فلورستان دی فاستو کیست؟ توضیح بده.
فلورستان دی فاستو (; – ) یک معمار، مهندس و سیاستمدار ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر طراحی‌های ساختمانی‌اش در سرزمین‌های فرادریایی ایتالیا در اطراف مدیترانه شناخته می‌شود. او مهم‌ترین معمار استعماری عصر فاشیسم در ایتالیا محسوب می‌شود و به عنوان «معمار مدیترانه» توصیف شده است. او که شخصیت اصلی بلامنازع صحنه معماری، ابتدا در جزایر ایتالیایی دریای اژه و سپس در لیبی ایتالیا بود، از استعداد قابل توجهی همراه با مهارت‌های کامل برخوردار بود که به او اجازه می‌داد تا بر متنوع‌ترین سبک‌های معماری تسلط یابد و آنها را بی‌تفاوت و در هر زمینه جغرافیایی به کار گیرد و بین التقاط‌گرایی و خردگرایی در نوسان باشد. میراث او که مدت‌ها مورد غفلت قرار گرفته بود، از دهه ۱۹۹۰ برجسته شده است.زندگی اولیه و حرفه.فلورستانو دی فاوستو که در روکا کانترانو، شهری در نزدیکی رم متولد شد، در رم تحصیل کرد و ابتدا مدرک معماری را در آکادمی هنرهای زیبا و سپس (۱۹۲۲) را در مهندسی عمران دریافت کرد. اولین کار او، از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۲۳، بخش معماری مقبره پاپ پیوس دهم در کلیسای سنت پیتر در واتیکان بود، کاری درست اما سرد. پس از آن، طراحی کالواری و کلیسای کوچک یادگارهای عید فصح در کلیسای رومی سانتا کروچه در گروسالم انجام شد که در سال ۱۹۳۰ افتتاح شد اما تنها در سال ۱۹۵۲ به پایان رسید. از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۲، او مشاور فنی وزارت امور خارجه بود و تعداد زیادی از سفارتخانه‌ها، نمایندگی‌ها، کنسولگری‌ها، مؤسسات فرهنگی و مدارس ایتالیا را در اروپا، آفریقا و آمریکا ساخت، اصلاح یا بازسازی کرد. مهم‌ترین آثار او در این زمینه، سفارتخانه‌های ایتالیا در بلگراد و آنکارا و نمایندگی در قاهره است، جایی که او با ملکیوره بگ، یکی از مهم‌ترین معماران داخلی ایتالیایی قرن بیستم، همکاری کرد. در همان زمان، او به خاطر پیشنهاد چندین پروژه برای مرکز رم، مانند میدان کولونا و دل پارلمان، لونگوته‌وره مارزیو و مقر جدید بانک ملی لاورو در ویا ونتو، شناخته شد. اما همه آنها روی کاغذ باقی ماندند. بین سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸، دی فاوستو، که ارتباطات خوبی با بنیتو موسولینی داشت، نقشه شهر و ساختمان‌های اصلی پره‌داپیو نووا را طراحی کرد. دیکتاتور ایتالیایی پس از رانش زمینی که بقای شهر پره‌داپیو را تهدید می‌کرد، تصمیم به جابجایی آن گرفته بود. ایده پشت کار دی فاوستو در اینجا، ایجاد یک روستای روستایی ایده‌آل، از طریق «طراحی شهری از نوع مذهبی»، مطابق با زائران زیادی بود که هر روز از زادگاه «دوچه» بازدید می‌کردند، اما در هماهنگی با آرمان موسولینی از یک ایتالیای روستایی و اراده او برای نشان دادن ریشه‌های فروتنانه و ساده‌اش. خانه‌های مقرون‌به‌صرفه برای ساکنانی که در اثر رانش زمین آواره شده بودند، نوسازی کاخ وارانو، ساختمان اداره پست، بازار مواد غذایی، مدرسه ابتدایی و مهدکودک سانتا روزا، خانه پزشکان، گسترش گورستان سن کاسیانو و کلیسای همنام و مقبره خانواده موسولینی، مراحل کار او در پره‌داپیو را تشکیل می‌دهند.رودز و دودکانیز.در سال ۱۹۲۳، دی فاستو شروع به کار برای فرماندار جزایر ایتالیایی دریای اژه، ماریو لاگو، کرد. این دیپلمات لیبرال و دوراندیش، اولین فرماندار غیرنظامی جزایر پس از اشغال آنها در سال ۱۹۱۲ در طول جنگ ایتالیا و ترکیه بود که طرفدار همزیستی مسالمت‌آمیز بین گروه‌های قومی مختلف جزایر: یونانی‌ها، ترک‌ها، لادینوها و از سال ۱۹۱۲، ایتالیایی‌ها بود. اولین کار او در رودس، طرح شهر بود که در ۲۹ ژانویه ۱۹۲۶ به پایان رسید: او تصمیم گرفت تقریباً به‌طور کامل شهر محصور قرون وسطایی را حفظ کند، دیوارهای باستانی را جدا کرده و مناطق احترام را معرفی کند و از مسیرها و ترازهای طرح باستانی هیپوداموس میلتوسی برای محله‌های جدید استفاده مجدد کند. شهر جدید در خارج از دیوارها، در جنوب کرانه غربی بندر ماندراکی، ساخته شد و به عنوان یک شهر باغی، یک مدل شهری که در آن سال‌ها در ایتالیا بسیار مد بود، تصور می‌شد. جاده اصلی شهر جدید، در جنوب ماندراکی، به نام فورو ایتالیکو نامگذاری شد و در آنجا دی فاوستو ساختمان‌های اصلی را طراحی کرد و سبکی التقاطی را با ترکیبی از عناصر بیزانسی، عثمانی، رنسانس رومی، ونیزی، شوالیه‌های جوانمرد و محلی ترجیح داد. این سبک برای جمعیت چند قومی جزیره بسیار مناسب بود. مهم‌ترین آثار در میان بسیاری از آثاری که او در شهر رودس طراحی کرد عبارتند از: کاخ فرماندار (امروزه ساختمان فرمانداری) که در سال ۱۹۲۶ به سبک گوتیک ونیزی با نمای سنگی سفید و صورتی، شبیه کاخ دوک در ونیز ساخته شد؛ ساختمان اداره پست نئورنسانس ۱۹۲۷؛ کلیسای جامع کاتولیک سنت جان شوالیه‌ها (که اکنون کلیسای ارتدکس یونانی بشارت است)، در میان نزاع‌های بزرگ در سال‌های ۱۹۲۴–۱۹۲۵ بازسازی شد، که نقشه‌های آن با استفاده از حکاکی‌های کلیسای سنت جان کولاکیوم، واقع در داخل شهر محصور و تخریب شده در سال ۱۸۵۶، بازسازی شد؛ هتل بزرگ رزها، که اکنون کازینو رودز نام دارد، با همکاری مایکل پلاتانیا ساخته شد، اما در اواخر دهه ۱۹۳۰ توسط فرماندار چزاره ماریا دِ وِکی از تمام تزئینات دکو خود «پاکسازی» شد؛ مهم‌تر از همه، «بازار جدید»، مرکز شهر جدید، یک سازه چندضلعی نامنظم که غرفه ماهی‌فروشان را احاطه کرده است، که دارای سبکی شرقی بی‌چون و چرا است. علاوه بر رودس، دی فاستو در کوس نیز فعال بود، جایی که مهم‌ترین آثار او عبارتند از کاخ گاورنو (۱۹۲۷–۱۹۲۹) و کلیسای کاتولیک آگنوس دئی (۱۹۲۷)، که با رودولفو پتراکو ساخته شده است، با نقشه مرکزی و یک برج ناقوس مخروطی در نما، که بهترین کار او در دودکانیز محسوب می‌شود؛ در کاستلوریزو، جایی که او ساختمان نماینده را بنا کرد؛ در کالیمنوس و لروس. از سال ۱۹۲۶، اختلاف نظرهای فزاینده با فرماندار او را وادار کرد تا به تدریج تعهدات خود را در دریای اژه رها کند. این نزاع در سال ۱۹۲۷ با یک دعوای حقوقی پایان یافت، جایی که دی فاستو نشان داد که در طول خدمت خود در دودکانیز، حداقل پنجاه ساختمان - خانه، ساختمان عمومی، کلیسا، سربازخانه، بازار، مدرسه - طراحی کرده است که سی و دو مورد از آنها در سال ۱۹۲۷ ساخته شده یا در حال ساخت بوده‌اند. برای حفظ این سرعت بالای کار، این معمار در طول سفرهای مکرر قایق خود بین ایتالیا و رودز نیز کار می‌کرد.کار در ایتالیا و آلبانی.در همان زمان، دی فاستو، که پرکاری‌اش چشمگیر بود، به کار خود در ایتالیا، به‌ویژه در رم - جایی که صاحب یک استودیوی پررونق بود - و مناطق اطراف آن نیز ادامه می‌داد، جایی که در نیمه دوم دهه بیست، چندین مجتمع مسکونی طراحی کرد: از جمله آنها، مجتمع‌هایی برای کارمندان دولت، در خیابان سه مریم مقدس که با سبک باروکتو رومی خود مشخص می‌شد. در سال‌های ۱۹۲۶–۲۸، او ویلای تنور معروف، بنیامینو گیگلی، را در تپه مونته‌لاریس در نزدیکی لورتو طراحی کرد، یک عمارت مجلل و پر زرق و برق که جذابیت آن در نقشه آن با بدنه مرکزی و دو بال پایینی کج نهفته است، ایده‌ای که دی فاستو در آینده چندین بار از آن استفاده کرد. در ۲۱ فوریه ۱۹۳۰، او در دریای تیرنی شمالی دچار یک سانحه هوایی بد شد و پس از ۱۲ ساعت توسط کشتی تریپولی به همراه خدمه‌اش نجات یافت. در دهه سی، مهم‌ترین آثار او در ایتالیا عبارت بودند از: کارخانه لبنیات در پسکارا (۱۹۳۲)، جایی که دی فاستو التقاط‌گرایی خود را به نفع یک عملکردگرایی خالص کنار گذاشت، خانه دهقانی در شهر جدید لیتوریا (لاتینای امروزی) و آسایشگاه نظامی در آنزیو (۱۹۳۰–۱۹۳۳). مجموعه اخیر، که در موقعیتی خوش‌منظره در جنگلی کاج در مقابل دریا و نزدیک ویرانه‌های ویلای نرو قرار دارد، نمونه خوبی از خردگرایی ایتالیایی است. در اینجا به ویژه غرفه سل کایرورژیک، با بدنه مرکزی حاوی اتاق عمل، که دیوار بیرونی نیم‌دایره‌ای آن یک نمای شیشه‌ای واحد است، قابل توجه است. از این بدنه، دو بال بلند زاویه‌دار جدا می‌شوند که میزبان بیماران هستند. خانه دهقانی در لاتینا، با یک برج مرکزی و بال‌های بلند، در دهه شصت تخریب شد. لبنیاتی در پسکارا، که در سال ۲۰۱۰ در میان جنجال‌ها و دعواهای حقوقی فراوان تخریب شد، ساختمانی سه‌طبقه با روکش کلینکر بود که نمای بدنه مرکزی آن دارای دیوار شیشه‌ای سه‌ضلعی بود. دو ساختمان آخر به سفارش وزارت کشاورزی ساخته شدند که چندین اثر دیگر نیز به معمار واگذار کرد، مانند سازماندهی نمایشگاه ملی گندم، احیا و چیدن میوه که در سال ۱۹۳۲ در ویلا بورگزه برگزار شد، و طراحی مقر اصلی اتحادیه کارگران کشاورزی فاشیست، در کورسو دیتالیا، رم، در سال‌های ۱۹۳۶–۱۹۳۷. در آن مورد، دی فاستو یک بنای از پیش موجود را به‌طور اساسی تغییر داد و آن را به یک ساختمان معمولی با سبک معماری ساحلی تبدیل کرد. بین سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۹، وی ساختمان ویلینو استاچیولی را در ویا آگری، رم، ساخت که نمونه‌ای کلاسیک از خردگرایی ایتالیایی است. خانواده استاچولی، خانواده‌ای از ابروتزی، صاحبان یک شرکت ساختمانی بودند که بسیاری از آثار معماری او را در ایتالیا و خارج از کشور اجرا کردند.در همان دوره، او در آلبانی (که در آن زمان عملاً تحت‌الحمایه ایتالیا بود) نیز فعال بود، جایی که جایگزین آرماندو برازینی شد. در آنجا او طرح جدید شهر تیرانا را با مرکز شهر و ساختمان‌های اداری عظیم در اطراف میدان اسکندربیگ، به سبک نئورنسانس با راه‌حل‌های زاویه‌دار مفصل و نماهای غول‌پیکر (۱۹۳۲) طراحی کرد. در همان سال‌ها، او همچنین ویلای سلطنتی دورس (۱۹۲۸–۱۹۳۰)، با یک برج مرکزی و دو بال و ویلای سلطنتی در اسکوتاری (۱۹۲۸) را طراحی کرد که هر دو اثر به سفارش شاه زوگ اول ساخته شده بودند.لیبی.در سال ۱۹۳۲، دی فاستو «مشاور معماری» شهر طرابلس، پایتخت لیبی ایتالیا شد و آخرین مرحله خلاقانه زندگی حرفه‌ای خود را آغاز کرد. در سال ۱۹۳۴، جایگزینی پیترو بادولیو با ایتالو بالبو، راس درخشان و پرشور فرارا و مارسیالو دل‌آریا، به عنوان فرماندار کل لیبی، کار او را رونق بخشید. این دو مرد خیلی زود یکدیگر را به خوبی درک کردند (بالبو آنقدر به دی فاستو اعتماد داشت که در سال ۱۹۳۸ وظیفه طراحی نقشه شهر مرکز شهر زادگاهش را به او سپرد) و دی فاستو، که توسط بالبو به عنوان رئیس «کمیسیون حفاظت و زیبایی شهری»، با وظیفه اصلی طراحی نقشه شهر طرابلس، معرفی شده بود، شروع به تولید مجموعه‌ای از پروژه‌ها برای پایتخت لیبی کرد: در آنجا، معمار نقشه میدان کاستلو (منطقه اطراف قلعه سرخ) و میدان اطراف طاق مارکوس اورلیوس، در مدینه را ترسیم کرد. علاوه بر این، او ساختمان‌های عمومی، کلیساها، بازارها، هتل‌ها را در مجموع پانزده اثر در عرض چند سال بنا کرد. شاهکار او در طرابلس، مرکز چند منظوره الودان (هتل، استخرهای شنا، کازینو، تئاتر) است که با ردیفی طولانی از طاق‌ها به موازات تفرجگاه امروزی شریعت الفتح مشخص می‌شود. در ۱۵ مارس ۱۹۳۷، با یک مراسم شبانه مجلل در حضور موسولینی، طاق فیلانی در نزدیکی رأس لانوف افتتاح شد که مرز بین طرابلس و سیرنایکا را در امتداد جاده تازه ساخته شده ویا بالبیا (بزرگراه ساحلی لیبی امروزی) مشخص می‌کرد. در تمام این آثار، معمار تجربه یونانی خود را از سر گرفت و عناصر عربی و نووچنتو را با مهارت فراوان در هم آمیخت.تا آغاز جنگ جهانی دوم، دی فاستو فعالیت خود را در سراسر لیبی گسترش داد و هتل‌هایی در شهرهای پیش از بیابانی شدن مانند جفرن و نالوت، اقامتگاه‌هایی برای افسران در طبرق، منینا و قلعه بنیتو، انواع مختلف ساختمان‌ها در بنغازی، مصراته و درنا و هشت روستا از سی و دو روستای کوچک، شهرهای بنیادی برای استعمارگران ایتالیایی ساخت. در تمام این آثار، دی فاستو بلوغ حرفه‌ای خود را نشان داد و بر طراحی انواع مختلف ساختمان‌ها و مقیاس‌های طراحی تسلط یافت. اوج کار آفریقایی او طراحی غرفه لیبی در «نمایشگاه سرزمین‌های فرادریایی ایتالیا» بود که در سال ۱۹۴۰ در ناپل برگزار شد. جایگاه او به عنوان «معمار دربار» بالبو با قرار دادن پرتره او در نزدیکی فرماندار در نقاشی‌های دیواری نقاشی شده توسط آشیل فونی فراری بر روی طاق‌های کلیسای سنت فرانسیس در طرابلس، که یکی دیگر از آثار اوست، تثبیت شد.در سال ۱۹۴۰، دی فاستو همچنین مسیر کوتاهی را از فعالیت اصلی خود جدا کرد و طراحی صحنه فیلم تاریخی دلقک پادشاه به کارگردانی ماریو بونارد را بر عهده گرفت.سال‌های پایانی.در طول سال‌های جنگ، دی فاستو موضع فاشیستی خود را رها کرد و به حزب کاتولیک نزدیک شد، تا اینکه در پایان جنگ به عنوان نماینده دموکراتیا کریستیانا هم در مجلس مؤسسان و هم در اولین دوره قانونگذاری انتخاب شد. در سال ۱۹۵۳، حزب خود را به مقصد حزب ملی سلطنت‌طلب ترک کرد. در طول این سال‌ها، او تحولات معماری جاری را محکوم کرد. او در سخنرانی در پارلمان دربارهٔ دوسالانه معماری ونیز، معماری جهان‌شهری و پیش پا افتاده ایتالیا پس از جنگ را «میل دیوانه‌وار به چیزهای جدید» تعریف کرد و گفت که انتزاع‌گرایی، اگزیستانسیالیسم و نسبی‌گرایی «تجلیاتی از ماده متعفن» هستند. قابل توجه‌ترین آثار او در آن سال‌ها، طرح بازسازی پس از جنگ سوبیاکو، مرمت کلیسای جامع سنت آندره آپوستولو در همان شهر، طراحی خانه عمومی سیسترسیان‌ها در تپه آونتین در رم و بازسازی محراب مونته‌ورژین بود که به سبک نئورومانسک ساخته شده است. این مجموعه که در سال ۱۹۶۶ به پایان رسید، بازگشت به سنت‌گرایی دوران اولیه او را نشان می‌دهد. دی فاستو در سال ۱۹۶۵ در رم درگذشت. او عضو آکادمی سن لوکا و آکادمی پاپی هنرهای زیبا و ادبیات ویرتوسی آل پانتئون بود.میراث.فلورستانو دی فاستو مهم‌ترین معمار استعماری ایتالیایی رژیم فاشیستی بود. در دهه ۱۹۲۰، گروهی از معماران جوان، که بیشتر آنها خردگرا بودند، الهام‌بخش آثار خود را در معماری مدیترانه یافتند. آنها ساختمان‌های سنتی ("معماری بدون معمار") جنوب ایتالیا، جزایر یونان و سواحل شمال آفریقا را دوباره ارزیابی کردند، زیرا فکر می‌کردند که درست در آن مکان‌ها منابع عقلانیت معماری نهفته است. این مفهوم جدید، مدیترانه‌ای (مدیترانه‌ای)، در جنبش خردگرا متولد شد، اما بعدها گروه‌های دیگری مانند "نئوکلاسیک‌هاً نیز آن را به دست گرفتند. مدیترانه‌ای که در مرحله اول توسط خردگرایان با معماری هلنی، با خلوص خطوط و طراحی آن، مرتبط بود، بعدها توسط تبلیغات فاشیستی به عنوان توجیه ایدئولوژیک برای گسترش مدیترانه‌ای آن مورد استفاده قرار گرفت و با معماری رومی همراه شد.در این زمینه، دی فاستو، که خردگرا نبود، به این مفهوم دست یافت. او در تنها نوشته‌اش که در سال ۱۹۳۷ منتشر شد، می‌گوید: «معماری در مدیترانه متولد شد و در رم در بناهای جاودانه‌ای که از نبوغ زادگاهمان خلق شده‌اند، پیروز شد: بنابراین، باید مدیترانه‌ای و ایتالیایی باقی بماند.» استعداد و ارتباطات سیاسی او به او اجازه داد تا این نظریه‌پردازی را به عمل درآورد. به لطف آثار فراوانش در آلبانی، لیبی، جزایر اژه ایتالیا و خود ایتالیا، معماری به عنوان «معمار مدیترانه» تعریف شده است. پایبندی او به مفهوم مدیترانه‌ای بودن همچنین در نیاز مداوم او به ارتباط با «روح مکان» مکان‌هایی که قرار بود در آنها فعالیت کند، منعکس می‌شود: او در همان نوشته‌ای که در بالا ذکر شد، نوشت: «هیچ سنگی بدون اینکه از قبل خودم را با روح مکان پر کنم، قرار نگرفت تا آن را از آن خود کنم.»کار او منجر به ایجاد تعادل مداوم بین معماری سنتی و مدرن، التقاط‌گرایی و خردگرایی شد. او «الگویی بی‌نظیر از یک معمار حرفه‌ای بود که به لطف آمادگی قابل توجه همراه با مهارت‌های کامل، قادر بود هر سبک ممکن را به‌طور کامل فرا گیرد و بدون هیچ تفاوتی و در هر زمینه جغرافیایی از آن استفاده کند: از سبک موریایی گرفته تا گوتیک ونیزی، از رنسانس گرفته تا نووچنتو، و حتی زبان خردگرایانه را به سبک مدرن دیگری تقلیل دهد.» به دلیل نوسان مداوم او بین سبک‌های سنتی و مدرن، او بی‌وقفه مورد حمله دو جبهه مخالف معماران استعماری، «نئوکلاسیک‌ها» و خردگرایان، قرار گرفت. آثار او که مدت‌ها پس از جنگ مورد غفلت قرار گرفته بود، از دهه ۱۹۹۰ دوباره کشف شده است و از آن زمان میراث او بیشتر و بیشتر مورد مطالعه قرار گرفته است، اگرچه هنوز فهرست کلی آثار او وجود ندارد.