سرمایه‌داری زیست‌محور کیست؟ توضیح بده.
سرمایه‌داری زیست‌محور، که با نام‌های سرمایه‌داری زیست‌محیطی یا (گاهی اوقات) سرمایه‌داری سبز نیز شناخته می‌شود، دیدگاهی است که بر اساس آن سرمایه در طبیعت به عنوان «سرمایه طبیعی» (اکوسیستم‌هایی که بازده بوم‌شناختی دارند) وجود دارد که تمام ثروت به آن وابسته است. بر این اساس، دولت‌ها باید از خط مشی مبتنی بر بازار (مانند مالیات بر کربن) برای حل مسائل زیست‌محیطی بهره بگیرند؛ بنابراین، دولت‌ها باید از ابزارهای سیاستی مبتنی بر بازار (مانند مالیات کربن) برای حل مشکلات زیست‌محیطی استفاده کنند.اصطلاح «سبزهای آبی» اغلب به افرادی اطلاق می‌شود که از سرمایه‌داری زیست‌محور حمایت می‌کنند. سرمایه‌داری زیست‌محور را می‌توان معادل راست «سبزهای سرخ» دانست.[ "" ]منتقدان سرمایه‌داری زیست‌محور، مانند اکوسوسیالیسم، رشد اقتصادی مداوم و کالایی‌سازی طبیعت را از ویژگی‌های اجتناب‌ناپذیر نظام سرمایه‌داریمی‌دانند و از این رو، محیط‌زیست‌گرایی سبز روشن را مورد انتقاد قرار می‌دهند.ریشه‌های سرمایه‌داری زیست‌محور را می‌توان تا اواخر دهه ۱۹۶۰ میلادی پی گرفت. یکی از متون پایه‌ای در این زمینه مقاله‌ای با عنوان «تراژدی انبازه‌ها» بود که در سال ۱۹۶۸ توسط گرت هاردین در "مجله ساینس" منتشر شد. در این مقاله، گارت هاردین ادعا می‌کند که وقوع فاجعه‌ای مالتوسی (بر اساس نظریه توماس مالتوس در مورد رشد جمعیت و منابع محدود) در جوامعی با دولت‌های لیبرال یا دموکراتیک، اجتناب‌ناپذیر است؛ چرا که این دولت‌ها تصمیم‌گیری دربارهٔ تعداد فرزندان را به خانواده‌ها واگذار کرده‌اند و از سوی دیگر، با فراهم کردن خدمات دولت رفاه، زمینه را برای گسترش بیش از حد جمعیت انسانی فراهم می‌سازند. ریشه‌های سرمایه‌داری زیست‌محیطی را می‌توان در اواخر دهه ۱۹۶۰ میلادی جستجو کرد. «تراژدی منابع مشترک»، مقاله‌ای که در سال ۱۹۶۸ در "مجله ساینس" توسط گرت هاردین منتشر شد، ادعا می‌کرد که مالتوس گرایی به دلیل سیاست‌های دولت‌های لیبرال یا دموکراتیک مبنی بر واگذاری امور مربوط به اندازه خانواده به خانواده، اجتناب‌ناپذیر است و دولت رفاه را قادر می‌سازد تا با میل و رغبت از افزایش بیش از حد جمعیت انسانی مراقبت کند. هاردین استدلال می‌کند که اگر خانواده‌ها در انتخاب تعداد فرزندان آزاد باشند اما حمایت‌های دولت رفاه از آن‌ها حذف شود، والدینی که تصمیم به فرزندآوری بیش از حد بگیرند، توانایی تأمین نیازهای مالی فرزندان خود را نخواهند داشت و بدین ترتیب مسئله اضافه‌جمعیت به شکلی خودتنظیم و از طریق سازوکار بازار آزاد حل خواهد شد. این دیدگاه را می‌توان یکی از نخستین استدلال‌هایی دانست که از منظر سرمایه‌داری زیست‌محور مطرح شده است: به‌بیان دیگر، معضل افزایش جمعیت از طریق سازوکارهای بازار آزاد، به‌صورت طبیعی مهار می‌شود. جان بیدن، از همکاران گرت هاردین در نگارش آثار دیگری از جمله مدیریت منابع مشترک، در سال ۱۹۸۲ مرکز تحقیقات اقتصاد سیاسی را بنیان نهاد که اکنون با عنوان مرکز مالکیت و محیط‌زیست شناخته می‌شود. این مرکز را می‌توان یکی از نخستین نهادهای رسمی سرمایه‌داری زیست‌محور دانست که مأموریت آن «بهبود کیفیت محیط‌زیست از طریق حقوق مالکیت و بازارها» عنوان شده است. یکی از شناخته‌شده‌ترین ایده‌های مطرح در سرمایه‌داری زیست‌محور، نظام «تجارت گازهای گلخانه‌ای» یا «سقف و تجارت» است. در این نظام، که از اواخر دهه ۱۹۶۰ مورد پژوهش قرار گرفت، با اختصاص یا فروش مجوزهای مشخص به واحدهای آلاینده، نوعی بازار برای کنترل میزان انتشار آلاینده‌ها شکل می‌گیرد. این رویکرد بازارمحور، به نهادها و شرکت‌ها اجازه می‌دهد که با خرید یا فروش مجوزهای انتشار، به کنترل سطح آلودگی کمک کنند. نظام تجارت آلایندگی در دهه ۱۹۹۰ و به‌ویژه پس از تصویب پیمان کیوتو در سال ۱۹۹۷ توسط سازمان ملل متحد، به‌شکل گسترده‌ای در سطح بین‌المللی رواج یافت و تبدیل به یکی از اصلی‌ترین ابزارهای سیاستی در رویکردهای سرمایه‌داری زیست‌محور شد.