payamvha/North_RAG huggingface dataset:
، مسابقات مربوط به وینگ چون و ... را نیز برگزار میکند. کمربندهای ووشو در فدراسیون بین‌المللی ووشو به ترتیب به شرح زیر نامگذاری شده‌اند: سفید، زرد، نارنجی، سبز، آبی، بنفش، قهوه‌ای، قرمز، مشکی - مشکی دان ۱ -مشکی دان ۲ -مشکی دان ۳ - مشکی دان ۴ - مشکی دان ۵ -مشکی دان ۶ - مشکی دان ۷ -مشکی دان ۸ - مشکی دان ۹. تالو. تالو در زبان چینی به معنای فرم است.در بخش تالو که بخش اجرای فرم است به‌طور معمول دوازده فرم استاندارد اجرا می‌شوند. «تالو» از فرم‌های رزمی تشکیل می‌شود که معمولاً مدرسین ووشو در فدراسیون بین المللی
که معمولاً مدرسین ووشو در فدراسیون بین المللی ووشو بر اساس سبک های کونگ فو ابداع کرده‌اند و انواع استقرارها، لگدها، مشت‌ها، حرکات تعادلی، پرش‌ها، فنون جارویی و فنون پرتابی در آن‌ها گنجانده شده است. فرم‌های استاندارد که در مسابقات ووشو اجرا می‌شوند عبارت اند از: چانگ چوان دائو شو گوئن شو جیان شو چیانگ شو نان چوان نن دائو نن گوئن تای چی چوان تای جی جیان شینگ یی چوان دوئلین. دوئلین یک نوع مبارزه نمایشی شامل حرکات آکروباتیک و فنون رزمی است که به عنوان بخشی از تالو برگزار میشود. ساندا. ساندا در زبان چینی به
تالو برگزار میشود. ساندا. ساندا در زبان چینی به معنای مبارزه است، سان‌دا در واقع یک روش مبارزه است که شباهت زیادی به مبارزات موای تای، کیک‌بوکسینگ و هنرهای رزمی ترکیبی دارد. اما فنون گلاویزیِ بیشتری در آن دیده می‌شود. این مسابقات بر روی یک سکو با استاندارد مشخص موسوم به لِی تای برگزار می‌شود. مسابقات «ساندا» از دههٔ ۱۹۵۰ در بازی‌های ملی تایوان برگزار می‌شد. در جمهوری خلق چین از سال ۱۹۷۰ این رشته ورزشی مورد توجه دولت قرار گرفت و در سال ۱۹۸۵ اولین تورنمنت بین‌المللی ووشو که از مسابقات ساندا و تالو تشکیل
بین‌المللی ووشو که از مسابقات ساندا و تالو تشکیل می‌شد در چین برگزار شد. در بازی‌های آسیایی ۱۹۹۰ پکن مسابقات ساندا به عنوان بخشی از رشته ووشو وارد بازی‌های آسیایی شد. عضویت ووشو در المپیک. ووشو جزو ورزش های المپیکی محسوب نمیشود اما IWUF (فدراسیون بین المللی ووشو) مورد تایید کمیته بین المللی المپیک یا IOC است. IWUF تلاش ناموفقی برای حضور این ورزش در المپیک ۲۰۰۸ پکن داشت. البته کمیتهٔ بین‌المللی المپیک به چین اجازه داد تا مسابقات ووشو پکن ۲۰۰۸ را هم‌زمان با المپیک پکن برگزار کند، اما این مسابقات در زمرهٔ
المپیک پکن برگزار کند، اما این مسابقات در زمرهٔ مسابقات رسمی یا حتی نمایشی المپیک قرار نگرفتند، چرا که از دید این کمیته ووشو با استانداردهای ورزشی تطابق نداشت. لذا IWUF اقدام به تغییر فرم ها و استانداردسازی این رشته کرد وکمیتهٔ بین‌المللی المپیک در سال ۲۰۱۱ ووشو را به عنوان یکی از هشت رشتهٔ ورزشی انتخاب کرد که کاندیدای حضور در المپیک ۲۰۲۰ باشد. ورزش‌های کاراته، اسکیت، سافت‌بال، بیسبال، سنگ‌نوردی، اسکواش و موج‌سواری دیگر کاندیداهای حضور در این المپیک بودند. اما در نهایت کاراته انتخاب شد. در نهایت با اعلام
اما در نهایت کاراته انتخاب شد. در نهایت با اعلام توماس باخ رئیس کمیته بین المللی المپیک ، تصمیم بر این شد تا ووشو به صورت آزمایشی در کنار بیسبال۵ وارد المپیک جوانان ۲۰۲۶ داکار شود.
شهریور ششمین ماه سال در گاه‌شماری هجری خورشیدی است و ۳۱ روز دارد و از روز ۱۵۶م سال آغاز شده و در روز ۱۸۶م سال پایان می‌یابد و واپسین ماه فصل تابستان است. برج فلکی شهریورماه سُنبُله است که ششمین برج فلکی ِ منطقةالبروج است. نماد این برج "سنبله" یا "باکره" یا "دوشیزه" (در انگلیسی Virgo) نامیده می‌شود. واژه‌شناسی. خَشَتَرَه وَیریَه نام یکی از امشاسپندان زرتشتی است. در اوستا «خشَثرَ وَیریَه» و در پهلوی «شَهرِوَر» و در فارسی «شَهریوَر» یا «شَهریَر» است. بخش اول این واژه به معنای شهریاری و شهر است (مراد از شهر،
این واژه به معنای شهریاری و شهر است (مراد از شهر، همانا کشور است، چنان‌که سرزمین ایران را، ایران شهر می‌نامیدند) بخش دوم این واژه، یعنی «ویریه»، صفت و به معنای مورد پسند است. در اساطیر زرتشتی و ایرانی این امشاسپند نماد شهریاری و فّر و فرمان‌روایی اهورا مزدا و نگاهبان فلزها و پاسدار فَر و پیروزی شهریاران دادگر و یاور بینوایان و دستگیر مستمندان است. در اشعار. از مسعود سعد سلمان: رویدادها. محمدرضا پهلوی در پی استعفای پدرش، رضا شاه پهلوی، در ۲۵ شهریور ۱۳۲۰ به پادشاهی رسید. آخرین محاکمه آرمان عبدالعالی ؛ دوست و
رسید. آخرین محاکمه آرمان عبدالعالی ؛ دوست و عامل جنایت قتل غزاله شکور _ ۲۲ شهریور _ ۱۳۹۹
اقتصاد محیط زیست به‌طور کلی شامل مراحل ذیل می‌باشد: ارزیابی اهمیت اقتصادی انحطاط محیط زیست و یافتن علل اقتصادی این انحطاط و ارائه انگیزه‌های اقتصادی لازم جهت کند کردن، متوقف کردن، و برعکس کردن روند این انحطاط. منشأ اقتصاد محیط زیست. عملاً منشأ اقتصاد زیست‌محیطی در سال ۱۹۶۰ یعنی در زمان شروع اولین موج مدرن تفکر «سبز» و برداشت‌هایسیاسی در کشورهای پیشرفته، که به محیط زیست گرایی (او ریوردان، ۱۹۸۳) معروف است، می‌باشد. بدون تردید شالوده اقتصاد زیست‌محیطی در طول دهه ۱۹۶۰ استوار گردید. اقتصاد زیست‌محیطی شاخه‌ای از
۱۹۶۰ استوار گردید. اقتصاد زیست‌محیطی شاخه‌ای از علم اقتصاد بوده و تاریخچه مشترکی با رشته مادری آن دارد. برخی از ایده‌های بنیادینی که چارچوب اقتصاد زیست‌محیطی را بنا نموده‌اند، ریشه در قرن نوزدهم میلادی دارند. آلودگی محیط زیست به مثابه یک هزینه خارجی. از آنجایی که اقتصاد، یک سیستم باز می‌باشد، سه فرایند اصلی (استخراج، فرآیندسازی یا تولید و مصرف) تماماً متضمن تولید ضایعاتی است که در نهایت به محیط زیست (به هوا، آب یا زمین) بازگردانده می‌شوند. وجود ضایعات فراوان در مکان و زمان نامناسب موجب بروز تغییرات
فراوان در مکان و زمان نامناسب موجب بروز تغییرات بیولوژیک در محیط زیست خواهد شد، که خود باعث آسیب به حیوانات، گیاهان و اکوسیستم می‌شوند. چنانچه خسارات زیست‌محیطی به سلامتی و بهداشت انسان آسیب رسانده یا به طریقی اثر منفی بر رفاه انسان بگذارند، اقتصاددانان بر این عقیده هستند که آلودگی اقتصادی روی داده‌است. بهره‌برداری از منابع غیرقابل تجدید و تجدیدشونده. بر اساس مدل تعادل مواد در نقطه تلاقی اقتصاد و محیط زیست، عملیات استخراج (و برداشت) منابع شروع فرایند فعالیت اقتصادی می‌باشند. به‌طور ساده می‌توان منابع را به
اقتصادی می‌باشند. به‌طور ساده می‌توان منابع را به دو گروه فناپذیر (یا غیرقابل تجدید) و منابع تجدید شونده طبقه‌بندی نمود. مورد اول مقدار آن ثابت است و استفاده از آن در یک مدت زمان مشخص به معنی دسترسی کمتر به آن در سایر مواقع است. مبنای اقتصاد منابع غیرقابل تجدید توسط گری (۱۹۱۴) و هتلنیگ (۱۹۱۳) مدون و فرمول‌بندی گردید. تحلیل آن‌ها بر این اساس بود که منابع جهان ممکن است سریعاً استخراج شده و به صورت نازلی به هدر روند. رشد اقتصادی، رشد جمعیت و محیط زیست. فعالیت اقتصادی را می‌توان به عنوان فرایندی از تغییر شکل
اقتصادی را می‌توان به عنوان فرایندی از تغییر شکل مواد و انرژی تلقی کرد. از آنجایی که مواد و انرژی را نمی‌توان در مفهوم مطلق آن از بین برد (قانون اول ترمودینامیک)، بنابراین آن‌ها مجدداً به شکل ضایعات ظهور یافته نهایتاً به محیط زیست بازمی‌گردند. بدین ترتیب هرچه دستاوردهای اقتصادی کلان‌تر باشند، ضایعات تولیدی بیشتر خواهند بود. اگر فکر کنیم محیط‌هایی که مجبور به پذیرش ضایعات هستند مانند رودخانه‌ها، محل‌های تخلیه زباله در زمین، دریا‌ها، اتمسفر ظرفیت محدودی برای جذب آن‌ها دارند، آن گاه احتمال وجود محدوده‌ای برای
آن‌ها دارند، آن گاه احتمال وجود محدوده‌ای برای توسعه اقتصاد روشن می‌شود. توسعه اقتصادی بر حسب میزان افزایش بازده ملی، یا تولید ناخالص ملی (GNP) برآورد می‌شود. افزایش در مقدار تولید ناخالص ملی معمولاً به عنوان رشد اقتصادی شناخته می‌شود؛ بنابراین احتمالاً محدوده‌ای برای رشد اقتصادی وجود دارد. همگام با افزایش رشد، مقدار ضایعات نسبت به ظرفیت محدود محیط طبیعی برای جذب آنها، افزایش می‌یابد. زمانی که مقدار ضایعات از ظرفیت جذب فزون‌تر گردد، ممکن است خسارات شدیدی بر محیط زیست وارد آمده و سطح رفاه بیشتری عملاً افت
محیط زیست وارد آمده و سطح رفاه بیشتری عملاً افت پیدا کند. ما این محدودیت در برابر رشد را «محدودیت پذیرش ضایعات» می‌نامیم. روش‌های ارزیابی هزینه‌ها و منافع محیط زیست. ارزیابی اقتصادی بدین معنی است که ما اثرات زیست‌محیطی را بر حسب مبالغ پولی بیان می‌کنیم. تحلیل هزینه_فایده، قدیمی‌ترین روش ارزیابی اقتصادی است که در آن هزینه و منافع یک پروژه برای بیان میزان سودمند بودن آن، مورد بررسی قرار می‌گیرند. نظریه تحلیل هزینه_فایده هیچ محدودیتی در مورد ماهیت هزینه‌ها و منافع پروژه اعمال نمی‌کند. یعنی تمام هزینه‌ها و
و منافع پروژه اعمال نمی‌کند. یعنی تمام هزینه‌ها و منافعی که بر محیط زیست وارد می‌شود نیز بخشی از مطالعه هزینه_فایده خواهد بود.
فَروَردین (در فارسی: حَمَل) نخستین ماه سال در گاه‌شماری هجری خورشیدی و نخستین ماه فصل بهار است که از نوروز آغاز می‌شود و ۳۱ روز دارد. برج فلکی مُطابق آن برج حَمَل است. در گاه‌شماری رسمی ایران نام این ماه از نام ماه نخست گاه‌شماری اوستایی نو برگرفته شده‌است. در گاه‌شماری زرتشتی نوزدهمین روز هر برج نیز فروردین روز نام دارد و در فروردین روز از فروردین ماه، جشن فَروَردینگان یا فرودُگ برگزار می‌شود. واژه‌شناسی. فروردین برگرفته از "fravaši" است که در اوستا برای ارواح درگذشتگان نیکوکار و پارسا بکار می‌رود که روح
درگذشتگان نیکوکار و پارسا بکار می‌رود که روح پارسایان را پس از مرگ راهنمایی می‌کنند. هرمان لومل (Lommel) ریشهٔ این واژه را از *fra-vrti می‌داند که به معنی «تصمیم درست» است اما بیلی (Baily) آن را از *par-var می‌داند به معنی «نیروی دفاعی». یشت سیزدهم اوستا در ستایش فروشی‌هاست. آنان یاران اهورا مزدا در آفرینش جهانند و هنگام جنگ به یاران اهورامزدا و باورمندان پیروزی می‌بخشند. درگذشت‌ها. ۱ فروردین ۲ فروردین ۳ فروردین ۴ فروردین ۵ فروردین ۱۶ فروردین ۱۸ فروردین ۳۱ فروردین
اُردیبِهِشت (در فارسی افغانستان: ثَور) دومین ماه سال در گاه‌شماری هجری خورشیدی و دومین ماه فصل بهار است. این ماه ۳۱ روز دارد و از روز سی‌ودوم سال آغاز شده و در روز شصت‌ودوم سال پایان می‌یابد. برج فلکی اردیبهشت‌ماه برج ثور (گاو) است که دومین برج فلکی از دائرةالبروج است. نماد برج اردیبهشت، گاو نر نامیده می‌شود. عنصر این برج خاک است. در گاه‌شماری رسمی ایران نام این ماه از نام ماه دوم گاه‌شماری اوستایی نو برگرفته شده است. در گاه‌شماری زرتشتی سومین روز هر برج نیز "اردیبهشت‌روز" نام دارد و در اردیبهشت‌روز از
نیز "اردیبهشت‌روز" نام دارد و در اردیبهشت‌روز از اردیبهشت‌ماه، جشن اردیبهشتگان برگزار می‌شود. ایزد این ماه امشاسپنداَشَه‌وَهیشتَه است. اردیبهشت، در اسطوره‌های ایرانی و زرتشتی، دومین امشاسپند و نگهبان زمین است و فروزه‌ای از قانون هورمزدی و برپاکنندهٔ نظم در زمین و هستی است. همچنین اردیبهشت به ماه عاشقان و وصال عاشقان معروف است. واژه‌شناسی. «اردیبهشت» در اوستا "اَشَه‌وَهیشتَه (aša vahišta)"، در پهلوی "اَرْت‌وَهیشْت (artawahišt)" و در زبان پارسی میانه "«اَردوهیشت»" نامیده می‌شود. اردیبهشت در زبان و گاهشماری
نامیده می‌شود. اردیبهشت در زبان و گاهشماری دیگر. در زبان مردم لرستان (لری و لکی) اَربِهیشت، در زبان کردی "گولان" ، در زبان پشتو "غویی" ، و در فارسی افغانستان "ثَور" نامیده می‌شود.
خُرداد (در فارسی افغانستان: جَوزا)، سومین ماه سال در گاه‌شماری هجری خورشیدی و سومین و آخرین ماه فصل بهار است. این ماه ۳۱ روز دارد. برج فلکی خردادماه برج جوزا (دوپیکر) است که سومین برج فلکی از دایرةالبروج است. نماد برج خرداد، دو پیکره نامیده می‌شود. در گاه‌شماری رسمی ایران نام این ماه از نام ماه سوم گاه‌شماری اوستایی نو برگرفته شده‌است. در گاه‌شماری [زرتشتی] ششمین روز هر برج خرداد روز نام دارد و در خرداد روز از خردادماه، جشن خردادگان برگزار می‌شود. «خرداد» در اوستا «هـَئوروَتات» و در خط پهلوی «خُردات» یا
در اوستا «هـَئوروَتات» و در خط پهلوی «خُردات» یا «هُردات» نام یکی از امشاسپندان است. واژه‌شناسی. هـَیوروَتات (Haurvtāt) به معنی تندرستی و در زبان پهلوی (اشکانی) "خُردات" یا "هُردات" به معنی رسایی و کمال است. نیبرگ هئورتات را از خانواده salvus لاتینی به معنی تندرستی و خوشی جهانی می‌داند. هـَیوروَتات، در اسطوره‌های ایرانی و زرتشتی، پنجمین امشاسپند و پاس دارنده آب‌ها و سرسبزی است.
تیر (در فارسی افغانستان: سَرَطان) چهارمین ماه سال در گاه‌شماری هجری خورشیدی است. در این تقویم تیر از نود و چهارمین روز سال آغاز شده و تا صد و بیست و چهارمین روز سال در طی ۳۱ روز ادامه دارد و نخستین ماه فصل تابستان به حساب می‌آید. برج فلکی تیرماه برج سرطان (خرچنگ) است چهارمین برج فلکی از دایرةالبروج است. نماد این برج خرچنگ نامیده می‌شود. در گاه‌شماری رسمی ایران نام این ماه از نام ماه چهارم گاه‌شماری اوستایی نو برگرفته شده‌است. در گاه‌شماری زرتشتی سیزدهمین روز هر برج نیز تیر روز نام دارد و در تیر روز از
روز هر برج نیز تیر روز نام دارد و در تیر روز از تیرماه، جشن تیرگان برگزار می‌شود. تیشتر، ایزد باران در اسطوره‌های ایرانی و زرتشتی است. واژه‌شناسی. تیرماه در گاهشماری ایرانی از نام تیشتر (در اوستایی:tištrya و در فارسی میانه: tīr یا tištar)، ایزد باران برگرفته شده‌است که یشتی در اوستا به آن تعلق دارد. پورداود معتقد است که نامگذاری این برج به نام ایزد باران با بارندگی و فراوانی آب در این فصل مربوط نیست، بلکه بیشتر جنبه نیایش و بخشایش برای آب در چنین ماه گرمی دارد. در گاه‌شماری‌های دیگر. در گاهشماری هخامنشیان
در گاه‌شماری‌های دیگر. در گاهشماری هخامنشیان ماه چهارم در تحریر ایلامی به صورت kar-ma-ba-ta آمده‌است. بخش نخست واژه همان *garma- «گرما، داغی»، برابر با اوستایی garǝma- و ودایی gharmá- است و بخش دوم آن *pada- «پای، گام» و همچنین «کف (جایی)، مکان و جای» معنی می‌دهد و برابر با اوستایی pada-، ودایی paδá-/padá- است. یوستی (Justi, 1897:272) آنرا «گرماوضع» و هینتس (Hinze, 1957: 66) معنی «گرماپایه» از آن استنباط می‌کند. لکوک (Lecoq, 1977:172) در نام این ماه، معنی زمانی می‌یابد و آنرا «موقع گرما» معنی می‌کند. اشمیت
می‌یابد و آنرا «موقع گرما» معنی می‌کند. اشمیت (Schmitt, 2005:27) واژهٔ pada- را به معنی «دارندهٔ جاپای سوزنده»، یا در معنی سببی آن «ایجاد کنندهٔ جاپای داغ» می‌داند. معنای داده شدهٔ اشمیت جنبه اغراق‌آمیزی از این ماه داغ و سوزان است که گویا با سوزش پا تعبیر شده‌است. بر این اساس این ماه را شاید بتوان «[ماه] پاسوزی» معنی کرد که با وضعیت این ماه برابر با تیرماه امروزی، مناسب می‌آید. در تقویم آسی نیز این ماه Sūsæny از ریشه *sus, *saus به معنی «خشکی، پژمردگی، سوزان» است (Abayev,1970:3).
اَمُرداد یا مرداد پنجمین ماه سال در گاه‌شماری هجری خورشیدی است. اَمرداد با طول ۳۱ روز، دومین ماه تابستان است. برج فلکی مردادماه برج اسد، (نماد شیر) است و در تقویم خورشیدی افغانستان، ماه پنجم سال به همین نام خوانده می‌شود. در گاه‌شماری رسمی ایران نام این ماه از نام ماه پنجم گاه‌شماری اوستایی نو بَرگرفته شده‌است. در گاه‌شماری زرتشتی، هفتمین روز هر برج نیز اَمردادروز نام دارد و در اَمردادروز از مردادماه، جشن اَمُردادگان برگزار می‌شود. ایزدبانوی این ماه امشاسپند اَمِرتات است. امرتات، در اسطوره‌های ایرانی و
اَمِرتات است. امرتات، در اسطوره‌های ایرانی و زرتشتی، ششمین امشاسپند و نگهبان گیاهان و رستنی‌هاست و نماد پایندگی و بی‌مرگی است. واژه‌شناسی. اَمُرداد در اوِستا به صورت Amərətāt به معنی «زندگی جاودان، بی مرگی» آمده‌است و ترکیبی است از a منفی‌ساز و ریشه «mŗta» به معنی مردن؛ در فارسی میانه به صورت amaurtat/amaurdad به کار رفته‌است. این واژه سه بخش دارد: تیمه صورت ودایی amŗta را به معنی «زندگی، نیروی زندگی» می‌داند و البته نشان می‌دهد که در ودا amŗta به معنی «بی‌مرگی» هم است، خود واژهٔ mŗtá «مرگ» در ودا تنها یک
هم است، خود واژهٔ mŗtá «مرگ» در ودا تنها یک بار به کار رفته و صورت amŗta نیز بعد از مدتی کاربرد خود را از دست داده است. صورتِ فارسی باستان این ماه در گاهشماری هخامنشی به کار نرفته و تنها نوشتهٔ ایلامی آن در دست است. نگارش ایلامی آن به‌طور معمول tur-na-ba-zí-iš یا tur-na-ba-iz-zí-iš است. اما یکبار به صورت du-ur-na-ba-zí-iš به کار رفته‌است و هینتس صورت فارسی باستان آن را به صورت *drnabājiš بازسازی می‌کند و آن را برگرفته از *drna- قس. اوستایی dǝrǝnā- «دریدن، شکافتن، از هم جدا کردن» که در واژهٔ فارسی «درو» نیز
از هم جدا کردن» که در واژهٔ فارسی «درو» نیز باقی‌مانده‌است و bāji- «باژ، باج» می‌داند و در کل معنی «[ماه] باجگیری درو» از آن استنباط می‌کند. با رشد کشاورزی و تأثیراتی که این شیوهٔ معاش در زندگی این مردم گذارد، تصور ماهی که در گاهشماری فارسی باستان با این امر مربوط بوده باشد و در ماه پنجم به برآورد محصول درو نشده بپردازند و بر آن مالیات ببندند، تصوری دور از ذهن نیست و پیر بریان حتی لزوم آن را در تقویم کشاورزی ناگزیر می‌داند. از همین رو تصور اینکه نام ماه پنجم در واقع نامی ساختگی در ارتباط با امور اداری و
در واقع نامی ساختگی در ارتباط با امور اداری و اقتصادی هخامنشیان، احتمالاً بر اساس الگویی بابلی باشد، بسیار محتمل است.
آبان (در فارسی افغانستان: عقرب) هشتمین ماه سال در گاه‌شماری هجری خورشیدی است که ۳۰ روز دارد و از روز ۲۱۷م سال آغاز شده و در روز ۲۴۶م سال پایان می‌یابد و دومین ماه فصل پاییز است. برج فلکی آبان‌ماه برج عقرب (کژدم) است که هشتمین برج فلکی از دائرةالبروج است. نماد ماه آبان، کژدم نامیده می‌شود. در گاه‌شماری رسمی ایران نام این ماه از نام ماه هشتم گاه‌شماری اوستایی نو که در اوستایی "اَپَم" نام دارد، برگرفته شده‌است. در گاه‌شماری زرتشتی دهمین روز هرماه نیز آبان نام دارد و در آبان‌روز از آبان‌ماه، جشن آبانگان برگزار
و در آبان‌روز از آبان‌ماه، جشن آبانگان برگزار می‌شود. برخی ایزد این ماه را تیشتر و برخی این ماه را متعلق به ایزدبانو آناهیتا می‌دانند. معنا. آبان به معنی ایزد نگاهبان آب، فرشته موکل بر آب، آب‌بان می‌باشد. در اشعار. منوچهری زادروزها. ۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶ ۷ ۸ ۹ ۱۰ ۱۱ ۱۲ ۱۳ ۱۴ ۱۵ ۱۶ ۱۷ ۱۸ ۱۹ ۲۰ ۲۱ ۲۲ ۲۳ ۲۴ ۲۵ ۲۶ ۲۷ ۲۸ ۲۹ ۳۰ درگذشت‌ها. ۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶ ۷ ۸ ۹ ۱۰ ۱۱ ۱۲ ۱۳ ۱۴ ۱۵ ۱۶ ۱۷ ۱۸ ۱۹ ۲۰ ۲۱ ۲۲ ۲۳ ۲۴ ۲۵ ۲۶ ۲۷ - مهدی زین الدین ، نظامی ایرانی ( ز . ۱۳۳۸) ۲۸ ۲۹ ۳۰
فَندَک ابزاری برای ایجاد آتش به منظور سوزاندن ماده یا ابزاری دیگر است. فندک معمولاً برای گیراندن سیگار، پیپ، شعله اجاق و زغال کباب‌پز بکار می‌رود. فندک از یک محفظه فلزی یا پلاستیکی پرشده با مایع آتشگیر (نفتا یا گاز مایع)، بخش جرقه‌زن و بخش تعبیه شده برای خاموش کردن آتش تشکیل شده‌است. خاموش کردن آتش یا از راه قطع کردن هوا یا قطع کردن سوخت انجام می‌گیرد. فندک اتمی. فندک اتمی گونه‌ای فندک آتشزای پرقدرت است که گرمای آن بسیار بیشتر از فندک معمولی است. در این فندک برای جرقه‌زنی از یک پیزوالکتریک استفاده‌می‌شود.
برای جرقه‌زنی از یک پیزوالکتریک استفاده‌می‌شود. این فندک شعله را متمرکز کرده و حرارت بسیار بالایی در مدت زمان کم تولید می‌کند که مانند آن در جوشکاری استفاده می‌شود. مهمترین ویژگی این فندک این است که با وزش باد خاموش نمی‌شود. سوخت. فندک‌هایی که از نفتا استفاده می‌کنند فتیله‌ای دارند که در مایع قرار می‌گیرد. فندک‌های گازی دارای یک دهانه دریچه‌دار هستند که خروج گاز را تنظیم می‌کنند.
ماندالا (मण्डल; به معنی دایره در سانسکریت) یا دوایر کیهان‌نما، جدولی است هندسی مورد استفاده در ادیان بودا و هندو که به عنوان نمادی برای جهان هستی به کار می‌رود. اصل ماندالا از دین هندو است ولی در آیین بودا هم کاربرد زیادی پیدا کرده است. ماندالاها دایره‌هایی نمادین برای تمرکز بر خویشتن و جستجو در درون انسان هستند. مرکز دایره جدول ماندالا برای تمرکز در حین مراقبه دینی بکار می‌رود. اشکال متقارن هندسی ماندالا خودبخود توجه شخص را به مرکز دایره جذب می‌کنند. البته گسترۀ کاربرد ماندالا بسیار وسیع‌تر از آیین‌های
گسترۀ کاربرد ماندالا بسیار وسیع‌تر از آیین‌های یادشده است؛ مثلاً در معماری فرهنگ‌های اسلامی (حیاط باغ فین کاشان، طرح حیاط مسجد علی اصفهان، طرح حیاط زیارتگاه شاه نعمت‌الله ولی ماهان) و مسیحی هم طرح‌های ماندالا دیده می‌شود. این واژه در فارسی و عربی به صورت مَندَل بکار می‌رود و مورد استفادۀ جن‌گیران در مراسم احضار روح است. نمونه‌ای از ان را ادوارد براون از زبان یک ایرانی که خود آن را تجربه کرده، توضیح داده است. کتابی نیز منسوب به ابوحامد غزالی با عنوان «المندل و الخاتم السلیمانی و العلم الروحانی» (عبدالفتاح
و الخاتم السلیمانی و العلم الروحانی» (عبدالفتاح السید الطوخی، بیروت: مکتبه الثقافیه، بی‌تا) در ترسیم طلسمات و علوم غریبه منتشر شده است. کارل یونگ ماندالا را کهن‌الگوی خویشتن می‌داند، نماد تمامیت و نظم و کار ویژهٔ آن سازماندهی و دربرگیری تمامیت روان و ساماندهی و تنظیم دوبارۀ وضعیت‌های هرج‌ومرج آلود است و در کتاب خاطرات، رؤیاها و اندیشه‌ها می‌گوید: ماندالاهای من رمزنگاری‌های مربوط به وضعیت خودم بود که هر روز یک طرح جدید از آن به من الهام می‌شد. من آن‌ها را مثل مروارید گرانبها محافظت کردم. به‌طور فزاینده‌ای
مروارید گرانبها محافظت کردم. به‌طور فزاینده‌ای برای من روشن شد که ماندالا «مرکز» است، شاخص تمام مسیرهاست، و مسیری است به مرکز، به فردیت. نمونه‌های ماندالاها در فرهنگ باستان وجود دارد. می‌توان آن را در نقاشی‌های دیواری مسیحیت به همراه نقش حیوانات برای به تصویر کشیدن فرستادگان اولوهیت و نیز در نقوش منطقه البروج یافت. (منطقه البروج) نجومی و نسخه‌های آن نمونه‌هایی از ماندالا هستند. همچنین، در آیین هندوئیسم، نمونه‌هایی جذاب از ماندالا با نمادهای پانتئون محلی پیدا می‌کنیم.
بازیگری همذات‌پنداری یا مِتُد () طیفی از تکنیک‌های آموزشی و تمرینی است که توسط شماری از متخصصان مختلف فرموله شده‌است. این طیف از طریق همذات‌پنداری همراه با فهمیدن و تجربه‌کردن انگیزه و احساسات درونی یک شخصیت، به دنبال پروراندن نقش‌آفرینی صمیمانه، دقیق، چالش برانگیز و رسا است. در این روش، بازیگر به دنبال این است که شخصیت را با همه جزئیات و بدون احساسات خود، بازی کند. برخی از بازیگران مطرح برای اینکه بتوانند در این سبک موفق باشند مشقت زیادی کشیدند که در نهایت در روحیات و زندگی واقعی آن‌ها هم نیز تاثیر گذار
در روحیات و زندگی واقعی آن‌ها هم نیز تاثیر گذار بود. این تکنیک‌ها بر اساس سیستم استانیسلاوسکی ساخته شده‌اند و توسط بازیگر و کارگردان روسی کنستانتین استانیسلاوسکی توسعه یافته‌اند. در کتاب‌های استانیسلاوسکی: "یک بازیگر آماده می‌شود"، "ساختن یک کاراکتر" و "ایجاد یک نقش" این تکنیک توضیح داده شده‌است. در میان کسانی که در توسعهٔ این روش مشارکت داشته‌اند سه معلم با «تعیین معیار موفقیت آن» مرتبط هستند که هر کدام بر جنبه‌های مختلف این رویکرد تأکید دارند؛ لی استراسبرگ (جنبه‌های روان‌شناختی)، استلا ادلر (جنبه‌های
(جنبه‌های روان‌شناختی)، استلا ادلر (جنبه‌های جامعه‌شناختی) و سنفورد مایزنر (جنبه‌های رفتاری). این رویکردها اولین بار زمانی که آن‌ها در گروه تئاتر نیویورک و بعداً در اکتورز استودیو با هم کار می‌کردند، توسعه یافتند.
وَفْس (به تاتی: "ووس") نام روستایی در استان مرکزی در شهرستان کمیجان در ایران است. فاصله وفس تا شهر کمیجان ۱۵ کیلومتر و تا اراک مرکز استان ۱۱۰ کیلومتر می‌باشد. روستای وفس سرسبز است و ۱۲ محله دارد. آب این روستا از ۸ قنات و بیش از ۳۰ چشمه تأمین می‌شود. آب چشمه‌های آن آشامیدنی است. این روستا ۱۴ مسجد دارد. بسیاری از خانه‌های این روستا شکل معماری قدیمی منطقه استان مرکزی را حفظ کرده‌اند اما این بافت قدیمی در معرض خطر است. در وفس در قدیم دیوارچین‌هایی قلعه‌مانند وجود داشته با ۱۲ برج که امروزی ۴ برج آن به‌صورت
وجود داشته با ۱۲ برج که امروزی ۴ برج آن به‌صورت نیمه‌مخروبه باقی مانده است. در وفس گرمابه‌ای قدیمی نیز وجود دارد. امروزه بسیاری از مردم وفس مهاجرت کرده‌اند و در شهرهای اراک، قم، تهران و … ساکن شده‌اند. زبان. مردم وفس به گویش وفسی سخن می‌گویند که جزو زبان‌های ایرانی دسته شمال غربی است. وفسی به زبان مردم چهار روستا در مرکز غربی ایران اشاره دارد: وفس، چهرگان، گورچان و فرگ در استان مرکزی و به‌عنوان زبانی از شاخه ایرانی شمال‌غربی شناخته می‌شود. این زبان شباهت‌هایی با گویش‌های آشتیانی، آمره‌ای و تفرشی دارد و
با گویش‌های آشتیانی، آمره‌ای و تفرشی دارد و همچنین تحت تأثیر تالشی و برخی از گویش‌های مرکزی ایران قرار گرفته است. در واقع، گفته می‌شود که وفسی ترکیبی از از زبان تاتی و گویش‌های مرکزی ایران است و به دلیل موقعیت جغرافیایی ویژه وفس، بسیاری از ویژگی‌های تاریخی اصلی خود را حفظ کرده است. گویش وفسی در روستاهای چهرگان، فَرْگ و گورچان نیز رایج است. این گویش پیش از این در روستاهای آمره و شاهواروق تفرش نیز رواج داشته است. جغرافیا. وفس، روستایی کوهستانی است. کوه‌ها، مناطق مسکونی و باغات آن را احاطه کرده‌اند. خانه‌ها
مسکونی و باغات آن را احاطه کرده‌اند. خانه‌ها بر روی دامنهٔ کوه‌ها ساخته شده‌اند و باغات در میان دره‌ها ایجاد شده‌اند و حالت پلکانی دارند. کوهپایه‌های با شیب مناسب و سنگلاخ کم نیز، به زمین زراعی تبدیل شده‌اند. بلندترین نقطهٔ وفس، کوه «قلنجه» با ارتفاعی در حدود ۲۷۴۵ متر است. این کوه، طبق جهت جغرافیایی، در جنوب وفس قرار گرفته است. پست‌ترین نقطه وفس، محلی در دشت وسیع «انجمن» (در شمال وفس) با ارتفاعی در حدود ۱۵۵۰ متر می‌باشد. طول روستای وفس در حدود ۲۳ کیلومتر است. روستای وفس دقیقاً در راستای جهت جغرافیایی (جنوب
روستای وفس دقیقاً در راستای جهت جغرافیایی (جنوب به شمال) قرار دارد. بیش از نود درصد خانه‌های وفس بر روی دامنه‌های کوه سرقلعه (مصلی) بنا شده‌اند. بیشتر آنها بر روی دامنه شمالی و درصدی هم در دامنه‌های غربی و شرقی جای گرفته‌اند. بلندترین نقطه این کوه، ۲۲۵۰ متر ارتفاع دارد اما خانه‌ها در ارتفاعی کمتر از ۲۱۷۰ متر، قرار گرفته‌اند. دامنه غربی که سرسبزی کمتری دارد، محل عبور جاده کمیجان - وفس است، اما دامنه شرقی حاصلخیزتر بوده و عمدهٔ سطح آن، پوشیده از درختان و گیاهان می‌باشد. خانه‌ها بر روی پی‌های سنگی استقرار
می‌باشد. خانه‌ها بر روی پی‌های سنگی استقرار یافته‌اند و زاغه‌ها و طویله‌ها، به درون کوه کشیده شده‌اند. عمده اتاقک‌ها و دالان‌های زیرزمینی وفس که در روزهای سخت و خطرناک، محل زندگانی و حافظ جان مردم بوده‌اند، در دل این کوه حفر شده‌اند. نامگذاری این کوه به نام سرقلعه از آن جهت است که در سده‌های قبل، «دروازه سرقلعه»، (یکی از دو دروازهٔ قلعه وفس) بلندترین نقطه از مناطق مسکونی بر روی این کوه بوده است. همچنین این کوه به نام «مصلی» نیز معروف است که دلیل آن، برگزاری نمازهای عمومی و خاص از جمله نمازهای عید فطر و
نمازهای عمومی و خاص از جمله نمازهای عید فطر و نماز طلب باران، بر روی سطح نسبتاً مسطح این کوه می‌باشد. در شمال منطقه وفس، دشت وسیع و نسبتاً حاصلخیزی وجود دارد که در بین مردم وفس با نام «دشت انجمن» مشهور می‌باشد. دشت انجمن که در حال حاضر فقط پذیرای گله‌های دام و چوپانان و نیز کشاورزان در فصول گرم سال است در سالهای نه چندان دور، جایگاه قلعه‌های مستحکم و پر رونق خوانین وفس و در سالهای خیلی دورتر احتمالاً جایگاه خانه‌های مردم وفس و در حقیقت محل زندگی آنها بوده است. در ۵/۲ کیلومتری شمال خاور روستای وفس و در
است. در ۵/۲ کیلومتری شمال خاور روستای وفس و در دامنه باختری دره مشرف به آن، معدنی متروکه وجود دارد که نزد اهالی محل مشهور به خاک زرد است. بررسی‌های صحرایی بیانگر آن است که این اندیس معدنی به ضخامت ۲–۱ سانتیمتر تا حداکثر ۴۰–۳۰ سانتیمتر از مارن‌های زرد مایل به قرمزی تشکیل شده که اکسید آهن دارند و به گونه میان لایه ای درون سنگ آهک‌های واحد OM(l q) جای گرفته‌اند. به گفته اهالی در گذشته‌های دور به روش انفجاری سنگ‌های محل را خرد کرده، سپس قطعه‌های خاک زرد را جمع‌آوری و به کارخانه‌های رنگ سازی حمل می‌کرده‌اند. در
و به کارخانه‌های رنگ سازی حمل می‌کرده‌اند. در حال حاضر این معدن غیرفعال است. در دامنه خاوری همین محل و درست در مقابل معدن مورد نظر اندیسی دیگر از این مواد معدنی به گونه دست نخورده نمایان است که به عنوان اندیس معدنی معرفی می‌شود. محله‌ها. در وفس معمولاً ۱۲ محله به عنوان محله‌های اصلی روستا معرفی می‌شوند. وسعت، تعداد منازل مسکونی و جمعیت حاضر در هر کدام از محله‌ها متفاوت می‌باشد و هر کدام از محله‌ها، ویژگی‌ها و خصوصیات خاص خود را دارند. نقطهٔ اشتراک تمام محله‌ها این است که در همهٔ آنها، حداقل یک مسجد وجود