کازماتسک کیست؟ توضیح بده.
کازماتسک یا کازماتی، سبکی از سنگ‌تراشی تزئینی هندسی است که مشخصه معماری ایتالیای قرون وسطی و به ویژه رم و اطراف آن است. این سبک بیشتر برای تزئین کف کلیساها مورد استفاده قرار می‌گرفت، اما برای تزئین دیوارهای کلیسا، منبرها و تخت‌های اسقف نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت. این نام از کازماتی، کارگاه خانوادگی پیشرو صنعتگران در رم که چنین تزئینات مرمری هندسی را خلق می‌کردند، گرفته شده است.این سبک در سراسر اروپا گسترش یافت، جایی که در معتبرترین کلیساها مورد استفاده قرار گرفت؛ برای مثال، محراب بلند کلیسای وست‌مینستر با کف مرمر کازماتسک تزئین شده است.شرح و تاریخچه اولیه.سبک کازماتسک نام خود را از خانواده کازماتی گرفته است که در قرن‌های دوازدهم و سیزدهم در رم شکوفا شدند و هنر موزاییک را به کار می‌بردند. آثار کازماتی از این جهت خاص است که از موزاییک شیشه‌ای در ترکیب با سنگ مرمر تشکیل شده است. گاهی این موزاییک‌ها روی طاق‌های مرمر سفید درها، روی حاشیه‌های صومعه‌ها، شیارهای ستون‌ها و روی بناهای یادبود مقبره‌ها منبت‌کاری می‌شوند. همچنین، این موزاییک‌ها قاب‌هایی از پورفیری یا مرمر، روی منبرها، صندلی‌های اسقفی، پرده‌ها و غیره هستند، یا خود به عنوان یک تابلو استفاده می‌شوند. رنگ آنها درخشان است و از موزاییک‌های طلایی آزادانه استفاده می‌شود. اگرچه در رم بیشتر از سایر نقاط ایتالیا رایج است، اما استفاده از آنها محدود به آن شهر نیست. در میان مکان‌های دیگر، این موزاییک‌ها در کاپلا پالاتینا در پالرمو یافت می‌شوند. هنوز ارتباط دقیق آن با هنر جنوبی سیسیل مشخص نشده است.اگرچه کازماتی‌های روم قرن دوازدهم، صنعتگران همنام این سبک هستند، اما به نظر نمی‌رسد که اولین کسانی باشند که این هنر را توسعه داده‌اند. سبک مشابهی را می‌توان در سنگفرش صومعه بندیکتی مونته کاسینو (۱۰۶۶–۱۰۷۱) مشاهده کرد که با استفاده از کارگران قسطنطنیه ساخته شده است، و این احتمال را ایجاد می‌کند که سبک هندسی به شدت تحت تأثیر موزاییک‌های کف بیزانسی قرار گرفته باشد. با این حال، این تکنیک متمایز است زیرا کفپوش‌های کازماتی از اشکال و اندازه‌های مختلف سنگ ساخته شده‌اند، ویژگی‌ای کاملاً متفاوت از موزاییک‌های اپوس تسلاتوم که در آن الگوها از واحدهای کوچکی ساخته می‌شوند که همگی اندازه و شکل یکسانی دارند. سنگ مورد استفاده هنرمندان کازماتی اغلب از مواد بازیافتی (به‌عنوان مثال بازیافت مجدد) از ویرانه‌های ساختمان‌های روم باستان بود، که دایره‌های بزرگ، مقاطع عرضی با دقت برش‌خورده ستون‌های رومی بودند.طبق دایرةالمعارف کاتولیک، این سبک از موزاییک‌های تزئینی منبت‌کاری شده «در قرن دوازدهم توسط یک سنگ‌تراش به نام لورنتیوس همچنین با نام «لورنزو کازماتی» شناخته می‌شود اهل آناگنی، شهری کوچک در تپه‌های شصت کیلومتری شرق-جنوب شرقی رم، به هنر تزئینی اروپا معرفی شد. لورنتیوس هنر خود را از استادان یونانی آموخت و مدتی از روش کار آنها پیروی کرد، اما در اوایل دوران حرفه‌ای خود سبکی اصیل را توسعه داد. سبک لورنتیوس با رهایی از سنت‌ها و تأثیرات بیزانسی، به یک موزاییک معماری تزئینی، با رنگ و طرح پر جنب و جوش، تکامل یافت که آن را در ترکیب با سطوح مرمر ساده یا تراشیده به کار می‌برد.«به عنوان یک قاعده، او از سنگ مرمر سفید یا روشن برای پس‌زمینه‌های خود استفاده می‌کرد؛ او این سنگ‌ها را با مربع‌ها، متوازی‌الاضلاع‌ها و دایره‌هایی از سنگ مرمر تیره‌تر، پورفیری یا مارپیچ منبت‌کاری می‌کرد و آنها را با روبان‌هایی از موزاییک متشکل از موزاییک‌های رنگی و طلایی-شیشه‌ای احاطه می‌کرد. او این ارلکیندها را با قالب‌گیری‌های مرمری، حکاکی‌ها و نوارهای تخت از یکدیگر جدا می‌کرد و آنها را با موزاییک غنی‌تر می‌ساخت. اولین اثر ثبت شده او برای کلیسایی در فابیری در سال ۱۱۹۰ اجرا شد و قدیمی‌ترین نمونه موجود را می‌توان در کلیسای آرا کوئلی در رم مشاهده کرد. این اثر شامل یک آمبوی رساله و انجیل، یک صندلی، پرده و سنگفرش است.«در بسیاری از کارهایش، پسرش، یاکوبوس، که نه تنها مجسمه‌ساز و موزاییک‌کار بود، بلکه معماری چیره‌دست نیز بود، یاری‌اش می‌کرد. همان‌طور که تغییرات معماری انجام شده توسط او در کلیسای جامع چیویتا کاستلانا، که از پیشگامان رنسانس بود، گواه این مدعاست. این کاری بود که دیگر اعضای خانواده‌اش نیز در آن مشارکت داشتند و همگی چهار نسل پیرو این حرفه بودند. کسانی که در هنر خود به جایگاه والایی دست یافتند، در خلاصه تبارشناسی زیر نامگذاری شده‌اند: لارنتیوس (۱۱۴۰–۱۲۱۰)؛ یاکوبوس (۱۱۶۵–۱۲۳۴)؛ لوکا (۱۲۲۱–۱۲۴۰)؛ یاکوبوس (۱۲۱۳–۱۲۹۳)؛ دئوداتوس (۱۲۲۵–۱۲۹۴)؛ یوهانس (۱۲۳۱–۱۳۰۳).»با این حال، یک محراب عمودی مرتفع که ظاهراً مربوط به قرن دوازدهم میلادی و مربوط به دوران جنگ‌های صلیبی است، به سبک کازماتسک، در کلیسای مقبره مقدس در اورشلیم که تا سال ۱۱۸۷ و سپس در مقاطعی در طول قرن سیزدهم تحت حکومت صلیبی‌ها بود، دوباره کشف شد.