payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هوای گرم است، اشاره‌ای آشکار به نام قدیمی محله"، بالون." این بالن که اخیراً نصب شده است، برای عموم آزاد است و می‌توان از این نقطه دید مرتفع جدید، منظره‌ای از شهر را تماشا کرد. درست در مرزهای بورگو دورا، بخشی از بازار روباز "پورتا پالاتزو" قرار دارد که میزبان سالن نمایشگاه جدیدی است که توسط معمار ایتالیایی ماسیمیلیانو فوکساس طراحی شده است. این ساختمان جایگزین "بازار لباس"، یکی از چهار غرفهٔ سرپوشیده بازار پورتا پالاتزو، شده است، اما این ساختمان شیشه‌ای با سایهٔ سبز به دلیل عدم قابلیت استفاده برای فعالیت‌های
سبز به دلیل عدم قابلیت استفاده برای فعالیت‌های تجاری، اگرچه نمونه‌ای از معماری معاصر است، بسیار مورد انتقاد قرار گرفته است. یکی دیگر از ساختمان‌های در مرزهای این محله، پورتا میلانو (معروف به "ایستگاه چیریه-لانزو") است، یک ایستگاه راه‌آهن سابق قرن نوزدهمی که تا دهه ۱۹۸۰ پایانهٔ خط آهن چیریه-لانزو بود. تا به امروز، این ایستگاه و همچنین ریل‌های منتهی به "میدان بالدیسرا (Piazza Baldissera)" دیگر مورد استفاده قرار نمی‌گیرند. ساختمان ایستگاه اخیراً بازسازی شده و اکنون میزبان برخی از لوکوموتیوهای قدیمی است، اگرچه
میزبان برخی از لوکوموتیوهای قدیمی است، اگرچه برای عموم باز نیست. ریل‌های قدیمی که از این منطقه عبور می‌کنند کاملاً بلااستفاده و مورد بی‌توجهی قرار گرفته‌اند. بورگو دورا، مانند بسیاری از مناطق دیگر آرورا، با چند قومیتی بودن قابل توجه جمعیت خود شناخته می‌شود و محل زندگی جامعه بزرگی از مهاجران از کشورهای نوظهور است. در غرب بورگو دورا "ریونه والدوکو" ("Rione Valdocco؛ ""محلهٔ والدوکو") قرار دارد که توسط "خیابان چینیا"، "خیابان رجینا مارگریتا، خیابان پرینچیپه اودونه" و رودخانهٔ دورا محصور شده است. این محله
اودونه" و رودخانهٔ دورا محصور شده است. این محله میزبان معماری قابل توجه "پرستشگاه مریم یاور" ("Santuario di Maria Ausiliatrice") در میدانی به همین نام است و در پشت پرستشگاه قبرستان قدیمی سان پیترو این وینکولی ("San Pietro in Vincoli)" قرار دارد. به‌طور کلی، معابر اصلی ضلع غربی آرورا عبارتند از: "ویا چینیا" که از شمال به جنوب از این منطقه عبور می‌کند، "کورسو ورچلی" ("Corso Vercelli")، یک خیابان تاریخی که از شمال رودخانه دورا شروع می‌شود و "کورسو پرینچیپه اودونه"، بخشی از بلوار طولانی "اسپینا چنتراله" که بر
بخشی از بلوار طولانی "اسپینا چنتراله" که بر روی راه‌آهن زیرزمینی تورین-میلان ساخته خواهد شد. با این حال، پروژه "اسپینا چنتراله" به دلیل کمبود بودجه به کندی پیش می‌رفته و بلوار هنوز توسط یک کارگاه بزرگ در امتداد آن اشغال شده است. پس از تکمیل، منطقه آرورا به لطف ارتباط بهتر بین جاده‌های دو منطقهٔ مجاور به شرق "سان دوناتو" متصل خواهد شد. در مورد بقیه آرورا، از این منطقه توسط یک شاهراه مهم "کورسو جولیو چزاره"، بلواری طولانی که از پورتا پالاتزو تا ورودی بزرگراه تورین-تریسته در حاشیهٔ شمالی شهری تورین امتداد
تورین-تریسته در حاشیهٔ شمالی شهری تورین امتداد دارد، عبور می‌کند. سایر جاده‌های مهم عبارتند از "کورسو پالرمو (Corso Palermo؛ "خیابان پالرمو")"، "ویا بولونیا (Via Bologna؛ "خیابان بولونیا")" و "کورسو رجو پارکو (Corso Regio Parco؛ "خیابان منطقهٔ پارکی")"، که عمدتاً در سمت شرقی آرورا قرار دارند و به "بورگو روسینی" ("Borgo Rossini") معروف هستند. رودخانهٔ دورا عنصر مهمی برای کل منطقه است و از غرب به شرق منطقهٔ کشیده شده است. منطقهٔ شمال رودخانه ترکیبی از ساختمان‌های مسکونی قدیمی و بقایای کارخانه‌ها و تأسیسات
مسکونی قدیمی و بقایای کارخانه‌ها و تأسیسات سابق از قرن بیستم را در خود جای داده است. به عنوان مثال، بقایای کارخانه فیات "افیچینه گراندی موتوری" ("Officine Grandi Motori;" "OGM") در خیابان کورسو ویگِوانو (Corso Vigevano)، یک کارخانهٔ قدیمی که موتورهای دیزلی بزرگ صنعتی و خودرویی تولید می‌کرد و نوعی نماد تاریخ صنعتی تورین است، دیده می‌شود. یکی دیگر از تأسیسات متروکه، "آستانتریا مارتینی" ("Astanteria Martini؛" "بخش اورژانس مارتینی") در ویا چینیا، یک بخش اورژانس سابق از دهه ۱۹۲۰ است که مدت‌هاست خالی مانده است.
سابق از دهه ۱۹۲۰ است که مدت‌هاست خالی مانده است. در مورد ساختمان‌های مسکونی قدیمی این منطقه، این بخش از آرورا میزبان قدیمی‌ترین بلوک مسکن دولتی شهر است که توسط "مؤسسهٔ خودمختار پوپولاری" ("Istituto Autonomo Case Popolari"; "IACP") در سال ۱۹۰۸ به جای یک مزرعهٔ کوچک و مخروبه قدیمی که زمانی با نام ک"یابوتو دله مرله" شناخته می‌شد، ساخته شده است. با وجود ظاهر فرسوده، شرکت معروف قهوه لاواتسا به همراه مدرسه طراحی "IAAD"، این بخش از شهر را به عنوان محل دفتر مرکزی جدید خود انتخاب کردند که در ساختمانی مدرن به نام
جدید خود انتخاب کردند که در ساختمانی مدرن به نام "نوولا" ("Nuvola؛ ""ابر") درست در مرزهای "بورگو روسینی" ساخته خواهد شد. این پروژه که توسط معمار جینو زوکی طراحی شده است، هنوز در حال انجام است، اما کاوش‌های انجام شده در این منطقه، بقایای یک گورستان قرون وسطایی و یک کلیسای جامع مسیحی اولیه را آشکار کرده است که به عموم مردم نشان داده خواهند شد. "بورگو روسینی" میزبان تعدادی از کسب و کارها است، به عنوان مثال، فروشگاه پرچمدار کاپا، برند معتبر ایتالیایی پوشاک ورزشی است که در تورین تأسیس شده است و "چینه‌پورتو"
است که در تورین تأسیس شده است و "چینه‌پورتو" (Cineporto) با نام مستعار "La Casa dei Produttori" ("خانه فیلمسازان"، که محل "بنیاد کمیسیون فیلم تورین پیه‌مونته" است). وانکیلیا. "وانکیلیا (Vanchiglia)" با "کورسو سان مائوریتزیو (Corso San Maurizio)،" "کورسو ریجو پارکو" و رودخانهٔ پو همسایه است. همچنین رودخانه دورا ریپاریا و دو خیابان بزرگ "کورسو رجینا مارگریتا" و "کورسو تورتونا (Corso Tortona)" از آن عبور می‌کند. "بورگو" "وانکیلیا" منطقه‌ای تاریخی است: یک مثلث کوچک در کنار مرکز شهر، واقع بین "کورسو سن
یک مثلث کوچک در کنار مرکز شهر، واقع بین "کورسو سن مائوریتزیو، کورسو رجینا مارگریتا" و رودخانه پو. این منطقه امروزه به دلیل نزدیکی به قلب زندگی شبانه تورین بسیار محبوب است و "میدان ویتوریو ونتو (Piazza Vittorio Veneto)"، بسیاری از بارها و رستوران‌ها در این منطقه افتتاح شده‌اند. با این حال، "وانکیلیا" شامل منطقه‌ای به نام "وانکیلیتا" ("Vanchiglietta؛ "وانکیلیای کوچک"")، در شمال "بورگو وانکیلیا" نیز می‌شود. کلیسای قابل توجه در "بورگو وانکیلیا" کلیسای نئوگوتیک فرانسوی "سانتا جولیا (Chiesa di Santa Giulia)" است
"سانتا جولیا (Chiesa di Santa Giulia)" است که در میدانی به همین نام واقع شده است. یک ساختمان قابل توجه و غیرمعمول در این منطقه، به اصطلاح "فتا دی پولنتا" ("Fetta di Polenta؛" ) است. که قبلاً با نام "کاسا اسکاکاباروتزی (Casa Scaccabarozzi)" شناخته می‌شد. این ساختمان جایی است که "کورسو سان مائوریتزیو" به خیابان "ویا جولیا دی بارولو (Via Giulia Di Barolo)" می‌رسد و یکی از عجیب‌ترین نمونه‌های معماری تورین است. این ساختمان در زمینی با شکل ذوزنقه‌ای باریک قرار دارد: پهنای آن در سمت ویا جولیا دی بارولو ۲۷ متر، در
پهنای آن در سمت ویا جولیا دی بارولو ۲۷ متر، در سمت کورسو سان "مائوریتزیو" ۵ متر و در باریک‌ترین بخش انتهایی تنها ۰٫۷۰ متر است. این بنا در سال ۱۸۴۰ توسط آلساندرو آنتونلی برای همسرش، فرانچسکا اسکاکاباروتزی، طراحی شد. نام عجیب آن از شکل کاخ گرفته شده است که شبیه یک «برش پولنتا» است، و همچنین به این دلیل که با رنگ اخرایی رنگ‌آمیزی شده است. در "خیابان وانکیلیا"، خانهٔ ذوزنقه‌ای دیگری وجود دارد، البته با طراحی کمتر افراطی؛ به همین دلیل این ساختمان با نام مستعار «"فتا دی فورماجو"» ("Fetta di Formaggio؛" ) شناخته
دی فورماجو"» ("Fetta di Formaggio؛" ) شناخته می‌شود که در سال ۱۸۳۲ برای خانواده ثروتمند "مارکسه بیراگو دی ویسکه" توسط معمار "آنتونیو تلنتینو" ساخته شد. از دیگر ساختمان‌های قابل توجه می‌توان به حمام‌های عمومی شهر، ساختمانی التقاطی که در سال ۱۹۰۵ ساخته شده است و تئاتر دلا کادوتا ("Teatro della Caduta)" که در سال ۲۰۰۳ در "خیابان میکله بونیوا" افتتاح شد، اشاره کرد که با ۴۵ صندلی، کوچک‌ترین تئاتر تورین و از کوچک‌ترین تئاترهای اروپا است. در کورسو رجینا مارگریتا، ساختمان قابل توجه دیگری، "اوپرا پیا راینرو (Opera
ساختمان قابل توجه دیگری، "اوپرا پیا راینرو (Opera pia Reynero)" سابق"، که" یک سازمان خیریه بود. این ساختمان در سال ۱۸۹۲ ساخته شده است. بعد از اینکه در سال ۱۹۹۶ تعطیل شد، مدت طولانی رها شد و سپس توسط مرکز اجتماعی آسکاتاسونا (Askatasuna)، یک سازمان غیرانتفاعی آنارشیست اشغال شد که از آن زمان فعالیت‌های مختلفی مانند کنسرت‌ها، شام‌ها، سمینارها و طرح‌های همبستگی بی خانمان را میزبانی می‌کند. شمال "کورسو رجینا مارگریتا" با فضای معماری معمول مرکز شهر تورین متفاوت است، زیرا بخش قابل توجهی از این منطقه قبلاً توسط
است، زیرا بخش قابل توجهی از این منطقه قبلاً توسط کارخانه‌ها اشغال شده بود که امروزه تا حدی متروکه شده یا با ساختمان‌های مدرن جایگزین شده‌اند. یک نمونهٔ قابل توجه، منطقه‌ای بود که توسط شرکت‌های گاز بین کورسو رجینا مارگریتا و رودخانهٔ دورا اشغال شده بود، که تا حدی تخریب شدند تا ساختمان جدید و مدرن دانشکدهٔ حقوق دانشگاه تورین (پردیس "لوئیجی ایناودی") که توسط معمار نورمن فاستر طراحی شده بود، ساخته شود. این ساختمان توسط شرکت تلویزیونی آمریکایی سی‌ان‌ان در بین ۱۰ ساختمان دیدنی دانشگاهی جهان طبقه‌بندی شده است. در
ساختمان دیدنی دانشگاهی جهان طبقه‌بندی شده است. در حیاط دانشگاه، یک مجسمهٔ چوبی بزرگ که نمایانگر یک گاو نر (نماد شهر تورین) است توسط ماریو چرولی ساخته شده است. این منطقه همچنین میزبان یک پردیس دانشجویی است. در کنار دانشگاه، یک پل دوچرخه‌سواری و عابر پیادهٔ جدید بر روی رودخانهٔ دورا در ۱۶ آوریل ۲۰۱۰ افتتاح شد که محوطهٔ دانشگاه را به خیابان "کورسو ورونا (Corso Verona)" متصل می‌کند. "پارک کولتا" ("Parco Colletta") یک منطقهٔ پارکی بزرگ است که توسط دو رودخانهٔ منطقه متصل می‌شود و همچنین میزبان برخی از امکانات
منطقه متصل می‌شود و همچنین میزبان برخی از امکانات ورزشی، عمدتاً زمین‌های فوتبال و یک استخر شنا است. این منطقه با گورستان یادبود (")" تکمیل می‌شود. این مجموعه عظیم (که قبلاً با نام "Cimitero Generale" به معنی «گورستان عمومی» شناخته می‌شد) بزرگ‌ترین گورستان در تورین و از نظر تعداد افراد دفن شده (بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ نفر) جزو اولین گورستان‌ها در ایتالیا است. این گورستان نزدیک به پارک "کولتا" است. بخش باستانی گورستان از ورودی اصلی خیابان کورسو نووارا با شکل هشت ضلعی خود بالا می‌رود. این گورستان شامل مقبره‌های تاریخی
بالا می‌رود. این گورستان شامل مقبره‌های تاریخی متعدد و طاق است که با مجسمه‌های هنری غنی شده‌اند (به همین دلیل است که به آن «گورستان یادبود» می‌گویند). در طول سال‌ها، الحاقات بعدی به بدنهٔ تاریخی مرکزی در سمت پارک کولتا انجام شده است. در این گورستان، یک معبد کورهٔ جسدسوزی وجود دارد که در سال ۱۸۸۲ ساخته شده است و یکی از بزرگ‌ترین‌ها در نوع خود در ایتالیاست. کلیساهای اصلی. سانتواریو دلا کونسولاتا ("پرستشگاه کونسولاتا")، پرستشگاهی که زائران زیادی به آن رفت و آمد دارند، در محل صومعهٔ سنت اندرو مربوط به قرن دهم
دارند، در محل صومعهٔ سنت اندرو مربوط به قرن دهم قرار دارد و اثری از گوارینی است. این بنا در سال ۱۹۰۳ به طرز مجللی بازسازی شد. در خارج از شهر، کلیسای "نوسترا سینیورا دل سوفراجو" ساخته شده توسط سنت جووانی بوسکو، کلیسای مادر بزرگ ساخته شده در سال ۱۸۱۸ به مناسبت بازگشت شاه ویکتور امانوئل اول و سانتا ماریا دل مونته (۱۵۸۳) در مونته دی کاپوچینی قرار دارند. در تپه‌های مشرف به شهر، کلیسای جامع سوپرگا منظره‌ای از تورین را در پس‌زمینه‌ای از کوه‌های آلپ پوشیده از برف ارائه می‌دهد. این کلیسا مقبرهٔ بسیاری از دوک‌های
ارائه می‌دهد. این کلیسا مقبرهٔ بسیاری از دوک‌های ساووی و همچنین بسیاری از پادشاهان ساردنی را در خود جای داده است. کلیسای سوپرگا توسط آمادئوس دوم، کنت ساووی به عنوان نذری برای آزادی تورین (۱۷۰۶) ساخته شد و از سال ۱۷۷۲ به عنوان آرامگاه سلطنتی مورد استفاده قرار گرفت. ویلاها، پارک‌ها و باغ‌ها. محبوب‌ترین پارک شهر پارکو دل والنتینو است. در سال ۱۹۶۱ در جریان جشن‌های "ایتالیا۶۱" (صدمین سالگرد اتحاد ایتالیا)، یک نمایشگاه بین‌المللی مهم ("FLOR61: گل‌های جهان در تورین") با حضور ۸۰۰ غرفه‌دار از ۱۹ کشور در این پارک
با حضور ۸۰۰ غرفه‌دار از ۱۹ کشور در این پارک برگزار شد. به همین مناسبت، طرح نورپردازی جدید پارک، به همراه فواره‌ها و مسیرهای آن، به گویدو کیارلی، مهندس ارشد شهرداری، واگذار شد. پارک‌های بزرگ دیگر عبارتند از "پارکو دلا پلرینا"، "پارک کولتا"، "پارک رینیون"، "پارک کولونتی" و باغ‌های گیاه‌شناسی دانشگاه تورین. در اطراف شهر چندین پارک دیگر مانند پارک منطقه‌ای لا ماندریا و پارک کاخ شکار استوپینیجی، که زمانی شکارگاه ساووی‌ها بود، و پارک‌های روی تپه‌های تورین وجود دارد. بسیاری از پارک‌ها در مناطق مختلف و کوچک‌تر
دارد. بسیاری از پارک‌ها در مناطق مختلف و کوچک‌تر هستند؛ همچنین در مجموع ۲۴۰ زمین بازی در این پارک‌ها وجود دارد. در اوایل دههٔ ۱۹۶۰، شهردار آمدئو پیرون اولین باغ در ایتالیا را با بازی‌هایی برای کودکان افتتاح کرد. طبق گزارش لگامبینته از سال ۲۰۰۷، تورین اولین شهر ایتالیایی از نظر ساختارها و سیاست‌های مربوط به مراقبت از کودکان است. یکی از معروف‌ترین پارک‌هایی که دارای زمین بازی کودکان است، "پارکو دلا تسوریرا" است که همچنین محل "کتابخانهٔ موسیقی شهرداری آندره‌آ دلا کورته" است. این مرکز در ویلا تسوریرا (ساخته
دلا کورته" است. این مرکز در ویلا تسوریرا (ساخته شده در سال ۱۷۱۵ و زمانی محل اقامت خزانه‌دار سلطنتی) قرار دارد. "پارکو دلا تسوریرا" در حومهٔ پارِلا (سمت غربی تورین) واقع شده و در تابستان میزبان کنسرت‌های زیادی است. رزا ورچلانا، که عموماً با نام "روسینا" و در زبان پیه‌مونتی با نام "لا بلا روسین" ("روسین زیبا") شناخته می‌شود، معشوقه و همسر بعدی شاه ویکتور امانوئلهٔ دوم بود. او به عنوان کنتس میرافیوری و فونتانافردا منصوب شد، اما هرگز ملکهٔ ایتالیا نشد. از آنجایی که خانواده ساووی اجازه دفن او در کنار همسرش در
که خانواده ساووی اجازه دفن او در کنار همسرش در پانتئون را ندادند، فرزندانش مقبره‌ای به شکلی مشابه و در مقیاسی کوچکتر در تورین، در کنار جاده قلعه میرافیوری، برای او ساختند. این بنای نئوکلاسیک گنبدی مسی دایره‌ای، که با یک صلیب لاتین پوشانده شده و توسط یک پارک بزرگ احاطه شده است، توسط آنجلو دیمتزی طراحی و در سال ۱۸۸۸ تکمیل شد. گردشگری. به‌طور کلی ابنیه و اماکن دیدنی این شهر شامل میدان‌ها، موزه‌ها، کلیساهای قدیمی، پارک‌ها، قلعه‌ها و تپّه زیبای مشرف به شهر در کرانه شرقی آن و به امتداد ساحل رود پو می‌شود.
در کرانه شرقی آن و به امتداد ساحل رود پو می‌شود. محوریّت ابنیه تاریخی در تورین، هویّت سلطنتی شهر است (به عکس بسیاری از شهرهای ایتالیا که در آنها هویّت مذهبی و فراز و نشیب‌های قرون وسطی خودنمایی می‌کنند) به جز کلیسای جامع سن جووانی باتّیستا (Duomo) که متعلّق به اواخر سدهٔ پانزدهم است، بیشتر بناهای عمومی مهم در تورین متعلّق به سده‌های ۱۷ و ۱۸ هستند که به سبک باروک ساخته شده‌اند. در کلیسای کوچک کفن مقدّس، واقع در کلیسای جامع، ظرفی وجود دارد که حاوی کفنی است که گفته می‌شود حضرت مسیح را با آن دفن کرده بودند. از
گفته می‌شود حضرت مسیح را با آن دفن کرده بودند. از دیگر نقاط قابل توجّه اسلحه‌خانه آرمریا رئاله است که موزه برجسته‌ای از اسلحه و جنگ‌افزار است. پالاتزو ماداما مکانی است که اکنون موزه هنرهای باستان است. پالاتزو کارینیانو زادگاه ویتّوریو امانوئلّه دوم پادشاه ایتالیا در سال ۱۸۶۱ تا ۱۸۷۸ است. نیایشگاه لا موله آنتونلّیانا در سال ۱۸۶۳ به عنوان پرستشگاه یهودیان و فرهنگستان علمی ساخته شده است. هم‌اکنون به نام بنای لا موله شناخته می‌شود و محل موزه ملّی سینمای ایتالیا می‌باشد. این بنا نماد شهر تورین محسوب می‌شود. لا
می‌باشد. این بنا نماد شهر تورین محسوب می‌شود. لا باسیلیکا دی سوپرگا که در سال ۱۷۳۱ تکمیل شده، آرامگاه خاندان ساووی، دودمان پادشاهی شمال ایتالیا است که در روی تپّه‌ای رو به شهر واقع شده است. در جوار این کلیسا همچنین آرامگاه اعضای تیم فوتبال تورینو که در سال ۱۹۴۹ و از قضا در همان مکان قربانی سانحه هوایی شدند نیز واقع شده است. از دیگر جاذبه‌های گردشگری مهمّ شهر می‌توان به میدان سن کارلو، میدان ویتوریو ونتو و Piazza Castello (میادین)، Castello del Valentino (قلعه‌ای که مقرّ دانشکده معماری دانشگاه پلی تکنیک
(قلعه‌ای که مقرّ دانشکده معماری دانشگاه پلی تکنیک تورین نیز می‌باشد)، Chiesa Gran madre di Dio (کلیسا) و موزه مصرشناسی تورین اشاره نمود. جمعیت‌شناسی. در سال ۲۰۰۹ جمعیت شهر تورین، ۹۰۸٬۱۹۳ نفر بوده است. آمار یاد شده تنها مربوط به فضای شهری تورین می‌باشد و فضای کلان‌شهر تورین (یعنی با احتساب حومه و شهرهای اقماری متّصل به شهر امّا از حیث اداری جدا) آماری جداگانه و مربوط به خود را داراست. در سال ۲۰۲۵، تورین جمعیتی بالغ بر ۸۵۶٬۷۴۵ نفر داشته است، که کاهش قابل توجهی نسبت به اوج جمعیت ۱٬۱۶۷٬۹۶۸ نفر در سال ۱۹۷۱ است.
نسبت به اوج جمعیت ۱٬۱۶۷٬۹۶۸ نفر در سال ۱۹۷۱ است. این نتیجه به دلیل مهاجرت فزاینده از جنوب ایتالیا و خارج از کشور است. تا سال ۲۰۰۴، معادل ۷٬۸ درصد از این جمعیّت را اتباع خارجی عمدتاً از اعراب شمال آفریقا و شهروندان شرق اروپا تشکیل می‌داده‌اند. تقریباً ۱۳٫۵ درصد (۱۲۲٬۹۴۶) از جمعیت را خارجی‌ها تشکیل می‌دهند که بیشترین تعداد آنها از رومانی (۵۱٬۰۱۷)، مراکش (۲۲٬۵۱۱)، آلبانی (۹٬۱۶۵)، چین (۵٬۴۸۳) و مولداوی (۳٬۴۱۷) می‌آیند. مانند بسیاری از شهرهای شمالی ایتالیا، نسبت زیادی از بازنشستگان در مقایسه با جوانان وجود
نسبت زیادی از بازنشستگان در مقایسه با جوانان وجود دارد. حدود ۱۸ درصد از جمعیت زیر ۲۰ سال سن دارند، در حالی که ۲۲ درصد بالای ۶۵ سال سن دارند. جمعیت منطقهٔ شهری تورین در مجموع ۱٫۷ میلیون نفر جمعیت دارد که در رتبهٔ چهارم ایتالیا قرار دارد، در حالی که منطقهٔ کلان‌شهری تورین ۲٫۲ میلیون نفر جمعیت دارد. میانگین سنی ۴۳٫۷ سال است. در سال ۲۰۲۰، ۱٬۲۰۴ ایرانی در تورین ساکن بودند. اقتصاد. تورین در اوایل قرن بیستم به عنوان یک شهر فوردیستی توسعه یافت، که به معنای تغییر از اقتصاد مبتنی بر خدمات به اقتصاد مبتنی بر صنعت
از اقتصاد مبتنی بر خدمات به اقتصاد مبتنی بر صنعت بود. در راستای بسیاری از اقتصادهای فوردیستی، اقتصاد تورین به شدت به صنایع خودروسازی و هوافضای خود متکی است. با وجود رکود عمومی صنعت خودروسازی از زمان بحران نفت در سال ۱۹۷۳، این شهر هنوز هم به شدت به صنعت خودروسازی خود متکی است. از قبل جنگ جهانی دوم، صنعت خودروسازی بزرگ‌ترین استخدام‌کننده در این شهر بوده است و تقریباً تمام صادرات تورین کالاهای تولیدی است. این شهر به عنوان دفتر مرکزی فیات ("Fabbrica Italiana Automobili Torino"؛ کارخانهٔ اتومبیل‌های ایتالیایی
Torino"؛ کارخانهٔ اتومبیل‌های ایتالیایی تورین) شناخته می‌شود که از آن زمان توسط شرکت مادر خود، گروه فیات کرایسلر (که اکنون استلانتیس نام دارد) که دفتر مرکزی آن در آمستردام، هشتمین شرکت بزرگ خودروسازی جهان است، جذب شده است. تورین هنوز هم میزبان یک کارخانهٔ بزرگ فیات است. از دههٔ ۱۹۸۰، تورین اقتصاد خود را متنوع کرد و در حال بازگشت به سمت اقتصاد خدماتی است. صنایع فناوری و نوآوری در تورین رونق گرفته‌اند، که از نظر تعداد استارت‌آپ‌ها و شرکت‌های نوآور در بخش فناوری اطلاعات در رتبهٔ سوم قرار دارد و برخی از
فناوری اطلاعات در رتبهٔ سوم قرار دارد و برخی از بیشترین درخواست‌های ثبت اختراع را در ادارهٔ ثبت اختراعات اروپا در میان هر شهری دارد. در سال ۲۰۰۸، تولید ناخالص داخلی این شهر ۶۸ میلیارد دلار بود، که طبق گزارش پرایس واتر هاوس کوپرز، هفتاد و هشتمین شهر ثروتمند جهان از نظر قدرت خرید، و شانزدهمین شهر ثروتمند اروپا است. تورین ۸ درصد از تولید ناخالص داخلی ایتالیا را تشکیل می‌دهد و کنار جنوا و میلان به مثلث صنعتی شمال ایتالیا معروف هستند. این شهر در سال ۲۰۱۰ توسط شبکه جهانی‌سازی و تحقیقات شهرهای جهان به عنوان یک
شبکه جهانی‌سازی و تحقیقات شهرهای جهان به عنوان یک شهر جهانی سطح گاما رتبه‌بندی شده است. سایر شرکت‌های فعال در تورین عبارتند از: مازراتی، لانچیا، آلفا رومئو، ایوکو، پینین‌فارینا، برتونه، اسپارکو، ایتال‌دیزاین جوجارو، نیو هلند، کوماو، مانیتی مارلی، گراتزیانو اورلیکون، گیا، فیوراوانتی (خودروسازی)، اف‌پی‌تی اینداستریال (موتور و جعبه‌دنده)، بانکا اینترموبایلر، رای (شرکت پخش ملی)، بانک FCA، بانک اینتسا سانپائولو، رئاله موتوآ (مالی)، اینویکتا، کاپا، سوپرگا (مد)، فریرو، لاواتسا، ماریتینی و روسی (غذا و نوشیدنی)،
فریرو، لاواتسا، ماریتینی و روسی (غذا و نوشیدنی)، آلپی‌تور (میهمان‌نوازی و گردشگری)، تی‌لب (شرکت پژوهشی مخابراتی)، و آرورا (تولید کنندهٔ قلم). این شهر همچنین به خاطر صنعت هوافضای خود آلنیا آیروناتیکا، تالس آلنیا اسپیس و آویو شناخته شده است. ماژول‌های ایستگاه فضایی بین‌المللی هارمونی، کلمبوس، ترانکوئیلیتی و همچنین کوپولا و تمام ماژول‌های لجستیک چندمنظوره در تورین تولید شده‌اند. پروژه‌های پرتابگر اروپایی آینده بعد از آریان ۵ نیز توسط شرکت جدید ان‌جی‌ال پرایم، زیرمجموعهٔ شرکت دفاع هوایی و فضایی اروپا (۷۰٪) و
زیرمجموعهٔ شرکت دفاع هوایی و فضایی اروپا (۷۰٪) و بخش هواپیمایی لئوناردو (۳۰٪) از تورین مدیریت خواهند شد. فرهنگ. هنرهای تجسمی و موزه‌ها. تورین، به عنوان پایتخت سابق پادشاهی ساردنی و پادشاهی ایتالیا، محل سکونت خانواده ساووی است. علاوه بر کاخ سلطنتی قرن هفدهم (محل اقامت رسمی خانواده ساووی تا سال ۱۸۶۵) که برای ماداما رئاله کریستین ماری فرانسوی ساخته شده است، کاخ‌ها، اقامتگاه‌ها و قلعه‌های زیادی در مرکز شهر و شهرهای اطراف وجود دارد. کاخ چیابلسه، زرادخانه سلطنتی، کتابخانه سلطنتی، کاخ ماداما، کاخ کارینیانو، ویلا
کتابخانه سلطنتی، کاخ ماداما، کاخ کارینیانو، ویلا دلا رجینا و قلعهٔ والنتینو در تورین قرار دارند. مجموعه اقامتگاه‌های خانه سلطنتی ساووی در تورین و در شهرهای مجاور ریوولی، مونکالیری، وناریا رئاله، آلیه، راکونیجی، استوپینیجی، پولنزو و گووونه در سال ۱۹۹۷ توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی اعلام شد. یونسکو همچنین تورین را از سال ۲۰۱۴ به عنوان «شهر طراحی» به رسمیت می‌شناسد. در سال‌های اخیر، تورین به یک مقصد گردشگری محبوب تبدیل شده است و در سال ۲۰۰۸ با حدود ۲۴۰٬۰۰۰ گردشگر، رتبه ۲۰۳ در جهان و دهم در ایتالیا را کسب
گردشگر، رتبه ۲۰۳ در جهان و دهم در ایتالیا را کسب کرد. موزه مصر تورین در باستان‌شناسی و مردم‌شناسی و به ویژه هنر مصر باستان، تخصص دارد. این موزه محل نگهداری یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های آثار باستانی مصر در خارج از مصر است. در سال ۲۰۰۶ بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ بازدیدکننده داشت. موزه هنر شرقی یکی از مهم‌ترین مجموعه‌های هنری آسیایی در ایتالیا را در خود جای داده است. موزه‌های دیگر عبارتند از: موزهٔ ملی سینما، موزهٔ ملی خودرو، موزهٔ جِی، موزهٔ آناتومی انسان لوئیجی رولاندو، موزهٔ دله ماریونت (موزه عروسکی) و موزهٔ ملی دلا
موزهٔ دله ماریونت (موزه عروسکی) و موزهٔ ملی دلا مونتانیا (موزهٔ ملی کوه‌ها). موزه‌های هنری عبارتند از: گالری ساباودا، موزهٔ سیویکو دارته آنتیکا (موزهٔ مدنی هنرهای باستانی)، گالری هنری جووانی و مارلا آنیلی، آکادمی آلبرتینا و گالری هنرهای مدرن و معاصر. پس از آنکه مدت‌ها چیزی بیش از یک شهر کوچک نبود، در سال ۱۵۵۹ دوک امانوئل فیلیبرت از ساووی، تورین را پایتخت قلمرو خود قرار داد. دوک آرزوی تبدیل این شهر کوچک به یک پایتخت بزرگ هنری و فرهنگی را داشت و در قرن‌های بعد، هنرمندان بی‌شماری در دربار ساووی مشغول به کار
هنرمندان بی‌شماری در دربار ساووی مشغول به کار شدند، به ویژه معماران و شهرسازانی مانند کارلو دی کاستلامونته و پسرش آمدئو، گوارینو گوارینی و در قرن ۱۸، فیلیپو یووارا و بندتو آلفیری. در مورد نقاشی و هنرهای تجسمی، تورین به ویژه در قرن بیستم به یک نقطهٔ مرجع تبدیل شد. در دههٔ ۱۹۲۰، نقاش فلیچه کازوراتی الهام‌بخش تعدادی از دانشجویان به نام گروه شش نفرهٔ تورین بود که شامل کارلو لوی، هنری پائولوچی، جیجی کسا، فرانچسکو منزیو، نیکولا گالانته و جسی باسول بودند. از هنرمندان متولد تورین می‌توان به مجسمه‌ساز اومبرتو
هنرمندان متولد تورین می‌توان به مجسمه‌ساز اومبرتو ماسترویانی و معمار کارلو مولینو اشاره کرد. بین دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، مرکز بین‌المللی تورین (آرته پوورا)، حضور هنرمندانی مانند آلیگیریو بوئتی، ماریو مرز، جوزپه پنونه، پیرو جیلاردی و میکل‌آنجلو پیستولتو در این شهر را شاهد بود. در آن سال‌ها، تأثیر هنری قوی از طراح آرماندو تستا وجود داشت. از هنرمندانی که در حال حاضر در این شهر فعالیت می‌کنند می‌توان به اوگو نسپولو و کارول راما اشاره کرد. موسیقی. اپرای اصلی شهر، تئاتر رجو دی تورینو است، جایی که پوچینی در سال ۱۸۹۶
رجو دی تورینو است، جایی که پوچینی در سال ۱۸۹۶ اپرای "«لا بوهم»" خود را برای اولین بار اجرا کرد. این اپرا در سال ۱۹۳۶ به آتش کشیده شد و پس از جنگ جهانی دوم بازسازی شد. در ۸ اکتبر ۲۰۲۱، اتحادیهٔ پخش اروپا (EBU) و رای پس از پیروزی ایتالیا در یوروویژن ۲۰۲۱ در روتردام، هلند با آهنگ "" که توسط منسکین اجرا شد، اعلام کردند که این شهر میزبان مسابقهٔ آواز یوروویژن ۲۰۲۲ خواهد بود. این مسابقه در پالا آلپیتور برگزار شد و هر دو مرحلهٔ نیمه‌نهایی مسابقه در ۱۰ و ۱۲ مه و فینال بزرگ در ۱۴ مه برگزار شد. این اولین باری بود که
بزرگ در ۱۴ مه برگزار شد. این اولین باری بود که تورین میزبان این مسابقه بود و سومین باری بود که ایتالیا در مجموع میزبان یوروویژن بود، آخرین بار، ایتالیا میزبان مسابقهٔ ۱۹۹۱ بود که در رم برگزار شد. ادبیات. تورین که قرن‌ها مرکز ادبی بود، تنها پس از تأسیس دربار دوک‌های ساووی، شروع به جذب نویسندگان کرد. یکی از مشهورترین نویسندگان قرن هفدهم، جامباتیستا مارینو بود که در سال ۱۶۰۸ به دربار چارلز امانوئل اول نقل مکان کرد. مارینو توسط رقیبش، گاسپاره مورتولا، مورد سوء قصد قرار گرفت و بعداً به دلیل شایعاتی که علیه دوک
قصد قرار گرفت و بعداً به دلیل شایعاتی که علیه دوک گفته و نوشته بود، به مدت یک سال زندانی شد. شاید به همین دلیل، مارینو در سال ۱۶۱۵ تورین را ترک کرد و به فرانسه نقل مکان کرد. چهره‌های اصلی ادبی در دوران باروک در تورین، امانوئله تساورو و آلساندرو تاسونی بودند. در قرن بعد، تورین مدتی میزبان شاعر ویتوریو آلفیری از آستی بود. اوضاع در قرن نوزدهم بسیار متفاوت بود، به خصوص از زمانی که این شهر به نقطهٔ مرجعی برای اتحاد ایتالیا و متعاقباً پایتخت پادشاهی ایتالیا تبدیل شد. در واقع، در آن سال‌ها، توماسئو، ستتمبرینی و
شد. در واقع، در آن سال‌ها، توماسئو، ستتمبرینی و جان مدوز در این شهر اقامت داشتند. یکی از زنان برجستهٔ ادبی و فرهنگی آن زمان، الیمپیا ساویو بود. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، تورین محل زندگی نویسندگانی مانند گویدو گوتزانو، ادموندو ده آمیچیس، امیلیو سالگاری و دینو سگره بود که دومی با نام مستعار پیتی گریلی شناخته می‌شد. تورین پس از جنگ جهانی دوم نقش بسیار مهمی در ادبیات ایتالیا داشت. یکی از انتشارات بزرگ، جولیو اینائودی، آثار نویسندگانی مانند چزاره پاوزه، ایتالو کالوینو، ویتالیانو برانکاتی، پریمو
پاوزه، ایتالو کالوینو، ویتالیانو برانکاتی، پریمو لوی، ناتالیا گینزبورگ، فرناندا پیوانو، بپه فنولیو، کارلو فروترو و فرانکو لوچنتینی را منتشر کرد. در سال‌های اخیر، نویسندگان فعال در این شهر عبارتند از: جووانی آرپینو، نیکو اورنگو، جوزپه کولیکیا، مارگریتا اوجرو، لائورا مانچینلی، آلساندرا مونتروکیو، آلساندرو پریسینوتو، گویدو کوارتز، پیرو سوریا و آلساندرو باریکو. باریکو همچنین یکی از بنیانگذاران سکوئولا هولدن بود که به آموزش تکنیک‌های نوشتن اختصاص داشت. همچنین یک سنت ادبی در زبان محلی پیه‌مونتی وجود دارد، از
یک سنت ادبی در زبان محلی پیه‌مونتی وجود دارد، از جمله نویسندگانی مانند نیکولتو دا تورینو، اینیاس ایسلر (نویسندهٔ اشعار حماسی) و ادوارد کالو. دین. این شهر محل کفن معروف تورین است: پارچه‌ای کتانی که تصویر مردی را دارد که به نظر می‌رسد دچار آسیب جسمی به شیوه‌ای سازگار با مصلوب شدن شده است. بسیاری از مسیحیان این کفن را تصویری معجزه‌آسا از عیسی در زمان مرگش می‌دانند. این کفن در کلیسای جامع سلطنتی سنت جان باپتیست (یوحنای تمعید دهنده) در مرکز شهر نگهداری می‌شود. کفن یکی از نمادهای اصلی و جاذبه‌های گردشگری شهر و