اینوکنتی آننسکی کیست؟ توضیح بده.
اینوکنتی فیودوروویچ آننسکی ( شاعر، منتقد، محقق، مترجم و نماینده موج اول نمادگرایی روسی بود. در واقع، آننسکی هرگز به صورت حرفه‌ای به نوشتن نپرداخت و از نویسندگی درآمد بسیار کمی داشت یا اصلاً درآمدی نداشت. در عوض، او دوران حرفه‌ای خود را در دانشگاه به عنوان استاد و مدیر تمام‌وقت، مترجم آثار کلاسیک یونانی و نویسنده مقاله و نقد گذراند.با وجود این، آننسکی یکی از مهم‌ترین شاعران روس اوایل قرن بیستم محسوب می‌شود. منتقدان به ارتباط آننسکی با سمبولیسم فرانسوی و شاعر فرانسوی استفان مالارمه به دلیل استفاده مشترکشان از «سمبولیسم تداعی‌گر» اشاره کرده‌اند.شاعران نامداری چون ماندلشتام، آخماتووا، پاسترناک و مایاکوفسکی، از آثار او الهام گرفته و تحت تأثیر قرار گرفتند.زندگی‌نامه.آننسکی در ۱ سپتامبر ۱۸۵۵ در خانواده‌ای که مناصب دولتی داشتند در اومسک متولد شد در سال ۱۸۶۰، در حالی که هنوز کودک بود، به سن پترزبورگ برده شد. آننسکی والدین خود را در سنین پایین از دست داد و در خانواده برادر بزرگترش، نیکولای آننسکی، یک نارودنیک برجسته و فعال سیاسی، بزرگ شد.در سال ۱۸۷۹، آننسکی از دانشکده زبان‌شناسی دانشگاه سن پترزبورگ فارغ‌التحصیل شد. او معلم شد و از سال ۱۸۸۶ تا زمان مرگش در سال ۱۹۰۹ به عنوان مدیر گومنازیوم در تزارسکوئه سلو خدمت کرد. نیکولای گومیلوف که از این مدرسه فارغ‌التحصیل شد و آننسکی را «آخرین قو تزارسکوئه سلو» نامید.آننسکی چندان تمایلی به انتشار سروده‌های خود نداشت و ابتدا با ترجمه‌هایش از اوریپید و سمبولیست‌های فرانسوی به شهرت رسید. از سال ۱۸۹۰ تا زمان مرگش در سال ۱۹۰۹، او تمام آثار اوریپید را از یونان باستان ترجمه کرد. در آغاز دهه ۱۹۰۰، آننسکی مجموعه‌ای از تراژدی‌ها را با الگوبرداری از تراژدی‌های یونان باستان نوشت: "ملانیپه خردمند" (۱۹۰۱)، "شاه ایکسیون" (۱۹۰۲)، "لائودامیا" (۱۹۰۶) و "تامیریس سیتارود" (۱۹۱۳).آننسکی به عنوان منتقد ادبی، "کتاب «تأملات»" و "کتاب دوم «تأملات" دربارهٔ رمان‌نویسان، شاعران و نمایشنامه‌نویسان روسی و اروپایی» را منتشر کرد. مقالات او گاهی به دلیل ارزش هنری این متون، «نثر انتقادی» نامیده می‌شدند. آننسکی در ماه‌های آخر عمرش به عنوان سردبیر مجله "«آپولون"» کار می‌کرد و در آن مقالاتی در مورد نظریه شعر منتشر کرد. نیکولای گومیلوف برای این آثار نظری ارزش بسیار زیادی قائل بود و آننسکی را اولین آکمیست واقعی می‌دانست.شهرت کنونی آننسکی در تاریخ ادبیات بیشتر به خاطر شعرهایش است. او سرودن شعر را در دهه ۱۸۷۰ آغاز کرد اما آن را منتشر نکرد. او بر اساس توصیه برادر بزرگش نیکولای تصمیم داشت تا ۳۵ سالگی هیچ اثری منتشر نکند. اولین مجموعه اشعار او با عنوان "«آوازهای آرام»" در سال ۱۹۰۴ با نام مستعار "نیک." "تی. -او" (به معنای «هیچ‌کس» در زبان روسی) منتشر شد. از آنجا که آننسکی در آن زمان مدیر مدرسه‌ای دولتی بود، انتشار این اثر آوانگارد با نام واقعی می‌توانست بحث‌برانگیز باشد. این کتاب کم‌وبیش از سوی سمبولیست‌های برجسته مورد تحسین قرار گرفت. دومین کتاب آننسکی، "«سینه سرو»" (۱۹۱۰)، شناخته‌شده‌ترین مجموعه شعر اوست. بسیاری از قطعات منتشر نشده او بعداً در دهه ۱۹۲۰ توسط پسرش، والنتین کریویچ، ویرایش و منتشر شدند.آننسکی در ۱۳ دسامبر ۱۹۰۹، در حالی که عازم جلسه‌ای برای بحث در مورد مقاله‌ای منتشر نشده دربارهٔ اوریپید در انجمن زبان‌شناسی کلاسیک بود، آننسکی در ایستگاه راه‌آهن تزارسکوئه سلو در سن پترزبورگ بر اثر حمله قلبی درگذشت. ارزیابی شاعرانه.آننسکی به سمبولیسم علاقه‌مند بود و رشد آن را در اروپا و روسیه دنبال می‌کرد. این علاقه، همراه با دانش او از شعر، در اشعار او قابل مشاهده است. ستچکارف، اولین نویسنده‌ای که آثار آننسکی را مورد مطالعه انتقادی قرار داد دربارهٔ آننسکی، ادعا می‌کند که آننسکی احتمالاً «بدبین‌ترین سمبولیست روس» بود. آننسکی زندگی را «افسونی شیطانی» و کابوسی ناخوشایند می‌دانست که می‌دانست به مرگ ختم می‌شود. ویژگی‌های خاص و ناشناخته‌های مرگ، پرسش‌هایی را در شعر سمبولیستی مطرح می‌کند و این موضوع جایگاه ویژه‌ای در شعر آننسکی دارد. او احساس می‌کرد که زندگی بدون مفهوم اجتناب‌ناپذیر مرگ هیچ است و اغلب دربارهٔ نمادهای زندگی و زمان می‌نوشت.