payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سال‌های سفرشان آغاز شد. قمر آریان سال‌های بسیاری را همراه با همسرش در هند، چندین کشور اروپایی و عربی و لبنان گذراند. ازدواج آریان و زرین‌کوب فرزندی به دنبال نداشت. زرین‌کوب در ۲۴ شهریور ۱۳۷۸ در ۷۶ سالگی در تهران درگذشت. تاریخ اسلام. عبدالحسین زرین‌کوب در چهار کتاب به بررسی تاریخ اسلام پرداخته که عبارتند از: "بامداد اسلام"، "کارنامهٔ اسلام"، "دو قرن سکوت" و "تاریخ ایران بعد از اسلام". زرین‌کوب کتاب "دو قرن سکوت" را در مورد حوادث و اوضاع تاریخیِ ایران در دو سدهٔ نخست اسلام (از حملهٔ عرب تا ظهور دولت طاهریان)
نخست اسلام (از حملهٔ عرب تا ظهور دولت طاهریان) نگاشته و در سال ۱۳۳۶ در چاپ دوم کتاب بسیاری از مطالب کتاب که به گفتهٔ خودش، ناشی از "خامی و تعصب" او بوده، را حذف کرده است. این کتاب نخست به صورت پاورقی در نشریه "مهرگان" و سپس در دی ۱۳۳۰ برای نخستین بار به صورت کتاب توسط انتشارات جامعهٔ لیسانسیه‌های دانشسرای عالی منتشر شد. تا سال ۱۴۰۳ چاپ چهلم این کتاب در انتشارات سخن در دسترس است. در فصل اول کتاب "تاریخ ایران بعد از اسلام"، زرین کوب "«لحن نامساعد…» خودش را در کتاب «دو قرن سکوت» در مورد اعراب نقد کرده است. در
کتاب «دو قرن سکوت» در مورد اعراب نقد کرده است. در مصاحبه‌ای که عطا آیتی دو سال قبل از درگذشت زرین‌کوب با او داشت، زرین‌کوب در پاسخ به سؤال "کدام‌یک از آثار خودتان را بیش‌تر دوست دارید؟" کتاب "دو قرن سکوت" را نام برد. او هم‌چنین کتابی دیگر با عنوان "تاریخ ایران بعد از اسلام" در سال ۱۳۴۳ و دو کتاب دیگر در سال ۱۳۴۸ به نام‌های "بامداد اسلام" و "کارنامه اسلام" نگاشته است. وی در "بامداد اسلام"، به بررسی تاریخ اسلام از آغاز تا پایان دولت اموی پرداخته. در کتاب "تاریخ ایران بعد از اسلام"، یک فصل کامل را به شرح مآخذ
ایران بعد از اسلام"، یک فصل کامل را به شرح مآخذ و منابع تاریخ اسلام و نقد آن‌ها اختصاص داده است. جلد دوم و فصل آخر جلد اول کتاب "تاریخ ایران بعد از اسلام" به دستور ساواک توقیف می‌شوند و فقط همان جلد اول به صورت ناقص انتشار می‌یابند. فصل آخر جلد اول این کتاب (که پس از انقلاب در کتاب "دفتر ایام" منتشر شد و خود نیز "دفتر ایام" نام دارد)، با لحنی تند علیه سلطنت شروع می‌شود و زرین‌کوب در آن "پادشاهان جهان" را محکوم می‌کند که "دنیا را همواره به خاک و خون کشیدند"؛ و نیز زرین‌کوب اشاراتی به حکومت اسلامی در این متن
و نیز زرین‌کوب اشاراتی به حکومت اسلامی در این متن دارد. به گفتهٔ زرین کوب، جلد دوم آن کتاب توسط ساواک نابود شد و هرگز انتشار نیافت. سال‌ها بعد زرین کوب پس از انقلاب، کتاب دوجلدی "تاریخ مردم ایران" را تألیف کرد و مطالب جلد دوم "تاریخ ایران بعد از اسلام" را در جلد دوم "تاریخ مردم ایران" آورد. "کارنامه اسلام" هم به بررسی فرهنگ و تمدن اسلامی اختصاص دارد. زرین‌کوب در آغاز کارنامه اسلام می‌نویسد: عبدالحسین زرین‌کوب در "کارنامه اسلام" مدعی می‌شود که در جریان حمله اعراب به ایران، "همه جا در قلمرو ایران و بیزانس
اعراب به ایران، "همه جا در قلمرو ایران و بیزانس مَقدمِ مهاجمان را عامه مردم با علاقه استقبال کردند" وی در "دو قرن سکوت" نوشت که: "شک نیست که در هجوم تازیان، بسیاری از کتاب‌ها و کتابخانه‌های ایران دستخوش آسیب فنا گشته است" اما در "کارنامه اسلام" آن را نفی و به "یک افسانه" تشبیه می‌کند و می‌گوید: "روایتی هم که گفته‌اند کتابخانه مدائن را اعراب نابود کردند ظاهراً هیچ اساس ندارد و مآخذ آن تازه است". شجاع‌الدین شفا با بیان تغییر موضع زرین‌کوب در کتاب "کارنامه اسلام" نسبت به کتاب "دو قرن سکوت"، وی را به
اسلام" نسبت به کتاب "دو قرن سکوت"، وی را به «دوگانگی»، «غرض ورزی» و «عدم واقع بینی» متهم می‌کند. در مقابل فرهاد بهبهانی و سید مصطفی حسینی طباطبایی این نقد شفا نسبت به نگارش "کارنامه اسلام" توسط زرین‌کوب را منصفانه نمی‌دانند از جمله افرادی که بر آثار زرین‌کوب در باب تاریخ اسلام نقد وارد کردند، علاوه بر شجاع‌الدین شفا می‌توان به مرتضی مطهری و فریدون آدمیت اشاره کرد. مطهری در کتاب خدمات متقابل اسلام و ایران مقاله‌ای در نقد دو قرن سکوت نوشته است که امروزه در مقدمه دو قرن سکوت منتشر می‌شود. فریدون آدمیت نیز
مقدمه دو قرن سکوت منتشر می‌شود. فریدون آدمیت نیز راجع به "تاریخ ایران بعد از اسلام" می‌نویسد: از وی کتابی با عنوان "ارزش میراث صوفیه" نیز منتشر گردیده است.
در آنالیز ریاضی، به تابعی مختلط تابع هرمیتی گویند که برابر باشد با مزدوج خودش که متغیرش تغییر علامت یافته: formula_1 برای هر formula_2 عضو دامنهٔ تابع "f". از این تعریف این خصوصیات نتیجه می‌شود که اگر تابع "f" تابعی هرمیتی بود آنگاه:
کلیسای وست‌مینستر کلیسایی تاریخی در شهر وست‌مینستر لندن انگلستان است که عمدتاً به سبک معماری گوتیک ساخته شده و مکان سنتی مراسم تاج‌گذاری، ازدواج و تدفین شاهان و شهبانوهای بریتانیایی است. آمار. مساحت طبقه این کلیسا ۳۰۰۰ متر مربع و ارتفاع برج‌های آن ۶۹ متر است. از سال ۱۰۶۶ همه پادشاهان بریتانیا (۳۹ نفر) به جز ۲ نفر در کلیسای وست‌مینستر تاجگذاری کرده‌اند. کلیسای وست‌مینستر احتمالا نخستین ساختمان در انگلستان بوده که به سبک معماری رمانسک ساخته شده است. در کلیسای وست‌مینستر ۱۶ عروسی سلطنتی برگزار شده است.
کلیسای وست‌مینستر ۱۶ عروسی سلطنتی برگزار شده است. قدیمی‌ترین در در بریتانیا در این کلیسا قرار دارد که در حدود دهه ۱۰۵۰ میلادی ساخته شده است. کلیسای وست‌مینستر آرامگاه ۳۰ شاه و ملکه بوده است شاه ادوارد خستو نخستین پادشاه مدفون در این کلیسا است. همچنین بیش از ۳۳۰۰ نفر از جمله آیزاک نیوتن، استیون هاوکینگ، جرج فردریک هندل در این کلیسا دفن شده‌اند. در بخش «گوشه شعرا» یادبود نویسندگان و شعرایی مانند جین آستن، شارلوت، امیلی و آن برونته وجود دارد. صندلی تاجگذاری به دستور شاه ادوارد یکم ساخته شد و نزدیک به هفت سده
دستور شاه ادوارد یکم ساخته شد و نزدیک به هفت سده است که پادشاهان بریتانیا برای تاجگذاری روی آن می‌نشینند. «سنگ سرنوشت» روی آن که به احترام اسکاتلندی‌ها به لندن برده شده بود برای مدت کوتاهی توسط اسکاتلندی‌های ملی‌گرا در سال ۱۹۵۰ دزدیده شد. زمین مقابل محراب عالی کلیسای وست‌مینستر کف‌پوشی موزاییکی مربوط به قرون وسطی دارد که از سه کتیبه تشکیل شده و با نام کف‌پوش کازماتی () شناخته می‌شود. این کفپوش پیش‌بینی می‌کند که جهان ۱۹ هزار و ۶۸۳ سال دوام خواهدیافت اما چگونگی این پیش‌بینی را شرح نمی‌دهد. کاخ و کلیسای
چگونگی این پیش‌بینی را شرح نمی‌دهد. کاخ و کلیسای وست‌مینستر و نیز کلیسای سنت مارگریت، در سال ۱۹۸۷ به‌صورت یکپارچه در فهرست آثار جهانی یونسکو قرار گرفتند. کلیسای وست‌مینستر از آن جهت که نمونه برجسته از مراحل توسعه هنر گوتیک در انگلستان است و همچنین اهمیت نمادین و تاریخی زیادی دارد به ثبت رسیده است. تاریخچه. بر اساس روایت‌ها بنیان این مکان در سال ۶۱۶ میلادی گذاشته شد. دو برج غربی این کلیسا در ۱۷۲۲ و ۱۷۴۵ توسط نیکلاس هاکسمور ساخته شدند. بازسازی و مرمت این مکان تحت نظر جورج گیلبرت اسکات در قرن نوزدهم انجام
تحت نظر جورج گیلبرت اسکات در قرن نوزدهم انجام گرفت. تا سده نوزدهم این کلیسا سومین مرکز علمی بریتانیا بعد از آکسفورد و کمبریج بود.
آبندانکش با نام رسمی آب‌ بندان کش به انگلیسی ab bandan kash (ترکیبی از دو کلمه ی آبَندان+کَش به معنی روستایی که در کنار آبندان واقع شده است) روستایی که در کنار آبندان تاریخی واقع شده است، در بخش مرکزی شهرستان ساری استان مازندران است. گمان های تاریخی بر این است که این روستا قبلا مرکز یک شهر (بخاطر وجود آبندان تاریخی) بوده است و دارای قدمت 2000 ساله است، همچنین کوزه ها و آثاری از آن موقع کشف شده است. این روستا دارای اماکن تاریخی با قدمت 300 سال است. جمعیت. این روستا در دهستان میان‌دورود کوچک قرار داشته و
این روستا در دهستان میان‌دورود کوچک قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۶۱۷نفر (۲۱۵خانوار) بوده است. هم اکنون جمعیت این روستا افزایش پیدا کرده و همچنین مهاجرت به روستا بیشتر شده که جمعیت آن بین ١٠٠٠ تا ١١٠٠ نفر تخمین زده می شود. شهرت روستا. روستای آبندانکش، معروف به بام شهر ساری است. از تپه های بلند روستا، می توان به منظره ی وسیع و جامعی از شهر ساری دسترسی داشت. همچنین روستا دارای یک سد تاریخی به طول تاج 700 متر و ارتفاع 8 متر است(این مورد کمتر به گوش ها
متر و ارتفاع 8 متر است(این مورد کمتر به گوش ها آشناست). که در قسمت جاذبه های گردشگری و بخش آبندان همین مقاله، در مورد بقایای این سد ذکر شده است. اقتصاد روستا. عمده‌ی اقتصاد روستا، بر کشاورزی و کشت برنج و گندم و مرکبات استوار است. همچنین فروشندگان محلی، محصولات سنتی را در روستا می فروشند. جاذبهٔ گردشگری. آب بندان این آب بندان دارای قدمت تاریخی(از بقایای سد تاریخی روستا)است. به‌طوری که در گذشته برای تأمین آب روستاهای اطراف نیز از آن استفاده می‌شد. امروزه جزء مناطق گردشگری این روستا به‌شمار می‌رود و گردشگران
مناطق گردشگری این روستا به‌شمار می‌رود و گردشگران از آن به خوبی استقبال می‌کنند. پارک جنگلی این پارک جنگلی معروف به "اولین پارک جنگلی روستایی در ایران" است. پارک جنگلی این روستا، که همجوار با تپهٔ این روستا است، یکی دیگر از مناطق جذاب و گردشگری است. محیطی گرم و خانوادگی را داراست و دارای یک زمین ورزشی با امکان بازی فوتبال و والیبال است. از آنجا که این پارک در بلندی روستا واقع شده، منظرهٔ آب بندان و شهر ساری و تپهٔ مرمت از این مکان قابل رؤیت است. حمام قدیمی این حمام نیز جزء آثار تاریخی به شمار می‌رود، در
این حمام نیز جزء آثار تاریخی به شمار می‌رود، در گذشته یکی از اهالی محل به عنوان مسئول آن را اداره می‌کرد. این حمام متعلق به اهالی روستا بود و جزء اموال شخصی نبوده است. هم اکنون این حمام غیر فعال است و به عنوان آثار جذاب گردشگری به شمار می‌رود. سوغات. از محصولات این روستا که مورد توجه گردشگران نیز هست می‌توان به: نان محلی کشتاک(این نان، یک نان سنتی پر طرفدار است و از مناطق اطراف برای خرید این نان به روستا می آیند)، مرکبات(پرتقال، نارنگی و...)، برنج، مربا های محلی، ترشی های محلی، آب نارنج، آب بهار و... نام
محلی، ترشی های محلی، آب نارنج، آب بهار و... نام برد. این محصولات را می توانید فروشندگان محلی خریداری کنید. مسجد و هیئت مذهبی. مسجد صاحب الزمان و تکیه و سقا خانهٔ تاریخی حضرت ابوالفضل العباس این مسجد، مسجد اصلی و تنها مسجد روستا به شمار می‌رود. در جوار این مسجد تکیهٔ حضرت ابوالفضل العباس و همینطور سقاخانه (دارای قدمت تاریخی) وجود دارد. پایگاه مقاومت بسیج پایگاه مقاومت بسیج روستا، در کنار خانه عالم واقع شده است. بنای این پایگاه قدیمی است و کاربردی ندارد. خانه عالم خانه عالم، خانه ی فرهنگی روستا است. همچنین
عالم خانه عالم، خانه ی فرهنگی روستا است. همچنین در صورتی که روحانی روستا خانه نداشته باشد، در این محل اسکان می‌گیرد. هم اکنون این بنا در روستا در دست ساخت است. هیئت روستای آبندانکش با نام رسمی «هیئت محبین ابوالفضل العباس روستای آبندانکش» در روستای آبندانکش فعالیت می‌کند. برنامه‌های این هیئت توسط جوانان و نوجوانان روستا مدیریت و اجرا می‌شود. در ماه محرم: عزاداری تاسوعا و عاشورا و مراسم علم گردش (در هفتمین روز محرم) از فعالیت‌های مداوم سالانهٔ این هیئت است. از سنت های قدیمی که روستا و روستاهای همجوار(نقارچی
سنت های قدیمی که روستا و روستاهای همجوار(نقارچی محله و آسیابسر) در عزاداری هایشان دارند، دسته روی در روز 7 ام محرم، در تمام نقاط مسکونی روستا است. تاسوعا(9 محرم) و عاشورا(10 محرم) تا آرامگاه چشمه سر است. همچنین مراسم شام غریبان و قوم بنی اسد هم هر ساله در ماه محرم برگزار می گردد. در ماه رمضان: مراسم های افطار دهی در ماه رمضان در روستا برگزار می گردد، همچنین مراسم شب های قرآنی با حضور بزرگان و جوانان و نوجوانان محل، دایر است. مدرسه ی شهید حقانی. مدرسه ی شهید حقانی روستای آبندانکش که برای دوره های اول(اول و
حقانی روستای آبندانکش که برای دوره های اول(اول و دوم و سوم) و دوم(چهارم و پنجم و ششم) ساری، یکی از نهاد های فرهنگی فعال و مهم روستا است که در طی سال های متمادی جزء مدارس نمونه ی ابتدائی ساری شده است. اين مدرسه با مدیریت فعلی(سید اسماعیل مهدوی) به بالاترین سطح خود از ابتدای تأسیس رسیده است. این مدرسه از تمام امکانات آموزشی و بهداشتی برخوردار است. منابع. نقل قول از راویان محلی
آزادگله منطقه‌ای در شرق شهرستان ساری می‌باشد و توسط پل تجن به بخش مرکزی شهر ارتباط می‌یابد. از اماکن مهم در این منطقه وجود آرامگاه امامزاده عباس، ساختمان جمعیت هلال احمراستان مازندران، کارخانه شیر پاستوریزه، انبار ذخیره نفت ساری، شرکت نوشابه سازی خوش نوش ساری می‌باشد.
سوشینت (به اوستایی: 𐬯𐬀𐬊𐬳𐬌𐬌𐬀𐬧𐬝) یا سوشیانت یا سوشیانس یا استوت ارت (سودرسان، رایان و دانا) رهایی‌بخشی است که در دین زرتشت یا مزدیسنا، منجی نهایی زمین به‌شمار می‌رود. در گاهان این صفت چند بار برای زرتشت آمده؛ اما در دیگر بخش‌های اوستا صفت یا عنوان هر یک از سه موعود زرتشتیان (اخوشیت ارت، اخوشیت نم، اَستَوت اِرِتَ) و به ویژه سومین آنهاست که نام او «استوت ارت» (Astavt Eretah) است. (استوت ارت، هوشیدر و هوشیدر ماه) در کتب کهن زرتشتی آمده که با ظهور این موعود، جهان پر از عدل و داد شود و نظم نوینی برپا شده، ظلم و
پر از عدل و داد شود و نظم نوینی برپا شده، ظلم و ستم از بین می‌رود. پس از ظهور وی همه مردم متدین خواهند بود و دوستی و مهربانی را پیشه خود خواهند ساخت؛ و از آن جا که مردم، گوسفندکشی و گوشت‌خواری را به کنار می‌گذارند نیروی آز کم می‌گردد. برکت زیاد می‌شود و گرسنگی از بین خواهد رفت. در زمان او سال‌ها ۳۶۵ روزه خواهند بود و کبیسه ندارند.به وسیله دعای سوشیانت، «دیو آشموغ» که نمادی از شرک و گمراهی و دروغ است در خواهد گذشت و سوشیانت با کمک یاران خود به نبرد با اهریمن خواهد شتافت او پنج‌بار، یشت می‌کند که در هر یَشت
خواهد شتافت او پنج‌بار، یشت می‌کند که در هر یَشت او، یک پنجم اهریمنان، نابود خواهند شد. سوشیانت راه زرتشت را پیش می‌گیرد. در زمان او خوراک مردم، هفده‌سال از گیاهان است و سی‌سال از آب تغذیه می‌کنند و ده‌سال نیز خوراک مردم، مینوی است. پس از آن که سوشیانت، جهان را از نو کرد، فَرَشگرد (رستاخیز) انجام خواهد شد. ریشه. واژهٔ سوشیانت اسم فاعل ساخته شده با پیشوند -انت از مصدر آینده سو است. واژه «سوشیانس» که از ریشه «سو» به معنی سودمند است، در اوستا سِئوشیانت (Saoshyant) آمده و در پهلوی به اشکال گوناگونی چون:
آمده و در پهلوی به اشکال گوناگونی چون: سوشیانت، سوشیانس، سوشانس، سوشیوس یا سیوشوس آمده است. واژهٔ سوشیانت (سئوشینت) گاه به معنای «منجی» ترجمه شده است، اما این منجی، نجات دهنده از گناه و خطا نیست. این واژه به معنی «کسی که خیر می‌رساند» یا «خیر» است. در گات‌ها سه بار به صورت مفرد به کار رفته است. برخی بر این باورند که زرتشت این واژه را به تلویح برای اشاره به خودش به‌کار برده است. به معنی «سودبخش» یا «سودرسان» و در معنای گسترده، «رهاننده» یا «رهایی‌بخش» است در فروردین یشت، زامیادیشت، بندهش و جاماسب نامه از
در فروردین یشت، زامیادیشت، بندهش و جاماسب نامه از سوشیانت یاد شده و گفته شده که گرشاسب هم به عنوان یار سوشیانت ظاهر شده و در نوسازی جهان شرکت می‌کند. در گاهان (گاتها) که سروده‌های خود زرتشت است و در آن‌ها می‌توان باورهای وی را یافت اشاره چندانی به پایان جهان نشده است، اما چنین می‌نماید که در بندی از گاهان (یسنا ۴۳ بند ۳) سخن از مردی است که در آینده می‌آید و راه نجات را می‌یابد، همچنین در گاهان چند بار به واژهٔ سوشینت برمی‌خوریم که در ادبیات بعدی زرتشت به‌صورت سوشیانس درآمده و منجی نهایی زرتشتی به‌شمار
سوشیانس درآمده و منجی نهایی زرتشتی به‌شمار می‌آید. ست هم چنین از افزون بر تأیید مطلب، سوشیانت به صورت جمع آورده شده است و این یعنی که تعداد سوشیانت‌ها یکی نیست: ((... کی مزدا سپیدهٔ رخشان پیروزی جهان را برخواهد گرفت؟ کی رخشندگی آفتاب دین همه جا را تابان خواهد ساخت؟ کی سوشیانت‌ها فراوانی و زیادگی خواهند یافت تا از پرتو کار و کردارشان، دین گسترده شود. اینک سوشیانتی برای آموزش مردم برپاست و منم، زرتشت که پیرو تو هستم ای اهورا. توصیف سوشیانت. در توصیف سوشیانت در اوستا می‌آید که: کجایند آنانی که پرتو راستی
در اوستا می‌آید که: کجایند آنانی که پرتو راستی وجودشان را فرا گرفته، که با نیرومندی برابر دیو کینه جو ایستادگی کنند و به راستی ای مزدا، این چنین کسان‌اند رهانندگان، سوشیانت‌ها که برای به بار نشستن آیین با دیوان و دیوپرستان به پیکار برخاسته‌اند. دانا بودن از ویژگی‌های سوشیانت است سوشیانت دارای نشان فرکیانی بوده و در آخرالزمان ظهور کرده و نخست در کشوری به نام خونیرث که ایران در مرکزیت آن قرار دارد پادشاه شده و سپس بر تمام جهان چیره خواهد شد. برپایهٔ یشت سیزدهم، بند ۶۲م :زردشت از روی زمین رخت بر نبسته و نطفهٔ
بند ۶۲م :زردشت از روی زمین رخت بر نبسته و نطفهٔ بر جای مانده و آن را ۹۹۹۹۹ فروَشی نگاهبانی می‌کنند. روزی، در هنگام به پایان رسیدن زمان، دوشیزه‌ای ازین نطفه بارور خواهد شد که بر تمام دشمنی دیوها و دشمنان مردم پیروز خواهد شد. نام این دوشیزه اِرِدَت فِذری می‌باشد و از دو دوشیزهٔ دیگر به نام‌های «سروتَت فِذری» و «وَنگهوفِذری» نیز یاد می‌شود. این سه از نطفه زردشت بارور شده و سه موعود مَزدَیَسنان که آخرین شان سوشیانت است؛ از آن‌ها زاده خواهد شد. نام دیگر این رهایی‌بخش اَستوَت اِرِتَه می‌باشد که با ظهور وی،
رهایی‌بخش اَستوَت اِرِتَه می‌باشد که با ظهور وی، رستاخیز مردگان شروع شده و عمر جهان مادی به سر می‌رسد. این نام بخصوص (سوشیانت) برای تعیین آخرین موعود تخصیص یافته و او آخرین مخلوق اهورامزدا خواهد بود. زامیاد یشت - مقدمه یشت : فرّ کیانی نیرومند را می ستاییم که مزدا آفریده است، کارامد و چالاک است و سرآمد همهٔ آفریدگان محسوب می شوذ. زیبا و بسیار درخشنده است که اهورا مزدا بدان سوشیانت و همراهانشان را پدیدآورد، فرّی که از آن اهورا می‌باشد و آن را برآن سوشیانت و همراهان گماشت تا آنان جهانی نو بنیان کنند. جهانی
همراهان گماشت تا آنان جهانی نو بنیان کنند. جهانی فرا صلح همیشه تازه و جوان که پیری و بیماری و فساد در آن راه نباشد و همیشه جاودان می‌ماند، در کتاب‌ها و نوشته‌ها آمده است رستاخیز مردگان و جاودانگی زنده‌ها در این زمان پدیدار می‌شود وسوشیانت به پیدایی و ظهور آید آرمان خویش روا و جهانی نو بنیان کند. درچنین جهانی که برپایهٔ اَشَه استوار است، جاودانگی برپا می‌شود، و دروغ دیگر باره به همان جایی رانده می وشد که از آن جا برای آسیب رسانیدن به راستی و گروندگان آن قیام کرده بود و نیست و نابود می‌گردد. زامیاد یشت کردهٔ
کرده بود و نیست و نابود می‌گردد. زامیاد یشت کردهٔ چهاردهم : فرّ کیانی نیرومند را می ستاییم… هنگامی که اَستوَت اِرِتَه پدید می‌آید… سوشیانش پیروزگر خوانده شده است. همچنین سوشیانت را آخرین مخلوق اهورا دانسته‌اند. او به همراه خود نشان فرّه کیانی را دارد[۱۸] و باچشم خود، از شش جهت تمام جهان را زیر نظر دارد. [۱۹] نهایت اینکه او به همه جهان سود می‌بخشد و به همه انسان‌ها و حیوانات بی‌رنجی عطا می‌کند. اما برخی دیگر از کتاب‌های پهلوی می‌گویند که در این مدت، سوشیانت بر کشور مرکزی کشور حکمرانی می‌کند و شش‌یار او به
بر کشور مرکزی کشور حکمرانی می‌کند و شش‌یار او به نام‌های رَئوچَس چَئِشمَن، هوَرِچَئِشمَن، فرادَت خوارِنَه ویذَت خوارِنَه، وئُورو نِمه، وئُورو سوه به ترتیب بر سرزمین‌های اَرِزه (کشورغربی)، سَوَه (کشور شرقی)، فِرَدذَفش (کشور جنوب شرقی) ویدَ ذَفش (کشور جنوب غربی) وُروبَرِشت (کشورشمال غربی)، وُروجَرِشت (کشور شمال شرقی) حکمرانی می‌کنند و مجری فرمانهای سوشیانت خواهند بود. در گاهان، «سوشیانت» چندین‌بار به صورت مفرد آمده است و در حقیقت، صفتی است که زرتشت به خود اطلاق می‌کند اما در یسنه ۴۵: ۱۱ او به صورت کسی است که
می‌کند اما در یسنه ۴۵: ۱۱ او به صورت کسی است که اهریمن را ذلیل می‌کند.[۲] هم چنین در گاهان، سوشیانت به صورت جمع، بر زرتشت و یاران وی اطلاق می‌شود.[۳] در یسنه ۴۳: ۱۳ به کسانی هم که بر طبق فرمان اهوره مزدا و وجدان خود قدم برمی‌دارند نیز اطلاق شده است. در یسنه ۴۶: ۳ نیز سوشیانتها را راستاندیشانی می‌داند که هدفشان اهورامزدا است و برای استواری جهان راستی تلاش می‌کنند و از آموزه‌ها و فرموده‌های اهورامزدا پیروی می‌کنند. در اوستای متأخر نیز نام وی دیده می‌شود. در «فروردین‌یشت» از سه منجی «اوخیشت ارت» (پرورانندهٔ
«فروردین‌یشت» از سه منجی «اوخیشت ارت» (پرورانندهٔ قانون) «اوخیشت‌نمه» (پرورانندهٔ نماز) و «استوت‌اَرت» (فناناپذیر) آمده است. گاهی نیز واژه سوشیانت، به هر سه منجی اشاره دارد هرچند که این اسم، مخصوص منجی سوم است.[۴] در اوستای متأخر، واژهٔ سوشیانت به صورت مفرد آمده که مقصود از آن منجی آخرالزمان بوده است. برپایه یکی از باورهای محلی در منطقه سیستان، روزگاری در آینده زمانی که دوشیزه‌ای در آب دریاچه هامون آبتنی می‌کند، بارور شده و فرزندی از وی پدید می‌آید که همان سوشیانت است. نتیجه رسوب این باور را در رسوم قدیمی
سوشیانت است. نتیجه رسوب این باور را در رسوم قدیمی مردم روستاهای اطراف این دریاچه می‌توان دید که هر ساله در زمانی معین زیباترین دوشیزه روستا را با آیینی خاص به لب دریاچه برده و به آبتنی وامی‌داشتند. باور به ظهور یک منجی نهایی از جمله باورهای مشترک اکثر ادیان و مذاهب است.همچنین در برخی از منابع از سواحل آبهای کالن اوایه به عنوان زادگاه سوشیانت ذکر شده است. ظهور او در آخرالزمان رخ می‌دهد و با فر کیانی بر همهٔ جهان چیره خواهد شد. نشانی‌های ظهور سوشیانت. در جاماسب‌نامه در این مورد آمده که: «آن‌گاه که زمان هشیدر
در این مورد آمده که: «آن‌گاه که زمان هشیدر فرارسد علاماتی پدید آید، نخست این‌که شب‌ها روشن‌تر از همیشه باشد. دوم این‌که ستاره هتورنگ جای خود را بگرداند و به سوی خراسان گراید. سوم این‌که مردمان به همدیگر نیک‌اندیش نباشند و درآمد آنان یکی از دیگری بیشتر باشد. چهارم اینکه مردمان پیمان‌شکن باشند و عهد را نپایند. پنجم این‌که فرومایگان زبردست گردند و نیکان و پرهیزگاران زیردست گردند. ششم این‌که نابکاران سرکار آیند و اهل دانش و خرد خانه‌نشین گردند. هفتم این‌که دیو آز ستمکارتر باشد. هشتم اینکه جادویی در آن زمان
آز ستمکارتر باشد. هشتم اینکه جادویی در آن زمان رواج یابد. نهم این‌که حشرات مضر و چهارپایان شروع به زیان رساندن کنند. دهم این‌که بدخواهان دین بهی و دشمنان ایران و مخالفانش شروع به تمسخر دانشمندان و روحانیون دین ایران گردند و آنان را کوچک شمارند. یازدهم این‌که دروغ و ناسزا افزونتر شود و راستی و درستی خوار شمرده شود. دوازدهم این‌که تابستان از زمستان بازشناخته نشود. سیزدهم این‌که مهر و دوستی و آشتی به کینه و دشمنی و ستیزگی برگردد و مردم در پی نابودی یکدیگر باشند. چهاردهم آنکه آنانی که در آن هنگام از مادران خود
چهاردهم آنکه آنانی که در آن هنگام از مادران خود زائیده شوند ناپاک‌تر و ستمکارتر باشند و مرگشان زودتر فرارسد. پانزدهم این‌که بزرگان را ارجمند ندارند و با محترمین بی‌شرم باشند و میل به دروغ و فتوای دروغ نمایند. شانزدهم این‌که دریاچه‌ای هست در سیستان که طغیان کند و شهرستان را آب ببرد و همه‌جای سیستان پر از آب باشد.» سوشیانت در مقایسه با موعودهای ادیان دیگر. طبق متون پهلوی مانند "بندهشن" و "جاماسب‌نام" نطفهٔ زرتشت پس از مرگ او در دریاچه‌ای مقدس (کیانسه یا فراخ‌کرت) محفوظ می‌ماند. در پایان زمان، دوشیزه‌ای باکره
محفوظ می‌ماند. در پایان زمان، دوشیزه‌ای باکره برای برداشتن آب به دریاچه می‌رود و بی‌آنکه تماس انسانی باشد، نطفهٔ زرتشت در رحم او جای می‌گیرد و او سوشیانت را به دنیا می‌آورد. این روایت با مفهوم «باکره‌زایی» ("virgin birth") در اسطوره‌شناسی قابل مقایسه است، مانند مریم در مسیحیت یا بعضی روایت‌های بودایی و هندو. در مذهب شیعه، اعتقاد به شعیب بن صالح وبعد ظهور مهدی موعود است. سوشیانت در آیین زرتشتی موعود نهایی و نجات‌بخش بشر است که در پایان جهان ظهور می‌کند تا با اهریمن بجنگد، مردگان را برخیزاند و رستاخیز را
با اهریمن بجنگد، مردگان را برخیزاند و رستاخیز را آغاز کند. او انسانی زاده‌شده از نسل زرتشت است و بیشتر مقدس است تا الهی. برخلاف عیسی در مسیحیت که فرزند خدا و از دوشیزه‌ای به نام مریم است، یا مهدی در اسلام که احیاگر دین و عدالت‌گستر است، سوشیانت بیشتر چهره‌ای اسطوره‌ای با نقش کیهانی دارد. او با مسیحا در یهودیت، کالکی در هندوئیسم، و متره‌یا در بودیسم اشتراکاتی چون ظهور آخرالزمانی و نابودی شر دارد، اما منشأ، نقش و خاستگاه هرکدام متفاوت است. آمدن بهرام شاه ورجاوند. نوشته زیر یکی از متون کهن پهلوی است که از
نوشته زیر یکی از متون کهن پهلوی است که از زمان‌های صدر اسلام برجامانده است و افرادی همچون صادق کیا در کتاب پژوهشنامه فرهنگستان زبان ایران یا محمد تقی بهار در قصیده های پهلوی خود ترجمه آن را آورده‌اند. این متن حاکی از آن است که ایرانیان از یورش سپاه اسلام به ایران و دادن میلیون‌ها درهم خراج به سران اسلام ناخشنودند و حاضر به پذیرش این دین نیستند و به همین دلیل در آرزوی آمدن شخصی به نام بهرام شاه ورجاوند هستند تا وی ناجی مردم ایران‌شهر شود و ایرانیان را از دست دین اعراب و خلفای تازی رهایی بخشد تا در نهایت
دست دین اعراب و خلفای تازی رهایی بخشد تا در نهایت کشوری ایران به دست ایرانیان اداره گردد و دگر بار درفش کاویانی را شاه بهرام کیانی برافراشته کند. این متن در متون پهلوی کتابخانه ملی ایران نیز وجود دارد و از مشهورترین اسناد تاریخی می‌باشد. کی باشد کی پیکی آید از هندوستان که بگوید آمد آن شاه بهرام از دوده کیان که او را پیل است هزار، بر سران سر است پیلبان که درفش آراسته دارد بر آئین خسروان پیش لشکر برندا به سپاه سالاران مردی پیک، باید کردن زیرک ترجمان که شود بگوید به هندوان که ما چه دیدیم از دشت تازیان بر یک
به هندوان که ما چه دیدیم از دشت تازیان بر یک گروه دین نزار کردند و بیوژدند شاهنشاه ما و کسی که آزاده بود ایشان چون دیوان دین دارند (تازیان)، چون سگ خورند نان بستدند پادشاهی از خسروان نه به هنر نه به مردی بلکه به افسوس و ریشخند بستدند، گیرند به ستم از مردمان زن و خواسته‌های شیرین، باغ و بوستان جزیه برنهادند، بخشیدند بر سران با ستم خواستند ساو گران به نگر که چند به افگند آن دروج در این جهان که نیست بدتر از او اندر جهان از ما بیاید آن شاه بهرام ورجاوند، از دوده کیان بیاوریم کین تازیان چون رستم که آورد یکصد
کیان بیاوریم کین تازیان چون رستم که آورد یکصد سیاوشان، مزگت‌ها (مسجدها) را فرو هلیم و سپس به نشانیم آتشان (آتشکده‌ها) بتکده‌ها را برکنیم و پاک کنیم از جهان تا ویران شود دروج زادگان (پیمان شکنان) از این جهان فرجام یافت با شادی و رامش آنکس که این متن را باقی گذاشت. انوشه باد. ایدون باد . بی ارتباط نیست که مشابه همین گفتار که فردوسی بزرگ در شاهنامه خود در شکایت از اوضاع ایران پس از اسلام به جای گذاشته است را نیز بیاوریم، تفسیر این اشعار که حکایت از پیش‌بینی‌های فردوسی از اوضاع دارد با پیشگویی‌های جاماسب نامه
فردوسی از اوضاع دارد با پیشگویی‌های جاماسب نامه بسیار همخوانی دارد. از جمله این‌که سخن‌ها به کردار بازی شوند یعنی مردم به مسخرگی سخن می‌گویند، مردم از راستی می‌گردند و پیمان‌شکن می‌شوند و غیره که در ابیات زیر معجزه وار سخن گفته است: چنین است پرگار چرخ بلند که آید بر این پادشاهی گزند از این مار خوار اهرمن چهرگان زدانایی و شرم بی بهرگان نه گنج و نه نام و نه تخت و نژاد همی داد خواهند گیتی به باد به ایرانیان زار و گریان شدم ز ساسانیان نیز بریان شدم دریغ آن سر و تاج و آن تخت و داد دریغ آن بزرگی و فر و نژاد کزین
تاج و آن تخت و داد دریغ آن بزرگی و فر و نژاد کزین پس شکست آید از تازیان ستاره نگردد مگر بر زیان برین سالیان چار صد بگذرد کزین تخمه گیتی کسی نسپرد که من با سپاهی بسختی درم به رنج و غم و شوربختی درم چو گیتی شود تنگ بر شهریار تو گنج و تن و جان گرامی مدار کز این تخمهٔ نامدار ارجمند نماندست جز شهر یا ر بلند بکوشش مکن هیچ سستی بکار که چون او نباشد دگر شهریار ز ساسانیان یادگار اوست بس کزین پس نبینند ازین تخمه کس دریغ آن سر و تاج و آن مهر و داد که خواهد شدن تخم شاهی بباد چو با تخت منبر برابر شود همه نام «بوبکر» و