payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آلترناتیو راک، پیدایش گرانج و متال نو. آلترناتیو راک. آلترناتیو راک زیر سبکی از موسیقی راک است. این واژه در دهه ۱۹۸۰ برای توصیف موسیقیدانان راکی که در سبک های رایج آن زمان نمی‌گنجیدند درست شد. گروه‌هایی که آلترناتیو نامیده می‌شدند هیچ سبک یکسانی نداشتند اما موسیقی آن‌ها متمایز از موسیقی همه پسند آن زمان بودند. گروه‌های آلترناتیو از پانک راک، هاردکور پانک، موج نو و پست-پانک الهام گرفته‌اند. از گروه‌های آلترناتیو راک بزرگ در دهه ۱۹۸۰ در ایالات متحده می‌توان آر.ئی. ام، هاسکر دو، جینز ادیکشن، سانیک یوث و
آر.ئی. ام، هاسکر دو، جینز ادیکشن، سانیک یوث و پیکسیز را نام برد و در انگلستان د کیور، نیو ارد، د جیزیز اند د مری چینز و اسمیتز را نام برد. گروه‌های آلترناتیو راک بیشتر با شرکت‌های پخش موسیقی کوچک کار می‌کردند. این گروه‌ها موسیقی سینث-پاپ را که در دهه ۱۹۸۰ محبوب نمی‌پسندیدند و موسیقی خود را از آن‌ها جدا می‌دانستند. تعداد کمی از این گروه‌های به موفقیت چشمگیری دست یافتند. هرچند گروه‌های آلترناتیو راک تأثیر قابل توجهی بر نسل نوازندگانی که در دهه ۱۹۸۰ بزرگ شدند و در دهه ۱۹۹۰ به موفقیت رسیدند، گذاشتند. آلترناتیو
در دهه ۱۹۹۰ به موفقیت رسیدند، گذاشتند. آلترناتیو راک در ایالات متحده در دهه ۱۹۸۰ با محبوبیت جانگل پاپ همراه بود که شامل گیتار توازی به سبک گروه‌های پاپ راک دهه ۱۹۶۰ بود کالج راک برای توصیف گروه‌های آلترناتیو راکی استفاده می‌شد که در دانشگاه‌ها و رادیوهای دانشگاه‌ها موسیقی آن‌ها پخش می‌شد، از این گروه‌ها می‌توان به ۱۰۰۰۰ منیاکس و د فیلیز را نام برد. در انگلستان گاتیک راک در نیمه نخست دهه ۱۹۸۰ بسیار محبوب بود، اما در پایان این دهه گروه‌های دریم پاپ مانند پرایمل اسکریم، باگشد، هف من هف بیسکویت، د ودینگ پرسنت
اسکریم، باگشد، هف من هف بیسکویت، د ودینگ پرسنت و گروه‌های شوگیز مانند مای بلادی ولنتاین، اسلودایو، راید و لاش محبوب شدند. در شهر منچستر جنبش مدچستر توسط گروه‌هایی مانند هپی ماندیز، اینسپایر کارپتز و د استون روزز آغاز شد. آلترناتیو راک در دهه ۱۹۹۰ تأثیر زیادی بر گرانج در ایالات متحده و بریت پاپ در انگلستان گذاشت. گرانج. در اواسط دههٔ ۸۰ گروه‌هایی در ایالت واشینگتن آمریکا به خصوص شهر سیاتل شاخه ای از آلترناتیو راک را اجرا می‌نمودند که با موسیقی‌های مطرح و جریان اصلی در تضاد بود. بعد از مدتی به سبک گروه‌های
اصلی در تضاد بود. بعد از مدتی به سبک گروه‌های این صحنه، گرانج گفته می‌شد که معنی این واژه «ناجور و کثیف» است. دلیل این نام‌گذاری ظاهر ژولیده و نامرتب اکثر موسیقی‌دان‌های این گروه‌ها بود؛ که در تضاد با ظواهر پر زرق و برق متداول در موسیقی راک بود. نوع موسیقی گرانج تلفیقی از هاردکور پانک و هوی متال با تمرکز زیادی روی دیستورشن و فیبدک بود. مضمون و اشعار ترانه‌ها عمدتاً پر از خشم و خالی از عاطفه بودند که از این جهت شبیه به پانک بود. البته گاهی مضمون آهنگ‌ها حاوی طنز سیاه بود و حتی گاهی به تمسخر راک جریان اصلی
طنز سیاه بود و حتی گاهی به تمسخر راک جریان اصلی می‌پرداختند. در ابتدا گروه‌هایی نظیر اسکین یارد، گرین ریور، ساوندگاردن و ملوینز پیش‌گام در این سبک بودند. در اواخر دههٔ ۸۰، مادهانی توانست بیشترین شهرت را در بین گروه‌های سیاتل کسب کند. تا سال ۱۹۹۱ بیشتر گروه‌ها، شهرتشان در حد محلی بود ولی نیروانا با انتشار دومین جنگ خود، "بی‌خیال"، و عرضهٔ تک‌آهنگ "بوی روح نوجوانی می‌ده" توانست به موفقیت زیادی برسد. "بی‌خیال" نسبت به جنگ‌های پیشین این سبک دارای ملودی بیشتری بود. نیروانا با ملحق شدن به گفن رکوردز از اولین
بود. نیروانا با ملحق شدن به گفن رکوردز از اولین گروه‌های گرانجی بود که موسیقی خود را از روش سنتی و با استفاده از ناشر موسیقی غیر مستقل تبلیغ نمود؛ من‌جمله پخش موسیقی آن‌ها در ام‌تی‌وی و ایستگاه‌های رادیویی راک. طی سال‌های ۱۹۹۱ و ۱۹۹۲ جنگ‌های "ده" گروه پرل جم، "بدموتورفینگر" ساوندگاردن و "کثافت" آلیس این چینز، در کنار "معبد سگ" که متشکل از اعضای پرل جم و ساوندگاردن بود، توانستند به صد جنگ پرفروش آن سال در بیلبورد راه پیدا کنند. بعد از دیدن موفقیت این گروه‌ها، گروه‌های گرانج جدیدی در سیاتل شکل گرفت، که
گروه‌های گرانج جدیدی در سیاتل شکل گرفت، که بسیاری از آن‌ها با ناشران موسیقی بزرگ قرارداد بستند. با خودکشی کرت کوبین، و به تبع آن پایان کار نیروانا، مشکلات پرل جم در اجرای تورها و جدایی لین استیلی از آلیس این چینز در سال ۱۹۹۸، محبوبیت این سبک رو به افول رفت. البته محبوبیت بریت‌پاپ و موسیقی تجاری پست گرانج نقش زیادی در محو شدن تدریجی گرانج از موسیقی جریان اصلی داشت. پست‌گرانج. واژه پست-گرانج برای گروه‌های به کار می‌رود که پس از هم پاشیدن گروه‌های گرانج در میانه دهه ۱۹۹۰ آغاز به کار کردند. گروه‌های پست-گرانج
دهه ۱۹۹۰ آغاز به کار کردند. گروه‌های پست-گرانج همان راه کرانج را ادامه می‌دادند اما ترانه‌های آن‌ها همه پسند تر و آرام‌تر از گرانج بود. بیشتر اوقات، آن‌ها با ناشرهای اصلی همکاری می‌کردند و از مشخصه‌های سایر سبک‌ها نظیر پاپ-پانک، جنگل پاپ، آلترناتیو متال یا هارد راک در موسیقی خود بهره می‌بردند. در ابتدا اصطلاح پست-گرانج برای تحقیر این‌گونه گروه‌ها استفاده می‌شد. (که نمایان‌گر این بود که موسیقی آن‌ها اشتقاق‌یافته از گرانج و بدون اصالت است) در اصل، فقط به گروه‌های گرانجی که در اوج موفقیت گرانج تشکیل شده بودند
گرانجی که در اوج موفقیت گرانج تشکیل شده بودند و موسیقی شبیهی به گروه‌های مطرح داشتند، این برچسب زده می‌شد. از سال ۱۹۹۴ دیو گرول، درامر سابق گروه نیروانا، با تشکیل فو فایترز نقش به‌سزایی در مطرح کردن این سبک و مشخص کردن مؤلفه‌های آن داشت. برخی گروه‌های پست-گرانج، نظیر کندل‌باکس، در سیاتل شکل گرفتند، اما این زیر سبک فراتر از یک مکان جغرافیایی بود. می‌توان به گروه‌هایی نظیر آودیو اسلیو، شکل‌گرفته در لس آنجلس، کالکتیو سول (ایالت جورجیا) و حتی خارج از ایالات متحده به گروه‌های سیلورچر از استرالیا و بوش از
متحده به گروه‌های سیلورچر از استرالیا و بوش از بریتانیا اشاره کرد. تمامی این گروه‌ها نقش مهمی در تثبیت جایگاه این زیر سبک در موسیقی جریان اصلی اواخر دههٔ ۹۰ میلادی داشتند. با اینکه عمدتاً اعضای گروه‌ها مرد بوند، آلانیس موریست با انتشار قرص کوچک دندانه‌دار در سال ۱۹۹۵ توانست به موفقیت تجاری بزرگی دست پیدا کند. پست-گرانج در اواخر دههٔ نود شروع به تغییر تدریجی کرد؛ به خصوص با پدیدار شدن گروه‌های کرید و نیکل‌بک. گروه‌هایی مانند کرید و نیکلبک، پست-گرانج را با موفقیت تجاری قابل توجهی به قرن بیست و یکم بردند.
موفقیت تجاری قابل توجهی به قرن بیست و یکم بردند. آنها بیشتر خشم و عصبانیت جریان اصلی گرانج را کنار گذاشتند و به جای آن به سرودها، روایت‌ها و ترانه‌های عاشقانهٔ متداول‌تر روی آوردند. گروه‌های جدیدتر نیز در این مسیر از آنها پیروی کردند، که از جملهٔ این گروه‌ها می‌توان به شاین‌دون، سیثر، تری دورز داون و پادل آو ماد اشاره کرد. شوگیز و دریم پاپ. شوگیز شاخه ای از آلترناتیو راک است که از هم آمیختن آوازهای مبهم، فاز و افکت‌های سنگین در گیتار، بازخورد صدا در آهنگسازی و میکس و مسترینگ ناهمسان آن شناخته می‌شود. در
و میکس و مسترینگ ناهمسان آن شناخته می‌شود. در اواخر دهه ۱۹۸۰ در ایریلند و انگلستان در میان گروه‌های نئو-سایکدلیک که بیشتر اجراهای زنده آن‌ها از کلیشه‌های رایج راک دوری می‌کرد پدید آمد. این نام برای استفاده زیاد فاز پا در این زیر سبک به آن داده شده است، زیرا که نوازندگان شوگیز در طول اجراهای زنده خود برای استفاده از فاز پا به پای خود نگاه می‌کردند. از جنگ نخست گروه مای بلادی ولنتاین، بدون دلبستگی با نام نخستین جنگ مهم شوگیز یاد می‌شود. دیگر گروه‌های برجسته شوگیز اسودایو، راید، لاش، پیل سینتز، سورلایز،
شوگیز اسودایو، راید، لاش، پیل سینتز، سورلایز، چپترهاوس و سوارودرایور هستند. در سال‌های نخست دهه ۱۹۹۰ در لندن به گروه‌های شوگیز و دریم پاپ «سبکی که فقط خودش را آدم حساب می‌کند» نیز گفته می‌شد. پرفروش ترین گروه‌های شوگیز گروه مای بلادی ولنتاین، د جیزی اند د مری چن و کوکتو تویینز در اواخر دهه ۱۹۸۰ و نیمه نخست دهه ۱۹۹۰ بودند. در میانه دهه ۱۹۹۰ شوگیز توسط گروه‌های گرانج آمریکایی و گروه‌های بریت‌پاپ در انگلستان به کنار رانده شد و در نتیجه گروه‌های شوگیز که بیشتر آن‌ها گروه‌های کوچک و ناشناخته‌ای بودند از هم
آن‌ها گروه‌های کوچک و ناشناخته‌ای بودند از هم پاشیدند یا سبک خود را از شوگیز به سبک‌های دیگر تغییر دادند. از اواخر دهه ۲۰۱۰ و دهه ۲۰۲۰ شوگیز به محبوبیت فراوانی رسید که در دهه ۱۹۹۰ به آن دست پیدا نکرده بود. زیر سبک‌های جدید نئو گیز و بلک گیز در این سال‌ها به وجود آمد. دریم پاپ. دریم پاپ به معنی پاپ رؤیایی شاخه‌ای از آلترناتیو راک و سایکدلیا نو است که بر اتمسفر، بافت موسیقی و آهنگسازی به اندازه ملودی در موسیقی پاپ تأکید دارد. ویژگی‌های دریم پاپ آواز و خوانندگی احساسی، آهنگسازی و اتمسفر قوی و استفاده از
احساسی، آهنگسازی و اتمسفر قوی و استفاده از نمودهای صوتی مانند بازآوایش، پژواک، ترمولو و کر می‌باشد. دریم پاپ با شوگیز همپوشانی و نزدیکی زیادی دارد و این دو زیر سبک در مواقعی با نام یک سبک یکسان خوانده می‌شوند. واژه دریم پاپ به مفهوم «فرورفتن در موسیقی» است که شنونده دریم پاپ آن را تجربه می‌کند. "راهنمای موسیقی الکترونیک آل میوزیک" دریم پاپ را: «یک زیر سبک از آلترناتیو راک که به اندازه که بر ملودی ارزش می‌گذارد بر بافت و نمودهای صوتی نیز توجه دارد» می‌خواند. گیتار نوازی در دریم پاپ مانند شوگیز از فاز و
گیتار نوازی در دریم پاپ مانند شوگیز از فاز و نمودهای صوتی سنگین استفاه می‌کند. آواز و خوانندگی دریم پاپ بسیار آرام و به مانند زمزمه هستند که در دیوار صدای که سازها ایجاد می‌کنند گم می‌شود. دریم پاپ به جای ریف‌های رایج راک، بیشتر بر بافت موسیقی تمرکز می‌کند. سروده‌های دریم پاپ مانند شوگیز دارای ماهیت‌های درونی و هستی‌گرایی هستند اما به خاطر دیوار صدای که در آهنگسازی آن‌ها وجود دارد شنیدن سروده ها برای شنونده دشوار می‌باشد. منتقد موسیقی سیمون رینولدز می‌گوید: «دریم پاپ تجارب شگفت و هیجان انگیز زندگی را با
«دریم پاپ تجارب شگفت و هیجان انگیز زندگی را با استفاده از سروده‌های مبهم و مینوی به شنونده نشان می‌دهد.» در سال ۱۹۹۱ او پیشنهاد داد که دلیل وجود سروده‌های دریم پاپ و شوگیز ممکن است پاسخی به فرهنگ انگلستان در دهه ۱۹۸۰ باشد. به گفته روزنامه‌نگار آمریکایی "ریچل فلدر": «گروه‌های دریم پاپ در برابر بازنمایی واقعیت اجتماعی زمان خود به نفع باز گویی از تجربیات مبهم یا مینوی خود مقاومت می‌کنند.» این زیر سبک در دهه ۱۹۸۰ با گروه‌هایی مانند کوکتو تویینز و ای.آر. کین محبوب شد. پس از آن گروه‌ها و موسیقیدانانی مانند مای
شد. پس از آن گروه‌ها و موسیقیدانانی مانند مای بلادی ولنتاین، اسلودایو، د ساندیز، گلگسی ۵۰۰، جولی کروز، لاش، مزی استار و سیگارت افتر سکس جنگ‌های قابل توجهی را برای این زیر سبک پخش کردند. در نیمه نخست دهه ۲۰۱۰ گروه‌های مانند بیچ هاوس این سبک را به محبوبیت دوباره رساندند. بریت پاپ. بریت پاپ شاخه ای از آلترناتیو راک انگلیسی است که در اوایل دهه ۱۹۹۰ پدیدار شد و توسط گروه‌هایی که تحت تأثیر موسیقی راک دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ قرار داشتند پایه‌گذاری شد. گروه اسمیتز تأثیر بسیار زیادی بر بریت پاپ داشت. همچنین جنبش مدچستر
بسیار زیادی بر بریت پاپ داشت. همچنین جنبش مدچستر که در سال‌های نخست دهه ۱۹۹۰ پایان یافت به گسترش بریت پاپ کمک کرد. بریت پاپ به عنوان واکنشی در مقابل موسیقی گروه‌های راک آمریکای شمالی در دهه ۱۹۸۰ و در ادامه به گروه‌های گرانج شناخته می‌شود. بریت پاپ دستاویزی برای زنده کردن هویت راک انگلیسی شناخته می‌شود. بریت پاپ از دید آهنگسازی بسیار متفاوت بود اما بیشتر ترانه‌های آن دارای آهنگسازی و کورس همه پسند و سروده‌های دربارهٔ زندگی در انگلستان و تأثیر نخست تاخت و تاز انگلستان بر موسیقی راک است. در سال ۱۹۹۳ گروه‌هایی
انگلستان بر موسیقی راک است. در سال ۱۹۹۳ گروه‌هایی مانند سوید و بلر، اوئیسیز، پولپ، سوپرگرس و الستیکا با موسیقی خود این سبک را به محبوبیت زیادی در انگلستانف ایرلند و اروپای غربی رساندند. برای مدتی رقابت بین بلر و اوئیسیز ایجاد شد که توسط روزنامه‌های موسیقی به «نبرد بریت پاپ» مشهور شد. در آغاز اوئیسیز برنده رقابت بود و فروش بیشتری چه در انگلستان و په در جهان داشت، اما در گذر زمان موسیقی بلر ماندگاری بیشتری پیدا کرد و به‌طور مستقیم بر گروه‌های پست-بریت پاپ مانند اوشن کالر سکانس و کولا شیکر تأثیر فراوانی داشت.
اوشن کالر سکانس و کولا شیکر تأثیر فراوانی داشت. گروه‌های بریت پاپ، آلترناتیو راک انگلیسی را به محبوبیت زیادی رساندند و پایه جنبش فرهنگی دگری به نام بریتانیا خفن را پایه‌گذاری کردند. اگرچه گروه‌های بزرگ بریت پاپ به ویژه بلر و اوئیسیز توانستند فروش خوبی را در خارج از انگلستان به ویژه در ایالات متحده داشته باشند، اما همه گروه‌های بریت پاپ نتواستند این موفقیت را داشته باشند. تا سال‌های پایانی دهه ۱۹۹۰ بیشتر گروه‌های بریت پاپ از هم پاشیند و این سبک به دست فراموشی سپرده شد. در سال‌های نخست دهه ۲۰۰۰ پست-بریت پاپ
سپرده شد. در سال‌های نخست دهه ۲۰۰۰ پست-بریت پاپ که ادامه بریت پاپ است توانست به موفقیت‌های خوبی دست پیدا کند. آلترناتیو متال و نیو متال. آلترناتیو متال زیر سبکی از موسیقی هوی متال و راک است که هوی متال را با المان‌های آلترناتیو راک و در هم می‌آمیزد. گروه‌های آلترناتیو متال از ریف‌های گیتار با آرام و ساده، آوازهای ملودیک در ورس و جیغ کشی و فریاد زدن در کورس ترانه‌ها و استفاده از آهنگسازی و سازهای که در سبک‌های دگر هوی متال دیگر استفاده نمی‌شود، شناخته می‌شوند. واژه آلترناتیو متال از دهه ۱۹۸۰ مورد استفاده
واژه آلترناتیو متال از دهه ۱۹۸۰ مورد استفاده قرار گرفت، اگرچه که آلترناتیو متال در دهه ۱۹۹۰ به محبوبیت رسید. زیر سبک‌های دیگری که بخشی از آلترناتیو متال به حساب می‌آیند، نیو متال، رپ متال و فانک متال هستند که هر دو آلترناتیو متال و نیو متال تأثیر بسیاری بر هوی متال گذاشتند. نیو متال سبک آلترناتیو متال را گسترش داد و سبک آواز و ریف‌های گیتار آلترناتیو متال را با المان‌های سبک‌های دیگری مانند هیپ-هاپ، فانک، ترش متال، هاردکور پانک و متال صنعتی در هم آمیخت. آلترناتیو متال در دهه ۱۹۸۰ با گروه‌هایی مانند فیث نو
متال در دهه ۱۹۸۰ با گروه‌هایی مانند فیث نو مور، لیوینگ کالر، ساوندگاردن و جینز ادکشن آغاز شد. آلترناتیو متال در دهه ۱۹۹۰ با گروه‌هایی مانند هلمت، تول، آلیس این چینز و اونسنس به فروش بالایی دست یافت. محبوبیت آلترناتیو متال تا اواخر دهه ۲۰۰۰ با گروه‌هایی مانند دیستربد، گاد اسمک و سیستم آو ا داون، اونسنس، تری دیز گریس و بریکینگ بنجامین ادامه یافت. متال نو. متال نو شاخه ای از آلترناتیو متال است که المان‌های موسیقی هوی متال را با المان‌ها دیگر سبک‌ها مانند هیپ-هاپ، فانک، موسیقی صنعتی و گرانج در هم می‌آمیزد. نیو
فانک، موسیقی صنعتی و گرانج در هم می‌آمیزد. نیو متال بسیار کم از تکنوازی گیتار، تکنیک نمایش موسیقی و ریتم هماهنگ شده در آهنگسازی خود استفاده می‌کند. نوازندگان گیتار نیو متال معمولاً از گیتارهای هفت سیمی استفاده می‌کنند. سبک آوازی نیو متال بیشتر ریتمیک و تحت تأثیر هیپ هاپ است، و همچنین از رپ کردن، جیغ کشی و گاهی استفاده از زوزه مرگ نیز استفاده می‌شود. گاهی از دی جی برای استفاده از نمونه برداری، خراش گرام و استفاده از سازهای الکترونیک استفاده می‌شود. نیو متال یکی از سبک‌های کلیدی و بنیادین موج نو هوی متال
یکی از سبک‌های کلیدی و بنیادین موج نو هوی متال آمریکا است. در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ گروه‌هایی مانند پنترا، هلمت و فیث نو مور با در هم آمیختن سبک‌های گروو متال و آلترناتیو متال به گسترش نیو متال کمک کردند. کورن بیشتر با نام پیشگام این نیو متال شناخته می‌شود. نیو متال در نیمه دوم دهه ۱۹۹۰ با گروه‌ها و هنرمندانی مانند کورن، لیمپ بیزکت و اسلپنات محبوب شد که جنگ‌های آن‌ها میلیون‌ها نسخه می‌فروخت. محبوبیت نیو متال تا سال‌های نخست دهه ۲۰۰۰ ادامه یافت و گروه‌هایی مانند پاپا روچ، استیند و پی.او.دی. فروش
گروه‌هایی مانند پاپا روچ، استیند و پی.او.دی. فروش بالایی داشتند. محبوبیت نیو متال با جنگ نظریه دورگه گروه لینکین پارک به اوج رسید که به یکی از پرفروش‌ترین جنگ‌های راک سده بیست و یکم بدل شد. در میانه دهه ۲۰۰۰ با زیاد شدن گروه‌های نیو متال و کم شدن فروش آن‌ها، نیو متال رو به افول گذاشت و در نهایت با پیدایش متالکور بسیاری از گروه‌های نیو متال از بین رفتند یا نیو متال را کنار گذاشتن و به زیر سبک‌های دیگر متال و راک رفتند. در دهه ۲۰۱۰ گروه‌ها تازه ای نیو متال را با متالکور و دثکور در هم آمیختند و به محبوبیت
را با متالکور و دثکور در هم آمیختند و به محبوبیت دوباره نیو متال کمک کردنند. گروه‌هایی مانند اف مایس اند ممن، امیور، اشو، مای تیکت هووم، و برینگ می د هورایزن از این دسته هستند. هنرمندانی مانند گرایمز، پاپی و رینا ساوایاما نیو متال را با الکترو پاپ در سال‌های پایانی دهه ۲۰۱۰ و سال‌های نخست دهه ۲۰۲۰ در هم آمیختند و به محبوبیت بیشتر نیو متال کمک کردند. رپ راک. رپ راک یک زیر سبک از موسیقی راک و هیپ-هاپ است که در نیمه دوم دهه ۱۹۸۰ پیدایش یافت. در این سال‌ها دی جی‌ها و رپکن‌ها از ترانه‌های راک در بیت‌های که
دی جی‌ها و رپکن‌ها از ترانه‌های راک در بیت‌های که می‌ساختند نمونه برداری می‌کردند و موسیقی و سازهای راک را وارد موسیقی هیپ-هاپ کردند. در رپ راک سروده‌ها به جای آنکه خوانده شوند، رپ می‌شوند. رپ راک در نیمه دوم دهه ۱۹۹۰ و سال‌های نخست دهه ۲۰۰۰ به بیشترین فروش خود دست یافت. آل موزیک رپ راک را با نام سبکی از راک می‌خواند که در آن به جای خوانندگی سروده‌ها رپ می‌شد. آل موزیک همچنین بیان می‌کند که ریتم‌های رپ راک ریشه در ریتم‌های هیپ هاپ دارد و فانک نسبت به هارد راک در آن بیشتر تأثیر دارد. ادی مارتینز نوازنده
راک در آن بیشتر تأثیر دارد. ادی مارتینز نوازنده گیتار که به نوازندگی گیتار برای ترانه گروه هیپ-هاپ ران-دی.ام.سی با نام «جعبه راک» می‌پردازد میگوید: «یک ترانه رپ راک نیازی گیتار نوازی خاصی در کورس ندارد بلکه نوازنده می‌تواند روی همان ریف که در ورس اجرا می‌کند تکنوازی کند.» رپ راک گاهی با رپ متال یکسان خوانده می‌شود، هرچند که این دو سبک با یکدیگر تفاوت دارند، آل موزیک می‌گوید: «رپ راک المان‌های هیپ-هاپ را در خود نگه می‌دارد در حالی که رپ متال بیشتر از ریف‌های سنگین و خوانندگی در خود استفاده می‌کنند و از
سنگین و خوانندگی در خود استفاده می‌کنند و از نمونه برداری و سازهای الکترونیک که در هیپ-هاپ رایج است کمتر استفاده می‌کند». ایندی راک. ایندی راک به معنی راک مستقل شاخه ای از آلترناتیو راک است که در میانه دهه ۱۹۹۰ به محبوبیت رسید. در دهه ۱۹۸۰ واژگان ایندی راک و آلترناتیو راک به جای یکدیگر مورد استفاده قرار می گرفتند. در نیمه دوم دهه ۱۹۹۰ هنگامی که سبک‌های زیر زمینی آلترناتیو راک مانند گرانج، بریت پاپ، پست گرانج و پاپ پانک شروع به فروش کردند واژه آلترناتیو مفهوم خود برای بیان این سبک‌ها را از دست داد.
مفهوم خود برای بیان این سبک‌ها را از دست داد. گروه‌هایی که فروش کمتری داشتند توسط شرکت‌های موسیقی به آن‌ها برچسب ایندی راک زده می‌شد. این گروه‌ها در تلاش بودند تا با انتشار جنگ‌های خود بر روی شرکت‌های موسیقی کوچک و با برگذاری تور و پخش ترانه‌هایشان در ایستگاه‌های رادیویی دانشگاهی، نیاز به قرار داد بستن با شرکت‌های بزرگتر نداشته باشند. ایندی راک گستره ای از سبک‌ها را در بر می‌گیرد از گروه‌های که تحت تأثیر گرانج بودند مانند کرنبری و سوپرچانک، گروه‌های که موسیقیشان تجربی تر بود مانند پیومنت تا گروه‌های
موسیقیشان تجربی تر بود مانند پیومنت تا گروه‌های فولک-پانک مانند آنی دی فرانکو. ایندی راک نسبت به سبک‌های دیگر راک موسیقیدانان زن بیشتری دارد. بسیاری از کشورها گروه‌های ایندی راک زیادی در موسیقی مستقل خود دارند که در آن کشورها شناخته شده‌اند اما در خارج از آنها تقریباً ناشناخته اند. در پایان دهه ۱۹۹۰ بسیاری از شاخه‌های کمتر شناخته شده آلترناتیو راک که در نیمه دوم دهه ۱۹۸۰ به وجود آمده بودند، زیر چتر ایندی راک قرار می‌گرفتند. لو-فای یکی از زیر شاخه‌های آلترناتیو راک و ایندی راک از تکنیک‌های ضبط پرهزینه و
راک و ایندی راک از تکنیک‌های ضبط پرهزینه و پیچیده دوری می‌کرد، لو-فای در سال‌های پایانی دهه ۱۹۹۰ توسط بک هانسن، سه بادو و پیومنت به محبوبیت رسید. گروه‌های تاک تاک و اسلینت به محبوبیت پست راک کمک کردند. پست راک یک سبک تجربی تحت تأثیر موسیقی جاز و الکترونیک است که به واسطه گروهای مانند بارک سایکوسیس تورتس، استریولب و لیکا به وجود آمده بود. مث راک که با گیتار نوازی متراکم و پیچیده ترش شناخته می‌شود توسط گروه‌های مانند پولو و چاوز گسترش پیدا کرد. راک کهکشانی که از ریشه‌های پراگرسیو راک الهام گرفته است توسط
که از ریشه‌های پراگرسیو راک الهام گرفته است توسط گروه‌های مینیمالیستی مانند اسپیسمن ۳، اسپکتروم، اسپریتوآلایزد و بعدتر توسط گروه‌های مانند فلاینگ ساسر اتک، گادسپید یو! بلک امپرور و کویکاسپیس محبوب شد. در مقابل زیرشاخه سدکور از گفتن درد و رنج به واسطه استفاده ملودیک از سازهای آکوستیک و الکترونیک شناخته می‌شود که در موسیقی گروه‌هایی مانند امریکن میوزیک کلاب و رد هووس پینتر به محبوبیت رسید. جنبش زنده سازی باروک پاپ که تأکید بر ملودی و استفاده از سازهای کلاسیک دارد به واسطه گروهای مانند آرکید فایر، بل و
دارد به واسطه گروهای مانند آرکید فایر، بل و سباستین و روفس وینرایت به محبوبیت رسید. دهه ۲۰۰۰: ادامه موفقیت های آلترناتیو راک، ورود ساز های دیجیتال و نخستین نشانه های افول راک. الکترونیک راک. الکترونیک راک که همچنین به نام الکترو راک یا راک سنتز نیز شناخته می‌شود، زیر سبکی از موسیقی راک و موسیقی الکترونیک است. الکترونیک راک از سازهایی که در هر دو سبک یافت می‌شوند استفاه می‌کند. پیدایش الکترونیک راک از سال‌های پایانی دهه ۱۹۶۰ زمانی که گروه‌های راک آغاز به استفاده از سازهای الکترونیکی در موسیقی خود کردند،
استفاده از سازهای الکترونیکی در موسیقی خود کردند، آغاز می‌شود. گروه‌های الکترونیک راک المان‌های سبک‌های گوناگون موسیقی مانند پانک راک، راک صنعتی، هیپ-هاپ و تکنو را در هم می‌آمیزند که به پیدایش شاخه‌های دیگری از الکترونیک راک مانند ایندیترونیکا، دنس-پانک و الکتروکلش کمک کرده است. الکترونیک راک از آمیزش راک و الکترونیک به میان آمده است و از سازهایی که در هر دو سبک وجود دارد مانند سینت سایزر، ملوترون، سازهای الکتروآکوستیک، گیتار برقی و درام استفاه می‌کنند. هرچند برخی از موسیقیدانان الکترونیک راک از استفاده از
برخی از موسیقیدانان الکترونیک راک از استفاده از گیتار برقی اجتناب می‌کنند و از سازهای الکترونیک یا رایانه به جای گیتار استفاده می‌کنند. به گفته منتقد موسیقی سیمون رینولدز: «نخستین گروه‌هایی که از ساز های الکترونیک در موسیقی خود استفاه کردند وایت نویز و گونگ بودند». "تروور پینچ" و "فرانک تروکو" نویسندگان کتاب «"روزهای آنالوگ»" در سال ۲۰۰۴ می‌گویند": «"ترانه سال ۱۹۶۶ گروه بیچ بویز با نام «نوسان شگرف» اولین ترانه است که از سازهای الکترونیک در موسیقی راک اند رول استفاه می‌کند». از سایر گروه‌های که سینث سایزرها
استفاه می‌کند». از سایر گروه‌های که سینث سایزرها و شگردهای موسیقی الکتروآکوستیک و موسیقی بتنی را با سازهای راک در هم آمیختند می‌توان سیلور اپل، فیفتی فوت هووس، سیرینکس، لوتار اند دِ هند پیپول، بیور و کراوس و توتوز اکسپندینگ هدبند را نام برد. برخی از این گروه‌ها در دهه ۱۹۶۰ سایکدلیک راک را با موسیقی زیرزمینی و آوانگارد در هم آمیختند و توانستند فروش خوبی به دست آورند. در دهه ۱۹۷۰ گروه‌های کراتروک آلمانی مانند نئو!، کرفتورک، کن و آمون دول مرزهای موسیقی راک را با استفاده از سازهای تازه الکترونیکی و مدرن به
را با استفاده از سازهای تازه الکترونیکی و مدرن به چالش کشیدند. در سال ۲۰۰۴ مجله آنکات در مقاله ای می‌نویسد: «تأثیر کرفتورک بر الکترونیک راک را در جنگ "کم" (۱۹۷۷) دیوید بووی و "کید ای" (۲۰۰۰) ریدیوهد می‌توان دید». در سال‌های نخست دهه ۲۰۰۰ الکترونیک راک به‌طور فزاینده ای محبوب شده است. جنبش زنده سازی پست-پانک و گاراژ راک. جنبش زنده سازی پست-پانک و گاراژ راک زیر شاخه ای از آلترناتیو راک است. در سال‌های نخست دهه ۲۰۰۰ گروه‌های جدیدی که موسیقی آن‌ها شبیه به راک در دهه ۱۹۶۰ بود و استفاده از گیتار به جای ساز
راک در دهه ۱۹۶۰ بود و استفاده از گیتار به جای ساز الکترونیکی یا سینث سایرز بیشتر بود، پدیدار شدند. نخست از این گروه‌ها با نام گروه‌های گاراژ راک، پست-پانک و موج نو یا می‌شد، هرچند در ادامه منتقدان به این گروه‌ها برچسب جنبش زنده سازی پست-پانک و جنبش زنده سازی گاراژ راک زدند. از آنجایی که این گروه‌ها از سراسر جهان به وجود آمدند تأثیرات زیادی از بلوز، موج نو و گرانج داشتند و سبک‌های لباس متفاوتی داشتند، به همین خاطر برخی از منتقدان موسیقی آنها بها نام یک سبک یکسان یاد نمی‌کنند. تلاش‌هایی برای احیای گاراژ راک
یاد نمی‌کنند. تلاش‌هایی برای احیای گاراژ راک و برخی از المان‌های پانک راک در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ صورت گرفت اما در دهه ۲۰۰۰ به رشد چشمگیری دست یافت. پرفروش‌ترین گروه‌های این زیر سبک شامل گروه نیویورکی د استروکز که با اولین جنگ خود "اینه" (۲۰۰۱) به محبوبیت رسیدند، گروه وایت استرایپس از دیترویت با سومین جنگ خود "گلوبول‌های سفید" (۲۰۰۱) توانستند تحسین منتقدان را برانگیزند، گروه د هایوز از سوئد پس از جنگ "گروه جدید مورد پسندت" (۲۰۰۱) که فروش خوبی در گستره جهانی داشت به محبوبیت رسیدند و گروه استرالیایی د واینز
داشت به محبوبیت رسیدند و گروه استرالیایی د واینز با جنگ "فرگشت نیرومند" (۲۰۰۲) به محبوبیت رسیدند، است. از آنها توسط رسانه‌ها با نام گروه‌های مدرن راک یاد می‌شد و به آنها برچسب «ناجیان راک اند رول» شده می‌شد که برخی از این گروه‌ها این برچسب و نام گذاری را نمی پسندیند. موج دوم گروه‌هایی که به به همراه این جنبش به محبوبیت رسیدند شامل بلک ربل موتوسیکلت کلاب، د کیلرز، اینترپل، کینگز آو لیون، د لیبرتینز، آکتیک مانکیز، بلوک پارتی، کایزر چیفز، فرانز فردیناند، جت، ولف مادر، د دتسانز و د دی۴ بودند. پست-بریت پاپ.
ولف مادر، د دتسانز و د دی۴ بودند. پست-بریت پاپ. پست-بریت پاپ شاخه ای از آلترناتیو راک است پس از انحلال گروه‌های بریت پاپ و شروع جنبش بریتانیا خفن به وجود آمدند. بسیاری از این گروه‌ها تمایل داشتند المان‌های راک قدیمی تر انگلیسی به‌ویژه بیتلز، رولینگ استونز و اسمال فییز را با موسیقی گروه‌های راک جدید آمریکایی به ویژه گروه‌های گرانج و پست گرانج در هم آمیزند. گروه‌های پست-بریت پاپ از سراسر انگلستان مانند اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی به وجو آمدند، و موسیقی و سروده‌های آن‌ها کمتر بر زندگی انگلیسی متمرکز بود و
آن‌ها کمتر بر زندگی انگلیسی متمرکز بود و بیشتر درون‌نگر بودند. این موارد در کنار تمایل بیشتر برای تعامل با ماهنامه و هواداران آمریکایی به به برخی از آنها در دستیابی به موفقیت جهانی کمک شایانی کرد. چندین گروه آلترناتیو راک و بریت پاپ که در میانه‌های دهه ۱۹۹۰ از موفقیت کمی برخوردار بودند اما تا سال‌های پایانی دهه ۱۹۹۰ موفقیت تجاری بیشتری پیدا نکرده بودند می‌توان د ورو و ریدیوهد را نام برد. پس از افول بریت پاپ این گروه‌ها توانستند نظر و توجه منتقدان را به خو جلب کنند. جنگ سروده‌های شهری (۱۹۹۷) گروه "د ورو" یک
کنند. جنگ سروده‌های شهری (۱۹۹۷) گروه "د ورو" یک موفقیت جهانی بود و "ریدیوهد" با سومین جنگ خو"د" واره کامپوتر (۱۹۹۷) و همچنین چهارمین جنگ خود کید ای (۲۰۰۰) توانست تحسین منتقدان را در سرتاسر جهان به دست آورد. گروه‌های پست-بریت پاپ توانستند راک استار را به عنوان یک فرد معمولی نشان دهند که در تضاد با موسیقی راک در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ بود، هرچند موسیقی ملودیک آنها به دلیل ملایم و همه پسند بودن همیشه مورد انتقاد قرار می‌گیرد. گروه‌های پست-بریت پاپ تراویس با "آن هوو مرد" (۱۹۹۹)، استریوفونیکس با اجرا و کوکتل‌ها
هوو مرد" (۱۹۹۹)، استریوفونیکس با اجرا و کوکتل‌ها (۱۹۹۹)، فید با "اکو پارک" (۲۰۰۱) و کلدپلی نخستین جنگ خود "چترهای نجات" (۲۰۰۰) به موفقیت جهانی بسیار گسترده‌تری نسبت به گروه‌های بریت پاپ که قبل از آن‌ها بودند دست پیدا کردند، که احتمالاً سکوی پرتابی برای جنبش زنده سازی پست-پانک و گاراژ راک شد. پاپ-پانک. پاپ-پانک زیر شاخه ای از آلترناتیو راک و پانک راک است. خاستگاه پاپ-پانک را می‌توان در گروه‌های پانک را دهه ۱۹۷۰ مانند بازاکس و کلش، جم و آندرتونز پیدا کرد، همچنین المانی‌هایی از آلترناتیو راک را در آن می‌توان