جشنواره مارگیران کیست؟ توضیح بده.
جشنواره مارگیران جشنی است که در کوکولو در روز اول ماه مه از سال ۲۰۱۲ برگزار می‌شود (پیش‌تر در نخستین پنج‌شنبه ماه مه برپا می‌شد) و به افتخار سن دومنیکو آبات است، اما ریشه‌های کهنی دارد که به آیین‌های بت‌پرستانه پرستش الهه آنجیتسیا بازمی‌گردد.سن دومنیکو به‌ویژه در کوکولو و همچنین در ویلالاگو مورد احترام قرار دارد، زیرا قدیس حامی هر دوی این شهرهای آبروتزو به شمار می‌آید. در واقع، در کوکولو دو یادگار از این قدیس نگهداری می‌شود: یک دندان آسیای او و یک نعل از قاطرش. یک دندان آسیای دیگر او نیز در کلیسای اصلی ویلالاگو نگهداری می‌شود.این جشنواره توسط یونسکو به عنوان میراث ناملموس بشریت معرفی شده است. دین و سنت.هر سال در اول ماه مه (تاریخی که در دهه ۱۹۶۰ تعیین شد و پس از زمین‌لرزه ۲۰۰۹ در سال ۲۰۱۲ دوباره تأیید گردید) در کوکولو آیینی بسیار کهن برگزار می‌شود که به یک جشن آیینی-دنیوی تبدیل شده است. همه‌چیز با مارگیرانی آغاز می‌شود که در پایان ماه مارس به کوهستان می‌روند تا به دنبال مارها بگردند. پس از شکار، آن‌ها با دقت در جعبه‌های چوبی (و در زمان‌های بسیار قدیم در ظروف سفالی) به مدت ۱۵ تا ۲۰ روز نگهداری می‌شوند و با موش‌های زنده و تخم‌مرغ‌های آب‌پز تغذیه می‌گردند.این رسم به آیین‌های بت‌پرستانهٔ قوم باستانی مارس‌ها، یکی از مردمان ایتالیک، نسبت داده می‌شود. در دوران معاصر، این جشن به افتخار سن دومنیکو برگزار می‌گردد که او را حامی در برابر دندان‌درد، گزیدگی خزندگان و هاری می‌دانند. سن دومنیکو راهبی بندیکتینی از فولینیو بود که از لاتزیو و آبروتزو گذر کرد و صومعه‌ها و عزلت‌گاه‌هایی بنیاد نهاد. او هفت سال در کوکولو اقامت داشت و یکی از دندان‌هایش و نعل اسب قاطرش را به‌جا گذاشت که به یادگار مقدس تبدیل شدند.به همین دلیل، صبح روز سالگرد در کلیسایی که به نام او وقف شده است، مؤمنان زنجیری کوچک را با دندان‌های خود می‌کشند تا دندان‌هایشان سالم بماند و سپس در صف می‌ایستند تا خاک مقدسی را که در غاری پشت محراب قدیس قرار دارد جمع‌آوری کنند. این خاک سپس در خانه به‌عنوان محافظی در برابر نیروهای شیطانی نگهداری می‌شود، در مزارع پخش می‌گردد تا حیوانات زیان‌آور را دور کند یا در آب حل شده و برای درمان تب نوشیده می‌شود.به باور برخی تاریخ‌نگاران، این جشن به پرستش‌های مرتبط با الهه آنجیتسیا که نزد قوم باستانی مارس بیشترین ارج داشت مربوط می‌شود. اما برخی پژوهشگران دیگر آن را به اسطوره‌شناسی هرکول نسبت می‌دهند. در واقع در روستای کازاله پیکره‌های کوچک برنزی کشف شده که هرکول را نشان می‌دهد؛ همان که می‌دانیم در گهواره دو ماری را که هرا برای کشتن او فرستاده بود خفه کرد.ریشه‌ها و افسانه‌ها.این آیین به پرستش الهه آنجیتسیا بازمی‌گردد که به‌ویژه توسط مارس‌ها و پلیگنی‌ها، مردمان باستانی ایتالیک، مورد احترام بود. در اثر «اِنیاد» شخصیت اومبرونه، یک مارگیر جوان مارس، حضور دارد: او متحد تورنو در جنگ علیه اِنه‌آس است و توسط رهبر تروا به قتل می‌رسد. ریشه‌های پرستش کنونی احتمالاً به نیمه دوم قرن شانزدهم بازمی‌گردد.سنت محلی.بر اساس سنت محلی و زندگی‌نامه‌های شاگردان سن دومنیکو، که توسط آنتینوری نیز بازگو شده است ، قدیس با کشیدن دندان خود و اهدای آن به مردم کوکولو، ایمانی در آنان برانگیخت که جایگزین پرستش بت‌گونهٔ الهه آنجیتسیا شد؛ الهه‌ای که محافظ در برابر سم مارها بود و توسط جمعیت پیشین ایتالیک مارس‌ها پرستش می‌شد ، از جمله در ارتباط با مارها. دندان سن دومنیکو، با اشاره‌ای احتمالی به دندان سمی مار، شاید ایده‌ای را ایجاد کرد که ایمانی را برانگیخت و منجر به برگزاری جشن به افتخار قدیس گردید .انسان‌شناسان معاصر، مانند جوزپه پروفتا و آلفونسو ماریا دی نولا، و به‌تازگی لیا جیانکریستوفارو، نظریهٔ ارتباط این آیین با آیین مارس‌ها را رد کرده‌اند، زیرا بین ایمان بت‌پرستانه و پرستش سن دومنیکو (قرن یازدهم، با اسناد قطعی در قرن شانزدهم) فاصلهٔ زمانی بسیار زیادی وجود دارد و این تنها توجیهی «باشکوه‌سازی‌شده و تاریخی‌شده» برای آیین مارها محسوب می‌شود.انسان‌شناسان گمان می‌کنند که احترام به سن دومنیکو پس از مرگ او شکل گرفته است، زمانی که در صومعهٔ سن پیترو دی لاکو، نزدیک ویلالاگو، اقامت داشت و در آنجا صومعه‌ای بنیاد نهاد و هنگام عبور از کوکولو، اهالی را از گزیدگی مارهای سمی که دره را فراگرفته و همچنین سایر حیوانات وحشی مانند سگ هاری محافظت می‌کرد؛ حیواناتی که قدیس حامی آن‌ها به شمار می‌رود. با این حال، این جشن و ویژگی‌های شفا‌بخش منتسب به قدیس همان‌طور که امروزه نشان داده می‌شود، نتیجهٔ یک فرایند طولانی است، زیرا جیانکریستوفارو با مطالعهٔ اسناد اسقف‌نشین سولمونا، با اشاره به سلسلهٔ سلیدونیو، یادآور می‌شود که تنها از قرن هفدهم به بعد، کوکولو دوباره به هویت قدیس حامی خود روی آورد، زمانی که یک دندان قدیس از زیارتگاه سورا که او در آنجا مدفون است اهدا شد، هرچند بین کوکولو و همسایهٔ رقیب ویلالاگو بر سر اصالت دندان اختلاف وجود دارد (یک دندان نیز در کلیسای مادوننا دی لورِتو نگهداری می‌شود). سپس، مردم، که با گونه‌های مارهای منطقهٔ کوکولو مانند مار بزرگ «چروونه» که سمی نیستند آشنایی نداشتند، شروع به باور کردند که با توجه به سابقهٔ فرهنگی خطرناکی مار و سگ هاری، در روز جشن سن دومنیکو این مارها در روز مقدس سمی نیستند و این معجزه‌ای است از قدیس برای سود مردم کشاورز فقیر دره.شخصیت های چیارالی و مارگیران.افسانه با فرضیه‌های دی نولا و پروفتا درهم می‌آمیزد؛ در ابتدا سن دومنیکو به عنوان حامی در برابر این حوادث فراخوانده می‌شد. علاوه بر این، کمبود غذا در میان جمعیت، به دلیل موقعیت صعب‌العبور دهکده، باعث توسعه باور به «مانای معجزه‌آسای سن دومنیکو» شد، مخلوطی از کربنات کلسیم که با تراشیدن دیوارهای سرداب زیرزمینی متصل به سنگ به‌دست می‌آید، و بر فراز آن زیارتگاه ساخته شده است. با این حال، مانای مقدس ویژگی بسیاری از غارهای آبروتزو است، مانند آسرجی، سانتانجلو دی بالسورانو، سانتانجلو دی لیسچیا و همان صومعهٔ دومینیکن ویلالاگو. به‌طور مشابه، وجود مواد معدنی در خاک باعث شکل‌گیری باور به خاک مقدس سن دومنیکو شده است، که توسط مؤمنان جمع‌آوری می‌شود و به عزیزانی که از آبروتزو مهاجرت کرده‌اند فرستاده می‌شود، یا برای حاصلخیزی زمین‌های کوکولو و داشتن محصول خوب مورد استفاده قرار می‌گیرد.به‌طور مشابه، انسان‌شناسان (به‌ویژه پروفتا)، با پیروی از منابع فبونیو، پیتره، ده نینو و فیناموره، پرستش مارگونهٔ کوکولو را مورد مطالعه قرار داده‌اند، جایی که اهالی حتی امروزه نیز به قدرت عظیم شخصیت «چیارالی‌ها» اعتقاد راسخ دارند؛ یعنی جادوگران مارهای سنت قرون وسطی که طبق افسانه‌ها حتی به سن پاول بازمی‌گردند، کسی که جزیره مالت را از مارها آزاد کرد.چیارالی‌ها اجداد مارگیران کنونی بودند؛ شخصیت‌هایی محترم و تقریباً مانند قدیسانی که از دهکده‌ای به دهکده دیگر سفر می‌کردند و هنرهای جادویی ادعایی خود را به کار می‌بردند، زمین‌ها را از حیوانات آفت‌زا، به‌ویژه مارها، پاک می‌کردند و در ازای آن غذا دریافت می‌کردند. قدرت آن‌ها در باور مردم بود، زیرا گفته می‌شد توانایی «جادو کردن» افراد با نگاه مار یا مکیدن سم از زخم نیش‌ها را دارند و خود در برابر نیش مار مصون بودند .از چیارالی، شخصیتی که پس از اصلاحات کاتولیک منسوخ شد، مارگیر به وجود آمد، که او نیز به‌عنوان وارث چیارالی باور می‌شد، زیرا ظاهراً در برابر نیش مارهای شکار شده مصون بود و کنترل کامل بر حیوانات وحشی گرفته شده داشت. امروزه مارگیران در جشن سن دومنیکو این هنر شکار و رهاسازی مارها را اجرا می‌کنند.بر اساس مطالعات دی نولا و جیانکریستوفارو، و همچنین داستان واقع‌گرایانهٔ دومنیکو چیامپولی «مارگیر» (در مجموعهٔ «تِرچه نره»)، تصور می‌شود که شخصیت چیارالی، کسی که می‌تواند مار را سحر کند و آن را نسبت به مؤمنان کوکولویی رام نماید، ریشه در شرق دارد، زیرا در آن‌جا افسانهٔ سن پاول حواری شکل گرفت که در جزیرهٔ کیفالونیا نزد مارکوپولوس به اهالی آموخت چگونه بر مارها تسلط یابند. با پیروی از دیدگاه انسان‌شناس ارنستو دِ مارتینو، پژوهشگران آیین کوکولو گمان می‌کنند که حالت ترانس و پاکسازی روانی که مردم را وادار می‌کند تا مارهای بی‌ضرر معمولی را خطرناک تصور کنند، قابل مقایسه با رقص پاکسازی پودلیسی است که برای نیش عنکبوت تارانتولا انجام می‌شود.نسخه‌های دیگر پرستش دومینیکنی در آبروتزو.مطالعات دی نولا در موزهٔ مرکز مطالعات مارگیران، واقع در ساختمان شهرداری جمع‌آوری شده است. آیین سن دومنیکو در این منطقه بسیار مورد توجه است و به شکل مشابه در دهکده‌های آبروتزو، پالومبارو و پرتورو، در نخستین یکشنبهٔ ماه مه اجرا می‌شود؛ در دهکدهٔ اخیر، سن دومنیکو قدیس حامی است و یک نمایش پانتومیم با بازیگران مردمی برگزار می‌شود، که در یک جنگل کوچک یکی دیگر از معجزات زندگی‌نامه‌ای قدیس را به تصویر می‌کشد: رهایی کودک از دهان گرگ. این اتفاق زمانی رخ داد که در نزدیکی ویلالاگو، گرگ قصد داشت کودک را از سبدش برباید، در حالی که کودک توسط مادر و پدرش به جنگل آورده شده بود، جایی که آن‌ها به طور فروتنانه به عنوان هیزم‌شکن کار می‌کردند. با دعا به سن دومنیکو، پس از آنکه گرگ کودک را ربود، سن دومنیکو در پانتومیم به شکل یک تصویر مقدس ظاهر شد و به گرگ دستور داد کودک را بازگرداند. این افسانه، همراه با دیگر داستان‌های زندگی‌نامه‌ای قدیس، مانند تبدیل ماهی‌ها به مار یا دندان معجزه‌آسا، همچنین در یک سری نقاشی‌های دیواری در صومعهٔ دومینیکن در دریاچهٔ ویلالاگو به تصویر کشیده شده‌اند.بنابراین در پرتورو و پالومبارو این معجزهٔ سن دومنیکو جشن گرفته می‌شود، اگرچه اخیراً برای ارتباط دادن این آیین با جشن مارگیران کوکولو، مارگیرانی از کوکولو با مارهای بزرگ ("چِروونه") به این دهکده‌ها می‌آیند تا مراسم پرتورزی را تقویت کنند.شخصیت مارگیر ("سرپار") همچنین در پردهٔ سوم تراژدی دانتزیانی «مشعل زیر خمره» (۱۹۰۵) ظاهر می‌شود. [ "" ]گرفتن مارها.اولین مرحلهٔ جشنواره شامل جستجو و شکار مارها است (همهٔ آن‌ها دقیقاً غیرسمی) که از زمانی که برف شروع به آب شدن می‌کند، توسط افرادی خبره به نام مارگیر جمع‌آوری می‌شوند. این افراد همان تکنیک‌های مارگیران قدیمی را به کار می‌برند، اگرچه در گذشته خزندگان در ظروف سفالی نگهداری می‌شدند و اکنون در جعبه‌های چوبی قرار می‌گیرند.گونه‌ی مارهایی که شکار میشوند.گونه‌هایی که جمع‌آوری می‌شوند چهار گونه هستند:جشن.جشن با جمعیتی آغاز می‌شود که شروع به کشیدن زنگ کوچک کلیسای سن دومنیکو با دندان‌های خود، درون کلیسای هم‌نام می‌کنند. طبق سنت، این مراسم برای محافظت از دندان‌ها در برابر بیماری‌هایی که ممکن است به آن‌ها آسیب برسانند برگزار می‌شود و همواره با رسیدن دندان قدیس از سورا به جامعهٔ کوکولو مرتبط است، نه با هدیهٔ دندان او در زمان حیاتش. از سال ۲۰۰۹، پس از زمین‌لرزه و آسیب دیدن زیارتگاه، زنگ کلیسای مادوننا دله گراتسیه کشیده می‌شود.در ظهر، پس از مراسم عشای مقدس، مجسمهٔ قدیس که با مارهای شکار شده در روزهای قبل پوشیده شده است، از در کلیسا خارج شده و مراسم راهپیمایی آغاز می‌شود. این راهپیمایی از کلیسای سن دومنیکو شروع شده و از کوچه‌های مرکز تاریخی عبور می‌کند.در دو طرف مجسمهٔ قدیس، دو دختر با لباس‌های سنتی، سبدی حاوی پنج نان مقدس به نام «چامبلانی» بر سر خود حمل می‌کنند، به یاد معجزه‌ای که سن دومنیکو انجام داد، هرچند جیانکریستوفارو احتمال بیشتری می‌دهد که این نان‌ها به دلیل شباهت به مار پیچ‌خورده، از این نماد تثبیت‌شدهٔ جشن قدیس نشأت گرفته باشند. این نان‌ها طبق یک حق قدیمی به حاملان تصویر مقدس و پرچم اهدا می‌شوند.در پایان جشن، مجسمه به کلیسا بازگردانده می‌شود، شلیک آتش‌بازی‌های کوچک صورت می‌گیرد، نان‌های مقدس خورده می‌شوند و خزندگان توسط مارگیران به زیستگاه طبیعی خود بازگردانده می‌شوند.