سید رضاقلی شهیدی کیست؟ توضیح بده.
سیدرضاقلی شهیدی (زادهٔ حدود ۱۳۰۰ در محلهٔ شاپور تهران) از چهره‌های تأثیرگذار در آموزش ناشنوایان در ایران بود. او در خانواده‌ای فرهنگی با پدری قاضی و مادری معلم و آشنا به زبان فرانسه بزرگ شد. در حدود چهار سالگی بر اثر ابتلا به بیماری مننژیت شنوایی خود را از دست داد و با دنیای سکوت روبه‌رو شد. در سن هشت‌سالگی برای تحصیل به مدرسه‌ای ویژه معلولان در اصفهان فرستاده شد، اما به‌دلیل ناکارآمدی روش‌های آموزشی، پس از چند ماه به تهران بازگشت. در یازده‌سالگی، هم‌زمان با تأسیس نخستین دبستان ویژه کرولال‌ها در تهران، به این مدرسه واقع در چهارراه حسن‌آباد، کوچه طرشتی، پیوست. این مدرسه زیر نظر جبار باغچه‌بان اداره می‌شد و زمینه‌ساز پیشرفت علمی و اجتماعی او شد. ایجاد کانون کرولال‌ها در تهران.پیش از تأسیس کانون کرولال‌ها در سال ۱۳۲۷، ناشنوایان تهران مکان مشخصی برای گردهمایی نداشتند و اغلب در قهوه‌خانه‌ها یا گوشه‌وکنار خیابان‌ها اجتماع می‌کردند. این وضعیت گاه با واکنش منفی کسبه و رهگذران همراه بود و در برخی موارد به درگیری و ایجاد مزاحمت منجر می‌شد.سیدرضاقلی شهیدی که سال‌ها شاهد این مشکلات بود و ارتباط نزدیکی با جبار باغچه‌بان داشت، با وی دربارهٔ ایجاد فضایی اختصاصی برای ناشنوایان مشورت کرد. باغچه‌بان که از وضعیت این گروه به‌خوبی آگاه بود، با پیشنهاد تأسیس یک کانون ویژه موافقت کرد. بدین ترتیب، کانون کرولال‌ها با حمایت جبار باغچه‌بان در سال ۱۳۲۷ بنیان‌گذاری شد.در آغاز فعالیت، یکی از اتاق‌های دبستان باغچه‌بان در خیابان رامسر به کانون اختصاص یافت و شهیدی به‌عنوان سرپرست آن انتخاب شد. او تلاش‌هایی برای دریافت مجوز رسمی انجام داد، اما به دلیل نبود درک کافی از نیازهای ناشنوایان در نهادهای دولتی، این تلاش‌ها بی‌نتیجه ماند. با وجود محدودیت منابع مالی و عدم حمایت رسمی، کانون به‌صورت نیمه‌فعال به کار خود ادامه داد و خدمات ارزشمندی به جامعهٔ ناشنوایان ارائه کرد.فدراسیون ورزشی کرولال‌ها.پیش از تشکیل فدراسیون، فعالیت‌های ورزشی ناشنوایان به‌طور پراکنده در زورخانه‌ها و باشگاه‌های عمومی صورت می‌گرفت. شماری از ناشنوایان، از جمله کریم رئیس‌نیا، در باشگاه پولاد در نزدیکی میدان شاپور به تمرین کشتی می‌پرداختند. رئیس‌نیا که با کشتی‌گیرانی چون غلامرضا تختی هم‌تمرین بود، همراه وی برای نخستین بار به ترکیه اعزام شد و موفق به کسب مقام اول در یک رقابت بین‌المللی شد.این موفقیت توجه مسئولان را به ظرفیت‌های ورزشی ناشنوایان جلب کرد. در سال ۱۳۳۳، سازمان تربیت بدنی جلسه‌ای با حضور سیدرضاقلی شهیدی و جمعی از ناشنوایان برگزار کرد تا امکان تأسیس یک نهاد رسمی برای ورزشکاران ناشنوا بررسی شود. در نهایت، فدراسیون ورزشی کرولال‌ها در تابستان ۱۳۳۴ زیر نظر سازمان تربیت بدنی تأسیس شد. تیمسار سرلشگر گرزن به ریاست آن و آقای امیریان به‌عنوان دبیر فدراسیون منصوب شدند. شهیدی نیز مسئولیت کمیته فنی فدراسیون و رابط ورزشکاران ناشنوا را بر عهده گرفت.در سال‌های آغازین، تمرین‌ها در سالن امجدیه انجام می‌شد و با گذشت زمان، رشته‌هایی مانند شنا و تیراندازی نیز به فدراسیون افزوده شد. در سال ۱۳۳۶، ایران به عضویت فدراسیون بین‌المللی ناشنوایان درآمد و برای نخستین بار، ورزشکاران ناشنوای ایرانی در هشتمین دورهٔ المپیک ناشنوایان در میلان، ایتالیا (۱۹۵۷ میلادی) شرکت کردند. در اسفند ۱۳۵۲، نام این نهاد به فدراسیون ورزش‌های ناشنوایان ایران تغییر یافت.کانون کرولال‌های ایران (کانون ناشنوایان ایران).پس از تأسیس فدراسیون ورزشی ناشنوایان، سیدرضاقلی شهیدی اقدام به احیای کانون کرولال‌ها کرد که چند سال در حالت تعطیل قرار داشت. روند اخذ مجوز رسمی از سال ۱۳۳۸ آغاز شد و با تدوین اساسنامه و برگزاری جلسات متعدد، در سال ۱۳۳۹ به ثبت رسید.نخستین انتخابات هیئت مدیره در ۲۵ بهمن ۱۳۳۸ در باشگاه امیرکبیر برگزار شد. رأی‌گیری به‌صورت علنی و با بلند کردن دست انجام گرفت. ترکیب منتخب هیئت مدیره به شرح زیر بود:علی سرتیپی (رئیس)، سیدرضاقلی شهیدی (نایب رئیس)، سید حسین میرجلالی (خزانه‌دار)، مرتضی ذوالفقاری (کارپرداز)، محمد مرصعی، میرزا آقا همایونفر و سید حسن میری (اعضا)بازرسان: کریم رئیس‌نیا و ابوالحسنفعالیت رسمی کانون از ۱۴ اسفند ۱۳۳۹ آغاز شد و محل اولیه آن در دبستان سعدی، خیابان امیرکبیر، قرار داشت. در سال‌های بعد، دامنهٔ فعالیت کانون به سایر شهرها نیز گسترش یافت.در سال ۱۳۹۴، نام این نهاد به کانون ناشنوایان ایران تغییر یافت و به‌صورت رسمی ثبت شد.انجمن خانواده ناشنوایان ایران.پیش از تشکیل انجمن خانواده ناشنوایان ایران، خانواده‌های افراد ناشنوا از دسترسی مناسب به امکانات فرهنگی، اجتماعی و تفریحی محروم بودند. همچنین، فقدان بسترهای مناسب برای مشارکت اجتماعی بانوان ناشنوا، که با محدودیت‌های بیشتری مواجه بودند، نیاز به ایجاد نهادی حمایتی را آشکار ساخت.این انجمن در سال ۱۳۵۱ با حمایت ثمینه باغچه‌بان تأسیس شد. نخستین جلسهٔ مجمع عمومی در تاریخ ۹ اردیبهشت ۱۳۵۱ با حضور گروهی از خانواده‌های ناشنوا برگزار گردید و اساسنامه آن مورد بررسی قرار گرفت. انجمن با اهدافی عام‌المنفعه، غیردولتی، غیرسیاسی و غیرانتفاعی تأسیس و با شماره ۱۷۲۱ در اداره کل ثبت شرکت‌ها و مؤسسات غیرتجاری به ثبت رسید.در ترکیب اولیه هیئت‌مدیره، سیدرضاقلی شهیدی به‌عنوان رئیس، حسن تقوی به‌عنوان بازرس، و نسرین ظلی به‌عنوان خزانه‌دار معرفی شدند.سازمان ملی رفاه ناشنوایان ایران.سازمان ملی رفاه ناشنوایان ایران در شهریور ۱۳۵۰ با وابستگی به وزارت کار و امور اجتماعی تأسیس شد و نقش مهمی در ارتقای وضعیت ناشنوایان ایفا کرد. این سازمان خدماتی نظیر اشتغال، توانبخشی، گفتاردرمانی، آموزش‌های حرفه‌ای و رفاه اجتماعی برای ناشنوایان فراهم آورد و فعالیت‌های خود را در شهرهای مختلف کشور گسترش داد. سازمان تا اوایل انقلاب اسلامی به فعالیت ادامه داد و پس از آن منحل شد.سیدرضاقلی شهیدی، به پیشنهاد ثمینه باغچه‌بان، به‌عنوان مترجم و رابط ناشنوایان به این سازمان پیوست و در مرکز توانبخشی واقع در خیابان حافظ فعالیت می‌کرد. او در روند ترجمه و همراهی ناشنوایان در مراجعات اداری و قضایی با چالش‌هایی همچون فقدان سواد حقوقی، اختلاف در زبان اشاره و سوءتفاهم‌های جدی مواجه بود.کمیته پژوهش و توسعه زبان اشاره ایران.در ۱۵ تیر ۱۳۵۲، کمیته زبان اشاره به‌عنوان زیرمجموعه‌ای از سازمان ملی رفاه ناشنوایان و با هدف توسعه زبان اشاره فارسی تشکیل شد. این کمیته با همکاری جولیا آن اولیور سمیعی، سیدرضاقلی شهیدی، محسن لوح‌موسوی، کامران رحیمی و مریم رستمی (CODA) آغاز به کار کرد. در سال‌های بعد، افراد دیگری از جمله مرتضی پیروزی، رضا محمودی و حبیب طهرانی‌زاده نیز به آن پیوستند.پس از انقلاب، کمیته با عنوان کمیته پژوهش و توسعه زبان اشاره تحت نظر سازمان بهزیستی ادامه فعالیت داد و از سال ۱۳۷۱ در دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی مستقر شد. این کمیته در سال ۱۳۸۸ به دلیل عدم جذب نیروهای ناشنوا غیرفعال و به کانون ناشنوایان ایران منتقل شد.در آغاز فعالیت، پیشنهاد جولیا سمیعی برای استفاده از زبان اشاره آمریکایی (ASL) با مخالفت شهیدی و لوح‌موسوی روبه‌رو شد. به‌جای آن، پروژهٔ تدوین فرهنگ زبان اشاره فارسی با مشارکت ناشنوایان آغاز شد. طی این پروژه، اشاره‌های رایج جمع‌آوری، بررسی و با رأی اکثریت انتخاب شد. سپس کتاب فرهنگ زبان اشاره شامل تصاویر و توضیحات حرکات تدوین گردید.جولیا سمیعی در ۱۴ مرداد ۱۳۵۷ در یک سانحه هوایی درگذشت، اما فعالیت‌های کمیته ادامه یافت و نخستین جلد فرهنگ زبان اشاره فارسی در سال ۱۳۵۹ منتشر شد.