استفانو جاسینی (سیاستمدار، متولد ۱۸۸۶) کیست؟ توضیح بده.
کنت استفانو جاسینی اهل سن جرواسیو (۳ نوامبر ۱۸۸۶–۳۱ مه ۱۹۵۲) سیاستمدار و مورخ ایتالیایی و از چهره‌های برجسته حزب دموکرات مسیحی بود.خانواده و اوایل کار.استفانو جاسینی بزرگ‌ترین فرزند از شش فرزند جووانی باتیستا جاسینی و همسرش کارولینا کاوی بود. او به نام پدربزرگش، سیاستمدار ریزورجیمنتو، استفانو جاسینی، که چندین بار به عنوان وزیر کارهای عمومی خدمت کرده بود، نامگذاری شد. استفانوی کوچکتر در سال ۱۹۰۸ در رشته حقوق از دانشگاه جنوا فارغ‌التحصیل شد. سال بعد با الیزابتا بورومئو آرسه، دختر ، شاهزاده آنگرا، ازدواج کرد و از او صاحب پسری به نام جووانی شد که بعدها استاد شیمی در میلان شد.استفانوی جوان به شدت تحت تأثیر پیرو مارتینتی، که در سخنرانی‌های دانشگاهی او شرکت کرده بود، و مربی معنوی‌اش آمبروجو راتی، پاپ آینده پیوس یازدهم، قرار گرفت. پس از فارغ‌التحصیلی، او به همراه ، الساندرو کاساتی، آژاکس آنتونیو آلفیری و اوبرتو پستالوزا، با یک مجله ادبی-مذهبی کوتاه‌مدت "" همکاری می‌کرد. دوستی خانواده‌اش با اسقف جرمیا بونوملی نیز او را با ابتکارات انجمن کمک به مهاجران آشنا کرد و او را به متخصصی در مسائل پیچیده مرتبط با مهاجرت تبدیل کرد.ورود به عرصه سیاست.اولین ماجراجویی جاسینی در زندگی عمومی در ژانویه ۱۹۱۱ با انتخاب او به عنوان عضو شورای شهر میلان آغاز شد. او که در تلاش برای انتخاب مجدد در ژوئن ۱۹۱۴ ناموفق بود، خیلی زود به عنوان عضو شورای استان برای منطقه ویمرکاته انتخاب شد. او همچنین به هیئت تحریریه ایتالیا، روزنامه اصلی کاتولیک میلان، پیوست.در آغاز جنگ جهانی اول، او در ابتدا طرفدار بی‌طرفی بود، اما دیدگاه خود را تغییر داد و از مبارزه علیه اتریش-مجارستان به عنوان وسیله‌ای برای تکمیل اتحاد ایتالیا حمایت کرد. او به عنوان افسر ذخیره در سواره نظام فراخوانده شد و به دفتر امور مدنی که در فرماندهی عالی تأسیس شده بود، منصوب شد. پس از شکست کاپورتو، او در مونتلو به عنوان افسر رابط بین نیروهای ایتالیایی و سپاه چهاردهم ارتش بریتانیا خدمت کرد. در طول جنگ، او یک مدال و دو صلیب جنگی برای شجاعت و همچنین یک نشان بریتانیایی دریافت کرد. پس از ترخیص از خدمت، به زندگی عمومی بازگشت و به لوئیجی استورزو در تأسیس حزب مردم ایتالیا پیوست. او پیوسته از یک خط محافظه‌کار میانه‌رو حمایت می‌کرد.اولین فعالیت پارلمانی.جاسینی اولین بار در نوامبر ۱۹۱۹ از حوزه انتخابیه کومو به مجلس نمایندگان انتخاب شد. او در سال‌های ۱۹۲۱ و ۱۹۲۴ مجدداً انتخاب شد او از جدایی آونتین حمایت نمی‌کرد و به اهمیت حفظ تمامیت پارلمان اعتقاد داشت. با وجود دیدگاه‌هایش، در ابتکارات مخالفان برای احیای حکومت دموکراتیک شرکت کرد. او امیدوار بود که ویتوریو امانوئل سوم کشور را در این مسیر رهبری کند و جزو ۵۴ امضاکننده پیام خطاب به پادشاه، در ۶ ژوئن ۱۹۲۵، توسط نمایندگان مشروطه مخالفان بود. او که از بی‌عملی پادشاه ناامید شده بود، همچنان به تلاش برای بازگشت مخالفان به پارلمان ادامه داد.جاسینی در تلاش برای بازگشت به مجلس در ۱۶ ژانویه ۱۹۲۶ شرکت کرد؛ مانند دیگر نمایندگان در آن روز، او نیز مورد خشونت فاشیست‌ها قرار گرفت و از ناحیه بینی دچار آسیب شد. در ۹ نوامبر، به همراه دیگر نمایندگان آونتین، اعلام شد که از نمایندگی انتخابی خود کناره‌گیری کرده است و این امر، فعالیت سیاسی او را برای مدتی به پایان رساند. چند سال بعد، او خود را وقف مطالعه و نوشتن، انتشار زندگینامه پدربزرگش و حفظ ارتباط با دیگر کاتولیک‌های برجسته ضد فاشیست کرد و به همراه آلسید د گاسپری در جلسات مخفی برای آماده‌سازی بازسازی یک حزب دموکراتیک کاتولیک شرکت کرد. او که در طول جنگ جهانی دوم به عنوان افسر ستاد فراخوانده شد، به جبهه غرب و سپس به آلبانی اعزام شد. پس از اعلامیه بادولیو، به سوئیس گریخت و در دسامبر ۱۹۴۴ به ایتالیا بازگشت.