لوئیجی استورزو کیست؟ توضیح بده.
لوئیجی استورزو (متولد ۲۶ نوامبر ۱۸۷۱ - درگذشته ۸ اوت ۱۹۵۹) یک کشیش کاتولیک ایتالیایی و سیاستمدار برجسته بود. او در طول زندگی خود به عنوان یک سوسیالیست مسیحی سابق که به پوپولیست تبدیل شد، شناخته می‌شد و یکی از پدران پلتفرم دموکرات مسیحی محسوب می‌شود. او همچنین بنیان‌گذار مؤسسه لوئیجی استورزو در سال ۱۹۵۱ بود. استورزو یکی از بنیانگذاران حزب مردم ایتالیا (پی پی آی) در سال ۱۹۱۹ بود، اما در سال ۱۹۲۴ با ظهور فاشیسم ایتالیایی مجبور به تبعید شد. او در تبعید در لندن و بعداً در شهر نیویورک، بیش از ۴۰۰ مقاله (که پس از مرگش با عنوان متفرقه لندن منتشر شد) در انتقاد از فاشیسم منتشر کرد. آرمان استورزو برای تقدیس در ۲۳ مارس ۲۰۰۲ آغاز شد و او به عنوان بنده خدا لقب گرفت.زندگی.سال‌های اولیه، خانواده، تحصیلات و کشیش شدن.استورزو در ۲۶ نوامبر ۱۸۷۱ در کالتاجیرونه از فلیچه استورزو و کاترینا بوسکارلی متولد شد. خواهر دوقلوی او امانوئلا (همچنین با نام نلینا شناخته می‌شود) بود. یکی از اجداد او، جوزپه استورزو، در سال ۱۸۶۴ تا زمانی نامشخص به عنوان شهردار کالتاجیرونه خدمت می‌کرد و جد دیگرش کروچه استورزو بود که در مورد مسئله روم نوشت. دو برادرش لوئیجی و فرانکو استورزو از یسوعیان مشهور بودند. برادر بزرگترش ماریو استورزو (۱ نوامبر ۱۸۶۱–۱۱ نوامبر ۱۹۴۱) یک متکلم مشهور و اسقف پیازا آرمرینا بود. دو خواهر دیگر او مارگاریتا و راهبه رمیگیا (یا خواهر جوزپینا) بودند. از سال ۱۸۸۳ تا ۱۸۸۶، او در آسیرئاله و سپس در نوتو تحصیل کرد. او تحصیلات خود را برای زندگی کلیسایی در سال ۱۸۸۸ آغاز کرد. استورزو در ۱۹ مه ۱۸۹۴ از اسقف کالتاجیرونه ساوریو گربینو در کلیسای سانتیسیمو سالواتوره در انا، به مقام کشیشی منصوب شد. پس از فارغ‌التحصیلی، استورزو به عنوان معلم مطالعات فلسفی و الهیاتی در کالتاجیرونه خدمت کرد؛ او از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۰ به عنوان معاون شهردار شهر خود خدمت کرد. در سال ۱۸۹۸، او دکترای خود را در مطالعات فلسفی از دانشگاه پاپی گرگوری در رم دریافت کرد و از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۳ در زادگاهش به تدریس این موضوع پرداخت.در اواخر دهه ۱۸۹۰ و اوایل دهه ۱۹۰۰، استورزو با جاکومو رادینی-تدسکی آشنا شد. او در اوقات فراغت خود به جمع‌آوری آثار هنری سرامیکی عتیقه علاقه داشت؛ در حالی که به عنوان معاون شهردار خدمت می‌کرد، در سال ۱۹۱۸ یک مدرسه سرامیک‌کاری افتتاح کرد. او همچنین در سال ۱۸۹۷ روزنامه صلیب کنستانتین را در کالتاگیرنه تأسیس کرد در سال ۱۹۰۰، همزمان با شورش بوکسورها، استورزو از اسقف خود خواست تا با وجود آزار و اذیت‌هایی که کلیسای کاتولیک در آنجا متحمل می‌شد، در مأموریت‌های مذهبی در چین خدمت کند. این درخواست به دلیل وضعیت سلامتی نامناسب او رد شد. از سال ۱۹۱۵، استورزو با ازیونه کاتولیکه همکاری داشت. او همچنین با رومولو موری نزدیک بود. فعالیت سیاسی و همکاری استورزو با همکارانش مانع از آن شد که جیووانی جولیتی در سال ۱۹۲۲ دوباره قدرت را به دست گیرد. این به لوئیجی فکتا اجازه داد تا نخست‌وزیری را به دست گیرد.حزب مردمی ایتالیا.استورزو از بنیانگذاران حزب مردم ایتالیا (پی پی آی) در ۱۹ ژانویه ۱۹۱۹ بود. تشکیل پی پی آی، با اجازه پاپ بندیکت پانزدهم، نشان دهنده لغو ضمنی و اکراه "سیاست عدم" مشارکت واتیکان در سیاست ایتالیا بود که قبل از انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۱۹ لغو شده بود. در این انتخابات، پی پی آی ۲۰٫۶ درصد آرا و ۱۰۰ کرسی در مجلس قانونگذاری را به دست آورد. پی پی آی یک نیروی سیاسی عظیم در کشور بود؛ بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲، هیچ دولتی بدون حمایت پی پی آی نمی‌توانست تشکیل و حفظ شود. ائتلاف بین حزب سوسیالیست ایتالیا (پی اس آی) و حزب پی پی آی در واتیکان غیرقابل قبول تلقی می‌شد، علیرغم اینکه جولیتی در سال ۱۹۱۴ به عنوان نخست‌وزیر این پیشنهاد را داده بود، و چیزی که جانشینان مترقی و ناتوان او — ایوانوئه بونومی (۱۹۲۱–۱۹۲۲) و لوئیجی فاکتا (۱۹۲۲) — آن را به عنوان تنها ائتلاف ممکن که فاشیست‌های ایتالیایی را کنار می‌گذارد، دوباره تصویر کردند.استورزو یک ضدفاشیست متعهد بود که در آثاری مانند "«دانش مسیحی»" به بحث در مورد ناسازگاری کاتولیسیسم و فاشیسم پرداخت و آنچه را که عناصر فاشیستی روحانی در واتیکان می‌دانست، مورد انتقاد قرار داد. استورزو همچنین در مورد اندیشه‌های سنت آگوستین هیپو و گوتفرید ویلهلم لایب‌نیتس، و همچنین جامباتیستا ویکو و موریس بلوندل نوشت. او این کار را برای شرح آنچه «دیالکتیک امر ملموس» می‌نامید، انجام داد و با این دیالکتیک به عنوان گرایشی به سمت ایده‌آلیسم مطلق و رئالیسم مدرسی مخالفت کرد.رهبری استورزو در سال ۱۹۲۳ به‌طور فزاینده‌ای در درون حزب به چالش کشیده شد. کنگره حزب در تورین در آوریل ۱۹۲۳، ماهیت قانون اساسی و میانه‌رو حزب را مجدداً تأیید کرد و موضعی ضد فاشیستی اتخاذ کرد که در میان اعضای عادی حزب مورد حمایت قرار گرفت. کنگره تورین و نتایج آن با خصومت موسولینی مواجه شد، که وزرای حزب پی پی آی را از دولت خود اخراج کرد. به گفته ریچارد ای. وبستر، «کمپین بی‌قانونی و خشونت پیراهن سیاه‌ها علیه سازمان‌های کاتولیک دو برابر شد و دان استورزو هدف یک کمپین مطبوعاتی فاشیستی مبتذل و بدنام قرار گرفت.» هنگامی که موسولینی شروع به تهدید انتقام‌جویی علیه کل روحانیت به دلیل مخالفت سیاسی حزب استورزو کرد، استورزو پس از مشورت با واتیکان، در ۱۰ ژوئیه ۱۹۲۳ از رهبری حزب استعفا داد.موضع پاپ پیوس یازدهم مبهم بود - به گفته ریچارد ای. وبستر، «هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد پاپ به این صراحت تسلیم زورگویی فاشیست‌ها شده باشد.» خود استورزو با آگاهی از اینکه جایگاهش در حزب آسیب‌پذیر است، به سمت استعفا متمایل شد - به عنوان یک کشیش، از نشستن در پارلمان منع شده بود و قدرت سیاسی او به دلیل کشیش بودنش محدود بود؛ بنابراین، ترتیب داده شد که یک کاتولیک سکولار، آلسید د گاسپری، رهبری حزب را به دست گیرد. استورزو تا سال ۱۹۲۴ در حزب فعال ماند، زمانی که خود کاردینال گاسپاری پس از تشدید فشارهای فاشیستی و تهدیدهای فیزیکی علیه استورزو، مهاجرت او به لندن را ترتیب داد.نویسندگی.استورزو نویسندهٔ چندین اثر در رابطه با اندیشهٔ فلسفی و سیاسی بود. از جمله: