انیو کویرینو ویسکونتی کیست؟ توضیح بده.
انیو کویرینو ویسکونتی (۱ نوامبر ۱۷۵۱–۷ فوریه ۱۸۱۸) سیاستمدار، عتیقه‌شناس و مورخ هنر رومی، رئیس بخش آثار باستانی پاپ و متخصص برجسته زمان خود در زمینه مجسمه‌سازی روم باستان بود. پسرش، پیترو ارکوله ویسکونتی، "کتاب «آیات انیو کوئیرینو ویسکونتی, گردآوری شده توسط پیترو ویسکونتی»" را ویرایش کرد، در حالی که لویی ویسکونتی به یک معمار مشهور در فرانسه تبدیل شد. برادرش، فیلیپو اورلیو ویسکونتی (درگذشته ۱۸۳۰) نیز یک محقق کلاسیک بود که "موزه کیارامونتی"، جانشین "موزه پیو-کلمنتینو،" را منتشر کرد.زندگی‌نامه.او که در رم متولد شده بود، پسر جیووانی باتیستا آنتونیو ویسکونتی، متصدی پاپ کلمنت چهاردهم بود که مجموعه آثار باستانی پاپ را با عنوان "موزه پیو-کلمنتینو" سازماندهی مجدد و مرمت کرد. ویسکونتیِ درخشان و باهوش که توسط پاپ پیوس ششم برای جانشینی پدرش در این سمت منصوب شده بود، در سال ۱۷۸۷ سمت پدرش را به عنوان متصدی موزه‌های کاپیتولین در رم بر عهده گرفت. او در تولید جلد اول "موزه پیو-کلمنتینو" (۱۷۸۲) به پدرش کمک کرد و شش جلد باقی مانده را خود تولید کرد و جلد آخر را در سال ۱۸۰۷ تکمیل کرد. این کاتالوگ از مجسمه‌ها و آثار باستانی رومی در مجموعه‌های واتیکان، که طی سال‌های متمادی منتشر شد، «پس از وینکلمن، تأثیری بر مطالعات باستان‌شناسی گذاشت». او همچنین آثار باستانی جمع‌آوری‌شده در یونان توسط سر ریچارد ورسلی، هفتمین بارونت، در "موزه ورسلیانوم" (۱۷۹۴) و مجسمه‌های موجود در ویلا بورگزه (۱۷۹۶) را منتشر کرد.در سال ۱۷۹۸، ویسکونتی یکی از پنج کنسول جمهوری کوتاه‌مدت روم شد. با احیای کنترل پاپ در رم، او مجبور شد به پاریس مهاجرت کند، جایی که حضورش بسیار مورد استقبال قرار گرفت: «این رویداد را یکی از شادترین نتایج پیروزی‌های خود می‌دانستیم»، نوشتهٔ عتیقه‌شناس اوبن-لویی میلن دو گراندمازون. در پایان سال ۱۷۹۹، او متصدی آثار باستانی موزه ناپلئون واقع در لوور شد، که بسیاری از آنها به عنوان غنیمت جنگی که طبق مفاد پیمان تولنتینو (۱۷۹۷) برداشته شده بود، برای او آشنا بودند. توصیفات او توسط روبیلارد-پرونویل در "موزه فرانسه" منتشر شد. در سال ۱۸۰۳، او به عنوان استاد باستان‌شناسی در انستیتو فرانسه منصوب شد. در پاریس، او مجموعه‌ای از پرتره‌های مردان مشهور دوران باستان را منتشر کرد: شمایل نگاری "گریک"، ۳ جلد. ۱۸۰۸، و جلد اول کتاب "«شمایل‌نگاری رومی»" در ۱۸۱۸. پس از مرگ او، آگهی‌های ترحیم مفصلی توسط کواتِرمِر دِ کوئینسی و دیگران منتشر شد.هنگامی که بحث‌های پارلمانی در مورد تصاحب مرمرهای الگین برای پادشاهی متحده بریتانیای کبیر و ایرلند در جریان بود، ویسکونتی از جمله محققانی بود که از او خواسته شد تا اظهاراتی در مورد ارزش فرهنگی خود ارائه دهد؛ خاطرات او به انگلیسی ترجمه و منتشر شد.ویسکونتی به عنوان متصدی آثار باستانی در موزه لوور، جانشین شارل اوتون فردریک ژان-باپتیست دو کلاراک شد. ویسکونتی عمیقاً به سنت‌های باستانی‌شناسیِ خبرگی پایبند بود. او ارزش‌های تداعی‌گر را در پرتره‌ها بالا می‌دانست و پرتره‌هایی از بزرگان (هم فیلسوفان و هم امپراتوران) را به عنوان پیش‌فرض در نظر می‌گرفت. او برگشودن گره از پیکرنگاری مجسمه‌ها و نقش‌برجسته‌هایی که توصیف می‌کرد، تمرکز داشت. ویسکونتی همچنین چهره‌ای آستانه‌ای در آغاز تاریخ هنر مدرن است، زیرا هاسکل و پنی اشاره می‌کنند که او اعتراف می‌کند که شاید زیبایی یک مجسمه را بیش از حد ارزیابی کرده است، زیرا از تشخیص پرتره فوسیون در آن لذت می‌برد. حس وفاداری او به مجسمه‌سازی که با آن بزرگ شده بود، او را بر آن داشت تا در بهترین این کپی‌ها از آثار کلاسیک یونانی و هلنیستی اصیل، مانند آپولو بلودره و لائوکون و پسرانش، «تقلیدهای کاملی» را ببیند که برای مجموعه‌داران رومیِ صاحب ذوق ساخته شده‌اند، و اینکه سنت‌های مجسمه‌سازی باستانی، تاریخی انباشته از پیشرفت‌ها هستند، نه مانند ویرژیل، که از هومر احساس، پالایش و بهبود یافته‌اند.در سال ۱۸۱۸ پس از مرگش، مدالی به افتخار او ضرب شد. این مدال بخشی از مجموعه‌ای است که به منظور بزرگداشت مردان برجسته فرانسوی که شهرت او را در آن زمان نشان می‌دهند، ساخته شده است.