payamvha/North_RAG huggingface dataset:
«جمرایا» واقع شده‌اند. فرهنگ و هنر. سوریه از پایگاه‌های مهم رشد تمدن اسلامی بوده است. مسجد جامع اموی دمشق با ۱۴۰۰ سال قدمت از جمله جاذبه‌های مهم گردشگری در شهر دمشق محسوب می‌شود. در سال ۲۰۰۸ میلادی، دمشق به عنوان پایتخت فرهنگی جهان عرب برگزیده شد. در بخش قدیمی شهر دمشق، بازدید از حمام‌های سُنتی، هتل بوتیک‌ها، خانه‌های تاریخی از جمله کاخ العظم، خانه جبری و خانه عنبر توصیه‌شده‌اند. از رویدادهای مهم فرهنگی در شهر دمشق می‌توان به جشنواره فیلم دمشق اشاره کرد. همچنین خانه اپرای دمشق از مراکز مهم فرهنگی دمشق
همچنین خانه اپرای دمشق از مراکز مهم فرهنگی دمشق محسوب می‌شود. یکی از مهم‌ترین گالری‌های هنری خاورمیانه، به نام "ایام" در دمشق واقع شده است. صنایع دستی. پارچه‌های رومیزی آغابانی که از ابریشم، نخ‌های طلا و نقره ساخته می‌شوند، از صنایع دستی معروف دمشق هستند. ورزش. دمشق میزبان تیم‌های الجیش، الوحده و الجمد در لیگ برتر فوتبال سوریه است. امکانات شهری. فرودگاه بین‌المللی دمشق در حاشیه جنوبی شهر دمشق واقع شده است. فرودگاه دمشق از طریق جاده‌ای به طول ۲۱ کیلومتر به شهر دمشق منتهی می‌شود دانشگاه دمشق و موزه ملی دمشق
دمشق منتهی می‌شود دانشگاه دمشق و موزه ملی دمشق در منطقهٔ برامکه در مرکز شهر دمشق قرار دارند. تالار اپرای دمشق در «میدان امویه» در مرکز دمشق واقع شده است. مهم‌ترین بازار دمشق، بازار حمیدیه نام دارد که همچنین به نام «بازار شام» نیز معروف است. بازار حمیدیه در مرکز شهر دمشق و در مقابل «میدان مرجه» واقع شده است. ستون‌های رومی به جای مانده از دوران بیزانس را هنوز می‌توان در میان رواق‌های بازار دمشق دید. بزرگ‌ترین بیمارستان دمشق بیمارستان مجتهد می‌باشد. راه‌های اصلی منتهی به دمشق. جاده حُمص به دمشق از کوه‌های
اصلی منتهی به دمشق. جاده حُمص به دمشق از کوه‌های قلمون می‌گذرد و از شمال به شهر دمشق منتهی می‌شود. شاه‌راه پالمیرا به دمشق منتهی می‌شود. پالمیرا در استان حُمص و در ۲۱۰ کیلومتری دمشق واقع شده است. شهرهای اطراف. معلولا یکی از مهم‌ترین شهرهای مسیحی‌نشین در شمالِ‌غرب دمشق محسوب می‌شود که دارای کلیساها، صومعه‌های تاریخی و از زیارت‌گاه‌های مهم مسیحیان است.
حُماة الدیار (به معنی: پاسداران سرزمین) نام سرود ملی سوریه بعثی طی سال‌های ۱۹۳۸ الی ۲۰۲۴ بود. متن این سرود توسط خلیل مردم بک (۱۸۹۵–۱۹۵۹) سروده شده و موزیک آن توسط محمد فلیفل (۱۸۹۹–۱۹۸۵) تهیه شده است.
کریم کشاورز (زاده ۱۲۷۹ رشت - درگذشته ۱۷ آبان ۱۳۶۵ تهران) مترجم و داستان‌نویس ایرانی بود. او همچنین از اعضای اصلی کمیته مرکزی حزب توده بوده است. زندگی. کریم کشاورز اهل گیلان و از اعضای حزب کمونیست ایران (دهه ۱۹۲۰) و سپس حزب توده ایران بود. او فرزند محمد وکیل التجار یزدی (تاجر ابریشم و نماینده رشت در دوره اول مجلس شورای ملی) و برادر بزرگ‌تر فریدون کشاورز (پزشک متخصص اطفال و از سران حزب توده ایران و نماینده بندر انزلی در دوره ۱۴ مجلس شورای ملی) و نیز جمشید کشاورز (نوازنده و موسیقیدان) بود. وی در سال ۱۳۳۲ به
(نوازنده و موسیقیدان) بود. وی در سال ۱۳۳۲ به جزیره خارگ تبعید شد که در این مدت ۱۴ ماه موفق به نگارش خاطرات روزانه خود در کتابی ارزشمند شد که «چهارده ماه در خارگ» نام دارد. کشاورز پس از رفع تبعید، دیگر حق کار دولتی نداشت، لذا در کنار مشاغل گوناگونی که اختیار کرد، به کار ترجمه و تألیف کتاب ادامه داد. در ۱۳۴۵، برندهٔ جایزهٔ بهترین ترجمهٔ کتاب سال شد. گفتنی است که در بیشتر ترجمه‌هایش از استفادهٔ زیاد کلمه‌های عربی و گاه اصطلاحات قدیمی واهمه‌ای نداشت. خود نیز این ایراد را در کارهایش وارد دانسته و در مجلسی
این ایراد را در کارهایش وارد دانسته و در مجلسی گفته‌است که «اگر عمری باقی باشد و باز به ترجمهٔ تازه‌ای بپردازد، سعی می‌کند به جای کلمات عربی، معادلهای فارسی آنها را به کار ببرد»؛ اگر چه هر چه به سالهای عمرش افزوده شد، کمتر به ترجمه روی آورد. او پدر بهمن کشاورز، اسفندیار کشاورز و مهربانو کشاورز و دایی هوشنگ نهاوندی بود.
ایتالو کالوینو (زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۹۲۳ – درگذشته ۱۹ سپتامبر ۱۹۸۵) نویسندهٔ رمان و داستان کوتاه ایتالیایی بود. وی سبک ادبی خاص خود را داشت که می‌توان آن را سورئال یا پست‌مدرن توصیف کرد. سه‌گانهٔ «نیاکان ما» (شامل شوالیه ناموجود، ویکنت دونیم‌شده و بارون درخت‌نشین)، مجموعه داستان‌های کوتاه شهرهای نامرئی، شش یادداشت برای هزارهٔ بعدی و اگر شبی از شب‌های زمستان مسافری از تحسین‌شده‌ترین آثار او هستند. وی را یکی از مهم‌ترین نویسندگان ایتالیایی قرن بیستم می‌دانند. او بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۷ عضو حزب کمونیست ایتالیا
بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۷ عضو حزب کمونیست ایتالیا بود. زندگی. کالوینو در سانتیاگو دِلاس وگاس در کوبا به دنیا آمد. پدر و مادرش هر دو گیاه‌شناس بودند و تأثیر آن‌ها در طبیعت‌گرایی آثار وی و شناخت دقیقش از گیاهان و محیط زیست مشهود است. وی تا پنج سالگی در کوبا ماند، سپس به ایتالیا رفت و بیشتر زندگی خود را همان‌جا سپری کرد. کالوینو تا هجده سالگی در سان‌رمو ماند، سپس، در سال ۱۹۴۱ به تورین رفت. در سال ۱۹۴۳ به نهضت مقاومت ایتالیا در جنگ جهانی دوم و "بریگاد گاریبالدی"، و پس از آن به حزب کمونیست ایتالیا پیوست، کالوینو
و پس از آن به حزب کمونیست ایتالیا پیوست، کالوینو در سال ۱۹۴۷ با نوشتن پایان‌نامه‌ای دربارهٔ جوزف کنراد در رشتهٔ ادبیات از دانشگاه تورین فارغ‌التحصیل شد، و سپس به همکاری با روزنامهٔ محلی حزب کمونیست "لونیتا" پرداخت. در همین سال، پس از انتشار کتاب راه لانهٔ عنکبوت با مضمون نهضت مقاومت که برای او جایزهٔ ریچنه را به ارمغان آورد، با برخی مشاهیر ادبی ایتالیا از قبیل ناتالیا گینزبرگ و الیو ویتورینی آشنا شد. او در این سال‌ها با مجلات کمونیستی مختلفی همکاری می‌کرد. کالوینو در سال ۱۹۵۰ به اتحاد شوروی سفر کرد.
کالوینو در سال ۱۹۵۰ به اتحاد شوروی سفر کرد. یادداشت‌های این سفر در روزنامهٔ لونیتا چاپ شد و برای او جایزه به ارمغان آورد. در دههٔ پنجاه کالوینو به نوعی تخیل ادبی‌تر نزدیک به حکایت‌های پندآمیز گرایش پیدا کرد که در آن هجو اجتماعی و سیاسی با تفننی طنزآمیز همراه است. چند کتاب از جمله شوالیهٔ ناموجود و مورچهٔ آرژانتینی را منتشر کرد و با نشریات کمونیستی و مارکسیستی همکاری کرد، تا این که در سال ۱۹۵۷ به شکل غیرمنتظره‌ای از حزب کمونیست کناره‌گیری کرد و نامهٔ استعفایش در نشریهٔ «لونیتا» چاپ شد. کتاب "بارون
استعفایش در نشریهٔ «لونیتا» چاپ شد. کتاب "بارون درخت‌نشین" هم در همین سال منتشر شد. به رغم سخت‌گیری‌های موجود در آن دوران برای ورود بیگانگان متمایل به دیدگاه‌های کمونیست، توانست با دعوت بنیاد فورد به آمریکا سفر کند و شش ماه آنجا بماند. کالوینو چهار ماه از این شش ماه را در نیویورک گذراند و به گفتهٔ خودش کاملاً تحت تأثیر دنیای جدید قرار گرفت. در این مدت با ایستر جودیت سینگر هم آشنا شد، که چند سال بعد در سفری به کوبا، در هاوانا با او ازدواج کرد. کالوینو در این سفر به زادگاهش کوبا نیز رفت و با ارنستو چه گوارا
سفر به زادگاهش کوبا نیز رفت و با ارنستو چه گوارا هم دیدار کرد. کالوینو در طول دههٔ ۱۹۶۰ به همراه الیو ویتورینی نشریه ادبی منابو را منتشر کرد. از این دوره به بعد، کالوینو بی آن که از طنز دور شود یا خوانش بسیار شخصی خود را از کلاسیک‌ها را منکر شده باشد، به داستان‌های مصور و علمی-تخیلی با ترکیب بندی شکل‌گرایانه روی آورد. در این زمینه می‌توان از «مارکو والدو»، «کمدی‌های کیهانی»، «کاخ سرنوشت‌های متقاطع» و «شهرهای نامرئی» نام برد. مرگ ویتورینی در سال ۱۹۶۶، روی کالوینو که یکی از معدود دوستان زندگیش را از دست داده
که یکی از معدود دوستان زندگیش را از دست داده بود تأثیر عمیقی گذاشت. پس از آن بود که سفرهای زیادی به پاریس داشت و با رولان بارت ملاقات کرد، و فعالیت‌هایی در زمینهٔ ادبیات کلاسیک در دانشگاه سوربن و دیگر دانشگاه‌های فرانسه انجام داد. به این ترتیب آثار چاپ شده از او در طول دههٔ هفتاد (از جمله «اگر شبی از شب‌های زمستان مسافری») چاشنی یا درون‌مایه‌ای از ادبیات کلاسیک دارند. ایتالو کالوینو در دهه ۱۹۶۰ به زادگاهش کوبا برگشت و در هاوانا با ارنستو چه‌گوارا دیدار کرد. در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ به‌همراه ویتورینی نشریهٔ معتبر
در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ به‌همراه ویتورینی نشریهٔ معتبر منابو را منتشر کرد و عضویت در کارگاه داستان‌نویسی (اولیپو) را پذیرفت و از این طریق با (رمون کنو) نیز آشنا شد. کالوینو از پایان همین دهه با حفظ سبک اصلی و طنز خاص خود روی به ادبیات علمی-تخیلی و فانتزی آورد و داستان‌هایی چون مارکووالدو، کمدی‌های کیهانی و شهرهای نامرئی را نوشت. در سال ۱۹۸۱ نشان افتخار فرانسه به او اعطا شد و چهار سال بعد بر اثر خونریزی مغزی در سیه‌نا درگذشت. سبک و شیوهٔ ادبی. کالوینو در طول حیات ادبی خود در ژانرهای گوناگونی قلم زده است، داستان
ادبی خود در ژانرهای گوناگونی قلم زده است، داستان کوتاه، رمان، مقاله و رسالهٔ علمی و ادبی نوشته و تحقیقات فراوانی کرده است. مشخصهٔ بارزِ نوشته‌های او از هر سنخی که باشد (کالوینویی) بودن آنهاست، چراکه سبک و سیاق خاص او در تمامی آثارش به چشم می‌خورد. کالوینو نویسنده‌ای مبدع و نوآور است. خلاقیت او در قصه‌نویسی از موضوع داستان تا طرح و چگونگی پرداخت آن اعجاب‌آور است. رولان بارت او و بورخس را به دو خط موازی تشبیه کرده و از کالوینو به‌عنوان نویسندهٔ پُست‌مدرن نام می‌برد. کالوینو نویسنده‌ای است که جایی چنان روشن
می‌برد. کالوینو نویسنده‌ای است که جایی چنان روشن همه‌چیز را به طنز می‌گیرد و جایی جهانی خلق می‌کند سراسر ابهام و رمز و راز و از این رو بر غنای داستان می‌افزاید. شروع فوق‌العادهٔ کتاب (اگر شبی از شب‌های زمستان مسافری) گویای تسلط و توانایی او بر شیوه‌های داستان‌گویی مدرن است: «تو داری شروع به خواندن داستانِ جدید ایتالو کالوینو می‌کنی، آرام بگیر، حواست را جمع کن و…» در دههٔ ۱۹۵۰ میلادی مطالعه بر روی افسانه‌های ایتالیایی را آغاز می‌کند که حاصل آن چاپ کتاب افسانه‌های ایتالیایی است. سه‌گانهٔ معروف او: ویکنت
ایتالیایی است. سه‌گانهٔ معروف او: ویکنت دونیم‌شده، شوالیهٔ ناموجود، بارون درخت‌نشین اوج خلاقیت و پرواز فکری کالوینو در آثار تخیلی‌اش خواننده را حیران می‌کند. تسلط او در جمع مباحث علمی و جذابیت داستان‌نویسی راه‌ها و شیوه‌های نوین در چشم‌انداز ادبیات معاصر جهان خلق کرده است. اومبرتو اکو نویسنده و اندیشمند هموطن کالوینو در مقاله‌ای تحتِ عنوان (نقش روشنفکران) از کتاب بارون درخت‌نشین و شخصیت اصلی آن به‌عنوان یکی از کلیدهای مهم درک مسئولیت روشنفکران نام می‌برد؛ و مطالعهٔ آثار کالوینو را به همه توصیه می‌کند. غالب
مطالعهٔ آثار کالوینو را به همه توصیه می‌کند. غالب آثار مهم این نویسنده به زبان فارسی ترجمه و منتشر شده‌اند.
الشن مرادی ابدی (زادهٔ ۱ خرداد ۱۳۶۴ در تهران) استادبزرگ شطرنج اهل ایران است، که از اسفند ۱۳۹۵ در مسابقات بین‌المللی با پرچم آمریکا شرکت می‌کند. او در سال ۲۰۰۴ درجهٔ استاد بین‌المللی را به‌دست‌آورد و در سال ۲۰۰۵ سومین شطرنج‌باز ایرانی، پس از احسان قائم‌مقامی و امیر باقری شد که به درجهٔ استادبزرگ دست یافت. مرادی در سال ۱۳۸۰ در ۱۶ سالگی با امتیاز ۱۰ از ۱۱ (نمایش ریتینگ ۲۷۱۲) قهرمان شطرنج ایران شد. او در المپیاد شطرنج ۲۰۰۴ (میز دو)، ۲۰۰۶ (میز چهار)، ۲۰۰۸ (میز دو)، ۲۰۱۰ (میز دو) و ۲۰۱۴ (میز دو) عضو تیم ملی ایران
۲۰۱۰ (میز دو) و ۲۰۱۴ (میز دو) عضو تیم ملی ایران بوده است. مقام یازدهم قهرمانی جوانان زیر ۲۰ سال جهان در سال ۲۰۰۴ از دیگر عنوان‌های اوست. مرادی در بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ دوحه یک مدال برنز در بخش کلاسیک تیمی (به همراه احسان قائم‌مقامی و آتوسا پورکاشیان)، در بازی‌های آسیایی داخل سالن ۲۰۰۷ ماکائو دو مدال برنز یکی در بخش انفرادی کلاسیک و دیگری در تیمی سریع (به همراه احسان قائم‌مقامی، همایون توفیقی، شادی پریدر، شایسته قادرپور و میترا حجازی‌پور)، در بازی‌های آسیایی داخل سالن ۲۰۰۹ کوانگ‌نین یک مدال برنز در شطرنج
داخل سالن ۲۰۰۹ کوانگ‌نین یک مدال برنز در شطرنج برق‌آسای تیمی (به همراه احسان قائم‌مقامی، مرتضی محجوب، آتوسا پورکاشیان، شادی پریدر و شایسته قادرپور) و در بازی‌های جهانی ورزش‌های فکری ۲۰۰۸ پکن یک مدال برنز در شطرنج سریع تیمی مردان کسب کرده است. وی همچنین به همراه تیم ملی شطرنج ایران در قهرمانی جام ملت‌های آسیا سه بار در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۹ و ۲۰۱۴ به مقام سوم تیمی در آسیا دست یافته است. او فارغ‌التحصیل دبیرستان علامه حلی تهران و مهندسی شیمی دانشگاه صنعتی شریف است. از جمله رکوردهای او مبارزهٔ هم‌زمان با ۵۵ نفر
از جمله رکوردهای او مبارزهٔ هم‌زمان با ۵۵ نفر در سال ۱۳۸۴ در دانشگاه صنعتی شریف است که به تساوی با ۴ نفر و برد از بقیهٔ بازیکنان انجامید. در ۲۴ اردیبهشت ۱۳۸۵ نیز مسابقهٔ خیریه‌ای در دانشگاه صنعتی شریف برگزار شد و مرادی به‌طور هم‌زمان با ۱۲۰ نفر به رقابت پرداخت که نتیجهٔ آن ۷ تساوی و برد باقی افراد بود. این مسابقه بزرگ‌ترین مسابقهٔ شطرنج هم‌زمان ایران در آن زمان بود. مهاجرت. الشن مرادی در سال ۲۰۱۲ به آمریکا مهاجرت کرد و در دانشگاه صنعتی تگزاس مشغول به تحصیل و تدریس شد. تیم شطرنج دانشگاه تگزاس تکنولوژی به
و تدریس شد. تیم شطرنج دانشگاه تگزاس تکنولوژی به همراه الشن مرادی قهرمان شطرنج دانشگاه‌های آمریکا در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۵ شد. الشن مرادی در بهمن سال ۱۳۹۴ (فوریه ۲۰۱۶) پس از احسان قائم‌مقامی به عنوان دومین شطرنج‌باز ایرانی به درجه بین‌المللی ۲۶۰۰ رسید و در ماه بعد رکورد شخصی خود را به ۲۶۰۳ رساند. وی در اسفند ۱۳۹۵ تابعیت آمریکا را گرفت و از آن پس در مسابقات بین‌المللی، با پرچم آمریکا شرکت می‌کند.
حجاب اسلامی برای زنان در ترکیه اختیاری است. برپایه نظرسنجی‌های رسمی سال ۲۰۲۳ در ترکیه حدود نیمی از زنان در خارج از خانه حجاب بر سر دارند. اما تا قبل از اردوغان حجاب در دانشگاه‌ها و ادارات دولتی غیرقانونی بود. با تلاش اردوغان و بر اساس همه‌پرسی قانون منع حجاب لغو گردید. جلوگیری از استفاده از حجاب به عنوان نمادی دینی. درسال ۱۹۲۳ میلادی زمانی که جمهوری ترکیه به دست مصطفی کمال آتاترک تأسیس گردید، مؤسسه‌ها و نهادهای رسمی به کارمندان زن اجازه نمی‌دانند که با حجاب فعالیت کنند؛ درحالی که در هیچ‌کجای قانون اساسی
فعالیت کنند؛ درحالی که در هیچ‌کجای قانون اساسی دربارهٔ ممنوعیت حجاب، قانونی وجود نداشت. آتاترک تلاش می‌کرد جامعه ترکیه را سکولاریزه کند و روسری را نشان عقب ماندگی و ارتجاع می‌دانست. سکولارها پس از کودتای نظامی سال ۱۹۸۰ میلادی قانون لباس در موسسه‌های عمومی که داشتن حجاب در موسسه‌های دولتی را منع می‌کرد تصویب کردند. همچنین پس از کودتای دوم در ۲۸ فوریه ۱۹۹۷ زمانی که ارتش ترکیه ضد دولت حزب محافظه کار رفاه کودتا کرد؛ ارتش بستن تدریجی مدارس ائمه جماعات و خطبا و مدارس دینی آغاز کرد و شورای امنیت در قطعنامه‌ای
و مدارس دینی آغاز کرد و شورای امنیت در قطعنامه‌ای «حجاب» را تهدیدی برای ترکیه دانست. بر اساس قوانین ترکیه، کارمندان زن در ادارات دولتی اجازه استفاده از روسری و سایر پوشش‌های مشابه را ندارند. همچنین بر اساس بخشنامه‌ای تحت عنوان «نحوه پوشش در مراکز آموزش عالی ترکیه» که در سال ۱۹۹۷ میلادی صادر شده دانشجویان دختر دانشگاه‌های دولتی اجازه استفاده از حجاب در دانشگاه‌ها را ندارند. در سال ۲۰۰۶ این قانون برای دانشگاه‌های غیردولتی نیز لازم‌الاجرا شد. در نوامبر ۲۰۰۵ شکایتی توسط یک دختر ترکیه‌ای به دادگاه حقوق بشر
شکایتی توسط یک دختر ترکیه‌ای به دادگاه حقوق بشر اروپا مطرح شد که در آن از محدودیت‌های حکومت ترکیه برای حجاب شکایت شده بود. دادگاه حقوق بشر اروپا این شکایت را رد کرد و اعلام کرد که این اقدام دولت ترکیه مشروع و قانونی است. لغو قانون ممنوعیت حجاب. سرانجام پس از روی کار آمدن حزب عدالت و توسعه در سال ۲۰۱۰ میلادی، قانون اساسی ترکیه اصلاح شد و پذیرش حجاب به همه‌پرسی گذاشته شد. «سرانجام رجب طیب اردوغان» نخست‌وزیر وقت ترکیه در یکم اکتبر سال ۲۰۱۳ میلادی لغو ممنوعیت حجاب در موسسه‌های دولتی را اعلام کرد. همچنین در
حجاب در موسسه‌های دولتی را اعلام کرد. همچنین در مدارس و دانشگاه‌ها و ارتش و مجلس دختران و زنان می‌توانند حجاب داشته باشند. در ترکیه داشتن حجاب اسلامی در دانشگاه‌های دولتی ممنوع بود، اما در سال ۲۰۰۸ پارلمان ترکیه رأی به لغو این قانون داد. لغو قانون با ۴۱۱ رای موافق و ۱۰۳ رای مخالف به تصویب رسید. روزنامه حریت در واکنش به لغو این ممنوعیت و دربارهٔ موافقان آن از تیتر «۴۱۱ نفر دست به آشوب زدند» استفاده کرد.
جمعیت احیای کُردستان یا جمعیت احیای کُرد (به کُردی: کۆمه‌ڵه‌ی ژیانه‌وه‌ی کوردستان) با نام مخفف «ک.ژ.ک» یا «ژِ.کاف»، یک سازمان سیاسی ملی‌گرای کُرد بود که در ۲۵ مرداد ۱۳١٧ خورشیدی در شهر مهاباد به صورت مخفی تشکیل شد. این جمعیت گرچه به صورت مخفی و محدود فعالیت می‌کرد، اما در مدت نسبتاً کوتاهی توانسته بود بسیاری از سران ایل‌ها و مردم پاره‌ای از شهرهای کردستان ایران را به خود جذب کند. سال‌های جنگ جهانی دوم برای ایران همراه است با اشغال ایران توسط قوای آمریکا، انگلیس و شوروی، سقوط حکومت رضا شاه، و آغاز دوره‌ای از
و شوروی، سقوط حکومت رضا شاه، و آغاز دوره‌ای از آزادی‌های سیاسی، فعالیت احزاب و مبارزات پارلمانی. ارتش بریتانیا در جنوب و ارتش سرخ در شمال، آذربایجان و بخش‌هایی از کردستان حضور دارند. پس از شهریور بیست و ورود قوای متفقین به ایران و منطقهٔ مکریان افسری با نام (میر حاج) از سوی جمعیت هیوا از کردستان عراق به مهاباد آمده و با عبدالرحمان ذبیحی تماس می‌گیرد. ذبیحی هم «حسینی» را به افسر معرفی و در ادامه قرار گذاشته می‌شود که جمعی یازده نفره در باغ «سیسه» مهاباد با این افسر که «میر حاج» نام دارد ملاقات و تبادل نظر
این افسر که «میر حاج» نام دارد ملاقات و تبادل نظر کنند. با پیشنهاد میرحاج، حزب ژ. ک تأسیس، سوگند نامهٔ آن را تدوین و برنامه حزب هیوا با تغییراتی چند به عنوان برنامه «ژ. ک» انتخاب می‌شود. «حسین فروهر»، «ذبیحی»، «توحید ملانجمه»، «امامی»، «محمد نانوا»، «رحمان حلوی»،«قادر مدرسی»، «محمد یاهو»، «شاپسندی»، «محمد سلیمی»، «قاسم قادری» و «خالو ملا داوودی»، بنیان‌گذاران ژ. ک بودند. هنگامی که «ذبیحی» هژار را برای ادای سوگند بدانجا برد هژار عضو بیستم با شمارهٔ شناسایی بیست بود. «ذبیحی» عضو شماره دو و حسین فروهر رهبر
بیست بود. «ذبیحی» عضو شماره دو و حسین فروهر رهبر جمعیت ژ. ک بود. (ک.ژ. ک) شعار کردستان بزرگ را اعلام می‌کند، با کردهای عراق پیمان همکاری می‌بندد موسوم به پیمان سه مرزی، و با شوروی ارتباط می‌گیرد و درخواست پشتیبانی می‌کند. حزب هیوا (از کردستان عراق) در آن مقطع، مصلحت ندانسته بود که هیچ نامی از شوروی و ایران و ترکیه به میان آورده شود. نمایندگان هیوا «شیخ عبیدا…» زینوی، «سیدعزیز شمزینی» (که افسر ارتش عراق بود) و شخصی به نام «سعید کانی مارانی» بودند. «عبدالرحمن ذبیحی و هه‌ژار و میرزا قاسم از ایران و شیخ عبیدا…
ذبیحی و هه‌ژار و میرزا قاسم از ایران و شیخ عبیدا… و سیدعزیز از عراق و قاضی خدر (یا قاضی ملاخالد یا قاضی عبدالوهاب) به نمایندگی از کردهای ساکن ترکیه، پیمان «سی سنوور» (پیمان سه‌مرز) را منعقد کرده‌اند. چون منطقه‌ای که در آن، جلسه تشکیل داده شد در منطقهٔ «دالانپر»، مرز میان ترکیه و ایران و عراق بود، نشست خود را «په‌یمانی سی‌سنوور» (پیمان سه‌مرز) نام نهاده و مقرر کردند هر یک از طرفین به نوبهٔ خود بیانیه‌ای صادر و منتشر کرد. شوروی در مناطق اشغالی و برای تأمین نیازهای خود به آذوقه و محصولات کشاورزی و نیز تأمین
خود به آذوقه و محصولات کشاورزی و نیز تأمین امنیت مناطق، با برخی روسای عشایر و متنفذین و مالکین محلی در ارتباط بودند هنوز شش ماه از اشغال ایران نگذشته بود که گروهی از فئودال‌های کرد به شوروی دعوت شدند. عبدالرحمان قاسملو در این‌باره در کتاب «چهل سال مبارزه در راه آزادی» پس از بحث دربارهٔ سفر ۳۰ تن از مالکین و رۆسای عشایر کرد به باکو بنا به دعوت دولت شوروی چنین می‌نویسد: اگرچه من در آن زمان یازده ساله بودم، لیکن مانند بسیاری از کودکان آن دوره سیاست توجه مرا به خود جلب کرده بود. پدرم یکی از اعضای آن هیئت بود.
خود جلب کرده بود. پدرم یکی از اعضای آن هیئت بود. بیاد دارم موقعی که از سفر باکو برگشت، چند عدل قند و یک تفنگ ته‌پر شکاری خوب همراه آورده بود. چنین می‌نمود که شوروی‌ها قند و تفنگ و وسایل دیگر را به عنوان هدیه به همهٔ اعضای هیئت داده بودند. به ویژه قند خیلی با ارزش بود. چون آن زمان {قند} در ایران کمیاب و گران بود. این کار به‌نظر من بسیار عجیب می‌نمود. زیرا در خانواده ما برادران و عموزاده‌هایم که از من بزرگ‌تر بودند، از این سخن به میان می‌آوردند که پدرم همراه چند نفر دیگر به باکو رفته‌اند تا حقوق و آزادی
چند نفر دیگر به باکو رفته‌اند تا حقوق و آزادی کردها را طلب نمایند! به همین علت رک و صریح از پدرم پرسیدم: پس حقوق کردها چه شد؟ (چهل سال مبارزه در راه آزادی. چاپ دوم کردی ۱۳۶۷ صفحات ۶۲–۶۱) قاضی محمد شخصیت مطرح مهابادی در سال ۱۳۲۳ به جمعیت (ک.ژ. ک) پیوست و بزودی به فرد اصلی این جریان بدل گشت. در سپتامبر ۱۹۴۵ قاضی محمد و عده‌ای دیگر از کردها به شوروی دعوت شدند و با جعفر باقراف نخست وزیر جمهوری آذربایجان شوروی دیدار کردند. کردها خواهان دولت خودمختار کرد (جمهوری مهاباد) بودند و امیدوار دریافت کمک از اتحاد شوروی
مهاباد) بودند و امیدوار دریافت کمک از اتحاد شوروی بودند. در بازگشت از این سفر قاضی محمد نتایج گفتگوها را با سران (ک.ژ. ک) در میان گذاشت و (ک.ژ. ک) به عبارتی منحل گردید. در واقع به حزب دموکرات کردستان تغییر نام داد.
اِبرو گوندش (۲۲ اکتبر سال ۱۹۷۴،استانبول) خواننده اهل ترکیه است. از مشهور ترین و بهترین خوانندگان ترکیه است. ابرو گوندش از صداهای خاطره انگیز ترکیه است که لقب ملکه موسیقی آرابسک را نصیب خود کرده است.او دارای قدرت صدای خاصی است. صدای او را افسانه ای می‌نامند.مدال افتخار ترکیه لقب متداولی برای اوست. زندگی‌نامه. اِبرو گوندش در ۱۲ اکتبر سال ۱۹۷۴ در استانبول به دنیا آمد. وی پس از تحصیل در مدرسه ابتدایی در آنکارا و نقل مکان به همراه خانواده‌اش به استانبول، به علت مسائل مادی مجبور به ترک تحصیل می‌شود. کیفیت صدای او
مادی مجبور به ترک تحصیل می‌شود. کیفیت صدای او از همان دوران نوجوانی کشف شد. روزی یکی از بستگانش، او و مادرش را به شرکت موزیک راکس نزه موزیک به مدیریت نِشه دمیرکات بردند. دمیرکات اعلام کرد می‌خواهد صدای اِبرو را به عنوان یک صدای باشکوه و زیبا به همه معرفی کند. آن شرکت چون در آن زمان هنوز تشکیل نشده بود برای ضبط صدای ابرو، او را به دو تهیه‌کننده معروف، سلجوق تِکای و کُرال ساریتاش معرفی کرد. ساریتاش از ابرو خواست قبل از آنکه آلبومی عرضه کند، برای تمرین و کسب تجریه لازم در صحنه نزد امل سایین برود و با او کار
تجریه لازم در صحنه نزد امل سایین برود و با او کار کند. وی در مدّت زمان کوتاهی برای عرضه آلبوم شروع به کار کرد. وی در سال ۱۹۹۳ با اولین آلبوم خود به نام "مهمان خدا" پا به عرصه موسیقی حرفه‌ای گذاشت. میزان فروش این آلبوم از مرز ۱۲۵۰۰۰۰ آلبوم گذشت. اِبرو با این آلبوم چندین جایزه گرفت از جمله در سال ۱۹۹۴ جایزهٔ بهترین خواننده زن که توسط تلویزیون کرال ترکیه اهدا می‌شد را به خود اختصاص داد. اِبرو بلافاصله بعد از اوّلین آلبومش، دوّمین آلبومش را با نام "بلای شیرین" شروع به ساختن کرد و بعد از مدت کوتاهی، آن را پخش
شروع به ساختن کرد و بعد از مدت کوتاهی، آن را پخش کرد. ابرو با این آلبوم جایگاه‌اش را به عنوان خواننده جوان آهنگ‌های رمانتیک محکم نمود. آلبوم سوم‌اش سال ۱۹۹۵ به نام "من هنوز بزرگ نشده‌ام" پخش شد. او در این آلبوم آهنگ‌های "طوفان‌ها" و "آیا شادابی را برایم زیاد دانستید" به بازار عرضه نمود. این آلبوم سرآغاز دوستی او با سردار ارتاچ به ترکی استانبولی (Serdar Ortaç) خواننده و آهنگ‌ساز مشهور ترکیه‌ای بود. چهارمین آلبومش به اسم "سفرهٔ گرگ‌ها" منتشر شد. در این میان پیشنهاد بازیگری به اِبرو می‌شود و او در سریال‌هایی
بازیگری به اِبرو می‌شود و او در سریال‌هایی که نام آلبومش را به همراه داشتند، به عنوان نقش اول بازی کرد. بعد از ۲ سال فاصله، سال ۱۹۹۸ آلبوم "تو لطفی از جانب خداوندی" با همکاری یکی از خواننده‌ها به بازار موزیک عرضه می‌شود. اِبرو سال ۲۰۰۰ با آلبوم خیلی جدیدی به اسم "برگرد، چی می‌شه؟" ظاهر شد. او در استودیو، هنگام خواندن روبروی دوربین دچار خون‌ریزی مغزی می‌شود و به زمین می‌افتد. پس از بستری در بیمارستان، به مدت طولانی مجبور به استراحت و دوری از طرفداران‌اش شد. هواداران ابرو برای نشان دادن علاقه و حمایت خود از
هواداران ابرو برای نشان دادن علاقه و حمایت خود از وی، با خریدن آلبوم "برگرد، چی می‌شه؟"، آن سال بالاترین رکورد خرید آلبوم در ترکیه را رقم زدند. در این آلبوم آهنگ‌هایی از بهترین آهنگسازان آن سال جای گرفته بود؛ آهنگ "Hata" (خطا) که ساختهٔ سزن آکسو بود نمونه‌ای از آنهاست. اِبرو بعد از یک استراحت طولانی در ۱۱ مارس ۲۰۰۰ در مرکز بستانجی کنسرتی اجرا کرد که درآمد حاصل از آن را به یک بیمارستان اهدا نمود. سپس در سال ۲۰۰۱ آلبوم جدیدش خود را با نام "این عهدم باشد" به بازار عرضه کرد که به خاطر موزیک ویدئوهای زیادی که
بازار عرضه کرد که به خاطر موزیک ویدئوهای زیادی که این آلبوم داشت، بسیاری را به خود جذب نمود. پس از یک سال استراحت و در پایان سال ۲۰۰۳ میلادی آلبوم جدیدش را به نام "شاهانه" عرضه نمود. بعد از آلبوم "شاهانه"، در آخر سال ۲۰۰۴، ابرو گوندش آلبوم "این هم به ما میاد" را با ۱۳ آهنگ عرضه کرد که در ترکیه رتبه سوم را به دست آورد. کل آهنگ‌های ابرو تا سال ۲۰۰۴ به ۱۱۲ عدد رسیده‌است. زندگی خصوصی. در فوریه ۲۰۱۰ میلادی، ابرو با یک تاجر «سرشناس» ایرانی‌الاصل دارای تابعیت جمهوری آذربایجان و ترکیه به نام رضا ضراب معروف به رضا
آذربایجان و ترکیه به نام رضا ضراب معروف به رضا صراف ازدواج کرد. وی متعلق به یک خانواده ثروتمند ایرانی اهل تبریز است. حاصل ازدواج این دو، یک دختر است. ابرو گوندش پیش از رضا ضراب، دو بار ازدواج کرده بود. در تاریخ ۱۷ دسامبر ۲۰۱۳ میلادی، «واحد جرایم سازمان‌یافته پلیس ترکیه» طی عملیاتی [[رضا ضراب]] و حدود ۵۰ نفر از افراد مرتبط با وی را دستگیر کرد. رضا ضراب متهم بود که در جریان انتقال یک محموله طلا به [[ایران]]، دست به انتقال غیرقانونی پول از طریق یک بانک متعلق به دولت [[ترکیه]] شده‌است و در جریان این انتقال
به دولت [[ترکیه]] شده‌است و در جریان این انتقال غیرقانونی به نزدیکان مقامات دولتی، رشوه پرداخت کرده‌است. وی در سال ۲۰۱۷ پس از بازداشت رضا ضراب در ترکیه تصمیم به جدایی از او گرفت ولی از تصمیم خود صرف‌نظر کرد، اما سرانجام در سال ۲۰۲۱ از رضا ضراب طلاق گرفت. منابع. [[رده:افراد زنده|گوندش، ایبرو]] [[رده:اهالی استانبول]] [[رده:بازیگران اهل ترکیه]] [[رده:بازیگران زن اهل استانبول]] [[رده:بازیگران زن اهل ترکیه]] [[رده:بازیگران زن تلویزیونی اهل ترکیه]] [[رده:بازیگران زن فیلم اهل ترکیه]] [[رده:خوانندگان اهل
زن فیلم اهل ترکیه]] [[رده:خوانندگان اهل استانبول]] [[رده:خوانندگان اهل ترکیه|گوندش، ایبرو]] [[رده:خوانندگان پاپ-فولک]] [[رده:خوانندگان پاپ اهل ترکیه]] [[رده:خوانندگان زن اهل ترکیه|گوندش، ایبرو]] [[رده:خوانندگان زن سده ۲۱ (میلادی)]] [[رده:خوانندگان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ترکیه]] [[رده:خوانندگان سده ۲۱ (میلادی) اهل ترکیه]] [[رده:زادگان ۱۹۷۴ (میلادی)]] [[رده:زنان اهل ترکیه|گوندش، ایبرو]] [[رده:ویکی‌سازی رباتیک]] [[رده:مسلمانان سنی اهل ترکیه]]
جزیره خارگ که گاهی جزیره خارک نوشته می‌شود، جزیره‌ای مسکونی، متعلق به ایران و دارای اهمیت اقتصادی است که در ۳۸ کیلومتری ساحل بندر گناوه در خلیج پارس قرار دارد و از توابع استان بوشهر به‌شمار می‌آید. جلال آل احمد این جزیره را که در ۴۶ کیلومتری غرب بوشهر واقع شده، «دُرّ یتیم خلیج فارس» نامیده‌است. خارگ، شهر مسکونی آن مرکز بخش خارگ از توابع شهرستان بوشهر است. شهر خارگ ۸٫۱۹۶ نفر جمعیت دارد. در جزیرهٔ خارگ شرکت‌های پتروشیمی خارگ، شرکت نفت فلات قاره ایران و شرکت پایانه‌های نفتی ایران فعالیت می‌کنند و کلیه نفت
پایانه‌های نفتی ایران فعالیت می‌کنند و کلیه نفت صادراتی ایران از جزیره خارگ به خارج از کشور صادر می‌شود. جغرافیا. موقعیت. جزیره خارگ در حدود ۷۶ کیلومتری شمال غربی بوشهر و ۳۰ کیلومتری [بندر ریگ] و ۳۵ کیلومتری بندر گناوه واقع گردیده و از لحاظ تقسیمات کشوری جزو استان بوشهر و از توابع شهرستان بوشهر است. دارای ۸ کیلومتر طول (شمال–جنوب) و ۴ کیلومتر عرض می‌باشد. ارتفاع متوسط آن از سطح دریا حدود ۳ متر است و از نظر موقعیت جغرافیایی در ۲۹ درجه و ۱۵ دقیقهٔ عرض شمالی و ۵۰ درجه و ۲۰ دقیقهٔ طول شرقی قرار دارد. این جزیره