payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از بندرهای اصلی ایران و خاورمیانه و محل پهلو گیری کشتی‌های بزرگ بود. بازرگانان سیرافی به دوردست‌های آسیا و آفریقا سفر دریایی می‌کردند. آنچه از سیراف بازمانده، حفره‌های سنگی کنده شده بر شیب تپه‌های سنگی است که گویا بعد از اسلام به‌عنوان قبر نیز استفاده شده‌اند. همین‌طور سنگ چین‌ها، چاه‌ها، سنگ‌فرش‌ها و غارهایی شبیه آتشگاه در دل کوه‌ها بجا مانده‌است. غلامرضا معصومی، محمد حسین سمسار، رضا طاهری و سید قاسم یاحسینی تاریخ‌نگارانی بوده‌اند که به صورتی مبسوط سیراف را در حوزه‌های باستان‌شناسی و بناهای تاریخی، وضعیت
در حوزه‌های باستان‌شناسی و بناهای تاریخی، وضعیت اجتماعی، موقعیت جغرافیای تاریخی و اجتماعی و مشاهیر آن شرح داده‌اند. در کتاب سکه‌های سیراف مرتضی قاسم بگلو ناگفته‌های بسیاری از تاریخ این شهر بیان و نکات مهمی از ارتباطات تجاری بین‌المللی آن آشکار گردیده‌است. دخمه‌های باستانی سیراف. دخمه‌های باستانی در ارتفاعات مشرف بر دامنه کوه‌های شمالی سیراف قرار دارند، محققان از آن به عنوان حوضچه‌های نگهداری و استعمال آب باران یا به عنوان قبور سنگی یاد می‌کنند. حوضچه‌های آب باران. آنچه که امروزه در ارتفاعات مشرف بر دامنه
باران. آنچه که امروزه در ارتفاعات مشرف بر دامنه کوه‌های شمالی سیراف می‌بینیم، و اندیشمندان و محققان از آن به عنوان قبور سنگی یاد می‌کنند، در ابتدا به منظور ایجاد قبر و مدفن مردگان خلق نشده‌اند بلکه حوضچه‌های استحصال آب باران بوده‌اند که بر روی کوه‌های مشرف به دریا و شهر برای استفاده از آب باران و نیز تزریق به درون زمین و پیوستن به سطح سفره‌های آب زیرزمینی جهت تقویت آبخوان های آن منطقه و به منظور برداشت در پایین دست از طریق چاه‌های حفره شده در طبقات سنگی بوده‌اند. به منظور تأمین آب شرب از طریق باران، که
بوده‌اند. به منظور تأمین آب شرب از طریق باران، که تنهاترین، مهم‌ترین و مؤثرترین روش در استحصال آب باران به‌شمار می‌آید جمع‌آوری مستقیم آب بر روی سطوح نازله می‌باشد. به منظور بهره‌وری از آب‌های نازله و جلوگیری از هدر رفتن آن‌ها و نیز تغذیه سفره‌های آب زیرزمینی چاه‌های مذکور پیشینیان سیراف به این نتیجه می‌رسند که هر آنچه آب نازله را بر سطح کوه مذکور در بالادست چاه‌های حفر شده، استحصال و ذخیره نمایند و بدین طریق به آب‌های جمع‌آوری شده فرصت بیشتری جهت نفوذ به درون زمین دهند. در حال حاضر از نواحی نزدیک به خط
درون زمین دهند. در حال حاضر از نواحی نزدیک به خط الرأس کوه با ایجاد مخازن با مقطع چهارگوش به ابعاد متفاوت حوضچه‌هایی را در سرتاسر یال جنوبی کوه تعبیه نموده‌اند که قادر به جمع‌آوری مجموعه آب‌های نازله بر سطح اراضی مذکور باشد. چاه‌های حفر شده درون طبقات سنگی نیز درست در پایین دست هر مجموعه مخازن ذخیره آب تعبیه شده به‌طوری‌که با نفوذ آب و رسیدن به سطح ایستابی منطقه بلافاصله سطح آب چاه‌های مذکور را مورد تأثیر قرار می‌دهد. ابعاد حوضچه‌ها عموماً به صورت مقطع مستطیلی (چهارگوش) بوده و طول این مخازن در جهت شیب واقع
(چهارگوش) بوده و طول این مخازن در جهت شیب واقع است. برخی از این حوضچه‌ها دارای سرریز بوده به‌طوری‌که پس از پرشدن آن، آب مستقیماً درون حوضچه پایین دست هدایت می‌شده‌است. همچنین در بخش انتهایی برخی از این مجموعه حوضچه‌های دامنه‌ای، سرریز آخرین حوضچه به یک کانال دست‌ساز (که می‌توانسته مسیر طبیعی جریان آب باشد) ختم می‌شود که احتمالاً از این کانال آب به عنوان سرریز نهایی یا حقابه پایین دست یا شاید آبیاری مزارع به مکان‌های مورد نظر هدایت می‌شده‌است. لزوم استفاده بهینه از آب‌های نازله جهت تقویت سفره‌های آب
بهینه از آب‌های نازله جهت تقویت سفره‌های آب زیرزمینی به حدی بوده‌است که حتی در دامنه پایین کوه نیز امکان حفر گودال وجود داشته و شاهد حضور حوضچه‌هایی با جهت عمود یا مایل نسبت به دیگر حوضچه‌ها هستیم. کوچکی ابعاد این گودالها به حدی است که به تنها چیزی که نمی‌توان آنان را نسبت داد، قبر می‌باشد. قبرهای سنگی. به احتمال زیاد می‌توان گفت که گودال‌های حفر شده بر پهنهٔ کوهستان سیراف در ابتدا به منظور جمع‌آوری و استحصال آب ایجاد شده‌اند و آنچه که بعدها توسط افرادی (احتمالاً متنفذ و متمول و نیز شاید توسط عموم و به
(احتمالاً متنفذ و متمول و نیز شاید توسط عموم و به دلیل رخداد حوادث غیر مترقبه همچون زلزله یا بیماری طاعون و نیاز به دفن سریع مردگان) مورد استفاده به عنوان گورهای فردی یا خانوادگی شده در روزگارانی زیاد پس از احداث اولیه اینان صورت گرفته‌است. پیدا شدن استخوان و آثار مردگان درون برخی از این حوضچه‌ها نه تنها منکر سیستم استحصال و ذخیره آب نمی‌باشد بلکه با دقت بر گورهای یافته شده و وجود لایه‌ای از قشر نفوذ ناپذیر ساروج درون حوضچه‌های استفاده شده به عنوان قبر، به نکاتی موید روش تأمین آب در شهر باستانی سیراف پی
نکاتی موید روش تأمین آب در شهر باستانی سیراف پی برده می‌شود. دربارهٔ این گورستان‌ها دیدگاه‌های مختلفی وجود دارد. رضا طاهری در کتاب از مروارید تا نفت در ذکر گورستان سنگی سیراف می‌نویسد: «شاید بهتر است از سیراف خارج شویم و به روستای تیس در چابهار نگاهی کنیم، گورستان‌های دقیقاً به همین شکل و ساختمان، گورستانِ جن که بلوچ‌ها به آن «جن سنط» می‌گویند و قدمت آن را حداقل بیش از دو هزار سال می‌دانند.» و به باور این پژوهشگر تاریخ این گورستان مرتبط با آب و پرستشگاه آناهیتا ایزدبانوی آب می‌باشد «این یادگاری‌های به جا
ایزدبانوی آب می‌باشد «این یادگاری‌های به جا مانده بر تپه‌های بلند و دامنهٔ کوه‌ها می‌تواند در دور زمانی کهن تر جایگاهی از پرستشگاه یک ایزدبانو باشد؛ که پس از آن در دوران هخامنشیان و اشکانیان و ساسانی‌ها تبدیل به آتشکده و در دوران اسلامی بدل به گورستان شده‌است.» مسجد امام حسن. بهترین بنای عمومی سیراف مسجد جامع آن است که بر ویرانه‌های یک دژ ساسانی بنا گردیده‌است که می‌بایستی این مسجد پس از سال ۱۸۸ هـ. ق بر پا شده باشد. این تاریخ را کشف سکه‌هایی با تاریخ ضرب همین سال تاًیید می‌کند. مسجد نخستین صحنی مربع و در
سال تاًیید می‌کند. مسجد نخستین صحنی مربع و در سه سو دارای رواق‌هایی با ستون‌های مدور بوده، کشف پایه یک تک مناره این مسجد را در رده یکی از کهن‌ترین مساجد دارای مناره در سرزمین‌های اسلامی قرار می‌دهد. در بنای این مسجد پس از زلزله دگرگونی‌هایی پدید آمد و شرحی می‌دهد مربوط به مرحله بعدی مسجد باید باشد. بندر دست کم دو مسجد دیگر نیز داشته‌است. مسجد بزرگ از سه سو به بازار محصور بوده و تاریخ بنای هردو را هم‌زمان می‌دانند (سمسار۱۱٬۱۳۸۰). کلیه مسجدهای سیراف بر اساس دو نمونه اصلی طرح شده‌اند. تحول و گسترش بعدی
اساس دو نمونه اصلی طرح شده‌اند. تحول و گسترش بعدی نمونه‌های مختلف مسجد نیز بر همین نمونه‌های اولیه متکی است. الف) مسجد تک حجره‌ای با فضای واحد مرکزی این‌گونه مسجد به صورت متصل به یکی از خانه‌ها یا در کنار مجتمعی در بازار ساخته شده‌است. ب) مسجد جمعه از گردهمایی حجره‌های ساده دورادور حیاط مرکزی به وجود آمده و به شکل چهارگوش است فضاهای حاصل از این‌گونه گردهمایی عبارتند از حجره‌هایی باز و با اندازه‌های تقریباً مساوی که با آهنگی واحد در چهارسوی حیاط تکرار شده‌اند. ورودی‌های مسجد وضعیت خاصی را نسبت به محورها یا
ورودی‌های مسجد وضعیت خاصی را نسبت به محورها یا سمت‌های اصلی نشان نمی‌دهند. شکل کلی مسجد و حیاط مرکزی آن مربع است. مسجد سیراف ساده‌ترین نمونه مسجد جمعه است از محورهای اصلی و فرعی و چهار ایوان جانبی در آن اثری نیست و به همین دلیل نیز گرچه حیاط مرکزی در میان حجره‌ها قرار گرفته‌است آن خاصیت مرکزیت موجود در نمونه‌های تکامل یافته مسجد جمعه را ندارد. عنصرهای تفکیک‌کننده و سمت دهنده در آن محدود به محراب و منبر و منار است (فقیه، ۵ ،۱۳۷۸) عمارت شیخ جبار نصوری. این قلعه که متعلق به خاندان نصوری است بر روی تپه‌ای بلند
که متعلق به خاندان نصوری است بر روی تپه‌ای بلند و مشرف به دریا بنا شده‌است و دارای دو حیاط اندرونی و بیرونی ویک شاه‌نشین می‌باشد؛ که توسط شیخ جبار دوم پدر بزرگ شیخ ناصر نصوری در اوایل دوره قاجاریه ساخته شده‌است. این بنا قدمت ۲۰۰ ساله دارد که گچ‌بری‌های آن موید این گفته می‌باشد. همچنین هجده تابلو بسیار زیبا از مجالس شاهنامه فردوسی در ایوان غربی قلعه نقش بسته‌است. تاریخ احداث قلعه نصوری به سال ۱۲۲۴ ه‍.ق می‌باشد. (شهرداری بندر طاهری، ۱۳۸۷) سیراف در شاهنامه فردوسی. در شاهنامه فردوسی از بندر سیراف یاد شده‌است،
در شاهنامه فردوسی از بندر سیراف یاد شده‌است، که مطابق با شاهنامه وَسْتای یزدان‌پرست پهلوان دوره هرمزد پسر انوشیروان از این شهر به یاری خسروپرویز می‌شتابد. زمانی که خسروپرویز از دست هرمزد پسر انوشیروان فرار می‌کند گروهی از بزرگان به یاری خسرو پرویز می‌شتابند و او را شاه ایران می‌خوانند. که وستا از شهر سیراف از این جمله بود.
نصرت حسین‌اُف از افراد فعال در جریان انقلاب مشروطه ایران (۱۹۰۵-۱۹۱۱) بوده‌است. نصرت حسین اف زاده تبریز اما بزرگ شده و تحصیلکرده قفقاز بود. وی سابقه کار در معدن نفت رامانای باکو به عنوان مکانیک را داشت و بعدها که به مجاهدین تبریز پیوست بمدت هفت سال گرداننده امور و مشاور ستارخان بوده (بویژه زمانیکه ستارخان در تهران بسر می‌برد) و تمامی ترورها و اعدام‌های (انقلابی) بیگانگان توسط منشی‌زاده و همراهانش در کمیته مجازات صورت می‌گرفته‌است.(ارتباط این جمله با کل متن مشخص نیست. اعدام انقلابی توسط ابراهیم منشی زاده و
مشخص نیست. اعدام انقلابی توسط ابراهیم منشی زاده و کمیته مجازات چه ارتباطی به حسین اف دارد؟) کتاب تبریز مه آلود به قلم محمد سعید اردوبادی سرگذشت وی می باشد. حکومت شاه او را به جرم شرکت در قیام خلق آذربایجان تحت رهبری شیخ محمد خیابانی ، در سال ۱۹۲۰ به دست حکومت شاهنشاهی در تیریز اعدام کرد.
کنگاور شهری در استان کرمانشاه است که با ارتفاع ۱,۵۰۰ متر، در دشتی در ۳۳۰ کیلومتری جنوب غربی تهران و ۸۵ کیلومتری شرق شمالی کرمانشاه، سر راه همدان به کرمانشاه قرار دارد. کنگاور در شرقی‌ترین قسمت استان کرمانشاه قرار گرفته و مرکز بخش مرکزی شهرستان کنگاور است. این شهر در ۵۷ درجه و ۴۷ دقیقه در طول جغرافیایی و ۳۰ درجه و ۳۴ دقیقه پهنای جغرافیایی، در ارتفاع ۱۵۰۰ متری از سطح دریا قرار دارد. معبد آناهیتا که یک بنای فاخر سنگی است، در شهر کنگاور قرار دارد. نام. برخی نام این شهر را برگرفته از واژۀ کَنگ دانسته‌اند و این
این شهر را برگرفته از واژۀ کَنگ دانسته‌اند و این واژه را عمارت خوب و باشکوه معنا کرده‌اند و احتمال داده‌اند که این نام با وجود معبد آناهیتا در این شهر مرتبط باشد. پیشینه. کنگاور توسط ایزیدور خاراکسی در قرن اول پس از میلاد با نام کنکوبار در استان باستانی اکباتانا ذکر شده‌است. امروزه این شهر بیشتر به خاطر بقایای باستان‌شناسی بنای ترکیبی به سبک ساسانی و هخامنشی شناخته می‌شود. در طول قرن ۱۹ و آغاز قرن ۲۰، ویرانه‌های باستانی به عنوان منبعی برای مصالح ساختمانی برای شهر در حال گسترش مورد استفاده قرار گرفتند. کاوش
شهر در حال گسترش مورد استفاده قرار گرفتند. کاوش برای اولین بار در سال ۱۹۶۸ آغاز شد در آن زمان «ساختان بزرگ با ستون‌های بزرگ آن که بر روی یک سکوی بلند سنگی قرار گرفته‌اند» با نظر ایزیدور از چاراکس مرتبط شده بود که به «معبد آرتمیس» اشاره می‌کند. در «کنکوبار» در ماد سفلی، در مسیر تجارت زمینی بین شام و هندوستان _ ارجاعات به آرتمیس در ایران عموماً به آناهیتا تعبیر می‌شود و بنابراین «معبد آرتمیس» ایزیدور به عنوان اشاره ای به معبد آناهیتا درک شد. حکومت این شهر در زمان قاجار به ساری‌اصلان سپرده شد. عمارت
شهر در زمان قاجار به ساری‌اصلان سپرده شد. عمارت ساری‌اصلان در مرکز شهر کنگاور همچنان پا بر جا است. مردم‌شناسی. اقوام. مردم شهرستان کنگاور از اقوام باستانی غرب ایران و شعبهٔ اقوام هند و اروپایی هستند و به‌طور کلی از قوم ایرانی زبان تشکیل شده‌اند. البته در گذشته، یهودیان نیز از ساکنان کنگاور بوده‌اند که بقایای گورستان جهودها در شمال معبد آناهیتا و همچنین سنگ نبشتهٔ کشف شده در پیشانی کوهی در نهرذوله چل‌مران که به زبان عبری است، موید این امر است؛ اگرچه سال‌هاست که یهودیان دیگر در این منطقه حضور ندارند.دانشگاه
که یهودیان دیگر در این منطقه حضور ندارند.دانشگاه کنگاور درباره مردم‌شناسی کنگاور می نویسد:مردم کنگاور از نژاد سفید و از اقوام لر و کرد هستند. در دهکده فش عده کمی از بازماندگان ارمنی ساکنند که خود معتقدند از همراهان شیرین زن خسرو دوم ساسانی بوده و از آن زمان ساکن شده اند ، با این حال به شهادت آثار قبرستان جهودها واقع در شمال معبد ناهید و سنگ نبشته ای با کلمات منقطع و منقور بر پیشانی در نهردوله چلمران به خط عبری یهودیان نیز در کنگاور ساکن بوده اند. زبان. مردم شهر کنگاور و حومه آن به زبان کردی جنوبی صحبت
مردم شهر کنگاور و حومه آن به زبان کردی جنوبی صحبت می‌کنند. علاوه بر این لری ، فارسی و نیز در بعضی از روستاها و بخش‌های شهر کنگاور به‌صورت عمومی متداول است. همچنین ایلات لک ساکن کنگاور و بخش‌های پیرامونی آن به لکی تکلم می‌کنند. کنگاور در سفرنامه‌ها. موسیو اولویه جهانگرد فرانسوی در هشتم ژوئن سال ۱۹۷۶ از کنگاور دیدن می‌کند و می‌نویسد: آثار تاریخی. شهر کنگاور از جمله شهرستان‌های تاریخی و با پیشینه استان کرمانشاه است که آثار تاریخی و باستانی ارزشمندی را در خود جای داده‌است، که مهم‌ترین آن‌ها عبارت اند از:
لشکرآباد یکی از محله‌های اهواز در استان خوزستان است که در ساحل غربی رود کارون و در نزدیکی دانشگاه شهید چمران اهواز واقع شده‌است. این محله به‌ویژه به‌خاطر خیابان پررفت‌وآمد و رستوران‌های کوچک و دکه‌های فروش فلافل و سمبوسه شهرت دارد و گاه از آن به عنوان «پایتخت فلافل ایران» یاد می‌شود. تاریخچه. در دههٔ ۱۳۲۰ خورشیدی، این محله، رفیش نامیده می‌شد، و جمعیت آن بیشتر از عرب‌های بومی خوزستان بودند که به کشاورزی، دامداری و پیشه‌های کوچک شهری مشغول بودند. در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰، با شکل‌گیری نیروهای لشکری و ساخت
۱۳۴۰ و ۱۳۵۰، با شکل‌گیری نیروهای لشکری و ساخت دانشگاه شهید چمران اهواز، نام «لشکرآباد» برای این محله ثبت شد. از اوایل دههٔ ۱۳۸۰، کسب‌وکار فروش فلافل و سمبوسه که ابتدا به‌صورت دکه‌های کوچک خانگی بود، رونق گرفت و چهرهٔ محله را دگرگون کرد. جغرافیا. لشکرآباد در غرب رود کارون و در حدود مرکز و غرب اهواز قرار دارد. از شمال به خیابان انقلاب، از جنوب به میدان دانشگاه و از غرب به خیابان انوشه هم‌مرز است. این محله دارای خیابان‌بندی منظم به‌شکل مربع و میدان مرکزی است. فرهنگ و جامعه. ساکنان لشکرآباد بطورعمده از مردم
فرهنگ و جامعه. ساکنان لشکرآباد بطورعمده از مردم عرب خوزستان هستند. مهمان‌نوازی، برگزاری آیین‌های محلی و حضور موسیقی خیابانی از ویژگی‌های فرهنگی آن است. این محله امروزه، نوعی مقصدی گردشگری تبدیل شده است. شهرت خوراکی. خیابان اصلی محله، به‌ویژه خیابان انوشه، به‌خاطر ده‌ها دکه و رستوران کوچک فلافل، سمبوسه، کبه، باقلوا و قهوه عربی معروف است. قیمت مناسب، گوناگونی خوراکی‌ها و فضای پرجنب‌وجوش، این منطقه را به یکی از شناخته‌شده‌ترین مرکزهای غذای خیابانی در ایران تبدیل کرده‌است. دسترسی. این محله در نزدیکی ایستگاه
کرده‌است. دسترسی. این محله در نزدیکی ایستگاه مترو دانشگاه قرار دارد و با تاکسی، اتوبوس و البته با پیاده‌روی از مرکز شهر، قابل دسترسی است. فعالیت مغازه‌ها به‌طورعمده از عصر آغاز، و تا نیمه‌شب ادامه دارد.
کوت عبدالله، شهری در بخش مرکزی شهرستان کارون در استان خوزستان ایران است. این شهر، مرکز شهرستان کارون است. این شهر در تاریخ ۶ دی ۱۳۹۱ از ادغام روستاهای کوت عبدالله، استیشن، خزامی، درویش‌آباد، شریعتی یک، کوت نواصر، کوی منتظری، گاومیش‌آباد، گندمکار و هادی‌آباد تشکیل شد. پیشینه. کوت عبدالله نام منطقه‌ای در جنوب بخش شرقی شهر اهواز مرکز استان خوزستان ایران است. نام منطقه‌ای در باختر شهر اهواز مرکز استان خوزستان ایران است. این منطقه که جمعیت ۵۰هزار نفری را در دل خود جای داده‌است، شامل ۲۰ شهرک و روستای متصل و منفصل
جای داده‌است، شامل ۲۰ شهرک و روستای متصل و منفصل از هم است که در دو طرف مسیر جاده اهواز-آبادان (اتوبان آیت‌الله بهبهانی) به صورت طولی امتداد یافته‌است. کوت عبدالله که به عنوان یکی از شاهرگ‌های ورودی کلانشهر اهواز نیز قلمداد می‌شود. منطقه کوت عبدالله تا قبل از شهر شدن در محدوده شهرداری منطقه پنج اهواز قرار داشت. پیشینه نام. کوت عبدالله از ترکیب دو واژه کوت (گوت) و عبدالله است؛ کوت (گوت) واژه‌ای از فارسی میانه پهلوی است که پس از ورود اعراب در زمان خلیفه دوم به مرزهای ایران ساسانی از ایرانیان عراق فراگرفته و
مرزهای ایران ساسانی از ایرانیان عراق فراگرفته و وارد زبان عربی شد. این واژه هنوز از زبان برخی اقوام قدیمی خوزستان شنیده می شود ساکنان کوت عبدالله، قنواتی ها ؛حیاتی ها و کردونی ها می بوده اند که بعد از قیام زندیه وارد این منطقه شده اند از آنجا که عبدالله بزرگ خاندان قنواتی ها بوده و آدم سرشناسی می‌بود آن محله را قدیمی ها به کوت عبدالله می شناخته اند محدوده. منطقه کوت عبدالله از شمال به پل ششم اهواز، از جنوب به ابتدای جاده آبادان، از شرق به جاده صنایع فولاد و از غرب به رودخانه کارون منتهی می‌شود. وجه تسمیه.
از غرب به رودخانه کارون منتهی می‌شود. وجه تسمیه. روایت اول: بعد از نابودی زندیه و به قدرت رسیدن مجدد سلسله میرزایان طباطبایی بهبهانی در سال‌های اولیه حکومت قاجاریه رخ داد باعث شد که عدهٔ زیادی از افراد طایفه قنواتی به مناطق مختلف کوچ کنند که در این میان هفت خانواده بزرگ در منطقه کنونی سکنی گزیدند با توجه به اینکه بزرگ این خانواده‌ها فردی به نام عبدالله نام داشت این منطقه پس از مدتی به کوت عبدالله شهرت پیدا کرد. با توجه به روایات محلی مردم کوت عبدالله و قدیمی بودن این روایت صحت آن انکار ناپذیر است و
و قدیمی بودن این روایت صحت آن انکار ناپذیر است و هم‌اکنون هم کوت عبدالله به قنواتی‌ها شناخته می‌شود. روایت دوم: عبدالله فرزند ارشد شیخ خزعل معروف به شیخ محمره (خرمشهر) بود. وی در سال ۱۹۲۵ میلادی به همراه سایر اعضای کمیته قیام سعادت خوزستان که در حمایت از قانون اساسی مشروطه تشکیل شده بود شامل سردار اسعد بختیاری، امیر مجاهد بختیاری، سرهنگ ارغون (فرمانده سپاه قجری در خوزستان و چند تن دیگر از سران لر منطقه اندیمشک، توسط رضا شاه دستگیر شد. این منطقة یکی از پرجمعیت‌ترین محلات عرب‌نشین اهواز است. این منطقه بیشتر
محلات عرب‌نشین اهواز است. این منطقه بیشتر جمعیت خود را از عشایر جنگ‌زده دشت سوسنگرد دارد. ترکیب قومی این منطقه مرکب از اقوام عرب (از طوایف مختلف) و اقوام دیگر است. گفته می‌شود عبدالله فرزند ارشد شیخ خزعل معروف به شیخ محمره (خرمشهر) بود. وی در سال ۱۹۲۵ میلادی به همراه سایر اعضای کمیته قیام سعادت خوزستان که در حمایت از قانون اساسی مشروطه تشکیل شده بود شامل سردار اسعد بختیاری، امیر مجاهد بختیاری، سرهنگ ارغون (فرمانده سپاه قجری در خوزستان و چند تن دیگر از سران لر منطقه اندیمشک، توسط رضا شاه دستگیر شد. این
لر منطقه اندیمشک، توسط رضا شاه دستگیر شد. این منطقة یکی از پرجمعیت‌ترین محلات عرب‌نشین اهواز است. این منطقه بیشتر جمعیت خود را از عشایر جنگ‌زده دشت سوسنگرد دارد. در اهواز نام مناطق دیگری نیز به شیخ خزعل منتسب می‌شوند، همچون باغ شیخ [خزعل]، خزعلیه، بازار عبدالحمید که نام یکی از فرزندان شیخ خزعل در مرکز شهر اهواز است. مشکلات کوت عبدالله. این منطقه از لحاظ امکانات شهری و بهداشتی دارای پایین‌ترین سطح رفاه می‌باشد. و سطح آب رسانی خیلی کم که با روشن کردن پمپ خانگی هستند برخوردار هستند آب آشامیدنی هم بدون تصفیه
هستند برخوردار هستند آب آشامیدنی هم بدون تصفیه درست و قابل آشامیدنی می‌باشند که این مناطق از خرید آب آزاد برخوردارند در این مناطق فاضلاب شهری به صورت روباز وجود دارد و از ایگو برخوردار نیست با وجود جمعیت ۵۰ هزار نفری و دریافت مالیات از مردم آن و مستقل شدن هزینه‌های شهر پیش پا افتاده‌ترین امکانات رفاهی در آن موجود نمی‌باشد و مسئولان برای رسیدگی اقدام نمی‌کنند جاده کوت عبدالله. اتوبان امام علی (ادامه آیت‌الله بهبهانی) معروف به جاده کوت عبدالله به عنوان طولانی‌ترین اتوبان شهری خوزستان، که روزانه شاهد تصادفات
اتوبان شهری خوزستان، که روزانه شاهد تصادفات مرگباری است و مشکلاتی نظیر تاریکی این محور و سد معبر نیز بر کابوس رانندگی در این جاده افزوده‌است. این اتوبان که بی شک پرترددترین نقطه اهواز به‌شمار می‌رود، مناطق پر رفت‌وآمد با تراکم بالای جمعیتی همانند کوت عبدالله، چهار راه راه امام خمینی، پاداد، اسلام‌آباد و تقاطع شهید کجباف (شهید بندر سابق و چهارشیر اسبق) را به هم متصل می‌کند و به نوعی محلی است که مسافران شهرستان آبادان نیز از آن عبور می‌کنند. این اتوبان از مشکلات فراوانی رنج می‌برد که گذر ایام نه تنها این
مشکلات فراوانی رنج می‌برد که گذر ایام نه تنها این معضلات را کاهش نداده که بر تعدا آن‌ها افزوده‌است. گاومیش آباد. گاومیش آباد قبلاً گلشن نام داشته‌است و از سال ۱۳۸۴ «کوی شهید محسن» نامگذاری شده‌است محله ای کم برخوردار در محاصرهٔ کوی درویشیه، کوی چمران و کوت عبدالله بوده و از طرفی نیز به ساحل کارون راه دارد. دارای سه مسجد بزرگ که یکی از آن‌ها در حال تأسیس بوده و دیگر امکان مذهبی آن به صورت فصلی و دائم دایر می‌باشند و یک قبرستان با مقبره ای متبرک نیز است. گاومیش آباد در حدود سال ۱۳۴۲ به‌طور رسمی تأسیس
گاومیش آباد در حدود سال ۱۳۴۲ به‌طور رسمی تأسیس شده‌است. زمانی که سیل در ۶ بهمن ۱۳۴۷ در شهرها و روستاهای استان خوزستان خسارات فراوانی وارد کرد، اطراف رودخانه کارون در اهواز بر اثر بارش شدید باران و طغیان این رودخانه در آب فرومی‌رود، و این محله که در حاشیه رودخانه کارون واقع است دچار خسارت و خرابی زیادی می‌شود. مدارس. از جمله قدیمیترین مدارس این منطقه مدرسهٔ فرهنگ سابق بود که بعدها نام آن به نبوت در زمان انقلاب اسلامی تغییر یافت هچنین مدرسه صائب که نام آن در ابتدای انقلاب اسلامی ایران به شهید صمدی تغییر یافت
انقلاب اسلامی ایران به شهید صمدی تغییر یافت این مدرسه در ابتدای کوت عبدالله کنونی قرار داشته و درخت چناری بلند که معلوم نیست به‌درستی چند سال قدمت دارد در وسط این مدرسه قرار گرفته بود. شاید بتوان گفت این مدرسه یکی از قدیمیترین مدارس در آن ناحیه اهواز باشد و به حدود سال ۱۳۳۰ بر می‌گردد.
هیجان‌ها یا احساسات درونی انسان را می‌توان به دو گروه بخش‌بندی کرد: احساسات خوشایند، احساسات ناخوشایند. زیر و بم‌های معنایی. برای بسیاری از احساس‌های نزدیک به هم یا همجنس، بسته به درجه شدت و ضعف آنها واژه‌های گوناگونی بکار می‌رود. برای نمونه: (در این نمونه‌ها شدت احساس از درجه ضعیف به قوی است:) و غیره. منابع. Wikipedia contributors, "List of emotions," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_emotions&amp;oldid=62855074 (accessed July 21, 2006).
تل‌آویو دومین شهر پرجمعیت اسرائیل است که در ساحل دریای مدیترانه واقع شده است. شهر تل‌آویو، «پایتخت تجاری» اسرائیل و مرکز استان تل‌آویو محسوب می‌شود. تل‌آویو در دهه ۱۹۱۰ میلادی، در مقابل شن‌زارهای خشک شهر یافا توسط یهودیان مهاجری که توانایی مالی زندگی در شهر عرب‌نشین یافا را نداشتند ساخته شد. شهر تل‌آویو دارای آب‌وهوای معتدل مدیترانه‌ای است. شهر یافا پیش از جنگ ۱۹۴۸، شهر عربی فلسطینی و مرکز سیاسی، فرهنگی، و اقتصادی جامعه عرب فلسطین بود. جمعیت شهر تل‌آویو-یافا در سال ۲۰۱۹ حدود ۴۶۰٬۸۵۴ نفر بوده است که این رقم
در سال ۲۰۱۹ حدود ۴۶۰٬۸۵۴ نفر بوده است که این رقم شامل کارگران و دانشجویانی که محل اقامت رسمی خود را تغییر نداده‌اند، نمی‌شود. تعداد خانوارهای شهر ۱۸۸ هزار است که ۵۶ درصد از آن‌ها خانواده و ۴۰ درصد مجرد هستند. اما با احتساب شهرهای پیوسته به آن که «تل‌آویو بزرگ» یا «غوش دان» نامیده می‌شود، دارای جمعیتی ۳٫۳ میلیون نفری می‌شود. تل‌آویو بزرگ شامل چندین شهر بهم پیوسته من‌جمله یافا (יפו)، رمت گن (רמת-גן)، پتح تیکوا (פתח-תקווה)، هد هشارون (הוד-השרון)، رمت هشارون (רמת-השרון)، گیواتائیم (גבעתיים) و چند شهر کوچک دیگر
گیواتائیم (גבעתיים) و چند شهر کوچک دیگر است. فضای شهر تل‌آویو با دیگر شهرهای اسرائیل، به‌خصوص شهر اورشلیم تفاوت چشمگیری دارد. تل‌آویو با ساحل طولانی دریای مدیترانه، آزادی‌های اجتماعی فراوان و تبدیل شدن به پایتخت بازرگانی و اقتصادی اسرائیل، یکی از شهرهای جهانی به حساب می‌آید. تل آویو در سال ۲۰۲۱ گران‌ترین شهر جهان شناخته شد. شهر تل آویو، به عنوان قلب تپنده این کشور، از طریق اتوبان‌های مدرن و خطوط اتوبوس متعدد و خطوط قطار حومه‌ای راه‌آهن اسرائیل، به اقصی نقاط کشور، منجمله به فرودگاه بین‌المللی بن گوریون متصل
کشور، منجمله به فرودگاه بین‌المللی بن گوریون متصل است. سامانه گسترده‌ای از خطوط مترو و قطار سبک شهری نیز در تل آویو و حومه در دست ساخت می‌باشد. وجوه تسمیه. در بند ۱۵:۳ کتاب حزقیال نبی آمده است: پس به "تل ابیب" نزد اسیرانی که نزد نهر کبار ساکن بودند، رسیدم و در مکانی که ایشان نشسته بودند، در آنجا به میان ایشان هفت روز متحیر نشستم. نام «تل‌آویو»از ابداعات ناحوم سوکولوف بود. او برای ابداع نام «تل‌آویو» از کتابی نوشته تئودور هرتسل به نام "سرزمین کهن جدید" الهام گرفت. تل ابیب از دو واژه تشکیل شده است: حرف عبری
گرفت. تل ابیب از دو واژه تشکیل شده است: حرف عبری ב غالبا «ب» تلفظ می‌شود، اما در حالت دگش، «و» تلفظ می‌شود؛ بنابراین گاهی در زبان عبری و همیشه در زبان عربی، تل ابیب تلفظ می‌شود. آویو به معنای بهار (موسم طغیان رودها) است، که هر دو در انگلیسی spring معنی می‌دهند. زین رو در عربی، تلّ الربیع لقب و نام دوم تل ابیب است. نام رسمی شهر، تل آویو-یافا می‌باشد، که از ادغام دو شهر تل آویو و یافا در سال ۱۹۵۰ به وجود آمد. تاریخچه. در سال ۱۹۰۹ میلادی، یهودیان مهاجری که به فلسطین مهاجرت کرده بودند، زمین‌های تل‌آویو را از
فلسطین مهاجرت کرده بودند، زمین‌های تل‌آویو را از اعراب خریدند. فلسطین در آن هنگام بخشی از قلمرو امپراتوری عثمانی بود. در آن زمان تل‌آویو ساخته شد تا کارگرانی که در شهر یافا کار می‌کردند، بتوانند شب‌ها محلی برای خواب و استراحت داشته باشند، اما اختلافات بین یهودیان و اعراب یافا در سال ۱۹۲۱، یهودیان را به فکر تأسیس یک مرکز تجاری عمده در تل‌آویو انداخت و به این ترتیب، شهری که بنا بود خوابگاه کارگران شاغل در یافا تبدیل شود، به تدریج به مهم‌ترین مرکز تجاری نخستین کشور یهودی در طول تاریخ مبدل شد. اولین شهردار شهر
کشور یهودی در طول تاریخ مبدل شد. اولین شهردار شهر تل‌آویو، مئیر دیزینگوف نام داشت. در سال ۱۹۵۰، یافا رسماً به تل‌آویو پیوست و امروزه یافا، تنها بخش کوچکی از شهر بزرگ تل‌آویو است که اکثریت مطلق جمعیت آن را یهودیان و بخش بسیار اندکی از آن را شهروندان عرب اسرائیل تشکیل می‌دهند. سیاست. دولت اسرائیل، با تصویب قوانینی، پایتخت این کشور را شهر اورشلیم (بیت‌المقدس) اعلام کرده است. اما به دلیل اینکه حاکمیت این شهر، مورد مناقشه است، و دولت فلسطین هم این شهر را پایتخت خویش می‌داند، و جامعه جهانی نیمی از این شهر را تحت
می‌داند، و جامعه جهانی نیمی از این شهر را تحت اشغال غیرقانونی نظامی می‌داند، اکثریت مطلق کشورها از باز کردن سفارت‌خانه‌های خویش در این شهر سر باز زده‌اند. به همین دلیل، اکثر سفارت‌خانه‌های خارجی در کشور اسرائیل، در شهر تل آویو هستند، که به این شهر اهمیت مضاعفی در صحنه سیاست بین‌المللی بخشیده است. همان‌طور که در سیاست بین‌الملل، برای اشاره به دولت یا کشوری، رسم هست که از نام پایتخت کشور استفاده شود (به‌طور مثال، سرخط‌های خبری مثل «آشتی دو کره؛ سئول و پیونگ یانگ کانال‌های ارتباطی میان یکدیگر را احیا کردند»)،
کانال‌های ارتباطی میان یکدیگر را احیا کردند»)، در خبرها و بحث‌های مرتبط با اسرائیل در خیلی موارد مرسوم است از نام «تل آویو» برای اشاره به این کشور استفاده شود. شهردار تل آویو، از سال ۱۹۹۸ به امروز، «رون هولدای»، از حزب سوسیالیست-صهیونیست کار اسرائیل (عبوده) است. فرهنگ. معماری. معماری خانه‌ها در برخی محله‌های شهر تل‌آویو به سبک اروپائی اواخر قرن نوزدهم ساخته شد. به درخواست سازمان یونسکو بیش از ۴۰ هزار ساختمان تاریخی در فهرست میراث فرهنگی جهانی قرار گرفته و نوسازی شده‌اند. نمای اکثر ساختمان‌های شهر تل‌آویو