payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یا پوراف گتان، ساحل مقسا، قلعه کوه‌مبارک، قلعه پرتغالی‌ها(خراب شده)، روستای تاریخی شیراهن، تلگرافخانه جاسک، خور خلاصی و صحرا ها و شهرنو و جنگل‌های حرا از جمله جاذبه‌های گردشگری این شهرستان هستند. رودخانه جگین. رودخانه جگین بزرگترین و پر‌آب‌ترین رودخانه استان هرمزگان می‌باشد. این رودخانه از کوه‌های بشاگرد سرچشمه می‌گیرد و با پیوستن چند رودخانه دیگر از جمله رودخانه شه‌بابک و رودخانه انگهران (گوهران)، به دریای مکران می‌ریزد. آب این رودخانه شیرین است. در هنگام بارندگی یا رگبارهای کوتاه، مقدار قابل توجهی از آب
بارندگی یا رگبارهای کوتاه، مقدار قابل توجهی از آب شیرین این رودخانه به دریا سرازیر می‌شود. هم‌اکنون سدی بر روی این رودخانه بسته شده و قرار است آب آن بعد از آبیاری روستاهای شهرستان‌های بشاگرد تا جاسک و بندر جاسک به بندرعباس مرکز استان منتقل شود. منطقه ویژه اقتصادی مکران. سواحل مَکُّران از میناب شروع شده و به‌سمت مرزهای شرقی ایران و گواتر ادامه می بابد. طرح ایجاد منطقه ویژه اقتصادی مکران طی سفر استانی رئیس‌جمهور در دولت تصویب گردید و قرار است که مناطق شرق و غرب جاسک جزو آن قرار گیرند.
حاجی‌آباد یکی از شهرهای جنوب ایران، مرکز شهرستان حاجی‌آباد و شمالی‌ترین شهر استان هرمزگان است. این شهر در بخش مرکزی شهرستان حاجی‌آباد قرار دارد. فاصله‌ی حاجی‌آباد تا بندرعباس ۱۶۵ کیلومتر است. موقعیت کلی شهرستان. ارتفاع متوسط شهرستان حاجی‌آباد از سطح دریا ۱۲۰۰ متر و ارتفاع شهر حاجی‌آباد از سطح دریا ۹۴۵ متر است. این شهرستان از شمال به شهرستان سیرجان در استان کرمان، از شمال‌غرب به شهرستان نی‌ریز (استان فارس)، از شرق به شهرستان ارزوئیه در استان کرمان، از غرب به شهرستان داراب (استان فارس) و از جنوب به بخش فین
شهرستان داراب (استان فارس) و از جنوب به بخش فین (شهرستان بندرعباس) محدود است. مرکز این شهرستان در فاصله‌ی ۱۶۵ کیلومتری شمال بندرعباس و در کنار جاده بندرعباس‌ـ‌تهران واقع شده‌است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲۸٬۹۷۷ نفر بوده‌است.شهرحاجی آباد از لحاظ جمعیتی هشتمین شهر استان هرمزگان است. آب و هوا و اقلیم. حاجی‌آباد تابستان‌های گرم وخشک و زمستان‌های نسبتاً سردی دارد. البته دوره گرما در حاجی‌آباد به دلیل نزدیکی به استان کرمان نسبت به بقیه شهرهای هرمزگان کمتر است. اطراف شهر
نسبت به بقیه شهرهای هرمزگان کمتر است. اطراف شهر حاجی‌آباد را کوه احاطه کرده‌است. شهر حاجی‌آباد نسبت به بقیه مراکز شهرستان‌های هرمزگان از ارتفاع بیشتری از سطح دریا برخوردار است. ارتفاع شهر حاجی‌آباد طبق منابع سازمان هواشناسی کشور ۹۳۱٬۲ متر از سطح دریاست. فرهنگ. شهر حاجی‌آباد به لحاظ فرهنگی از چندین فرهنگ متفاوت تشکیل شده‌است.گويش و پوشش خاص هرمزگانی دارند در این‌میان با نزدیک شدن به روستاهای حاشیه استان فارس و استان کرمان گویش‌ها و فرهنگ مردم به سمت گویش و فرهنگ مردم این استان ها نزدیک شده‌است؛ که این موارد
مردم این استان ها نزدیک شده‌است؛ که این موارد خود از ظرفیت‌های بالای فرهنگی این شهرستان حکایت دارد . با نگاهی به پوشش جنوب شهرستان حاجی‌آباد گویش (فارغانی)و پوشش هرمزگان بیشتر نمایان است . صنایع دستی. قالی بافی، شیریکی پیچ (نوعی گلیم)، چادر شب بافی، سبدبافی و حصیربافی غذاهای محلی. لای برنجی، آبگوشت، تاس کباب، آبگرمو، مژگو، کباب، نان مهیاوه، آب بنه،سیب مچو،کشک کله جوش و … مکان‌های گردشگری. قلعه تاریخی. این قلعه در ورودی شهر حاجی‌آباد قرار دارد و قدمت آن به دوران ایلخانان، تیموریان و صفویه می‌رسد احتمالاً در
ایلخانان، تیموریان و صفویه می‌رسد احتمالاً در دوره صفویه نیز از آن استفاده می‌شده‌است. این قلعه روی صخره‌ای در جنوب غربی شهر قرار دارد. ارتفاع بین ۳۰–۲۷ متر و طول و عرض۸۰ متر می‌باشد؛ و دارای هشت برج است. ظاهراً این قلعه در روزگار دولتهای قبل از اسلام بنا شده و بعدها توسط پادشاهان هرمز بازسازی گردیده است. خوانین و کلانتری که در سده اخیر بر قلعه حاجی آباد فرمانروایی می کردند عبارتند از: علی خان و نصیرخان لاری، بعد از آنها حسین خان بهادر میرزا که از طرف سلطان آباد آمده بود و قلعه را فتح کرد. پس از او آقا
آباد آمده بود و قلعه را فتح کرد. پس از او آقا محمدعلی خان که به دست اعراب کشته شد. علیرضا خان، حاجی خان دراگاهی، کل محمدرضا کیوانی نماینده رئیس عبدالکریم معتضدکیوانی. در دوره خان خالی، سلطه بر قلعه حاجی آباد علت رزمگاه جنگ های خونین بود که چیزی جز ویرانی قلعه و سیاه روزی روستاییان تهی دست در پی نداشت. کشمکش های خونین و خائنانه میان نصیرخان و علی خان و بعد از آن میان حاجی خان دراگاهی و علی رضا خان از همین دست قداره بندی های طایفه ای است که مانع رشد فئودالیسم ایرانی شد. زمانی که حاجی خان دراگاهی قلعه را تصرف
ایرانی شد. زمانی که حاجی خان دراگاهی قلعه را تصرف کرد رضاخان شکایت به قوام شیرازی والی فارس برد. قوام دستور تخلیه قلعه را به حاجی خان دراگاهی داد. از آن به بعد علیرضا خان با لقب صولت السلطان که قوام به او اعطا کرده بود تا پایان قلعه داری کیوانپور پسر رئیس عبدالکریم معتضدکیوانی از آنجا مواظبت کرد روستای گیس. روستای گیس داری آبشار بسیار زیبا و قلعه‌ای بزرگ در دل کوه است که زیبایی بسیاری به این روستا داده است.اما عجیب‌ترین چیز در روستای گیس گودالی بسیار عمیق و بزرگ است که انتهای آن مشخص نیست و مردم این روستا
بزرگ است که انتهای آن مشخص نیست و مردم این روستا اعتقاد دارند که این گودال حاصل برخورد شهاب سنگ به این منطقه است و به این گودال جهنم می‌گویند و داستان‌های زیادی پیرامون این گودال از نسل‌های گذشته وجود دارد. بافت قدیم روستای گیس بصورت پلکانی در دامنه کوه و متصل به قلعه بوده است و بهنگام خطر؛ مردم را به قلعه می بردند و با توجه به داشتن چشمه در قلعه می‌توانستند چندین روز را در آنجا سپری کنند روستای گیس دارای درختان انجیر، انگور، بادام و بنه در سطح بسیار وسیعی در دل کوه و بر روی کوه می‌باشد و نکته دارای اهمیت
در دل کوه و بر روی کوه می‌باشد و نکته دارای اهمیت در مورد این محصولات: کشت تمام ارگانیک این محصولات است که بصورت دیم کشت می شوند و با بارش باران بدون هیچگونه آبیاری و کود تغذیه می شوند که سبب شده است روستای گیس محصولی متمایز به بازار عرضه کند. آبشار تزرج. یکی از زیباترین و مهم‌ترین جاذبه‌های شهرستان حاجی‌آباد است که توجه گردشگران زیادی را جلب می‌کند. این آبشار در منطقه‌ای زیبا، سرسبز، خوش آب و هوا، در میان نخلستان‌های روستای تزرج در جنوب غربی شهر حاجی‌آباد واقع شده‌است. طبیعت زیبای بخوان. روستای نمونه
واقع شده‌است. طبیعت زیبای بخوان. روستای نمونه گردشگری بخوان، روستایی سرسبز با باغ‌های وسیع مرکبات و درختان سردسیری و تنوع گیاهی زیباست که در دره کوه‌های سربه فلک کشیده بخوان و در فاصله ۸۵ کیلومتری شهرستان حاجی‌آباد قرار دارد. در میان باغ‌های بخوان، چشمه‌های آب فراوانی جاری است که آب زمین‌های کشاورزی منطقه را تأمین می‌کند. در فصل زمستان ارتفاعات آن پوشیده از برف می‌شود. آسیاب‌های آبی. آسیاب‌های آبی فارغان منزرخان و منوچهر خان در فارغان حاجی‌آباد به صورت غیرفعال و متروکه در تعدادی از آبادی‌ها به چشم
غیرفعال و متروکه در تعدادی از آبادی‌ها به چشم می‌خورند. به دلیل آب‌های زیرزمینی و روزمینی فراوان در حاجی‌آباد، آسیاب‌های آبی در گذشته مورد استفاده مردم بوده‌اند. آسیاب‌های تزرج، آسیاب‌های فارغان، آسیاب برغنی، آسیاب سه چشم و آسیاب سعادت آباد از مهم‌ترین آسیاب‌های آبی حاجی‌آباد هستند. چشمه‌های آب گرم. این چشمه در مسیر جاده بندرعباس ـ حاجی‌آباد در ۳۰ کیلومتری شرق حاجی‌آباد در دامنه کوه قرار دارد. آب آن از شکاف سنگ‌های آهکی مارنی خارج می‌شود و در ردیف آب‌های گوگردی معدنی است. آب گرم ده شیخ. این آب گرم در مسیر
معدنی است. آب گرم ده شیخ. این آب گرم در مسیر جاده حاجی‌آباد به سمت دولت‌آباد و در جنوب شرقی روستای ده شیخ در دامنه کوه قرار دارد. سرچشمه آن در شرق حاجی‌آباد واقع شده‌است. آب چشمه از شکاف سنگ‌های آهکی بیرون می‌آید و در ردیف آب‌های گوگردی است. آب گرم معدنوئیه. این آب گرم در مسیر جاده حاجی‌آباد به سمت بندرعباس و در جنوب غربی در روستای معدنوئیه در دامنه کوه قرار دارد. سرچشمه آن از چشمه‌های زیر زمینی منطقه و شمال روستای معدنوئیه واقع شده‌است. آب چشمه دارای خواص درمانی منجمله درمان بیماری‌های پوستی می‌باشد و در
درمانی منجمله درمان بیماری‌های پوستی می‌باشد و در ردیف آب‌های گوگردی است. کوه فارغان قلعه بونه و تشگرد ۳۲۶۰ متر. یکی از مناطق خوش آب و هوای شهرستان حاجی‌آباد، بخش فارغان و کوه‌های هماگ، زردکوه، فارغان، کوشا و کافری است. این منطقه کوهستانی از طبیعت بکر و زیبایی بهره‌مند است و انواع پرندگان و حیوانات در آن یافت می‌شود. کوه سیرو. اين كوه در ۱۰۹ كيلومتري شمال غربي بندرعباس در دهستان آشکارا بخش فارغان شهرستان حاجی آباد واقع است.بلندي آن از سطح دريا ۲٬۹۷۲ متر است.اين كوه از جنوب شرقي به كوه جايين مي پيوندد و با
كوه از جنوب شرقي به كوه جايين مي پيوندد و با هم رشته كوهي را به درازاي 35 كيلومتر و پهناي 4 تا 9 كيلومتر به وجود مي اورند. زیارتگاه و کوه بی بی دختران. این زیارتگاه آرامگاه بانوی بزرگی است که شجره اش مشخص نیست. این زیارتگاه در دامنه کوهی است در شمال حاجی‌آباد و رشته قنات و باغ‌هایی که در اطراف آن وجود دارد به یمن وجود این زیارتگاه همگی به این نام خوانده می‌شوند. این زیارتگاه بعلت قرار گرفتن در میان کوه و باغ‌های میوه یکی از اماکن تفریحی نیز محسوب می‌شود و در میان اهالی بیشتر به کوه بیبی دختران مشهور است.
در میان اهالی بیشتر به کوه بیبی دختران مشهور است. سایر آثار تاریخی و جاذبه‌های گردشگری شهرستان. قلعه‌های کافران، احمدی، طارم، طاشکوئیه، باینوج، گلشن، سرخ، و … منطقه حفاظت شده و محوطه تاریخی طارم، گورستان‌های تاریخی، چشمه‌های آبگرم معدنوئیه، چاهو، قارقارو، استکی، قلاتوئیه، کوه سیروئیه، کاروانسرای گهکم، برج سیاهک، قلعه گیس (روستای گیس)، نخلستان‌ها و غارهای هزاربری در روستای شهدادی، غار سرباغ در کوه ملوس، باغات، قنات گهکم، منطقه شکار و تیراندازی ممنوع گلزار و نیزار، روستاهای باغان، سیرمند و … سوغات. سوغات شهر
روستاهای باغان، سیرمند و … سوغات. سوغات شهر حاجی‌آباد شامل خرما (منحصر به فردترين نوع آن كه جنبه تجاري و صادراتي دارد به نام پيارم شناخته ميشود كه در دنيا به نام خرماي شكلاتي معروف است) و مرکبات است. کشاورزی. خرمای پیارم (محصول صادراتی شهرستان) در شهرستان حاجی‌آباد در مجموع ۲۱۰۰ هکتار زمین زیر کشت محصولات زراعی است که ۹۰۰۰ هکتار به محصولات باغی-۵۵۰۰ هکتار به کشت نخل و بقیه به کشت سایر محصولات صیفی و غلات اختصاص دارد محصولات باغی این شهرستان عبارتند از: خرما - لیموترش- نارنگی- پرتقال - انجیر- زیتون - انگور
- لیموترش- نارنگی- پرتقال - انجیر- زیتون - انگور لیموشیرین و اغلب درختان مناطق سردسیر و گرمسیر. از آن میان لیموترش- نارنگی و لیموشیرین مناطق فارغان - احمدی- سیاهک و سیرمند شهرت بسیار زیادی دارد. صیفی جات حاجی‌آباد هم مرغوب و هم برای کشاورزان و سرمایه‌گذاران در تولید کشاورزی فوق‌العاده سودآور است. این محصولات و غلات شامل: جو - ذرت- هندوانه - خیار- گوجه فرنگی-سیب - پیاز - طالبی- گرمک و کمی هم حبوبات می‌باشد. همجنین درختان و گیاهان کوهی و دارویی نیز در این شهرستان قابل توجه سرمایه‌گذاران است. از آن میان
شهرستان قابل توجه سرمایه‌گذاران است. از آن میان می‌توان به کنارهای چندساله دارای میوه زالزالک اشاره کرد. دیگر درختان کوهی عبارتند از: بادام وحشی- گیش- بید و درختان مورت- خیزران و کهور. گیاهان دارویی شامل: گل بومادران- کلپوره - آویشن - گون و غیره می‌باشد. موقعیت ارتباطی. شهر حاجی‌آباد در مسیر ترانزیتی کشور واقع شده‌است و محور اصلی جنوب به شمال کشور از این شهر عبور می‌کند. راه و حمل و نقل. حاجی‌آباد به وسیله راه‌های آسفالته به شهرهای زیر دسترسی دارد: منابع. اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳خ. کتاب
گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳خ. کتاب [نگاهی اجمالیِ برجغرافیایِ تاریخیِ فارغان زمین] شماره کتاب شناسی ۷۵۷۰۳۴۰ وشابک ۹۷۸-۶۲۲-۷۶۶۱-۰۹-۵ نام نویسنده آزین معتضدکیوانی. جستارهای وابسته. کتاب نگاهی برجغرافیایِ تاریخیِ فارغان زمین
رودان یا دهبارز، شهری در بخش مرکزی شهرستان رودان در استان هرمزگان ایران است. این شهر، مرکز شهرستان رودان است. پیشینه. شهر رودان در سال ۱۳۶۱ از تجمیع روستاهای دهبارز، معزآباد، گلستان، بند میر و بند ملا تشکیل شد؛بعدها روستای سنگی که خود محله مستقل و پرجمعیت بود (متشکل از محله های شهرک، بندمیرالی و رگوئیه)نیز به شهر رودان (دهبارز) پیوست و همچنان محله ای غریبه برای مسئولان این شهرستان می باشد. شهر رودان در سال ۱۳۶۹ خورشیدی همزمان با شهرستان شدن بخش رودان، به عنوان مرکز این شهرستان تعیین شد. جمعیت. بر پایه
عنوان مرکز این شهرستان تعیین شد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر رودان برابر با ۳۶٬۱۲۱ نفر (۹٬۷۳۳ خانوار) بوده‌است.
سوزا شهری از توابع بخش شهاب شهرستان قشم در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران است. «شهر سوزا» در ۳۹ کیلومتری جنوب غربی شهرستان قشم واقع شده‌است ، و در موقعیتی ساحلی قرار گرفته و تنگه معروف و استراتژیکی هرمز در محدوده آن واقع است. دره‌های موسوم به تنگ کلمادون و تنگ لرد در دو کیلو متری شمال غربی سوزا قرار دارند که آبریز هر دو با هم یکی شده و به خلیج فارس می‌ریزند ، همچنین تنگ چیرا در شمال این شهر قرار دارد . این شهر سابقه وسیعی در تجارت دریایی در دوران باستان داشته و محدوده تجارت دریایی آن‌ها سواحل آفریقا ،
داشته و محدوده تجارت دریایی آن‌ها سواحل آفریقا ، خلیج عدن ، پاکستان ، هندوستان و کشورهای خلیج فارس هست آثار به جا مانده از گمرک قدیمی و انبارهای کالا در سواحل این شهر یکی از بارزترین شواهد می‌باشد .مردم سوزا از قبیله شیزاوی و شوزاوی و الجسمی هستند. پوشش گیاهی وحیات و حش. آب و هوای سوزا، گرم و خشک ساحلی است وجود دره‌ها، تنگ‌ها، پوشش گیاهی، حیات و حش و پرندگان دریایی از عناصر جذاب طبیعی این شهر محسوب می‌شوند. مهم‌ترین آثار تاریخی به جا مانده در نزدیکی این شهر ، گمرک قدیمی این شهر ، «سدلیت یا خالصی» در چهار
، گمرک قدیمی این شهر ، «سدلیت یا خالصی» در چهار کیلومتری شمال غرب شهر دیرستان و «سدگوران» در جنوب روستای گوران متعلق به دورهٔ ساسانیان است که در مجاورت سوزا قرار دارند. جمعیت. جمعیت شهر سوزا طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال 1395 ، برابر با 5707 نفر بوده‌است .مردم بومی از اهل سنت می باشند. نژاد آنان عرب ایرانی است و به زبان عربی خلیجی صحبت می کنند. بسیاری از مردم توانایی صحبت به زبان فارسی نیز دارند. جستارهای وابسته. ==
بندر سیریک، شهری در بخش مرکزی شهرستان سیریک در استان هرمزگان ایران است. این شهر، مرکز شهرستان سیریک است. بندر سیریک در تاریخ ۳۰ اردیبهشت ۱۳۷۵ به عنوان شهر و در تاریخ ۱۳۸۶ به مرکز شهرستان ارتقا یافت. فاصلهٔ شهر سیریک تا شهر میناب، ۸۲ کیلومتر و تا شهر بندرعباس، ۲۰۳ کیلومتر است. مردم‌شناسی. بیشتر مردم شهر سیریک، مسلمان و پیرو مذهب اهل سنت شافعی اند؛ اما اقلیت قابل توجهی از جمعیت شهرستان را هم شیعیان (حدود ۳۰٪) تشکیل می‌دهند و به زبان بلوچی و فارسی سخن می‌گویند. جمعیت. بر پایهٔ سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال
جمعیت. بر پایهٔ سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر سیریک برابر با ۵٬۱۳۷ نفر (۱٬۱۸۲ خانوار) بوده‌است.
فین یکی از شهرهای استان هرمزگان در جنوب ایران است که در بخش فین شهرستان بندرعباس قرار دارد. فین در شمال‌غربی در فاصله ۹۵ کیلومتری بندرعباس قرار دارد. فین با ۲۴۶۲ نفر و مساحت ۲۹۴۰/۷۷۸ هکتار در شمال غربی شهرستان بندرعباس و در مختصات جغرافیایی ۵۱ و ۵۵ تا ۵۴ و ۵۵ طول شرقی و ۳۷ و ۲۷ و ۳۸ و ۲۷ عرض شمالی در فاصله ۹۵کیلومتری بندرعباس واقع شده‌است. = آثار تاریخی و جاذبه‌های گردشگری = آسیاب عاشقان اباعبدالله الحسین (ع) بر اساس یکی از سنت‌های قدیمی محرم در منبرهای شهرستان فین خمره حلیم نذری بار می‌گذارند. طبخ حلیم در
فین خمره حلیم نذری بار می‌گذارند. طبخ حلیم در خمره‌های گِلی (جُم) از آغاز محرم، به سبکی خاص در منبرهای (حسینیه‌های) شهرستان فین آغاز می‌شود. خمره‌های مخصوص پخت حلیم را از لشتغان که از گذشته مرکز سفالگری هرمزگان بوده خریداری و بدنه بیرونی آن با موی بُز و گل‌اندود می‌کنند سپس در چاله‌هایی که قبلاً تعبیه‌شده گل می‌گیرند تا ثابت شود و تکان نخورد. پخت حلیم از ساعات آغازین صبح شروع می‌شود و به صبر و بردباری فراوانی احتیاج دارد. بسیاری از لغت شناسان نام این خوراکی را برگرفته از واژه عربی حلیم و از ریشه حلم و
را برگرفته از واژه عربی حلیم و از ریشه حلم و بردباری می‌دانند زیرا که پخت این خوراک به صبر و حلم زیادی نیاز دارد. حلیمی که داخل جُم و روی آتش چوب و هیزم پخته می شه (عکس پایین) خیلی خوشمزه‌تر از حلیمی که داخل دیگ پخته می‌شود و طرفداری بیشتری دارد. جُم حلیمی خمره‌ای به بلندی تقریبی یک متر و مخروطی شکل است و برای تهیه حلیم به ترتیبی خاص گل می‌گیرند. این کار هنگام افروختن آتش مانع از ترکیدن خمره سفالی می‌شود. هیزم بار گذاشتن حلیم از کنده درخت نخل یا تا فال است و بافاصله در کنار خمره‌ها قرار می‌گیرند. تعداد
و بافاصله در کنار خمره‌ها قرار می‌گیرند. تعداد آن‌ها بین ۴ تا ۵ خمره است. به میزان دوسوم جُم از آب پر می‌شود و در ادامه ۵ کیلو بلغور گندم به آن اضافه می‌شود. مراسم حلیم‌پزی در خمرهای گلی در فین که قدمت ۴۰۰ ساله دارد در فهرست معنوی میراث فرهنگی کشورمان ثبت‌شده‌است. مراسم پخت این نذری در منبر شیخ غلام محمد حاج علی، منبر خضر، منبر قتال یا ولی‌الله، منبر کل تراب یا پا قلعه و منبر کل خیری منسوب به خانواده جعفری‌ها معمولاً طبخ می‌شود. خمره‌های مخصوص پخت حلیم را از لشتغان که از گذشته مرکز سفالگری هرمزگان بوده
از لشتغان که از گذشته مرکز سفالگری هرمزگان بوده خریداری و بدنه بیرونی آن با موی بُز و گِل اندود می‌کنند سپس در چاله‌هایی که قبلاً تعبیه‌شده گل می‌گیرند تا ثابت شود و تکان نخورد. این کار هنگام افروختن آتش مانع از ترکیدن خمره سفالی می‌شود. هیزم برای پخت حلیم از کنده درخت نخل یا تافال است و بافاصله در کنار خمره‌ها قرار می‌گیرد. مردان هیئت به همراه یک آشپز خبره بر نحوه پخت حلیم نظارت دارند و باهم زدن حلیم مراقب ته نگرفتن نذری هستند که در اصطلاح محلی این عمل را (دار توی حلیم آوردن) می‌گویند. حوالی عصر حلیم
را (دار توی حلیم آوردن) می‌گویند. حوالی عصر حلیم آماده می‌شود و عزاداران پس از مراسم سینه‌زنی یا در بازگشت از مراسم معروف تعزیه‌خوانی (منبرپاقلعه فین) در گروه‌های چندنفری به منبرهای محل توزیع نذری می‌روند. در پایان دهه اول محرم جُم‌ها از زمین خارج و تمیز می‌شوند و در انبار حسینیه‌ها و تکایا قرار می‌گیرند تا سالی دیگر و محرمی دیگر فرارسد و بساط حلیم‌پزان به سبک فرهنگ مردم فین برپا شود. = جمعیت = جمعیت شهر فین طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵، برابر با ۳۹۷۶ نفر بوده‌است. = فین هرمزگان قبل از اسلام =
۳۹۷۶ نفر بوده‌است. = فین هرمزگان قبل از اسلام = اماکن موجود در فین و روستاهای اطراف آن نشان دهنده پیشینهٔ تاریخی این شهر به زمان هخامنشیان است. هرچند تا به حال آتشکده ای در محدودهٔ فین دیده نشده‌است اما در این مطلب که دین و آیین رسمی مردم آن روزگار زرتشت بوده‌است نباید شک کرد؛ زیرا مردم قبل از اسلام یا کاملاً بی‌دین بودند یا دین و آئینی که داشتند جز زرتشت نبوده‌است. در مصاحبه حضوری نگارنده با عبدالحمید ترابی و همچنین در کتاب «فین و مارم» چنین آماده است که؛ در تمام منطقه فین و مارم هرجا که شخم زده می‌شود
در تمام منطقه فین و مارم هرجا که شخم زده می‌شود آثاری از گور مردم قدیم که همه غیر اسلامی هستند، مشاهده می‌شود. در محدوده ملک حسن یداک و غلامحسین برموز در مارم سر یک کوه یا پائین‌تر از آن و در فین هم همین‌طور در محدوده معروف به گردن باریک اثر مورد علاقه محمود سالاری در کمرکش کوه نه چندان مرتفع که تپه بلندی است، چندی از دوستان من باب تفریح یا کنجکاوی چند قبر را خاک برداری کرده بودند، گورگاه کاملاً غیر اسلامی و دو عدد شیشه که البته آثار شیشه بود در بالا و پائین گور مشاهده می‌شد. در همین فین لردگوری وجود دارد
گور مشاهده می‌شد. در همین فین لردگوری وجود دارد که «گوُر» در اصطلاح محلی به اهالی هند گفته می‌شود. چون در این محدوده سابقه ندارد که گور از هندوستان آمده باشند، لذا مردم بعد از اسلام، غیر اسلامی‌های ساکن را گوربروزن (جوز) می‌خواندند و گاهی هم کلمه کانی به آنان اطلاق می‌شد(عبدالحمید ترابی، ۱۳۹۴؛ ۴۸ و ۴۹). جستارهای وابسته. = منابع =
قِشم یکی از شهرهای استان هرمزگان در جنوب ایران است. این شهر در بخش مرکزی شهرستان قشم در جزیره قشم قرار دارد. جمعیت. جمعیت شهر قشم طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، برابر با ۴۰٬۶۷۸ نفر بوده‌است. جاذبه‌های گردشگری. بر اساس تحقیقات به‌عمل آمده نسب این امامزاده معلوم نیست به کجا منتهی می‌شود ولی از دوران قدیم در این مکان تا سال ۱۳۷۳ فقط اتاقی با سازه سنگ و گِل قدیمی بود با قبری درون آن که سپس توسط اوقاف مرمت و بازسازی شد و به شکل کنونی درآمده است. یکی از بی‌نظیرترین جاهای دیدنی قشم دره ستارگان است. دره
بی‌نظیرترین جاهای دیدنی قشم دره ستارگان است. دره ستارگان مجموعه‌ای از کوه‌ها، دره‌ها و صخره‌هاست. به مرور زمان این کوه‌ها و صخره‌ها بر اثر بارش باران، وزش باد و… تغییر کرده‌است. این تغییر باعث به وجود آمدن اشکال متفاوت در بین کوه‌ها و صخره‌ها شده‌است. شکل‌هایی که گاهی با کمی تصور به موجودات عجیب و غریب و حیوانات شبیه می‌شوند.
میناب مرکز شهرستان میناب، به عنوان مهم ترین شهرستان استان هرمزگان پس از شهرستان بندرعباس است. میناب با ۷۳،۱۷۰ نفر جمعیت در سرشماری سال۱۳۹۵ پس از کلانشهر بندرعباس، به عنوان پرجمعیت ترین و مهم ترین شهر استان هرمزگان شناخته می شود‌. به دلیل گسترش شهری و اجتماعی به فرمانداری ویژه ارتقاء یافته است میناب سرزمینی جلگه‌ای است که به‌علت داشتن منابع آب شرب به‌ویژه رودخانه میناب، یکی از قطب‌های کشاورزی هرمزگان است و از قدیم «گلستان جنوب» هم خوانده می‌شد. از مهم ترین سوغاتی های این شهر میتوان به انبه، انواع ماهی و میگو
های این شهر میتوان به انبه، انواع ماهی و میگو و نارگیل اشاره کرد. میناب در فاصله ی ۱۰۰ کیلومتری شرق بندرعباس واقع شده است. این شهر نقطه اتصال استان کرمان و استان سیستان و بلوچستان به بندرعباس و تنگه هرمز است. این شهر از موقعیت دریایی، ارتباطی و کریدوری، کشاورزی و گردشگری ویژه ای در استان و بعضا کشور برخوردار است. تاریخ روستای میناب با تاریخ سرزمین «هرمز کهنه» درآمیخته است. بر اساس باور مردم بومی، این شهر توسط دو خواهر به نام‌های «بی‌بی مینو» و «بی‌بی نازنین» در روزگارانی کهن ساخته شده؛ طبق کتاب‌های تاریخی
در روزگارانی کهن ساخته شده؛ طبق کتاب‌های تاریخی میناب شهری آباد بوده که با حمله مغولان ویران شده و تنها اثر به جای مانده از آن دوران دژ میناب است. نام. دربارهٔ ریشه نام‌گذاری میناب گفته می‌شود که به دلیل نزدیکی به آب و وجود رودهای اطراف آن را «میان‌آب» نامیدند که بعدها به میناب تبدیل شد. به نظر برخی تاریخ‌دانان ریشه نامگذاری میناب، آب فراوان و رودخانه پرآب با آب شیرین آن بوده است قدیمی‌ترین نامی که در کتب تاریخی و در زمان هخامنشی از میناب برده شده شهر اورگانا بوده است. از میناب با نام‌های مینو، مینا، هرمز،
بوده است. از میناب با نام‌های مینو، مینا، هرمز، هارموز، آنامیس و توسط نئارخوس دریانورد مقدونی در سفرنامه‌اش با عنوان هارموز یا آرموز نام برده شده است. تاریخچه. سکونت در جلگهٔ میناب بیش از ۱۰۰ هزار سال قدمت دارد. بنیان شهر میناب را به زمان ساسانیان نسبت می‌دهند؛ اما بعضی از اسناد تاریخی موجود نشان می‌دهد این شهرستان از قدمتی بیش از ۲۵۰۰ سال برخوردار است. میناب در سال ۱۳۱۰ خورشیدی در تقسیمات کشوری به شهر تبدیل شد و در سال ۱۳۳۴ به شهرستان ارتقاء یافت. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت
پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۷۳٬۱۷۰ نفر (۱۹٬۰۲۳ خانوار) بوده و از این نظر دومین شهر بزرگ و پرجمعیت در بین شهرهای استان هرمزگان است. مردم‌شناسی. زبان و اقوام. ترکیب قومی میناب شامل فارسی زبان ها و اقلیتی از عرب‌ ها، بلوچ‌ها و بحرینی‌ها است. در شهر میناب و سایر مناطق شهرستان میناب، مردم به زبان فارسی گویش مینابی حرف می‌زنند. گویش مینابی که در جنوب ایران و حاشیهٔ دریای مکران رایج است، زیرشاخهٔ گویش بَشکَردی است و حدفاصلی است میان گویش‌های لارستانی و بلوچی و بشکردی در جنوب شرقی
گویش‌های لارستانی و بلوچی و بشکردی در جنوب شرقی ایران. مذهب. مردم شهر میناب، همچون اکثر مناطق ایران، مسلمان و شیعه مذهب هستند. هر چند که به واسطه حضور اقلیتی از بلوچ ها و عرب ها، اقلیتی اهل سنت نیز در شهر ساکن هستند. جغرافیا. آب و هوا. میناب دارای آب و هوای بیابانی گرم و مرطوب است. دمای حداکثر در تابستان‌ها با میانگین دمای روزانه ۳۷ درجه سانتی‌گراد (۹۹ درجه فارنهایت) از ماه مه تا سپتامبر است، در حالی که در زمستان‌ها حداقل دما ممکن است به ۵ درجه سانتی‌گراد (۴۱ درجه فارنهایت) برسد. میزان بارندگی سالانه حدود
درجه فارنهایت) برسد. میزان بارندگی سالانه حدود ۱۲۴ میلی‌متر (۴٫۹ اینچ) است. سطح رطوبت در میناب در طول سال متغیر است، به طوری که اوت مرطوب‌ترین ماه با ۵۸٪ رطوبت است، در حالی که مه خشک‌ترین ماه با ۴۵٪ رطوبت است. راه‌های ارتباطی. شهر میناب به عنوان دومین شهر بزرگ استان هرمزگان، از طریق بزرگراه به بندرعباس و سپس به بندر خمیر متصل است. همچنین، میناب با جاده‌های اصلی آسفالته به شهرهای دیگری همچون بندر جاسک، سیریک، سندرک، رودان و کهنوج وصل شده است.
هُرمُز یکی از شهرهای بخش هرمز شهرستان بندرعباس استان هرمزگان در جنوب ایران است. شهر هرمز در جزیره هرمز قرار دارد. جمعیت. جمعیت شهر هرمز طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، برابر با ۵۸۹۱ نفر بوده‌است. منابع. اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳خ.
اِژیه (Ezhiyeh) مرکز بخش اژیه و شهری از توابع این بخش در شهرستان هرند واقع در استان اصفهان ایران است. این شهر، در ٢۵ کیلومتری مرکز شهرستان ورزنه قرار دارد. این شهر در مرکز سه شهرستان ورزنه، جرقویه، هرند، و در ۷۵ کیلومتری شرق شهر اصفهان واقع است. محل این شهر در خاور استان اصفهان و در منطقه‌ای کویری است. فاصلهٔ این شهر تا تالاب بین‌المللی گاوخونی ۵۵ کیلومتر می‌باشد. موقعیت جغرافیایی شهر. شهر اژیه از توابع شهرستان هرند واقع در ۷۵ کیلومتری شرق اصفهان و در مرکز منطقهٔ حاصلخیز رود شتین، مابین چهار مرکز شهرستان
منطقهٔ حاصلخیز رود شتین، مابین چهار مرکز شهرستان هرند، کوهپایه، ورزنه، جرقویه بر روی مدارهای ۵۲٫۳۷۸۶ طول شرقی و ۳۲٫۴۴۰۶ عرض شمالی در ارتفاع ۱۴۸۰متری سطح دریا قرار دارد، رودخانهٔ زاینده‌رود که از سلسله کوه های زاگرس سرچشمه می‌گیرد پس از مصفا کردن شهر اصفهان راهی دیار شرق می‌ شود و اولین شهری که زاینده‌رود از وسط آن می‌گذرد شهر اژیه است. اژیه بر سر چهارراه ارتباطی مراکز بخش و نقاط شهری، روستایی شرق اصفهان واقع شده‌است و از همین لحاظ رفت‌وآمد از سایر نقاط به این شهر بسیار آسان صورت می‌گیرد. اژیه یکی از شهرهای
شهر بسیار آسان صورت می‌گیرد. اژیه یکی از شهرهای منطقهٔ شرق اصفهان است که مناسب‌ترین کانون طبیعی فرهنگی اقتصادی و اجتماعی این محدوده شناخته می‌شود. وجود برج‌های کبوترخان در حاشیهٔ زاینده‌رود پل قدیمی شهر صحرای سرسبز و مردمی سخت‌کوش از ویژگی‌های دیگر این شهر است. آثار باستانی و اماکن سیاحتی زیارتی اژیه. آثار باستانی شهر اژیه شامل: برج‌های کبوترخانه به تعداد زیاد، پل قدیمی رودخانه زاینده رود، مقبره عالم‌مجتهده و از استادان شیخ بهایی بانو حمیده، مسجد آقاصالح مربوط به دوره قاجار، قلعه قدیمی طالجرد و … از اماکن
به دوره قاجار، قلعه قدیمی طالجرد و … از اماکن متبرکه شهر بقعهٔ متبرکهٔ حضرت امامزاده سیدمحمد که در کیلومتر ۳ جادهٔ اژیه به ورزنه قرار دارد و بسیار مورد اکرام و احترام مردم است و در تمام ایام سال مخصوصاً روزهای زیارتی از اطراف و اکناف به‌ویژه از بخش‌های واقع در شرق اصفهان به این آستانه مبارکه جهت زیارت و سیاحت روی می‌آورند و با توجه به امکانات موجود این آستانه از قبیل آب، برق، زائر سرا، سرویسهای بهداشتی ، استخر شنا، پارک‌های بزرگ و مشرف بودن به فضای سبز اطراف اغلب زائرین شب‌ها در کنار مرقد مطهر بیتوته می