اورگون کیست؟ توضیح بده.
اورگون (به انگلیسی: Orgone /ˈɔːrɡoʊn/"OR-gohn") یک مفهوم شبه‌علمی است که به اشکال مختلف به عنوان یک انرژی باطنی یا نیروی حیاتی جهانی فرضی توصیف می‌شود. این مفهوم که در ابتدا در دهه ۱۹۳۰ توسط ویلهلم رایش پیشنهاد شد، و پس از مرگ رایش در سال ۱۹۵۷ توسط شاگردش، چارلز کلی، توسعه یافت، به عنوان اصل ضد آنتروپیک جهان، یک بستر خلاق در تمام طبیعت، قابل مقایسه با مغناطیسم حیوانی مسمر (۱۷۷۹)، نیروی اودیک (۱۸۴۵) کارل فون رایشباخ و ‘’نیروی حیات‘’ (۱۹۰۷) آنری برگسون تصور می‌شد. اورگون به عنوان ماده‌ای بی‌جرم و همه‌جا حاضر، شبیه به اتر نورانی، اما بیشتر مرتبط با انرژی زنده تا ماده بی‌جان، در نظر گرفته می‌شد. گفته می‌شود که این نیرو می‌تواند برای ایجاد سازمان در همه مقیاس‌ها، از کوچک‌ترین واحدهای میکروسکوپی—که در نظریه اورگون «بیون» (bions) نامیده می‌شوند—تا ساختارهای ماکروسکوپیک مانند موجودات زنده، ابرها یا حتی کهکشان‌ها، به هم بپیوندد.رایش استدلال می‌کرد که کمبودها یا محدودیت‌ها در اورگون بدن، ریشه بسیاری از بیماری‌ها، به ویژه سرطان است، بسیار شبیه به اینکه کمبودها یا محدودیت‌ها در لیبیدو می‌توانند روان‌نژندی‌ها را در نظریه فرویدی ایجاد کنند. رایش حدود سال ۱۹۴۲پس از مهاجرت به ایالات متحده در سال ۱۹۳۹، مؤسسه اورگون را برای پیگیری تحقیقات در زمینه انرژی اورگون تأسیس کرد؛ او از این مؤسسه برای انتشار ادبیات و توزیع مواد مرتبط با این موضوع برای بیش از یک دهه استفاده کرد. رایش «انباره‌های انرژی اورگون» ویژه‌ای را طراحی کرد—دستگاه‌هایی که ظاهراً انرژی اورگون را از محیط جمع‌آوری می‌کردند—تا مطالعه انرژیاورگون را ممکن ساخته و برای بهبود سلامت عمومی و سرزندگی به کار گرفته شوند. در نهایت، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) یک حکم بازدارنده فدرال برای ممانعت از توزیع بین‌ایالتی مواد مرتبط با اورگون به دست آورد، زیرا رایش و همکارانش ادعاهای نادرست و گمراه‌کننده‌ای را مطرح می‌کردند. اما یکی از همکاران رایش این حکم را نقض کرد و یک قاضی بعداً رایش را به زندان محکوم کرد و دستور ممنوعیت و نابودی تمام مواد مرتبط با اورگون در مؤسسه را صادر نمود.رایش این ادعا را که انباره‌های اورگون می‌توانند با فراهم کردن توانایی ارگاستیک، سلامت جنسی را بهبود بخشند، رد کرد."مرکز ملی سلامت مکمل و یکپارچه" اورگون را به عنوان نوعی «انرژی فرضی» فهرست کرده و می‌نویسد که «میدان‌های انرژی فرضی (که بیوفیلد نیز نامیده می‌شوند) تاکنون از اندازه‌گیری با روش‌های تکرارپذیر سر باز زده‌اند. درمان‌های مبتنی بر میدان‌های انرژی فرضی بر این مفهوم استوارند که انسان‌ها با شکلی ظریف از انرژی آغشته شده‌اند. این انرژی حیاتی یا نیروی حیات پیشنهادی در فرهنگ‌های مختلف با نام‌های متفاوتی شناخته می‌شود، مانند چی … پرانا، انرژی اتری، فوهات، اورگون، نیروی اودیک، مانا و رزونانس هومیوپاتیک».پس از مرگ رایش، تحقیق در مورد مفهوم اورگون به برخی از شاگردان او مانند کلی و بعدها به نسل جدیدی از محققان منتقل شد. مؤسسه‌ای برای علم ارگونومیک در سال ۱۹۸۲ در نیویورک تأسیس شد که به ادامه کار رایش اختصاص داشت؛ این مؤسسه یک مجله دیجیتال منتشر می‌کند و آثار مربوطه را جمع‌آوری می‌نماید. با این حال، هیچ پشتیبانی تجربی برای مفهوم اورگون در پزشکی یا علوم فیزیکی وجود نداشت و تحقیقات در مورد این مفهوم با پایان کار مؤسسه به نتیجه نرسید.با این وجود، استفان موشنیش، یک روان‌پزشک در آلمان که مشتاق کشف یک پایه تجربی برای فرضیه اورگون بود، نتایج مثبتی را در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۹۰ منتشر کرد.تاریخچه.مفهوم اورگون به کارهای متأخر رایش پس از مهاجرت او به ایالات متحده تعلق دارد. کارهای اولیه رایش بر اساس مفهوم فرویدی لیبیدو بود، هرچند تحت تأثیر درک‌های جامعه‌شناختی قرار داشت که فروید با آنها مخالف بود اما تا حدی توسط نظریه‌پردازان برجسته دیگری مانند هربرت مارکوزه و کارل یونگ دنبال می‌شد. در حالی که فروید بر روی یک مفهوم خودتنهاانگارانه از ذهن تمرکز کرده بود که در آن سائق‌های اولیه ناخودآگاه و ذاتاً خودخواهانه (عمدتاً سائق جنسی یا لیبیدو) توسط بازنمایی‌های درونی (کاتکسیس‌های) چهره‌های والدین (فراخود) سرکوب یا والایش می‌شدند، برای رایش لیبیدو یک نیروی حیات‌بخش بود که مستقیماً توسط جامعه سرکوب می‌شد. به عنوان مثال، در یکی از تحلیل‌های مشهورترش، رایش یک گردهمایی سیاسی کارگران را مشاهده می‌کند و متوجه می‌شود که شرکت‌کنندگان مراقب بودند تا تابلوهایی را که راه رفتن روی چمن را ممنوع کرده بود، نقض نکنند؛ رایش این را به عنوان تسخیر پاسخ‌های ناخودآگاه به اقتدار والدین توسط دولت به عنوان وسیله‌ای برای کنترل رفتار می‌دید. او به دلیل این اختلافات بر سر ماهیت لیبیدو و موضع‌گیری سیاسی فزاینده‌اش از مؤسسه روانکاوی اخراج شد. او اندکی پس از به قدرت رسیدن هیتلر مجبور به ترک آلمان شد.رایش دیدگاهی به‌طور فزاینده زیست‌انرژتیک نسبت به لیبیدو اتخاذ کرد، که شاید تحت تأثیر استادش پاول کامرر و زیست‌شناس دیگری به نام اتو هاینریش واربورگ بود. در اوایل قرن بیستم، زمانی که زیست‌شناسی مولکولی در مراحل ابتدایی خود بود، زیست‌شناسی رشدی به‌طور خاص هنوز رازهایی را در خود داشت که ایده یک انرژی حیاتی خاص را محترم می‌شمرد، همان‌طور که توسط نظریه‌پردازانی مانند هانس دریش بیان شده بود. رایش به عنوان یک روانکاو، چنین نظریه‌هایی را با لیبیدوی فرویدی همسو کرد، در حالی که به عنوان یک ماده‌گرا، معتقد بود که چنین نیروی حیاتی باید در معرض آزمایش‌های فیزیکی قرار گیرد.رایش در مشهورترین کتاب خود، «’کارکرد ارگاسم‘’ نوشت: «بین سال‌های ۱۹۱۹ و ۱۹۲۱، من با ‘فلسفه ارگانیک» و «نظریه نظم» دریش آشنا شدم… استدلال دریش برای من غیرقابل انکار به نظر می‌رسید. او استدلال می‌کرد که در حوزه کارکرد حیات، کل می‌تواند از یک جزء توسعه یابد، در حالی که یک ماشین را نمی‌توان از یک پیچ ساخت… با این حال، من نمی‌توانستم کاملاً تعالی‌گرایی اصل حیات را بپذیرم. هفده سال بعد توانستم این تناقض را بر اساس فرمولی مربوط به کارکرد انرژی حل کنم. نظریه دریش همیشه در ذهن من بود وقتی به زنده‌گرایی فکر می‌کردم. احساس مبهمی که در مورد ماهیت غیرعقلانی فرض او داشتم، در نهایت موجه از آب درآمد. او به جمع اسپیریتوالیست‌ها پیوست.»مفهوم اورگون از این کار در روان‌فیزیولوژی لیبیدو نتیجه شد. پس از مهاجرت رایش به ایالات متحده، او شروع به گمانه‌زنی در مورد توسعه و تکامل بیولوژیکی کرد و سپس به گمانه‌زنی‌های بسیار گسترده‌تری در مورد ماهیت جهان پرداخت. این امر او را به مفهوم «بیون‌ها» رساند، وزیکول‌های زیرسلولی خود-فروغ که او معتقد بود در مواد در حال پوسیدگی قابل مشاهده هستند و احتمالاً به‌طور جهانی وجود دارند. در ابتدا، او بیون‌ها را موجوداتی الکترودینامیک یا رادیواکتیو می‌پنداشت، همان‌طور که زیست‌شناس روسی الکساندر گورویچ نیز چنین کرده بود، اما بعداً به این نتیجه رسید که نیرویی کاملاً ناشناخته اما قابل اندازه‌گیری را کشف کرده است، که سپس آن را «اورگون» نامید: یک نوساخته که احتمالاً از ریشه یونانی ‘‘org-’’ به معنای «تکانه، هیجان» (مانند ‘’org-asm‘’)، به علاوه پسوند خنثی یونانی ‘’-one’’ (مانند ‘’oz-one‘’) تشکیل شده است.برای رایش، روان‌نژندی به یک تظاهر فیزیکی تبدیل شد که او آن را «زره بدنی» می‌نامید—تنش‌ها و بازداری‌های عمیق در بدن فیزیکی که از هیچ‌گونه اثرات ذهنی قابل مشاهده‌ای جدا نبودند. او رویکرد درمانی را توسعه داد که آن را گیاه‌درمانی (vegetotherapy) نامید و هدف آن باز کردن و آزاد کردن این زره بدنی بود تا رفلکس‌های غریزی آزاد—که او آنها را نشانه سلامت روانی می‌دانست— بتوانند کنترل را به دست گیرند.تأثیر سینمایی.دوشان ماکاویف فیلم طنزآمیز خود در سال ۱۹۷۱ با نام "W.R.: اسرار ارگانیسم" را با پوشش مستند رایش و توسعه انباره‌های اورگون او آغاز کرد و این را با تصاویر دیگر و یک زیرداستان داستانی در قالب کلاژی که مقامات جنسی و سیاسی را به سخره می‌گرفت، ترکیب کرد. صحنه‌ها شامل یکی از معدود «ده تا پانزده جعبه اورگون باقی‌مانده در کشور» در آن زمان بود.