بئاتریس کین کیست؟ توضیح بده.
بئاتریس کین (; 1372 – ) بئاتریس لاسکاریس دی تندا، که در بسیاری از تاریخ‌نگاری‌ها به اشتباه به عنوان بئاتریس لاسکاریس دی تندا شناخته می‌شود، اما در واقع عضوی از خانواده کین بود. او یک زن اشراف‌زاده ایتالیایی بود که ابتدا با فاچینو کین، کنت بیاندرات و پسرعموی خود که از او جدا شده بود، و سپس با فیلیپو ماریا ویسکونتی، دوک میلان، که بعدها او را کشت، ازدواج کرد.ریشه‌ها.بئاتریس در تاریخی نامشخص، احتمالاً در دهه ۱۳۷۰ میلادی (تاریخ‌های پیشنهادی شامل ۱۳۷۰ یا ۱۳۷۲) متولد شد. او که در بیشتر منابع زمان خود و اندکی پس از آن، به سادگی با نام بئاتریس شناخته می‌شد، برای اولین بار توسط برناردینو کوریو در تاریخ میلان خود که برای اولین بار در سال ۱۵۰۳ منتشر شد، به عنوان «بئاتریس تندا» شناخته شد. بر این اساس، او مدت‌ها عضوی از خانواده لاسکاریس دی ونتیمیلیا از کنت‌های تندا در نظر گرفته می‌شد. مورخان این فرضیه را مطرح کردند که او دختر کنت آنتونیو از تندا از مارگاریتا دل کارتّو از فیناله، یا کنت گولیلمو پیترو از تندا، یا کنت پیترو بالبو دوم از تندا بوده است، و حتی پیشنهاد دادند که او را با کاترینا، دختر پیترو بالبو، که در ۵ سپتامبر ۱۴۰۳ ازدواج کرد و ظاهراً نام خود را به بئاتریس تغییر داد زیرا شوهرش از نام کاترینا متنفر بود، یکی بدانند. با این حال، اسناد اولیه که نسبتاً اخیراً مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته‌اند، نشان داده‌اند که بئاتریس در واقع دختر روگرو کین، کاپیتانی در خدمت برنابئو و جیان گالئاتزو ویسکونتی از میلان، و پسر عموی شوهر اولش، فاچینو کین، بوده است. مادرش جیاکوبینا آسیناری بود.ازدواج اول.در اواسط دهه ۱۳۹۰، او با فاچینو کین از مونتفرات، پسرعمویش که زمانی از مقام خود برکنار شده بود و فرمانده نظامی و معمولاً در خدمت ویسکونتی میلان بود، ازدواج کرد. فاچینو کین با او با احترام و توجه زیادی رفتار می‌کرد و افتخارات و گنجینه‌های خود را با او تقسیم می‌کرد. گفته می‌شود که فاچینو کین در نبردها او را همراهی می‌کرد.فاچینو کین در ۱۶ مه ۱۴۱۲، درست روز ترور جیووانی ماریا ویسکونتی، دومین دوک میلان، در پاویا درگذشت. مرگ کین، بیوه‌ای بسیار ثروتمند برای بئاتریس به جا گذاشت. او چهارصد هزار دوکات، قلمرو شهرها و سرزمین‌هایی که در کنترل شوهر مرحومش بود و بسیاری از سربازان مسلح داشت.ازدواج دومفیلیپو ماریا ویسکونتی جانشین برادر مقتولش در دوک‌نشین میلان شد. برخی از اعضای شورای او به او توصیه کردند که با بئاتریس ازدواج کند، کسی که ارزشش از ثروت شخصی و کنترل ارضی او بیشتر بود، با وجود اینکه بئاتریس بیست سال از او بزرگتر بود. هنگامی که او منابع همسر جدیدش را به دست آورد، به راحتی حاکمان مختلف حوزه‌های کوچک‌تر همسایه را فتح کرد. او با تکیه بر پایه‌های فاچینو، دولتی را بازسازی کرد که با دولت پدرش، جیان گالئاتزو ویسکونتی، قبل از فروپاشی آن تحت حکومت برادرش جیووانی، قابل مقایسه بود.با این حال، با وجود ثروت، قلمرو و قدرت نظامی که بئاتریس برای او به ارمغان آورده بود، فیلیپو از بئاتریس بیزار شد، شاید به دلیل حسادت به شهرت شوهر مرحومش، یا قدرت سیاسی خودش، یا سن بیشترش، یا اینکه فرزندی نداشت، یا علاقه او به معشوقه‌اش، آنیس دل ماینو که بسیار جوان‌تر بود.شکنجه و اعدام.او که نمی‌توانست علناً همسرش را محکوم کند، نقشه‌ای را که در میان اشراف آن زمان رایج بود، یعنی زنا، اجرا کرد. در میان اعضای خانه دوشس بئاتریس، یک خیاط و دوست جوان به نام میشل اورومبلی وجود داشت که اغلب بانو را با عود و آواز سرگرم می‌کرد. برای جلوگیری از هرگونه احتمال شورشی که ممکن بود دوشس محبوب را آزاد کند، در ۲۳ اوت ۱۴۱۸ درهای میلان را تا زمان ناهار بست و خیاط، دوشس و دو نفر از ندیمه‌هایش را مخفیانه به قلعه بیناسکو برد. در محدوده قلعه، اسیرکنندگان زندانیان را شکنجه کردند. ندیمه‌ها اعتراف کردند که دوشس را با اورومبلی دیده‌اند که روی تخت نشسته و عود می‌نواخته است. شکنجه‌گران، اورومبلی را مجبور به اعتراف به زنا کردند. اگرچه خود بئاتریس بیست و چهار ضربه شلاق خورد، اما هرگونه گناهی را در برابر اعتراف‌کننده‌اش انکار کرد. یک حقوقدان به نام گاسپارینو دِ گراسی کاستیلیونه، بئاتریس، تروبادور و ندیمه‌ها را همگی به جرم زنا یا همدستی در آن گناهکار اعلام کرد و آنها را به اعدام محکوم کرد. اسیرکنندگان او در ۱۳ سپتامبر ۱۴۱۸، بئاتریس را در حیاط سر بریدند و دو ندیمه‌اش و تروبادور جوان را در مرگ همراهی کردند.روایت‌های ادبی و تاریخی.طبق بسیاری از روایت‌ها، بئاتریس به عنوان زنی باهوش به نظر می‌رسد که به امور جاری کشور اهمیت می‌داد. شهرت او به خاطر صداقت و فروتنی، او را در نظر بسیاری به یک شهید تبدیل کرد. داستان او الهام‌بخش بسیاری از نویسندگان بود. کتابی نوشتهٔ کارلو تدالدی-فورس الهام‌بخش وینچنزو بلینی برای نوشتن یک اپرای دو پرده‌ای به نام بئاتریس دی تندا شد که اولین بار در ۱۶ مارس ۱۸۳۳ در لا فنیس در ونیز اجرا شد. سارا جوزفا هیل مقاله‌ای ستایش‌آمیز در مورد او در دانشنامهٔ خود با عنوان «سوابق زنان» نوشت. یا، طرح‌هایی از تمام زنان برجسته از خلقت تا ۱۸۵۴ میلادی. او همچنین به عنوان یک شخصیت فرعی در بلاریون اثر رافائل ساباتینی ظاهر می‌شود.آنجلو بوتی و لوئیجی فراریو در بازنگری خود از تاریخ میلان اثر برناردینو کوریو، خاطرنشان کردند که معاصران نظرات متفاوتی در مورد بئاتریس لاسکاریس دی تندا داشتند. آنها نوشتند که رینالدی و فلوری ادعا کردند که بئاتریس با انجام مکاتبات مخفی با اسقف پاسائو و ارل اوتینگن، علیه شوهر ویسکونتی خود توطئه کرده و سفیرانی را نزد امپراتور سیگیسموند فرستاده‌اند. آنها خاطرنشان کردند که پیترو کاندیدو دکمبریو، منشی فیلیپو ماریا ویسکونتی، آشکارا طبیعت زودرنج و حریص او را محکوم کرد. بوتی و فراریو همچنین نوشتند که آندره‌آ بیگلیا، یک راهب آگوستینی و اومانیست ایتالیایی، شرح داده است که بئاتریس از قبل سالخورده شده بود و دیگر نمی‌توانست شوهرش را جذب کند و نه امیدی به بچه‌دار شدن به او می‌داد.