لاسینو کیست؟ توضیح بده.
لاسینو (به انگلیسی: "The Donkey") یک مجله طنز سیاسی ایتالیایی بود که در سال ۱۸۹۲ در رم توسط گویدو پودرکا (۱۸۶۵–۱۹۲۳) و گابریل گالانتارا (۱۸۶۷–۱۹۳۷)، دانشجوی سابق ریاضی، طراح و کارتونیست، هر دو با پیشینه سوسیالیستی، تأسیس شد. این دو نفر نام‌های مستعار را برای خود برگزیدند و با این لقب‌ها، مطالب این هفته‌نامه را امضا می‌کردند. عنوان مجله از گفته‌ای از فرانچسکو دومنیکو گوئراتزی گرفته شده بود که گفته بود: "خر مانند مردم است: مفید، صبور و لجباز" (به ایتالیایی: "come il popolo è l'asino: utile, paziente e bastonato") که به عنوان فرعی و شعار سردبیران تبدیل شد.سال‌های اولیه.در سال ۱۸۹۲، پودرکا و گالانتارا پیشنهاد ناشر سوسیالیست، لوئیجی مونگینی، را پذیرفتند و یک هفته‌نامه طنز سیاسی "به نام لاسینو" تأسیس کردند. اولین شماره در ۲۷ نوامبر ۱۸۹۲ منتشر شد. این نشریه به مدیریت پودرکا، به مطالبات جنبش سوسیالیستی می‌پرداخت و مقالات آموزنده و ایدئولوژیک نیز منتشر می‌کرد. این نشریه بلافاصله به موفقیت رسید و در آغاز سال ۱۸۹۳، زمانی که شروع به چاپ رنگی کرد، حدود ۲۲۰۰۰ نسخه از آن منتشر می‌شد که در سال ۱۹۰۴ به ۶۰۰۰۰ و در سال ۱۹۰۷ به ۱۰۰۰۰۰ نسخه افزایش یافت"لاسینو" از سنت بزرگ طنز سیاسی اروپایی از فرانسه ("لا کاریکاتور"، "لو چاریواری"، "لو ریر" و به ویژه "لا اسیته او بور" که گالاتانرا کارتون‌هایش را در آن منتشر می‌کرد) و به ویژه از آلمان، از دوهفته‌نامه سوسیالیستی "در واهره ژاکوب"، که پودرکا و گالانتارا مستقیماً از آن الهام گرفتند، الهام گرفت: جلدهای دو رنگ، متون غنی شده با نقاشی و حکاکی، مقالات طنز که به‌طور متناوب با انتقادات اجتماعی دقیق همراه بودند.این مجله بلافاصله توجه خود را به فروپاشی بانک رومانا در سال ۱۸۹۳ و نخست‌وزیری جیووانی جولیتی معطوف کرد. موفقیت این مجله باعث شد که دو بنیانگذار آن در ژانویه ۱۸۹۵ انتشار روزانه خود را آغاز کنند، اما این آزمایش ناموفق بود و از اوت همان سال به انتشار هفتگی بازگشت. در سال ۱۸۹۷، پودرکا و گالانتارا به دلیل تبلیغات خرابکارانه دستگیر شدند و "لاسینو" مجبور شد انتشار خود را برای مدت کوتاهی به حالت تعلیق درآورد.ضد روحانیت‌گرایی.پس از سال ۱۹۰۱، این مجله شروع به انتقاد از کلیسای کاتولیک کرد و به عنوان واکنشی به کمپین ضدلیبرال واتیکان علیه لایحه طلاق که در سال ۱۹۰۲ مطرح شده بود و تلاش برای ایجاد اتحادیه‌های کارگری کاتولیک در مقابل اتحادیه‌های سوسیالیستی، به نشریه پیشرو ضد روحانیت تبدیل شد. "لاسینو" از نظر آداب و رسوم، اخلاق و احساسات مذهبی، حمله‌ای شدید علیه روحانیت آغاز کرد و «تصویر کشیشی شهوتران، حسود، حریص، فاسد و تباه‌کننده را به تصویر کشید. گالانتارا و پودرکا با انتشار بی‌وقفه کارتون‌ها، کاریکاتورها، طنزها، محکومیت‌ها، مقالات عامه‌پسند ساده و اغلب سطحی، موفق شدند این تصویر را به‌طور گسترده در بخش‌های وسیعی از توده‌های مردم گسترش دهند.»در نتیجه، این مجله در شهر واتیکان ممنوع شد. این مجله به‌طور گسترده در بین مهاجران ایتالیایی در ایالات متحده توزیع می‌شد. به دلیل محتوای ضد روحانی و ادعایی پورنوگرافی آن، نماینده پاپ در واشینگتن دی سی موفق شد در سال ۱۹۰۸ ورود آن را ممنوع کند. با این حال، این ممنوعیت با چاپ یک نسخه آمریکایی در شهر نیویورک دور زده شد.به عنوان وزنه ای در برابر "ل'اسنو"، مجله طنز کاتولیک و ضد سوسیالیستی (قاطر) در سال ۱۹۰۷ توسط چزاره آلگراناتی (سردبیر آینده ایتالیا) راه اندازی شد.اختلاف بین بنیانگذاران.در سال ۱۹۱۱، جنگ در لیبی باعث ایجاد اختلاف جدی بین پودرکا، که در سال ۱۹۰۹ به عنوان معاون حزب سوسیالیست ایتالیا انتخاب شده بود، و لئونیدا بیسولاتی، که طرفدار جنگ بود، و گالانتارا که قاطعانه به نام اصول ضد نظامی‌گری و بین‌المللی مخالفت می‌کرد، شد. "لاسینو" با این موضوع دست و پنجه نرم می‌کرد و به هر دو موضع میدان می‌داد، اما کاریکاتورهای گالانتارا علیه جنگ مؤثرتر از مقالات پودرکا در حمایت از آن بود.در آغاز جنگ جهانی اول، بین این دو، زمانی که هر دو به نام همدردی با فرانسه، در کنار مداخله‌گران قرار گرفتند و ورود ایتالیا به جنگ را ترویج کردند، روابط موقتاً دوستانه‌ای برقرار شد و کارتون‌های طنز بسیاری را به تمسخر آلمان و اتریش-مجارستانِ دشمن اختصاص دادند. با این حال، این مجله با موضع ملی‌گرایانه خود، جذابیت خود را از دست داد.گالانتارا با کاریکاتورهای معروف خود از «گوگلیِلمون» (قیصر ویلهلم دوم آلمان) و «چکو بِپه» (فرانتس یوزف اول اتریش) و با موعظه خصومت با «بربریت توتونی»، به آرمان مداخله‌جویی و تبلیغات جنگی کمک کرد. کارتون‌های او در روزنامه‌های دیگر در کشورهای متفقین بازنشر شدند و در ژوئیه ۱۹۱۶ با عنوان «هنرمندان ایتالیایی و جنگ» در گالری‌های لستر در لندن به نمایش گذاشته شدند.نه تنها به دلیل انتخاب مداخله‌گرایانه‌اش، بلکه به دلیل موضعی که در قبال انقلاب روسیه اتخاذ کرد (لنین و بلشویک‌ها به عنوان عوامل آلمان به تصویر کشیده شدند)، "لاسینو" از احساسات بسیاری از سوسیالیست‌ها منحرف شد و خوانندگان خود را از دست داد.توقف و احیا.انتشار آن از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۱ به دلیل مشکلات فنی و اقتصادی، مانند کمبود کاغذ، متوقف شد. پودرکا تمام پیوندهای خود را با گذشته سوسیالیستی‌اش قطع کرد و به بنیتو موسولینی نزدیک‌تر شد و به عنوان خبرنگار "ایل پوپولو دیتالیا" مشغول به کار شد. در طول جنگ، او به مواضع ملی‌گرایانه افراطی‌تری روی آورد که منجر به قطع همکاری او با "لاسینو" و پس از پایان درگیری، به عنوان یکی از اولین طرفداران فاشیسم شد. در انتخابات عمومی ایتالیا در نوامبر ۱۹۱۹، پودرکا در میان نامزدهای فهرست ارائه شده توسط فاشیست‌ها در میلان بود که به رهبری موسولینی برگزار می‌شد و در میان آنها، فیلیپو توماسو مارینتی و آرتورو توسکانینی نیز حضور داشتند.از سوی دیگر، گالانتارا به اصول سوسیالیستی اولیه خود بازگشته بود و انتشار مجله را در دسامبر ۱۹۲۱ از سر گرفت. سری جدید این هفته‌نامه که در میلان و در چاپخانه "آوانتی!" چاپ می‌شد، با یک توبه عمومی و انتقاد بی‌رحمانه از خود آغاز شد که هیچ‌یک از انتخاب‌های بیست سال گذشته، از «فریب‌های دموکراتیک» گرفته تا «دروغ‌های میهن‌پرستانه» و «پورنوگرافی ضد روحانی» را نجات نداد و نوید بازگشتی احیاکننده به روح سرکش ریشه‌ها را می‌داد.مرگ.این نشریه با دیکتاتوری فاشیستی موسولینی مخالفت می‌کرد و در بهار ۱۹۲۵ به دلیل قانون جدیدی که آزادی مطبوعات را محدود می‌کرد و پس از یک سری طولانی از تهدیدها، آزار و اذیت و مداخلات باندهای فاشیستی در اتاق خبر، مجبور به تعلیق انتشار شد. برای جلد شماره آخر "ل'اسنو"، گالانتارا کاریکاتوری از موسولینی با عنوان (او) کشید که به الگویی برای طراحان خارجی در سراسر جهان تبدیل شد. موسولینی با سری طاس و تاجی بر سر که روی آن نوشته شده بود «دردسر برای هر کسی که مرا لمس کند»، دهانی بزرگ و دو چشم بزرگ و گشاد که نوری از جنون بر آن تابیده بود، ظاهر شد.پس از تعطیلی "روزنامهٔ «لازینو»"، گالانتارا به خلق کارتون برای روزنامهٔ طنز ضدفاشیستی "«ایل بکو جالو»" ادامه داد، اما در ۲۴ دسامبر ۱۹۲۶ دستگیر و به زندان رجینا کوئلی رم منتقل و به پنج سال حبس محکوم شد. در اوایل سال ۱۹۲۷، این حکم به آزادی مشروط تخفیف یافت، اما او همچنان از هرگونه فعالیت روزنامه‌نگاری منع شد.