payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مخل امنیت داخلی باشد. از این رو، گروه‌های سیاسی و قشرها مختلف اجتماعی برای برگزاری تجمع نیاز به اخذ مجوز از وزارت کشور دارند، اما وزارت کشور معمولاً با همهٔ درخواست‌ها برای برگزاری تجمع مخالفت می‌کند. عبدالله نوری نیز با انتصاب [[مصطفی تاج‌زاده]] از فعالان جنبش دوم خرداد به عنوان معاون سیاسی خود تلاش کرد تا برگزاری تجمعات را در ایران نهادینه کند. در دوران وزارت عبدالله نوری گروه‌ها و قشرهای مختلف اجتماعی برای گرفتن مجوز از وزارت کشور به منظور برگزاری تجمع مشکلی نداشتند؛ اما از آنجا که [[نیروی انتظامی]] به
نداشتند؛ اما از آنجا که [[نیروی انتظامی]] به عنوان مسؤول حفظ امنیت تجمعات در کنترل وزارت کشور نبود، تقریباً تمام تجمعاتی که از نظر جناح محافظه‌کار حاکم «نامطلوب» بود، به خشونت کشیده می‌شد. مسئولیت به خشونت کشیدن تجمعات قانونی، معمولاً متوجه شبه‌نظامیانی بود که در ایران با عناوینی چون گروه‌های فشار، لباس شخصی‌ها یا [[انصار حزب‌الله]] مشهورند و گفته می‌شود که از حمایت نهادهای امنیتی و نظامی نیز برخوردارند. جناح [[محافظه‌کار]] ضمن آنکه عملاً اجازهٔ برگزاری هر نوع تجمعی را نمی‌داد، از وزارت کشور تحت مدیریت
هر نوع تجمعی را نمی‌داد، از وزارت کشور تحت مدیریت عبدالله نوری نیز که با درخواست تجمعات موافقت می‌کرد، خشمگین بود. او در ۳۰ خرداد ۱۳۷۷ با رای ۱۳۷ نفر از ۲۷۰ نماینده حاضر در جلسه استیضاح توسط مجلس پنجم برکنار شد. این مجلس که اکثریت آن در دست جناح راست بود به دلیل افزایش آزادیهای سیاسی و دفاع از [[غلامحسین کرباسچی]] شهردار سابق تهران از دلایل استیضاح او بود. خاتمی پس از آن او را به معاونت توسعه سیاسی رئیس‌جمهور منصوب کرد. ریاست شورای شهر تهران. نوری پس از برگزاری انتخابات [[شورای شهر تهران]] نامزد شد و
برگزاری انتخابات [[شورای شهر تهران]] نامزد شد و به‌عنوان منتخب اول به شورا راه یافت. نوری به عنوان رئیس این شورا انتخاب شد ولی چندی بعد به توصیه اکبر هاشمی رفسنجانی برای کاندیداتوری در انتخابات مجلس ششم استعفا داد، اما به دلیل داشتن سابقه محکومیت قضایی از رقابت در این انتخابات بازماند. او به خاطر پروندهٔ روزنامه خرداد محکوم و زندانی شد و اصلاح طلبان در انتخابات پیروز شدند. از روزنامه خرداد تا اوین. انتشار روزنامهٔ اصلاح‌طلب [[خرداد (روزنامه)|خرداد]] از اقدامات دیگر او بود. این روزنامه پس از مدتی توقیف شد.
دیگر او بود. این روزنامه پس از مدتی توقیف شد. این روزنامه شدیداً مورد انتقاد محافظه‌کاران که مخالف طرح دیدگاه‌های نوگرایانه در حوزه‌های دینی هستند قرار گرفت و نهایتاً نوری به واسطهٔ طرح دیدگاه‌هایی در روزنامهٔ خود که تصویری متفاوت از دین [[اسلام]] نسبت آنچه محافظه‌کاران سنتی عرضه می‌کردند، ارائه می‌داد، به [[دادگاه ویژه روحانیت]] فراخوانده شد و پس از چندین جلسه محاکمه و دفاع و بنابر اتهام‌هایی مانند توهین به مقدسات، نشر اکاذیب، اقدام علیه امنیت ملی و نظایر اینها، در [[دادگاه ویژه روحانیت]] محاکمه و به ۵
اینها، در [[دادگاه ویژه روحانیت]] محاکمه و به ۵ سال زندان محکوم گردید. علی‌رغم رایزنی‌های [[رفسنجانی]] با خامنه‌ای مبنی بر عدم انتشار دفاعیات خود و تبرئه شدن، وی در دادگاه با قاطعیت از اصلاحات دفاع کرد و به زندان محکوم شد. دفاعیات وی در کتابی به‌عنوان [[شوکران اصلاح]] منتشر گردید که با استقبال مردم مواجه شد. دادستان دادگاه ویژه روحانیت که کیفر خواست ۴۴ صفحه‌ای علیه وی را تنظیم کرد، [[محمدابراهیم نکونام|محمد ابراهیم نکونام]] و قاضی دادگاه [[محمد سلیمی]] بود. به گفته دادستان از مجموعه مطالب روزنامه خرداد بوی
به گفته دادستان از مجموعه مطالب روزنامه خرداد بوی عناد و توطئه علیه نظام استشمام می‌شود. وکیل مدافع وی نیز [[محسن رهامی]] بود. هیئت منصفه دادگاه نیز شامل حجج اسلام: ایزدپناه، صدیقی، پورمحمدی، دعاگو، مهاجری، دعایی، طه هاشمی و نظام‌زاده بودند که سه نفر آخر در جلسات دادگاه حاضر نشدند. دیگر شاکیان روزنامه خرداد، ستاد احیای امر به معروف و نهی از منکر، حفاظت اطلاعات نیروی انتظامی، بسیج دانشجویی و [[رفعت بیات]] مدیر مسئول هفته‌نامهٔ آزادی (از چهره‌های محافظه‌کار که بعداً از زنجان به [[مجلس هفتم (جمهوری
که بعداً از زنجان به [[مجلس هفتم (جمهوری اسلامی)|مجلس هفتم]] راه یافت) بودند. [[خاتمی]] در پایان دوران ریاست جمهوری‌اش گفت: وی در دادگاه موضع جمهوری اسلامی در جریان درگیری اعراب-اسرائیل را به چالش کشید و گفت: او همچنین گفت: «امروز یک روحانی در مقام دادستان یکی روحانی دیگر را متهم به توهین، افتراء، نشر اکاذیب و معاندت با دین می‌کند. اگر این آقا راست می‌گوید وای بر روحانیتی که من نمونه‌اش هستم و اگر دروغ می‌گوید وای بر روحانیتی که ایشان نمونه‌اش است.» وی همچنین به دفاع از حقوق شهروندی و سیاسی نهضت آزادی و
به دفاع از حقوق شهروندی و سیاسی نهضت آزادی و [[حسینعلی منتظری]] که هر دو مغضوب رهبر قبلی و فعلی نظام بودند، پرداخت و صلاحیت دادگاه ویژه روحانیت که برخلاف قانون اساسی (که همگان را در برابر قانون یکسان دانسته و ایجاد دادگاه ویژه جز برای نظامیان را تأیید نکرده است) را زیر سؤال برد. وی به نامهٔ [[روح‌الله خمینی]] در سال پایان عمرش خطاب به مجلس سوم (۷ آذر ۱۳۶۷) اشاره کرد که وی گفته بود تصمیم دارد وضع را به‌صورتی بازگرداند که همه در چهارچوب قانون اساسی فعالیت کنند و بدین ترتیب دادگاه ویژه روحانیت همچون بسیاری
و بدین ترتیب دادگاه ویژه روحانیت همچون بسیاری تصمیم‌های مقطعی دیگر ضرورتی به ادامه حیات نداشته و مغایر قانون اساسی است. دفاعیات قاطع او همچون موضعش در دفاع از حقوق شهروندی منتقدان نظام و… منجر به صدور شدیدترین رای علیه وی شد. قتل‌های زنجیره‌ای. روزنامه خرداد یکی از روزنامه‌های پیگیر [[قتل‌های زنجیره‌ای ایران|قتل‌های زنجیره‌ای]] بود و همین امر نیز در توقیف روزنامه و محاکمهٔ وی مؤثر بود. عبدالله نوری خود در دوران وقوع چهار قتل در پاییز ۱۳۷۷ وزیر کشور بود. وی در جلسه دادگاه پیرامون قتل‌های زنجیره‌ای نیز
وی در جلسه دادگاه پیرامون قتل‌های زنجیره‌ای نیز به‌طور غیرمنتظره از دست داشتن وزیر اطلاعات ([[قربانعلی دری نجف‌آبادی|دُری نجف‌آبادی]]) در قتل‌ها و صدور فتوای مرتد بودن مقتولان سخن گفت و تلاش دستگاه قضایی برای محدود کردن قتل‌ها به [[سعید امامی]] و سایر کارکنان وزارت اطلاعات و عدم پیگیری «آمران» قتل‌ها و محدود کردن مقتولان به همان چهار نفر و عدم پیگیری قتل‌های سال‌های گذشته را تقبیح کرد. سخنان وی بارها توسط رئیس دادگاه قطع شد. واکنش‌های داخلی. اتحادیه انجمن‌های اسلامی دانشجویان ([[دفتر تحکیم وحدت]]) و سایر
اسلامی دانشجویان ([[دفتر تحکیم وحدت]]) و سایر گروه‌های اصلاح طلب زندانی کردن وی را محکوم کردند. اصلاح طلبان محاکمهٔ وی را سیاسی و اتهامات وارد شده به او همچون دفاع از [[نهضت آزادی ایران|نهضت آزادی]] را مغایر با قوانین حقوقی ایران دانستند. همچنین [[علی خامنه‌ای]] که خود چندی قبل وی را به عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام منصوب کرده بود، به موضع‌گیری علیه وی پرداخت و او را فریب خورده و قابل ترحم نامید که حرف‌های دشمن را تکرار می‌کند. [[غلامحسین محسنی اژه‌ای|غلامحسین محسنی‌اژه‌ای]]، دادستان وقت دادگاه ویژه
محسنی‌اژه‌ای]]، دادستان وقت دادگاه ویژه روحانیت، در جلسه‌ای با [[اکبر هاشمی رفسنجانی|هاشمی رفسنجانی]] بیان می‌دارد که علی‌خامنه‌ای رهبر ایران، با آزادی مشروط عبدالله نوری موافق نبوده است و اژه‌ای به خاطر مراعات نظر خامنه‌ای مرخصی‌های نوری را محدوده کرده است. در پاسخ، هاشمی رفسنجانی از اژه‌ای خواسته که مرخصی نوری را بیشتر کند. هاشمی در پاسخ به [[اسحاق جهانگیری]] که از او در خصوص آزادی عبدالله نوری درخواست کمک کرده بود، بیان می‌دارد که «رهبری صریحا می‌گویند شرط عفو پس‌گرفدن حرف‌هایی است که آقای نوری
شرط عفو پس‌گرفدن حرف‌هایی است که آقای نوری گفته‌اند.» بازتاب‌های خارجی. دادگاه وی به‌عنوان معروف‌ترین چهرهٔ اصلاح‌طلب پس از محمد خاتمی بازتاب‌های فراوانی در رسانه‌های بین‌المللی داشت. [[اتحادیه اروپا]] در اعتراض به زندانی کردن وی و [[محسن کدیور]] (دیگر روحانی دگراندیش) گسترش هر گونه روابط و ارتقای مناسبات تجاری اتحادیه اروپا را منوط به بهبود [[حقوق بشر]] در ایران نمود. سازمان عفو بین‌الملل حکم صادره علیه وی را محکوم کرد. از جمله روزنامه «سالزبورگر ناخریشتن» [[اتریش]] با اشاره به دفاعیات نوری در دادگاه
[[اتریش]] با اشاره به دفاعیات نوری در دادگاه نوشت: آزادی. در جریان برگزاری دادگاه علی‌رغم آنکه وی در بازداشت بوده و هنوز محکوم نشده بود، دادگاه مانع از ثبت نام وی در انتخابات [[مجلس ششم]] شد. اما برادر وی [[علیرضا نوری]] که پزشک جراح بود، در انتخابات ثبت نام کرده و با ۱ میلیون و ۳۴۳ هزار رأی به عنوان نفر سوم در حوزهٔ تهران به مجلس راه یافت. ناظران رای بالای برادر نوری را نشانهٔ اعتراض مردم به محاکمهٔ عبدالله نوری ارزیابی کردند. وی همچین حاضر به نوشتن درخواست عفو برای [[علی خامنه‌ای]] نشد. پس از فوت برادرش
عفو برای [[علی خامنه‌ای]] نشد. پس از فوت برادرش علیرضا نوری در سانحه رانندگی در آبان ۱۳۸۱، عده‌ای از نمایندگان [[مجلس]] در نامه‌ای به خامنه‌ای خواستار آزادی وی که سه سال بود در زندان به سر می‌برد، شدند. او پس از آزادی از زندان تقریباً فعالیت و موضع‌گیری سیاسی را کنار گذاشته و جز در مراسم و محافل کوچکی که در منزل وی با حضور سران اصلاح‌طلب برگزار می‌گردید، شرکت نداشت. انتخابات ریاست جمهوری دهم. در سال ۱۳۸۷ نام وی دوباره توسط اصلاح‌طلبان پیشرو (ادوار تحکیم، تحکیم وحدت، دانشجویان و جمعی از روزنامه‌نگاران) برای
وحدت، دانشجویان و جمعی از روزنامه‌نگاران) برای نامزدی انتخابات ریاست جمهوری دهم در کنار [[محمد خاتمی]] مطرح شد در شرایطی که با توجه به مشی مستقل و قاطع وی در دوران اصلاحات و موضع‌گیری تند [[علی خامنه‌ای]] علیه وی کمتر امیدی به تأیید صلاحیت وی توسط شورای نگهبان می‌رفت. پس از شایعات و ابهامات بسیار در مورد کاندیداتوری وی، عبدالله نوری دو پیش شرط برای کاندیداتوری خود اعلام کرد: اول اینکه اصلاح طلبان روی کاندیداتوری واحد وی اجماع کنند و دوم اینکه در صورت رد صلاحیت وی کاندیدای دیگری را به جای او اعلام نکنند.
وی کاندیدای دیگری را به جای او اعلام نکنند. اما چندی بعد با اعلام رسمی کاندیداتوری و فعالسازی ستاد انتخاباتی [[مهدی کروبی]] و [[محمدرضا عارف]] کار ورود نوری به انتخابات سخت‌تر شد. عبدالله نوری نیز هم‌زمان به فعالیت‌های خود گسترش بیشتری بخشید و در جلسهٔ مهمی با روزنامه‌نگاران سکوت پنج سالهٔ خود را شکست و پس از انصراف سید محمد خاتمی از انتخابات ریاست جمهوری دهم چنین به نظر می‌رسید که اصلاح طلبان پیشرو انتخابی جز نوری نخواهند داشت. اما در نهایت با ورود [[میر حسین موسوی]] به صحنهٔ انتخابات حضور نوری در
[[میر حسین موسوی]] به صحنهٔ انتخابات حضور نوری در انتخابات منتفی گردید. در نگاه دیگران. [[سید روح‌الله خمینی]] در نامه ای به تاریخ ۱۸ اسفند ۱۳۶۷، که در آن وی را نماینده خود در [[سپاه پاسداران انقلاب اسلامی]] معرفی میکند، اینگونه به توصیف او میپردازد: مواضع. وی از جمله عملگراهای پیشرو در جمهوری اسلامی بوده است. وی زمانی که به عنوان وزیر در سال ۱۹۸۰ انتخاب شد، به عنوان یک چهرهٔ رادیکال شناخته می‌شد. وی جزئی از عملگرایان اصلاح‌طلب معرفی می‌شود. پیوند به بیرون. [[رده:ائتلاف فراگیر اصلاح‌طلبان: گام دوم]]
بیرون. [[رده:ائتلاف فراگیر اصلاح‌طلبان: گام دوم]] [[رده:اصلاح‌طلبان اهل ایران]] [[رده:اعضای حزب جمهوری اسلامی]] [[رده:اعضای حزب کارگزاران سازندگی ایران]] [[رده:اعضای دوره اول شورای اسلامی شهر تهران]] [[رده:اعضای مجمع تشخیص مصلحت نظام]] [[رده:اعضای مجمع روحانیون مبارز]] [[رده:اعضای هیئت بازنگری قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران]] [[رده:افراد زنده]] [[رده:اهالی اصفهان]] [[رده:رئیسان سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران]] [[رده:رئیسان شورای اسلامی شهر تهران]] [[رده:روحانیان اهل ایران]] [[رده:روحانیان شیعه اهل
اهل ایران]] [[رده:روحانیان شیعه اهل ایران]] [[رده:زادگان ۱۳۲۸]] [[رده:زادگان ۱۹۵۰ (میلادی)]] [[رده:زندانیان اهل ایران]] [[رده:زندانیان سیاسی در ایران]] [[رده:زندانیان عقیدتی عفو بین‌الملل زندانی‌شده توسط ایران]] [[رده:زندانیان و بازداشت‌شدگان اهل ایران]] [[رده:زندانیان وجدان عفو بین‌الملل]] [[رده:سیاستمداران محکوم‌شده به جرم اهل ایران]] [[رده:معاونان حقوقی و امور مجلس وزیر امور خارجه]] [[رده:معاونان رئیس‌جمهور ایران (سید محمد خاتمی)]] [[رده:ناشران روزنامه اهل ایران]] [[رده:نمایندگان اصفهان در مجلس شورای
اهل ایران]] [[رده:نمایندگان اصفهان در مجلس شورای اسلامی]] [[رده:نمایندگان تهران، ری، شمیرانات و اسلامشهر در مجلس شورای اسلامی]] [[رده:نمایندگان دوره پنجم مجلس شورای اسلامی]] [[رده:نمایندگان دوره دوم مجلس شورای اسلامی]] [[رده:نمایندگان دوره سوم مجلس شورای اسلامی]] [[رده:نمایندگان مجلس شورای اسلامی]] [[رده:وزیران استیضاح‌شده منجر به برکناری در دولت سید محمد خاتمی]] [[رده:وزیران دولت ایران]] [[رده:وزیران دولت پنجم جمهوری اسلامی ایران]] [[رده:وزیران کشور جمهوری اسلامی ایران]] [[رده:محکومان به اقدام علیه امنیت
اسلامی ایران]] [[رده:محکومان به اقدام علیه امنیت ملی در ایران]] [[رده:محکومان به نشر اکاذیب در ایران]] [[رده:محکومان به توهین به مقدسات در ایران]]
عبدالله نوری (به خط سیریلیک: Сайид Абдуллоҳи Нурӣ، نام اصلی: عبدالله نورالدینوویچ سعیدوف) (زاده ۱۵ مارس ۱۹۴۷، درگذشته ۹ اوت ۲۰۰۶) رهبر اسلام‌گرایان تاجیکستان بود. او از ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۷ رهبری نیروهای مخالف دولت را در جنگ داخلی تاجیکستان در دست داشت. وی سال‌ها رهبر حزب نهضت اسلامی تاجیکستان (Наҳзати Исломии Тоҷикистон) بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۵ مارس ۱۹۴۷ در روستای سنگوار در ناحیه طویل‌دره به دنیا آمد. وی اصول دین اسلام را از پدرش ملا نورالدین آموخت. در ۱۹۵۷ یک حزب مذهبی پنهانی بنیان گذاشت که بعد از فروپاشی شوروی
مذهبی پنهانی بنیان گذاشت که بعد از فروپاشی شوروی حزب نهضت اسلامی تاجیکستان نام گرفت. وی در ۹ اوت ۲۰۰۶ در دوشنبه درگذشت.
بُروس فردریک ژوزف اِسپرینگستین (؛ زادهٔ ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۹) خواننده، ترانه‌نویس و گیتارنواز آمریکایی است. او به «رئیس بزرگ» ملقب است و در طول شش دهه فعالیت، بیش از ۲۰ آلبوم استودیویی منتشر کرده که اکثر آن‌ها با حضور گروه موسیقی پس‌زمینه‌اش ئی استریت بند بوده است. اسپرینگستین یکی از پیشگامان هارت‌لند راک است، ژانری که موسیقی راک جریان اصلی را با اشعار شاعرانه و از لحاظ اجتماعی آگاهانه ترکیب می‌کند و عمدتاً روایت‌هایی را در مورد زندگی آمریکایی طبقهٔ کارگر ارائه می‌دهد. او به‌خاطر اشعار توصیفی و کنسرت‌های مملو از
او به‌خاطر اشعار توصیفی و کنسرت‌های مملو از انرژی‌اش که گاهی بیش از چهار ساعت به درازا می‌کشد، شناخته شده است. آثار او بیشتر به دلیل نمود موسیقی راک سرزمین مرکزی آمریکا که با ویژگی‌های پاپ، متن ترانه‌های شاعرانه، و احساسات آمریکایی متمرکز بر زادگاهش نیوجرسی آمیخته است، مشهور است. شیوهٔ فصیح و شیوای او در بیان مسائل روزمره و معمولی برای وی جوایز فراوانی چون جایزه گرمی، جایزهٔ آکادمی و حضور در تالار مشاهیر راک اند رل را به ارمغان آورده و همچنین طرفداران فراوانی را به سبک وی علاقه‌مند ساخته است. موسیقی او از
را به سبک وی علاقه‌مند ساخته است. موسیقی او از آثار الویس پریسلی، وودی گاتری و باب دیلن و همچنین از موسیقی راک و آر اند بی دههٔ ۱۹۶۰ میلادی تأثیر پذیرفته است. مشهورترین آلبوم‌های وی "زاده‌شده برای راندن" و "متولد آمریکا"، میل شدید وی برای یافتن شکوه در تلاش‌های زندگی روزمره را مجموع کرده است. متن ترانه‌های او اغلب دربارهٔ زنان و مردانی است که سعی می‌کنند بر مشکلات مالی غلبه کنند و روزگار بگذرانند و به همین دلیل او را صدای زحمتکشان آمریکا لقب داده‌اند. با گذشت زمان وی به عنوان طرفدار سیاست‌های ترقی‌خواهانه
زمان وی به عنوان طرفدار سیاست‌های ترقی‌خواهانه مشهور شده است. او همچنین به دلیل کمک‌ها و تلاش‌هایی به برنامه‌های اعانه و امدادی و تلاش‌هایی که برای بازسازی نیوجرسی و محل‌های دیگر انجام شده، مشهور است. وی در آلبوم "خیزش"، به وقایع روی‌داده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، واکنش نشان داده است. او از دیرباز با نام مستعار «رئیس بزرگ» مشهور بوده است؛ نامی که پیش‌تر اعلام کرده بود که آن را نمی‌پسندد، اما به‌نظر می‌رسد که امروزه با آن کنار آمده و گاهی به طنز از آن برای اشاره به خود در اجراهای زنده، استفاده می‌کند. اسپرینگستین
خود در اجراهای زنده، استفاده می‌کند. اسپرینگستین یکی از برجسته‌ترین موسیقی‌دانان عصر آلبوم است. او بیش از ۷۱ میلیون آلبوم در ایالات متحده و بیش از ۱۴۰ میلیون آلبوم در سراسر جهان فروخته است که به بیست و هفتمین هنرمند پرفروش موسیقی در تاریخ تبدیل شده است. او در سال ۲۰۱۶ نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری را از سوی رئیس‌جمهور وقت باراک اوباما و در سال ۲۰۲۳ نشان ملی هنر را از سوی جو بایدن دریافت کرد. "رولینگ استون" در سال ۲۰۱۰ اسپرینگستین را در رتبه ۲۳ در فهرست ۱۰۰ هنرمند برتر تمام دوران قرار داد و او را «تجسم راک
هنرمند برتر تمام دوران قرار داد و او را «تجسم راک اند رول» توصیف کرد. اوایل زندگی. بُروس فردریک ژوزف اِسپرینگستین در ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۹ در مرکز پزشکی مونموث در لانگ برنچ، نیوجرسی به دنیا آمد. پدرش، داگلاس فردریک «داچ» اسپرینگستین (۱۹۲۴–۱۹۹۸)، راننده اتوبوس بود و مشاغل دیگر داشت و مادرش، ادل آن (با نام خانوادگی دوشیزگی زریلی؛ ۱۹۲۵–۲۰۲۴)، از محله بی‌ریج بروکلین بود و به‌عنوان منشی حقوقی کار می‌کرد و نان‌آور اصلی خانواده بود. پدرش در طول زندگی‌اش با مشکلات روانی دست‌وپنجه نرم می‌کرد که در سال‌های آخر عمرش بدتر
دست‌وپنجه نرم می‌کرد که در سال‌های آخر عمرش بدتر شد. اسپرینگستین اصالتی هلندی، ایرلندی و ایتالیایی دارد و در فریدهولد، نیوجرسی، در خانواده‌ای کاتولیک بزرگ شد. اجداد پدری اسپرینگستین از خانواده‌های هلندی بودند که در سدهٔ هفدهم در دوران استعمار آمریکا، که آن زمان بخشی از جمهوری هلند به نام هلند نو بود، ساکن شدند. یکی از اجدادش، جان اسپرینگستین، میهن‌دوست در انقلاب آمریکا بود که طی جنگ انقلاب آمریکا عضو ارتش قاره‌ای شد. نام خانوادگی اسپرینگستین از استان خرونینگن در هلند می‌آید و نامی وابسته به نقشه‌برداری است
در هلند می‌آید و نامی وابسته به نقشه‌برداری است که به معنای «سنگ پرش» یا سنگی است که در خیابان‌های بدون سنگفرش یا بین دو خانه به‌عنوان پله استفاده می‌شد. پدربزرگ مادری ایتالیایی او در ویکو اکوئنسه به دنیا آمد و از طریق جزیره الیس به آمریکا مهاجرت کرد. او در بدو ورود به آمریکا خواندن و نوشتن به انگلیسی را بلد نبود، اما بعدها وکیل شد و اسپرینگستینِ جوان تحت تأثیر او قرار گرفت؛ به نظر اسپرینگستینِ، او شخصیتی فراتر از حد معمول داشت. اسپرینگستین دو خواهر کوچک‌تر به نام‌های ویرجینیا و پاملا (متولد حدود ۱۹۶۲)
به نام‌های ویرجینیا و پاملا (متولد حدود ۱۹۶۲) دارد. پاملا برای مدتی کوتاه بازیگری کرد و سپس عکاس شد؛ او عکس‌برداری سه آلبوم اسپرینگستین، یعنی "Human Touch", "Lucky Town" و "The Ghost of Tom Joad" را به عهده داشت. اسپرینگستین در مدرسه کاتولیک سنت رز آو لیما در فریدهولد درس خواند، اما با راهبه‌ها سازگار نبود و علیه محدودیت‌های سخت‌گیرانه مخالفت کرد، هرچند برخی از موسیقی‌های بعدی‌اش نشان‌دهنده تأثیر فرهنگ کاتولیک و سرودهای کاتولیک ایرلندی با چاشنی راک بود. در سال ۲۰۱۲ گفت که تربیت کاتولیکش بیش از ایدئولوژی
سال ۲۰۱۲ گفت که تربیت کاتولیکش بیش از ایدئولوژی سیاسی بر موسیقی‌اش اثر گذاشته است. اسپرینگستین گفته که ایمانش به او «زندگی معنوی بسیار فعالی» داده، اما با شوخی افزود که این «از نظر جنسی زندگی را بسیار دشوار کرده» و گفت بعد از کاتولیک شدن دیگر نمی‌توان طرز رفتار و تفکر خود را تغییر داد. او در دوران رشد آثار فرانک سیناترا، خواننده هم‌ولایتی‌اش از نیوجرسی، را در رادیو گوش می‌داد و پس از دیدن اجراهای الویس پرسلی در برنامه "اِد سالیوان شو" در سال‌های ۱۹۵۶ و ۱۹۵۷، از هفت‌سالگی به موسیقی علاقه‌مند شد. کمی بعد،
از هفت‌سالگی به موسیقی علاقه‌مند شد. کمی بعد، مادرش برایش از Mike Diehl's Music در فریدهولد گیتاری با اجاره هفتگی ۶ دلار گرفت، اما این گیتار نتوانست رضایت فوری او را جلب کند. در کلاس نهم، اسپرینگستین وارد دبیرستان دولتی فریدهولد شد، اما آنجا هم احساس راحتی نکرد. یکی از معلمان سابقش گفت که او شخص «تنهایی بود که فقط می‌خواست گیتارش را بنوازد». او در سال ۱۹۶۷ فارغ‌التحصیل شد، اما آن‌قدر احساس بیگانگی می‌کرد که در مراسم فارغ‌التحصیلی شرکت نکرد. برای مدت کوتاهی در کالج اوشن کانتی تحصیل کرد، اما آن را رها کرد.
در کالج اوشن کانتی تحصیل کرد، اما آن را رها کرد. در ۱۹ سالگی، برای خدمت سربازی احضار شد، اما به دلیل ضربه مغزی که دو سال قبل در تصادف موتورسیکلت دچارش شده بود و رفتارش هنگام معاینه، از نظر جسمی رد شد و احتمالاً از خدمت نظامی در جنگ ویتنام معاف گردید. در سال ۱۹۶۹، وقتی ۲۰ ساله بود، والدین و خواهرش پاملا به سان ماتیو، کالیفرنیا نقل مکان کردند، اما او و خواهرش ویرجینیا، که در آن زمان متأهل و باردار بود، در فریدهولد ماندند.
واژه تاج ( واژه ی در پارسی باستان تاگه ودر پارسی نو تاج شده) یک کلاه نمادین است که توسط پادشاهان و ملکه‌ها (شهبانوها) به سر گذاشته می‌شود تا نشانه‌ای از رسمیت آنان باشد. تاج‌ها معمولاً به جواهرات مزین می‌شوند. به آیینی که در آن برای نخستین‌بار بر سر یک پادشاه یا ملکه تاج گذاشته می‌شود، آیین تاجگذاری می‌گویند. تاج‌های ویژهٔ شاهنشاهان ایران باستان با نام دیهیم نیز شهرت دارند. در ادبیات فارسی تاجور و تاجدار مترادف‌هایی برای شاه هستند.
نیم‌تاج به تاج کوتاه و کوچکی گفته می‌شود که از یک حلقه فلزی گوهرنشان ساخته شده باشد. نیم‌تاج معمولاً در جلوی سر قرار می‌گیرد و توسط اشراف و شاهزادگان پوشیده می‌شود. شکل مفصل‌تری از آن که در ایران قدیم استفاده می‌شد «تارُک» نامیده می‌شود. نیم‌تاج‌ها اهمیت زیادی در نشان دادن زیبایی دارند.
طُرود یکی از روستاهای شهرستان شاهرود در استان سمنان ایران است. این روستای بیابانی مرکز دهستان طرود (بخش مرکزی شهرستان شاهرود) است و در دشت کویر جای دارد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت این روستا ۱۹۰۱ نفر (۴۱۰ خانوار) بوده است.در کتب قدیمی از طرود به عنوان بندرگاه یاد می‌شده و در مسیر اصلی جاده ابریشم قرار داشته که به خور و جندق منتهی می‌شود. آنچه که از قدمت طرود به یاد مانده این است: که طرود در حال حاضر به عنوان طرود چهارم می‌باشد و سه طرود قبل از آن به علت وجود گسل بر روی خط زلزله بر اثر زلزله از بین
علت وجود گسل بر روی خط زلزله بر اثر زلزله از بین رفته‌اند که آثارشان هنوز باقی است.ازمکانهای زیارتی وتفریحی امامزاده پیرمردان است که درفاصله بیست کیلومتری ازروستادربالای یک کوه قرارگرفته است در سالهای اخیر پیدا شدن سنگ وکانی کمیابی به نام سولفات استرانسیوم معروف به سلستین به آبادنی ومعروفیت روستا کمک شایانی کرده است آب و هوای طرود. آب‌وهوای طرود بسیار گرم و خشک است و دارای درختان نخل نیز هست. منطقه کویری طرود شاهرود که به ریگزار چاه جام معروف است بزرگ‌ترین نخلستان شمال شرق کشور را در خود جای داده به همراه
نخلستان شمال شرق کشور را در خود جای داده به همراه رملهای کویری زیبا یکی از مناطق کویر گردی در ایران می‌باشد. در این کویر میزان دمای هوا در گرمترین زمان در روز (ماه تیر) به حدود ۶۰ درجه و در شب در حدود ۲۵ تا ۳۰ درجه می‌باشد. این اختلاف فاحش دما باعث خرد شدن کامل سنگها (گریه سنگ) می‌شود. در فصول سرما میزان دما در روز در حدود ۱۳ تا ۱۷ درجه ور در شب در حدود ۰ تا ۷- می‌باشد. میانگین بارندگی در این کویر در حدود ۲ تا ۵ میلیمتر در سال می‌باشد. بسیاری از مردم این روستا به مرور زمان به محله طرودی‌ها در شهرهای شاهرود
به مرور زمان به محله طرودی‌ها در شهرهای شاهرود و گرگان مهاجرت کرده‌اند. پوشش گیاهی طرود. از محصولات کشاورزی منطقه می‌توان خرما، سیر، شلغم، جو، گندم، گوجه و یونجه را نام برد که تولیدات خرما و سیر آن به شهرهای اطراف ارسال می‌شود. تولیدات دامی. تولیدات دامی این منطقه شامل شتر، شترمرغ، بز و بره می‌باشد. کیفیت شیر شتر و گوشت دامهای این منطقه بسیار بالاست. همچنین محصولات دامی مانندکره وکشک وهاروشه آن بسیارمرغوب است ومشتری بسیاردارد دسترسی. طرود در مسیر راه ارتباطی شاهرود به اصفهان قراردارد.که درفاصله ۱۲۵
ارتباطی شاهرود به اصفهان قراردارد.که درفاصله ۱۲۵ کیلومتری درجنوب شهرشاهرودقراردارد
پروانه امیرافشاری (زادهٔ ۲۶ اسفند ۱۳۲۳) که با نام هنری حمیرا شناخته می‌شود، خوانندهٔ ایرانی است. او فعالیت حرفه‌ای خود را در پاییز سال ۱۳۴۴ با آهنگ «صبرم عطا کن» و با آهنگسازی استادش، علی تجویدی آغاز کرد که با استقبال مردم و استادان موسیقی روبرو شد. پس از چندین اثر موفق دیگری همانند «پشیمانم» که با آهنگسازی علی تجویدی همراه بود، وی با استاد دوم خود پرویز یاحقی، آشنا شد که این آشنایی منجر به ازدواج و خلق آثار ماندگار دیگری گردید. حمیرا بعد از جدایی از پرویز یاحقی با سایر هنرمندان فعالیت هنری خود را ادامه داد
با سایر هنرمندان فعالیت هنری خود را ادامه داد که در این دوران علاوه بر موسیقی سنتی ایرانی، موسیقی پاپ و موسیقی تلفیقی را به کارنامهٔ هنری خود افزود. به گفته علی تجویدی، صدای حمیرا در گسترهٔ آلتو قرار دارد و در عین حال، قابلیت سوپرانو از ابتدا زیر تا بم را داراست. اوایل زندگی. پروانه امیرافشاری با نام هنری حمیرا در ۲۶ اسفند ۱۳۲۳ در تهران به دنیا آمد. وی از خانوادهٔ بانفوذ و سرشناس امیر افشاری، که اصالتی آذری دارند، است. پدرش از زمین‌داران بزرگ آذربایجان و مالک ۱۵۰ قریه و روستا در منطقهٔ شمال غرب ایران بود.
۱۵۰ قریه و روستا در منطقهٔ شمال غرب ایران بود. از همان دوران کودکی حمیرا، خانهٔ آن‌ها به افتخار افراد بانفوذ حکومتی، شاهد مراسم بزرگ با حضور هنرمندان نامیِ آن زمان، مانند روح‌انگیز، بنان، ملوک ضرابی و بسیاری دیگر بود که همین انگیزهٔ اولیهٔ دختر خانواده برای روی آوردن به آواز شد. حمیرا، به دور از چشم پدر و با تشویق همسرش که تازه از آلمان برگشته بود، با نام‌نویسی در آزمون صدا در شورای رادیوی آن زمان، باعث حیرت و تحسین اعضای شورا شد و پس از آن تحت آموزش علی تجویدی قرار گرفت. وی در پاییز ۱۳۴۴ خورشیدی با خواندن
قرار گرفت. وی در پاییز ۱۳۴۴ خورشیدی با خواندن اثر «صبرم عطا کن» به شهرت رسید. آغاز فعالیت حرفه‌ای. حمیرا در پاییز سال ۱۳۴۴ خورشیدی و در آغاز فعالیت هنری‌اش، اثری به نام «صبرم عطا کن» در دستگاه سه‌گاه با آهنگسازی علی تجویدی و شعری از بیژن ترقی را اجرا کرد که در کتاب ترانه‌های ماندگار به ثبت رسیده‌است. وی به علت مخالفت پدر با خوانندگی دخترش، فعالیت هنری خود را با نام مستعار حمیرا آغاز کرد. اما پدرش صدای دختر خود را می‌شناسد و چون آوازه‌خوان بودن دخترش را دور از شان خانوادگی خود می‌پنداشت، همه صفحات موجود در
از شان خانوادگی خود می‌پنداشت، همه صفحات موجود در بازار تهران را خریداری کرده و در خانه خود انبار می‌کند؛ و همین علت باعث کمیابی صفحات صدای حمیرا در آن زمان می‌شود. بعد از یک سال درطی یک سفر اروپایی که برای پدر حمیرا پیش می‌آید حمیرا که از حمایت مادر خود برخوردار بود به کار هنری خود ادامه می‌دهد. دومین اثر مشترک حمیرا، تجویدی و ترقی ترانه‌ای به نام «سرگردان» در گوشهٔ موالیان از گوشه‌های مهجور دستگاه همایون است. اثر «پشیمانم» بعداً ساخته شد که به‌دلیل مدولاسیون زیبایی که از همایون به سه‌گاه تغییر مقام
زیبایی که از همایون به سه‌گاه تغییر مقام می‌دهد و بازمی‌گردد، باعث تحول عظیمی در موسیقی سنتی ایرانی شد. پدر وی با آگاهی از اثر جدید دختر خود، وی را از خانه طرد و از ارث محروم می‌کند. حمیرا در ادامه کارهای هنری‌اش با استاد دوم خود پرویز یاحقی آهنگساز و نوازنده سرشناس ایرانی آشنا شده، که این آشنایی به ازدواج می‌انجامد. ازدواج با پرویز یاحقی. حمیرا مدت ۶ سال همسر آهنگساز بنام ایرانی، پرویز یاحقی بود که در این دورهٔ زناشویی، آثار ماندگاری با شعرهایی از بیژن ترقی و آهنگ‌هایی از یاحقی، مانند «مرا نفریبی»، «هدیهٔ
و آهنگ‌هایی از یاحقی، مانند «مرا نفریبی»، «هدیهٔ عشق»، «بهار نو رسیده»، «مرا تنها نگذاری»، «پنجره‌ای به باغ گل»، «آهنگ محبت»، «با دلم مهربان شو»، «بهار عشق من»، «ای رفته از بر من»، «به‌خاطر تو»، «می عاشقانه»، «دل شکنی گناهه»، «چند با یادت فریبم این دل دیوانه را»، و… اجرا کرده‌است. وی بعد از چند سال از پرویز یاحقی جدا شد. بعد از طلاق ارتباط هنری حمیرا با پرویز یاحقی به‌طور کامل قطع می‌شود. بعد از انقلاب و مهاجرت از ایران. حمیرا پس از انقلاب به دادگاه‌های انقلاب اسلامی احضار شد و به گفتهٔ خودش مورد مؤاخذه و