پائولو تائون کیست؟ توضیح بده.
پائولو تائون (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی ایتالیا بود. وی ادمیرال ارتش سلطنتی ایتالیا (رجیا مارینا) در طول جنگ جهانی اول بود.او سه بار به خاطر شجاعت نظامی، نشان صلیب جنگی دریافت کرد. دستیار پادشاه ویکتور امانوئل سوم ساووی، نشان بشارت، عنوان دوک دریا و بالاترین رتبه دریاسالار بزرگ را که در تاریخ نیروی دریایی ایتالیا بی‌نظیر است، دریافت کرد.او سناتور پادشاهی، وزیر نیروی دریایی و رئیس سنا در سال‌های ۱۹۴۳–۱۹۴۴ بود.دوران کودکی و تحصیلات.پائولو، پسر وزیر دارایی و امضاکننده اساسنامه، آلبرتینو اوتاویو تائون دی روئل، و همسر سومش، کارولینا کلرمونت دو وارس، دوران کودکی خود را در تورین به همراه دو برادر دوقلوی بزرگترش، ویتوریو و آدریانو، گذراند. از دست دادن پدرش در نه سالگی، اتفاقات دردناکی را برای خانواده به همراه داشت، از جمله مشکلات مالی. پس از تحصیل در مؤسسه پاترنو و کالج سالزیان وال سالیس در تورین، همان کالج دان بوسکو، او را به جنوا به کالج بارنابیته سنت آنا، یک مدرسه مقدماتی برای امتحانات ورودی مدرسه نیروی دریایی، فرستادند.زندگی اولیه و حرفه.ثاون دی روول در تورین از خانواده‌ای از اشراف ساوویار و نیکارد با اصالت اسکاتلندی، پسر کوچکتر مارکز و کنت اوتاویو تاون دی روول و برادرزاده جنوا جیووانی تاون دی روول متولد شد.او به عنوان دریاسالار در جنگ ایتالیا و ترکیه شرکت کرد و فرماندهی رزم‌ناوهای ایتالیایی را در نبرد بیروت بر عهده داشت.او در سال ۱۹۱۳ به عنوان رئیس ستاد رجیا مارینا منصوب شد. او از امضای کنوانسیون دریایی بین کشورهای اتحاد سه‌گانه حمایت کرد، زیرا از آسیب‌پذیری ایتالیا در برابر تهدیدات دریایی و وابستگی آن به خطوط دریایی خود آگاه بود که در اکتبر همان سال منعقد شد. وقتی جنگ جهانی اول آغاز شد، او به دولت آنتونیو سالاندرا هشدار داد که شانس موفقیت اتریش-ایتالیا در برابر نیروی مشترک ناوگان فرانسه و بریتانیا کم است و رجیا مارینا نمی‌تواند امنیت سواحل ایتالیا را تضمین کند. این عوامل در تصمیم سالاندرا برای اعلام بی‌طرفی ایتالیا نقش داشتند.نیروی دریایی سلطنتی.او در سال ۱۸۷۳ در سن چهارده سالگی وارد نیروی دریایی شد و دو سال را در ناپل و سه سال را در جنوا گذراند.پائولو تائون دی روئل به عنوان ستوان خدمت کرد؛ در طول دوران تصدی خود در این رتبه (۱۸۸۶–۱۸۹۵)، به عنوان افسر منظم شاهزاده اوژن ساووی-کاریگنانو خدمت کرد.او در سال ۱۸۷۷ به عنوان ناوبان دوم منصوب شد و در سال ۱۸۷۹ در سفر دور دنیا با ناوچه گاریبالدی شرکت کرد. دوران حرفه‌ای او با انتصاب به عنوان ستوان در سال ۱۸۸۰ در سن ۲۱ سالگی، ستوان در سال ۱۸۸۶ و کاپیتان ناوچه سبک در سال ۱۸۹۶ ادامه یافت، زمانی که به مدت چهار سال به عنوان دستیار پادشاه اومبرتو اول خدمت کرد.در اول ژانویه ۱۹۰۰، روول به کاپیتانی ناوچه و فرماندهی قایق اژدرافکن اسپارویرو ارتقا یافت. مافوق‌هایش او را یک اپراتور درخشان و یک مربی سخت‌گیر می‌دانستند و فرماندهی مؤسسات آموزشی معتبر، مدرسه مهندسی ونیز و آکادمی نیروی دریایی در لیورنو (۱۹۰۰–۱۹۰۷) به او محول شد. در سال ۱۹۰۴ به کاپیتانی ارتقا یافت و از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ فرماندهی کشتی جنگی سریع جدید ویتوریو امانوئله را بر عهده داشت.در سال ۱۹۰۸، در جریان زلزله وحشتناکی که سیسیل، نزدیک شهر مسینا را لرزاند، تاون این کشتی جنگی و تمام کشتی‌های دیگر اسکادران را برای اولین مداخله دفاع مدنی مستقر کرد. زوج سلطنتی سوار کشتی ویتوریو امانوئله شدند تا به مسینا سفر کنند، جایی که ملکه النا مونته‌نگرو در خدمت خط مقدم خود، خود را متمایز کرد. بعدها، در سال ۱۹۰۹، خانواده سلطنتی برای دیدار بین حاکمان ایتالیا و آلمان در مدیترانه در ۱۲ مه، سوار بر این کشتی جنگی بازگشتند.در سال ۱۹۱۰، تائون به عنوان دریاسالار و رئیس کمیسیون وزارتی منصوب شد که مسئول سازماندهی مجدد مطالعات در مؤسسات آموزشی نیروی دریایی سلطنتی بود. سپس از کشتی پیاده شد و از لا اسپتزیا به لیورنو و ناپل نقل مکان کرد. سال بعد، او اصلاحات دوره‌های آکادمی نیروی دریایی را آغاز کرد و به عنوان دستیار پادشاه ویکتور امانوئل سوم منصوب شد، پستی که هشت ماه در اختیار داشت. ازدواج.او در ۵ مه ۱۸۹۸ در تورین با ایرنه مارتینی، دختر انریکو مارتینی دی سیگالا و کوکوناتو، ازدواج کرد. آنها صاحب دو دختر به نام‌های جیووانا (۱۸۹۹) و کلوریندا (۱۹۰۵) شدند. در عروسی دخترش کلوریندا با ستوان دوم ماریانو ایمپریال، دوک فرانکاویلا، در ۱۶ ژانویه ۱۹۴۱، پسرعموی عروس، پائولو، وزیر دارایی، و امبرتو ساووی، شاهزاده پیمونت، به عنوان شاهد حضور داشتند.جنگ ایتالیا و ترکیه.او به عنوان دریاسالار در جنگ ایتالیا و ترکیه (۱۹۱۱–۱۹۱۲) شرکت کرد و به فرماندهی لشکر دوم اسکادران دوم نیروی دریایی، متشکل از رزم‌ناوهای زرهی مارکو پولو، وارسه، فروچیو و (ناو پرچمدار) گاریبالدی، با پشتیبانی پیشاهنگان کواتیت و مینروا، منصوب شد. او کشتی‌های ترکیه را در بندر بیروت غرق کرد، در بمباران طرابلس مشارکت داشت و بنادر در امتداد تنگه داردانل را نابود کرد. این اقدامات نظامی تهاجمی که به خاطر آنها نشان ساووی را دریافت کرد، تنش‌های سیاسی و دیپلماتیک را چه در داخل و چه در سطح بین‌المللی ایجاد کرد.او که از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۵ به عنوان رئیس ستاد نیروی دریایی منصوب شد و جایگزین دریاسالار کارلو روکا ری شد، برای توسعه کشتی‌های سبک و تأسیس هوانوردی دریایی تلاش کرد.جنگ جهانی اول.هنگامی که ایتالیا در ۲۴ مه ۱۹۱۵ به متفقین پیوست، تائون دی روئل به چهره اصلی جنگ دریایی ایتالیا تبدیل شد و تا مدت‌ها در این سمت باقی ماند. او در اکتبر ۱۹۱۵ به دلیل اختلاف بین او و وزیر نیروی دریایی، کامیلو کورسی، بر سر اختیارات مربوطه استعفا داد و فرماندهی پایگاه دریایی ونیز را به عهده گرفت. در ۳ فوریه ۱۹۱۷، او دوباره به عنوان رئیس ستاد منصوب شد و این سمت را با فرماندهی کل نیروهای دریایی بسیج شده (یعنی نیروهای اصلی رجیا مارینا) ترکیب کرد و جایگزین شاهزاده لوئیجی آمادئو، دوک ابروتزی، شد.از یک سو، ثاون دی رول «پرانرژی و مستبد» بود، مدافع خستگی‌ناپذیر بی‌تفاوتی متفقین نسبت به نیازها و شایستگی‌های ایتالیا و فرماندهی مستقل ایتالیا، و دلیل اصلی اینکه چرا فرماندهی دریایی یکپارچه مدیترانه هرگز شکل نگرفت (که اگر اقدام ناوگان ترکیبی قریب‌الوقوع بود، منجر به ابهام خطرناکی می‌شد)، که منجر به رابطه‌ای نه چندان مطلوب با نیروی دریایی و افسران متفقین شد؛ با این حال، او «کاملاً واقع‌بین» نیز بود، تصویری از صحنه آدریاتیک داشت که اقدامات تهاجمی برای فریب ناوگان اتریشی را منصرف می‌کرد، و همین امر منجر به تصمیم او مبنی بر عدم ریسک کردن کشتی‌های جنگی‌اش و جنگیدن با کشتی‌های کوچک‌تر و ابزارهای موذیانه‌ای مانند ماس شد (که چندین موفقیت در این درگیری به دست آورد، به ویژه غرق کردن کشتی جنگی سنت استفان). پس از شکست ایتالیا در کاپورتو در نوامبر ۱۹۱۷، او منطقه ساحلی را امن کرد. در روزهای پایانی جنگ، او بمباران دوراتزو و اشغال سریع سواحل ایستریا و دالماتیا را رهبری کرد.در ۶ نوامبر ۱۹۱۸، به ابتکار پادشاه، تائون دی رول به درجه آمیراگلیو (دریاسالار کامل) ارتقا یافت، که اولین دریاسالار در رجا مارینا از زمان کارلو پلیون دی پرسانو به جز اعضای خاندان ساووی بود.حرفه سیاسی.او در سال ۱۹۱۷ به عنوان سناتور پادشاهی ایتالیا منصوب شد و در سال ۱۹۱۸ به درجه دریاسالاری ارتقا یافت. او به عنوان نماینده نیروی دریایی در کنفرانس صلح پاریس (به همراه وزیر امور خارجه سونینو) شرکت کرد و قاطعانه از حقوق ایتالیا بر دالماتیا و پایبندی به پیمان لندن دفاع کرد، اما این تلاش‌ها بی‌فایده بود.او تا ۳۰ مه ۱۹۲۰ به عنوان بازرس کل نیروی دریایی سلطنتی خدمت کرد و از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۳ به عنوان رئیس انجمن جغرافیای ایتالیا منصوب شد.در اکتبر ۱۹۲۲، او به عنوان وزیر نیروی دریایی سلطنتی (به عنوان مرد مورد اعتماد پادشاه ویکتور امانوئل سوم)، در کنار ژنرال ارتش آرماندو دیاز، به عنوان وزیر جنگ و در میان دیگران، جیووانی گرونچی، رئیس‌جمهور آینده جمهوری، به دولت موسولینی، موسوم به دولت ملی اول، پیوست. دوران وزارت او بدون اختلاف با رئیس دولت، موسولینی، نبود، هم به دلیل سیاست بودجه‌ایِ به شدت متوازن (که بنابراین هم ساخت‌وسازهای جدید و هم بودجه آموزش، توسعه پرسنل و نوسازی کارکنان را به شدت محدود می‌کرد)، و مهم‌تر از همه به دلیل سیاست دریایی رژیم که به سمت ماجراجویی خاصی گرایش داشت؛ با حادثه کورفو، روول عملاً از موسولینی فاصله گرفت، زیرا ایتالیا خود را در مسیر برخورد با بریتانیای کبیر قرار می‌داد، که خطرات جدی برای کشور داشت.هنگامی که نیروی هوایی سلطنتی در سال ۱۹۲۳ تأسیس شد، که منابع و سازماندهی نیروی دریایی و نیروهای هوایی ارتش را تحت یک فرماندهی واحد جذب می‌کرد، او سخت تلاش کرد تا سهمیه قابل توجهی از دارایی‌های هوایی را برای قرار گرفتن تحت کنترل نیروی دریایی برای جنگ در دریا به دست آورد.برای دومین بار، او از سمت خود به عنوان رئیس ستاد نیروی دریایی و فرمانده کل نیروهای دریایی استعفا داد. او در ماه مه ۱۹۲۵، پس از اصلاحات موسولینی در فرماندهی عالی (که بادولیو را به عنوان رئیس ستاد کل منصوب کرد)، از سمت وزارت خود استعفا داد. روول هماهنگی مطلوب نیروها را با این اصلاحات نمی‌بیند، بلکه به نظر او، صرفاً تابع ارتش بودن نیروی دریایی و هوایی را می‌بیند.در ۲۴ مه ۱۹۲۴، عنوان (اول) دوک دریا به او اعطا شد و در ۴ نوامبر همان سال به دریاسالار اعظم ارتقا یافت، که تنها در تاریخ نیروی دریایی بود و بدین ترتیب مادام‌العمر با دفتر شخصی خود در وزارتخانه در خدمت باقی ماند.جنگ جهانی دوم.در سال ۱۹۳۲، او به عنوان دبیر اول اعلیحضرت برای مقام عالی‌رتبه نشان مقدس موریس و لازاروس منصوب شد. در نوامبر ۱۹۴۱، موسولینی که به نهادها فراخوانده شده بود، ریاست کمیسیون تحقیق در مورد انجام عملیات ایتالیا در لشکرکشی به شرق آفریقا تحت سلطه ایتالیا را به دریاسالار اعظم سپرد. کمیسیون مشترک تحقیق شامل ژنرال ارتش پیترو آگو و ژنرال نیروی هوایی جوزپه مانو بود؛ کار این کمیسیون پس از چند ماه به پایان رسید و در اوایل ماه مارس اسناد نهایی را به رئیس دولت تحویل داد. پایان کار این کمیسیون آخرین تماس رسمی با موسولینی بود.روول بخشی از حلقه نزدیک همکاران ویتوریو امانوئل سوم بود و به‌طور رسمی در مراسم هفتگی ملاقات سلطنتی که پنجشنبه‌ها در کوئیریناله برگزار می‌شد، شرکت می‌کرد. با این حال، او شخصاً در وقایعی که منجر به آتش‌بس کاسیبیله در ۳ سپتامبر شد، دخیل نبود و به جمهوری اجتماعی ایتالیا نپیوست.پس از سقوط فاشیسم، در دوره انتقالی قانون اساسی، او از ۲۸ ژوئیه ۱۹۴۳ تا ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ به عنوان رئیس سنا منصوب شد. پس از آنکه ابتدا از تحقیقات کمیسیون پاکسازی کنار گذاشته شد، در ۲۷ اوت ۱۹۴۴ مورد بازجویی قرار گرفت و در آن زمان تصمیم گرفت هیچ دفاعیه‌ای به کمیسر عالی ارائه ندهد که با دستوری به تاریخ ۱۸ نوامبر ۱۹۴۵ او را از هرگونه اتهامی تبرئه کرد؛ بنابراین، او با یک حکم رهایی‌بخش و با تأیید مقام سناتوری‌اش، تبرئه شد.پس از جنگ.در ماه مه ۱۹۴۶، پس از آنکه در دوران ستوانی شاه اومبرتو دوم عضوی از حلقه مشاوران او بود و پس از از سرگیری سمت خود به عنوان دبیر اول انجمن شوالیه‌گری، آشکارا در همه‌پرسی ژوئن ۱۹۴۶ از بلوک سلطنت‌طلب حمایت کرد.پائولو تائون دی روئل مسئول ایده ساخت دو کشتی آموزشی ایتالیایی به سبک باستانی، کلمبو و وسپوچی، بود: اولی پس از آنکه استالین آن را به عنوان بخشی از پرداخت بدهی‌های جنگی ادعا کرد، در اتحاد جماهیر شوروی ناپدید شد، در حالی که دیگری که هنوز در حال خدمت است، از زیباترین کشتی‌های جهان محسوب می‌شود.به گفته برخی از فراماسون‌ها، او مردی با ایمان سلطنت‌طلب «عرفانی» بود و عضو فراماسونری بود. گفته می‌شود که او عضو لژ بزرگ ایتالیا و بازرس کل ارشد و عضو فعال شورای عالی درجه ۳۳ و بالاترین درجه برای ایتالیا و مناطق تحت سلطه و مستعمرات آن در آیین باستانی و پذیرفته شده اسکاتلندی (۱۹۲۱) بوده است. با این حال، همه اینها با اظهارات تائون دی روئل در مورد ایمان مسیحی کاتولیک که توسط نویسندگانی مانند دومنیکو موندرون و پائولو مونلی ذکر شده است، در تضاد است. و با این واقعیت که در لحظه مرگ آرزو داشت که مراسم مقدس را دریافت کند، که نشان دهنده دلبستگی او به کلیسا و پاپ بود.او همچنین در مکاتبات خصوصی و حرفه‌ای خود نویسنده‌ای پر جنب و جوش بود، اما با این باور که «کسانی که تاریخ را می‌سازند نباید آن را بنویسند» و «تاریخ در نهایت همان چیزی است که فرد به آن اعتقاد دارد»، از روزنامه‌ها و تاریخ‌نگاری معاصر فاصله می‌گرفت.اواخر عمر.در سال ۱۹۱۷، تائون دی رول به عضویت سنای پادشاهی ایتالیا منصوب شد. در نوامبر ۱۹۲۱، در حالی که به عنوان رئیس ستاد نیروی دریایی ایتالیا خدمت می‌کرد، نماینده نیروی دریایی ایتالیا در کنفرانس تسلیحات واشینگتن بود.در سال ۱۹۲۲، توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم به مقام والای دوکا دل مار ("دوک دریا") مفتخر شد. در اکتبر ۱۹۲۲، او به عنوان وزیر نیروی دریایی در کابینه موسولینی منصوب شد. او در سال ۱۹۲۵، در اعتراض به ایجاد سمت رئیس ستاد کل که منحصراً به افسران ارتش اختصاص داده می‌شد، استعفا داد. او در ۴ نوامبر ۱۹۲۴ به عنوان دریاسالار بزرگ منصوب شد. او از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۴ پس از سقوط رژیم فاشیستی، رئیس سنای ایتالیا بود.وی در سال ۱۹۴۸ در رم درگذشت. او در کلیسای مریم مقدس فرشتگان در کنار ژنرال آرماندو دیاز به خاک سپرده شد.تدفین و یادبود.بقایای او در کلیسای سانتا ماریا دگلی آنجلی و دئی مارتیری در رم آرمیده است. به افتخار و یاد او، منطقه کالچیاواکا در شهرداری ورولنگو، در استان تورین، بورگو روول نامگذاری شد، همان‌طور که پل تائون دی روول که در ۲ ژوئیه ۲۰۱۳ در لا اسپزیا افتتاح شد، و همچنین خیابان‌ها، کوچه‌ها و جاده‌های متعددی در بسیاری از شهرهای ایتالیا به این نام نامگذاری شدند.