ماریا اوکیپینتی کیست؟ توضیح بده.
ماریا اوکیپینتی (۱۹۲۱–۱۹۹۶) یک آنارکا-فمینیست ایتالیایی بود. او در اواسط دهه چهل به عنوان «یک نماد اعتراض زنان سیسیلی» شناخته شد، زیرا در سال ۱۹۴۵ در شورش ضد خدمت اجباری در راگوسا، سیسیل، شرکت داشت. او از طریق کتابش "زنی از راگوسا" "" که در سال ۱۹۵۷ منتشر شد، شناخته شد، اگرچه تا سال ۱۹۷۶ که چاپ دوم آن منتشر شد، مورد توجه قرار نگرفت. او در اوت ۱۹۹۶ درگذشت.زندگی‌نامه.اوایل زندگی.ماریا اوکیپینتی در ۲۹ ژوئیه ۱۹۲۱ در راگوسا، سیسیل، از جورجیو و کونچتا سگاریوتو به دنیا آمد او سه سال در مدرسه درس خواند و سپس برای آموزش خیاطی، مدرسه را رها کرد. اوکیپینتی در ۱۷ سالگی ازدواج کرد و شوهرش اندکی پس از ازدواجشان به جنگ رفت.سیاست.وقتی شوهرش به جنگ رفت، اوکیپینتی که ذاتاً بی‌قرار و کنجکاو توصیف می‌شد، دوباره به تحصیل علاقه پیدا کرد و شروع به خودآموزی کرد. او شروع به مطالعه کرد و خاطرنشان کرد که رمان «بینوایان» ویکتور هوگو «چشمانش را به روی محرومان باز کرد.» وقتی او به اتاق کار محلی خود و حزب کمونیست ایتالیا پیوست، جنجال به پا شد، اما او صرفاً به دلیل زن بودنش حاضر به عقب‌نشینی نشد. با وجود رسوایی اولیه، اوکیپینتی توانست زنان دیگری را به سازماندهی کارگران بکشاند. از جمله موارد دیگر، اتاق کار، زنان را در برابر هزینه‌های بالای زندگی و بدهی‌های پرداخت نشده به خانواده‌های مردانی که به جنگ اعزام شده بودند، سازماندهی کرد.در سال ۱۹۴۳، جنگ جهانی دوم برای اکثر ایتالیایی‌ها تا حد زیادی پایان یافته بود و مردانی که به جنگ فرستاده شده بودند به خانه‌ها و خانواده‌های خود بازگشته بودند. با این حال، در دسامبر ۱۹۴۴، کارت‌های فراخوان شروع به رسیدن کردند و از مردان خواسته شد که طبق دستور دولت بونومی در «بازسازی ارتش ایتالیا» شرکت کنند. آنها تصمیم گرفته بودند که کارگران ایتالیایی را برای جنگ علیه آلمانی‌ها دوباره فراخوان کنند. بسیاری از ایتالیایی‌ها، که سال‌ها جنگیده بودند، نمی‌خواستند به نبرد بازگردند. زنان، از جمله ماریا اوکیپینتی، نقش بزرگی در اعتراضات ضد فراخوان داشتند. بحث در مورد فراخوان و طفره رفتن از آن، در راگوسا رایج شد. "ما گوشت دم توپ نیستیم!" به فریاد مشترک معترضان تبدیل شد. اوکیپینتی اغلب در این فریادها شرکت می‌کرد و راه‌هایی برای اجتناب از فراخوان پیشنهاد می‌داد.ماریا در آغاز سال ۱۹۴۵، ۲۳ ساله و پنج‌ماهه باردار بود. او همراه همسر، والدین و خواهرانش در پرجمعیت‌ترین بخش شهر راگوسا زندگی می‌کرد. در صبح روز چهارم ژانویه، زنان محلی از خیابان بیرون به او صدا زدند: «صدایت را به گوش برسان و شجاعت داشته باش. بیا و ببین کامیون بزرگی که فرزندان ما را می‌برد!»یک کامیون بزرگ ارتش وارد راگوسا شد و پیشه‌ورانی که مشغول کار بودند، به داخل آن برده می‌شدند. برخی از شهروندان به رانندگان نزدیک شدند و از آن‌ها خواستند توقف کنند، و ماریا نیز به آن‌ها پیوست و تلاش کرد رانندگان را متقاعد کند تا مردان را آزاد کنند و بروند. پس از آنکه رانندگان و نگهبانان به درخواست‌ها پاسخ ندادند، ماریا خود را در مقابل چرخ‌های کامیون انداخت و گفت: «می‌توانید مرا بکشید، اما عبور نخواهید کرد.» با تجمع هرچه بیشتر مردم در اطراف کامیون، مقامات مردان اعزام‌شده را آزاد کردند. برخی منابع ادعا کرده‌اند که مانع‌تراشی اوکیپینتی در مقابل کامیون ارتش، فرصتی به مردان داد تا فرار کنند.روز بعد، یک شورشی از یک افسر پرسید که چرا در حالی که بسیاری از مردان تازه از جنگ برگشته بودند، دوباره به خدمت فراخوانده می‌شوند. در پاسخ، افسر نارنجکی به سمت شورشی پرتاب کرد و او را کشت. پس از این مرگ، شورشی در اعتراض به اعزام به خدمت اجباری و قتل شورشی آغاز شد. پس از سه روز شورش، ارتش شورشیان را سرکوب کرده و شهر را به تصرف خود درآورد. فرانکو لجیو، یکی از سازمان‌دهندگانی که مستقیماً در شورش سه روزه شرکت داشت، گفت که شیرجه اوچیپینتی جلوی کامیون، کاتالیزور اصلی بود.پس از آنکه ارتش شورشیان را سرکوب کرد، رهبران قیام، از جمله کمونیست انقلابی اراسمو سانتانژلو و ماریا اوکچیپینتی، دستگیر و زندانی شدند.اراسمو سانتانجلو در سلولش در حالی که حلق آویز شده بود پیدا شد. [ "" ]حبس.اگرچه او کمونیست بود، حزب او را هنگام زندانی شدن به نفع دولت رها کرد. در ابتدا او در اوستیکازندانی شد، جایی که دخترش ماریا لنینا، که به نام ماریلنا نیز شناخته می‌شود، به دنیا آمد. ماریا و نوزادش به زندان بندیکتینی‌ها در پالرمو منتقل شدند. ماریا نخستین ماه‌های زندگی خود را در زندان گذراند و مادرش نزدیک به دو سال در آنجا خدمت کرد.زندگی پس از زندان.وقتی اوکیپینتی پس از حبس به راگوسا بازگشت، حزب کمونیست محلی او را طرد کرده بود. این حزب شورش‌های سال ۱۹۴۵ را ارتجاعی می‌دانست. با این حال، آنارشیست‌های راگوسا به اوکیپینتی «همبستگی و دوستی» پیشنهاد دادند. «آرامش سیاسی و انسانی» که اوکیپینتی در آنارشیست‌ها یافت، تا آخر عمر همراه او بود و او سال‌ها در فعالیت‌های سیاسی آزادی‌خواهانه شرکت کرد. اوکیپینتی شروع به نوشتن برای یک نشریه آنارشیستی کرد و سیاست‌های او به شدت ضد استبدادی شد. او در اقدامات علیه فقر و همچنین بردگی جسمی، روانی و اخلاقی، به ویژه بردگی زنان، شرکت کرد.اوکیپینتی از دهه ۱۹۶۰ شروع به سفر کرد و از مراکش، پاریس، لندن، کانادا و جاهای دیگر دیدن کرد. او بیش از ۲۵ سال به سفر خود به ناپل، سانرمو، رم، سوئیس و ایالات متحده ادامه داد. در فرانسه، او با دیگر متفکران سیاسی، به ویژه ژان پل سارتر و سیمون دوبوار، صحبت کرد. دختر اوکیپینتی در سفرهایش او را همراهی می‌کرد و او در ۱۸ سالگی تصمیم گرفت در کانادا بماند.در سال ۱۹۷۳، اوکچیپینتی به ایتالیا بازگشت و در رم سکونت گزید. او همچنان با جنبش آنارشیستی در ارتباط بود و همچنین وارد جنبش‌های فمینیستی شد و دیدگاه‌های صلح‌طلبانه و ضدنظامی‌گری را پذیرفت. او در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ به لیگ خلع سلاح یک‌جانبه پیوست. در سال ۱۹۷۹، او در راگوسا علیه اختصاص زمین‌های کشاورزی به کاربری صنعتی مبارزه کرد. حتی در دوران پیری، در اقدامات ضدنظامی شرکت داشت و در سال ۱۹۸۷ به‌طور علنی علیه پایگاه‌های موشکی آمریکا و جنگ در کومیزو سخنرانی کرد و با نصب موشک‌های هسته‌ای در آنجا مخالفت نمود. او در ۲۰ اوت ۱۹۹۶ در رم درگذشت؛ علت مرگ عوارض ناشی از بیماری پارکینسون بود.کتاب.در سال ۱۹۵۷، ماریا اوکیپینتی "کتاب «زنی از راگوسا»" "را" منتشر کرد، کتابی زندگینامه‌ای که پیرامون مشارکت او در شورش‌های راگوسا در سال ۱۹۴۵ بود. چاپ دوم این کتاب در سال ۱۹۷۶ توسط انتشارات فلترینلی منتشر شد و پس از آن توجه بیشتری را به خود جلب کرد و جایزه برانکاتی را از آن خود کرد.در مجموع، "«دختری از راگوسا»" سه نسخه در ایتالیا، یک نسخه در فرانسه، دو نسخه در سوئد و همچنین به صورت سریالی در کشورهای مختلف منتشر شد. یکی از نسخه‌های منتشر شده در ژوئیه ۱۹۶۰ در کتاب "«عصر مدرن»" نوشته ژان پل سارتر و سیمون دوبوار منتشر شد.