payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خرید 24 فروند F-16 از دانمارک را امضا کرد. نخستین هواپیما در فوریه 2025 در بوئنوس آیرس معرفی شد. کاربران بالقوه. فیلیپین. در سال 2025، وزارت امور خارجه آمریکا، فروش 20 فروند F-16 را به فیلیپین تأیید کرد. ویتنام. در سال 2025، گزارش‌هایی مبنی بر توافق با ویتنام، برای خرید حداقل 24 فروند F-16 منتشر شد. انواع مدلها. مدل‌های اف-۱۶ با شماره‌های بلاک صعودی شناسایی می‌شوند که بیانگر ارتقاءها هستند. این بلاک‌ها، شامل نسخه‌های تک‌نفره و دونفره‌اند. در طی سال‌ها، ارتقاءهای نرم‌افزاری، سخت‌افزاری، سامانه‌ای، سازه‌ای و
نرم‌افزاری، سخت‌افزاری، سامانه‌ای، سازه‌ای و سازگاری تسلیحاتی، بر روی مدل‌های تولیدی اعمال یا به هواپیماهای تحویلی افزوده شده‌اند. در کنار تولید انبوه بر پایه طرح‌های بلاک، گونه‌های متعددی از اف-۱۶ نیز وجود دارند که از طریق برنامه‌های ارتقاء عمده یا تخصصی‌سازی مأموریتی، مانند پشتیبانی نزدیک هوایی و یا شناسایی ایجاد شده‌اند. برخی از مدل‌ها، برای آزمایش فناوری‌های نوین طراحی شده اند. طراحی اف-۱۶، همچنین الهام‌بخش توسعه جنگنده‌های مشتق‌شده‌ از آن بوده است. نمونه‌های قدیمی‌تر نیز، برای اهداف هدف‌گیری پهپادی،
قدیمی‌تر نیز، برای اهداف هدف‌گیری پهپادی، به QF-16 تبدیل ‌شده اند. اف-۱۶ای/بی. نسخه‌های اولیه تولیدی اف-۱۶ای (تک‌نفره) و اف-۱۶بی (دونفره) شامل بلاک‌های ۱، ۵، ۱۰، ۱۵ و ۲۰ هستند. بلاک ۱۵ نخستین ارتقاء عمده با سکان‌های افقی بزرگتر بود و با تولید ۹۸۳ فروند از آن، پرشمارترین گونه از اف-۱۶ به شمار می‌رود. حدود ۳۰۰ فروند از اف-۱۶ای/بی‌های اولیه نیروی هوایی ایالات متحده، به استاندارد "به‌روزرسانی میان‌دوره‌ای"(MLU) ارتقاء یافتند که قابلیت‌هایی، مشابه اف-۱۶سی/دی از بلاک ۵۰/۵۲ کسب کردند. از سال ۱۹۸۷، ۲۱۴ فروند به
بلاک ۵۰/۵۲ کسب کردند. از سال ۱۹۸۷، ۲۱۴ فروند به استاندارد ارتقاء توان عملیاتی (OCU) و سپس بین سالهای ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲، ۲۷۱ فروند، به گونه «جنگنده دفاع هوایی(ADF) » با توانایی راداری و تسلیحاتی افزوده، تبدیل شدند. پس از پایان جنگ سرد، بسیاری از این نمونه‌ها، به انبار منتقل و برخی به اردن، تایلند و ایتالیا صادر شده و یا اجاره داده شدند. اف-۱۶سی/دی. نسخه‌های اف-۱۶سی (تک‌نفره) و اف-۱۶دی (دونفره) از سال ۱۹۸۴ تولید شدند. اولین بلاک آن‌ها ۲۵ بود که با فضانوردی پیشرفته‌تر و دارای راداری با توانایی فراسوی دید بود.
و دارای راداری با توانایی فراسوی دید بود. بلاک‌های بعدی، شامل ۳۰/۳۲، ۴۰/۴۲ و ۵۰/۵۲ بودند. قیمت هر فروند حدود ۱۸.۸ میلیون دلار (۱۹۹۸) و هزینه عملیاتی آن برای هر ساعت پرواز، بین ۷۰۰۰ تا ۲۴۰۰۰ دلار تخمین زده شده ‌است. اف-۱۶ای/اف. این نسخه‌ها، بر پایه بلاک ۵۰/۵۲ توسعه یافته و با سرمایه‌گذاری گسترده امارات متحده عربی تولید شده اند. آنها شامل رادار AESA مدل AN/APG-80، سامانه‌های IRST، فضانوردی پیشرفته، مخازن سوخت یکپارچه (CFT) و موتور قدرتمندتر F110-GE-132 هستند. اف-۱۶آی‌ان. نسخه پیشنهادی "سوپر وایپر"، برای
اف-۱۶آی‌ان. نسخه پیشنهادی "سوپر وایپر"، برای رقابت با جنگنده‌های چندمنظوره نیروی هوایی هند بود. این نسخه، بر پایه بلاک ۶۰ طراحی شد و شامل مخازن سوخت یکپارچه، رادار AESA، موتوری با کنترل FADEC، سامانه جنگ الکترونیکی، کابین دیجیتال پیشرفته و سامانه هدف‌گیری نصب‌شده بر روی کلاه ایمنی بود. پس از حذف رقابت، لاکهید مارتین، نسخه بلاک ۷۰/۷۲ را تحت برنامه «ساخت در هند» پیشنهاد داد. اف-۱۶آی‌کیو. این گونه‌، برای نیروی هوایی عراق طراحی‌شد. در سال ۲۰۱۰، پیشنهاد فروش ۱۸ فروند با تجهیزات کامل به عراق ارائه شد و در نهایت،
با تجهیزات کامل به عراق ارائه شد و در نهایت، ۳۶ فروند از آن خریداری گردید. تا ۲۰۲۱، دو فروند در سوانح مختلف از دست رفتند. این جنگنده‌ها، به‌عنوان پیشرفته‌ترین هواگردهای عراق و با رتبه آمادگی مأموریتی ۶۶٪ معرفی شدند. اف-۱۶ان. این گونه‌، برای نیروی دریایی ایالات متحده و بعنوان هواگرد متخاصم در آموزش نبرد هوایی طراحی شد. از این گونه و بر پایه بلاک ۳۰، اما بدون توپ داخلی و سامانه‌های جنگ الکترونیکی پیشرفته، تنها ۲۶ فروند تولید شد. پس از بروز ترک در سازه‌ها، از خدمت خارج شد و بخشی از آن، جایگزین اف-۱۶های مصادره
خارج شد و بخشی از آن، جایگزین اف-۱۶های مصادره ‌شده از پاکستان شد. اف-۱۶وی. این گونه، در نمایشگاه هوایی سنگاپور ۲۰۱۲ معرفی شد که دارای رادار AESA مدل AN/APG-83، رایانه جدید مأموریتی، سامانه جنگ الکترونیکی پیشرفته، سامانه خودکار جلوگیری از برخورد با زمین و بهبودهای مربوط به کابین که قابل نصب بر روی اکثر اف-۱۶های موجود هستند. اولین پرواز آن در اکتبر ۲۰۱۵ انجام شد. تایوان، بحرین، یونان و چک اسلواکی، از جمله خریداران این مدل هستند. در هند، این نسخه به عنوان F-21 ارائه شد. در ۲۰۱۹، دولت ایالات متحده، فروش ۶۶
ارائه شد. در ۲۰۱۹، دولت ایالات متحده، فروش ۶۶ فروند از آن را به تایوان تصویب کرد. کیو‌اف-۱۶ (QF-16). در سپتامبر ۲۰۱۳، شرکت بوئینگ و نیروی هوایی ایالات متحده، یک اف-۱۶ بدون سرنشین را، توسط هدایت زمینی، به پرواز درآوردند. این مدل‌ها برای استفاده به‌عنوان اهداف هوایی بدون سرنشین طراحی شده‌اند. F-16I سوفا. F-16I ، نسخه‌ای با دو سرنشین از بلوک 52 است که برای نیروی هوایی ارتش اسرائیل (IDF/AF) توسعه یافته است. اسرائیل در سپتامبر 1997، درخواست رسمی برای خرید این جنگنده را اعلام کرد و در ژوئیه 1999، آن را به‌جای
جنگنده را اعلام کرد و در ژوئیه 1999، آن را به‌جای مدل F-15I انتخاب نمود. قرارداد اولیه، در چارچوب برنامه «صلح مرمرV» در 14 ژانویه 2000 به امضا رسید و قرارداد دوم، در 19 دسامبر 2001 قطعی شد که مجموعاً شامل 102 فروند جنگنده بودند. این مدل که در اسرائیل با نام «سوفا» (به‌ معنای طوفان) شناخته می‌شود، نخستین پرواز خود را در 23 دسامبر 2003 انجام داد و تحویل آن به نیروی هوایی اسرائیل، از 19 فوریه 2004 آغاز شد. برآورد قیمت هر فروند از این هواپیماها در سال 2006، حدود 70 میلیون دلار آمریکا بوده است. یکی از تفاوت‌های
70 میلیون دلار آمریکا بوده است. یکی از تفاوت‌های عمده F-16I با بلوک 52 در این است که حدود ۵۰ درصد از سامانه‌های هوانوردی آن، با تجهیزات ساخت اسرائیل جایگزین شده‌اند. از جمله آنها، سامانه فریب‌دهنده یدک‌کش هوایی ساخت اسرائیل است که جایگزین مدل آمریکایی ALE-50 شده و همچنین سامانه مانور هوایی مستقل است که برای تمرینات بدون وابستگی به تجهیزات زمینی تعبیه شده است. شرکت Elbit Systems، سامانه نمایشگر سربالا (HUD)، نمایشگر نصب‌شده بر روی کلاه ایمنی، رایانه‌های مأموریت و نمایش و نقشه دیجیتالی را برای این مدل تولید
و نمایش و نقشه دیجیتالی را برای این مدل تولید کرده است. جنگنده F-16I، قادر به استفاده از موشک هوا‌به‌هوای مادون‌قرمز Python 5 ساخت شرکت Rafael است که معمولاً به مخازن سوخت الحاقی (CFT) ساخت صنایع هوافضای اسرائیل (IAI) برای افزایش برد مجهز می‌شود. از جمله سامانه‌های کلیدی آمریکایی در این مدل، می‌توان به موتور توربوفن F100-PW-229، ساخت Pratt &amp; Whitney و رادار AN/APG-68(V)9 اشاره کرد که با جنگنده‌های F-15I اسرائیل نیز مشترک هستند. لغو قرارداد خرید اف-۱۶ توسط ایران. نیروی هوایی شاهنشاهی ایران در بین
توسط ایران. نیروی هوایی شاهنشاهی ایران در بین سال‌های ۱۹۷۶ و ۱۹۷۷ میلادی سفارش تولید ۱۶۰ فروند از جنگنده اف-۱۶ بلاک۳۰ را به همراه حق سفارش ۱۴۰ فروند دیگر به شرکت جنرال داینامیکس ابلاغ کرد که با موافقت طرف آمریکایی‌ها، مراحل اولیه این معامله نیز انجام گرفت؛ ولی با انقلاب ۱۳۵۷ در ایران این سفارش و تمام قراردادهای خرید نظامی ایران از آمریکا لغو شد. مشخصات. مدل F-16C Block 50 مشخصات عمومی نیروی خشک ۷۶٫۳۱ کیلونیوتن / ۱۳۲ کیلونیوتن با پس‌سوز عملکرد ۱٬۱۴۷ گره (۱٬۳۲۰ مایل بر ساعت؛ ۲٬۱۲۴ کیلومتر بر ساعت) (۲ ماخ),
مایل بر ساعت؛ ۲٬۱۲۴ کیلومتر بر ساعت) (۲ ماخ), در ارتفاع بسیار بالا یک توپ ۲۰ میلی‌متری ام۶۱ والکان راکت‌های هایدرا ۷۰ موشک‌های هوابه‌هوا: ۶ موشک ایم-۹ سایدوایندر ۶ موشک ایم-۱۲۰ آمرام موشک‌های هوابه‌سطح: ۶ موشک ای‌جی‌ام-۶۵ ماوریک ۲ موشک ای‌جی‌ام-۸۸ هارم ای‌جی‌ام-۱۵۸ جی‌ای‌اس‌اس‌ام موشک‌های ضدکشتی: ۲ موشک هارپون ۴ موشک AGM-119 Penguin بمب هسته ای ب۶۱ ۸ بمب سی‌بی‌یو-۸۷ ۴ بمب مارک ۸۴ ۸ بمب ام‌کی۸۳ ۱۲ بمب ام‌کی۸۲ ۸ بمب بمب کوچک قطر جی‌بی‌یو-۳۹ ۴ بمب جی‌بی‌یو-۱۰ ۶ بمب جی‌بی‌یو-۱۲ ۴ بمب جی‌بی‌یو-۲۴ ۴ بمب
۶ بمب جی‌بی‌یو-۱۲ ۴ بمب جی‌بی‌یو-۲۴ ۴ بمب جی‌بی‌یو-۲۷ پیووی ۳ شراره (پادکار) خاشه پادکار الکترونیکی (ECM) سامانه هدف‌گیری فروسرخ در شب رادار AN/APG-68
پرچم کردستان پرچم کُرد‌ها است که اشاره به پرچم کنونی اقلیم کردستان عراق دارد و توسط انجمن قیام کردستان در سال ۱۹۲۰ ایجاد شد. بعدها، در انواع مختلف به عنوان پرچم ملی دولت‌های مختلف کردی از جمله جمهوری آرارات، جمهوری مهاباد و اخیراً توسط اقلیم کردستان در سال ۱۹۹۲ پذیرفته شد. علاوه بر این، در پادشاهی کردستان از پرچم هلالی استفاده میبرد که آن هم یک پرچم کردی محسوب می‌شد. تاریخچه. در اکتبر ۱۹۱۸، نزدیک به پایان جنگ جهانی اول، شیخ محمود برزنجی از امپراتوری عثمانی جدا شد و دولت کردستان را تأسیس کرد. از آنجایی که در
شد و دولت کردستان را تأسیس کرد. از آنجایی که در ابتدا تابع بریتانیا بود، این دولت تا زمان شورش در ماه مه ۱۹۱۹، پرچم بریتانیا را به اهتزاز درآورد. پرچم هلالی. در ماه مه ۱۹۱۹، دولت کردستان، علیه امپراتوری بریتانیا شورش کرد و پرچم هلالی را به تصویب رساند. امپراتوری بریتانیا در ژوئن ۱۹۱۹ دولت کردستان را فتح کرد. پس از تأسیس پادشاهی کردستان در سال ۱۹۲۱، پرچم هلالی دوباره توسط شیخ محمود برزنجی در سلیمانیه برافراشته شد. به گفته مورخ رفیق حلمی، پادشاهی کردستان پرچم هلالی را به عنوان پرچم ملی کردها در نظر گرفت. او
هلالی را به عنوان پرچم ملی کردها در نظر گرفت. او نوشت: "«جلسه بزرگی در خانه شیخ قادر، رئیس مجلس ملی، برگزار شد و با اجازه رسمی، پرچم رسمی کردستان برافراشته شد. در روز جلسه، حدود ۱۰۰۰۰ نفر در مقابل مسجد جامع جمع شدند.»" خویبون. این پرچم در سال ۱۹۲۰ توسط انجمن قیام کردستان ایجاد شد. اندکی پس از آن، توسط حزب ملی‌گرای خویبون مورد استفاده قرار گرفت که این پرچم را در طول شورش آرارات بر فراز شهر آغری برافراشت. قدری جمیل پاشا در خاطرات خود میگوید: انجمن قیام کردستان رنگ‌ها و شکل پرچم سازمان ملی‌گرای کُرد خویبون را
رنگ‌ها و شکل پرچم سازمان ملی‌گرای کُرد خویبون را تعیین کرد و پرچم کردستان از سه رنگ تشکیل شده است: "«بالای آن قرمز، درون آن سفید و پایین آن سبز است. و در وسط آن، روی سفیدی، خورشید قرار دارد.»" در سال ۱۹۲۵، در جریان محاکمه سیاستمداران در ترکیه، آنها ابراز نمودند که پرچم عثمانی مرده است و پرچم کردستان مانند خورشید خواهد درخشید. جمهوری آرارات به رهبری کمیته مرکزی سازمان خویبون و در جریان شورش کردها، در ۲۸ اکتبر ۱۹۲۷یا ۱۹۲۸، در جنوب شرقی ترکیه اعلام استقلال کرد. اما تحت فشار ترکیه، امپراتوری بریتانیا و فرانسه
اما تحت فشار ترکیه، امپراتوری بریتانیا و فرانسه محدودیت‌هایی را در مورد فعالیت اعضای حزب خویبون اعمال کردند. ارتش ترکیه در سپتامبر ۱۹۳۰ جمهوری آرارات را درهم شکست. جمهوری مهاباد. پیش از اعلام استقلال جمهوری مهاباد از ایران در سال ۱۹۴۶، رهبران کرد در ایران از حزب دموکرات کردستان ایران (حدکا) با حمایت کردهای عراق، پرچمی را برای استفاده به عنوان پرچم ملی جمهوری مهاباد آماده کرده بودند. پرچم آماده شده توسط حزب دموکرات کردستان ایران تغییر داده و تأیید شد و در ۱۷ دسامبر ۱۹۴۵ آن را در دفتر رسمی دولت ایران در
۱۷ دسامبر ۱۹۴۵ آن را در دفتر رسمی دولت ایران در مهاباد برافراشتند. هنگامی که جمهوری در ۲۲ ژانویه ۱۹۴۶ اعلام استقلال کرد، پرچم در میدان اصلی شهر در حالی که سرود ای رقیب خوانده می‌شد، برافراشته شد. قاضی محمد رئیس جمهور جمهوری مهاباد در سخنرانی خود پرچم را «پرچم کردستان» اعلام کرد و این پرچم در تمام شهر‌های تحت کنترل برافراشته شد. چند روز قبل از فروپاشی جمهوری، قاضی محمد پرچم روی میز خود را به مصطفی بارزانی، رهبر حزب دموکرات کردستان، که پس از شورش بارزانی‌ها در سال ۱۹۴۳ به مهاباد گریخته بود، تحویل داد.
در سال ۱۹۴۳ به مهاباد گریخته بود، تحویل داد. نمادگرایی. پرچم کردستان مهمترین نماد هویت منسجم کردی است. از زمانی که برای اولین بار در سال ۱۹۴۶ برای نشان دادن کردستان مستقل (به نام جمهوری مهاباد و تأسیس شده در خاک ایران) برافراشته شد، به نمادی به هویت ملی کُرد‌ها تبدیل شده است. مشخصه اصلی این پرچم، نشان خورشید طلایی فروزان (به کردی: رۆژ) در مرکز آن است. این خورشید دارای ۲۱ پرتو با شکل و اندازه یکسان است. نماد رنگ‌ها عبارت است از: در پاییز سال ۲۰۰۶، رهبر اقلیم کردستان عراق به مقامات کرد دستور داد که طبق ماده
کردستان عراق به مقامات کرد دستور داد که طبق ماده شماره ۶۰ «برافراشته کردن پرچم کردستان عراق» از برافراشتن پرچم عراق خودداری کنند. مسعود بارزانی دستور داد که پرچم بعثی‌ها پایین کشیده شود و همه مناطق کردستان عراق «فقط پرچم کردستان عراق برافراشته کنند» زیرا نمادهای بعثی‌ها با نسل‌کشی انفال که در آن ۱۸۰۰۰۰ نفر کشته شدند، مرتبط بود. هنگامی که نماد‌های بعثی در سال ۲۰۰۸ از پرچم عراق برداشته شد، دولت اقلیم کردستان پرچم عراق را در کنار پرچم کردستان برافراشت. برافراشتن پرچم عراق در کنار پرچم کردستان نمادی از پذیرش
پرچم عراق در کنار پرچم کردستان نمادی از پذیرش فدرالیسم عراق توسط آنهاست. سازگاری مدرن با استانداردهای بین المللی پرچم. این پرچم در طول دهه ۱۹۹۰ در رسانه‌های کردی از جمله مد‌ تی‌وی، کوردسات و کردستان تی‌وی و شبکه‌های وابسته به آنها پخش می‌شد و این پرچم مرتباً در برنامه‌های آنها وجود داشت و به این ترتیب به نمادی از دولت‌خواهی کردی تبدیل شد. روز پرچم اقلیم کردستان. از سال ۱۹۹۳، روز پرچم کردستان در ۱۷ دسامبر جشن گرفته می‌شود. پیوند به بیرون. پرچم کردستان
کردستان به منطقه‌ای تعریف‌شده به صورت تقریبی از نظر جغرافیایی و فرهنگی گفته می‌شود که بیشتر ساکنین آن کرد هستند. کردستان همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر گفته شود:
اَندرو کارنِگی (۱۸۳۵–۱۹۱۹) سرمایه‌دار و نیکوکار اسکاتلندی‌تبار آمریکایی بود. او بنیان‌گذار شرکت فولاد کارنگی بود که سپس به شرکت فولاد ایالات متحده یا همان یو.اس. استیل تبدیل شد. او در طول ۱۸ سال پایانی عمر خود، حدود ۳۵۰ میلیون دلار از دارایی اش را (تقریباً ۶٫۵ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۳) وقف فعالیت‌های خیرخواهانه نمود. تولد و کودکی. اندرو کارنگی فرزند مارگارت و ویلیام کارنگی در یک کلبه روستایی که تنها یک اتاق داشت در شهر دانفرملین در کشوراسکاتلند متولد شد. آن کلبه علاوه بر محل زندگی خانواده کارنگی، محل کسب و
کلبه علاوه بر محل زندگی خانواده کارنگی، محل کسب و کار پدر خانواده یعنی بافندگی نیز بود. خانواده کارنگی در این کلبه با خانواده دیگری نیز هم‌خانه بودند. بد نیست بدانید که نام او برگرفته شده از نام پدربزرگ پدری‌اش می‌باشد. تجارت بافندگی پدر کارنگی رو به پیشرفت بود. با افزایش طرفداران پارچه داماسک که برای لباس‌های انگلیسی مورد استفاده قرار می‌گرفت. آنها به خانه‌ای بزرگ‌تری در خیابان ادگار نقل مکان کردند. تا کسب و کارشان را گسترش دهند. او در مدرسه آدام رولان واقع در دانفرملین تحصیلات خود را شروع نمود. جورج لادر
در دانفرملین تحصیلات خود را شروع نمود. جورج لادر عموی مادری اندرو کارنگی بود که به عنوان یک رهبری سیاسی از او یاد می‌شود. وی تأثیر زیادی بر دوران کودکی اندرو کارنگی گذاشت. او اندرو کارنگی را با آثار رابرت برنز و قهرمانان اسکاتلندی مانند: روبرت یکم، ویلیام والاس و راب روی مک گرگور آشنا کرد. که این آشنایی تأثیر عمیقی بر روی تفکرات اندرو کارنگی گذاشت. هنگامی که اندرو کارنگی ۱۲ سال داشت کسب و کار بافندگی پدرش شکست خورد. خانواده آنها روزهای سختی را از نظر مالی پشت سر می‌گذاشتند. اوضاع آنها روز به روز بدتر می‌شد
سر می‌گذاشتند. اوضاع آنها روز به روز بدتر می‌شد تا اینکه پدر خانواده تصمیم گرفت مقداری پول از جورج لادر قرض بگیرد تا به ایالات متحده آمریکا نقل مکان کنند. وقف ثروت کارنگی. کارنگی بیشتر ثروت خود را صرف تأسیس موسسات سودمند همگانی مانند کتاب‌خانه‌ها و مدارس و دانشگاه‌ها (همانند دانشگاه کارنگی ملون) کرد. وی در مدت عمر خود ۳۰۰۰ کتابخانه عمومی (همانند کتابخانه مرکزی سیاتل) تأسیس نمود، این کتابخانه‌ها در شهرهای مختلف آمریکا، کانادا، انگلستان، نیوزیلند، اسکاتلند و در فیجی با صرف بیش از ۶۰ میلیون دلار ساخته شدند و
در فیجی با صرف بیش از ۶۰ میلیون دلار ساخته شدند و در اختیار عموم مردم قرار گرفتند. او همین‌طور قریب ۳۵۰ میلیون دلار صرف ساخت اماکنی همچون تالار کارنگی و حمایت از برنامه‌های فرهنگی نمود. او تلاشهای زیادی برای گسترش صلح در جهان نمود. تأسیس دادگاه بین‌المللی لاهه در هلند یکی از فعالیتهای او در زمینه صلح جهانی است. با توجه به علاقه وافری که به شهر زادگاه در اسکاتلند داشت مبلغ هنگفتی از ثروتش را صرف ساخت ورزشگاه‌ها وسایر مکانهای فرهنگی وهنری در آنجا کرد. همچنین بسیاری از شعرا، نویسندگان، ادبا و محققان برای
بسیاری از شعرا، نویسندگان، ادبا و محققان برای انجام کارهای فرهنگی و هنری خود از کمکهای او بهره‌مند می‌شدند. او معتقد بود هر فرد ثروتمندی که با نشان دادن شایستگی‌هایش ثروتش را از جامعه به‌دست می‌آورد بایستی بخش مازاد بر نیازش را به جامعه برگرداند تا بتوان صاحب جامعه بهتر شد. به گفته او:
این نوشتار به تاریخ مردم کرد از ازمنه باستانی تا دوران معاصر می‌پردازد. کُرد در اسطوره‌ها. کُرد در شاهنامهٔ فردوسی. فردوسی در داستان قیام کاوه آهنگر بر علیه ضحاک ماردوش به کُردها اشاره می‌کند. هنگامی که ضحاک ماردوش برای آرام کردن مارهای روی دوشهایش به پیروی از اهریمن دستور داد تا هر روز دو جوان ایرانی را بکشند و مغزسرهایشان را طعمه مارها کنند، در این هنگام دو آشپز ایرانی به نام‌های ارمایل و گرمایل به زیرکی خود را به دربار رساندند و در آشپزخانه ضحاک مشغول کار شدند. این دو نفر هر روز یکی از دو جوان را که رشید
شدند. این دو نفر هر روز یکی از دو جوان را که رشید تر از دیگری بود رها می‌کردند و مغز سر دومی را با مغز سر گوسفندی می‌آمیختند و طعمه مارها می‌کردند. تا دست کم یکی از دو نفر را نجات داده باشند. جوان رشید رهایی یافته به کوه‌ها پناه می‌برد و در آن‌جا چوپانی پیشه می‌کرد و پنهانی روزگار می‌گذرانید. فردوسی سپس می‌گوید: یعنی از افزایش نسل این جوانان نژاده و رشید، جمعیت «کُرد» پدید آمد. فردوسی از زبان کاوه آهنگر هنگام قیامش علیه ضحاک می‌گوید: تنها حضور کُردها در شاهنامه فردوسی در داستان کاوه آهنگر و ضحاک است که بعد
فردوسی در داستان کاوه آهنگر و ضحاک است که بعد از قیام کاوه آهنگر و پیروزی در برابر ضحاک، فردوسی نژاد «کُرد» را از کاوه آهنگر می‌داند که عمدهٔ این نژاد ساکن کوهستان‌های غرب ایران شدند و با ازدیاد جمعیتشان متحد شدند و ضحاک را سرنگون کردند. کُرد در تاریخ باستان. منطقه امروزی کردستان عراق در دوران باستان بخشی از امپراتوری آشور را تشکیل می‌داد. آشور بانیپال در سال ۶۳۳ پ م در گذشت. هوخشتره شاه ماد در حمایت از بابل به آشور اعلان جنگ داد. هوخشتره در سال ۶۱۴ پ م از کوه‌های زاگرس گذشت و ضمن تسخیر آبادی‌های آشوری سر
کوه‌های زاگرس گذشت و ضمن تسخیر آبادی‌های آشوری سر راه، شهر آشور پایتخت دولت آشور را در محاصره گرفت. پس از سقوط شهر آشور، نبوپلسر پادشاه بابل به دیدار هوخشتره آمد و در آنجا پیمان دوستی ایران و بابل تجدید شد. در سال ۶۱۳ پ م شاه آشور در نینوا بود و این شهر نیز در سال ۶۱۲ پ م تسخیر شد. نبوپلسر رهبر بابلی‌ها به همکاری با ماد روی آورد. در دوره‌های بعدی و پس از یاری هارپاگ وزیر آستیاگ به کوروش بزرگ و سقوط پادشاهیِ ایرانی ماد این سرزمین بخشی از حکومت‌های هخامنشی، سلوکی، اشکانی و ساسانی گشت. برای نمونه در زمان
سلوکی، اشکانی و ساسانی گشت. برای نمونه در زمان هخامنشی آتروپاتن سردار ایرانی ساتراپ این سرزمین بود که پس از حمله اسکندر و صلح و توافق با او همچنان بر قسمتی از سرزمین کردستان که بعدها به آتروپاتنکان یا همان آذربایجان کنونی نام گرفت، حکمرانی داشت و در امور داخلی خود کاملاً مستقل عمل می‌نمود. برخی منابع از قبیل نولدکه (NOLDKE ۱۸۹۷) آورده‌اند که طوایف کردی که در نواحی مرکزی و جنوب ایران وجود داشتند در خلال دوره شاهنشاهی ساسانی به علت فتوحات ایران و حرکت جمعیت به طرف شمال غربی مهاجرت کرده و در سرزمین کردو
به طرف شمال غربی مهاجرت کرده و در سرزمین کردو (KURDU) ساکن شده و با کردهای آنجا مخلوط شده‌اند و نام آن‌ها را قبول کرده‌اند این مردم که قبلاً به نام مرتی‌ها شناخته می‌شدند در جنگ‌های مداوم ساسانیان و اشکانیان (پارتها) با رومی‌های بیزانسی شرکت داشته‌اند و با روم در جنگ بوده‌اند. اینان در قرن چهارم میلادی از طرف رومی‌ها به نام کرچخ شناخته می‌شدند. بر حسب سرزمین و لهجه‌های محلی کردهای قدیمی نام‌های کاردوخ (KARDUKH) و کاردیخ (KARDIKH) که سکنه و بومیان آن بوده‌اند بر این مردم اطلاق شده‌است. در زمان ساسانیان
بر این مردم اطلاق شده‌است. در زمان ساسانیان منطقه امروزی عراق را ناحیه آسورستان یا دل ایرانشهر می‌نامیدند و طبق تقسیمات کشوری ایران آن زمان، آسورستان به دوازده استان و شصت تسو (شهرستان) بخش شده بود. بیشتر بخش شرقی منطقه امروزی کردستان عراق در زمان ساسانیان در استان شادپیروز قرار داشت. شمال غربی کردستان عراق استان بالا نام داشت. شهرهای بزرگ آن دوره در این منطقه، اربیل، گرمیان (کرکوک امروزی) و آشب (عمادیه امروزی) بودند. کردستان پس از هجوم قبایل عرب. با آغاز حمله اعراب به رهبری عمر بن خطاب در سال‌های (۶۳۴–۶۴۲
اعراب به رهبری عمر بن خطاب در سال‌های (۶۳۴–۶۴۲ م) نواحی اربیل، موصل و نصیبین که نواحی کردنشین بودند به تصرف اعراب درآمد بعد از عمر، در دوره جانشین وی عثمان نیز مناطق شمالی کردها و مناطق قفقاز به تصرف درآمد. در منابع تاریخی متقدم و عمدتاً دو قرن اول اسلامی که شامل مغازی ابن اسحاق؛ فتوح الشام واقدی؛ مروج الذهب مسعودی؛ تاریخ ابن اثیر؛ سفرنامه ابن بطوطه (قرن هشتم) قاموس المحیط فیروزآبادی؛ الاصابه فی تمیز الصمابه ابن حجر و … است در خصوص نحوه مسلمان شدن مردم جبال (نام قدیم کردستان در زمان ساسانیان) اشاره شده‌
(نام قدیم کردستان در زمان ساسانیان) اشاره شده‌ است که به افسانه شبیه است و ساخته ذهن کسانی است که می‌خواهند هجوم و قتل‌عام و کشتار اعراب در ذهن ایرانیان بزرگ جلوه داده نشود» اشغال شهرزور، صامغان و دراباذ (= دزاباذ) توسط اعراب روایت اول:بلاذری می‌نویسد: «عزره بن قیس که در دوره خلافت عمر والی حلوان بود به سوی فتح شهرزور رهسپار گردید اما نتوانست آن را فتح کند. اما بعد عتبه بن فرقد آن را بعد از یک درگیری به صلحی همانند صلح حلوان فتح کرد، در آنجا هر مردی از مسلمانان که توسط عقرب نیش زده می‌شد وفات می‌یافت.»
که توسط عقرب نیش زده می‌شد وفات می‌یافت.» روایت دوم: «اهل صامغان و دراباذ با عتبه صلح کردند بر این شرط که جزیه و خراج بپردازند و در عوض کسی از آنان کشته نشود و به اسارت نیز گرفته نشود و از پیروی آیین خویش منع نگردند.» روایت سوم: «شهروز، صامغان و دراباذ از فتوح عتبه بن فرقد سلمی بود که در آن با کُردها جنگید و کسانی از آنها را کشت.»(۳) ابن اثیر همین روایت را عیناً از بلاذری نقل کرده اما در ادامه می‌نویسد: «کُردان بسیاری کشته شدند.» روایت چهارم: «عتبه، شهرزور، صامغان ودراباذ را به صلح فتح کرد، اما آنها پیمان
صامغان ودراباذ را به صلح فتح کرد، اما آنها پیمان شکستند بنابراین، عتبه بازگشته شهر را به جنگ گشود و بر آنان خراج بست.» پس از حمله اعراب کردها اکثراً اسلام را به زور و اکراه پذیرفتند در غیر این صورت باید جزیه می‌دادند و در مواردی اعراب با شورش و سرپیچی اکراد روبه‌رو شدند؛ مثلاً محمد بن جریر طبری می‌نویسد: …در همین روز خبر رسید که «موصل» بشوریده و کردان در آن‌جا پراکنده‌اند. مُسَیب‌بن زُهیر، حاکم کوفه، که دوست یحیی‌بن خالد بود، به منصور (خلیفه عباسی) پیشنهاد کرد که کار خواباندن شورش کردان را به خالد واگذارد
کرد که کار خواباندن شورش کردان را به خالد واگذارد که «او برای خواباندن آن شورش تواناست». منصور این پیشنهاد را پذیرفت و خالد را به حکومت موصل برگماشت. ضعف قدرت دستگاه حکومتی خلافت در دوره عباسیان. در دوره عباسیان که به کمک ابومسلم خراسانی ایرانیان به خلافت رسیدند، به علت رقابت امین و مأمون پسران هارون الرشید، قدرت دستگاه حکومتی خلافت تضعیف شد. از این زمان به بعد با استفاده از ضعف دستگاه حکومتی خلافت اعراب، دولت‌های مستقل و نیمه مستقل ایرانی هم در شرق و هم در غرب ایران دوباره به قدرت رسیدند. در شرق ایران
در غرب ایران دوباره به قدرت رسیدند. در شرق ایران دولت‌های طاهریان، صفاریان و سامانیان به قدرت رسیدند. در غرب ایران دولت‌های حسنویه، بنی عیاران، آل بویه، فضلویه، هزاراسپیان، مروانیان و ایوبیان به قدرت رسیدند. در این زمان لفظ کرد برای توصیف نژادی قبایل ایرانی به کار می‌رفت. هزبانیان. هزبانیان دودمانی کردتبار بودند که از پیش از میلاد مسیح تا چند سده پس از هجرت پیامبر اسلام کم و بیش بر نواحی وسیعی از کردستان حکمرانی می‌کردند. قلمرو حکومت آنان در دوره‌های مختلف تغییر می‌کرد، اما به‌طور کلی می‌توان گفت از ارومیه
می‌کرد، اما به‌طور کلی می‌توان گفت از ارومیه تا اربیل را در بر می‌گرفت. حسنویه. در قرن دهم میلادی (۹۵۹ م) حسن برزیکانی که رئیس قبایل کرد برزیکانی بود خود را به فرمانروایی شرق کردستان رسانید و دینور و همدان و نهاوند را فتح کرد و دولت مستقل حسنویه (۳۴۸–۴۰۵ ق) را بنیان‌گذارد. فرزند او ناصرالدین (۹۷۹–۱۰۱۴ م) و نوه اش ظهیران هلال ابن بدر (۱۰۱۵–۱۰۱۴ م) می‌باشند اینان از آل بویه اطاعت می‌کردند. حکومت حسنویه تا ۴۰۵ ق. ادامه یافته‌است. این سلسله به دست بنی عیاران از بین رفت. بنی عیاران. بنی عیاران (۴۰۱ تا ۵۱۱ ق)
از بین رفت. بنی عیاران. بنی عیاران (۴۰۱ تا ۵۱۱ ق) سلسله مستقل کرد در غرب ایران از بازماندگان خاندان حسنویه بودند. آخرین حاکم حسنویه امیر طاهر برزینی، است که توسط ابوالشوک (حسام الدوله) حاکم سلسله بنی عیاران از بین رفت. حکومت بنی عیاران تا ۵۱۱ ق. دوام داشته‌است. با حمله ترکمن‌های سلجوقی سلسله بنی عیاران از بین رفته و مقدمات حکومت اتابکان لرستان به وجود آمد. مروانیان. در سال ۹۹۰ میلادی به هنگام مرگ کردباد حکمران انتصابی خلیفه برادرزاده اش ابوعلی مروان، حکمران نواحی دیاربکر، میافارقین آمیدنی (آمید) و نصیبین
نواحی دیاربکر، میافارقین آمیدنی (آمید) و نصیبین را به دست آورد. این مناطق بعد از مرگ عضدالدوله دیلمی از دست آل بویه خارج شده بود. اینان که به مروانیان معروف شدند بعدها از خلیفه عباسی روی گردان و به فاطمیان گرویدند. روادیان. روادیان(۹۵۵–۱۰۷۱)، دودمانی کُرد تبار بودند که بر تبریز، آذربایجان و مُکریان در اواخر قرن هشتم و اوایل قرن نهم میلادی حکومت می‌کردند. روادیان در نیمهٔ دوم قرن دهم و بیشتر قرن یازدهم میلادی بر مُکریان و آذربایجان و بخش‌هایی از ارمنستان حکومت می‌کردند. مرکزیت تبریز و مراغه حکومت آن‌ها بود.
می‌کردند. مرکزیت تبریز و مراغه حکومت آن‌ها بود. شدادیان. شدادیان نام خاندانی کرد از اران ارمنستان است که در فاصله سال‌های ۳۴۰ تا ۴۸۰ هجری قمری در نواحی باکو، گنجه و بردع حکومت کردند. نام برخی از شخصیت‌های مهم آن‌ها لشکری، فضلون و ابوالاسوار شاوور، در اشعار و منابع تاریخی آمده‌است. شدادیان در جنگ‌های اسلام با روم شرقی (بیزانس)، طوایف گرجی و ارمنی نقش برجسته‌ای داشتند. ایوبیان. صلاح‌الدین ایوبی (۵۳۲ ق. - ۱۷ صفر ۵۸۹ ق) یکی از سرداران کرد و مسلمان جنگ‌های صلیبی بود. از دوره صلاح الدین سرداران کرد توانستند
بود. از دوره صلاح الدین سرداران کرد توانستند فراتر از منطقه‌های کردنشین قدرت خود را بسط دهند. با پیروزی صلاح‌الدین ایوبی در جنگ‌های صلیبی، صلاح‌الدین ایوبی به حکومت رسید. وی مؤسس سلسله ایوبیان است. ایوبیان دودمانی کردتبار بودند که از ۱۱۷۱ تا ۱۲۶۰/۱۲۵۰م در مصر و سوریه و عراق فرمانروایی کردند. پایتخت‌های ایشان دمشق و قاهره بود. تنها حلب تا سال ۱۳۹۰ م. در اختیار خاندان ایوبی (ایوبیان) قرار داشت. توان و خصوصیات جنگی صلاح الدین او را به عنوان یکی از قهرمانان افسانه‌ای جنگ با صلیبیون درآورد. حکومت‌های کُرد.