کارلو گامبینو کیست؟ توضیح بده.
کارلو گامبینو (؛ ۲۴ اوت ۱۹۰۲ – ۱۵ اکتبر ۱۹۷۶) گنگستر سیسیلی بود که رهبر و نام‌گذار خانواده جنایی گامبینو در نیویورک بود. پس از نشست آپالاچین در ۱۹۵۷ و زندانی شدن ویتوی جنووزه در ۱۹۵۹، گامبینو کنترل کمیسیون مافیا آمریکا را به دست گرفت و نقش قدرتمندی در جرم سازمان‌یافته تا زمان مرگش از سکته قلبی در ۱۹۷۶ ایفا کرد. در طول دوران جنایی بیش از پنجاه سالهٔ خود، گامبینو تنها ۲۲ ماه به‌خاطر اتهام فرار مالیاتی در ۱۹۳۷ در زندان بود.زندگی و خانواده.کارلو گامبینو در پالرمو، سیسیل، ایتالیا، در ۲۴ اوت ۱۹۰۲ به دنیا آمد در خانواده‌ای که به مافیا سیسیل محله پاسو دی ریگانو تعلق داشت. او دو برادر داشت: گاسپار که در مافیا فعالیتی نداشت و پائولو که بخشی از آنچه بعدها خانواده جنایی گامبینو شد، بود. والدینش مهاجران ایتالیایی توماسو گامبینو و فلیچه کاستلانو بودند.گامبینو در ۲۳ دسامبر ۱۹۲۱ به ایالات متحده وارد شد، در نورفولک، ویرجینیا به‌عنوان مسافر مخفی روی کشتی "وینچنزو فلوریو". او به نیویورک رفت تا به خانوادهٔ کاستلانوها ملحق شود و برای شرکت حمل‌ونقل کوچک آن‌ها کار کرد. گامبینو بعدها به خانه‌ای ساده در ۲۲۳۰ اوشن پارک‌وی در بروکلین نقل مکان کرد؛ منزل تابستانی او در ماساپیکوا، ۳۴ کلاب درایو، نیویورک قرار داشت. این خانهٔ دو طبقه آجری، محصور با حصار کوتاه و مجسمه‌های مرمری در حیاط جلویی، در انتهای یک بن‌بست در هاربر گرین استیتس و مشرف به ساوت اویستر بی بود.در ۱۹۳۲، گامبینو با یکی از دخترعموهای خود، کاترینا کاستلانو، خواهر پل کاستلانو، رئیس آیندهٔ خانوادهٔ گامبینو ازدواج کرد. آن‌ها چهار فرزند تربیت کردند – پسران توماس، جوزف (۲۸ مارس ۱۹۳۶ – ۲۰ فوریه ۲۰۲۰) و کارلو جونیور (۱۹۳۴–۲۰۱۹) و یک دختر، فیلِیس گامبینو سیناترا (۲۲ سپتامبر ۱۹۲۷ – ۱۹ فوریه ۲۰۰۷) بودند.دوران مجرمانه.جنگ کستل‌امارزه و کمیسیون.در نیویورک، گامبینو به یک سازمان جنایی پیوست که توسط جو ماسریا، یکی دیگر از گانگسترهای متولد سیسیل، رهبری می‌شد. در سال ۱۹۳۰، گامبینو در لارنس، ماساچوست به عنوان یک شخص مشکوک دستگیر شد. آن اتهام رد شد، اما او یک ماه بعد در بروکتون، به اتهام سرقت دستگیر شد. وقتی در دادگاه حاضر نشد، برای او حکم دستگیری صادر شد. چهار سال بعد، او در منهتن به عنوان یک فراری دستگیر شد و به بروکتون بازگردانده شد، جایی که اتهام سرقت پس از پرداخت جبران خسارت ۱٬۰۰۰ دلاری برداشته شد.تا اوایل دهه ۱۹۳۰، ماسریا خود را در رقابتی شدید با سالواتوره مرنزانو، رئیس شبه‌خانوادهٔ کستل‌امارزه یافت، که در نهایت به جنگ کستل‌امارزه خونینی انجامید. ماسریا و مارانزانو به عنوان "Mustache Petes" شناخته می‌شدند: روسای مافیای قدیمی و سنتی که حرفه جنایی خود را در کشور مبدأ آغاز کرده بودند و به اصول ظاهراً «قدیمی مافیای جهان» شامل «افتخار»، «سنت»، «احترام» و «عزت» پایبند بودند. مستاش پیت‌ها از همکاری با غیرایتالیایی‌ها خودداری می‌کردند و نسبت به همکاری با غیرسیسیلی‌ها مشکوک بودند. برخی از محافظه‌کارترین روسا تنها با مردانی که ریشه در روستای سیسیلی خود داشتند کار می‌کردند.وقتی جنگ به ضرر ماسریا پیش رفت، دومین فرد تحت فرمانش، چارلز "لاکی" لوچیانو، فرصتی برای تغییر وفاداری دید. در یک توافق پنهانی با مارانزانو، او موافقت کرد که مرگ ماسریا را مهندسی کند تا در ازای آن رکت‌های ماسریا را در اختیار گرفته و معاون مارانزانو شود. در ۱۵ آوریل ۱۹۳۱، ماسریا در رستوران Nuova Villa Tammaro در جزایر کونی کشته شد و جنگ کستل‌امارزه پایان یافت.با حذف ماسریا، مارانزانو گروه‌های ایتالیایی نیویورک را به پنج خانواده تحت رهبری لوچیانو، جو پروفاسی، تامی گالیانو، وینسنت منگانو و خودش سازمان‌دهی کرد. او جلسه‌ای از روسای جنایتکار در واپینگرز فالز برگزار کرد و خود را "capo di tutti capi" ("رئیس همه روسا") اعلام نمود. مارانزانو همچنین رکت‌های خانواده‌های رقیب را به نفع خود کاهش داد. لوچیانو ظاهراً این تغییرات را پذیرفت، اما در واقع در انتظار فرصت برای حذف مارانزانو بود. اگرچه مارانزانو کمی پیشروتر از ماسریا بود، لوچیانو معتقد شد که او حتی از ماسریا طمعکارتر و قدرت‌طلب‌تر است.تا سپتامبر ۱۹۳۱، مارانزانو با درک تهدید لوچیانو، وینسنت "ماد داگ" کال، آدمکش ایرلندی را استخدام کرد تا او را از بین ببرد. با این حال، تامی لوچزه لوچیانو را آگاه کرد که برایش حکم مرگ صادر شده است. در ۱۰ سپتامبر، مارانزانو لوچیانو، ویتو جنووز و فرانک کاستلو را به دفتر خود در 230 پارک اونیو در منهتن فراخواند، جایی که مارانزانو کشته شد.بعداً در سال ۱۹۳۱، لوچیانو جلسه‌ای در شیکاگو با روسای مختلف برگزار کرد و پیشنهاد ایجاد یک نهاد حاکم بر جنایت سازمان‌یافته را مطرح کرد که بعداً به کمیسیون تبدیل شد. کمیسیون برای حل و فصل اختلافات و تعیین قلمرو خانواده‌ها طراحی شد و بزرگترین نوآوری لوچیانو لقب گرفت. اهداف او از ایجاد کمیسیون، حفظ قدرت خود بر همه خانواده‌ها و جلوگیری از جنگ‌های آینده بود؛ روسا ایده کمیسیون را تأیید کردند.خانواده منگانو.گامبینو با کاترین کاستلانو ازدواج کرد، که برادرش جوزف منگانو و خواهرش وینچنزا منگانو بخشی از خانواده منگانو، یک خانوادهٔ جنایتکار برجسته در نیویورک، بودند. این ازدواج گامبینو را از طریق همسرش به خانوادهٔ منگانو مرتبط کرد و ارتباطات او در حلقه‌های جنایت سازمان‌یافته را تقویت نمود. کاترین و کارلو چهار فرزند داشتند: توماس، پل، فرانسیس و کاترین. از طریق این شبکهٔ خانوادگی، گامبینو نفوذ خود را تثبیت کرد و اتحادهایی ایجاد نمود که نقش کلیدی در رشد امپراتوری جنایی او ایفا کردند.قتل آناستازیا.در سال ۱۹۵۷، جنووزه تصمیم گرفت علیه کاستلو و آناستازیا اقدام کند و گامبینو—که معاون آناستازیا بود—را در توطئهٔ قتل وارد کرد. جنووزه دستور داد Vincent Gigante برای اجرای حمله به کاستلو اقدام کند، که در خارج از ساختمان آپارتمان کاستلو در تاریخ ۲ مه ۱۹۵۷ انجام شد. هرچند جراحت سطحی بود، این تجربهٔ نزدیک به مرگ باعث شد کاستلو قدرت خود را به جنووزه واگذار کرده و بازنشسته شود. اگرچه یک دربان گگانته را به‌عنوان تیرانداز شناسایی کرد، کاستلو در محاکمهٔ ۱۹۵۸ گگانته ادعا کرد او را نمی‌شناسد؛ گگانته از اتهامات قتل عمد ناکام تبرئه شد.با رفتن کاستلو، جنووزه و گامبینو به‌طور ادعایی دستور قتل آناستازیا را صادر کردند. گامبینو قرارداد را به پروفاسی سپرد، که آن را به‌طور ادعایی به جوزف "کریزی جو" گالو محول کرد. آناستازیا در ۲۵ اکتبر ۱۹۵۷ در آرایشگاه هتل پارک شرایتون در Midtown Manhattan به قتل رسید. پس از آن، گامبینو کنترل خانوادهٔ جنایتکار منگانو را در دست گرفت که از آن پس به نام او شناخته شد. او Joseph Biondo را به‌عنوان معاون منصوب کرد، اگرچه بایوندو در سال ۱۹۶۵ با Aniello Dellacroce جایگزین شد.آپالاچین و سقوط جنووزه.کمی پس از قتل آناستازیا، جنووزه کنترل خانوادهٔ جنایتکار لوچیانو را از کاستلو به دست گرفت. برای مشروعیت دادن به قدرت جدید خود، او یک نشست برگزار کرد که رهبران هر دو سندیکای جنایت آمریکایی و سیسیلی در آن حضور داشتند. در دستور جلسهٔ نشست، موضوعات مربوط به قمار و قاچاق مواد مخدر در کوبا قبل از انقلاب و همچنین منافعشان در صنعت پوشاک نیویورک مطرح شد. این نشست در ۱۴ نوامبر در خانهٔ جوزف باربارا در Apalachin, New York برگزار شد. ادوارد دی. کراسوِل، افسر پلیس ایالت نیویورک، متوجه شد که پسر باربارا در حال رزرو اتاق در هتل‌های محلی است و مقادیر زیادی گوشت از قصابی محلی به خانهٔ باربارا تحویل داده می‌شود. مشکوک، کراسوِل تصمیم گرفت خانهٔ باربارا را تحت نظر بگیرد. زمانی که پلیس ایالتی تعداد زیادی خودرو لوکس را در ملک مشاهده کرد، شمارهٔ پلاک‌ها را یادداشت کرده و متوجه شد این خودروها به افراد جنایتکار شناخته‌شده ثبت شده‌اند. نیروهای کمکی پلیس به محل آمدند و مسدودسازی جاده انجام شد.وقتی مافیاها حضور پلیس را دیدند، شروع به فرار از محل نشست با خودرو یا پیاده کردند. بسیاری از "مافیاها" از طریق جنگل‌های اطراف ملک باربارا فرار کردند؛ تصور می‌شود گامبینو در نشست حضور داشته، اما جزو مافیاهایی که دستگیر شدند نبود. پلیس خودرویی را متوقف کرد که به‌دست راسل بوفالینو، رئیس پنسیلوانیا، رانده می‌شد و سرنشینان آن شامل جنووزه و سه مرد دیگر بودند. بوفالینو گفت که جنووزه برای ملاقات با باربارای بیمار آمده است، در حالی که خود جنووزه گفت برای حضور در یک باربیکیو آمده است. پلیس او را آزاد کرد.گامبینو و لوچیانو به‌طور ادعایی بخشی از ۱۰۰٬۰۰۰ دلار به یک فروشندهٔ مواد مخدر پورتوریکویی پرداخت کردند تا جنووزه را به‌طور کاذب در یک معاملهٔ مواد مخدر متهم کنند. در ۱۷ آوریل ۱۹۵۹، جنووزه به پانزده سال زندان به‌خاطر جرایم مواد مخدر محکوم شد؛ او در حین زندان در ۱۴ فوریه ۱۹۶۹ درگذشت.در ۲۶ ژانویه ۱۹۶۲، لوچیانو بر اثر سکتهٔ قلبی در فرودگاه بین‌المللی ناپل درگذشت. سه روز بعد، ۳۰۰ نفر در مراسم خاکسپاری لوچیانو در Naples حضور یافتند که در آن جسد او با hearse سیاه اسبی از خیابان‌ها عبور داده شد. با اجازهٔ دولت ایالات متحده، بستگان لوچیانو جسد او را به نیویورک منتقل کرده و در قبرستان سنت جان در میانیهٔ کوئینز، نیویورک دفن کردند. بیش از ۲٬۰۰۰ نفر در مراسم خاکسپاری او حضور داشتند. گامبینو، دوست دیرین لوچیانو، eulogy او را ایراد کرد.رئیس.پس از زندانی شدن جنووزه، گامبینو کنترل کمیسیون را به دست گرفت. تحت رهبری او، خانوادهٔ جنایتکار گامبینو دارای ۵۰۰ سرباز و بیش از ۱٬۰۰۰ همکار بود.در سال ۱۹۶۲، پسر بزرگ گامبینو، توماس، با دختر لوچزه، فرانسیس، ازدواج کرد. بیش از ۱٬۰۰۰ مهمان در مراسم حضور داشتند و گامبینو به لوچزه هدیه‌ای به ارزش ۳۰٬۰۰۰ دلار داد. در مقابل، لوچزه بخشی از ریکت‌های خود در فرودگاه آیدلوایلد (که اکنون فرودگاه جان اف کندی نام دارد) را به گامبینو واگذار کرد. لوچزه کنترل امنیت فرودگاه و اتحادیه‌های کارگری آن را در دست داشت. به‌عنوان یک تیم، لوچزه و گامبینو اکنون کنترل فرودگاه، کمیسیون و بیشتر جنایت سازمان‌یافته در نیویورک را در اختیار داشتند.توطئه علیه کمیسیون.در سال ۱۹۶۳، جوزف بونانو، رئیس خانواده بونانو، نقشه‌ای برای ترور چند رقیب در کمیسیون کشید—رؤسا گامبینو، لوچزه، و استفانو ماگادینو، و همچنین فرانک دسیمونه. بونانو به دنبال حمایت جوزف ماگلیکو بود، و ماگلیکو که از قبل از دریافت جایگاه در کمیسیون محروم شده بود، به راحتی موافقت کرد. بونانو قول داد که ماگلیکو را دست راست خود کند در ازای کمک او. ماگلیکو مسئول ترور لوچزه و گامبینو شد و قرارداد را به کولومبو، یکی از برترین قاتلان قراردادی خود، سپرد. با این حال، کولومبو فرصت‌طلب نقشه را به اهداف آن فاش کرد. دیگر رؤسا سریعاً دریافتند که ماگلیکو و بونانو هم‌دست هستند و هر دو را احضار کردند تا توضیح دهند. بونانو از ترس جان خود به مونترال پناه برد و ماگلیکو را برای مواجهه با کمیسیون تنها گذاشت. ماگلیکو که بیمار و آسیب‌پذیر شده بود، نقش خود در نقشه را اعتراف کرد. کمیسیون جان او را بخشید اما مجبورش کرد که از ریاست خانواده پروفاسی بازنشسته شود و ۵۰٬۰۰۰ دلار جریمه بپردازد. به عنوان پاداش برای اینکه کولومبو به رئیسش پشت کرد، او کنترل خانواده ماگلیکو را در دست گرفت که بعدها به خانواده کولومبو تغییر نام داد.وضعیت سلامتی و دستور اخراج.روند اخراج گامبینو توسط اداره مهاجرت و تابعیت ایالات متحده از سال ۱۹۵۳ آغاز شد، اما به دلیل مشکل قلبی و بستری‌های مکرر در بیمارستان، چند سالی پیشرفت نداشت. در سال ۱۹۷۰ او به اتهام توطئه برای سرقت یک خودروی زره‌پوش حاوی ۳ میلیون دلار جعل، تعقیب قضایی شد و در ۲۳ مارس ۱۹۷۰ دستگیر شد. وی با وثیقه ۷۵٬۰۰۰ دلار آزاد شد و هرگز محاکمه نشد، به دلیل وضعیت سلامتی‌اش. همان سال، دادگاه عالی ایالات متحده حکم اخراج سال ۱۹۶۷ او را که قبلاً درخواست تجدیدنظر کرده بود، تأیید کرد زیرا او به صورت غیرقانونی وارد کشور شده بود. وقتی دولت تلاش کرد حکم را اجرا کند، گامبینو پس از ابتلا به سکته قلبی شدید به بیمارستان منتقل شد.ترور کولومبو.در ۲۸ ژوئن ۱۹۷۱، کولومبو توسط جروم آ. جانسون، سه بار هدف شلیک قرار گرفت، یکی از گلوله‌ها به سرش اصابت کرد، در دومین رژه روز وحدت ایتالیایی در کلمبوس سرکل که توسط لیگ حقوق مدنی ایتالیایی-آمریکایی برگزار شده بود؛ جانسون بلافاصله توسط محافظان کولومبو کشته شد. کولومبو از این شلیک به طور دائم فلج شد و بعدها در سال ۱۹۷۸ درگذشت.اگرچه بسیاری در خانواده کولومبو گالو را مسئول شلیک می‌دانستند، پلیس در نهایت پس از بازجویی از گالو، نتیجه گرفت که جانسون یک تیرانداز تنها بوده است. از آنجا که جانسون چند روز قبل در باشگاهی متعلق به خانواده گامبینو بوده است، یکی از نظریه‌ها این بود که گامبینو این شلیک را سازماندهی کرده است. کولومبو از شنیدن شکایات گامبینو درباره لیگ امتناع کرده و در یک بحث ادعا شده به صورت او تف کرده بود. با این حال، رهبری خانواده کولومبو مطمئن بود که گالو پس از اختلاف با خانواده، دستور ترور را صادر کرده است. گالو در ۷ آوریل ۱۹۷۲ به قتل رسید.رؤسای خانواده گامبینو.پس از زندانی شدن ویتو جنووزه، کارمینو گامبینو کنترل کمیشن را بر عهده گرفت. تحت رهبری او، خانواده گامبینو شامل ۵۰۰ سرباز و بیش از ۱٬۰۰۰ همدست بود.در سال ۱۹۶۲، پسر بزرگ گامبینو، توماس، با دختر فرانچس ازدواج کرد. بیش از ۱٬۰۰۰ مهمان در این مراسم شرکت کردند، و گامبینو به لوچزه هدیه‌ای ۳۰٬۰۰۰ دلاری داد. در عوض، لوچزه بخشی از رکت‌های خود در فرودگاه آیدلوایلد (اکنون به نام فرودگاه جان اف. کندی شناخته می‌شود) را به گامبینو منتقل کرد. لوچزه کنترل امنیت فرودگاه و اتحادیه‌های فرودگاه را در دست داشت. به عنوان یک تیم، لوچزه و گامبینو اکنون فرودگاه، کمیشن و بیشتر فعالیت‌های مافیایی نیویورک را کنترل می‌کردند.مرگ و پایان فعالیت.کارمینو گامبینو در تاریخ ۱۵ اکتبر ۱۹۷۶ در سن ۷۸ سالگی درگذشت. مرگ او پایان دوران طولانی کنترل خانواده گامبینو و نقش او در کمیشن مافیا بود.پس از مرگ او، قدرت در خانواده گامبینو به پل کاستانلانو، یکی از اعضای ارشد خانواده منتقل شد. کاستانلانو تا اواخر دههٔ ۱۹۸۰ به رهبری خانواده ادامه داد و روابط گستردهٔ گامبینو با دیگر خانواده‌های مافیایی و کمیشن را حفظ کرد.با این انتقال قدرت، خانواده گامبینو به نام یکی از قدرتمندترین خانواده‌های مافیایی نیویورک باقی ماند و تأثیرگذاری آن بر کمیشن و تجارت‌های غیرقانونی شهر ادامه یافت. کنترل بر فرودگاه‌ها، اتحادیه‌ها و بخش‌های مختلف اقتصادی به عنوان میراثی از دوران گامبینو باقی ماند.میراث.کارمینو گامبینو با رهبری طولانی‌مدت، قدرت و شبکه‌های گستردهٔ خانواده گامبینو را تثبیت کرد. او نقش کلیدی در شکل‌دهی به کمیشن و سیاست‌های مافیایی نیویورک داشت. ازدواج‌ها و اتحادهای خانوادگی او، مانند ازدواج پسرش توماس با دختر فرانچس لوچزه، به گسترش نفوذ خانواده گامبینو در میان دیگر خانواده‌های مافیایی کمک کرد.