بحران مدیریت زباله در ناپل کیست؟ توضیح بده.
بحران مدیریت زباله ناپل مجموعه‌ای از وقایع پیرامون عدم جمع‌آوری پسماند و رهاکردن غیرقانونی زباله‌های سمی در داخل و اطراف استان ناپل (که اکنون با نام کلان‌شهر ناپل شناخته می‌شود)، کامپانیا، ایتالیا است که از دهه ۱۹۸۰ آغاز شد. در سال ۱۹۹۴، کامپانیا رسماً وضعیت اضطراری اعلام کرد و این وضعیت در سال ۲۰۰۸ پایان یافت. با این حال، این بحران تأثیرات منفی بر محیط زیست و سلامت انسان، به ویژه در منطقه‌ای که به عنوان مثلث مرگ ایتالیا شناخته می‌شود، داشته است. به دلیل سوزاندن زباله‌های سمی انباشته‌شده در محل‌های دفن و حتی در خیابان‌ها، مناطق اطراف ناپل به «سرزمین توده‌های آتش» شهرت یافتند. این بحران را می‌توان تا حد زیادی مربوط به عدم موفقیت دولت در مدیریت کارآمد زباله و همچنین دفع غیرقانونی زباله توسط سازمان جنایی کامورا دانست.اورژانس.در دهه‌های۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، ناپل و منطقه کامپانیا در جنوب ایتالیا از تخلیه زباله‌های جامد شهری در محل‌های دفن زباله بیش از حد پر شده رنج می‌بردند. بدون هیچ برنامه مدیریت زباله منطقه‌ای، محل دفن زباله اصلی منطقه در پیانورا با پسماند خطرناک و غیرخطرناک پر شد و زباله‌ها نیز از شمال ایتالیا می‌آمدند. در فوریه ۱۹۹۴، کارلو آدزلیو چیامپی، نخست‌وزیر، در کامپانیا وضعیت اضطراری اعلام کرد و کمیته اضطراری زباله در کامپانیا را تشکیل داد. در سال ۱۹۹۶ محل دفن زباله پیانورا تعطیل شد.واکنش دولت و «وضعیت اضطراری».پس از برکناری اولین کمیسر، آنتونیو راسترلی در سال ۱۹۹۶ به قدرت رسید. در ژوئیه ۱۹۹۷، سرانجام یک طرح مدیریت پسماند منطقه‌ای تصویب شد. در سال ۱۹۹۸، او درخواستی برای مناقصه به شرکت‌ها برای ساخت تصفیه‌خانه‌های پسماند، از جمله زباله‌سوزها، برای تولید سوخت مشتق از زباله از «اکوبال‌ها» (بسته‌های تشکیل‌شده از زباله) ارائه داد. تا پایان سال ۱۹۹۸، FIBE، کنسرسیومی از ویبیلد، مناقصه‌ای را برنده شد که بیشتر بر اساس هزینه پایین آن بود تا استفاده پیشنهادی از فناوری برای مدیریت بحران زباله. تا دسامبر ۱۹۹۹، تمام محل‌های دفن زباله منطقه‌ای به ظرفیت خود رسیده بودند و زباله‌ها در خیابان‌ها شروع به تجمع کردند. در سال ۲۰۰۱ نخستین کارخانه برای پردازش اکوبال‌ها احداث شد، اما نه توانایی مدیریت حجم روزانه زباله را داشت و نه کیفیت زباله‌ها برای سوزاندن مناسب بود. به FIBE اختیار داده شد تا بدون مشورت محلی یا ارزیابی پیامد زیست‌محیطی، در مورد محل تأسیسات تصمیم‌گیری کند و تا سال ۲۰۰۲، قصد داشت یک زباله‌سوز در آچرا و سانتا ماریا لا فوسا بسازد. آنتونیو باسولینو، رئیس کامپانیا، در سال ۲۰۰۰ به این کمیسیون منصوب شد، اما ناتوانی و شکست‌های او در رسیدگی به زباله‌های شهر که توسط رسانه‌ها برجسته شده بود، تصویر دولت او را تخریب کرد؛ او در سال ۲۰۰۴ از این کمیسیون خارج شد. در سال ۲۰۰۲، محل‌های دفن زباله در توفینو و مونته‌کوروینو پولیانو به دلیل آلودگی زباله‌های سمی در آب‌های زیرزمینی بسته شدند. در حالی که مردم محلی در این مناطق علیه احداث زباله‌سوزها دست به اعتراض زدند ـ اعتراضاتی که گاه به درگیری خشونت‌آمیز با پلیس انجامید ـ این دوره با عنوان «وضعیت اضطراری» شناخته شد.در سپتامبر ۲۰۰۴، یک نشریه علمی در "مجله لنست انکولوژی،" اصطلاح «مثلث مرگ» را در مورد منطقه‌ای شامل آسرا، نولا و ماریگلیانو، به دلیل گزارش نرخ بالاتر سرطان در آنها در مقایسه با کل ایتالیا، ابداع کرد. این گزارش با انتقاد شورای ملی تحقیقات مواجه شد و روش‌های استفاده شده توسط سینیور و مازا را مغرضانه دانست. با وجود این، این گزارش اولین علاقه و نگرانی را در این زمینه برانگیخت و به پراستنادترین منبع شواهد در طول بحران تبدیل شده است.تا سال ۲۰۰۵، هنوز کوره‌های زباله‌سوز ساخته نشده بودند و تقاضای انباشت و ذخیره‌سازی اکوبال‌ها افزایش یافت. کامورا شروع به خرید زمینی کرد که متعاقباً برای ذخیره‌سازی اکوبال‌ها به FIBE اجاره داده شد. این امر باعث مشکلات مالی برای FIBE شد و همچنین باعث ناتوانی آن در انجام تعهدات قراردادی شد. در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۵، دولت ایتالیا قرارداد خود را با FIBE لغو کرد.مناقصه جدید و برلوسکونی.پس از صدور مناقصه جدید، مناقصه‌ای تا اکتبر ۲۰۰۸ با شرکت A2A برگزار نشد. پیش از برگزاری مناقصه، در سال ۲۰۰۷، دولت رومانو پرودی، نخست‌وزیر ایتالیا، برنامه‌هایی را برای حل بحران اعلام کرد، از جمله ارسال تن‌ها اکوبال با قطار به آلمان و همچنین بازگشایی محل‌های دفن زباله، از جمله در پیانورا و چیایانو (که در فوریه ۲۰۰۹ افتتاح شد)، که منجر به اعتراضات خشونت‌آمیز بیشتری شد. برلوسکونی فوراً اقدام کرد و اولین جلسه کابینه خود را در ناپل برگزار کرد. او سپس یک کمیسر جدید زباله، گیدو برتولاسو (که در آن زمان رئیس اداره حفاظت مدنی بود) را منصوب کرد. در ماه مه ۲۰۰۸، سیلویو برلوسکونی، نخست‌وزیر تازه انتخاب شده، دستور داد که اعتراضات در مجاورت محل‌های دفن زباله، زباله‌سوزها یا هر کارخانه مرتبط با مدیریت زباله، یک جرم کیفری است.علاوه بر این، روزانه ۷۰۰ تن زباله به زباله‌سوزهای هامبورگ آلمان ارسال می‌شد، در حالی که زباله‌سوزهای جدیدی در محل ساخته می‌شدند. در ژوئیه ۲۰۰۸، برلوسکونی "عملیات جاده‌های پاک" را آغاز کرد که نیروهای مسلح ایتالیا را برای کمک به جمع‌آوری زباله از خیابان‌ها به کار گرفت. تا ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۸، برلوسکونی اعلام کرد که به دلیل عدم وجود زباله در خیابان‌ها، وضعیت اضطراری پایان یافته است. هفت میلیون تن زباله که به عنوان زباله‌های زیست‌محیطی ذخیره شده بودند و قرار بود سوزانده شوند، انباشته شده بودند. با این حال، زباله‌ها به زودی دوباره شروع به پر کردن خیابان‌ها کردند - و اعلام شد که خیابان‌ها تا ۳۱ دسامبر ۲۰۰۹ تمیز خواهند شد.در ۱۸ مارس ۲۰۰۹، تأسیسات زباله‌سوز آسرا سرانجام با هزینه‌ای بالغ بر ۳۵۰ یورو تکمیل شد. میلیون. این زباله‌سوز سالانه ۶۰۰۰۰۰ تن زباله را برای تولید سوخت مشتق از زباله می‌سوزاند و انرژی تولید شده از این تأسیسات برای تأمین انرژی ۲۰۰۰۰۰ خانوار در سال کافی است. در ژوئن ۲۰۰۹، یک محل دفن زباله در ترزینو، در داخل پارک ملی وزوو، نیز بازگشایی شد، که باعث اعتراضات خشونت‌آمیزی شد. در سپتامبر ۲۰۱۰، گزارش شد که هنوز ۶۰۰ تن زباله در خیابان‌ها وجود دارد. بین ژوئن و نوامبر ۲۰۱۱، شهردار تازه انتخاب شده ناپل و قاضی سابق ضد مافیا، لوئیجی د ماگیستریس، میزان زباله‌های جمع‌آوری نشده در خیابان‌ها را مدیریت کردند که از ۲۵۰۰ تن به صفر کاهش یافت. او ترتیب انتقال زباله‌ها به هلند را از طریق کشتی داد که از ژانویه ۲۰۱۲ آغاز شد.علل.گزارش‌ها در سال ۲۰۰۸ حاکی از آن بود که این بحران حداقل تا حدی توسط کامورا، مافیای قدرتمند مستقر در کامپانیا، ایجاد شده است که تجارت پرسودی در زمینه دفع زباله‌های شهری، عمدتاً در مثلث مرگ، ایجاد کرده است. با همدستی شرکت‌های صنعتی، فلزات سنگین، زباله‌های صنعتی و مواد شیمیایی و زباله‌های خانگی اغلب با هم مخلوط می‌شوند، سپس در نزدیکی جاده‌ها ریخته شده و برای جلوگیری از شناسایی سوزانده می‌شوند که منجر به آلودگی شدید خاک و هوا می‌شود. پدیده جرایم گسترده زیست‌محیطی که توسط سندیکاهای جنایتکار مانند کامورا و ندرانگتا انجام می‌شود، اصطلاح " اکومافیا " را به وجود آورده است.به گفته جیاکومو دالیسا و همکارانش، «وضعیت در این دوره بدتر شد، زیرا کامورا استراتژی دفع غیرقانونی زباله خود را متنوع کرد: ۱) حمل و تخلیه زباله‌های خطرناک در حومه شهر با کامیون؛ ۲) تخلیه زباله در غارها یا سوراخ‌های غیرقانونی؛ ۳) مخلوط کردن زباله‌های سمی با منسوجات برای جلوگیری از انفجار و سپس سوزاندن آنها؛ و ۴) مخلوط کردن مواد سمی با زباله‌های شهری برای دفع در محل‌های دفن زباله و زباله‌سوزها .»نونزیو پرلا، یکی از اعضای کامورا، در سال ۱۹۹۲ دستگیر شد و شروع به همکاری با مقامات کرد؛ او گفته بود: «زباله طلاست.» گائتانو واسالو، رئیس قبیله کازالسی، اعتراف کرد که به مدت ۲۰ سال به‌طور سیستماتیک برای رشوه دادن به سیاستمداران و مقامات محلی تلاش کرده است تا رضایت آنها را برای دفن زباله‌های سمی جلب کند. جورجیو ناپولیتانو، رئیس‌جمهور ایتالیا، در ژوئن ۲۰۰۸ گفت:بحران مدیریت پسماند در درجه اول نتیجه شکست دولت در کنترل دفن غیرقانونی زباله است. دولت تلاش کرده بود تا برنامه‌های بازیافت و مدیریت پسماند را اجباری کند، اما نتوانست، و این امر باعث گسترش فرصت‌ها برای فعالیت‌های غیرقانونی شد که موانع بیشتری را برای حل بحران پسماند ایجاد کرد.در فرهنگ عامه.این بحران در کتاب "«گومورا»" نوشته روبرتو ساویانو در سال ۲۰۰۶، فیلمی با همین نام و همچنین در فصل چهارم سریال تلویزیونی با نام گومورا به تصویر کشیده شده است. همچنین مستند «کانتری زیبا» محصول سال ۲۰۰۷ نیز بر این بحران تمرکز دارد.