جوزپینا ماسوتی بیجوجرو کیست؟ توضیح بده.
جوزپینا ماسوتی بیجوجرو (۸ اوت ۱۸۹۴ – ۲۴ اکتبر ۱۹۷۷) ریاضی‌دان و تاریخ‌نگار ایتالیایی بود. او به‌خاطر پژوهش‌هایش در هندسه جبری شناخته می‌شود و همچنین تاریخ‌نگاری‌های مهمی دربارهٔ ریاضی‌دانانی چون ماریا گائتانا آنزیسی و لوکا پاچولی نوشت. او عضو بود و برای کارهایش برندهٔ جایزهٔ بوردونی و جایزهٔ تورلی شد. زندگی اولیه.جوزپینا بیجوجرو در ۸ اوت ۱۸۹۴ در ملنیانو، ایتالیا از مارتا (با نام خانوادگی ماشی‌رونی) و بیاجو بیجوجرو زاده شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه‌اش را در لودی به پایان رساند و در سال ۱۹۱۲ مدرک معلمی گرفت. هم‌زمان با ادامهٔ تحصیل در مؤسسهٔ فنی کارلو کاتانه‌او، او در دبستان‌های کارپیانو و سپس ملنیانو تدریس می‌کرد. در آن زمان، تنها راه ورود به دانشگاه یا گرفتن دیپلم دبیرستانی بود که معمولاً برای زنان فراهم نبود، یا مدرکی از یک مؤسسهٔ فنی. در سال ۱۹۱۶ بیجوجرو مدرکی با تخصص در فیزیک و ریاضیات دریافت کرد. او در سال ۱۹۱۷ بورس تحصیلی گرفت تا در "پلی‌تکنیک میلان" ادامه تحصیل دهد و شغل معلمی را رها کرد. ابتدا در رشتهٔ مهندسی شروع کرد، اما در ۱۹۱۸ به دروس ریاضی تغییر مسیر داد. چون پلی‌تکنیک برنامهٔ ویژه‌ای برای ریاضی نداشت، در ۱۹۱۹ به دانشگاه پاویا منتقل شد و زیر نظر تحصیل کرد. او در سال ۱۹۲۱ فارغ‌التحصیل شد و دیپلم تدریس ریاضیات محض را گرفت. بیجوجرو به‌عنوان دستیار لوئیجی برزولاری و فرانچسکو گربالدی کار می‌کرد. او دو اثر دربارهٔ منحنی‌های جبری حقیقی منتشر کرد که برندهٔ جوایز بوردونی و تورلی شد. نخستین کتابش در سال ۱۹۲۲ منتشر شد با عنوان "Sulle curve piane, algebriche, reali che presentano massimi d'inclusione" (دربارهٔ منحنی‌های جبری حقیقی صفحه‌ای که بیشینه‌های دربرگیری دارند) و کتاب دومش "Gruppi di massimi d'inclusione per curve piane, algebriche, reali, d'ordine n" (گروه‌های بیشینهٔ دربرگیری برای منحنی‌های جبری حقیقی از درجهٔ n) در ۱۹۲۳ چاپ شد.زندگی حرفه‌ای.در سال ۱۹۲۴، به امید همکاری با اسکار چیزینی، بیجوجرو به میلان بازگشت و به‌عنوان دستیار او و استاد دروس هندسه توصیفی و تصویری در "پلی‌تکنیک میلان" منصوب شد. از ۱۹۲۷، او همچنین در سمینار ریاضی و فیزیک میلان (که همان سال بنیان‌گذاری شد) سخنرانی می‌کرد و در دانشگاه میلان دروس هندسه عالی و هندسه تصویری ارائه می‌داد. او به‌عنوان ویراستار مدخل‌های ریاضی در "دانشنامه ایتالیانا" (۱۹۳۳) منصوب شد و شانزده جلد نخست این اثر را مرور کرد، با تمرکز بر گردآوری‌های فدریگو انریکس. در سال ۱۹۳۹ بیجوجرو با آرنالدو ماسوتی، استاد مکانیک عقلانی در دانشکده معماری، ازدواج کرد. او در ۱۹۴۸ کرسی هندسه در پلی‌تکنیک را به‌دست آورد و تا بازنشستگی‌اش در ۱۹۶۹ در این سمت ماند. علاوه بر تدریس هندسه توصیفی در دانشکده ریاضی، او هندسه تصویری را به دانشجویان رشته‌های معماری و مهندسی آموزش می‌داد. پژوهش‌های بیجوجرو بدنه‌ای گسترده از کارهای مرتبط با هندسه جبری پدید آورد، از جمله دربارهٔ اشکال و مجموعه‌های منحنی‌های جبری، محاسبات تانسوری، تکینگی‌های هسیانی منحنی‌ها و ساخت صفحات سه‌گانه و چهارگانه. او و چیزینی چندین اثر مشترک منتشر کردند، از جمله دو کتاب درسی: "Lezioni di geometria descrittiva" (درس‌هایی در هندسه توصیفی، ۱۹۴۱) و "Esercizi di geometria descrittiva" (تمرین‌های هندسه توصیفی، ۱۹۴۶). به‌عنوان مسیر دوم پژوهش، او به بررسی دیفرانسیل‌های جبری پرداخت و روی عرض‌ها، از جمله قضیه‌های لیوویل و رایس، همچنین نظریه ناورداهای انریکو بومپیانی کار کرد. او همچنین از نخستین پژوهشگران در ایتالیا بود که هندسه انتگرالی را بررسی کرد. او مقالاتی منتشر نمود که نتایج مورگان کرافْتون، آنری لِبِگ و لوئیس سانتالو را خلاصه و فرمول‌های جدیدی برای تعیین بیضی‌ها و تخم‌مرغی‌شکل‌ها ارائه کرد. بیجوجرو همچنین به تاریخ ریاضیات علاقه داشت و پژوهش‌هایی دربارهٔ هندسه مثلث و چهاروجهی همراه با ویرجینیو رتالّی برای "دانشنامه ریاضیات ابتدایی" نوشت. او زندگی‌نامه‌ای از لوکا پاچولی نگاشت و با همسرش مطالعه‌ای بر آثار ماریا گائتانا آنزیسی منتشر کرد. در ۱۹۴۹، او به عضویت درآمد و همچنین عضو ، انجمن ایتالیایی علوم ریاضی و فیزیکی بود. در ۱۹۷۴، کلیفورد تروزدل، سردبیر مجلهٔ "Archive for History of Exact Sciences"، جلد ۱۴ این نشریه را به افتخار بیجوجرو و همسرش تقدیم کرد.مرگ و میراث.بیجوجرو پس از بیماری طولانی در میلان در ۲۴ اکتبر ۱۹۷۷ درگذشت. پس از مرگش، خیابانی در زادگاهش ملنیانو به نام او نام‌گذاری شد.