پزشکی در مصر باستان کیست؟ توضیح بده.
اسناد وجود پزشکی در میان مصریان باستان از قدیمی‌ترین مدارک مکتوب و مستند است. از آغاز تمدن در اواخر هزاره چهارم پیش از میلاد تا حمله هخامنشیان در سال ۵۲۵ پیش از میلاد، شیوه طبابت مصریان تا حد زیادی بدون تغییر ماند و شامل جراحی ساده غیرتهاجمی، جاگذاری استخوان، دندانپزشکی و مجموعه‌ای گسترده از دارونامه‌ها (فارماکوپه) بود. اندیشه و نوع پزشکی مصریان بر شیوه‌های بعدی پزشکی، از جمله طبابت یونانیان، تأثیر گذاشت.بررسی وضعیت کلی سلامت در مصر باستان.اسناد و مدارک متعدد باقی مانده، بقایای انسانی و حتی بررسی دقیق سکونتگاه‌ها می‌تواند نمایی کامل از وضعیت سلامت عمومی مصریان را ترسیم کند. بر اساس معیار های متعارف امروزی، مصریان باستان مردمی ناخوش و ناسالم بودند؛ ولی بخش عمده ای از این مسئله به دلیل شرایط زیستی انها بوده است. مردم در خیلی از سکونتگاه‌ها و اماکن مسکونی، بسیار فشرده و و نزدیک به یکدیگر زندگی می‌کردند؛ یعنی بیش از ده نفر در یک خانه ی چهارخوابه.شواهد موجود در روستای کارگران در عمارنه، از حضور بی امان ساس، کک و موش خبر می‌دهد که همگی ناقل بیماری بودند. بر اساس شواهد دیگر یک نوع طاعون (مشابه طاعون خیارکی) در طول دودمان هجدهم شهر عمارنه را فرا گرفت و خیلی ها از جمله بخش اعظم خاندان سلطنتی را هلاک کرد.سایر بیماری های واگیردار نیز احتمالا به دلیل شرایط زندگی شلوغ و پرازدحام رخ می داد، اما پیگیری آنها در اسناد و گزارشات باستان شناسی دشوار است، به ویژه اگر به اندازه ی طاعون خیارکی مهلک و کشنده نبوده باشد. یک انسان معمولی در مصر باستان، به طور کلی زندگی سختی داشت و به یکی یا همه ی بیماری های زیر مبتلا بود:بر اساس بررسی ها و مطالعه ی هزاران مومیایی مصری می توان چنین نتیجه گرفت که میانگین سن مرگ و میر فقط 36 سال بوده، هر چند موارد استثنا هم وجود داشته است. کسانی هم که به سنین بالای چهل، پنجاه و شصت سالگی می‌رسیدند از تمام اقشار و طبقات اجتماعی بودند؛ یعنی جایگاه و ثروت افراد ربطی به طول عمر و امید به زندگی نداشت.پیشینه پزشکی در مصر باستان.تا قرن نوزدهم، منابع اصلی اطلاعات در مورد پزشکی مصر باستان، نوشته‌هایی از اواخر دوران باستان بودند. هرودوت، مورخ یونانی، حدود ۴۴۰ سال قبل از میلاد از مصر بازدید کرد و مشاهدات خود را از شیوه‌های پزشکی آنها به‌طور مفصل نوشت. پلینی بزرگ نیز در بررسی‌های تاریخی خود از آنها به نیکی یاد کرده است. بقراط (پدر علم پزشکی)، هروفیلوس، اراسیستراتوس و بعدها جالینوس در معبد آمنحتپ تحصیل کردند و به شاهدانی برای نشان دادن سهم پزشکی مصر باستان در علم پزشکی یونان باستان مبدل شدند.کتاب "رمزگشایی خطوط مصری باستان" در اوایل قرن نوزدهم، ترجمه کتیبه‌ها و پاپیروس‌های مصری باستان، از جمله بسیاری از آنها که مربوط به مسائل پزشکی بودند (پاپیروس‌های پزشکی مصری) را امکان‌پذیر کرد. علاقهٔ حاصل از این امر به مصرشناسی در قرن نوزدهم منجر به کشف چندین مجموعه از اسناد پزشکی باستانی گسترده، از جمله پاپیروس ابرس، پاپیروس ادوین اسمیت، پاپیروس هرست، پاپیروس پزشکی لندن و موارد دیگر شد که قدمت آنها به ۲۹۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برمی‌گردد.پاپیروس ادوین اسمیت.کتابی آموزشی در مورد جراحی است و مشاهدات کالبدشناسانه و «معاینه، تشخیص، درمان و پیش‌آگاهی» بیماری‌های متعدد را با جزئیات شرح می‌دهد. احتمالاً حدود ۱۶۰۰ سال قبل از میلاد نوشته شده است، اما به عنوان کتاب نسخه برداری شده از چندین متن قدیمی‌تر در نظر گرفته می‌شود. اطلاعات پزشکی موجود در آن به اوایل ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد برمی‌گردد. بنابراین به عنوان یک کتابچه راهنمای آموزشی نیز در نظر گرفته می‌شود. درمان‌ها شامل پمادهایی بود که از مواد حیوانی، گیاهان یا میوه‌ها یا مواد معدنی ساخته می‌شدند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد جراحی دهان در اوایل سلسله چهارم (۲۹۰۰–۲۷۵۰ پیش از میلاد) انجام می‌شده است.پاپیروس ابرس.در حدود ۱۵۵۰ پیش از میلاد نوشته شده است که طبق طبقه‌بندی یک ویراستار امروزی، شامل ۸۷۷ نسخه است برای انواع بیماری‌ها و امراض است که برخی از آنها شامل داروهای جادویی و طلسم مانند بودند، زیرا طبق باورهای مصریان، جادو و پزشکی دو موضوع اغلب در هم تنیده بودند. همچنین این کتاب شامل اسنادی است که نحوه شناخت، آگاهی و تشخیص تومورها را همراه با دستورالعمل‌هایی برای برداشتن تومور را بیان می‌کند.پاپیروس کاهون.پاپیروس زنان و زایمان کاهون به بیماری زنان، از جمله مشکلات مربوط به بارداری، می‌پردازد. سی و چهار مورد که جزئیات تشخیص و درمان را شرح می‌دهند، در کتاب باقی مانده‌اند که برخی از آنها به صورت ناقص ارائه شده‌اند. قدمت این پاپیروس به ۱۸۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برمی‌گردد.اسناد دیگری مانند پاپیروس هرست (۱۴۵۰ پیش از میلاد) و پاپیروس برلین (۱۲۰۰ پیش از میلاد) نیز شناخت و آگاهی ارزشمندی در مورد پزشکی مصر باستان ارائه می‌دهند. اطلاعات دیگر از تصاویری که اغلب دیوارهای مقبره‌های مصری را زینت می‌دهند و ترجمه کتیبه‌های همراه آن به دست می‌آید. پیشرفت در فناوری پزشکی مدرن نیز به درک پزشکی مصر باستان کمک کرده است. دیرین‌آسیب‌شناسان توانستند از اشعه ایکس و بعداً سی تی اسکن برای مشاهده استخوان‌ها و اندام‌های مومیایی‌ها استفاده کنند. میکروسکوپ‌های الکترونی، طیف‌سنجی جرمی و تکنیک‌های مختلف پزشکی قانونی به دانشمندان این امکان را داد تا نگاهی اجمالی به وضعیت سلامت در مصر ۴۰۰۰ سال پیش داشته باشند.پزشکان و درمانگران مصری.پزشک در زبان مصری باستان "swnw" است. این عنوان سابقه‌ای طولانی در مصر دارد. اولین نام پزشک ثبت شده در جهان مربوط به حسی-رع است که در مصر باستان طبابت می‌کرد. او "رئیس دندانپزشکان و پزشکان" فرعون جوزر بود که در 2700 سال پیش از میلاد حکومت می‌کرد. بانو پسشت (۲۴۰۰ پیش از میلاد) ممکن است اولین پزشک زن ثبت شده در تاریخ جهان باشد. او احتمالاً مادر آختوتپ بوده است و بر روی یک سنگ یادبود که در مقبره آختوتپ به او اختصاص داده شده است، از او به عنوان ایمی-ر سونت ("imy-r swnwt") یاد شده است که به عنوان «بانوی ناظر پزشکان زن» ترجمه شده است. ("swnwt" مؤنث کلمه "swnw" است).در حوزه پزشکی، درجه‌ها و تخصص‌های زیادی وجود داشت. خانواده‌های سلطنتی، پزشکان متخصص خود و حتی متخصصان سلطنتی خودشان را خود انتخاب و استخدام می‌کردند. پزشکیان بازرس، ناظران و پزشکان ارشد نیز وجود داشتند. تخصص‌های پزشکی شناخته‌شده مصر باستان عبارتند از چشم‌پزشک، متخصص گوارش، متخصص پروکتولوژی (جراحی کولورکتال)، دندانپزشک، پزشک ناظر بر قصاب‌ها و یک بازرس مایعات که عملکرد نامشخصی دارند. در زبان مصری باستان برای متخصص پروکتولوژی (به مصری: "neru phuyt") که مسئول رسیدگی به سلامت و تشخیص بیماری‌های روده بزرگ، راست روده و مقعد فرعون و خانواده سلطنتی بودند، به معنای واقعی کلمه «چوپان مقعد» به کار می‌رفت. این عنوان قبلاً حدود ۲۲۰۰ سال قبل از میلاد توسط تأیید شده است.مؤسساتی که (پر آنخ - Per Ankh) یا "خانه‌های زندگی" نامیده می‌شدند، از زمان دودمان اول در مصر باستان تأسیس شده‌اند و ممکن است فعالیتهای پزشکی داشتند. گاهی اوقات در کتیبه‌ها با پزشکانی مانند پفتاوآوینیت و وجاهوررسنت که در اواسط هزاره اول قبل از میلاد زندگی می‌کردند نیز مرتبط بوده‌اند. در زمان دودمان نوزدهم، کارمندان خانه‌های زندگی از مزایایی مانند بیمه درمانی، حقوق بازنشستگی و مرخصی استعلاجی نیز برخوردار بودند.آموزش پزشکی.یک دانشجوی جوان پزشکی برای آنکه پزشکی حاذق شود در خانه‌ی زندگی ("دارالحیات") به آموزش و یادگیری می‌پرداخت. خانه‌ی زندگی یک موسسه آموزش استثنایی بود که در آن پزشکی، کتابت و کهانت را آموزش می‌دادند و یک کتابخانه بزرگ داشت. آموزش طبابت و کهانت احتمالا سینه به سینه بوده است. اکثر موسسات دارالحیات ضمیمه ی معابد بودند؛ مثلا در بوباستیس، ادفو، عمارنه و کوم امبو. معروف ترین دارالحیات به دست ایمهوتب در ممفیس بنا شد. این مکان از دوره ی پادشاهی کهن تا دوره یونانی-رومی مورد استفاده بود (تقریبا یک دوره ی بیش از دو هزار ساله). اگر جه پزشک ها آموزش رسمی می دیدند، برای شروع کار پزشکی به قبولی در امتحانات نیازی نبود؛ البته مثل حرفه‌ی پزشکی جدید، سلسله مراتب سختِ کار، آن هم بر اساس توانایی و تجربه به قوت خود باقی بود.تجهیز ساختمان و مطب پزشکان.پزشک‌ها بعد از اینکه آموزش‌های لازم را می‌دیدند، باید وارد عرصه پزشکی می شدند و یا به عبارتی مطب می‌زدند. کاهنانِ تمام‌وقتی که مهارت پزشکی داشتند، در معابد ساکن می شدند. آنها بی شک تعداد بیمار کمتری داشتند که در خانه‌ی زندگی، درمانشان می‌کردند. پیشگامان دانش پزشکی.وارن آر. داوسون، مورخ برجسته در حوزه پزشکی، تأکید کرد که مصر دارای قدیمی‌ترین متون پزشکی شناخته شده، جراحی‌های تجربی و اصطلاحات پزشکی است. به گفته داوسون، مصریان اولین کسانی بودند که سهم قابل توجهی در پیشرفت پزشکی داشتند و شیوه‌های پزشکی آنها به بیش از پنج هزار سال پیش برمی‌گردد. این جدول زمانی با توجه به دانش پیشرفته مصریان در ریاضیات، مهندسی و معماری که سازه‌های عظیم آنها مانند اهرام گواه آن است، تعجب‌آور نیست. علاوه بر این، مورخ یونان باستان، نوشته است که فرمانروایان با نفوذی مانند کوروش و داریوش از پزشکان مصری (در دربار سلطنتی خویش) استفاده می‌کردند که نشان‌دهنده احترام و جایگاه اجتماعی بالایی است که پزشکان مصری از آن برخوردار بودند. این پزشکان درمان‌های خود را مستند و مکتوب می‌کردند و اجازه می‌دادند که دانش‌ شان نسل به نسل منتقل شود و مشخص شده است که بسیاری از روش‌های باستانی پزشکی در مصر باستان با شیوه‌های پزشکی نوین امروزی، همسو است.پزشکی جادویی.طبابت در مصر باستان، مستلزم درس خواندن و کسب مهارت‌های لازم بود؛ یعنی هم تحصیل در نظام پزشکی و هم یادگیری تشریفات مذهبی. پزشکی جادویی‌ای که مصریان باستان ملزم به رعایت آن بودند پایه علمی نداشت. در آن زمان، مصری‌ها جامعه ای بودند که عقیده داشتند بسیاری از امراض علتی ماورایی دارند؛ مثلا کینه و انتقام خدایان، ارواح خبیث و یا چشم زخم دشمنان. در نتیجه بیماران نیز مانند پزشکان به هنگام بیماری به خدایان پناه می‌بردند. طبِ عملی بسیار با عقاید مذهبی مصری آمیخته شده بود و در اغلب اوقات با وردهایی از سوی کاهنانی که آموزش پزشکی دیده بودند، همراه و خوانده می شد. اغلب پزشکان مصری در واقع کاهنانی بودند که برای تکمیل طب عملی و تلاش برای دفع و تسکین ارواح یا خدایان به سحر و جادو متوسل می شدند. کاهنان از این رو جایگاه بزرگی داشتند؛ زیرا هر روزه با خدایان و امور ماورایی ارتباط برقرار می‌کردند.کاهنان بعضی خدایان، بیشتر از دیگران راغب بودند به پزشکی روی آورند. مهم ترین خدایانی که با این حوزه ارتباط داشتند عبارت بودند از:اکثر مشاغل از پدر به پسر می رسید؛ به همین دلیل برخی از خانواده های کاهنان که حرفه پزشکی را در پیش می‌گرفتند، آن را برای نسل های متمادی حفظ می‌کردند. یک پزشک خبره و کاربلد بی شک فردی پرکار و پردرآمد بود و در چشم مردم، محترم شمرده می‌شد. کشورهای همسایه نیز پزشکان مصری را محترم می‌شمردند و اسناد و مدارک دال بر آن است که پادشاهان بیگانه، خواستار دوا و درمان توسط پزشکان مصری بوده‌اند.تغذیه.مصریان باستان حداقل تا حدودی از اهمیت رژیم غذایی خود آگاه بودند. به دلیل برخورداری مصر از نعمت خدادادی زمین‌های حاصلخیز، تولید غذا هرگز مسئلهٔ مهمی نبود، هرچند، صرف نظر از اینکه زمین چقدر حاصلخیز باشد، فقر و گرسنگی در مصر باستان هنوز وجود داشت. محصولات اصلی کشاورزی در بیشتر تاریخ مصر باستان، گندم و جو بود. این غلات که به شکل نان مصرف می‌شدند و در انواع مختلف از طریق پخت و تخمیر تولید می‌شدند و عمل تخمیر ارزش غذایی محصول را به میزانی زیاد می‌کرد. دسترنج یک کشاورز می‌توانست غذای حدود بیست نفر را تأمین کند. جو همچنین در ساخت محصولات تخمیری استفاده می‌شد. سبزیجات و میوه‌های مختلف به‌طور گسترده کشت می‌شدند. روغن از گیاه کتان استخراج می‌شد و گزینه‌های محدودی از ادویه‌ها و گیاهان دارویی در سفره و آشپزخانه مصری‌ها وجود داشت. گوشت (گوسفند، بز، خوک، شکاری) دست کم به‌طور منظم و همیشگی برای طبقات بالا و مرفه جامعه در دسترس بود و ماهی به‌طور گسترده مصرف می‌شد، شواهدی از ممنوعیت انواع خاصی از محصولات حیوانی در دوره‌های خاصی وجود دارد. هرودوت از خوک و گوشت آن، به عنوان «نجس و ناپاک» یاد کرده است. پیشکش‌هایی که به پادشاه اوناس (حدود ۲۴۹۴–۲۳۴۵ پیش از میلاد) تقدیم می‌شد به شرح زیر ثبت شده است: «... شیر، سه نوع از آبجو، پنج نوع شراب، ده قرص نان، چهار نوع از نان، ده نوع از کیک، چهار نوع از گوشت، برش‌های مختلف گوشت، مفصل، گوشت بریان، طحال، پاچه، سینه، گوشت بلدرچین، غاز، کبوتر، انجیر، ده نوع میوه دیگر، جو، گندم رومی، پنج نوع روغن و گیاهان تازه…»واضح است که رژیم غذایی مصریان برای طبقات بالا کمبودی نداشت و حتی طبقات پایین نیز ممکن است از برخی گزینه‌ها برخوردار بوده باشند.داروشناسی.مانند بسیاری از تمدن‌های گذشته، مصریان باستان به‌طور گسترده خواص دارویی گیاهان اطراف خود را کشف کردند. پاپیروس ادوین اسمیت شامل دستور العمل‌های زیادی برای کمک به درمان بیماری‌های مختلف است. یک بخش کوتاه از پاپیروس، پنج دستور العمل را ارائه می‌دهد:مصریان باستان از عسل به عنوان دارو استفاده می‌کردند و آب انار هم به عنوان قابض (یبس کننده) و هم به عنوان یک نوشیدنی لذیذ مورد استفاده قرار می‌گرفت. در پاپیروس ابرس، بیش از ۸۰۰ دارو وجود دارد؛ برخی از آنها پمادها و مرهم‌های موضعی بودند، برخی دیگر داروهای خوراکی مانند قرص‌ها و دهان‌شویه‌ها بودند؛ و برخی دیگر از طریق استنشاق (بوییدن) مصرف می‌شدند. صفحه 15: دستور العمل‌های درمان یبوست شامل میوه‌های درخت کرچک، نخل نر و لوبیای گنژانت بود، که تنها چند نمونه از آنها هستند. یک دستور غذا که برای کمک به سردرد استفاده می‌شد، شامل «مغز پیاز، میوه درخت کرچک، نمک ناترون، دانه‌های کنجد، استخوان ماهی پخته شده، ماهی قرمز پخته شده، پوسته خارجی خرچنگ پخته شده، عسل و پماد سوختگی» بود. صفحه‌های ۴۴ و 60: برخی از درمان‌های توصیه‌شده شامل شاهدانه و عود بود. صفحه ۱۵۶ و 158: «استفاده دارویی مصریان از گیاهان در دوران باستان بسیار گسترده بوده و حدود ۱۶۰ فرآورده گیاهی متمایز وجود داشته است…» در میان عصاره‌های گیاهی و میوه‌های فراوان، مصریان از مدفوع حیوانات و حتی برخی فلزات نیز به عنوان درمان استفاده می‌کردند. این نسخه‌های باستانی بر اساس حجم مواد، نه وزن آنها، اندازه‌گیری می‌شدند، که این امر باعث می‌شود حرفهٔ نسخه‌نویسی آنها بیشتر شبیه آشپزی باشد تا کاری که داروسازان امروزی انجام می‌دهند. صفحه 140: اگرچه درمان‌ها و داروهای گیاهی آنها تقریباً بی‌حد و حصر به نظر می‌رسد، اما همچنان شامل طلسم‌ها و برخی از داروهای درمانی نیز می‌شدند.صفحه 472:طبق گفته مایکل دی. پارکینز، دارودرمانی مصریان با استانداردهای امروزی بی‌اثر تلقی می‌شود. او می‌گوید ۲۸٪ از ۲۶۰ نسخه پزشکی موجود در پاپیروس هرست حاوی ترکیباتی بوده‌اند که می‌توان گفت «در جهت بیماری مورد درمان مؤثر بوده‌اند» و یک سوم دیگر که برای هر اختلال خاصی تجویز می‌شدند، اثر مسهل کنندگی بر سیستم گوارش داشتند.آشنایی با عملکرد بدن و تلاش برای پیشگیری از بیماری.مصریان تا حدودی از کالبدشناسی و آناتومی انسان آگاهی داشتند. برای مثال، در فرایند مومیایی کردن به روش مصریان باستان، مومیایی‌کنندگان می‌دانستند که چگونه یک وسیله قلاب‌دار بلند را از طریق سوراخ بینی وارد کنند، استخوان نازک کف جمجمه را بشکنند و مغز را خارج کنند، اما معمولاً سوراخی نیز در پشت سر ایجاد می‌کردند تا مغز و سایر مایعات بتوانند از سوراخ بزرگ پس‌سری (فورامن مگنوم) تخلیه شوند. آنها همچنین یک نظر کلی داشتند که اندام‌های داخلی در حفره بدن قرار دارند؛ آنها اندام‌ها را از طریق یک برش کوچک در کشاله ران چپ خارج می‌کردند. اینکه آیا این دانش به پزشکان منتقل شده است یا خیر، ناشناخته است؛ با این حال به نظر نمی‌رسد که هیچ تأثیری بر نظریه‌های پزشکی امروزی داشته باشد.پزشکان مصری از وجود نبض و ارتباط آن با قلب آگاه بودند. نویسنده پاپیروس اسمیت حتی تصور مبهمی از کارکرد قلب و گردش خون داشت. با این حال، او در مورد گردش خون چیزی نمی‌دانست و تمایزی بین رگ‌های خونی، تاندون‌ها و اعصاب را قائل نمی‌شد. آنها نظریه خود را در مورد «مجراهایی» که هوا، آب و خون را به بدن منتقل می‌کردند، را با قیاس خود از رودخانه نیل ارائه دادند. اگر این رودخانه مسدود می‌شد، محصولات کشاورزی ناسالم می‌شدند. آنها این اصل را در مورد بدن نیز به کار می‌بردند: اگر فردی بیمار بود، از ملین‌ها و روان‌کننده‌ها برای رفع انسداد «مجراها در بدن» استفاده می‌کردند.قدیمی‌ترین متن مکتوب که به تنقیه اشاره دارد، پاپیروس ابرس است و بسیاری از داروها با استفاده از تنقیه مصرف می‌شدند. یکی از انواع متخصصان پزشکی، "ایری"، متخصص رسیدگی به مخرج فرعون، بود. بسیاری از شیوه‌های پزشکی آنها مؤثر بود، مانند روش‌های جراحی که در پاپیروس ادوین اسمیت آمده است. توصیه عمده پزشکان برای حفظ سلامت، شستن بدن و تراشیدن موهای بدن، از جمله موی زیر بغل، برای جلوگیری از عفونت و بیماری بود. آنها همچنین به بیماران توصیه می‌کردند که مراقب رژیم غذایی خود باشند و از غذاهایی مانند ماهی خام یا سایر حیواناتی که نجس و ناپاک تلقی می‌شدند، خودداری کنند.ایمهوتپ: پدر علم پزشکی در مصر باستان.باورهای مذهبی مصریان بر شیوه‌های پزشکی آنها تأثیر می‌گذاشت. آنها بیماری‌های خاصی را به خدایان، شیاطین و ارواح با قدرت‌های ماوراءالطبیعه نسبت می‌دادند و یکی از مورد احترام‌ترین خدایان مصری‌ها انسانی به اسم ایمهوتپ که خدای پزشکی و شفا، بود. ایمهوتپ به خاطر دانش گسترده‌اش در زمینه‌هایی مانند نجوم، فلسفه، معماری، شعر و پزشکی شناخته می‌شد. او مشاهدات و تجربیات قابل توجهی در شیوه‌های پزشکی، به ویژه در جراحی و درمان‌های طبیعی، داشت. او به خاطر مراقبت دلسوزانه‌اش از بیماران شهرت یافت و به عنوان «شفادهنده بیماران» دست یافت. حداقل سه معبد برای بزرگداشت او ساخته شد. این معابد اکنون مکان‌های باستان‌شناسی مهمی هستند که تأثیر ایمهوتپ بر پزشکیِ مصر باستان را نشان می‌دهند.جراحی.قدیمی‌ترین ابزارهای جراحی فلزی در جهان (که از جنس برنز یا مس بودند) در مقبره قار کشف شد. جراحی یک روش رایج در بین پزشکان برای درمان آسیب‌های جسمانی بود. پزشکان مصری سه دسته از آسیب‌ها را تشخیص می‌دادند: بیماری‌های قابل درمان، قابل بررسی و بحث و غیرقابل درمان. جراحان بیماری‌های قابل درمان را به سرعت درمان می‌کردند. بیماری‌های قابل بحث و بررسی آن‌هایی بودند که احتمالاً بیمار می‌توانست بدون درمان زنده بماند، بنابراین بیمارانی که فرض می‌شد در این دسته دومی قرار دارند، مشاهده و مورد درمان قرار می‌گرفتند و اگر زنده می‌ماندند، تلاش‌های جراحی برای رفع مشکل آنها انجام می‌شد. آنها از چاقو، قلاب، مته، انبر، موچین، ترازو، قاشق، اره و گلدانی با عود سوزان استفاده می‌کردند.همان‌طور که هرودوت در کتاب تاریخ خود بیان کرده است، ختنه کردن مردان در جامعه مصر باستان یک عمل جراحی سرپایی عادی بود. اگرچه به ندرت از انجام آن به عنوان یک عمل جراحی یاد شده است، اما به موضوع افراد ختنه نشده درفرهنگ‌های دیگر مکرراً اشاره شده است؛ به عنوان مثال، به موضوع افراد ختنه نشده لیبیایی‌ها مکرراً اشاره شده است. تنها تصویر شناخته شده از این عمل، در مقبره پزشک قار موجود است که نوجوانان یا بزرگسالان را نشان می‌دهد و نه نوزادان را.از اعضای مصنوعی، مانند انگشتان پا مصنوعی یا کره چشم مصنوعی، نیز استفاده می‌شد؛ البته معمولاً آنها چیزی بیش از یک وسیله تزئینی نبودند. در آماده‌سازی جسد برای دفن، اعضای از دست رفته یا تخلیه‌شدهٔ بدن جایگزین می‌شدند؛ با این حال، به نظر نمی‌رسد که اعضای مصنوعی قبل از مرگ مفید و مورد استفاده یا حتی قابل اتصال به بدن بوده باشند.استفاده گسترده از جراحی، شیوه‌های مومیایی کردن و کالبدشکافی به عنوان یک عمل مذهبی، به مصریان دانش گسترده‌ای از ریخت‌شناسی (مورفولوژی) بدن و حتی درک قابل توجهی از عملکرد اندام‌ها به مصریان داد. عملکرد اکثر اندام‌های اصلی به درستی فرض شده بود؛ برای مثال، به درستی حدس زده می‌شد که خون واسطه‌ای برای تعرق و دفع مواد زائد است که خیلی از نقش واقعی آن که حمل اکسیژن و دفع دی‌اکسید کربن است، دور نیست. به استثنای قلب و مغز که عملکرد آنها تغییر کرده بود و به درستی شناخته نمی‌شد.دندانپزشکی.دندانپزشکی به عنوان یک شغل مستقل به اوایل هزاره سوم قبل از میلاد برمی‌گردد. اگرچه ممکن است حرفه دندانپزشکی هرگز به این حد از اهمیت امروزی نرسیده باشد. رژیم غذایی مصریان سرشار از مواد ساینده حاصل از شن و ماسه باقی مانده از آسیاب کردن غلات و تکه‌های سنگ‌هایی بود که نان را با آنها تهیه می‌کردند بود و همین سبب شد وضعیت دندان‌های آنها نامناسب بود. باستان‌شناسان در تحقیقاتی متوجه کاهش مداوم شدت ساییدگی و میزان سایش دندان‌ها را در طی بازه ۴۰۰۰ سال قبل از میلاد تا ۱۰۰۰ میلادی مشاهده کرده‌اند، که احتمالاً به دلیل بهبود و بروز شدن روش‌های آسیاب کردن غلات بوده است.تمام بقایای اجساد مصریان دارای دندان‌هایی در وضعیت‌های بسیار بد هستند. بیماری‌های دندانی حتی می‌توانستند کشنده باشند، مانند جدماعت‌اس‌عنخ، موسیقیدانی از تبس، که در حدود سی و پنج سالگی بر اثر بیماری شدید دندان و یک کیست بزرگ عفونی درگذشت. اگر دندان‌های فردی ساییده نمی‌شد، به دلیل کمیاب و زیاد در دسترس نبود شیرین‌کننده‌ها و مواد قندی، پوسیدگی دندان نادر بود. درمان دندانپزشکی بی‌اثر بود و بهترین چیزی که بیماران می‌توانستند به آن امیدوار باشند، از دست دادن سریع یک دندان عفونی بود. دستورالعمل انخششونق شامل این ضرب‌المثل است: «"هیچ دندانی نیست که پوسیده شود، اما در جای خود باقی بماند"». هیچ مدرکی دال بر تسریع این فرایند کشیدن دندان وجود ندارد و هیچ ابزاری مناسبی نیز برای کشیدن دندان پیدا نشده است، اگرچه برخی از بقایای به جا مانده، نشانه‌هایی از کشیدن اجباری دندان را نشان می‌دهند. دندان‌های جایگزین پیدا شده‌اند، اگرچه مشخص نیست که آیا آنها فقط لوازم تزیینی پس از مرگ هستند یا خیر. دردهای شدید ممکن است به وسیله شیره خشخاش تسکین یافته باشد.