دخمه‌های سن جنارو کیست؟ توضیح بده.
دخمه‌های سن جنارو، مکان‌های دفن و عبادت زیرزمینی مربوط به دوران پالئومسیحی در ناپل ایتالیا هستند که از توف، سنگی متخلخل، تراشیده شده‌اند. این دخمه‌ها در بخش شمالی شهر، در شیبی که به کاپودیمونته منتهی می‌شود، واقع شده‌اند. متشکل از دو طبقه، سن جنارو سوپریوره و سن جنارو اینفریوره. این دخمه‌ها در زیر محله ریونه سانیتا در ناپل قرار دارند که گاهی «دره مردگان» نامیده می‌شود. این مکان اکنون به راحتی توسط کلیسای بزرگ مادره دل بوئون کونسیگلیو قابل شناسایی است.تاریخچه.در ابتدا، سه گورستان جداگانه وجود داشت که به ترتیب به سنت گائودیوسوس ("سان گائودیوسو")، سنت سوروس ("سان سورو") و سنت ژانواریوس ("سان جنارو") اختصاص داده شده بودند. این دخمه‌ها در ناپل با نمونه‌های رومی خود متفاوت هستند، زیرا دارای راهروهای وسیع‌تری در دو طبقه هستند. طبقه پایین قدیمی‌ترین طبقه است که به قرن‌های ۳ و ۴ میلادی برمی‌گردد و در واقع ممکن است محل یک گورستان پیش از مسیحیت باشد که بعداً به فرقه جدید واگذار شده است. ظاهراً این مکان تنها پس از دفن اسقف آگریپینوس در آنجا به یک مکان دفن مذهبی مهم تبدیل شد. طبقه دوم گسترش یافت تا دو گورستان مجاور دیگر را در بر بگیرد.بنای سن جنارو اکسترا موئنیا با دخمه‌های سن جنارو، بزرگ‌ترین مجموعه دخمه‌های مسیحی در جنوب ایتالیا، مرتبط است. اولین سازه احتمالاً حاصل ادغام دو مکان دفن باستانی بوده است، یکی از قرن دوم میلادی که بقایای سنت آگریپینوس ناپل، اولین قدیس حامی ناپل، در آن قرار داشته و دیگری از قرن چهارم میلادی که بقایای سنت ژانواریوس، قدیس حامی شهر، در آن قرار داشته است.این مکان در قرن پنجم به مناسبت تدفین بقایای جسد جنارو (ژانواریوس) به او اختصاص داده شد، که بعداً در قرن نهم توسط اسقف جان چهارم (۸۴۲–۸۴۹) به کلیسای جامع ناپل منتقل شد. با گسترش مناطق تدفین در اطراف بقایای جنارو، مکان‌های عبادت زیرزمینی نیز برای رشد ایمان مسیحی ایجاد شدند. یک نمونه اولیه از استفاده مذهبی از دخمه‌ها ، کلیسای آگریپینوس مربوط به قرن چهارم است. یک محراب و صندلی از توف تراشیده شده و مکانی برای ملاقات عبادت‌کنندگان ایجاد کرده است. سایر فضاهای آیینی شامل یک حوض اعتراف، حوض غسل تعمید، یک میز توف تراشیده شده که به عنوان صندلی برای یک محفظه مخصوص (محل تأیید) یا میز «اولئوروم» برای روغن‌های مقدس استفاده می‌شد و احتمالاً سلول‌های رهبانی و زاهد.تا قرن یازدهم، دخمه‌ها محل دفن اسقف‌های ناپلی، از جمله کودولتدئوس، اسقف تبعیدی کارتاژ که در سال ۴۵۰ میلادی درگذشت، بودند. بین قرن‌های سیزدهم و هجدهم، دخمه‌ها قربانی غارت شدید شدند. مرمت دخمه‌ها تنها پس از انتقال بقایای اسکلت به گورستان دیگری امکان‌پذیر شد. در طول جنگ جهانی دوم، دخمه‌ها توسط مردم محلی به عنوان پناهگاه مورد استفاده قرار می‌گرفتند. دخمه‌ها در سال ۱۹۶۹ توسط اسقف اعظم ناپل بازگشایی شدند و حفاری‌های مدرن در سال ۱۹۷۱ آغاز شد.انواع تدفین.انواع مقبره‌ها شامل لوکولی، آرکوسولی، گودال‌های حفر شده در زمین و در موارد کمتری، تابوت‌های ساخته شده از توف یا سنگ مرمر بازیافتی و سنگ از گورهای قدیمی‌تر است. لوکولی‌ها به صورت عمودی تراز شده‌اند و ساده‌ترین سبک تدفین یافت شده در دخمه‌ها هستند، اما نشان دهنده وضعیت متوفی نیستند. آرکوسولی‌ها که برای محل‌های تدفین خانوادگی ساخته شده‌اند، در دیوارهای گالری‌ها و اتاقک‌ها ساخته می‌شوند و از لوکولی‌ها پیچیده‌تر هستند. گاهی با موزاییک یا نقاشی‌های دیواری تزئین می‌شوند، تدفین‌ها ممکن است به صورت افقی روی هم چیده شوند. این نوع تدفین اغلب در دخمه‌های سیسیلی نیز یافت می‌شود و می‌توان آن را تدفین «سیراکوزا» توصیف کرد و اغلب در مناطق یونانی دخمه‌ها یافت می‌شود. گاهی تدفین کودکان در دیوار پایینی لونت یافت می‌شود که نمونه دیگری از استفاده کارآمد از فضا در دخمه‌ها است.چراغ‌های نفتی.تقریباً ۲۰۰ چراغ نفتی مربوط به اواخر دوران باستان تا قرون وسطی در این دخمه‌ها یافت شده است. ۵۴ چراغ نفتی قرمز آفریقایی نیز در این یافته‌ها وجود دارد. قدیمی‌ترین چراغ‌های نفتی یافت شده به نیمه دوم قرن سوم میلادی برمی‌گردند و در ناپل ساخته شده‌اند.پیوند به بیرون.&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;