payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که با جیمز کار کند. این نقطه عطفی در زندگی جیمز بود و موفق شد موتور بخارش را در سال ۱۷۶۹ بسازد. آن هنگام، شهرتش افزایش یافت و موفقیت بزرگی نصیبش شد. از موتور او، که نتیجه تلاش‌هایش بود، در صنعت و کارخانه‌ها استفاده شد. اختراع جیمز وات، نقطه عطفی در انقلاب صنعتی در اروپا بود و راه را برای تولید انبوه کالا، حمل‌ونقل و مصرف بیشتر باز کرد. جیمز وات، ۱۸۱۹، در ۸۳ سالگی درگذشت. مخترعان پیشین ماشین بخار از جمله دنی پاپن و .... نخستین ماشین بخار را در سال ۱۶۹۰، فردی به نام دنی پاپَن (Denis Papin)، فیزیک‌دان فرانسوی
به نام دنی پاپَن (Denis Papin)، فیزیک‌دان فرانسوی اختراع کرد. بیشترِ ماشین کوچکی که پاپن ساخته‌بود را سیلندرها و پیستون‌ها تشکیل می‌دادند. آب در سیلندرها، بخار شده، موجب بالا رفتن پیستون‌ها می‌شد. با بالا رفتن پیستون‌ها، هوای قسمت بالایی سیلندرها فشرده‌می‌شد. او اگر بخار آب زیر پیستون‌ها ناگهان سرد شده و به آب تبدیل می‌کرد، هوای فشرده قسمت بالایی سیلندرها، پیستون‌ها را با قدرت به پایین می‌راند و این حرکت پیستون‌ها می‌توانست چرخی را به حرکت درآورد. جیمز وات موتور بخار را اختراع نکرد و حتی از تکان‌خوردن درِ
موتور بخار را اختراع نکرد و حتی از تکان‌خوردن درِ کتری در حال جوشیدن برای این کار الهام نگرفت، بلکه او نخستین موتور بخار تجاری را با توسعه و بهبود موتور بخار توماس نیوکامن را ساخت و موتور ساخته‌شدۀ او بعدها مشهور شد. نخستین موتور قابل استفاده را در سال ۱۷۱۲، نیوکامن ساخت که برای تخلیه آب معادن و بالا بردن آب برای چرخاندن چرخ‌های آبی، مؤثر و مقرون‌ و به‌صرفه بود.
محمد حسین مشایخ فریدنی (۱۲۹١ –۱۳ آذر ۱۳۶۹ )دیپلمات، مترجم و پژوهش‌گر ایرانی در دوران پهلوی بوده‌است. او از ۱۳۴۱ تا ۱٣۴٣ سفیر ایران در عراق بود. زندگی و فعالیت ها. محمدحسین مشایخی فرزند شیخ محمدباقر در سال ۱۳۳۳ قمری در تهران متولد شد. تحصیلات حوزوی و دانشگاهی را در تهران گذرانید و سالها در مقام رایزن فرهنگی و سفیر ایران در چند کشور به گسترش زبان فارسی پرداخت. او دانشوری بود که گسترهٔ اطلاعات و آگاهی‌های ژرف از فرهنگ اسلام و زبان و ادبیات را با فروتنی علمی عجین کرده بود. وی در ۱۳ آذرماه ۱۳۶۹، به هنگام سفری
کرده بود. وی در ۱۳ آذرماه ۱۳۶۹، به هنگام سفری پژوهشی دربارهٔ جادهٔ ابریشم در نزدیکی شهر بمبئی درگذشت. آثار. از آثار وی می‌توان «نوای شاعر فردا»، «نظرات سیاسی در نهج البلاغه» و ترجمه «اغانی» را نام برد. او برای ترجمه کتاب "برگزیده الاغانی "برگزیدهٔ هشتمین دورهٔ کتاب سال جمهوری اسلامی ایرانشد.
جلال عَبدُه، (۱۲۸۸ بروجرد – ۱۳۷۵ تهران) قاضی، قانونگذار و دیپلمات دوره پهلوی بود که در مجامع بین‌المللی شهرت یافت. او از جانب سازمان ملل متحد مدتی حکمران گینه بیسائو غربی بود. پدرش شیخ محمد عبده سالها رئیس دادگاه انتظامی قضات و مدرس مدرسه معقول و منقول بود و درتدوین قانون مدنی ایران نقش داشت. خودش نیز در سوئیس درس خواند و دکترای حقوق گرفت. نام جلال عبده پس از شهریور ۱۳۲۰ بر سر زبان‌ها افتاد زمانی که در مقام دادستان دیوان کیفر گروهی از مسئولان امنیتی دوران رضاشاه، همچون پزشک احمدی و سرپاس مختاری را به جرم
رضاشاه، همچون پزشک احمدی و سرپاس مختاری را به جرم قتل آیت‌الله مدرس، محمد فرخی‌یزدی و نصرت‌الدوله فیروزمیرزا به محاکمه کشید. عبده با این شهرت، در سال ۱۳۲۲ در انتخابات دوره چهاردهم مجلس شورای ملی شرکت کرد و به عنوان نماینده تهران به مجلس راه یافت. در دوره بعد (پانزدهم) نیز کرسی نمایندگی را حفظ کرد. سپس از وزارت دادگستری به وزارت امورخارجه منتقل شد و کرسی سفارت ایران در هند را از آن خود کرد. جلال عبده سپس به جای علیقلی اردلان سمت نمایندگی دائم ایران را در سازمان ملل به عهده گرفت. در این سمت در کنفرانس
در سازمان ملل به عهده گرفت. در این سمت در کنفرانس باندونگ به عنوان رئیس هیئت ایرانی شرکت کرد. و از جانب سازمان ملل به مأموریت‌هایی در کشورهای کامرون و گینه نو فرستاده شد. دکتر جلال عبده از جانب سازمان ملل مدتی حکمران گینه نو غربی غربی بود. جلال عبده مدت کوتاهی مقام وزارت امورخارجه را به‌دست‌آورد، ولی به دلیل دخالت شاه استعفاء داد. در سالهای پایانی عمر، مدیرعامل کانون بانک‌ها و رئیس جمعیت ایرانی طرفدار ملل متحد بود. او خاطرات سیاسی‌اش را در کتابی با عنوان "چهل سال در صحنه قضائی، سیاسی، دیپلماسی ایران و
"چهل سال در صحنه قضائی، سیاسی، دیپلماسی ایران و جهان" به رشته تحریر درآورده که به کوشش مجید تفرشی در مؤسسه خدمات فرهنگی رسا منتشر شده‌است. جلال عبده برادر علی عبده، مشت‌زن و بنیانگذار باشگاه پرسپولیس و بولینگ عبده بود.
نیلی ، سایه‌ای از آبی است که بین لاجوردی و آبی آسمانی تیره‌تر قرار دارد. «آبی نیلی» نام یک رنگدانه است. این رنگدانه در اواخر قرن هجدهم کشف شد و در قرن نوزدهم به عنوان آبی نیلی شناخته شد. نخستین استفاده ثبت‌شده از "نیلی" به عنوان یک نام رنگ در انگلیسی در سال ۱۵۹۰ بود. این کلمه از کلمه لاتین "caeruleus" مشتق شده‌است، «آبی تیره، آبی، یا آبی-سبز»، که به نوبه خود احتمالاً از "caerulum"، کوچک‌تر از "caelum"، «بهشت، آسمان» گرفته شده‌است.
رشته‌کوه قفقاز، کوهستانی میان دریای سیاه و دریای خزر می‌باشد که در منطقه قفقاز قرار دارد. این رشته‌کوه از دو قسمت قفقاز بزرگ و قفقاز کوچک تشکیل شده‌است. این رشته‌کوه در کشورهای روسیه، گرجستان، جمهوری آذربایجان، ارمنستان و ترکیه گسترده شده‌است.
شرکت هواپیمایی کاسپین، یک شرکت‌ هواپیمایی ایرانی است. این شرکت که زیرمجموعهٔ بنیاد تعاون ارتش جمهوری اسلامی ایران است، در سال ۱۳۷۱ تأسیس شده است. قطب اصلی این شرکت تهران است و اکنون با ناوگانی از ۱۱ فروند هواپیما در حال فعالیت است. تاریخچه. شرکت هواپیمایی کاسپین به عنوان یکی از اولین شرکت‌های هواپیمایی خصوصی در صنعت حمل و نقل هوایی در سال ۱۳۷۱ با همت جمعی از اعضای این صنعت تأسیس گردید. ناوگان. ناوگان فعلی. این شرکت هم‌اکنون شامل ۱۱ فروند است. ناوگان پیشین. در ابتدای آغاز فعالیت این شرکت دارای ۴ فروند یاک-۴۲
ابتدای آغاز فعالیت این شرکت دارای ۴ فروند یاک-۴۲ بود. همچنین این شرکت دارای ۵ فروند توپولف تو-۱۵۴ بود که یک فروند آن در سانحه از بین رفت و ۴ فروند دیگر آن به دلیل خارج شدن این هواپیما از بخش مسافربری در ایران در اواخر سال ۱۳۸۹ از ناوگان این شرکت خارج شدند. در بهمن ۱۳۹۸ نیز یک فروند ام‌دی-۸۰ این شرکت به دلیل سانحه خروج از باند و غیرقابل استفاده بودن، برای همیشه از ناوگان خارج شد.
لوآندا بزرگ‌ترین شهر و پایتخت جمهوری آنگولا در آفریقا است. شهر لوآندا بر کرانه اقیانوس اطلس واقع شده و بندر اصلی آنگولا بشمار می‌آید. جمعیت لوآندا ۲٬۸۲۵٬۳۱۱ نفر است که با احتساب حومه، جمعیت آن به ۵٬۲۷۸٬۸۰۰ نفر هم می‌رسد (برآورد سال ۲۰۱۳ سازمان ملل). شهر لوآندا همچنین مرکز استان لوآندا است. نام آن در زبان‌های اروپایی Luanda نوشته می‌شود و صورت قدیمی‌تر آن Loanda بوده‌است. شهر لوآندا به دو قسمت بایکسا (شهر قدیم) و سیدادا آلتا (بخش جدید) تقسیم می‌شود. مردم این شهر بیشتر از قبایل آفریقایی از جمله اویمبوندو،
شهر بیشتر از قبایل آفریقایی از جمله اویمبوندو، کیمبوندو و باکونگو هستند. زبان رسمی و رایج در لوآندا زبان پرتغالی است ولی بسیاری از زبان‌های بومی بانتو تبار هم صحبت می‌شوند. بنیادگذار این شهر پائولو دیاس نوائیس پرتغالی در سال ۱۵۷۵ بود. وی این شهر را سائو پائولو دلوآندا ("São Paulo de Luanda") نامید. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۶ نوامبر ۲۰۰۶.
کَفش پاافزاری برای محافظت و راحتی پای انسان به هنگام انجام کارهای گوناگون است. پای انسان دارای استخوان‌های بیشتری نسبت به هر اندام دیگری از بدن است و در برابر خطرهای محیطی همچون سنگ‌های تیز و تغییر دما آسیب‌پذیر است که کفش در برابر این آسیب‌ها از پا محافظت می‌کند. طراحی کفش‌ها در طول زمان تغییرات بسیاری پیدا کرده، که ظاهر آن در اصل با کارکرد آن بستگی داشته‌است. کفش‌های امروزی در سبک، پیچیدگی و هزینه تفاوت گسترده‌ای دارند. فرم کفش‌های نخستین به عملکرد آنان گره خورده بود، اما با گذشت زمان کفش‌ها نیز به
گره خورده بود، اما با گذشت زمان کفش‌ها نیز به کالاهای مد تبدیل شدند. برخی از کفش‌ها نیز به عنوان تجهیزات ایمنی استفاده می‌شوند، مانند چکمه‌هایی که در کارگاه‌های صنعتی پوشیده می‌شوند. امروزه در طراحی کفش‌ها، زیبایی و کاربرد آن در نظر گرفته می‌شود. مد به طرح کفش اثر بسیاری دارد و چکمه‌های بلند زنانه، پاشنه‌بلندهای زنانه، کفش‌های اسپرت پسرانه، کفش‌های ورزشی مانند فوتبال نمونه‌هایی از اثر مد بر کفش هستند. کفش‌های امروزی از نظر سبک، پیچیدگی و هزینه بسیار گوناگون هستند. کفش‌های مد روز ساخته شده توسط طراحان معروف
هستند. کفش‌های مد روز ساخته شده توسط طراحان معروف ممکن است از مواد گران قیمت ساخته شده باشند، از روند ساخت و فروش پیچیده‌ای استفاده کنند و با مبالغ زیادی به فروش برسند. واژه‌شناسی. کفش واژه‌ای پارسی است که در پارسی میانه نیز به همین شکل «کفش» بوده‌است. به سازنده و تعمیرکنندهٔ کفش، کفش‌گر یا کَفّاش گفته می‌شود. کفاش به قیاس کلمه‌های عربی ساخته شده‌است و در منابع کهن‌تر فارسی نظیر شاهنامه "کفش‌گر" به کار رفته‌است. پیشینه. برخی از گونه‌های کفش‌های تاریخی به این شرح است: دسته‌بندی. کفش‌ها را می‌توان به روش‌های
شرح است: دسته‌بندی. کفش‌ها را می‌توان به روش‌های گوناگونی دسته‌بندی کرد. برای نمونه، از دید ظاهر و روش محکم شدن کفش روی پا می‌توان کفش‌ها را به انواع بندی، سگک دار و بی بند تقسیم کرد. همچنین جنس کفش می‌تواند از چرم یا مواد دیگر باشد و به همین روی، می‌توان کفش‌های چرمی، پلاستیکی، کتانی، چوبی و مانند آن را متمایز کرد. از نظر جنسیت و سن و سال نیز می‌توان کفش‌ها را به گروه‌هایی مانند مردانه، زنانه و اسپورت (هر دو جنس)، بچه گانه (دخترانه و پسرانه) تقسیم کرد. از نظر کاربرد نیز کفش‌های معمولی، ورزشی، صنعتی و
از نظر کاربرد نیز کفش‌های معمولی، ورزشی، صنعتی و مانند آن قابل تشخیص هستند. کفش‌های معمولی. طیف گسترده‌ای از کفش‌ها، برای استفاده روزمره و عمومی یا رسمی افراد مختلف ساخته می‌شوند. این کفش‌ها اغلب دارای زیره‌ای ضخیم و رویه‌ای نرم‌تر از جنس چرم یا مصنوعات مشابه چرم هستند. ممکن است رویه کفش کاملاً پوشیده یا نیمه پوشیده و دارای منفذ باشد به گونه‌ای که پاها از درون کفش دیده شود. انواع کفش‌های معمولی عبارتند از: کفش‌های ورزشی. این دسته کفش‌ها به گونه‌ای ساخته می‌شوند که امکان فعالیت‌های بدنی و انجام ورزش‌های
می‌شوند که امکان فعالیت‌های بدنی و انجام ورزش‌های گوناگون را فراهم می‌کنند. چکمه یا بوت. چکمه یا بوت (همچنین پوتین یا موزه) پای‌افزاری است که معمولاً هم پا و هم قوزک پا را می‌پوشاند. برخی چکمه‌ها تا زانو و گاه تا بالای ران را هم می‌پوشانند. چکمه‌ها هم به دلیل کارکردشان و هم به دلایل استایل و مد پوشیده شده‌اند. پاشنه چکمه‌ها نیز معمولاً به گونه‌ای ساخته می‌شود که از بقیه کف چکمه قابل تشخیص باشد. چکمه‌ها در آغاز برای استخدام اسب سواران و سپاهیان درست شده بود ولی امروزه چکمه‌ها برای زیبایی و مد به ویژه برای
ولی امروزه چکمه‌ها برای زیبایی و مد به ویژه برای بانوان ساخته می‌شود. چکمه‌ها برای برخی افراد به معیار جذابیت تبدیل شده‌اند. همچنین به یک پوشاک استاندارد در صحنه‌های BDSM (که در آن چکمه‌های زنانه چرمی، لاتکس و پی‌وی‌سی مورد علاقه است) و پوشاک مد در موزیک ویدیوها تبدیل شده‌است. چکمه‌های چرمی تا زانو یا ران توسط برخی از رقصندگان و مدل‌های پور‌نوگرافی و بازیگران زن استفاده شده‌است. چکمه‌ها بخشی جدانشدنی از مد و پوشاک مدرن بوده‌اند. برندهای پرآوازه. برندهایی در زمینه طراحی و تولید کفش ورزشی هستند که از
در زمینه طراحی و تولید کفش ورزشی هستند که از سرشناس‌ترین آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: کفش‌های سنتی. کفش‌های قدیمی برای نمونه در ایران در انواع چاروق، گیوه، نعلین، اروسی یا اُرسی، سگکی، صندل، دمپایی، قُندره و دهان‌دولچه‌ای ساخته می‌شد. به نوعی پاشنهٔ کفش که با چرم و میشَن (چرم بز) و مانند آن ساخته بشود «نعلَکی» می‌گویند. بخش‌های سازنده. کفش‌ها دارای بخش‌های گوناگونی هستند از جمله: منابع. این کفش هاکفش های برای دوران هخامنشی است
نیوزویک (Newsweek) هفته‌نامه‌ای است که توسط مؤسسه واشینگتن پست در شهر نیویورک ایالات متحده از سال ۱۹۳۳ تا پایان سال ۲۰۰۰، به صورت چاپی و پس از آن به‌صورت آنلاین منتشر می‌شود. نیوزویک، پس از مجله تایمز، دومین هفته‌نامه آمریکایی است که قدمت آن به هشتاد سال می‌رسد. متوسط شمارگان آن بیش از ۴ میلیون نسخه است که تنها در ایالات متحده ۳٬۱۶۰٬۰۰۰ نسخه در هفته به چاپ می‌رسد. این نشریه ویرایش‌های گوناگونی به زبان‌های ژاپنی، کره‌ای، لهستانی، روسی، اسپانیایی و عربی دارد. شعبهٔ مرکزی نشریه در نیویورک بوده و دارای ۱۷ شعبه
شعبهٔ مرکزی نشریه در نیویورک بوده و دارای ۱۷ شعبه در آمریکا و جهان است. ۹ شعبه آمریکا عبارت‌اند از: نیویورک، لس‌آنجلس، شیکاگو، دالاس، میامی، واشینگتن، دیترویت، بوستون و سان‌فرانسیسکو. شعبات نیوزویک در دیگر کشورها عبارت‌اند از: پکن، کیپ‌تاون، اورشلیم، لندن، مکزیکو سیتی، مسکو، پاریس و توکیو. تاریخچه. نیوزویک به وسیلهٔ توماس جی سی مارتین در ۱۷ فوریه ۱۹۳۳، پایه‌گذاری شد. آخرین نسخه چاپی. در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۲، روی جلد این هفته‌نامه، تصویری سیاه و سفید از ساختمانی در منهتن نیویورک که محل تهیه نسخه‌های چاپی این مجله
منهتن نیویورک که محل تهیه نسخه‌های چاپی این مجله بود چاپ شد که سه کلمه «آخرین نسخه چاپی» که با برچسب توییتری به صورت last print issue# بر روی این جلد دیده می‌شد به نقل مکان این مجله به دنیای دیجیتال و عدم انتشار نسخه چاپی آن پس از ۸۰ سال، اشاره داشت. در سال ۲۰۱۴، این مجله دوباره به چاپ نسخه کاغذی پرداخت و آن را در کنار انتشار آنلاین ادامه داد.
دیگوری (به زبان آسی:دیگورون) یکی از دو گویش اصلی زبان آسی است که توسط دیگوری‌ها صحبت می‌شود. گویش اصلی دیگر ایرونی (به زبان آسی: ایروناو) است. آن گویشی که بیشتر جنبه ادبی دارد گویش ایرون است. آسی زبانی ایرانی است که در قفقاز صحبت می‌شود. اختلاف میان دو گویش اصلی آسی چنان است که برخی آن‌ها را دو زبان جدا می‌دانند از جمله فرهنگ دیگوری به روسی جدید تألیف فِدار تاکازوف آن را زبان دیگوری می‌نامد و نه گویش. منبع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۶ نوامبر ۲۰۰۶.
گُجَرات (به گجراتی: ગુજરાત) ایالتی در غرب هندوستان است. گجرات ایالتی در هندوستان است که در امتداد ساحل غربی این کشور قرار دارد. خط ساحلی آن حدود ۱۶۰۰ کیلومتر (۹۹۰ مایل) است که طولانی‌ترین خط ساحلی در این کشور است و بیشتر آن در شبه جزیره کاتیاوار قرار دارد. گجرات با مساحت ۱۹۶۰۲۴ کیلومتر مربع (۷۵۶۸۵ مایل مربع)، پنجمین ایالت بزرگ هند است. همچنین با جمعیتی بالغ بر ۶۰٫۴ میلیون نفر در سال ۲۰۱۱، نهمین ایالت پرجمعیت این کشور است. این ایالت از شمال شرقی با راجستان، از جنوب با دادرا و نگر حویلی و دامان و دیو، از جنوب
جنوب با دادرا و نگر حویلی و دامان و دیو، از جنوب شرقی با مهاراشترا، از شرق با مادیا پرادش و از غرب با دریای عرب و استان سند پاکستان هم‌مرز است. پایتخت گجرات گاندی‌نگر است، در حالی که بزرگ‌ترین شهر آن احمدآباد است. مردم گجراتی بومی این ایالت هستند و زبان آنها، زبان گجراتی، زبان رسمی ایالت است. گجرات صنعتی‌ترین منطقه در کشور بزرگ هند محسوب می‌شود: ۱۹٫۸ درصد کل تولیدات صنعتی هند از این ایالت است. همچنین ۱۰ درصد محصولات معدنی، ۲۰ درصد صادرات، ۲۵ درصد تولید منسوجات، ۴۰ درصد تولیدات دارویی، ۴۷ درصد تولیدات
منسوجات، ۴۰ درصد تولیدات دارویی، ۴۷ درصد تولیدات پتروشیمی از این ایالت است. مرکز ایالت گجرات شهر گاندی‌نگر است. این شهر با طرح و برنامه‌ریزی شهری ساخته‌شده است. مرکز پیشین ایالات یعنی احمدآباد که هنوز مرکز تجاری گجرات بشمار می‌آید نزدیک به گاندی‌نگر است. گجرات یکی از مراکز مهم زرتشتیان یا پارسیان هند است. از مهم‌ترین مراکز سیاسی این ایالت «حزب کارگران لکجرات» است. این حزب توسط حسین گداری و علی وحیدی تأسیس شده که خود از پارسیان (زرتشتیان هند) هستند. عمده طرفداران این حزب را کارگران تهی‌دست، روستایی‌ها و
طرفداران این حزب را کارگران تهی‌دست، روستایی‌ها و مهاجرین آفریقایی تشکیل می‌دهند. ایالت گجرات شامل ۲۳ مکان باستانی از تمدن دره سند است (بیشتر از هر ایالت دیگر). مهم‌ترین این مکان‌ها عبارتند از لوتال (اولین حوضچه خشک جهان)، دولاویرا (پنجمین مکان بزرگ) و گوله دورو (که در آن ۵ مهر غیرمعمول پیدا شد). اعتقاد بر این است که لوتال یکی از اولین بندرهای دریایی جهان بوده است. شهرهای ساحلی گجرات، عمدتاً بهاروچ و خامبهات، به عنوان بندرها و مراکز تجاری در امپراتوری‌های مائوریا و امپراتوری گوپتا و در طول جانشینی
مائوریا و امپراتوری گوپتا و در طول جانشینی سلسله‌های سلطنتی سکا در دوران ساتراپ‌های باختری خدمت می‌کردند. گجرات به همراه بیهار، میزورام و ناگالند یکی از چهار ایالت هند است که فروش الکل در آن ممنوع است. پارک ملی جنگل گیر در گجرات تنها زیستگاه وحشی شیر ایرانی در جهان است. اقتصاد گجرات چهارمین اقتصاد بزرگ در هند است، با تولید ناخالص داخلی ایالتی (GSDP) به مبلغ ۱۶٫۵۵ تریلیون روپیه هند (معادل ۱۹ تریلیون روپیه یا ۲۲۰ میلیارد دلار آمریکا در سال ۲۰۲۳) و دهمین GSDP سرانه کشور را به مبلغ ۲۱۵۰۰۰ روپیه (۲۶۰۰ دلار
سرانه کشور را به مبلغ ۲۱۵۰۰۰ روپیه (۲۶۰۰ دلار آمریکا) دارد. گجرات بالاترین میزان صادرات را در بین تمام ایالت‌ها دارد و حدود یک سوم صادرات ملی را به خود اختصاص می‌دهد. این ایالت از نظر شاخص توسعه انسانی در رتبه بیست و یکم در بین ایالت‌ها و قلمروهای اتحادیه هند قرار دارد. گجرات یکی از صنعتی‌ترین ایالت‌ها محسوب می‌شود و نرخ بیکاری پایینی دارد، اما این ایالت در برخی شاخص‌های اجتماعی ضعیف عمل می‌کند و در مواقعی تحت تأثیر خشونت دینی قرار می‌گیرد. ریشه‌شناسی. نام گجرات از سلسله گورجارا-پراتیهارا گرفته شده است، که
از سلسله گورجارا-پراتیهارا گرفته شده است، که در قرن‌های ۸ و ۹ میلادی بر گجرات حکومت می‌کردند. بخش‌هایی از راجستان و گجرات امروزی قرن‌ها قبل از دوره مغول به نام گوجرات یا گورجرابومی شناخته می‌شدند. تاریخ. تاریخ باستانی. گجرات یکی از مناطق اصلی مرکزی تمدن دره سند بود که عمدتاً در پاکستان امروزی متمرکز است. این ایالت شامل شهرهای باستانی بزرگ از دره سند مانند لوتال، دولاویرا و گوله دورو است. شهر باستانی لوتال جایی بود که اولین بندر هند در آن تأسیس شد. شهر باستانی دولاویرا یکی از بزرگ‌ترین و برجسته‌ترین
باستانی دولاویرا یکی از بزرگ‌ترین و برجسته‌ترین مکان‌های باستان‌شناسی در هند است که متعلق به تمدن دره سند است. جدیدترین کشف گوله دورو بود. در مجموع، حدود پنجاه ویرانه سکونت‌گاه دره سند در گجرات کشف شده است. تاریخ باستانی گجرات با فعالیت‌های تجاری ساکنانش غنی شد. شواهد تاریخی روشنی از روابط تجاری و بازرگانی با مصر، بحرین و سومر در خلیج فارس در طول دوره زمانی ۱۰۰۰ تا ۷۵۰ قبل از میلاد وجود دارد. در این منطقه امپراتوری‌های مختلف هندی مانند امپراتوری مائوریا، ساتراپ‌های باختری، سلسله ساتاواهانا، امپراتوری
ساتراپ‌های باختری، سلسله ساتاواهانا، امپراتوری گوپتا، سلسله چالوکیا، دودمان راشترکوته، امپراتوری پالا و امپراتوری سلسله گورجارا-پراتیهارا و همچنین میتراکاس و سپس سلسله چاولوکیا به قدرت رسیدند. در اوایل تاریخ گجرات، شکوه امپراتوری چاندراگوپتا مائوریا را می‌بینیم که تعدادی از ایالت‌های قبلی را در گجرات امروزی فتح کرد. پوشیاگوپتا، یک وایشیا، توسط رژیم مائوریا به عنوان فرماندار سائوراشترا گمارده شد. او بر گیریناگار (جوناگاد امروزی) (۳۲۲ تا ۲۹۴ قبل از میلاد) حکومت کرد و سدی بر روی دریاچه سودارشان ساخت. امپراتور
کرد و سدی بر روی دریاچه سودارشان ساخت. امپراتور آشوکا، نوه چاندراگوپتا مائوریا، نه تنها دستور داد تا فرمان‌های او بر روی صخره در جوناگاد حک شود، بلکه از فرماندار توشرپا خواست تا کانال‌هایی را از دریاچه‌ای که یک فرماندار هندی قبلاً سدی ساخته بود، حفر کند. بین زوال قدرت مائوریا و قرار گرفتن سائوراشترا تحت نفوذ سامپراتی مائوریاهای اوجائین، شکست یونانی-هندی در گجرات از دمتریوس رخ داد. در نسخه‌های خطی قرن شانزدهم، داستانی ساختگی از یک تاجر شاه گُندُفَر وجود دارد که با توما، حواری عیسی، در گجرات فرود آمده است.
که با توما، حواری عیسی، در گجرات فرود آمده است. حادثه جام‌بری که توسط یک شیر تکه‌تکه شده است، ممکن است نشان دهد که شهر بندری توصیف شده در گجرات است. برای نزدیک به ۳۰۰ سال از آغاز قرن اول میلادی، حاکمان سکا نقش برجسته‌ای در تاریخ گجرات ایفا کردند. سنگ هوازده در جوناگاد تصویری از فرمانروای رودردامن یکم (۱۰۰ میلادی) از ساتراپ‌های ساکا، که به ساتراپ‌های باختری یا کساتراپ‌ها معروف بودند، ارائه می‌دهد. رودردامن یکم سلسله کارداماکا را تأسیس کرد که از آنوپا در کرانه‌های نرمدا تا منطقه آپارانته در مرز پنجاب حکومت
نرمدا تا منطقه آپارانته در مرز پنجاب حکومت می‌کرد. در گجرات، چندین نبرد بین سلسله‌های هندی مانند سلسله ساتاواهانا و ساتراپ‌های غربی رخ داد. بزرگ‌ترین و قدرتمندترین حاکم دودمانساتاواهانا، گوتامی پوترا ساتاکارنی بود که ساتراپ‌های غربی را شکست داد و بخش‌هایی از گجرات را در قرن دوم میلادی فتح کرد. سکه گوجوراهای ایالت سند، سلسله چاودا، حدود ۵۷۰–۷۱۲ پس از میلاد. نیم‌تنه سبک تاج‌گذاری شده به سبک ساسانی به سمت راست / محراب آتش با روبان و همراهان. ستاره و هلال در کنار شعله‌ها. سلسله کساتراپا با فتح گجرات توسط
در کنار شعله‌ها. سلسله کساتراپا با فتح گجرات توسط چاندراگوپتا ویکرامادیتیا جای خود را به امپراتوری گوپتا داد. جانشین ویکرامادیتیا، اسکندگوپتا، کتیبه‌ای (۴۵۰ میلادی) بر روی صخره‌ای در جوناگاد به جا گذاشت که جزئیات تعمیرات فرماندار را بر روی خاکریز اطراف دریاچه سودارشان پس از آسیب دیدن در اثر سیل می‌دهد. مناطق Anarta و Saurashtra هر دو بخشی از امپراتوری گوپتا بودند. در اواسط قرن پنجم، امپراتوری گوپتا رو به زوال رفت. سناپتی باتارکا، سردار گوپتاها، از این موقعیت استفاده کرد و در سال ۴۷۰ چیزی را که به عنوان
استفاده کرد و در سال ۴۷۰ چیزی را که به عنوان ایالت میتراکا شناخته می‌شد، تأسیس کرد. او پایتخت خود را از گرینگر به والابهی، نزدیک باونگر، در سواحل شرقی سائوراشترا منتقل کرد. میتراکاهای والابهی با حکومتشان بر بخش‌های وسیعی از گجرات و ملوا مجاور بسیار قدرتمند شدند. دانشگاهی توسط میتراکاها تأسیس شد که به خاطر فعالیت‌های علمی‌اش در دور و نزدیک شناخته شد و با دانشگاه مشهور نالاندا مقایسه شد. در زمان حکومت Dhruvasena Maitrak بود که شوان‌زانگ، فیلسوف-مسافر چینی، در سال ۶۴۰ در امتداد جاده ابریشم از آنجا بازدید کرد.
سال ۶۴۰ در امتداد جاده ابریشم از آنجا بازدید کرد. گجرات برای یونانیان باستان شناخته شده بود و از طریق پایان قرون وسطی اروپا با سایر مراکز تمدن غربی آشنا بود. قدیمی‌ترین سابقه مکتوب از تاریخ ۲۰۰۰ ساله دریایی گجرات در کتابی یونانی با عنوان رهنامه دریای اریتره ثبت شده است: سفر و تجارت در اقیانوس هند توسط یک تاجر قرن اول. سده‌های میانه. در اوایل قرن هشتم، اعراب خلافت اموی امپراتوری را به نام دین نوظهور اسلام تأسیس کردند که از اسپانیا در غرب تا افغانستان و پاکستان امروزی در شرق امتداد داشت. جُنید، جانشین محمد
امروزی در شرق امتداد داشت. جُنید، جانشین محمد بن قاسم ثقفی، سرانجام مقاومت هندوها را در سند سرکوب کرد و پایگاهی امن ایجاد نمود. حاکمان عرب سعی کردند امپراتوری خود را به سمت جنوب شرقی گسترش دهند، که در نهایت منجر به نبردهای خلافت اسلامی در هند در سال ۷۳۰ شد. آنها شکست خوردند و احتمالاً توسط ائتلافی از حاکمان هندی، ناگابهاتا اول از سلسله سلسله گورجارا-پراتیهارا، ویکرامادیتیا دوم از سلسله چالوکیا و باپا راوال از سلسله گوهیلا، به غرب رودخانه سند رانده شدند. پس از این پیروزی، مهاجمان عرب از گجرات بیرون رانده
از این پیروزی، مهاجمان عرب از گجرات بیرون رانده شدند. سپهدار پولاکشین، شاهزاده چالوکیا از لاته، به خاطر پیروزی‌اش در نبرد نوساری، که در آن نیروهای عرب شکست سختی را متحمل شدند، لقب Avanijanashraya (پناهگاه مردم زمین) و افتخار «دافع غیرقابل دفع» را از امپراتور چالوکیا ویکرامادیتیا دوم دریافت کرد. در اواخر قرن هشتم، دوره مثلث قنوج آغاز شد. سه سلسله بزرگ هندی - سلسله گورجارا-پراتیهارا در شمال غربی هند، دودمان راشترکوته در جنوب هند و امپراتوری پالا در شرق هند - از قرن هشتم تا دهم بر هند تسلط داشتند. در این
- از قرن هشتم تا دهم بر هند تسلط داشتند. در این دوره، بخش شمالی گجرات توسط سلسله گورجارا-پراتیهارا در شمال هند و بخش جنوبی گجرات توسط دودمان راشترکوته در جنوب هند اداره می‌شد.[۴۲] با این حال، اولین سوابق کتیبه‌ای گورجارهای بهاروچ تأیید می‌کند که دودمان سلطنتی سلسله گورجارا-پراتیهارا دادا اول، دوم و سوم (۷۵۰–۶۵۰) بر جنوب گجرات حکومت می‌کردند. گجرات جنوبی توسط دودمان راشترکوته هند اداره می‌شد تا اینکه توسط تایلاپا دوم، حاکم هندی امپراتوری چالوکیای غربی تصرف شد. زرتشتیان از ایران بزرگ در قرن هشتم یا دهم به
شد. زرتشتیان از ایران بزرگ در قرن هشتم یا دهم به مرزهای غربی هند (گجرات و ایالت سند) مهاجرت کردند، تا از آزار زرتشتیان توسط مهاجمان مسلمان که در حال فتح ایران بودند، دوری کنند. نوادگان این پناهندگان زرتشتی به پارسیان هند معروف شدند. متعاقباً، لاته در جنوب گجرات توسط دودمان راشترکوته اداره می‌شد تا اینکه توسط تایلاپا دوم، حاکم چالوکیای غربی، تصرف شد. سلسله چاولوکیا از حدود ۹۶۰ تا ۱۲۴۳ بر گجرات حکومت کرد. گجرات مرکز اصلی تجارت اقیانوس هند بود و پایتخت آنها در انهیل‌واره (پتان) یکی از بزرگ‌ترین شهرهای هند بود
انهیل‌واره (پتان) یکی از بزرگ‌ترین شهرهای هند بود که جمعیت آن در سال ۱۰۰۰، ۱۰۰۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شد. پس از سال ۱۲۴۳، سولانکی‌ها کنترل گجرات را به فئودال‌های خود از دست دادند که در میان آنها روسای واگلا از دهولکا بر گجرات مسلط شدند. در سال ۱۲۹۲، واگلاها به خراجگزاران سلسله یاداوا دواگیری در دکن تبدیل شدند. کاراندف از سلسله واگلا آخرین حاکم هندو گجرات بود. او در سال ۱۲۹۷ توسط نیروهای برتر علاءالدین خلجی از دهلی شکست خورد و سرنگون شد. با شکست او، گجرات بخشی از سلطان‌نشین دهلی شد و حکومت راجپوت‌ها بر گجرات
از سلطان‌نشین دهلی شد و حکومت راجپوت‌ها بر گجرات هرگز احیا نشد. قطعاتی از پنبه چاپ شده از گجرات در مصر کشف شده است که گواهی بر تجارت قرون وسطایی در غرب اقیانوس هند است. این قطعات نشان دهنده پنبه هندی است که در مصر در دوره‌های فاطمی، ایوبیان و سلطنت ممالیک، از قرن دهم تا شانزدهم معامله می‌شد. پنبه مشابهی نیز تا شرق اندونزی معامله می‌شد. مسلمانان. فتوحات اسلامی، ۱۱۹۷–۱۶۱۴. پس از اینکه غوریان موقعیت برتری مسلمانان را در شمال هند به دست آوردند، قطب‌الدین ایبک در سال ۱۱۹۷ تلاش کرد گجرات را فتح کند و آن را به
در سال ۱۱۹۷ تلاش کرد گجرات را فتح کند و آن را به امپراتوری خود ضمیمه کند، اما در جاه‌طلبی‌های خود شکست خورد. یک جامعه مسلمان مستقل به مدت صد سال بعد در گجرات به شکوفایی خود ادامه داد و بازرگانان عرب در امتداد سواحل غربی مستقر شدند. از سال ۱۲۹۷ تا ۱۳۰۰، علاءالدین خلجی، سلطان ترک-افغان دهلی، کلان‌شهر هندو انهیل‌واره را ویران کرد و گجرات را به سلطان‌نشین دهلی ضمیمه کرد. پس از اینکه تیمور در پایان قرن چهاردهم به دهلی حمله کرد و سلطان‌نشین را تضعیف نمود، ظفر خان مظفر (مظفر شاه اول)، فرماندار مسلمان ختری گجرات،
مظفر (مظفر شاه اول)، فرماندار مسلمان ختری گجرات، استقلال خود را اعلام کرد و پسرش، سلطان احمدشاه (حکومت ۱۴۴۲–۱۴۱۱)، احمدآباد را به عنوان پایتخت تأسیس کرد. خامبهات به عنوان مهم‌ترین بندر تجاری گجرات، جای بهاروچ را گرفت. روابط گجرات با مصر، که در آن زمان قدرت برتر عرب در خاورمیانه بود، در طول قرن بعد دوستانه باقی ماند و بدرالدین دمامینی، محقق مصری، چندین سال را در گجرات در سایه سلطان گذراند و سپس به سلطان‌نشین بهمنی در فلات دکن رفت. شاه عالم، یک صوفی مشهور از فرقه چشتیه که از نوادگان مخدوم جهانیان جهانگشت از
فرقه چشتیه که از نوادگان مخدوم جهانیان جهانگشت از بخارا بود، به زودی در گروهی وارد شد که شامل ابن سوید، متکلم عرب، چندین عضو صوفی سادات از خانواده آیداروس تریم در یمن، مترجم دربار ایبری، علی الاندلسی از گرانادا، و فقیه عرب، بهرق از حضرموت که به عنوان معلم شاهزاده منصوب شد، بودند. از جمله نام‌های برجسته‌ای که در زمان سلطنت محمود بگدا وارد شدند، می‌توان به فیلسوف حبیب‌الله شاه میر از شیراز و روشنفکر ادیب ابوفضل غزنوی از ایران اشاره کرد که به ابوالفضل علامی، نویسنده اکبرنامه، آموزش داد و او را به فرزندی