payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دو تأکید می‌کنند. هماهنگی علم و دین یکی از اصول اساسی آئین بهائی است. آثار بهائی توضیح می‌دهد که حقیقت یکی است و علم و دین دو وسیله برای شناخت و درک حقیقت هستند. در دیدگاه بهائی برای درک حقیقت، علم و دین هر دو لازم هستند. برای بهائیان، علم و دین دو نظام دانش هستند که نقش مکملی دارند و هر دو با هم پیشرفت تمدن را امکان‌پذیر می‌سازند. بهائیان معتقدند دین بدون علم به سرعت به خرافات و افراطی‌گری فروکاسته می‌شود و علم بدون دین تنها به ابزاری در خدمت ماده‌گرایی تبدیل خواهد شد. بهائیان معتقدند دین حقیقی نیز مانند
خواهد شد. بهائیان معتقدند دین حقیقی نیز مانند علم در طول زمان تکامل می‌یابد و پیشرفت می‌کند. در دیدگاه بهائی این تکامل با تجدید دین به‌طور متناوب توسط پیامبران (فرستادگانی از طرف خداوند) صورت می‌گیرد. تکامل از دیدگاه بهائی. آموزه‌های بهائی اصل تکامل را قبول دارد، اما این ایده که مکانیسم تکامل صرفاً بر پایه تصادف استوار است را رد می‌کند. در دیدگاه بهائی، ظهور حیات – به ویژه حیات انسان – نتیجه یک فرایند کاملاً هدفمند است و نه تصادفی. انسان زمانی بر روی کره زمین ظاهر شد که شرایط مناسب برای حیات او فراهم آمد.
ظاهر شد که شرایط مناسب برای حیات او فراهم آمد. در دیدگاه بهائی پایان‌شناسی طبیعی معتبرتر از خلقت‌گرایی است و قوانین طبیعت مظاهر اراده الهی‌اند. بهائیت اصل فرگشت داروینی را قبول دارد. اما به عقیدهٔ مایکل رتشتاین برخلاف یافته‌های علمی، فرگشت انسان را رد می‌کند. پاسخ عبدالبهاء به تکامل داروینی بیشتر ماهیتی فلسفی دارد تا علمی و هدف اصلی او این است که با دلایل مبتنی بر عقل و خرد وجود یک هدف الهی برای حیات، جایگاه ویژه انسان در آفرینش، نیاز به علل نهایی (غایت‌شناسی) و وجود قوانین ابدی طبیعت در جهان را اثبات کند.
و وجود قوانین ابدی طبیعت در جهان را اثبات کند. عبدالبهاء با خود مکانیسم تکامل کاری ندارد بلکه پیامدهای فلسفی، اجتماعی و معنوی نظریه جدید را مورد بررسی قرار می‌دهد. در حقیقت او در پی ابطال نتایجی است که بعضی از ایدئولوژی‌ها برای اغراض سیاسی خود از نظریهٔ تکامل استنتاج کرده‌اند، مانند انکار جنبه معنوی انسان و تجویز و توجیه رقابت، تنازع بقا و جنگ.
انتفاضه دوم (به عربی: الانتفاضة الثانیة) یا انتفاضه الاقصی، خیزش بزرگ فلسطینیان علیه اسرائیل بود. گمان می‌رود که محرک‌های عمومی ناآرامی‌ها بر شکست اجلاس کمپ دیوید در سال ۲۰۰۰ متمرکز باشد که انتظار می‌رفت در ژوئیه ۲۰۰۰ به توافق نهایی در مورد روند صلح اسرائیل و فلسطین دست یابد. شیوع خشونت در سپتامبر ۲۰۰۰، پس از آن که آریل شارون بازدید تحریک آمیزی از محوطه الاقصی در کوه معبد در اورشلیم انجام داد، آغاز شد؛ خود این دیدار صلح آمیز بود، اما، پیش‌بینی شده، جرقه اعتراضات و شورش‌هایی را برانگیخت که پلیس اسرائیل، آن
و شورش‌هایی را برانگیخت که پلیس اسرائیل، آن را با گلوله‌های پلاستیکی و گاز اشک آور، سرکوب کرد. این دوران پس از مذاکرات پیمان کمپ دیوید ۲ در سال ۲۰۰۰ و مذاکرات ۹ ساله تحت عنوان طرح صلح خاورمیانه آشکار شد. پس از پایان جنگ ۲۰۰۶ اسرائیل و لبنان و آغاز موجی تازه از دومین انتفاضه فلسطینیان و خاورمیانه در معرض چالش‌های جدی قرار گرفت. این خیزش منجر به خروج اسرائیل از نوار غزه در سال ۲۰۰۵ شد که بنیامین نتانیاهو در اعتراض به این اقدام از دولت شارون کناره گیری کرد
دین‌های هندی یا دین‌های دارمایی به خانواده‌ای از دین‌ها گفته می‌شود که از شبه‌قاره هند سرچشمه گرفته‌اند. دین‌های هندی عبارت‌اند از هندوئیسم، بودئیسم، سیکیسم و جِینیسم. دین‌های هندی یکی از سه گروه بزرگ از دین‌های جهان هستند. دو گروه دیگر عبارتند از: دین‌های ابراهیمی و دین‌های تائویی. مفهوم دارما (آئین طبیعی، خویشکار) در دین‌های دارمایی نقش اساسی را دارد.
جدایی نژادی در ایالات متحده آمریکا با نظام برده‌داری در سال‌های سده هفدهم میلادی آغاز شده و با تبعیض‌های نژادی آشکار و پنهان در تاریخ آمریکا، و تا عصر حاضر ادامه یافته‌است. تاریخچه. نخستین ساکنان اروپایی آمریکا، اسپانیایی‌ها بودند که قدم بر خاک فلوریدای کنونی گذاشتند. با آغاز سده هفدهم، انگلیسی‌ها در کرانه‌های شمالی، مکانی که اکنون نیوانگلند شناخته می‌شود، چندین شهر ساختند. بعدها این مناطق، مستعمرات سیزده‌گانه بریتانیا در سرزمین جدید را شکل دادند. در سرتاسر سده‌های ۱۷ و ۱۸ میلادی، ابتدا ماجراجویان اسپانیایی
۱۷ و ۱۸ میلادی، ابتدا ماجراجویان اسپانیایی و انگلیسی راهی آمریکا شدند و پس از آنان شهروندان دیگر مناطق اروپا، ازجمله آلمانی‌ها، هلندی‌ها، سوئدی‌ها و ایرلندی‌ها، موج دوم مهاجران را به وجود آوردند. تا زمانی که زمین حاصلخیز برای کشاورزی به میزان نامحدود در اختیار مهاجران بود، اختلافات نژادی میان ساکنان اولیه سرزمین آمریکا به چشم نمی‌خورد. هرچند که از همان روزهای نخست ورود اروپایی‌ها به سرزمین جدید، جنگ بی‌انتهایی میان تازه‌واردان و بومیان سرخ‌پوست درگرفت. اختلاف اروپایی‌ها بعد از چند جنگ سرانجام با پیروزی
اروپایی‌ها بعد از چند جنگ سرانجام با پیروزی نهایی بریتانیا بر فرانسه و اسپانیا در اواسط سده ۱۸ پایان یافت. مستعمرات سیزده‌گانه با ورود هزاران هزار انگلیسی روز به روز بزرگ‌تر می‌شدند. سرخ‌پوستان یا با جنگ یا با فریب از زمین‌های آبا و اجداد خود به درون قاره رانده می‌شدند. در جریان جنگ هفت ساله در اواسط سده ۱۸، فرانسه از کرانه شرقی رودخانه می‌سی‌س‌پی رانده و انگلیس مالک سرزمین وسیعی از اقیانوس اطلس تا رودخانه می‌سی‌س‌پی شد. بدین ترتیب تا یک سده بعد، مسئله‌ای به نام تعارض نژادی در این سرزمین دیده نمی‌شد. حتی
به نام تعارض نژادی در این سرزمین دیده نمی‌شد. حتی نظام برده‌داری نیز تا اوایل اواسط سده نوزدهم در زمره تعارضات نژادی قرار نمی‌گرفت. نظام برده‌داری. هنگامی که «مسئله نژاد سیاه» با تعارضات اقتصادی نژاد سفید گره خورد، پدیده‌ای به نام «تعارضات نژادی» در جامعه آمریکا شکل گرفت که تاکنون نیز ادامه دارد. در این تعارضات اگرچه سیاهان موضوع اصلی بودند، اما هدف اصلی را تشکیل نمی‌دادند. به عبارت دیگر، به استثنای تعداد اندکی از روشنفکران و کشیشان نیوانگلندی که نظام برده داری را مغایر اخلاق اجتماعی و عدالت الهی تعبیر
داری را مغایر اخلاق اجتماعی و عدالت الهی تعبیر می‌کردند، دیگر مخالفان برده داری به دنبال اهداف و منافع اقتصادی بودند. تفاوت زندگی اقتصادی شمال و جنوب آمریکا در نیمه نخست قرن نوزدهم، جامعه آمریکا را به دو گروه متخاصم تبدیل کرد. شمال به دلیل موقعیت خاص جغرافیایی خود هرگز نتوانست مزارع بزرگ و وسیع جنوب را به وجود آورد. درحالی‌که ثروت در جنوب حاصل میلیون‌ها هکتار زمین کشاورزی بود که صدها هزار برده سیاه‌پوست در بدترین شرایط انسانی به کشت توتون و پنبه مشغول بودند. شمالی‌های صنعت‌گر و تاجر، سیاهپوستان را افرادی
شمالی‌های صنعت‌گر و تاجر، سیاهپوستان را افرادی دست و پاگیر و زائد تلقی می‌کردند. از آنجا که حرکت سریع تمدن غرب، برتری جامعه صنعتی بر جامعه کشاورزی را در سال‌های نخستین قرن ۱۹ به اثبات رسانده بود، اختلاف میان شمال صنعتی با جنوب کشاورزی سرانجام با یک جنگ خونین چهار ساله حل و فصل شد. آزادی سیاهپوستان. با پایان جنگ داخلی آمریکا و آزادی میلیون‌ها برده رهایی یافته از نظام برده داری، جامعه آمریکا وارد نبرد بی‌وقفه نژادی شد. در یک سوی این نبرد، سفیدپوستان جنوب بودند که در جریان جنگ داخلی، تمام ثروت و امتیازات
بودند که در جریان جنگ داخلی، تمام ثروت و امتیازات اشرافی خود را از دست داده بودند و می‌بایست با بردگان سابق خود همانند انسان‌های برابر رفتار کنند. در سوی دیگر سیاهپوستان می‌خواستند حقوق تضییع شده خود و اجدادشان را در کوتاه‌ترین زمان ممکن طلب کنند. بدیهی است چنین فضای آشفته‌ای، رابطه میان نژاد سفید و سیاه را بیش از پیش تخریب کرد. برخی از بردگان سابق راه سرزمین‌های وسیع غرب را که هنوز به تصرف کامل در نیامده بود، در پیش گرفتند و زندگی جدیدی را برای خود و فرزندانشان به وجود آوردند. اما میلیون‌ها سیاه فقیر که
به وجود آوردند. اما میلیون‌ها سیاه فقیر که هنوز به اربابان سابق خود وابسته بودند در جنوب باقی‌ماندند و با مشکلات عدیده از جمله فقر، بیکاری و نژادپرستی مواجه شدند. دولت فدرال برای حل معضل برده‌داری، اصلاحیه سیزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا را در سال ۱۸۶۵ به تصویب رساند. براساس این اصلاحیه «بردگی و کار اجباری جز به عنوان مجازات جرمی که شخص، طبق مقررات به آن محکوم شده باشد، در ایالات متحده یا هر مکان دیگری در حوزه قضایی آنها» ممنوع شد. این قانون سه سال بعد با اعطای حق شهروندی به کلیه اتباع ایالات متحده
با اعطای حق شهروندی به کلیه اتباع ایالات متحده آمریکا فارغ از نژاد و رنگ پوست بر اساس اصلاحیه چهاردهم قانون اساسی، تکمیل شد. عصر نو. تا یک قرن بعد، میلیون‌ها سیاهپوست آمریکایی در فقر و تنگدستی گرفتار بودند. بسیاری از کارفرمایان در جنوب علاقه‌ای نداشتند که سیاهان را به کار بگمارند. وضعیت تحصیلی و آموزشی سیاهان نیز در شرایط اسفناکی قرار داشت. تا زمان الغای برده داری، سواد خواندن و نوشتن برای برده‌ها جرم غیرقابل بخششی بود. بعد از الغای برده داری نیز سیاهپوستان فقیر قادر نبودند که کودکان خود را در مدارس ثبت
فقیر قادر نبودند که کودکان خود را در مدارس ثبت نام نمایند. آن دسته از کودکان سیاه که از شانس بیشتری برخوردار بودند، مجبور بودند در مدارسی جدا از سفید پوستان تحصیل کنند. سیاهان در حالی با این مشکلات دست به گریبان بودند که گروهی از نژادپرستان متعصب سفیدپوست با تشکیل جوخه‌های مرگ به نام کوکلاکس کلان سیاهان را هدف حملات خود قرار می‌دادند. این افراد به بردگان سابق حمله می‌کردند، اموال ناچیزشان را غارت می‌کردند و به شکل دلخراشی آنان را به قتل می‌رساندند. شیوه شکنجه سیاهپوستان نیز به شکل «لینچ کردن» بود که آنان
سیاهپوستان نیز به شکل «لینچ کردن» بود که آنان را قطعه قطعه یا زنده زنده می‌سوزاندند. این اقدامات ضد انسانیِ متعصبین سفیدپوست با بی‌تفاوتی حکومت فدرال، پلیس و دستگاه قضایی همراه بود. تعارض نژادی میان سیاهان و سفیدپوستان در سال‌های پایانی قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ متأثر از رقابت‌های حزبی بود. حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا که از ابتدا، جنوب برده داری را پایگاه اصلی خود قرار داده بود، همچنان از این نظام غیرعادلانه حمایت می‌کرد. این حزب برای دفاع از منافع کلان کشاورزان جنوب، حتی تا پای تجزیه ایالات متحده آمریکا
جنوب، حتی تا پای تجزیه ایالات متحده آمریکا نیز پیش رفت. شمال که توسط آبراهام لینکلن و حزب تازه تأسیس جمهوریخواه رهبری می‌شد، آزادی برده‌ها را به جنوب دموکرات تحمیل کرد. بدین ترتیب دو حزب بزرگ آمریکا، یکی در جایگاه حمایت از حقوق سیاهپوستان قرار گرفت و دیگری دفاع از شرایط پیش از جنگ را سرلوحه خود قرار داد. البته این تقسیم‌بندی در اوایل قرن بیستم به شکل اساسی دگرگون شد. دموکرات‌ها که از حاکمیت مطلق ۴۰ ساله حزب جمهوریخواه ایالات متحده آمریکا به تنگ آمده بودند، به تدریج نفوذ خود را در ایالت‌های شمال شرقی،
به تدریج نفوذ خود را در ایالت‌های شمال شرقی، منطقه‌ای که روز به روز مهاجرین تازه‌ای را به خود جلب می‌کرد، افزایش دادند. مهاجرین، رنگین پوستان و قشرهای فرودست جامعه به دور دموکرات‌ها جمع شدند و این حزب که روزگاری سمبل نظام برده داری بود، برای کسب قدرت به حامی اصلی سیاه‌پوستان تبدیل شد. از آن زمان تاکنون دموکرات‌ها، حزب مدافع رنگین پوستان از جمله سیاهان، و حزب جمهوریخواه حزب سفید پوستان لقب گرفته‌اند. جنبش برابرخواهی. وقوع جنگ جهانی دوم و شرکت گسترده سیاهپوستان در دفاع از آزادی در مقابل فاشیسم، موقعیت این
در دفاع از آزادی در مقابل فاشیسم، موقعیت این گروه نژادی را در تحولات داخلی آمریکا تغییر داد. اولین گام برای ارتقای موقعیت اجتماعی آنان، با ادغام واحدهای نظامی سیاهپوستان در دیگر واحدهای ارتش آمریکا در سال ۱۹۴۵ صورت گرفت. سپس دیوان عالی فدرال ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۵۴ که جمهوریخواهان در کاخ سفید حضور داشتند، با صدور حکم تاریخی براون در برابر هیئت آموزش جدایی نژادی در مدارس را غیرقانونی اعلام کرد. این حکم سیاهان را از یک تبعیض ناروای تاریخی نجات داد. اما مقاومت در برابر ادغام نژادی در ایالت‌های سابقاً
مقاومت در برابر ادغام نژادی در ایالت‌های سابقاً برده دار همچنان به شکل جدی ادامه داشت. سیاهان همچنان از ورود به اماکن مخصوص سفید پوستان از جمله باشگاه‌ها، رستوران‌ها و بارها محروم بودند. حتی در برخی از شهرهای جنوب، سیاهپوستان حق نداشتند بر روی صندلی مخصوص سفید پوستان در اتوبوس‌های عمومی بنشینند. اقدام خانم روزا پارکس در سال ۱۹۵۵ در شهر مونتگمری ایالت آلاباما روح تازه‌ای به مبارزات سیاهپوستان داد. پارکس در اقدامی شجاعانه، از بلند شدن از روی صندلی مخصوص سفید پوستان در یک اتوبوس عمومی خودداری کرد و توسط پلیس
پوستان در یک اتوبوس عمومی خودداری کرد و توسط پلیس دستگیر شد. این اقدام، خشم سیاهان را شعله‌ور تر کرد. کشیش جوانی به نام مارتین لوتر کینگ یک تحریم چند ماهه را علیه سیستم حمل و نقل عمومی در ایالت آلاباما شکل داد. این اعتراض سپس به «جنبش حقوق مدنی» تبدیل شد. در سال ۱۹۶۰ با تلاش و کوشش مارتین لوتر کینگ «قانون حقوق مدنی» با هدف رفع تبعیض نژادی به تصویب رسید. تغییرات بنیادین در قوانین نژادی در دوران حکومت دموکرات‌ها در دهه ۱۹۶۰حاصل شد. جان اف کندی و جانشینش، لیندون جانسون گام‌های بلندی را برای فائق آمدن بر معضل
جانسون گام‌های بلندی را برای فائق آمدن بر معضل تاریخی نژادی در ایالات متحده آمریکا برداشتند. این تحولات سبب شد جناح محافظه کار که همچنان بر اصالت نژادی فرهنگ آنگلو – پروتستانی سفید پوستان پافشاری می‌کرد، هم قسم شود و جنگ ایدئولوژیکی علیه لیبرال‌ها را آغاز کند. اگرچه جمهوری‌خواهان در زمان حضور خود در کاخ سفید برخی از اقدامات کم سابقه نظیر انتخاب نخستین زن عضو دیوان‌عالی فدرال یا نخستین وزیر خارجه سیاه‌پوست را در کارنامه خود به ثبت رسانده‌اند، اما هنوز لایه‌های اصلی این حزب به‌خصوص در ایالت‌های جنوبی برطبل
اصلی این حزب به‌خصوص در ایالت‌های جنوبی برطبل جدایی نژادی می‌کوبند. در سوی دیگر این تعارض نژادی، لیبرال‌ها به ویژه جناح چپ آن قویاً از حقوق رنگین پوستان حمایت می‌کنند. به اعتقاد برخی از لیبرال‌ها، رفع نابرابری نژادی در آمریکا نمی‌تواند حقوق پایمال شده تاریخی سیاهپوستان را تأمین کند. از این رو حامیان حقوق رنگین پوستان، نظریه Affirmative Action یا «تبعیض مثبت» را مطرح کرده‌اند. بر اساس این نظریه، آفریکن – آمریکن‌ها (اصطلاحی برای نام بردن سیاهپوستان) باید از مزایای بیشتری در مقایسه با سفید پوستان در زمینه
مزایای بیشتری در مقایسه با سفید پوستان در زمینه آموزش و تحصیل بر خوردار باشند. در حال حاضر برخی از دانشگاه‌های آمریکا از جمله دانشگاه میشیگان برای دانشجویان تازه‌وارد سیاه‌پوست امتیازات بیشتری قائل هستند. در سال ۲۰۰۳ چالش عمیقی میان لیبرال‌های طرفدار تبعیض مثبت و دولت محافظه کار جورج بوش در خصوص نظام سهمیه بندی دانشگاه‌ها از جمله در دانشگاه شیکاگو بروز کرد. اما از آنجا که تبعیض مثبت بر اساس حکم تاریخی دیوانعالی فدرال در ۲۵ سال پیش به تصویب رسیده‌است، تلاش محافظه کاران برای لغو امتیازات دانشجویان سیاه‌پوست
کاران برای لغو امتیازات دانشجویان سیاه‌پوست به نتیجه نرسید.
نکیسا، موسیقی‌دان، رامشگر ، چنگ‌نواز و خوانندهٔ ایرانی عهد ساسانی است. او استاد چنگ‌نوازی بود و در دربار خسرو پرویز ترانه می‌سرود. نظامی گنجه‌ای در کتاب "خسرو و شیرین"، و به دنبال او، امیرخسرو دهلوی در کتاب "شیرین و خسرو" از او یاد کرده‌اند. نام. نکیسا از نام پهلوی naxiskã به معنای نغمه خوان می‌آید که آن نیز از واژه پهلوی naxak به معنای نغمه، مشتق شده است.با وجود اینکه نام نکیسا امروزه برای دختران نیز مورد استفاده قرار می گیرد ولی در اصل رامشگر دربار خسرو پرویز که نکیسا نام داشت، مَردی اهل تیسفون بود و علی
که نکیسا نام داشت، مَردی اهل تیسفون بود و علی رغم این تاریخچه، در حال حاضر این اسم فقط برای فرزند دختر مورد تایید ثبت احوال ایران است. پیشه. نکیسا با باربد در ساخت قطعه هفت‌نوازی معروف "سرود خسروانی" همکاری کرده‌است. مضامین اصلی ترانه‌های او در ستایش خسرو پرویز بودند. وی همچنین سرود ملی آن زمان را ساخته بود. موسیقی در دوران شاهنشاهی ساسانی بسیار شکوفا شد چرا که بسیاری از پادشاهان پشتیبان هنر و حتی برخی خود هنرمند بودند. در این دوران شعر، آوازخوانی، موسیقی، و هنر بسیار محبوب شدند و شاهانی همچون خسرو پرویز و
هنر بسیار محبوب شدند و شاهانی همچون خسرو پرویز و اردشیر از نوازندگان پشتیبانی و حمایت کردند. موسیقی‌دانان بسیاری همانند رامتین، بامشاد، باربد، سرکش و نکیسا به استادان بزرگی در موسیقی تبدیل شدند و اثرگذاری‌های آن‌ها از زمانه خود فراتر رفت. باربد و نکیسا دستگاه موسیقی ایرانی، خسروانی، را بسیار تحت تأثیر قرار دادند و به آن کمک کردند. گفته شده که یک بار نکیسا ترانه‌ای سروده که شنوندگان چنان متأثر شدند که بیهوش شدند یا جامه‌های خود را دریدند (جامه‌دران).
سِکُنج (=سه+کنج) یا گوشواره یا فیلپوش، یکی از روش‌های «گوشه‌سازی» برای تغییر مقطع «چارگوش» دیوارها به «گِرد» برای ساخت طاق یا گنبد بر روی دیوار است که از گذشته در معماری ایرانی کاربرد فراوانی داشته‌ است. فیلپوش توسط مهندسان و دانشمندان ایران باستان ابداع و از حکومت ساسانی سرچشمه گرفته است و تا دوران مدرن در سراسر آسیای مرکزی و غربی مورد استفاده قرار می‌گرفته است. گرجستان و ارمنستان نیز این فرم را از ساسانیان به ارث بردند، جایی که سکنج به طور گسترده در ساختمان های مختلف به کار می‌رفت. آنها به فراوانی در
های مختلف به کار می‌رفت. آنها به فراوانی در معماری کلیساهای مسیحی قرون وسطایی بازمانده یا ویران شده منطقه به نمایش درآمده‌اند. این روش بر روی معماری پس از اسلام نیز تأثیر گذاشته و در معماری مساجد نیز به کار می‌رفت. از آنجا که در سازه‌های چارگوش برای طاق زدن همواره مانعی به نام تغییر مقطع سر راه است از این رو به روشی نیازمندیم تا از این مانع بگذریم. «گوشه سازی» که خود به روش‌های گوناگونی در معماری ایران و جهان از دیرباز کارایی یافته یگانه روش گذشتن از سد این مشکل بغرنج است. روش «گوشواره» یا «سکنج» در کنار
مشکل بغرنج است. روش «گوشواره» یا «سکنج» در کنار دیگر روش‌های «گوشه سازی» چون شیوه کاربندی و دُمغازه‌ای به نظر کهن‌ترین و ساده‌ترین روش در گوشه‌سازی بوده که ساختار به ظاهر ساده آن ویژگی‌های زیبایی شناختی بارزی را در گذر تاریخ رفته رفته بر خود بار کرده است. هرچند اوج شکوفایی هنری در گوشه سازی به روش کاربندی به وقوع می‌پیوندد. تاریخچه. در خاورمیانه اتاقک گنبدی در کاخ اردشیر، پادشاه ساسانی، در فیروزآباد ایران، کهن‌ترین نمونه‌ی باقی‌مانده از استفاده از گوشواره است. پس از ظهور اسلام، به عنوان یکی از ویژگی های
است. پس از ظهور اسلام، به عنوان یکی از ویژگی های معماری اسلامی ، به ویژه در ایران ، باقی ماند. در خاورمیانه و در معماری رومانسک شرقی نیز استفاده می‌شد ، اگرچه آویزها در معماری بیزانسی رایج‌تر هستند. ایاصوفیه دارای هر دو گوشواره و آویز در ترکیب است. در اروپای غربی این معماری به معماری رومی اروپای غربی هم گسترش یافت، یکی از نمونه‌های آن کلیسای سده دوازدهمی نورمن‌ها در کلیسای سان کاتالدو، پالرمو، در سیسیل است. این گنبد دارای سه گنبد است که هر کدام توسط چهار گنبد دوتایی پشتیبانی می‌شوند.
فریدون تفضلی (زادهٔ ۱۳۱۹ – درگذشتهٔ ۲۳ بهمن ۱۳۹۶) اقتصاددان، مترجم و استاد دانشگاه ایرانی بود. زندگی‌نامه. فریدون تفضلی، متولد ۱۳۱۹، یکی از اقتصاددانان برجسته ایرانی بود. او از سال ۱۳۴۹ به‌طور تمام وقت و رسمی تدریس در دانشگاه ملی ایران را آغاز کرد و در سال ۱۳۵۶ به رتبه استادی رسید. همچنین او پیرو مکتب اقتصاد پولی میلتون فریدمن، اقتصاددان برجسته صاحب نظریه درآمد دایمی و برنده جایزه نوبل اقتصاد بود. وی مدرک کارشناسی اقتصاد خود را از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا و مدارک کارشناسی ارشد و دکترا در همین رشته را از
و مدارک کارشناسی ارشد و دکترا در همین رشته را از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی آمریکا اخذ کرد. عنوان رساله اش «سهم علمی اسکار لانگه در تئوری سوسیالیسم و کاربردهای آن در یوگسلاوی و چک‌اسلواکی» بود که با درجه ممتاز مورد پذیرش قرار گرفت. تفضلی پیش از پذیرفته شدن در مقاطع تحصیلات تکمیلی یک سال به عنوان کارشناس اقتصادی برای شرکت آر جی رینولدز در لس آنجلس کار کرد و در دوره دکتری به عنوان دستیار تدریس مشغول به کار شد. او پس ۳۷ سال تدریس در تمام مقاطع تحصیلی رشته اقتصاد و بازنشسته شدن در ۱۳۸۶/۴/۱۵، تا آخرین روزهای عمر
و بازنشسته شدن در ۱۳۸۶/۴/۱۵، تا آخرین روزهای عمر در دانشگاه شهید بهشتی تهران تدریس می‌کرد. وی در ۲۳ بهمن ۱۳۹۶ درگذشت. فریدون تفضلی مؤلف و مترجم ده‌ها اثر در علم اقتصاد بوده و دو کتاب "تاریخ عقاید اقتصادی" و "اقتصاد کلان" او جزو کتاب‌های کلاسیک درسی مرجع در رشتهٔ اقتصاد به زبان فارسی محسوب می‌شود. یکی از بهترین آثار ترجمه ای او نیز کتاب راز سرمایه است.
.ls دامنه اینترنتی اختصاص داده شده به کشور لسوتو است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۷ ژانویه ۲۰۰۷
.lt دامنه اینترنتی اختصاص داده شده به کشور لیتوانی است. منابع. Wikipedia contributors, ".lt," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=.lt&amp;oldid=190475815
.lu دامنه اینترنتی اختصاص داده شده به کشور لوکزامبورگ است. منابع. Wikipedia contributors, ".lu," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=.lu&amp;oldid=190476149 (accessed February 21, 2008).
.lv دامنه اینترنتی اختصاص داده شده به کشور لاتویا است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۷ ژانویه ۲۰۰۷
.lyدامنه اینترنتی اختصاص داده شده به کشور لیبی است. منابع. Wikipedia contributors, ".ly," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=.ly&amp;oldid=204423745
.im دامنه اینترنتی اختصاص داده شده به جزیره مان است. منابع. Wikipedia contributors, ".im," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=.im&amp;oldid=187439258 (accessed February 19, 2008).
تاریخچه. دامنه i.o (indian ocean territory) یک دامنه پر تقاضا محسوب میشود و در ابتدا کد کشوری برای سرزمین های بریتانیایی اقیانوس هند معرفی شد اما به دلیل تشابه با I/o (input /output) که یک اصطلاح بسیار پرکاربرد در میان دوست داران حوزه برنامه نویسی و تکنولوژی بود به یک دامنه بسیار پرکاربرد و محبوب در میان وبسایت های مرتبط با تکنولوژی تبدیل شد. پس از معرفی دامنه i.o در سال 1997 این دامنه بلا استفاده بود تا سر انجام در سال 1998 کمپانی معروف لوی (Strauss &amp; Co) برای اولین بار این دامنه را برای سایت خود به
Co) برای اولین بار این دامنه را برای سایت خود به آدرس levi.io به کار گرفت.
جزیرهٔ مَن یا مَن (به مانکس: Ellan Vannin or Mannin)، (به انگلیسی: Isle of Man) جزیره‌ای با جمعیتی حدود ۸۶ هزار نفر واقع در دریای ایرلند است. پایتخت آن شهر دوگلاس است. یکی از مهم‌ترین شهرهای آن نیز شهر چیکن راک است. جزیرهٔ من یکی از جزایر نیمه‌خودمختار در دریای ایرلند است که از لحاظ جغرافیایی بین بریتانیا و ایرلند شمالی واقع شده‌است. این جزیره دارای پارلمان و دولت محلی مستقل است، اما از بسیاری جهات، از جمله سیاست خارجی وابسته به دولت بریتانیاست و مردم آن در انتخابات و همه‌پرسی‌های سراسری بریتانیا شرکت
در انتخابات و همه‌پرسی‌های سراسری بریتانیا شرکت می‌کنند. پادشاه چارلز سوم به عنوان رئیس کشور، عنوان «لرد من» را بر عهده دارد و توسط یک فرماندار ستوان نمایندگی می‌شود. دولت بریتانیا مسئول دفاع نظامی جزیره من است و آن را در خارج از کشور نمایندگی می‌کند، اما جزیره من همچنان یک هویت بین‌المللی جداگانه دارد. انسان‌ها از قبل از ۶۵۰۰ سال قبل از میلاد در این جزیره زندگی می‌کردند. نفوذ فرهنگی گالیک در قرن پنجم میلادی آغاز شد، زمانی که مبلغان ایرلندی پیرو آموزه‌های سنت پاتریک شروع به سکونت در این جزیره کردند، و زبان
پاتریک شروع به سکونت در این جزیره کردند، و زبان مانکس، شاخه‌ای از زبان‌های گایدلیک، پدیدار شد. در سال ۶۲۷، شاه ادوین نورثومبریا، جزیره من را به همراه بیشتر مرسیا فتح کرد. در قرن نهم، نورس‌ها پادشاهی دریایی جزایر را تأسیس کردند که شامل هبریدز و جزایر شمالی، به همراه جزیره من به عنوان جنوبی‌ترین جزیره، بود. ماگنوس سوم، پادشاه نروژ از سال ۱۰۹۳ تا ۱۱۰۳، بین سال‌های ۱۰۹۹ تا ۱۱۰۳ به عنوان پادشاه من و جزایر سلطنت کرد. در سال ۱۲۶۶، شاه ماگنوس ششم نروژ، برتری خود بر من را به شاه الکساندر سوم اسکاتلند تحت معاهده پرث
من را به شاه الکساندر سوم اسکاتلند تحت معاهده پرث فروخت. پس از دوره‌ای از حکومت متناوب توسط پادشاهان اسکاتلند و انگلستان، این جزیره در سال ۱۳۹۹ تحت سیادت فئودالی تاج و تخت انگلستان قرار گرفت. این سیادت در سال ۱۷۶۵ به تاج و تخت بریتانیا بازگشت، اما این جزیره بخشی از پادشاهی بریتانیای کبیر در قرن هجدهم، و نه جانشینان آن، پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند و پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی امروزی، نشد. این جزیره همیشه خودمختاری داخلی خود را حفظ کرده است. در سال ۱۸۸۱، پارلمان جزیره من، تینوالد، به
است. در سال ۱۸۸۱، پارلمان جزیره من، تینوالد، به اولین نهاد قانونگذاری ملی در جهان تبدیل شد که به زنان حق رأی در انتخابات عمومی را اعطا کرد، اگرچه این حق شامل زنان متأهل نمی‌شد. اقتصاد مانکس با وضعیت آن به عنوان یک مقصد با مالیات پایین و بانکداری فراساحلی تقویت می‌شود. بیمه و قمار آنلاین هر کدام ۱۷٪ از تولید ناخالص ملی را تولید می‌کنند، و پس از آن فناوری اطلاعات و ارتباطات و بانکداری هر کدام ۹٪ را تشکیل می‌دهند. با این حال، این وضعیت، مشکلاتی مانند پول‌شویی، جرایم مالی و تأمین مالی تروریسم را نیز به همراه
جرایم مالی و تأمین مالی تروریسم را نیز به همراه داشته است. جزیره من همچنین به دلیل مسابقات موتورسواری تی‌تی (جام توریستی) و گربه مانکس، نژادی با دم کوتاه یا بدون دم، شناخته شده است. در سال ۲۰۱۶، یونسکو وضعیت ذخیره‌گاه زیست‌کره را به جزیره من اعطا کرد. ریشه‌شناسی و نام‌گذاری جزیره من اولین اشاره به جزیره من در کتاب «تاریخ طبیعی» پلینی دیده می‌شود که در آن از جزیره‌ای به نام "موناپیا" (که احتمالاً اشتباهی برای *ماناویا بوده) در میان بریتانیا و ایرلند یاد شده است. ریشه این نام به واژه "مانائوآ" در زبان
شده است. ریشه این نام به واژه "مانائوآ" در زبان بریتونیایی بازمی‌گردد که به معنای «جزیره کوهستانی» یا «جزیره بلند» است. همین ریشه ممکن است در نام "مُون" (Môn)، نام ولزی انگلسی، نیز دیده شود. این جزیره در زبان ولزی "مانائو" و در زبان مانکس "مانین" یا به طور کامل "اِلان والین" (یعنی «جزیره من»، با نرم‌شدگی صامت اول) نامیده می‌شود. "مانین" در ابتدا یک حالت برای مفعول با واسطه بوده و حالت فاعلی آن "مانا" است. در افسانه‌ها، من با مانانان مک لیر، خدای دریا در اساطیر گالیک، مرتبط است و گاهی اوقات گفته می‌شود که
گالیک، مرتبط است و گاهی اوقات گفته می‌شود که نام خود را از او گرفته است. با این حال، به احتمال زیاد عکس این موضوع صحیح است.
سید محمدولی قرنی (۱ فروردین ۱۲۹۲ – ۳ اردیبهشت ۱۳۵۸) فرمانده نظامی و سرلشکر اهل ایران بود که از ۲۳ بهمن ۱۳۵۷ تا ۷ فروردین ۱۳۵۸ به‌عنوان نخستین رئیس ستاد مشترک ارتش جمهوری اسلامی ایران فعالیت می‌کرد. وی در فروردین ۱۳۳۴ به ریاست رکن دوم ستاد ارتش شاهنشاهی منصوب شد؛ نهادی که در آن دوران به عنوان بالاترین دستگاه اطلاعاتی کشور شناخته می‌شد. پس از رویدادهای ۱۳۳۲، محمدرضا پهلوی در صدد آن بود تا از نفوذ نظامیان وابسته به سرویس اطلاعاتی بریتانیا، ام‌آی۶، بکاهد، و قرنی در رقابتی سخت با علوی‌مقدم، کیا و تیمور بختیار
در رقابتی سخت با علوی‌مقدم، کیا و تیمور بختیار قرار گرفت. وی در مهرماه سال ۱۳۳۶ موفق به اخذ درجهٔ سرلشکری شد، که این امر نشانگر اعتماد محمدرضا پهلوی به او تا این تاریخ است. ولی کمتر از یک سال بعد، در اسفند ۱۳۳۶ در پی کشف طرح کودتا علیه شاه دستگیر و پس از محاکمه و سه سال زندان از ارتش اخراج شد. اگرچه او با عنوان دخالت در امور سیاسی متهم گردید و دستگاه تبلیغاتی پهلوی از اشاره به کودتا در بدنهٔ ارتش به‌شدت پرهیز می‌کرد. قرنی پس از آزادی آشکارا روابط خود را با چهره‌های مخالف حکومت پهلوی نظیر سید محمدهادی