آریگو تساری کیست؟ توضیح بده.
آریگو تساری (؛ – ) یک ژنرال نیروی هوایی ایتالیا در جریان جنگ جهانی دوم بود. او فرمانده نیروهای هوایی ایتالیا در آلبانی و سپس یونان از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۲ بود و از مارس تا ژوئیه ۱۹۴۴ به عنوان معاون رئیس ستاد نیروی هوایی ملی جمهوری‌خواه و از ژوئیه تا اوت ۱۹۴۴ به عنوان رئیس ستاد آن خدمت کرد و همچنین قائم‌مقام وزیر نیروی هوایی جمهوری اجتماعی ایتالیا بود. او همچنین برنده جوایزی همچون نشان نقره شجاعت نظامی، نشان برنز شجاعت نظامی و نشان تاج ایتالیا شده است. زندگی‌نامه.او در ۴ ژانویه ۱۸۹۷ در بلونو زاده شد و در جریان جنگ جهانی اول با درجه ستوان در آلبانی خدمت کرد و به عنوان خلبان در اسکادران ۸۵ام جنگنده پرواز می‌کرد. در اکتبر ۱۹۲۳ او به رجیا آئروتیکا که تازه تأسیس شده بود پیوست و فرماندهی اسکادران ۸۹ام آنسالدو اس‌وی‌ای در طرابلس را بر عهده گرفت. او طی هشت سال بعدی در سرکوبی لیبی در هوانوردی استعماری شرکت داشت و با دریافت یک نشان نقره و یک نشان برنز شجاعت نظامی به ایتالیا بازگشت. از ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۹ او در جنگ داخلی اسپانیا با درجه سرهنگ دوم و در فرماندهی گروه جنگنده ۱۶ام «لا کوکاراچا» وابسته به بال سوم جنگنده هوانوردی لژیونریا مستقر در کاسپه شرکت کرد. در دسامبر ۱۹۳۸ گروه او مأمور حمایت از پیشروی ملی‌گرایان به سمت بارسلونا شد. با پایان جنگ در اسپانیا او به ایتالیا بازگشت و در ۱۵ آوریل ۱۹۳۹ به فرماندهی بال ۵۳ام جنگنده زمینی (مجهز به جنگنده‌های دوباله فیات سی‌آر.۴۲) در فرودگاه کاسله تورین منصوب شد، سمتی که در زمان ورود پادشاهی ایتالیا به جنگ جهانی دوم در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ همچنان در اختیار داشت. در ۱۵ ژوئن ستاد ایتالیا به واحد او دستور داد تا فرودگاه‌های لو کانه-د-مور و کور-پیرفو در پروانس را با هدف نابودی جنگنده‌های فرانسوی بر زمین حمله کند. تساری شخصاً در این حمله شرکت کرد و مدعی شد چهار مورن-سولنیه ام‌اس.۴۰۶ فرانسوی را سرنگون کرده است؛ برای این اقدام او یک نشان نقره شجاعت نظامی دیگر دریافت کرد. در ۱۵ اوت ۱۹۴۰ او فرماندهی نیروی هوایی ایتالیا در آلبانی را بر عهده گرفت و پس از حمله به یونان عملیات هوایی علیه یونان را تا پایان کارزار در آوریل ۱۹۴۱ هدایت کرد. پس از سقوط یونان او همچنین فرماندهی واحدهای هوایی ایتالیا مستقر در آن کشور با ستاد در آتن را بر عهده گرفت. او در ۲۶ فوریه ۱۹۴۲ به درجه سرتیپ خلبان (ایر کامودور) ارتقا یافت و روز بعد فرماندهی خود را ترک کرد و به ایتالیا بازگشت. سپس به فرماندهی واحدهای هوایی مستقر در تورین و بعد در لچه منصوب شد و فعالیت گروه‌های جنگنده مأمور اسکورت کاروان‌های حامل تدارکات به بالکان و شمال آفریقا را هدایت کرد. سرانجام او بازرس واحدهای جنگنده در ستاد کل نیروی هوایی شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ هنگامی که آتش‌بس کاسیبیله علنی شد تساری در رم و در وزارت هوانوردی بود. او در همان ماه به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست و با آلساندرو پاوولینی و مارشال رودولفو گراتزیانی تماس گرفت و خود را در اختیارشان قرار داد، هرچند پیشنهاد گراتزیانی برای انتصاب به عنوان وزیر نیروی هوایی جمهوری اجتماعی را رد کرد. در ۲۴ سپتامبر سرهنگ دوم ارنستو بوتو به عنوان قائم‌مقام وزیر نیروی هوایی جمهوری اجتماعی منصوب شد و در پایان ماه به رم رفت و با گراتزیانی و تساری دیدار کرد؛ تساری در رم ماند تا نوامبر که به باسانو دل گراپا رفت و وظایف اداری در نیروی هوایی جمهوری اجتماعی به او محول شد. زمانی که بوتو در ۷ مارس ۱۹۴۴ به دلیل مخالفت رو به رشد با رهبران فاشیست افراطی و فرماندهان آلمانی در ایتالیا استعفا داد، تساری به عنوان قائم‌مقام وزیر نیروی هوایی و رئیس ستاد نیروی هوایی ملی جمهوری‌خواه انتخاب شد زیرا نزد آلمانی‌ها محبوب‌تر بود. او نیز سرانجام به دلیل تلاش‌های آلمان‌ها برای جذب کامل ANR در لوفت‌وافه با آنان دچار اختلاف شد؛ در مه ۱۹۴۴ او به موسولینی نوشت که آلمانی‌ها به طور سیستماتیک در حال برچیدن آشیانه هواپیماهای پایگاه‌های هوایی ایتالیا برای ارسال فلزات به آلمان هستند. او در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۴ استعفا داد (هرچند عملاً تا ۲۰ اوت در سمت خود باقی ماند) و سرهنگ روگرو بونومی جانشین او شد و او به زندگی خصوصی در زادگاهش بلونو بازنشست شد. پس از پایان جنگ او به اتهام همکاری بازداشت و برای هشت ماه در زندان نظامی فورته بوتسئا (رم) زندانی شد و تحت فرایند «پاکسازی» قرار گرفت و به اجبار به مرخصی مطلق فرستاده شد. پس از جنگ او مشاور بخش بلونو بانک ایتالیا شد، رئیس ایرکلاب «آرتورو دل‌اورو» بلونو از ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۴ و از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰ بود و همچنین ریاست بخش بلونو صلیب سرخ ایتالیا را بر عهده داشت. او در ۵ سپتامبر ۱۹۷۱ در بلونو درگذشت.