payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از سقوط امپراتوری روم و در اروپای قرون وسطی نیز امپراتوران بیزانس و روم مقدس انحصار استفاده از این عنوان را در شرق و غرب اروپا در اختیار داشتند. عنوان امپراتور در تاریخ‌نگاری مدرن به‌طور عام و کلی برای توصیف پادشاهان تاریخ چین، ژاپن، هند، ایران، اتیوپی، اینکاها، آزتک‌ها و غیره استفاده می‌شود. به گونه‌ای مبهم، امپراتور بالاترین عنوان سلطنتی و بالاتر از پادشاه یا دیگر عناوین در نظر گرفته می‌شود. در حال حاضر، تنها ژاپن دارای مقام امپراتوری و ناروهیتو تنها امپراتور جهان است. واژه‌شناسی. "امپراتور" یک واژهٔ
جهان است. واژه‌شناسی. "امپراتور" یک واژهٔ لاتین است که عنوان سرداران روم باستان بوده است. به نوشتهٔ "لغت‌نامه دهخدا"، ابتدا در روم سپهسالار قشون را امپراتور می‌خواندند و در روزگاران بعد، چون پادشاهان روم فرماندهی قشون را نیز در اختیار داشتند، این عنوان با پادشاه توأم گردید. در "فرهنگ ناظم الاطباء" امپراتور چنین تعریف شده: «یک پادشاه مقتدر، مستقل و صاحب تاج و تخت که بر ممالک و نواحی [گوناگون] سلطنت کند.» به نوشتهٔ واژه‌نامه برخط ریشه‌شناسی، ریخت انگلیسی امپراتور (emperor) برگرفته از واژهٔ "empereor" در
امپراتور (emperor) برگرفته از واژهٔ "empereor" در فرانسوی باستان به معنی «رهبر» و «فرمانروا» است که خود از واژهٔ لاتین "imperator" به معنی «فرمانده»، از ریشهٔ "imperare" به معنای «فرمان دادن» می‌باشد. تاریخچه. در روم باستان و بیزانس. در ابتدا، واژهٔ امپراتور به هر فرماندهٔ رومی کامیاب در جنگ از سوی اطلاق می‌شد. بنابراین، در اصل نه یک عنوان رسمی، بلکه یک لقب بود. با این حال، در اواخر جمهوری روم (حدود: ۵۰۹–۲۷ پ.م)، این واژه به عنوان افتخاری ویژه‌ای تبدیل شده بود که توسط سربازان پیروز یا با رأی سنای روم، به
بود که توسط سربازان پیروز یا با رأی سنای روم، به عنوان پاداشی برای خدمات برجستهٔ ژنرال پیروز به وی اعطا می‌شد و با این معنا همچنان تا پیش از دوران امپراتوری مورد استفاده قرار می‌گرفت. با این وجود ژولیوس سزار پس از دریافت لقب امپراتور از سوی سنا، جلوه‌ای دیگر بدان بخشید و آن را به صورت یک «نام مستعار» و بیانگر «قدرت مطلق نظامی روم» در نظر گرفت. پس از وی به همان شیوه و با اهمیتی مشابه، سنا عنوان امپراتور را به فرزندخوانده‌اش آگوستوس اعطا کرد. تیبریوس و کلودیوس آن را نپذیرفتند؛ اما پس از آنها لقب امپراتور به
آن را نپذیرفتند؛ اما پس از آنها لقب امپراتور به عنوان سلطنتی پادشاه روم تبدیل شد که به‌طور رسمی و منظم استفاده می‌شد و در نهایت جایگزین نام پرینسپس شد. هنگامی که زبان یونانی تنها زبان امپراتوری روم شرقی شد، امپراتور گاهی به «باسیلیوس» و گاهی «اتوکراتور» نیز ترجمه می‌شد. باسیلیوس عنوان یک حاکم بزرگ بود و اتوکراتور به‌ویژه به قدرت استبدادی حاکم اشاره می‌کرد که شخص امپراتور در اختیار داشت. ژوستینین یکم از اتوکراتور برای عنوان رسمی خود و از باسیلیوس به عنوان اصطلاح رایج استفاده می‌کرد. در اروپا. پس از سقوط
اصطلاح رایج استفاده می‌کرد. در اروپا. پس از سقوط امپراتوری روم و در اروپای قرون وسطی، شارلمانی کبیر با هدف احیای امپراتوری روم عنوان امپراتور را به‌کار برد که توسط جانشینان فرانسوی، ایتالیایی و آلمانی‌اش، ازجمله امپراتوران مقدس روم، تا زمان کناره‌گیری امپراتور فرانسیس دوم در سال ۱۸۰۶ استفاده شد. شارلمانی پادشاه فرانک‌ها و لومباردها، در روز کریسمس سال ۸۰۰ میلادی، به دست پاپ لئون سوم در رم به عنوان امپراتور تاج‌گذاری کرد. از آن پس تا سقوط قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳، تنها دو امپراتور در جهان وجود داشت: امپراتور
تنها دو امپراتور در جهان وجود داشت: امپراتور بیزانس در شرق و امپراتور مقدس روم در غرب. تجزیهٔ امپراتوری فرانک به پادشاهی‌های مجزا، منجر به انتقال عنوان امپراتور در سال ۹۶۲ به فرانک شرقی در آلمان تحت پادشاهی اتوی یکم شد که پادشاه ایتالیا نیز بود. از آن پس تا سال ۱۸۰۶، اگرچه همهٔ پادشاهان آلمان تاج‌گذاری شده توسط پاپ امپراتور نبودند، هیچ امپراتوری وجود نداشت که پادشاه آلمان نباشد؛ بنابراین، در عمل رسیدن به تاج و تخت آلمان برای دستیابی به عنوان امپراتور ضروری بود. دکترین امپراتوری در اوایل قرون وسطی شکل گرفته
دکترین امپراتوری در اوایل قرون وسطی شکل گرفته بود. مطابق آن، اگرچه شخص امپراتور در آلمان انتخاب می‌شد، تا زمانی که در شهر مقدس (رم) و به دست شخص مقدس (پاپ) تاج‌گذاری نمی‌کرد، نمی‌توانست به‌طور رسمی از عنوان امپراتور استفاده کند. از این رو، فرمانروای مقدس روم اگرچه به محض بر تخت نشستن قدرت کامل امپراتوری را در آلمان و ایتالیا به دست می‌گرفت، تا زمان تاج‌گذاری در رم صرفاً خود را «پادشاه رومیان» می‌نامید. در سال ۱۵۰۸، هنگامی که ماکسیمیلیان یکم نتوانست در رم تاج‌گذاری کند، از سوی پاپ ژولیوس دوم اجازه یافت تا
کند، از سوی پاپ ژولیوس دوم اجازه یافت تا خود را «امپراتور منتخب» بنامد. این عنوان توسط فردیناند یکم و همهٔ امپراتوران پس از او، بلافاصله پس از بر تخت نشستن در آلمان استفاده شد و تا سال ۱۸۰۶ عنوان رسمی و سختگیرانهٔ آنها بود که همیشه در اعلامیه‌ها و سایر اسناد رسمی ذکر می‌شد. بر اساس نظریهٔ قرون وسطی: «تنها یک امپراتور در جهان وجود داشته و می‌توانست وجود داشته باشد که نایب مستقیم خدا، نمایندهٔ وحدت نوع بشر و مردم مسیحی در جنبهٔ دنیوی آن بود». برخلاف پاپ که دقیقاً همین موقعیت را از جنبهٔ معنوی داشت. از این رو
همین موقعیت را از جنبهٔ معنوی داشت. از این رو در آن اعصار، پادشاهان و نویسندگان اروپای غربی اصولاً عنوان امپراتوران بیزانس را که در قسطنطنیه سلطنت می‌کردند نمی‌پذیرفتند؛ اگرچه ممکن بود گاهی آن را رسمیت بشناسند. در اروپای شرقی نیز به همین شکل، مشروعیت امپراتور در غرب را انکار می‌کردند و معتقد بودند که امپراتوران مقدس روم صرفاً متجاوزان آلمانی هستند که قلمرو امپراتوری روم غربی را به تسخیر خود درآورده‌اند. در خارج از حوزهٔ نفوذ آلمان و فرانک‌ها، گاهی پادشاهانی که بر بیش از یک پادشاهی سلطه می‌یافتند، عنوان
که بر بیش از یک پادشاهی سلطه می‌یافتند، عنوان امپراتور را به خود اختصاص می‌دادند؛ مانند سانچو سوم پادشاه ناوار که پس از ضمیمه کردن پادشاهی لئون در سال ۱۰۳۴ خود را «امپراتور اسپانیا» نامید، آلفونسوی ششم، پادشاه لئون و کاستیا که خود را «امپراتور دو دین» خواند و آلفونسوی هفتم که در سال ۱۱۳۵ لقب «امپراتور تمام اسپانیا» را به خود داد. در شرق، تزار روسیه پتر کبیر در سال ۱۷۲۱ عنوان سلطنتی روسیه را از «تزار تمام روسیه» به «امپراتور تمام روسیه» تغییر داد. ناپلئون بناپارت پس از تثبیت قدرت خویش، در سال ۱۸۰۴ خود را
بناپارت پس از تثبیت قدرت خویش، در سال ۱۸۰۴ خود را «امپراتور فرانسه» خواند. ادعای او مبنی بر جانشینی شارلمانی، همراه با کنفدراسیون راین تحت فرمانش در آلمان، تهدیدی برای امپراتوری مقدس روم و دودمان هاپسبورگ بود. با درک این وضعیت، فرانسیس دوم برای حفظ مقام امپراتوری، عنوان «امپراتور موروثی اتریش» را پیش از آن که امپراتوری مقدس روم به دست ناپلئون در سال ۱۸۰۶ منحل شود، به خود داد. جانشینان او تا سقوط امپراتوری اتریش-مجارستان در سال ۱۹۱۸، این عنوان را حفظ کردند. در فرانسه، ناپلئون سوم از سال ۱۸۵۲ تا زمان
کردند. در فرانسه، ناپلئون سوم از سال ۱۸۵۲ تا زمان برکناری‌اش در ۱۸۷۱، سومین و آخرین امپراتور فرانسه بود. در آلمان، بین سال‌های ۱۸۷۱ و ۱۹۱۸ پادشاهان پروس شامل ویلهلم یکم، فردریش سوم و ویلهلم دوم، قیصر یا همان امپراتور آلمان بودند. در بریتانیا، ملکه ویکتوریا عنوان «امپراتریس هند» را در سال ۱۸۷۶ به خود داد؛ اما نوه‌اش جرج ششم، پس از استقلال هند عنوان امپراتور را از دست داد. دیگر موارد. به‌جز در اروپا، پادشاهان دیگری هم با عنوان امپراتور وجود داشته‌اند. این واژه اصطلاحاً برای توصیف بسیاری از پادشاهان
این واژه اصطلاحاً برای توصیف بسیاری از پادشاهان غیراروپایی هم به‌کار می‌رود. ژان ژاک دسالین از سال ۱۸۰۴ تا ۱۸۰۶ امپراتور هائیتی بود، شاهزادگان دودمان براگانسا از سال ۱۸۲۲ تا ۱۸۸۹ امپراتوران برزیل و اگوستین د ایتروبیده و دوک اتریشی فردیناند ماکسیمیلیان یوزف به ترتیب از سال ۱۸۲۲ تا ۱۸۲۳ و ۱۸۶۴ تا ۱۸۶۷ امپراتور مکزیک بودند. همچنین در زبان انگلیسی، عنوان امپراتور به‌طور عام و کلی برای توصیف پادشاهان تاریخ چین، ژاپن، هند، اتیوپی، اینکاها، آزتک‌ها و... استفاده می‌شود. در تاریخ‌نگاری مدرن، اصطلاح‌های «امپراتور» و
در تاریخ‌نگاری مدرن، اصطلاح‌های «امپراتور» و «امپراتوری» در مورد حکومت‌های گوناگون به‌کار می‌رود. بنابراین، امروزه به سختی می‌توان گفت که این عنوان همانند قرون وسطی دارای چه اهمیت و تعریف مشخصی است؛ اگرچه عمدتاً با قدرت نظامی یکه‌سالارانه مرتبط است. به‌طور مبهم تصور می‌شود که «امپراتور بودن» به نوعی تقدم بر «پادشاه بودن» دلالت دارد. واپسین امپراتوران باقی‌ماندهٔ جهان پس از جنگ دوم جهانی، هایله سلاسی امپراتور اتیوپی و سرانجام هیروهیتو امپراتور ژاپن بودند. عنوان رسمی محمدرضا پهلوی یعنی «شاهنشاه» نیز در منابع
رسمی محمدرضا پهلوی یعنی «شاهنشاه» نیز در منابع غربی آن زمان به امپراتور ترجمه می‌شد. در حال حاضر، تنها ژاپن دارای مقام امپراتوری و ناروهیتو تنها امپراتور جهان است.
مشعشعیان، یا آل مشعشع (حکومت ۸۴۵ تا ۹۱۴ق) حکومت شیعه ی اثنی عشری (دوازده امامی) که خاندانی حاکم بر خوزستان از سال ۸۴۵ تا ۹۱۴ ه.ق بوده اند ، این سلسله با اعتقاد به اصل اسلام توسط سید محمد بن فلاح (متوفای ۸۷۰ ه.ق) حیات خود را آغاز و حکومت مستقل شیعه، ابتدا به مرکزیت هویزه و سپس به مرکزیت شوشتر را ایجاد نمود و بر خوزستان حکومت کردند. مشعشعیه با ظهور صفویان تا سال ۱۱۵۰ق حکومت خود مختار و سکه ضرب دارند. در این زمان دادگاه حلب شیخ جنید صفوی را به مشعشعی مذهبی بودن متهم نموده و او را محکوم به مرگ نمودند.پس از فوت
متهم نموده و او را محکوم به مرگ نمودند.پس از فوت سید محمد، فرزند دیگرش، محسن (۹۰۵–۸۷۰ق) رهبری را بر عهده گرفت. این مقطع زمانی، دوره استقرار توأم با آرامش دولت مشعشعی است. در همین زمان قلمرو این حکومت به اوج گستردگی خود رسیده و از جزایر، بصره و حوالی بغداد تا کهگیلویه، بهبهان و شوشتر امتداد یافته و از سوی دیگر به سواحل خلیج فارس، بندرعباس تا کرمانشاه رسید.پس از فوت سید محمد، فرزند دیگرش، محسن (۹۰۵–۸۷۰ق) رهبری را بر عهده گرفت. این مقطع زمانی، دوره استقرار توأم با آرامش دولت مشعشعی است. در همین زمان قلمرو این
با آرامش دولت مشعشعی است. در همین زمان قلمرو این حکومت به اوج گستردگی خود رسیده و از جزایر، بصره و حوالی بغداد تا کهگیلویه، بهبهان و شوشتر امتداد یافته و از سوی دیگر به سواحل خلیج فارس، بندرعباس تا کرمانشاه رسید. استقرار و ثبات مشعشعیان دراین دوره تاریخی را می‌توان نتیجه سیاست اسکان و دفاع سید محسن دانست. ساخت و تجدید بنای قلعه‌ها و حصار شهرها از شاخصه‌های این سیاست است تا جایی که سید محسن را نخستین کسی دانسته‌اند که در حویزه بناهایی را که پیش‌تر از نی بود با آجر و خشت ساخت، قلعه هویزه معروف به «المزینة»
با آجر و خشت ساخت، قلعه هویزه معروف به «المزینة» یا «محسنیه» نشانه نخستین تلاش‌های او در این زمینه است بنیان‌گذار. نسب سید محمد بن فلاح بن هیبت‌الله به هفتمین امام شیعیان می‌رسد. وی در شهر واسط به دنیا آمد و تحصیلات خود را در شهر حله و در مکتب احمد بن فهد حلی (۷۵۷–۸۴۱ ه.ق) گذراند. مطابق منابع، سید محمد در مدت کوتاهی به درجات علمی بالایی رسید تا جایی که اجازه تدریس را از استاد خود دریافت نمود. با فوت پدر سید محمد، ابن فهد حلی با مادر او و سید محمد نیز با دختر ابن فهد ازدواج کرد. محمد بن فلاح اهل ریاضت و
دختر ابن فهد ازدواج کرد. محمد بن فلاح اهل ریاضت و دارای منش صوفیانه بود تا آن جا که یک بار به مدت یک سال در مسجد جامع کوفه معتکف شد و در طول آن مدت غذای وی اندکی آرد جو بود و در این مدت بسیار می‌گریست. وی در سال ۸۴۰ ه.ق (یکی دو سال پیش از فوت ابن فهد) از جانب حجت بن الحسن ادعای نیابت کرد و به این ترتیب از جانب استاد مرتد اعلام و محکوم به قتل شد. البته ابن فهد حلی نیز تاب برتری شاگرد را بر خود نداشت. سید محمد در کتابش (کلام‌المهدی) که در سال ۸۶۵ق نگاشته، خود را سیدی نایب مناب حجت بن الحسن می‌داند و «و هذا
را سیدی نایب مناب حجت بن الحسن می‌داند و «و هذا السید المناب عن الغائب» تعبیری است که از خود در این کتاب به کار برده‌است. وی علاوه بر نایب مهدی، خود را «امام امت» هم می‌خواند. در واقع سید محمد مشعشع اولین بیان‌کننده بحث ولایت فقیه در زمان غیبت حجت بن الحسن بود. کلام المهدی مجموعه ایست مشتمل بر مطالب دینی و اعتقادی و پاره ای از نامه‌ها و پاسخهایی که مؤلف به دیگران نوشته و دفع انتقاداتی که بر وی شده‌است می‌نماید بر اثر ادعاء مهدویت. با اینکه ظاهر این کتاب مبتی بر اساس عقائد شیعی می‌باشد و پیروی و تثبیت اصول
بر اساس عقائد شیعی می‌باشد و پیروی و تثبیت اصول تشیع را می‌نماید، در عین حال دارای جمله هائیست که با اساس اسلام موافق نبوده و هیچ‌یک از مسلمانان بدان عقیده ندارند، و گفتارهای وی پر از تناقض به نظر می‌آید و مشتمل بر سخنان غریب می‌باشد. مثلاً در صفحه‌های اول کتاب می‌گوید: «و هذا السید الذی ظهر هو بمنزلة محمد الذی جاء بنوع الرسالة و بمنزلة علی الذی قتله ابن ملجم و بمنزلة کل نبی و کل ولی بالنوع الظاهر و ضعف البشریة لا بالقوة القاهرة لان الحقیقة لا تنقل الحجاب و یتصف البدن کجبرئیل مع تشکله بعدة آبدان مع بقاء
و یتصف البدن کجبرئیل مع تشکله بعدة آبدان مع بقاء الحقیقة علی حالها». این کتاب به سال‌های ۸۵۵–۸۶۵ نوشته شده، و نام وی چنانچه ذکر شد در ذریعه ۱۱۱/۱۸ و به پیروی از وی در فهرست میکروفیلمهای کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران ۳۲/۲ آمده‌است ولی روی برگ اول نسخه حاضر به نام «رسم السلطان» معرفی شده‌است. , خط نسخ معرب، عناوین شنگرف، در حاشیه تصحیح شده و در چند برگ اول حاشیه‌نویسی دارد که در آن از گفته‌های مؤلف پاسخ می‌گوید، جلد تیماج قهوه ای. آغاز حرکت. منابع تاریخی آغاز فعالیت‌ها و ادعاهای سیدمحمد را، دست‌یابی وی بر
فعالیت‌ها و ادعاهای سیدمحمد را، دست‌یابی وی بر کتاب استادش در «علوم غریبه» می‌دانند که با استفاده از آن و نمایش برخی رفتارهای عجیب، برخی عشایر عرب نواحی خوزستان را مرید خود کرد و تا جایی پیش رفت که خود را به عنوان فقیه جامع الشرائط زمان به «نائب مهدی» ملقب نمود. به دنبال این جریانات کینه‌توزی شیخ فهد منجر به صدور فتوای کشتن محمد بن فلاح گردید و دو نامه به امیر منصور بن قباد ادریس عبادی نوشته و او را تشویق به کشتن سید نمود و ریختن خونش را مباح دانست. در پی وصول نامه، امیر منصور سید محمد را دستگیر کرد. محمد
نامه، امیر منصور سید محمد را دستگیر کرد. محمد بن فلاح در دفاع از ادعای خویش و اثبات کینه جویی شیخ موفق به اقناع امیر منصور و آزادی خویش گردید. استقرار دولت. در ابتدا، قلمرو نفوذ محمد بن فلاح، اطراف واسط، بغداد و جزایر شرقی آن بود، اما به مرور مرکزیت دولت مشعشعی در شوشتر استقرار یافته و حوزه اصلی قدرت آنان منطقه‌ای حدّ فاصل شوشتر، دزفول تا هویزه و بصره گردید. مشعشعیان برای مدتی مناطق جنوبی عراق تا بغداد را نیز تحت تسلط خود داشتند که البته این مناطق با قدرت یافتن دولت عثمانی به مرور از سلطه آنان خارج شد.
یافتن دولت عثمانی به مرور از سلطه آنان خارج شد. عشایر شیعه منطقه جنوب ایران و عراق پشتوانه اصلی دولت مشعشعی به‌شمار می‌آمدند. قبایلی همچون بنی سلامه، بنی کعب، بین طُرف، بنی طیّ از نخستین گروه‌هایی بودند که به محمد بن فلاح پیوستند. به مرور در پی جنگ‌ها و اقدامات نظامی دولت مشعشعی، مولی علی فرزند سید محمد قدرت یافت. وی حضور جدی خود را در سال ۸۴۰ق در مناطق متعلق به عشایر یاد شده آغاز کرد. مولی علی و یارانش با حمله به مناطق مختلف، توانستند تجهیزات جنگی فراهم کنند و در سال ۸۴۴ق آبادی‌های بین بصره و واسط به نام
و در سال ۸۴۴ق آبادی‌های بین بصره و واسط به نام جزایر را به تصرف درآورند. آنان با تصرف هویزه در سال ۸۴۵ق به دولتی نیرومند تبدیل شدند. دوره مولی علی. با تسلط مشعشعیان بر هویزه، به ویژه از سال ۸۵۸ق تا ۸۶۱ق رهبری آنان به‌طور عملی در دست مولی علی فرزند سید محمد قرار گرفت. وی توانست شهرهای نجف، کربلا و حلّه را تصرف نماید. مولی علی سال ۸۴۱ به دنیا آمد، با وجود پدرش نفوذ بسیاری یافت در سال ۸۶۱ق با دستور پیر بوداق به قتل رسید و سرش برای جهانشاه فرستاده شد. پس از قتل مولی علی، دوباره پدرش سید محمد تا هنگام وفات
قتل مولی علی، دوباره پدرش سید محمد تا هنگام وفات (۸۷۰ق) رهبری مشعشیان را برعهده گرفت. اوج اقتدار. پس از فوت سید محمد، فرزند دیگرش، محسن (۹۰۵–۸۷۰ق) رهبری را بر عهده گرفت. این مقطع زمانی، دوره استقرار توأم با آرامش دولت مشعشعی است. در همین زمان قلمرو این حکومت به اوج گستردگی خود رسیده و از جزایر، بصره و حوالی بغداد تا کهگیلویه، بهبهان و شوشتر امتداد یافته و از سوی دیگر به سواحل خلیج فارس، بندرعباس تا کرمانشاه رسید. استقرار و ثبات مشعشعیان دراین دوره تاریخی را می‌توان نتیجه سیاست اسکان و دفاع سید محسن دانست.
می‌توان نتیجه سیاست اسکان و دفاع سید محسن دانست. ساخت و تجدید بنای قلعه‌ها و حصار شهرها از شاخصه‌های این سیاست است تا جایی که سید محسن را نخستین کسی دانسته‌اند که در حویزه بناهایی را که پیش‌تر از نی بود با آجر و خشت ساخت، قلعه هویزه معروف به «المزینة» یا «محسنیه» نشانه نخستین تلاش‌های او در این زمینه است. سید محسن و تفکر شیعه امامی. بنا به گزارش محققان، تفکرات و رفتارهای سید محسن مشعشعی بر اساس شیعه امامیه اثنی عشری، از ویژگی‌های دوران حکومت اوست. بازگشت سید نورالله مرعشی شوشتری به شوشتر پس از مهاجرتی
سید نورالله مرعشی شوشتری به شوشتر پس از مهاجرتی طولانی به شیراز که بر اثر ظهور محمد بن فلاح واقع شده بود، فعالیت جدی وی در تبلیغ تشیع امامی در منطقه، همچنین مشاوره او به حکومت و حضور سه تن از اقوامش در دربار مشعشعیان، نشانه این نزدیکی است. زوال قدرت و نیابت صفویان. بعد از سلطان محسن، پسرانش سیدعلی و ایوب به حکومت رسیدند. البته به نظر برخی از مورخین از آن‌جا که حکومت مشترک بین دو نفر ممکن نیست، ایوب نقش وزیر یا پیشکار برادرش را داشته‌است. حکومت سید علی با حکومت شاه اسماعیل صفوی هم‌زمان بود که یکی از
با حکومت شاه اسماعیل صفوی هم‌زمان بود که یکی از اقداماتش کشتن این دو برادر و از بین بردن استقلال مشعشعیان است. برخی منابع علت این اقدام شاه اسماعیل را بدگویی برخی بدخواهان دانسته‌اند به این مضمون که علی و ایوب راه عموی خود «مولاعلی» را در پیش گرفتند و مثل او غالی هستند و در دین غلو می‌کنند. برخی نیز آخرین حاکم دوره استقلال مشعشعیان را سلطان فیاض مشعشعی علی‌اللهی، دانسته‌اند که ادعای الوهیت داشت و در زمان فتح بغداد و با عزیمت شاه اسماعیل به هویزه، جنگ خونینی میان صفویان و آل مشعشع درگرفت. در این نبرد فیاض و
میان صفویان و آل مشعشع درگرفت. در این نبرد فیاض و پیروانش کشته شدند. اسماعیل صفوی با کشتن آخرین حاکم مستقل مشعشعی ایالت هویزه را به یکی از امیران صفوی سپرد. با بازگشت شاه صفوی به پایتخت خود، سید فلاح بن محسن از شوشتر به هویزه حمله کرده، آن را تصرّف نمود و با ارسال هدایایی برای شاه اسماعیل، رضایت وی را جلب و در پی آن به عنوان حاکم دست نشانده، حکومت هویزه به وی واگذار شد. از نکات قابل توجه در این دوره زمانی این است که بنابر گزارش‌های تاریخی، در زمان شاه اسماعیل یا در دوره پسر او شاه طهماسب بوده که بخش غربی
یا در دوره پسر او شاه طهماسب بوده که بخش غربی خوزستان را که به دست مشعشعیان بود عربستان نامیدند تا از بخش شرقی که شامل شوشتر و رامهرمز که توسط امرای صفوی اداره می‌شد متمایز باشد. پس از صفویه تا پهلوی. پس از اقدام سید فلاح در جلب رضایت شاه اسماعیل صفوی، حکام مشعشعی از جانب حکومت صفوی تعیین می‌شدند. حمله افغان‌ها به حکومت صفویه پایان داد، از وضعیت مشعشعیان در دوره افغان‌ها تا ظهور نادر شاه افشار اطلاعات چندانی در دسترس نیست؛ ولی بنابر برخی منابع مطابق پیمان صلح افغان‌ها و حکومت عثمانی، هویزه و تعدادی دیگر از
افغان‌ها و حکومت عثمانی، هویزه و تعدادی دیگر از شهرهای نواحی غربی ایران به عثمانی‌ها واگذار گردید؛ از این رو به نظر می‌رسد که در همین دوره نیز حکام مشعشعی در این مناطق حکمرانی کرده باشند، اولین تسلط نادر بر خوزستان و ابقای سید علی خان مشعشعی بر حکومت هویزه نشانه‌ای بر این نظریه است. دوره افشاریان. نادر شاه افشار قبل از اعلام حکومت مستقل و تاج‌گذاری به عنوان شاه ایران، والیان مشعشعی را می‌پذیرفت ولی پس از آن و در حوالی سال ۱۱۵۰ق، هویزه را حاکم‌نشین سراسر خوزستان کرد و مأموری از جانب خود به بیگلربیگی آن‌جا
کرد و مأموری از جانب خود به بیگلربیگی آن‌جا گماشت و بدین ترتیب دست مشعشعیان از آن سرزمین کوتاه شد. ازاین تاریخ تا سال ۱۱۶۰ق حکمرانی مشعشعه تحت نظر حاکم خوزستان در دورق محدود شد. در زمان حکومت عادل‌شاه (علیشاه) برادرزاده نادر مولی مطلب خان مشعشعی نوه سید فرج‌الله خان حاکم دورق، حکومت خود را از دورق به هویزه و شوشتر گسترش داد، وی تا سال ١١٧۶ق به مدت شانزده سال حکومت کرد. دوره زندیه و قاجار. در دوره زندیه و قاجار نیز مشعشعه تا مدت‌ها در هویزه و گاهی در دیگر نواحی خوزستان ولایت داشتند، که البته دیگر همراه با
خوزستان ولایت داشتند، که البته دیگر همراه با اقتدار و قدرت مطلق نبود علاوه بر آن ظهور دیگر قبایل عرب مانند بنی کعب و آل کثیر روز به روز از نفوذ مشعشعیان در خوزستان می‌کاست. دوران پهلوی. در دوره پهلوی، مشعشعه به دو تیره مولی نصرالله و مولی مطلب تقسیم شدند، والی گری به یکی از آن دو سپرده شد. این تقسیم موجب اختلاف درونی آنان گردید. پس از چندی حکومت، سران هر دو تیره را دستگیر کرد. پس از این دوره نیز برای مدتی شخصی از مشعشعه به نام مولی نصرالله خان ریاست عشایر هویزه را بر عهده داشت و البته مدتی نیز بخشدار آنجا
را بر عهده داشت و البته مدتی نیز بخشدار آنجا نیز بود. امیران دولت مشعشعی. از آن جا که مشعشعه در دوران حیات خود دو دوره استقلال و والی‌گری دیگر حکومت‌ها را داشته‌اند؛ امیران این خاندان را می‌توان به دو گروه تقسیم کرد: والیان خاندان مشعشعی آثار و عالمان. از مشعشعیان سکه‌هایی با نام امامان شیعه بر جای مانده‌است. در قرن دهم تا دوازدهم شمار زیادی از عالمان هویزی و جزایری و شوشتری، دورقی در اصفهان یا عتبات به تحصیل در علوم دینی اشتغال داشته و از آنان آثار فراوانی برجای مانده‌است. یکی از مشهورترین آنان سید
برجای مانده‌است. یکی از مشهورترین آنان سید نعمت‌الله جزائری (متوفی ۱۱۱۲ق) شاگرد علامه مجلسی (متوفی ۱۱۱۰ق) و از همکاران وی در تألیف بحار بود که آثار متعددی در علوم اسلامی نوشته‌است. برخی دیگر از این عالمان عبارتند از: هنوز نسلی از سادات مشعشعیان با اسامی خاندانی مختلف در نقاط مختلف خوزستان زندگی می‌کنند و به نام سادات موالی نیز شناخته می‌شوند. منابع. بله هنوز هستند در شهر کرمانشاه روستای باصفا گره بان با پادشاهی سید نظام الدین مشعشعی
علی‌اشرف درویشیان (۳ شهریور ۱۳۲۰–۴ آبان ۱۳۹۶) داستان‌نویس و پژوهشگر سوسیالیست و چپ‌گرای ایرانی و عضو کانون نویسندگان ایران بود. درویشیان برخی از نوشته‌هایش را پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران با نام مستعار «لطیف تلخستانی» منتشر می‌کرد. وی پیش و پس از انقلابِ ۱۳۵۷ چند بار به علت فعالیت‌های سیاسی زندانی شد. درویشیان یکی از نویسندگان اعلامیه «ما نویسنده‌ایم» بود. زندگی. علی‌اشرف درویشیان در ۳ شهریورِ سالِ ۱۳۲۰ در یک خانواده کارگریِ کرد در محله آبشوران شهر کرمانشاه به دنیا آمد. به دلیل فقر، در سال ۱۳۳۲ به کارگری مشغول
آمد. به دلیل فقر، در سال ۱۳۳۲ به کارگری مشغول شد. وی تحصیلات ابتدایی تا دبیرستان خود را در کرمانشاه و در سال ۱۳۳۷ دانشسرای مقدماتی را گذراند و سپس برای معلمی به روستاهای اطراف کرمانشاه و گیلانغرب رفت. در سال ۱۳۴۵ تحصیل در رشته ادبیات فارسی را در دانشگاه تهران آغاز کرد و پس از دریافت مدرک کارشناسی، تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی ارشد در رشته روان‌شناسی تربیتی ادامه داد و هم‌زمان در دانشسرای عالی تهران در رشته مشاوره و راهنمای تحصیلی به تحصیل پرداخت. وی همچنین در اواخر سال ۱۳۵۲ با شهناز دارابیان ازدواج کرد.
در اواخر سال ۱۳۵۲ با شهناز دارابیان ازدواج کرد. نویسندگی. درویشیان نویسندگی را به‌طورِ جدّی در تهران و پس از آشنایی با جلال آل احمد و سیمین دانشور و امیرحسین عالم‌پور آغاز کرد و دریافت که سلیقه‌اش متوجه داستان کوتاه و رمان است. در داستان‌هایش به مردم فرودست می‌پرداخت. همچنین بسیاری از داستان‌های درویشیان بخش‌هایی از زندگی اجتماعی خودش را به تصویر می‌کشد و به گفته وی الهام‌های داستانی اش را هنگامی که در روستاها معلم بوده از دانش‌آموزان و خانواده‌های آن‌ها و تفاوت‌های فکری این دو گروه گرفته‌است. وی آغاز
و تفاوت‌های فکری این دو گروه گرفته‌است. وی آغاز آشنایی خود با قصه و قصه‌گویی را از سنین کودکی و از طریق داستان‌های مادربزرگ و پدرش عنوان می‌کند. همچنین فضای فرهنگی ابتدای دهه سی خورشیدی را در بارور شدن ذهنیت خود مؤثر می‌داند. درویشیان نخستین داستان خود را که هرگز منتشر نشد در زندان دیزل‌آباد کرمانشاه نوشت. وی در آثارش به شاگردان خود و نیز محیط فقرزده شهر کرمانشاه و روستاهای اطراف آن می‌پردازد و بسیاری از ناملایمات و محرومیت‌های مردم را بیان می‌کند. او ترجمه‌ها و فرهنگ لغت‌هایی را به زبان‌های کردی منتشر
و فرهنگ لغت‌هایی را به زبان‌های کردی منتشر کرده‌است. او به دلیل محدودیت‌هایی که در آن زمان برای زبان کردی قائل می‌شدند از ادامه این راه بازماند. همچنین به جمع‌آوری و ثبت فرهنگ عامه نیز علاقه داشت. او با صمد بهرنگی در خانه جلال آل احمد آشنا شد. وی می‌گوید پس از مرگ صمد بهرنگی در سال ۱۳۴۷، کوشیده تا راه او را ادامه دهد. درویشیان نویسنده‌ای با علاقه به سبک رئالیستی بود. وی در نویسندگی تحت تأثیر نویسندگانی چون صادق هدایت، بزرگ علوی، محمود دولت‌آبادی، ارنست همینگوی، گابریل گارسیا مارکز و ویلیام فاکنر بود.
همینگوی، گابریل گارسیا مارکز و ویلیام فاکنر بود. بازداشت و زندان. آثار علی‌اشرف درویشیان هم در دوران حکومت پهلوی و هم در دوران حکومت جمهوری اسلامی دچار سانسور شد. درویشیان در زمان حکومت شاه از سال ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۷ برای نگارش کتاب «از این ولایت» و فعالیت‌های سیاسی، سه بار دستگیر و ممنوع‌القلم شد. دستگیری نخست وی در کرمانشاه ۸ ماه به طول انجامید. او ۲ ماه پس از آزادی، در تهران دوباره دستگیر و به ۷ ماه زندان محکوم شد. وی همچنین به دنبال این حکم از دانشگاه، اخراج و از معلمی نیز برکنار شد. دستگیری بعدی درویشیان در
از معلمی نیز برکنار شد. دستگیری بعدی درویشیان در ۱۳۵۳ اتفاق افتاد که منجر به صدور حکم ۱۱ سال زندان برای او شد. درویشیان از این تاریخ به زندان رفت و تا پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ در زندان ماند. او پس از انقلاب آزاد شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷. پس از انقلاب، درویشیان اگرچه به زندان نیفتاد، اما از اعتراض، به ویژه اعتراض به سانسور، نشست و گفتگوها و مقالات متعدد خود دست برنداشت. از دید او سانسور و خودسانسوری جدی‌ترین تهدیدها برای ادبیات ایران بودند. در سال ۱۳۹۰ کتاب‌های او از غرفه‌های نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران جمع‌آوری
غرفه‌های نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران جمع‌آوری شد. از آن پس او مجبور شد که برخی از آثار خود را در خارج از ایران منتشر کند. عضویت در کانون نویسندگان ایران. علی‌اشرف درویشیان عضو فعال کانون نویسندگان ایران و نیز عضو هیئت دبیران آن بود و مدتی هم به عنوان سخنگوی کانون نویسندگان ایفای نقش کرد. درویشیان یکی از نویسندگان اعلامیه "ما نویسنده‌ایم" بود که در سال ۱۳۷۳ با امضای ۱۳۴ نویسنده منتشر شده و تشکل مجدد و فعالیت دوباره کانون نویسندگان ایران را اعلام کرد. درگذشت. علی‌اشرف درویشیان ۴ آبان سال ۱۳۹۶ پس از یک
علی‌اشرف درویشیان ۴ آبان سال ۱۳۹۶ پس از یک دوره بیماری طولانی بر اثر سکته مغزی درگذشت. وی در مورد علت بیماری خود گفته بود: «بیست و چهار ساعت قبل از بیماری صحنه اعدام کردهای عراق را دیدم که این جور شدم. اعدام‌هایی که به دستور صدام حسین بود». مراسم بزرگداشت وی که قرار بود در دانشگاه علمی کاربردیِ فرهنگ و هنر در کرمانشاه برگزار شود، لغو شد. علت لغو این مراسم و نام نهادی که دستور چنین کاری را داده آشکار نشد. درویشیان وصیت کرده‌بود که پس از مرگ، در کنار صفر قهرمانیان، احمد شاملو، محمد مختاری و محمدجعفر پوینده