payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پس از گذشتن از فاروج و شیروان و مشروب ساختن قسمت عمده‌ای از آبادی‌های خود به سمت شمال بجنورد جاری می‌گردد و پس از مخلوط شدن با رودخانه‌های محلی وارد منطقه گرگان شده و مرز ایران و ترکمنستان را به عنوان مرز طبیعی تشکیل می‌دهد. این رودخانه در چات به رودخانه دیگری موسوم به سومبار می‌پیوندد و با شیبی ملایم به دریای مازندزان می‌ریزد. طول این رودخانه ۵۰۰ کیلومتر و عرض متوسط آن ۲۰ متر می‌باشد در تابستان اغلب کم‌آب و در بیشتر قسمت‌ها خشک می‌باشد. رودخانه‌هایی که از قوچان سرچشمه گرفته و به شهرهای دیگر جاری می‌شوند
قوچان سرچشمه گرفته و به شهرهای دیگر جاری می‌شوند وبا مصرف دیگر کشاورزی می‌رسند عبارتنداز: دیگر مکان‌های طبیعی. قوچان با داشتن هوای معتدل و باغ‌های فراوان از جمله شهرهای ییلاقی خراسان محسوب می‌شود. ییلاقات معروف قوچان در خارج از حوزه شهری عبارت است از: منطقه حفاظت شده دربادام، روی روستای شمخال، منطقه حفاظت شده قرچغه، آبگرم شهر کهنه، آبشار و دره سراب روستای نقاب، سد تبارک، روستای گردشگری برسلان، روستای شارک. پوشش جانوری. گونه‌های مهم جانوری این منطقه قوچ و میش، کل و بز، گرگ، خوک، روباه، کبک (پرنده)، هما،
میش، کل و بز، گرگ، خوک، روباه، کبک (پرنده)، هما، سارگپه، خارپشت، عقاب طلایی، پایکا، خرگوش، خفاش، انواع مار، ماهی آزاد و شیرماهی و پلنگ ایرانی می‌باشد. پوشش گیاهی. گیاهانی چون ارس، زرشک و درمنه در این منطقه به وفور دیده می‌شود. سراسر دره‌های این منطقه پوشیده از گیاهان مختلف می‌باشد که برای دامداران محل مطلوبی است، گیاهان دارویی این منطقه نیز عبارتند از: کتیرا، درمنه ترکی، شه تره، ترنجبین (که عرقیات گیاهی قوچان به همین دلیل معروف است). نوع خاک این منطقه زراعی است و از جنس رسی شنی ـ شنی رسی ـ هوموسی و در بعضی
است و از جنس رسی شنی ـ شنی رسی ـ هوموسی و در بعضی نقاط سیاه می‌باشد. خاک نواحی کوهستانی شمال سیاه و از لحاظ کشاورزی بسیار مناسب است. محصول نباتی روغنی قوچان در حال حاضر سویا، آفتابگردان، گلرنگ و کلزا است. آب و هوا. با توجه به شرایط کوهستانی قوچان، آب و هوای این شهر سرد و معتدل است؛ و دارای زمستانهای سرد و تابستانهای معتدل است. طبق آمار قوچان سردترین شهر استان خراسان رضوی می‌باشد. زلزله. شهر قوچان چندین بار در سال‌های ۱۲۶۷ هـ. ق (۱۸۵۱ م)، ۱۲۷۸ هـ. ق (۱۸۶۱ م)، ۱۳۱۲ هـ. ق (۱۸۹۴ م)، در اثر زلزله آسیب دیده
م)، ۱۳۱۲ هـ. ق (۱۸۹۴ م)، در اثر زلزله آسیب دیده ویران شد. اقتصاد. کارخانه‌ها و نواحی صنعتی. در شهرستان قوچان دو شهرک صنعتی موجود است که شهرک شماره یک در جاده فاروج و شهرک شماره دو در بزرگراه قوچان-مشهد (جاده۲۲ یا جاده سنتو) واقع شده است. منطقه ویژه اقتصادی قوچان. به جهت دستیابی به بازارهای کشورهای آسیای میانه باو هم‌مرزی با ترکمنستان و فاصله نزدیک با پایتخت این کشور، طی چند سال گذشته ایجاد منطقه ویژه اقتصادی در قوچان مد نظر مسئولین و نخبگان قوچان قرار گرفت که با تلاشهای نماینده مردم قوچان در مجلس لایحه
که با تلاشهای نماینده مردم قوچان در مجلس لایحه ایجاد این منطقه در بخشی از شهرک صنعتی شماره دو پس از گذراندن سیر قانونی خود به مجلس ارائه شده و در شرف تأسیس می‌باشد. صادرات قوچان. هم‌اکنون مهم‌ترین صادرات قوچان کشمش، برگه زردآلو، شیره انگور می‌باشد که همه ساله در بسته‌های استاندارد شده به کشورهای خارجی صادر می‌گردد. البته از صادرات کاشی و سرامیک و دوچرخه و سایر تولیدات صنعتی نمی‌توان چشم پوشید. سوغات (ره آورد). قوچان از دیریاز کانون حوادث و تقابل فرهنگ‌ها بوده است. قدیمی‌ترین شهر خراسان دارای سوغاتی‌های
بوده است. قدیمی‌ترین شهر خراسان دارای سوغاتی‌های بی‌شماری است؛ که از جمله می‌توان به صنایع دستی گسترده اما بی رونق آن اشاره کرد. ازنظر صنایع دستی در شهر قوچان صنعت پوستین دوزی، نمد مالی و سفالگری رونق خاصی دارد، گلیم بافی و چاروق دوزی (نوعی کفش)، ساغری، گیوه و …هنوز معمول و متداول است. زنان روستایی این شهر اغلب به بافتن قالی و قالیچه کردی که به اصطلاح محلی خرسک می‌گویند مشغولند. به‌طوری‌که اخیراً تولید و فروش استاندارد با کیفیت مطلوب به منظور صادرات توسط کمیته صنایع جهاد کشاورزی و همچنین توجهات ویژه کمیته
صنایع جهاد کشاورزی و همچنین توجهات ویژه کمیته امداد امام به بافندگان محروم رونق خاصی پیدا کرده و از نظر رده‌بندی در سطح استان جزو بالاترین نوع بافت و در سطح کشور نیز شاخص می‌باشد. دیگر صنایع دستی قوچان عبارتند از: کمخت، جاجیم بافی، عرقچین دوزی، جوراب بافی، دستکش پشمی، کیسه حمام، چوخه دوزی (گونه‌ای لباس مردانه از جنس برک (پشم نرم بز و گوسفند). می‌باشد. در صنعت غذا هم قوچان قطب تولید لبنیات شیره انگور و همچنین جدیداً عسل می‌باشد؛ قوچان را به لبنیات مرغوب و شیره و کشمش درجه یک می‌شناسند. شمال خراسان به دلیل
و کشمش درجه یک می‌شناسند. شمال خراسان به دلیل برخوردار بودن از آب و هوای ییلاقی و منطقه مناسب جهت کشاورزی و دامپروری، مستعد تولیدات مواد غذایی و لبنی می‌باشد. به‌طوری‌که برخی از بهترین مراتع ایران در این مناطق قرار دارد که زمینه مناسبی را برای انجام فعالیت‌های کشاورزی فراهم ساخته است. برای مثال لبنیات این منطقه شهرت داشته و سالانه بیش از صدها تن مواد لبنی تولید و به کشورهای دیگر صادر می‌شود. عسل سوغات جدید قوچان. عسل نیز یکی از محصولاتی است که به تازگی تولید آن رشد چشمگیری داشته است. به‌طوری‌که تولید عسل
آن رشد چشمگیری داشته است. به‌طوری‌که تولید عسل در منطقه قوچان و خراسان شمالی از سال ۱۳۸۰به ۷ برابر افزایش یافته است؛ و بی‌دلیل نیست که عسل نیز در سبد سوغات این منطقه همانندکشمش و شیره انگور جای گرفته است. از ویژگی‌های عسل‌های شمال خراسان به ویژه عسل قوچان می‌توان به ارگانیک بودن و تغذیه کاملاً طبیعی آن اشاره کرد. به دلیل وجود مراتع سرسبز و بکر همانند کوه‌های شاه جهان و همچنین دامنه رشته کوه‌های بینالود زمینه مساعدی جهت پرورش زنبور عسل و تولید ارگانیک عسل فراهم شده است. آزمایش‌های گوناگون بر روی عسل‌های این
شده است. آزمایش‌های گوناگون بر روی عسل‌های این منطقه نشان داده است که عسل قوچان یکی از با کیفیت‌ترین عسل‌های ایران می‌باشد؛ و به دلیل ارگانیک بودن این عسل‌ها درجه کیفیت آن A++ می‌باشد. کشاورزی. شهرستان قوچان بواسطه وجود ارتفاعات و دره‌های متعدد و چشمه‌های فراوان از پوشش گیاهی متنوعی برخوردار است و در هر حوضه گیاهان خاصی وجود دارد، شقایق و لاله وحشی از گل‌های فراوان کوهستانها و جلگه‌های قوچان است. گیاهانی با نام‌های محلی مانند: چریش، زیانی گزی و کنگر محلی در کوهستانهای قوچان فراوان و مورد استفاده است. در
در کوهستانهای قوچان فراوان و مورد استفاده است. در کوه‌های شمالی قوچان خصوصاً در منطقه حفاظت شده، قوچ، میش و بز کوهی یافت می‌شود. شهرستان قوچان بواسطه وجود ارتفاعات کوه‌های هزارمسجد، آلاداغ، شاه جهان در تابستان معتدل و در زمستان بسیار سرد است. دره‌های کوه‌های این ناحیه پوشیده از نباتات مختلف بوده و برای دامداران محلی مطلوب است. موقعیت کشاورزی قوچان بسیار مشهور بوده است. در قوچان غلات به‌طور عمده گندم، جو، ذرت، عدس و گیاهانی از قبیل منداب، کنجد و گرچک به خوبی به عمل می‌آید. قوچان دارای تاکستانهای بسیار است و
به عمل می‌آید. قوچان دارای تاکستانهای بسیار است و باغ‌هایی از قبیل زردآلو، گوجه، شفتالو، سیب و به در جای جای این شهر به وفور به چشم می‌خورد. در این حوزه به منظور حفاظت باغات از سرمای زمستان معمولاً تاک‌ها را در پایان پاییز به زیر خاک می‌خوابانند و در اوایل بهار به محض جوانه زدن از خاک خارج می‌نمایند و همانگونه که در نشریه عمرانی منطقه خراسان آمده است قوچان از نظر کشاورزی و حاصلخیزی و همچنین از لحاظ محصول غله در بین شهرهای شمال خراسان از همه معروفتر می‌باشد. وسعت کل زمین‌های قابل کشت ۲۶۶۷۸۵ هکتار و وسعت کشت
وسعت کل زمین‌های قابل کشت ۲۶۶۷۸۵ هکتار و وسعت کشت آبیش ۱۵۷۵۵۸ هکتار است. سطح کل مراتع ۲۵۶۶۱۵ جمعیت شاغل در بخش کشاورزی به کل جمعیت ۴۱/۵ درصد و نسبت سطح زیر کشت به مساحت کاربری اراضی ۲۵ درصد دارای ۴۵ حلقه چاه عمیق و نیمه عمیق، ۱۴۰ رشته قنات دایر و ۱۱۶ چشمه سار و ۲۳ رود فصلی و دائمی است. ۹۵ درصد خاک از نوع شیرین و ۵ درصد خاک شور است. پوشش طبیعی این ناحیه حدود ۲۸۰/۰۰۰ هکتار است که شامل ۲۰ درصد مرتع و ۳ درصد جنگل و درختهای ارس و ۶۲ درصد زمین‌های زراعتی است گندمهایی که در منطقه قوچان به عمل می‌آید عبارتند از
که در منطقه قوچان به عمل می‌آید عبارتند از انواع ارقام فرانسوی - الموت - بزستایا - کرج یک - روشن - سبلان - سرداری که بیشتر در مناطق کوهپایه کشت می‌شود در قوچان غلات به صورت آبی و دیم کشت می‌شود و محصول آن از لحاظ کمیت و کیفیت قابل توجه است. شهرستان با تنوع کشت زراعی ۲۹ نوع و تنوع باغات ۱۷ نوع، رتبه اول و دوم در کشت علوفه غلات، سیب زمینی، حبوبات و انگور و گردو را در استان داراست و در جمع تولید ردیف هفتم از شهرستان‌های استان را دارد. دامپروری. گله داری و دامپروری از فعالیت‌های مهم تولید مردم قوچان مخصوصاً
از فعالیت‌های مهم تولید مردم قوچان مخصوصاً ایل زعفرانلو و طوایف آن است. کیفیت بالای لبنیات قوچان (شیر، ماست خشک و انواع ماست، کشک، دوغ، کره، پنیر، روغن زرد یا حیوانی و …) حاصل توجه کشاورزان و دامداران این منطقه و مرهون مراتع سرسبز، گیاهان معطر و خوشبوی کوهساران است که به مصرف تغذیه گوسفندان و دامهای منطقه می‌رسد و بدین لحاظ لبنیات قوچان بسیار معروف است. پرورش گوسفند کردی که مخلوطی از نژادهای کردی و گرگانی و بلوچی است در نواحی سرد سیر شمال خراسان بخصوص قوچان رایج است. گوسفند کردی نژادی گوشتی است و از نظر
رایج است. گوسفند کردی نژادی گوشتی است و از نظر پروار کردن اهمیت دارد و این مهم از لبنیات گرفته تا فراورده‌های دیگر دامی منطقه محتاج توجه بیشتر و سرمایه‌گذاری صنعتی در این منطقه است. آموزش. نبوغ و پشتکار مردم قوچان در زمینه‌های علمی پژوهشی همیشه زبانزد بوده و هست و شاهد براین مدعا وجود مراکز متعدد آموزش عالی، موفقیت‌ها و کسب افتخارات علمی فراوان توسط دانش آموزان، دانشجویان و پژوهشگران این منطقه است. سالانه حدود چهل هزار دانش آموز در کنار بیش از شانزده هزار دانشجو در قوچان به تحصیل علم می‌پردازند. در بخش
دانشجو در قوچان به تحصیل علم می‌پردازند. در بخش آموزش عمومی (قبل دانشگاه) بیش از سیصدوهشتاد مدرسه فعال می‌باشد. دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی. قوچان یک شهر دانشگاهی در شمال شرق ایران می‌باشد و در سال‌های اخیر با تأسیس دانشگاه‌های متعدد، جمعیت دانشجویی این شهر رشد فزاینده‌ای پیدا نموده است.
آلیزه ژاکوتی خواننده و رقصنده فرانسوی است. آلیزه در ۲۱ اوت ۱۹۸۴ در شهر آژاکسیو متولد شد. نام آلیزه به معنی باد بسامان است. آلیزه در سال ۱۹۹۹ با کمک میلن فارمر، خواننده زن فرانسوی، در برنامه‌ای که برای پیدا نمودن استعدادهای جوان خوانندگی فرانسه برگزار شده بود، کار خوانندگی خود را آغاز کرد و در سال ۲۰۰۰ اولین آلبوم خود را به فروش رساند. زندگی. پدر آلیزه یک دانشمند رایانه و مادرش یک بازرگان بود. او در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۳ در شهر لاس وگاس، با ژرمی شاتلن (Jérémy Chatelain) ازدواج کرد و در ۲۹ آوریل ۲۰۰۵ صاحب دختری به
ازدواج کرد و در ۲۹ آوریل ۲۰۰۵ صاحب دختری به نام آنیلی (Annily Chatelain) شدند. اما زندگی مشترک آن‌ها سرانجام در اوایل سال ۲۰۱۲ به پایان رسید. آلیزه در سال ۲۰۱۶ با رقصندهٔ معروف فرانسوی، گرگوری لیونت (Grégoire Lyonnet) ازدواج کرد. آن دو برای اولین در برنامهٔ رقص با ستارگان فرانسه در سال ۲۰۱۳ با یکدیگر آشنا شده بودند. کارها. معروف‌ترین و موفق‌ترین کار آلیزه تا کنون، تک‌آهنگ من… لولیتا (به فرانسوی: Moi… Lolita) است که اولین کلیپ او نیز می‌باشد و به لولیتا اثر ولادیمیر ناباکوف اشاره دارد. مجموعهٔ خوشمزه
اثر ولادیمیر ناباکوف اشاره دارد. مجموعهٔ خوشمزه (آلبوم) (به فرانسوی: Gourmandises) که نخستین آلبوم او بود، بیش از چهارصد هزار نسخه در فرانسه فروخته شد. از تک‌خوانی‌های آلیزه می‌توان نمونه‌های زیر را نام برد:
یَخسار لارنتی یک پهنهٔ یخی عظیم بوده که میان ۱۸ هزار تا ۹۰ هزار سال پیش صدها هزار کیلومتر مربع از زمین‌های شمال قارهٔ آمریکا را پوشانده بوده‌است. در آن زمان بیشتر سطح کانادا و بخش شمالی ایالات متحده توسط این یخسار پوشانده شده‌بود. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخه ۳ نوامبر ۲۰۰۶.
طُغرا یا طُغری یا طُغراء (، ) تک‌نگار، یا امضای سلاطین ترک به گونهٔ خوشنویسی است که در طول تاریخ بر کلیهٔ اسناد و مکاتبات رسمی الصاق می‌شده است. طغرا همچنین با الهام از سنت تمغا، بر مهر سلطنتی و بر روی سکه‌های ضرب شده در زمان سلطنت سلاطین حک می‌شده است. طغراها در آغاز سلطنت سلطان طراحی و توسط خطاط دربار (نشانچی یا طغرانویس) بر روی اسناد مکتوب حک می‌شدند. اولین نمونه‌های طغرا در قرن چهاردهم میلادی دیده شده‌اند. طغراها هدفی شبیه به کارتوش در مصر باستان یا سایفر سلطنتی پادشاهان بریتانیایی داشتند. هر سلطان
سایفر سلطنتی پادشاهان بریتانیایی داشتند. هر سلطان عثمانی طغرای مخصوص به خود را داشته است. وجه تسمیه. دو نظریهٔ اصلی در مورد ریشهٔ کلمه طغرا وجود دارد. اولی آن را برگرفته از یک نشان ترکی به نام «طغرق» می‌داند و دومی تلاش کاتبان پارسی برای شکل دادنِ نام حاکمان به نمادی کمان‌مانند به نام طورغا/طورغای (در زبان ترکی) که متعاقباً به اشتباه «طغرا» تلفظ شد. دلیل اصلی نظریهٔ اول، سخنی از محمود کاشغری در "دیوان لغات الترک" است: «طغرق مهر و امضای پادشاه [به گویش اوغوزی] است و برای ترکان [غربی] ناشناخته است. [من] منشأ
است و برای ترکان [غربی] ناشناخته است. [من] منشأ آن را نمی‌دانم.» توصیف. یک طغرا ساختار مشخصی دارد: دو حلقه در سمت چپ، سه خط عمودی در وسط، نوشته‌های روی هم در پایین و دو امتداد به سمت راست. هر کدام از این عناصر معنای خاصی دارند و با هم فرمی را می‌سازند که به راحتی به عنوان طغرا قابل تشخیص است. نام سلطان در قسمت پایینی که سره نامیده می‌شود، نوشته شده است. نخستین طغرای عثمانی در سال ۱۳۲۶، تنها عبارت اورخان پسر عثمان یکم را نشان می‌دهد. بعدها علاوه بر نام سلطان و پدرش، واژگانی برای تکریم سلطان نیز اضافه شدند.
و پدرش، واژگانی برای تکریم سلطان نیز اضافه شدند. حلقه‌های سمت چپ طغرا را بیضه می‌گویند که در زبان عربی به معنی تخم مرغ است. برخی از تفاسیر طرح طغرا، ادعا می‌کنند که بیضه‌ها قرار است نماد دو دریایی باشند که سلاطین عثمانی بر روی آنها تسلط داشتند: حلقهٔ بیرونی بزرگ‌تر نشان‌دهندهٔ مدیترانه و حلقهٔ داخلی کوچک‌تر نشان‌دهندهٔ دریای سیاه. خطوط عمودی بالای طغرا را توغ یا چوب پرچم می‌نامند. سه توغ در طغرا نماد استقلال هستند. خطوط S شکلی که از توغ‌ها عبور می‌کنند، زلف نامیده می‌شوند و به همراه بالای توغ‌ها که به سمت
نامیده می‌شوند و به همراه بالای توغ‌ها که به سمت راست متمایل‌اند نشان‌دهندهٔ وزش بادها از شرق به غرب‌اند؛ نمادی که بیانگر مسیر پیشروی سنتی عثمانی‌ها بود. خطوط سمت راست طغرا خنجر نامیده می‌شوند که تمثیلی از شمشیر و نماد قدرت هستند. طغرا­نویسی با هر خطی امکان‌پذیر است. اما بیشترین خطی که با آن طغرا نوشته شده، دیوانی و ثلث است. در ادبیات. به واژهٔ طغرا در ادبیات فارسی اشاره شده است. برای نمونه: در دوره مدرن. امروزه در دنیای مدرن هنرمندان خوشنویسی هستند که از شکل و مشخصهٔ طغرا استفاده می‌کنند. برای نمونه
از شکل و مشخصهٔ طغرا استفاده می‌کنند. برای نمونه طغراهای رئیس جمهور روسیه ولادیمیر پوتین و آکی‌هیتو امپراتور ژاپن که توسط هنرمندی به نام "ولادیمیر پوپوف" طراحی شده‌اند.
بُته‌جـِقّه، نقش سرو خمیده (نشانه فروتنی) نشانه ایران و ایرانیان است. بته جقه نقشی است که در تاریخ هنرهای سنتی همیشه مورد توجه بوده و در تزیین انواع صنایع دستی به ویژه پارچه، قالی و گلیم، کاشی سفال، شال‌بافی، نساجی، خاتم، تشعیر و زربافی، ترمه و پته در اندازه‌ها و اشکال گوناگون سهم زیادی دارد. همچنین به شکل زیوری است که از پر درنا یا کلنگ یا مرغ ماهیخوار سازند و بر کلاه نهند و بیشتر بهادران و دلیران بر سر گذارند. خاستگاه. شواهد نشان می‌دهند که درختِ سرو در ایران باستان، سمبلیک بوده و مفهومی معنوی
سرو در ایران باستان، سمبلیک بوده و مفهومی معنوی دربرداشته‌است. به نظر می‌رسد که بته‌جقه برداشتی از همین مفهومِ باستانی است. این فرض هنگامی قوت می‌گیرد که مفهوم سرو در ادبیات کلاسیک فارسی استمرار یافته و واژه «بُته» (بوته) به این نقش گفته شده‌است. (جقه به معنای پَر است.) درختِ سرو در ادبیات فارسی، نماد آزادگی و عزت نفس است.اما در کل نقش سرو و بوته جقه باهم تفاوت دارند اولین آثار مزین به سرو خمیده مربوط به استان‌های یزد، فارس و اصفهان است که امروزه نیز همین مناطق این هنر را زنده نگه داشته‌اند. براساس یک سنتِ
این هنر را زنده نگه داشته‌اند. براساس یک سنتِ زرتشتی که توسط دقیقی، شاعر حماسه‌سرای نوشته شده‌است، سروِ آزاده توسط زرتشت از بهشت برای گشتاسب، پادشاه کیانی آورده شد و گشتاسپ آن درخت را به‌عنوان یادگاریِ گِرَویستَنَش به آیین زرتشت در کنار نزدیک‌ترین آتشکده در کاشمر در خراسان، کاشت. (این درخت به سرو کشمر معروف است) براساس نزهه القلوب کسی که این درخت را کاشت، وزیر گشتاسب و داماد زرتشت، جاماسب بود. دیگر منابع اسلامی نیز نشان می‌دهند که ایرانیان هم درختی را در کاشمر پس از حمله اعراب مقدس می‌دانستند و آن را درخت
پس از حمله اعراب مقدس می‌دانستند و آن را درخت زرتشت می‌دانستند. درخت کاشمر بعدها توسط متوکل خلیفه عباسی قطع شد و چوب آن به بغداد برده شد. این درخت در زمان قطع شدن ۱۴۰۰ سال قدمت داشت. اصل و منشأ طرح ایرانی بته جقه را برگرفته از آتش مقدس، به کاج، به نخل، به بادام، به گلابی و همچنین به کیسه چرمی، به شکل مشت بسته و حتی به شیارهایی که برحسب اتفاق رودخانه جومنا در مسیر خود از دره کشمیر به جلگه هندوستان ایجاد می‌کند، تشبیه کرده‌اند. نیز سرآغاز آن را هنر ایلامی–آشوری و سرانجام آن را هنر هخامنشی دانسته‌اند. این نقش
و سرانجام آن را هنر هخامنشی دانسته‌اند. این نقش بعدها در شرق رواج زیادی یافت. طغراهای سلطان‌های عثمانی هم در همین نقش طراحی شده‌است. در حفاری‌های دره پازیریک نیز، در سال ۱۹۴۹ میلادی توسط باستان‌شناسان روسی در کنار قالی پازیریک و دیگر چیزها، قمقمه‌ای چرمین به دست آمد که روی آن را با نقش بته آراسته‌اند. کهنگی آن را با آزمایش‌های علمی نزدیک به ۲۵۰۰ سال تخمین زده‌اند. این کهن‌ترین سندی از این نقش است که تاریخ آن را نشان می‌دهد. گاهی در آمریکا این نقش را به معنی ترشی ایرانی می‌نامند. بته جقه نماد چیست. جقه نماد
ترشی ایرانی می‌نامند. بته جقه نماد چیست. جقه نماد سرو فرو افکنده‌است و این نماد سرو کشمر است که بدستور خلیفه آنرا بریدند و فرو افکندند. روزنامه_ادب |۴۶| سال دویّم بتاریخ بیست و پنجم ربیع‌الاول ۱۳۲۰ و دویّم ژئون ماه فرانسه ۱۹۰۲ به نقل از منابع قدیمی می‌نویسد: چون سرو را فرو انداختند به بناها و کاریزهای آن ناحیه خلل عظیم رسید و مرغان مختلفه الالوان که بر آن آشیانه داشتند از حد و حصر بیرون آمدند چنان‌که هوا پوشیده گشت و این مرغان به انواع و اصوات مختلفه خود نوحه و زجه می‌کردند و گاو و گوسفند و حیواناتی که در
و زجه می‌کردند و گاو و گوسفند و حیواناتی که در سایه سرو می‌آرمیدند همه ناله و زاری آغاز نهادند چنان‌که هیچ‌کس را تاب شنیدن آن ناگواری نبود. مخفی نماناد که قدمای فرس به‌واسطه احترام سرو مزبور همه جا در نقاشی عمارات و نقش منسوجات و گلدوزی‌ها و غیرها صورت سروی که نوک مخروطی آن متمایل شده باشد متداول ساخته‌اند و بعباره آخری آن را «بته جقه» می‌گویند؛ زیرا که از قدیم جقه ملوک عجم را به صورت سرو کاشمر می‌ساختند و حکمای فرس، سرو را رب النوع حیات دائمه نباتات می‌شمرند، همچنان‌که ماهی را رب النوع حیات باقیه حیوانات
همچنان‌که ماهی را رب النوع حیات باقیه حیوانات دانستندی و نشان ملتی بهدینان در همه جا سرو و ماهی بوده‌است… و گمان بهدینان براین بوده‌است که سرو و ماهی در نبات و حیوان بدون سبب خارجی زوال نمی‌یابند. بته را بیشتر به درخت و گیاه ربط داده‌اند و تمام موارد مذکور طرح‌هایی هستند که جزئی از اسطوره‌ها و اعتقادات ایرانیان قدیم بوده و تحت تأثیر فرهنگ و شرایط اجتماعی قرن‌ها بعد، تغییر فرم و شکل داده‌است. برخی معتقدند که این نقش مایه تجسم گیاهی هندی است و به تبع آن یقین کرده‌اند که بته جغه از هند به ایران آمده‌است اما
کرده‌اند که بته جغه از هند به ایران آمده‌است اما شواهد تاریخی بسیاری در دست است که بته در اصل سرو بوده‌است. اما در جاهای بیشتری به سروی که تارک آن از باد خم شده و نماد رمزی شعله مذهب زرتشت، ذکر گردیده‌است و برخلاف تصور رایج (بیشتر به حکم فراوانی این نقشمایه در شال کشمیر) از ایران به هند رفته‌است. ایرانیان این طرح را بته (بوته) می‌نامند که معنی لغوی آن یک دسته برگ است و ساده‌ترین شکل آن شباهت زیاد به برگ دندانه‌دار دارد. مردم ایران با عشقی که به اختراع انواع مختلف اشکال هنری و پیچیده دارند، اشکال گوناگون
مختلف اشکال هنری و پیچیده دارند، اشکال گوناگون بوته را به وجود آورده‌اند و بر آن‌ها نام‌های مخصوص گذاشته‌اند، مثل بوته میری (کاج کوچک)، بوته ترمه‌ای (کاج متوسط)، بوته خرقه‌ای (کاج بزرگ)، بوته بادامی (کاج بادامی شکل) و بوته جغه‌ای (کاج بزرگی که یک کاج کوچک از آن بیرون آمده). بته‌ای که از هزاره هشت قبل از میلاد تا دوره هخامنشی در هنرها به کار برده می‌شده بیشتر بته بادامی بوده و تعداد کمی از آن‌ها خمیده هستند. از نمونه‌های یافته شده که شاید اولین بته مشاهده شده در تاریخ هنر ایران است، نمونه‌ای که یافته شده در
در تاریخ هنر ایران است، نمونه‌ای که یافته شده در پیکر کنده‌های آشوری ایلامی متعلق به سه هزار سال قبل از میلاد است و گلدانی دیده می‌شود که دو عدد برگ بته مانند از آن آویزان است. این بته‌ها ساده و عاری از تزئین هستند. نقشه برجسته مذکور هم‌اکنون در موزه بغداد است. سیر و تحول و سرو به صورت نگاره بته‌ای فرایندی است بسیار طولانی قابل تفکیک به مراحل قبل از اسلام و بعد از اسلام است. وجه تمایز مرحله یکم در منزلت خاص سرو بوده به عنوان درخت مقدس و یک مظهر رمزی، مذهبی و نشانه‌ای از خرمی و همیشه بهاری و نیز مردانگی است
نشانه‌ای از خرمی و همیشه بهاری و نیز مردانگی است اما در ادوار پس از اسلام مفهوم مقدس خود را از دست داده و صرفاً به عنوان یک نقش سنتی در هنرها به کار می‌رود و مداومت یک نقش مایه سنتی است. حتی ادامه حیات درخت سرو در بقاع زیارتگاه‌ها و قدمگاه‌های عصر اسلامی، تداعی‌کننده مفهوم مذهبی سرو پیشینیان نیست. به هر رو بته جغه یکی از نگاره‌ها و ارائه‌هایی است که در طول هزاره تا امروز به روش‌های گوناگون زینت بخش آثار هنری ایران (پته دوزی، قالی، ظروف و…) بوده‌است. البته هنرشناسان تاکنون در چگونگی پیدایش، ماهیت و رمز و
هنرشناسان تاکنون در چگونگی پیدایش، ماهیت و رمز و راز آن اختلاف نظر دارند. این نقش جاویدان در طول زندگی هزار ساله‌اش به قدری تحول و تطور یافته که هیچ ارائه‌ای در عالم هنر ایران و سایر اقوام تا به این حد متحول نشده‌است. هیچ‌کدام از این‌ها باعث نمی‌شود صورتهای نخستین بته جغه ساده و نزدیک به طبیعت به حیات خود ادامه دهد. در میان نمونه‌های منسوج دوره صفوی دو تکه پارچه زری‌بافی سده یازدهم که تجسم مراحل اساسی دگردیسی سرو و به بته تبدیل شدن آن است، اهمیت به سزایی دارد. در نمونه اول که سرو منقوش شده آن که تارک
دارد. در نمونه اول که سرو منقوش شده آن که تارک برگشتهٔ آن دوشاخه است که با گل و گیاه پر شده‌است. ساختار. اساس شکل‌گیری نقش بته گردش پاره خطی است که نقطه آغاز آن کمی خمیده (سر کج) است و پس از یک گردش منحنی در همان نقطه شروع به هم پیوسته و گردش ان متوقف می‌شود. در این گردش شکلی به دست می‌آید از یک سر باریک و در نقطه میانی شکم دار است. تشبیهات دیگری نیز بر شکل آن قائل اند، آن را به شکل میوهٔ درخت کاج، بادام، میوه صنوبر، یا خمیدگی درخت سرو در مقابل نسیم ملایم، قطرهٔ باران و اشک چشم و حتی اندام نوعی طوطی ماده
قطرهٔ باران و اشک چشم و حتی اندام نوعی طوطی ماده هندی به نام سوگی تشبیه کرده‌اند. کاربرد. نقش بته یکی از عناصر زینتی است که به صورت غالب و مغلوب در هنر نگارگری (مینیاتور)، ترمه دوزی، قلمکار، زری بافی، پارچه بافی، قلم زنی، کاشی، چوب و قالی به کار می‌رود. انواع بته جقه. بته با عناوینی چون بته جغه‌ای، بادامی، میری، خرقه‌ای، ترمه ای، قلمکار، کاجی، هشت پر کردستانی یا قهر و آشتی، بته افشاری یا قباد خانی، مادر و بچه و بته شاخ گوزنی شناخته می‌شود. انواع و اقسام بته‌جقه که در متن و حاشیه فرش به کار می‌رود که هر یک
که در متن و حاشیه فرش به کار می‌رود که هر یک به گونه‌ای شیوه یافته‌اند که عبارتند از ۱-بته میری ۲-بته قلمکار ۳-بته خرقه‌ای ۴-بته کردستانی دکتر سیروس پرهام درکتاب دستبافته‌های عشایری و روستایی فارس می‌نویسد: این نقش از رایج‌ترین نگاره‌های ایرانی در روزگار قدیم تقریباً در همه دستبافت‌ها به خصوص ترمه، پته و قالی قلمکار رایج بوده‌است؛ که در دراز مدت شکل و حالت بته دستخوش تحول و دگرگونی قرار گرفته و به شصت صورت متفاوت درآمده که معروف‌ترین آن (بته جغه‌ای) است که در مورد ریشه و منشأ آن اختلاف نظرهایی وجود دارد و
در مورد ریشه و منشأ آن اختلاف نظرهایی وجود دارد و گروهی آن را تمثیل بادام و گلابی می‌دانستند. همان‌طور که گفته شد شکل بته‌جقه به‌دست آمده بر روی قمقمه دره پازیریک حالت زیور و نگاره زینتی ندارد؛ و تنها تفاوت آن با سرو واقعی در شیوه (نگارگری) مقطعی است؛ که برش عمودی درخت سرو را با ساقه‌های افقی مجسم می‌سازد. در هنر پارتی و ساسانی سرو دیگر یگانه درخت مقدس نیست و رفته رفته جای خود را به دیگر درخت‌ها نیز می‌دهد. هم چنین به دلیل فراوانی نگاره‌های سروی در قالیبافی ایل بختیاری و طوایفی از لرهای فارس با وجود از بین
ایل بختیاری و طوایفی از لرهای فارس با وجود از بین رفتن دستبافته‌های لرهای عهد باستان منزلت آن همچنان مستدام می‌ماند. البته این منزلت دیگر بار مذهبی و رمزی ندارد؛ و یک نقش مایهٔ سنتی است که حتی در ادامه حیات درخت سرو در بقاع زیارتگاه‌ها قدمگاه‌های عصر اسلامی تداعی‌کننده مفهوم مذهبی سرو پیشینیان ناست. آغاز دومین مرحله، بعد از اسلام و جدا شدن سرو از ریشه باستانی است. بعد از اسلام سرو به نگاره‌های تزیینی تبدیل می‌شود. وهم‌چنین از ماهیت و بار مذهبی خود تن رها می‌کند؛ که تنها با دوخط منحنی پیوسته به هم کشیده
می‌کند؛ که تنها با دوخط منحنی پیوسته به هم کشیده می‌شود. کم‌کم تارک آن به یک سو خمیده می‌شود؛ و در اینجاست که نطفه بته‌جقه بسته می‌شود؛ و شاخه‌هایش به نقش و نگاره‌های تبدیل می‌شود که جزو طبیعت سرو نیست. و نقشمایه به یک نگارهٔ زینتی تبدیل می‌شود و از صورت طبیعی خود دور می‌شود. این مهم‌ترین تغییر سرو در سفالینه‌های سده های(۳ تا ۷ ه‍.ق) در گرگان، نیشابور، کاشان و ری نشان داده شده‌است در دیگر هن‌ها اثری از آن نیست قدیمی‌ترین نمونه سرو خمیده از باد متعلق به سده ۵ قمری است. بر روی آب خوری آبگینه از نیشابور کنده
۵ قمری است. بر روی آب خوری آبگینه از نیشابور کنده شده، به دلیل آن که تارک خمیده سروهای این جام آبگینه دو شاخه است؛ و نباید نخستین سرو خمیده تلقی شود زیرا دو شاخک شدن تارک تکامل یافته تزیینی است که از پی مرحله‌ای می‌آید که در آن سرو در یک خط منحنی ساده خم شده باشد. پس باید یقین کرد که سرو قرن‌ها پیش از آن خمیده شده ولی نمونه‌های آن ازبین رفته یا همچنان نمونه‌های آن در دل خاک نهفته‌است. یک نمونهٔ مختلف آن کاسه لعابداری که نقش آن مربوط به سده (سوم-چهارم ه‍.ق) باقی‌مانده‌است. از سده شش به بعد نگاره سرو از حالت
از سده شش به بعد نگاره سرو از حالت ساده نخستین بیرون می‌آید و بته‌جقه شکل شیوه یافته کامل و نهایی خود را پیدا می‌کند و ریزه کاری‌های که به آن اضافه شده تشخیص سرو بودن آن را مشکل می‌سازد و جز قالب مخروطی شکل چیزی به سرو نمی‌ماند. محیط و مساحت. بته‌جقه را می‌توان با کاستن و افزودن دو نیم دایره به یک نیم دایرهٔ بزرگتر (یا محاسبه نیم دایره بزرگتر) به‌دست آورد. فرض کنید یک نیم دایرهٔ بزرگ به شعاع R داریم؛ اگر از نقطه ای روی قطر این نیم دایره، نیم دایرهٔ کوچکی به شعاع R1 رسم کنیم که از یک طرف بر نیم دایرهٔ اصلی
شعاع R1 رسم کنیم که از یک طرف بر نیم دایرهٔ اصلی محاط باشد. سپس از نقطهٔ دیگری روی قطر نیم دایرهٔ بزرگ، نیم دایره ای به شعاع R2 رسم می‌کنیم به نحوی که از انتهای نیم دایرهٔ کوچک قبلی آغاز و بر سمت دیگر نیم دایرهٔ بزرگ محاط شود. دقت شود که دو نیم دایرهٔ رسم شده در دل نیم دایرهٔ اصلی، در دو طرف قطر آن قرار می‌گیرند، نه در یک طرف. در چنین حالتی، مساحت بته‌جقهٔ تشکیل شده از رابطهٔ زیر قابل محاسبه است: formula_1 که R2 شعاع نیم دایرهٔ افزوده شده به نیم دایرهٔ اصلی است و R1 شعاع نیم دایرهٔ کاسته شده از آن. محیط