payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داروهای تجویز شده در ایالات متحده آمریکا را کسب کرد. موارد مصرف. بزرگسالان ۱۶ سال و بالاتر: روز اول ۵۰۰ میلی‌گرم به صورت تک‌دوز (یک وعده) سپس از روز دوم ۲۵۰ میلی‌گرم تک‌دوز (یک وعده) در روز و راس ساعت معین تا روز پنجم. بزرگسالان ۱۶ سال و بالاتر: ۱۰۰۰ میلی‌گرم به صورت یک مقدار واحد. ایمنی و کارایی کپسول آزیترومایسین در کودکان زیر ۱۶ سال مشخص نشده‌است. اثرات جانبی. اثرات جانبی احتمالی آزیترومایسین عبارت‌اند از اسهال، دردهای شکمی، تهوع، استفراغ، زخم‌های دهانی یا زبان، خارش یا ترشح واژن، پلاک‌های سفید در دندان
زبان، خارش یا ترشح واژن، پلاک‌های سفید در دندان یا روی زبان، تب، خواب‌های پریشان، بی‌اشتهایی، افسردگی، حواس‌پرتی، درد مفصلی (آرترالژی) یا بثورات جلدی و نشانگان استیونز–جانسون. حساسیت. یک پاسخ حساسیتی نادر به آنتی‌بیوتیک‌ها آنافیلاکسی است که نیازمند توجه و مراقبت فوری پزشکی است. آنافیلاکسی به‌سرعت پیشرفت می‌کند و با علائمی چون تورم لب‌ها و دور چشم، کهیر یا تورم‌های پوستی، غش ناگهانی، ضربان قلب تند یا خس‌خس سینه، لرزش دست‌ها یا مشکل در تنفس مشخص می‌شود. در مواردی از ابتلا به استیون جانسون مشاهده شده‌است.
مواردی از ابتلا به استیون جانسون مشاهده شده‌است. مصرف در دوران بارداری. این دارو در گروه B قرار دارد و عوارض مصرف آن در دوران بارداری بر روی جنین به‌طور کامل مشخص نیست. مصرف این دارو در دوران حاملگی باید با تجویز پزشک باشد. برخی از پزشکان معتقد هستند مصرف این دارو در دوران بارداری باعث تغییر رنگ دندان جنین تا آخر عمر خواهد شد. تداخل دارویی. آزیترومایسین ممکن است با برخی داروها به‌ویژه کاربامازپین، ترفنادین، سیکلوسپورین، ضدانعقادها (رقیق‌کننده‌های خون مثل وارفارین)، تئوفیلین، و آنتی‌اسیدهای حاوی آلومینیم/
تئوفیلین، و آنتی‌اسیدهای حاوی آلومینیم/ منیزیم تداخل نشان دهد. متابولیسم. با مصرف اولین دوز ۵۰۰ میلی‌گرمی نیمه‌عمر دارو ۱۱ تا ۱۴ ساعت است. نیمه‌عمر ۶۸ ساعت بعد از مصرف چند دوز متوالی به‌دست می‌آید (داروشناسی دیویس برای پرستاران). مدت اثر آزیترومایسین طولانی است. ۶۸ ساعت طول می‌کشد تا نیمی از دارو از بدن خارج شود.
دُبّ اکبر یا خرس بزرگ یا هفت اورنگ نام یکی از صورت‌های فلکی در نیمکره شمالی آسمان است. توضیحات دب اکبر یکی از معروف‌ترین صورت فلکی‌های آسمان و همچنین مهم‌ترین صورت فلکی فروردین ماه است. پنج ستارهٔ کاسهٔ آبگردان آن با یکدیگر در ارتباط هستند و در یک جهت و با یک سرعت در فضا حرکت می‌کنند. شکل و وضعیت این صورت فلکی هر ۱۰۰٬۰۰۰ سال یکبار تغییر می‌کند و آن به این دلیل است که وضعیت دو ستارهٔ انتهایی دستهٔ آبگردان که عناق و قائد نام دارند نسبت به پنج ستارهٔ دیگر عوض می‌شود. برخی هفت ستارهٔ پرنورتر این صورت فلکی را دب
برخی هفت ستارهٔ پرنورتر این صورت فلکی را دب اکبر می‌نامند، ولی صحیح آن است که این ستاره‌ها فقط بخشی از دب اکبر می‌باشند، و صورت فلکی دب اکبر دارای ستاره‌های بیشتری است. هفت ستارهٔ پرنورتر آن ملاقه بزرگ، بنات النعش یا هفت‌اورنگ نام دارند. همچنین می‌توان از دب اکبر برای جهت‌یابی و قبله‌یابی استفاده کرد. نام. در قدیم، این صورت فلکی را به شکل یک خرس تصور کرده‌اند، و از آن‌جا که صورت فلکی کوچک‌تر دیگری هم شبیه خرس بوده‌است، این را "خرس بزرگ" و آن دیگر را خرس کوچک نامیده‌اند. معنای نام آن در بسیاری از زبان‌های
نامیده‌اند. معنای نام آن در بسیاری از زبان‌های دیگر هم به همین معناست: در عربی «دُبّ اکبر»، در انگلیسی Great Bear و در لاتین Ursa Major نامیده می‌شود. «دُب» به معنای خرس نر است. ویژگی‌ها. دب اکبر ۱۲۷۹٫۶۶ درجه مربع یا ۳٫۱۰ درصد از کل آسمان را پوشش می‌دهد و بنابر این سومین صورت فلکی بزرگ است. در سال ۱۹۳۰، اوژن ژوزف دلپورت مرزهای صورت‌های فلکی را رسماً در اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی (IAU) تعیین کرد و دب اکبر را به عنوان یک چندضلعی نامنظم ۲۸ وجهی تعریف کرد. در دستگاه مختصات استوایی، این صورت فلکی بین مختصات
دستگاه مختصات استوایی، این صورت فلکی بین مختصات بُعد تا و بین میل و امتداد دارد. دب اکبر با هشت صورت فلکی دیگر هم‌مرز است: اژدها در شمال و شمال شرق، گاوران در شرق، تازی‌ها در شرق و جنوب شرقی، گیسو در جنوب شرقی، شیر و شیر کوچک در جنوب، سیاه‌گوش در جنوب غربی و زرافه در شمال غرب. اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی در سال ۱۹۲۲ مخفف «UMa» را برای دب اکبر تعیین کرد. ستاره‌های دب اکبر. هفت ستارهٔ پرنور نقش دب اکبر (آبگردان یا ملاقه) را پدیدمی‌آورند. چهار ستاره که کاسه را تشکیل می‌دهند با نام‌های دبه (ظهر دب اکبر)،
را تشکیل می‌دهند با نام‌های دبه (ظهر دب اکبر)، مراق، فخذ و مغرز معروف اند که همه اسامی عربی‌اند. دبه به معنای خرس است و مراق به معنی گرده و فخذ و مغرز به ترتیب به معنای ران و بن دم خرس اند. ستاره‌هایی که دستهٔ آب گردان را تشکیل می‌دهند به نام‌های قائد، عناق، و جون موسوم‌اند و باز هم نام‌های عربی به معنای جلودار و بزغاله‌اند. در نزدیکی عناق ستاره کوچک سُها قرار دارد. اعراب این دو ستاره را اسب و سوار می‌نامیدند. روشنی ظاهری هفت ستارهٔ آب گردان با هم فرق می‌کند: دبه پر نورترین آن‌ها و مغرز کم فروغ‌ترین شان
دبه پر نورترین آن‌ها و مغرز کم فروغ‌ترین شان است. جهت‌یابی با دب اصغر و دب اکبر. ستاره قطبی در انتهای صورت فلکی دب اصغر است که به کمک امتداد ستارگان مراق و دبه خرس بزرگ شناخته می‌شود. از ستارگان هدایت گر نیز می‌توان برای قبله‌یابی نیز استفاده کرد. در صورت اتصال انتهای ستارگان هدایت گر و پیدایش ستاره قطبی، می‌توان جهت قبله را با تقریب ۳۲٫۷ درجه تخمین زد. (دلیل این تقریب بالا، انحراف محوریت ستارگان در فصول مختلف سال می‌باشد) افسانه‌ها. بنابر افسانه‌های کهن یونانی خرس نشان دهندهٔ کالیستو دختر شاه آرکادیا و
یونانی خرس نشان دهندهٔ کالیستو دختر شاه آرکادیا و معشوقهٔ ژوپیتر بود و ژوپیتر برای حفاظتش او را به شکل خرسی درآورد و بر آسمان‌ها نهاد. بنابر افسانه‌ای دیگر روح بزرگ دب اکبر را با قصد و عمد بر آسمان نهاد تا گاهشمار خرس‌های زمینی باشد در نیم سالی که دب اکبر بر ارتفاعی کم جای دارد همهٔ خرس‌های زمینی در غارهای خود می‌مانند و خود را گرم نگه می‌دارند. وقتی دب اکبر در آسمان اوج می‌گیرد خرس‌ها نیز غارهایشان را ترک می‌کنند زیرا تابستان آغاز شده. اجرام عمق آسمان. با نگاه دقیق تر به دب اکبر شاهد حضور چند کهکشان در آن
دقیق تر به دب اکبر شاهد حضور چند کهکشان در آن هستیم، در قسمت شمالی آن M۸۱ و M۸۲ حضور دارند که در حدود ۱۰ میلیون سال نوری از ما فاصله دارند. M۸۱ یک کهکشان مارپیچی از قدر هفتم است که با دوربین‌های کوچک به شکل بیضوی و به رنگ شیری–سفید دیده می‌شود. M۸۲ را هم که یک کهکشان مارپیچی است می‌توان با دوربین‌های دو چشمی مشاهده نمود اما نسبت به M۸۱ کوچک‌تر و دارای فقط ۲۵ درصد از درخشندگی M۸۱ است.
تنگه جورجیا تنگه‌ای ۲۴۰ کیلومتری بین جزیره ونکوور و ساحل اقیانوس آرام بریتیش کلمبیا در کانادا است. حد فاصل جنوبی آن به تقاطع پیوجت ساند و تنگه خوان فوکا و از شمال به تنگه جانستون ختم می‌شود. به خاطر فعالیت‌های بندر ونکوور و مسیرهای کشتی‌رانی بریتیش کلمبیا بین ساحل اصلی و جزیره ونکوور این تنگه یکی از آب‌راه‌های کشتی‌رانی اصلی ساحل غربی آمریکای شمالی است.
جزیرهٔ ونکوور واقع در ساحل غربی کانادا و بخشی از استان بریتیش کلمبیا است. این جزیره با مساحت ۳۲٬۱۳۴ کیلومتر مربع بزرگ‌ترین جزیره در غرب قارهٔ آمریکا است. درازای جزیره تا ۴۶۰ کیلومتر و پهنای آن تا ۸۰ کیلومتر می‌رسد. در ۲۰۰۲ جمعیت جزیرهٔ ونکوور ۷۵۰٬۰۰۰ بود که نزدیک به نیمی از آن‌ها در شهر ویکتوریا زندگی می‌کردند. دیگر شهرهای اصلی جزیره شامل نانایمو، پورت آلبرنی، پارکسویل، کورتنی و کمپبل ریور هستند.
دحیة بن خلیفه کلبی معروف به دحیه کلبی از اصحاب محمد، پیامبر اسلام بود. دحیه پس از جنگ احد اسلام آورد و در سال ۶ یا ۷ هجری از سوی محمد نزد هرقل قیصر روم رفت تا او را به دین اسلام دعوت کند. دحیه تا زمان خلافت معاویه زنده بود و در سال ۴۵ هجری درگذشت. در برخی متون تاریخی سال وفات دحیه ۴۵ ق ذکر شده‌است. به نظر می‌رسد او تا این تاریخ که هم‌زمان با دوران خلافت معاویه است در روستای مزه دمشق زندگی می‌کرده‌است. دحیه برادر شیری محمد پیامبر اسلام است که در کودکی از یک دایه شیر خوردند و او را رضیع محمد می‌گویند. او در
دایه شیر خوردند و او را رضیع محمد می‌گویند. او در زمان حسن بن علی به دارابگرد (به عربی دارابجرد) سفر کرد و خراجگزار حسن در داراب بود. مقبره دحیه پس از مرگش در کنار شهر قدیم دارابگرد قرار دارد. گفتنی است که دحیهٔ کلبی اصالتاً اهل یمن بود و مقبرهٔ او در نزدیکی شهر داراب در استان فارس هنوز وجود دارد. از دحیهٔ کلبی بازماندگانی مانده‌است که در داراب و جهرم زندگی می‌کنند و با همین نام یعنی کلبی شناخته می‌شوند. . دهخدا به نقل از معجم البلدان مقبره دحیه کلبی را روستای مزه معرفی می‌کند. منابع به رخسار نیکوی دحیه
مزه معرفی می‌کند. منابع به رخسار نیکوی دحیه اشاره کرده‌اند و بنابر گزارشی محمد او را در زیبایی به جبرئیل مانند کرده‌است. در برخی نقل‌ها آمده‌است که جبرئیل گاهی به صورت دحیه کلبی بر محمد ظاهر می‌شد. غزوه خیبر. شوهر صفیه دختر حیی بن اخطب در جنگ خیبر به دست مسلمانان کشته شد، و پدر او نیز در جنگ با قبیله بنی قریظه کشته شده بود و دحیه کلبی وی را به اسارت به مدینه آورد. اصحاب محمد گفتند این دختر بزرگ‌ترین مردم از طایفه بنی نضیر و بنی قریظه است و شایسته‌است او را انتخاب فرمائی و چون پذیرفت او را آزاد کرد و سپس،
انتخاب فرمائی و چون پذیرفت او را آزاد کرد و سپس، وی را به همسری خود اختیار نمود. نامه به قیصر روم. دحیه بن خلیفه کلبی مأمور ارسال نامه محمد به هرقل پادشاه روم بود. هرقل پس از دریافت نامه به دحیه گفت: اکنون برو نزد ضغاطر و نامه او را به او هم برسان و ببین در این موضوع چه می‌گوید؟ دحیه نزد پاپ اعظم (ضغاطر) رفت و نامه را به وی داد. ضغاطر نامه را خواند و آن گاه به دحیه گفت: «سوگند به خداوند که صاحب تو پیغمبر مرسل است و ما او را به اوصافش می‌شناسیم و او را در کتاب‌های خود می‌یابیم». ضغاطر سپس به کلیسا رفت و
کتاب‌های خود می‌یابیم». ضغاطر سپس به کلیسا رفت و گفت: «ای گروه ملت روم همانا از جانب احمد نامه‌ای به ما رسیده و ما را به سوی خداوند دعوت می‌کند و من شهادت می‌دهم که جز ذات مقدس خداوند معبودی مستحق ستایش نیست و محمد فرستاده پروردگار است». در آن هنگام جمعی از شنوندگان به ضغاطر حمله کردند و او را کشتند. سریه زید بن حارثه. دحیه بن خلیفه کلبی از نزد قیصر روم بازمی‌گشت، چون به سرزمین جُذام رسید افرادی وی را غارت کردند. عده‌ای نیز به راه‌زنان حمله بردند و کالای به غارت رفته را به دحیه پس دادند. دحیه رهسپار مدینه
غارت رفته را به دحیه پس دادند. دحیه رهسپار مدینه شد و آنچه را پیش آمده بود به محمد گزارش داد. محمد زید بن حارثه را با پانصد نفر بر جُذام فرستاد و دحیه را نیز همراه وی بازگرداند. آنان حمله بردند و کسانی از غارتگران را کشتند و صد زن و کودک و هزار شتر و پنج هزار گوسفند اسیر و به غنیمت گرفتند. سرانجام علی بن ابی‌طالب از طرف محمد مأمور شد و زنان و کودکان و اموالشان را آزاد کرد. دحیه کلبی در ادبیات پارسی. دیوان اشعار عطار نیشابوری: منطق الطیر عطار نیشابوری: مصیبت نامه عطار نیشابوری: حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه
نامه عطار نیشابوری: حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه سنایی: وفات و محل دفن. بنا بر گفته برخی دحیه کلبی در سال۴۸ق و بنا بر نقل دیگر در سال ۶۰ق وفات کرد. در مورد محل دفن وی نیز چندین نقل قول موجود است: منابع. ۱- حسنی، میرزا محمد، ۱۳۹۳. تاریخچه آرامگاه دحیه کلبی در دارابجرد، مجمع ذخائر اسلامی، قم. ۲- مدخل دحیه بن خلیفه کلبی، دانشنامه جهان اسلام
لوئر مِین‌لند (به انگلیسی: Lower Mainland به‌معنای خشکی سفلی) نامی است که ساکنان استان بریتیش کلمبیا به منطقه پیرامون شهر ونکوور اطلاق می‌کنند. در سال ۲۰۱۱ میلادی، جمعیت ۲٬۵۹۰٬۹۲۱ تن (۵۹٪ کل جمعیت استان بریتیش کلمبیا) در این منطقه زندگی می‌کردند. شانزده شهر از سی پرجمعیت‌ترین شهرهای این استان در آنجا قرار دارد.
مرتضی راوندی (۱۲۹۲ – ۲۳ شهریور ۱۳۷۸) تاریخ‌نویس معاصر اهل ایران بود. او گرایش سیاسی چپ داشت و در جوانی عضو حزب توده ایران بود. وی نویسنده کتاب "تاریخ اجتماعی ایران" است. زندگی. مرتضی راوندی فرزند سید مهدی در ۱۲۹۲ در کاشان در خانواده‌ای روحانی متولد گردید. تا اخذ دیپلم در مدرسه دارالفنون مشغول بود. پس از آن وارد دانشکده حقوق دانشگاه کاشان شد. از سال ۱۳۱۸ به عنوان قاضی در دادگستری شروع به کار کرد و به گواه مراجعینش در زمره خوشنام‌ترین قضات دادگستری وقت قرار داشت. مرتضی راوندی از جوانی با همت شخصی و با نیت
داشت. مرتضی راوندی از جوانی با همت شخصی و با نیت تهیه تاریخ جامع زندگی «مردم ایران»، پژوهش و فیش برداری از منابع گوناگون داخلی و خارجی را آغاز کرد. به باور راوندی، تاریخ ایران را همواره بر پایه اقدامات سلاطین و امیران نوشته‌اند و می‌باید کتاب‌هایی نوشته شود که موضوع آن‌ها مردم عادی که صاحبان اصلی مملکت هستند باشد. وی به نگارش تاریخ سیاسی، اقتصادی از منظر مردم اصرار داشت. حاصل قریب به نیم قرن تکاپوی راوندی، فیش برداری و نگارش کتاب‌هایی دربارهٔ تاریخ گذشته ایران، ده جلد تاریخ اجتماعی ایران است که به گواه اه
ده جلد تاریخ اجتماعی ایران است که به گواه اه رال فن در نوع خود «کم‌نظیر» است. او به زبان‌های عربی و فرانسوی تسلط داشت. او که دارای اعتقادات سوسیالیستی بود، باور داشت تاریخ فقط شرح اقدامات شاهنشاهان و برگزیدگان و حکایت فتح و شکست در جنگ‌های کوچک و بزرگ نیست. نخستین دوره تاریخ اجتماعی در ۱۳۴۰ و در سه جلد از سوی انتشارات امیر کبیر منتشر شد. در پی استقبال خوانندگان. راوندی با تقسیم‌بندی موضوعی کتاب دست به تدوین مجدد و انتشار تاریخ اجتماعی ایران بر این اساس کرد و در زمان حیاتش ۹ جلد آن و در نبودش آخرین جلد آن
و در زمان حیاتش ۹ جلد آن و در نبودش آخرین جلد آن انتشار یافت و این مجموعه در ۱۰ جلد به اتمام رسید. مرتضی راوندی در مورد شیوه تاریخ‌نویسی گفته‌است: «من معتقدم وقتی راجع به یک شخص بررسی می‌کنیم باید تمام جنبه‌های مثبت و منفی او را در نظر بگیریم». پس از انقلاب بهمن ۱۳۵۷ اکثر کتاب‌های او به‌ویژه جلدهای اول تا سوم که به فرهنگ و تمدن ایران قدیم و حمله اعراب و موضوعات حساسیت‌برانگیز مذهبی می‌پرداخت مجوز نشر نیافت و جلدهای ۹ و ۱۰ که به نقد اعتقادات ایرانیان می‌پرداخت با عناوین «فرقه‌های مذهبی در ایران» و «تاریخ
با عناوین «فرقه‌های مذهبی در ایران» و «تاریخ فلسفه در ایران» در سوئد چاپ شد. تاریخ اجتماعی ایران که گرد آوری آن بیش از ۴۰ سال بطول انجامید اساسی‌ترین کار مرتضی راوندی است و یکی از مهم‌ترین مراجع در زمینه جامعه‌شناسی تاریخی ایران به‌شمار می‌رود. با این کار او پایه‌ای محکم و قابل ستایش در این عرصه بنیان نهاد. مرتضی راوندی در روز ۲۳ شهریور ۱۳۷۸، در هشتاد و شش سالگی، در تهران درگذشت و در گورستان بهشت زهرا دفن شد. محسن دامادی نویسنده و کارگردان فیلم «خانواده ارنست»، داماد مرتضی راوندی است و سعی در حفظ میراث و
داماد مرتضی راوندی است و سعی در حفظ میراث و اندیشه او دارد.
استامینوفن یا پاراستامول گونه‌ای مسکن تَب‌بُر است که به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد. این دارو به شکل قرص، شربت، آمپول و شیاف ساخته می‌شود که شکل قرص آن پرکاربردتر است. کارآمدی استامینوفن به نوع درد وابسته است. کاربرد. استامینوفن به‌خوبی قابل تحمل بوده و مانند آسپرین عوارض جانبی بسیاری ندارد و از آنجا که برای خرید و مصرف استامینوفن نیاز به نسخه پزشک نیست. این دارو معمولاً برای درمان تب، سردرد و دردهای خفیف استفاده می‌شود. در صورتی که پاراستامول به همراه ضدالتهاب‌های غیراستروئیدی استفاده شود،
به همراه ضدالتهاب‌های غیراستروئیدی استفاده شود، می‌تواند در درمان دردهای شدید نیز مؤثر باشد. استامینوفن معمولاً در بیشتر نسخه‌های تجویز شده، برای درمان سرماخوردگی و آنفلوآنزا به‌کار می‌رود. مصرف بسیار بیش از حد آن می‌تواند به مسمومیت کبدی منجر شود. بین سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۳ مهم‌ترین علت نارسایی حاد کبد در آمریکا مسمومیت‌های ناشی از پاراستامول بود. این دارو عامل اصلی بسیاری از زیاده‌روی در مصرف‌ها در ایالات متحده، انگلستان، نیوزلند و استرالیا است. مشروبات الکلی خطر مسمویت با پاراستامول را افزایش می‌دهند.
الکلی خطر مسمویت با پاراستامول را افزایش می‌دهند. تاریخچه. در سده‌های میانه ترکیبات موجود در پوست درخت بید سفید (گروهی از مواد شیمیایی به نام سالیسینات که بعدها به تکامل و ظهور آسپرین منجر شدند) و همچنین ترکیبات موجود در پوست درخت اکالیپتوس به عنوان مواد کاهنده حرارت شناخته می‌شدند. پوست درخت اوکالیپتوس در ساخت گنه‌گنه برای درمان مالاریا به کار می‌رفت که خود گنه‌گنه خاصیت کاهش سطح حرارت بدن را دارد. تلاش‌ها برای پالایش و جداسازی اسید سالیسیلیک و سالیسیلین تا اواخر سده ۱۹ میلادی ادامه داشت تا اینکه فیلکس
تا اواخر سده ۱۹ میلادی ادامه داشت تا اینکه فیلکس هوفمان شیمیدان شرکت آلمانی بایر، این تلاش‌ها را به سرانجام رساند. چهل سال پیش از هوفمان، فریدریک گیرهارد دانشمند و شیمیدان فرانسوی این کار را کرده بود. ولی به‌دلیل اینکه گمان می‌برد جداسازی این مواد از یکدیگر امکان‌پذیر نمی‌باشد، از ادامه کار منصرف شد. هنگامی که در دهه ۱۸۸۰ درختان اوکالیپتوس کم‌یاب شدند جستجو برای یافتن جایگزین آغاز شد. در سال ۱۸۸۶ پروفسور آدولف کوسمال در دانشگاه استراسبورگ در حال مطالعه بر روی تأثیرات ماده ضد انگل نفتالین بود. هنگامی که
روی تأثیرات ماده ضد انگل نفتالین بود. هنگامی که نفتالین موجود در آزمایشگاه تمام شد دو تن از همکاران جوان او به نام‌های أرنولد کان و پل هپ برای تهیه نفتالین به داروخانه رفتند. اما داروساز به اشتباه اسیتانیلید را به جای نفتالین به آن‌ها فروخت. آنان پس از مطالعه، از اثرات کاهنده حرارت اسیتانیلید شگفت‌زده شدند و به لطف اشتباه داروساز، خواص کاهنده حرارت استانیلید کشف شد. اما خواص ضد درد اسیتانیلید، سال‌های زیادی پس از این ماجرا کشف شد. اسیتانیلید در واقع پدر پاراستامول و فیناسیتین است. دکتر هپ برادری داشت که در
و فیناسیتین است. دکتر هپ برادری داشت که در شرکت کوچکی به نام «کاله و شرکاء» که تولیدکننده اسیتانیلید بود، فعالیت می‌کرد. او به دکتر هپ پیشنهاد داد این یافته جدید را برای رقابت با سایر کاهنده‌های حرارت موجود، مانند اسید سالیسیلیک، روانه بازار کند. پس از آن اسیتانیلید با نام تجاری آنتی فیبرین وارد بازار شد. در پایان سال ۱۸۸۰ پارانیتروفینول با قیمتی ارزان‌تر از اسیتانیلید وارد بازار شد. کارل دویسبورگ مسئول تحقیقات در شرکت بایرن که به نام شرکت فردریک بایر و شرکاء معروف بود، از کارکنان بخش پارانیتروفینول خواست
معروف بود، از کارکنان بخش پارانیتروفینول خواست تا کاربرد مفیدی برای این محصول بیابند. اسکار هینزبرگ به تبدیل این ماده به اسیتوفنیتدین می‌اندیشید. ایده اولیه ساخت این ماده جدید تنها براساس اهدافی تجاری بود. اما بخت با آن‌ها یار بود و آزمایش‌ها نشان دادند که این ماده از آنتی فیبرین قویتر بوده و عوارض جانبی کمتری دارد. لذا دویسبورگ تصمیم به فروش این ماده با نام تجاری فیناسیتین گرفت. پیش از آن و در سال ۱۸۷۸ هارمون نورثروپ مورسه برای نخستین بار پاراستامول را از طریق اکسایش و کاهش پارانیتروفینول با قلع در اسید
طریق اکسایش و کاهش پارانیتروفینول با قلع در اسید استیک بدست آورد. با اینحال پاراستامول تا سال ۱۸۹۳ در درمان‌های پزشکی به کار نرفت. تا اینکه در همان سال پاراستامول در نمونه‌های ادراری افرادی که فیناسیتین استفاده کرده‌بودند مشاهده شد. شیمیدانان آن را روی ترکیبی سفیدرنگ و بلورین متمرکز کردند. در سال ۱۸۹۹ کشف شد که پاراستامول متابولیت اسیتانیلید است. اما این اکتشاف نادیده گرفته شد. در سال ۱۹۴۶ به مؤسسه تحقیقات مُسَکِن‌ها و داروهای آرام‌بخش، بودجه‌ای به منظور مطالعه روی مشکلات مرتبط با مسکن‌ها از سوی مقامات
مطالعه روی مشکلات مرتبط با مسکن‌ها از سوی مقامات نیویورک اختصاص داده شد و برنارد برودی و جولیوس اکسلرود برای بررسی علل ظهور مت هموگلوبینمیا تعیین شدند که در واقع حالتی است که خون توانایی حمل اکسیژن را از دست داده و ممکن است به مرگ بیمار منجر شود. در سال ۱۹۴۸ برودی و اکسلرود مت هموگلوبینمیا را به مصرف اسیتانیلید ربط دادند و تأکید کردند تأثیرات مسکن استانیلید به دلیل متابولیت فعال آن یعنی پاراستامول است. آنان تأکید کردند حال که پاراستامول تأثیرات منفی اسیتانیلید را ندارد باید جایگزین آن شود. عملکرد. هنوز
را ندارد باید جایگزین آن شود. عملکرد. هنوز اجماعی درباره شیوه دقیق عملکرد استامینوفن وجود ندارد. اما احتمالاً درک درد را در سیستم عصبی مرکزی و مغز تحت تأثیر قرار می‌دهد و ممکن است در نواحی محیطی دارای التهاب نیز اثرگذار باشد. به گفته سرویس سلامت ملی بریتانیا استامینوفن پیام‌رسان‌های شیمیایی در مغز که درد و تنظیم دمای بدن را کنترل می‌کنند مسدود می‌کند. نظریه‌ای قدیمی می‌گوید که استامینوفن آنزیمی به نام سیکلواکسیژناز یا سی‌اوایکس که در تولید پروستاگلاندین‌ها (موادی شبه‌هورمون مرتبط با درد) نقش دارد را مهار
(موادی شبه‌هورمون مرتبط با درد) نقش دارد را مهار می‌کند. اما امروز باور بر این است که استامینوفن به ترکیبی به نام AM404 تبدیل می‌شود که به نظر می‌آید به شیوه‌های گوناگون در کاهش درد نقش دارد. شیوهٔ مصرف. از استامینوفن به عنوان درمان خط اول برای درد و تب خفیف تا متوسط استفاده می‌شود. این دارو در کاهش سردردهای میگرنی حاد و همچنین درد پس از زایمان و جراحی، و آرتروز زانو کارایی خوبی دارد. اما برای کمردرد یا دردهای سرطان مناسب نیست. قرص استامینوفن را می‌توان برای سهولت بلع، خرد کرد. اشکال خوراکی استامینوفن را
سهولت بلع، خرد کرد. اشکال خوراکی استامینوفن را می‌توان با مقدار اندکی از مواد غذایی نظیر ماست یا مربا مخلوط کرد. برای استفاده راحت‌تر نوع شیاف، بهتر است آن را ۳۰ دقیقه در یخچال نگه داشت. در صورت فراموشی نوبت دارو، می‌توان آنرا دوباره مصرف کرد. اما اگر تقریباً زمان نوبت بعدی رسیده‌است، نوبت فراموش شده را رها کرده به برنامه دارویی منظم باز گردید و هرگز مقدار دارو را دو برابر نکنید. عوارض جانبی. اگر استامینوفن در دوز مناسب و برای مدت کوتاه مصرف شود، به‌ندرت عوارض جانبی ایجاد می‌کند. بهتر است یک یا دو قرص ۵۰۰
جانبی ایجاد می‌کند. بهتر است یک یا دو قرص ۵۰۰ میلی‌گرمی، تا چهار بار در روز و تا حداکثر هشت قرص در ۲۴ ساعت مصرف شود. بیشتر موارد مصرف بیش از حد به‌صورت تصادفی رخ می‌دهد. زیرا مقداری از استامینوفن در بیش از ۶۰۰ دارو وجود دارد. برای نمونه، فردی که به آنفلوآنزا مبتلا شده ممکن است چندین دارو مصرف کند، بی‌آنکه بداند هرکدام حاوی مقداری از استامینوفن هستند. مصرف بیش از اندازه استامینوفن می‌تواند به نارسایی حاد کبد بیانجامد. زیرا حدود ۵ درصد از استامینوفن به ماده‌ای سمی به نام بنزوکینون ایمین معروف به NAPQI تبدیل
سمی به نام بنزوکینون ایمین معروف به NAPQI تبدیل می‌شود. اگر استامینوفن را به سبب درد، تب یا گلودرد مصرف می‌کنید در هریک از شرایط زیر با پزشکتان مشورت کنید: هشدارها. در صورتی که دچار هریک از نشانه‌های جدی زیر شدید، استامینوفن خود را قطع کرده و با پزشک تماس بگیرید: زردی پوست یا چشم‌ها، اسهال، بی‌اشتهایی، تهوع، استفراغ، معده درد، درد، تورم یا حساسیت در بالای شکم، مدفوع سیاه و قیری شکل، ادرار خونی یا کدر، کاهش ناگهانی ادرار، کبود شدگی یا خون‌ریزی غیرعادی، بثورات جلدی، زخم‌های دهانی، یا تب یا گلودردی که پیش از
جلدی، زخم‌های دهانی، یا تب یا گلودردی که پیش از درمان وجود نداشته و ناشی از بیماری‌ای که بخاطر آن تحت درمان قرار گرفته‌اید، نباشد. مصرف بیش از ۴ گرم استامینوفن در روز در دراز مدت باعث بروز نارسایی شدید کبدی می‌شود. تاری دید شدید و کوری و ضعف حتی از کار افتادن کبد نیز می‌توانند از عوارض بیماری باشند. پیش و پس از مصرف این دارو به هیچ عنوان نباید نوشیدنی الکلی مصرف کرد. چون باعث تخریب جبران ناپذیر بافت کبد می‌شود. در هنگام مصرف این دارو بدون تجویز پزشک نباید از سایر مسکن‌ها استفاده کرد. اشکال ژنریک استامینوفن
سایر مسکن‌ها استفاده کرد. اشکال ژنریک استامینوفن ارزانتر از انواع تجاری بوده و در بیشتر موارد به همان اندازه مؤثر هستند. فراورده‌های استامینوفن با اثر طولانی مدت، گرانتر هستند. ولی مصرف آنها ممکن است راحت‌تر و مناسبتر باشد. ایجاد بی‌تفاوتی. اخیراً طی یکی از آزمایش‌ها انجام گرفته مشخص شده که استامینوفن علاوه برایجاد تسکین می‌تواند باعث ایجاد بی‌تفاوتی در افراد شود. چنان‌که نسبت به همه احساسات مثبت و منفی واکنش عاطفی کمتری نشان دهند. آزمایش بدین گونه صورت گرفت که به گروهی از افراد مقداری استامینوفن داده شد و
که به گروهی از افراد مقداری استامینوفن داده شد و بعد آن‌ها را برابر تصاویری که باعث تحریک احساسات می‌شود (مانند تصویر یک حیوان) قرار دادند. افرادی که تحت تأثیر استامینوفن به پورتورها می‌نگریستند کمتر از کسانی که در خونشان استامینوفن وجود نداشت واکنش عاطفی نشان دادند. البته نتایج تحقیقات همچنین ثابت کرد احتمال اینکه بشود از این مسکن برای مهار استرس استفاده کرد پایین است. ارتباط با اوتسیم. برخی پژوهش‌ها ارتباطی میان مصرف استامینوفن در دوران بارداری و طیف اوتیسم در کودک یافته‌اند. اما این یافته‌ها متناقض و
در کودک یافته‌اند. اما این یافته‌ها متناقض و غیرقطعی هستند و شواهد روشنی برای آن نیست. در مقابل، نهادهایپزشکی معتبر و دولت‌ها در سراسر جهان، مصرف این دارو برای زنان باردار را بی‌خطر دانسته‌اند. بر پایه کالج متخصصان زنان و زایمان آمریکا استامینوفن یکی از معدود مسکن‌های بی‌خطر برای زنان باردار است. جستارهای وابسته. سایر داروهای مسکن و ضد درد:
کَلیله و دِمنه نوشتهٔ ویشنا سرما کتابی است از اصل هندی که در دوران ساسانی به زبان پارسی میانه ترجمه شد. "کلیله و دمنه" کتابی پندآمیز است که در آن حکایت‌های گوناگون (بیشتر از زبان حیوانات) نقل شده‌است. نام کتاب از دو شغال به نام «کلیله» و «دمنه» گرفته شده که قصه‌های کتاب از زبان آن‌ها گفته شده‌است. بخش بزرگی از کتاب اختصاص به داستان این دو شغال دارد. اصل داستان‌های آن در هند و در حدود سال‌های ۵۰۰ تا ۱۰۰ پیش از میلاد به وقوع می‌پیوندند. مجتبی مینوی دربارهٔ این کتاب می‌گوید: کتاب "کلیله و دمنه" از جمله آن
این کتاب می‌گوید: کتاب "کلیله و دمنه" از جمله آن مجموعه‌های دانش و حکمت است که مردمان خردمند قدیم گرد آوردند و «به هرگونه زبان» نوشتند و از برای فرزندان خویش به میراث گذاشتند و در اعصار و قرون متمادی گرامی می‌داشتند، می‌خواندند و از آن حکمت عملی و آداب زندگی و زبان می‌آموختند. محمدتقی بهار در جلد دوم درباره‌ی این کتاب نوشته: «در دنیای علم و ادب هیچ کتابی را سراغ نداریم که مانند این کتاب مستطاب در طول قرون و در نزد ملل مختلف و آداب گوناگون تا این اندازه دوام آورده و مقبول علما و انیس عامه و سرمشق اخلاق و
آورده و مقبول علما و انیس عامه و سرمشق اخلاق و راهنمای زندگی قرار گرفته باشد، و هنوز هم پس از سیزده چهارده قرن همچنان تازه و آوازه‌ی عام و خاص باشد.» اصل و تاریخچهٔ کتاب. "کلیله و دمنه" در واقع تألیفی است مبتنی بر چند اثر هندی که مهم‌ترین آن‌ها "پنجه تنتره" (به سانسکریت पञ्चतन्त्र؛ Panchatantra) به‌معنی "پنج فصل" و به زبان سانسکریت است که توسط فیلسوف بیدبا و به‌دستور پادشاه هندی دبشلیم نوشته شده‌است. در روایات سنتی برزویه «مهتر اطبّای پارس» در زمان خسرو انوشیروان را مؤلف این اثر می‌دانند. نام پهلوی اثر
انوشیروان را مؤلف این اثر می‌دانند. نام پهلوی اثر "کلیلگ و دمنگ" بود. صورت پهلوی این اثر هم‌اکنون در دست نیست و در طول سالیان از بین رفته‌است؛ اما ترجمه‌ای از آن به زبان سریانی امروز در دست است. این ترجمه نزدیک‌ترین ترجمه از لحاظ زمانی به تألیف برزویه است. ترجمه از پهلوی به عربی. پس از اسلام روزبه پوردادویه (ابن مقفع) آن را به عربی ترجمه کرد. ترجمهٔ ابن مُقَفّع بسیار مقبول افتاد و مظهری از فصاحت در زبان عربی تلقی شد. ترجمهٔ ابن مقفع امروز موجود است اما میان نسخ مختلف آن گاه تفاوت‌های زیادی دیده می‌شود. ابن
نسخ مختلف آن گاه تفاوت‌های زیادی دیده می‌شود. ابن ندیم در "الفهرست" "کلیله و دمنه" را در شمار «کتاب‌های هند در افسانه و اَسمار و احادیث» آورده‌است و دربارهٔ آن گوید: کتاب "کلیله و دمنه" هفده باب است و گویند هجده باب بوده که عبدالله بن مقفع و دیگران آن را ترجمه کرده‌اند، و این کتاب به شعر هم درآورده شده، و این کار را ابان بن عبدالحمید بن لاحق بن عقیر رقاشی کرده‌است و علی بن داود نیز آن را به شعر درآورده، و بشر بن معمده ترجمه‌ای از آن دارد که پاره‌ای از آن در دست مردم است؛ و من در نسخه دیدم که دو باب اضافه