ماری برابانت، کنتس ساووی کیست؟ توضیح بده.
ماری برابانت، کنتس ساووی (؛ ۱۲۷۷/۸۰ – ۱۳۳۸) با آمادئوس پنجم، کنت ساووی، ازدواج کرد و همسر کنتس ساووی شد. او دختر ژان اول، دوک برابانت و مارگارت فلاندرز بود.او پس از مرگ پدرش با آمادئوس نامزد شد. این ازدواج زمانی ترتیب داده شد که ساووی در اتحاد با فرانسه علیه انگلستان به برابانت پیوست. در اکتبر ۱۲۹۷، مجوز پاپی دریافت شد. عروسی در سال ۱۲۹۸ در کاخ شامبری برگزار شد.به عنوان کنتس ساووی، ماری برابانت ظاهراً تأثیر فرهنگی خاصی از برابانت به همراه داشت و چندین صنعتگر را که بر دربار ساووی تأثیر می‌گذاشتند، مانند خیاطش کالین دو برابانت، با خود آورد. این ازدواج منجر به روابط نزدیک بین ساووی و برابانت شد و به برابانت دسترسی نزدیک‌تری به ایتالیا داد. به نظر می‌رسد ماری در دربار نفوذ داشته و به عنوان دیپلمات و مشاور سیاسی ایفای نقش می‌کرد.در سال ۱۳۰۸، برادر شوهرش به عنوان پادشاه آلمان انتخاب شد. وقتی خواهر و برادر شوهرش در سال ۱۳۱۰ به ایتالیا سفر کردند، در راه رم، در دربار ساووی در ژنو به ملاقات ماریا رفتند.در سال ۱۳۲۳، او بیوه شد. همسر او پسرخوانده ماریا بود. تاریخ دقیق مرگ او مشخص نیست.خاستگاه.بر اساس شجره‌نامهٔ دوک‌های برابانت، گسترش‌یافته، ماریا دومین دختر دوک لورن و برابانت و دوک لیمبورگ، جان اول برابانت، و همسرش، مارگارت دامپیره یا فلاندر (۱۲۵۱–۱۲۸۵) بود، که دختر کنت فلاندر و مارکیز نامور، گای دامپییر، و ماتیلدا از بتون بود، که دختر و وارث رابرت هفتم بتون، لرد بتون، ترموند، ریشبورگ، و وارنه‌بیث، و وارنه‌یتون بود. جان اول برابانت دومین پسر دوک لورن و برابانت، هنری سوم و آلیس بورگوندی بود، که دختر دوک بورگوندی و پادشاه لقب‌دهنده تسال ۱۲–۱۲ بود. ۱۲۷۲) و همسرش یولاند از دروکس (۱۲۱۲–۱۲۴۸)، که دختر کنت درو و برین، رابرت سوم و همسرش الیوانت بانوی سنت والری.زندگی‌نامه.پدرش جان اول در سال ۱۲۹۴ درگذشت: طبق وقایع‌نامهٔ بالدوینی نینوونسیس، جان در ۷ مارس درگذشت، همچنین طبق وقایع‌نامهٔ بالدوینی نینوونسیس، درگیری حدود پنج روز قبل از مرگ دوک رخ داده بود، جان اول در گروه کر کلیسای فرانسیسکن در بروکسل به خاک سپرده شد. طبق وقایع‌نامهٔ بالدوینی نینوونسیس، دوک به دوک‌نشینش برده شد، جایی که آنها بیهوده تلاش کردند تا او را درمان کنند، بدون اینکه مکان را مشخص کنند.دوباره وقایع‌نامهٔ بالدوینی نینوونسیس اعلام می‌کند که پسرش، جان دوم، جانشین او شد.پس از مرگ پدرش، ماریا با اتو، وارث شهرستان کلیوز، نامزد شد؛ در واقع، سندی به تاریخ ۲۳ اکتبر ۱۲۹۷ وجود دارد که توسط پاپ بونیفاس هشتم صادر شده است و در آن، با وجود درجه چهارم خویشاوندی، او اجازه ازدواج بین ماریا و اتو را صادر کرده است.در تاریخی نامشخص، بین سال‌های ۱۲۹۷ تا ۱۳۰۴، ماریا همسر کنت ساووی و کنت آئوستا و مورین، آمادئوس پنجم ساووی، که پسر دوم کنت ساووی و کنت آئوستا و مورین، توماس دوم ساووی و بئاتریس فیشی بود، شد. آمادئوس پنجم، بیوه سیبیلا دو بائوگه بود که هشت فرزند برای او به دنیا آورده بود.در سال ۱۳۰۷، همسرش، آمادئوس، وصیت‌نامه‌ای تنظیم کرد که در آن پسرش از ازدواج اولش، ادوارد، را به عنوان وارث جهانی خود در شهرستان ساووی اعلام کرد. (اودورادو، پسر ارشدش) و همچنین میراث‌های مختلف را هم برای فرزندان ازدواج اولش و هم برای فرزندان ازدواج دومش (متولد ماریا برابانت، همسر دومش) تعریف کرد.هنری هفتم، شوهر خواهرش مارگارت، کنت لوکزامبورگ، در نوامبر ۱۳۰۸ به عنوان پادشاه آلمان انتخاب شد و به همراه مارگارت در ۶ ژانویه ۱۳۰۹ در آخن تاجگذاری کردند. هنری هفتم آرزوی تاج و تخت امپراتوری را داشت، بنابراین در سال ۱۳۱۰، به همراه همسرش مارگارت، سفری به ایتالیا و سپس به رم را آغاز کرد تا به عنوان امپراتور مقدس روم تاجگذاری کند (در ۲۹ ژوئن ۱۳۱۲)؛ برای رسیدن به ایتالیا، هنری هفتم از ژنو و سپس از شهرستان ساووی عبور کرد، جایی که توسط برادران همسرش، آمادئوس و ماریا، به گرمی مورد استقبال قرار گرفت.ماریا در سال ۱۳۲۳ بیوه ماند. همسرش، آمادئوس پنجم، در حالی که هنری هفتم در آوینیون بود، درگذشت تا با پاپ ژان بیست و دوم ملاقات کند و او را به انجام یک جنگ صلیبی به نفع امپراتوری بیزانس که در حال تسلیم شدن در برابر حملات امپراتوری عثمانی بود، ترغیب کند، اما به دلیل خستگی سفر، بیمار شد و ظرف چند روز درگذشت. همچنین مورخ فرانسوی، ویکتور فلور دو سن‌جنیس، تأیید می‌کند که آمادئوس پس از رسیدن به پادشاه فرانسه، شارل چهارم در آوینیون، اندکی پس از آن، در ۱۶ اکتبر درگذشت. تا مرگ در ۱۶ اکتبر (هفدهم نوامبر) ۱۳۲۳ در نزدیکی آوینیون، آمادئوس که در سبعودی بود رخ داد. پسرش ادوارد، پسر خوانده مریم جانشین او شد.سال دقیق مرگ مریم مشخص نیست. پس از سال ۱۳۳۸ رخ داد و او در کلیسای فرانسیسکن در بروکسل، دوک نشین برابانت به خاک سپرده شد.منابع.Edward Armstrong, "L'Italia al tempo di Dante", cap.