شاهزاده آمدئو، دوک آئوستا کیست؟ توضیح بده.
شاهزاده آمدئو، دوک آئوستا (; – ) مدعی ریاست خاندان ساووی، خاندانی که از سال ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶ بر ایتالیا حکومت می‌کردند، بود. تا ۷ ژوئیه ۲۰۰۶، آمدئو دوک آئوستا لقب داشت؛ در آن تاریخ او خود را دوک ساووی اعلام کرد، عنوانی که بین او و پسرعموی سومش، ویتوریو امانوئله، شاهزاده ناپل، تنها پسر شاه اومبرتو دوم ایتالیا، مورد اختلاف بود.زندگی اولیه.ویتوریو امانوئله و آمادئو (دوک آئوستا) در سال ۱۹۶۴، قبل از اختلافشان، با هم بودند.آمدئو در ویلا دلا سیسترنا در فلورانس به دنیا آمد، تنها فرزند شاهزاده آیمونه، دوک آئوستا، که قبلاً با نام تومیسلاو دوم پادشاه کرواسی تعیین شده بود و پرنسس ایرنه یونان و دانمارک که از طریق او نتیجه نوه بزرگ ملکه ویکتوریا بود.تنها سه هفته قبل از تولد آمدئو، ایتالیا تسلیم متفقین شد. پدرش که در آن زمان پادشاه منصوب کرواسی بود، از سلطنت کناره‌گیری کرد. متحد سابق ایتالیا، آلمان، پس از آن عملیات نظامی را برای اشغال ایتالیا آغاز کرد. آمدئوی نوزاد به همراه مادر، عمه و دو پسرعمویش مارگاریتا و ماریا کریستینا توسط نازی‌ها توقیف و به هتل ایفن در هیرشگ، اتریش فرستاده شد و قبل از آزادی در ماه مه ۱۹۴۵ به آنجا فرستاده شد.وقتی آمدئو تنها چهار سال داشت، پدرش در تبعید در بوئنوس آیرس درگذشت و او به عنوان دوک آئوستا، پرنس دلا سیسترنا ای بلریگاردو، مارکسه دی ووگرا و کنت دی پوندرانو جانشین پدرش شد.آمدئو در کالج ناواله موروسینی در ونیز و انگلستان تحصیل کرد. سپس در آکادمی نیروی دریایی لیورنو تحصیل کرد و از آنجا به عنوان افسر نیروی دریایی ایتالیا فارغ‌التحصیل شد.او به عنوان نتیجهٔ شاهزاده فیلیپ، کنت پاریس، نشان افتخاری فرماندهی پنسیلوانیا از نشان نظامی لژیون وفادار ایالات متحده را با شماره نشان ۲۱۰۱۵ دریافت کرد.آمدئو کاتولیک رومی بود.ازدواج‌ها و خانواده.ازدواج اول و فرزندان.در ۲۲ ژوئیه ۱۹۶۴، در کلیسای ایگرخا پاروکیال د سائو پدرو در سینترا، پرتغال، آمدئو با پسرعموی دوم خود، پرنسس کلود اورلئان (متولد ۱۱ دسامبر ۱۹۴۳) ازدواج کرد. او نهمین فرزند و پنجمین دختر هنری، کنت دو پاریس، مدعی تاج و تخت فرانسه از خاندان اورلئان و پرنسس ایزابل اورلئان-براگانزا بود. آمدئو و کلود در ۲۰ ژوئیه ۱۹۷۶ از هم جدا شدند، در ۲۶ آوریل ۱۹۸۲ طلاق مدنی گرفتند و در ۸ ژانویه ۱۹۸۷ از طرف کلیسای روتا لغو ازدواجشان اعلام شد. آمدئو و کلود صاحب سه فرزند شدند.ازدواج دوم.در ۳۰ مارس ۱۹۸۷، آمدئو با سیلویا پاترنو دی اسپدالوتو در کلیسای کوچک ویلا اسپدالوتو در باگریا، سیسیل ازدواج کرد. او دختر وینچنزو پاترنو دی اسپدالوتو، ششم مارچه دی رجیوانی، و روزانا بلاردو ای فراریس است. آمدئو و سیلویا فرزندی نداشتند.خارج از ازدواج.آمدئو از کیارا ون الینکویزن دختری داشت که خارج از ازدواج متولد شده بود.فعالیت‌های تجاری.آمدئو و همسرش سیلویا در روستای سن روکو در نزدیکی شهر کاستیلیون فیبوکی در توسکانی (حدود ۱۵ کیلومتری یا ۹+۱/۲ مایل شمال غربی آرتزو) زندگی می‌کردند. او در فعالیت‌های مختلف کشاورزی، از جمله تولید شراب که با نام وینی ساوویا آئوستا به بازار عرضه می‌شد، مشارکت داشت.از سال ۱۹۹۷، آمِدئو رئیس بنیاد بین‌المللی گیاهان مدیترانه‌ای بود. از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶، او رئیس کمیته مسئول منطقه حفاظت‌شده طبیعی در جزیره ویوارا بود.فعالیت‌های دودمانی.آمِدئو مدت‌ها توسط سلطنت‌طلبان ایتالیایی به عنوان مدعی احتمالی تاج و تخت در صورت عدم موفقیت پسر خود اومبرتو، ویتوریو امانوئله، شاهزاده ناپل، در برآورده کردن انتظارات سلطنت‌طلبان در نظر گرفته می‌شد.در ۷ ژوئیه ۲۰۰۶، آمِدئو خود را رئیس خاندان ساووی و دوک ساووی اعلام کرد و ادعا کرد که در سال ۱۹۷۱، ویتوریو امانوئله حقوق دودمانی خود را از دست داده است، زیرا بدون کسب اجازه قبلی از اومبرتو دوم، که طبق قانون سلطنتی لازم بود، ازدواج کرده است. با این حال، ادعاهایی مبنی بر اینکه رضایت پس از عروسی نیز می‌تواند اعطا شود، وجود داشته است.علاوه بر این، اختلافاتی بر سر نام خانوادگی مورد استفاده آمِدئو وجود داشت. در سال ۲۰۰۹، ویتوریو امانوئل و پسرش، امانوئل فیلیبرتو، شاهزاده ونیز، از دادگاه خواستند تا مداخله قضایی را برای ممنوعیت استفاده آمدئو از نام خانوادگی دی ساوویا انجام دهد. در فوریه ۲۰۱۰، دادگاه آرتزو حکم داد که آمدئو و پسرش آیمونه باید در مجموع ۵۰٬۰۰۰ یورو به پسرعموهای خود خسارت بپردازند و استفاده از نام خانوادگی دی ساوویا به جای دی ساوویا-آئوستا را متوقف کنند. ادعای آمدئو مورد حمایت خواهر ویتوریو امانوئل، پرنسس ماریا گابریلا از ساوویا قرار گرفت. با این حال، این حکم در دادگاه تجدیدنظر لغو شد و دادگاه تجدیدنظر به آمدئو اجازه استفاده از نام خانوادگی کوتاه، به شکل دی ساوویا، را داد و علاوه بر آن، جریمه مالی که در ابتدا برای او تعیین شده بود را نیز لغو کرد.اگرچه بسیاری از سلطنت‌طلبان پس از مرگ شاه اومبرتو، وفاداری خود را به آمادئو منتقل کردند، آمادئو توسط دیگر سلطنت‌طلبان ایتالیایی که همچنان از شاهزاده ویتوریو امانوئله حمایت می‌کنند، مورد انتقاد قرار گرفت. سرجیو پلچی، رئیس جیونتا از فرقه‌های شوالیه‌گری خاندان ساووی، اظهار داشته است که شورای سناتورهای پادشاهی در سال ۲۰۰۲ منحل شده است و هرگز هیچ اختیاری در امور جانشینی نداشته است. اوجنیو آرماندو دوندرو، سخنگوی هماهنگی سلطنت ایتالیانو، پرسیده است که چرا آمادئو در سال ۱۹۸۳، زمانی که اومبرتو دوم درگذشت، ادعای ریاست خاندان ساووی را نکرد. اما دیگران، از جمله گیدو لوکاتلو، حقوقدان قانون اساسی، سال‌ها قبل از اینکه این رسوایی باعث ایجاد سر و صدا برای جایگزینی آمادئو شود، ازدواج ویتوریو امانوئله را ناقض قانون سلسله ساووی اعلام کردند. اتحادیه سلطنت ایتالیانا در خبرنامه خود، سلطنت نو، در ۱۲ فوریه ۱۹۸۷ منتشر کرد که ازدواج شاهزاده ناپل با مارینا دوریا، حکم ویکتور آمادئوس سوم، صادر شده در ۱۳ سپتامبر ۱۷۸۰، را نقض می‌کند. این حکم، ازدواج شاهزادگان با نسب سلطنتی را تنظیم می‌کرد و اتحادیه را مجبور می‌کرد تا آمدئو را به عنوان رئیس قانونی خاندان سلطنتی به رسمیت بشناسد - اگرچه در آن زمان آئوستا هیچ ادعای عمومی در مورد سلسله سلطنتی مطرح نکرده بود.آمدئو شوالیه‌ای از نشان عالی بشارت مقدس بود که توسط اومبرتو دوم نامگذاری شده بود، صلیب بزرگی از نشان مقدسین موریس و لازاروس بود که توسط پسر عمویش ویتوریو امانوئله نامگذاری شده بود، و شوالیه افتخار و فداکاری از نشان نظامی مستقل سنت جان اورشلیم بود. او شهروند افتخاری شهرهای ماریگلیانو، پانتلریا و آبتونه بود. آمدئو علاوه بر ادعای ریاست خاندان ساووی، ادعا می‌کرد که استاد اعظم تمام فرقه‌های خاندان نیز هست.سال‌های پایانی.در دهه ۱۹۹۰، در طول بحران جمهوری اول، آمدئو دی ساوویا نزدیک به پذیرش نامزدی برای انتخابات سیاسی یا اداری بود. با این حال، او همیشه هر دعوتی را رد می‌کرد و ترجیح می‌داد موضع بی‌طرفانه‌ای را حفظ کند.در سال ۱۹۹۲، حزب سوسیالیست ایتالیا از او برای انتخابات عمومی مجلس نمایندگان حوزه انتخابیه ناپل دعوت کرد.در سال ۱۹۹۶، او به عنوان نماینده شهرداری پالرمو برای بنیاد بین‌المللی «پرو هرباریو مدیترانه‌ای» منصوب شد و از سال ۱۹۹۷ به عنوان رئیس آن خدمت کرد.در سال ۱۹۹۷، حزب پولو دله لیبرتا تقریباً موفق شد او را متقاعد کند که برای رهبری شهرداری تورین نامزد شود. در ژوئن ۱۹۹۷، او در سمپوزیومی در مورد برنامه‌ریزی سیاسی که در شهر آرتزو برگزار شد، شرکت کرد که ایجاد یک جنبش سلطنت‌طلب را که احزاب سیاسی را در بر می‌گرفت، پیش‌بینی می‌کرد.در سال ۲۰۰۳، دولت ایتالیا او را به عنوان رئیس کمیته مدیریت دائمی منطقه حفاظت‌شده طبیعی ایالت جزیره ویوارا منصوب کرد. در همان سال، او به عنوان «نماینده» جشنواره بین‌المللی سینمای عشایری و مهاجرت «جشنواره فیلم متیکس» انتخاب شد.او سال‌های پایانی عمر خود را در توسکانی، در کاستیگلیون فیبوکی گذراند، جایی که او یک کارآفرین کشاورزی (وینی ساوویا-آئوستا) بود و چندین شرکت را به عنوان مشاور، عضو هیئت مدیره و رئیس اداره می‌کرد.او در ۱ ژوئن ۲۰۲۱، در سن ۷۷ سالگی، در بیمارستان سن دوناتو در آرتزو، جایی که پس از عمل جراحی کلیه چند روز در بیمارستان بستری بود، بر اثر ایست قلبی درگذشت. مراسم تشییع جنازه در ۴ ژوئن در کلیسای سن مینیاتو آل مونته در فلورانس برگزار شد و توسط راهب برناردو جیانی تجلیل شد. گارد افتخاری از نیروی دریایی ایتالیا در تابوت قرار گرفت. در اول ژوئیه بعد، جسد در سردابه سلطنتی باسیلیکای سوپرگا در تورین، پس از مراسمی که توسط مونسینور آنتونیو ویگو برگزار شد، به خاک سپرده شد. در این مراسم از تاج سلطنتی ساووی و همچنین نشان عالی بشارت مقدس که قبلاً استفاده شده بود، استفاده شد. در هر دو مورد سرود ملی، سرود باستانی پادشاهی ساردینیا، نواخته شد.مرگ.شاهزاده آمدئو در ۱ ژوئن ۲۰۲۱، در سن ۷۷ سالگی، در آرتزو، ایتالیا، بر اثر ایست قلبی پس از عمل جراحی در ۲۷ مه درگذشت.