حماسه جدید ایتالیایی کیست؟ توضیح بده.
حماسه جدید ایتالیایی تعریفی است که توسط گروه ادبی ایتالیایی بنیاد وو مینگ برای توصیف مجموعه‌ای از آثار ادبی که در ایتالیا توسط نویسندگان مختلف از سال ۱۹۹۳، در پایان به اصطلاح «جمهوری اول» نوشته شده‌اند، پیشنهاد شده است. این مجموعه آثار به عنوان مجموعه‌ای از رمان‌ها و سایر متون ادبی توصیف می‌شوند که ویژگی‌های سبکی مختلف، ثابت‌های موضوعی و ماهیت تمثیلی اساسی را به اشتراک می‌گذارند. آن‌ها نوع خاصی از داستان فراتاریخی هستند که ویژگی‌های عجیبی دارند که از بافت ایتالیایی سرچشمه می‌گیرند.منشأ تعریف.طی چند روز بعد، نویسندگان این عبارت را در مباحثات سایر کالج‌های آمریکای شمالی، از جمله مؤسسه فناوری ماساچوست در کمبریج، در چارچوب برنامه مطالعات تطبیقی رسانه‌ها به مدیریت هنری جنکینز، پیشنهاد و مورد بحث قرار دادند.نویسنده از دل این مداخلات، مقاله «"حماسه جدید ایتالیایی." "یادداشت ۱۹۹۳–۲۰۰۸: روایت، نگاه غیرمستقیم، بازگشت به آینده"» را بیرون کشید که در بهار همان سال به صورت آنلاین منتشر شد. در طول کل سال ۲۰۰۸، این عبارت بازتاب گسترده‌ای در فضای آنلاین، کنفرانس‌ها و همایش‌ها، روزنامه‌ها، مطبوعات تخصصی و برنامه‌های رادیویی یافت. در ایتالیا نیز، وو مینگ عبارت «حماسه جدید ایتالیایی» را به انگلیسی مطرح کرد.یادداشت تفاهم.این یادداشت به عنوان «پیشنهادی آشکار برای مطالعه تطبیقی، مجموعه‌ای از یادداشت‌ها که باید در ذهن داشت، به خاطر سپرد و استفاده کرد» در نظر گرفته شده بود و پیشنهاد می‌کند که باید به گروهی از آثار نوشته شده در ایتالیا در طول پانزده سال گذشته (۱۹۹۳–۲۰۰۸) توجه شود، به دنبال شباهت‌های غیرمنتظره یا برعکس، از بین بردن ارتباطاتی که اغلب بدیهی فرض می‌شونداین یادداشت همچنین به دلیل اینکه حاوی یک طبقه‌بندی است، به عنوان یک مانیفست ادبی توصیف شده است. به گفته نویسنده و دیگر شرکت‌کنندگان در بحث، اصطلاح «مانیفست» گمراه‌کننده است، زیرا این سندی به شکل جزوه است که جنبشی از نویسندگان را اعلام نمی‌کند یا چیزی را تجویز نمی‌کند، بلکه "به صورت پسینی" گفتگویی بین کتاب‌های موجود را توصیف می‌کند و ویژگی‌های مجموعه‌ای از آثار را که فراتر از پست مدرنیسم هستند، ترسیم می‌کند. همان‌طور که در مقدمه ویرایش ۲٫۰ آمده است، «تنها یکی از چیزهای خوب و متفاوتی است که امروزه در ادبیات ایتالیا اتفاق می‌افتد».بحث در رسانه‌های ایتالیا و دنیای فرهنگ.مشارکت‌ها و مداخلات نویسندگان دیگر.انتشار این یادداشت از آوریل ۲۰۰۸، بحث گسترده‌ای را در میان نویسندگان و همچنین نویسندگان و خوانندگان برانگیخته است. تقریباً همه نویسندگانی که وو مینگ ۱ از آنها نام برده است، چه به صورت آنلاین و چه در صفحات برخی روزنامه‌ها (مانند وحدت، لا رپوبلیکا , رهایی و ایل مانیفستو) در این مورد موضع‌گیری کرده‌اند.کارلو لوکارلی در "روزنامهٔ «لا رپوبلیکا»" این یادداشت را به عنوان دعوتی از نویسندگان ایتالیایی برای توجه بیشتر به جنبه‌های تاریک تاریخ ملی این کشور تفسیر کرده و در عوض آنها را به حرکت به سوی «مرز جدیدی» ترغیب کرده است که نه تنها فیزیکی (محیط‌های جدید، جهان‌های جدید برای خلق و کاوش) و نه تنها روایی (طرح‌های جدید، ماجراجویی‌های جدید، تکنیک‌های مونتاژ متفاوت، مضامین و احساسات شدید) است، بلکه سبکی (کلمات جدید، ساختارهای جدید) در رمان‌های در حال تغییر را نیز در بر می‌گیرد.ماسیمو کارلوتو، در "کتاب «مانیفستو»"، بین بحران‌های موجود در ادبیات جنایی ایتالیا و تلاش برای تعریف روایتی جدید، ارتباطی برقرار کرد.والریو اوانجلیستی، در مقاله‌ای طولانی در "وحدت"، روش‌های مختلفی را که می‌توان از طریق آنها به نتیجه‌ای شاعرانه دست یافت که او آن را «حداکثرگرا» نامیده است، شرح داد. «صحبت کردن از طریق سیستم‌ها، چارچوب‌های تاریخی-جغرافیایی، چشم‌اندازهای کل جوامع، تکانه‌های کیهانی. می‌توان به اشکال روایت ماجراجویانه متوسل شد، تا زمانی که به نتیجه دست یافت: واداشتن مردم به تفکر، به شیوه‌ای واقع‌گرایانه یا استعاری، در مورد ادراک جمعی از یک روزمرگی بیگانه. این همان کاری است که نویسندگان حماسه جدید ایتالیایی سعی در انجام آن دارند.مارچلو فوا (رمان‌نویس برجستهٔ بهار ادبی ساردینیا)، با ارائه آثار خود در فرانسه، حماسهٔ جدید ایتالیایی را آخرین تحول در روندی برای بازیابی ادبیات عامه‌پسند، با نادیده گرفتن دستورها و تجویزهای منتقدان، تعریف کرد؛ گرایشی که در دههٔ نود توسط نویسندگان خاصی (از جمله نویسندگانی که در گروه ۱۳ گرد هم آمده‌اند) آغاز شد. به گفتهٔ فوا، مرحلهٔ اول شامل «رهایی از شرمساریِ ساختن ادبیات ژانری، بدون توجه به منتقدان» بود؛ مرحلهٔ دوم - که جدیدتر است - به موضوع می‌پردازد. مردم خود را از شرمساریِ صحبت در مورد ایتالیای امروز رها کرده‌اند. آن‌ها از طریق رمان تاریخی به وضعیت معاصر کشورمان اشاره کرده‌اند.جیرولامو دِ میشل، نویسندهٔ آثار نوآر و مورخ فلسفه، چندین بار، چه به صورت آنلاین و چه در صفحات لیبراتسیونه، با مقالاتی که به بررسی شباهت‌های بین شعر نوآر، حماسهٔ جدید ایتالیایی، نئورئالیسم و اندیشه‌های ژیل دلوز می‌پردازند، در این زمینه مداخله کرده "است".توماسو پینچو با مداخله در "کتاب «ایل مانیفست»"، سردرگمی خود را در مورد عبارت «اشیاء روایی ناشناس» ابراز کرد و همزمان یادداشت را به عنوان نشانه‌ای از غلبهٔ مرکزیت فرم رمان در تولید فرهنگی ایتالیا، پس از دوره‌ای طولانی که منتقدان با سوءظن به آن نگاه می‌کردند، تفسیر کرد.بعدها، مداخلات به اشکال مختلف و در رسانه‌های مختلف توسط نویسندگان دیگری از جمله جوزپه گنا، میشلا مورگیا، جولیو آنژیونی ، آنتونیو اسکوراتی، وانی سانتونی، گرگوریو ماگینی و بسیاری دیگر انجام شد.پاسخ‌های انتقادی و جنجال‌ها.داریو اولیوورو، روزنامه‌نگار، در نقدی بر عناوین منتشر شده در نسخه کامپیوتری روزنامه "لا رپوبلیکا" می‌نویسد:«ابتدا "«پترولیو»" اثر پازولینی از راه رسید. اولین تلاش ارگانیک برای نوشتن رمانی دربارهٔ تاریکی ایتالیایی: ماتئی، انی، سِفیس، استراتژی تنش. حالا ساویانو را داریم که در چند سال گذشته شتاب چشمگیری داشته است. لوکارلی، سیتی، دِ کاتالدو، اوانجلیستی، وو مینگ. بسیاری از آنها با نوآر شروع کردند و ایده لئوناردو شاشا و تریلر آمریکایی را دنبال کردند: استفاده از جرم به عنوان چارچوبی برای واقعیت. آنها بسیار فراتر رفته‌اند، به مهم‌ترین جریان فرهنگی که ایتالیا از دوران نئورئالیسم به یاد دارد.»لوکا ماسترانتونیو در نقد این کتاب در روزنامهٔ "«ایل ریفورمیستا»" می‌نویسد:«کتابی که… مسیر مهمی از ادبیات معاصر ایتالیا را دنبال می‌کند. "حماسه جدید ایتالیایی" یک پیوند فرهنگی عجیب و غریب است. بیشتر شبیه یک جی ام او است تا محصولی با نام اصلی … این یک کتاب مجازی جالب از نظریه ادبی است. در این مقاله می‌توانید با اشتیاق، نیاز به ترسیم نقشه‌های ذهنی بین کتاب‌ها، جفت کردن نویسندگان با قضاوت‌های بیشتر یا کمتر، و ایجاد نکات قابل توجه برای بررسی موقعیت‌ها و مسیرها در انتشارات ایتالیایی را بشنوید.در میان منتقدان، کارلا بندتی، منتقد ادبی، ستون‌نویس هفته‌نامهٔ لسپرسو و مدرس دانشگاه پیزا، حضور دارد. در ژانویهٔ ۲۰۰۹، گروه وو مینگ از عبارتی از بندتی که در روزنامهٔ لیبرو گزارش شده بود حماسه‌ی جدید ایتالیایی مزخرف است. چیزی جز خود-تبلیغی نیست به عنوان تأییدی بر انتشار "حماسهٔ جدید ایتالیایی" استفاده کردند.پس از انتشار "«حماسه جدید ایتالیایی»" در کتابفروشی‌ها (ژانویه ۲۰۰۹)، مقالات جنجالی مختلفی با امضای منتقدان در مطبوعات روزانه منتشر شد. در فوریه-مارس ۲۰۰۹، وو مینگ ۱ تحلیلی دو نکته‌ای از «استراتژی‌های بلاغی» به کار رفته توسط منتقدان را با عنوان «حماسه جدید ایتالیایی: واکنش‌های غریزی» به صورت آنلاین منتشر کرد.بحث در دنیای آکادمیک بین‌المللی.در اکتبر ۲۰۰۸، در مؤسسه مطالعات ژرمنی و رومی دانشگاه لندن، میزگردی در مورد حماسه جدید ایتالیایی (NIE) برگزار شد که در آن نویسندگانی چون وو مینگ، وانی سانتونی و گرگوریو ماجینی از گروه نگارش جمعی صنعتی به همراه محققان و دانشگاهیان کشورهای مختلف (از جمله مونیکا جانسن، مدرس دانشگاه آنتورپ و نویسنده کتاب "«بحثی در مورد پست مدرنیسم در ایتالیا") شرکت کردند. این افراد بعدها یک گروه تحقیقاتی را تشکیل دادند. این گروه، موضوع را با جزئیات بیشتری برای کنفرانس دوسالانه انجمن مطالعات ایتالیایی بررسی کرد و در آن دو جلسه برگزار کرد. در ماه مه ۲۰۱۰، صورتجلسه کنفرانس‌های لندن را در قالب یک شماره مونوگرافی از "مجله مطالعات عاشقانه" «مجله مطالعات عاشقانه» با عنوان «غلبه بر پست مدرنیسم» منتشر کرد که اولین بررسی علمی از حماسه جدید ایتالیایی بود.میز گردی با عنوان "عاشقانه حماسی ایتالیایی" نیز توسط دانشگاه پروونس در اکس-آن-پرووانس و توسط مجله دفترچه‌های مطالعات رومی سازماندهی شد.یادداشتی در مورد حماسه جدید ایتالیایی همچنین در مطالعات دانشگاهی در زمینه سمعی و بصری و رسانه‌های جدید گنجانده شده است، با اشاره ویژه به غیرگونه‌شناسی «اشیاء روایی ناشناس»، که برای محصولات «ترکیبی» نوظهور از دنیای رسانه‌های گاراژ قابل استفاده است. در مارس ۲۰۰۹، برنامه دکترا، به همراه دانشکده طراحی رسانه و هنرهای چندرسانه‌ای در میلان، سمپوزیوم «حماسه جدید (رسانه‌ای) ایتالیایی» را با حضور وو مینگ ۱، دریک دِ کِرخخُوه، پیر لوئیجی کاپوچی، فرانچسکو مونیکو و بسیاری دیگر از جمله فیلمسازان، هنرمندان و نظریه‌پردازان رسانه برگزار کرد. این سمپوزیوم باعث ایجاد یک آزمایشگاه دائمی شد.در سال ۲۰۱۵، تیموتی اس. مورفی، منتقد و مدرس آمریکایی، مقاله انتقادی "«چگونه (نباید) یک شیء روایی ناشناس یا یک حماسه جدید ایتالیایی را ترجمه کرد"» را منتشر کرد که در کتاب «"مسیرهای ژانر: شناسایی، نگاشت، طرح‌ریزی"» آمده است.در سال ۲۰۱۷، دیوید وارد، نویسندهٔ ایتالیایی بریتانیایی، در "کتاب «روایت معاصر ایتالیایی» و «تروریسم دههٔ ۱۹۷۰: عجیب‌تر از واقعیت»، به بررسی NIE پرداخت."در سال ۲۰۱۹، کیت ویلمن، استاد مطالعات ایتالیایی در دانشگاه وارویک، کتاب "«اشیاء روایی ناشناس و حماسه جدید ایتالیایی» را منتشر کرد."کتابشناسی.کلودیا بوسکولو (ویرایش)، "غلبه بر پست مدرنیسم: بحث دربارهٔ حماسه جدید ایتالیایی"، numero monografico della rivista "مجله مطالعات عاشقانه"، لوندرا، ۲۰۱۰.الیزابتا موندلو (ویرایش)، "روما نوآر ۲۰۱۰." "کتاب داستان: روایتی از جنس، حماسه جدید ایتالیایی یا پس از نوآر؟" رابین ادیزیونی ۲۰۱۰.Valentina Fulginiti و Maurizio Vito، "حماسه جدید ایتالیایی: un'ipotesi di kritika letteraria, e d'altro" in: "California Italian Studies"، 2(1)، ۲۰۱۱.هانا سرکووسکا (ویرایش)، "Finzione cronaca realtà." "Scambi, intrecci e prospettive nella narrativa italiana contemporanea" , Transeuropa، ۲۰۱۱.جولیانا بنونوتی، "Il romanzo neostorico italiano." "Storia, memoria, narrazione" , Carocci 2012.Emanuela Patti, "Che cosa resta del New Italian Epic" , da illavoroculturale.org، 28 gennaio 2013.Paola Bono e Bia Sarasini (ویرایش)، "Epiche." "Altre impresse, altre narrazioni", Iacobelli 2014.Alberto Asor Rosa, "Scrittori e Popolo / Scrittori e Massa" , Einaudi 2015.تیموتی اس. مورفی، "چگونه (نباید) یک شیء روایی ناشناس یا یک حماسه جدید ایتالیایی را ترجمه کرد"، در: گارین داود و ناتالیا رولیووا (ویراستار)، "مسیرهای ژانر: شناسایی، نگاشت، طرح‌ریزی،" مک‌میلان ۲۰۱۵.کوین پاتر، "ثبت‌های آرمان‌شهری حماسه جدید ایتالیایی." "وو مینگ و قانون نمادین اجتماعی"، در: Incontri – Rivista europea di studi italiani، ۳0(1): ۷۶، luglio 2015.دیوید وارد، "روایت معاصر ایتالیایی و تروریسم دهه ۱۹۷۰: عجیب‌تر از واقعیت،" مک‌میلان ۲۰۱۷.کیت الیزابت ویلمن، "اشیاء روایی ناشناس و حماسه جدید ایتالیایی"، لجندا ۲۰۱۹.