حافظ کارتیه کیست؟ توضیح بده.
حافظ کارتیه ("Cartier Hafiz)" نسخه‌ای قرن شانزدهمی از "دیوان حافظ" اثر حافظ، است که به نام صاحب قبلی آن، جواهرساز پاریسی، لویی کارتیه (۱۸۷۵–۱۹۴۲)، نامگذاری شده است. این نسخه قطعه‌ای متوسط (با ابعاد ۲۹×۱۸٫۲ سانتی‌متر) است اما جلدی مجلل، با پوشش لاکی، ۱۷۶ برگ و پنج نقاشی، از جمله نقاشی که در طول جنگ جهانی دوم برداشته و گم شد. در دوران مدرن، این نسخه خطی توسط استوارت کری ولچ پراکنده شد و برگ‌های آن اکنون بین موزه‌ها و مجموعه‌های مختلف پخش شده‌اند. حافظ کارتیه را همان‌طور که از کیفیت آن پیداست، مجموعه‌ای درباری تهیه کرده است و دو هنرمند مختلف روی مینیاتورهای آن کار کرده‌اند: شیخ‌زاده در هرات و سلطان محمد در تبریز. خوشنویسی ممکن است کار سلطان محمد نور باشد. در اواخر دهه ۱۵۲۰، شیخ‌زاده دو مینیاتور را خلق کرد: "خطبه در مسجد"، که آن را با یک گرافیتی کوچک امضا کرد، و صحنه چوگان که اکنون گم شده است. حامی شیخ‌زاده، حاکم هرات، حسین خان شاملو، احتمالاً در این دو مینیاتور به صورت مردی بالغ با سبیل پر به تصویر کشیده شده است. سه مینیاتور دیگر را، احتمالاً حدود سال ۱۵۳۱، هنرمند دربار سلطان محمد (سلطان محمد) اضافه کرده است: او "جشن عید" و "تمثیل مستی" را امضا کرده و همچنین احتمالاً "تابلوی پیک‌نیک عاشقان را" که به همان سبک است، نقاشی کرده است. جشن عید."جشن عید" شامل دو بیت از "غزلی" از حافظ است که نقاش بر بالای کاخ کتیبه کرده است: این بیت را در ابتدا حافظ در حدود سال ۱۳۷۶ میلادی، برای حاکم خود، شاه شجاع، پادشاه مظفری، سرود. حاکمی که در مرکز نقاشی قرن شانزدهم بر تخت نشسته است، قطعاً شاه طهماسب صفوی است. سلطان محمد بر تخت، در پای حاکم خود، امضای خود را اضافه کرده است: «عمل ("عمل") "سلطان" محمد عراقی». صفت‌های مختلفی برای پادشاه، "امضا" را احاطه کرده‌اند: فتح، "نصرت"، "دولت"، پیروزی و "عمر". کتیبه سردر «سام میرزا».ظاهراً بعدها، این نسخه خطی به تملک برادر طهماسب ، سام میرزا، درآمد. سام میرزا نام خود را بر سر در ورودی اضافه کرد. متن اضافه شده «الهادی ابوالمظفر سام میرزا» («راهنما، پدر پیروز، سام میرزا») است. «راهنما» معمولاً عنوانی بود که به خود شاه اسماعیل یا طهماسب اختصاص داشت و عنوان «ابوالمظفر» هم به طهماسب متعلق بود (سام میرزا در لقب خود از «ابوالنصر» استفاده می‌کرد). به گفته سوداوار، خط این جمله بالای درگاه به شکلی واضح از خط کتیبه بالای کاخ پایین‌تر است، با عجله نوشته شده و فاقد خطوط سیاه ظریف است. همچنین به درستی در مرکز قرار نگرفته و حتی از بیرون مینیاتور شروع می‌شود، زیرا دو حرف اول ("ال") در حاشیه نوشته شده‌اند. این خط را سلطان محمد ننوشته و بعدها اضافه شده است. بنابراین، کتیبه اصلی باید متعلق به شاه طهماسب بوده و بعداً اصلاح شده باشد. همچنین، سایر عناصر موجود در نقاشی (پیکرنگاری و ابیات) روشن می‌کنند که موضوع نقاشی پادشاه است، در حالی که سام میرزا تنها والی جوانی در هرات با چهارده سال سن بود که در زمان ساخت مینیاتورها تحت سرپرستی حسین خان شاملو بود. تنها بعداً در سال ۱۵۳۴، حسین خان شاملو در دوران عثمانی‌ها سعی کرد شاه طهماسب را سرنگون کند و سام میرزا را جایگزین او کند. این کتیبه ممکن است نشان دهنده تلاشی برای غصب نمادین باشد، سام میرزا تلاش می‌کند خود را در جایگاه سلطنتی برادرش شاه تهماسب قرار دهد و هر دو عنوان شاه اسماعیل و شاه تهماسب را برای خود ادعا کند. پژوهشگران پیشین، مانند گری (۱۹۶۱) یا استوارت گری ولچ (۱۹۷۶) این نقاشی را به عنوان تصویری از سام میرزا و دربارش می‌دانستند و اعتبار کتیبه بالای درگاه را زیر سؤال نبرده بودند.تمثیل مستی.تمثیل مستی که همچنین با نام "«مستی دنیوی و اخروی»" شناخته می‌شود، اثری از سلطان محمد است و امضای او بر بالای درگاه مینیاتور دیده می‌شود. این اثر در تبریز در سال‌های ۱۵۳۱–۱۵۳۳ خلق شده است. این نقاشی، نوشیدن شراب در یک میخانه را با آواز و رقص فراوان نشان می‌دهد. حتی فرشتگان نیز بر روی سقف عمارت در حال نوشیدن و عیش و نوش هستند و بُعدی متافیزیکی به حالت مستی، شبیه به روشن‌بینی، می‌دهند. به گفته سوچک (۱۹۹۰) «این نقاشی، مضمون مهمی را در شعر حافظ به تصویر می‌کشد و بین نوشیدن شراب و منبع الهام خلاقانه در پشت سرودن شعر، تشابه ایجاد می‌کند.» خود حافظ قرن چهاردهم در پنجره بالای کوزه‌ها، در حالتی مست و آشکار، تجسم یافته است.این نقاشی در زمانی ایجاد شده است که سام میرزا پس از فرار از هرات، که مورد هجوم ازبک‌های خانات بخارا قرار گرفته بود، در دربار برادرش شاه طهماسب در تبریز پناهنده شده بود. سبک سلطان محمد ترکیبی از سبک‌های ترکمنی و تیموری است که از پالت سبک نقاشی سلطنتی ترکمن در اواخر قرن پانزدهم تبریز الهام گرفته است. ساختار آن هم از هنر تیموری هرات سرچشمه می‌گیرد. نقاشی‌های سلطان محمد همچنین حس شوخ‌طبعی را منتقل می‌کنند که در بیان شخصیت‌های اصلی او قابل درک است.