ژیگولیووسکویه کیست؟ توضیح بده.
ژیگولیووسکویه (به روسی: Жигулёвское) یک برند آبجوی روشن شوروی بود. این آبجو در اتحاد جماهیر شوروی بسیار رایج بود (در اوج محبوبیت، ۷۳۵ کارخانه در سراسر کشور آن را تولید می‌کردند).در حال حاضر، آبجویی با نام «ژیگولیووسکویه» (اما با ترکیبات و طراحی برچسب‌های متفاوت) توسط ده‌ها کارخانه آبجوسازی در روسیه و کشورهای پساشوروی تولید می‌شود.تاریخچه.کارخانه آبجوسازی ژیگولی در سال ۱۸۸۱ توسط یک تبعه اتریشی به نام آلفرد فیلیپوویچ فون واکانو در سامارا ساخته شد.عبارت «آبجوی ژیگولی» مدت‌ها پیش از ظهور این برند، به عنوان نامی کلی برای محصولات کارخانه آبجوسازی ژیگولی در شهر کوبیشف به کار می‌رفت.در اتحاد شوروی.بر اساس یک افسانه محلی، برند «ژیگولیووسکویه» در سال ۱۹۳۴ پدید آمد: آناستاس میکویان هنگام بازدید از کارخانه در کوبیشف پرسید چرا آبجوی «وینی» (Viennese) که در آنجا تولید می‌شود، چنین نام «بورژوایی» دارد؛ پس از آن «اقدامات لازم» انجام شد. طبق روایتی دیگر، این نام به آبجوی کارخانه ژیگولی پس از پیروزی در یک رقابت سراسری آبجوسازی داده شد.به‌طور رسمی، این برند در سال ۱۹۳۵ توسط متخصصان «مؤسسه پژوهشی سراسری صنایع آبجوسازی و شراب‌سازی» توسعه یافت. همراه با «ژیگولیووسکویه»، برندهای معروف دیگری مانند «مسکووسکویه»، «روسکویه»، «اوکراینسکویه» و غیره نیز توسط کمیساریای مردمی صنایع غذایی شوروی توسعه یافته و به تولید رسیدند.از سال ۱۹۳۸، «ژیگولیووسکویه» در استانداردهای شوروی حضور داشت. این محصول به عنوان یک آبجوی روشن با تخمیر در کف تعریف شده بود که باید چگالی عصاره اولیه آن حداقل ۱۱٪ و میزان الکل آن حداقل ۲٫۸٪ وزنی باشد. برای تولید آن، استفاده از ۱۵٪ مواد اولیه بدون مالت (مانند جوی پوست‌کنده، ذرت بدون چربی، گندم نرم و برنج شکسته) بدون استفاده از آنزیم، و تا ۵۰٪ با استفاده از آنزیم مجاز بود.دوره تخمیر ثانویه در تانک‌های لاگر طبق استاندارد (OCT 350-38) حداقل ۱۶ روز بود که در استانداردهای بعدی به حداقل ۲۱ روز افزایش یافت. با این حال، طبق استانداردهای بعدی، در دوره تابستان (از ماه مه تا سپتامبر) کاهش این مدت از ۲۱ به ۱۸ روز مجاز بود و در صورت وجود تجهیزات پیشرفته‌تر مانند تانک‌های استوانه‌ای-مخروطی، این زمان می‌توانست تا ۱۱ روز نیز کاهش یابد.در ابتدا، این آبجو به سبک لاگر وینی با طعم و عطر کاراملی مالت وینی بود. اما استفاده گسترده از مواد اولیه بدون مالت در دهه‌های ۱۹۵۰–۱۹۶۰ و تغییر تدریجی صنعت آبجوسازی شوروی به سمت فناوری‌های چکسلواکی، باعث شد تا این آبجو بخشی از رنگ، عطر و طعم اصلی خود را از دست بدهد. در دهه‌های ۱۹۷۰–۱۹۸۰، آبجوی اکثر کارخانه‌ها بیشتر شبیه لاگرهای روشن‌تر بود. برای اصلاح رنگ، استانداردهای آن زمان اجازه استفاده از رنگ کاراملی (شکر سوخته) را می‌دادند.در دهه ۱۹۶۰، برخی کارخانه‌های مسکو و لنینگراد، نسخه باکیفیت‌تری به نام «ژیگولیووسکویه اوریجینالنویه» (اصل) تولید کردند که بعدها با نام «ژیگولیووسکویه با کیفیت عالی» وارد استاندارد ملی شد.در سال ۱۹۸۷، آبجوی «ژیگولیووسکویه اسپشیالنویه» (ویژه) معرفی شد که بر اساس مشخصات فنی جداگانه تولید می‌شد.در فضای پساشوروی.پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، آبجویی با نام «ژیگولیووسکویه» همچنان در روسیه و سایر جمهوری‌های مستقل (مانند اوکراین، بلاروس، لیتوانی و لتونی) تولید می‌شد.با معرفی استاندارد جدید در روسیه (GOST R 51174-98)، الزامات مربوط به برندهای خاص حذف شد و محصولات بسیار متفاوتی با نام «ژیگولیووسکویه» به بازار عرضه شدند.یک آبجوسازی روسی به نام "TARKOS" پروژه‌ای برای بازآفرینی خط تولید تاریخی آبجوی «ژیگولیووسکویه» راه‌اندازی کرده است که تغییرات این برند در طول دهه‌ها را با افزودن سال‌های «۱۹۳۰»، «۱۹۵۰»، «۱۹۶۰»، «۱۹۷۰» و «۱۹۸۰» به نام محصول، منعکس می‌کند.نشان تجاری.حق نشان تجاری «ژیگولیووسکویه» در ۲۴ ژوئیه ۱۹۹۲ برای کارخانه آبجوسازی ژیگولی به ثبت رسید.اما از آنجا که این آبجو توسط بیش از ۲۰۰ کارخانه در سراسر کشور تولید می‌شد، اتحادیه تولیدکنندگان آبجوی روسیه به این ثبت اعتراض کرد و در ۱۷ مه ۲۰۰۰، هیئت تجدیدنظر روس‌پتنت ثبت این نشان تجاری را لغو کرد.ترکیبات.میزان الکل: حداقل ۲٫۸٪ وزنی طبق استاندارد GOST 3473-69.چگالی عصاره اولیه: ۱۱٪.ارزش انرژی: ۴۲ کیلوکالری در ۱۰۰ گرم آبجو.ارزش غذایی: کربوهیدرات حداکثر ۴٫۶ گرم در ۱۰۰ گرم آبجو.