تئاتر در ایتالیا کیست؟ توضیح بده.
تئاتر در ایتالیا () ریشه در قرون وسطی دارد و پیشینه آن به زمان‌های یونان باستان و مستعمره‌های مگنا گراسیا در جنوب ایتالیا، تئاتر مردم ایتالیایی‌تبار و تئاتر روم باستان بازمی‌گردد؛ بنابراین می‌توان فرض کرد که دو خط اصلی موجب شکل‌گیری تئاتر ایتالیا در قرون وسطی شده‌اند. خط اول شامل نمایش‌های آیینی کاتولیک است که مستندات بیشتری از آن باقی مانده و خط دوم شامل فرم‌های نمایشی غیرمذهبی مانند اجراهای جشنواره‌های شهری، آمادگی‌های درباری دلقک‌ها و آوازهای تروبادورها بود.انسان‌گرایی دوران رنسانس نیز نقطه عطفی برای تئاتر ایتالیا بود. بازیابی متون باستانی، هم کمدی‌ها و هم تراژدی‌ها، و متونی که به هنر تئاتر اشاره داشتند مانند "سخن‌شناسی" اثر ارسطو، نقطه عطفی برای هنر نمایشی ایجاد کرد که شخصیت‌های پلاوتوس و قهرمانان تراژدی‌های سنکای جوان را بازآفرینی می‌کرد و همچنین متون جدیدی به زبان محلی خلق شد.کمدیا دلآرته (قرن ۱۷) در ابتدا پدیده‌ای صرفاً ایتالیایی بود. کمدیا دل‌آرته در سراسر اروپا گسترش یافت، اما در قرن ۱۸ کاهش قابل توجهی یافت.در نیمه دوم قرن ۱۹، تراژدی رمانتیک جای خود را به "Teatro verista" داد. در ابتدای قرن ۲۰، تأثیرات آوانگارد تاریخی محسوس شد: فوتوریسم، دادائیسم و فراواقع‌گرایی. دوره دوم پس از جنگ جهانی با "Teatro di rivista" شناخته می‌شود.پیشینه.تئاتر یونانی در مگنا گراسیا.مستعمره‌نشینان یونانی سیسیل در مگنا گراسیا، و همچنین از کامپانیا و پولیا (ایتالیا), هنر تئاتر را از سرزمین مادری خود به ایتالیا آوردند. تئاتر یونانی سیراکوز، ، ، ، ، ، و مشهورترین آن‌ها تئاتر یونانی تائورمینا، گواه این انتقال هستند.تنها قطعاتی از آثار اصلی درام باقی مانده، اما تراژدی‌های سه غول بزرگ آیسخولوس، سوفوکل و اوریپید و کمدی‌های آریستوفان شناخته شده‌اند.برخی از نمایشنامه‌نویسان مشهور به زبان یونانی مستقیماً از مگنا گراسیا بودند. دیگران، مانند آیسخولوس و اپیخارموس، مدت طولانی در سیسیل کار کردند. اپیخارموس را می‌توان به‌طور کامل سیراکوزی دانست، زیرا تمام عمر خود را با حاکمان سیراکوز گذراند. کمدی او پیش از آریستوفان مشهور، اولین بار خدایان را در کمدی به صحنه آورد. در حالی که آیسخولوس پس از اقامت طولانی در مستعمرات سیسیل، در ۴۵۶ پیش از میلاد در مستعمره گلا درگذشت. اپیخارموس و Phormis، هر دو از قرن ۶ پیش از میلاد، بر اساس گفته‌های ارسطو، پایه اختراع کمدی یونانی هستند، همان‌طور که در کتاب "فن شعر" بیان کرده است.دیگر نویسندگان درام بومی مگنا گراسیا، علاوه بر فرمیدس سیراکوزی ذکر شده، عبارتند از Achaeus of Syracuse, Apollodorus of Gela, Philemon of Syracuse و فرزند او Philemon the younger. از کالابریا، دقیقاً از مستعمره توریی، نمایشنامه‌نویس Alexis آمده است. در حالی که Rhinthon، اگرچه سیسیلی از سیراکوز بود، تقریباً به‌طور انحصاری برای مستعمره تارانتو کار کرد.تئاتر ایتالیک.مردم ایتالیایی‌تبار مانند تمدن اتروسک پیش‌تر اشکال ادبیات نمایشی را توسعه داده بودند. افسانه‌ای که توسط تیتوس لیویوس نیز نقل شده، از طاعونی سخن می‌گوید که در آغاز رم را فراگرفته بود و درخواست مورخان اتروسکی را بازتاب می‌داد. مورخ رومی بدین ترتیب نسبت تئاتر یونانی را قبل از تماس با مگنا گراسیا و سنت‌های نمایشی آن رد کرد. شواهد معماری و هنری از تئاتر اتروسکی موجود نیست. منبع بسیار دیرینه‌ای مانند مورخ مارکوس ترنتیوس وارو نام فردی به نام ولنیو را ذکر می‌کند که تراژدی‌هایی به زبان اتروسکی نوشته است.حتی سامنیت نیز اشکال نمایشی اصیل داشت که تأثیر زیادی بر درام‌نویسی رومی گذاشت، مانند کمدی‌های Atellan Farce و برخی شواهد معماری مانند تئاتر پیترابوندانته در مولیزه و تئاتر نوچرا سوپریوره که رومیان بر پایه آن‌ها ساختند.تئاتر روم باستان.با فتح مگنا گراسیا، رومیان با فرهنگ یونانی و در نتیجه با تئاتر آشنا شدند. احتمالاً پس از جنگ‌های با سامنیت‌ها، رومیان هنر نمایشی را می‌شناختند، اما نمایش‌های سامنیتی نیز تحت تأثیر یونانی‌ها بودند. اوج بیان تئاتر رومی در کمدی توسط لیویوس آندرونیکوس، اهل مگنا گراسیا، احتمالاً تارانتو، که پل میان تئاتر یونانی و لاتین بود، حاصل شد. نویسنده‌ای کمتر مشهور اما همچنان پل میان یونانیان، مستعمرات ایتالیایی و لاتینی‌ها، Gnaeus Naevius از کامپانیا بود که در زمان جنگ‌های پونی می‌زیست. نویو تلاش کرد تئاتری سیاسی به سبک آتنی اریستوفان خلق کند، اما حملات شاعر اغلب به خاندان‌های مشهور مانند خاندان کورنلیا اصابت می‌کرد. به همین دلیل، نمایشنامه‌نویس به اوتیکا تبعید شد و فقیرانه درگذشت. برعکس، انیوس، همچنین از مگنا گراسیا، از تئاتر برای تحریک خانواده‌های اشرافی رومی استفاده می‌کرد.پیروان اصلی کمدی لاتین، همچنان وابسته به کمدی یونانی، پلوتس و پوبلیوس ترنتیوس آفر بودند که متون کمدی‌های یونانی را رومی‌سازی کردند. پلوتوس شاعر عامه‌پسندتری بود، همان‌طور که Caecilius Statius نیز بود، در حالی که ترنس و لوسیوس آفرانیوس بیشتر خالص‌گرا محسوب می‌شدند و لوسیوس آفرانیوس به عنوان مناندر لاتین شناخته می‌شد. در حوزه تراژدی، سنکای جوان بزرگ‌ترین لاتینی بود، اما هرگز به ارتفاع نمونه‌های یونانی نرسید. تراژدی با امضای لاتین نیز انیوس بود که آثارش مورد تقدیر اشرافیت قرار گرفت.گذشت‌های بسیاری منجر از کمدی ابتدایی لاتین به نمایشنامه‌نویسان بزرگ شد. تئاتر رومی شبیه تئاتر یونانی بود، اگرچه تفاوت‌هایی وجود داشت، هم از لحاظ معماری و هم لباس بازیگران. آن‌ها از ماسک و روپوش مانند یونانی‌ها استفاده می‌کردند. تئاترهای رومی نیز دارای cavea و صحنه سه‌قسمتی ثابت بودند. شواهد بسیاری از این نوع صحنه باقی مانده، هم در مستعمرات و هم در لپتیس ماگنا، امروزه در لیبی، که تقریباً یکپارچه حفظ شده است. در ایتالیا یافتن شرایط مشابه نادرتر است. در رم، کمدی احتمالاً بیشتر از تراژدی مورد استقبال بود، همچنین به دلیل اصالت متونی که از سنت یونانی فاصله گرفتند و به واقعیت روزمره نزدیک‌تر بودند.بیان واقعی مردمی تئاتر رومی را می‌توان در نمایش‌هایی به نام آتلان شناسایی کرد. این‌ها کمدی‌های طنزآمیز با امضای اوسک‌ها-سامنیت بودند که به گویش محلی اجرا می‌شدند و سپس به سایر نقاط امپراتوری، به ویژه خود رم، گسترش یافتند.