payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سوی شوروی داشته باشند و نه انگلیس. در این زمان، جمعیت احیای کُرد به عنوان یک گروه ملی‌گرا و چپ‌گرای کُرد که در سال ۱۳۲۱ و پس از اشغالِ بخش‌هایی از ایران شکل گرفته بود، به مذاکراتی با اشغال کنندگان اهلِ شوروی برای ایجاد یک جمهوری کُردی تحت حمایتِ شوروی و خارج از کنترل ایران انجام دادند. قاضی محمد به عنوان شخصیت مطرح در این جریان تبدیل شد که مورد اقبال کامل اتحادیه جماهیر شوروی بود. در واقع، نگرانی شوروی در مهارسازی «جمعیت احیای کُرد»، با انتخاب گزینه مورد نظرش، یعنی قاضی محمد، کاهش یافت. در سپتامبر ۱۹۴۵
نظرش، یعنی قاضی محمد، کاهش یافت. در سپتامبر ۱۹۴۵ قاضی محمد و عده‌ای دیگر از شخصیت‌های مهم به تبریز برای ملاقات کنسولگر شوروی دعوت شدند و سپس به باکو فرستاده شدند و با میرجعفر باقرف، نخست‌وزیر جمهوری آذربایجان شوروی دیدار کردند. باقرف با توضیح اهمیت حزب دموکرات آذربایجان و جایگزینی آن با حزب توده، تأکید می‌کند که کُردها نیز برای به‌دست آوردن آزادی باید همین کار را انجام دهند. او همچنین به آنها می‌گوید که جمعیت احیای کُرد (کومله) ساخته و ابزار امپریالیسم است. آنها نیز به ایجاد یک حزب دموکراتیک ترغیب می‌شوند.
آنها نیز به ایجاد یک حزب دموکراتیک ترغیب می‌شوند. نیروهای دعوت شده نیز خواهان کشوری کُرد بودند و امیدوار بودند اتحاد شوروی از کمک مالی و تسلیحاتی بدانها دریغ نورزد. در بازگشت از این سفر انحلال جمعیت احیای کُرد انجام شد و بیانیه‌ای با امضای قاضی محمد و ۱۰۵ تن از سرشناسان کرد انتشار یافت. در این بیانیه تأسیس حزب دموکرات کردستان اعلام و هدف‌های حزب برشمرده شد. بدین طریق در روز دوم آبان ماه سال ۱۳۲۴ برابر با ۱۹۴۵ میلادی، کنگره اول حزب دموکرات کردستان منعقد شد. تنها ۱۵۹ روز بعد از تأسیس یعنی روز دوم بهمن ماه
تنها ۱۵۹ روز بعد از تأسیس یعنی روز دوم بهمن ماه ۱۳۲۴ (برابر با ۲۲ ژانویه ۱۹۴۶)، این حزب با استفاده از شرایط مناسب آن زمان (اشغال ایران توسط متفقین) و با حمایت و رهبری دولت سوسیالیستی شوروی در بخشی از آذربایجان ایران (که در اشغال شوروی بود) جمهوری خودمختار مَهاباد شوروی را تشکیل داد. در ۲۲ ژانویه ۱۹۴۶، مجلسِ حکومت استقلال یافتهٔ مهاباد با ۱۳ عضو برگزار شد. محمد قاضی به عنوان رئیس‌جمهور تبدیل شد و وزیر جنگ محمدحسین خان صدر قاضی پسر عموی قاضی محمد و وزیر کشور نیز ابوالقاسم سیف قاضی برادر کوچک‌تر قاضی محمد
نیز ابوالقاسم سیف قاضی برادر کوچک‌تر قاضی محمد بودند؛ که هر کدام دارای تحصیلات عالی در روسیه و مسلط بر زبان‌های ترکی و روسی و فارسی بودند. سپس مصطفی بارزانی نیز به عنوان ژنرال ارتش با پیش‌مرگ‌های خود به جمهوری مهاباد پیوست. از سویی قاضی محمد سعی می‌کرد با سران ایل‌ها و کردهای دارای قدرت در سایر شهرها خصوصاً بوکان نیز در ارتباط باشد و آن‌ها را در این جمهوری سهیم کند. حاجی باباشیخ که به عنوان نخست‌وزیر جمهوری مهاباد گماشته شده بود هیچ نزدیکی خاصی با قاضی محمد نداشت و چنین استنباط می‌شد که برای خنثی کردن
محمد نداشت و چنین استنباط می‌شد که برای خنثی کردن اعمال و کردار خانواده ایلخانی زاده‌ها در بوکان به مقام صدارت اعظمی رسیده است. حاجی باباشیخ رفتار بسیار خوبی میان مردم بوکان و منطقه داشت و از دوستان وفادار رضاشاه نیز محسوب می‌شد. با این حال باباشیخ هرگز فرد قدرتمندی در جمهوری مهاباد شوروی نبود. نیروهای نظامی کُرد توسط صلاح الدین کاظیموف افسر نظامی زازا شوروی سازماندهی می‌شدند. برخی نیز برای آموزش نظامی به آذربایجانِ شوروی فرستاده می‌شدند. قاضی محمد از ملامصطفی بارزانی که تقریباً ده‌هزار نفر بارزانی شامل
بارزانی که تقریباً ده‌هزار نفر بارزانی شامل سه‌هزار جنگجو و دو هزار خانوار به همراه داشت، دعوت نمود تا به ایران بیاید. این عده در اطراف اشنویه و پیرانشهر و مهاباد و تکاب و چند جای دیگر به‌طور پراکنده ساکن شدند. در میانه زمستان سرد سال ۱۳۲۴ این جمهوری خودمختار، در شهری کار خودش را شروع کرد که به سختی می‌توانست ادعایی برای مرکزیت کردستان ایران داشته باشد، چه رسد به پایتختی کردستان بزرگ. در همان زمان که این «جمهوری» کارش را آغاز کرد، بخش اصلی مناطق کردنشین ایران، کماکان به عنوان استان پنجم ایران محسوب می‌شدند
کماکان به عنوان استان پنجم ایران محسوب می‌شدند و هر سه شهر بزرگ کردنشین سنندج، ایلام و کرمانشاه نیز در این استان قرار داشتند. پرچم و نشان جمهوری. هنگام تشکیل جمهوری مهاباد دو پرچم پیشنهاد شد که اولین طرح پرچم با درخواست قاضی محمد و پیشنهاد مصطفی بارزانی توسط فاطمه اسد شاهین طراحی شد. دومین طرح پرچم بعدها فاطمه سید مناف حسینی با پیشنهاد میرزا کریم احمدین (وزیر پست و تلگراف دولت مهاباد) طرح دوم پرچم این جمهوری ارائه شد. به قاضی محمد انجام شد. ملا مصطفی بارزانی از فاطمه اسد شاهین خواسته بود پرچم مورد نظر قاضی
از فاطمه اسد شاهین خواسته بود پرچم مورد نظر قاضی محمد را طراحی کند که مطابق نظر قاضی محمد این پرچم دوخته شد و به خاطر علاقه شدید قاضی محمد به این طرح، پرچم در اعلام استقلال حکومت مهاباد و بعد در بلندترین مکان در مهاباد برافراشته شد. بعد از آن، به پیشنهاد میرزا کریم احمدین پرچم سیاسی بر اساس طرح اول طراحی شد که نشان دهندهٔ حاکمیت و رهبری سوسیالیسم شوروی بر مهاباد باشد. طرح دوم همانند طرح اول بود که گل، گندم و روبان پارچه‌ای سرخ (نشان طبقه پرولتاریا) به آن اضافه شد. پس از سرکوب جمهوری مهاباد، قاضی محمد پرچم
شد. پس از سرکوب جمهوری مهاباد، قاضی محمد پرچم اول را به ملا مصطفی بارزانی می‌دهد و در مهاباد می‌ماند و توسط ارتش شاهنشاهی ایران اعدام می‌شود و سال‌ها سال بعد ملا مصطفی بارزانی و فرزندان‌اش و حزب دموکرات کردستان (عراق) به یاد جمهوری مهاباد، پرچم را مطابق با آن طراحی کردند که در عراق توسط حکومت اقلیم کردستان به عنوان پرچم ملی کردستان قرار داده‌اند اما توسط دولت عراق به عنوان پرچم اقلیمی شناخته شده است. اقدامات و وضعیت جمهوری در منطقه. قاضی محمد سعی داشت از دخالت‌های دولت در اوضاع آذربایجان به‌ویژه اوضاع
دخالت‌های دولت در اوضاع آذربایجان به‌ویژه اوضاع کُردها جلوگیری کند. هنگامی که دولت ایران در سال ۱۳۲۲ علی‌آقا ایلخانی‌زاده معروف به امیراسعد دهبُکری را به فرمانداری مهاباد منصوب کرد، قاضی محمد به شدت به این انتصاب اعتراض کرد و بلافاصله به تهران رفت و پس از ملاقات با شاه، امیراسعد برکنار و عمو زاده قاضی محمد به فرمانداری مهاباد رسید. در انتخاب ریاست چهار طایفه از عشیره منگور از سوی دولت، قاضی محمد دخالت کرد و مخالفان این انتصاب‌ها را بر علیه دولت مرکزی تحریک می‌کرد. استاندار آذربایجان غربی در گزارشی به وزارت
استاندار آذربایجان غربی در گزارشی به وزارت کشور این مسئله را این چنین توضیح می‌دهد: دفاع صدر قاضی از محمد رشید که در منطقه مسئول غارت و تجاوز به اموال مردم و نابودی مزارع و آبادی‌های منطقه بود انعکاس ناخوشایندی در منطقه به جای گذاشت. اهالی تیلکو سقز که نگران قدرت یافتن محمد رشید به خاطر حمایت صدر قاضی از او بودند در تلگرافی در تاریخ ۱۶ اردیبهشت ۱۳۲۳ خطاب به مجلس شورای ملی، نخست‌وزیر، وزیر جنگ، وزارت کشور و ستاد ارتش و نیز روزنامه‌های اطلاعات، کیهان، نهضت ملی، یزدان و همچنین تعدادی از نمایندگان از جمله دکتر
یزدان و همچنین تعدادی از نمایندگان از جمله دکتر محمد مصدق، فرج‌الله آصف و تعداد دیگری چنین آمده است: سنندج. در سنندج مردوخ کردستانی که آوازه‌ای در میان مردم منطقه داشت از مخالفان آشکار شخص قاضی محمد و جمهوری مهاباد بود، ملا صدیق پیش نماز مسجد عباس‌آقا در مهاباد نیز از بیدادگران مردم در برابر توطئه‌های قاضی محمد و همراهانش بود و هم چنین ملا محمد دربکی و شیخ عبدالرحیم باقروند از فعالان و مخالفان دار و دستهٔ قاضی محمد به‌شمار می‌رفتند. فتوای ملا خلیل علیه کشف حجاب رضاشاه و اعلام ارتداد قاضی محمد و همراهانش
حجاب رضاشاه و اعلام ارتداد قاضی محمد و همراهانش نیز توسط او و سایر علمای آن زمان صورت گرفت. منطقهٔ اردلان و کرمانشاه گروس و ایلام هرگز با قاضی محمد هم‌سو نشدند و قاضی محمد هم هرگز در منطقه اردلان به مرکزیت سنندج و مناطق شیعه نشین کرمانشاه و ایلام به عنوان مهم‌ترین کانون‌های شهری و پرجمعیت‌ترین مناطق کردنشین نتوانست حامی پیدا کند. عمده حوزهٔ فعالیت این جمهوری تنها در شهر مهاباد به واسطه حضور نیروهای نظامی جماهیر شوروی بود. ایل منگور. در زمان اعلام مرتد خواندن قاضی و همراهانش در سردشت حدود یکصد نفر از اهالی
قاضی و همراهانش در سردشت حدود یکصد نفر از اهالی به همراه عشایر علیه دموکرات‌ها وارد عمل می‌شوند که قاضی محمد طی تلگرافی به تاریخ ۹ آذر ۱۳۲۵ نگرانی خود را به دولت مرکزی ایران اعلام می‌کند. شکاک‌ها و هرکی‌ها در مناطق اطراف ارومیه و تبریز آماده حمله و تصرف مهاباد می‌شوند. منگورها و منطقه ترگه‌ور و مرگه‌ور و غیره از همان روز اول اعلام آمادگی جهت انهدام حکومت وی را کرده بودند. بوکان. استفاده از واژه کُردستان (که دربرگیرنده همه مناطق کُردنشین با وسعت جغرافیایی بزرگی است) برای این حکومت با واقعیت‌های تاریخی آن
بزرگی است) برای این حکومت با واقعیت‌های تاریخی آن زمان هم‌خوانی ندارد. این جمهوری در شهرهای اطراف خودش هم به‌طور کامل قدرت و تسلط نداشته است. به عنوان نمونه در شهر بوکان (۷۰ کیلومتری شرقی مهاباد)، کُردهای زیادی مخالف آن بودن و این جمهوری را دست نشانده شوروی می‌دانستند. چندی نگذشت کُردهای همین منطقه با سرتیپ حاجعلی رزم‌آرا فرمانده نیروهای ایران در کُردستان تماس گرفتند. امیراسعد رئیس ایل دهبکری‌ها و خانوادهٔ ایلخانی‌زاده‌ها که قدرت و نفوذشان در بوکان بود نیز در رقابت با قاضی محمد بودند. زمانی که پرچم جمهوری
در رقابت با قاضی محمد بودند. زمانی که پرچم جمهوری مهاباد در قلعه سردار بوکان نصب شد، مدت زیادی طول نکشید که با مخالفت گروه‌های مختلفی از کُردها در این شهر مواجه شد و آن را از ساختمان این قلعه پایین آوردند. گزارش کنسولگری آمریکا در تبریز در تاریخ ۱۵ آذر ۱۳۲۴ در مورد این منطقه: بخشی از نامهٔ عبدالله‌خان ایلخانی‌زاده رئیس طایفه دهبُکری بوکان: برخی از کُردها از آنجایی که جمهوری مهاباد را دست نشانده شوروی و حتی مستعمره شوروی می‌دانستند، و برخی دیگر خواستار بهم خوردن رابطه با تهران نبودند. به جز معدودی از اهالی
رابطه با تهران نبودند. به جز معدودی از اهالی مهاباد و برخی از خاندان فیض‌الله‌بیگی در بوکان، سایر کُردها دل خونی از فرقهٔ دمکرات کُردستان و شخص قاضی محمد داشتند. نمونهٔ این دل‌های آزرده‌خاطر ابراهیم محمودیان بود که برادرش غفور محمودیان از سوی نماز علی‌اوف و قاضی محمد ترور شده بود. به علاوه، اختلاف‌هایی نیز در مورد شهرهای با جمعیت مشترک کُرد و آذری با حکومت خودمختار آذربایجان به‌وجود آمده بود. در آوریل سال ۱۹۴۶، قاضی محمد به دستور شوروی‌ها به تبریز رفت تا با حل اختلافات کُردها و آذری‌ها را بتوانند جبهه متحد
حل اختلافات کُردها و آذری‌ها را بتوانند جبهه متحد علیه تهران را به وجود آورند. پیامدهای فروپاشی و سقوط جمهوری مهاباد. اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در اردیبهشت سال ۱۳۲۵ با فشار دولت‌های غربی، نیروهای نظامی خود را از ایران خارج کرد و بدین ترتیب این اقدام جماهیر شوروی و اعزام هم‌زمان نیروهای ارتش ایران مهم‌ترین علت سقوط دولت‌های مهاباد و تبریز بود. قاضی محمد برای مقابله با ارتش ایران، جز چند واحد عشایری به صورت پراکنده نیروی دیگری نداشت و در وضعیت بحرانی به سر می‌برد. در آذرماه ۱۳۲۵ ارتش به فرقه دموکرات
به سر می‌برد. در آذرماه ۱۳۲۵ ارتش به فرقه دموکرات آذربایجان حمله کرد و قوای فرقه دموکرات در طول ۲۴ ساعت در هم شکستند. با شکست نیروهای دموکرات آذربایجان در گردنه قافلانکوه در شب ۱۹ آذر، جمهوری مهاباد شوروی افول کرد و دو روز بعد، برادر قاضی محمد؛ صدر قاضی به قصد ملاقات با سرلشکر همایونی به میاندوآب رفت. این دیدار به قصد زمینه‌سازی در جهت استقرار مسالمت آمیز نیروهای ارتش ایران در منطقه مهاباد بود. در فرجام این دیدار، قرار شد نیروهای بارزانی از مهاباد خارج شوند و قوای دولتی در آن محدوده مستقر شوند. بارزانی‌ها
و قوای دولتی در آن محدوده مستقر شوند. بارزانی‌ها عقب‌نشینی کردند و نیروهای ارتش به سمت مهاباد به حرکت درآمدند. در این هنگام نیروهای نامنظم ایلی من جمله؛ واحدهای دهبوکری، مامش و منگور که از ابتدا با جمهوری مهاباد و شخص قاضی محمد مخالف بودند، به عنوان طلایه دار، قوای دولتی را همراهی کردند. اما به دلیل مخالفت یکی از نمایندگان قاضی محمد، قوای عشایری مخالف جمهوری مهاباد، به دستور فرماندهان نظامی ارتش متوقف شدند و ارتش وارد مهاباد شد. تا چند روز روابط دوستانه ای میان فرماندهان ارتش و سران دولت مهاباد برقرار بود،
فرماندهان ارتش و سران دولت مهاباد برقرار بود، اما به یکباره ورق برگشت و در روز ۲۶ و ۲۷ آذر ارتش شروع به دستگیری سران جمهوری ساقط شده کرد. قاضی محمد و پسرعمویش سیف قاضی نیز دستگیر و روانه زندان شدند. با دستگیری و بازداشت سران جمهوری مهاباد، مقامات ارتش که دیگر کنترل مهاباد را به دست گرفته بودند، از تمامی کسانی که از بازداشتی‌ها شکایت داشتند، تقاضا کردند که مدارک خود را جهت پیگیری به ارتش ارائه دهند. ارتش نهایتاً در ۲۴ آذر ۱۳۲۵ این جمهوری را سرنگون کرد و نخستین رهبر حزب دموکرات و رئیس‌جمهور وقت یعنی قاضی
رهبر حزب دموکرات و رئیس‌جمهور وقت یعنی قاضی محمد را به همراه بسیاری دیگر (همچون حامد مازوجی) در میدان مرکزی شهر مهاباد به دار آویخت. اعدام‌های دیگری در سقز و سایر شهرها نیز صورت گرفت. سایر اعضای حزب نیز یا زندانی شدند یا موفق شدند به خارج و به ویژه به مناطق کردنشین شمال عراق بگریزند. حاجی باباشیخ نخست‌وزیر این حکومت به دلیل احترام و نفوذ خانوادگی زیادی که وی در میان مردم کردستان داشت و رابطه نزدیک او با رضاشاه در دوره قاجار و همچنین تهدیدهایی که از طرف شیخ محمود حفید از کردستان عراق به حکومت محمدرضا شاه
محمود حفید از کردستان عراق به حکومت محمدرضا شاه شده بود، محمدرضا شاه وی را اعدام نکرد. پس از فشارهای بین‌المللی و قرارداد قوام-سادچیکف بین دولت وقت ایران با اتحاد جماهیر شوروی، دولت شوروی اعلام کرد که نیروهایش را از مناطق اشغال شده خارج می‌کند. این کار باعث می‌شد که حکومت خودمختار آذربایجان و جمهوری مهاباد شوروی بدون پشتیبان شوند. استالین نیز در نامه ای به رهبران آذری و کُرد اعلام کرد که قوام به عنوان نخست‌وزیر می‌تواند که قوای نظامی ایران را به هر کجای کشورش، از جمله آذربایجان بفرستد و حضور قوای شوروی
کشورش، از جمله آذربایجان بفرستد و حضور قوای شوروی دیگر توجیهی ندارد. از این رو جمهوری مهاباد شوروی تنها ۱۱ ماه دوام آورد و با ورود ارتش شاهنشاهی ایران به مهاباد پایان گرفت. هشدار ترومن به استالین. در ۱ فروردین ۱۳۲۵ ترومن رئیس‌جمهور آمریکا، استالین را تهدید کرد که چنانچه دستور خروج نظامیان روس را از ایران صادر نکند، آمریکا نیز در ایران مداخله نظامی خواهد کرد. روایت حزب دمکرات کردستان ایران. در دهه‌های اخیر، حزب دمکرات کُردستان، ادعا می‌کند مردم مکریان (جنوب استان آذربایجان غربی) نامه‌ای به محمدرضاشاه پهلوی
استان آذربایجان غربی) نامه‌ای به محمدرضاشاه پهلوی مبنی بر اعدام نکردن و بخشش قاضی محمد نوشته‌اند. این در حالی است، نامه‌ای تاریخی از روسای عشایر و کُردهای بوکان و مهاباد وجود دارد که خواستار اعدام قاضی محمد و سران وابسته به شوروی شده‌اند. همچنین صلاح الدین مهتدی در مصاحبه‌ای تلویزیونی مربوط به سال ۲۰۱۱ میلادی. نقل می‌کند که پس از فروپاشی جمهوری، از ترس مردم و مخالفتی که مردم مهاباد و بوکان و عشایر با این جمهوری داشتند. خانواده‌اش به تهران مهاجرت کردند.
ملوک آغوز (۱۳۱۳ – ۲۰ دی ۱۳۸۶) که با نام آفَت شناخته می‌شد، بازیگر و خوانندهٔ ایرانی در سبک موسیقی کوچه‌بازاری بود. آفت در طول سال‌های دههٔ ۱۳۳۰، همراه با مهوش و شهپر، یکی از سه خوانندهٔ عامه‌پسند و پرطرفدار ایران بود. آفت را رقیب مهوش خوانندهٔ مردمی کافه‌های تهران می‌دانستند، اما لقب بلبل شرق در تئاترها و کافه کاباره‌ها فقط متعلق به آفت بود. کار خوانندگی را در کافه‌های ساز و ضربی لاله‌زار شروع کرد. زندگی. آفت در سال ۱۳۱۳ در تهران متولد شد. وی در سال‌های دور به خوانندهٔ لاله‌زاری یا مردمی شهرت داشت. او در
به خوانندهٔ لاله‌زاری یا مردمی شهرت داشت. او در کودکی پدرش را از دست داد و زندگی سختی را می‌گذارند و با توجه به سن کمی که داشت، مجبور شد در یک کارخانه کار کند تا بتواند امورات خود و مادرش را بگذراند. آفت از کودکی عاشق بازیگری و خوانندگی بود و همیشه صفحه خوانندگان آن دوران را گوش می‌کرد و برای دوستانش آن‌ها را اجرا می‌کرد. در نوجوانی مادرش را از دست داد و سرپرستی‌اش را دایی‌اش (که بعدها آفت ترانهٔ بابا کرم را برای وی خواند) به عهده گرفت و به آفت کمک کرد تا بتواند به رؤیاهایش جامهٔ واقعیت بپوشاند و ابتدا آفت
به رؤیاهایش جامهٔ واقعیت بپوشاند و ابتدا آفت در تئاتر پارس به همراه ستاره‌های تئاتر آن زمان لرتا، شهلا و… نمایش‌هایی اجرا کرد که در آن ترانه‌های «میان پرده» می‌خواند، صدایش بسیار مورد توجه عموم قرار گرفت و اسمش بر سر زبان‌ها افتاد و به کابارهٔ «شبهای تهران» دعوت شد که در آن زمان مهوش ستارهٔ نو پا در آنجا می‌خواند. آفت در بسیاری از فیلم‌ها بازی داشته یا آواز خوانده که می‌توان از آن‌جمله از آتشپاره‌ی تهران، آقای هفت‌رنگ و… نام برد. آفت همچنین در تبلیغ‌های تلویزیونی هم به‌عنوان یک چهرهٔ معروف حضوری فعال داشت
هم به‌عنوان یک چهرهٔ معروف حضوری فعال داشت که از آن‌جمله می‌توان به تبلیغ آدامس خروس نشان اشاره کرد. آفت در اواخر دههٔ ۱۳۴۰ که سفری به آلمان داشت و برای دیدار پسرش به سوریه رفته بود در آنجا وقتی به اصرار دوستان به زیارت رفته بودند توبه کرد و دیگر هیچ وقت نخواند و از عالم هنر کناره گرفت و به جمع درویشان پیوست و تا هنگام مرگ، یکی از درویشان بلندپایه بوده و کتابی در دست چاپ داشت به نام «از فقر تا فقر» که هنوز مجوز انتشار نگرفته‌است. آفت بعد از انقلاب نیز درویش ماند و در امور خیریه و کمک به مستمندان فعالیت
ماند و در امور خیریه و کمک به مستمندان فعالیت داشت. قاسم جبلی یکی از نزدیک‌ترین دوست‌های آفت می‌باشد که این دوستی تا هنگام مرگ آفت هم دوام داشته و ترانه‌های دو صدایی زیادی در گذشته با هم خوانده‌اند که اکنون در دسترس نیستند. در روزهای آخر عمر مهوش در کنار وی بوده و مهوش وصیتش را به وی کرده (که گویا در مورد تقسیم اموالش بین فقرا و یتیمان بوده‌است). از آفت دو پسر به نام‌های حسین و حسن و ۷ نوه و یک نتیجه به‌جا مانده که در آلمان زندگی می‌کنند. آفت در ۷۳ سالگی در هنگام خواب در تهران درگذشت. آهنگ‌ها. از آهنگ‌های
هنگام خواب در تهران درگذشت. آهنگ‌ها. از آهنگ‌های معروف آفت که قدیمی‌ها هنوز آن‌ها را زمزمه می‌کنند «دم گاراژ بودم»، «مامان»، «کوه نور»، «عشق پوشالی»، «دل منو شکستی» و «غریبه» را باید نام برد. آی تاکسی، بگیر منو، کله پاچه، بلالی، شیرفروش، من خودم میدونم که زشتم، آفت جونم، یه بوس بده، گل بانو، و قناری از دیگر آهنگ‌های او هستند. پیوند به بیرون. شهپر خواننده مردمی ایرانی درگذشت
سَبْته یا سئوتا شهری خودمختار وابسته به اسپانیا به مساحت ۱۸٫۵ کیلومتر مربع در ساحل شمالی قاره آفریقا است که تنها با مراکش مرز خاکی دارد؛ به همین جهت یک بُرون‌بوم اسپانیا به‌شمار می‌رود. تنگه جبل الطارق این شهر را از بدنه اصلی شبه جزیره ایبریا جدا کرده‌است. سبته بین دو بدنه آبی دریای مدیترانه و اقیانوس اطلس قرار دارد. سبته یکی از ۹ منطقه مسکونی تحت کنترل اسپانیا در قاره آفریقا است. سبته به همراه ملیلیه یکی از دو شهر متعلق به اسپانیا است که درون سرزمین اصلی قاره آفریقا قرار دارد. تا ۱۴ مه ۱۹۹۵ میلادی که به
قاره آفریقا قرار دارد. تا ۱۴ مه ۱۹۹۵ میلادی که به این شهر خودمختاری اعطا شد، سبته بخشی از استان کادیس اسپانیا بود. در سال ۲۰۱۱ جمعیت این شهر حدود ۸۲ هزار نفر برآورد شد. اغلب جمعیت این شهر را مسیحیان و مسلمانان (اعراب و بربرها) تشکیل می‌دهند. اقلیتی شامل سفاردی‌ها و هندی‌ها نیز در این شهر زندگی می‌کنند. اسپانیایی زبان رسمی این شهر است.
مِلیلیه (به زبان بربر: Mrič) (به زبان اسپانیایی: Melilla، مِلیّا) یکی از شهرهای خودمختار اسپانیا است که در سواحل شمالی قاره آفریقا قرار دارد. این شهر یک برون‌بوم (محصور برون‌ سرزمینی) اسپانیایی است که در کرانه‌های مدیترانه‌ای کشور مراکش واقع است. شهر ملیلیه را اسپانیایی‌ها در سال ۱۴۹۷ پس از خروج دودمان نصریان از امیرنشین گرانادا تصرف کردند. این شهر به همراه شهر سئوتا، دو شهر اسپانیایی هستند که در سرزمین اصلی قاره آفریقا واقع هستند. این دو شهر تا ۱۴ مارس ۱۹۹۵ میلادی، بخشی از استان مالاگا بودند، ولی پس از آن
میلادی، بخشی از استان مالاگا بودند، ولی پس از آن تاریخ به عنوان دو شهر خودمختار به رسمیت شناخته شدند. بیشتر مردم آن مسیحی و مسلمان هستند. اقلیتی از سفاردی‌ها و هندوها نیز در آن زندگی می‌کنند. زبان رسمی مردم این شهر اسپانیایی است. جمعیت این شهر در سال ۲۰۱۱ میلادی بیش از ۷۸ هزار نفر اعلام شد. مساحت این شهر ۱۲٫۳ کیلومتر مربع است. شهر سئوتا در نزدیکی ملیلیه نیز از سال ۱۶۴۰ تحت حاکمیت اسپانیا است. مراکشی‌ها این دو شهر را مغربی می‌دانند. مراکش همچنین به تمامی شهروندان سئوتا و ملیلیه که دوست دارند شهروند مراکش
سئوتا و ملیلیه که دوست دارند شهروند مراکش محسوب شوند تابعیت مراکش را داده‌است. این شهر توسط کشور مراکش ادعا شده است ولی تقریباً همه ساکنان آن با واگذاری این شهر به کشور مراکش مخالفند. پیوند به بیرون. دعاوی مراکش و اسپانیا در مورد شهرهای سبته و ملیله
مهرداد یکی از نام‌های ایرانی برای مردان است. این نام یکی از نام‌های اصیل پارسی است که در زمان اشکانیان برای پادشاهان ایران به کارگرفته می‌شده‌است. مهرداد برگرفته از پارسی میانه میتردات، به معنی «داده شده توسط مهر است.» "مهر" به نوبه خود مشتق از اوستایی میترا، الهیات زرتشتی و حالت تعلیق از عهد است. در ایران امروزی، نام مهرداد نیز عطف به ماسبق را به چندین شخصیت‌های تاریخی که در ادبیات غرب به عنوان Mithridates، فرم یونانی شده مهرداد، از نام قدیم ایران به نظر می‌رسد استفاده شود. این نام از دو قسمت مهر به معنای
استفاده شود. این نام از دو قسمت مهر به معنای خورشید و داد به معنای آفریننده (آفریننده خورشید) تشکیل شده ونام دوتن از بزرگترین پادشاهان ایران و اشکانیان بوده‌است. (تلفظ: mehr dād) دادهٔ مهر، آفریده شدهٔ مهر؛ (در اعلام) اسم سه نفر از پادشاهان اشکانی مهرداد بوده‌است (اشک‌های ۶ ،۹ ،۱۳)؛ مهرداد نام یکی از گماشتگان آستیاگ نیز هست که کوروش را به دست او سپرده بود؛ و نیز نام پسر خسرو پرویز. همچنین در برخی کتب قدیمی به عنوان کلمه پیغمبر هم استفاده شده‌است.
شرف‌نامهٔ بدلیسی نام کتابی از شرف‌خان بدلیسی (۹۴۵ قمری - درگذشتهٔ ۱۵۹۹ میلادی) یکی از تاریخ‌نگاران ایرانی تبار است. این کتاب تاریخ مفصل کردستان است که به زبان فارسی نوشته شده و از منابع اصلی تاریخی مردم کرد به‌شمار می‌آید. او نگارش کتاب "شرفنامه" را در سال ۱۵۹۷ میلادی به پایان رساند. کتاب شامل یک مقدمه، چهار صحیفه و یک خاتمه است. در مقدمه به نسب طوایف کُرد می‌پردازد، صحیفه اول را امیران کردی که مقام سلطنت داشتند، سکه ضرب می‌کردند و خطبه به نامشان خوانده می‌شود، از جمله حاکمان دیاربکر، جزیره، دینور و شهر زور
از جمله حاکمان دیاربکر، جزیره، دینور و شهر زور و ...- تشکیل می‌دهد؛ صحیفه دوم به اُمرای کردی که تحت حکومت مرکزی بودند و گاهی سکه ضرب می‌کردند مثل اردلان و بابان اختصاص دارد؛ صحیفه سوم به سایر امرا و حاکمان کردستان در سه فرقه می‌پردازد مانند طایفه سیاه منصور و صحیفه چهارم هم به حاکمان بدلیس به صورت مفصل پرداخته است، خاتمه این کتاب هم مختص تاریخ سلاطین عثمانی و شاهان صفوی است.
کردستان عنوان اولین روزنامهٔ کردی است که در ۲۲ آوریل ۱۸۹۸ در قاهرهٔ مصر توسط مقداد بدرخان و جلادت علی بدرخان انتشار می‌یافت. مکان و زمان انتشار. اولین شماره روزنامه کردستان در ۲۲ آوریل ۱۸۹۸ در قاهره از سوی مقداد مدحت بدرخان منتشر شد. شماره‌های ۱ تا ۵ آن در شهر قاهره مصر، شماره ۶ تا ۱۹ در شهر ژنو سوئیس، شماره ۲۰ تا ۲۳ مجدداً در قاهره، شماره ۲۴ در لندن، شماره ۲۵ تا ۲۹ در فوکستون انگلستان و شماره ۳۰ و ۳۱ باز هم در ژنو انتشار یافته‌است. آخرین شماره کردستان در ۱۴ آوریل ۱۹۰۲ به چاپ رسید و از آن زمان انتشار آن
۱۴ آوریل ۱۹۰۲ به چاپ رسید و از آن زمان انتشار آن متوقف شد.
مربع جادویی (وفقی) جدولی متشکل از n*n خانه است که خانه‌های آن با عددهای مثبت از ۱ تا n2 به ترتیبی پر شده است و مجموع عددهای هر ردیف افقی یا هر ستون عمودی یا هر قطر آن، عددی ثابت را نشان دهد. شکل رایج آن شامل اعداد ۱ تا n2 است ولی گاهی برای کلمات نیز استفاده می‌شود. این عدد ثابت از این طریق به‌دست می‌آید و به آن ثابت جادویی یا جمع جادویی می‌گویند: n("n"²+۱)/۲ مثلاً ثابت جادویی (مجموع جادویی) برای nهای ۳و۴و۵و۶ برابر است با: ۱۱۱٬۶۵٬۳۴٬۱۵ مربع جادویی ۳*۳ و دیگر مربع‌های جادویی دارای جواب‌های متعددی هستند و
مربع‌های جادویی دارای جواب‌های متعددی هستند و محدود به یک جواب نیستند. برای مثال با توجه به محاسبات انجام شده، مربع جادویی ۳*۳ دارای هشت جواب متعدد است و در هر هشت صورت متفاوت، شرط مورد نظر برقرار است. ساخت مربع جادویی در هر ابعادی بزرگتر از ۲ ممکن است زیرا این مسئله در ابعاد ۲ قابل حل نیست. کوچک‌ترین مربع جادویی قابل ساخت ۳*۳ است. تاریخچه و مفهوم فرهنگی مربع جادویی. مربع جادویی در طی قرن‌ها برای انسان جذاب بوده است و بیش از ۴۰۰۰ سال است که در فرهنگ‌های مختلف از جمله هند و اروپا و… دیده شده است که بیشتر به
از جمله هند و اروپا و… دیده شده است که بیشتر به صورت حکاکی شده روی سنگ یا فلز بوده است. اعتقادات بر این بوده است که مربع جادویی پایه‌های نجومی و پیش گویی دارد و پیش گوها از آن برای اندازه‌گیری طول عمر یا جلوگیری از بیماری استفاده می‌کردند؛ مثلاً یک مورد آن در هندوستان است که یک مربع ۳×۳ بر روی زمین می‌کشند به نام "Kubera-Kolam" که همان مربع جادویی درجه ۳ است. با این تفاوت که به هر کدام از خانه‌های آن ۱۹ واحد اضافه شده است به‌طوری‌که مقدار ثابت جادویی برابر ۷۲ شده است و این مربع به این شکل است: در کشورهای
۷۲ شده است و این مربع به این شکل است: در کشورهای مختلف. در بین ایرانیان. با اینکه تاریخ استفاده از مربع جادویی در سرزمین ایران مشخص نیست ولیکن تصور می‌شود ایرانیان پیش از اسلام نیز با آن آشنا بوده‌اند. ولیکن این امر مشخص است که در ایران پس از اسلام استفاده از مربع جادویی رواج داشته است و این رواج بعد از رواج بازی شطرنج نیز بیشتر گردید. ریاضیدان ایران بوزجانی در کتاب خود تعداد زیادی مربع جادویی و طرز تهیه آن‌ها را به یادگار گذاشته است. در بین اعراب. مربع‌های جادویی برای ریاضیدانان عرب نیز شناخته شده بودند.
جادویی برای ریاضیدانان عرب نیز شناخته شده بودند. این شناخت ممکن است در اثر تجارت به هندیان به دست آمده باشد. اولین مربع‌های جادویی در بین متون عربی در کتاب رسائل الاخوان الصفا به چشم می‌خورد. ریاضیدان عرب احمد البونی در کتاب خود شمس المعارف الکبری در مورد مربع‌های جادویی صحبت زیادی کرده است و خواص سحر آمیز خاصی به هریک از آنان نسبت داده است. در هندوستان. استفاده از مربع‌های جادویی در آیین‌های هندوها نقش زیادی دارد. یک مربع جادویی بسیار شناخته شده در هندوستان در معبد "Parshvanath Jain" وجود دارد که به شکل
در معبد "Parshvanath Jain" وجود دارد که به شکل زیر است: که عدد جادوی آن برابر ۳۴ است و در قرن ۱۰ میلادی بر دیوار معبد حکاکی شده است. در اروپا. در حدود سال ۱۳۰۰ میلادی و با ترجمه کتاب شمس المعارف به اروپا کتاب‌های زیادی در زمینه مربع‌های جادویی نوشته شد. مانوئل موخوپولوس که یک یونانی بود جزو اولین کسانی است که بر روی ترجمه کتاب البونی کار کرده است. در متون اسپانیایی نیز مسائلی مرتبط با مربع‌های جادویی از سال ۱۲۸۰ میلادی وجود دارند. مربع‌های جادویی در ایتالیا در قرون وسطی نیز رایج بودند. لوکا پاکیولی بر روی
در قرون وسطی نیز رایج بودند. لوکا پاکیولی بر روی مربع‌های جادویی در ابعاد ۳ تا ۹ کار زیادی انجام داده است. آلبرشت دورر. مربع جادویی "Albrecht Dürer" حکاکی شده در "Melencolia I "به نظر اولین مربع جادویی در اروپا است که بسیار شبیه مربع جادویی "Yang Hui" است که ۲۵ سال قبل از"Albrecht Dürer" در چین ساخته شده است، عدد جادویی این مربع برابر ۳۴ است که علاوه بر سطرها و ستون‌ها و قطرها، مربع چهارتایی وسط و مربع‌های چهارتایی چهارگوشه هم حاصل جمعی برابر ۳۴ دارند و دو عدد وسطی در سطر آخر هم تاریخ کنده کاری را نشان