payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گاردز در جبههٔ غرب اعزام شد. در ژانویهٔ ۱۹۱۶، او به‌طور موقت به سرهنگ دومی ارتقا یافت و فرماندهی تیپ ششم فوزیلیرزهای سلطنتی اسکاتلندی را بر عهده گرفت. پس از دوره‌ای آموزش، گردان به بخشی از جبههٔ بلژیک نزدیک پلوگستیرت منتقل شد. آن‌ها برای بیش از سه ماه با گلوله‌باران مداوم مواجه بودند، اگرچه هیچ حملهٔ تهاجمی از طرف آلمان صورت نگرفت. چرچیل یک بار به طرز معجزه‌آسایی از مرگ نجات یافت؛ در حین ملاقات با از افسر ستاد و پسرعمویش دوک مارلبورو ترکش بزرگی نزدیک آن‌ها افتاد. در ماه مه، تیپ ششم فوزیلیرزهای سلطنتی
افتاد. در ماه مه، تیپ ششم فوزیلیرزهای سلطنتی اسکاتلندی با لشکر ۱۵ ادغام شد. چرچیل درخواست نکرد فرماندهی تیپ دیگری به او داده شود و از خدمت فعال بیشتر معاف شد. سرهنگی موقت او در ۱۶ مه ۱۹۱۶ به پایان رسید و دوباره سرگرد شد. چرچیل در بازگشت به مجلس عوام در مورد مسائل جنگ سخنرانی کرد و خواستار اجباری شدن خدمت سربازی برای ایرلندی‌ها، تقدیر بیشتر از فداکاری‌های سربازان و توزیع کلاه ایمنی فولادی بین نیروها شد. او در نوامبر ۱۹۱۶ «استفادهٔ گسترده‌تر از نیروی مکانیکی برای پیشبرد تهاجم زمینی» را نوشت، اما مورد استقبال
پیشبرد تهاجم زمینی» را نوشت، اما مورد استقبال قرار نگرفت. او از اینکه از سمت وزارتی خود برکنار و به عضو عادی پارلمان تبدیل شده بود، احساس ناامیدی می‌کرد، اما بارها و بارها توسط مطبوعات طرفدار محافظه‌کاران، به ویژه برای شکست گالیپولی سرزنش می‌شد. چرچیل در مقابل کمیسیون داردانل از خود دفاع کرد. گزارش کمیسیون به‌طور شخصی تقصیری را برای شکست این کارزار متوجه او ندانست. وزیر مهمات: ۱۹۱۷–۱۹۱۹. اسکویت در اکتبر ۱۹۱۶ از نخست‌وزیری استعفا داد و لوید جرج جانشین او شد. لوید جرج در ماه مهٔ ۱۹۱۷ چرچیل را برای سرکشی به
لوید جرج در ماه مهٔ ۱۹۱۷ چرچیل را برای سرکشی به وضعیت جنگی به فرانسه فرستاد. در ژوئیه، چرچیل به عنوان وزیر مهمات منصوب شد. او به سرعت برای پایان دادن به اعتصابی در کارخانه‌های مهمات‌سازی در امتداد رود کلاید مذاکره کرد و تولید مهمات را افزایش داد. او در نامه‌ای به تاریخ اکتبر ۱۹۱۷ به کابینه، طرح حملهٔ سال آینده را نوشت که می‌گفت پیروزی نهایی را برای متفقین به ارمغان می‌آورد. او در ژوئن ۱۹۱۸ اعتصاب دیگری را با تهدید به اعزام اعتصاب‌کنندگان به ارتش پایان داد. در مجلس عوام، چرچیل به لایحهٔ نمایندگی مردم ۱۹۱۸
در مجلس عوام، چرچیل به لایحهٔ نمایندگی مردم ۱۹۱۸ رأی داد که به برخی از زنان بریتانیایی حق رأی اعطا می‌کرد. در نوامبر ۱۹۱۸، چهار روز پس از آتش‌بس جنگ جهانی اول، چهارمین فرزند چرچیل به نام ماریگولد به دنیا آمد. وزارت، رای نیاوردن، رئیس خزانه. وزیر جنگ و هوا: ۱۹۱۹–۱۹۲۱. لوید جرج اعلام کرد انتخابات سراسری بعدی در ۱۴ دسامبر ۱۹۱۸ برگزار خواهد شد. چرچیل در طول مبارزات انتخاباتی خواستار ملی کردن راه‌آهن، کنترل بر انحصارات، اصلاحات مالیاتی و ایجاد جامعهٔ ملل برای جلوگیری از جنگ‌های آینده شد. او به عنوان نمایندهٔ
جلوگیری از جنگ‌های آینده شد. او به عنوان نمایندهٔ دندی انتخاب شد و اگرچه محافظه‌کاران اکثریت را در مجلس عوام کسب کردند، اما لوید جرج نخست‌وزیر باقی ماند. در ژانویهٔ ۱۹۱۹، لوید جرج چرچیل را به ادارهٔ جنگ به عنوان وزیر جنگ و وزیر نیروی هوایی منتقل کرد. چرچیل مسئولیت به خانه برگرداندن سربازان ارتش بریتانیا را بر عهده گرفت، اگرچه لوید جرج را متقاعد کرد یک میلیون سرباز را برای ارتش بریتانیا در راین نگه دارد. چرچیل از معدود چهره‌های دولتی بود که با اقدامات سخت علیه آلمان مخالف بود و نسبت به غیرنظامی کردن ارتش
علیه آلمان مخالف بود و نسبت به غیرنظامی کردن ارتش آلمان هشدار داد زیرا معتقد بود می‌توانند سدی در برابر روسیهٔ شوروی باشند. او مخالف صریح دولت جدید کمونیستی ولادیمیر لنین در روسیه بود. او در ابتدا از اعزام نیروهای بریتانیایی برای کمک به نیروهای ضد کمونیست جنبش سفید در جنگ داخلی روسیه حمایت کرد، اما چندی بعد پذیرفت مردم بریتانیا تمایلی به جنگ بیشتر ندارند. پس از پیروزی کمونیست‌ها در جنگ داخلی، چرچیل پیشنهاد داد کمربندی بهداشتی (اصطلاحی برای محاصرهٔ اقتصادی) در اطراف این کشور ایجاد شود. او در جنگ استقلال
در اطراف این کشور ایجاد شود. او در جنگ استقلال ایرلند از به‌کارگیری شبه نظامیان «سیاه و قهوه‌ای» برای مقابله با انقلابیون ایرلندی حمایت کرد. پس از درگیری نیروهای بریتانیایی در عراق با کردها، چرچیل دو اسکادران را به این منطقه اعزام کرد و پیشنهاد کرد آن‌ها به «گاز سمی» مجهز شوند تا «بومیان سرسخت را بدون اینکه به آن‌ها آسیب جدی وارد شود مجازات کنند»، اگرچه این موضوع هرگز اجرا نشد. به‌طور کلی، او اشغال عراق را به عنوان باری بر دوش بریتانیا می‌دید و پیشنهاد کرد به ترکیه بازگردانده شود، اما پذیرفته نشد. وزیر
به ترکیه بازگردانده شود، اما پذیرفته نشد. وزیر مستعمرات: ۱۹۲۱–۱۹۲۲. چرچیل در فوریهٔ ۱۹۲۱ وزیر مستعمرات شد. ماه بعد، اولین نمایشگاه نقاشی‌های او با نامی مستعار در پاریس برگزار شد. مادرش در ماه مه و در اوت، دختر دو ساله‌اش ماریگولد بر اثر سپتیسمی درگذشتند. مرگ ماریگولد والدینش را به شدت ناراحت کرد و چرچیل تا آخر عمر آن را فراموش نکرد. چرچیل در مذاکرات با رهبران شین فین مشارکت و به تهیهٔ پیش‌نویس پیمان انگلیس و ایرلند کمک کرد. او مسئول کاهش هزینهٔ اشغال خاورمیانه بود و در تأسیس حکومت فیصل یکم در عراق و برادرش
بود و در تأسیس حکومت فیصل یکم در عراق و برادرش عبدالله یکم در اردن نقش داشت. چرچیل به عنوان حامی صهیونیسم به فلسطین بریتانیا سفر و درخواست عرب‌ها برای ممنوعیت مهاجرت یهودیان را رد کرد. او به دنبال ناآرامی‌های یافا در سال ۱۹۲۱، محدودیت‌های موقتی اعمال کرد. در سپتامبر ۱۹۲۲، بحران چاناک روی داد؛ نیروهای ترکیه تهدید به اشغال منطقهٔ غیرنظامی داردانل که تحت نظارت نیروهای بریتانیایی مستقر در چناق‌قلعه بود کردند. چرچیل و لوید جرج طرفدار مقاومت نظامی در برابر پیشروی ترکیه بودند، اما اکثریت محافظه‌کاران در دولت
ترکیه بودند، اما اکثریت محافظه‌کاران در دولت ائتلافی با آن مخالفت کردند. در پی این مخالفت، حزب محافظه‌کار از دولت خارج شد که نتیجه‌اش انتخابات مجدد در نوامبر ۱۹۲۲ بود. در همان سپتامبر، پنجمین و آخرین فرزند چرچیل با نام مری به دنیا آمد و ملک چارتول در کنت را خریدند که خانهٔ خانوادگی‌شان شد. به گفتهٔ جنکینز، چرچیل پدری «پرشور و دوست‌داشتنی» بود اما از فرزندانش توقع زیادی داشت. در اکتبر ۱۹۲۲، او تحت عمل جراحی آپاندیس قرار گرفت. چرچیل در بیمارستان بستری بود که ائتلاف لوید جرج فروپاشید. چرچیل در انتخابات کرسی
ائتلاف لوید جرج فروپاشید. چرچیل در انتخابات کرسی دندی را به ادوین اسکریمجور، نامزد طرفدار ممنوعیت الکل، باخت. چرچیل دربارهٔ این شرایطش نوشت که «بدون منصب، بدون کرسی، بدون حزب و بدون آپاندیس» است. او به عنوان یکی از ۵۰ عضو نشان همکاران افتخار انتخاب شد زیرا نامش در فهرست افتخارات ۱۹۲۲ لوید جرج بود. بیرون از مجلس: ۱۹۲۲–۱۹۲۴. چرچیل بخش اعظم شش ماه آتی را در ویلا رِو دُو اور نزدیک کن فرانسه به سر برد و به نقاشی و نوشتن خاطراتش پرداخت. او تاریخچه-خودزندگینامه‌ای از جنگ جهانی اول به نام "بحران جهانی" نوشت. اولین
از جنگ جهانی اول به نام "بحران جهانی" نوشت. اولین جلد آن در آوریل ۱۹۲۳ و بقیه طی ده سال آینده منتشر شدند. پس از اعلام برگزاری انتخابات ۱۹۲۳، هفت انجمن لیبرال از چرچیل خواستند به عنوان نامزد آن‌ها در انتخابات شرکت کند؛ او لستر غربی را انتخاب کرد، اما در کسب آن کرسی موفق نشد. دولتی از حزب کارگر به رهبری رمزی مک‌دونالد روی کار آمد. چرچیل امیدوار بود حزب کارگر توسط ائتلافی از محافظه‌کاران و لیبرال‌ها شکست داده شود. او به شدت با تصمیم دولت مک‌دونالد برای اعطای وام به روسیهٔ شوروی مخالفت کرد و از امضای معاهده
وام به روسیهٔ شوروی مخالفت کرد و از امضای معاهده میان انگلیس و شوروی استقبال نمی‌کرد. چرچیل که از حمایت لیبرال‌ها از حزب کارگر ناراضی بود، در ۱۹ مارس ۱۹۲۴ به عنوان نامزد مستقل ضد سوسیالیست در انتخابات میان‌دوره‌ای وست‌مینستر ابی شرکت کرد، اما باز هم شکست خورد. در ماه مه، او در نشست محافظه‌کاران در لیورپول سخنرانی کرد و گفت دیگر جایی برای حزب لیبرال در سیاست بریتانیا وجود ندارد و لیبرال‌ها باید برای توقف حزب کارگر و تضمین پیروزی بر سوسیالیسم از محافظه‌کاران حمایت کنند. چرچیل در ژوئیه با استنلی بالدوین، رهبر
کنند. چرچیل در ژوئیه با استنلی بالدوین، رهبر محافظه‌کاران، به توافق رسید تا به عنوان نامزد محافظه‌کار در انتخابات بعدی که در ۲۹ اکتبر برگزار می‌شد، شرکت کند. چرچیل در اپینگ نامزد شد، گرچه خود را نه «محافظه‌کار»، بلکه «مشروطه‌خواه» توصیف کرد. محافظه‌کاران پیروز شدند و بالدوین دولت تشکیل داد. چرچیل سابقه‌ای در امور مالی یا اقتصاد نداشت اما بالدوین او را به عنوان وزیر خزانه‌داری منصوب کرد. وزیر خزانه‌داری: ۱۹۲۴–۱۹۲۹. چرچیل در ۶ نوامبر ۱۹۲۴ به عنوان وزیر خزانه‌داری منصوب شد و رسماً دوباره به حزب محافظه‌کار
منصوب شد و رسماً دوباره به حزب محافظه‌کار پیوست. او به عنوان وزیر خزانه‌داری قصد داشت با الهام از اصلاحات اجتماعی لیبرال‌ها، اصول تجارت آزاد مدنظرش را در قالب اقتصاد لسه فر دنبال کند. چرچیل در آوریل ۱۹۲۵، علی‌رغم توصیه‌های برخی اقتصاددانان برجسته از جمله جان مینارد کینز، در اولین بودجهٔ وزارت خود با اکراه طلا را مجدداً پس از پایان جنگ به نرخ سال ۱۹۱۴ معیار پول کرد. بازگشت به طلا باعث ایجاد تورم منفی و در نتیجه بیکاری شد و تأثیری ویران‌گر بر صنعت زغال‌سنگ گذاشت. چرچیل در مجموع تا آوریل ۱۹۲۹ پنج بودجه ارائه
چرچیل در مجموع تا آوریل ۱۹۲۹ پنج بودجه ارائه کرد. برخی از اقدامات او عبارت بودند از کاهش سن مستمری‌بگیری دولتی از ۷۰ به ۶۵ سال؛ ارائهٔ فوری مستمری برای بیوه‌زنان؛ کاهش هزینه‌های نظامی؛ کاهش مالیات بر درآمد و وضع مالیات بر اقلام لوکس. چرچیل در طول اعتصابات سال ۱۹۲۶ سردبیر روزنامهٔ "بریتیش گازت"، روزنامه تبلیغاتی ضد اعتصاب دولت، بود. پس از پایان اعتصاب، او به عنوان میانجی بین معدنچیان اعتصاب کننده و کارفرمایان عمل کرد. او بعداً خواستار حداقل دستمزد الزام‌آور قانونی شد. چرچیل در مجلس عوام در سال ۱۹۲۶ صراحتاً
قانونی شد. چرچیل در مجلس عوام در سال ۱۹۲۶ صراحتاً از وحدت ایرلند حمایت کرد و گفت ایرلند باید واحد بماند اما وحدتش با امپراتوری بریتانیا گسسته نشود. چرچیل در اوایل سال ۱۹۲۷ از رم بازدید و با موسولینی دیدار کرد؛ چرچیل او را به خاطر مواضعش در برابر لنینیسم ستایش می‌کرد. سال‌های سرگردانی: ۱۹۲۹–۱۹۳۹. "مارلبرو" و مسئلهٔ هند: ۱۹۲۹–۱۹۳۲. در انتخابات سراسری ۱۹۲۹، چرچیل کرسی خود در اپینگ را حفظ کرد، اما محافظه‌کاران شکست خوردند و مک‌دونالد از حزب کارگر دوباره دولت تشکیل داد. چرچیل که از کار وزارتی برکنار شده بود،
تشکیل داد. چرچیل که از کار وزارتی برکنار شده بود، مستعد ابتلا به افسردگی (به گفتهٔ خودش، «سگ سیاه او») بود، اما با نوشتن با آن مقابله می‌کرد. او روی اثری به نام "مارلبرو: زندگی و دورانش" کار می‌کرد: زندگی‌نامهٔ چهار جلدی از جدش، جان چرچیل، اولین دوک مارلبرو. تا آن زمان، چرچیل به مصرف زیاد مشروبات الکلی معروف شده بود، اگرچه جنکینز معتقد است گزارش‌ها در این زمینه اغلب اغراق‌آمیز بوده است. به گفتهٔ کولویل، چرچیل در دههٔ ۱۹۳۰ با دوریس کاستل‌روس رابطهٔ عاشقانهٔ کوتاهی داشت، هرچند اندرو رابرتز این موضوع را رد
کوتاهی داشت، هرچند اندرو رابرتز این موضوع را رد می‌کند. چرچیل به امید برکناری دولت حزب کارگر، نظر موافق بالدوین برای ایجاد ائتلاف محافظه‌کاران و لیبرال‌ها را جلب کرد، اما بسیاری از لیبرال‌ها برای همراه شدن با محافظه‌کاران مردد بودند. در اکتبر ۱۹۳۰، پس از بازگشت از سفر به آمریکای شمالی، چرچیل اتوبیوگرافی خودش را منتشر کرد که فروش خوبی داشت و به چندین زبان ترجمه شد. در ژانویهٔ ۱۹۳۱، چرچیل به دلیل حمایت بالدوین از تصمیم دولت برای اعطای وضعیت قلمرو به هند، از کابینهٔ سایهٔ محافظه‌کاران استعفا داد. چرچیل بر این
سایهٔ محافظه‌کاران استعفا داد. چرچیل بر این باور بود که افزایش وضعیت خودمختاری داخلی هند، منجر به درخواست استقلال کامل خواهد شد. او به‌ویژه با گاندی مخالف بود و او را «وکیل دادگستری که خودش را فقیر جا زده» می‌دانست. دیدگاه‌های او خشم حزب کارگر و لیبرال را برانگیخت، اگرچه بسیاری از محافظه‌کاران عادی از او حمایت می‌کردند. در انتخابات اکتبر ۱۹۳۱، محافظه‌کاران به پیروزی بزرگی دست یافتند. آرای چرچیل در اپینگ تقریباً دو برابر شده بود، اما به او مقام وزارتی ندادند. مجلس عوام در تاریخ ۳ دسامبر اعطای وضعیت قلمرو به
مجلس عوام در تاریخ ۳ دسامبر اعطای وضعیت قلمرو به هند را به بحث گذاشت و چرچیل اصرار بر رای‌گیری داشت، اما شکست خورد زیرا تنها ۴۳ نماینده از او حمایت کردند. چرچیل به امید جبران ضررهای مالی که از سقوط وال‌استریت متحمل شده بود، تور سخنرانی در آمریکای شمالی برگزار کرد. در ۱۳ دسامبر، او هنگام عبور از خیابان پنجم در شهر نیویورک با ماشین تصادف کرد و دچار جراحت سر شد که به نوریت دچارش کرد. چرچیل به امید بهبودی، به همراه کلمنتین برای سه هفته با کشتی به ناسائو رفت، اما آنجا به دلیل ضررهای مالی و سیاسی‌اش افسرده شد.
آنجا به دلیل ضررهای مالی و سیاسی‌اش افسرده شد. در اواخر ژانویهٔ ۱۹۳۲ راهی آمریکا شد و بیشتر سخنرانی‌های مقرر شدهٔ خود را ایراد کرد و در ۱۸ مارس به بریتانیا بازگشت. چرچیل که در سال ۱۹۳۲ در حال نوشتن کتاب "مارلبرو" بود، در اواخر اوت تصمیم گرفت از میدان‌های نبردی که جدش آنجا جنگیده بود بازدید کند. در مونیخ، او با ارنست هانفستانگل، دوست آدولف هیتلر، ملاقات کرد. هانفستانگل سعی کرد ترتیبی برای دیدار چرچیل و هیتلر بدهد، اما هیتلر علاقه‌ای نداشت و دربارهٔ این ملاقات گفت: «اصلاً دربارهٔ چه چیزی باید با او صحبت
گفت: «اصلاً دربارهٔ چه چیزی باید با او صحبت کنم؟» چرچیل از بلیندهایم بازدید کرد و مدتی بعد به تب پاراتیفوئید مبتلا شد که مجبورش کرد دو هفته در آسایشگاهی در زالتسبورگ بگذراند. او در ۲۵ سپتامبر — که هنوز کتابش تمام نشده بود — به چارتول بازگشت. دو روز بعد، در حین پیاده‌روی بر اثر عود کردن تب پاراتیفوئید غش کرد. او را به آسایشگاهی در لندن بردند و تا اواخر اکتبر آنجا ماند. هشدار دربارهٔ آلمان و بحران سلطنت: ۱۹۳۳–۱۹۳۶. هیتلر در ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۳۳ به قدرت رسید. چرچیل به سرعت از برقراری چنین رژیمی در آلمان احساس خطر
به سرعت از برقراری چنین رژیمی در آلمان احساس خطر و از کاهش بودجهٔ نیروی هوایی توسط دولت بریتانیا ابراز نگرانی کرد. او هشدار داد آلمان به زودی از بریتانیا در تولید هواپیما و سایر تجهیزات نیروی هوایی پیشی خواهد گرفت. چرچیل مخفیانه از طریق دو کارمند ارشد دولت به داده‌های رسمی در مورد آنچه در آلمان می‌گذشت — به ویژه توسعهٔ نیروی هوایی آلمان (لوفت‌وافه) — دست یافته بود و سخنرانی محکمی کرد. او در صحن مجلس عوام، نازیسم را به دلیل تعصب و نظامی‌گری محکوم کرد و در یک سخنرانی رادیویی به تاریخ نوامبر ۱۹۳۴ نگرانی‌های
سخنرانی رادیویی به تاریخ نوامبر ۱۹۳۴ نگرانی‌های خود را با مردم در میان گذاشت. چرچیل رژیم موسولینی را دژی در برابر تهدید انقلاب کمونیستی می‌دانست، اما با حملهٔ ایتالیا به اتیوپی مخالفت کرد، گرچه اتیوپی را کشوری عقب‌مانده و غیرمتمدن می‌یافت. او آلفونسوی سیزدهم، پادشاه تبعیدی اسپانیا، را ستایش می‌کرد و بیم داشت کمونیسم در طول جنگ داخلی اسپانیا نفوذ پیدا کند. او از ارتش فرانکو به عنوان «جنبش ضد سرخ» یاد کرد، اما بعداً به دلیل نزدیکی فرانکو به موسولینی و هیتلر منتقد او شد. کتاب "مارلبرو: زندگی و دورانش" بین
منتقد او شد. کتاب "مارلبرو: زندگی و دورانش" بین اکتبر ۱۹۳۳ و سپتامبر ۱۹۳۸ در چهار جلد منتشر شد و فروش خوبی داشت. در دسامبر ۱۹۳۴، لایحهٔ هند به پارلمان رفت و در فوریهٔ ۱۹۳۵ به تصویب رسید. چرچیل و ۸۳ نمایندهٔ محافظه‌کار دیگر علیه آن رأی دادند. در ژوئن ۱۹۳۵، مک‌دونالد از نخست‌وزیری استعفا داد و بالدوین جانشینش شد. سپس محافظه‌کاران به رهبری بالدوین در انتخابات ۱۹۳۵ پیروز شدند؛ چرچیل با آرای بیشتری کرسی خود را حفظ کرد، اما باز هم منصبی در دولت به او داده نشد. ادوارد هشتم در ژانویهٔ ۱۹۳۶ پس از مرگ پدرش جرج پنجم
هشتم در ژانویهٔ ۱۹۳۶ پس از مرگ پدرش جرج پنجم به سلطنت رسید. تمایل او برای ازدواج با والیس سیمپسون، زن مطلقهٔ آمریکایی، به دلیل محدودیت‌های دینی باعث بحرانی قانونی شد. چرچیل از شاه ادوارد حمایت کرد و در این مورد با بالدوین درگیر شد. نهایتاً ادوارد از سلطنت استعفا داد تا با سیمپسون ازدواج کند. چرچیل بلافاصله وفاداری خود را به جرج ششم اعلام کرد، اما نوشت استعفای ادوارد «زودهنگام و احتمالاً کاملاً غیرضروری» بوده است. مخالفت با سیاست سازش: ۱۹۳۷–۱۹۳۹. بالدوین در ماه مهٔ ۱۹۳۷ استعفا داد و نویل چمبرلین به جایش
در ماه مهٔ ۱۹۳۷ استعفا داد و نویل چمبرلین به جایش نخست‌وزیر شد. در ابتدا، چرچیل از انتصاب چمبرلین استقبال کرد، اما در فوریهٔ ۱۹۳۸، وزیر خارجه آنتونی ایدن به دلیل مماشات چمبرلین با موسولینی (سیاستی که چمبرلین می‌خواست دربارهٔ هیتلر هم پیش بگیرد) استعفا کرد و موضوع محل بحث شد. چرچیل در سال ۱۹۳۸ به دولت در مورد سیاست مماشات هشدار داد و خواستار اقدام جمعی برای جلوگیری از رفتار تهاجمی آلمان شد. به دنبال الحاق اتریش توسط آلمان، چرچیل در مجلس عوام سخنرانی کرد: او خواستار پیمان دفاعی مشترک بین کشورهای اروپایی که
خواستار پیمان دفاعی مشترک بین کشورهای اروپایی که توسعه‌طلبی آلمان تهدیدشان می‌کرد بود و این را تنها راه متوقف کردن هیتلر می‌دانست. در سپتامبر، آلمان برای حمله به سودتنلند در چکسلواکی آماده شد. چرچیل در خیابان داونینگ با چمبرلین دیدار کرد و از او خواست به آلمان بگوید اگر آلمان‌ها به خاک چکسلواکی حمله کنند، بریتانیا اعلام جنگ خواهد کرد؛ چمبرلین حاضر به انجام این کار نبود. در ۳۰ سپتامبر، چمبرلین توافقنامه مونیخ را امضا و با الحاق سودتنلند توسط آلمان موافقت کرد. چرچیل در سخنرانی خود در مجلس عوام در ۵ اکتبر،
چرچیل در سخنرانی خود در مجلس عوام در ۵ اکتبر، این توافقنامه را «شکستی کامل و بی‌قید و شرط» خواند. پس از تجزیهٔ نهایی چکسلواکی در مارس ۱۹۳۹، چرچیل و هوادارانش خواستار تشکیل ائتلافی ملی شدند. محبوبیت او افزایش یافت و مردم می‌خواستند به دولت بازگردد. لرد اول دریانوردی: سپتامبر ۱۹۳۹ تا مه ۱۹۴۰. دوران جنگ تصنعی و نبرد نروژ. در ۳ سپتامبر ۱۹۳۹ بریتانیا به آلمان اعلان جنگ داد. همان روز، چمبرلین دوباره چرچیل را به عنوان لرد اول دریانوردی منصوب کرد و او به کابینهٔ جنگ چمبرلین پیوست. چرچیل یکی از برجسته‌ترین وزرا در
چمبرلین پیوست. چرچیل یکی از برجسته‌ترین وزرا در طول «جنگ تصنعی» بود. او پس از نبرد رود پلاته — اولین جنگ دریایی جنگ جهانی دوم در ۱۳ دسامبر ۱۹۳۹ — بسیار خوشحال بود؛ بعداً به استقبال نیروها رفت و به آن‌ها به خاطر «نبردی درخشان در دریا» تبریک گفت. در ۱۶ فوریهٔ ۱۹۴۰، چرچیل شخصاً به ناخدا فیلیپ ویان از ناوشکن اچ‌ام‌اس "کاساک" دستور داد در آب‌های نروژ وارد کشتی تدارکاتی آلمانی "آلتمارک" شود و ۲۹۹ دریانورد تجاری بریتانیایی را که ناو "آدمیرال گراف اشپی" اسیر کرده بود آزاد کند. این اقدامات، در کنار سخنرانی‌هایش،
بود آزاد کند. این اقدامات، در کنار سخنرانی‌هایش، به‌طور قابل توجهی به شهرت چرچیل افزود. او از فعالیت نیروی دریایی آلمان در دریای بالتیک نگران بود و در ابتدا می‌خواست نیروی دریایی بریتانیا را به آنجا بفرستد، اما این موضوع چندی بعد به نقشه‌ای به نام عملیات ویلفرد تغییر یافت: مین‌گذاری آب‌های نروژ و توقف حمل و نقل سنگ آهن از نارویک به آلمان. با این حال، در مورد مین‌گذاری هم در کابینه جنگ و هم با دولت فرانسه اختلاف نظر وجود داشت. در نتیجه، عملیات ویلفرد تا ۸ آوریل ۱۹۴۰، یک روز قبل از حملهٔ آلمان به نروژ، به
آوریل ۱۹۴۰، یک روز قبل از حملهٔ آلمان به نروژ، به تعویق افتاد. بحث نروژ و استعفای چمبرلین. پس از اینکه متفقین نتوانستند از اشغال نروژ توسط آلمان جلوگیری کنند، مجلس عوام از ۷ تا ۹ مه جلسه‌ای علنی برای بحث در مورد عملکرد و سیاست‌های جنگی دولت برگزار کرد. این رویداد به «بحث نروژ» معروف شده و یکی از مهم‌ترین رویدادهای تاریخ پارلمان به‌شمار می‌رود. در روز دوم، نمایندگان حزب کارگر خواستار رأی‌گیری شدند که عملاً رأی عدم اعتماد به دولت چمبرلین بود. از چرچیل برای جمع‌بندی بحث دعوت شد – که او را در موقعیت دشواری
جمع‌بندی بحث دعوت شد – که او را در موقعیت دشواری قرار می‌داد زیرا مجبور بود بدون خدشه‌دار کردن اعتبار خود از دولت دفاع کند. سرانجام دولت در رأی‌شماری برنده شد، اما تعداد موافقانش در پارلمان به شدت کاهش یافت و درخواست‌ها برای تشکیل یک دولت ملی بالا گرفت. صبح روز ۱۰ مه، آلمان به بلژیک، لوکزامبورگ و هلند حمله کرد تا مقدمات حمله به فرانسه را فراهم آورد. از زمان رأی‌گیری، چمبرلین سعی در تشکیل ائتلافی داشت، اما حزب کارگر در بعدازظهر جمعه اعلام کرد حاضر نیست وارد دولت ائتلافی او شود، اگرچه آمادهٔ پذیرش نمایندهٔ
دولت ائتلافی او شود، اگرچه آمادهٔ پذیرش نمایندهٔ دیگری از حزب محافظه‌کار بودند. چرچیل و لرد هالیفاکس، وزیر امور خارجه، تنها نامزدهای جانشینی چمبرلین بودند. این موضوع قبلاً در جلسه‌ای به تاریخ ۹ مه با حضور چمبرلین، هالیفاکس، چرچیل و دیوید مارجسون مطرح شده بود. هالیفاکس گفت نمی‌تواند به‌عنوان عضوی از مجلس اعیان به‌طور مؤثر حکومت کند و بنابراین، چمبرلین به پادشاه توصیه کرد چرچیل را به کاخ احضار کند – چرچیل نخست‌وزیر شد. او بعداً دربارهٔ نخست‌وزیر شدنش نوشت احساس آسودگی عمیقی می‌کرد زیرا اکنون بر کل صحنه مسلط
آسودگی عمیقی می‌کرد زیرا اکنون بر کل صحنه مسلط شده بود. او معتقد بود زندگی‌اش تا آن لحظه «آمادگی برای این ساعت و این آزمون» بوده است. نخست‌وزیر در جنگ جهانی دوم. از دانکرک تا پرل هاربر: مه ۱۹۴۰ تا دسامبر ۱۹۴۱. ایجاد کابینهٔ جنگی. در ماه مه، چرچیل هنوز به‌طور کلی در بین بسیاری از محافظه‌کاران و احتمالاً بیشتر اعضای حزب کارگر نامحبوب بود. چمبرلین تا اکتبر که به دلیل بیماری مجبور به استعفا شد، رهبر حزب محافظه‌کار باقی ماند. در آن زمان، چرچیل شک‌ها را برطرف کرده بود و توانست رهبر حزب شود. او نخست‌وزیری خود را
بود و توانست رهبر حزب شود. او نخست‌وزیری خود را با تشکیل کابینهٔ جنگی آغاز کرد: چمبرلین به عنوان رئیس شورا، رهبر حزب کارگر کلمنت اتلی به عنوان لرد مهر خصوصی (بعداً به عنوان معاون نخست‌وزیر)، هالیفاکس به عنوان وزیر خارجه و آرتور گرینوود از حزب کارگر به عنوان وزیر سیار. در عمل، علاوه بر این پنج نفر، روسای ستاد و وزیرانی که در جلسات شرکت می‌کردند، نیز در تصمیم‌گیری‌ها دخیل بودند. کابینه با پیشروی جنگ از نظر اندازه و عضویت تغییر می‌کرد؛ یکی از انتصابات کلیدی ارنست بوین، رهبر اتحادیه‌های کارگری، به عنوان وزیر
بوین، رهبر اتحادیه‌های کارگری، به عنوان وزیر کار و خدمت ملی بود. چرچیل در پاسخ به انتقادات از دولت قبلی مبنی بر اینکه هیچ وزیر واحدی مسئولیت ادارهٔ جنگ را بر عهده نداشته است، وزارت دفاع را ایجاد کرد و خودش هم آن را به عهده گرفت – امری که او را قدرتمندترین نخست‌وزیر دوران جنگ تاریخ بریتانیا کرد. او کارشناسانی خارج از دولت را برای انجام وظایف حیاتی، به ویژه در جبههٔ داخلی، به کار گرفت. این افراد شامل دوستان شخصی مانند لرد بیوربروک و فریدریش لیندمان بودند که مشاور علمی دولت شدند. تلاش برای ادامهٔ جنگ. در
که مشاور علمی دولت شدند. تلاش برای ادامهٔ جنگ. در اواخر ماه مه، با عقب‌نشینی نیروی اعزامی بریتانیا به دانکرک و سقوط قریب‌الوقوع فرانسه، هالیفاکس پیشنهاد کرد دولت از طریق موسولینی که هنوز بی‌طرف بود، امکان توافقی صلح‌آمیز را بررسی کند. چند جلسهٔ سطح بالا از ۲۶ تا ۲۸ مه برگزار شد، از جمله دو جلسه با حضور نخست‌وزیر فرانسه پل رنو. نظر چرچیل بر ادامهٔ جنگ بود، حتی در صورت تسلیم فرانسه، اما موقعیت او تا زمانی که چمبرلین تصمیم به حمایت از او نگرفت، متزلزل باقی ماند. چرچیل از حمایت کامل دو عضو حزب کارگر برخوردار
چرچیل از حمایت کامل دو عضو حزب کارگر برخوردار بود، اما می‌دانست اگر چمبرلین و هالیفاکس همزمان مخالف او باشند، نمی‌تواند نخست‌وزیر بماند. چرچیل با جلب حمایت دیگر اعضای کابینه‌اش، هالیفاکس را دور زد و چمبرلین را با خود همراه کرد. چرچیل با وجود لکنت زبان در دوران کودکی، سخنران موفقی بود. او لکنت خفیفی داشت و قادر به تلفظ حرف «س» نبود و آن را با صدایی کشیده ادا می‌کرد. او سخت روی تلفظ خود کار کرد و در نهایت توانست از این مشکل بهره‌برداری هم کند – مانند زمانی که هیتلر را به جای Nazi («ناتزی»)، «نارزی» نامید.
که هیتلر را به جای Nazi («ناتزی»)، «نارزی» نامید. اولین سخنرانی او به عنوان نخست‌وزیر در سیزدهم ماه مه در مجلس عوام ایراد شد و «خون، زحمت، اشک و عرق» نام داشت. این سخنرانی بیش از یک بیانیه کوتاه نبود، اما به گفتهٔ جنکینز، «شامل عباراتی بود که در طول دهه‌ها طنین‌انداز شده است». چرچیل به مردم گفت راهی طولانی و سخت در پیش است و هدف نهایی فقط پیروزی است: سخنرانی‌های چرچیل افکار عمومی را به مخالفت با راه حلی مسالمت‌آمیز برانگیخت – جنکینز می‌گوید سخنان چرچیل «برای مردم الهام بخش و برای خود چرچیل تصفیه روحی بود.»
مردم الهام بخش و برای خود چرچیل تصفیه روحی بود.» عملیات دینامو و نبرد فرانسه. در ۴ ژوئن سربازان فرانسوی تسلیم آلمان شدند و عملیات خروج از دانکرک به پایان رسید. ۳۳۸٬۲۲۶ سرباز متفقین توانستند خارج شوند که بسیار فراتر از انتظارات بود و این باور عمومی را به وجود آورد که دانکرک معجزه و حتی پیروزی بوده است. خود چرچیل نیز در سخنرانی «ما در سواحل خواهیم جنگید» که بعدازظهر آن روز در مجلس عوام ایراد کرد، از «معجزهٔ رهایی» نام برد، اگرچه همچنین گفت: «جنگ‌ها با تخلیهٔ نیرو برده نمی‌شوند». این سخنرانی با درخواست آشکار
نیرو برده نمی‌شوند». این سخنرانی با درخواست آشکار از ایالات متحده به پایان رسید: آلمان روز بعد عملیات پروندهٔ سرخ را آغاز کرد و ایتالیا در دهم ژوئن وارد جنگ شد. ورماخت در چهاردهم ژوئن پاریس را اشغال و در بیست و پنجم ژوئن فتح فرانسه را تکمیل کرد. اکنون حملهٔ هیتلر به بریتانیا اجتناب‌ناپذیر و محتمل می‌نمود. چرچیل در هجدهم ژوئن یکی از مشهورترین سخنرانی‌هایش در مجلس عوام را ایراد کرد و آن را با این کلمات به پایان رساند: وقتی ایتالیا به بریتانیا اعلان جنگ داد، چرچیل در ۱۱ ژوئن دستور آغاز کارزار صحرای غربی را
چرچیل در ۱۱ ژوئن دستور آغاز کارزار صحرای غربی را صادر کرد. این در آغاز که ارتش ایتالیا تنها مانعشان بود، به خوبی پیش رفت و عملیات کومپس موفقیت آشکاری به دست آورد. با این حال، در اوایل سال ۱۹۴۱، موسولینی از آلمان درخواست حمایت کرد و هیتلر آفریکاکور را تحت فرماندهی ژنرال اروین رومل به طرابلس فرستاد. تا زمانی که رومل به آنجا رسید، چرچیل عملیات کومپس را برای اعزام نیروها به یونان و کارزار بالکان متوقف کرده بود. چرچیل در ژوئن و ژوئیهٔ ۱۹۴۰ دستور تشکیل سازمان اجرایی عملیات ویژه و کماندوها را صادر کرد. به سازمان
عملیات ویژه و کماندوها را صادر کرد. به سازمان اجرایی عملیات ویژه دستور داده شد فعالیت‌های خرابکارانه‌ای در اروپای تحت اشغال نازی‌ها اجرا کند. کماندوها مأمور یورش به اهداف نظامی خاصی بودند. هیو دالتون، وزیر جنگ اقتصادی، مسئولیت سیاسی سازمان اجرایی عملیات ویژه را بر عهده گرفت و در دفتر خاطرات خود نوشت چرچیل به او گفته است: «حالا برو و اروپا را به آتش بکش». نبرد بریتانیا. چرچیل در ۲۰ اوت ۱۹۴۰، در اوج نبرد بریتانیا، برای تشریح وضعیت جنگ در مجلس عوام سخنرانی کرد. اصطلاحی که او در این سخنرانی برای توصیف خلبانان
اصطلاحی که او در این سخنرانی برای توصیف خلبانان نیروی هوایی سلطنتی حاضر در نبرد به کار برد به لقب این خلبانان (کم‌شُماران) تبدیل شد: لوفت‌وافه از ۷ سپتامبر ۱۹۴۰ استراتژی خود را تغییر و حملات هوایی سنگینی علیه بریتانیا ترتیب داد که به ویژه در ماه‌های اکتبر و نوامبر با شدت ادامه داشتند. روحیهٔ چرچیل در طول حملات در مجموع بالا بود و او در نوامبر به منشی خصوصی خود جان کولویل گفت فکر می‌کند خطر تهاجم زمینی از سر گذشته است. افزایش ظرفیت تولید صنایع نظامی به او اطمینان داده بود بریتانیا می‌تواند به تنهایی در
اطمینان داده بود بریتانیا می‌تواند به تنهایی در برابر آلمان مقاومت کند، اما شانس واقعی برای پیروزی در جنگ بدون دخالت آمریکا را کم می‌دید. وام و اجاره. در سپتامبر ۱۹۴۰، دولت‌های بریتانیا و آمریکا معامله ناوشکن برای پایگاه را امضا کردند. بر اساس این توافق، آمریکا ۵۰ فروند ناوشکن را در ازای حق ایجاد پایگاه‌های نظامی در برمودا، کارائیب و نیوفاندلند به نیروی دریایی سلطنتی واگذار کرد. مزیت دیگری که بریتانیا از این توافق به دست آورد، این بود که حال می‌توانست تجهیزات نظامی خود در آن پایگاه‌ها را به نقاط دیگر جابجا