رام‌کنندگان اسب کیست؟ توضیح بده.
جفت عظیم مرمری «رام‌کنندگان اسب» - که اغلب با نام‌های کاستور و پولوکس شناخته می‌شوند - از دوران باستان در نزدیکی محل حمام‌های کنستانتین در تپه کوئیرینال، رم، قرار داشته‌اند. مأموران ناپلئون می‌خواستند آنها را در میان غنایم کلاسیکی که پس از پیمان تولنتینو در سال ۱۷۹۷ از رم خارج شدند، قرار دهند، اما آنها برای دفن شدن یا جابجایی خیلی دور، بسیار بزرگ بودند. آنها کپی‌های رومی قرن چهارم از نسخه‌های اصلی یونانی هستند. آنها به کوئیرینال نام قرون وسطایی معادل (مونت کاوالو، کوه اسب) دادند. که تا قرن نوزدهم نیز پابرجا بود. زمختی آنها مورد توجه قرار گرفته، در حالی که قدرت - به ویژه قدرت اسب‌ها - مورد تحسین قرار گرفته است. غول‌های کوئیرینال، نمایندگان اصلی این مضمون قدرت سلطه‌گر هستند که از قرن هفدهم، از مارلی لو روآ گرفته تا سن پترزبورگ، مورد توجه اربابان قدرتمند بوده است.این مجسمه‌های عظیم در کتاب راهنمای قرون وسطایی برای زائران، میرابیلیا اوربیس روما، ذکر شده‌اند. پایه‌های ویران‌شدهٔ آنها هنوز کتیبه‌هایی با عنوان را بر خود داشتند، اسناد امیدوارکننده‌ای که باید مربوط به اواخر دوران باستان باشند (هسکل و پنی ۱۹۸۱، ص ۱۳۶). میرابیلیا با اطمینان گزارش داد که اینها «نام دو پیشگو بودند که در زمان تیبریوس، برهنه، به روم رسیده بودند تا «حقیقت محض» را بگویند که شاهزادگان جهان مانند اسب‌هایی هستند که هنوز توسط یک پادشاه واقعی سوار نشده‌اند.»بین سال‌های ۱۵۸۹ و ۱۵۹۱، سیکتوس پنجم آنها را بازسازی کرد و بر روی پایه‌های جدیدی در کنار یک فواره قرار داد، که یک پیروزی مهندسی دیگر برای دومنیکو فونتانا بود، کسی که ابلیسک را در میدان سن پیترو جابجا و دوباره نصب کرده بود. در سال‌های ۱۷۸۳–۱۷۸۶، آنها با زاویه‌ای دوباره نصب شدند و یک ابلیسک که اخیراً در مقبره آگوستوس پیدا شده بود، بین آنها دوباره نصب شد. (حوضچه گرانیتی فعلی که برای آب دادن به گاوها در میدان رومی استفاده می‌شد، در سال ۱۸۱۸ بین آنها قرار گرفت)تفسیری از موضوع آنها به عنوان اسکندر و بوسفالوس در سال ۱۵۵۸ توسط اونوفریو پانوینیو پیشنهاد شد، که اظهار داشت کنستانتین آنها را از اسکندریه برده است، جایی که آنها به افسانه آشنای بنیانگذار شهر اشاره می‌کردند. این به یک جایگزین محبوب برای شناسایی آنها به عنوان دیوسکوری تبدیل شد. طبق داستانی که مدت‌ها توسط راهنماهای محبوب تکرار می‌شد، آنها توسط فیدیاس و پراکسیتلس که برای شهرت رقابت می‌کردند، ایجاد شدند، با وجود اینکه این دو نفر مدت‌ها قبل از اسکندر بودند.آثار دیگر.حدود سال ۱۵۶۰، جفت دوم از مجسمه‌های مرمرین عظیم‌الجثه که به همراه اسب‌ها بودند، از زیر خاک بیرون کشیده شده و در دو طرف ورودی کامپیدوگلیو نصب شدند.شهرت رام‌کنندگان اسب، آنها را برای موقعیت‌های دیگری که در آنها تسلط طبیعت والا بر طبیعت پست از نظر شمایل‌نگاری مطلوب بود، توصیه می‌کرد. "اسب‌های مارلی" که توسط گیوم کوستوی بزرگ برای لویی پانزدهم در مارلی لو روآ ساخته شده بودند، در زمان انقلاب فرانسه پیروزمندانه در پاریس دوباره نصب شدند و در کنار ورودی شانزه‌لیزه قرار گرفتند. در دهه ۱۶۴۰، قرار بود ماکت‌های برنزی در کنار ورودی لوور قرار گیرند: برای این منظور قالب‌هایی گرفته شد، اما این پروژه شکست خورد. پائولو تریسکورنیا چیزی را تراشید که به نظر می‌رسد اولین ماکت‌های تمام‌عیار از گروه‌ها برای ورودی مانژ (مدرسه سوارکاری گارد سلطنتی) در سن پترزبورگ بوده‌اند (هاسکل و پنی، صفحه ۱۳۹). جایگاه قهرمانان برهنه با رویکرد جدید به دوران باستان نئوکلاسیسیسم ارتقا یافته بود: سر ریچارد وستماکوت مأمور شد تا یک مجسمه برنزی تمام‌عیار از فیگور «فیدیاس» را به همراه یک سپر و شمشیر، به عنوان ادای احترام به دوک ولینگتون، بریزد. این مجسمه در گوشه هاید پارک، روبروی خانه آپسلی، محل اقامت دوک آهنین در لندن، نصب شد، جایی که برخی از فرانسوی‌ها تصور می‌کردند که خود دوک، کاملاً برهنه، است. کریستین فریدریش تیک، کپی‌هایی از این فیگورها را، از جنس چدن، بر بالای موزه آلتس کارل فریدریش شینکل در برلین قرار داد. در سن پترزبورگ، پل آنیچکوف دارای چهار مجسمه برنزی عظیم رام‌کننده اسب اثر بارون پیتر کلودت فون اورگنسبورگ است ("تصویر، سمت چپ"). در پراسپکت بروکلین در ورودی پارک اوشن پارکوی ("پارک سیرکل") یک جفت مجسمه برنزی رام‌کننده اسب (۱۸۹۹) اثر فردریک مک‌مانیز قرار دارد که همزمان با گسترش شهر نیویورکِ تازه ادغام‌شده در سراسر چشم‌انداز لانگ آیلند نصب شده بودند.