برتراندو اسپاونتا کیست؟ توضیح بده.
برتراندو اسپاونتا (۲۶ ژوئن ۱۸۱۷–۲۰ سپتامبر ۱۸۸۳) فیلسوف برجسته ایتالیایی قرن نوزدهم بود که اندیشه‌هایش تأثیر مهمی بر اندیشه فلسفی در قرن بیستم و بر تحولاتی که در طول اتحاد ایتالیا رخ داد، گذاشت.زندگی‌نامه.برتراندو، برادر بزرگتر سیلویو اسپاونتا، میهن‌پرست ایتالیایی، در خانواده‌ای از طبقه متوسط و با مشکلات مالی متولد شد. مادرش، ماریا آنا کروچه، عمه بزرگ فیلسوف بندیتو کروچه بود.او در مدرسه علمیه اسقفی کیتی تحصیل کرد و در آنجا به مقام کشیشی رسید. در سال ۱۸۳۸ به همراه برادرش به مونته‌کاسینو نقل مکان کرد تا در مدرسه علمیه محلی، سمت معلم ریاضیات و بلاغت را بر عهده بگیرد. در سال ۱۸۴۰ برای ادامه تحصیل به ناپل رفت. با یادگیری زبان‌های آلمانی و انگلیسی، او به یکی از اولین متفکران ایتالیایی آن دوره تبدیل شد که آثار فیلسوفان خارجی را به زبان اصلی می‌خواند. او به محافل لیبرال راه یافت و با متفکرانی مانند و نزدیک شد، مدرسه فلسفه خود را تأسیس کرد و همچنین به ویرایش "ایل نازیوناله" ("Il Nazionale")، روزنامه‌ای که توسط برادرش، سیلویو، تأسیس و ویرایش می‌شد، کمک کرد. در سال ۱۸۴۹، پس از لغو قانون اساسی توسط فردیناندو دوم و دستگیری سیلویو، او ناپل را ترک کرد: ابتدا به فلورانس و سپس به تورین رفت. پس از ترک مقام کشیشی، او به عنوان روزنامه‌نگار برای نشریات پیدمونتی "Il Progresso" , "Il Cimento" , "Il Piemonte" و "Rivista Contemporanea" شروع به کار کرد. اسپاونتا در تورین به ایده‌های هگل نزدیک شد، سیستم فلسفی و اندیشه سیاسی خود را توسعه داد و در مجادله‌ای با "La Civiltà Cattolica"، نشریه‌ای یسوعی، علیه این ایده که دین برای رشد انسان ضروری است، استدلال کرد.در سال ۱۸۵۸ او کرسی فلسفه حقوق را در دانشگاه مودنا به دست آورد و پس از آن در سال ۱۸۶۰ کرسی تاریخ فلسفه را در بولونیا و سپس در سال بعد کرسی فلسفه را در دانشگاه ناپل به دست آورد. در مجموعه‌ای از سخنرانی‌ها که در سال ۱۸۶۰ در بولونیا ارائه شد، او ابتدا نظریه خود را در مورد حرکت دایره‌ای اندیشه فلسفی بین ایتالیا و اروپا شرح داد. اگرچه دیدگاه پذیرفته شده در آن زمان این بود که فلسفه ایتالیایی همیشه به سنت افلاطونی-مسیحی وفادار مانده است، اسپاونتا در پی اثبات این بود که فلسفه مدرن، سکولار و ایده‌آلیستی در ایتالیا سرچشمه گرفته است، اگرچه در آلمان به بالاترین شکل خود رسیده بود. او وضعیت اسفناک فلسفه در ایتالیای قرن نوزدهم را به فقدان آزادی فکری پس از اصلاحات متقابل و همچنین به ظلم و ستم حاکمان مستبد نسبت داد. علاوه بر این، او تلاش کرد تا فلسفه دکارت را با فلسفه تومازو کامپانلا، فلسفه باروخ اسپینوزا را با فلسفه جوردانو برونو، فلسفه ایمانوئل کانت را با فلسفه جامباتیستا ویکو و آنتونیو روزمینی، و فلسفه ایده‌آلیست‌های آلمانی را با فلسفه وینچنزو جیوبرتی برابر بداند. هدف او از این کار، رهانیدن فلسفه ایتالیایی از کوته‌نظری و احیای آن بدون افتادن در دام ناسیونالیست‌ها بود، که علیه آنها مجادلهٔ تندی نوشت.اسپاونتا نفوذ ایده‌آلیسم هگلی را در ایتالیا گسترش داد: آثار او عمیقاً بر جووانی جنتیله و بندیتو کروچه تأثیر گذاشت، کسانی که پس از مرگ والدینشان با سیلویو اسپاونتا نقل مکان کردند و در سخنرانی‌های برتراندو شرکت کردند و آنها را به ویژه به خاطر لیبرالیسمشان دوست داشتند. از دیگر اعضای «مکتب» او می‌توان به ، ، ، و آنتونیو لابریولا اشاره کرد.برتراندو اسپاونتا همچنین سه دوره به عنوان نماینده پارلمان در پادشاهی ایتالیا از حزب راست تاریخی خدمت کرد. او از سیاست‌های سکولار، مرتبط با احساس دفاع قوی از دولت، مبتنی بر حق رأی عمومی، حمایت می‌کرد. این امر منبع الهام برای توسعه یک جامعه هماهنگ بود که در آن افراد و جامعه می‌توانستند منابع لازم برای رشد را به شیوه‌ای «منظم و عادلانه» پیدا کنند.