پیمان نامه رامبویه کیست؟ توضیح بده.
پیمان نامه رامبویه که به‌طور رسمی سازشنامه گذرا برای صلح و خودمختاری در کوزوو شناخته می‌شود یک سازشنامه صلح پیشنهادی است میان گروه نمایندگان جمهوری فدرال یوگسلاوی و جمهوری صربستان از یک سو و هیئت نمایندگان سیاسی آلبانیایی نژاد (که بیشترین جمعیت کوزوو را دربر می‌گیرد)، از سوی دیگر. این پیش نویس به‌دست سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) تهیه شد و به نام قلعه رامبویه نامگذاری شد، جایی که در ابتدا در اوایل سال ۱۹۹۸ پیشنهاد شد. این توافقنامه مایه برپایی نیروی ۳۰۰۰۰ نفری سربازان حافظ صلح ناتو در کوزوو شد، همچنین حق گذر بدون مانع برای نیروهای ناتو در خاک یوگسلاوی و مصونیت ناتو و دست‌اندرکاران آن به قوانین یوگسلاوی را نیز در پی داشت. طرف آلبانیایی کوزوو این سازشنامه را در ۱۸ مارس ۱۹۹۹ امضا کرد، اما سوی دیگر گفت و گوها که یوگسلاوی و صربستان بودند از امضای این سازشنامه صلح سر باززدند که دستاویز بمباران یوگسلاوی در سال ۱۹۹۹ به‌دست ناتو شد.درونمایه سازشنامه.مفاد توافقنامه عبارت بودند از:پیشنهاد خودمختاری برای کوزوو.سازشنامه رامبویه شامل مقرراتی برای ایجاد یک سازوکار خودمختاری دموکراتیک در کوزوو بود.طرف‌های گفت و گو.این گفت و گوها به ریاست رابین کوک، وزیر خارجه بریتانیا و هوبرت ودرین، وزیر امور خارجه فرانسه برگزار شد. در مواقعی مادلین آلبرایت وزیر امور خارجه آمریکا و یوشکا فیشر وزیر خارجه آلمان نیز در این گفت وگوها شرکت داشتند.سه طرف در گفت وگوها شرکت داشتند:روند گفت و گوها.رامبویه.در ۲۳ فوریه ۱۹۹۹، رابین کوک و هوبرت ودرین، روسای مشترک روند گفت وگوها، بیانیه‌ای صادر کردند و گفتند که گفت وگوها به همآوایی و سازش دربارهٔ خودمختاری اساسی کوزوو، از جمله در مورد سازوکارهایی برای انتخابات آزاد و عادلانه برای نهادهای دموکراتیک انجامیده است. آنها در ادامه گفتند که «یک چارچوب سیاسی در حال حاضر وجود دارد» و کار بعدی برای نهایی کردن اجرای سازشنامه، از جمله نحوه دعوت از غیرنظامیان و نظامیان بین‌المللی برای حضور در کوزوو می‌باشد. با این حال، این ارزیابی در بهترین حالت بیش از حد خوش‌بینانه بود و در بدترین حالت اختلاف منافع بین دو حزب اصلی را نادیده گرفت. آلبانیایی‌ها حاضر نبودند راه حلی را بپذیرند که کوزوو را به عنوان بخشی از صربستان حفظ کند، در حالی که صرب‌ها نمی‌خواستند وضعیت مانند پیش ازسال ۱۹۹۰ شود، و به تندی با هر گونه نقش بین‌المللی در گرداندن این استان مخالف بودند. چاره اندیشی‌ها در این چالش به بن‌بست خورد و کشورهای گروه تماس ناتو ناامید از این روند ناچار بودند تا از گزینه تهدید و زور بهره‌گیری کنند که یونان و ایتالیا با این ایده مخالف بودند. در نتیجه، زمانی که گفت وگوها تا مهلت اولیه یعنی ۱۹ فوریه به توافق نرسید، یک ماه دیگر تمدید شد.پاریس.اما در پایان، در ۱۸ مارس ۱۹۹۹، هیئت آلبانیایی کوزوو، آمریکایی و بریتانیایی آنچه را که به «توافق رامبویه» شناخته شد، امضا کردند، در حالی که هیئت‌های صربستان و روسیه نپذیرفته بودند. در این سازشنامه، ناتو کوزوو را به عنوان یک منطقه خودمختار در یوگسلاوی می‌گرداند، همچنین نیرویی به بزرگی ۳۰۰۰۰ سرباز ناتو برای حفظ نظم در کوزوو، حق عبور بدون مانع برای نیروهای ناتو در خاک یوگسلاوی، از جمله کوزوو. مصونیت ناتو و عوامل آن نسبت به قوانین یوگسلاوی، حق استفاده نیروهای ناتو از جاده‌های محلی، بندرها، راه‌آهن و فرودگاه‌ها را بدون پرداخت عوارض یا هزینه‌ها و همچنین حق استفاده از طیف الکترومغناطیسی بدون پرداخت را دربر خواهد داشت. افزون بر آن ناتو این حق را خواهد داشت که بدون هزینه امکانات عمومی را برای استفاده از آن درخواست کند، نیروهای ناتو می‌توانند پرسنل محلی را بکار بگیرند که در صورت به‌کارگیری در ناتو از قوانین محلی در رابطه با کارهای انجام شده در مقام رسمی، تعهدات خدمات ملی، قوانین کار محلی و مالیات بر حقوق خود معاف خواهند بود. زیرساخت‌های محلی در صورت لزوم برای آسان سازی مأموریت، به‌دست نیروهای ناتو در معرض بهبود یا ویرایش خواهند بود. به گفته تیم جودا، طرف صربستان بعداً از پیوست دیگری که بر سازشنامه اولیه وارد شد به عنوان دلیلی برای شکست مذاکرات یاد کرد. در آن زمان، صرب‌ها هرگونه بحث در مورد میانجیگری نیروهای خارجی را رد کردند، چه برسد به حقوق گسترده‌ای که در پیوست به سود آنها نمی‌شد.امضا کردن.این قرارداد به‌دست ابراهیم روگووا، هاشم تاچی، رجپ قوسجا و وتون سوروی به نمایندگی از «کوزوو» در حضور کریستوفر هیل و ولفگانگ پتریچ در ۱۸ مارس ۱۹۹۹ امضا شد اما پیش‌تر نیز گفته شد که هیئت نمایندگی جمهوری فدرال یوگسلاوی و جمهوری صربستان از امضای توافقنامه خودداری کردند.پیامدها.رویدادهای پس از شکست در رامبویه به سرعت پیش رفت. ناظران بین‌المللی سازمان امنیت و همکاری اروپا در ۲۲ مارس به دلیل ترس از امنیت خود پیش از بمباران پیش‌بینی‌شده به‌دست ناتو خارج شدند. در ۲۳ مارس، مجمع صربستان قطعنامه ای صادر کرد که خروج ناظران سازمان امنیت و همکاری اروپا را محکوم کرد، و اصل «خودمختاری» برای کوزوو و بخش‌های غیرنظامی از توافق را پذیرفت.رهبران ناتو انتظار داشتند که یک کمپین کوتاه بمباران منجر به خروج نیروهای صرب از کوزوو شود و در نتیجه به بحران انسانی پایان دهد.واکنش‌ها.هنری کیسینجر، وزیر امور خارجه سابق ایالات متحده، در تفسیری که برای رسانه‌ها فرستاد، عنوان کرد: