خانه شاهزاده ناپل کیست؟ توضیح بده.
خانه شاهزاده ناپل یک "خانه" شهری رومی است که در شهر باستانی رومی پمپئی در نزدیکی ناپل، ایتالیا واقع شده است. این سازه به این دلیل به این نام خوانده می‌شود که شاهزاده و پرنسس ناپل در سال ۱۸۹۸ در یک حفاری تشریفاتی از اتاق‌های منتخب آنجا شرکت کردند.این خانه سراسر به سبک چهارم پمپئی نقاشی شده است و به دلیل اینکه دکوراسیون آن تماماً از یک سبک و یک دوره است، ارزشمند است، برخلاف بسیاری دیگر که اغلب ترکیبی از سبک‌ها از دوره‌های مختلف هستند.این مکان در منطقهٔ ششم، جزیرهٔ پانزدهم شهر واقع شده است.توضیحات.این خانه از ترکیب دو بنای قدیمی‌تر شکل گرفته بود که در گذشته به‌صورت مستقل وجود داشتند. ساختمان دارای دو طبقه بود، اما طبقه فوقانی آن پس از وقوع فوران تقریباً به‌طور کامل فرو ریخت. این آسیب، نه‌تنها ساختار فیزیکی بنا را دگرگون کرد، بلکه نشانه‌ای از شکنندگی معماری در برابر نیروهای طبیعی و یادآور تأثیرات ویرانگر حوادث زمین‌شناختی بر میراث شهری است. ترکیب دو خانه در گذشته، احتمالاً با هدف گسترش فضای مسکونی یا تقویت کارکردهای اجتماعی انجام شده بود، اما فروپاشی طبقه بالا، بخشی از تاریخ معماری آن را به خاطره‌ای از ویرانی بدل ساخت.دهلیز به سبک توسکانی و با یک آبشخور مرکزی ساخته شده بود: احتمالاً کمی قبل از زلزله سال ۶۲ که به سازه آسیب رساند، مرمت شده است. محوطه دهلیز، نقاشی‌های دیواری آخرین مرحله تزئینات را حفظ کرده است.بخش پشتی دوموس شامل اتاق‌هایی با تزئینات غنی است که پیرامون رواق و باغ مرکزی قرار گرفته‌اند. این فضاها، که اغلب به‌عنوان محل سکونت خصوصی یا پذیرایی از مهمانان ویژه مورد استفاده قرار می‌گرفتند، با نقاشی‌های دیواری، موزاییک‌های رنگارنگ، و عناصر معماری ظریف تزئین شده‌اند. رواق، با ستون‌های سنگی و سقف‌های طاق‌دار، گذرگاهی نیمه‌باز میان فضای داخلی و باغ محسوب می‌شود و نقش پیونددهنده میان طبیعت و معماری را ایفا می‌کند.باغ مرکزی، که قلب آرامش‌بخش دوموس به‌شمار می‌رود، با گیاهان معطر، حوضچه‌های کوچک، و مجسمه‌های نمادین تزئین شده و فضایی برای تأمل، گفتگو، و لذت از زیبایی‌های طبیعی فراهم می‌آورد.این خانه در امتداد خیابان Viccola dei Vetti قرار داشت و فضاهای دو سوی ورودی اصلی آن به‌نظر می‌رسد که در گذشته به‌عنوان مغازه یا واحدهای تجاری مورد استفاده قرار می‌گرفته‌اند. این ویژگی، نشان‌دهنده ترکیب عملکرد مسکونی و تجاری در ساختار شهری آن دوره است، جایی که خانه‌ها اغلب در ارتباط مستقیم با فعالیت‌های اقتصادی روزمره طراحی می‌شدند.در نمای شمالی ساختمان، سوراخ‌هایی قابل مشاهده‌اند که به‌احتمال زیاد برای نصب سایبان یا طاق‌نما به‌کار می‌رفته‌اند. این سایبان‌ها نه‌تنها نقش محافظتی در برابر آفتاب و باران داشتند، بلکه به هویت بصری و کارکردی مغازه‌ها نیز کمک می‌کردند. چنین جزئیاتی، بازتابی از زندگی شهری در دوران باستان یا قرون وسطی هستند، جایی که معماری به‌گونه‌ای طراحی می‌شد که هم نیازهای ساکنان را برآورده کند و هم بافت اجتماعی و اقتصادی پیرامون را در خود جای دهد.این خانه در زمان فوران آتشفشان مسکونی بوده است، همان‌طور که کشف اسکلت، بقایای غذا و وسایل خانگی در بیشتر اتاق‌ها نشان می‌دهد.حفاری‌ها.حفاری اولیه در اکتبر ۱۸۹۶ آغاز شد، پس از آن‌که ورودی‌های بنا در پی کاوش‌های گسترده در خانه وتی‌ای کشف شدند. تیم حفاری از طریق «فوسِس» وارد «آتریوم» شد و نخستین یافته‌ها در اتاق‌های (c), (d)، و (n) گزارش گردید. این روند تا پایان دسامبر همان سال ادامه یافت و در این مدت، آثار بیشتری در اتاق‌های (d), (n)، (e), (g)، و (l) کشف شد.پس از وقفه‌ای چندماهه، حفاری‌ها در فوریه ۱۸۹۷ از سر گرفته شد و در این مرحله، آشپزخانه و دو «کوبیکولوم» (اتاق خواب‌های کوچک رومی) به‌طور کامل پاک‌سازی شدند. این مراحل نه‌تنها به روشن شدن ساختار فضایی خانه کمک کرد، بلکه اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ کاربری روزمره، تزئینات داخلی، و سبک زندگی ساکنان آن در دوران روم باستان فراهم آورد. روند تدریجی و مستند حفاری، نمونه‌ای از دقت علمی و روش‌مند در باستان‌شناسی اواخر قرن نوزدهم بود که به بازسازی دقیق‌تر تاریخ شهری پمپئی یاری رساند.کاوش‌هایی که انتظار می‌رفت در آنها آثار باستانی کشف شود، برای بازدید رسمی سلطنتی در بهار ۱۸۹۸ رزرو شده بود و در این کاوش نامگذاری رسمی، یافته‌های غنی در دو اتاقک، تابلینوم، تریکلینیوم و اکسدرا به دست آمد. کاوش تشریفاتی دیگری در مقابل کاخ دوک بزرگ ساکس-وایمار در سال ۱۸۹۸ منجر به کشف آثاری در انباری و اتاقی شد که از طریق ورودی ۷ قابل دسترسی بود و دارای راه پله‌ای به طبقه بالا بود، که در آن زمان کاوش رسماً پایان یافت.سرانجام سقف‌های محافظ نصب شدند. در سال ۱۹۷۲، بسیاری از دیوارهای باستانی طبقه بالا برداشته شدند تا سقف‌های بتنی مسطح روی طبقه همکف و سقف‌های کاشی‌کاری شده روی آتریوم و رواق نصب شوند.تاریخچه.این خانه در اصل در دوره سنگ آهک (قرن سوم پیش از میلاد) ساخته شده است، زیرا ورودی آن کاملاً از سنگ آهک اپوس اینسرتوم با سنگ‌های آهکی و گدازه تشکیل شده است. چارچوب سنگ آهکی دیوار جنوبی باغ نیز نشان می‌دهد که متعلق به این دوره اولیه بوده است. عدم وجود ستون‌های سنگ آهکی در دیوار جداکننده بین دهلیز و ایوان نشان می‌دهد که این بنا در دوره بعدی اصلاح شده است.اواخر قرن دوم پیش از میلاد.در اواخر قرن دوم پیش از میلاد، شهر پمپئی شاهد رشد چشم‌گیر جمعیت بود و این تحول موجب شد که بلوک‌های ساختمانی منطقه ششم (Region VI) به‌تدریج با مجموعه‌هایی از واحدهای تجاری شهری پر شوند. این گسترش، بازتابی از رونق اقتصادی و افزایش تقاضا برای خدمات و کالاها در یک شهر در حال شکوفایی بود؛ شهری که در آستانه تبدیل شدن به یکی از مراکز مهم زندگی شهری در جهان رومی قرار داشت.در همین راستا، طبقه فوقانی یکی از سازه‌های این منطقه، که در دهه ۱۹۷۰ تخریب شد، احتمالاً شامل اتاق‌هایی بوده که به‌عنوان واحدهای اجاره‌ای مورد استفاده قرار می‌گرفته‌اند. این طبقه، که در بالای بخش‌های (a), (b)، (c), (e)، (f), (i)، (k)، و (l) قرار داشت، به‌نظر می‌رسد نقشی در تأمین فضای سکونتی برای اقشار متوسط یا مهاجران تازه‌وارد ایفا کرده باشد. چنین کاربری‌ای نشان‌دهنده تنوع عملکردی بناها در پمپئی است؛ جایی که فضاهای تجاری، مسکونی، و خدماتی در کنار یکدیگر قرار می‌گرفتند و ساختار اجتماعی شهر را به‌گونه‌ای پویا و چندلایه شکل می‌دادند.ساخت «ایمپلویوم» (حوضچه مرکزی برای جمع‌آوری آب باران در آتریوم خانه‌های رومی) به اوایل قرن اول پیش از میلاد بازمی‌گردد، و یکی از شواهد این تاریخ‌گذاری، نوع کف‌پوش اطراف آن است. این نوع کف‌سازی، که با استفاده از قطعات تراورتن با فاصله‌های منظم تزئین شده و از حدود سال ۱۰۰ پیش از میلاد در پمپئی رواج یافت.این بهسازی، بخشی از نوسازی گسترده‌تر در بخش شمالی ساختمان در همان دوره تلقی می‌شود. چنین تغییراتی نه‌تنها نشان‌دهنده تحول در سلیقه‌های زیبایی‌شناختی و مصالح ساختمانی هستند، بلکه بازتابی از افزایش رفاه و توجه به جزئیات معماری در خانه‌های اشرافی پمپئی‌اند. ایمپلویوم، در کنار کف‌پوش‌های تزئینی، نقش مهمی در سازمان‌دهی فضایی آتریوم و در عین حال در زیبایی و عملکرد روزمره خانه ایفا می‌کرد.این فعالیت ممکن است برای ترمیم خسارات گسترده آغاز شده باشد و منعکس کننده تغییر احتمالی مالکیت باشد که همزمان با پیامدهای جنگ اجتماعی بوده است. پمپئی یکی از شهرهای کامپانیا بود که در این درگیری علیه روم شورش کرد. در سال ۸۹ پیش از میلاد، ژنرال و دیکتاتور بعدی، لوسیوس کورنلیوس سولا، پمپئی را محاصره کرد و پورتا ارکولانو منطقه ششم را با توپخانه خود بمباران کرد، همان‌طور که دهانه‌های برخوردی ناشی از هزاران گلوله فلاخن و گلوله‌های بالستیک که هنوز بر روی دیوار باستانی شهر قابل مشاهده هستند، گواه این امر هستند.این آب‌نما که تقریباً ۴ فوت مربع مساحت دارد، کمی در جنوب محور ورودی قرار دارد تا با دیوار جنوبی اتاق موازی باشد. یک میز مرمر بزرگ (کارتیبولوم) که توسط گریفین‌های بالدار یافت شده در این مکان پشتیبانی می‌شود، از سال ۱۹۷۷ در لبه غربی آب‌نما قرار گرفته است.محور نامتقارن ایمپلویوم در آتریوم خانه، به‌گونه‌ای طراحی شده بود که توجه بازدیدکنندگان را به سمت چپ فضا معطوف کند؛ جایی که درهای ورودی به اتاق‌های پذیرایی عمومی قرار داشتند. این تمایز فضایی، نه‌تنها به هدایت دید و حرکت کمک می‌کرد، بلکه به‌طور ضمنی جایگاه اجتماعی و عملکردی بخش‌های مختلف خانه را نیز مشخص می‌ساخت. سمت راست آتریوم، که نور کمتری دریافت می‌کرد، به فضاهای خدماتی و کم‌اهمیت‌تر اختصاص داشت؛ از جمله کوبیکولوم ساده و بدون تزئین در بخش (a) که احتمالاً محل اقامت دربان (ostiarius) بوده و پلکانی باریک در آن تعبیه شده بود که شاید به اتاق‌های بردگان در طبقه بالا منتهی می‌شد.در همین بخش، آشپزخانه، توالت، و انبار یا پنتری (g) و (h) نیز قرار داشتند؛ فضاهایی که فاقد تزئینات بودند و کاربری روزمره و عملی داشتند. انبار، علاوه بر نقش ذخیره‌سازی، ممکن بود به‌عنوان محل صرف غذا برای بردگان خانه نیز مورد استفاده قرار گیرد. این سازمان‌دهی فضایی، بازتابی از سلسله‌مراتب اجتماعی در خانه‌های رومی است؛ جایی که معماری نه‌تنها عملکرد، بلکه جایگاه افراد را نیز در قالب مسیرهای دید، نور، و تزئینات تعریف می‌کرد.این چیدمان غیرمتمرکز، تأثیر طرح‌های معماری یونانی خانه‌ها و کاخ‌های هلنیستی را نشان می‌دهد که در آن‌ها مردان مهمان عمداً از فضاهای داخلی زنانه دور نگه داشته می‌شدند. اما، در حالی که یونانیان از این چیدمان برای ایجاد حریم خصوصی استفاده می‌کردند، رومی‌ها از آن برای ایجاد تضاد بین فضا برای مهمانان دعوت‌شده و ناخوانده استفاده می‌کردند.قرن اول میلادی.بازسازی بزرگ بعدی در نیمه اول قرن اول میلادی انجام شد، زمانی که گذرگاه بین دهلیز که از طریق ورودی ۸ قابل دسترسی بود و فضایی که قرار بود به رواق در سازه تبدیل شود و از طریق ورودی ۷ قابل دسترسی بود، بریده شد. یک پارتیشن جدید با پنجره‌ها برای جدا کردن فضای جنوب غربی دهلیز ساخته شد که به یک تابلینوم با طاق آهنگ و یک مکعب مجاور با طاق ضربی تبدیل می‌شد و منظره‌ای از باغ را فراهم می‌کرد.این ترکیب فضایی عملاً یک «سوییت اربابی» در معماری رومی پدیدمی‌آورد؛ مجموعه‌ای متشکل از دو اتاق با چشم‌اندازهایی به باغ مرکزی که از هر دو فضا قابل مشاهده‌اند. نور اضافی نیز از طریق اُکولوس تعبیه‌شده در کوبیکولوم (f) تأمین می‌شد، عنصری معماری که نه‌تنها عملکردی بود، بلکه به تجربه فضایی نیز غنا می‌بخشید.پژوهشگران به الگوی مکرری در معماری رومی اشاره می‌کنند که در آن، یک اتاق پذیرایی بزرگ‌تر—در این مورد، تابلینوم—در کنار اتاقی کوچک‌تر با تناسبات مناسب برای خواب قرار می‌گیرد. وجود تخت در این اتاق کوچک، کاربری آن را به‌عنوان اتاق خواب تأیید می‌کند و نشان‌دهنده نوعی سلسله‌مراتب در میزان صمیمیت و دسترسی است: مهمان می‌توانست از فضای عمومی تابلینوم به فضای خصوصی‌تر کوبیکولوم وارد شود و شاید حتی به محل خواب نیز دست یابد.این سازمان‌دهی فضایی، نه‌تنها بیانگر حساسیت رومی‌ها به مرزهای اجتماعی و شخصی بود، بلکه نشان‌دهنده مهارت آن‌ها در طراحی معماری‌ای است که هم عملکردی و هم نمادین باشد.پنجره‌ها همچنین منظره‌ای قاب‌بندی‌شده به باغ را برای بازدیدکنندگان در نیمه چپ دهلیز فراهم می‌کردند و نور اضافی را نیز فراهم می‌کردند. هم سیسرو و هم پلینی بزرگ، که با آموزه‌های معمار مشهور رومی، وتروویوس، آشنا بودند، در مورد اهمیت منظره‌ای قاب‌بندی‌شده در معماری رومی نه تنها برای اهداف زیبایی‌شناختی، بلکه برای نشان دادن کنترل بر طبیعت خام بحث می‌کنند و حتی صاحبان خانه‌های معمولی نیز از این استراتژی‌های معماری آگاه بوده‌اند.این گذرگاه جدید همچنین دسترسی کارآمدتری از آشپزخانه به تریکلینیوم بزرگ بازسازی‌شده و متعاقباً به اکسدرا جدید نیز فراهم کرد.فضایی که بعدها به عنوان «تریکلینیوم» (اتاق غذاخوری رسمی در خانه‌های رومی) مورد استفاده قرار گرفت، ابتدا به‌صورت باز بوده و سپس محصور شد. در مرحله نوسازی، یک طاق بشکه‌ای به‌صورت شرقی-غربی از سقف آویخته شد تا هم ساختار معماری را تقویت کند و هم جلوه‌ای باشکوه به فضا ببخشد. دیوار شرقی این اتاق با تکنیک "opus reticulatum" ساخته شده بود؛ نوعی سنگ‌چینی با قطعات آهکی به شکل لوزی که در پمپئی عمدتاً به دوره پس از آگوستوس تعلق دارد.این سبک ساخت، نه‌تنها نشان‌دهنده تحول در مصالح و فنون معماری رومی است، بلکه به‌عنوان شاخصی برای تاریخ‌گذاری بخش‌های مختلف بنا نیز به‌کار می‌رود.اینکه مالکان خانه شاهزاده ناپل، فضایی را که قرار بود فضای تجاری اصلی در امتداد خیابان ویکولو دی وتی باشد، به کاربری خانگی تغییر کاربری دهند، نشان می‌دهد که فردی ثروتمندتر از ساکنان قبلی، اکنون مالک این ملک است. مالک جدید، فضای اقتصادی را برای ایجاد سرمایه اجتماعی کنار گذاشته بود.اگر مالک جدید، همان‌طور که از یافته‌های ابزار جراحی پیداست، در واقع یک پزشک بود، احتمالاً منافع اقتصادی او با جذب بیماران با جایگاه اجتماعی بالا بهتر تأمین می‌شد.یک پارتیشن جدید که دیوار شمالی تریکلینیوم را تشکیل می‌داد، اتاق مجاوری را که از طریق ورودی ۷ قابل دسترسی بود، محصور می‌کرد که شامل یک راه پله به طبقه بالا بود. ستون‌هایی بین باغ و بقیه فضایی که قبلاً از طریق ورودی ۷ قابل دسترسی بود، اضافه شد.یک طاق ضربی شرقی-غربی نیز به مکعب (c) و تابلینوم (e) و یک طاق ضربی شمالی-جنوبی نیز به مکعب (f) اضافه شد. همچنین ممکن است در این زمان، روزنه نوری در مکعب (f) که نور اضافی را برای آن فضا فراهم می‌کرد، نصب شده باشد.۵۵–۷۹.در حدود سال ۵۵ میلادی، بر اساس سبک نقاشی و جابجایی جزئی یکی از ستون‌های رواق، ایوانی با طاق ضربی شمالی-جنوبی در مقابل دیوار جنوبی ایوان ساخته شد. دیوار شرقی آن، یک آپوتکا (فضای کابینت) کوچک بین ایوان و تریکلینیوم را در بر می‌گرفت.پس از زلزله بزرگ‌سال ۶۲، گچ‌کاری‌های جدیدی بر روی دیوار جنوبی تریکلینیوم، دیوار غربی ایوان، دیوارهای شمالی و جنوبی مکعب (c)، دیوارهای انتهایی آب‌ریزها و اطراف اتاقک شیشه‌ای در باغ مشهود است. همچنین، در مقطعی پس از زلزله، درب بزرگی که به خیابان در دیوار شرقی اتاق (i) باز می‌شد، با گچبری‌های اپوس اینسرتوم (opus incertum) متشکل از مواد مختلف، احتمالاً آوار زلزله، بسته شد.ظروف انبار در دهلیز و وزنه‌های بافندگی در اتاق دیگر، نشان‌دهنده فعالیت تجاری یا صنعتی است. همچنین ظروف پخت و پز و فعالیت پخت و پز در اتاق‌ها به جز آشپزخانه، نشان‌دهنده سکونت غیرمعمول پس از زلزله ۶۲ است. همچنین اتاق‌های c و k به‌طور زمخت بازسازی شده بودند که نشان‌دهنده سکونت در طبقه پایین است.پس از فوران آتشفشان در سال ۷۹، خانه غارت شد، همان‌طور که چندین شکاف در دیوارهای شرق دهلیز نشان می‌دهد و بسیاری از یافته‌های ثبت شده از این منطقه بودند.دکوراسیون و یافته‌ها.شیرآلات (ب).ورودی خانه (فوسِس) با کف‌پوشی خاکستری تزئین شده که با شبکه‌ای از ردیف‌های منظم موزاییک‌های سفید مستطیلی شکل آراسته شده است. این ترکیب، نه‌تنها عملکردی و مقاوم در برابر رطوبت بوده، بلکه جلوه‌ای هندسی و منظم به فضای ورودی بخشیده است. در دو سوی این فضا، دو پیلستر به رنگ اخرایی تیره دیده می‌شود که به‌نظر می‌رسد پس از زلزله سال ۶۲ میلادی مورد مرمت قرار گرفته‌اند.در همین بخش، بقایای تصویری تمثیلی به چشم می‌خورد که برخی پژوهشگران آن را نمایی از پریاپوس یا نگهبانی مشابه دانسته‌اند—نمادی از باروری، محافظت، و قدرت که در ورودی خانه‌های رومی جای می‌گرفت تا از ساکنان در برابر چشم بد و ارواح خبیث محافظت کند.پایه دیوار (سُکل)، به رنگ مشکی نقاشی شده و با خطوط زرد و شمعدان‌های زرد تزئین شده است. منطقه اصلی دیوار به رنگ قرمز و بخش بالایی آن سفید است. در این ناحیه سفید، مکعب‌هایی با خطوط خاکستری و قرمز نقاشی شده‌اند تا نمایی از سنگ‌چینی را تقلید کنند.دهلیز (د).دهلیز، مانند شیرهای آب، دارای یک پایه سیاه است که در بالای آن یک منطقه اصلی قرمز و منطقه بالایی سفید با سه ردیف مستطیل با حاشیه خاکستری و قرمز نقاشی شده است. منطقه اصلی قرمز با نوارهای سبز باریک با خطوط حاشیه سبز روشن و یک حاشیه ملیله دوزی با طرح جوانه ساده که با رنگ اخرایی به کار رفته است، مشخص شده است. نمادهای شناور شامل قوها در حال رقص و پرندگان دیگری است که گمان می‌رود طاووس باشند.در دهلیز، کاوشگران یک لگن برنزی با دو دسته که به شکل سر غازها ختم می‌شدند، یک لگن برنزی دهان گشاد دیگر با دو دسته متحرک، یک سطل برنزی با دسته متحرک، یک جعبه دایره‌ای با درب لولایی، یک استخوان نازک‌نی برنزی، یک قابلمه با لب برجسته و دسته دایره‌ای، یک سطل بزرگ دیگر با دسته متحرک که به سرهای غاز وارونه ختم می‌شد و یک حلقه ثابت برای آویزان کردن در مرکز داشت، و دو آمفورای سفالی حکاکی شده پیدا کردند. یک سطل برنزی بزرگ از این نوع اغلب برای مخلوط کردن شراب با آب در آشپزخانه قبل از سرو استفاده می‌شد. سپس آن را به یک پارچ منتقل می‌کردند تا شراب آب‌گرفته را در یک فنجان یا لیوان بریزند.مکعب (ج).پایه سیاه این اتاق با رنگ قرمز و اخرایی لکه‌دار شده تا مرمرکاری را شبیه‌سازی کند و با یک نوار اخرایی از قسمت اصلی سفید جدا شده است. قسمت اصلی سفید با قاب قرمز توسط خطوط عمودی سیاه با قاب‌های داخلی قرمز به پنل‌هایی با نمادهای شناور قوها در حال رقص و بزهای در حال جهیدن تقسیم شده است. پنجره‌ای روی دیوار شرقی وجود دارد که برای تأمین نور تکمیلی به قسمت بالایی امتداد می‌یابد. در دیوار شمالی، طاقچه‌ای برای تخت وجود دارد که اخیراً نصب شده است، جایی که سنگفرش خاکستری کف هنوز تعمیر نشده بود. سه سوراخ، دو سوراخ در دیوار شمالی و یکی در نیمه غربی دیوار جانبی، گمان می‌رود که سوراخ‌های «دزدی» باشند که توسط مرمتگران پر شده‌اند تا از دسترسی بیشتر جلوگیری شود.یک جمجمه انسان و اسکلت ناقص در اتاق به همراه یک ابزار جراحی برنزی، یک هرم با سر زنانه و آلت تناسلی مردانه به صورت برجسته (آفرودیتوس)، یک زنگوله کوچک، یک تکه استخوان تراشیده شده با قلاب متحرک در بالای آن، یک قالب دوک نخ ریسی و دو وزنه هرمی شکل پیدا شد. یک کاشی تکه‌تکه شده با مارکی به زبان اوسکی نیز کشف شد.محققان آلمانی اواخر قرن بیستم گمان می‌کردند که این اسکلت احتمالاً بقایای یک غارتگر است که بر اثر ریزش آوار کشته شده است. با این حال، وجود یک ابزار جراحی، دستگاه آپوتروپیک آفرودیتوس هرم و زنگوله به همراه کشف سایر ابزارهای جراحی در محل، به این احتمال اشاره دارد که این فرد ممکن است بیماری بوده باشد که توسط یک پزشک مقیم تحت درمان قرار می‌گرفته است.مکعب (الف).تمام دیوارهای این اتاق با ماسه سیاه زبر اندود شده بودند، در حالی که دیوار شمالی، در بالای پلکان شرقی-غربی منتهی به طبقه بالا، با ترکیبی ظریف و صورتی کم‌رنگ گچ‌کاری شده بود. این تفاوت در مصالح و رنگ‌آمیزی، نه‌تنها نشانه‌ای از تمایز فضایی است، بلکه به‌احتمال زیاد بیانگر کاربری خاص اتاق به‌عنوان محل سکونت دربان و شاید خانواده‌اش نیز بوده است.در این اتاق، یک شمعدان برنزی با طراحی منحصربه‌فرد کشف شد: به شکل درختی سه‌پایه که بر سه شاخه باریک استوار بود—نمونه‌ای از ذوق هنری و کاربردی در اشیای روزمره رومی. یافته‌های باستان‌شناسی همچنین شامل سکه‌ای از دوره تیبریوس، سه سکه از نرون، و یک "دوپوندیوس" ضرب‌شده در زمان وسپاسیان بود؛ مجموعه‌ای که نه‌تنها به تاریخ‌گذاری فضا کمک می‌کند، بلکه بازتابی از گردش پول و زندگی اقتصادی در آن دوره است.افزون بر این، اشیای متنوعی در اتاق یافت شد: استوانه‌ای سوراخ‌دار از جنس برنز، وزنه‌ای هرمی‌شکل از سرب، یک "اورچئو" سفالی (که اغلب برای نگهداری "گاروم"، سس ماهی رومی، استفاده می‌شد)، کوزه‌ای بدون دسته، چراغی با دسته شکسته، نعلبکی، و بطری شیشه‌ای با گردنی پهن.آشپزخانه با سرویس بهداشتی.بقایای یک اجاق گاز در گوشه شمال غربی این فضا به همراه یک طاقچه بزرگ طاق‌دار گرد در بالای آن و یک توالت در گوشه شمال شرقی شناسایی شد. در ابتدا، یک درگاه به این فضا وجود داشت که بعدها به تابلنوم تبدیل شد، اما در مقطعی با آجر پوشانده شد. همچنین بقایای یک راه پله چوبی به طبقه بالا در امتداد دیوار جنوبی وجود داشت. تنها پوشش دیوار باقی مانده، گچ قرمز رنگ نشده است.در این فضا، مجموعه‌ای چشمگیر از اشیای روزمره و تخصصی کشف شده که تصویری زنده از زندگی خصوصی و حرفه‌ای در یک خانه رومی ارائه می‌دهد. از جمله یافته‌های شیشه‌ای، بطری‌های کوچک مخصوص نگهداری عطر یا روغن، یک بطری مخروطی‌شکل کوچک، بطری دیگری با شکم کروی، و یک فنجان شیشه‌ای کوچک بودند—همگی نشان‌دهنده کاربردهای آرایشی، دارویی یا آیینی در فضای خانگی.در میان اشیای فلزی، یک قفل برنزی دوزبانه، یک اسکالپل پیچ‌خورده با تیغه آهنی و دسته‌ای به شکل برگ زیتون (احتمالاً متعلق به پزشک خانه)، یک "boss" (قطعه تزئینی یا محافظ) متصل به حلقه متحرک، و یک محافظ قفل مستطیلی‌شکل یافت شد. این اشیای برنزی، به‌ویژه ابزار پزشکی، گواهی بر حضور تخصص‌های حرفه‌ای در خانه و سطح بالای مهارت‌های فنی در ساخت ابزارهای دقیق هستند.افزون بر این، ظروف سفالی متنوعی نیز کشف شد: یک ظرف سفالی با دسته و شکم برجسته، یک گلدان فنجانی‌شکل با دو دسته، و یک آمفورا. این ظروف، علاوه بر کاربردهای ذخیره‌سازی، ممکن است در آیین‌های خانگی یا صرف غذا نیز مورد استفاده قرار گرفته باشند.اتاق فرعی (i) با پله (p) به طبقه بالا.در قسمت (p) فضایی که پله‌ها به طبقه بالا منتهی می‌شوند، گچ درشتی از ماسه سیاه با خرده آجر وجود دارد. روی دیوار زبانه و زیر ردیف قبلی پله‌ها. همان گچ روی دیوارهای باقی‌مانده از (i) استفاده شده است، به جز در دیوارهای جنوبی و شرقی که یک پایه گچ مایل به قرمز ظریف تا ارتفاع ۱ و ۳/۴ متر روی آن اعمال شده است. در دیوار شرقی، ستون کنار ورودی ۷ قرمز است و قسمت داخلی دیوار جداکننده مجاور با رنگ اخرایی رنگ‌آمیزی شده است.کاوشگران ۵۴ وزنه تعادل مستطیلی شکل به شکل هرمی با سوراخ‌هایی برای آویزان کردن آنها در فضای زیر راه پله پیدا کردند.تریکلینیوم (ک).سنگفرش کف این فضا از نوع کوکوپوستو (cocciopesto) به رنگ قرمز ظریف است و در مرکز اتاق، یک موزاییک هندسی اوپوس سکتایل (opus sectile) متشکل از مربع‌ها و مثلث‌ها با سنگ مرمرهای رنگی مختلف قرار دارد. قرنیز گچی به‌طور کامل بر روی دیوار شرقی باقی مانده است، اما تنها بقایایی از آن در دیوار شمالی وجود دارد و در سقف گنبدی شکل طاق ضربی تکه‌تکه شده است. از حاشیه‌های ملیله‌کاری متنوعی برای تعریف سه پنل از نقاشی‌های دیواری منطقه اصلی سبک چهارم در بالای یک پایه قرمز-بنفش مزین به گیاهان، پرندگان و دلفین‌ها استفاده شده است. سازه‌های معماری مصنوعی که با حلقه‌های برگ پوشانده شده‌اند و با بزها، پرندگان و گریفین‌ها، شمعدان‌های پیچ خورده و زیارتگاه‌های کوچکی که پایه‌های سر مدوسا، ابوالهول‌های جلویی یا پلنگ‌های دیونیسی با کانتاروها را دربر گرفته‌اند، منطقه بالایی را پر کرده‌اند.بر روی دیوار شرقی در قسمت اصلی، دو شمعدان حاوی یک شمعدان پیچ خورده که با پیشانی مزین و بالای آن ماسک‌های تراژیک قرار دارد، در کنار یک نقاشی قاب شده از پاریس و هلن یا آدونیس و آفرودیت قرار دارند که الهه‌های عشق در بین آنها ایستاده‌اند.کاوشگران اولیه ایتالیایی، آگوست مائو و آنتونیو سولیانو، این زوج را پاریس و هلن معرفی کردند. ولکر مایکل استروکا، باستان‌شناس آلمانی، در بررسی سال ۱۹۸۴ خود از این سازه، با این نظر مخالفت کرد و خاطرنشان کرد که پاریس لباس شرقی نپوشیده یا هیچ ویژگی دیگری مرتبط با پاریس ندارد و هیچ تصویری وجود ندارد که در آن پاریس و هلن با یکدیگر روبرو شوند، علیرغم نمونه‌های متعدد دیگر از این زوج در جاهای دیگر پمپئی. در عوض، استروکا گفت که شال کمر مرد جوان نشان دهنده لباس یک قهرمان است و به بقایای یک نیزه در نقاشی اشاره می‌کند. او همچنین خاطرنشان می‌کند که زنی که توسط سولیانو توصیف شده است، یک نیم‌تاج طلایی، گوشواره، گردنبند، آرمیلا و یک بند طلایی معمول که مانند تصاویر ونوس از سینه‌اش عبور می‌کند، به توصیفات متعدد آفرودیت-ونوس شباهت زیادی دارد. او سپس نتیجه می‌گیرد که از آنجایی که مرد جوان فاقد سلاح‌های معمول است که معمولاً همراه با تصویر آرس هستند، اگر زن آفرودیت باشد، تصویر باید آدونیس باشد. استروکا همچنین به دو تصویر پس از پمپئی اشاره می‌کند که مانند این نقاشی، آدونیس را در سمت چپ با شنلی پوشیده و تنها نیزه‌ای در دست دارد و آفرودیت در سمت راست تصویر شده است.در قسمت بالایی دیوار شرقی، سه پینیک مستطیلی وجود داشت که کاملاً تخریب شده‌اند، اگرچه مائو، کاوشگر اصلی، پینیک مرکزی را که در آن زمان هنوز سالم بود، توصیف کرد. او منظره‌ای شبانه را با پلی نیمه‌پوشیده بر روی رودخانه‌ای با دو قایق پاروزن و پاروزنان توصیف می‌کند. به نظر می‌رسد دو مرد دیگر روی پل در حال کمک به قایق‌ها برای فرود آمدن هستند.بر روی دیوار شمالی تریکلینیوم، دو مجسمه طاووس خیالی با طرح‌های طاووس، در دو طرف یک نقاشی قاب‌شده از پرسئوس و آندرومدا قرار دارند. پرسئوس، در سمت چپ، به طرز قهرمانانه‌ای برهنه است و سر مدوسا را بالای سر این زوج گرفته است، به طوری که تصویر آن در استخر آب منعکس می‌شود تا آندرومدا بتواند با خیال راحت به آن نگاه کند. فریدریش ماتز ریشهٔ این تصویر را به نقاشی‌ای یونانی ـ هلنیستی مربوط به حدود نیمهٔ سدهٔ دوم پیش از میلاد بازمی‌گرداند. او یادآور می‌شود که در آن نقاشی، اندرمدا همچون پیکره‌ای بی‌احساس، نگاهش را به سوی بیرون گردانده است و از این راه، تقلیدی از آرایش هرمی‌وارِ گروهی در سبک کلاسیک سدهٔ چهارم پیش از میلاد پدید آمده است. نگاره‌های این زوج، که نمونه‌هایی از آن در بخش‌های دیگر پمپئی نیز پیدا شده‌اند ــ از جمله در تالار بزرگِ خانهٔ ستون‌های رنگی و نیز در خانهٔ سافو ــ بازتاب‌دهندهٔ نسخه‌ای رومی هستند که در آن پرسئوس چشم به اندرمدا دوخته است، نه به تصویر آینه‌ایِ سر مدوسا.دیوارهای جنوبی و غربی در آغاز همانند دیوار شرقی آراسته شده بودند. نگارهٔ سوم بر دیوار جنوبی به‌طور کامل نابود شده است؛ به‌احتمال در پی زمین‌لرزه‌ای که در سال ۶۲ میلادی رخ داد. استروکا بر این باور است که در آن‌جا نیز تصویری از یک جفت عاشقِ قهرمان نقش بسته بود؛ زوجی که بیانگر رویه‌های متضاد یا درعین‌حال مکملِ عشق به‌شمار می‌آمده‌اند.یافته‌های به‌دست‌آمده از بزرگ‌ترین تالار پذیرایی، مجموعه‌ای چشمگیر از اشیای فلزی بود. در میان آن‌ها لگنی برنزی با دو دسته دیده می‌شد که بر آن نقش دلفین‌های درهم‌پیچیده با آراستگی‌های نقره‌ای کار شده بود. همچنین سبدی برنزی با دو دستهٔ متحرک کشف شد که انتهایشان به سرِ قو ختم می‌شد. از دیگر ظروف، می‌توان به گلدانی برنزی با دسته‌ای به شکل برگ نخل، و گلدانی شکم‌برجسته با دسته‌ای آراسته به سرِ قو در بالا و انگشت شست انسانی در میان آن، و نیز برگ‌های مو در بخش پایینی اشاره کرد. افزون بر این، گلدان دیگری از برنز با دو دستهٔ ساده وجود داشت. یک چراغ برنزی با لامپی کوچک و دسته‌ای دوپیچ مارپیچی هم در میان یافته‌ها بود. دیگر اشیا شامل چهار حلقهٔ برنزی همراه با زنجیر، حلقه‌ای دیگر با چهار زنجیر، دو میخ‌کوبِ برنزی با حلقه، چهار میخ‌کوب بزرگ برنزی بدون حلقه، یک دوک بلند، و وزنه‌ای مدور از سرب با دستهٔ برنزی بود.آپوتکا (o).تصور می‌شود این اتاق راهرو مانند، که تنها ۳۴ اینچ عرض و حدود ۶ و نیم فوت عمق دارد، حاوی کابینتی برای گیاهان دارویی یا ترکیبات دارویی بوده است. کف آن همان سنگفرش ایوان است و به نظر می‌رسد که عمداً هنگام ساخت اکسدرا (سه‌کلینیوم تابستانی) در ضلع جنوبی ایوان ایجاد شده است. دیوارهای آن به رنگ سفید با نوارهای جداکننده به رنگ قرمز و اُکر بالای یک پایه سیاه رنگ‌آمیزی شده است. در دیوار شرقی یک شمعدان پیچ خورده وجود دارد که با یک حاشیه ملیله‌دوزی قرمز و قطعاتی از یک روبان تزئینی قرمز، تاج گل‌برگ سبز با میوه‌های قرمز و یک شیردال سبز که در سمت چپ قرار دارد، پوشانده شده است. یک پنجره کوچک در خط دید لاراریوم در باغ قرار دارد.Exedra (تریکلینیوم تابستانی) (m).قسمت‌های اصلی و بالایی سفید، بالای یک پایه قرمز-بنفش نقاشی شده‌اند که با نقوش گلدار، دلفین‌ها و روی دیوار جنوبی یک بوکرانیوم تزئین شده و با حاشیه‌های ملیله‌کاری برجسته شده‌اند. قسمت اصلی دیوار جنوبی شامل آدیکول‌های مزین است که در کنار یک نقاشی دیواری قاب‌دار از خدای باکوس قرار دارند که عصای نمادین تیرسوس خود را در دست گرفته و شراب را از یک کانتاروس می‌ریزد. پلنگ اغلب حاضر او در حالی که شراب به پایین می‌ریزد، آن را لیس می‌زند. باکوس به جز شنل خاکستری که روی شانه چپش انداخته شده، برهنه است. سایر حیوانات پراکنده به تصویر کشیده شده شامل قوها، بزها یا بزهای کوهی و گریفین‌ها با درختان و حلقه‌های برگ هستند. سه پینک کوچک کاملاً محو شده‌اند. یک پینک بالای باکوس قاب‌بندی شده، یک ماسک جلویی را در یک پس‌زمینه سبز نشان می‌دهد. دو پینک در سمت چپ و راست باکوس، مناظر شهری با چهره‌های انسانی و عناصر معماری هستند.دیوار غربی دارای تصاویر مشابهی از معماری خارق‌العاده و حیوانات به همراه نقاشی دیواری قاب‌شده‌ای از الهه ونوس است. او در حال فشردن آب دریا از موهایش نشان داده شده است، که ژستی معمول در هنر پمپئی است. او کاملاً برهنه است، به جز حلقه‌های طلایی روی مچ دست و مچ پایش، دو گردنبند طلا و دو رشته متقاطع که توسط یک سنجاق سینه به هم متصل شده‌اند. او همچنین یک تاج بر سر دارد. بالای قاب او یک سنجاق سینه قرار دارد، اما سوژه دیگر قابل تشخیص نیست.روی دیوار شرقی، درست روبروی ونوس، یک سنجاق سینه قرار دارد که دو اروت را نشان می‌دهد که یک جعبه جواهرات را باز کرده‌اند. اروت چپ دستش را به سمت یک حلقه طلایی در جعبه دراز کرده است در حالی که اروت راست در یک آینه دستی به خودش نگاه می‌کند. یک سنجاق سینه بالای قاب مرکزی نیز دیگر قابل تشخیص نیست.یافته‌های موجود در اکسدرا شامل یک بالساماریم برنزی با دو دسته، یک ظرف برنزی به شکل شیرینی، یک لگنای شیشه‌ای با دو دسته، دو قاب آینه استخوانی، یک دوک نخ ریسی و میله دوک نخ ریسی، یک پیگناتینو شیاردار سفالی با یک دسته، یک ظرف سفالی ساده دیگر و یک کوزه به شکل لیوان است. از آنجایی که تصور می‌شود یک آپارتمان سه اتاقه در بالای این فضا وجود داشته است، برخی از یافته‌ها ممکن است از طبقه بالا افتاده باشند.باغ.در دیوار غربی باغ، یک لاراریوم به شکل معبد با چهار ستون گچبری شده قرار دارد. سرستون‌ها با کالاتوس‌های قرمز تیره (سبدهای میوه‌ای) و برگ‌های آبی پای خرس تزئین شده‌اند. در گوشه شمال شرقی باغ، هنوز دهانه چاه سفالی بشکه‌ای شکل دهانه آب انبار وجود دارد.استروکا مشاهده کرد که به نظر می‌رسد صاحبان خانه آگاهانه لاراریوم را طوری قرار داده‌اند که لاراریوم بتواند به عنوان یک اقدام ضد احتقان، به هر اتاق اصلی خانه «دید» داشته باشد.در این دوره، فیلسوفان رومی، از جمله سیسرو و پلینی بزرگ، سیستم حافظه معماری را ترویج می‌کردند که در آن دکوراسیون خانه می‌توانست به عنوان یک یادیار عمل کند؛ بنابراین، منظره‌ای از لاراریوم ممکن است برای یادآوری اهمیت پیتاها به ساکنان خانه و فضیلت ساکنان به مهمانان مهمان عمل کرده باشد.علاوه بر لاراریوم، یافته‌های باستان‌شناسی شامل یک میز مرمری ذوزنقه‌ای تکه‌تکه شده به شکل پای شیر است که به سمت بالا پهن می‌شود تا مجسمه سیلنوس را که از برگ‌های آکانتوس بیرون آمده و باکوس کوچک را در بازوی چپ خود نگه داشته است، نگه دارد. کاوشگران همچنین یک پیاله برنزی با دسته‌ای ظریف به شکل سر سگ، گلدانی با سه دهانه و دسته‌ای که سر خرگوش را نگه می‌دارد، یک آمفورای سفالی و یک دسته برنزی برای آینه کشف کردند.طبقه بالا.پس از آنکه مرمتگران سایت در اوایل دهه ۱۹۷۰ آنچه از طبقه فوقانی باقی مانده بود را تخریب کردند تا نصب سقف‌های جدید در سازه طبقه همکف برای محافظت از بازدیدکنندگان تسهیل شود، هیچ اثری از آن باقی نمانده است. اما حداقل دو اتاق بالای اتاق‌های (a) - (c) وجود داشت که از طریق یک راه پله چوبی در گوشه شمال شرقی دهلیز به آنها دسترسی پیدا می‌شد. در حالی که باستان‌شناس اصلی، مائو، فرض می‌کرد که یک اتاق واحد در بالای (a) و (b) با یک اتاق دوم در بالای (c) وجود دارد، باستان‌شناسان آلمانی یک اتاق بزرگ در بالای (b) و (c) با یک اتاق انتظار در بالای (a) را پیشنهاد کردند. در سال ۱۸۹۶، قبل از تخریب، مائو بخش‌هایی از یک دیوار جنوبی و دیوار جداکننده با درب اتصال برای دو اتاق دیگر بالای (e) و (f) را مشاهده کرده بود که از طریق یک راه پله در آشپزخانه (g) قابل دسترسی بودند. راه پله در (i) به یک آپارتمان خصوصی جداگانه در بالای (i), (k) و (l) منتهی می‌شد و نه یک تراس. مائو بر اساس بقایای ناودان‌های شیروانی به این نتیجه رسید. یافته‌های به‌دست‌آمده در شمال خانه ششم ۱۵، ۶، فرض بر این بود که از اتاق‌های بالایی خانه شاهزاده ناپل، به احتمال زیاد از این آپارتمان خصوصی، باشند.یافته‌های این کاوش شامل دو کوزه شیشه‌ای، دو گنتاریا، یک لولای برنزی، یک مجسمه برنزی بسیار کوچک از فورتونا با حلقه‌ای در پشت برای آویزان کردن به عنوان طلسم، یک ابزار جراحی برنزی کوچک با چشم در یک سر و گوی در سر دیگر، دو پاترا با دسته‌های ظریف به شکل سر قوچ، یک چشم‌بند اسب، یک آینه دایره‌ای برنزی، کف یک فنجان سفالی آرتزو با پایه مخصوص، یک لومینلوی سیاه جلا داده شده با دسته حلقه‌ای با تصاویری از سه الهه نشسته بر روی میز و یک دوات استوانه‌ای برنزی بود.گاهشمار دکوراسیون.اگرچه هیچ گرافیتویی باقی نمانده است که به تاریخ‌گذاری آخرین تزئینات خانه شاهزاده ناپل کمک کند، باستان‌شناسان آلمانی به شباهت‌های قابل توجهی در نقوش تکرارشونده و عناصر ترکیبی با خانه عروسی نقره‌ای اشاره می‌کنند که در آن گرافیتی‌های موجود در ستون‌های شمالی به تاریخ ۶ فوریه ۶۰ میلادی برمی‌گردد. این نشان می‌دهد که این سازه و احتمالاً خانه شاهزاده ناپل آخرین بار در نیمه دوم دهه ۵۰ میلادی بازسازی شده‌اند. باستان‌شناسان آلمانی این تزئینات را با توجه به استانداردهای آن زمان، ساده می‌دانستند و اظهار داشتند که متعلق به نمایندگان طبقه متوسط رو به پایین بوده است. استروکا خاطرنشان می‌کند که میزهای مرمر در دهلیز و باغ، در صورت نیاز برای مهمانان یا گردهمایی‌های خانوادگی، کمی اعتبار بیشتری ایجاد می‌کردند. او همچنین مشاهده کرد که مجموعه پراکنده نمادها و ساده‌ترین شکل نقوش و همچنین ماهیت متعارف و نه چندان پالایش‌یافته نقاشی‌ها در تریکلینیوم و اکسدرا، تنها منعکس‌کننده یک موضوع ساده از عاشقان زندگی و مظهر خوشبختی بدون هیچ گونه اغراق فکری یا حتی فلسفی است.ساکنان.با مساحت کل طبقه تنها ۲۶۰ متر مربع، استروکا تعداد ساکنان را شش تا ده عضو خانواده، دو تا پنج برده و کارگر ماهر و یک خانواده اضافی حداقل چهار نفره در آپارتمان طبقه بالا، برای حداقل ۱۲ تا حداکثر حدود ۲۰ نفر تخمین زد. این بر اساس تعداد طاقچه‌های تخت و ظرفیت آنها و تخمینی بر اساس اندازه آپارتمان طبقه بالا بود که ۱۴ متر مربع فضای زندگی برای هر نفر اختصاص می‌داد.بر اساس اندازه نسبتاً کوچک این خانه—کمتر از یک‌دهم وسعت خانه فاونا، بزرگ‌ترین خانه پمپئی با ۲۹۴۰ متر مربع—اشتروکا نتیجه‌گیری می‌کند که ساکنان آن احتمالاً از طبقه متوسط پایین بوده‌اند. او تأکید می‌کند که در دوره آگوستوس-تیبریوس، زمانی که خانه گسترش یا بازسازی شد، هدف اصلی افزایش فضای سکونتی نبود، بلکه افزودن باغ، رواق، و تریکلینیوم تزئینی برای تأمین نور و هوا بیشتر بود؛ تقلیدی فروتنانه از ویلاهای حومه‌ای اشراف که نشان‌دهنده آرزوی فرهنگی برای ارتقاء اجتماعی بود، نه توان مالی واقعی.از آن‌جا که تعداد اتاق‌های خواب تغییر نکرد، اشتروکا استنباط می‌کند که اندازه خانواده نیز ثابت مانده و گسترش خانه بیشتر جنبه نمادین و زیبایی‌شناختی داشته است. وجود احتمالی یک کارگاه یا مغازه در بخش (i) نیز به این فرضیه قوت می‌بخشد که صاحب‌خانه احتمالاً یک صنعتگر یا تاجر خُرد بوده است.او همچنین به آرایش خاص و "آپوتروپائیک" پنجره‌ها اشاره می‌کند—چیدمانی که امکان دید مستقیم از "لاراریوم" باغ به تمام اتاق‌های اصلی را فراهم می‌کرد. این نظارت بصری با یک طاقچه ثانویه لاراریوم در آشپزخانه تکمیل می‌شد تا حضور خدایان خانگی به اتاق خواب (c)، آشپزخانه (g)، و انبار (h) نیز گسترش یابد. اشتروکا این طراحی را نشانه‌ای از ذهنیتی ساده‌نگر و خرافی می‌داند که به نقش محافظتی خدایان در زندگی روزمره باور داشتند.در نهایت، او به وضعیت مالی نه‌چندان مطلوب خانواده اشاره می‌کند؛ شواهدی چون تعمیرات زمخت و غیرحرفه‌ای ناشی از زلزله سال ۶۲ میلادی که حتی پس از گذشت ۱۷ سال همچنان به چشم می‌آمد، گواهی بر محدودیت‌های اقتصادی و ناتوانی در بازسازی کامل بناست.