payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۸۵ درصد از روستاهای گجرات از طریق جاده‌ها در همه فصول به هم متصل هستند. نزدیک به صد درصد از ۱۸ هزار روستای گجرات از طریق جیوتیگرام یوجانا به شبکه برق برای تأمین برق ۲۴ ساعته برای خانوارها و هشت ساعت برق برای مزارع متصل شده‌اند. از سال ۲۰۱۵، گجرات با سهم بیش از ۸ درصدی بازار ملی در تولید برق حرارتی مبتنی بر گاز، رتبه اول را در کشور دارد و در تولید برق هسته‌ای با سهم بیش از ۱ درصد از بازار ملی، رتبه دوم را در کشور دارد. این ایالت در پنج سال گذشته ۱۲٫۸ درصد رشد کشاورزی را در مقایسه با میانگین ۲ درصدی کشور ثبت
کشاورزی را در مقایسه با میانگین ۲ درصدی کشور ثبت کرده است. بر اساس گزارش بررسی دفتر کار Chandigarh در سال ۲۰۱۲، گجرات با ۱٪ کمترین نرخ بیکاری را در مقایسه با میانگین ۳٫۸٪ در سطح ملی داشت. شاخص رفاه جهانی 2012 Legatum Institute گجرات را به عنوان یکی از دو ایالت با بالاترین امتیاز در بین تمام ایالت‌های هند در مورد سرمایه اجتماعی معرفی کرد. این ایالت در کنار آلمان در فهرست ۱۴۲ کشور جهان در رتبه پانزدهم قرار دارد: بالاتر از چندین کشور توسعه یافته. بلندترین برج در گجرات، GIFT One در ۱۰ ژانویه ۲۰۱۳ افتتاح شد. یک
گجرات، GIFT One در ۱۰ ژانویه ۲۰۱۳ افتتاح شد. یک برج دیگر به نام GIFT Two به پایان رسیده است و برج‌های بیشتری در دست ساخت است. رشد صنعتی. از شهرهای مهم گجرات می‌توان به احمدآباد، سورت، وادودارا، راجکوت، جام‌نگر و باونگر اشاره کرد. در سال ۲۰۱۰، فهرست فوربس از سریع‌ترین شهرهای در حال رشد جهان، احمدآباد را در رتبه سوم پس از چنگدو و چونگ‌چینگ از چین قرار داد. این ایالت سرشار از کلسیت، سنگ گچ، منگنز، زغال قهوه‌ای، بوکسیت، سنگ آهک، عقیق، فلدسپات و ماسه کوارتز است و استخراج موفقیت‌آمیز این مواد معدنی در مناطق مشخص
استخراج موفقیت‌آمیز این مواد معدنی در مناطق مشخص شده آنها انجام می‌شود. جام‌نگر قطب تولید قطعات برنجی است. گجرات حدود ۹۸ درصد از خاکستر سودای مورد نیاز هند را تولید می‌کند و حدود ۷۸ درصد از نیاز ملی نمک را به کشور می‌دهد. این ایالت یکی از مرفه‌ترین ایالت‌های هند است که تولید ناخالص داخلی سرانه آن به‌طور قابل توجهی بالاتر از میانگین هند است. کالول، خامبات و Ankleshwar امروزه به خاطر تولید نفت و گاز طبیعی خود شناخته می‌شوند. Dhuvaran دارای یک نیروگاه حرارتی است که از زغال سنگ، نفت و گاز استفاده می‌کند.
است که از زغال سنگ، نفت و گاز استفاده می‌کند. همچنین، در خلیج خامبات، ۵۰ کیلومتری (۳۱ مایلی) جنوب شرقی باونگر، Alang Ship Recycling Yard (بزرگ‌ترین در جهان) قرار دارد. MG Motor India خودروهای خود را در Halol نزدیک وادودارا تولید می‌کند، تاتا موتورز تاتا نانو را از Sanand در نزدیکی احمدآباد تولید می‌کند و کامیون‌های AMW در نزدیکی بوج ساخته می‌شوند. سورت، شهری در کنار خلیج خامبات، قطب تجارت جهانی الماس است. در سال ۲۰۰۳ میلادی، ۹۲ درصد از الماس‌های جهان در سورت تراش و صیقل داده شد. صنعت الماس ۵۰۰ هزار نفر را
تراش و صیقل داده شد. صنعت الماس ۵۰۰ هزار نفر را در گجرات استخدام می‌کند. در اجلاس سرمایه‌گذاران با عنوان «اجلاس جهانی سرمایه‌گذاران پر جنب و جوش گجرات» که بین ۱۱ تا ۱۳ ژانویه ۲۰۱۵ در ماهاتما ماندیر، گاندی‌نگر برگزار شد، دولت ایالتی ۲۱۰۰۰ تفاهم‌نامه برای مناطق ویژه اقتصادی به ارزش ۲٫۵ میلیون کرور روپیه (مقیاس کوتاه) امضا کرد. [۱۵۸] با این حال، بیشتر سرمایه‌گذاری از سوی صنایع داخلی بود. در چهارمین اجلاس جهانی سرمایه‌گذاران پر جنب و جوش گجرات که در ژانویه ۲۰۰۹ در شهر علم، احمدآباد برگزار شد، ۶۰۰ نماینده خارجی
در شهر علم، احمدآباد برگزار شد، ۶۰۰ نماینده خارجی حضور داشتند. در مجموع ۸۶۶۸ تفاهم‌نامه به ارزش ۱۲۵۰۰ میلیارد روپیه امضا شد که تخمین زده می‌شود ۲٫۵ میلیون فرصت شغلی جدید در این ایالت ایجاد کند. [۱۶۰] در سال ۲۰۱۱، تفاهم‌نامه‌های اجلاس جهانی سرمایه‌گذاران پر جنب و جوش گجرات به ارزش ۲۱ تریلیون روپیه (۴۶۳ میلیارد دلار آمریکا) امضا شد. گجرات ایالتی با مازاد برق است. نیروگاه اتمی کاکراپار یک نیروگاه هسته‌ای است که توسط NPCIL اداره می‌شود و در نزدیکی شهر سورات قرار دارد. طبق منابع رسمی، در برابر تقاضای ۴۰۷۹۳
قرار دارد. طبق منابع رسمی، در برابر تقاضای ۴۰۷۹۳ میلیون واحد در طول ۹ ماه از آوریل ۲۰۱۰، گجرات ۴۳۸۴۸ میلیون واحد تولید کرد. گجرات برق مازاد را به ۱۲ ایالت فروخت: راجستان، تامیل نادو، اوتار پرادش، مهاراشترا، آندرا پرادش، دهلی، هاریانا، کارناتاکا، چتیسگر، اوتاراکند، مادیا پرادش و بنگال غربی. تا آوریل ۲۰۲۲، حداکثر نیاز برق ایالت ۲۰۲۷۷ مگاوات است. کل ظرفیت تولید برق نصب شده ۴۴۱۲۷٫۴۳ مگاوات است. از این مقدار ۲۵۶۸۸٫۶۶ مگاوات به ظرفیت تولید برق حرارتی و ۱۷۸۷۹٫۷۷ مگاوات به ظرفیت تولید انرژی تجدیدپذیر تعلق دارد.
مگاوات به ظرفیت تولید انرژی تجدیدپذیر تعلق دارد. مابقی ۵۵۹ مگاوات ظرفیت تولید برق هسته‌ای است. ظرفیت نصب شده انرژی‌های تجدیدپذیر شامل ۹۲۰۹ مگاوات انرژی بادی و ۷۱۸۰ مگاوات انرژی خورشیدی، تا مارس ۲۰۲۲ است. کشاورزی. کل مساحت جغرافیایی گجرات ۱۹۶۰۲۴۰۰ هکتار است که از این میزان ۱۰۶۳۰۷۰۰ هکتار را محصولات کشاورزی تشکیل می‌دهد. سه منبع اصلی رشد کشاورزی گجرات از تولید پنبه، رشد سریع غذاهای با ارزش بالا مانند دام، میوه و سبزیجات و از تولید گندم است که بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ میانگین نرخ رشد سالانه ۲۸ درصد را داشته
تا ۲۰۰۸ میانگین نرخ رشد سالانه ۲۸ درصد را داشته است (بر اساس گزارش مؤسسه بین‌المللی تحقیقات سیاستگذاری غذا). سایر محصولات عمده عبارتند از باجرا، بادام زمینی، پنبه، برنج، ذرت، گندم، خردل، کنجد، نخود کبوتر، ماش سبز، نیشکر، انبه، موز، چیکو، لیموترش، گواوا، گوجه‌فرنگی، سیب‌زمینی، پیاز، زیره، سیر، اسفرزه و رازیانه. در حالی که، در سال‌های اخیر، گجرات شاهد رشد سالانه بالای ۹ درصدی در بخش کشاورزی بوده است، بقیه هند نرخ رشد سالانه حدود ۳ درصد را دارد. گجرات تولیدکننده اصلی تنباکو، پنبه و بادام زمینی در هند است. از
اصلی تنباکو، پنبه و بادام زمینی در هند است. از دیگر محصولات غذایی مهم این ایالت می‌توان به برنج، گندم، جوار، باجرا، ذرت، تور و نخود اشاره کرد. اقتصاد گجرات مبتنی بر کشاورزی است و بیش از نیمی از زمین‌های آن به کشت محصولات کشاورزی اختصاص دارد دامداری و تولید لبنیات نقش مهمی در اقتصاد روستایی گجرات دارند. دامداری که عمدتاً به تولید شیر مربوط می‌شود، به صورت تعاونی اداره می‌شود و بیش از یک میلیون عضو دارد. گجرات بزرگ‌ترین تولیدکننده شیر در هند است. فدراسیون تعاونی شیر آمول در سراسر هند شناخته شده است و
تعاونی شیر آمول در سراسر هند شناخته شده است و بزرگ‌ترین تولیدکننده لبنیات در آسیا است. دام‌های پرورش یافته در گجرات شامل گاومیش و سایر گاوها، گوسفند و بز می‌شود. بر اساس نتایج سرشماری دام در سال ۱۹۹۷، ۲۰٫۹۷ میلیون راس دام در این ایالت وجود داشته است. در سال ۲۰۰۳–۲۰۰۲، گجرات ۶٫۰۹ میلیون تن شیر، ۳۸۵ میلیون تخم مرغ و ۲٫۷۱ میلیون کیلوگرم پشم تولید کرده است. گجرات همچنین به صنایع نساجی، نفت و صابون کمک می‌کند. ۷۰ درصد از مساحت گجرات دارای آب و هوای نیمه‌خشک تا خشک است، بنابراین تقاضای آب برای فعالیت‌های اقتصادی
است، بنابراین تقاضای آب برای فعالیت‌های اقتصادی مختلف، فشار زیادی بر منابع آب وارد می‌کند. ۱۶ تا ۱۷ درصد از کل زمین‌های آبیاری شده توسط کانال‌های دولتی و ۸۳ تا ۸۴ درصد توسط چاه‌های لوله‌ای خصوصی و سایر چاه‌ها آبیاری می‌شوند که منبع اصلی آبیاری و تأمین آب برای مناطق کشاورزی هستند. در نتیجه، گجرات با مشکل کاهش آب‌های زیرزمینی مواجه شده است، به خصوص پس از افزایش تقاضا برای آب در دهه ۱۹۶۰. با افزایش دسترسی به برق در مناطق روستایی، استفاده از پمپ‌های برقی در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ رایج‌تر شد. با این حال، هیئت برق
۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ رایج‌تر شد. با این حال، هیئت برق گجرات به نرخ تعرفه‌های ثابت بر اساس قدرت پمپ‌ها روی آورد که دوباره آبیاری چاه‌های لوله‌ای را افزایش داد و استفاده از پمپ‌های برقی را کاهش داد. در دهه ۱۹۹۰، نرخ برداشت آب‌های زیرزمینی در بسیاری از مناطق از نرخ تغذیه آب‌های زیرزمینی بیشتر شد، در حالی که تنها ۳۷٫۵ درصد از کل مناطق دارای نرخ تغذیه «ایمن» هستند. حفظ آب‌های زیرزمینی و جلوگیری از اتلاف غیرضروری منابع آب موجود اکنون به یک چالش برای این ایالت تبدیل شده است. پروژه سردار سروار، یک پروژه سد بحث‌برانگیز در
پروژه سردار سروار، یک پروژه سد بحث‌برانگیز در دره نرمادا شامل شبکه‌ای از کانال‌ها، آبیاری را در منطقه به میزان قابل توجهی افزایش داده است. با این حال، تأثیر آن بر جوامعی که آواره شده‌اند، همچنان یک موضوع مورد بحث است. در سال ۲۰۱۲، گجرات آزمایشی را برای کاهش اتلاف آب به دلیل تبخیر در کانال‌ها و افزایش پایداری در منطقه با ساخت پنل‌های خورشیدی بر روی کانال‌ها آغاز کرد. در یک پروژه انرژی خورشیدی یک مگاواتی (MW) که در چاندراسان، گجرات راه‌اندازی شده است، از پنل‌های خورشیدی ثابت بر روی یک کانال آبیاری به طول ۷۵۰
خورشیدی ثابت بر روی یک کانال آبیاری به طول ۷۵۰ متر استفاده می‌شود. برخلاف بسیاری از پروژه‌های انرژی خورشیدی، این پروژه زمین زیادی را اشغال نمی‌کند زیرا پنل‌ها روی کانال‌ها ساخته می‌شوند و نه روی زمین اضافی. این منجر به کاهش هزینه‌های اولیه می‌شود زیرا نیازی به تملک، پاکسازی یا اصلاح زمین برای نصب پنل‌ها نیست. پیش‌بینی می‌شود که پروژه چاندراسان سالانه ۹ میلیون لیتر آب صرفه‌جویی کند. =فرهنگ= گجرات خانه مردم گجراتی است. گجرات همچنین زادگاه مهاتما گاندی، شخصیت جهانی شناخته شده برای مبارزه بدون خشونت علیه حکومت
شناخته شده برای مبارزه بدون خشونت علیه حکومت بریتانیا، و والابای پاتل، یکی از بنیانگذاران جمهوری هند، بود. ادبیات: تاریخ ادبیات گجراتی را می‌توان به ۱۰۰۰ سال پس از میلاد ردیابی کرد. از برندگان مشهور ادبیات گجراتی می‌توان به هم‌چاندراچاریا، نارسیمگ مهتا، میرا بای، آخو، پراماناند بات، شامال بات، دایارام، دالپاترام، نارماد، گوواردهانرام تریپاتی، مهاتما گاندی، کی.اک. مُنشی، اومشانکار جوشی، سورش جوشی، سوامینارایان، پانالال پاتل و راجندرا شاه اشاره کرد. کاوی کانت، زاوارچند مگانی و کالپی شاعران مشهور گجراتی
کانت، زاوارچند مگانی و کالپی شاعران مشهور گجراتی هستند. گجرات ویدیا سبها، گجرات ساهیتا سبها، و گجرات ساهیتا پاریشاد مؤسسات ادبی مستقر در احمدآباد هستند که گسترش ادبیات گجراتی را ترویج می‌کنند. ساراسواتی چاندرایک رمان برجسته از گوواردانرام تریپاتی است. نویسندگانی مانند آناند شانکار دروو، اشوینی بات، بالوانترای تاکور، باون کاچی، باگواتیکومار شارما، چاندراکانت باکشی، گونوانت شاه، هاریندرا دیو، هارکیسان مهتا، جی واساوادا، جیوتندرا دیو، کانتی بات، کاوی سوندار پاراش، سور، کاوی نالالد، سور، خابار دالال، تارک
پاراش، سور، کاوی نالالد، سور، خابار دالال، تارک مهتا، وینود بات، دهرو بهات و وارشا آدالجا بر متفکران گجراتی تأثیر گذاشته‌اند. سهم قابل توجهی در ادبیات گجراتی از سوامینارایان پارامانسو، مانند برهماناند سوامی، پرماناند، با نثری مانند واچانامروت و شعر در قالب بهاجان حاصل شد. شریمد راجچاندرا واخنامروت و شری آتما سیدی شاسترا، نوشته شده در قرن نوزدهم توسط فیلسوف و شاعر جین، شریماد راجچاندرا (گورو مهاتما گاندی) بسیار شناخته شده هستند. تئاتر گجراتی مدیون Bhavai است. بهاوای یک اجرای موزیکال فولک از نمایش‌های
است. بهاوای یک اجرای موزیکال فولک از نمایش‌های صحنه‌ای است. کتان مهتا و سانجای لیلا بانسالی از بهاوای در فیلم‌هایی مانند Bhavni Bhavai، اوه عزیزم! اینجا هند است و من قلبم را برای محبوبم می‌فرستم استفاده هنری کردند. Dayro (گردهمایی) شامل آواز و گفتگو است که منعکس کننده طبیعت انسان است. آلیک پادامسی، پیشکسوت تئاتر بمبئی، که در دنیای انگلیسی زبان به خاطر بازی در نقش محمد علی جناح در فیلم گاندی سِر ریچارد اتنبرا شناخته می‌شود، از یک خانواده سنتی گجراتی-کوچی از کاتیاوار بود. =آشپزی= غذای گجراتی عمدتاً گیاهی
از کاتیاوار بود. =آشپزی= غذای گجراتی عمدتاً گیاهی است. یک تالی (غذای کامل) گجراتی معمولاً شامل نان روتی یا باکاری یا thepala یا rotlo، دال یا کادی، خچدی، بهات و شک است. آتانو (ترشی هندی) و چاندو به عنوان چاشنی استفاده می‌شوند. چهار منطقه اصلی گجرات، هر کدام سبک‌های خاص خود را به غذای گجراتی می‌آورند. بسیاری از غذاهای گجراتی به‌طور مشخص شیرین، شور و تند هستند. در منطقه سائوراشترا، چهاش (دوغ) به عنوان یک ماده ضروری در غذای روزانه آنها تلقی می‌شود. =سینما= صنعت فیلم گجراتی به سال ۱۹۳۲ برمی‌گردد، زمانی که
صنعت فیلم گجراتی به سال ۱۹۳۲ برمی‌گردد، زمانی که اولین فیلم گجراتی، نارسینه مهتا، اکران شد. این صنعت پس از شکوفایی در دهه‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰، شاهد افول بود. این صنعت در دوران اخیر احیا شده است. این صنعت از زمان تأسیس خود بیش از هزار فیلم تولید کرده است. دولت گجرات در سال ۲۰۰۵ معافیت ۱۰۰ درصدی مالیات بر سرگرمی را برای فیلم‌های گجراتی اعلام کرد و سیاست مشوق‌ها را در سال ۲۰۱۶ اعلام کرد. موسیقی. موسیقی محلی گجراتی، که به نام سوگام سانگیت شناخته می‌شود، یک حرفه موروثی در جامعه باروت است. جوامع گادهوی و چاران در
در جامعه باروت است. جوامع گادهوی و چاران در دوران معاصر سهم زیادی داشته‌اند. سازهای همه‌جا حاضر در موسیقی محلی گجراتی شامل سازهای بادی مانند توری، بونگال و پاوا، سازهای زهی مانند راوان هاتو، اکتارو و جانتار و سازهای کوبه‌ای مانند منجیرا و طبل گلدانی زانز است. سنت‌های محلی گجرات شامل بهاوای و راس-گربا است. بهاوای یک تئاتر محلی است. این تا حدی سرگرمی و تا حدی آیینی است و به آمبا تقدیم شده است. راس-گربا یک رقص محلی است که به عنوان جشن نوراتری توسط مردم گجراتی انجام می‌شود. لباس محلی این رقص برای زنان چانیا
انجام می‌شود. لباس محلی این رقص برای زنان چانیا چولی و برای مردان کدیا است. سبک‌ها و مراحل مختلف گربا عبارتند از دودیو، پنج ساده، هفت ساده، پاپاتییو، تریکنیا (حرکت دست که یک مثلث تصویرسازی را تشکیل می‌دهد)، لهری، تران تالی، پروانه، هودو، دو کف زدن و بسیاری موارد دیگر. Sheri garba یکی از قدیمی‌ترین اشکال گربا است که در آن همه زنان ساری پاتولا قرمز می‌پوشند و در حین رقص می‌خوانند. این یک شکل بسیار برازنده از گربا است. ماکار سانکرانتی جشنی است که مردم گجرات در آن بادبادک‌ها را به پرواز درمی‌آورند. در گجرات،
آن بادبادک‌ها را به پرواز درمی‌آورند. در گجرات، از دسامبر تا ماکار سانکرانتی، مردم از بادبادک بازی لذت می‌برند. Undhiyu، یک غذای خاص که از سبزیجات مختلف تهیه می‌شود، برای مردم گجرات در ماکار سانکرانتی ضروری است. سورت به ویژه به خاطر رشته‌های محکم که با استفاده از پودر شیشه بر روی نخ ردیف برای ایجاد لبه برش برای آن ساخته می‌شود، مشهور است. [۱۹۶] گذشته از Navratri و Uttarayana، دیوالی، هولی، Janmashtami، ماهاویر جانما کالیاناک، اعیاد اسلامی، چپ تعزیه، Paryushan و دیگران نیز جشن گرفته می‌شوند. انتشار فرهنگ.
و دیگران نیز جشن گرفته می‌شوند. انتشار فرهنگ. به دلیل نزدیکی به دریای عرب، گجرات یک روحیه تجاری ایجاد کرده است که از زمان‌های قدیم سنت فرهنگی دریانوردی، تجارت از راه دور و ارتباطات خارج از کشور با دنیای خارج را حفظ کرده است و انتشار فرهنگ از طریق دیاسپورای گجراتی یک نتیجه منطقی چنین سنتی بود. در طول دوره پیشامدرن، منابع مختلف اروپایی مشاهده کرده‌اند که این بازرگانان جوامع مقیم خارج را در خارج از گجرات و در بسیاری از نقاط جهان، مانند خلیج فارس، خاورمیانه، شاخ آفریقا، هنگ کنگ، اندونزی و فیلیپین تشکیل
شاخ آفریقا، هنگ کنگ، اندونزی و فیلیپین تشکیل داده‌اند. مدت‌ها قبل از ظهور داخلی سلسله مراتا و اشغال استعماری راج بریتانیا. مورخان غربی اوایل قرن اول مانند استرابون و دیوکاسیوس گواهی بر نقش مردم گجرات در گسترش آیین بودا در مدیترانه هستند، زمانی که ثبت شد که راهب سرامانا، زارمانوچگاس از بهاروچ، در زمان حکومت آگوستوس بر امپراتوری روم با نیکولاس دمشقی در انطاکیه ملاقات کرد و اندکی بعد به آتن رفت و در آنجا با خودسوزی برای نشان دادن ایمان خود درگذشت. مقبره‌ای برای سرامانا، در زمان پلوتارک هنوز قابل مشاهده بود،
سرامانا، در زمان پلوتارک هنوز قابل مشاهده بود، که بر آن ذکر شده بود "ΖΑΡΜΑΝΟΧΗΓΑΣ ΙΝΔΟΣ ΑΠΟ ΒΑΡΓΟΣΗΣ" ("استاد سرامانا از باریگازا در هند"). اعتقاد بر این است که جد زبان سینهالی، شاهزاده ویجایا، پسر پادشاه Simhabahu بوده است که بر Simhapura (سیهور امروزی در نزدیکی باونگر) حکومت می‌کرد. [۲۰۳] شاهزاده ویجایا به دلیل بی‌قانونی توسط پدرش تبعید شد و با گروهی از ماجراجویان به راه افتاد. این سنت توسط دیگر گجراتی‌ها دنبال شد. به عنوان مثال، در نقاشی‌های دیواری آجانتا، یک شاهزاده گجراتی در حال ورود به سری‌لانکا نشان
یک شاهزاده گجراتی در حال ورود به سری‌لانکا نشان داده شده است. بسیاری از هندی‌ها به اندونزی و فیلیپین مهاجرت کردند که بیشتر آنها گجراتی بودند. برخی معتقدند که پادشاه آجی ساکا که گفته می‌شود در سال ۱ تقویم ساکا به جاوه در اندونزی آمده است، پادشاه گجرات بوده است. اعتقاد بر این است که اولین سکونتگاه‌های هند در فیلیپین و جزیره جاوه اندونزی با آمدن شاهزاده دروواویجایا از گجرات به همراه ۵۰۰۰ تاجر تأسیس شد. برخی داستان‌ها حاکی از آن است که یک برهمن به نام تریترستا اولین کسی بود که مهاجران گجراتی را با خود به جاوه
اولین کسی بود که مهاجران گجراتی را با خود به جاوه آورد، بنابراین برخی از محققان او را با آجی ساکا یکی می‌دانند. یک کشتی گجراتی در مجسمه‌ای در بورابودور، جاوه به تصویر کشیده شده است. گردشگری. محیط طبیعی گجرات شامل ران بزرگ کوچ و تپه‌های Saputara است و تنها خانه شیرهای آسیایی خالص در جهان است. در طول دوران تاریخی سلطنت سلاطین، صنعتگران هندو با معماری اسلامی ترکیب شدند و سبک هندو-ساراکنیک را به وجود آوردند. بسیاری از سازه‌های این ایالت به این سبک ساخته شده‌اند. همچنین زادگاه مهاتما گاندی و والابای پاتل،
همچنین زادگاه مهاتما گاندی و والابای پاتل، شخصیت‌های بزرگ نمادین جنبش استقلال هند است. آمیتاب باچان در حال حاضر سفیر برند گردشگری گجرات است. موزه‌ها و یادبودها. گجرات دارای موزه‌های متنوعی در سبک‌های مختلف است که توسط اداره موزه‌های ایالت در موزه اصلی ایالتی، موزه و نگارخانه بارودا در وادودارا اداره می‌شود، که محل موزه مهاراجه فاتح سینگ نیز می‌باشد. Kirti Mandir, Porbandar, Sabarmati Ashram و Kaba Gandhi No Delo موزه‌هایی هستند که مربوط به مهاتما گاندی هستند که اولی محل تولد او و دو تای آخری محل زندگی او
که اولی محل تولد او و دو تای آخری محل زندگی او در طول زندگی‌اش بوده است. کاخ گاندی شماره دلو در راجکوت بخشی از مجموعه نادری از عکس‌های مربوط به زندگی مهاتما گاندی را به نمایش می‌گذارد. Sabarmati Ashram جایی است که گاندی رژه نمک را آغاز کرد. در ۱۲ مارس ۱۹۳۰، او قسم خورد که تا زمانی که هند به استقلال نرسد، به آشرام باز نخواهد گشت. موزه مهاراجه فاتح سینگ در داخل کاخ لاکشمی ویلاس، اقامتگاه مهاراجه‌های سابق، واقع در وادودارا قرار دارد. موزه پارچه Calico توسط بنیاد Sarabhai اداره می‌شود و یکی از محبوب‌ترین نقاط
Sarabhai اداره می‌شود و یکی از محبوب‌ترین نقاط توریستی احمدآباد است. موزه لاخوتا در جام‌نگر قصری است که به موزه تبدیل شده است که محل اقامت راجپوت‌های جادجا بوده است. مجموعه این موزه شامل مصنوعاتی است که از قرن نهم تا هجدهم، سفال‌های روستاهای قرون وسطایی مجاور و اسکلت یک نهنگ را در بر می‌گیرد. از دیگر موزه‌های معروف این ایالت می‌توان به موزه کوچ در بوج که قدیمی‌ترین موزه گجرات است که در سال ۱۸۷۷ تأسیس شد، موزه واتسون تاریخ و فرهنگ بشر در راجکوت، شهر علوم گجرات و یادبود ملی سردار والابای پاتل در احمدآباد
گجرات و یادبود ملی سردار والابای پاتل در احمدآباد اشاره کرد. در اکتبر ۲۰۱۸ از بلندترین مجسمه جهان که یادبود رهبر استقلال سردار پاتل است رونمایی شد. تندیس اتحاد با ۱۸۲ متر ارتفاع، جدیدترین جاذبه گردشگری با بیش از ۳۰۰۰۰ بازدیدکننده در روز است.
کارل فریدریش گاوس ؛ ؛ ؛ (۳۰ آوریل ۱۷۷۷ – ۲۳ فوریه ۱۸۵۵) ریاضیدان، ستاره‌شناس و فیزیک‌دان آلمانی بود. به دلیل تحقیقات و دستاوردهای بی‌مانند و بی‌شمار گاوس، به او لقب «شاهزادهٔ ریاضی‌دانان» را داده‌اند. گاوس در شاخه‌های مختلف ریاضی تأثیرات عمیقی گذاشته‌است و او را از تأثیرگذارترین ریاضیدانان تاریخ می‌دانند. روزگار کودکی و نوجوانی. گرچه گاوس شاهزاده ریاضیدانان نامیده شده‌است، اجداد او از شاهی و شاهزادگی بسیار فاصله داشتند. از پدر و مادری فقیر در خانه‌ای حقیر در شهر براون‌شوایگ در آلمان در تاریخ ۳۰ آوریل ۱۷۷۷
شهر براون‌شوایگ در آلمان در تاریخ ۳۰ آوریل ۱۷۷۷ تولد یافت. به گفته خود گاوس، مادرش روز دقیق تولدش را به خاطر نداشت. او فقط می‌دانست که چهارشنبه هشت روز قبل از عید پاک بوده‌است. پدربزرگ پدری او دهقان فقیری بود که در سال ۱۷۴۰ در شهر براونشوایگ مستقر گردید و در این شهر با شغل باغبانی زندگی را به سختی می‌گذراند. دومین نفر از سه پسر او به نام گرهارت دیدریش که در سال ۱۷۴۴ متولد شد، پدر گاوس بود. غیر از این افتخار بزرگ زندگی گرهارت، که گاهی باغبان، زمانی محافظ قلعه شهر و زمانی آجرپز بود، بدون هیچ واقعه قابل
قلعه شهر و زمانی آجرپز بود، بدون هیچ واقعه قابل ملاحظه‌ای سپری شد. چهره‌ای که از پدر گاوس حفظ شده‌است مردی درستکار است که راستی و شرافت در او به درجه وسواس رسیده بود. اندامی سنگین داشت و سختگیری او نسبت به گاوس گاهی تا درجه وحشی‌گری پیش می‌رفت و کلام او نیز به قدر دستش سخت و سنگین بود. درستی و استقامت او موجب تسهیل کار وی در امر معاش گردید، لیکن این سهولت هرگز تا مرحله آسایش نرسید. نبوغ گاوس از دوران کودکی آشکار شد. گفته می‌شود که هوش سرشار او زمانی آشکار شد که در سه سالگی اشتباهی که پدرش در محاسبهٔ
شد که در سه سالگی اشتباهی که پدرش در محاسبهٔ دارایی‌ها کرده بود را در ذهنش تصحیح کرد. داستان دیگری که دربارهٔ هوش بسیار او گفته می‌شود آن است که آموزگارش، در دبستان، برای سرگرم کردن شاگردان به آنان گفت اعداد بین ۱ تا ۱۰۰ را با هم جمع کنند؛ گاوس خردسال پاسخ درست را تنها در چند ثانیه با به‌کارگیری یک بینش ریاضیاتی چشمگیر به دست آورد. رهیافتی که او به کار بست چنین بود: او دانست که با جمع کردن دو به دو عبارت‌ها از دو سر فهرست شماره‌ها، پاسخ هر یک از این جمع‌ها برابر خواهد شد: ۱۰۰+۱=۱۰۱؛ ۹۹+۲=۱۰۱، ۹۸+۳=۱۰۱، ...
خواهد شد: ۱۰۰+۱=۱۰۱؛ ۹۹+۲=۱۰۱، ۹۸+۳=۱۰۱، ... برای جمع کل هم خواهیم داشت: ۵۰×۱۰۱=۵۰۵۰ در حالی که هنوز یک نوجوان بود، گاوس به اکتشافات چشمگیری دست یافت، این زیرکی حامی مالی وی را که دوک فردیناند برونسویک بود جلب کرد و حضور وی در کالج کارولین و دانشگاه گوتینگن را امکان‌پذیر نمود. از جمله اکتشافات او روش کمترین مربعات برای اداره داده‌های تجربی بود. در ۳۰ مارس ۱۷۹۶ او در سن ۱۹ سالگی با نشان دادن اینکه یک ۱۷-ضلعی باقاعده توسط پرگار و خط‌کش نا مدرج قابل رسم است توانست مشکلی را حل کند که ۲۰۰۰ سال قبل از آن فکر
توانست مشکلی را حل کند که ۲۰۰۰ سال قبل از آن فکر اقلیدس را مغشوش کرده بود. گاوس نشان داد که یک formula_1-ضلعی بدین صورت قابل رسم است اگر و فقط اگر formula_1 به صورت formula_3 نوشته می‌شود، وقتی formula_4 و formula_5 اعداد اول هستند به‌شکل formula_6. در ۱۰ ژوئیه گاوس نیز کشف کرد که هر عدد صحیح مثبت را می‌توان به صورت مجموع حداکثر سه عدد مثلثی (اعدادی به‌شکل formula_7) نوشت. سپس در دفترچه خود این کلمات معروف را نوشت: «EUREKA. number = Δ + Δ + Δ». جوانی و میان سالی. گاوس در رسالهٔ دکترای خود قضیه اساسی جبر را
سالی. گاوس در رسالهٔ دکترای خود قضیه اساسی جبر را اثبات نمود. این قضیهٔ مهم می‌گوید که هر چندجمله‌ای درجهٔ formula_1، با به‌شمار آوردن ریشه‌های تکراری، دارای formula_1 جواب است. در ۱۷۹۹، گاوس ثابت کرد که formula_10 (اعداد مختلط) یک میدان جبرًا بسته است. این امر در آن زمان بسیار مهم بود و از این روی قضیه اساسی جبر نام‌گذاری شده‌است. گاوس تا آخر عمرش سه اثبات دیگر بر قضیهٔ بنیادین جبر ارائه کرد. کهن‌سالی، مرگ و پس از آن. ذهن گاوس تا کهن‌سالی فعال بود، حتی زمانی که به نقرس یا افسردگی مبتلا بود. او به عنوان
که به نقرس یا افسردگی مبتلا بود. او به عنوان مثال، در سن ۶۲ سالگی، شروع به یادگیری زبان روسی کرد. در فیزیک، او مقالاتی در زمینهٔ نظریه لنزها و مویینگی، و همراه با ویلهلم وبر، فیزیکدان نامدار، برای ساخت دستگاه نوین مشاهدهٔ مغناطیس زمین و دگرگونی‌های آن، در ارتباط بود. نخستین مقالهٔ او در زمینهٔ الکترومغناطیس در سال ۱۸۳۳ میلادی چاپ شد. ابزارهایی که آنان اختراع کردند «دستگاه انحراف مغناطیسی» و «مغناطیس‌سنج دورشته‌ای» و تلگراف الکترومغناطیسی بودند. گاوس در تاریخ ۲۳ فوریه ۱۸۵۵ بر اثر حمله قلبی در گوتینگن (که آن
۲۳ فوریه ۱۸۵۵ بر اثر حمله قلبی در گوتینگن (که آن زمان پادشاهی هانوور نام داشت و هم‌اکنون ساکسونی سُفلی نام دارد) درگذشت. زندگی خانوادگی. زندگی شخصی گاوس در سایهٔ مرگ زودهنگام نخستین همسرش، یوآنا اوستاف، در سال ۱۸۰۹ میلادی و در پی آن مرگ پسر یک ساله‌اش، لوییس، در سال ۱۸۱۰، تاریک شده بود. گاوس حدودًا چهار سال قبل در سال ۱۸۰۵ با یوآنا ازدواج کرده بود و از او یک پسر و یک دختر داشت. این رویدادها گاوس را به چنان افسردگی فرو برد که هرگز نتوانست از آن رهایی یابد. او با یکی از دوستان همسرش که مینا والدک نام داشت
او با یکی از دوستان همسرش که مینا والدک نام داشت ازدواج کرد، ولی این ازدواج دوم هم چندان فرخنده نبود. او از مینا سه فرزند داشت. هنگامی که همسر دومش در سال ۱۸۳۱ میلادی پس از یک بیماری طولانی، درگذشت یکی از دخترانش، تِرِزا، نگهداری خانه و پرستاری از گاوس را تا پایان زندگی او بر عهده گرفت. گاوس پنج فرزند داشت(2 فرزند از همسر اول و 3 فرزند از همسر دومش). گاوس با پسرانش اختلاف داشت. او نمی‌خواست که هیچ‌یک از پسرانش وارد ریاضیات شوند، چرا که نگران بود از اعتبار نام خانوادگی گاوس بکاهند. او معتقد بود که هیچ‌کدام
خانوادگی گاوس بکاهند. او معتقد بود که هیچ‌کدام از آن‌ها به خوبی او نخواهند بود. منش و شخصیت. گاوس به کمال در اخلاق و انسانیت باور داشت و نیز بسیار کوشا بود. او بسیار کم به نشر کارهایش می‌پرداخت چرا که از انتشار کارهایی که رسیدگی و ویرایش نشده‌اند سر باز می‌زد، که این هم هماهنگ با شعار «کم ولی پربار» اوست. خاطرات شخصی او نشان می‌دهد که او به چندین کشف مهم ریاضی چند دهه قبل از اینکه معاصران او به آن‌ها دست یابند و آن‌ها منتشر کنند دست یافته بود. اریک تِمپل بل، ریاضیدان و نویسنده اسکاتلندی آمریکایی، گفته بود
ریاضیدان و نویسنده اسکاتلندی آمریکایی، گفته بود که اگر گاوس تمام اکتشافات خود را به موقع منتشر می‌کرد، ریاضیات را پنجاه سال جلو می‌انداخت. از سوی دیگر، گاوس را از آنجا که از ریاضیدانان جوانی که خواهان پیروی از او بودند پشتیبانی نمی‌کرد نکوهش می‌کنند. او بسیار کم، و شاید هرگز، با ریاضیدانان دیگر همکاری می‌کرد. گرچه گاوس چند دانشجو را پذیرفت ولی همه بیزاری او از تدریس را می‌دانستند. گفته شده‌است که او تنها در یک سخنرانی علمی حضور داشت، که در سال ۱۸۲۸ میلادی در برلین برگزار شد. چندین تن از دانشجویان او
در برلین برگزار شد. چندین تن از دانشجویان او ریاضیدانانی نامدار شدند که ریچارد ددکیند، یوهان دیریکله، برنهارت ریمان، فریدریش بسل، ارنست کومر، فردیناند آیزنشتاین، گوستاو کیرشهوف از آن دسته بودند. پیش از مرگ سوفی ژرمین، گاوس اعطای مدرک افتخاری به ژرمین را پیشنهاد داد، ژرمین اما هیچگاه به این مدرک دست نیافت. بر اساس توصیه گاوس، مؤسسه گوتینگن مدرک دکترای افتخاری به فریدریش بسل در تاریخ مارس ۱۸۱۱ اهدا نمود. نیکلای لوباچفسکی وقتی هندسه نااقلیدسی را ایجاد کرد، به محاسبه مسائل ریاضی و هندسی آن مانند مسائل برداری
محاسبه مسائل ریاضی و هندسی آن مانند مسائل برداری در هندسه نااقلیدسی پرداخت، نتیجه کار خود را با افتخار به گاوس فرستاد و نظرش را پرسید. گاوس که از نوجوانی به ریاضیات می‌پرداخت و مسائل ریاضی و هندسی هندسه نااقلیدسی لوباچفسکی را در زمان جوانی خود پیدا کرد، چیزی در حدود ۲۰ سال قبل، به لوباچفسکی گفت که بله، این‌ها که مسائل مسلم ریاضی هستند. خوب است چاپ کنید. گاوس مانند نیوتون اکتشافات خود را معمولاً چاپ نمی‌کرد از این رو بسیاری از مسائلی که به او نسبت می‌دهند بعد از مرگش و از بین کاغذها پیدا شده‌اند و البته