payamvha/North_RAG huggingface dataset:
معاصر جزو استان تهران محسوب می‌شود. نژاد. نژاد مردم بومی شهر لواسان و مناطق دیگر لواسانات آریائی و همانند شهر ری باستان از شاخه مادها می‌باشد که به مرور زمان در پی مهاجرت‌های اقوام بنا به دلایل گوناگونی مثل جنگ، تجارت، کار، تبعید، حکمرانی و… اختلاط‌هایی با یونانی‌ها، سادات هاشمی و نیز اقوام دیگر ساکن در فلات ایران داشته است. سد لتیان و لواسان. در جنوب لواسان سد لَتیان قرار دارد که در سال ۱۳۴۶ به بهره‌برداری رسیده است. این سد بتونی نقش بسزایی در تأمین آب و برق شهر تهران دارد. نام این سد قبل از انقلاب فرحناز
شهر تهران دارد. نام این سد قبل از انقلاب فرحناز بوده است. رودخانهٔ جاجرود که از ارتفاعات کوه‌های دربندسر، گرمابدر، ایگل، زایگان و قسمت جنوبی توچال (بخشی از کوه‌های البرز مرکزی) سرچشمه می‌گیرد، آبریز اصلی سد است. رودخانه‌های لوارک (کند)، افجه و لار (برگ جهان) و نیکنامده که قبل از احداث سد شاخه‌هایی از رود جاجرود بودند و به جاجرود می‌ریختند با گذر از لواسان، امروزه به خود دریاچهٔ سد می‌ریزند. قبل از احداث سد در مکان امروزی دریاچهٔ سد، روستای آباد گارکلو و باغستانی که به آن شانی (شاهانی) می‌گفتند وجود داشته
که به آن شانی (شاهانی) می‌گفتند وجود داشته که دولت با قیمت خوبی زمین‌های اهالی را در سال ۱۳۴۳ خریداری نمود و اهالی در محله‌های نجارکلا، شورکاب، ناران و کلاک ساکن شدند. مکان‌های مذهبی شهر لواسان. در شهر لواسان سه امامزاده بنام‌های امامزاده عبدالله و امامزاده فضلعلی و امامزاده پیرعطا به ترتیب در محله‌های جائیچ (جاج)، ناران و سبو بزرگ شهر مدفون هستند. متولیان امامزاده‌های لواسان اغلب افراد بومی هستند. هر محله شهر لواسان حداقل یک مسجد و چند حسینیه و تکیه دارد. حسینیه علی پروین در منزل شخصی اش واقع در محله
حسینیه علی پروین در منزل شخصی اش واقع در محله شورکاب لواسان احداث گردیده است.
شهر سانتا کومبا داو در سانتا کومبا داو در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۳٬۲۰۰ نفر است. در تاریخ ۲۴ ژوئن ۱۹۹۹ به عنوان شهر شناخته شد.
یکی از شهرهای کشور پرتغال است. منابع. Wikipedia contributors, "Santa Maria da Feira," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Santa_Maria_da_Feira&amp;oldid=172758344 (accessed February 8, 2008).
سانتارِی (به پرتغالی: Santarém، تلفظ: sɐ̃tɐˈɾɐ̃ĩ) یکی از شهرهای کشور پرتغال است. این شهر تاریخی در کنار رود تاگوس واقع شده‌است. این شهر مرکز بخش سانتاری است و جمعیت این شهر ۲۸۷۶۰ نفر می‌باشد.
شهر سانتیاگو دو کاکم در سانتیاگو دو کاکم در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۷٬۷۵۳ نفر است. در تاریخ ۱۶ اوت ۱۹۹۱ به عنوان شهر شناخته شد.
شهر ساو ژواو دا مادیرا در ساو ژواو دا مادیرا در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۲۱٬۱۰۲ نفر است. در تاریخ ۲۸ ژوئن ۱۹۸۴ به عنوان شهر شناخته شد.
سرپا یکی از شهرهای کشور پرتغال است که مساحت آن ۱۱۰۴٫۰ km² و جمعیت آن ۱۶٬۱۷۸ است. منابع. Wikipedia contributors, "Serpa Municipality," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Serpa_Municipality&amp;oldid=543993286 (accessed October 11, 2013).
سِتوبال (پرتغالی: Setúbal) یکی از شهرهای کشور پرتغال است. شهر ستوبال بر کرانهٔ شمالی خور رودخانه سادو و در ۴۰ کیلومتری لیسبون واقع شده‌است. ستوبال در آغاز سدهٔ بیستم مرکز مهم صنعت ماهی‌گیری پرتغال به ویژه ساردین بود. افراد مشهور. ژوزه مورینیو یکی از سرشناس‌ترین مربیان فوتبال جهان در ستوبال به دنیا آمده‌است. موقعیت جغرافیایی. موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است: منابع. Wikipedia contributors, "Setúbal," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
"Setúbal," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Setúbal&amp;oldid=180116406 (accessed January ۱۷، ۲۰۰۸).
تاویرا یکی از شهرهای کشور پرتغال است که در جنوب غربی این کشور واقع شده‌است. قدمت تاریخی به ۱۰۰۰ سال پیش از میلاد بر می‌گردد و بنیان این شهر را به دریانوردان فنیقی نسبت می‌دهند. در دوره رومیان بندر جدیدی در این منطقه به نام بالسا ایجاد کردند به خاطر همین از اهمیت تاویرا کاسته شد. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Tavira
تومار (به پرتغالی: Tomar) یک شهر در پرتغال است که در ناحیه سانتاری واقع شده‌است. خصوصیات. تومار ۳۵۱٫۲۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۰٬۶۷۷ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر ونسن خواهرخواندهٔ تومار هست.
تورس نواس () نام یکی از شهرهای کشور پرتغال است. معنی نام آن «سرزمین نو» است.
والپاسوس یکی از شهرهای کشور پرتغال است که ۵۴۸٫۷۴ کیلومترمربع مساحت و ۱۹٬۱۵۴ نفر جمعیت دارد.
شهر گاندرا در پاردس مونیسیپالیتی در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵٬۲۰۰ نفر است. در تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۰۳ به عنوان شهر شناخته شد.
ویزلا یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
ویلا دو کنده یکی از شهرهای کشور پرتغال است. ورزش. شهر ویلا دوکنده داری یک تیم فوتبال به نام ریو آوه است؛ که مهدی طارمی بازیکن ایرانی این باشگاه بود و در اولین فصل حضورش در این تیم (فصل ۲۰۲۰-۲۰۱۹) آقای گل لیگ پرتغال شد و با ریواوه به پلی آف لیگ اروپا صعود کردند.
شهر ویلا فرانکا د شیرا در ویلا فرانکا د شیرا در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۹٬۰۰۰ نفر است. در تاریخ ۲۸ ژوئن ۱۹۸۴ به عنوان شهر شناخته شد.
شهر ویلا نوا د فامالیکاو در ویلا نوا د فامالیکاو در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۳۰٬۱۰۰ نفر است. در تاریخ ۱۴ اوت ۱۹۸۵ به عنوان شهر شناخته شد.
شهر ویلا نوا د فوز کوا در ویلا نوا د فوز کوا در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۳٬۳۰۳ نفر است. در تاریخ ۱۲ ژوئیه ۱۹۹۷ به عنوان شهر شناخته شد.
آبْجو () یک نوشیدنی نوشیدنی الکلی است که طی فرایند آبجوسازی و تخمیر نشاسته‌های‌ غلات تولید می‌شود. این نشاسته‌ها معمولاً از مالتِ جو بدست می‌آیند، هرچند از گندم، ذرت، برنج و جوی دوسر نیز استفاده می‌شود. تخمیر شکرهای موجود در آبجو، اتانول و گاز کربنیک تولید می‌کند. آبجو یکی از قدیمی‌ترین نوشیدنی‌های الکلی در جهان است، که به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده بوده، و پس از آب و چای، پرمصرف‌ترین نوشیدنی در جهان محسوب می‌شود. امروزه اکثرا آبجوها با رازک تهیه می‌شوند که تلخی و طعم‌های دیگر را به آن اضافه می‌کند و به
که تلخی و طعم‌های دیگر را به آن اضافه می‌کند و به عنوان یک مادهٔ نگهدارندهٔ طبیعی و عامل تثبیت‌کننده عمل می‌کند. سایر عوامل طعم‌دهنده مانند گریت، گیاهان یا میوه‌ها نیز ممکن است به جای رازک استفاده شوند یا به ترکیب آبجو افزوده شوند. در تولید تجاری، گاز کربنیک طبیعی اغلب با گاز کربنیک فشرده جایگزین می‌شود. برخی از اولین نوشته‌ها به تولید و توزیع آبجو اشاره دارند: قانون حمورابی شامل قوانینی در مورد آن بود، و «سرود به نینکاسی»، دعایی خطاب به الههٔ آبجو در میان‌رودان، یک دستور تهیهٔ آبجو را شامل می‌شود. آبجو در
یک دستور تهیهٔ آبجو را شامل می‌شود. آبجو در بطری و قوطی توزیع می‌شود و همچنین به صورت بشکه‌ای به‌ویژه در میخانه‌ها و بارها در دسترس است. صنعت آبجوسازی یک تجارت جهانی است که شامل چندین شرکت چندملیتی غالب و هزاران تولیدکنندهٔ کوچک‌تر از میخانه‌های کوچک آبجوسازی تا آبجوسازی‌های منطقه‌ای است. میزان الکل آبجوهای مدرن معمولاً حدود ۴٪ تا ۶٪ درصد (ABV) است. آبجو بخشی از فرهنگ بسیاری از کشورها را تشکیل می‌دهد و با سنت‌های اجتماعی مانند جشنوارهٔ آبجو، و فعالیت‌هایی همچون میخانه‌گردی، مسابقه‌های اطلاعات عمومی در
همچون میخانه‌گردی، مسابقه‌های اطلاعات عمومی در میخانه و بازی‌های میخانه‌ای مرتبط است. تاریخ. پیشاتاریخ. آبجو یکی از قدیمی‌ترین نوشیدنی‌های الکلی تهیه شده در جهان است. قدیمی‌ترین شواهد باستان‌شناسی تخمیر، باقی‌مانده‌های ۱۳۰۰۰ سالهٔ آبی جوشانده مانند حریره است که توسط فرهنگ نیمه‌کوچندهٔ ناتوفی برای جشن‌های آیینی در غار رقه‌فت واقع در کوه کرمل نزدیکی حیفا در شمال اسرائیل استفاده می‌شد. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد در گوبکلی‌تپه طی دورهٔ نوسنگی پیشاسفال (حدود ۸۵۰۰ تا ۵۵۰۰ پیش از میلاد) نیز آبجو تولید می‌شده
۸۵۰۰ تا ۵۵۰۰ پیش از میلاد) نیز آبجو تولید می‌شده است. قدیمی‌ترین شواهد شیمیایی واضح آبجوی تهیه‌شده از جو به حدود ۳۵۰۰ تا ۳۱۰۰ پیش از میلاد در محل گودین‌تپه در زاگرس غربی ایران بازمی‌گردد. تمدن‌های اولیه. آبجو در تاریخ مکتوب مصر باستان ثبت شده است. باستان‌شناسان حدس می‌زنند آبجو نقش مهمی در شکل‌گیری تمدن‌ها داشته است. حدود ۵۰۰۰ سال پیش، کارگران شهر اوروک (عراق امروزی) دستمزد خود را به صورت مقادیر آبجو دریافت می‌کردند. در زمان ساخت اهرام مصر، هر کارگر روزانه چهار تا پنج لیتر آبجو دریافت می‌کرد که هم به عنوان
تا پنج لیتر آبجو دریافت می‌کرد که هم به عنوان تغذیه و هم نوشیدنی تازه‌کننده خدمت می‌کرد و برای ساخت اهرام اهمیت داشت. برخی از قدیمی‌ترین نوشته‌های سومری شامل اشاره‌هایی به آبجو هستند؛ از جمله دعایی به ایزدبانوی نینکاسی معروف به «سرود نینکاسی»، که هم به عنوان دعا و هم روش حفظ دستور تهیه آبجو در فرهنگی با تعداد اندکی باسواد به‌کار می‌رفته است. همچنین نصیحت باستانی «شکم خود را پر کن، روز و شب شادی کن» به گیلگمش که در "حماسه گیلگمش" توسط زن آبجوساز شیدوری ثبت شده، احتمالاً به مصرف آبجو اشاره دارد. الواح ابلا،
احتمالاً به مصرف آبجو اشاره دارد. الواح ابلا، کشف شده در ۱۹۷۴ در ابلا سوریه، نشان می‌دهند که در این شهر در ۲۵۰۰ پیش از میلاد آبجو تولید می‌شده است. نوشیدنی تخمیر شده‌ای از برنج و میوه حدود ۷۰۰۰ پیش از میلاد در چین ساخته می‌شده است. بر خلاف ساکی، کپک برای تبدیل نشاسته برنج به قند استفاده نشده (تخمیر آمیلازی)، بلکه احتمالاً برنج توسط جویدن یا مالت کردن آماده تخمیر می‌شده است. در دورهٔ ودایی در هند باستان، شواهدی از مصرف نوشیدنی شبیه آبجو به نام «"سورا"» وجود دارد. گزنفون گزارش داده که در سفرهای خود، در
وجود دارد. گزنفون گزارش داده که در سفرهای خود، در ارمنستان آبجو تولید می‌شده است. قرون وسطی. آبجو از حدود ۳۰۰۰ پیش از میلاد توسط قبایل ژرمنی‌ها و سلت‌ها در اروپا گسترش یافت و عمدتاً در مقیاس خانگی تولید می‌شد. نوشیدنی‌ای که اروپاییان اولیه می‌نوشیدند شاید امروز به عنوان آبجو شناخته نشود. به غیر از منبع نشاسته پایه، آبجوهای اولیه ممکن است شامل میوه‌ها، عسل، انواع گیاهان، ادویه‌ها و مواد دیگری مانند گیاهان مخدر بوده باشد. این مخلوط «گرویت» نام داشت که اگر به درستی حرارت نمی‌دید می‌توانست توهم‌زا باشد. ترکیب
درستی حرارت نمی‌دید می‌توانست توهم‌زا باشد. ترکیب گروهیت در هر آبجوسازی متفاوت بود. آنچه در این ترکیبات نبود «هاپس» بود که افزوده‌ای دیرتر است و نخستین بار در اروپا حدود سال ۸۲۲ توسط یک آبوت کارولنژی ذکر شده و بار دیگر در سال ۱۰۶۷ توسط راهبه هیلدگارد بینگنی یاد شده است. در سال ۱۵۱۶، ویلیام چهارم، دوک باواریا قانون "راینهایتسگبوت" (قانون خلوص آبجو) را به تصویب رساند که احتمالاً قدیمی‌ترین مقررات کیفیت مواد غذایی است که تا قرن ۲۱ همچنان اجرا می‌شود؛ طبق این قانون تنها مواد مجاز در تهیه آبجو، آب، هاپس و مالت
تنها مواد مجاز در تهیه آبجو، آب، هاپس و مالت جو هستند. آبجویی که پیش از انقلاب صنعتی تولید می‌شد، در مقیاس خانگی ساخته و فروخته می‌شد، هرچند تا قرن هفتم میلادی، آبجو توسط صومعه‌های اروپایی نیز تولید و عرضه می‌گردید. در دوره انقلاب صنعتی، تولید آبجو از ساخت دستی به تولید صنعتی تبدیل شد و تولید خانگی تا پایان قرن نوزدهم دیگر قابل توجه نبود. دورهٔ مدرن. در سال ۱۹۱۲، بطری‌های قهوه‌ای توسط شرکت آبجوسازی جوزف شلیتز در میلواکی، ویسکانسین در ایالات متحده مورد استفاده قرار گرفتند. این نوآوری پس از آن در سراسر جهان
قرار گرفتند. این نوآوری پس از آن در سراسر جهان پذیرفته شد زیرا از تخریب کیفیت و پایداری آبجو توسط پرتوهای نور جلوگیری می‌کند. صنعت آبجوسازی یک تجارت جهانی است که از چندین شرکت چندملیتی بزرگ و هزاران تولیدکننده کوچک‌تر، از جمله آبجوسازی‌های مینی‌برو تا کارخانه‌های منطقه‌ای آبجوسازی تشکیل شده است. تا سال ۲۰۰۶، بیش از آبجو در سال فروخته می‌شد که درآمد جهانی ۲۹۴٫۵ میلیارد دلار آمریکا را به همراه داشت. در سال ۲۰۱۰، مصرف آبجو در چین به رسید که تقریباً دو برابر ایالات متحده بود، اما تنها ۵ درصد از فروش مربوط به
متحده بود، اما تنها ۵ درصد از فروش مربوط به آبجوهای ممتاز بود، در حالی که این رقم در فرانسه و آلمان ۵۰ درصد بود. آبجو پرمصرف‌ترین نوشیدنی الکلی در جهان است. یک مطالعه پرمخاطب در سال ۲۰۱۸ پیشنهاد کرد که کاهش ناگهانی تولید جو به دلیل خشکسالی و گرمای شدید ممکن است در آینده باعث نوسانات قابل توجهی در دسترسی و قیمت آبجو شود. آبجوسازی. فرایند. فرایند ساخت آبجو، آبجوسازی نامیده می‌شود. در این فرایند، دانه‌ها به مایعی شیرین به نام شیرابهٔ مالت تبدیل شده و سپس با استفاده از مخمر تخمیر می‌شوند تا آبجو حاصل شود.
استفاده از مخمر تخمیر می‌شوند تا آبجو حاصل شود. نخستین مرحله، مخلوط کردن مالت جو با آب داغ در فرآیندی به نام خیساندن مالت است. نشاسته‌ها به قند تبدیل می‌شوند و مایع شیرین یا شیرابهٔ مالت از دانه‌ها جدا می‌شود. دانه‌ها شسته می‌شوند تا هرچه بیشتر مایع قابل تخمیر از آن‌ها استخراج شود. شیرابهٔ مالت شیرین در دیگ ریخته شده و به جوش آورده می‌شود. برای تلخی، طعم و عطر، هاپس افزوده می‌شود. هرچه هاپس مدت بیشتری جوشانده شود، تلخی بیشتر ولی عطر و طعم آن کمتر باقی می‌ماند. سپس شیرابهٔ مالت سرد شده و مخمر اضافه می‌شود.
سپس شیرابهٔ مالت سرد شده و مخمر اضافه می‌شود. شیرابهٔ مالت معمولاً برای یک هفته یا بیشتر تخمیر می‌شود. مخمر ته‌نشین‌شده و آبجو شفاف می‌شود. در طول تخمیر، بیشتر کربن دی‌اکسید از طریق تله آزاد می‌شود. گازدار شدن آبجو معمولاً یا با انتقال آن به مخزن تحت فشار و افزودن دی‌اکسید کربن تحت فشار، یا انتقال قبل از پایان تخمیر و ایجاد فشار کربن دی‌اکسید درون ظرف افزایش می‌یابد. مواد اولیه. مواد اولیهٔ پایه‌ای آبجو شامل آب؛ منبع نشاسته، معمولاً مالت جو؛ ساکارومایسس سرویزیه برای ایجاد تخمیر؛ و طعم‌دهنده‌ای مانند هاپس
برای ایجاد تخمیر؛ و طعم‌دهنده‌ای مانند هاپس است. ممکن است مخلوطی از منابع نشاسته به کار رود، به همراه منبع کربوهیدرات ثانویه، مانند ذرت، برنج، گندم یا شکر، که اغلب به آن مُساعد گفته می‌شود، به ویژه وقتی همراه با مالت جو استفاده شود. منابع نشاسته‌ای کمتر رایج شامل ارزن، سورگوم دورنگ، و ریشهٔ مانیوک در آفریقا؛ سیب‌زمینی در برزیل؛ و آگاوه در مکزیک است. آب اصلی‌ترین مادهٔ تشکیل‌دهنده است و حدود ۹۳٪ از وزن آبجو را تشکیل می‌دهد. میزان بی‌کربنات حل‌شده در آب بر طعم نهایی آبجو تأثیر می‌گذارد. به‌دلیل ویژگی‌های
طعم نهایی آبجو تأثیر می‌گذارد. به‌دلیل ویژگی‌های کانیی آب هر منطقه، مناطق خاصی در اصل تولیدکنندهٔ انحصاری انواع خاصی از آبجو بودند که هرکدام با ویژگی‌های منطقه‌ای‌شان قابل‌شناسایی‌اند. آب سخت دوبلین برای تهیهٔ استوات مانند گینس مناسب است، درحالی‌که آب نرم استان پلزن برای تولید پیلزنر مانند پیلزنر اورکوئل ایده‌آل است. آب‌های کارخانهٔ برتون در انگلستان حاوی سنگ گچ است که در ساخت پیل ایل به‌قدری مفید است که آبجوسازان پیل ایل به آن گچ اضافه می‌کنند که به این فرایند برتونازیسیون گفته می‌شود. منبع نشاسته، مواد
برتونازیسیون گفته می‌شود. منبع نشاسته، مواد قابل تخمیر را فراهم می‌کند و قدرت و طعم آبجو را تعیین می‌کند. متداول‌ترین منبع نشاسته در آبجو، دانهٔ مالت‌شده است. دانه با خیساندن در آب، جوانه زدن آن آغاز می‌شود و سپس دانهٔ نیمه‌جوانه‌زده در کوره خشک می‌شود. فرایند مالت‌کردن آنزیم‌هایی تولید می‌کند که نشاسته‌ها را به قندهای قابل تخمیر تبدیل می‌کنند. زمان‌ها و دماهای مختلف رُست کردن، رنگ‌های متفاوتی از مالت را از یک دانه تولید می‌کنند. مالت‌های تیره‌تر آبجوهای تیره‌تری می‌سازند. تقریباً همهٔ آبجوها از مالت جو
تیره‌تری می‌سازند. تقریباً همهٔ آبجوها از مالت جو برای بیشتر نشاسته استفاده می‌کنند، زیرا پوستهٔ فیبری آن هنگام درو کردن به دانه چسبیده باقی می‌ماند. پس از مالت‌کردن، جو آسیاب می‌شود که در نهایت پوسته را جدا کرده و به قطعات بزرگ خرد می‌کند. این قطعات هنگام خیساندن با دانه باقی می‌مانند و در طول جداسازی مالت به‌عنوان بستری برای صاف کردن عمل می‌کنند، زمانی که شربت شیرین (شیرابهٔ مالت) از مواد دانهٔ نامحلول جدا می‌شود. سایر دانه‌ها شامل گندم، برنج، جو دوسر و چاودار و کمتر از ذرت و سورگوم نیز ممکن است استفاده
و کمتر از ذرت و سورگوم نیز ممکن است استفاده شوند. برخی آبجوسازان برای کسانی که نمی‌توانند دانه‌های حاوی گلوتن مانند گندم، جو و چاودار مصرف کنند، آبجوی بدون گلوتن با سورگوم تولید کرده‌اند. طعم‌دهی به آبجو تنها کاربرد تجاری رازک است. گل‌های گیاه رازک به عنوان عامل طعم‌دهنده و نگهدارنده در تقریباً همهٔ آبجوهای امروزی به کار می‌روند. خود گل‌ها اغلب «رازک» نامیده می‌شوند. اولین اشارهٔ تاریخی به استفاده از رازک در آبجو به سال ۸۲۲ میلادی در قوانین صومعه‌ای نوشته شده توسط ادلارد کوربی بازمی‌گردد، اگرچه کشت گستردهٔ
توسط ادلارد کوربی بازمی‌گردد، اگرچه کشت گستردهٔ رازک برای استفاده در آبجو از قرن سیزدهم آغاز شد. پیش از آن، آبجو با گیاهان دیگری مانند دانه‌های بهشت یا «پیچک باغی» طعم‌دار می‌شد. ترکیبی از گیاهان معطر، توت‌ها، و حتی کاسنی تلخ در یک مخلوط طعم‌دهنده به نام گرویت به کار می‌رفت. برخی آبجوهای امروزی مانند «فراوچ» از شرکت «اسکاتیش هیدر ایلز» و «سروواز لانسلو» از شرکت فرانسوی «براسری لانسلو» برای طعم‌دهی از گیاهانی غیر از رازک استفاده می‌کنند. رازک‌ها تلخی‌ای ایجاد می‌کنند که تعادل شیرینی مالت را برقرار می‌کند؛
می‌کنند که تعادل شیرینی مالت را برقرار می‌کند؛ میزان تلخی آبجوها بر اساس مقیاس واحدهای تلخی بین‌المللی اندازه‌گیری می‌شود. رازک‌ها همچنین عطر و طعم‌های گل‌گونه، مرکباتی و گیاهی به آبجو می‌بخشند. آن‌ها اثر آنتی‌بیوتیکی دارند که فعالیت مخمر آبجوسازی را نسبت به میکروارگانیسم‌های نامطلوب تقویت می‌کند و به نگهداری کلاهک کمک می‌کند؛ یعنی مدت زمانی که کلاهک کف‌آلود ایجاد شده توسط گازکربنیک باقی می‌ماند. اسیدیته رازک‌ها نیز خاصیت نگهدارنده دارد. مخمر میکروبی است که مسئول تخمیر آبجو است. این میکروب متابولیز قندها
مسئول تخمیر آبجو است. این میکروب متابولیز قندها را انجام داده و در نتیجه، اتانول و کربن دی‌اکسید تولید می‌کند و بدین ترتیب مالت (شیرابهٔ مالت) را به آبجو تبدیل می‌کند. علاوه بر این، مخمر بر شخصیت و طعم آبجو نیز تأثیرگذار است. انواع غالب مخمرهای آبجو عبارتند از مخمرهای بالا-تخمیری "ساکارومایسس سرویزیه" و مخمرهای "ساکارومایسس پاستوریانوس" که برای آبجوسازی استفاده می‌شوند."برتانومایسس" در تخمیر لمبیک‌ها نقش دارد، و "تورولاسپورا دلبروکیی" در تخمیر آبجوی گندم باواریایی استفاده می‌شود. پیش از آنکه نقش مخمر در
باواریایی استفاده می‌شود. پیش از آنکه نقش مخمر در فرایند تخمیر شناخته شود، تخمیر به کمک مخمرهای وحشی یا موجود در هوا انجام می‌شد. برخی سبک‌ها مانند لمبیک‌ها همچنان به این روش متکی هستند، اما بیشتر تخمیرهای مدرن از کشت‌های خالص مخمر استفاده می‌کنند. برخی آبجوسازان به آبجو مواد صاف‌کننده یا زلال‌کننده اضافه می‌کنند که معمولاً همراه با ذرات پروتئینی به صورت جامد رسوب می‌کنند و فقط مقادیر جزئی از آن‌ها در محصول نهایی باقی می‌ماند. این فرایند باعث می‌شود آبجو ظاهری شفاف و تمیز داشته باشد، برخلاف ظاهر کدر در
ظاهری شفاف و تمیز داشته باشد، برخلاف ظاهر کدر در سبک‌های قومی و قدیمی مانند آبجوی گندم‌. مواد صاف‌کننده شامل ایزینگ‌گلس، که از بادکنک شناوری ماهی گرفته می‌شود؛ خزهٔ ایرلندی که نوعی جلبک دریایی است؛ کاراگینان کاپا از جلبک "کاپافایکوس کاتونیی"؛ پلیکلار (مصنوعی)؛ و ژلاتین هستند. آبجویی که با برچسب «مناسب برای وگان‌ها» عرضه می‌شود، معمولاً با جلبک دریایی یا مواد مصنوعی صاف می‌شود. صنعت. در قرن بیست‌ویکم، کارخانه‌های بزرگ‌تر بارها کارخانه‌های کوچک‌تر را جذب کرده‌اند. در سال ۲۰۰۲، آبجوسازی آفریقای جنوبی شرکت
در سال ۲۰۰۲، آبجوسازی آفریقای جنوبی شرکت آمریکای شمالی شرکت آبجوسازی میلر را خرید تا شرکت سبمیلر را تأسیس کند و به دومین کارخانهٔ بزرگ آبجوسازی پس از شرکت آمریکای شمالی انهایزر-بوش تبدیل شود. در سال ۲۰۰۴، شرکت بلژیکی اینتربریف سومین کارخانهٔ بزرگ آبجوسازی از نظر حجم، و شرکت برزیلی ام‌بیو پنجمین شرکت بزرگ بودند. این دو شرکت با هم ادغام شدند و شرکت این‌بیف را تشکیل دادند که بزرگ‌ترین کارخانهٔ آبجوسازی شد. در سال ۲۰۰۷، سَب‌میلر با خرید شرکت خرولس، سازندهٔ برند هلندی گرش، از اینبف و انهایزر-بوش پیشی گرفت. در
هلندی گرش، از اینبف و انهایزر-بوش پیشی گرفت. در سال ۲۰۰۸، وقتی اینبف (دومین شرکت بزرگ) شرکت انهایزر-بوش (سومین شرکت بزرگ) را خرید، شرکت جدید انهایزر-بوش اینبف بار دیگر به بزرگ‌ترین کارخانهٔ آبجوسازی جهان تبدیل شد. تا سال ۲۰۲۰، بر اساس گزارش شرکت تحقیقات بازار تکنوویو، آ.ب این‌بِو بزرگ‌ترین شرکت آبجوسازی جهان بود و شرکت‌های هینیکن، سی‌آر اسنو، کارلزبرگ و مولسون کورس به ترتیب در رده‌های دوم تا پنجم قرار داشتند. "کارگاه آبجوسازی" یا "کارگاه آبجوسازی دست‌ساز"، مقدار محدودی آبجو تولید می‌کند. حداکثر مقدار
مقدار محدودی آبجو تولید می‌کند. حداکثر مقدار آبجویی که یک کارگاه می‌تواند تولید کند و همچنان به عنوان «کارگاه آبجوسازی» طبقه‌بندی شود، در هر منطقه و توسط هر مرجع متفاوت است؛ در ایالات متحده این مقدار در سال است. "میخانهٔ آبجوسازی" نوعی از کارگاه آبجوسازی است که دارای میخانه یا سایر مکان‌های نوشیدنی است. بیشترین تراکم کارگاه‌های آبجوسازی در جهان، بیشتر آن‌ها کارگاه آبجوسازی، در منطقهٔ فرانکونی آلمان به ویژه در بخش فرانکن علیا است که حدود ۲۰۰ کارگاه دارد. کارخانهٔ نظام سنت بندیکت واینشتفان در بایرن آلمان
کارخانهٔ نظام سنت بندیکت واینشتفان در بایرن آلمان ریشه‌های خود را به سال ۷۶۸ میلادی می‌رساند، زمانی که سندی از آن سال به باغ رازک در منطقه اشاره می‌کند که دهکده‌ای به صومعه پرداخت می‌کرد. این کارخانه ادعا می‌کند قدیمی‌ترین کارخانهٔ آبجوسازی فعال جهان است. انواع. آبجوهای تخمیر بالا. آبجوهای تخمیر بالا معمولاً با "ساکارومایسس سرویزیه"، یک مخمر که گلوله‌گلوله شده و به سطح بالا می‌آید و معمولاً در دمای تولید می‌شوند. در این دماها، مخمر مقادیر قابل توجهی از استرها و دیگر محصولات ثانویه طعم و عطر تولید می‌کند و
و دیگر محصولات ثانویه طعم و عطر تولید می‌کند و نتیجه اغلب آبجویی با ترکیبات کمی «میوه‌ای» شبیه به سیب، گلابی، آناناس، موز، آلو یا آلو خشک و غیره است. پس از معرفی رازک به انگلستان از فلاندر در قرن پانزدهم، «اِیل» به معنی نوشیدنی تخمیرشدهٔ بدون رازک شد، در حالی که «آبجو» به معنی نوشیدنی‌ای بود که با افزودن رازک تهیه می‌شد. اصطلاح «آبجوی واقعی» توسط کمپین برای آبجوی واقعی (CAMRA) در سال ۱۹۷۳ ابداع شد برای «آبجویی که با مواد سنتی تهیه شده، توسط تخمیر ثانویه در همان ظرفی که سرو می‌شود، رسیده و بدون استفاده از
همان ظرفی که سرو می‌شود، رسیده و بدون استفاده از دی‌اکسید کربن اضافی سرو می‌گردد». این اصطلاح برای هر دو آبجوی قوطی‌شده شده و آبجوی بشکه‌شده استفاده می‌شود. در مورد انواع آبجوهای تخمیر بالا، پیل ایل عمدتاً از مالت روشن استفاده می‌کند. این یکی از سبک‌های اصلی آبجو در جهان است و شامل ایندیا پیل ایل (IPA) می‌شود. مایلد ایل طعم غالب مالت دارد. معمولاً رنگ آن تیره است و دارای میزان الکل (ABV) بین ۳٪ تا ۳٫۶٪ است. آبجوی گندم با نسبت زیادی از گندم تهیه می‌شود اگرچه اغلب درصد قابل توجهی از مالت نیز دارد. آبجوهای
اغلب درصد قابل توجهی از مالت نیز دارد. آبجوهای گندم معمولاً تخمیر از بالا هستند. استاوت نوعی آبجوی تیره است که با جوی بوداده ساخته می‌شود و معمولاً با مخمر تخمیر آهسته تهیه می‌شود. انواع متعددی از آن وجود دارد از جمله استاوت خشک (مانند گینس)، استاوت شیرین، و استاوت امپریال (یا روسی). استاوت در اصل قوی‌ترین نوع پورتر بود، آبجویی قهوه‌ای تیره که در قرن هجدهم در لندن بین کارگران خیابان و حمل‌کنندگان بار رودخانه بسیار محبوب بود. آبجوهای تخمیر پایین. لاگر آبجوی تخمیرشده در دمای پایین است. لاگر روشن متداول‌ترین
تخمیرشده در دمای پایین است. لاگر روشن متداول‌ترین نوع آبجویی است که در جهان مصرف می‌شود. بسیاری از آن‌ها از نوع «پیلزنر» هستند. نام «لاگر» از فعل آلمانی «lagern» به معنی «نگهداری کردن» گرفته شده است، زیرا آبجوسازان در باواریا آبجو را در زیرزمین‌های خنک در ماه‌های گرم تابستان نگه می‌داشتند تا تخمیر ادامه یابد و رسوبات ته‌نشین شوند. مخمر لاگر، مخمر تخمیر پایین و در دمای خنک ("ساکارومایسس پاستوریانوس") است. تخمیر اولیهٔ لاگر معمولاً در دمای انجام می‌شود و سپس یک تخمیر ثانویهٔ طولانی در دمای (مرحلهٔ لاگرینگ)
یک تخمیر ثانویهٔ طولانی در دمای (مرحلهٔ لاگرینگ) رخ می‌دهد. در این مرحلهٔ ثانویه، آبجو شفاف و ملایم می‌شود. دمای پایین‌تر باعث کاهش تولید طبیعی استرها و دیگر محصولات جانبی می‌شود که نتیجهٔ آن آبجویی با طعمی «تمیزتر» است. با بهبود سویه‌های مخمر مدرن، بیشتر کارخانه‌های آبجوسازی لاگر از دوره‌های کوتاه نگهداری سرد، معمولاً کمتر از ۲ هفته، استفاده می‌کنند. برخی لاگرهای سنتی همچنان برای چند ماه نگهداری می‌شوند. لمبیک. لَمبیک، نوعی آبجو از بلژیک است که به‌صورت طبیعی با استفاده از مخمرهای وحشی موجود در طبیعت تخمیر
با استفاده از مخمرهای وحشی موجود در طبیعت تخمیر می‌شود، نه مخمرهای پرورشی. بسیاری از این مخمرها گونه‌هایی از مخمر آبجوسازی ("ساکارومایسس سرویزیه") نیستند و ممکن است تفاوت‌های قابل توجهی در عطر و طعم ترشی داشته باشند. گونه‌هایی مانند "برتانومایسس بروکسِلِنسیس" و "برتانومایسس لمبیکوس" در لمبیک‌ها رایج هستند. علاوه بر این، موجودات دیگری مانند باکتری‌های "لاکتوباسیلوس" اسیدهایی تولید می‌کنند که در ایجاد طعم ترش نقش دارند. آبجوهای غیرجو. در سراسر جهان، بسیاری از نوشیدنی‌های سنتی و باستانی بر پایهٔ نشاسته به
از نوشیدنی‌های سنتی و باستانی بر پایهٔ نشاسته به عنوان آبجو شناخته می‌شوند. در آفریقا، آبجوهای محلی از سورگوم دورنگ یا ارزن تهیه می‌شوند، مانند اوشیکوندو در نامیبیا و تلا در اتیوپی. در قرقیزستان نیز آبجویی از ارزن ساخته می‌شود؛ این نوشیدنی کم‌الکل و شبیه به فرنی است و «بوزو» نام دارد. در بوتان، نپال، تبت و سیکیم نیز از ارزن در تهیهٔ نوشیدنی نیمه‌تخمیرشدهٔ محبوب به نام چانگ استفاده می‌شود که در شرق رشته‌کوه‌های هیمالیا رایج است. کوه‌های آند در آمریکای جنوبی دارای نوشیدنی‌ای به نام چیچا هستند که از ذرت
دارای نوشیدنی‌ای به نام چیچا هستند که از ذرت جوانه‌زده تهیه می‌شود؛ در حالی که بومی‌های برزیل نوشیدنی سنتی کائویم را دارند که از زمان‌های پیش از کریستوف کلمب با جویدن مانیوک ساخته می‌شود، به طوری که آنزیمی به نام (آمیلاز) موجود در بزاق انسان نشاسته را به قندهای قابل تخمیر تبدیل می‌کند؛ این نوشیدنی شبیه ماساتو در پرو است. آبجوهای ساخته‌شده از نان، از نخستین انواع این نوشیدنی، شامل ساهی در فنلاند، کواس در روسیه و اوکراین، و بوزا در سودان هستند. حدود ۴۰۰۰ سال پیش، در بین‌النهرین از نان تخمیرشده برای تهیهٔ
پیش، در بین‌النهرین از نان تخمیرشده برای تهیهٔ آبجو استفاده می‌شد. فعالان حوزهٔ پسماند غذایی از این دستورهای باستانی الهام گرفته‌اند و از نان‌های باقی‌مانده برای جایگزینی یک سوم مالت جو استفاده می‌کنند که در غیر این صورت برای آبجوسازی به کار می‌رفت. اندازه‌گیری. آبجو براساس رنگ، غلظت الکل و تلخی اندازه‌گیری و ارزیابی می‌شود. غلظت الکل در آبجوی مدرن معمولاً حدود ۴ تا ۶ درصد است و به صورت «درصد الکل» (ABV) سنجیده می‌شود. تلخی احساس‌شده در آبجو با استفاده از مقیاس واحدهای بین‌المللی تلخی (IBU) اندازه‌گیری
مقیاس واحدهای بین‌المللی تلخی (IBU) اندازه‌گیری می‌شود که به‌صورت مشترک توسط انجمن شیمی‌دان‌های آبجوسازی آمریکا و کنوانسیون آبجوسازی اروپا تعریف شده است. این مقیاس بین‌المللی توسعه‌ای از مقیاس واحدهای تلخی اروپایی (EBU) است که اغلب به اختصار EBU نامیده می‌شود و مقادیر تلخی در هر دو مقیاس باید یکسان باشد. رنگ. رنگ آبجو توسط مالت تعیین می‌شود. رایج‌ترین رنگ، کهربایی روشن است که از مالت‌های روشن به دست می‌آید. اصطلاحات «لاگر روشن» و «ایل روشن» برای آبجوهایی به کار می‌رود که از مالت‌هایی خشک شده و برشته شده با