payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌شوند. ابرنواخترهای نوع یک (Type I) نشانی از وجود هیدروژن در طیفشان ندارند درحالی‌که ابرنواخترهای نوع دو (Type II) دارند. در حال حاضر می‌دانیم که دلیل اصلی انفجار بودن یا نبودن هیدروژن نیست بنابراین دسته‌بندی‌های جدیدی تعریف شده‌اند. دو مدل برای توجیه انفجار وجود دارد. در مدل اول، ابرنواخترهای با هسته رمبنده می‌باشند که در حقیقت ستاره‌های پُر جرمی هستند که سوخت هسته‌ای درونشان به اتمام رسیده است و با توجه به اینکه جرم هسته به ماوراء حد چاندراسخار می‌رسد انقباض هسته تا رسیدن به تبهنگی نوترونی و در واقع
انقباض هسته تا رسیدن به تبهنگی نوترونی و در واقع تبدیل شدن ستاره به یک ستاره نوترونی ادامه پیدا می‌کند و در نتیجه این وضعیت مواد ستاره در لایه‌های بالایی جو به بیرون پرتاب می‌شوند. در مدل دوم ابرنواختر در ستاره‌های دوتایی بسیار نزدیک رخ می‌دهد که در آن جرم ستاره کوتوله سفید به دلیل جاری شدن مواد از ستاره همدم به سوی آن از حد چاندراسخار بیشتر می‌شود و کوتوله سفید نمی‌تواند جرم خود را تحمل کند و ابرنواختر به وجود می‌آید. انواع ابرنواختر. نوع Ia. ابرنواخترهای نوع Ia در تمام کهکشان‌ها وجود دارند اما در بازوهای
Ia در تمام کهکشان‌ها وجود دارند اما در بازوهای مارپیچی کهکشان‌های مارپیچی کمتر به چشم می‌خورند. این ابرنواخترها دارای عناصری مانند منیزیم، سیلیکون، گوگرد و کلسیم هستند که در زمان حداکثر روشنایی در طیف آشکار می‌شوند و بعد از گذشتن از حال حداکثر روشنایی با کاهش نور، آهن نیز در طیف آن خودنمایی می‌کند. نمودار نور این‌گونه ابرنواخترها طی حدود دو هفته افزایش روشنایی را نشان می‌دهند و پس از آن با کاهش روشنایی طی چند ماه روبرو می‌شود. پنداشت بر این است که ابرنواخترهای نوع Ia ناشی از انفجار به دلیل انتقال جرم بین
نوع Ia ناشی از انفجار به دلیل انتقال جرم بین ستاره‌ای پیر با عمر زیاد و یک کوتوله‌ی‌سفید در یک ستاره دوتایی بسیار نزدیک به هم باشند. نوع Ib و Ic. ابرنواخترهای نوع Ib و Ic فقط در بازوهای کهکشان‌های مارپیچی رخ می‌دهند. هر دو گونه نشانه‌هایی از اکسیژن، منیزیم و کلسیم بعد از حداکثر نورانیت در طیفشان دارند. علاوه بر آن ابرنواخترهای گونه Ib در نزدیکی حداکثر نورانیت نشانه‌هایی از وجود هلیم در طیفشان دارند. منحنی نوری هر دو گونه Ib و Ic مانند گونه Ia می‌باشد، ولی با این تفاوت که در زمان حداکثر درخشندگی آن‌ها،
با این تفاوت که در زمان حداکثر درخشندگی آن‌ها، درخشندگی آن‌ها کمتر از نور ابرنواخترهای گونه Ia می‌شود. دو گونهٔ Ib و Ic معمولاً چشمهٔ امواج رادیویی هم می‌باشند، در حالی که ابرنواخترهای Ia دارای چنین خاصیتی نیستند. تصور بر این است که ابرنواخترهای گونه Ib و Ic ناشی از انفجار در ستارگان پر جرمی باشند که محتوای هیدروژنی شان به اتمام رسیده و در گونهٔ Ic محتوای هلیومی نیز به اتمام رسیده باشد. نوع II. ابرنواخترهای نوع II در کهکشانهای بیضوی به چشم نمی‌خورند، اما به جای آن در بازوهای کهکشان‌های مارپیچی و گاهی در
به جای آن در بازوهای کهکشان‌های مارپیچی و گاهی در کهکشان‌های نامنظم به چشم می‌خورند. این ابرنواخترها طیف معمولی مانند بقیه ستاره‌ها از خود نشان می‌دهند. منحنی نور این ابرنواخترها طی حدود یک هفته به حداکثر می‌رسد، برای حدود یک ماه تقریباً ثابت می‌ماند، و سپس طی چند هفته ناگهان کاهش می‌یابد و طی چند ماه در همین وضعیت با نور ناچیز باقی می‌ماند. تصور بر این است که این‌گونه ابرنواخترها نتیجهٔ انفجار در هستهٔ یک غول سرخ با یک گسترهٔ پرجرم باشند. رویدادهای پس از انفجار. به دنبال انفجار ابرنواختری یک ستاره نوترونی
به دنبال انفجار ابرنواختری یک ستاره نوترونی به وجود می‌آید که احتمال دارد در مرکز پوششی کروی از ابر باشد که این ابر همان مواد ستاره است که به بیرون پرتاب شده‌اند. این سحابی، باقیمانده ابرنواختری (Supernova remnant) نام دارد. باقیمانده‌های ابرنواختری که یک تپنده در میان آن است سحابی باد تپ اختر (Pulsar wind nebula یا به‌طور مخفف Plerion) نامیده می‌شود. تعداد ابرنواخترها. آهنگ مشاهدهٔ ابرنواختر در یک کهکشان معمولی در حدود یک ابرنواختر در صد سال است و در کهکشانهایی که از لبه دیده می‌شوند به دلیل غبارهای
کهکشانهایی که از لبه دیده می‌شوند به دلیل غبارهای تیره‌کننده بسیار کم هستند. در هزاره گذشته تنها پنج ابرنواختر در کهکشان راه شیری مشاهده شده‌اند به علاوهٔ ابرنواختر SN ۱۹۸۷ که در ابر ماژلانی بزرگ روی داد. با آمدن فناوری سی سی دی به میان اخترشناسان آماتور همواره بر تعداد اَبَر نواخترهایی که در دیگر کهکشانها کشف می‌شوند افزوده شده است. تلسکوپ‌های خودکار نیز که با هدایت رایانه به‌طور اتوماتیک به عکسبرداری ومقایسهٔ عکس‌ها از هزاران کهکشان طی یک شب می‌پردازند کمک بزرگی به کشف ابرنواخترها کرده‌اند. ابرنواختر
کمک بزرگی به کشف ابرنواخترها کرده‌اند. ابرنواختر ۱۰۵۴. ابرنواختر سال ۱۰۵۴ به عنوان منشأ سحابی خرچنگ در صورت فلکی گاو توسط ادوین هابل معرفی شده است. مانند دو ابرنواختر سال ۱۰۰۶ و ۱۱۸۱ این ابرنواختر نیز توسط اخترشناسانی از مشرق‌زمین ثبت شده بود. اخترشناسانی از چین، شبه‌جزیرهٔ کُره، جغرافیای اسلام و اروپا در ثبت این ابرنواخترها سهم داشته‌اند. نشانه‌هایی از ابرنواختر سال ۱۰۵۴ در نقاشی‌هایی در قارهٔ آمریکا به چشم می‌خورند. ابرنواخترهای بعد از سدهٔ ۱۵. ابرنواختر سال ۱۵۷۲ با دقت توسط تیکو براهه رصد شده است. او به
۱۵۷۲ با دقت توسط تیکو براهه رصد شده است. او به ثبت موقعیت و تغییرات درخشندگی آن به‌طور روزانه پرداخت. او متوجه شد که با وجود گردش زمین هیچ اختلاف منظری وجود ندارد بنابراین این جرم باید ماوراء مدار ماه باشد. حرکت نکردن این جرم طی ۱۸ ماه که ناپدید شد نشان می‌داد که مدار آن باید ماوراء مدار سیارهٔ کیوان باشد (در آن زمان دورترین سیارهٔ شناخته‌شده کیوان بود). این مشاهدات آن را در میان بقیهٔ ستارگان آسمان قرار داد. ابرنواختر سال ۱۶۰۴ با نام ستارهٔ کپلر شناخته می‌شود گرچه او نخستین نفری نبود که آن را مشاهده
می‌شود گرچه او نخستین نفری نبود که آن را مشاهده می‌کرد. نشانه‌هایی وجود دارد که در سال ۱۶۸۰ نیز ابرنواختری در صورت فلکی ذات‌الکرسی وجود داشته است. تودهٔ ابری بزرگ و در حال گسترش در این منطقه وجود دارد که دارای تابش قوی امواج رادیویی نیز می‌باشد این سحابی با نام ذات‌الکرسی آ شناخته می‌شود. هیچ انفجار نوری از این انفجار گزارش نشده است. امکان دارد ستاره قبل از انفجار لایه‌های بیرونی خود را پرتاب کرده باشد یا اینکه انفجار آن ضعیف بوده است. جدیدترین ابرنواختر کشف‌شده اس‌ان ۲۰۱۱اف‌ای است. ستارگانی که به زودی
کشف‌شده اس‌ان ۲۰۱۱اف‌ای است. ستارگانی که به زودی ابرنواختر خواهند شد. ستارهٔ شبان‌شانه در فاصلهٔ ۶۴۰ سال نوری و قلب عقرب در فاصلهٔ ۶۰۳ سال نوری از مشهورترین ستارگانی هستند که به زودی تبدیل به ابرنواختر خواهند شد. این اتفاق ممکن است همین امشب یا صد هزار سال آینده بیفتد و در صورت وقوع این اتفاق نور آن‌ها در شب قابل مقایسه با ماه خواهد بود. کشف اولین ابرنواختر توسط تلسکوپ جیمز وب. دوربین نزدیک به فروسرخ تلسکوپ جیمز وب تنها چند روز پس از آغاز عملیات‌های علمی یک شیء پرنور غیرمنتظره را در کهکشانی به نام
علمی یک شیء پرنور غیرمنتظره را در کهکشانی به نام SDSS.J141930.11+5251593 در فاصله ۳ تا ۴ میلیارد سال نوری زمین مشاهده کرد. نور این شیء ظرف پنج روز کاهش یافت تا دانشمندان را با این نظریه روبرو سازد که با یک ابرنواختر مواجه هستند. آن‌ها با مقایسه این نور با داده‌های آرشیوی تلسکوپ هابل تأیید کردند که این شیء جدید است. ابرنواختری که اکنون توسط جیمز وب مشاهده شده، مرگ ستاره‌ای با عمر ۳ تا ۴ میلیارد ساله را نشان می‌دهد، اما در آینده می‌توان به رصد ستاره‌های قدیمی‌تر امیدوار بود. «مایک وب»، رهبر تیم این تلسکوپ
امیدوار بود. «مایک وب»، رهبر تیم این تلسکوپ دربارهٔ رصد این ابرنواختر گفت: «فکر می‌کنیم که ستارگان در چند میلیون سال اول جهان، برخلاف ستارگانی که الان داریم، تقریباً به‌طور کامل از هیدروژن و هلیوم ساخته شده بودند. اندازه آن‌ها غول‌آسا بوده – ۲۰۰ تا ۳۰۰ برابر خورشید ما – و مطمئناً زندگی کوتاهی داشته‌اند.» منابع. سایت ناشر
قانون هس بیانگر این نکته است که گرمای آزاد شده یا جذب شده در یک واکنش شیمیایی به تعداد مراحل انجام واکنش وابسته نبوده اگر واکنش در یک یا چند مرحله انجام شود، این مقدار یکسان خواهد بود. کاربرد قانون هس. با استفاده از این قانون می‌توان گرمای واکنش‌هایی که شرایط انجام آن‌ها سخت بوده یا اندازه‌گیری گرما در آن‌ها امکان‌پذیر نیست، را محاسبه کرد.با استفاده از این قانون می‌توان با داشتن انتالپی واکنشهای حد واسط انتالپی واکنش کلی را به دست اورد گاز هیدروژن که به عنوان یک سوخت پاک نیز از آن بهره می‌گیرند،‌ به کمک
یک سوخت پاک نیز از آن بهره می‌گیرند،‌ به کمک واکنش کربن (زغال) و آب بوجود می‌آید: C(s)+2H2O(g)→CO2(g)+2H2(g) محاسبات نشان می‌دهند که برای مصرف هر مول کربن، به میزان 90.1kJ گرما نیاز داریم. به طور قراردادی، زمانی که گرما در طول یک واکنش جذب شود، علامت آن‌را مثبت در نظر می‌گیریم. به بیان دیگر، در یک واکنش گرماگیر q&gt;0 و در یک واکنش گرماده q&lt;0 خواهد بود. ممکن است این سوال پیش بیاید که چه اتفاقی برای انرژی وارد شده به سیستم خواهد افتاد. یک راه پاسخ این است که بگوییم این انرژی صرف تبدیل یک سوخت (کربن) به
که بگوییم این انرژی صرف تبدیل یک سوخت (کربن) به سوخت دیگر (هیدروژن) شده است. برای مقایسه انرژی در هر سوخت، می‌توانیم گرمای حاصل از احتراق هر سوخت با یک مول از اکسیژن را حساب کنیم: C(s)+O2(g)→CO2(g) واکنش بالا در ازای سوختن یک مول از کربن میزان 393.5kJ انرژی تولید می‌کند. بنابراین خواهیم داشت: q=−393.5kJ همچنین در واکنش زیر، به ازای سوختن دو مول گاز هیدروژن میزان 483.6 kJ گرما تولید می‌شود. در نتیجه برای این تغییر شیمیایی خواهیم داشت q=–483.6 kJ که معادله آن در زیر آمده است: 2H2(g)+O2(g)→2H2O(g)
منطقه‌ها (؛ مفرد ) نخستین سطح تقسیمات کشوری در جمهوری ایتالیا هستند و دومین سطح اداری آن در طبقه‌بندی واحدهای سرزمینی برای آمار به‌شمار می‌آیند. بیست منطقه وجود دارد که پنج منطقه از آن‌ها منطقه‌های خودگردان با وضعیت ویژه هستند. بر پایهٔ قانون اساسی ایتالیا، هر منطقه یک واحد خودگردان با اختیارات مشخص است. به‌جز واله دائوستا (از سال ۱۹۴۵)، هر منطقه به چند استان تقسیم می‌شود. تاریخچه. در دوران پادشاهی ایتالیا، منطقه‌ها صرفاً نواحی آماری دولت مرکزی بودند. در دوران جمهوری، بر پایهٔ قانون اساسی ایتالیا در سال
دوران جمهوری، بر پایهٔ قانون اساسی ایتالیا در سال ۱۹۴۸، به آن‌ها میزانی از خودگردانی سیاسی اعطا شد. فهرست اولیه شامل منطقهٔ سالنتو بود (که در نهایت در پولیا ادغام شد)؛ «فریولی» و «ونتسیا جولیا» دو منطقهٔ جداگانه بودند و باسیلیکاتا با نام «لوکانیا» شناخته می‌شد. آبروتسو و مولیزه در پیش‌نویس نخست به‌عنوان دو منطقهٔ جداگانه معرفی شده بودند، اما در قانون اساسی نهایی سال ۱۹۴۸ در هم ادغام شده و به‌صورت «آبروتسی و مولیزه» درآمدند و سپس در سال ۱۹۶۳ از یکدیگر جدا شدند. اجرای خودگردانی منطقه‌ای تا نخستین انتخابات
شدند. اجرای خودگردانی منطقه‌ای تا نخستین انتخابات منطقه‌ای سال ۱۹۷۰ به تعویق افتاد. حزب حاکم دموکراسی مسیحی نمی‌خواست حزب کمونیست، که در برخی منطقه‌ها ریشهٔ تاریخی داشت (نظیر «کمربند سرخ» امیلیا-رومانیا، توسکانی، اومبریا و مارکه)، به قدرت برسد. منطقه‌ها پس از اصلاح قانون اساسی در سال ۲۰۰۱، که توسط دولت میانه‌ٔ چپ انجام شد و در همه‌پرسی عمومی تأیید گردید، سطح قابل‌توجهی از خودگردانی به‌دست آوردند که شامل اختیارات باقی‌ماندهٔ سیاست‌گذاری می‌شد. در سال ۲۰۰۵، حزب منطقه‌گرای و دولت راست میانه به رهبری سیلویو
حزب منطقه‌گرای و دولت راست میانه به رهبری سیلویو برلوسکونی اصلاح فدرالیستی تازه‌ای پیشنهاد دادند که در صورت تصویب، قدرت منطقه‌ها را به‌طور چشمگیری افزایش می‌داد. این پیشنهادها که به‌ویژه با پیوند خورده بودند و از سوی برخی به‌منزلهٔ گامی به‌سوی یک دولت فدرال تلقی می‌شدند، در همه‌پرسی قانون اساسی ایتالیا (۲۰۰۶) با ۶۱٫۷٪ رأی «نه» در برابر ۳۸٫۳٪ رأی «آری» رد شدند. نتایج بسته به منطقه متفاوت بود؛ از ۵۵٫۳٪ رأی موافق در ونتو تا ۸۲٪ رأی مخالف در کالابریا. کنترل سیاسی. تعداد منطقه‌هایی که از سال ۱۹۹۵ توسط هر ائتلاف
تعداد منطقه‌هایی که از سال ۱۹۹۵ توسط هر ائتلاف اداره شده‌اند: کلان‌منطقه‌ها. کلان‌منطقه‌ها اولین سطح کد جغرافیایی در اتحادیهٔ اروپا هستند.() وضعیت. هر منطقه دارای «اساس‌نامه»‌ای است که در حکم قانون اساسی منطقه عمل می‌کند و شکل حکومت، اصول بنیادین سازمان و نحوهٔ عملکرد منطقه را طبق آنچه در قانون اساسی ایتالیا () آمده، تعیین می‌کند. اگرچه همهٔ منطقه‌ها به‌جز توسکانی در نخستین ماده از اساس‌نامه‌های خود به‌گونه‌های گوناگون خود را «منطقهٔ خودگردان» تعریف می‌کنند، پانزده منطقه دارای اساس‌نامه‌های عادی و پنج
پانزده منطقه دارای اساس‌نامه‌های عادی و پنج منطقه دارای اساس‌نامه‌های ویژه هستند که خودگردانی گسترده‌تری به آن‌ها اعطا می‌کند. منطقه‌ها با اساس‌نامهٔ عادی. این منطقه‌ها، که اساس‌نامه‌هایشان توسط شوراهای منطقه‌ای خودشان تصویب می‌شود، در سال ۱۹۷۰ ایجاد شدند، هرچند قانون اساسی ایتالیا به سال ۱۹۴۸ بازمی‌گردد. از زمان اصلاح قانون اساسی در سال ۲۰۰۱، این منطقه‌ها دارای اختیارات قانون‌گذاری باقی‌مانده هستند: «منطقه‌ها در همهٔ اموری که به‌صراحت در صلاحیت قوانین دولت قرار نگرفته‌اند، دارای قدرت قانون‌گذاری انحصاری
قرار نگرفته‌اند، دارای قدرت قانون‌گذاری انحصاری هستند» (). با این حال، خودگردانی مالی آن‌ها نسبتاً محدود است: تنها ۲۰٪ از مالیات‌های اخذشده را در اختیار دارند که بیشتر برای تأمین هزینه‌های نظام سلامت منطقه‌محور استفاده می‌شود. منطقه‌های خودگردان با اساس‌نامهٔ ویژه. قانون اساسی ایتالیا حاکمیت محلی را به پنج منطقه اعطا می‌کند: واله دائوستا، فریولی ونتسیا جولیا، ساردینیا، سیسیل و ترنتینو آلتو آدیجه. این ماده به آن‌ها قدرت‌هایی قانون‌گذاری، اداری و مالی تا حدود متفاوت، بسته به اساس‌نامهٔ خاص هر منطقه، می‌بخشد.
متفاوت، بسته به اساس‌نامهٔ خاص هر منطقه، می‌بخشد. این منطقه‌ها برای در نظر گرفتن تفاوت‌های فرهنگی و حفاظت از اقلیت‌های زبانی خودگردان شدند. افزون بر این، دولت می‌خواست از جدایی احتمالی آن‌ها یا جدا شدنشان از ایتالیا پس از شکست کشور در جنگ جهانی دوم جلوگیری کند. نهادها. هر منطقه دارای یک پارلمان انتخابی است که در بیشتر منطقه‌ها "کنسیلیو رِجیوناله" (شورای منطقه‌ای) و در سیسیل "آسِمبِله رِجیوناله" (مجمع منطقه‌ای) نامیده می‌شود. همچنین هر منطقه دارای دولتی به نام "جونتا رِجیوناله" (کمیتهٔ منطقه‌ای) است که
به نام "جونتا رِجیوناله" (کمیتهٔ منطقه‌ای) است که ریاست آن بر عهدهٔ فرمانداری با عنوان "پرِزیدِنته دِلا جونتا رِجیوناله" (رئیس کمیتهٔ منطقه‌ای) یا "پرِزیدِنته دِلا رِجیونه" (رئیس منطقه) است. رئیس منطقه مستقیماً توسط شهروندان هر منطقه انتخاب می‌شود، به‌جز در منطقه‌های واله دائوستا و ترنتینو-آلتو آدیجه/تیرول جنوبی که در آن‌ها رئیس توسط شورای منطقه‌ای برگزیده می‌شود. بر اساس قانون انتخاباتی سال ۱۹۹۵، ائتلاف پیروز اکثریت مطلق کرسی‌های شورا را به‌دست می‌آورد. رئیس منطقه ریاست "جونتا" را بر عهده دارد و اعضای آن
منطقه ریاست "جونتا" را بر عهده دارد و اعضای آن را که "آسِسوری" (assessori) نامیده می‌شوند، منصوب یا عزل می‌کند. در صورتی که رئیس منتخب مستقیماً استعفا دهد، فوراً انتخابات جدید برگزار می‌شود. در منطقهٔ ترنتینو-آلتو آدیجه/تیرول جنوبی، شورای منطقه‌ای از نشست مشترک دو شورای استانی ترنتینو و تیرول جنوبی تشکیل می‌شود. رئیس منطقه یکی از دو کمیسر استانی است. نمایندگی در سنا. مادهٔ ۵۷ قانون اساسی ایتالیا در ابتدا مقرر می‌کرد که سنا جمهوری بر پایهٔ منطقه‌ای و توسط شهروندان ایتالیایی ۲۵ ساله یا بالاتر انتخاب شود (بر
ایتالیایی ۲۵ ساله یا بالاتر انتخاب شود (بر خلاف مجلس نمایندگان، که بر پایهٔ ملی و توسط همهٔ شهروندان ۱۸ ساله یا بالاتر انتخاب می‌شود). هیچ منطقه‌ای نمی‌توانست کمتر از ۷ سناتور داشته باشد، به‌جز دو منطقهٔ کوچک‌تر: واله دائوستا (۱ سناتور) و مولیزه (۲ سناتور). از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۲۰، ۶ نفر از ۳۱۵ سناتور (و ۱۲ نفر از ۶۳۰ نماینده) توسط ایتالیایی‌های مقیم خارج انتخاب می‌شدند. با تصویب دو اصلاحیهٔ قانون اساسی در سال‌های ۲۰۲۰ (از طریق همه‌پرسی قانون اساسی ایتالیا) و ۲۰۲۱، تغییراتی اعمال شد. سنا همچنان بر پایهٔ
و ۲۰۲۱، تغییراتی اعمال شد. سنا همچنان بر پایهٔ منطقه‌ای انتخاب می‌شود، اما تعداد سناتورها از ۳۱۵ به ۲۰۰ کاهش یافت. از این پس، آن‌ها توسط همهٔ شهروندان ۱۸ ساله یا بالاتر انتخاب می‌شوند، درست مانند نمایندگان (که شمارشان از ۶۳۰ به ۴۰۰ نفر کاهش یافته است). ایتالیایی‌های مقیم خارج اکنون ۴ سناتور (و ۸ نماینده) را انتخاب می‌کنند. ۱۹۶ سناتور باقی‌مانده میان منطقه‌ها به‌صورت نسبی و بر اساس جمعیت تخصیص می‌یابند. بر اساس نسخهٔ اصلاح‌شدهٔ مادهٔ ۵۷ قانون اساسی، هیچ منطقه‌ای نمی‌تواند کمتر از ۳ سناتور داشته باشد، به‌جز
نمی‌تواند کمتر از ۳ سناتور داشته باشد، به‌جز واله دائوستا و مولیزه که به‌ترتیب ۱ و ۲ سناتور خود را حفظ کرده‌اند.
فهرست فشردهٔ روزهای سال هجری قمری. در تقویم هجری قمری عادی (هلالی)، روز ۳۰ام بسته به شیوهٔ محاسبهٔ سالانه تقویم، تنها در بعضی (تقریبا نیمی) از ماه‌ها وجود دارد. در تقویم هجری قمری قراردادی، ماه‌های فرد شامل: محرم، ربیع‌الاول، جمادی‌الاول، رجب، رمضان و ذیقعده ۳۰ روزه و مابقی ماه‌های زوج ۲۹ روزه‌اند که ذیحجه در سال‌های کبیسه ۳۰ روزه می‌شود.
۲۰ صفر، بیستمین روز ماه صفر در تقویم هجری قمری است. در تقویم هجری قمری قراردادی، این روز پنجاهمین روز سال است.
۲۸ صفر، بیست و هشتمین روز ماه صفر در تقویم هجری قمری است. در تقویم هجری قمری قراردادی، این روز پنجاه و هشتمین روز سال است.
بَکسْتریت بویز یک گروه موسیقی آمریکایی است که در سال ۱۹۹۳ در شهر اورلاندو از ایالات فلوریدا شروع به کار کرد. اعضای اصلی گروه عبارتند از اِ.ج. مکلین، هاوی دوراو، برایان لیترل، نیک کارتر و کوین ریچاردسون. آن‌ها با اولین آلبوم بین‌المللی خود به نام "بکستریت بویز" در سال ۱۹۹۶ طرفداران بسیاری را به خود جلب کردند. در سال بعد نیز با انتشار یک آلبوم بین‌المللی دیگر به نام "Backstreet's back" و انتشار همین آلبوم برای اولین بار در آمریکا یک موفقیت جهانی دیگر برای خود کسب کردند. وقتی آن‌ها در سال ۱۹۹۹ آلبوم
برای خود کسب کردند. وقتی آن‌ها در سال ۱۹۹۹ آلبوم "Millennium" را منتشر کردند نه تنها در عرصه موسیقی و در جشنواره‌های موسیقی بلکه در بین بسیاری از مردم دنیا محبوبیت ویژه ای پیدا کردند؛ و سال بعد نیز آلبوم "Black &amp; Blue" را منتشر کردند. بعد از ۳ سال وقفه در کارشان آلبوم دیگری به نام"Never gone " را در سال ۲۰۰۵ ارائه کردند. پس از پایان تور "Never gone" در سال ۲۰۰۶ کوین ریچاردسون گروه را برای اهداف خاصی در زندگی اش ترک کرد. سپس گروه، دو آلبوم "Unbreakable" را در سال ۲۰۰۷ و "This is us" را در سال ۲۰۰۹ به
را در سال ۲۰۰۷ و "This is us" را در سال ۲۰۰۹ به صورت چهار نفره منتشر کردند. در سال ۲۰۱۲ گروه اعلام کرد ریچاردسون دوباره به گروه پیوسته‌است. در سال بعد ۲۰۱۳ آن‌ها بیستمین سالگرد تأسیس گروه را جشن گرفتند و آلبومی را به نام "In a world like this" در همین سال منتشر کردند. همچنین در ژانویه ۲۰۱۵ فیلم مستند را اکران کردند. در سال ۲۰۱۹ نهمین آلبوم خود را به نام "دی‌ان‌ای" منتشر کردند. گروه بک استریت بویز تا به حال ۱۳۰ میلیون نسخه آلبوم در سرتاسر دنیا به فروش رسانده‌اند، که باعث شده تا آن‌ها پر فروش‌ترین گروه پسران
که باعث شده تا آن‌ها پر فروش‌ترین گروه پسران در تمام عرصه موسیقی عنوان شوند، و نام خود را در فهرست پرفروش‌ترین هنرمندان موسیقی ثبت کنند. بنا به گزارش بیلبورد بعد از «صده» آن‌ها اولین گروهی هستند که ۷ آلبوم اول آن‌ها به ۱۰ آلبوم برتر بیلبورد رسیده‌است. همچنین آن‌ها یک ستاره در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود در ۲۰۱۲ کسب کرده‌اند. شروع کار. کوین ریچاردسون و پسر خاله‌اش برایان لیترل هر دو از شهر لکسینتون از ایالات کنتاکی بودند. آن‌ها در ابتدا شروع به خواندن در کلیسای محلی خود و فستیوال‌های شهرشان از همان دوران کودکی
محلی خود و فستیوال‌های شهرشان از همان دوران کودکی کردند. هاوی دوراو و اِ.ج. مکلین نیز از اهالی شهر اورلاندو از ایالات فلوریدا بودند که بعداً از طریق شرکت در تست بازیگری برای ساخت یک آگهی تلویزیونی با نیک کارتر آشنا شدند. آن‌ها در آن تست نقطه مشترکی در صدای یکدیگر پیدا کردند و تصمیم به تشکیل یک گروه ۳ نفره را دادند. در آن هنگام ریچاردسون به اورلاندو مهاجرت کرده بود و به عنوان راهنمای تور در دنیای دیزنی اورلاندو شروع به کار کرد و شب‌ها نیز تمرین موسیقی می‌کرد. بعد از مدتی توسط یکی از همکارانش او با دوراو و
بعد از مدتی توسط یکی از همکارانش او با دوراو و کارتر و مک لیین آشنا شد و در آن هنگام آن‌ها تصمیم به تشکیل یک گروه ۴ نفره را گرفتند. بعد از مدتی همکاری اعضای گروه با پیشنهاد ریچاردسون برای دعوت از برایان لیترل موافقت کردند و بعد از سفر برایان به اورلاندو این گروه با ۵ عضو شروع به ساخت موسیقی کردند. در این حین بود که «لو پیرلمن» در سال ۱۳۷۱ در روزنامه نیازمندی‌های اورلاندو آگهی برای تست خوانندگی برای تشکیل یک گروه پسران چاپ کرد. ا.ج. اولین شخصی بود که برای این تست شرکت کرد و قبول شد. در دی ماه همان سال که
این تست شرکت کرد و قبول شد. در دی ماه همان سال که هنوز مشغول تست گرفتن از بین مراجعان و علاقه‌مندان بود بعد از مشاهده اجراهای دیگر دوستان ا.ج. تصمیم گرفت تا آن‌ها را نیز در گروه خود مشارکت دهد. پیرلمن سپس تصمیم گرفت تا نام گروه را به تبعیت از سوپر مارکت محل خود «بک استریت بویز» بگذارد. اولین اجرای رسمی گروه در پارک آبی و آکواریوم «سی وورلد» اورلاندو در اردیبهشت ۱۳۷۲ صورت گرفت. جوایز. تاکنون هفت بار نامزد دریافت جایزه گرمی شده‌اند، همچنین دو جایزه موسیقی آمریکا، هفت جایزه موسیقی بیلبورد، دو جایزه موزیک
آمریکا، هفت جایزه موسیقی بیلبورد، دو جایزه موزیک ویدئوی ام‌تی‌وی، یک جایزه جونو و بسیاری دیگر را دریافت کرده‌اند. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی https://en.wikipedia.org/wiki/Backstreet_Boys
کلوئید یا چسب‌سان مخلوطی ناهمگن است که حالتی بین محلول و سوسپانسیون است که ذرات حل‌شونده در آن بزرگتر از ذرات محلول‌ها هستند و نور را پخش می‌کند، اما در عین حال ریزتر از ذرات سوسپانسیون‌ها هستند و ته‌نشین نمی‌شوند. مخلوط‌های کلوئیدی را محلول‌های چسب مانند نیز می‌گویند. پراکندگی ذرات آن‌ها به صورت پراکندگی یونی و مولکولی نیست، بلکه به صورت مجموعه‌های مولکولی به نام میسل می‌باشند که به راحتی از حلال، قابل تشخیص هستند، مانند ذرات گچ یا قطرات روغن زیتون در آب، به‌طوری که محلول‌های غیر حقیقی یا همان محلول‌های
به‌طوری که محلول‌های غیر حقیقی یا همان محلول‌های کلوئیدی مخلوط یکنواخت نیستند. کلویید یک مخلوط است با ذراتی که اندازهٔ آن‌ها بزرگتر از اندازهٔ ذرات در محلول است. ذره‌ها در کلویید به صورت معلق و پراکنده هستند. کلوییدها دست‌کم از دو فاز تشکیل شده‌اند یکی فاز پراکنده شونده و دیگری فاز پراکنده‌کننده مانند مخلوط نشاسته در آب که به عنوان محلول شناخته نمی‌شود. اندازه هر یک از اجزای کلوئید از ۱ نانومتر تا ۱۰۰ نانومتر است. کلوئیدها. هنگامی که شکر به آب افزوده می‌شود، در آن حل شده و نوعی محلول به وجود می‌آورد. شما
در آن حل شده و نوعی محلول به وجود می‌آورد. شما می‌توانید این محلول را ببینید. این محلول بدون تغییر از کاغذ صافی عبور می‌کند. هنگامی که پودر گچ به آب افزوده شود، در آن حل نشده و به صورت معلق در می‌آید. که به آن سوسپانسیون می‌گویند. ذره‌های گچ در هنگام هم زدن، در آب پخش می‌شوند. این مخلوط، کدر است و هنگامی که به حال خود رها شود، گچ ته‌نشین می‌شود. چسب کاغذ دیواری از نشاسته درست شده است. هنگامی که با آب مخلوط می‌شود، در آن حل نشده یا ته‌نشین هم نمی‌شود. بلکه در آب پخش شده و به صورت ماده ای ژله ای شکل در
در آب پخش شده و به صورت ماده ای ژله ای شکل در می‌آید که شکل خاصی از مخلوط است و "کلوئید" نام دارد. کلوئید از دو ماده تشکیل شده است که با هم مخلوط شده ولی در هم حل نشده‌اند. کلوئید از ذره‌های ریز یک ماده که در مادهٔ دیگر پخش شده است، به وجود می‌آید. شیر مثالی از یک کلوئید است. شیر شامل قطره‌های ریز چربی است که در آب پخش شده و امولسیون چربی در آب نامیده می‌شوند. قطره‌های یک کلوئید بین ۰٫۰۱ میلی‌متر تا ۰٫۰۰۰۰۰۱ میلی‌متر قطر دارند. این قطره‌ها برای حل شدن خیلی بزرگ و برای ته‌نشین شدن خیلی کوچک هستند. گاهی
بزرگ و برای ته‌نشین شدن خیلی کوچک هستند. گاهی اوقات، برخی مواد شیمیایی به کلوئید افزوده می‌شوند تا از جداشدن اجزای سازندهٔ کلوئید جلوگیری کنند. این مواد، امولسیون‌کننده نامیده می‌شوند. این گونه مواد در تهیهٔ مواد خوراکی کاربرد زیادی دارند. معمولاً می‌توان نام آن‌ها را بر روی بسته‌بندی مواد غذایی دید. تاریخچه. واژه "کلوئید" را توماس گراهام در سال ۱۸۶۱ معرفی کرد و امروزه از دید علمی و فناوری اهمیت زیادی یافته است. رنگ‌های پوششی، سرامیک‌ها، مواد آرایشی، مواد پاک‌کننده، مواد غذایی و بسیاری دیگر از عوامل زندگی
مواد غذایی و بسیاری دیگر از عوامل زندگی روزمره به شدت به وجود آن وابسته شده است. هیدروکلوئیدها. هیدروکلوئید به‌عنوان یک سیستم کلوئیدی تعریف می‌شود که در آن ذرات کلوئیدی، پلیمرهای آبدوست یا هیدروفیلی پراکنده در آب باشند. هیدروکلوئید دارای ذرات کلوئید پخش شده در سراسر آب موجود در آن، و بسته به مقدار آبی که در دسترس دارد، می‌تواند در حالتها مختلفی چون ژل، موس، آبکی یا جامد را بخود بگیرد. هیدروکلوئیدها می‌توانند به صورت برگشت‌ناپذیر (تک حالته) یا برگشت‌پذیر باشند. برای مثال آگار، هیدروکلوئیدی برگشت‌پذیر از
باشند. برای مثال آگار، هیدروکلوئیدی برگشت‌پذیر از عصاره جلبک دریایی است که می‌تواند در حالت‌های ژل و جامد وجود داشته و با افزودن یا حذف گرما، به‌طور متناوب بین دو حالت در نوسان باشد. بسیاری از هیدروکلوئیدها از منابع طبیعی مشتق شده‌اند. برای مثال آگار و کاراگینان از گیاهان دریایی استخراج شده یا ژلاتین توسط هیدرولیز پروتئین گاو تولید می‌شود و پکتین از پوست مرکبات حاصل می‌آید. هیدروکلوئیدها در صنایع مواد غذایی و به‌طور عمده برای تأثیر بر ویسکوزیته محصولاتی چون سُسها بکار می‌روند. از دیگر کاربردهای
چون سُسها بکار می‌روند. از دیگر کاربردهای هیدروکلوئیدها می‌توان به پانسمان پیشرفته در درمان زخمها بر پوست نام برد. کریستالوئیدها. کریستالوئید یا "کریستال کلوئیدی" یک آرایه بسیار منظم از ذرات است که می‌تواند به صورت یک رشته طولانی (به‌طور معمول در حدود چند میلی‌متر تا یک سانتی‌متر) تشکیل شده و مشابه همتای اتمی یا مولکولی آن‌ها بنظر می‌رسد. انواع کلویید. کلوییدها و خواص آنهارا می‌توان در جدول زیر طبقه‌بندی کرد. تعریف حامل. جزئی که مخلوط شونده را در بر می‌گیرد و معمولاً درصد بیشتری از مخلوط را تشکیل می‌دهد
و معمولاً درصد بیشتری از مخلوط را تشکیل می‌دهد حامل است. در مواد کلوئیدی، ماده‌ای که از ماده دیگر بیشتر است حامل و ماده دیگر معلق و قابل تشخیص است. کاربرد درمانی. در دانش پزشکی، محلول‌های کلوئیدی بکار رفته در درمان تزریقی وریدی متعلق به یک گروه بزرگ از حجم افزاها بوده، و می‌تواند در تزریق درون رگ، به عنوان سرم‌درمانی استفاده شود. کلوئید توان ارائه و حفظ فشار اسمزی بالایی در خون را داراست.
سنگ باباغوری (به انگلیسی: Onyx) یا عقیق سلیمانی نوعی سنگ یمانی است که رگه‌دار باشد. بیشتر سنگ‌های باباغوری رگه‌هایی سفید و سیاه دارند. برخی از سنگ‌های باباغوری طبیعی هستند ولی بسیار از آن‌ها را با رنگ کردن و لکه‌دار کردن عقیق تولید می‌کنند. در قدیم از سنگ باباغوری مهرهٔ مدور سیاه و سفیدی درست می‌کردند به شکل و رنگ چشم گوسفند مرده که برای دفع چشم زخم بر کودکان آویخته یا گاه برای زینت استفاده می‌کردند. سنگ باباغوری را معمولاً به صورت دامله یا به صورت تیله می‌تراشند و همچنین برای تراش فرونقش و برجسته‌آذین هم
و همچنین برای تراش فرونقش و برجسته‌آذین هم از آن استفاده می‌شود. یکی از کاربردهای سنگ باباغوری استفاده از آن به عنوان نگین در انگشتر مردانه است. گونه‌ها. رنگ رگه‌های سنگ باباغوری سفید و سیاه است. به آن گونه که رگه‌های رنگی‌اش به جای سیاه، طیف‌هایی از قرمز هستند عقیق یمانی می‌گویند. نام‌ها. نام باباغوری را به صورت باباقری، باباغری و باباقوری هم نوشته‌اند. باباغوری نوعی کوری است که در آن چشم، متورم و سیاه و سفید و کدر، به‌رنگ چشم گوسفند مرده، شود و کمی درشت‌تر یعنی بزرگ‌تر از حد عادی گردد. به سنگ باباغوری،