس از رسوایی. وی پس از اتفاقات مرتبط با رسوایی به فعالیت‌های مختلفی پرداخت که از جمله آن‌ها تلاش در جهت آگاه‌سازی مردم در مقابله با پدیدهٔ مزاحمت سایبری بوده‌است.
هیلاری دایَن رادام کلینتون (؛ زادهٔ ۲۶ اکتبر ۱۹۴۷) سیاستمدار، وکیل و دیپلمات آمریکایی است. او در دولت باراک اوباما از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ به‌عنوان شصت و هفتمین وزیر امور خارجه ایالات متحده فعالیت می‌کرد. همچنین از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۹ به عنوان سناتور ایالات متحده از ایالت نیویورک و از ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۱ در دوره ریاست‌جمهوری شوهرش بیل کلینتون، به عنوان بانوی اول ایالات متحده فعالیت می‌کرد. او نامزد حزب دموکرات در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۶ بود که نخستین نامزد زنی است که توانسته به چنین جایگاهی در یکی از احزاب اصلی آمریکا
به چنین جایگاهی در یکی از احزاب اصلی آمریکا برسد و تنها زنی است که آرای مردمی بیشتری برای ریاست‌جمهوری به دست آورد. هیلاری رادام که اهل منطقه کلان‌شهری شیکاگو است، در سال ۱۹۶۹ از کالج ولزلی که در آنجا نخستین دانشجوی سخنران مراسم دانش‌آموختگی شد، فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۷۳، جی.دی. خود را از مدرسه حقوق ییل دریافت کرد. پس از گذراندن مدت کوتاهی به عنوان مشاور حقوقی در کنگره ایالات متحده آمریکا به آرکانزاس نقل مکان کرد، و در ۱۹۷۵ با بیل کلینتون ازدواج کرد. او در ۱۹۷۷ "مدافعین کودکان و خانواده‌های آرکانزاس"
در ۱۹۷۷ "مدافعین کودکان و خانواده‌های آرکانزاس" را بنیان گذاشت، در ۱۹۷۸ نخستین رئیس زن "ابرشرکت خدمات قانونی" شد، و در ۱۹۷۹ نخستین شریک زن "شرکت حقوقی روز" شد. او به عنوان بانوی اول آرکانزاس از ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱، و از ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۲، رهبری کارگروهی را بر عهده داشت که سامانهٔ مدارس دولتی آرکانزاس را اصلاح کرد، و در هیئت مدیره ابرشرکت‌هایی چون وال‌مارت عضو بود. ابتکار اصلی او به عنوان بانوی اول ایالات متحده، برنامهٔ مراقبت بهداشتی کلینتون ۱۹۹۳ بود که از به رای گذاشته شدن در سنا بازماند. در سال‌های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۹ او