پائولو د ماریا کیست؟ توضیح بده.
پائولو د ماریا (; – ) سیاست‌مدار و نظامی اهل ایتالیا بود و همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برنز شجاعت نظامی شد.زندگینامه.پائولو د ماریا در پیه‌مونته به دنیا آمد و در جنگ جهانی اول به عنوان افسر پیاده‌نظام شرکت کرد. او سه بار زخمی شد و در حالی که هنوز افسر کارآموز بود به دلیل نقش خود در نبرد ششم ایزونزو موفق به دریافت مدال برنز شجاعت نظامی شد. این تجربه او را در میان افسران جوان ایتالیایی به چهره‌ای شناخته‌شده بدل ساخت و آغازگر مسیری بود که به فعالیت‌های سیاسی و شبه‌نظامی او در دوران پس از جنگ انجامید. پس از جنگ، در سال ۱۹۲۱ بخش کوری از فاسیس‌های ایتالیایی نبرد را تأسیس کرد و سال بعد در مارس به رم شرکت نمود. این مشارکت موجب ارتقای جایگاه او در ساختار جنبش فاشیستی شد. در سال ۱۹۲۳ به میلیشیای داوطلب امنیت ملی پیوست و به درجه "کنسول جنرال" (سرتیپ) رسید. د ماریا در این دوره ارتباط نزدیکی با حلقه‌های سیاسی رژیم برقرار کرد و در سازمان‌دهی فعالیت‌های محلی نقش فعالی بر عهده داشت. در سال‌های ۱۹۳۵–۱۹۳۶ برای جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی داوطلب شد. او در این جنگ تجربه بیشتری در فرماندهی نیروهای نامنظم کسب کرد و پس از بازگشت، مدتی به ذخیره منتقل شد. با این حال، به این تصمیم اعتراض کرد و توانست به خدمت فعال بازگردد. در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۳ فرماندهی لژیون ۸۹ پیراهن سیاه "اتروسکا" در ولترا (شامل ۱۵۰۰ نفر) مستقر در درنیش و وابسته به لشکر ۱۵ پیاده برگامو را بر عهده گرفت. بین ۲۵ تا ۲۷ ژوئن، پس از گزارش‌هایی درباره تلاش‌های خرابکاری روی تیرهای تلگراف، د ماریا لژیون را در دو عملیات ضد پارتیزان هدایت کرد که بدون موفقیت بود. این ناکامی‌ها به تنش‌هایی میان نیروهای او و مقامات ارتش منظم ایتالیا انجامید. پس از آتش‌بس کاسیبیله در سپتامبر ۱۹۴۳، د ماریا سربازانش را متقاعد کرد تا جنگ را در کنار آلمان ادامه دهند. پس از مذاکرات با فرمانده ۱۱۴ یگر, لژیون پیراهن سیاه او به ورماخت پیوست و به نام "پلیس-میلیشیای داوطلب" تغییر نام یافت و به لشکر ۱۱۴ یگر وابسته شد. سربازان ایتالیایی یونیفرم خود را حفظ کردند، به علاوه بازوبندی سفید با عبارت "Ordnungspolizei" پوشیدند. د ماریا سپس شروع به جذب افراد از واحدهای ایتالیایی دیگر که پس از آتش‌بس از هم پاشیده بودند کرد و به سرعت اندازه واحدش را دو برابر کرد، تا تقریباً به سه هزار نفر رسید؛ او درجه اوبراست دریافت کرد و واحدش به "لشکر میلیزی د ماریا" تغییر نام یافت. در طول سپتامبر، این لشکر همان مأموریتی را انجام داد که پیش از آتش‌بس به لژیون ۸۹ پیراهن سیاه سپرده شده بود، یعنی نظارت بر بخش راه‌آهن بین درنیش و شیبنیک. در ۱۵ سپتامبر د ماریا بخش درنیش از حزب فاشیست جمهوری‌خواه را تأسیس کرد و به عنوان رهبر محلی اقتدار قابل توجهی به دست آورد. در ۲۷ سپتامبر، "لشکر میلیزی" تمام سلاح‌های سنگین خود را به لشکر ۱۱۴ یگر در درنیش تحویل داد و سپس، همانطور که بین د ماریا و فرماندهی اس‌اس توافق شده بود، برای آموزش به آلمان فرستاده شد. در مسیر، نیروهای ایتالیایی کینین به آن‌ها پیوستند. با این حال، پس از رسیدن به سالزبورگ در ۵ اکتبر، قطاری که د ماریا و سربازانش را حمل می‌کرد به اردوگاهی نزدیک برلین هدایت شد. د ماریا به شدت به این تصمیم اعتراض کرد و حتی کوشید با سفارت ایتالیا تماس بگیرد اما بی‌نتیجه بود. تنها در ۱۲ اکتبر، پس از رفع سوءتفاهم، سربازان توانستند به اردوگاه‌های آموزشی مونزینجن ادامه مسیر دهند. در این فرایند، حدود هزار نفر از همراهانش تصمیم گرفتند واحد د ماریا را ترک کنند. در ۱۱ نوامبر ۱۹۴۳ سه گردان "لشکر میلیزی د ماریا" به آدولف هیتلر وفاداری سوگند یاد کردند و شش روز بعد به میلان بازگشتند. این گردان‌ها نخستین کادر وافن اس‌اس ایتالیا را تشکیل دادند و د ماریا به درجه اس‌اس استاندارتن‌فیهرر رسید. پس از پیوستن به جمهوری اجتماعی ایتالیا, د ماریا از ۱۰ مه ۱۹۴۴ تا ۳۰ مه ۱۹۴۴ به عنوان رئیس استان فروزینونه منصوب شد. او کمی قبل از آزادسازی شهر توسط متفقین از سمت خود کنار رفت و به شمال ایتالیا منتقل شد. در آنجا مدتی به عنوان افسر رابط عمل کرد و به هماهنگی میان مقامات آلمانی و نیروهای فاشیست ایتالیایی پرداخت. در ۸ ژانویه ۱۹۴۵ به عنوان رئیس استان ساونا منصوب شد و در ۵ فوریه همان سال رسماً کار خود را آغاز کرد و تا پایان جنگ در این سمت باقی ماند. در طول این مدت، با چالش‌های گسترده‌ای مانند افزایش فعالیت‌های پارتیزانی و کمبود منابع روبه‌رو شد و نقش او در سرکوب مقاومت محلی بعدها مورد انتقاد شدید قرار گرفت. پس از جنگ، او توسط دادگاه فوق‌العاده ساونا به دلیل همکاری با دشمن محاکمه شد و به یک سال و هشت ماه زندان محکوم گردید. د ماریا در جریان دادرسی تلاش کرد اقدامات خود را با انگیزه‌های میهن‌پرستانه توجیه کند، اما دادگاه نقش او در همکاری با نیروهای اشغالگر آلمانی را محرز دانست. با وجود محکومیت، او مدت کوتاهی پس از جنگ به زندگی خصوصی بازگشت و تا حدودی از عرصه عمومی کنار رفت. او در سال‌های بعد در اسپولتو اقامت گزید و کمتر در سیاست یا فعالیت‌های عمومی ظاهر شد. مرگ او در ۱۹۶۸ پایان زندگی یکی از چهره‌های بحث‌برانگیز و پرحاشیه در تاریخ فاشیسم ایتالیا را رقم زد.