آن‌فیم کیست؟ توضیح بده.
آنتمیوس که بیشتر با املای مدرن روسی نامش، اونفیم ( شناخته می‌شود) پسری بود که در قرن سیزدهم، حدود سال‌های ۱۲۲۰ یا ۱۲۶۰، در نووگورود (که اکنون ولیکی نووگورود، روسیه است) زندگی می‌کرد. او یادداشت‌ها و تمرین‌های تکالیف خود را در پوست نرم درخت توس که در خاک رس نووگورود نگهداری می‌شد، حک کرده بود.اونفیم، که به احتمال زیاد در آن زمان شش یا هفت ساله بود، به گویش اسلاوی شرقی نووگورود می‌نوشت. او علاوه بر حروف و هجاها، «صحنه‌های نبرد و نقاشی‌هایی از خود و معلمش» را نیز نقاشی می‌کرد.پیشینه.نووگورود، که اکنون با نام ولیکی نووگورود شناخته می‌شود، مرکز اداری استان نووگورود است. در زمان زندگی اونفیم، این شهر پایتخت جمهوری نووگورود بود. محققان معتقدند که جمهوری نووگورود در آن زمان از سطح سواد غیرمعمول بالایی برخوردار بود، و ظاهراً سواد در بین طبقات مختلف و در بین هر دو جنس رواج داشت. حدود این شهر در جنوب سن پترزبورگ واقع شده، توسط جنگل‌های توس احاطه شده است که پوست آن قرن‌ها توسط مردم محلی برای نوشتن استفاده می‌شد، زیرا نرم و به راحتی خراشیده می‌شد. از سال ۱۹۵۱، بیش از ۱۱۰۰ قطعه پوست درخت توس با نوشته‌هایی روی آن پیدا شده است و همچنان کشف می‌شود. در روسیه، نسخه‌های خطی پوست درخت غان، ("پوست درخت غان") نامیده می‌شوند و رشته دانشگاهی که آنها را مطالعه می‌کند، بِرستولوژی (روسی: ) نامیده می‌شود. تعداد زیاد "بِرستی‌ها" نشان دهنده میزان بالای سواد در بین جمعیت است، همان‌طور که تعداد زیاد قلم‌ها نیز نشان دهنده این است. نوشته‌های اونفیم.اُنفیم هفده اثر شناخته‌شده از پوست درخت توس از خود به جا گذاشته است. دوازده مورد از آنها دارای تصویر و پنج مورد فقط متن هستند. یکی از نقاشی‌ها، شوالیه‌ای سوار بر اسب را نشان می‌دهد که نام اُنفیم در کنارش نوشته شده و در حال ضربه زدن به کسی روی زمین با نیزه است. محققان حدس می‌زنند که اُنفیم خود را به عنوان شوالیه تصویر کرده است. این نوشته‌ها به وضوح تمرین‌های یادگیری هستند: اُنفیم با نوشتن الفبا، تکرار هجاها و نوشتن مزامیر - متونی که احتمالاً برای او آشنا بوده‌اند - تمرین می‌کرد. نوشته‌های او شامل عباراتی مانند «خداوندا، بنده‌ات اُنفیم را یاری کن» و قطعاتی از مزامیر ۶:۲ و ۲۷:۳ است. بیشتر نوشته‌های اُنفیم شامل نقل قول‌هایی از کتاب مزامیر است. تصاویر اونفیم شامل تصاویری از شوالیه‌ها، اسب‌ها، تیرها و دشمنان کشته‌شده است. یک تصویر، «پرتره خودش، که به شکل یک حیوان خیالی درآمده است»، در مورد ۱۹۹ (تصویر؛ در اصل ته سبدی ساخته شده از پوست درخت غان بوده است) یافت می‌شود که شامل تصویری از یک جانور با گردن بلند، گوش‌های نوک‌تیز و دم فرفری است. این جانور یا تیری با پر در دهان دارد یا در حال فوران آتش است؛ یکی از متون همراه می‌گوید: «من یک جانور وحشی هستم». متن دیگری می‌گوید: «درود از اونفیم به دانیلو»، به احتمال زیاد دوست یا همکلاسی اونفیم. تعداد انگشتان دست افراد تصویر شده از سه تا هشت متغیر است؛ اونفیم هنوز یادنگرفته بود که چگونه بشمارد.ردیف‌های پنج حرفی که هر کدام در طرف دیگر عدد ۱۹۹ قرار دارند، یک تمرین الفبا هستند. در مورد ۲۰۵ (که در این مقاله تصویر آن نیست)، اونفیم الفبای سیریلیک را نوشت و برای نام خود را در وسط اضافه کرد؛ زیر آن الفبا چیزی است که برخی محققان آن را به عنوان قایقی با پارو می‌بینند. مورد ۲۰۶ شامل تمرین‌های الفبایی و «'پرتره‌هایی' از اونفیم کوچک و دوستانش است.» جالب توجه است که اونفیم از yers (ъ ь) استفاده نکرده و در عوض آنها را با خط سیریلیک و اِ (سیریلیک) جایگزین کرده است؛ برای مثال، در مورد ۱۹۹، اونفیم نوشته است؛ «تعظیم به التماس (به معنای تحت‌اللفظی)؛ درود، احترام (شکل)») (ر.ک. روسی) (به همان شکلی که قبل از اصلاح املایی ۱۹۱۸ نوشته می‌شد) و ꙁвѣре ("zvěre"، «جانور وحشی»؛ رجوع کنید به روسی) و (به ترتیب قبل و اصلاحات املایی سال ۱۹۱۸)