payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آواشناسانه نام‌ها به درک آنچه اسم‌گذاری شده است، می‌انجامد. برای این شاعر، نام‌ها متنی هستند که باید توسط مطلعان خوانده شوند و همان رابطه صمیمی و آشکاری را با آنچه بر آن گذاشته شده‌اند داشته باشند که این متن با رویدادهایی دارد که آنان را روایت می‌کند. در پاراگراف پایانی، شعر سنگ بنای آفرینش قلمداد می‌شود زیرا که حامل اهمیت خلقت برای بشریت بوده است. در نظم «حماسه آفرینش» روش‌های گوناگون شاعرانه به کار رفته است. در چهار لوح نخست، تضادی مابین گفتار و کنش نشان داده می‌شود که در آن، گفتار نماینده نظم قدیمی
داده می‌شود که در آن، گفتار نماینده نظم قدیمی خدایان است و به طول و تکرار می‌تواند کشانده شود. یکی از نشان‌های تکرار دایره‌وار در لوح III است که در آن گفتار در گفتار در گفتار قرار دارد. در ادبیات اکدی اگرچه تکرار وجود دارد اما چنین موردی کمتر دیده شده است (البته با «آنزو، پرنده‌ای که سرنوشت را ربود» مقایسه شود). در مقابل، گفتار و کنشی که در نظم جدید خدایان تحت سلطه مردوک دیده می‌شود، با شتاب و با کمترین تکرار روایت شده است. بخش آخر شعر، گفتاری ادامه‌دار است که پنجاه نام مردوک را برمی‌شمارد و می‌ستاید. متن.
که پنجاه نام مردوک را برمی‌شمارد و می‌ستاید. متن. لوح I. پیش از آنکه وجودی باشد، اقیانوس مادر، [تیامات] و آب تازه(؟) [آپسو] در هم می‌آمیزند تا نخستین رده از خدایان نر و ماده را به وجود آورند. اولاد آنها با رفتار ناهنجار خود تیامات و آپسو را ناآرام می‌کنند. گرچه تیامات تحمل می‌کند اما آپسو می‌خواهد فرزندان خود را از میان بردارد. مشاور پدر، به او ضرورت کار را یادآوری می‌کند. اهداف آپسو توسط ائا نقش بر آب می‌شود. ائا، آپسو را می‌کشد و مشاورش را در بند می‌کند. ائا خانه خود را در آپسو برپا می‌کند، قلمرو پر آبِ
ائا خانه خود را در آپسو برپا می‌کند، قلمرو پر آبِ پدر بسیار کهنِ کشته‌شده، و با زنش در آنجا زندگی می‌کند. زمانی که آسمان نامی نداشت، و جهان زیرین نیز نامی بر خود نداشت، آپسوی ازلی، جدشان، و تیامات که همگی را در خود حمل می‌کرد، آب‌هایشان را در هم آمیختند، و هیچ چیز آب‌ها را نه جدا می‌کرد و نه می‌پوشاند. زمانی که هنوز خدایان هیچ‌یک وجود نداشتند، هیچ نامی نداشتند و هیچ سرنوشتی مقدر نگشته بود، در آن زمان خدایان در این دو به وجود آمدند. لاهمو و لاهامو پدید آمدند و نام بر آنها گذارده شد. زمانی که رشد کردند و
و نام بر آنها گذارده شد. زمانی که رشد کردند و قامت افراشتند، آنشار و کیشار پدید آمدند و هر سال بیشتر قامت برافراشتند. آنو نخست‌زاده، چون دو نیای خود بود. آنشار، فرزندش آنو را همتای خود گرفت. سپس آنو، نودیمود (نام دیگر ائا) چون تصویری از خود ایجاد کرد. نودیمود، سخت خردمند بود و بسیار قوی و زیرک در احساس، بسیار فراتر از جد خود آنشار، هیچ همتایی در میان خدایان نداشت. با جنبش خود تیامات را آشفته کردند. اندام تیامات را آشفته کردند، با هنگامه خویش «منزلگاه الهی» را پریشان کردند. آپسو نتوانست از هیاهوی آنها
را پریشان کردند. آپسو نتوانست از هیاهوی آنها بکاهد، تیامات اما در پیش آنها آرام بود. کردارشان برایش کریه بود، رفتارشان توهین‌آمیز، اما تیامات بخشنده بود. آپسو، به‌وجودآور خدایان وزیر خود مومو را فراخواند و هر دو به نزد تیامات رفتند. درباره فرزندان خود، خدایان، مشورت کردند. آپسو به صدای بلند به تیامات گفت که از هیاهوی آنها در روز آرام و شب خواب آرام ندارد. باید رفتار آنها پایان یابد. تیامات خشمگین می‌شود و بر همسرش فریاد می‌زند که آیا بر آنچه خود پدید آوردیم پایان نهیم؟ اما وزیر، مومو، آپسو را در کارش تشویق
پایان نهیم؟ اما وزیر، مومو، آپسو را در کارش تشویق می‌کند. آپسو شادمان می‌گردد و دست در گردن وی می‌اندازد. خدایان در همان حال جنبش، موضوع را دریافتند، شگفت‌زده گشتند و آرام گرفتند. ائا از همه آگاه بود، حیله و تدبیر کرد، جادو کرد و آپسو را به خوابی عمیق فرو برد، مومو را در خواب کرد، کمربندش را باز کرد، تاجش را برداشت، هاله‌اش را برگرفت و خود بر سر نهاد. آپسو را بست و او را کشت. مومو را در بند کرد. منزلگاه خویش بر آپسو بنا نهاد. پس از پیروزی ائا بر دشمنانش در آرامش عمیق آسود. ائا و زنش دامکینا، با شکوه در
در آرامش عمیق آسود. ائا و زنش دامکینا، با شکوه در آنجا زندگی کردند. مردوک پدید می‌آید. ائا او را به‌وجود می‌آورد. مردوک از همان ابتدا قهرمان است. آنو، پدربزرگش از دیدن او شادمان است. او در همه چیز از خدایان دیگر برتر است. آنو چهار باد را پدید می‌آورد و به مردوک می‌دهد تا با آنان بازی کند. بادها طوفان می‌گردند و تیامات را آشفته می‌کنند. خدایان خشمگین، تیامات را به اقدام فرا می‌خوانند و خواستار نابودی دشمنان آپسو و مومو می‌شوند. تیامات لشکری از هیولا، مار، اژدها، عقرب‌مرد و ... فراهم می‌آورد. کینگو را برتر
عقرب‌مرد و ... فراهم می‌آورد. کینگو را برتر از همه قرار می‌دهد، به همسری برمی‌گزیند و لوح سرنوشت را به او می‌دهد. لوح II. ائا از آماده‌سازی‌های تیامات آگاه می‌گردد و با ناامیدی کامل به نزد آنشار (پادشاه خدایان) می‌رود. عبارت‌های مربوط به لوح I، کلمه‌به‌کلمه تکرار شده‌اند. آنشار را هراس فرا می‌گیرد و ائا را برای آنچه روی داده است، سرزنش می‌کند. از آن رو که ائا مشکل را به وجود آورده است، باید خود برایش راه حلی پیدا کند. این با برنامه ائا برای پسرش، خوش می‌نشیند. تیامات مخلوقات خود را گرد هم می‌آورد، آماده
تیامات مخلوقات خود را گرد هم می‌آورد، آماده نبرد با با سایر خدایان می‌شود. او جایگزین آپسوی بدکردار شده است. او ائا را از آمادگی برای نبرد خبر می‌کند. ائا را هراس فرا می‌گیرد. پس از آرامش یافتن به نزد آنشار می‌رود و ماجرا را با جزئیات برایش شرح می‌دهد. آنشار ائا را سرزنش می‌کند و او از لزوم کشتن آپسو می‌گوید. آنشار به ائا فرمان می‌دهد تا تیامات را آرام کند اما ائا ناتوان از این کار است. آنشار آنو را می‌فرستد، او نیز از آرام کردن تیامات ناتوان است. ائا این وضعیت را پیش‌بینی کرده بود. شرایط برای آنکه مردوک
وضعیت را پیش‌بینی کرده بود. شرایط برای آنکه مردوک جانشین او شود و خواسته اصلی خود را مطرح کند، مهیا می‌شود. ائا مردوک را به خلوت فرا می‌خواند و می‌گوید زمان او فرا رسیده است. او را سفارش می‌کند تا خود را شکلی موجه همچون داوطلبی برای حل بحران مطرح کند. ائا به‌طور مشخص چیزی درباره بهایی که مردوک برای این کار بطلبد نمی‌گوید. خدایان مردوک را به گرمی استقبال می‌کنند و خواسته او را مشتاقانه می‌پذیرند. اگر قرار است مردوک خدایان را از این وضعیت رهایی دهد، باید برای همیشه رهبر اعلی و بی‌چون و چرای خدایان باشد. لوح
همیشه رهبر اعلی و بی‌چون و چرای خدایان باشد. لوح III. آنشار خدایان را فرا می‌خواند. وزیرش، کاگا، را به نزد لاهمو و لاهامو گسیل می‌دارد تا از تهدید تیامات و پیشنهاد مردوک آنها را خبر کند. لاهمو و لاهامو ترسیده‌اند. آنها و سایر خدایان گرد هم می‌آیند، بی‌پروا می‌خورند و میگساری می‌کنند. روحیه سرخوشی در جمع می‌یابند و قدرت خود را مردوک تسلیم می‌کنند. لوح IV. مردوک بر تخت می‌نشیند و همه خدایان در مراسم تاج‌گذاری از او استقبال می‌کنند. پادشاه خوانده می‌شود و تجملات شاهی به او عرضه می‌شود. سلاح برمی‌گزیند و
تجملات شاهی به او عرضه می‌شود. سلاح برمی‌گزیند و جستجوی خود را آغاز می‌کند. مردوک به صحنه نبرد نزدیک می‌شود، خدایان در اطرافش منتظرند. تیامات به مردوک می‌گوید که نیروهایش به او وفادار نیستند. مردوک کینگو را به هیچ می‌گیرد و خود تیامات را به نبرد تن به تن فرا می‌خواند و او را متهم به نیت کشتن فرزندان خود می‌کند. تیامات را خشم فرا می‌گیرد و خود به صحنه نبرد می‌رود. مردوک او را می‌کشد و نیروهایش را نیز نابود می‌کند. لوح سرنوشت را به دست می‌آورد و بر خود می‌آویزد. مردوک تور خود فرا می‌گسترد، باد را به سوی
مردوک تور خود فرا می‌گسترد، باد را به سوی تیامات می‌فرستد. تیامات دهان باز می‌کند تا آن را ببلعد اما باد او را پر می‌کند و ناتوان از بستن لبهای خود می‌شود. باد شکمش را پر می‌کند، دهانش باز می‌ماند. مردوک تیری را از دهانش به درون می‌اندازد. تیر به قلب تیامات می‌خورد و زندگی‌اش پایان می‌یابد. نیروهایش به هر سو گریزان می‌شوند. مردوک جسد تیامات را به دو نیم می‌کند، نیمی از آن را برای آفرینش آسمان‌ها به کار می‌برد. خون بر باد او نماد کشته شدنش می‌شود. مردوک اِشارا (جایگاهی در آسمان) را همچون همتایی برای آپسو
(جایگاهی در آسمان) را همچون همتایی برای آپسو می‌سازد. لوح V. مردوک ستارگان و سیارات را سازمان می‌دهد و گذر سالها را رقم می‌زند. او سیاره خود (نبیرو) را ایجاد می‌کند تار سرمشق سایر سیارات باشد. ماه، خورشید، هوا و آب‌های زیرزمینی را نظم می‌دهد. بخش‌های گوناگون کائنات را به هم پیوند می‌دهد. مردوک غنائم را تقسیم می‌کند، دشمنان شکست‌ خورده خود را رژه وامی‌دارد و خود همچون یک قهرمان استقبال می‌شود. مردوک خود را پاکیزه می‌کند و بر خود نشان می‌آویزد. خدایان سوگند وفاداری می‌خورند و مردوک حمایت از آنها را بر عهده
وفاداری می‌خورند و مردوک حمایت از آنها را بر عهده می‌گیرد. مردوک بابل را همچون همتای خاکی اِشارا (جایگاه خدایان در آسمان) ایجاد می‌کند. خدایان در اقامت موقتی خود می‌توانند در آن بیاسایند. لوح VI. به خدایان شورشی عفو عمومی داده می‌شود، اگر رهبر خود را تحویل دهند. آنها کینگو را تحویل می‌دهند و مدعی می‌شوند او آغازگر جنگ بوده است. او قربانی می‌شود و از خونش برای آفرینش انسان استفاده می‌شود (مقایسه با لوح I «داستان طوفان»). مردوک با ائا گفتگو می‌کند. می‌خواهد برای کم کردن رنج خدایان، انسان را بیافریند. مردوک
برای کم کردن رنج خدایان، انسان را بیافریند. مردوک خدایان آسمان و جهان زیرین را تعیین می‌کند. خدایان اساگیلا (معبد مردوک در بابل) را بنا می‌کنند. خدایان در معبد جدید برای جشن گرفتن گرد هم می‌آیند. پس از جشن، به جایگاه تعیین‌ شده خود می‌روند. کمان مردوک تبدیل به صورت فلکی می‌گردد. مردوک برترین خدای می‌شود. آنشار به او نام دومی (آسالوهی) می‌دهد. آنشار جایگاه مردوک را در میان خدایان و انسانها تشریح می‌کند که دومین نام او برایش به ارمغان آورده است. تشریح پنجاه نام مردوک آغاز می‌شود. نامهای ۱ تا ۹ تا این نقطه از
مردوک آغاز می‌شود. نامهای ۱ تا ۹ تا این نقطه از روایت بر او گذاشته شده‌اند و هر یک نشانگر یکی از رویدادهای هستند. لوح VII. این لوح در بر گیرنده سایر نامهای مردوک است. نامها گروهبندی می‌شوند. آترام-هاسیس (آفرینش انسان). بنا بر اساطیر، پیش از آفرینش انسان شهرهای بین‌النهرین سفلی، توسط تنها ساکنانش، خدایان، پر شده بود و آنها باید با کارِ خود، خوراک و پوشاک را فراهم می‌کردند. تحت نظارت انلیل، سرور زمین، خدایان خُرد خوراک خدایان را کشت و برداشت می‌کردند، زمین را شخم می‌زدند و طاقت‌فرساتر از همه آنکه زمین را
را شخم می‌زدند و طاقت‌فرساتر از همه آنکه زمین را برای ایجاد رود و راه‌آب می‌شکافتند تا زمین را آبیاری کنند. حتی رودهای دجله و فرات در اثر کار آنها بود. در نهایت، کار بیش از حد توانشان شد و سر به شورش گذاشتند. انکی نخستین تکنولوژی را طراحی کرد تا جایگزین نیروی کاری از گِل ایجاد شود و سپس راهی برای این موجود تازه گذاشت تا خود را تکثیر کند. انسانهای نخستین از رحم «ایزدبانو مادر» به دنیا می‌آیند و سرنوشت نصیبشان می‌شود «برای بدوش گرفتن یوغ، کاری که انلیل بر آنها تحمیل کرده و برای حمل کردن سبد خاک خدایان». گِلی
تحمیل کرده و برای حمل کردن سبد خاک خدایان». گِلی را که ائا به عنوان ماده خام آفرینش انسان به ایزدبانو مادر می‌دهد، با آمیخته شدن با خون یک خدا جاندار می‌شود. "«بگذار یک خدا کشته شود / و خدایان بدین سان پاک گردند. / با گوشت او و با خون او / بگذار «بانوی خدایان» با گل بیامیزد، / تا خدا و انسان / با یکدیگر در گل آمیخته باشند. / در زمان آینده شنیده شود تپش‌های قلبش، / از گوشت یک خدا بگذار روح ایجاد گردد.»" طوفان. در شعر آترام-هاسیس چنین آمده است که سه بار، هر بار با فاصله ۱٬۲۰۰ سال، انلیل از هیاهوی بی‌امان
بار با فاصله ۱٬۲۰۰ سال، انلیل از هیاهوی بی‌امان آفرینش جدید (انسان) به ستوه می‌آید که اسباب بیداری وی در خوابگاهش هستند. هر بار تصمیم می‌گیرد جمعیت بشر را کم کند؛ نخست با طاعون، سپس با خشکسالی و در نهایت با قحطی. هر بار در ابتدا موفق می‌شود و جمعیت بشر به میزان زیادی کم می‌شود. اما هر بار ائا راه رهایی انسان را به آترام-هاسیس (نام دیگر اوتنپیشتی) می‌گوید، او پادشاه شهر شوروپاک است. در پایان انلیلِ خشمگین راه حل نهایی را برمی‌گزیند، همه خدایان، از جمله ائا، سوگند می‌خورند که رازدار بمانند: او «طوفان» را
سوگند می‌خورند که رازدار بمانند: او «طوفان» را نازل خواهد کرد تا بشریت یکسره نابود شود. اما ائا با ترفند، پیشاپیش به آترام-هاسیس خبر می‌دهد و او کشتی می‌سازد تا به قلمرو ائا («اقیانوس پایین») برود. طوفان فرو کش می‌کند و کشتی بر قله کوهی بلند می‌نشیند. بوی خوش پیشکش آترام-هاسیس، به آسمان می‌رود و همه خدایان به غذا هجوم می‌آورند. انلیل به خاطر شکست برنامه‌اش به خدایان شکایت می‌کند و انگشت اتهام به سمت ائا نشانه می‌رود. ائای همیشه خردمند، با آشکارسازی غیر عاقلانه بودن «طوفان» پاسخ می‌دهد. اقتباس داستان در
بودن «طوفان» پاسخ می‌دهد. اقتباس داستان در حماسه گیلگمش چنین ادامه پیدا می‌کند که ائا از خدایان می‌پرسد با بازمانده طوفان چه کنند. انلیل به اوتنپیشتی و زنش زندگی «همچون خدایان» - برای همیشه زندگی خواهند کرد - می‌بخشد و آنها را به انتهای جهان می‌فرستد. در شعر آترام-هاسیس، کاری بزرگتر انجام می‌شود. مشکل سر و صدای بشر چاره نشده است. راه حل ائا نقطه اوج شعر است. او به «الهه مادر» می‌گوید تا انسان را به شکلی جزئی تغییر دهد و دوباره طراحی‌اش کند تا بشریت دیگر نتواند مانند گذشته زاد و ولد کند. زنان هم عقیم خواهند
مانند گذشته زاد و ولد کند. زنان هم عقیم خواهند بود و هم بارور. مرده‌زایی و مرگ در سنین کودکی، آغاز می‌گردند. گروهی از زنان، برای مذهب باید پاکدامن باشند (مانند راهبه‌ها). به این شیوه، بچه‌های کمتری نطفه می‌بندند، همه‌شان زنده متولد نمی‌شوند و همگی‌شان به سن بلوغ نمی‌رسند. اما بزرگترین تغییر (که بیشترین تاثیر را بر تعداد انسان‌ها خواهد داشت) آن است که خدایان برای طول عمر انسان، پایانی قرار می‌دهند. این موضوع هنوز در خود متن به دست نیامده است (افتادگی بسیار وجود دارد) ولی می‌توان آن را نتیجه گرفت. اتفاقی که
دارد) ولی می‌توان آن را نتیجه گرفت. اتفاقی که افتاده است باید چنین باشد که انکی به «الهه مادر» دستور می‌دهد تا مرگ را حقیقت گریزناپذیر زندگی قرار دهد. اشاره ضمنی به این است که پیش از این تغییر انسان‌ها ممکن بود به خاطر خشونت، بیماری و یا خواسته خدایان بمیرند (همانگونه که خود خدایان) اما نه طبیعی و برای سن پیری. از زمان «طوفان» به بعد، مرگ در مسیر زندگی قرار گرفت. حماسه گیلگمش. اشاره سرآغاز حماسه به این است که گیلگمش نقشی کلیدی در بر پا کردن نظم پیش از طوفان، پس از «طوفان» داشته است، به خصوص در مورد
طوفان، پس از «طوفان» داشته است، به خصوص در مورد بازگرداندن آیین‌های خدایان به شکوه پیشین. متن تازه پیدا شده شعر سومری که با عنوان «» می‌شناسیم، تایید کننده این نتیجه‌گیری است. بیلگمس در بستر مرگ رویایی می‌بیند، در آن خدایان دستاوردهای قهرمانانه‌اش را برای او بازگو می‌کنند. در اینجا نیز ارتباطی بین سفر گیلگمش برای پیدا کردن بازمانده «طوفان» و بازگرداندن زندگی مذهبی وجود دارد. پس دانشی که وی با خود بازمی‌گرداند بیش از دانش فردی است. شاعر لازم ندیده اشاره بیشتری به آن بکند اما به روشنی گیلگمش عامل دوباره
بیشتری به آن بکند اما به روشنی گیلگمش عامل دوباره متمدن کردن سرزمین خود بوده است. در این راه او ابزار ائا بوده است (همانند «هفت فرزانه») و این موضوع را نینسون در لوح III پیش‌بینی کرده است. واژگان آغازین حماسه همین ارتباط را برقرار می‌کنند. «دریا» نشان‌دهنده قلمروی ائا است. از این منبع است که گیلگمش حقایقی عمیق را دریافته است که زیربنای جامعه بشری و حکومت هستند. در شعری که فکر قهرمان آن مشغول به پرهیز از مرگ است، دور از انتظار نیست که شاعر علاقه‌مند به جهان زیرین باشد. شرایط آن جهان بخش زیادی از لوح VII را
زیرین باشد. شرایط آن جهان بخش زیادی از لوح VII را در بر می‌گیرد. خاکسپاری انکیدو که در بخش پایانی لوح VIII توصیف شده است، الگوی ایدئال به خاک سپردن برگزیدگان بابلی است. لوح الحاقی XII بیشتر درباره سرنوشت اشباح به ما می‌گوید. مقصد نهایی گیلگمش برای هر بابلی شناخته شده است: پس از مرگ به خدای جهان زیرین تبدیل می‌شود و داور اشباح مردگان می‌گردد. در شعر سومری «مرگ بیلگمس» این جایگاه به خاطر الهی بودن مادرش توسط خدایان به او داده می‌شود. سرنوشت گیلگمش به عنوانی یکی از خدایان جهان زیرین، موضوعی است که در حماسه
یکی از خدایان جهان زیرین، موضوعی است که در حماسه دریافت می‌شود. وارونه رویداد تمیزی است که حتما هر بابلی فرهیخته‌ای آن را دریافته است؛ قهرمانی که در زندگی نتوانست خدا باشد، با مرگ توانست. انکی و اینانا. اسطورهٔ "انکی و اینانا" داستان چگونگی جشن گرفتن ایزدبانوی جوان معبد اینا در اوروک، به همراه پدرش انکی است. نیایش. ائا در مقام خدای خردمندی، دانش و مهارت در میان غیبگویان و جن‌گیران محبوب بود؛ جادو یکی از کارهای خاص او بود. در برخی متون، جن‌گیر برای موفقیت و شهرت بالای تخصصی به او نیایش می‌کند. همراه با دو
شهرت بالای تخصصی به او نیایش می‌کند. همراه با دو خدای دیگر، شمش (خدای عدالت) و مردوک (پسر ائا)، به شکلی گروهی در نیایش‌ها و مراسم جادویی فرا خوانده می‌شدند.در اینگونه متن‌ها، مردوک گاهی با نام آسالوهی صدا می‌شد. معمولا تقسیم کار به این شکل بود که ائا طلسم را، مردوک اجرای مؤثر را و شمش نیروهای پالایش را فراهم می‌کنند.
سوموکن یکی از خدایان میانرودان است. در اسطوره‌ها او را خدای رمه‌ها و کشتزارها می‌دانند.
شیدوری که با نام سیدوری نیز شناخته می‌شود، شخصیتی در "حماسه گیلگمش" است. از او به عنوان یک اِیل‌وایف (زن اِیل‌فروش) یاد می‌شود. در نسخهٔ حفظ‌شدهٔ این تصنیف (بابلی باستان) که شامل قسمت مربوط به این شخصیت است، او بدون نام است، و در نسخهٔ معیار پسین (بابلی معیار) که توسط سین-لقی-اونینی گردآوری شده است، نام او فقط در یک سطر (اولین سطر) آمده است. در قطعات حفظ‌شده از ترجمه‌های هوری و هیتی، او را Naḫmazulel یا Naḫmizulen می‌نامند. این مساله مطرح شده که نام او در نسخه معیار از لقبی گرفته شده که مترجم هوری برای او
معیار از لقبی گرفته شده که مترجم هوری برای او به کار برده است، šiduri به معنای «زن جوان». یک پیشنهاد جایگزین در عوض آن را با نام شخصی اکدی Šī-dūrī، «او نگاهبان من است»، مرتبط می‌کند. در تمام نسخه‌های اسطوره که او در آن ظاهر می‌شود، او به قهرمان توصیه می‌کند، اما محتوای دقیق متن متفاوت است. وجود احتمالی بازتاب‌های انجیلی و یونانی از قطعهٔ شیدوری موضوع بحث‌های علمی است. در زمینه‌های دیگر، لقب šiduri می‌تواند به الهه‌های هوری مختلفی از جمله آلانی، ایشارا و آلانزو و همچنین اینانا بین‌النهرین اشاره کند. با این
و همچنین اینانا بین‌النهرین اشاره کند. با این حال، معادل‌سازی ایشتار با اِیل‌وایف "حماسه گیلگمش،" نادرست تلقی می‌شود. نام. نام شیدوری اغلب به صورت (dSI-du-ri) آوانویسی می‌شود، اما بر اساس دستور خط‌های جایگزینِ خارج از "حماسه گیلگمش" اندرو آر. جرج نتیجه‌گیری می‌کند که املای شیدوری دقیق‌تر است. در قطعات بابلی باستانِ حفظشده "حماسه گیلگمش"، اِیل‌وایف بی‌نام است و حتی در نسخهٔ معیار فقط در یک سطر مستقیماً از او به عنوان شیدوری یاد شده است. قبل از نام او علامت دینگیر، اصطلاحا « معرف الهی»، آمده است و فرض بر این
اصطلاحا « معرف الهی»، آمده است و فرض بر این است که او باید در جایگاه خدایی در نظر گرفته شود. ریشه‌شناسی نام موضوع بحث است و دو نظریه در حال حاضر قابل قبول هستند. به گفتهٔ ویلفرد جی. لمبرت، احتمالاً از نام شخصی معمولی اکدی Šī-dūrī، شناخته‌شده از دوره اور سوم، گرفته شده، که او اینگونه آن را ترجمه کرده است: «او دیوار من است (به صورت استعاری: حفاظت)»؛ اما پیشنهاد دوم، که قبلاً توسط لمبرت به عنوان یک احتمال پذیرفته شده است، آن را با کلمه هوری، شیدوری به معنای «زن جوان» مرتبط می‌کند. یک متن واژگانی بین‌النهرینی
جوان» مرتبط می‌کند. یک متن واژگانی بین‌النهرینی اصطلاح شیدوری را مترادف واژه اکدی ardatu فهرست می‌کند که آن نیز به یک زن جوان اشاره می‌کند. اندرو آر. جرج این احتمال را می‌دهد که نام شخصی اکدی یک وام‌واژه هوری بوده که با ریشه‌شناسی عامیانه اکدی شکل گرفته است. گری بکمن اشاره می‌کند که در ترجمه‌های هوری و هیتی از حماسه که از طریق قطعه‌های به دست آمده در هاتوسا شناخته می‌شود، ایل‌وایف یک نام معمولی هوری دارد، Naḫmazulel یا Naḫmizulen، اما از او به عنوان "شیدوری" یاد می‌شود. او پیشنهاد می‌کند این اصطلاح، که در
یاد می‌شود. او پیشنهاد می‌کند این اصطلاح، که در این زمینه به عنوان یک لقب عمل می‌کند، بعداً به عنوان یک نامِ کوچک در نسخهٔ معیار بابلی بازتفسیر شد. نام Naḫmazulel نیز با علامت دینگیر نوشته شده است. لقب "شیدوری" در سایر منابع. در منابع هوری، لقب "شیدوری" برای الهه‌های گوناگونی به کار می‌رفت، از جمله آلانزو (یکی از دختران هبات)، آلانی و ایشارا. "شیدوری" همچنین در سه منبع بین‌النهرینی، "سرود ملکه نیپور"، فهرست خدای "آن = آنوم" (لوح IV، سطر چهار) و سری طلسم "شورپو" به عنوان لقب ایشتار گواهی شده است. به گفتهٔ
به عنوان لقب ایشتار گواهی شده است. به گفتهٔ ویلفرد جی. لمبرت، این واژه به احتمال زیاد فقط در دوره بابلی میانه به این الهه به عنوان یک لقب اطلاق شد و در اصل نماد شخصیت متمایزی بود. او به این نتیجه رسید که شیدوری آنگونه که در "حماسه گیلگمش" توصیف شده است نمی‌تواند ایشتار باشد. در "شورپو" از شیدوری به عنوان الههٔ خِرد یاد می‌شود که به گفته اندرو آر جرج، ممکن است نشان‌دهندهٔ ارتباط با "حماسه گیلگمش" باشد. صورت ایشتار که با شیدوری به آن اشاره شد، Šarrat-Nippuri (به اکدی: «ملکه نیپور»، شکل سومری Ungal-Nibru نیز
(به اکدی: «ملکه نیپور»، شکل سومری Ungal-Nibru نیز گواهی شده است) بود که در معبد ای-بارادورگارا در نیپور پرستش می‌شد. او برای اولین بار در منابع دوره کاسی گواهی شده است. Šarrat-Nippuri را نباید با Ninnibru (به سومری: «بانوی نیپور»، در اکدی Bēlet-Nippuri) اشتباه گرفت، این واژه عنوانی برای همسر نینورتا، بود که می‌تواند به گولا یا نینیما اطلاق شود. حماسه گیلگمش. اِیل‌وایف بی‌نامی که با شیدوری مطابقت دارد، از قبل در نسخهٔ بابلی باستان "حماسه گیلگمش" که احتمالاً منشا آن سیپار است، ظاهر می‌شود. وقتی با گیلگمش که
منشا آن سیپار است، ظاهر می‌شود. وقتی با گیلگمش که پس از مرگ انکیدو سوگوار است ملاقات می‌کند، به او پیشنهاد می‌کند که به جای دنبال کردن جاودانگی، باید بپذیرد که مرگ سرنوشت نهایی بشریت است و در عوض از زندگی خود بر روی زمین لذت ببرد و تشکیل خانواده دهد. گیلگمش به این توصیه واکنشی نشان نمی‌دهد، بلکه از او می‌خواهد که او را به اوتنپیشتی هدایت کند. بنت آلستر توصیهٔ ایل‌وایف را به عنوان اولین رویداد ثبت‌شده از درون‌مایهٔ "دم را غنیمت شمار" تفسیر کرد. اندرو آر. جورج خاطرنشان می‌کند که از آن به عنوان نمایشی از
جورج خاطرنشان می‌کند که از آن به عنوان نمایشی از فلسفه لذت‌گرایی تعبیر شده، اما او با این فرض مخالف است و استدلال می‌کند که این متن صرفاً بیان می‌کند که انسان باید به موقعیتی که در زندگی به او اختصاص داده شده راضی باشد. سوزان آکرمن استدلال می‌کند که ایل‌وایف از گیلگمش می‌خواهد تا عزاداری خود را رها کند، «آیین‌هایِ گذاریِ عزاداری را معکوس کرده و به رفتارهای عادی و هنجاری جامعهٔ بین‌النهرین بازگردد». حداقل یک صحنهٔ ضبط شده بر روی همان لوح، که در آن، خدای خورشید، شمش، به گیلگمش در مورد بیهودگی تلاش او برای
شمش، به گیلگمش در مورد بیهودگی تلاش او برای جاودانگی هشدار می‌دهد، در نسخه‌های بعدی مشابهی ندارد، اما توصیه‌های او بسیار مشابه آن چیزی است که بعدها توسط ایل‌وایف ارائه شد. در نسخهٔ موسوم به «بابلی معیار» "حماسه گیلگمش"، شیدوری در سطر اول لوح X معرفی می‌شود. این احتمال وجود دارد که او را با شخص بی‌نامی که در آخرین سطرهای لوح IX در حال تماشای گیلگمش از دور توصیف شده است، شناسایی کرد. او در یک میخانهٔ نزدیک به لبهٔ اقیانوس زندگی می‌کند. او صورت خود را پشت یک حجاب پنهان می‌کند، که برای یک ایل‌وایفِ بابلی
یک حجاب پنهان می‌کند، که برای یک ایل‌وایفِ بابلی غیرمعمول است، و به احتمال زیاد قرار است او را برای خوانندگان مرموزتر نشان دهد. او در ابتدا گیلگمش را با یک شکارچیِ حیوانات بزرگِ بالقوه مشکل‌ساز اشتباه می‌گیرد، در را سد می‌کند و بالای پشت‌بام پنهان می‌شود. قهرمان ابتدا تهدید می‌کند به در هجوم آورد، اما بعد از اینکه شیدوری از او می‌پرسد کجاها بوده است، خودش را معرفی می‌کند، کارهای مختلف خود را توصیف می‌کند، مانند شکست دادن هومبابا و نرگاو آسمان، و در پاسخ به پرسش او دربارهٔ وضعیتش توضیح می‌دهد که به دلیل
به پرسش او دربارهٔ وضعیتش توضیح می‌دهد که به دلیل اندوه ناشی از مرگ انکیدو در وضعیت بدی قرار دارد و از شیدوری درخواست می‌کند به او بگوید که چگونه به اوتنپیشتی برسد. ایل‌وایف توضیح می‌دهد که راه دشوار است و هم از طریق اقیانوس و هم از «آب‌های مرگ»ِ دورتر می‌گذرد، و به گیلگمش پیشنهاد می‌کند که از اورشانابی، قایق‌ران اوتنپیشتی، که قایقش او را به مقصد خواهد رساند، کمک بگیرد. با این حال، توصیه‌های غیر مرتبط با خود سفر که او در نسخهٔ قدیمی ارائه می‌دهد، در اینجا وجود ندارد. اندرو آر جرج پیشنهاد می‌کند که تغییر در
ندارد. اندرو آر جرج پیشنهاد می‌کند که تغییر در توصیه‌های ایل‌وایف یکی از نوآوری‌هایِ سین-لقی-اونینی، کاتبی بود که بر اساس کاتالوگ نوآشوری از متن‌های میخی و نویسندگان آنان تصور می‌شد که مسئول تهیهٔ نسخهٔ معیار "حماسه گیلگمش است". حتی یک منبع متأخر به طور زمان‌پریشانه‌ای او را معاصر گیلگمش می‌داند، اما در واقعیت به احتمال زیاد او در دوره کاسیان فعال بوده است. پیشنهاد تزوی ابوش مبنی بر اینکه نسخهٔ سومی، حفظ‌نشده، دارای صحنه‌ای است که شیدوری به گیلگمش پیشنهاد ازدواج می‌دهد، اثبات نشده است. تأثیر احتمالی بعدی.
می‌دهد، اثبات نشده است. تأثیر احتمالی بعدی. یک سنت طولانی علمی وجود دارد که استدلال می‌کند که نسخهٔ قدیمی‌تر قطعهٔ شیدوری الهام‌بخش توصیه‌هایی برای زندگی خوبِ شناخته‌شده از کتاب جامعه است (9: 7-9). این نظریه را در ابتدا برونو مایسنر در سال ۱۹۰۲ مطرح کرد. امروزه نیز برخی از محققان از آن پشتیبانی می‌کنند، به عنوان مثال نیلی سامت. با این حال، ارتباط مستقیم بین این دو متن عموما در مطالعات کتاب مقدس یا آشورشناسی پذیرفته نشده است، و سامت اذعان می‌کند که اغلب استدلال شده است که هر دو بخش صرفاً منعکس‌کنندهٔ «یک
شده است که هر دو بخش صرفاً منعکس‌کنندهٔ «یک درون‌مایهٔ مشترک در ادبیات جهان» هستند. اندرو آر. جرج اشاره می‌کند که محتوای هر دو قسمت مشابه است، اما ارتباط مستقیم را بعید می‌داند، زیرا ایل‌وایف فقط در قطعه‌های بابلی باستان گیلگمش را توصیه می‌کند، اما نه در نسخه‌های بعدی حماسه. مارتین لیچفیلد وست پژوهشگر دورهٔ کلاسیک پیشنهاد کرد که رویارویی گیلگمش و ایل‌وایف در نسخهٔ بابلی باستان الهام‌بخش ملاقات سرسی و اودیسئوس در "ادیسه" بوده است. او به اشتباه از شیدوریِ به تصویر کشیده شده در "حماسه گیلگمش" به عنوان «صورتی
تصویر کشیده شده در "حماسه گیلگمش" به عنوان «صورتی از ایشتار»، نام می‌برد تا سعی کند تفاوت‌های بین او و سرسی، به ویژه ارتباط با حیوانات وحشی را که فقط در مورد اول به نمایش گذاشته بود، آشتی دهد. اندرو آر. جرج با پیشنهادهای وست در مورد ارتباط مستقیم بین اسطوره‌های گیلگمش و "ادیسه" مخالف است و آشنایی نویسندگان یونانی با نسخهٔ معیار بابلی را غیرمحتمل می‌داند. او خاطرنشان می‌کند که به احتمال زیاد یونانیان تحت تأثیر یک سنت ادبی غربی و فنیقی بوده‌اند که برخلاف متن‌های میخی بین‌النهرین باقی نمانده است و ارزیابی
میخی بین‌النهرین باقی نمانده است و ارزیابی اینکه آیا در میان داستان‌هایی که از این طریق به یونانیان منتقل شده است، نسخه‌هایی از "حماسه گیلگمش" وجود داشته یا خیر را ناممکن کرده است. او همچنین خاطرنشان می‌کند که در برخی موارد شباهت‌های این متن‌ها ممکن است ناشی از تکیه بر اسطوره‌های مشابه باشد تا تأثیر مستقیم یکی بر دیگری. موضع جرج در مورد ارتباط بین ادبیات یونان و بین‌النهرین توسط گری بکمن نیز پشتیبانی می‌شود.