گرکو (انگور) کیست؟ توضیح بده.
گرکو یک انگور شراب ایتالیایی است که امکان دارد ریشه یونانی داشته باشد. این نام به هر دو نوع انگور سفید (گرکو بیانکو) و سیاه (گرکو نرو) مربوط می‌شود. گرکو نرو شناخته‌شده‌تر است. گرکو بیانکو انگوری است که معمولاً با نام "گرکو" شناخته می‌شود. در منطقه کامپانیا از آن برای تولید شراب "Greco di Tufo" "با نام تجاری "اصل کنترل شده و تضمین شده" " (DOCG) استفاده می‌شود. در کالابریا ، از این محصول برای تولید شراب Greco di Bianco "با نام تجاری "اصل کنترل شده" " (DOC) استفاده می‌شود. نام "گرکو" گاهی به عنوان مترادف برای چند نوع انگور با ریشه‌های یونانی - به ویژه تریبیانو - استفاده می‌شود. تاریخچه.احتمالا مهاجران یونانی باستان جد انگور گرکو را بیش از ۲۵۰۰ سال پیش به جنوب ایتالیا آورده‌اند. مورخان و پرورش‌دهندگان ایتالیایی احتمال می‌دهند که این انگور یکی از اجزای ترکیبی در "شراب‌های فرقه‌ای" روم باستان از نوع فالرنیان و آمینیان بوده باشد. با گسترش انگور در سراسر ایتالیا، نام "گرکو" به چندین گونه نسبت داده شده است که ممکن است از نظر تاریخی با یونان مرتبط بوده باشند. متخصصان امپلوگرافی در مورد اینکه گرکو گونه‌ای واحد با چندین نوع مختلف است یا مجموعه‌ای از چندین گونه تحت نام کلی "گرکو"، اختلاف نظر دارند. همچنین در مورد اینکه آیا هیچ یک از گونه‌های ایتالیایی به اصطلاح "تاک‌های یونانی" در حال حاضر در یونان کشت می‌شوند یا خیر، اختلاف نظر وجود دارد. پس از جنگ جهانی دوم، گرکو مانند بسیاری از گونه‌های دیگر انگور جنوب ایتالیا در خطر نابودی بود. ویرانی تاکستان‌ها در زمان جنگ و همچنین مهاجرت گسترده تاکداران ایتالیایی از کشاورزی به صنایع شهری در شهرها و خارج از کشور، دوره‌ای از زوال عمومی تاکداری در منطقه را پیش آورد. با کاهش کاشت و تخریب تاکستان‌ها، بسیاری از گونه‌ها در آستانه انقراض قرار گرفتند. تلاش‌های شراب‌سازان خانوادگی و پروژه‌های شراب‌سازی میراثی مانند پروژه ویلای اسرار به رهبری پیرو ماستروبراردینو ، به حفظ وجود تاک گرکو در جنوب ایتالیا کمک کرد. اکتشافات اخیر.در اوایل قرن بیست و یکم، بررسی‌های DNA تأیید کردند که بعضی از درختان کاشته شده در ایتالیا که با نام «گرکو» شناخته می‌شوند، از نظر ژنتیکی با گونه انگور آسپرینیو یکسان هستند. یونانی بیانکو.انگور گرکو بیانکو معمولاً در اواخر فصل رشد انگور به بلوغ می‌رسد و در معرض خطرات مرتبط با تاکداری مانند سفیدک کرکی و سفیدک پودری است. متخصصان گیاه‌شناسی، این انگور را با کمک خوشه‌های "بالدار" خاص آن تشخیص می‌دهند. پس از رنگ‌آمیزی، انگورها به رنگ خاکستری طلایی در می‌آیند. ترکیبات فنلی موجود در انگور به رنگ تیره و خاص این شراب کمک می‌کنند. شراب‌های گرکو بیانکو به دلیل ویژگی‌های معطرشان مورد توجه قرار گرفته‌اند و برخی از متخصصان شراب، مانند جانسیس رابینسون ، این شراب‌ها را به طور مبهمی شبیه به ویونیه توصیف می‌کنند. برخی از عطرهایی که معمولاً با انگور مرتبط هستند شامل هلو و شاخ و برگ سبز تازه است. با گذشت زمان ، شراب‌های گرکو می‌توانند رایحه‌های گیاهی بیشتری پیدا کنند. گرکو بیانکو بیشتر در جنوب ایتالیا یافت می‌شود. در این منطقه در چندین منطقه حفاظت‌شده (DOC) گرکو بیانکو وجود دارد. در سال ۲۰۰۶، کمتر از از انواع کاشته شده آن در این منطقه بود. در کالابریا، از نوع خاصی گرکو بیانکو برای تولید شراب دسر شیرین "گرکو دی بیانکو" استفاده می‌شود که به سبک "پاسیتو" جزئی از انگورهایی که پس از برداشت تا حدی خشک شده‌اند، تهیه می‌شود. در جزیره کاپری ، گرکو معمولاً با بیانکوللا و فالانگینا مخلوط می‌شود تا شراب‌های خشک تولید شود. در آپولیا ، این یک جزء ترکیبی مجاز در منطقه حفاظت‌شده گراوینا است. در کامپانیا، در شراب DOCG گرکو دی توفو که در اطراف شهر توفو، استان آولینو تولید می‌شود، وجود دارد. همچنین در لاکریما کریستی که در دامنه‌های کوه وزوو تولید می‌شود، مجاز است. مناطق DOCG.دو منطقه DOCG وجود دارد که گرکو نقش اصلی را در آنها ایفا می‌کند؛ با این حال، این نوع انگور در چندین منطقه‌ی DOC در جنوب ایتالیا مجاز است. منطقه‌ی DOCG گرکو دی توفو در کامپانیا در شمال منطقه‌ی DOCG فیانو دی آولینو است و شامل شهر توفو و هفت جامعه‌ی دیگر در دامنه‌ی تپه می‌شود. این منطقه در سال ۲۰۰۳ به DOCG ارتقا یافت. با وجود اینکه گرکو دی توفو یک سوم منطقه‌ی DOCG فیانو دی آولینو است، بزرگترین تولیدکننده‌ی شراب با کیفیت DOC در منطقه‌ی کامپانیا است. خاک تاکستان‌های این منطقه از توف است. توف سنگی است که از خاکستر آتشفشانی تشکیل شده است و نام خود شهر توفو نیز از این نوع سنگ گرفته شده است. هشراب‌های DOCG این منطقه باید حداقل ۸۵٪ گرکو داشته باشند و کودا دی ولپه معمولاً مخلوط باقی‌مانده را پر می‌کند. مری اوینگ-مولیگان ، استاد شراب ، می‌گوید شراب‌های گرکو دی توفو معمولاً ۳ تا ۴ سال پس از برداشت آماده‌ی نوشیدن هستند و پتانسیل کهنه شدن را دارند تا به مدت ۱۰ تا ۱۲ سال به خوبی رشد کنند. همچنین می‌توان شراب "اسپومانته" گازدار نیز تهیه کرد. منطقه‌ی DOC گرکو دی بیانکو در کالابریا در اطراف شهر بیانکو در "پنجه" ایتالیا در ساحل ایونی واقع شده است. این شراب به سبک دسر از انگورهای نیمه خشک تهیه می‌شود و باید حداقل سطح الکل 17٪ را حفظ کند. این شراب رنگ کهربایی تیره با رایحه‌های مرکبات و نت‌های گیاهی دارد. میزان برداشت به حداکثر 10 تن در هکتار محدود می‌شود. پیتر ساندرز، متخصص شراب، گرکو دی بیانکو را به عنوان یکی از بهترین شراب‌های دسر ایتالیایی تولید شده در این کشور توصیف کرده است. دیگر DOC ها که مجاز به استفاده از انگور بیانکو هستند عبارتند از: یونانی نرو.گونه شراب قرمز گرکو، گرکو نرو، با مساحت تقریبی که در ایتالیا کاشته می‌شود، بیشترین کشت را در بین گونه‌های گرکو دارد. بیشتر گرکو نرو در منطقه کالابریا کاشت می‌شود و اغلب با گاگلیوپو مخلوط می‌شود. برخی DOC هایی که مجاز به استفاده از گرکو نرو هستند عبارتند از: مترادف‌ها.از جمله مترادف هایی که با هر دو گونه سفید و سیاه گرکو مرتبط شده اند:Balsamina Bianca، Biancame، Greco Biondello، Greco Castellano، Greco delle Torre، Greco del Vesuvio، Greco di Gerace، Greco di Napoli، Greco di Tufo، Greco Maceratino، Greco Moneccio، Greculeo, Greco Moneccio, Greculao. Montecchiese، Morbidella، Ragusano Bianco، Sambiase، و Verdicchio.