آلدو سمراری کیست؟ توضیح بده.
آلدو سمراری (زاده ۸ مه ۱۹۲۳ - درگذشته ۱ آوریل ۱۹۸۲) جرم‌شناس، انسان‌شناس و روان‌پزشک ایتالیایی بود. او همچنین یک نئوفاشیست مشهور بود که مظنون به همدستی در کشتار بولونیا بود که در سال ۱۹۸۰ منجر به کشته شدن ۸۵ نفر شد.پیشینه و شغل.سمراری در ۸ مه ۱۹۲۳ در مارتینا فرانکا، آپولیا متولد شد. او در دانشگاه پادوا پزشکی خواند و در روان‌پزشکی تخصص گرفت. در دهه ۱۹۷۰ او استاد انسان‌شناسی جنایی در دانشگاه رم، لا ساپینزا، و مدیر مؤسسه آسیب‌شناسی روانی قانونی دانشگاه بود. علایق دانشگاهی او در درجه اول شامل مطالعه سادومازوخیسم و جرایم جنسی بود. او همچنین اولین کسی بود که آثار کارل یاسپرس، روان‌پزشک و فیلسوف آلمانی-سوئیسی، را به ایتالیایی ترجمه کرد.در سال ۱۹۶۲، سمراری توجه عمومی را به خود جلب کرد، زمانی که از او خواسته شد تحلیل روان‌پزشکی دربارهٔ نویسنده و فیلم‌ساز ایتالیایی، پیر پائولو پازولینی، ارائه دهد. پازولینی در آن زمان به اتهام تلاش برای سرقت دو هزار لیره از یک پمپ بنزین تحت محاکمه بود. در گزارش خود، سمراری او را منحرف جنسی و روان‌پریش غریزی توصیف کرد و ادعا نمود که تمایلات جنسی و گرایش‌های مجرمانهٔ پازولینی تحت تأثیر وابستگی‌های کمونیستی او تحریک شده‌اند. سمراری امتناع پازولینی از پذیرش این انحراف را نشانهٔ دیگری از بی‌ثباتی روانی دانست و اظهار داشت که پازولینی آن‌چنان دچار اختلال است که انحراف خود را با آگاهی کامل پذیرفته و حتی قادر به قضاوت دربارهٔ آن نیست. با وجود این ادعاها، سمراری هرگز شخصاً با پازولینی مصاحبه نکرد و به همین دلیل، دادگاه گزارش او را نپذیرفت. با این حال، یافته‌های این گزارش پیش از پایان محاکمه منتشر شد و بخش‌هایی از مطبوعات عامه‌پسند آن را بدون نقد بازتاب دادند. با وجود جنجال‌برانگیز بودن ارزیابی سمراری، جایگاه او به‌عنوان مشاور برجستهٔ دادگاه‌های کیفری رم خدشه‌دار نشد و در دو دههٔ بعد، ارزیابی‌های روان‌پزشکی او همچنان بر احکام قضایی تأثیرگذار بود.در دهه ۱۹۷۰، سمراری خود نیز درگیر ساخت فیلم بود و با کارگردان و فیلمنامه‌نویس برونلو روندی همکاری کرد.فعالیت نئوفاشیستی.سمراری در جوانی یک ایدئولوگ کمونیست بود و به جناح استالینیستی حزب کمونیست ایتالیا تعلق داشت. به روایت کورادو دِ روزا در کتاب «ذهن سیاه»، او در دوران اقامتش در مارتینا فرانکا تصویری شبه‌چریکی از خود ساخته بود: کلاه‌پوستی، ژاکت چرمی، ستارهٔ سرخ و غلاف تپانچه از جمله پوشش‌های معمول او بودند. سمراری عضو گروهی بود که بمبی در خانهٔ یکی از نمایندگان دموکرات مسیحی مجلس مؤسسان کار گذاشتند، و به همین دلیل در سال ۱۹۴۶ مدتی کوتاه زندانی شد، اما با بهره‌مندی از عفو عمومی آزاد گردید.پس از آن، مدتی را در پراگ گذراند و به‌عنوان کادر حزبی آموزش دید، سفری که به‌طور خاص خود او درخواست کرده بود. با این حال، در سال ۱۹۵۴ به‌طور ناگهانی مسیر سیاسی‌اش را تغییر داد و به ناسیونال‌سوسیالیسم گرایش یافت. گزارش‌هایی از رسانه‌ها منتشر شد که نشان می‌داد خانهٔ او مجموعه‌ای قابل‌توجه از یادگارهای نازی و فاشیستی را در خود جای داده بود، از جمله یونیفورم‌های نظامی و عکس‌هایی از هیتلر و موسولینی. دوستان و آشنایانش این مجموعه را در محافل عمومی صرفاً یک سرگرمی توصیف کردند. اگرچه هرگز چهره‌ای برجسته در جنبش نوفاشیستی محسوب نمی‌شد، تا اواخر دههٔ ۱۹۷۰ به یکی از رهبران گروه کوچکی از روشنفکران و تحریک‌کنندگان راست افراطی تبدیل شد که با عنوان «بیایید اقدام کنیم» شناخته می‌شدند. او همچنین عضو لژ فراماسونری تبلیغات دو بود و گفته می‌شد که با سازمان اطلاعات نظامی ایتالیا ارتباطاتی داشت.به‌گفتهٔ جان دیکی، اهمیت اصلی سمراری در جایگاه او در نقطهٔ تلاقی میان فعالیت‌های سیاسی براندازانه و جنایت سازمان‌یافته نهفته بود. او بر این باور بود که ایجاد پیوند با باندهای جنایی می‌تواند روند «استراتژی تنش» را تسریع کند—فرایندی که در آن فعالیت‌های به‌ظاهر انقلابی موجب تشدید نارضایتی عمومی و در نهایت سقوط دولت دموکراتیک می‌شود. در همین راستا، تا اواخر دههٔ ۱۹۷۰، سمراری روابط نزدیکی با سندیکای جنایی تازه‌تأسیس رم، معروف به باند دلا ماگلیانا، برقرار کرده بود. جلسات این گروه اغلب در ویلای تابستانی او در رییتی برگزار می‌شد. در همان دوره، سمراری همراه با فابیو دِ فلیچه، نمایندهٔ پیشین جنبش اجتماعی ایتالیا، و پائولو سیگنوریلی، معلم تاریخ، میزبان مجموعه‌ای از سمینارها با حضور شبه‌نظامیان راست افراطی بود. به‌گفتهٔ جفری بیل، هدف این نشست‌ها بررسی راهبردی جدید برای تروریسم غیرمتمرکز و خودتأمین بود—مدلی الهام‌گرفته از فعالیت‌های بریگادهای سرخ—که می‌توانست بقایای گروه‌های افراطی را در برابر سرکوب دولتی و فرار رهبران نوفاشیست به پناهگاه‌های امن خارجی، یکپارچه کند. بیل خاطرنشان می‌کند که شرکت‌کنندگان این سمینارها اغلب دربارهٔ بهترین مسیر برای تحقق اهداف خود اختلاف نظر داشتند. در این میان، سمراری و دِ فلیچه به‌عنوان رهبران جناح سنت‌گرایانه شناخته شدند.در ازای دریافت حمایت مالی برای سازمان خود، سمراری به اعضای گروه‌های جنایی مختلف کمک می‌کرد تا از زندان گریخته یا از مجازات سنگین رهایی یابند. او برای این منظور، راهبردهایی برای مقابله با بازجویی پلیس طراحی می‌کرد و گزارش‌هایی می‌نوشت که هدفشان اثبات بی‌گناهی یا عدم مسئولیت کیفری بود—گزارش‌هایی که معمولاً با تشخیص ساختگی اختلال روانی پشتیبانی می‌شدند.علاوه بر همکاری با باند دلا ماگلیانا، سمراری توافق‌های مشابهی با گروه کامورا سازمان‌یافته به رهبری رافائله کوتولو و همچنین با رقیب اصلی او، گروه خانوادهٔ نو به رهبری کارمینه آلفیری برقرار کرده بود. به‌گفتهٔ فرانکو فرارزی، تلاش‌های سمراری در دور نگه‌داشتن مجرمان از مجازات‌های شدید نتیجه‌بخش بود، چرا که تشخیص‌های او نقش تعیین‌کننده‌ای در دریافت احکام سبک‌تر برای بسیاری از آن‌ها ایفا کرد.در ماه اوت سال ۱۹۸۰، سمراری به‌همراه دو چهرهٔ دیگر از آموزگاران راست افراطی—پائولو سیگنوریلی و کلائودیو موتی—به ظن دست داشتن در بمب‌گذاری ایستگاه مرکزی بولونیا که جان ۸۵ نفر را گرفت و بیش از ۲۰۰ تن را مجروح کرد، بازداشت شد. بنا بر گزارش روزنامهٔ آبزرور، پلیس او را در خانه‌اش در رییتی دستگیر کرد و برای بازجویی بیشتر به زندانی با تدابیر امنیتی شدید منتقل نمود.پینو رائوتی، از چهره‌های برجستهٔ جریان نوفاشیستی و دوست نزدیک سیگنوریلی، در بیانیه‌ای مطبوعاتی اعلام کرد که این اتهامات ساختگی هستند و توسط اعضای سرویس‌های مخفی ایتالیا برای بی‌اعتبار کردن جناح راست سیاسی طراحی شده‌اند. سمراری به‌مدت هفت ماه دیگر در زندان باقی ماند و با اتهاماتی چون عضویت در تشکیلات برانداز و تشکیل گروه‌های مسلح روبه‌رو بود، اما در آوریل ۱۹۸۱ به‌دلیل نبود مدارک کافی آزاد شد.در طول دوران بازداشت، به‌گفتهٔ فرانکو فرارزی، سمراری دچار فروپاشی روانی شد و پس از آزادی نیز به‌عنوان بیمار در بیمارستان سان کامیلو در رم و سپس در کلینیک شخصی‌اش، ویلا مافالدا، تحت مراقبت باقی ماند. مقاله‌ای در روزنامهٔ لا رپوبلیکا در سال ۱۹۸۵ گزارش داد که سمراری—که در زندان مورد ضرب‌وشتم قرار گرفته بود—از آن زمان به بعد در ترس زندگی می‌کرد، زیرا باور داشت که همراهان سابقش او را متهم به افشای عاملان بمب‌گذاری بولونیا کرده‌اند تا آزادی زودهنگام خود را تضمین کند، و اکنون در پی انتقام‌گیری از او هستند.قتل.در ۲۳ مارس ۱۹۸۲، سمراری به ناپل سفر کرد، ظاهراً برای دیدار با یکی از رهبران محلی کامورا به نام اومبرتو آماتورو که تحت تعقیب پلیس بود و درخواست گواهی روان‌پزشکی کرده بود. آماتورو پیش‌تر نیز از مشاوره‌های سمراری بهره برده و با تظاهر به بیماری روانی در بازجویی‌های پلیس، از صدور حکم زندان گریخته بود. آخرین بار، طبق گزارش روزنامهٔ آیریش تایمز، سمراری در ۲۶ مارس هنگام خروج از هتل رویال ناپل در همراهی با سه نفر از اعضای کامورا دیده شد.سه روز بعد، دفتر روزنامهٔ کمونیستی ل‌اونی‌تا نامه‌ای دریافت کرد که به امضای خود سمراری بود و در آن ادعا شده بود که او نویسندهٔ سند جعلی مشهوری بوده که مدعی می‌شد وینچنزو اسکوتی، وزیر دولت، در سال گذشته به زندان آسکولی پیچنو رفته تا از رافائله کوتولو برای نجات سیاستمدار دموکرات مسیحی، چیرو چیریلو، که چندین ماه در اسارت بریگادهای سرخ بود، درخواست کمک کند. در اول آوریل، جسد بی‌سر سمراری در یک خودروی فیات ۱۲۸ سرقتی، پارک‌شده در نزدیکی ساختمان شهرداری اوتاویانو در منطقهٔ کامپانیا، نزدیک مقر گروه کامورای سازمان‌یافته نو، کشف شد. به‌گفتهٔ خبرنگار الساندرو سیلج، جسد او «چند روزی» در آن محل رها شده بود.شرایط پیرامون قتل سمراری سال‌ها پس از آن موضوع گمانه‌زنی‌های شدیدی بود. در مارس ۱۹۸۵، طی تحقیقات دادستان عمومی بولونیا در مورد بمب‌گذاری ایستگاه راه‌آهن در سال ۱۹۸۰، یک مقام سابق SISMI به نام دمتریو کوگلیاندرو (که بعداً رئیس عملیات ضداطلاعات شد و با نام رمز «کاپموئرتو» شناخته می‌شد) ادعا کرد که سمراری روز قبل از ربوده شدنش از سرویس‌های امنیتی درخواست کمک کرده بود. کوگلیاندرو در شهادت خود که در دفتر دادستانی ارائه شد، یادآوری کرد که:کوگلیاندرو به دادستان گفت که سپس با جوزپه سانتوویتو، مدیر اخیراً بازنشسته SISMI (و عضو P2)، تماس گرفته تا این اطلاعات را گزارش دهد. او گفت که سانتوویتو «بدون تعجب» به جزئیات گوش داده و به او گفته است: «من به آن رسیدگی می‌کنم، اخبار را برای خودت نگه دار.» گزارش‌های مطبوعاتی معاصر در مورد این افشاگری منتشر شد و برخی آشکارا اظهار داشتند که SISMI ممکن است در مرگ سمراری دست داشته باشد. با این حال، علیرغم تأیید ادعاهای کوگلیاندرو توسط خود ارا در طول تحقیقات، هیچ مدرکی متعاقباً برای اثبات آنها بدون شک ارائه نشد.در واقع، سمراری به دستور آماتورو، یکی از همدستان جبهه ملی کارمینه آلفیری، به قتل رسید. او پس از کشف اینکه دشمنش، رافائله کوتولو، نیز در زندان از خدمات سمراری استفاده کرده بود، قصد انتقام داشت. آماتورو و معشوقه‌اش، پوپتا مارسکا، بعداً دستگیر و به قتل سمراری متهم شدند، اگرچه اولی موفق شد با فرار به آفریقا و سپس به آمریکای جنوبی از عدالت فرار کند. مارسکا که برای مواجهه با اتهامات در ایتالیا مانده بود، چهار سال را در زندان گذراند تا اینکه او و آماتورو در سال ۱۹۸۹ به دلیل کمبود شواهد در دادگاه تجدیدنظر تبرئه شدند. اگرچه مارسکا همچنان هرگونه نقشی در قتل را انکار می‌کرد، آماتورو متعاقباً در ژوئن ۱۹۹۳، زمانی که تصمیم گرفت به عنوان "پنتیتو" (شاهد دولتی یا " سوپرگراس ") فعالیت کند، به دخالت خود اعتراف کرد. در ماه مه ۲۰۱۰، پس از آزادی و دریافت هویت جدید در ازای شهادتش، در مصاحبه‌ای با "لا رپوبلیکا" به بریدن سر سمراری اعتراف کرد. آماتورو اظهار داشت: "من سر [سمراری] را بریدم… زیرا او خود را در خانواده جدید به ما متعهد کرده بود تا از "مافیا" پیروی کند و شخصاً از من پول خوبی دریافت می‌کرد، اما کوتولو کسی را در اتاق‌های امنیتی دادگاه به قتل رساند و سمراری گزارش دروغینی به او داد تا او را تبرئه کند… او یک خائن بود، هر کسی که معامله‌ای می‌کند و به آن عمل نمی‌کند، خائن است."زندگی شخصی.علاوه بر مجموعهٔ گسترده‌ای از یادگارهای فاشیستی، سمراری به‌خاطر علاقهٔ شدیدش به شراب‌های مرغوب و موسیقی کلاسیک نیز شناخته می‌شد. او در پرورش سگ‌های دوبرمن فعالیت داشت و بنا بر گزارش‌ها، تنها به زبان آلمانی با آن‌ها ارتباط برقرار می‌کرد. این جزئیات، تصویری پیچیده و چندلایه از شخصیتی ارائه می‌دهند که در مرز میان روشنفکری افراطی، جنایت سازمان‌یافته، و سبک زندگی اشرافی حرکت می‌کرد.دستیار سمراری، فیورلا کارارا، اندکی پس از کشف جسد بی‌سر او، در آپارتمانش در رم با آثار جراحات ناشی از گلوله پیدا شد و جان باخت. پلیس مرگ او را خودکشی اعلام کرد، اما به‌دنبال آن، شایعاتی دربارهٔ احتمال قتل عمد مطرح شد، زیرا خانهٔ او به‌سرعت پس از مرگش توسط افراد ناشناس مورد سرقت و جست‌وجو قرار گرفت. این وقایع، در کنار مرگ خشونت‌آمیز سمراری، فضایی از ابهام و سوءظن پیرامون شبکه‌های پنهان و روابط پشت‌پرده‌ای که هر دو درگیر آن بودند، ایجاد کرد.سمراری با الدا کولاسانتی ازدواج کرد که از او به یادگار ماند. پسر او آنتونیو سمراری، روان‌پزشک است.