جوزپه دی استفانیس کیست؟ توضیح بده.
جوزپه دی استفانیس (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود، که مدت کوتاهی در سال ۱۹۴۳ به‌عنوان رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می‌کرد.زندگی‌نامه.دی استفانیس در ۲۰ دسامبر ۱۸۸۵ در لا اسپتزیا زاده شد. پس از ثبت نام در ارتش سلطنتی ایتالیا، در نوامبر ۱۹۰۳ در آکادمی نظامی سلطنتی توپخانه و مهندسان در تورین ثبت نام کرد و در ۲۸ سپتامبر ۱۹۰۵ با درجه ستوان دوم توپخانه فارغ‌التحصیل شد. پس از ارتقاء به درجه ستوان در ۲۸ آگوست ۱۹۰۸، در ۱ فوریه ۱۹۱۵ به درجه کاپیتانی رسید. در سال ۱۹۱۵ با خانم امانوئلا دی ویسکونتی دی اوتزانو ازدواج کرد.او در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در سپتامبر ۱۹۱۶ به خاطر عملیاتی در جبهه ایسونزو مدال برنز شجاعت نظامی دریافت کرد و در ۱۶ ژوئن ۱۹۱۷ به درجه سرگردی ارتقا یافت. در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۲، او قاضی علی‌البدل دادگاه نظامی منطقه‌ای رم شد و در ۲۰ آوریل ۱۹۲۴ به ستاد کل منتقل شد. در ۳۱ مارس ۱۹۲۶، به عنوان رئیس بخش در ستاد کل ارتش سلطنتی خدمت کرد و در ۳۰ ژوئن همان سال به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت.پس از ارتقاء به درجه سرهنگی در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۹، در ۱ دسامبر ۱۹۳۲ فرماندهی هنگ هشتم توپخانه صحرایی مستقر در ورونا را بر عهده گرفت و تا سال ۱۹۳۵ در این سمت باقی ماند. در ۱ سپتامبر ۱۹۳۷ به درجه سرتیپ ارتقا یافت و یک هفته بعد به عنوان فرمانده توپخانه سپاه هفتم ارتش در فلورانس و رئیس دفتر آموزش در فرماندهی سپاه افسران ستاد در رم منصوب شد. در ۲۵ نوامبر ۱۹۳۸ فرماندهی توپخانه سپاه زرهی ارتش به او واگذار شد.پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، در ۱ ژانویه ۱۹۴۱ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و فرماندهی لشکر ۲۴ پیاده‌نظام پینرولو به او واگذار شد. در همان ماه، «پینرولو» به جبهه آلبانی منتقل شد و پس از تسلیم یونان در آوریل، به عنوان یک واحد اشغالی در تسالی باقی ماند. در اوت همان سال، سرلشکر لیکورگو زانینی جای او را در فرماندهی لشکر «پینرولو» گرفت و در ۱۴ اوت ۱۹۴۱ به فرماندهی عالی نیروهای مسلح در شمال آفریقا به لیبی منتقل شد و در ۲۵ همان ماه فرماندهی لشکر ۱۰۲ موتوری ترنتو را بر عهده گرفت. او با این لشکر در محاصره طبرق و عملیات صلیبی شرکت کرد تا اینکه در ۲۰ ژانویه ۱۹۴۲ فرماندهی لشکر ۱۳۲ زرهی آریته به او سپرده شد و در نبردهای غزاله، طبرق، بیر حکیم و مرسی مطروح فرماندهی آن را بر عهده داشت. به خاطر موفقیت‌هایش، در ۲۶ مه ۱۹۴۲، نشان صلیب افسری نشان نظامی ساووی به او اعطا شد.در ۲۶ ژوئن ۱۹۴۲، دی استفانیس جایگزین ژنرال اتوره بالداساره، که در یک حمله هوایی در نزدیکی مرسی مطروح کشته شده بود، به عنوان فرمانده سپاه بیستم موتوریزه، که «آریته» بخشی از آن بود، شد. او فرماندهی لشکر سرتیپ فرانچسکو آنتونیو آرنا را ترک کرد. دی استفانیس در طول نبرد اول العلمین، نبرد علم حلفا و نبرد دوم العلمین، سپاه بیستم را رهبری کرد. در ۱۴ نوامبر ۱۹۴۲ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. پس از شکست در العلمین، سپاه بیستم از مصر عقب‌نشینی کرد و قبل از ترک لیبی و استقرار در خط مارت در تونس، با متفقین در العقیلا درگیر شد. با کاهش اندازه سپاه به دلیل خسارات وارده در العلمین و از دست دادن تمام واحدهای مانور، دی استفانیس در ۴ فوریه ۱۹۴۳ توسط ژنرال تادئو اورلاندو جایگزین شد و به وطن خود بازگشت.از ۳ مه همان سال، او سمت معاون عملیات رئیس ستاد ارتش را بر عهده گرفت و جایگزین ژنرال کارلو وکیارلی شد که به فرماندهی ارتش یازدهم به آتن منتقل شده بود. از ۱۹ تا ۳۱ مه، پس از عزیمت اتزیو روسی و قبل از انتصاب ماریو روآتا، به‌طور موقت به عنوان رئیس ستاد ارتش خدمت کرد.بعد از ظهر ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، پس از آنکه متفقین خبر آتش‌بس کاسیبیله را پخش کردند، دی استفانیس، به جای روآتای غایب، در شورای تاج و تخت که در رم برگزار شد و تصمیم به تأیید و رعایت آتش‌بس گرفت، شرکت کرد. شب بعد، هنگامی که نیروهای آلمانی عملیات آخسه را اجرا می‌کردند، او از جمله افسران عالی‌رتبه‌ای بود که به دنبال مارشال پیترو بادولیو و خانواده سلطنتی، از رم به اورتونا گریختند و با ناوچه بایونتا به بریندیسی رسیدند. چند هفته بعد، او فرماندهی سپاه تازه تأسیس ال‌آی را بر عهده گرفت، فرماندهی اسمی بدون هیچ نیروی تابع واقعی. در ژوئن ۱۹۴۴، دی استفانیس رئیس هیئت ای ستاد کل شد و بر سازماندهی نیروهای ایتالیایی که در کنار متفقین به عنوان گروه‌های رزمی می‌جنگیدند، نظارت داشت. در ۵ اکتبر ۱۹۴۴، او برای انجام مأموریت‌های ویژه در اختیار وزارت جنگ قرار گرفت.در سال ۱۹۵۶، دی استفانیس عنوان افسر بزرگ نشان لیاقت جمهوری ایتالیا را دریافت کرد. او در ۱۱ دسامبر ۱۹۶۵ در رم درگذشت.