جانسون ریگیرا کیست؟ توضیح بده.
استفانو ریگی (؛ زادهٔ ۹ سپتامبر ۱۹۶۰)، که با نام هنری جانسون ریگیرا شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا، نوازنده، تهیه‌کننده موسیقی و بازیگر ایتالیایی است. او بیشتر به عنوان خواننده اصلی و ترانه‌سرای اصلی گروه دونفره دیسکو ایتالیایی ریگیرا شناخته می‌شود. پس از اینکه این گروه دونفره برای دومین بار در سال ۲۰۱۶ منحل شد، او به صورت انفرادی فعالیت خود را دنبال کرد و شرکت ضبط موسیقی کوتولنگو رکوردینگز را تأسیس کرد.در سال ۱۹۸۰، با تک‌آهنگ «بیانکا سورف» فعالیت خود را به عنوان یک هنرمند انفرادی آغاز کرد. در سال ۱۹۸۳، او به همراه استفانو روتا گروه موسیقی دونفره ریگیرا را تشکیل داد.اوایل زندگی.جانسون ریگیرا در ۹ سپتامبر ۱۹۶۰ در تورین ایتالیا متولد شد، ریگی یک خواهر کوچکتر به نام لورا دارد. در سال ۱۹۶۸، زمانی که ریگی ۸ ساله بود، خانواده‌اش به منطقه‌ی باریرا دی میلانو نقل مکان کردند.ریگی در دبیرستان علمی آلبرت انیشتین در تورین تحصیل کرد.او تحت تأثیر موسیقی فولک ایتالیایی بود و گیپو فاراسینو یکی از الگوهای دوران مدرسه او بود؛ «Vamos a la playa» و «L'estate sta finendo» با الهام از فاراسینو نوشته شده‌اند.حرفه.۱۹۸۰–۱۹۸۳.ریگی در سن بیست سالگی در سال ۱۹۸۰، اولین تک‌آهنگ خود با نام «بیانکا سورف» را منتشر کرد. این تک‌آهنگ در سال ۱۹۸۱ تحت لیبل ضبط CGD دوباره ضبط و منتشر شد. ریگی حتی قبل از تأسیس رسمی ریگیرا در سال ۱۹۸۳ با CGD قرارداد امضا کرده بود، اما او در دوران تحصیل در دبیرستان علمی آلبرت انیشتین در تورین با استفانو روتا، آشنا شده بود. در شب سال نو ۱۹۸۱، ریگی و چند نفر از دوستانش از استودیوی موسیقی یکی از دوستانش در فلورانس بازدید کردند و ایده آهنگی به نام «واموس آ لا پلایا» به ذهن ریگی رسید. این آهنگ از دهه ۱۹۶۰ الهام گرفته شده بود و قرار بود یک آهنگ ساحلی باشد. آهنگ «Vamos a la playa» در سال ۱۹۸۳ به عنوان تک آهنگ منتشر شده و به یک آهنگ پرفروش تبدیل شد که توانست هزاران نسخه از آن را در سراسر جهان به فروش برساند. ۱۹۸۳–۲۰۱۶.در سال ۱۹۸۳، ریگی به همراه همکلاسی سابقش، استفانو روتا، گروه دونفره ریگیرا را تشکیل داد.در همان سال، آنها اولین آلبوم خود با نام «"Righeira»" را منتشر کردند. آهنگ «Vamos a la playa» از لیست آهنگ‌های فدراسیون حذف شد، اما در تابستان همان سال به یک آهنگ پرفروش تبدیل شد. پس از انتشار این تک‌آهنگ، مایکل ریگیرا به خدمت سربازی فراخوانده شد. بعداً، تک‌آهنگ «No Tengo Dinero» منتشر شد.در سال ۱۹۸۵، آلبوم «"Bambini Forever»" منتشر شد. سال بعد او با آهنگ «Innamoratissimo» در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. در سال ۱۹۸۷، این دو نفر با آهنگ «Annibale» در مسابقه آهنگ «Zecchino d'Oro» شرکت کردند و در سال ۱۹۸۸، آخرین تک آهنگ خود با نام «Compañero» را منتشر کردند. در سال ۱۹۹۲، آلبوم «"Uno, Zero, Centomila»" به طور ناشناس منتشر شده و در سال ۲۰۰۱ نسخه جدیدی از آهنگ "Vamos a la playa" را منتشر کردند.اولین آلبوم انفرادی ریگی با نام "«Ex punk, ora venduto»" در سال ۲۰۰۶ منتشر شد."«موندوویژنه»" آخرین آلبوم ضبط‌شده‌ی این دو نفر بود که در زمان انتشارش در ماه مه ۲۰۰۷ به موفقیت نسبی دست یافت.۲۰۱۶–تاکنون.در سال ۲۰۱۹، او تک‌آهنگ «Formentera» را منتشر کرد.در سال ۲۰۲۰، ریگی کوتولنگو رکوردینگز، را تأسیس کرد. این ناشر موسیقی در کاناوزه ایتالیا مستقر است. او در ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۱، آهنگ «Vamos a la playa» را منتشر کرد که توسط گائودی ریمیکس شده بود و چهلمین سالگرد انتشار این تک‌آهنگ را گرامی داشت. زندگی شخصی.مواد مخدر.در ۱۹ نوامبر ۱۹۹۳، ریگی به همراه ۳۷ نفر دیگر در پادوا به جرم قاچاق مواد مخدر دستگیر شد. او به همراه دوست دختر آن زمانش سیلویا لوناردی به زندان افتاد و پنج ماه در زندان ماند تا اینکه دادگاه او را به طور کامل از اتهامات مربوط به مواد مخدر تبرئه کرد. در سال ۱۹۹۵ روزنامه ایتالیایی "لا رپوبلیکا" گزارش داد که ریگی و لوناردی به یک سال و چهار ماه حبس و همچنین جریمه ۲ میلیون لیره‌ای محکوم شدند. ریگی بعداً در مصاحبه ای این وضعیت را اینگونه توصیف کرد: «دنیا روی سرم خراب شد، احساس کردم در یک کوچه بن بست هستم... هم سلولی هایم خیلی به من کمک کردند.»سیاست و کنشگری.استفانو ریگی از نظر سیاسی به چپ‌ها گرایش دارد. دوستش مارکو ریزو رهبر حزب کمونیست است که در انتخابات شهرداری تورین در سال ۲۰۱۶ به عنوان یکی از اعضای کمپین آن فعالیت می‌کرد.فوتبال.ریگی یک هوادار پرشور فوتبال است و علناً حمایت خود را از باشگاه یوونتوس اعلام کرده و همچنین به رویال یونیون سن-ژیلواز علاقه نشان داده است. در سال ۲۰۱۲، او طرفدار این باشگاه فوتبال بلژیکی شد و در مصاحبه‌ای گفت: «من چند روزی در بروکسل بودم و می‌خواستم فوتبال تماشا کنم. سپس دوستانم درباره رویال یونیون سن-ژیلواز به من گفتند. من فوراً عاشق آن شدم. جو آنجا خیلی قدیمی بود... واقعاً فوق‌العاده بود، درست مثل وقتی که برای اولین بار در کودکی با پدرم به ورزشگاه رفتم.»