payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سافاری برای ویندوز در می ۲۰۱۲ منتشر شد. منابع. https://www.apple.com/safari/
سه خواهر عنوان نمایشنامه‌ای نوشته آنتوان چخوف است که در سال ۱۹۰۰ نگارش یافت و برای اولین بار در سال ۱۹۰۱ به روی صحنه رفت. آنتوان چخوف علاوه بر این نمایشنامه، نمایشنامه‌های دیگری چون "باغ آلبالو"، "خرس و مرغ دریایی" را نیز خلق نموده‌است. داستان. نمایشنامه "ناتورالیستی" سه خواهر درباره پوسیدگی و نابودی تدریجی اشرافیت اواخر قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم روسیه است و جستجویی برای یافتن معنای زندگی در دنیای جدید. این نمایشنامه شرحی بر زندگی و دل‌مشغولی‌های خانواده پروزروف است که از سه خواهر بنام‌های "اولگا"، "ماشا"
است که از سه خواهر بنام‌های "اولگا"، "ماشا" و "ایرینا" و برادرشان "آندره ئی" تشکیل شده‌است. این خانواده از وضعیت موجود خود ناراضی است و چشم‌انداز آینده را تیره و تار و امیدهای خویش را برباد رفته می‌بیند.سه خواهر این خانواده به همراه برادرشان آندره، همگی جوانان تحصیل کرده و با فرهنگی هستند که در مسکو بزرگ شده‌اند ولی از یازده سال پیش در شهری کوچک واقع در یک ناحیه روستایی روسیه زندگی می‌کنند. شهر مسکو در این نمایشنامه نقش برجسته‌ای دارد: سه خواهر همواره به آن می‌اندیشند و پیوسته آرزو می‌کنند روزی به آن
به آن می‌اندیشند و پیوسته آرزو می‌کنند روزی به آن بازگردند. مسکو، شهری که آنان شادترین روزهای خود را در آن گذرانده‌اند، به‌نظر ایشان مظهر کمال است. اما وقتی نمایش پیش می‌رود، این سه خواهر بیش از پیش و به تدریج از رویاهای خویش فاصله می‌گیرند. اولگا (دختر بزرگ خانواده) در ابتدا در مدرسه‌ای آموزگار است ولی در انتهای نمایش به مقام مدیریت آن مدرسه رسیده‌است، ترفیع مقامی که او چندان علاقه‌ای به آن ندارد. ماشا همسر یک معلم بنام فئودور ایلیچ کولیجین است. در ابتدای ازدواجشان ماشا فریفته استعداد و زرنگی شوهرش بود
ازدواجشان ماشا فریفته استعداد و زرنگی شوهرش بود ولی اکنون هفت سال بعد از ازدواجشان او را مردی کودن بحساب می‌آورد که آنقدرها هم که او در ابتدا می‌پنداشت باهوش نیست. ایرینا جوانترین خواهر است. او در عالم رویاهایش همیشه در آرزوی رفتن به مسکو و پیدا کردن عشق واقعی خویش است. آندره ئی تنها پسر خانواده است. او عاشق ناتاشا ایوانوا است. نمایش با مراسم روز سالگرد درگذشت پدر خانواده آغاز می‌گردد، روزی که نام- روز ایرینا نیز هست. به همین مناسبت، بعد از مراسم سالگرد، یک مجلس میهمانی نیز برقرار می‌گردد که در آن آندره ئی
مجلس میهمانی نیز برقرار می‌گردد که در آن آندره ئی به نزد ناتاشا می‌رود و به عشق خویش اعتراف می‌کند. پرده دوم نمایش وقتی آغاز می‌گردد که حدود ۲۱ ماه از وقایع پرده اول گذشته‌است. آندره ئی و ناتاشا با هم ازدواج کرده‌اند و صاحب یک فرزند شده‌اند و این در حالیست که ناتاشا با شخصی بنام پروتوپوپوف، که یکی از رؤسای آندره ئی است، نیز رابطه عاشقانه برقرار کرده‌است. شخصیت پروتوپوپوف در نمایش ظاهر نمی‌شود و فقط نامش آورده می‌شود. ماشا با یک افسر ارتش بنام آلکساندر ایگناتی‌ویچ ورشینین رابطه دارد. افسری که متأهل است و
ورشینین رابطه دارد. افسری که متأهل است و همسری دارد که مرتب اقدام به خودکشی می‌کند. در همین پرده، توزنباخ و سولیونی نسبت به ایرینا اظهار عشق می‌کنند.وقایع پرده سوم نمایش در اتاق مشترک اولگا و ایرینا اتفاق می‌افتد. اینکه اولگا و ایرینا مجبور شده‌اند به‌طور مشترک در یک اتاق زندگی کنند نشانه بارزی است بر اینکه ناتاشا دارد کنترل امور خانواده را به دست می‌گیرد. او از دو خواهر شوهر خود خواسته‌است تا دو نفری در یک اتاق زندگی کنند تا فرزند خودش بتواند دارای یک اتاق مستقل باشد. در شهر یک آتش‌سوزی اتفاق افتاده‌است
مستقل باشد. در شهر یک آتش‌سوزی اتفاق افتاده‌است که همه سرگرم تعمیرات و پاکسازی‌های بعد از آن هستند. ماشا و ایرینا از اینکه برادرشان آندره خانهاشان را به گرو گذاشته تا با پول آن بدهی‌های ناشی از قمار بازیهایش را بپردازد، بسیار عصبانی هستند. ماشا نزد اولگا و ایرینا اعتراف می‌کند که با ورشینین رابطه دارد و هر چقدر شوهرش، کولیجین، دلبستگی بیشتری به او پیدا می‌کند، علاقه وی به شوهر برعکس کمتر و کمتر می‌گردد. ایرینا تصمیم می‌گیرد که با توزنباخ ازدواج کند زیرا اولگا (که کمی سنتی فکر می‌کند) این ازدواج را برای او
(که کمی سنتی فکر می‌کند) این ازدواج را برای او به‌عنوان یک زن نوعی وظیفه به‌شمار می‌آورد. در این پرده چبوتکین مست بازی درمی‌آورد و در عالم مستی ساعتی که متعلق به مادر آندره و خواهرها بوده‌است را می‌شکند. مادری که آندره او را بسیار دوست می‌داشته‌است. در پرده چهارم، که آخرین پرده نمایش است، سربازها، که اکنون دیگر دوستان خانواده پروزروف هستند، در حال آماده شدن برای ترک آن ناحیه هستند و درست در زمان رفتن آنان، توزنباخ در حین یک دوئل بدست سولیونی کشته می‌شود. این دوئل در نمایش نشان داده نمی‌شود ولی صدای شلیک
این دوئل در نمایش نشان داده نمی‌شود ولی صدای شلیک گلوله شنیده می‌شود و مراتب کشته شدن توزنباخ نیز اندکی قبل از پایان نمایش اعلام می‌گردد. بسیاری از شخصیت‌ها نمایش بعد از شنیدن خبر کشته شدن نوزنباخ نمی‌دانند چگونه از خود عکس‌العمل نشان بدهند. اولگا مدیر مدرسه می‌شود و به همراه پرستار (آنفیسا)، که در پایان تنها شخصیت قانع و خشنود نمایش است، خانه را ترک می‌کند.
ذمار نام استانی در کشور یمن در شبه جزیره عربستان است. اکثریت جمعیت ذمار از فرقه زیدی هستند و برخی از اهل سنت در مناطق وصاب و عتمة وجود دارند. وجه تسمیه. در مورد وجه تسمیت شهرستان ذمار روایت کنندگان عرب مختلف القول اند، در حالیکه مورخ الحجری می‌گوید: «ذمار بن یحصب ابن دهمان بن سعید بن عدی بن مالک بن سدد ابن حمیر الأصغر» شهر ذمار را بنیادگذاری نموده‌است، اما در مقابل مورخ و تاریخ‌نویس یمنی سده دوازدهم شرف الدین می‌گوید که: «ذمار بن علی یهمر پادشاه سبا و ذوریدان (۱۵_ ۳۵م)» که پیکر سنگی وی در موزه ملی صنعا
(۱۵_ ۳۵م)» که پیکر سنگی وی در موزه ملی صنعا موجود است این شهر را بنا نهاده‌است. و به دلیل وجود نام «ثارن» پسر ذمار پادشاه سبا و ذوریدان در بعضی از حجاری‌های مناره مسجد تاریخی ذمار. در این مورد مورخ می‌گوید: بنابراین می‌توانیم تأکید کنیم که شهر ذمار در اوائل قرن اول میلادی ساخته شده‌است و در اواخر قرن چهارم میلادی ویران شده‌است. اما به دلیل موقعیت خاص و تجارتی و زراعتی ذمار، این شهر دوباره می‌تواند روی پا بایستد و دوباره آباد گردد. پیشینهٔ تاریخی ذمار. مورخین و تاریخ نویسان برآن باورند که ذمار شهری بسیار
و تاریخ نویسان برآن باورند که ذمار شهری بسیار قدیمی بوده‌است، و همانطور که از سنگ نبشته‌های موجود نشان می‌دهد تاریخ ذمار به دوران قرن اول میلاد بر می‌گردد. و براساس این سنگ نبشته‌ها ذمار در حدود ۳۰۰ سال از ظفار و هکر قدیمی تر است، و شهری آباد و پررونق بوده‌است در آن دوران. اما این شهر زیبا در قرون چهارم و پنجم میلادی به تصرف اشغالگران اَحباش می‌افتد و ویران می‌گردد. ذمار در دوران اسلام. در دوران اسلام شهر ذمار یکی از منابر مهم شعاع ونور و علوم دینی واجتماعی می‌گردد ویکی از سومین مراکز و مدارس نور اسلام
می‌گردد ویکی از سومین مراکز و مدارس نور اسلام بوده‌است در یمن بعد از شهر صنعا و شهر صعدة. همچنین مسجد جامع بزرگ ذمار که یکی از قدیمی‌ترین مساجد کشور یمن است تاریخ بنای آن به دوران خلیفه ابوبکر بر می‌گردد. آثار گوناگونی از دوران ملوک پیشین یمن نیز در این استان وجود دارد. جغرافیا. استان ذمار در فاصلهٔ ۹۹ کیلومتری شهر صنعا پایتخت یمن واقع شده‌است و ارتفاعش از سطح دریا در حدود ۲۳۰۰ متر می‌باشد. شهرستان ها. امروزه استان ذمار یکی از مراکز مهم کشور یمن است، این استان شامل نقاط متعدی است که مهم‌ترین آن‌ها
این استان شامل نقاط متعدی است که مهم‌ترین آن‌ها عبارتنداز: صوران
سفینة البحار و مدینة الحکم و الآثار، مهم‌ترین و معروف‌ترین اثر پیرامون بحارالأنوار است؛ که توسط شیخ عباس قمی گردآوری شده‌است. "سفینةالبحار" کتاب فهرست موضوعی بحارالانوار علامه مجلسی است در مدت ۲۰ سال به پایان رسیده‌است ؛ شیخ عباس خود می‌نویسد این کتاب بهترین اثر بجا مانده از وی است ؛ او آن را در دو جلد تنظیم نموده و در جهت آسان نمودن مراجعه به بحارالانوار نوشته‌است. تصحیح. تصحیح این کتاب در سال ۱۳۷۴ منتشر و در مراسم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان کتاب برگزیده معرفی شد. توضیحاتی دربارهٔ مؤلف کتاب.
برگزیده معرفی شد. توضیحاتی دربارهٔ مؤلف کتاب. محدث قمی نامش عباس وشهرتش محدث و نام پدرش محمد رضا است. محدث در سال ۱۲۹۴هجری قمری در قم متولد می‌شود. محدث در خانواده ای مؤمن و پرهیزگار به دنیا آمده بود. مادر او هرگز او را بدون طهارت شیر نداده بود و پدر او از پرهیزگاران آن زمان بود. او فراگیری‌های اولیه را در نزد میرزا محمد ارباب کسب می‌کند سپس در سن بیست سالگی که برابر سال۱۳۱۶ هجری قمری بود برای کسب فضایل و کمالات به نجف اشرف مهاجرت می‌کند. محدث ارتباط خود با میرزا حسن نوری مؤلف کتاب مستدرک الوسایل را بهترین
میرزا حسن نوری مؤلف کتاب مستدرک الوسایل را بهترین نعمت الهی می‌داند. محدث در سال ۱۳۱۸ هجری قمری به حج بیت الله مشرف می‌شود و سپس به قم و دیدار خانواده می‌پردازد و بلافاصله از آنجا به نجف و به محضر استاد خویش بازمی‌گردد. او در تدوین کتب و آثار استاد خویش مرحوم حاجی نوری بسیار کمک کرد. او پس از دو سال که از فوت استادش می‌گذشت به قم هجرت بازمی‌گردد و به مدت هفت سال در این شهر به کسب علم در محضر استادان مختلف می‌پردازد. سپس او برای دومین بار به حج بیت الله مشرف می‌شود. دو سال بعد او عازم مشهد مقدس می‌شود او
می‌شود. دو سال بعد او عازم مشهد مقدس می‌شود او ارتباط خود با آیت الله حاج آقا حسین قمی را از برکات حضرت رضا (ع) می‌داند. او در همان شهر ازدواج می‌کند وشش ماه بعد از مشهد برای سومین بار عازم حج بیت الله می‌شود. سپس او به مشهد بازمی‌گردد و تألیف کتب مختلف می‌پردازد. از جمله آثار وی می‌توان به مفاتیح الجنان- الفوائد الرجبیه- بییت الاحزان- منازل الآخرة- فوائد الرضویه و… ومهمترین اثر وی سفینة البحار ومدینة الحکم و الآثار اشاره کرد. محدث قمی پس از بیست سال مجاورت حضرت رضا (ع) عازم نجف اشرف شد و تألیف و ترویج
حضرت رضا (ع) عازم نجف اشرف شد و تألیف و ترویج مذهب جعفری پرداخت تا در شب سه شنبه ۱۳۵۲هجری قمری دار فانی را وداع گفت و جنازه وی با شکوه بی نظیری از طرف علما و فضلا تشییع شد و در حرم امیرالمؤمنین (ع) به خاک سپرده شد. توضیحاتی پیرامون کتاب. مؤلف در مقدمه کتاب دربارهٔ اهمیت علم حدیث چنین بیان می‌دارد که: در میان خرد مندان و سر شناسان که از راه علم و عقل در راه حقیقت قدم گذاشته‌اند ثابت است که اهمیت علم حدیث و آثار اهل بیت عصمت و طهارت از بهترین علوم اسلامیه است و همواره باید به چشم عظمت وعزت بدان نگریست چون
و همواره باید به چشم عظمت وعزت بدان نگریست چون سود این علم برای جامعه اسلامی از سایر علوم بیشتر است. این است که اینجانب با یاری خداوند از آغاز جوانی بر کسب این علم حریص بودم و هر چه بیشتر می‌کوشیدم تا از بهترین فنون آن برخوردار شوم. هدف تألیف. شیخ عباس قمی در مقدمه کتاب خود بیان می‌دارد که: من برای کسب هرچه بیشتر علم حدیث کتب مختلفی را جستجو کردم و خواندم واز بوستان اخبار اهل بیت میوه چیدم و توشه‌ها برگزیدم که دست روزگار نیروی هیچگونه تصرفی در آن‌ها پیدا نکرده بود. من کتابی را در میان کتب حدیثی یافتم که
نکرده بود. من کتابی را در میان کتب حدیثی یافتم که روزگاران همانند آن را در زیبایی و ارج و بها به خود ندیده‌است وآن کتاب بحارالانور مرحوم علامه مجلسی است؛ و از آنجا که دیدم اخبار مربوط به هرگونه نیازی که طالبان وپژوهندگان دائر در اطراف مجلدات است و در بابهای مختلفی به صورت متفرق و پراکنده آورده شده و طالبان این رشته از دقایق بهره بری مفید از آن محروم اندو به آسانی نمی‌توانند بدان دست پیدا کنند بهمین سببب پس از یاری پروردگار مهربان و مددکاری از جانب او تصمیم گرفتم تا فهرستی به صورت الفبا از آن به منظور بهره
گرفتم تا فهرستی به صورت الفبا از آن به منظور بهره بری آسان‌تر از آن کتاب تألیف کنم. محتوا کتاب. شیخ عباس فقط به تألیف فهرستی از کتاب بحارالانوار نپرداخت بلکه در کتاب سفینة الابحار خود در ذیل هر ماده ای که در آغاز هر مبحثی آورده شده‌است حدیثی بمناسبت آن ماده ازاهل بیت عصمت و طهارت نقل کرده‌است. البته ایشان سعی کردند تا امکان برای هر ماده از احادیثی استفاده کنند که مختصر باشد. در ضمن ایشان در این کتاب در بعضی موارد اندکی از گزارش زندگی سرشناسان، یاران پیامبر اکرم وپیشوایان دین را به نگارش درآورده‌است.
اکرم وپیشوایان دین را به نگارش درآورده‌است. بنابراین کتاب حاضر در درجه اول فهرستی است برای کتاب عظیم وپرحجم بحار الانوار که در ۲۵جلد تألیف شده‌است ثانیاً این کتاب خود از ماده ای که در کتاب علامه مجلسی وجود داشته یک الی دو حدیث مختصر آورده‌است. ثالثاً در هر جا که مؤلف نیاز دیده دربارهٔ برخی افراد سرشناس یا برخی رویدادها به‌طور مختصر توضیح داده‌است. همین دو ویژگی آخر این کتاب را جدا از فهرست بودن برای کتاب بحار الانوار دارای ارزش می‌کند. این ویژگی‌های کتاب محدث قمی باعث شده تا در دید کارشناسان علم حدیث این
قمی باعث شده تا در دید کارشناسان علم حدیث این کتاب مورد توجه فراوان قرار گیرد. این کتاب در۲ جلد به زبان عربی تألیف شده که بعدها توسط حاج شیخ محمد باقر ساعدی و کمک حاج شیخ محمد رضا اعدادی به فارسی ترجمه شده‌است. رمز گذاری‌ها و شیوه استفاده از کتاب. با توجه به حجم بسیار زیاد کتاب بحار الانوار محدث قمی برای اینکه محقق به احادیثی که علامه مجلسی در آن باب از ائمه نقل کرده‌است برسد سه رمز جدا طراحی کرده‌است. بدینگونه که رمز اول نشان دهنده شماره مجلد کتاب بحار الانوار است وان را به صورت حروف آورده‌است. رمز دوم که
است وان را به صورت حروف آورده‌است. رمز دوم که با عدد حرف ابجد مشخص می‌شود نشان دهنده شماره بابی است که در آن جلد آن ماده مورد نظر در آن وجود دارد. ورمز سوم شمار ی صفحه ایست که حدیث آن ماده در آن جلد آورده شده‌است. البته در نظر داشته باشید که گاهی اوقات دو یا چند رمز جلوی آن ماده آورده می‌شود و این بخاطر همان پراکنگی است که در کتاب بحار الانوار وجود دارد. اینک رمزهای مجلدات بحار الانوار باتوجه به کتاب ترجمه شده سفینة البحار را بین می‌کنیم: (ا) رمز مجلد اول (ب) رمز مجلد دوم (مع) رمز مجلد سوم (د) رمز مجلد
(ب) رمز مجلد دوم (مع) رمز مجلد سوم (د) رمز مجلد چهارم (ه) رمز مجلد پنجم (و) رمز مجلد ششم (ز) رمز مجلد هفتم (ح) رمز مجلد هشتم (ط) رمز مجلد نهم (ی) رمز مجلد دهم (یا) رمز مجلد یازدهم (یب) رمز مجلد دوازدهم (یج) رمز مجلد سیزدهم (ید) رمز مجلد چهاردهم چون مجلد پانزدهم بحار مشتمل بر چهار جزء است جزء اول در ایمان جزء د وم در اخلاق جزء سوم در کفر و جزء چهارم در معاشرت بدین مناسبت برای جزء اول این مجلد رمز (یمن) جزء دوم (خلق) جزء سوم (کفر) جزء چهارم (عشر) استفاده کردیم. (یو) رمز مجلدد شانزدهم (ضه) رمز مجلد هفدهم و از
(یو) رمز مجلدد شانزدهم (ضه) رمز مجلد هفدهم و از آنجا که جلد هیجدهم مشتمل بر دو جزء طهارت و صلوات است رمز جزء اول (طه) و رمز جزء دوم (صل) است. و از آنجا که جلد نوزدهم شامل دو جزء قرآن و دعاست رمز قسمت اول (قر) ورمز قسمت دوم (عا) است. (ک) رمز مجلد بیستم (کا) رمز مجلد بیست و یک (کب) رمز مجلد بیست و دوم (کج) رمز مجلد بیست و سوم (کد) رمز مجلد بیست و چهارم و (اجازات) رمز مجلد بیست و پنجم است که ویژهٔ اجازات مؤلف و دیگر از اعلام است. برای مثال درماده عسل در باب عسل چنین آمده‌است که (ید قفه ۸۶۵)که ید رمز مجلد
عسل چنین آمده‌است که (ید قفه ۸۶۵)که ید رمز مجلد چهاردهم است قفه شماره باب ۱۸۵را نشان می‌دهد و ۸۶۵ صفحه ای که ازآن ماده حدیث وجود دارد را نشان می‌دهد. مثالا در ماده بصل در باب البصل و الثوم می‌نویسیم (ید قعج ۸۶۵) –یعنب این باب در مجلد چهاردهم در باب ۱۷۳ این جلد و در صفحه ۸۶۵ قرار دارد و اگر آنچه آورده شده در صفحه دیگری از همان باب آمده باشد عدد آن صفحه را بعد از واو عاطفه یا پس از کتابی که ازآن نقل شده متذکر می‌شویم. در کتاب مقدمه ترجمه شده سفیة البحار برای هر کتابی که علامه مجلسی احادیث خود را به آن ارجاع
هر کتابی که علامه مجلسی احادیث خود را به آن ارجاع داده رموزی آورده شده‌است که علاقه مندان برای فهم این رموز را به کتاب سفیة البحار ترجمه حاج شیخ محمد باقر ساعدی ارجاع می‌دهم.
ابوالحسن علی بن حسین بن موسی بن بابُوَیْه قمی (درگذشته ۳۲۹ قمری) معروف به «ابن بابویه و صدوق اول، پدر شیخ صدوق، فقیه و پیشوای مردم قم و از فقهای بزرگ شیعه در عصر غیبت صغری بوده‌است. او نخستین مؤلف کتاب فقهی عاری از ذکر سند روایت می‌باشد که توانسته‌است کتاب فقهی را مجرد از سند روایت و مانند اثری مخصوص به مؤلف و نشان دهنده فتوی و نظر او تألیف کند؛ و کتابی به همین سبک به نام «الشرایع» ("الرسالة الی ابنه" یا "الفقه الرضویه") جهت پسر خود، شیخ صدوق به یادگار گذاشت. به گفتهٔ ابن ندیم، تالیفات وی به ۲۰۰ جلد می‌رسد.
به گفتهٔ ابن ندیم، تالیفات وی به ۲۰۰ جلد می‌رسد. وی در سال ۳۲۹ هـ. ق درگذشت و در نزدیکی حرم فاطمه معصومه در قم دفن گردید. آثار. برخی از آثار او عبارت‌اند از:
کتاب الغیبَة تألیف شیخ الطّائفه ابی محمّد بن الحسن طوسی (متوفّی ۴۶۰ هجری قمری) از معتبرترین و قدیمی‌ترین آثار شیعه می‌باشد که از جهت نزدیک بودن به عصر غیبت صغری جزء معدود آثار بر جای مانده از علمای سلف می‌باشد. شیخ طوسی در این کتاب جدیدترین استدلالات، هم از نظر روایتی و هم از لحاظ کلامی را در توجیه غیبت کبری امام دوازدهم به کار می‌برد و با استفاده از احادیث و استدلال عقلی ثابت می‌کند که امام دوازدهم شیعیان مهدی است که باید در پرده غیبت به سر برد. «شیخ طوسی» اطّلاعات تاریخی موثّقی را در مورد فعّالیّتهای مخفی
تاریخی موثّقی را در مورد فعّالیّتهای مخفی چهار وکیل خاص امام دوازدهم شیعیان به نقل از کتاب مفقود شده‌ای تحت عنوان «الاخبار الوکلاء الاربعه» نوشته «احمد بن نوح بصری» ارائه می‌دهد. حدیث وصیت. یکی از مهم‌ترین روایات و احادیثی که در کتاب معتبر غیبت طوسی نقل شده‌است، حدیث شب وفات پیامبر(ص) می‌باشد . بر خلاف تصور عامه مردم و آنچه در میان شیعیان معروف است(که یکی از اصحاب مانع از مکتوب شدن وصیت شد)، پیامبر خدا(ص) در آن شبی که قصد مکتوب کردن وصیت خود را در جمع برخی از اصحابشان داشتند این نوشته بازدارنده از گمراهی،
از اصحابشان داشتند این نوشته بازدارنده از گمراهی، یعنی وصیت خود را املاء نمودند و امام علی(ع) آن را در نزد شاهدانی همچون سلمان و اباذر مکتوب فرمودند. این وصیت در کتب معتبر شیعیان موجود است و از لحاظ اعتبار به دلیل داشتن قرائن و تواتر معنوی از درجه بالایی برخوردار است. بخشی از متن این وصیت را در زیر میتوانید مطالعه بفرمایید: &lt;br&gt; جعفر صادق از پدرش محمد باقر از پدرش زين العابدين از پدرش حسین از پدرش امير المومنين که فرمود : &lt;br&gt; رسول خدا در شبى كه وفاتش در آن واقع شد ، به على فرمود : اى ابا الحسن
وفاتش در آن واقع شد ، به على فرمود : اى ابا الحسن ، كاغذ و دواتى بياور و رسول الله وصيت خود را املاء فرمود تا این که بدين جا رسيد كه فرمود : يا على ! بعد از من دوازده امام مى باشند "و بعد از آنها دوازده مهدى" هستند . پس تو يا على اوّلين دوازده امام مى باشى ... و تو پس از من خليفه و جانشين من بر امتم هستى ، هر گاه وفاتت رسيد ، خلافت را به پسرم حسن بر وصول واگذار كن ، هر گاه وفاتش رسید آن را به پسرم حسین شهید زکی مقتول واگذار کند ، هر گاه وفاتش رسید آن را به پسرش علی ذی الثفنات (امام سجاد) واگذار کند ، هر
پسرش علی ذی الثفنات (امام سجاد) واگذار کند ، هر گاه وفاتش رسید آن را به پسرش محمد باقر واگذار کند ، هر گاه وفاتش رسید آن را به پسرش جعفر صادق واگذار کند ، هر گاه وفاتش رسید آن را به پسرش موسی کاظم واگذار کند ، هر گاه وفاتش رسید آن را به پسرش علی رضا واگذار کند ، هر گاه وفاتش رسید آن را به پسرش محمد ثقه تقی (امام جواد) واگذار کند ، هر گاه وفاتش رسید آن را به پسرش علی ناصح واگذار کند ، هر گاه وفاتش رسید آن را به پسرش حسن فاضل واگذار کند ، هر گاه وفاتش رسید آن را به پسرش محمد مستحفظ از آل محمد واگذار کند ، پس
را به پسرش محمد مستحفظ از آل محمد واگذار کند ، پس آن‌ها دوازده امام هستند . "سپس بعد از او دوازده مهدى مى باشند" . هر گاه وفاتش رسید آن را به پسرش مهدی اول واگذار کند ، براى او سه اسم است. يك اسمش مانند اسم من ، و اسم ديگرش اسم پدر من است ، و آن‌ها عبد الله و احمد هستند ، و نام سوم مهدى است. و او اولين مومنان است. منابع: کتاب غیبت (ترجمه فارسی انتشارات کتاب جمکران) ص 300 . الغیبة الطوسی ص 150 ح 111 . بحار الأنوار ج 36 ص 260 ح 81 . بحار الأنوار ج 53 ص 147 ح 6 – مختصر . غاية المرام ج 2 ص 241 . مختصر بصائر
ح 6 – مختصر . غاية المرام ج 2 ص 241 . مختصر بصائر الدرجات ص 39 . إثبات الهداة ج 1 ص 549 ح 376 . الايقاظ من الهجعة ص 393 . العوالم عبدالله البحراني ج 3 ص 236 ح 227 . نوادر الاخبار الفیض الکاشاني ص 294 . مكاتيب الرسول الشيخ الميانجي ج 2 ص 96 .
کتاب الغیبة اثر محمّد بن ابراهیم بن جعفر معروف به نعمانی است. این کتاب یک از قدیمی‌ترین کتاب پیرامون امام دوازدهم شیعیان و مسائل مربوط به ظهور می‌باشد که در سال ۳۴۲ هجری قمری در اوایل غیبت کبری به تألیف درآمد. نعمانی برای رفع شکی که پس از مرگ امام یازدهم شیعیان حسن عسکری میان ایشان افتاده بود، این کتاب را نوشت با این امید که شیعیان ضرورت غیبت را ثابت کند. نویسنده. ابوعبدالله محمد ابن ابراهیم نعمانی درگذشته 361 هجری/970 میلادی یکی از شاگردان شیخ کلینی است. وی کتاب الغیبه را در سال 342 هق/953 تکمیل و نگاشته
کتاب الغیبه را در سال 342 هق/953 تکمیل و نگاشته است. انگیزه نگارش. وی دربارهٔ انگیزه نوشتن این کتاب بیان می‌کند:«من در جامعه می‌دیدم شیعیان و علاقه‌مندان به محمد و آل محمد صلوات الله علیهم اجمعین به گروه‌های مختلفی تقسیم شده‌اند و نسبت به امام زمان و ولی امر و حجت پروردگار خود سرگردان گشته‌اند. پس از بررسی، دلیل آن را غیبت آن حضرت یافتم، چنان که رسول خدا و حضرت علی و ائمه معصومین نیز به آن اشاره نموده‌اند؛ لذا به یاری خداوند بر آن شدم تا روایاتی که مشایخ بزرگ روایی از امیرالمؤمنین و ائمه معصومین درباره
بزرگ روایی از امیرالمؤمنین و ائمه معصومین درباره غیبت امام عصر روایت کرده‌اند جمع‌آوری نمایم. بسیاری از روایاتی که هم اکنون در اختیار من است را علمای اهل تسنن نیز روایت کرده‌اند.البته روایات آنان در این باره بسیار گسترده‌تر از روایاتی است که هم اکنون در اختیار من می‌باشد.» نعمانی بیان می‌کند که که بیشتر شیعیان هم نسل وی درباره هویت امام حاضر یا تردید دارند یا در مورد غیبت اش شک و تردید دارند. نعمانی دلیل این تردیدها را بیشتر غفلت و نیز متعلق به اهل زخرف و باطل و جذب شدن در علائق دنیوی می داند که مردم را از
و جذب شدن در علائق دنیوی می داند که مردم را از صراط مستقیم منحرف می‌کند. چاپ فارسی کتاب. کتاب الغیبه تحت عنوان کتاب غیبت نعمانی توسط مترجمین و ناشرین مختلف به چاپ رسیده است. موارد ذیل برخی از ناشرین و مترجمین این اثر می باشند
ابومحمد فضل بن شاذان بن خلیل ازْدی یا ابن شاذان نیشابوری (فوت ۲۶۰ق-۸۷۳م) محدث، متکلم و فقیه شیعه دوازده امامی بود. وی از اصحاب محمد بن علی (جواد)، علی النقی و حسن عسکری (ائمه نهم، دهم و یازدهم شیعه) بود. برخی از محدثین وی را از اصحاب علی بن موسی الرضا، امام هشتم شیعیان دانسته‌اند. وی ۱۸۰ جلد کتاب در دفاع از شیعه نوشت. از دیگر آثار او می توان به کتاب فی الجبر و التشبیه، کتاب المسائل الاربع فی الامامه اشاره کرد. فضل بن شاذان عمری دراز یافت و در سال ۲۶۰ هجری قمری درگذشت. آرامگاه وی در نیشابور و هم‌جوار بهشت
قمری درگذشت. آرامگاه وی در نیشابور و هم‌جوار بهشت فضل است. گورستان عمومی نیشابور به دلیل وجود آرامگاه فضل بن شاذان، بهشت فضل نام گرفته است. بنابر برخی تحقیقات، فضل بن شاذان، همان فضل بن سنان مورد اشاره شیخ طوسی در رجال است که یکی از وکلای علی بن موسی الرضا دانسته شده است. فضل بن شاذان از اصحاب محمد بن علی جواد است که دو امام بعدی شیعه یعنی علی بن محمد هادی و حسن عسکری را هم درک کرده است. بیش از صد عنوان کتاب در زمینه فقه و حدیث تالیف کرده و بر فرقه های ضالّه ردّیه نوشته است. سی عنوان آن را شیخ طوسی نام
ردّیه نوشته است. سی عنوان آن را شیخ طوسی نام برده‌است. کتاب فی الجبر و التشبیه، کتاب المسائل الاربع فی الامامه از جلمه این آثار است.از تالیفات او جز اندکی باقی نمانده است. نام و تبار. نسب ابومحمد فضل بن شاذان به قبیله عرب اَزْد می‌رسید. پدر فضل، شاذان بن خلیل از اصحاب یونس بن عبدالرحمان بود. زندگی‌نامه. در مورد زندگی فضل بن شاذان اطلاعات دقیقی به دست نرسیده و رفع تناقض بین اطلاعات پراکنده موجود نیز تاحدی مشکل است. ظاهراً او در نیشابور متولد شده است. عطاردی، حدیث‌شناس شیعه در کتاب "راویان امام رضا" گزارش
حدیث‌شناس شیعه در کتاب "راویان امام رضا" گزارش می‌کند که فضل از جمله افرادی بود که با مخالفان به مناظره می‌نشست که مناظرات و احتجاجات وی از راه بیان و قلم معروف می‌باشد. به گفته طوسی رجال‌شناس شیعه، فضل یکی از فقیهان و متکلمان می‌باشد. نجاشی یکی دیگر از رجال‌شناسان شیعه، وی را به عنوان فردی ثقه معرفی می‌کند که در میان اصحاب حدیثی شناخته شده است. فضل در اواخر عمر خود در روستایی در حوالی بیهق ساکن شده بود و در همان روستا درگذشت. آثار. به گفته نجاشی رجال‌شناس شیعه، حدود ۱۸۰ کتاب توسط فضل بن شاذان تألیف شده
شیعه، حدود ۱۸۰ کتاب توسط فضل بن شاذان تألیف شده است. در این میان طوسی در الفهرست و نجاشی در کتاب رجال برخی آثار او را آورده‌اند، از جمله: "الفرائض الكبير، الفرائض الصغير، الطلاق، المسائل الاربع في الامامه، الرد على الأصم، الاعراض والجواهر، العلل و الایمان".
ابومنصور جمال‌الدین حسن بن یوسف بن مطهّر حلّی، معروف به علامه حلّی، مجتهد شیعه، فقیه و اصولی عرب اهل عراق قرن هفتم و هشتم قمری و پدر فخرالمحققین حلی بود. زندگی حسن حلی. وی در شب جمعه ۲۹ رمضان ۶۴۸، در شهر حله به دنیا آمد. نیاکان او از طرف پدر به اهالی مطهر می‌رسد و همچنین از طرف مادر با محقق حلی که دایی او بوده پیوند دارد. شروع فراگیری دانش. او در خردسالی با راهنمایی پدرش برای یادگیری قرآن به مکتب رفت و خواندن و نوشتن را در مکتب آموخت، سپس مقدمات و ادبیات عرب و علوم فقه، اصول فقه، حدیث و کلام را نزد پدرش شیخ
و علوم فقه، اصول فقه، حدیث و کلام را نزد پدرش شیخ یوسف سدید الدین و دایی‌اش محقق حلی آموخت. او در ادامه علوم منطق، فلسفه و هیئت را نزد استادان دیگرش به ویژه خواجه نصیر الدین طوسی فرا گرفت. مرجعیت شیعیان. پس از مرگ محقق حلی در سال ۶۷۶ قمری که مرجعیت شیعیان را برعهده داشت، شاگردان وی و دانشمندان حله پس از جستجوی فردی که شایستگی زعامت و مرجعیت شیعیان را داشته باشد، حلی را برای این امر مهم مناسب یافتند و او در ۲۸ سالگی زعامت و مرجعیت شیعیان را بر عهده گرفت. مرتضی مطهری او را نخستین کسی می‌داند که از کلمهٔ
مرتضی مطهری او را نخستین کسی می‌داند که از کلمهٔ «مجتهد» در فقه شیعه استفاده کرده‌است. ورود به ایران. تاریخ دقیق ورود او به ایران مشخص نیست اما احتمالاً سال‌های بعد از ۷۰۵ قمری بوده‌است که او به دعوت الجایتو از پادشاهان سلسله ایلخانیان که حاکم بر ایران بودند، به ایران دعوت می‌شود. او با نفوذ زیاد در سلطان، وی را به برگزیدن مذهب شیعه دعوت می‌کند و پس از مناظراتی که با علمای بزرگ مذاهب چهارگانه اهل سنت برگزار می‌کند، سلطان مجاب می‌شود که مذهب شیعه را برگزیند و نام خود را از اولجایتو به سلطان محمد خدابنده
و نام خود را از اولجایتو به سلطان محمد خدابنده تغییر می‌دهد و تشیع را در ایران رواج می‌دهد. بازگشت به حله و مرگ. حلی پس از مرگ سلطان محمد خدابنده در سال ۷۱۶ قمری به شهر حله بازگشت و تا آخر عمر در آنجا اقامت کرد و سرانجام در ۲۱ محرم ۷۲۶ در سن ۷۸ سالگی درگذشت و در حرم علی بن ابی‌طالب به خاک سپرده شد. شاگردان. شاگردان او را تا پانصد نفر گفته‌اند که از جمله شاگردان او عبارتند از:
سید مرتضی علم‌الهدی رازی تهرانی از علمای شیعه در قرن ۵ هجری است. وی در سده ششم هجری درگذشت و در کنار حرم شاه عبدالعظیم دفن گردید. نام. سید صفی الدین ابوتراب مرتضی بن رازی داعی بن قاسم حسنی رازی یا سید مرتضی بن داعی حسنی (یا حسینی) ملقّب به «صفی الدین» و «علم‌الهدی» (پرچم هدایت) یا علم الهدی تهرانی، از علمای بزرگ شیعه در قرن ۵ و ۶ هجری قمری است. آثار. از آثار اشتباهی که به وی منسوب است می‌توان «تبصرة العوام فی معرفة مقالات الانام»، در شرح مذاهب مختلف به پارسی را نام برد. همچنین کتاب «فصول تامّه» (به عربی) را