الساندرو مدیچی، دوک فلورانس کیست؟ توضیح بده.
آلساندرو دِ مدیچی (۲۲ ژوئیه ۱۵۱۰ - ۶ ژانویه ۱۵۳۷)، ملقب به " ایل مورو " به دلیل رنگ پوست تیره‌اش، دوک پنه و اولین دوک جمهوری فلورانس (از سال ۱۵۳۲)، از سال ۱۵۳۰ تا زمان مرگش در سال ۱۵۳۷ حاکم فلورانس بود. الساندرو، اولین مدیچی که به عنوان یک پادشاه موروثی بر فلورانس حکومت کرد، همچنین آخرین مدیچی از خاندان ارشد خانواده بود که رهبری شهر را بر عهده داشت. ترور او به دست پسرعموی دورش، لورنزاچو، باعث شد عنوان دوک به کوزیمو اول دِ مدیچی ، از شاخه جوان‌تر خانواده، منتقل شود.زندگی.آلساندرو که در فلورانس متولد شده بود، توسط بسیاری از معاصرانش به عنوان تنها پسر لورنزو دوم دِ مدیچی، دوک اوربینو ، نوه لورنزو دِ مدیچی "باشکوه" شناخته می‌شد. برخی دیگر معتقد بودند که او پسر نامشروع جولیو دِ مدیچی (بعدها پاپ کلمنت هفتم ) است، اما در آن زمان و امروز این یک دیدگاه اقلیت بود. اسکیپیونه آمیراتو ، مورخ دربار دوک‌نشین بزرگ مدیچی می‌نویسد: "... برخی که اعتبار آنها معتبر است و این راز را از خدمتکاران پنترالیا به دست آورده‌اند، فکر می‌کنند که او پسر کلمنت بوده و از یک خدمتکار خانه در زمانی که شوالیه سنت جان بود، متولد شده است."لقب او "ایل مورو" به دلیل رنگ پوست نسبتاً تیره‌اش است..برخی مورخان، از جمله کریستوفر هیبِرت، دو فرضیه درباره‌ٔ تبار آلِساندرو دِ مدیچی مطرح کرده‌اند: گفته می‌شد که او فرزند نامشروع کاردینال جولیو (بعدها پاپ کلمنت هفتم) بوده و مادرش یا برده‌ای مور از شمال آفریقا بوده یا زنی روستایی از ناحیهٔ کامپانیا در اطراف رم. با این حال، اسناد تاریخی مادر او را سیمونتا دا کولِوِکّیو معرفی می‌کنند؛ خدمتکاری در خانهٔ آلفونسینا اورسینی، مادربزرگ آلِساندرو.نویسندهٔ فرانسوی، ژان نِستور، در دههٔ ۱۵۶۰ گزارش داد که شایعهٔ منشأ برده‌وار مور، نخستین‌بار توسط دشمنان تبعیدی آلِساندرو در ناپل منتشر شد و پایه‌ای نداشت. همچنین، مورخ دانشگاه فلورانس، جورجو اسپینی، این روایت را بی‌اساس دانسته و مادر آلِساندرو را زنی دهقان از حومهٔ رم معرفی کرده که بعدها با یک باربر اهل لاتزیو ازدواج کرده بود. این اختلاف‌نظرها دربارهٔ تبار آلِساندرو نه‌تنها بازتابی از فضای سیاسی و رقابت‌های خانوادگی در فلورانس قرن شانزدهم است، بلکه نشان‌دهندهٔ نقش شایعه‌سازی در تضعیف مشروعیت چهره‌های سیاسی آن دوره نیز هست.اوایل زندگی.آلِساندرو دِ مدیچی دوران کودکی خود را در رم گذراند، جایی که تحت نظارت پاپ لئوی دهم و کاردینال جولیو دِ مدیچی، آموزش انسان‌گرایانه‌ای از پیریو والریانو بولتسانی دریافت کرد. در همین سال‌ها، چندین مرگ غیرمنتظره در شاخه اصلی خاندان مدیچی رخ داد: جولیانو دِ مدیچی، دوک نمور، در سال ۱۵۱۶؛ لورنزو دوم دِ مدیچی، دوک اوربینو، در سال ۱۵۱۹؛ و سرانجام خود پاپ لئوی دهم در سال ۱۵۲۱. این وقایع کاردینال جولیو را، که در آن زمان «گران ماسترو» فلورانس بود و بعدها به پاپ کلمنت هفتم تبدیل شد، بر آن داشت تا بازماندگان خاندان مدیچی را به پوجو آ کایانو، در نزدیکی فلورانس، منتقل کند: آلِساندرو؛ خواهر ناتنی‌اش کاترین، که بعدها ملکه فرانسه شد؛ و پسرعمویش ایپولیتو، که بعدها به معاونت صدارت کلیسای کاتولیک رسید.. در سال ۱۵۲۲، کاردینال جولیو عنوان «دوک پنّه» را برای آلِساندرو از شارل پنجم، امپراتور مقدس روم، خریداری کرد. این اقدام نه‌تنها جایگاه سیاسی آلِساندرو را تثبیت کرد، بلکه نشان‌دهنده تلاش خاندان مدیچی برای حفظ نفوذ و تداوم قدرت در شرایطی بود که با بحران‌های خانوادگی و سیاسی روبه‌رو بودند.وقتی کاردینال جولیو در سال ۱۵۲۳ به مقام پاپ کلمنت هفتم رسید، رهبری فلورانس را به الساندرو و ایپولیتو، تحت نیابت کاردینال سیلویو پاسرینی، نماینده پاپ، واگذار کرد. متأسفانه، الساندرو و ایپولیتو «فقط از یک نظر شبیه هم بودند، نفرت متقابل از یکدیگر». آنها در طول زندگی کوتاه خود آشکارا با هم دشمنی می‌کردند. پاسرینی در میان جناح ضد مدیچی در فلورانس و همچنین اعضای خانواده مدیچی مانند کلاریس استروزی ، دختر پیرو نگون بخت ، بسیار منفور بود. او نه تنها پاسرینی، بلکه الساندرو را نیز بی‌اعتبار می‌دانست و او را شایسته نام خانوادگی نمی‌دانست. خشم از نیابت پاسرینی مورد حمایت مدیچی، چهار سال بعد منجر به شورش مردمی شد. در جریان غارت رم در سال 1527، گروهی از فلورانسی‌ها، مدیچی‌ها را سرنگون کردند و یک جمهوری تئوکراتیک تحت تأثیر ساونارولا را تأسیس کردند. به الساندرو و ایپولیتو دِ مدیچی توصیه شد که به همراه کاردینال پاسرینی شهر را ترک کنند. بسیاری از حامیان اصلی مدیچی‌ها از فلورانس گریختند؛ اما کاترین دِ مدیچی هشت ساله جا ماند. الساندرو سه سال بعد را در تبعید گذراند. دوک فلورانس.در سال ۱۵۳۰، پس از حدود ده ماه محاصره فلورانس که با حمایت نیروهای اسپانیایی انجام شد، آلِساندرو دِ مدیچی به‌عنوان رئیس دولت منصوب شد. پاپ کلمنت هفتم او را به این مقام برگزید و از میان دو گزینه اصلی، ایپولیتو را کنار گذاشت و به مقام کاردینالی رساند. این انتخاب موجب تنش‌های شدید میان دو پسرعموی مدیچی شد؛ ایپولیتو تا پایان عمر خود آشکارا از تمایلش برای سرنگونی آلِساندرو و رهبری فلورانس سخن می‌گفت.آلِساندرو در ۱۴ تیر ۱۵۳۱ وارد فلورانس شد تا حکومت را در دست گیرد. نه ماه بعد، شارل پنجم، امپراتور مقدس روم، او را به‌عنوان دوک موروثی فلورانس منصوب کرد، چرا که توسکانی از نظر حقوقی بخشی از امپراتوری محسوب می‌شد. این انتصاب، به‌طور رسمی به جمهوری فلورانس پایان داد و آغاز بیش از دویست سال سلطنت خاندان مدیچی را رقم زد—دوره‌ای که ساختار سیاسی، فرهنگی و اجتماعی شهر را به‌کلی دگرگون ساخت.قانون اساسی فلورانس در سال ۱۵۳۲ قدرت دوک آلِساندرو دِ مدیچی را تثبیت کرد. در دوران حیات پاپ کلمنت هفتم، آلِساندرو با مشورت شوراهای منتخب حکومت می‌کرد و تلاش داشت تا آرامش را به جمهوری‌خواهان شکست‌خورده بازگرداند. با این حال، هرچه دوران حکومت او پیش رفت، گرایش‌های استبدادی‌اش آشکارتر شد.در سال ۱۵۳۴، آلِساندرو فرمان ساخت دژ فورتتزا دا باسو را صادر کرد؛ بنایی نظامی که هدف آن تثبیت کنترل خاندان مدیچی بر شهر پس از بازگشت‌شان از محاصره فلورانس بود. این دژ همچنین به‌عنوان محل استقرار نیروهای نظامی گسترده‌ای طراحی شد. ساخت چنین بنایی نه‌تنها نماد قدرت‌نمایی مدیچی‌ها بود، بلکه نشان‌دهنده گذار فلورانس از یک جمهوری شهری به یک دولت متمرکز با ساختار سلطنتی و نظامی بود—تحولی که چهره سیاسی و شهری فلورانس را برای قرن‌ها دگرگون ساخت.حکومت دوک آلِساندرو دِ مدیچی با واکنش‌های متضادی روبه‌رو شد. از یک‌سو، «درایت و حس عدالت‌خواهی‌اش دل مردم را به‌دست آورد» و بنا بر روایت ترانه‌ها و داستان‌های عامیانه، «جایگاهی به‌عنوان حامی فقرا و ناتوانان» کسب کرد. او همچنین حامی هنر بود و آثار برجسته‌ای را از هنرمندانی چون جورجو وازاری، جاکوپو پونتورمو، بن‌ونوتو چلینی و آنتونیو دا سانگالو جوان سفارش داد. در مقابل، جامعهٔ تبعیدیان فلورانسی که در خارج از شهر فعال بودند، حکومت او را سرکوبگر، فاسد و بی‌کفایت می‌دانستند—برداشتی که میان مورخان محل بحث است. در سال ۱۵۳۵، این تبعیدیان کاردینال ایپولیتو را مأمور کردند تا با امپراتور شارل پنجم دیدار کرده و شکایت‌هایی علیه حکومت آلِساندرو مطرح کند. اما ایپولیتو در مسیر این دیدار، در شرایطی مشکوک درگذشت. شایعاتی منتشر شد مبنی بر آن‌که او به دستور آلِساندرو مسموم شده است. پس از آن‌که تبعیدیان شکایات خود را به شارل پنجم رساندند، فرانچسکو گوئیچاردینی، دیپلمات فلورانسی، در پاسخ گفت: «فضیلت اعلی‌حضرت، شهرت او، دیدگاه عمومی شهر دربارهٔ خردمندی و منش نیکوی او، پاسخ کافی است». امپراتور شارل نیز این شکایات را رد کرد و همچنان از آلِساندرو حمایت به‌عمل آورد.این فصل از تاریخ فلورانس، بازتابی از کشاکش میان مشروعیت سلطنتی و خاطرهٔ جمهوری‌خواهی بود؛ جایی که هنر، شایعه، دیپلماسی و مرگ‌های مشکوک، همگی در شکل‌گیری روایت قدرت نقش داشتند.در سال ۱۵۳۶، امپراتور چارلز با ازدواج دخترش، مارگارت اتریشی ، با دوک آلساندرو، به وعده خود به پاپ کلمنت عمل کرد. به نظر می‌رسد او به معشوقه‌ای به نام تادئا مالاسپینا وفادار مانده است که دو فرزند برایش به دنیا آورده است: جولیو دِ مدیچی (حدود ۱۵۳۳/۳۷-۱۶۰۰) و جولیا دِ مدیچی .ترور.در سال ۱۵۳۷، لورنتزیو دِ مدیچی ، پسرعموی دور و دوست نزدیک دوک آلساندرو، معروف به لورنتزاچیو (لورنزوی بد)، او را ترور کرد. این رویداد موضوع نمایشنامه "لورنتزاچیو" اثر آلفرد دو موسه ؛ نمایشنامه "لورنتزینو" اثر الکساندر دوما ؛ و مبنای نمایشنامه "تراژدی انتقام‌جو" اثر توماس میدلتون و آثار دیگر است. در شب عید تجلی (۵/۶ ژانویه)، لورنزینو دِ مدیچی با فریبی ماهرانه دوک آلِساندرو را به دام انداخت؛ وعدهٔ دیدار عاشقانه با بیوه‌ای زیبا، دوک را تنها و بی‌سلاح به اتاقی کشاند. در آن‌جا، لورنزینو به‌همراه خدمتکارش پیِرو دی جوواناباته، معروف به اسکورونکوکولو، به آلِساندرو حمله کردند. طبق گزارش‌ها، «آلِساندرو چندین‌بار با خنجر مورد اصابت قرار گرفت، اما تا جایی مقاومت کرد که بخش قابل توجهی از یکی از انگشتان لورنزینو را با دندان برید». سرانجام، دوک بر اثر جراحات جان باخت و مهاجمان پس از قفل کردن در اتاق، گریختند تا کشف جنایت را به تأخیر بیندازند. این قتل، نقطهٔ پایانی بر نخستین دورهٔ سلطنت مدیچی‌ها در فلورانس بود و بازتابی از تنش‌های خانوادگی، رقابت‌های سیاسی، و بحران مشروعیت در ساختار تازه‌تأسیس دوک‌نشین توسکانی. لورنزینو بعدها تلاش کرد قتل را به‌عنوان اقدامی در راه آزادی فلورانس توجیه کند، اما در تاریخ، این واقعه بیشتر به‌عنوان نمونه‌ای از خیانت درون‌خاندانی و خشونت سیاسی ثبت شده است.از ترس شروع شورش در صورت انتشار خبر مرگ او، مقامات مدیچی جسد الساندرو را در فرشی پیچیدند و مخفیانه آن را به گورستان سن لورنزو بردند و در آنجا با عجله دفن کردند. در والادولید اسپانیا، در دربار امپراتوری چارلز پنجم، مراسم تشییع جنازه باشکوهی برای الساندرو برگزار شد. لورنزینو، در بیانیه‌ای که بعداً منتشر شد، گفت که او الساندرو را برای حفظ جمهوری فلورانس کشته است. هنگامی که جناح ضد مدیچی فلورانس نتوانست قیام کند، لورنزینو به ونیز گریخت و در سال 1548 به دستور مستقیم امپراتور چارلز پنجم کشته شد. هواداران مدیچی فلورانس - که از روی گوی‌های روی بازوهای مدیچی پالسکی نامیده می‌شدند - تضمین کردند که قدرت به کوزیمو ، اولین نفر از شاخه "کوچکتر" مدیچی که بر فلورانس حکومت کرد، منتقل شود. از آلساندرو دو فرزند نامشروع به جا ماند: پسری به نام جولیو (که در زمان مرگ پدرش چهار ساله بود) با آنجلیکا مالاسپینا ازدواج کرد و دختری به نام جولیا که ابتدا با فرانچسکو کانتلمو ، دوک پوپولی ، و سپس با برنادتو د مدیچی ، شاهزاده اوتاجانو ، ازدواج کرد. چند ماه پس از مرگش، او صاحب یک دختر نامشروع دیگر از مادری ناشناس شد: پورزیا ، که سوگند یاد کرد و راهبه شد.فرهنگ عامه.فیلم کوتاه ایتالیایی "«ایل مورو»" محصول ۲۰۲۳ به کارگردانی دافنه دی سینتو، بر اساس زندگی الساندرو دِ مدیچی ساخته شده است. این فیلم جوایز متعددی را از آن خود کرده و برای نود و ششمین دوره جوایز اسکار در بخش بهترین فیلم کوتاه زنده در نظر گرفته شده بود. به دلیل دادخواستی که توسط دی سینتو آغاز شده بود، شورای فلورانس به قرار دادن نام دِ مدیچی در جلوی سنگ قبرش، جایی که قبلاً نام او حک نشده بود، رأی مثبت داد. نقشه ترور الساندرو، موضوع اصلی رمان "«شهر انتقام»" نوشته دی. وی. بیشاپ در سال ۲۰۲۱ است که اولین رمان معمایی درباره چزاره آلدو محسوب می‌شود.