روابط خارجی مصر باستان کیست؟ توضیح بده.
آنچه که از روابط خارجی با سایر دولت‌های خارجی در مصر باستان برای ما فعلاً موجود است از ارتباطات خارجی پیش از سلسله‌ها و مصر باستان تا سال ۳۴۳ پیش از میلاد است.ازدواج سیاسی، راهی برای برقراری روابط خارجه.بیشتر پادشاهان دورهٔ جدید برای تقویت پیوند میان دولت‌ها، ازدواج‌های سیاسی ترتیب می‌دادند. این‌گونه ازدواج‌ها به عشق و تفاهم میان زوجین هیچ ربطی نداشت. امروزه تعدادی نامه به دست آمده است که دو نوع ازدواج سیاسی را شرح می‌دهد:بعد از آنکه این عروس‌های دیپلماتیک با همراهان و اطرافیان خود، که گاهی تعداد ایشان تا سیصد نفر هم ثبت شده است، وارد مصر می‌شدند، دیگر اجازه برقراری ارتباط با خانواده‌های خود را نداشتند زیرا احتمال آن می‌رفت که عروس‌های خارجی بر خلاف منافع مصر عمل کنند و اسرار نظامی و حکومتی را فاش کنند؛ مثلاً در نامه‌ای که از سوی پادشاه هیتی برای رامسس دوم نوشته شده، او از حال دخترش که به عنوان عروس دیپلماتیک روانه مصر شده بود، جویا می‌شود. این نشان می‌دهد که دختر با دیگران هیچ ارتباطی نداشته است.پادشاهان مصر با شاهدخت‌های سایر کشورهای بیگانه ازدواج می‌کردند، اما شهبانوهای مصری را به شاهزادگان خارجی نمی‌دادند. چنین تمایزی در یکی از نامه‌های دیپلماتیک عمارنه مبنی بر در خواست پادشاه بابل به آمنهوتب سوم برای عقد یک عروس مصری کاملاً روشن شده است. به پادشاه بابل، بدون هیچ تعارفی گفته بودند: «از قدیم الایام دختر پادشاه مصر را برای ازدواج به هیچ‌کس نمی‌دهند.»این جواب قاطع تا مقداری برای پادشاه بابل توهین‌آمیز تلقی می‌شد زیرا خواهرش در اندرونی مصریان بود.رامسس دوم و ازدواج‌های دیپلماتیک.شماری از ازدواج‌های رامسس دوم دیپلماتیک بود. ستون سنگی یادبود ازدواج رامسس دوم، ازدواجی میان او و شاهزاده هیتی را در سال ۳۵ ثبت کرده است.نبته پلایای ماقبل تاریخ (حدود ۷۵۰۰ سال قبل از میلاد).در نبته پلایا تا پایان هزاره ششم پیش از میلاد، مصریان ماقبل تاریخ بز و گوسفند را از جنوب غربی آسیا وارد می‌کردند.بداری پیش دودمانی (حدود ۴۵۰۰–۴۰۰۰ قبل از میلاد).آثار باستانی خارجی مربوط به هزاره پنجم پیش از میلاد در فرهنگ بداری مصر، نشان‌دهنده ارتباط با سوریه و اوروک است.نقاده پیش دودمانی، گرزه و معادی (حدود ۴۴۰۰–۳۱۰۰ قبل از میلاد).مصریان پیش از سلسله در دوره نقاده اول با نوبیا در جنوب، واحه‌های صحرای غربی در غرب و فرهنگ‌های شرق مدیترانه در شرق تجارت می‌کردند. آنها همچنین ابسیدین را از اتیوپی برای شکل‌دادن به تیغه‌ها و اشیاء دیگر وارد می‌کردند. نمونه‌های زغال یافت شده در مقبره‌های نخن، که قدمت آنها به دوره‌های نقاده اول و دوم برمی‌گردد، به عنوان چوب سدر لبنان شناسایی شده‌اند. مصنوعات مصری مربوط به این دوران در کنعان و دیگر مناطق خاور نزدیک، از جمله تل براک و اوروک و شوش نیز یافت شده‌اند.سنگ لاجورد به شکل مهره، از تنها منبع شناخته‌شدهٔ ماقبل تاریخ آن یعنی منطقه بدخشان، در شمال شرقی افغانستان به برای تجارت گرزه باستان رسید.در نیمه اول هزاره چهارم پیش از میلاد، مصریان در معادی، سفال را از کنعان وارد می‌کردند.دوره آغازی دودمانی (حدود ۳۱۰۰–۲۵۷۵ پیش از میلاد).شواهد مربوط به ارتباطات دوره آغازی دودمانی مصر باستان اساساً ادامهٔ ارتباطات پیش از سلسله‌های فوق با گسترش بیشتر به سودان است. همچنین نشانه‌هایی از ارتباط با دریای اژه و جزیره کرت در این دوره وجود دارد، اما این شواهد ضعیف است.نارمر سفال‌های مصری را در جنوب کنعان تولید می‌کرد، با نام خود که روی ظروف حک شده بود، و سپس دوباره به مصر صادر می‌کرد. کارگاه‌های تولید سفال مصری در تل آراد، منطقه غزه (اِن بسور)، رفح و بود.یک مستعمره مصری که در جنوب کنعان مستقر بود، به همین دوران برمی‌گردد. سفال‌های مصری سلسله اول در جنوب کنعان یافت شده‌اند برخی از آنها نام نارمر را دربردارند. از دیگر بازتاب‌های ارتباطات باستانی با خاور نزدیک، می‌توان به طرحی از یک چاقوی سنگ چخماقی اشاره کرد.پادشاهی کهن (قبل از حدود ۲۱۳۴ پیش از میلاد).شواهد تجارت پادشاهی کهن (نقشه اینجا) از جنوب به نوبیا (در سودان و اتیوپی امروزی) و پونت (احتمالاً اتیوپی/اریتره امروزی یا مناطق مرزی اریتره-سودان، احتمالاً سومالی)، از شرق به خاور نزدیک (جبیل و ابلا، سوریه)، از شمال به دریای اژه و جزایر یونان، و از غرب (شواهد محدود) به لیبی گسترش یافته است.مسیر تجاری که از خارجه در جنوب و اسیوط در شمال عبور می‌کرد، از همان اوایل پادشاهی کهن برای حمل و نقل و تجارت طلا، عاج، ادویه، گندم، حیوانات و گیاهان مورد استفاده قرار می‌گرفت.پادشاهی میانه (قبل از حدود ۱۶۴۸ پیش از میلاد).شواهد ارتباط پادشاهی میانه (نقشه اینجا) در قسمت جنوبی مصر به سرزمین نوبیا، به ویژه بوهین و کِرمَه می‌رسد. نوبیایی‌ها نیز در این دوره در مصر باستان زندگی می‌کردند. ارتباطات مصری‌ها در قسمت شرقی مصر با اشیاء و آثار نقش‌دار مصر باستان که در خاور نزدیک، از جمله آناتولی و بیبلوس و مناطق باستانی اطراف کنعان و سوریه یافت شده‌اند، نشان داده شده است. برخی از پادشاهان بیبلوس در حالی که با اقلام مصری دفن شده بودند، یافت شده‌اند. در سمت غربی مصر، شواهد رابطه با لیبی عموماً به سفرهای نظامی محدود می‌شود. در سمت شمال، ارتباط مصریان باستان با فرهنگ‌های دریای اژه به وسیلهٔ اشیاء و وسایل‌های به جا ماندهٔ مینوسی یافت شده در مصر مشخص شده است.پادشاهی نوین (قبل از حدود ۱۰۷۰ پیش از میلاد).به نظر می‌رسد ارتباطات پادشاهی نوین (به جز یونان) تحت نظارت و سلطه فعالیت‌های نظامی بوده است. ارتباطات قوی مصریان با همسایگان شمالی یعنی کرت، میسنی و (در جزایر دریای اژه) در این مدت ادامه داشته است. در جنوب، مصریان سرزمین نوبیه را فتح کردند. در شرق، مصری‌ها با موفقیت فلسطین و سوریه را فتح کردند که با مخالفت و دشمنی میتانی‌ها و هیتی‌ها مواجه شدند. اگرچه به نظر می‌رسد که تجارت محدود بین مناطق ادامه داشته است و به اولین پیمان صلح شناخته شده جهان، یعنی معاهده مروارید بین رامسس دوم و هیتی‌ها، منجر شده است.در غرب مصر نیز ارتباط با لیبی دوباره به‌طور کلی به فعالیت‌های نظامی محدود می‌شد.دوره متأخر (قبل از حدود ۳۴۳ پیش از میلاد).به نظر می‌رسد ارتباطات خارجی در دوره پایانی مصر باستان، صرفاً ادامه ارتباطات پادشاهی نوین بوده است. لشکرکشی‌های نظامی دوباره در همه جا به جز یونان باستان ادامه یافت. در واقع، در این دوره شواهدی از سربازان یونانی وجود دارد که برای فراعنهٔ مصر می‌جنگیدند و یک پست تجاری حمل و نقل یونانی به نام ناوکراتیس را در مصر تأسیس کردند. نوبیا در این دوره تحت سلطه مصر باستان قرار گرفت. با این حال، سرانجام، در دودمان بیست و پنجم، نوبیا سرزمین مصر را فتح و کنترل می‌کند، اما بعداً توسط آشوریان سرنگون می‌شوند. علاوه بر این، برخی از محققان معتقدند که آشوریان بعداً توسط نپاتانی‌ها بیرون رانده شدند.مسیر تجاری درب الاربعین که توسط هرودوت به عنوان جاده‌ای که «در چهل روز پیموده می‌شود» توصیف شده است، در زمان او به یک مسیر زمینی مهم تبدیل شد که تجارت بین نوبیا و مصر را تسهیل می‌کرد. در شرق، مصر کنترل قبرس را به دست گرفت، اما با وجود تلاش‌های متعدد، هرگز فلسطین را به دست نیاورد. باز هم، ارتباطات مصر با لیبی در این دوره عموماً به فعالیت‌های نظامی محدود می‌شد.