فولکو روفو دی کالابریا کیست؟ توضیح بده.
فولکو روفو دی کالابریا (; – ) خلبان و سیاستمدار اهل ایتالیا بود. وی خلبان ایتالیایی در جنگ جهانی اول و سناتور پادشاهی از سال ۱۹۳۴ تا زمان مرگش بود. او پدر پائولا، ملکه بلژیکی‌ها (با نام اصلی دونا پائولا روفو دی کالابریا) بود.تاریخچه خانوادهآدماروس روفوس، که در سال ۱۰۴۹ درگذشت، عنوان کومس را در جنوب ایتالیا داشت. سیگریو روفو در سال ۱۲۳۵ مارشال بزرگ امپراتوری مقدس روم، فردریک دوم، در پادشاهی سیسیل شد. پس از قرن چهاردهم، این خانواده به دو شاخه روفو دی اسکالتا و روفو دی کالابریا تقسیم شد که دومی به فولکو تعلق داشت.فولکو پسر فولکو هفتم بنیامینو تریستانو روفو دی کالابریا، پنجمین دوک گاردیا لومباردا (۱۸۴۸–۱۹۰۱) و لورا موسلمان دوچنوی، اشراف‌زاده بلژیکی، که پدربزرگ مادری اش کنت ژاک آندره کوگن، وزیر دارایی دوم بلژیک بود، بود. بنیامینو روفو دی کالابریا برادر کوچکتر رئیس خاندان روفو، فولکو روفو دی کالابریا-سانتاپائو، دهمین پرنسیپ دی سیلا و دومین دوکا دی سانتا کریستینا بود.فولکو با فرمان ۱۵ مارس ۱۹۲۸ شاهزاده روفو دی کالابریا در پادشاهی ایتالیا ساخته شد. او همچنین ششمین دوک گاردیا لومباردا و هفدهمین کنت سینوپولی بود. شاخه کالابریایی خاندان روفو، یکی از قدیمی‌ترین دودمان‌های ایتالیا را نشان می‌دهد و شامل بسیاری از شخصیت‌های برجسته، مانند کاردینال فابریزیو دیونیجی روفو می‌شود. فولکو با خانواده‌های اشرافی رومی و جنوبی ایتالیا از جمله کولونا، اورسینی، پالاویچینی، آلیاتا و روسپیگلیوسی نسبت داشت.زندگی اولیه و خدمت سربازی پیش از جنگ.فولکو روفو دی کالابریا در ۱۲ اوت ۱۸۸۴ در ناپل، پادشاهی ایتالیا متولد شد. او در ۲۲ نوامبر ۱۹۰۴ به عنوان افسر ذخیره داوطلب آموزش در یازدهمین هنگ سواره نظام سبک فوجیا شد. در ۳۱ مه ۱۹۰۵، او به سرجوخه ارتقا یافت؛ در ۳۰ نوامبر، دوباره به سرژانته ارتقا یافت. در ۲۰ فوریه ۱۹۰۶، او به عنوان ستوان دوم به درجه افسری منصوب شد.پس از آن، او معاون مدیر ایستگاه آفریقایی شرکت کشتیرانی بلژیکی وگیمونت شد. او با شروع جنگ جهانی اول از آفریقا بازگشت.خدمت در جنگ جهانی اول.روفو دی کالابریا قبل از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول به خدمت سربازی بازگشت و در ۲۰ دسامبر ۱۹۱۴ به گردان هوانوردی (که بعدها به سپاه هوانوردی نظامی تبدیل شد) منصوب شد. پس از آموزش خلبانی، در ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۵ به اسکادران ۴، یک واحد هماهنگی توپخانه که بعداً به اسکادران ۴۴ تغییر نام داد، اعزام شد. در ۲۶ ژانویه ۱۹۱۶، او به اسکادران دوم (که بعداً به اسکادران ۴۲ تغییر نام داد) منتقل شد. او دو نشان برنز مدال شجاعت نظامی - در فوریه و آوریل ۱۹۱۶ - را در حالی که هنوز یک خلبان دو نفره با آنها بود، دریافت کرد. نشان شخصی او یک جمجمه سیاه و استخوان‌های ضربدری بود که روی بدنه هواپیمایش نقاشی شده بود، چه هواپیماهای اصلی نئوپورت ۱۱ او و چه هواپیماهای بعدی نئوپورت ۱۷ و اسپاد هفت.روفو دی کالابریا در ماه مه ۱۹۱۶ در نیوپورتس در کاسینا کوستا آموزش‌های بیشتری دید. در ۲۶ ژوئن، او به عنوان خلبان جنگنده به دسته ۱a اسکادریلییا منصوب شد. او اولین پیروزی خود را در آنجا به دست آورد، که در ۲۳ اوت ۱۹۱۶ با فرانچسکو باراکا به اشتراک گذاشته شد و دومین پیروزی او تأیید نشده بود. عملکرد او برای کسب مدال نقره شجاعت نظامی در ماه اوت خوب بود و به دنبال آن در سپتامبر ۱۹۱۶ مدال برنز را به دست آورد.تا ۱۶ سپتامبر، زمانی که او با باراکا و لوئیجی اولیواری به پیروزی مشترک رسید، برای واحد جدید خود، ۷۰a اسکادریلییا، امتیاز کسب می‌کرد. او تا ۲۸ فوریه ۱۹۱۷، امتیاز خود را با آنها به چهار امتیاز تأیید شده و چهار امتیاز تأیید نشده رساند.در مارس ۱۹۱۷، او از نیروی ذخیره منتقل شد و به دسته تننته ارتقا یافت. در ماه مه، او سپس به پرواز با هواپیمای نیوپورت برای اسکادران 91a تغییر شغل داد. در همان ماه، به او مدال نقره و برنز شجاعت نظامی اعطا شد. ارتقاء او به کاپیتانو در اوت ۱۹۱۷ انجام شد. در آن زمان، پیروزی‌های تأیید شده او در مجموع به ۱۳ رسید. او سال ۱۹۱۷ را با مجموع پیروزی‌هایش در ۱۶ به پایان رساند.رکوردهای روفو دی کالابریا برای سال ۱۹۱۸ ناقص است، اما چهار پیروزی دیگر را به او نسبت می‌دهند. در ۵ مه ۱۹۱۸، به او مدال نهایی شجاعت نظامی، جایزه طلا، اعطا شد. پس از مرگ باراکا در ۱۹ ژوئن ۱۹۱۸، فولکو فرماندهی «اسکادران آس‌ها» معروف را بر عهده گرفت. او در ۱۸ سپتامبر، پس از یک فروپاشی عصبی، فرماندهی اسکادران 91a اسکادران را به فروچیو رانزا واگذار کرد. پس از بهبودی، در ۲۳ اکتبر ۱۹۱۸ به او فرماندهی گروه دهم داده شد، اما در ۲۹ اکتبر ۱۹۱۸ در نزدیکی مارانو توسط آتش توپخانه سرنگون شد. در نهایت، او بیست هواپیمای دشمن را در ۵۳ نبرد سرنگون کرد که او را به پنجمین خلبان تک خال ایتالیایی با بیشترین امتیاز در جنگ جهانی اول تبدیل کرد.پس از جنگ جهانی اول.در ۱ فوریه ۱۹۱۹، گزارش اطلاعات نظامی کمیسیون بونجووانی، تمام بیست پیروزی تأیید شده روفو دی کالابریا را تأیید کرد، اگرچه هنوز پنج پیروزی تأیید نشده را انکار می‌کرد. روفو دی کالابریا کمیسیون نظامی خود را حفظ کرد، اگرچه بدون هیچ سمتی. تا سال ۱۹۲۵، فعالیت اصلی او مدیریت املاک خانوادگی‌اش واقع در نزدیکی پالیانو بود.در سال ۱۹۳۴، او توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم به عنوان سناتور پادشاهی منصوب شد. او همچنین در ارتش ادامه داد و سرانجام در سال ۱۹۴۲ به رتبه تننته کلنللو رسید. روفو دی کالابریا تا سال ۱۹۴۴ در سنای ایتالیا خدمت کرد.به همین دلیل، در دوره بلافاصله پس از جنگ، روفو دی کالابریا برای تحریم علیه فاشیسم به دیوان عالی دادگستری ارجاع داده شد. با این حال، درخواست برکناری او توسط دادگاه رد شد، زیرا روفو بیزاری خود را از فاشیسم اعلام کرد. دو پسر او، فابریزیو و آگوستو، به عنوان پارتیزان خدمت کرده بودند و در زمان شکستن خط گوستاو توسط متفقین در مارکه درگیر بودند و پسرش آگوستو در حالی که در یک اقدام مشترک با متفقین در شب ۲/۳ نوامبر ۱۹۴۳ شرکت داشت، در دریا در نزدیکی پسکارا درگذشت.فولکو روفو دی کالابریا در ۲۳ اوت ۱۹۴۶ در رونچی دی آپوانیا، ایتالیا درگذشت.زندگی شخصی.در ۳۰ ژوئن ۱۹۱۹، روفی دی کالابریا در تورین با دونا لوئیزا آلبرتینا کریستینا جیووانا گزلی دی کونتی دی روسانا دی سن سباستیانو (۱۸۹۶–۱۹۸۹)، دختر آگوستو گزلی دی کونتی دی روسانا ای دی سن سباستیانو، و همسرش، ماریا سی. لوئیزا به عنوان یک بانوی منتظر ملکه النا ایتالیا خدمت کرد.