پیر جیورجیو فراستی کیست؟ توضیح بده.
پیر جیورجیو فراستی (; – ) فعال کاتولیک اهل ایتالیا و عضو سومین نظم دومینیک بود. او متعهد به مسائل عدالت اجتماعی بود و به چندین سازمان خیریه از جمله فعالیت کاتولیک و انجمن سنت وینسنت دوپل پیوست تا به فقرا و محرومان در تورین کمک کند؛ او باورهای دیندارانهٔ خود را در عمل پیاده می‌کرد و بیش‌تر به خاطر مهربانی و شخصیت دوست‌داشتنی‌اش شناخته می‌شد.فراستی کوهنوردی مشتاق بود و اغلب با دوستانش به کوه می‌رفت؛ او شناگر توانمند و ورزشکاری بود که بیش‌تر به فعالیت‌های اجتماعی با دوستان هم‌فکرش شناخته می‌شد. او از کودکی با فقرا و بیماران همراهی می‌کرد و به آن‌ها کمک می‌کرد و موقعیت اجتماعی‌اش آزادی بیشتری برای یاری رساندن به نیازمندان به او می‌داد.زندگی.سال‌های اولیه زندگی.پیر جیورجیو فراستی در ۶ آوریل ۱۹۰۱ – شنبهٔ مقدس – به دنیا آمد. پدرش (۲۸ سپتامبر ۱۸۶۸ – ۲۱ مه ۱۹۶۱؛ بی‌خدا و صاحب روزنامهٔ لیبرال "لا استامپا") و مادرش ادلاید آمتیس (۱۷ فوریه ۱۸۷۷ – ۱۸ ژوئن ۱۹۴۹) که نقاش بود. تنها خواهرش لوسیانا فراستی (۱۸ اوت ۱۹۰۲ – ۷ اکتبر ۲۰۰۷) بود. پدرش در سیاست ملی فعال بود و در سنا خدمت کرد و سپس سفیر ایتالیا در آلمان شد. والدینش در ۵ سپتامبر ۱۸۹۸ ازدواج کردند. آثار مادر هنرمندش در نمایشگاهی در ونیز به فروش رسید و شاه ویکتور امانوئل سوم برخی از آثار او را خریداری کرد. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او پیِترو فراستی و جوزپینا کودا کاناتی بودند.گرایش فراستی به کمک به دیگران از کودکی آشکار بود. یک بار وقتی کودک بود، در را باز کرد و مادر و پسری را دید که پسرش بدون کفش بود. او کفش‌های خود را به پسر داد. در ۱۹۰۹ پدرش از کمک به مردی که مست بود خودداری کرد. فراستی به مادرش گفت و او دستور داد مرد را بیاورد و به او غذا بدهد. اولین اعتراف او در کلیسای کورپوس کریستی در ۲۰ ژوئن ۱۹۱۰ بود و اولین کامیونیون خود را در ۱۹ ژوئن ۱۹۱۱ دریافت کرد؛ و تأیید خود را در کلیسای محله در ۱۰ ژوئن ۱۹۱۵ دریافت کرد.فراستی به دلیل علاقه به شوخی‌های عملی «ترسناک» لقب گرفت، گرچه شوخی‌ها با مزه و بی‌آزار بودند. او دانش‌آموز متوسطی بود اما به خاطر هوش و دیانتش در میان همسالان شناخته می‌شد. او در امتحانات ۱۹۱۳ مردود شد و به مدرسهٔ خصوصی اداره‌شده توسط یسوعیان فرستاده شد.او به فعالیت‌های اجتماعی متعهد بود که مردم را متحد می‌کرد تا بر نابرابری‌ها غلبه کنند. او مخالف فاشیسم بود و از رژیم بنتو موسولینی حمایت نمی‌کرد. یک بار در رم هنگام اعتراض در کنار کنگرهٔ ۱۹۲۱ کارگران کاتولیک جوان دستگیر شد. او در گروه‌های دانشجویی، حکومت دعای رسولان و فعالیت کاتولیک (پیوس در ۱۹۱۹) فعال بود.او در ۲۸ مه ۱۹۲۲ به عضویت رسمی سومین نظم دومینیک درآمد و نام مذهبی "جیرولامو" را به احترام جیرولامو ساونارولا برگزید. او همچنین پیرو تعالیم توماس آکویناس و کاترین سیینا بود و از پولس رسول الهام می‌گرفت که در نامه‌های فراستی بارها ذکر شده است.او اغلب می‌گفت: «خیریه کافی نیست؛ ما به اصلاحات اجتماعی نیاز داریم». او روزنامه‌ای با نام "مومنتو" راه‌اندازی کرد که اصولش بر اساس پاپ لئو سیزدهم و ریروم نواروم بود. او در ۱۹۱۸ به انجمن سنت وینسنت دوپل پیوست و بیشتر وقت خود را صرف کمک به فقرا کرد. در همان سال تحصیلات مهندسی را آغاز کرد تا مهندس معدن شود و بگوید: «برای خدمت بهتر به مسیح در میان معدنچیان». پس از فارغ‌التحصیلی، پدرش به او خودرو یا مبلغی قابل توجه پیشنهاد داد و او مبلغ را برای کمک به فقرا انتخاب کرد. او همچنین بستر یک بیمار مبتلا به سل را فراهم کرد و از سه کودک بیوه بیمار حمایت نمود.دوران جوانی و فعالیت‌های اجتماعی.گرایش فراستی به کمک به دیگران از کودکی آشکار بود. یک بار وقتی کودک بود، در را باز کرد و مادر و پسری را دید که پسرش بدون کفش بود. او کفش‌های خود را به پسر داد. در ۱۹۰۹ پدرش از کمک به مردی که مست بود خودداری کرد. فراستی به مادرش گفت و او دستور داد مرد را بیاورد و به او غذا بدهد. اولین اعتراف او در کلیسای کورپوس کریستی در ۲۰ ژوئن ۱۹۱۰ بود و اولین Communion خود را در ۱۹ ژوئن ۱۹۱۱ دریافت کرد؛ و تأیید خود را در کلیسای محله در ۱۰ ژوئن ۱۹۱۵ دریافت کرد.فراستی به دلیل علاقه به شوخی‌های عملی «ترسناک» لقب گرفت، گرچه شوخی‌ها با مزه و بی‌آزار بودند. او دانش‌آموز متوسطی بود اما به خاطر هوش و دیانتش در میان همسالان شناخته می‌شد. او در امتحانات ۱۹۱۳ مردود شد و به مدرسهٔ خصوصی اداره‌شده توسط یسوعیان فرستاده شد.او به فعالیت‌های اجتماعی متعهد بود که مردم را متحد می‌کرد تا بر نابرابری‌ها غلبه کنند. او مخالف فاشیسم بود و از رژیم بنتو موسولینی حمایت نمی‌کرد. یک بار در رم هنگام اعتراض در کنار کنگرهٔ ۱۹۲۱ کارگران کاتولیک جوان دستگیر شد. او در گروه‌های دانشجویی، Apostolato di preghiera و فعالیت کاتولیک (پیوس در ۱۹۱۹) فعال بود.او در ۲۸ مه ۱۹۲۲ به عضویت رسمی سومین نظم دومینیک درآمد و نام مذهبی "جیرولامو" را به احترام جیرولامو ساونارولا برگزید. او همچنین پیرو تعالیم توماس آکویناس و کاترین سیینا بود و از پولس رسول الهام می‌گرفت که در نامه‌های فراستی بارها ذکر شده است.او اغلب می‌گفت: «خیریه کافی نیست؛ ما به اصلاحات اجتماعی نیاز داریم». او روزنامه‌ای با نام "Momento" راه‌اندازی کرد که اصولش بر اساس پاپ لئو سیزدهم و Rerum novarum بود. او در ۱۹۱۸ به Saint Vincent de Paul conference پیوست و بیشتر وقت خود را صرف کمک به فقرا کرد. در همان سال تحصیلات مهندسی را آغاز کرد تا مهندس معدن شود و بگوید: «برای خدمت بهتر به مسیح در میان معدنچیان». پس از فارغ‌التحصیلی، پدرش به او خودرو یا مبلغی قابل توجه پیشنهاد داد و او مبلغ را برای کمک به فقرا انتخاب کرد. او همچنین بستر یک بیمار مبتلا به سل را فراهم کرد و از سه کودک بیوه بیمار حمایت نمود.مرگ و میراث.در ۳۰ ژوئن ۱۹۲۵، هنگام قایق‌سواری با دو دوست در رود پو، از درد شدید در عضلات کمر شکایت کرد. در ۱ ژوئیه به خانه بازگشت با سردرد و تب شدید. همان روز مادربزرگ مادری‌اش درگذشت و او به دلیل تواضع، توجه را از خود دور کرد و ترجیح داد خانواده برای مادربزرگش عزاداری کنند. در ۲ ژوئیه پزشک آمد و از فراستی خواست برخیزد. او پاسخ داد: «نمی‌توانم!» سپس تشخیص فلج اطفال داده شد که خستگی او را تشدید کرد. او درخواست مورفین کرد تا راحت‌تر بخوابد، اما پزشک و مادرش آن را نادرست دانستند و او تسلیم شد.با وخیم شدن وضعیت، او دستورالعمل‌های نهایی خود را به خواهرش داد. در ساعت ۳ صبح ۴ ژوئیه کشیش برای ادای آخرین مناسک فراخوانده شد. او حدود ساعت ۴ بعدازظهر در آغوش مادر درگذشت و آخرین گفته‌اش بود: «باشد که جانم در آرامش بر تو جاری شود.»فراستی در ۴ ژوئیه ۱۹۲۵ ساعت ۷ عصر درگذشت. والدین انتظار داشتند شخصیت‌های سیاسی و نخبگان در مراسم حاضر شوند، اما هزاران نفر در خیابان‌ها حضور داشتند. او در قبرستان پولونه به خاک سپرده شد و بقایای او در ۱۹۸۱ به کلیسای جامع تورین منتقل شد و پس از بررسی، سالم و بدون فساد یافت شد.تقدیس.فقرا از اسقف تورین درخواست کردند که پروندهٔ قدیسی فراستی آغاز شود