payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پدیده‌های اجتماعی می‌شد که قبل‌تر در مارکسیسم به عنوان روبنا یا ایدئولوژی به آن‌ها پرداخته می‌شد: شخصیّت، خانواده و ساختارهای اقتدار (اوّلین کتابی که در مؤسّسه چاپ شد، مطالعات اقتدار و خانواده نام داشت) و حوزه زیبایی‌شناسی و فرهنگ توده. این پژوهش‌ها توجّه مشترکی به توانایی سرمایه‌داری برای تخریب پیش‌نیازهای آگاهی انتقادی و انقلابی داشتند؛ یعنی، رسیدن به آگاهی پیشرفته‌ای از ابعاد عمیقی که ستم اجتماعی پایداری خودش را حفظ می‌کند. این در ضمن به معنای شروع بازشناسایی ایدئولوژی به مثابه بخشی از بنیاد ساختار
ایدئولوژی به مثابه بخشی از بنیاد ساختار اجتماعی از سوی نظریه انتقادی‌ست. مؤسّسه و همراهان متنوّعش تأثیری ژرف بر دانش اجتماعی (خصوصاً در آمریکا) از طریق اثرشان شخصیّت اقتدارطلب گذاشتند. این کتاب تحقیق تجربی وسیعی را با استفاده از مقوله‌های جامعه‌شناختی و روان‌شناختی، برای رسیدن به توصیفی از نیروهای راهبرِ افراد به پذیرش و حمایت از جنبش‌ها و احزاب فاشیستی هدایت می‌کند. شخصیّت اقتدارطلب، در ظهور تحقیق‌های مربوط به ضد فرهنگ‌ها، ایفای سهم کرد. پس از این مرحله در مکتب فرانکفورت، آدورنو، که موسیقی‌دانی آموزش‌دیده
مکتب فرانکفورت، آدورنو، که موسیقی‌دانی آموزش‌دیده بود، فلسفه موسیقی مدرن را نوشت و در آن، ذاتِ زیبایی را به جدل کشید؛ چراکه زیبایی بخشی از ایدئولوژی جامعه پیشرفته صنعتی و آگاهی کاذب است که از طریق آراستن و زیبا کردن آن، در سلطه نقش دارد. هنر آوانگارد و موسیقی از حقیقت به‌وسیله تسخیر واقعیّت رنج انسانی، دفاع می‌کند؛ بنابراین، آنچه موسیقی رادیکال درک می‌کند، رنج تغییرشکل‌نیافته انسان است. این نگاه به هنر مدرن به مثابه تولید حقیقت تنها از طریق خالی کردن زیبایی‌شناسی سنّتی و هنجارهای سنّتی از زیبایی به خاطر
سنّتی و هنجارهای سنّتی از زیبایی به خاطر اینکه ایدئولوژیک شده‌اند، ویژگی آدورنو و در کل مکتب فرانکفورت است. این دیدگاه از سوی کسانی‌که ادراک از جامعه مدرن به عنوان چیزی سراپا نادرست – که مفاهیم سنّتی منسوخ را ارائه می‌دهد و زیبایی و هماهنگی را مجسّم می‌کند – نمی‌پذیرفتند، نقد شد. نظریّات انتقادی و از آن جمله مکتب فرانکفورت در مطالعات فرهنگی در سنّت مارکسیستی ریشه دارد. اشکال گوناگون مارکسیسم، با تأکید بر تفکیک طبقاتی، دولت، سلطه و از همه مهم‌تر طرز کار ایدئولوژی، تأثیری ژرف بر مطالعات فرهنگی داشته‌اند.
تأثیری ژرف بر مطالعات فرهنگی داشته‌اند. آثار آنتونیو گرامشی و تلقّی‌اش از استیلا (هژمونی)، نوشته‌های گئورگ لوکاچ دربارهٔ کالایی‌شدن و مارکسیسم ساختاری لویی آلتوسر بر مطالعات فرهنگی بی‌تأثیر نبوده. می‌توان ساختارگرایی تکوینی لوسین گلدمن را به آن‌ها افزود. هژمونی مفهومی بود که پیشتر از سوی مارکسیست‌هایی نظیر لنین برای مشخّص ساختن رهبری سیاسی پرولتاریا در انقلابی دموکراتیک، استفاده شده بود؛ ولی به وسیله آنتونیو گرامشی در تحلیلی زیرکانه گسترش پیدا کرد تا چرایی عدم اتّفاق افتادن انقلاب گریزناپذیر پیش‌بینی‌شده
عدم اتّفاق افتادن انقلاب گریزناپذیر پیش‌بینی‌شده مارکسیسم ارتدوکس را در آغاز سده بیستم توضیح دهد. در عوض پیش‌بینی مارکسیسم ارتدوکس، به نظر می‌آمد سرمایه‌داری بیش از همیشه رخنه کرده و ماندگار شده. گرامشی می‌گوید کاپیتالیسم کنترل را نه تنها از طریق خشونت و اجبار سیاسی و اقتصادی، بلکه همچنین به شکل ایدئولوژیک از طریق فرهنگ مستولی و هژمونیکی برقرار می‌کند که در آن ارزش‌های بورژوازی به ارزش‌های عمومی همگانی مبدّل می‌گردند. به این ترتیب، فرهنگ مورد وفاقی گسترش می‌یابد که در آن طبقه کارگر خیر خود را مطابق با خیر
که در آن طبقه کارگر خیر خود را مطابق با خیر بورژوازی تشخیص می‌دهند و به ابقای وضع موجود به جای طغیان یاری می‌رسانند. طبقه کارگر نیازمند توسعه فرهنگی از آنِ خود است تا این تصوّر را که ارزش‌های بورژوازی، ارزش‌های طبیعی و هنجارمند جامعه را بازنمایی می‌کنند، به زیر افکند و نظر طبقات ستم‌دیده و روشنفکر را به انگیزه پرولتاریا جلب کند. لنین معتقد بود که فرهنگ فرعِ اهداف سیاسی‌ست؛ ولی برای گرامشی برای دستیابی به قدرت، دستیابی اوّلیّه به استیلای فرهنگی اصل بود. در دیدگاه گرامشی، هر طبقه‌ای که خواهان سلطه در دوران
دیدگاه گرامشی، هر طبقه‌ای که خواهان سلطه در دوران مدرن باشد، برای ایفای رهبری عقلانی و اخلاقی، و برای برپاساختن اتحاد و مصالحه با نیروهای متنوّع، باید از علایق محدود «اقتصادی-شراکتی» گذر کند. گرامشی به این اتّحاد نیروهای اجتماعی «انسداد تاریخی» می‌گفت؛ اصطلاحی که از جورج سورل سندیکاگرا اخذ کرده بود. گرامشی با این آغاز کرد که در غرب، ارزش‌های فرهنگی بورژوایی به مسیحیّت گره خورده، و بنابراین جدل علیه فرهنگ مستولی، بیشتر آداب و ارزش‌های مذهبی را باید هدف بگیرد. او تحت تأثیر قدرتی که کاتولیسیسم رومی بر اذهان
او تحت تأثیر قدرتی که کاتولیسیسم رومی بر اذهان مردم داشت و مراقبتی که کلیسا از مانع شدن فاصله افتادن بین دین تحصیل‌کرده‌ها و غیرآن می‌ورزید، قرار گرفت. گرامشی معتقد بود که وظیفه مارکسیسم این بود که انتقاد کاملاً عقلانی از دین را – که در انسان‌گرایی رنسانس اتّفاق افتاد – با مؤلّفه‌هایی از اصلاح‌گری – که درخواست عمومی بود – پیوند بزند. در نظرگاه گرامشی، مارکسیسم در صورتی می‌توانست دین را ملغی کند که به نیازهای روحی مردم توجّه می‌داشت و با این‌کار مردم باید تشخیص می‌دادند که این تجلّی تجریه خودشان است. در
تشخیص می‌دادند که این تجلّی تجریه خودشان است. در ساختارگرایی فرهنگی، دیدگاه ساختارگرا و آرای فردینان دو سوسور زبان‌شناس و کلود لوی استروس انسان‌شناس، از طریق نوشته‌های نشانه‌شناس فرانسوی رولان بارت و نشانه‌شناس ایتالیایی اومبرتو اکو در "مطالعات فرهنگی" ظهور پیدا کرده است. اشتغال زاینده و طولانی بارت از روزهای نخستین زبان‌شناسی ساختارگرا در فرانسه به قلّه پسا-ساختارگرایی رسید. آثار بارت متون کلیدی در ساختارگرایی و پسا-ساختارگرایی محسوب می‌شوند. از آن‌جایی که بارت هم‌جنس‌خواه بود، هرچند تا سال‌های پایانی
که بارت هم‌جنس‌خواه بود، هرچند تا سال‌های پایانی عمرش مشهود نشد، بعضی او را پیشگام تئوری هم‌جنس‌خواهی می‌دانند. افزون بر این کیفیّت‌های خودزندگی‌نامه‌ای و زیبایی‌شناختی بسیاری از متون بارت، آن‌ها را به حق، به آثاری ادبی مبدّل کرده‌اند و از سوی علاقه‌مندان به سبک، ادّعا شده که این نوشته‌ها نوع جدیدی از نوشتنِ اجرایی است. بارت در نوشته سال ۱۹۶۸ خود مرگ مؤلف، بحث جدلی قوی‌ای علیه مرکزیّت چهره مؤلّف در مطالعه ادبی راه انداخت که با این جمله بسیار نقل‌قول‌شده پایان می‌پذیرد: «تولّد خواننده باید به هزینه مرگ
پایان می‌پذیرد: «تولّد خواننده باید به هزینه مرگ مؤلّف انجام شود.» با بخشیدن نقش بزرگ‌تر به خواننده در ساخته‌شدن معنا، بارت آثار ادبی را قابل مقایسه با آثار موسیقایی می‌داند: ساختارهایی که باید حین تفسیر، نواخته و ساخته شوند (مقاله بعدتر میشل فوکو "مؤلّف چیست؟ " واکنش به جدل بارت با تحلیل اجتماعی و ادبی کارکرد مؤلّف بود) در نوشته سال ۱۹۷۱ "از اثر به متن"، بارت این ایده را بیشتر گسترش داد و بحث کرد که درحالی‌که یک «اثر» (مثلاً یک کتاب یا فیلم) حاوی معنایی‌ست که بی‌دردسر قابل ردگیری تا مؤلّف است (و بنابراین
که بی‌دردسر قابل ردگیری تا مؤلّف است (و بنابراین معنا، محدود است)، یک «متن» (همان فیلم یا کتاب) در واقع چیزی‌ست که باز وانهاده می‌شود. مفهوم نتیجه‌گیری شده یعنی بینامتنیت، ایجاب می‌کند که معنا از طریق مخاطب به موضوعی فر هنگی آورده می‌شود و ذاتاً در موضوع مستقر و نهفته نیست. کتاب "اس/زد" اغلب شاهکار نقد ادبی پسا-ساختارگرا خوانده می‌شود. بارت در اس/زد، داستان "سارازین" بالزاک را مفصّلاً، جمله به جمله، با ارجاع هر جمله یا کلمه به یک یا چند کد و سطوح معنا در داخل داستان، کالبدشکافی می‌کند. در اس/زد، بارت
در داخل داستان، کالبدشکافی می‌کند. در اس/زد، بارت همچنین مفهوم آثار خواندنی و نوشتنی را معرّفی می‌کند. نقد فرهنگی ساختارگرای پیشین بارت، که در چند جلد شامل اسطوره‌شناسی‌ها چاپ شده است که اثر کلیدی متقدّم برای مطالعات فرهنگی بعدی‌ست و شامل کاربست تکنیک‌های نقد ادبی و اجتماعی به فرهنگ توده‌ای می‌شود. اسطوره‌شناسی‌ها مجموعه‌ای از تحلیل‌های واقعاً خلاصه و روشن از موضوعات فرهنگی از باغ‌وحش تا موزه و مد است (موضوعی که بعدها با جزئیات بیشتر در نظام مد شرح می‌دهد) بعضی از آثار بعدی بارت، با حفظ جنبه انتقادی، شخصی
بعضی از آثار بعدی بارت، با حفظ جنبه انتقادی، شخصی و عاطفی هم هستند. معروف‌تر از همه کتابش "رولان بارت" (که اغلب به اسم بارت نوشته بارت می‌شناسندش) خودزندگی‌نامه‌ای نظری‌ست که در بخش‌هایی به ترتیب الفبا به جای ترتیب زمانی تنظیم شده. کتاب آخر او، "اتاق روشن"، یادداشتی شخصی و وفات‌نامه‌ای برای مادرش (و برای خودش) است و مطالعه‌ای‌ست در عکّاسی. تأثیر زبان‌شناسی نشانه‌شناسانه رومان یاکوبسن و فرمالیست‌های روس، مانند آلگیرداس ژولین گریماس و تزوتان تودوروف در کار بارت نیز نمایان است. به این‌ها می‌توان آشنایی‌زدایی
نیز نمایان است. به این‌ها می‌توان آشنایی‌زدایی ویکتور اشکلوفسکی را اضافه کرد و البتّه نباید از تأثیر میخائیل باختین و مفهوم امر کارناوالی و بینامتنیت که ریشه در منطق گفتگو دارند، غافل ماند. تأثیر دیدگاه‌های هرمنوتیکی به فرهنگ، مانند نظریّات کلیفورد گیرتز را که ریشه در نظریه‌های ولادیمیر پراپ و نورتروپ فرای دارند – آنجا که فرهنگ را به مثابه روایت و متن می‌بینند – نباید از خاطر دور نگاه داشت. نیز نوشته‌های مابعد ساختارگرای میشل فوکو دربارهٔ اشکال قدرت و دانش و ژاک دریدا دربارهٔ ساختارشکنی متن، تأثیرگذار
و ژاک دریدا دربارهٔ ساختارشکنی متن، تأثیرگذار بوده‌اند. میشل فوکو، فیلسوف فرانسوی صاحب کرسی "تاریخ نظام‌های اندیشه" در کولژ دو فرانس بود. نوشته‌های او بر آثار تخصّصی دیگر تأثیری عظیم داشت. اثرگذاری فوکو در علوم انسانی و اجتماعی و بسیاری حوزه‌های کاربردی و تخصّصی پژوهش گسترش یافته. میشل فوکو، بیش از همه برای نقدش بر نهادهای اجتماعی متنوّع و از همه قابل ملاحظه‌تر، روان‌پزشکی، پزشکی و نظام زندان و همین‌طور اندیشه‌هایش دربارهٔ تاریخ جنسیّت، مشهور است. نظریه عمومی او قدرت و روابط بین قدرت و دانش را مورد بررسی
او قدرت و روابط بین قدرت و دانش را مورد بررسی قرار می‌دهد. اندیشه‌های مرتبط با گفتمان، در ارتباط با تاریخی اندیشه غربی به صورت گسترده بحث و به کار بسته شده. فوکو، در ضمن ناقد ساخت‌های اجتماعی‌ست که بر هویت دلالت دارند و شامل همه چیز از هویّت مردانه/زنانه و هم‌جنس‌خواه تا فعّالیّت‌های سیاسی و گناهکارانه می‌شود. مثال فلسفی از نظریه‌های فوکو دربارهٔ هویّت نگاه به تاریخ هویّت همجنس‌خواهانه است که در طول سال‌ها از عمل ضمنی به هویّت ضمنی پیشرفت کرده. آثار او از سوی مفسّران و منتقدان معاصر، اغلب پست‌مدرنیستی یا
سوی مفسّران و منتقدان معاصر، اغلب پست‌مدرنیستی یا پسا-ساختارگرایانه توصیف می‌شوند. هرچند، در سال‌های ۱۹۶۰، او بیش از همه با جنبش ساختارگرا همراهی کرد. گرچه در آغاز از این‌که ساختارگرا توصیف شود، راضی بود؛ بعدتر به این دلیل که برخلاف ساختارگراها، دیدگاه فرمالیست را قبول ندارد، بر فاصله‌اش از رویکرد ساختارگرا تأکید کرد. همچنین فوکو، علاقه‌مند نبود که برچسب پست‌مدرن به کارش بخورد و می‌گفت که ترجیح می‌دهد در این‌باره بحث کند که مدرنیته چگونه تعریف شده است. ژان فرانسوا لیوتار، در پست‌مدرنیسم با نقد فراروایت‌ها
فرانسوا لیوتار، در پست‌مدرنیسم با نقد فراروایت‌ها و ابراز ناباوری نسبت به آن‌ها، نظریه فرهنگی را قدمی به جلو برد. فردریک جیمسون تفسیری مارکسیستی از فرهنگ در دوره پست‌مدرن به‌دست داد و ژان بودریار، با طرح، و مفهوم حاد واقعیت، و با نظریات رادیکالش گامی مهم و البتّه جنجالی در شناخت مظاهر فرهنگی برداشت. بودریار، تحت تأثیر نوشته‌های مارسل موس و ژرژ باتای بوده است. از سوی دیگر، نظریّات پسااستعمارگرایی ادوارد سعید و هومی بهابها را می‌توان در همین دیدگاه طبقه‌بندی کرد. چراکه آن‌ها، نشان می‌دهند چطور غرب، شرق را
کرد. چراکه آن‌ها، نشان می‌دهند چطور غرب، شرق را به‌عنوان دیگری اسرارآمیز مطرح کرده و اوهام و خیالات جنسی و غیرجنسی خود را در آینه آن دیده است. به این دو تن می‌توان مطالعات مربوط به فرودستان گایاتری چاکراورتی اسپیواک را نیز افزود. در حوزه نقّادی مربوط به سیاهان، هنری لوئیس گیتس، با اثر مشهورش "میمون دلالت‌گر" و در حوزه نقّادی فمنیستی سیاه‌پوستانه، بل هوکس با کتاب "مگر من یک زن نیستم؟ " شهرت دارند. مطالعات مربوط به مصرف، ریشه در کارهای کارل مارکس و ماکس وبر دارد. تورستن وبلن با نوشتن "نظریه طبقه مرفّه" گام
دارد. تورستن وبلن با نوشتن "نظریه طبقه مرفّه" گام مهمّی در مطالعات مربوط به مصرف برداشت و آثار بوردیو و پیروانش مانند دانیل میلر در این زمینه مهم است. از سوی دیگر، بودریار هم مصرف را به امر نمادین مربوط ساخت؛ مفهومی که در کارهای سوزان لانجر مشهود است. آثار هربرت مارکوزه هم با ابعاد روانی مصرف سر و کار دارند. رویکردهای روانکاوانه به فرهنگ، تحت تأثیر دیدگاه‌های زیگموند فروید به‌عنوان مبدع روان‌کاوی و مفهوم ناخودآگاهش است. دیدگاه‌های پسینیانِ او و از همه مهم‌تر ژاک لاکان و روان‌کاوی ساختارگرایانه‌اش، در
مهم‌تر ژاک لاکان و روان‌کاوی ساختارگرایانه‌اش، در روان‌کاوی فرهنگ عامّه و مسایل مربوط به زبان مهم تلقّی می‌شوند. ژیل دولوز و فلیکس گاتاری با نوشتن "آنتی‌ادیپ"، به مبارزه با اقتدار مارکسیسم و فرویدیسم شتافتند. از نظر آن‌ها روانکاوی نظامی سرکوب‌گر است که افراد را به تبعیّت از هنجارهای محدودکننده رفتار اجتماعی وامی‌دارند. منتقدان پسافمنیست با دیدگاه روانکاوی مانند لوس ایریگارای، جولیت میچل و ژولیا کریستوا نیز در این میان، روان‌کاوی ارتدوکس را به چالش کشیدند. این فهرست خلاصه از چهره‌ها و تئوری‌های مطالعات
داریوش آشوری (زادهٔ ۱۱ مردادِ ۱۳۱۷ در تهران) نویسنده، اندیشمند، زبان‌شناس و مترجم ایرانی است. عمدهٔ آثار او در زمینهٔ علوم سیاسی، علوم اجتماعی، سخن‌سنجی، فلسفه، و زبان‌شناسی است. داریوش آشوری سال‌هاست که با خانواده‌اش در فرانسه زندگی می‌کند. زندگی سیاسی و فرهنگی. آشوری دانش‌آموختهٔ دبیرستان‌های البرز و دارالفنون است و هم‌درسِ نوجوانیِ بهرام بیضایی و عبدالمجید ارفعی. در دوران نوجوانی با مطالعهٔ نشریات حزب توده به آن مکتب گرایش پیدا کرد، و پس از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ مدتی عضو سازمان جوانان حزب توده بود. پس از چندی در
عضو سازمان جوانان حزب توده بود. پس از چندی در سال ۱۳۳۶ به حزب زحمتکشان ملت ایران (نیروی سوم) پیوست. آشوری در سال ۱۳۳۷ از دارالفنون دانش‌آموخته و وارد دانشکدهٔ حقوق و علومِ سیاسی و اقتصادی دانشگاه تهران شد و لیسانس اقتصاد خود را در سال ۱۳۴۲ گرفت. در همان سال در دورهٔ دکترای اقتصاد در همان دانشکده پذیرفته شد ولی آن را نیمه‌کاره رها کرد. کار تألیف کتاب، ترجمه، و نوشتن مقالات را از همین دوران شروع کرد. در دوران دانشجویی عضوِ هیئت اجراییهٔ «جامعهٔ سوسیالیست‌های نهضت ملی ایران» به رهبری خلیل ملکی نیز بوده است.
نهضت ملی ایران» به رهبری خلیل ملکی نیز بوده است. نخستین کتاب او، به نام فرهنگ سیاسی، در روزگار دانشجویی از او منتشر شد که هنوز هم، با نام دانشنامهٔ سیاسی، در ایران در زمینهٔ علوم سیاسی کتاب مرجع است و تاکنون بیش از سی چاپ از آن منتشر شده است. در همان دوران آشوری در مؤسسهٔ انتشارات فرانکلین به‌عنوانِ ویراستار در دائرةالمعارف فارسی و سپس در بخش انتشارات به کار مشغول بوده است. فعالیت‌ها و تحقیقات. آشوری از بنیان‌گذاران کانون نویسندگان ایران و عضو انتخاب‌شدهٔ نخستین هیئت دبیران آن بوده است (۱۳۴۸). در دانشکدهٔ
هیئت دبیران آن بوده است (۱۳۴۸). در دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی، دانشکدهٔ علوم اجتماعی، دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران، در مؤسسهٔ شرق‌شناسی دانشگاه آکسفورد در بریتانیا، و دانشگاه زبان‌های خارجی توکیو تدریس کرده، و عضوِ هیئت مؤلفان لغت‌نامهٔ فارسی در مؤسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا (وابسته به دانشگاه تهران)، عضو هیئت ویراستاران دانشنامهٔ ایرانیکا (دانشگاه کلمبیا در نیویورک) و از نویسندگان آن بوده است. همچنین سردبیری چند مجلهٔ ادبی و نیز نامهٔ علوم اجتماعی را در مؤسسهٔ مطالعات و تحقیقات اجتماعی (وابسته به دانشگاه
مطالعات و تحقیقات اجتماعی (وابسته به دانشگاه تهران)، به عهده داشته است. دستاوردها و آثار. آشوری در قلمروی علوم اجتماعی و فلسفهٔ مدرن به توسعهٔ زبان فارسی از نظر دامنهٔ واژگان و بهبود سبک نگارش یاری فراوان کرده است. آشوری در آثار خود واژگان نوترکیبی چون گفتمان، همه‌پرسی، آرمان‌شهر، رهیافت، هرزه‌نگاری، درس‌گفتار و مانند آن را به‌کار برد که معادلی برای آن در زبان فارسی وجود نداشت. فرهنگ علوم انسانی او شامل صدها ترکیب و واژهٔ اشتقاقی تازه برای گسترش زبانِ فارسی در زمینهٔ علوم انسانی و فلسفه است. از میان آثار
در زمینهٔ علوم انسانی و فلسفه است. از میان آثار او می‌توان به بازاندیشی زبان فارسی، شعر و اندیشه، تعریف‌ها و مفهوم فرهنگ، و فرهنگ علوم انسانی اشاره کرد. ما و مدرنیّت نام مجموعه مقاله‌هایی از اوست که در آن به تحلیل بحران فرهنگی جامعهٔ ایران در مواجهه با مدرنیّت می‌پردازد. وی نویسندهٔ عرفان و رندی در شعر حافظ است که تفسیری هرمنوتیکی از بنیادهای اندیشگی دیوان حافظ بر پایهٔ پژوهش متن‌شناسانهٔ تاریخی‌ست. نام مستعار. به استناد کتاب نام‌های مستعار نویسندگان و شاعران معاصر ایران به قلم عباس مافی داریوش آشوری با
معاصر ایران به قلم عباس مافی داریوش آشوری با امضای «مهرداد رهسپار» هم به نویسندگی پرداخته است.
کوی سعدی از محلات نسبتاً جدید شهر اهواز مرکز استان خوزستان ایران است. این محله از یک طرف به بلوار گلستان و از طرف‌های دیگر با محلات بهارستان، گلستان و بوستان همسایه می‌باشد. هم‌اکنون نام خیابان سعدی به خیابان شهید یدید تغییر یافته‌است . کوی سعدی دارای دو دبیرستان و یک مرکز پیش دانشگاهی دخترانه و یک پارک محله‌ای در خیابان اصلی سعدی می‌باشد.
خوزه آنتونیو دومینگوئِس باندرا (؛ زادهٔ ۱۰ اوت ۱۹۶۰) که با نام حرفه‌ای آنتونیو باندراس شناخته می‌شود، بازیگر و کارگردان اسپانیایی است. او به خاطر فعالیت خود در ژانرهای گوناگون فیلم شناخته شده‌است و جوایز مختلفی از جمله یک جایزه جشنواره فیلم کن و یک جایزه فیلم اروپا، علاوه بر نامزدی جایزه اسکار، جایزه تونی، دو جایزه امی ساعات پربیننده و پنج جایزه گلدن گلوب دریافت کرده‌است. او به‌ویژه به‌خاطر همکاری‌های مکرر با پدرو آلمودوار، کارگردان برجستهٔ اسپانیایی، و بازی در فیلم‌هایی همچون "همه‌چیز درباره مادرم" و "درد
در فیلم‌هایی همچون "همه‌چیز درباره مادرم" و "درد و شکوه" تحسین منتقدان را برانگیخته‌است. موفق ترین کارهای باندراس در اروپا، فیلمهای هموطن وی پدرو آلمودوار در اسپانیا بود و سپس راهی هالیوود شد. باندراس نخستین بار در فیلم کمدی اسکروبال از پدرو آلمودوار با عنوان "هزارتوی شور" (۱۹۸۲) ظاهر شد. این دو از آن زمان در فیلم‌های زیادی از جمله "ماتادور" (۱۹۸۶)، "قانون میل" (۱۹۸۷)، "زنان در آستانه فروپاشی عصبی" (۱۹۸۸)، "منو ببند!" (۱۹۸۹) و "پوستی که در آن زندگی می‌کنم" (۲۰۱۱) همکاری کرده‌اند. باندراس برای فیلم "درد و
(۲۰۱۱) همکاری کرده‌اند. باندراس برای فیلم "درد و شکوه" (۲۰۱۹) جوایز مختلفی را برای بهترین بازیگر مرد از جمله جایزه جشنواره فیلم کن، جایزه گویا و همچنین نامزدی جوایز اسکار و گلدن گلوب را دریافت کرد. او همچنین برای چندین فیلم هالیوودی، مانند "فیلادلفیا" (۱۹۹۳)، "مصاحبه با خون‌آشام" (۱۹۹۴)، "دسپرادو" (۱۹۹۵)، "آدم‌کش‌ها" (۱۹۹۵)، "اویتا" (۱۹۹۶)، و "نقاب زورو" (۱۹۹۸) شناخته شده‌ است. او همچنین در سه فیلم نخست از مجموعه‌فیلم "بچه‌های جاسوس" (۲۰۰۱–۲۰۰۳) ظاهر شد و صدای گربه چکمه‌پوش را در فرانچایز "شرک"
ظاهر شد و صدای گربه چکمه‌پوش را در فرانچایز "شرک" (۲۰۰۴–اکنون) و فیلم‌های اسپین‌آف آن "گربه چکمه‌پوش" (۲۰۱۱) و "" (۲۰۲۲) ارائه کرده است. در سال ۲۰۰۳، باندراس نخستین حضور خود را در تئاتر ایالات متحده در نقش گیدو کانتینی در موزیکال "نه" انجام داد، که برای آن نامزد دریافت جایزه تونی و برنده جایزه درام میز شد. او نامزدی جایزه امی را برای نقش‌هایش در فیلم تلویزیونی "پانچو ویلا خودش بازیگر می‌شود" (۲۰۰۴) و فصل دوم "نابغه" (۲۰۱۸) دریافت کرد. بازی او در نقش پابلو پیکاسو در مورد دوم تحسین منتقدان را برانگیخت. اوایل
در مورد دوم تحسین منتقدان را برانگیخت. اوایل زندگی. خوزه آنتونیو دومینگوئز باندرا در ۱۰ اوت ۱۹۶۰ در مالاگا، از افسر ژاندارم گارد مدنی خوزه دومینگوئز پریتو (۱۹۲۰–۲۰۰۸) و معلم مدرسه آنا باندرا گالیگو (۱۹۳۳–۲۰۱۷) به دنیا آمد. او یک برادر کوچکتر به نام فرانسیسکو دارد. باندراس در کودکی می‌خواست یک فوتبالیست حرفه ای شود تا اینکه پای شکسته اش رویاهای او را در سن ۱۵ سالگی به حاشیه برد. او علاقه شدیدی به هنرهای نمایشی نشان داد و بخشی از مدرسه-تئاتر «آرا» که توسط آنجلس روبیو-آرگولس ای الساندری (همسر دیپلمات و
آنجلس روبیو-آرگولس ای الساندری (همسر دیپلمات و فیلمساز ادگار نویل) اداره می‌شد و کالج هنرهای دراماتیک، هر دو در مالاگا، تشکیل شد. کار او روی صحنه و اجراهایش در خیابان‌ها در نهایت باعث شد در تئاتر ملی اسپانیا جایگاهی برای خود پیدا کند. زندگی حرفه‌ای. مراحل رشد در سال ۱۹۸۲ در فیلمی نقش کوتاهی را اجرا کرد و مورد تشویق همه قرار گرفت. در سال ۱۹۸۵ در فیلم ماتادور به کارگردانی «آلمودوار» ایفای نقش کرد. در سال ۱۹۹۲ در فیلم پادشاهان مامبو خوش درخشید و راه برای وی به سوی سینمای آمریکا باز شد، در همان سال ۱۹۹۲ در
به سوی سینمای آمریکا باز شد، در همان سال ۱۹۹۲ در قسمت اول از سه‌گانه ای درفیلم "ال ماریچی به کارگردانی رابرت رودریگز بازی کرد و در سال ۱۹۹۵ در قسمت دوم و ادامه همان فیلم به نام دسپرادو به کارگردانی رابرت رودریگز به ایفای نقش پرداخت همچنین در سال ۲۰۰۳ در قسمت سوم این سه‌گانه به نام روزی روزگاری در مکزیک" "به کارگردانی رابرت رودریگز بازی"کرد. البته آنتونیو در سال ۱۹۹۲ هنوز انگلیسی را به خوبی نیاموخته بود، لذا در فیلم پادشاهان مامبو دیالوگ‌ها را به زبان انگلیسی حفظ کرد و بالهجه اسپانیایی به بیان جملات پرداخت.
حفظ کرد و بالهجه اسپانیایی به بیان جملات پرداخت. گام بعدی او بازی با تام هنکس در فیلم فیلادلفیا بود. چندی بعد در برابر تام کروز و برد پیت قرار گرفت و در در فیلم مصاحبه با دراکولا ایفای نقش کرد و سپس با بازی در فیلم خانه اشباح به شهرت رسید. باندراس با ایفای نقش در فیلم نقاب زورو در سال ۱۹۹۸ به همراه آنتونی هاپکینز و کاترین زیتا جونز در سطح فیلم‌های برتر مطرح شد. دهه ۲۰۲۰. در سال ۲۰۲۰، او در کنار رابرت داونی جونیور در فیلم ماجراجویی فانتزی "دولیتل" ظاهر شد. او در سال ۲۰۲۲ در نقش سانتیاگو مونکادا، آنتاگونیست
در سال ۲۰۲۲ در نقش سانتیاگو مونکادا، آنتاگونیست فیلم "آنچارتد" ظاهر شد. در سال ۲۰۲۳، او در "ایندیانا جونز و گردانه سرنوشت" با هریسون فورد، مس میکلسن و توبی جونز ظاهر شده‌است. او همچنین به کار برای دریم‌ورکس انیمیشن بازگشت و صدای خود را به عنوان گربه چکمه‌پوش را در دنباله "" تکرار کرد. او همچنین در فیلم "The Enforcer" که در سال ۲۰۲۲ در یونان فیلمبرداری شد، ظاهر می‌شود. زندگی شخصی. به عنوان یکی از حامیان قدیمی باشگاه فوتبال مالاگا، باندراس همچنین افسر یک انجمن برادری مذهبی کاتولیک رومی در زادگاهش مالاگا است
برادری مذهبی کاتولیک رومی در زادگاهش مالاگا است و در طول هفته مقدس برای شرکت در راهپیمایی‌ها سفر می‌کند، اگرچه یک بار در مصاحبه ای با مجله "پیپل" خود را یک ندانم‌گرا توصیف کرد. در ماه مه ۲۰۱۰، باندراس دکترای افتخاری را از دانشگاه مالاگا دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۰ مدرک افتخاری را از کالج دیکنسون دریافت کرد در اوت ۲۰۱۵، باندراس در یک دوره طراحی مد در سنترال سنت مارتینز ثبت نام کرد. از سال ۲۰۱۶، باندراس در انگلستان در کابم اقامت دارد. روابط. باندراس در بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۸ با آنا لزا ازدواج کرد (شرح منابع
۱۹۸۶ تا ۱۹۸۸ با آنا لزا ازدواج کرد (شرح منابع متفاوت است) و در ۱۹۹۶ از هم جدا شدند. او در سال ۱۹۹۵ هنگام فیلمبرداری فیلم "دوتا زیاده" با ملانی گریفیث بازیگر آمریکایی آشنا شد و با او رابطه برقرار کرد. آنها در ۱۴ مه ۱۹۹۶ در لندن ازدواج کردند. این زوج یک دختر به نام استلا دل کارمن باندراس (متولد ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۶) دارند، که با گریفیث در اولین کارگردانی باندراس "، دیوانه در آلاباما" (۱۹۹۹) روی پرده ظاهر شد. در سال ۲۰۰۲، این زوج «جایزه فرشته استلا آدلر» را برای بشردوستی گسترده خود دریافت کردند. گریفیث روی بازوی
گسترده خود دریافت کردند. گریفیث روی بازوی راست خود یک خالکوبی به نام باندراس دارد. در ژوئن ۲۰۱۴، باندراس و گریفیث در بیانیه‌ای قصد طلاق خود را «به شیوه‌ای عاشقانه و دوستانه» اعلام کردند. طبق دادخواستی که در دادگاه عالی لس آنجلس ارائه شده‌است، این زوج «اختلافات آشتی ناپذیری» داشتند که منجر به جدایی آنها شد. طلاق در دسامبر ۲۰۱۵ رسمی شد، اما با این وجود باندراس و گریفیث همچنان دوستان صمیمی هستند. داکوتا جانسون، دختر ناتنی سابق او، گفته‌است که باندراس را بخشی از خانواده خود می‌داند که او را «پدر پاداش» خطاب
از خانواده خود می‌داند که او را «پدر پاداش» خطاب می‌کند. سلامتی. در سال ۲۰۰۹، باندراس به دلیل یک تومور خوش‌خیم در پشت خود تحت عمل جراحی قرار گرفت. باندراس در سخنرانی در جشنواره فیلم‌های اسپانیایی مالاگا در مارس ۲۰۱۷ فاش کرد که در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۷ دچار حمله قلبی شده‌است، اما گفت که «جدی نبوده و هیچ آسیبی ایجاد نکرده‌است». به دنبال آن حادثه، او تحت عمل جراحی قلب قرار گرفت و سه استنت در رگ‌هایش قرار گرفت. در مصاحبه ای با "هوای تازه" در سپتامبر ۲۰۱۹، او آن را به عنوان تغییر زندگی به یاد آورد. او گفت: «این فقط به
تغییر زندگی به یاد آورد. او گفت: «این فقط به من دیدگاهی داد که من چه کسی هستم، و فقط باعث شد چیزهای مهم را ببینم. وقتی این را می‌گویم، مردم ممکن است فکر کنند که من دیوانه باشم، اما این یکی از بهترین چیزهایی است که تا به حال در زندگی من اتفاق افتاده‌است.» کنشگری. در سال ۱۹۹۶، باندراس در میان دیگر چهره‌های فرهنگی اسپانیایی در ویدئویی از حزب سوسیالیست کارگران اسپانیا در انتخابات عمومی حمایت کرد. در سال ۲۰۱۳، او از اروپا و ایالات متحده خواست تا از هوگو چاوز در ونزوئلا الگوبرداری کنند و شرکت‌های بزرگ را به
در ونزوئلا الگوبرداری کنند و شرکت‌های بزرگ را به عنوان راه حلی برای بحران اقتصادی جهانی ملی کنند. در ژوئن ۲۰۱۵، باندراس با شرکت در یک رویداد جمع‌آوری کمک‌های مالی سازماندهی شده توسط «دوستان نیروهای دفاعی اسرائیل» (FIDF)، که ۳۱ میلیون دلار برای سربازان اسرائیلی جمع‌آوری کرد، حمایت خود را از اسرائیل نشان داد. جوایز و افتخارات. باندراس در طول دوران حرفه‌ای خود نامزدی جوایز زیادی از جمله نامزدی جایزه اسکار برای "درد و شکوه" دریافت کرده‌است. او همچنین پنج نامزدی جایزه گلدن گلوب را برای کارهایش در فیلم و
نامزدی جایزه گلدن گلوب را برای کارهایش در فیلم و تلویزیون دریافت کرد. او همچنین دو نامزدی جایزه امی ساعات پربیننده را برای کارش در پروژه‌های تلویزیونی، "پانچو ویلا خودش بازیگر می‌شود" (۲۰۰۴) و "نابغه" (۲۰۱۸) دریافت کرده‌است. او همچنین برای بازی در نقش پابلو پیکاسو در «"Genius: Picasso"» نامزدی جایزه انجمن بازیگران سینما را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۳، او نامزد جایزه تونی برای بهترین بازیگر مرد در یک موزیکال برای بازی در تولید موزیکال "نه" در برادوی شد. با این حال در آن سال او جایزه درام دسک را برای بازیگر
حال در آن سال او جایزه درام دسک را برای بازیگر برجسته در یک موزیکال برای بازی در "نه" برد. او در سال ۲۰۱۹ جایزه بهترین بازیگر مرد جشنواره فیلم کن، جایزه فیلم اروپا برای بهترین بازیگر مرد، جایزه گویا برای بهترین بازیگر مرد و جایزه حلقه منتقدان فیلم نیویورک برای بهترین بازیگر نقش اول مرد برای بازی در فیلم "درد و شکوه" را دریافت کرد.
شیر مایعی خوراکی است که در غدد شیری پستانِ پستانداران تولید می‌شود. لبنیات را از شیر درست می‌کنند لبن واژه عربی به معنای پستان است. شیر را باید ذره ذره نوشید در واقع شیر را باید همانطور نوشید که طفل از پستان مادر می مکد ،زیرا هر چه مقدار شیر در موقع دخول در معده کمتر باشد عمل هضم و جذب آن ساده تر خواهد بود ،اگر شیر را مانند آب بنوشیم در معده دلمه می‌شود و عمل هصم آن دشواری گردد ،بهمین دلیل بهتر است شیر را با نی بنوشیم. شیر غذای اصلی نوزادان را تشکیل می‌دهد که هنوز توانایی گوارش غذاهای گوناگون را ندارند.