آتیلیو پیکیریلی کیست؟ توضیح بده.
آتیلیو پیکیریلی (۱۶ مه ۱۸۶۶ – ۸ اکتبر ۱۹۴۵) مجسمه‌ساز آمریکایی بود. او در ماسا، ایتالیا متولد شد و در آکادمی سن لوکا رم تحصیل کرد.زندگی و حرفه.پیکیریلی در سال ۱۸۸۸ به ایالات متحده آمد و برای پدرش و سپس با برادران پیکیریلی به عنوان مجسمه‌ساز، مدل‌ساز و سنگ‌تراش در استودیوی آنها در برانکس، شهر نیویورک، واقع در خیابان ۱۴۲ شرقی، پلاک ۴۶۷، کار کرد. این مکان اکنون خالی است. او به عنوان یک هنرمند، نویسنده گروه یادبود مین ایالات متحده در میدان کلمبوس، در ورودی پارک مرکزی در منهتن است. این گروه شامل مجسمه طلایی "کلمبیا تریومفانت" در بالای بنای یادبود، مجسمه‌های "فورتیتود"، "پاسیفیک"، "آتلانتیک"، "جاستیس" و "هیستوری" است. یکی از مجسمه‌های ساخته شده برای این بنای یادبود، برای یادبود مادرش در گورستان وودلان نیز استفاده شد. همچنین، در نیویورک، او دو سنگفرش و سایر جزئیات مجسمه‌سازی را برای عمارت فریک یادبود آتش‌نشانان، گروهی از پیکره‌ها در پارک ریورساید که شامل دو پیکره مرمری در کناره‌ای به نام وظیفه و شجاعت و یک میز برنزی با ابعاد یادبود با طراحی یک ماشین آتش‌نشانی که توسط اسب‌های تاخت کشیده می‌شود، خلق کرد.با شهرت یافتن پیکیریلی، او برای بسیاری از مجسمه‌سازان آمریکایی بسیار ارزشمند شد. قبل از ورود پیکیریلی و خانواده‌اش به آمریکا، بسیاری از هنرمندان آمریکایی مجبور بودند برای تراشیدن مدل‌هایشان روی سنگ به ایتالیا سفر کنند. در مورد آتیلیو، اگر هنرمندی یک مدل گچی کوچک به او ارائه می‌داد، آتیلیو می‌توانست یک ماکت مرمری در هر اندازه‌ای بسازد. در واقع، اکثریت قریب به اتفاق آثار آتیلیو توسط هنرمندان دیگر طراحی شده بود. فراجیلینا یکی از آثار دیدنی است که توسط خود آتیلیو طراحی و به صورت مرمر تراشیده شده است. مشهورترین اثر پیکیریلی، ساخت مجسمه لینکلن برای بنای یادبود لینکلن در واشینگتن است که در ابتدا توسط دانیل چستر فرنچ طراحی شده بود. آتیلیو و خانواده‌اش با پل بارتلت، فردریک مک‌مانیس، هرمون مک‌نیل، ماسی ریند، کارل بیتر، آگوستوس سنت گودنز، اولین وارنر، لورادو تافت، چارلز نیهاوس و اندرو اوکانر همکاری کردند. پیکیریلی همچنین برای کاس گیلبرت، هنری بیکن، مک‌کیم، مید، و وایت، کارر و هستینگز کارهای معماری انجام داد. مشهورترین آثار آتیلیو که او طراحی و مجسمه‌سازی کرد، بنای یادبود مین در سنترال پارک، نیویورک و بنای یادبود آتش‌نشان در ریورساید درایو، نیویورک است. او همچنین بنای یادبود گوگلیلمو مارکونی (۱۹۴۱) را در واشینگتن دی سی طراحی کرد.پیکیریلی عضو آکادمی ملی طراحی و لیگ معماری شد. او جوایز متعددی از جمله مدال طلا در نمایشگاه پاناما پسیفیک در سانفرانسیسکو در سال ۱۹۱۵ را از آن خود کرد. آتیلیو همچنین به ایجاد مدرسه هنر لئوناردو داوینچی در شهر نیویورک، نیویورک، کمک کرد. هدف آن ارائه آموزش‌های مقرون به صرفه در هنر، مانند مجسمه‌سازی، به فقرای نیویورک بود.مجسمه برجسته شیشه‌ای پیرکس پیکیریلی با "عنوان «پیشرفت ابدی، جوانی ابدی»" که در سال ۱۹۳۵ بر فراز ورودی کاخ ایتالیا در مرکز راکفلر نصب شده بود، در طول جنگ جهانی دوم، زمانی که کتیبه‌های ایتالیایی توسط موسولینی استفاده می‌شد، برداشته شد و با نمادگرایی فاشیستی مرتبط دانسته شد. این مجسمه چند سال بعد از انبار ناپدید شد.او در سال ۱۹۴۵ در شهر نیویورک درگذشت. او در گورستان وودلان در برانکس، شهر نیویورک به خاک سپرده شده است. پرتره نیم‌قد او که توسط ادموند توماس کوئین کشیده شده، در مجموعه آکادمی ملی طراحی قرار دارد.فراجیلینا.فراجیلینا نامی است که به مجسمه‌ای داده شده که توسط آتیلیو پیکیریلی در سال ۱۹۲۳ تکمیل شد. نسخه اصلی اکنون در موزه هنر متروپولیتن در شهر نیویورک، نیویورک قرار دارد. ابعاد آن ۴۸ و نیم اینچ در ۱۵ و نیم اینچ در ۲۵ اینچ است. این مجسمه کاملاً از مرمر ساخته شده است. پیکیریلی همچنین پنج کپی کوچک‌تر دیگر نیز ساخت که یکی از آنها در موزه هنر موسکارل در کالج ویلیام و مری است.«فراجیلینا» در زبان ایتالیایی به معنای «کوچک ظریف» است. فراجیلینا بخشی از مجموعه‌ای از مجسمه‌های برهنه زنانه است که آتیلیو مجسمه‌سازی کرد و با «یک روح» در سال ۱۹۰۹ آغاز شد. زن در فراجیلینا تقریباً از نظر ژست با زن در «یک روح» یکسان است. اگرچه در فراجیلینا، مرمر بیشتری بریده شده تا اثری آزادتر، روان‌تر و انتزاعی‌تر به جا بماند. با توجه به انتزاعی بودن اثر، بسیاری از منتقدان هنری از سر بیضی‌شکل آن انتقاد می‌کنند که وضوح کمتری به مو و صورت می‌دهد. برخی می‌گویند: «چشم‌ها تقریباً در سنگ پنهان شده‌اند.» پیکیریلی هنگام بحث در مورد فراجیلینا گفت: «هر فرد ایده‌آل زیبایی خود را در ذهن ناخودآگاه خود ذخیره کرده است. وقتی ویژگی‌های صورت به‌طور دقیق مشخص می‌شوند، از ناظر این فرصت گرفته می‌شود که شخصاً تیپ ایده‌آل خود را تجسم کند. این واکنش اغلب بدون تحقق کامل اتفاق می‌افتد.» بنابراین، همان‌طور که در فراجیلینا و آثار بعدی او دیده می‌شود، می‌توان گفت که او یک مینیمالیست بود. پیکیریلی به‌طور بی‌نقصی در کتاب «آتیلیو پیکیریلی: زندگی یک مجسمه‌ساز آمریکایی» نوشته جوزف وینسنت لومباردو توصیف شده است. لومباردو می‌نویسد: «هنر پیکیریلی به خاطر نظم، سادگی و وقارش جسورانه برجسته است… مجسمه‌سازی او به سادگی و عاری از جزئیات تصادفی و سطحی‌نگرانه ساخته شده و می‌شود… سبک پیکیریلی کاملاً شخصی و بسیار گزینشی است. سادگی، کلام اوست و خویشتن‌داری، مرام اوست.» فراجیلینا یکی از پنج اثری بود که پیکیریلی در نمایشگاه انجمن ملی مجسمه‌سازی در نیویورک در سال ۱۹۲۳ به نمایش گذاشت. همچنین در نمایشگاه یادبود آکادمی ملی طراحی در سال ۱۹۲۵ به نمایش گذاشته شد. پیکیریلی همچنین نسخه‌های کوچک‌تری از فراجیلینا، از جمله دو قالب برنزی، ساخت. یکی از آنها در موزه هنرهای زیبای بوستون است.