گرگ فالکلند کیست؟ توضیح بده.
گرگ فالکلند (نام علمی: "Dusicyon australis") تنها پستاندار بومی خشکی‌زی در جزایر فالکلند بود. این سگ‌سان بومی این جزایر در سال ۱۸۷۶ منقرض شد و نخستین گونهٔ شناخته‌شده از سگ‌سانان بود که به انقراض رسید.زمانی تصور می‌شد که نزدیک‌ترین خویشاوند این جانور، گونه‌های روباه‌های آمریکای جنوبی مانند روباه آند است که در زمان‌های جدید به جزایر فالکلند معرفی شدند. اما تحلیل تبارزایی دی‌ان‌ای در سال ۲۰۰۹ نشان داد که نزدیک‌ترین خویشاوند زندهٔ گرگ فالکلند، گرگ یال‌دار ("Chrysocyon brachyurus") است؛ گونه‌ای از سگ‌سانان بلندپا و شبیه روباه که در آمریکای جنوبی می‌زیَد و حدود ۶٫۷ میلیون سال پیش از گرگ فالکلند جدا شده است. با این حال، گرگ فالکلند تنها حدود ۱۶٬۰۰۰ سال پیش از نیای قاره‌ای خود یعنی "Dusicyon avus" جدا شده است. گونهٔ "Dusicyon avus" تا حدود ۴۰۰ سال پیش در قارهٔ آمریکای جنوبی باقی مانده بود.گرگ فالکلند هم در غرب و هم در فالکلند شرقی زیست می‌کرد. چارلز داروین مطمئن نبود که آیا این جمعیت‌ها گونه‌های متفاوت یا زیرگونه‌ای از یکدیگر هستند. خز این جانور دارای رنگ خاکی مایل به قهوه‌ای بود و نوک دمش سفید. رژیم غذایی آن مشخص نیست، اما با توجه به نبود جونده بومی در جزایر، احتمالاً از لاشه در کناره‌ها، پرندگان آشیانه‌ساز زمینی مانند غازها و پنگوئنها، توله‌های فک و حشره‌ها تغذیه می‌کرد. گفته می‌شود که احتمالاً در سوراخ‌هایی در زمین زندگی می‌کرد.پیشینه.نخستین مشاهدهٔ ثبت‌شده از گرگ فالکلند توسط ناخدا جان استرانگ در سال ۱۶۹۰ انجام شد. او یکی از این گرگ‌ها را با خود به کشتی برد، اما این جانور بر اثر صدای شلیک توپخانهٔ کشتی ترسید و به دریا پرید و غرق شد. لویی آنتوان دو بوگنویل، بنیان‌گذار نخستین سکونت‌گاه در فالکلند، این جانور را "loup-renard" (یعنی «گرگ–روباه») نامید.هنگامی که چارلز داروین در سال ۱۸۳۳ به این جزایر سفر کرد، این گونه هنوز در هر دو جزیرهٔ شرقی و غربی یافت می‌شد و رفتاری اهلی داشت. با این حال، در آن زمان جمعیت آن در فالکلند شرقی بسیار کم شده بود و در فالکلند غربی نیز به‌سرعت رو به کاهش بود. تا سال ۱۸۶۵، گرگ فالکلند دیگر در شرق فالکلند شرقی یافت نمی‌شد. داروین پیش‌بینی کرده بود که این جانور مانند دودو به‌زودی منقرض خواهد شد.گرگ فالکلند به‌دلیل پوست باارزشش شکار می‌شد و ساکنان آن را تهدیدی برای گوسفندهای خود می‌دانستند و آن را مسموم می‌کردند. با این حال، به‌نظر می‌رسد این باور نادرست بوده، چرا که گوسفندها گرگ فالکلند را در شب با سگ اشتباه می‌گرفتند و از وحشت به درون مرداب‌ها و باتلاق‌ها فرار می‌کردند و گم می‌شدند. در نبود جنگل‌هایی برای پنهان شدن و بی‌واکنشی نسبت به انسان‌ها، به‌راحتی می‌شد با تکه‌ای گوشت در یک دست، آن را نزدیک کرد و با چاقو یا چوب در دست دیگر کشت. بااین‌حال، گاهی از خود دفاع می‌کرد، چنان‌که دریاسالار جرج گری در ۱۷ دسامبر ۱۸۳۶ در پورت ادگار نوشت که سگی به نام «پایلوت» با یکی از این گرگ‌ها درگیر شد و پایش به شدت گاز گرفته شد.در سال ۱۸۶۸، یک نمونه زنده از این جانور به باغ‌وحش لندن فرستاده شد. نمونه‌ای دیگر نیز در سال ۱۸۷۰ وارد شد. هیچ‌یک از آن‌ها مدت زیادی زنده نماندند. امروزه تنها چند نمونهٔ موزه‌ای از این گونه در جهان وجود دارد.در سال ۱۸۸۰، پس از انقراض گرگ فالکلند، توماس هنری هاکسلی آن را مرتبط با کایوت دانست. در سال ۱۹۱۴، اولدفیلد توماس آن را در سردهٔ "Dusicyon" طبقه‌بندی کرد؛ همان گروهی که روباه آند و سایر روباه‌های آمریکای جنوبی نیز در آن بودند (گرچه اکنون آن‌ها به سرده‌ای جدا منتقل شده‌اند).توصیف داروین.داروین در سفر خود به فالکلند در سال ۱۸۳۴ در کتاب "سفر بیگل" دربارهٔ "Canis antarcticus" نوشت:زیست‌جغرافیا و فرگشت.یادداشت‌های داروین.هنگامی که داروین در مرحلهٔ پایانی سفر دوم اچ‌ام‌اس بیگل بود، یادداشت‌هایی دربارهٔ تفاوت‌های گونه‌های مرغ مقلد و لاک‌پشت‌های گالاپاگوس و همچنین تفاوت احتمالی میان گرگ‌های فالکلند شرقی و غربی نوشت و گفت:او بعدها نوشت که چنین واقعیت‌هایی «به‌نظرم پرتوی بر منشأ گونه‌ها افکندند».توصیف ظاهری.این موجود نزدیک به ۱٫۵ متر طول داشته است ولی به خاطر کوتاه بودن پاهایش تنها ۶۰ سانتی‌متر از زمین فاصله داشت.گونه‌های مرتبط.بررسی دی‌ان‌ای و مطالعه‌ای در زمینهٔ مقایسهٔ کالبدشناسی مغز نشان می‌دهند که نزدیک‌ترین خویشاوند زندهٔ گرگ فالکلند، گرگ یال‌دار آمریکای جنوبی است. آخرین نیای مشترک این دو گونه حدود ۶ میلیون سال پیش می‌زیسته و احتمالاً بسیار نزدیک به نیای مشترک تمام سگ‌سانان آمریکای جنوبی، یعنی "Eucyon" یا گونه‌ای بسیار نزدیک به آن بوده است. به‌نظر می‌رسد که تبار گرگ یال‌دار و گرگ فالکلند در آمریکای شمالی از هم جدا شده‌اند؛ چرا که سگ‌سانان تا حدود ۳ میلیون سال پیش و در جریان رویدادی به‌نام جابه‌جایی بزرگ جانوری در قاره آمریکا که به‌واسطهٔ پیدایش باریکه پاناما میان آمریکای شمالی و جنوبی رخ داد، به آمریکای جنوبی راه نیافته بودند. با این حال، هیچ فسیلی از آمریکای شمالی تاکنون به گرگ فالکلند یا نیاکان نزدیکش نسبت داده نشده است.گونهٔ "Dusicyon avus" که فسیل‌های آن در آمریکای جنوبی تا حدود ۴۰۰ سال پیش یافت می‌شوند، نزدیک‌ترین خویشاوند شناخته‌شدهٔ گرگ فالکلند است.از نظر شکل جمجمه و شیوهٔ تغذیه، این جانور شکارگری فرصت‌طلب بوده و بیشتر به شغال شباهت داشته است.انزوای زیست‌جغرافیایی در فالکلند.مسیر رسیدن گرگ فالکلند به این جزایر برای مدت‌ها نامشخص بود، زیرا این جزایر هرگز به قارهٔ آمریکای جنوبی متصل نبوده‌اند و هیچ پستاندار خشکی‌زی بومی دیگری در آن وجود ندارد. در هیچ جزیرهٔ اقیانوسی دورافتاده‌ای مانند فالکلند، سگ‌سانان بومی وجود ندارند؛ روباه جزیره در کالیفرنیای آمریکا و روباه داروین در شیلی، در جزایری نزدیک به قاره زندگی می‌کنند.برتای و دیگر پژوهشگران بر این باورند که نیاکان گرگ فالکلند بعید است که در زمان عصر یخبندان در فالکلند زیسته باشند، بنابراین احتمالاً در ده‌هزار سال گذشته به آن رسیده‌اند و برای رسیدن به آن‌جا مجبور شده‌اند بخشی از اقیانوس اطلس جنوبی را بپیمایند. خویشاوند نزدیک آن، یعنی "Dusicyon avus"، تا چند هزار سال پیش در آمریکای جنوبی زیسته است، اما امکان شنا یا رانده‌شدن با الوار شناور در آن فاصله بسیار کم‌احتمال به‌نظر می‌رسد.مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۱ از دانشگاه مین شواهدی ارائه کرد که پیش از عصر اکتشاف، انسان‌هایی از آمریکای جنوبی احتمالاً به فالکلند سفر کرده‌اند. پژوهشگران گمان کردند که نیاکان گرگ ممکن است توسط این بازدیدکنندگان اهلی شده و به جزایر منتقل شده باشند.قدیمی‌ترین بقایای شناخته‌شدهٔ گرگ فالکلند مربوط به حدود ۳۳۹۶ تا ۳۷۵۲ سال پیش از امروز است که در مزرعهٔ اسپرینگ پوینت در فالکلند غربی یافت شده‌اند، که تنها مکانی است که تاکنون استخوان‌هایی از این گونه در آن کشف شده است. کمیابی بقایا احتمالاً به‌دلیل خاک اسیدی و پیت‌دار بیشتر مناطق جزایر است که استخوان‌ها را به‌سرعت تجزیه می‌کند.ژنتیک.تحلیل دی‌ان‌ای گونهٔ منقرض‌شدهٔ قاره‌ای "D. avus" در سال ۲۰۱۳ نشان داد که تبار ژنتیکی آن تنها حدود ۱۶٬۰۰۰ سال پیش، یعنی در دورهٔ نهایی یخبندان از گرگ فالکلند جدا شده است. این موضوع تأیید می‌کند که نیاکان گرگ فالکلند تنها از زمان حداکثر یخبندان اخیر در این جزایر جدا از جمعیت اصلی مانده‌اند. تحلیل دی‌ان‌ای میتوکندریایی پنج نمونهٔ موزه‌ای گرگ فالکلند در سال ۲۰۰۹ نشان داد که این جانوران دارای چندین هاپلوتیپ میتوکندریایی بودند که حوای میتوکندریایی آن‌ها حدود ۳۳۰٬۰۰۰ سال پیش می‌زیسته است، که تصویری از تنوع ژنتیکیِ حاصل از اثر بنیان‌گذار ارائه می‌دهد.پل خشکی در عصر یخبندان.مدت‌ها این فرضیه مطرح بود که پل خشکی یا مسیر یخی‌ای در دوران یخبندان کواترنری، ارتباط بین جزایر فالکلند و آمریکای جنوبی را ممکن کرده است. اگرچه هرگز پل زمینی واقعی‌ای میان قاره و جزایر نبوده است، اما بر روی فلات قارهٔ آرژانتین تراس‌های زیرآبی‌ای کشف شده‌اند که در دوران پایین بودن سطح دریاها در دورهٔ یخبندان شکل گرفته‌اند. این شواهد حاکی از آن است که تنگه‌ای کم‌عمق به عرض تنها ۲۰ کیلومتر ممکن است گاهی به‌طور کامل یخ‌زده بوده باشد. بنابراین ممکن است جمعیت پایهٔ گرگ فالکلند از روی چنین پل یخی‌ای در عصر یخبندان به جزایر رسیده باشد. نبود دیگر پستانداران قاره‌ای در این جزایر ممکن است به‌دلیل دشواری عبور از این مسیر یخ‌زده باشد.در فرهنگ.مکان‌هایی که به نام این گرگ نام‌گذاری شده‌اند: