فراگوستو کیست؟ توضیح بده.
فراگوستو یک تعطیلات عمومی است که در ۱۵ آگوست در سراسر ایتالیا جشن گرفته می‌شود. این روز از "فریا آگوستی"، جشنواره امپراتور آگوستوس، سرچشمه می‌گیرد که پس از هفته‌ها کار سخت در بخش کشاورزی، ۱ آگوست را روز استراحت قرار داد. این رسم برای کارگران به وجود آمد که برای کارفرمایان خود آرزوی "موفقیت در فراگوستو" کنند و در عوض پاداش مالی دریافت کنند. این امر در طول رنسانس رومی در سراسر ایالات پاپی به قانون تبدیل شد. از آنجایی که این جشن به دلایل سیاسی ایجاد شد، کلیسای کاتولیک تصمیم گرفت این جشن را به ۱۵ آگوست منتقل کند، که همان عروج مریم مقدس است و به آنها اجازه می‌دهد این روز را در جشن بگنجانند.این جشنواره توسط بنیتو موسولینی به‌گونه‌ای استفاده شد که طبقات پایین جامعه امکان بازدید از شهرهای فرهنگی یا سفر به سواحل را برای یک تا سه روز، از ۱۴ تا ۱۶ اوت، پیدا کنند. برای این دورهٔ تعطیلات، «قطارهای تعطیلات» با بلیط‌هایی بسیار ارزان ایجاد شد. غذا و اقامت شامل بلیط نمی‌شد، به همین دلیل حتی امروزه ایتالیایی‌ها ناهارهای بسته‌بندی‌شده و کباب را با این روز مرتبط می‌دانند. به‌صورت استعاری، این نام همچنین به دورهٔ تعطیلات تابستانی حوالی اواسط اوت اشاره دارد، که ممکن استکنایه از یک تعطیلات آخر هفتهٔ طولانی باشد یا شامل بیشتر ماه اوت گردد. تا سال ۲۰۱۰، ۹۰٪ شرکت‌ها، فروشگاه‌ها و صنایع تعطیل می‌شدند؛ با این حال، از آنجا که تعطیل کردن کل اقتصاد یک کشور برای یک ماه کامل پیامدهای مالی جدی و عقب‌افتادگی در محیط کار به همراه داشت، امروزه بیشتر شرکت‌ها حدود دو هفته تعطیل می‌شوند و تمام کارکنان موظف به گرفتن مرخصی اجباری هستند، مشابه کاری که بین ۲۵ دسامبر و اول ژانویه انجام می‌شود.تاریخچه."فریا آگوستی" («جشنواره‌ها [تعطیلات] امپراتور آگوستوس») توسط امپراتور آگوستوس در سال ۱۸ پیش از میلاد معرفی شد.این جشن‌ها تنها به فریا آگوستی محدود نمی‌شدند، بلکه در ادامه سنتی دیرینه از آیین‌های رومی قرار می‌گرفتند که در همان ماه برگزار می‌شد. برای نمونه می‌توان به جشن‌هایی همچون وینلیا روستیکا اشاره کرد که به برداشت انگور و آغاز فصل شراب‌گیری مربوط بود، یا کنسوآلیا که به افتخار «کنسوس»، ایزد حامی انبارهای غله، برگزار می‌شد و نمادی از پایان یک فصل سخت کشاورزی به شمار می‌رفت. در چنین فضایی، فریا آگوستی تنها یک جشن سیاسی یا تبلیغاتی نبود، بلکه با پیوند دادن و کنار هم قرار دادن این مناسبت‌های گوناگون، به شکل‌گیری یک بازه طولانی‌تر از تعطیلات تابستانی کمک می‌کرد؛ دوره‌ای که به نام «آگوستالی» شناخته شد. این بازه نه‌تنها برای بزرگداشت اقتدار و کامیابی امپراتور اهمیت داشت، بلکه فرصتی برای مردم فراهم می‌کرد تا پس از هفته‌ها تلاش طاقت‌فرسا در مزارع، مدتی را به استراحت، تفریح و گردهمایی‌های جمعی بگذرانند. بدین ترتیب، ماه آگوست در تقویم رومی به نمادی از پیوند میان کار سخت کشاورزی، آیین‌های مذهبی و شکوه قدرت سیاسی بدل شد.در طول این جشن‌ها، مسابقات اسب‌دوانی در سراسر امپراتوری برگزار می‌شد و حیوانات باربر (از جمله گاو، الاغ و قاطر) از وظایف کاری خود مرخص شده و با گل تزئین می‌شدند. چنین سنت‌های باستانی هنوز هم زنده هستند و عملاً در شکل و میزان مشارکت در مسابقهٔ اسب‌سواری پالیو دی سیه‌نا که در ۱۶ آگوست در سیه‌نا برگزار می‌شود، تغییری نکرده‌اند. در واقع، نام "پالیو" از "پالیوم"، تکه‌ای پارچه گرانبها که جایزه معمول به برندگان مسابقات اسب‌دوانی در روم باستان بود، گرفته شده است.در طول این جشنواره، کارگران به اربابان خود خوشامد می‌گفتند و اربابان در عوض به آنها انعام می‌دادند. این رسم چنان ریشه دواند که در دوره رنسانس در ایالات پاپی اجباری شد.نام ایتالیایی مدرن این تعطیلات مستقیماً از نام لاتین آن گرفته شده است.به گفته ریچارد آوری، نویسنده کتاب "«تاریخ جنگ در ۱۰۰ نبرد»"، تعطیلات "فرگوستو" توسط سی. سزار اکتاویان، آگوستوس آینده، پس از پیروزی او بر مارک آنتونی در نبرد آکتیوم در ۲ سپتامبر ۳۱ پیش از میلاد، معرفی شد.در دین.در اوایل قرون وسطی، کلیسای کاتولیک تاریخ "فراگوستو" را از اول آگوست به ۱۵ آگوست - روز عید عروج مریم - منتقل کرد تا این جشن از پیش موجود را در چرخه سال مسیحی ادغام کند.فاشیسم در ایتالیا.سنت محبوب سفر در طول "فراگوستو" در دوران رژیم فاشیستی پدید آمد. در نیمه دوم دهه ۱۹۲۰، در اواسط ماه اوت، رژیم صدها سفر مردمی را از طریق سازمان‌های تفریحی و سرگرمی فاشیستی شرکت‌های مختلف و از طریق راه‌اندازی «قطارهای مردمی "فراگوستو"» که با قیمت‌های تخفیف‌دار در دسترس بودند، سازماندهی کرد.این ابتکار به طبقات اجتماعی کم‌درآمد فرصت داد تا ازگردشگری در ایتالیا بازدید کنند یا به استراحتگاه‌های ساحلی و کوهستانی بروند. این پیشنهاد به ۱۳، ۱۴ و ۱۵ آگوست محدود بود و شامل دو گزینه می‌شد: «سفر یک روزه»، در شعاع ۵۰ تا ۱۰۰ کیلومتری، و «سفر سه روزه»، در شعاع حدود ۱۰۰ تا ۲۰۰ کیلومتری.