payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داده‌اند و در واقع به یک پیروزی با نسبت ۱۰:۱ دست یافته‌اند. از ۴۱ خلبان آمریکایی که در طول جنگ کره که به عنوان تکخال مفتخر شدند، به جز یک نفر که از خلبانان نیروی دریایی نیروی دریایی بود و با اف۴یو کرسر پرواز می‌نمود، جملگی از خلبانان اف-۸۶ سیبر بودند. با این حال، پس از جنگ، نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا آمار و اطلاعات خود را در تحقیقاتی با نام رمز Saber Measure Charlie بررسی و تعدیل نموده و نسبت پیروزی اف-۸۶ سیبر در برابر میکویان-گورویچ میگ-۱۵ را به نصف، یعنی به ۵:۱ تقلیل داد. و نهایتاً نیروی هوایی
نصف، یعنی به ۵:۱ تقلیل داد. و نهایتاً نیروی هوایی ایالات متحده به صورت درون سازمانی پذیرفت، که تعداد واقعی میگ‌های سرنگون شده توسط خلبانان آمریکایی در حدود ۲۰۰ فروند بوده است. بر پایه اطلاعات شوروی، تلفات ۳۳۵ فروند میگ-۱۵ در طی جنگ کره به همه دلایل، از جمله سوانح، آتش ضدهوایی، و حملات زمینی ثبت شده است. بر اساس ادعای چینی‌ها، تلفات ایشان ۲۲۴ فروند از جنگنده‌های میگ-۱۵ در خدمت ایشان در کره می‌باشد. تلفات کره شمالی مشخص نیست، اما به گفته پناهندگان از کره شمالی، نیروی هوایی آنها حدود ۱۰۰ میگ-۱۵ را در طول جنگ
نیروی هوایی آنها حدود ۱۰۰ میگ-۱۵ را در طول جنگ از دست داده است. بنابراین، در طی جنگ کره تلفات جنگنده‌های میگ-۱۵ معادل ۶۵۹ فروند بوده، که عامل سرنگونی بسیاری از آن‌ها اف-۸۶‌ها بوده‌اند. شوروی ادعا داشت که بیش از ۶۰۰ فروند اف-۸۶ را سرنگون نموده است، چینی‌ها بر ساقط کردن ۲۱۱ فروند سیبر، ادعا داشتند. اگرچه تعداد مذکور را نمی‌توان با تعداد ثبت شده سیبر های از دست رفته، توسط ایالات متحده تطبیق داد. از دلایل مطرح شده برای موفقیت جنگنده‌های اف-۸۶، به این موضوع اشاره شده که بسیاری از خلبانان آمریکایی در جنگ کره،
شده که بسیاری از خلبانان آمریکایی در جنگ کره، کهنه سربازانی باتجربه از جنگ جهانی دوم بودند، در حالی که خلبانان کره شمالی و چینی فاقد تجربه رزمی بودند. اما خلبانان سازمان ملل به این موضوع مظنون بودند که بسیاری از هواپیماهای میگ-۱۵ توسط خلبانان مجرب شوروی که تجربه جنگی در جنگ جهانی دوم را نیز داشتند، پرواز می‌نمودند. منابع کمونیستی سابق اکنون اذعان می‌کنند که خلبانان شوروی در ابتدا اکثر میگ-۱۵‌هایی را که در کره می‌جنگیدند را به پرواز درمی‌آوردند، اما آنها همچنین مخالفت می‌کنند که تعداد میگ-۱۵های بیشتری نسبت
مخالفت می‌کنند که تعداد میگ-۱۵های بیشتری نسبت به اف-۸۶‌ها در نبرد هوایی سرنگون شده‌اند. بعدها در جنگ، خلبانان کره شمالی و چینی مشارکت خود را در پروازهای جنگی افزایش دادند. درستی بسیاری از پیروزی‌های هوا به هوای مورد ادعا در جنگ کره با در دسترس قرار گرفتن داده‌های بیشتر، به‌طور فزاینده ای مورد بحث قرار گرفته است، این امر نشان دهنده آن است که در موارد ادعا شده از هر دو طرف بیش از حد اغراق شده است. تحقیقات انجام شده توسط رابرت اف دور، جان لیک و وارن تامپسون ادعا برد نسبت پیروزی اف-۸۶ برابر با ۲:۱ دارد. گزارش
برد نسبت پیروزی اف-۸۶ برابر با ۲:۱ دارد. گزارش اخیر رند کورپوریشن در «تحقیق اخیر» جنگ اف-۸۶ علیه میگ-۱۵ بر فراز کره اشاره کرده و به این نتیجه رسیده است که نسبت واقعی تلفات به هواپیمای سرنگون شده دشمت برای اف-۸۶ در مجموع ۱٫۸:۱ بوده و احتمالاً ۱٫۳:۱ برای میگ‌هایی که خلبانانی از شوروی داشته‌اند، بوده است. با این حال، این نسبت تعداد هواپیماهای دیگر (شامل بی-۲۹، ای-۲۶، اف-۸۰، اف-۸۲، اف-۸۴ و گلاستر متئور) را که توسط خلبانان میگ-۱۵ ساقط شده‌اند، در نظر نمی‌گیرد. تطبیق داده‌ها با سوابق شوروی نشان می‌دهد که خلبانان
داده‌ها با سوابق شوروی نشان می‌دهد که خلبانان آمریکایی معمولاً تلفات جنگی خود را به «حوادث فرود» و «سایر عوامل» نسبت می‌دادند. بنا بر داده‌های رسمی ایالات متحده ("USAF Statistical Digest FY1953")، نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا ۲۵۰ فروند جنگنده اف-۸۶ را در جنگ کره از دست داد. از این تعداد، ۱۸۴ فروند در طی نبرد (۷۸ فروند در نبردهای هوا به هوا، ۱۹ فروند توسط توپ‌های ضدهوایی، ۲۶ فروند "علت نامعلوم" و ۶۱ فروند"سایر تلفات") و۶۶ فروند در طی حوادث از دست رفته‌اند." نیروی هوایی آفریقای جنوبی نیز ۶ فروند اف-۸۶ را
نیروی هوایی آفریقای جنوبی نیز ۶ فروند اف-۸۶ را در طی این جنگ از دست داد. با این حساب آمار تأیید شده تلفات اف-۸۶‌ها در جنگ کره، در مجموع ۲۵۶ فروند می‌باشد. بحران تنگه تایوان ۱۹۵۸. نیروی هوایی جمهوری چین (تایوان) اولین دریافت کننده جنگنده‌های سیبر مازاد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بود. از دسامبر ۱۹۵۴ تا ژوئن ۱۹۵۶، نیروی هوایی جمهوری چین ۱۶۰ فروند اف-۸۶اف-۱-ان. ای سابق USAF را در میان جنگنده‌های اف-۸۶اف-۳۰-ان. ای دریافت نمود. در ژوئن ۱۹۵۸، دولت ملی‌گرای جمهوری چین در تایوان بادر اختیار داشتن ۳۲۰ فروند
جمهوری چین در تایوان بادر اختیار داشتن ۳۲۰ فروند اف-۸۶ اف و هفت فروند آراف-۸۶ ااف نیروی جنگنده مؤثر و تحسین‌برانگیزی را پایه‌گذاری نموده بود. سیبرها و میگ‌ها به زودی قرار بود در بحران دوم تنگه تایوان بار دیگر در آسمان آسیا با یکدیگر مبارزه نمایند. در اوت ۱۹۵۸، کمونیست‌های چینی در دولت جمهوری خلق چین تلاش کردند با گلوله‌باران و محاصره، ملی گرایان را از جزایر کینمن و ماتسو اخراج نمایند. هواپیماهای اف-۸۶ اف نیروی هوایی جمهوری چین که در حال گشت‌زنی هوایی بر فراز جزایر بودند، خود را برابر هواپیماهای میگ-۱۵ و
جزایر بودند، خود را برابر هواپیماهای میگ-۱۵ و میگ-۱۷ نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش خلق قرارداده و جنگ‌های هوایی از نوع داگ‌فایت فراوانی در بین آنها به وقوع پیوست. در طول این نبردها، سیبرهای نیروی هوایی جمهوری چین، عنصر جدیدی را وارد جنگ هوایی نمودند. تحت یک عملیات مخفی به نام جادوی سیاه، نیروی دریایی ایالات متحده موشک هوابه هوای ایم-۹ سایدوایندر را در اختیار تایوان قرار داد، که اولین موشک هوا به هوای حرارت یابی بود که خود به تازگی وارد خدمت ایالات متحده شده بود. یک تیم کوچک از گُردان هوایی جنگنده تهاجمی ۲۳۲
یک تیم کوچک از گُردان هوایی جنگنده تهاجمی ۲۳۲ ازتفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا، یک اسکادران دریایی اف جی-۴ فیوری با حمایت‌های بعدی از پایگاه هوایی تسلیحات نیروی دریایی چاینا لیک و نورث آمریکن آویشن برای این برنامه در نظر گرفنه شدند. در ابتدا ۲۰ فروند از اف-۸۶ سیبر را برای حمل یک جفت ساید وایندر بروی ریل‌های پرتاب زیر بال‌ها به روزرسانی نموده و استفاده از این موشک‌ها را به خلبانان تایوانی آموزش دادند. در طی این برنامه‌های آموزشی جنگنده‌های اف-۱۰۰ نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا شبیه‌سازی میگ-۱۷ را که
هوایی ایالات متحده آمریکا شبیه‌سازی میگ-۱۷ را که از توان پرواز در ارتفاع بالاتری نسبت به سیبرها برخوردار بودندو را به انجام رساندند امری که قبلاً در طی جنگ کره رخ داده بود و میگ‌های -۱۷ جمهوری خلق چین نیز به‌طور معمول برفراز سیبرهای تایوانی پرواز نموده و تنها در زمانی که در موقعیت مطلوبی قرار داشتند، درگیر می‌شدند. مزیتی که با ورود موشک‌های سایدوایندر از بین رفته و ثابت شد که این موشک‌ها به‌طور مخربی در برابر میگ‌ها مؤثر بودند. نیروی هوایی پاکستان. در سال ۱۹۵۴، پاکستان اولین جنگنده از مجموع ۱۰۲ فروند اف-۸۶
پاکستان اولین جنگنده از مجموع ۱۰۲ فروند اف-۸۶ اف سیبر را تحت برنامه کمک دفاعی متقابل دریافت نمود. بسیاری از این هواپیماها از گونه اف-۸۶ اف-۳۵ از هواپیماهای ذخیره نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بودند، اما برخی هواپیماهای تولیدی بعدی از نوع اف-۸۶ اف-۴۰ ان‌ای (به‌طور خاص برای صادرات ساخته شدند). بسیاری از اف-۳۵ها قبل از تحویل به پاکستان به استانداردهای اف-۴۰ ارتقا یافته بودند، اما تعداد کمی از اف-۳۵ باقی ماندند. اف-۸۶ توسط ۹ گُردان هوایی (اسکادران) نیروی هوایی پاکستان (PAF) در زمان‌های مختلف اداره می‌شد: از
پاکستان (PAF) در زمان‌های مختلف اداره می‌شد: از جمله گردان‌های هوایی شماره ۵، ۱۱، ۱۴، ۱۵، ۱۶، ۱۷، ۱۸، ۱۹ و ۲۶. علاوه بر این، در آوریل ۱۹۵۹، یک اف-۸۶ اف نیروی هوایی پاکستان که توسط ستوان خلبان یونس از گردان هوایی شماره ۱۵"کبراهاً هدایت می‌شد، یک هواپیمای جاسوسی کانبرای نیروی هوایی هند را بر فراز راولپندی سرنگون نمود که اولین پیروزی هوایی برای نیروی هوایی پاکستان بود. در سال ۱۹۶۶، پاکستان که به دلیل جنگ تحت تحریم‌های ایالات متحده آمریکا بود، ۹۰ فروند کاناداایر سیبر از نوع سی ال-۱۳ ام‌کیو۶ را که قبلاً در خدمت
سیبر از نوع سی ال-۱۳ ام‌کیو۶ را که قبلاً در خدمت لوفت وافه بودند، را از طریق ایران خریداری نمود. هواپیماهای مذکور در نیروی هوایی پاکستان به عنوان اف-۸۶ ئی نامیده شدند، که نباید با گونه نورث آمریکن اف-۸۶ئی اشتباه شود. آخرین سیبرها در سال ۱۹۸۰ از خدمات نیروی هوایی پاکستان خارج شدند و با جنگنده‌های شن‌یانگ اف-۶ جایگزین شدند. در مجموع خلبانان پاکستانی با سیبرها ۳۲۰٬۱۸۵ ساعت پرواز نمودند که از این تعداد حدود ۴٬۵۰۰ ساعت پرواز در در زمان عملیات جنگی بودند. در حال حاضر تعدادی از سیبرها در موزه نیروی هوایی پاکستان
حاضر تعدادی از سیبرها در موزه نیروی هوایی پاکستان و در شهرهای مختلف آن کشور به نمایش گذاشته شده‌اند. رشته عملیات جنگی باجور ۱۹۶۱–۱۹۶۰. در اواخر سال ۱۹۶۰، نیروهای منظم و نامنظم افغان در تلاش برای الحاق سرزمینی به منطقه باجور در استان مرزی شمال غربی پاکستان حمله ورشدند. در پاسخ، اف-۸۶ های نیروی هوایی پاکستان به منظور حمایت از نیروهای پاکستانی و قبایل محلی پشتون پاکستان که با نیروهای نفوذی افغان‌ها می‌جنگیدند، اعزام شدند. سیبرها همچنین مواضع ارتش سلطنتی افغانستان در کنر را که به پاسگاه‌های مرزی سپاه مرزبانی
در کنر را که به پاسگاه‌های مرزی سپاه مرزبانی پاکستان حمله می‌کردند، را بمباران نمودند. اگرچه نیروی هوایی سلطنتی افغانستان هفت گُردان هوایی میگ-۱۷ و یک گردان هوایی میگ-۲۱عملیاتی را در اختیار داشت، هیچ جنگ هوایی شناخته شده‌ای بین دو طرف ثبت نشده است. جنگ هند و پاکستان در سال ۱۹۶۵. به دلیل حضور جت‌های جنگنده مافوق صوت، در آن زمان اف-۸۶ سیبر دیگر یک جنگنده در کلاس جهانی نبود. با این حال، منابع مختلف بیان می‌کنند که در سال ۱۹۶۵ جنگنده اف-۸۶ به نیروی هوایی پاکستان یک مزیت تکنولوژیکی داد. بر اساس ادعاهای نیروی
یک مزیت تکنولوژیکی داد. بر اساس ادعاهای نیروی هوایی پاکستان سیبرها در طی نبرد هوا به هوا در جنگ هند و پاکستان در سال ۱۹۶۵، ۱۵ فروند هواپیمای نیروی هوایی هند را از جمله ۹ فروند هانتر، چهارفروند ومپایر و دو فروند فولاند نت را ساقط نمودند. با این حال آن نیرو از دست دادن ۱۴ فروند جنگنده اف-۸۶ را نیز پذیرفته است. اف-۸۶‌های نیروی هوایی پاکستان از مزیت مسلح بودن به موشکهای ای ای‌آی‌ام-۹بی/جی‌ای‌آر سایدوایندر بهره‌مند بودند، این درحالی بود که هیچ‌یک از هواپیماهای هندی دارای این قابلیت نبودند. با وجود این، نیروی
هندی دارای این قابلیت نبودند. با وجود این، نیروی هوایی هند ادعا داشت که هفت فروند اف-۸۶ سیبر را توسط جنگنده‌های فولاند نت و شش فروند از آنها را توسط هواپیماهای هاوکر هانتر سرنگون نموده است. در طی این درگیری‌ها اف-۸۶اف همچنان یک هواپیمای قدرتمند برای ماموریت‌های آفندی علیه اهداف زمینی بود. در صبح روز ۶ سپتامبر ۱۹۶۵، شش فروند اف-۸۶ از گُردان هوایی شماره ۱۹ با استفاده از راکت‌های ۵ اینچی (۱۲٫۷ میلی‌متری) و شش قبضه تیربار ام ۳ برونینگ خود، ستون‌های در حال پیشروی ارتش هند را مورد اصابت قرار دادند. در همان روز،
ارتش هند را مورد اصابت قرار دادند. در همان روز، هشت فروند اف-۸۶ از همان اسکادران حملات هوایی را به پایگاه هوایی پاتانکوت نیروی هوایی هندوستان انجام دادند. در پاکستان شرقی، اف-۸۶ از گردان هوایی شماره ۱۴ پایگاه‌های هوایی هند در کالایکوندا، باگدوگرا، باراکپور و اگرتلا را مورد حمله قرار دادند که منجر به انهدام بیش از ۲۰ فروند هواپیمای هندی شد. حملات هوایی به ویژه در کالایکوندا بسیار موفقیت‌آمیز بود و پس از آن گردان هوایی شماره ۱۴ به "Tail Choppers" ملقب شد. در مجموع، نیروی هوایی پاکستان با بمب افکن‌های بی-۵۷
مجموع، نیروی هوایی پاکستان با بمب افکن‌های بی-۵۷ کانبرا و جنگنده‌های اف-۸۶ خود، در حدود ۳۹ هواپیمای جنگی را در پایگاه‌های هوایی مختلف نیروی هوایی هند منهدم نمود. با این حال، هند ادعا می‌کند که ۲۲ فروند از هواپیمای خود را بروی زمین از دست داده است. جنگ داخلی و متعاقب آن جنگ هند و پاکستان ۱۹۷۱. سیبرهای سی‌ال-۱۳بی ام‌کی. ۶ (معروف به اف-۸۶ئی در نیروی هوایی پاکستان)، ستون اصلی عملیات جنگنده‌های روزانه نیروی هوایی پاکستان در طی جنگ سال ۱۹۷۱ بوده و چالش آن مقابله با تهدیدهای جنگنده‌های نیروی هوایی هند از جمله
با تهدیدهای جنگنده‌های نیروی هوایی هند از جمله فولاند نت، هاوکر هانتر، سوخوی سو-۷ و میگ-۲۱ بود. در آغاز جنگ، نیروی هوایی پاکستان دارای هشت گردان هوایی از اف-۸۶ سیبر بود. سیبرها همراه با انواع جنگنده‌های جدیدتر مانند میراژ۳ و شن یانگ اف-۶، اکثر عملیات‌ها را در طی جنگ بر عهده داشتند. پاکستان شرقی، تنها گردان هوایی Tail Choppers مجهز به ۱۶ فروند اف-۸۶ئی بود که ۴ فروند آن برای شلیک موشک‌های ای ای‌آی‌ام-۹بی/جی‌ای‌آر سایدوایندر بهسازی شده بود. در نبرد بویرا، یک فروند فولاند نت از گُردان هوایی ۲۲ نیروی هوایی
یک فروند فولاند نت از گُردان هوایی ۲۲ نیروی هوایی هندوستان، دو فروند اف-۸۶ نیروی هوایی پاکستان را سرنگون نموده و به یک فروند اف-۸۶ئی آن نیرو آسیب‌های شدیدی را وارد نمود. اف-۸۶‌های نیروی هوایی پاکستان عملکرد خوبی داشتند و بر اثر ادعاهای پاکستان، سیبرها ۳۱ فروند از هواپیمای هندی را در نبرد هوا به هوا سرنگون نمودند، که شامل ۱۷ فروند هاوکر هانتر، هشت فروند سوخوی سو-۷ فیتر، یک فروند میگ ۲۱ و سه فروند فولاند نت بودند در حالی که هفت فروند اف-۸۶ از دست رفتند. جالب توجه‌ترین آنها نبرد مابین دو فروند سیبر و چهار
توجه‌ترین آنها نبرد مابین دو فروند سیبر و چهار فروند میگ ۲۱ بود. یک فروند میگ بدون از دست رفتن هیج اف-۸۶ سیبری سرنگون شد. این امر به دلیل عملکرد بهتر سیبر در سرعت پائین در مقایسه با میگ ۲۱ بال دلتا به دست آمد. با این حال، هند ادعا می‌کند که ۱۱ فروند اف-۸۶ سیبر نیروی هوایی پاکستان را در مقابل از دست دادن ۱۱ فروند از هواپیمای جنگی خود را سرنگون نموده است. برتری تعدادی نیروی هوایی هندوستان بر تنها گُردان هوایی سیبرهای پاکستان شرقی (و سایر هواپیماهای نظامی) غلبه کرد که یا سرنگون شدند، یا برادرکشی پاکستانی‌ها
کرد که یا سرنگون شدند، یا برادرکشی پاکستانی‌ها زمین گیر شده و نتوانستند مقاومت نموده، و برتری هوایی کامل را برای نیروی هوایی هندوستان را ممکن نمود. در پاکستان شرقی، اف-۸۶ئی‌های گردان هوایی Tail Choppers در چندین مأموریت پشتیبانی هوایی نزدیک و ضدشورش علیه ستیزه‌جویان مُکتی بائینی و نیروهای نامنظم هندی شرکت فعال داشتند. در ۱۵ آوریل ۱۹۷۱، آرایشی از ۴ فروند سیبر به رهبری ستوان خلبان عباس ختاک، در حمایت از تلاش‌های ارتش پاکستان در بازپس‌گیری ذخایر مواد غذایی و سیلوها از ستیزه‌جویان مُکتی بائینی، بسیاری از
و سیلوها از ستیزه‌جویان مُکتی بائینی، بسیاری از پایگاه‌های شورشیان را در بهیراب بازار مورد تهاجم و حملات راکتی قرار دادند. در ۲۶ آوریل ۱۹۷۱، ستوان خلبان عباس آرایش دیگری از سیبر را در پاتواخالی هدایت نمود، جایی که شورشیان بازمانده پس از مواجهه با شکست در باریسال از ارتش، دوباره جمع شده بودند. سیبرها به چندین نقطه از استحکامات شورشیان حمله نموده تا مقاومت را کاهش دهند و پس از آن واحدهای گروه خدمات ویژه ارتش پاکستان (اس‌جی‌اس) از طریق میل-۸ برای پاکسازی منطقه وارد شدند. در جبهه غربی، اف-۸۶ئی و اف-۸۶اف از
وارد شدند. در جبهه غربی، اف-۸۶ئی و اف-۸۶اف از گردان‌های هوایی مختلف نیروی هوایی پاکستان با پشتیبانی هوایی نقش حیاتی در حمایت از ضد حملات ارتش پاکستان در چندین بخش را ایفا نمودند. در بخش‌های شکرگره و مارالا، اف-۸۶ ئی و اف نیروی هوایی پاکستان ازگردان‌های هوایی شماره ۱۷، شماره ۱۸ و ۲۶ به همراه شن یانگ اف-۶ در ماموریت‌های پشتیبانی هوایی با حمایت از ضدحملات سپاه ضربه اول پاکستان علیه سپاه اول ارتش هند شرکت داشتند. اگرچه سیبرها برای نقش‌های عملیات ضدتانک مجهز نبودند، اما در تلاش برای ارائه پشتیبانی هوایی مؤثر تا
اما در تلاش برای ارائه پشتیبانی هوایی مؤثر تا حد امکان، برای حمل بمب چندمنظوره اصلاح شدند. در نبرد چهمب، اف-۸۶اف از گردان هوایی شماره ۲۶ «عنکبوت‌های سیاه» و اف-۸۶ئی ازگردان هوایی شماره ۱۸ از نیروهای افتخار جنجوا در تصرف چهمب، با انجام ۱۴۶ سورتی پشتیبانی هوایی حمایت نمودند. زمانی که سیبرهای اسکادران شماره ۱۸ مخازن مهمات آنها را منهدم کردند، ارتش هند ضربه بزرگی را در آخنور متحمل شد. در سلیمان‌کی هددرس، اف-۸۶ئی از گردان هوایی شماره ۱۷ (ببرها) ۵۵ سورتی پرواز ضدشورش را در حمایت از عملیات آفندی سپاه چهارم ارتش
را در حمایت از عملیات آفندی سپاه چهارم ارتش پاکستان انجام دادند که در آن آنها ۶ تانک هندی و تعدادی خودروی نظامی را نابود نمودند. در بیابان تار، اف-۸۶ئی و اف‌های متعلق به گردان هوایی شماره ۱۹ در طول ماموریت‌های پشتیبانی هوایی نزدیک به مواضع ارتش هند حمله کردند. آنها در مجموع ۸ تانک هندی و چندین خودروی نظامی را منهدم کردند و به ۲ قطار نظامی نیز آسیب رسانیدند. جنگ استقلال گینه بیسائو. در سال ۱۹۵۸، نیروی هوایی پرتغال ۵۰ فروند اف-۸۶اف را که سابقاً در خدمت نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بودند را دریافت نمود.
هوایی ایالات متحده آمریکا بودند را دریافت نمود. چند فروند اف-۸۶ اف مستعمل نیروی هوایی سلطنتی نروژ نیز به عنوان ذخیره در سال‌های ۱۹۶۸–۱۹۶۹ خریداری شدند. نیروی هوایی پرتغال برخی از جنگنده‌های اف-۸۶اف سیبر خود را در سال ۱۹۶۱ در گینه پرتغال مستقر کرد که در AB2 - پایگاه هوایی بیسالانکا، بیسائو مستقر بود. این هواپیماها "واحد ۵۲" را تشکیل دادند که در ابتدا مجهز به هشت فروند اف-۸۶اف (سریال‌های: ۵۳۰۷، ۵۳۱۴، ۵۳۲۲، ۵۳۲۶، ۵۳۵۴، ۵۳۵۶، ۵۳۶۱ و ۵۳۶۲) از گُردان هوایی ۵۱، مستقر در پایگاه هوایی مونت ریل بود. این هواپیماها در
در پایگاه هوایی مونت ریل بود. این هواپیماها در جنگ استقلال گینه بیسائو، در مأموریت هاب آفندی علیه نیروهای زمینی و عملیات پشتیبانی نزدیک علیه نیروهای شورشی مورد استفاده قرار گرفتند. در آگوست ۱۹۶۲، هواپیمای به شماره ۵۳۱۴ در هنگام فرود اضطراری در حالی که هنوز بمب‌هایی بر نقاط سخت زیر بال آن متصل بودند، از باند فرودگاه منحرف شده و دچار حریق گردید. یک فروند اف-۸۶اف به شماره ۵۳۲۲ در ۳۱ می ۱۹۶۳ توسط آتش زمینی دشمن سرنگون شد. خلبان به سلامت از هواپیما خارج شده وتوسط نیروهای خودی یافت شد. چندین هواپیمای دیگر در جنگ
نیروهای خودی یافت شد. چندین هواپیمای دیگر در جنگ آسیب دیدند، اما تعمیر شدند. در سال ۱۹۶۴، ۱۶ فروند اف-۸۶اف مستقر در بیسالانکا به دلیل فشار ایالات متحده به سرزمین اصلی پرتغال بازگشتند. آنها ۵۷۷ سورتی پرواز رزمی انجام داده بودند که ۴۳۰ مورد آن حمله زمینی و پشتیبانی هوایی نزدیک بود. نیروی هوایی شاهنشاهی ایران. آمریکا نیز در زمان پادشاهی محمد رضا شاه پهلوی ،۴۰ فروند از این هواپیما را بین سال‌های ۸–۱۹۵۷ مجانی و به عنوان کمک‌های نظامی به ایران اهدا نمود. این جنگنده در ایران در سال ۱۹۷۰ بازنشسته شد و ۳۰ فروند از
در ایران در سال ۱۹۷۰ بازنشسته شد و ۳۰ فروند از آن‌ها در سال ۱۹۷۲ به پاکستان واگذار شد. تیم آکروجت نیروی هوایی شاهنشاهی ایران مدتی از این هواپیما استفاده می‌کرد. تعدادی از این هواپیماها (احتمالا ۴ فروند) در عملیات سازمان ملل متحد در کنگو در سال ۱۹۶۰ به کار گرفته شد. گونه‌ها. کاناداایر سیبر. اف-۸۶ همچنین توسط در کانادا با نام سی ال-۱۳ و توسط شرکت کانادا ایر تولید شد، تا جایگزین دی هویلند ومپایر گردد، گونه‌های تولید شده این هواپیما به شرح ذیل می‌باشند: یک فروند تولید شد، نمونه آزمایشی اف-۸۶ ای بر اساس (اف-۸۶
تولید شد، نمونه آزمایشی اف-۸۶ ای بر اساس (اف-۸۶ ایی) ۳۵۰ فروند تولید شد، ۶۰ فروند برای نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا، ۳ فروند برای نیروی هوایی سلطنتی، ۲۸۷ فروند برای نیروی هوایی سلطنتی کانادا. یک فروند در کانادا ساخته شد، برای آزمایش موتور جت اوراندا، تغییرات ساختاری برای تطبیق جنگنده با موتور جدید در این مدل انجام گرفت. ۴۳۸ فروند تولید شد، ۱۰ فروند برای نیروی هوایی سلطنتی کانادا و ۴۲۸ فروند برای نیروی هوایی سلطنتی با نام سیبر اف-۴. ۳۷۰ فروند تولید شد، بر اساس اف-۸۶ اف با موتور اوراندا که تمامی آنها به
اساس اف-۸۶ اف با موتور اوراندا که تمامی آنها به نیروی هوایی کانادا تحویل شدند، ۷۵ فروند بعداً به نیروی هوایی آلمان منتقل شد. ۶۵۵ فروند تولید شد، ۳۹۰ فروند به نیروی هوایی کانادا تحویل شد، ۲۲۵ فروند به لوفت وافه، ۶ فروند به نیروی هوایی کلمبیا و ۳۴ فروند به آفریقای جنوبی تحویل داده شدند. هزینه‌های تولید. یاداشت: هزینه‌ها بر اساس ارزش دلار ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۵۰ بوده و با تورم تعدیل نگردیده است. حمل و نقل هوایی. طبق گزارش اداره هوانوردی فدرال، ۵۰ فروند اف-۸۶ خصوصی در ایالات متحده ثبت شده است.
نورثروپ اف-۵ یک خانواده از هواپیماهای جنگنده سبک زِبَرصوت است که با سرمایه‌گذاری خصوصی در اواخر سالهای ۱۹۵۰ توسط شرکت نورثروپ کورپوریشن تولید شده است. دو مدل اصلی از این هواپیما وجود دارد، اف-۵ای و اف-۵ بی فریدم فایتر و گونه‌های با به روزرسانی کلی اف-۵ئی و اف-۵ اف تایگر-۲. در زمان توسعه این جنگنده، تیم طراحی هواپیمایی کوچک، بسیار آیرودینامیک را که دارای دو موتور جمع و جور و پرقدرت جنرال الکتریک جِی-۸۵ بود را با تمرکز بر عملکرد بالا و هزینه‌های نگهداری پائین، طراحی نمود.اف-۵ از جنگنده‌های معاصر خود همانند
طراحی نمود.اف-۵ از جنگنده‌های معاصر خود همانند مک‌دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲، کوچکتر و ساده‌تر بوده و بهای کمتری برای خرید و هزینه‌های پائین‌تری برای نگهداری را احتیاج داشت، این عوامل این جنگنده را به هواپیمایی محبوب برای صادرات تبدیل نمود. اگرچه در ابتدا اف-۵ به عنوان یک جنگنده در روز برای کسب برتری هوایی در نظر گرفته شده بود، لیکن هواپیمایی توانمند در انجام ماموریت‌های آفندی و تهاجم به اهداف زمینی نیز می‌باشد.اف-۵ای در اواخر سالهای ۱۹۶۰ به خدمت وارد شد. در زمان جنگ سرد و در طی سال ۱۹۷۲ بیش از ۸۰۰ فروند از
زمان جنگ سرد و در طی سال ۱۹۷۲ بیش از ۸۰۰ فروند از این نوع جنگنده برای متحدین ایالات متحده آمریکا تولید شد. علیرغم اینکه نیروی هوایی ایالات متحده (USAF) در آن زمان نیازی به جنگنده سبک نداشت، تقریباً ۱٬۲۰۰ فروند هواپیمای آموزشی نورث روپ تی-۳۸ تالون را خریداری نمود که بر اساس طرح جنگنده ان-۱۵۶ نورثروپ، طراحی و تولید شده بود. پس از برنده شدن در رقابت بین‌المللی هواپیماهای جنگنده، برنامه ای با هدف ارائه جنگنده‌های ارزان قیمت مؤثر به متحدان ایالات متحده آمریکا، در سال ۱۹۷۲ نورتروپ نسل دوم اف-۵ئی تایگر-۲ را معرفی
سال ۱۹۷۲ نورتروپ نسل دوم اف-۵ئی تایگر-۲ را معرفی کرد. به روزرسانی‌های انجام شده بروی این گونه شامل موتورهای قدرتمندتر، ظرفیت سوخت بیشتر، مساحت بیشتر بالها و گسترش لبه حمله بهبود یافته برای نرخ گردش بهتر، امکانات اختیاری سوخت‌گیری هوایی و سامانه‌های اویونیک بهینه شده، از جمله رادار هوا به هوا بود. در ابتدا این هواپیما توسط متحدان آمریکا به کارگرفته شد، اما در ایالات متحده آمریکا برای پشتیبانی از تمرینات آموزشی استفاده می‌شد. یا داشتن توانایی انجام ماموریت‌های هوا به هوا و تهاجم زمینی، این هواپیما در طیف
هوا به هوا و تهاجم زمینی، این هواپیما در طیف گسترده‌ای از ماموریت‌ها ایفای نقش نموده است. این جنگنده به‌طور گسترده در جنگ ویتنام مورد استفاده قرار گرفت. قبل از پایان تولید تایگر-۲ در سال ۱۹۸۷، در حدود ۱٬۴۰۰ فروند از این هواپیما تولید شد. در مجموع بیش از ۳٬۸۰۰ فروند اف-۵ و هواپیمای آموزشی پیشرفته شبیه به آن تی-۳۸ در هاوتورن، کالیفرنیا تولید شد. اف-۵ان/اف توسط نیروی دریایی ایالات متحده و همچنین سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا برای آموزش رزم هوایی غیر مشابه مورد استفاده قرار می‌گرفت. در سال ۲۰۲۱ بیش
مشابه مورد استفاده قرار می‌گرفت. در سال ۲۰۲۱ بیش از ۴۰۰ فروند اف-۵ کماکان در خدمت نیروهای هوایی مختلف قرار داشت. هواپیمای شناسایی آراف-۵ تایگرآی نیز از جمله هواپیماهای منشعب شده از این جنگنده می‌باشد. اف-۵ همچنین پایه‌ای برای مطالعات طراحی تعداد دیگری از جنگنده‌های شرکت نورتروپ شد، که به جنگنده نورثروپ وای‌اف-۱۷ و به جنگنده ناوپایه اف/ای-۱۸ منجرشد. یک مدل پیشرفته از اف-۵ هم با عنوان اف-۲۰ تایگرشارک توسعه یافت، اما مورد استقبال خریداران قرار نگرفت و در نتیجه آن پروژه ملغی شد. طراحی و توسعه. خاستگاه. طراحی
آن پروژه ملغی شد. طراحی و توسعه. خاستگاه. طراحی این هواپیما توسط معاونت مهندسی شرکت نورثروپ و طراح هواپیما ادگار اشموود راهبری شد، وی سابقاً در شرکت نورث آمریکن آویشن ریاست تیم طراحی جنگنده‌های موفق نورث امریکن پی-۵۱ ماستنگ و اف-۸۶ سیبر بود اشموود تیم مهندسی قدرتمندی را برای نورثروپ استخدام نمود. در دسامبر ۱۹۵۳، سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) اسناد ان‌بی‌ام‌آر-۱ که یک مناقصه برای جنگنده تاکتیکی سبک بود را منتشر نمود. جنگنده مذکور می‌بایست قادر به استفاده از مهمات هسته ای و مهمات متعارف و همچنین پرواز و
از مهمات هسته ای و مهمات متعارف و همچنین پرواز و انجام عملیات از باندهای پرواز نیمه آماده باشد. در اواخر سال ۱۹۵۴، تیم نورثروپ برنامه‌های مسافرتی به اروپا و آسیا را برای ارزیابی و بررسی برنامه ان‌بی‌ام‌آر-۱ و همچنین نیازهای سازمان پیمان آسیای جنوب شرقی (سیتو) انجام داد. بر اساس این سفرها اشموود برای تیم خود این هدف را تعیین کرد، که به جای روند آن زمان در توسعه جنگنده‌های بزرگ و سنگین، بروی طرحی با عملکرد بالا، مانورپذیری بالا تمرکز نمایند که در مقایسه با جنگنده‌های هم عصر خود ارزان قیمت تر بوده و هزینه‌های
هم عصر خود ارزان قیمت تر بوده و هزینه‌های نگهداری پائین‌تری داشته باشد. وی با درک این موضوع که هواپیماهای جت گران‌قیمت را نمی‌توان هر چند سال یکبار جایگزین نمود، همچنین خواستار این شد که، طول عمر بیش از ۱۰ سال برای هواپیمای در دست طراحی در نظر گرفته شود. طرح هواپیمای جدید در سال ۱۹۵۵ با معرفی موتور توربوجت جنرال الکتریک جی ۸۵ جدی تر شد. موتور جی ۸۵ در اصل برای موشک کروز هواپایه ای‌دم‌ام-۲۰ کویل توسعه یافته بود تا در بمب افکن‌های راهبردی بوئینگ بی-۵۲ استراتوفورترس مورد استفاده قرارگیرد. بسته به گونه، موتور
مورد استفاده قرارگیرد. بسته به گونه، موتور جی-۸۵ دارای نسبت نیرو به وزن ۶٫۲۵ تا ۷٫۵ بود که دارای مزیت چشمگیری نسبت به موتور هم عصر خود موتور جی-۷۹ با نسبت نیرو به وزن ۴٫۷ بود، که در مک‌دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ مورد استفاده قرار می‌گرفت. روند تکامل در طراحی. تیم طراح با در نطر گرفتن یک کاربرد یک جفت موتور جی-۸۵ به عنوان مبنای طرح، اقدام به در ارائه طراح‌های آتی نمود. در این میان، یکی از طرح‌های مفهومی اولیه ان-۱۵۶ تی‌اکس بود که در مارس ۱۹۵۵ خلق شد. در این طرح موتورها در علاف‌هایی در زیر بالها قرار داشتند.
موتورها در علاف‌هایی در زیر بالها قرار داشتند. بدنه هواپیما نسبت به طراحی نهایی بسیار باریک بوده و دارای دو خلبان بود که در زیر یک کاناپی و در کابین‌های تنگی مستقر می‌شدند. در آن سال، نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، علاقمندی خود را برای جنگنده ای که بتواند از ناوهای هواپیمابر پشتیبان آن نیرو به کار روند، را اعلام داشت؛ زیرا این نوع ناوها برای جت‌های موجود نیروی دریایی آمریکا، بسیار کوچک بودند. عکس العمل نورثروپ به این درخواست، طرح با تغییرات افراطی پی‌دی-۲۷۰۶ بود، که همانند اف-۴ (فانتوم)، موتورها در یک
بود، که همانند اف-۴ (فانتوم)، موتورها در یک معبر کوتاه قرار می‌گرفتند که خروجی آنها پیش از دم هواپیما بود. همچنین سکان افقی به دم تی شکل هواپیما منتقل شده بود. در نتیجه این طراحی دارای بدنه ای بسیار کوتاهتر و بسیار فشرده بود. البته این طرح با تصمیم نیروی دریایی برای خارج نمودن ناوهای هواپیمابر پشتیبان از خدمت، متوقف شد. در نتیجه نورثروپ بروی توسعه طرح ان-۱۵۶ تمرکز نمود، مدل دو سرنشینه آموزش پیشرفته با نام ان-۱۵۶ تی و مدل تک سرنیشنه با نام ان-۱۵۶ اف طراحی شد. یکی دیگر از چهره‌های بسیار تأثیرگذار، مهندس ارشد
یکی دیگر از چهره‌های بسیار تأثیرگذار، مهندس ارشد ولکو گاسیچ بود، که اشمووید را متقاعد کرد که موتورها برای حداکثر کارایی باید در داخل بدنه هواپیما قرار گیرند. این طرح منجر به گونه پی‌دی-۲۸۱۲ در ژانویه ۱۹۵۶ شد که بسیار شبیه به محصول نهایی بود، اگرچه این نسخه دارای بازه بال بزرگ، سکان افقی با نصب پائین با زاویه هفتی بود. در ماه مارس ۱۹۵۶ گونه پی‌دی-۲۸۳۲، با سکان افقی با طرحی بیشتر متعارف و سکان عمودی رو به عقب بود. این طرح در طول سال بعد چندین نسخه دیگر را تجربه نمود که با طراحی‌های مختلف دماغه آزمایش شد و به