گیاه انسان‌خوار کیست؟ توضیح بده.
گیاه انسان‌خوار (انگلیسی: Man-eating plant)، یک گیاه گوشت‌خوار افسانه‌ای است که به‌اندازه کافی بزرگ است که انسان یا حیوان بزرگ دیگری را بکشد و مصرف کند. این گونه افسانه‌ها و داستان‌های تخیلی مختلفی در سرتاسر جهان وجود دارد.درخت ماداگاسکار.اولین گزارش شناخته شده از یک گیاه انسان‌خوار به‌عنوان یک جعل ادبی نوشته شده توسط ادموند اسپنسر برای نیویورک ورلد () سرچشمه گرفته است. مقاله اسپنسر برای اولین بار در نسخه روزانه نیویورک ورلد در ۲۶ آوریل ۱۸۷۴ ظاهر شد و دو روز بعد دوباره در نسخه هفتگی روزنامه ظاهر شد. در این مقاله، نامه‌ای توسط یک کاشف آلمانی به نام "کارل لچه" (که در روایات بعدی با نام کارل یا کارل لیچه نیز نوشته می‌شود) منتشر شد که گزارشی از مواجهه با قربانی انجام شده توسط قبیله مکدو (Mkodo) ماداگاسکار ارائه کرد: این داستان توسط بسیاری از روزنامه‌های دیگر آن روز، که شامل ثبت استرالیای‌جنوبی در ۲۷ اکتبر ۱۸۷۴ بود، انتخاب شد، که در آن شهرت بیشتری پیدا کرد. حساب مربوط در توصیف درخت:شاخک ظریف دیلاق، با خشم مارهای گرسنه، لحظه‌ای بر سرش می‌خوردند، و گویی غریزه‌ای با هوش اهریمنی با حلقه‌های ناگهانی دور و بر گردن و بازوهایش بر او چسبیده بود. سپس در حالی که فریادهای هولناک و خنده‌های مهیبش به‌طرز وحشیانه‌ای بلند شد تا فوراً دوباره در ناله‌ای غرغر خفه شود، پیچک‌ها یکی پس از دیگری، مانند مارهای سبز بزرگ، با انرژی وحشیانه و سرعت جهنمی، برخاستند، خود را جمع کردند، و او را در چین و چروک پیچیدند، با سرعت بی‌رحمانه و سرسختی وحشیانه آناکونداهایی که بر طعمه خود می‌چسبیدند.این حقه توسط "ماداگاسکار: سرزمین درخت انسان‌خوار"، کتابی از چیس آزبورن ()، که فرماندار میشیگان () بود، بیشتر تبلیغ شد. آزبورن ادعا کرد که هم قبایل و هم مبلغان ماداگاسکار از درخت شنیع اطلاع داشتند، روایت لیچه بالا را تکرار کرد و اذعان کرد: «من نمی‌دانم که آیا این درخت ببری واقعا وجود دارد یا داستان‌های خون‌ریزی دربارهٔ آن افسانه‌ای ناب است. هدف من اگر داستان آن توجه شما را بر یکی از ناشناخته‌ترین نقاط جهان متمرکز کند.»ویلی لی، نویسنده علمی، در کتاب سال ۱۹۵۵ خود، "سالاماندرز و شگفتی‌های دیگر"، تعیین کرد که قبیله مکدو، کارل لیچه و درخت انسان‌خوار ماداگاسکار همگی ساختگی به‌نظر می‌رسند: «حقایق تا به حال کاملاً واضح هستند. مسلما درخت انسان‌خوار وجود ندارد، چنین قبیله‌ای وجود ندارد».یاتوو (Yateveo).در "دریا و زمین" جیمز دبلیو بوئل (۱۸۸۹)، گیاه یاتوو به‌عنوان بومی آفریقا و آمریکای‌جنوبی توصیف شده است، که به‌دلیل تولید صدای خش‌خش شبیه به عبارت اسپانیایی "یا ته وو" (ya te veo) (در حال حاضر شما را می‌بینم) نامگذاری شده است. داشتن خارهای سمی که شبیه مارهای عظیم‌الجثه خشمگین هستند، که گهگاه از این سو به آن سو می‌چرخند، گویی به دشمنی خیالی ضربه می‌زنند که هر موجودی را که در دسترس باشد می‌گیرد و سوراخ می‌کند.تاک خون‌آشام.ویلیام توماس استد، سردبیر "مروری از بررسی‌ها" ()، مقاله کوتاهی را در اکتبر ۱۸۹۱ منتشر کرد که در آن داستانی را که در مجله لوسیفر () یافت شده بود، توصیف می‌کرد و گیاهی را در نیکاراگوئه که بومیان آن را دام شیطان می‌نامیدند، توضیح می‌داد. این گیاه این توانایی را داشت که «خون هر موجود زنده‌ای را که در تماس مرگبارش باشد تخلیه کند.» بر اساس مقاله:آقای دونستان، طبیعت‌شناس، که اخیراً از آمریکای‌مرکزی بازگشته است، جایی که نزدیک به دو سال را در مطالعه گیاهان و جانوران این کشور گذرانده است، کشف یک رشد منحصر به فرد در یکی از باتلاق‌هایی را که دریاچه‌های بزرگ نیکاراگوئه را احاطه کرده است بیان می‌کند. او مشغول شکار نمونه‌های گیاه‌شناسی و حشره‌شناسی بود که صدای فریاد سگش را شنید که انگار در عذاب بود. دویدن به سمت جایی که صدای گریه‌های حیوان بلند شد. آقای دونستان او را در شبکه‌ای کامل از چیزی که به نظر می‌رسید بافت طناب‌مانندی از ریشه و الیاف است احاطه شده دید… خدمتکاران بومی که آقای دونستان را همراهی می‌کردند، بزرگ‌ترین وحشت تاک که آنها آن را «کمند شیطان» می‌نامند، نشان دادند که پر از داستان‌های قدرت مرگ‌آور آن بود. به دلیل دشواری دست‌زدن به آن، تنها با پاره کردن پوست و حتی گوشت آن می‌توان پی برد، اما تا آنجایی که آقای دونستان می‌توانست تشخیص دهد قدرت مکش آن در تعدادی دهان بی‌نهایت کوچک یا مکنده‌های کوچک وجود دارد، که معمولاً برای پذیرش غذا بسته باز می‌شود. اگر آن جسم حیوان باشد، خون گرفته می‌شود و لاشه یا زباله دور ریخته می‌شود.بررسی استد نشان داد که چنین مقاله‌ای در شماره اکتبر لوسیفر منتشر نشده است، و به این نتیجه رسید که به‌نظر می‌رسد داستان در "مروری از بررسی‌ها" ساختگی توسط ویراستار باشد. این داستان در واقع در شماره سپتامبر ظاهر شد، که نسخه طولانی‌تر آن در روزنامه ۱۸۸۹ منتشر شد که دونستان را به‌عنوان یک «طبیعت‌شناس معروف» از نیواورلئان توصیف می‌کرد.