payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شیطان، با او به عنوان مدیر کلیسای شیطان مکاتبه داشته‌اند. بارتون گفت که اگرچه شخصاً به کارلا لاوی اجازه داده بود که خود را در رسانه‌ها به عنوان موبدهٔ اعظم کلیسای شیطان معرفی کند، اما پس از چندی متوجه شد که کارلا چندان علاقه‌ای به قبول مسئولیت‌هایش ندارد. بلانچ بارتون تأکید کرد که لاوی در وصیتش، شخص بلانچ را جانشین خود معرفی کرده است زیرا تمام آن حرارت شیطانی و افسونگری که در وجود انتان لاوی انباشته بود، در وجود او نیز هست. بدین ترتیب پس از درگذشت لاوی، بلانچ بارتون بر مسند مدیریت کلیسای شیطان قرار گرفت و
بارتون بر مسند مدیریت کلیسای شیطان قرار گرفت و در سال ۲۰۰۱ میلادی، بارتون جایگاهش را به پیتر گیلمور تفویض کرد. دیدگاه‌ها. شیطان‌گرایی. لاوی باور داشت که دین مهم‌ترین بخش از زندگی هر انسان است و دقیقاً همان چیزی است که در زندگی‌اش معنا و مفهوم داشته و او را برمی‌انگیزاند. از نگاه لاوی هر چیزی حتی یک قطار برقی می‌تواند دین انسان باشد؛ به شرطی که برایش از همه‌چیز تاثیرگذارتر باشد و اگر کسی خود را متعلق به دین خاصی می‌داند اما دین او مهم‌ترین بخش از زندگی‌اش نیست، پس بهتر است که هرچه زودتر از سیطرهٔ آن خارج
نیست، پس بهتر است که هرچه زودتر از سیطرهٔ آن خارج شود. بر طبق اندیشهٔ لاوی، تمامی اخلاقیات و ارزش‌ها طی تاریخ به دست انسان‌ها ساخته و پرداخته شده‌اند. او معتقد بود که اکثر مذهب‌های سنتی هیچ ارتباطی با واقعیت ندارند و از ایمان بی‌دلیل دم می‌زنند. اما در مکتب شیطان‌گرایی، فرد و نیازهای شخصی او در اولویت اول قرار می‌گیرند. لاوی اصول کلی و فلسفهٔ انجام این آیین‌ها را در "انجیل شیطانی" توضیح داده است. او جادوگری را به یک نوع روان‌پالایی تشبیه می‌کند و این دقیقاً برخلاف ادیان دست راستی (خدا محور) است که آثار
برخلاف ادیان دست راستی (خدا محور) است که آثار ذهنی و روانی ناشی از آیین‌های دینی را به حالات معنوی تعبیر می‌کنند. در دین شیطان‌گرایی، دو نوع جادو مد نظر است که آن‌ها را با نام جادوی بزرگ‌تر و کوچک‌تر می‌خوانند. جادو بر سه اصل عشق، نفرت و شهوت استوار است. ابزارهایی که در آیین‌های جادویی مورد استفاده قرار می‌گیرند شامل زنگ، شمع‌های سیاه (نماد قدرت تاریکی)، شمشیر، آلت مردانه و جام (عموماً از جنس نقره) هستند. محتوی جام باید یک نوشیدنی مورد توافق همه شرکت‌کنندگان (در آیین‌های کم جمعیت) یا مورد توافق اکثریت
(در آیین‌های کم جمعیت) یا مورد توافق اکثریت شرکت‌کنندگان (در آیین‌های پر جمعیت) باشد. در تمامی موارد (به جز آیین‌های تک نفره)، مغ اجرای آیین را بر عهده می‌گیرد. لاوی با نیهیلیسم مخالف بود. او به پیروانش توصیه می‌کرد که از قانون پیروی کنند و معتقد بود افراط در لذت‌جویی فقط زمانی می‌تواند سودمند باشد که به دیگران آسیبی نرساند. خودپرستی نیز یکی از مهم‌ترین محورهای شیطان‌گرایی بود و تأکید می‌کرد که جهان نسبت به انسان بی‌تفاوت است. بر طبق این ایدئولوژی، شیطان یک موجود واقعی نبود؛ بلکه به عنوان سمبل و نمادی از
موجود واقعی نبود؛ بلکه به عنوان سمبل و نمادی از غرور، آزادی و فردگرایی مورد ستایش قرار می‌گرفت. جی. گوردن ملتن می‌گوید که کلیسای لاوی برخلاف نامش شیطان را ترویج نمی‌کرد بلکه ارزش‌های انسانی را ترویج می‌کرد. لاوی شیطان‌گرایی را پرستش یک ضدمسیح واقعی نمی‌پنداشت، بلکه آن را نوعی خودگرایی اخلاقی می‌دانست. طبق گفتهٔ لاوی، ریاکاری جزء لاینفک ادیان سنتی بود زیرا تمایلات جسمی و نیازهای عاطفی را — که برای زندگی انسان حیاتی بودند — مهار می‌کردند. مخالفت بین خدا و شیطان، از دید او به معنای مبارزه بین نفاق و سرکوب از
از دید او به معنای مبارزه بین نفاق و سرکوب از یک سو و افراط و لذت‌جویی از سوی دیگر بود. خداناباوری کلیدی‌ترین اصل در شیطان‌گرایی است. تفکری که لاوی آن را ابداع کرد زندگی پس از مرگ را به کلی رد می‌کرد. هر فردی با تولد به وجود آمده و با مرگ تمام می‌شود. فاصلهٔ تولد تا مرگ، مجموعاً وجود انسان را تشکیل می‌دهد و بنابراین زندگی چیزیست که باید از آن نهایت بهره را برد. در واقع می‌توان گفت که شیطان‌گرایی بر پایه ماده‌باوری، فردگرایی، عینیت‌گرایی، داروینیسم اجتماعی، خودپرستی عقلایی، عشق به زندگی و لذت‌گرایی متعادل
خودپرستی عقلایی، عشق به زندگی و لذت‌گرایی متعادل (بر مبنای اپیکوریسم)، با رویکرد به نسبی‌گرایی اخلاقی شکل گرفته است. لاوی نخستین کتاب خود، "انجیل شیطانی"، را بر پایهٔ اندیشهٔ فیلسوفان پیشین خود همچون آین رند، فریدریش نیچه، اچ.ال. منکن و جک لندن نگاشت که شخصاً از فلسفهٔ فکری آن‌ها تأثیر پذیرفته بود. اگرچه لاوی بر اساس تفکر خودش، این دیدگاه‌ها را سمت و سو بخشید. او برای مقدمه "انجیل شیطانی"، قسمتی از کتاب "حق با قدرت است" اثر رگنر ردبرد (آرتور دزموند) را انتخاب کرد و به شکل بازنویسی شده در ابتدای کتابش قرار
کرد و به شکل بازنویسی شده در ابتدای کتابش قرار داد. گابریل آندرید معتقد است که در کتاب "انجیل شیطانی" سرقت ادبی وسیعی صورت گرفته و مفاهیمی مشابه با کتاب "حق با قدرت است" دارد. کلیسای شیطان در این باره می‌گوید که لاوی هر محتوایی که از دیگران نقل کرده نام نویسنده را نیز ذکر کرده، ضمن اینکه او ایده‌های گذشته را به فراخور شرایط امروزی و افکار شخصی‌اش تقویت می‌کرد. لاوی در اوایل جوانی‌اش با تفکرات آلیستر کراولی و آیین تلما نیز آشنا شده بود. اما او به زودی دریافت که با اندیشه‌های کراولی اختلاف نظر جدی دارد؛ زیرا
که با اندیشه‌های کراولی اختلاف نظر جدی دارد؛ زیرا پیروان تفکر کراولی غالباً به وجه روحانی و کمتر به وجه شرور انسان توجه داشتند و از این رو لاوی از آن‌ها تأثیر نپذیرفت. بینش سیاسی. نیکلاس گودریک می‌نویسد که لاوی با جیمز ایچ مادول رهبر فاشیست حزب ملی رنسانس، رابطهٔ صمیمانه‌ای داشت. مادول به دلیل مخالفتش با مسیحیت، در پی ایده‌های جدید مذهبی می‌گشت و به همین سبب مجذوب فاشیسم و شیطان‌گرایی شد. وب‌سایت کلیسای شیطان در خصوص گرایش سیاسی لاوی می‌نویسد که او از جنبش‌های حقوق مدنی حمایت می‌کرد و باور داشت که انسان بر
حقوق مدنی حمایت می‌کرد و باور داشت که انسان بر اساس دستاوردهایش، مهربانی و توجهش به سایرین قضاوت می‌شود. او در وصف مارتین لوتر کینگ جونیور گفته است: «مارتین لوتر کینگ چون مرد نجیب‌زاده و خوش‌بیانی بود به قتل رسید. کسی همچون او در صدر جامعه قرار دارد.»لاوی به میهن‌دوستی باور داشت و می‌گفت: «دکترین سیاسی ما آمریکایی‌گرایی در خالص‌ترین شکل خود است.» او در عین حال مخالف میهن‌شیفتگی بود و تصریح می‌کرد که باید عیب‌های کشور را هم دید و نمی‌توان اشتباهات آن را کورکورانه پذیرفت. تقبیح سوءمصرف مواد مخدر و
آن را کورکورانه پذیرفت. تقبیح سوءمصرف مواد مخدر و روان‌گردان. به‌طور کلی کلیسای شیطان اعلام کرده که مصرف مواد غیرقانونی را تأیید نمی‌کند و نسبت به مواد مخدر و روان‌گردان‌های قانونی نیز نگاه مثبتی ندارد. شیطان‌گرایی بر پایه اپیکوریسم شکل گرفته و خوش‌گذرانی به شیوه هدونیستی را تأیید نمی‌کند. آن‌ها باور دارند: «زنده ماندن، بالاترین قانون است» و از این رو تأکید دارند که شیطان‌گرایان نباید بدن خودشان را تخریب یا مسموم کنند. کلیسا تصریح می‌کند هر مسیری که به خودتخریبی یا خودکشی منجر شود، مسیر مخالف شیطان است. به
یا خودکشی منجر شود، مسیر مخالف شیطان است. به نقل از کلیسای شیطان، شخص انتان لاوی شدیداً مخالف سوءمصرف مواد بود و مواد افیونی، ماری‌جوانا، هروئین و غیره را به طاعون تشبیه می‌کرد. او باور داشت که مواد مخدر و روان‌گردان، هیچ نقشی در آیین جادویی شیطان‌گرایی ندارند و اظهار داشت: «اگرچه این مواد در آیین‌های مذهبی خاصی مورد استفاده قرار می‌گیرند، مثلاً مصرف پیوت در کلیساهای مخصوص هندوستان که اخیراً هم قانونی اعلام شده است اما این مواد برای اهداف ما قطعاً مضرند.» لاوی همچنین در این خصوص گفته است: «سوءمصرف مواد
لاوی همچنین در این خصوص گفته است: «سوءمصرف مواد برای جادوگری مخرب است، زیرا مصرف‌کننده را از واقعیت جدا می‌کند، اگرچه او در اغلب مواقع حس می‌کند که به واقعیت نزدیک‌تر شده است.» میراث. آیین شیطان‌پرستی. گرث جی مدوی روان‌شناس، تاریخ‌نگار و علم غیب‌دان انگلیسی، انتان لاوی را «یک نمایشگر مادرزاد» توصیف کرد و جین لا فونتین انسان‌شناس و پژوهشگر انگلیسی، از او به عنوان «چهره‌ای رنگارنگ با جذابیت‌های قابل توجه» نام برده است. همچنین محققان شیطان‌پرستی دانشگاه پرفکسنلد و جسپر آ. پیترسن، لاوی را به عنوان نمادین‌ترین
و جسپر آ. پیترسن، لاوی را به عنوان نمادین‌ترین چهرهٔ شیطانی جامعه توصیف کردند. محققان پرفکسنلد و جسپر آ. پیترسن گفته‌اند که لاوی یک سیستم اعتقادی را جایی بین دین، فلسفه، روان‌شناسی و کارناوال ایجاد کرد درحالی‌که آزادانه به بازی در یک ترکیب قوی می‌پرداخت. هدف اصلی او زیاده‌خواهی و حیات وجودی انسان بود، بر اساس نیازها و خواسته‌های انسان خودساخته.گرث جی مدوی به تضاد بین لاوی و امثال جیم جونز، دیوید کورش و چارلز منسن اشاره کرد، با توجه به اینکه همگی آن‌ها به نوعی رهبران کاریزماتیک جوامع آخرالزمانی به‌شمار
نوعی رهبران کاریزماتیک جوامع آخرالزمانی به‌شمار می‌روند و خاطرنشان کرد که هیچ‌کدام از اعضای کلیسای شیطان، وابستهٔ لاوی نبوده و لاوی به آن‌ها [اجازه] استقلال قابل توجهی داده است. اسبیون دایرندل که خود از محققان شیطان‌پرستی است، لاوی را «بنیان‌گذار شیطان‌پرستی مدرن» نامیده است. جیمز آر لوئیس جامعه‌شناس نیز طی بررسی‌های خود در سال ۲۰۰۱، اظهار داشت که در کمال شگفتی، یافته‌های او مداوماً به محوریت تأثیرات لاوی بر شیطان‌پرستی مدرن اشاره می‌کند؛ بنابراین لوئیس نتیجه گرفت که علی‌رغم وابستگی شدید لاوی به متفکران
گرفت که علی‌رغم وابستگی شدید لاوی به متفکران پیشین، او مسئول مستقیم پیدایش شیطان‌پرستی به عنوان یک جنبش مذهبی جدی (و البته برخلاف یک جنبش صرفاً ادبی) است. دو زندگی‌نامه دربارهٔ لاوی نوشته شده، یکی به نام "انتقام‌جوی شیطان" که توسط بارتون ایچ ولف در سال ۱۹۷۴ انتشار یافت و دیگری "زندگی خصوصی یک شیطان‌گرا" به قلم بلانچ بارتون که جلد اول آن در ۱۹۹۰ منتشر شد. پس از آنکه نگارش این زندگی‌نامه به اتمام رسید، بلانچ و انتان با موضوع وحشت شیطانی درگیر شدند، اما بلانچ تلاش کرد مجدداً نگارش زندگی‌نامهٔ انتان را از سر
تلاش کرد مجدداً نگارش زندگی‌نامهٔ انتان را از سر بگیرد و بدین ترتیب توانست سال‌های پایانی زندگی او را نیز ثبت کند. جلد دوم این زندگی‌نامه، ۱۷ سال پس از درگذشت لاوی و در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. لاوی در طول عمرش از سوی روزنامه‌نگاران، مذهبی‌ها و شیطان‌گرایان، لقب‌های مختلفی گرفته بود که از جمله می‌توان به این موارد اشاره کرد: پدر شیطان‌گرایی، سنت پل شیطان‌گرایی، پاپ سیاه و شیطانی‌ترین مرد جهان. آثار. کتاب‌شناسی. مجموعاً پنج کتاب به قلم لاوی نوشته و منتشر شده‌اند "انجیل شیطانی"، "جادوگر شیطانی"، "آیین شیطانی"،
"انجیل شیطانی"، "جادوگر شیطانی"، "آیین شیطانی"، "دفتر یادداشت شیطان" و آخرین آن‌ها "شیطان سخن می‌گوید" که شامل مجموعه‌ای از مقاله‌های او بود و پس از مرگش به چاپ رسید. کتاب‌های او در میلیون‌ها نسخه به چاپ رسیده و تقریباً به تمام زبان‌های اصلی دنیا ترجمه شده‌اند. پگی نادرامیا می‌گوید که شیطان‌گرایی نیز مانند بسیاری از ادیان، ابتدا به مردم معرفی و سپس تعالیم آن در قالب یک کتاب نوشته شد. "انجیل شیطانی"، کتاب دینی شیطان‌گرایان را انتان لاوی نگاشت و نشر آوان بوک آن را در سال ۱۹۶۹ میلادی منتشر کرد. لاوی در این
آن را در سال ۱۹۶۹ میلادی منتشر کرد. لاوی در این کتاب، با ادبیاتی جسورانه به تبیین آموزه‌های کلیسای شیطان پرداخت. او شیطان را فرمانروای زمین نامید و تصریح کرد که بنیان‌نهادن شیطان‌گرایی به عنوان یک دین، به معنای طلوع عصر شیطان بوده و برای سحر و جادو و خردمندی، افق‌های جدیدی گشوده شده است. همچنین او شیطان‌گرایی را به عنوان نیرویی تاریک و پنهان توصیف کرد که مسئول وقوع رویدادهای زمینی است، اگرچه علم و دین هیچ توضیحی برای آن ندارند. در ۱۹۷۲، لاوی کتاب "آیین شیطانی" را به عنوان مکمل "انجیل شیطانی" منتشر کرد که
را به عنوان مکمل "انجیل شیطانی" منتشر کرد که در این کتاب جزئیات بیشتری از آیین‌ها، رسم‌ها و مناسک دینی شیطان‌گرایی ذکر شده است. لاوی در خصوص چگونگی نگارش این کتاب، گفت که در ۱۵ سالگی همراه با عمویش به آلمان رفته و آنجا فیلم‌های مربوط به مراسم شیطان‌پرستان را تماشا کرده و "آیین شیطانی" را تحت تأثیر همان فیلم‌ها نوشته است. اما بعدتر دخترش زینا مدارکی نشان داد که اثبات می‌کند لاوی در آن دوران هیچ سفری به آلمان نداشت. به این ترتیب زینا ادعای پدرش را رد می‌کند. تأثیر کتاب‌هایی همچون "انجیل شیطانی" و "آیین
تأثیر کتاب‌هایی همچون "انجیل شیطانی" و "آیین شیطانی"، بسیار فراتر از اعضای کلیسای شیطان است. گراهام هاروی محقق علوم دینی، در سال ۱۹۹۵ اظهار داشت که گرچه کلیسای شیطان در کشور انگلیس حضور سازمان یافته‌ای نداشته است، اما نوشته‌های لاوی در کتاب‌فروشی‌های این کشور، به طرز گسترده‌ای قابل دسترسی‌اند. طبق گفته محققان شیطان‌پرستی دانشگاه پرفکسنلد و جسپر آ. پیترسن، کلیسای شیطان نمایندهٔ اولین سازمان عمومی بسیار شاخص و با ماندگاری طولانی است که گفتمان شیطانی را به شکل منسجم مطرح می‌کند. نقدها. لاری دی. هتفیلد
به شکل منسجم مطرح می‌کند. نقدها. لاری دی. هتفیلد می‌نویسد که لاوی، مردی با یک نوع شوخ‌طبعی خاص و بیمارگونه، در اواسط دههٔ ۱۹۶۰ در رسانه‌های سان فرانسیسکو ظهور یافت و عملاً عرصه پیشاپیش ضد فرهنگی شدهٔ شهر را یک قدم به پرتگاه نزدیک‌تر کرد. لارنس رایت روزنامه‌نگار و فیلمنامه‌نویس آمریکایی نیز در گزارشی، لاوی را چنین توصیف کرده است: رایت همچنین می‌گوید که لاوی بسیاری از ویژگی‌های خون‌آشام‌ها را داشت، مثلاً حساسیت او به سیر و بیزاری‌اش از نور زیاد. اما بنابر ادعای خود لاوی، او فوبیای نور داشت و حتی در فضای
ادعای خود لاوی، او فوبیای نور داشت و حتی در فضای کم‌نور خانه‌اش نیز از عینک آفتابی استفاده می‌کرد. لاوی به رایت گفت که در تبیین این ایده که هر انسانی خداست، نقش مهمی داشته است. لاوی گفت: «این جعبه پاندورا بود که باید باز می‌شد و من تا حدودی مسئول بازکردن آن هستم.» و البته او تأکید کرد خوشحال است از اینکه جعبه پاندورا را گشوده است، چون همیشه برای آنکه وضعیت خوب شود، ابتدا باید به سمت وخامت برود. رایت در تحلیل نقش لاوی در جامعهٔ آمریکای معاصر می‌نویسد که شهرت لاوی به عنوان شیطان مجسم، به تأسیس کلیسای شیطان و
لاوی به عنوان شیطان مجسم، به تأسیس کلیسای شیطان و انتشار کتاب انجیل شیطانی بازمی‌گردد که سبب شد او در بین مذهبی‌ها به عنوان شیطانی‌ترین مرد جهان شهرت یابد. لاوی همچنین برای ناراضی‌ها، آواره‌ها و رانده شدگان جامعه به یک قهرمان تاریک تبدیل شده و با فلسفه‌اش توانست به آن‌ها هویت بدهد. کارل راشکه نویسنده کتاب "رنگ‌آمیزی سیاه" — که گسترش فعالیت شیطانی در میان جوانان و افزایش خارق‌العادهٔ سوءاستفاده از آن‌ها در آیین‌های شیطانی را بررسی می‌کند — گفته است: «انتان لاوی شخصیت اصلی در رشد و انتشار الاهیات شیطانی در
لاوی شخصیت اصلی در رشد و انتشار الاهیات شیطانی در آمریکاست.» جوزپه فِراری معتقد است که دو تناقض در شیطان‌گرایی لاوی دیده می‌شود. او می‌نویسد که تناقض اول، شامل مفهوم شر در این مکتب است. آن‌ها گاهی اوقات شر را به عنوان یک نیروی حیاتی و فاقد شخصیت می‌نامند. اما شخص لاوی در حین انجام بعضی دیگر از آداب و رسوم، به شکل استعاره‌ای شیطان را به عنوان یک شخص خطاب می‌کند. تناقض دوم نیز به آیین‌های شیطان‌گرایان بر می‌گردد که از یک سو به خدا و شیطان و کلیسا اعتقادی ندارند اما از سوی دیگر در برگزاری مراسمی نظیر عشای
اما از سوی دیگر در برگزاری مراسمی نظیر عشای سیاه تعصب دارند. کنث هام شیطان‌گرایی لاویایی را یک سیستم سازمان‌یافته برای ترویج اومانیسم می‌داند که بر اساس دروغ‌های اومانیستی شکل گرفته است. او این مکتب را یک مکتب حیوانی می‌نامد که بر غرایز شهوانی انسان تأکید فراوانی نموده و انسان را به شکل حیوان می‌بیند. حمیدرضا مظاهری سیف می‌گوید که شیطان‌گرایی لاوی را نباید فقط در ظاهر نامتعارف برخی جوانان خلاصه کرد بلکه باید این جریان را نوعی لشکر آرایی برای ایجاد یک حکومت جهانی شیطانی در نظر گرفت. لارنس رایت در گزارشی به
جهانی شیطانی در نظر گرفت. لارنس رایت در گزارشی به تحلیل زندگی و عملکرد لاوی پرداخته و گفته است موارد قابل توجهی از مدعیاتی که لاوی راجع به زندگی‌اش داشته، کذب و غیرواقعی‌اند. رایت می‌گوید که علی‌رغم ادعای خود لاوی، در تاریخ ۱۱ آوریل ۱۹۳۰ و در کوک کانتی هیچ‌کسی با نام انتان زندر لاوی متولد نشده بوده اما تولد نوزادی به نام هوارد استنتون لوی به ثبت رسیده است. همچنین رایت اسنادی را بررسی کرده که نشان می‌دهند در ۱۹۴۷ کسی با نام لاوی یا لوی، در سیرک کلاید بیتی کار نمی‌کرده است.لارنس رایت، لاوی را به یک ضد قهرمان
نمی‌کرده است.لارنس رایت، لاوی را به یک ضد قهرمان کتاب کمیک تشبیه کرده و گفته است که جزئیات زندگی او چه واقعی و چه ساختگی، به طرز ماهرانه‌ای با نمادسازی فرهنگ پاپ مطابقت دارد. لاوی ادعا کرده که مشاور فنی فیلم "بچه رزماری" بوده است. فیلمی که داستانش حول محور گروهی از شیطان‌پرستان می‌چرخید. او حتی مدعی شد که در آن فیلم، نقش شیطان را نیز بازی کرده بوده، اما منتقدان او معتقدند که هیچ‌کدام از این موارد صحت ندارند. وب‌سایت افسانه‌های فاش شده، به خود فیلم استناد می‌کند که صحنه مربوط به شیطان، یک صحنه تاریک بوده که
که صحنه مربوط به شیطان، یک صحنه تاریک بوده که چهره بازیگر کمابیش قابل شناسایی نیست و نمی‌توان لاوی را به جای آن بازیگر فرض نمود. همچنین به نقل از ژن گوتووسکی دوست صمیمی رومن پولانسکی کارگردان فیلم می‌نویسد که انتان لاوی هرگز با پولانسکی ملاقات نکرده و از آنجا که "بچه رزماری" بر اساس رمان آیرا لوین ساخته شده بنابراین نیازی به مشاور فنی نداشته است. لاوی ادعا کرده بوده که در ۱۵ سالگی به عنوان دومین نوازندهٔ ابوا با ارکستر باله سان فرانسیسکو کار می‌کرده است اما وب‌سایت کلیسای آتئیست‌ها به نقل از کتابخانه و
اما وب‌سایت کلیسای آتئیست‌ها به نقل از کتابخانه و موزهٔ هنرهای نمایشی سان فرانسیسکو نوشته که در آن تاریخ (سال ۱۹۴۵)، ارکستر باله سان فرانسیسکو اصلاً وجود خارجی نداشته و صرفاً یک ارکستر محلی بوده که در بین هیچ‌کدام از نوازنده‌های آن نیز نامی از لاوی برده نشده است. لارنس رایت نیز در گزارش خود، با استدلال مشابهی این ادعای لاوی را رد کرد.
ژان بودریار (۲۷ ژوئیه ۱۹۲۹–۶ مارس ۲۰۰۷ میلادی) جامعه‌شناس، فیلسوف و نظریه‌پرداز پسامدرنیته و پساساختارگرایی است. ژان بودریار معروفترین و جنجالی‌ترین نظریه‌پرداز پسامدرنیته است. او استدلال می‌کند که جوامع پسامدرن از تکنولوژی‌های اطلاعاتی و ارتباطاتی اشباع شده و به عصر وانمایی (شبیه‌سازی) وارد شده‌اند. به نظر بودریار، طلیعهٔ فرهنگ‌های مصرفی اساساً مرزبندی‌های معمول بین هنر والا و هنر نازل، امور عمیق و امور سطحی، فرهنگ و کالا، دال و مدلول و نفس ایدهٔ نیازهای انسانی را برای برآورده ساختنِ آن‌ها در ورطهٔ تردید
را برای برآورده ساختنِ آن‌ها در ورطهٔ تردید افکنده‌است. او از طریق تحلیلی که رویکرد پساصنعتی آشکارترین به خود گرفته‌است، استدلال می‌کند که روابط واقعی تولید و مصرف، جای خود را به یک نظام نشانه‌ای داده‌اند. نظریات و شهرت. بودریار به واسطه ایده‌هایی همچون وانموده (simulation) و ابرواقعیت یا واقعیت حاد (hyper-reality) شهرت یافت. به باور بودریار در دوران مدرن، هنر، واقعیت را بازنمایی می‌کرد. اما در دوران پست مدرن، این رابطه به هم ریخته و مرز واقعیت و بازنمایی (Representation) از بین رفته و گاهی رابطهٔ آن دو
(Representation) از بین رفته و گاهی رابطهٔ آن دو برعکس شده و واقعیت تقلیدی از بازنمایی گشته‌است؛ و بازنمایی‌ها به جای بازنمایی از واقعیت، از همدیگر تقلید می‌کنند و به یکدیگر ارجاع می‌دهند. بودریار این شبکهٔ بافته شده از بازنمایی‌های رسانه‌ها را ابرواقعیت می‌نامد. بودریار را به واسطه ملاحظه عجیبی که در سال ۱۹۹۱ در مورد جنگ خلیج فارس ارائه کرد نیز می‌شناسند. او گفت: با ساخته شدن فیلم ماتریکس که سازندگانش بودریار را یکی از سرنخ‌های فکری فیلم معرفی کردند و با مباحثی که دربارهٔ جنگ خلیج فارس درگرفت نام او بیش
مباحثی که دربارهٔ جنگ خلیج فارس درگرفت نام او بیش از پیش مطرح شد. با وجود این، بودریار چندان به سینما باور نداشت و آن را قسمی از حادواقعیت (هایپررئالیته) می‌نامید. نمونه‌ای از این رویکرد را می‌توان در دیدگاه او دربارهٔ فیلم اینک آخرالزمان مشاهده کرد. بودریار برای نخستین بار در تاریخ گفت که انسان‌ها دیگر در زندگی خودشان هم دخالتی نمی‌کنند. در مقاله‌ای که با عنوان «بعد از خوشگذرانی چه کار می‌کنی؟» منتشر کرد به این مطلب اشاره می‌کند که چگونه نیروهای آزادشده مدرنیسم (یعنی آزادی جنسی و نژادی، آزادی بیان و الغای
(یعنی آزادی جنسی و نژادی، آزادی بیان و الغای امتیازات طبقاتی) به تدریج در پیوند با یکدیگر «جامعه نمایشی» را ساخته‌اند و در این جامعه به ضد آن چیزی که در اصل انتظار می‌رفت بدل شده‌اند. بودریار معتقد است جهان پسامدرن جهان وانموده است و به همین دلیل دیزنی لند و تلویزیون واقعیت‌های آمریکا را تشکیل می‌دهند. از نظر بودریار ما وارد جهان فراواقعی شده‌ایم. به عبارت دیگر، واقعیت تولید می‌شود، ولی از قدرت ما خارج است. بودریار حتی مقاله‌ای راجع به جنگ خلیج فارس در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ نوشت و اشاره کرد که این جنگ، کاملاً
دههٔ ۱۹۹۰ نوشت و اشاره کرد که این جنگ، کاملاً ساخته و پرداختهٔ رسانهها بود و آن‌ها چنین جنگی را برای ما تصویر کردند. آنچه که ما از واقعیت و جهان واقعی می‌بینیم در واقع تصویری است که به ما نشان داده می‌شود. رسانه به صورت دریچه نگاه ما به جهان عمل می‌کنند. حتی وقتی که در صدد مخالفت با این نظام سرمایه‌داری پیشرفته باشیم بلافاصله به بخشی از آن تبدیل می‌شویم. از نظر بودریار پیروی عقل ابزاری بر شیوه‌های زندگی بشری موجب انحلال سوژهٔ اجتماعی و خصوصی شدن بُعد سیاسی شده‌است. این انحلال که همراه با انحلال کامل سوژهٔ
شده‌است. این انحلال که همراه با انحلال کامل سوژهٔ هگلی به دنبال نقد نیچه‌ای از متافیزیک است، متفکران پسامدرن را به سوی نوعی نسبی‌گرایی فرهنگی سوق می‌دهد که همراه با پلورالیسمی افسون‌زدا سقوط ایدئولوژیها و نگرش‌های سهوگرایانه را فراهم می‌آورد. نظریه‌های بودریار دربارهٔ تروریسم. همچنین بودریار در زمان وقوع حملات ۱۱ سپتامبر با مقالهٔ «روح تروریسم: یادبود برج‌های دوقلو» این واقعه را از نگاه خود واکاوید که واکنش‌ها و انتقادات فراوانی برانگیخت. بودریار معتقد است که تروریسم در جامعه‌ای جهانی که مبتنی بر پیش‌فرض
که تروریسم در جامعه‌ای جهانی که مبتنی بر پیش‌فرض نادرست چیرگی خیر بر شر است، اجتناب ناپذیر خواهد بود؛ همان پیش‌فرضی که از جانب آمریکا تقویت می‌شود.
کلیسای شیطان سازمانی است برای معتقدان به دین شیطان‌گرایی لاویایی که عقایدشان در انجیل شیطانی، اثر انتان لاوی نگاشته شده‌است. این کلیسا در ۳۰ آوریل ۱۹۶۶ میلادی در سان فرانسیسکو تأسیس شد؛ اما در سال ۲۰۰۱ و چهار سال پس از درگذشت لاوی، به منطقه هادسون، واقع در محله منهتن شهر نیویورک منتقل شد. باورهای کلیسای شیطان. کلیسای شیطان اعتقاد ندارد که شیطان یک موجود یا قدرت است و لاوی هم کسی را به پرستش شیطان دعوت نمی‌کرد. پیتر گیلمور کاهن اعظم فعلی کلیسای شیطان، در یک مصاحبه گفت: «احساس واقعی من این است که هر کسی که به
گفت: «احساس واقعی من این است که هر کسی که به وجود نیروهای مافوق طبیعت اعتقاد دارد دیوانه است؛ وقتی که آن‌ها به خدا یا شیطان اعتقاد دارند از شعور محروم می‌شوند». گیلمور کلمه «شیطان» را یک مدل یا حالت رفتار تعریف می‌کند و اشاره می‌کند که این کلمه در زبان عبری به‌معنای «دشمن» یا «مخالف» است. گیلمور می‌گوید: «شیطان‌پرستی، با خداناباوری و در نظر گرفتن این دیدگاه که جهان نسبت به ما بی‌تفاوت است شروع می‌شود. هیچ خدا، شیطان یا مراقبی وجود ندارد.» لاوی به‌دنبال پیوند دادن مجموعهٔ اعتقاداتش به جهان‌بینی سکولار بود
دادن مجموعهٔ اعتقاداتش به جهان‌بینی سکولار بود که از علوم طبیعی سرچشمه گرفته بود که سرانجام، پایه‌ای خداناباورانه با انتقاد از مسیحیت و سایر باورهای مافوقِ طبیعت را ارائه کرد. اعضای کلیسا ممکن است که در مجموعه‌ای از سحر و جادو - که لاوی آن‌ها را جادوهای کوچک و بزرگ تعریف می‌کند - شرکت کنند. جادوی بزرگ، عملی تشریفاتی-آیینی است که به‌معنای تمرکز انرژی عاطفی فرد برای هدفی خاص است؛ جادوی کوچک، عملی با استفاده از روان‌شناسی کاربردی و افسون برای منحرف کردن فرد یا وضعیت به میل فرد است؛ گر چه بیشتر اندیشهٔ لاوی به
وضعیت به میل فرد است؛ گر چه بیشتر اندیشهٔ لاوی به شکلی از جهان‌بینی سکولار و علمی نزدیک است، دیگران این اعتقاد را بیان کردند که نیروهای مختلف جادویی در شخص وجود دارد؛ به همین دلیل، به‌جای این گونه توصیف ماورای طبیعت، لاوی گفت که این نیروها بخشی از جهان طبیعی‌اند؛ ولی تا کنون توسط علم کشف نشده‌اند. در انجیل شیطانی، لاوی جادو را «تغییر در شرایط یا حوادث مطابق با میل و ارادهٔ فرد، در صورتی که با استفاده از روش‌های معمولیِ پذیرفته‌شده، غیرقابل تغییر باشد» تعریف کرد. اصول کلیسا به گفتهٔ انتان لاوی بیشتر در خدمت
کرد. اصول کلیسا به گفتهٔ انتان لاوی بیشتر در خدمت رشد مادی فرد است؛ در نتیجه، شیطان‌پرستی لاوی یک دین ماده‌گرایانه است تا روحانی. او معتقد است که سال‌هاست که بین روان‌شناسی و دین، فاصلهٔ زیادی وجود دارد و هیچ دینی بر اساس نیازهای غریزی انسان بنا نشده‌است. همهٔ دین‌های کنونی بر پرهیزکاری و ریاضت تأکید دارند؛ در حالی که شیطان‌گرایی لاوی، دینی معتقد به ارضای نفس است و پرهیز کردن از ارضای نفس را عملی بی‌مورد و از روی ترس می‌داند. شیطان‌گرایی لاوی یک دین بسیار خودخواهانه و نفس‌گرایانه است. لاوی گفته‌است: «ما
خودخواهانه و نفس‌گرایانه است. لاوی گفته‌است: «ما معتقد به شهوت و قدرت هستیم؛ ما معتقد به بلندپروازی و طمع هستیم و آنچه را که ادیان دیگر گناه می‌خوانند، راهی به سوی ارضای نفس و رستگاری خود می‌دانیم.» نماد کلیسای شیطان «خلاصهٔ مقاله‌ای از پیتر گیلمور». قبل از کلیسای شیطان و انتشار انجیل شیطانی، نمادهای آشنای کنونی بافومت، پنتاگرام، لویاتان به عنوان نمادهای شیطان‌پرستی استفاده نمی‌شدند. بررسی ادبیات و تصاویر تأسیسات کلیسای شیطان به سال ۱۹۶۶ بر می‌گردد؛ شیطان‌پرستی معمولاً توسط صلیب وارونه یا صلیب و تقلید کفر
معمولاً توسط صلیب وارونه یا صلیب و تقلید کفر آمیز از هنر مسیحی نشان داده می‌شود، همچنین تصاویر بز، شیطان، دیو برای نشان دادن شیطان‌پرستی استفاده می‌شود. با این حال در حال حاضر علامت ما بافومت است که به عنوان نماد شیطان‌پرستی در ذهن مردم و رسانه پس از تأسیس کلیسای شیطان توسط دکتر انتان لاوی ثبت شده‌است. پنتاگرام مدتی طولانی است که به فعالیت‌های شیطانی مرتبط است، حداقل از اوایل قرون وسطی کتابچه‌های مراسم سحر و جادو و کتاب‌های راهنما ادعا کرده‌اند که سرچشمه‌اش ملک سلیمان است که از شهرت افسانه‌ای اش برای جادو
ملک سلیمان است که از شهرت افسانه‌ای اش برای جادو کردن و به‌کارگیری شیاطین در ساخت معبدش استفاده می‌کرده‌است. از قدیمی‌ترین این متون می‌توان به وصیتنامهٔ سلیمان در صد سال قبل از میلاد مسیح اشاره کرد که در آن نمودار یک پنتاگرام مرتبط با حلقهٔ سلیمان که رویش این نقش حک شده بود و با آن شیاطین را فرا می‌خواند و به کار می‌گرفت، وجود دارد. عضویت در کلیسای شیطان. امکانات و خدمات. کلیسا انواع مراسم تشییع جنازه، عروسی، غسل شیطانی و عشای سیاه را انجام می‌دهد. این کلیسا دارای شبکهٔ رادیویی، مجله و انواع فیلم‌های مرتبط
دارای شبکهٔ رادیویی، مجله و انواع فیلم‌های مرتبط است. نحوه عضویت. کلیسا اصراری به عضوگیری ندارد و مفهوم شیطان‌گرایی را در درک فلسفه شیطانی خلاصه می‌کند نه لزوماً عضویت در کلیسا. اما افرادی که مایل به عضویت باشند باید ۲۲۵ دلار آمریکا پرداخت کنند. کلیسا به اعضای خود یک کارت صورتی رنگ می‌دهد که آن‌ها به وسیله این کارت می‌توانند عضوی از کلیسا شناخته شوند. از آنجا که عضویت به معنای حمایت از فلسفه کلیسای شیطان است، بنابراین شرط عضویت در کلیسا خواندن دو کتاب اصلی انجیل شیطانی انتان لاوی و کتاب مقدس شیطانی پیتر
انجیل شیطانی انتان لاوی و کتاب مقدس شیطانی پیتر اچ. گیلمور است. ضمناً باید سن قانونی داشت و فردی که زیر سن قانونی باشد، عضویتش امکان‌پذیر نیست مگر پدر و مادرش قبلاً عضو شده باشند و خودش نیز مایل به عضویت باشد. تعداد اعضا. از آنجا که کلیسا اطلاعات مربوط به عضویت را به‌طور عمومی منتشر نمی‌کند، تعداد اعضای کلیسا مشخص نیست. در کتاب راهنمای "روحانیان ارتش" — که سال ۱۹۷۳ در آمریکا توسط سیسیل دی لوئیس (Cecil D Lewis) نوشته شده — آمده‌است که وقتی اعضا به ۱۰ هزار نفر برسند، دیگر این ارقام علنی نمی‌شوند. اما نسخه