جشن گل‌آرایی اسپلو کیست؟ توضیح بده.
جشن گل‌آرایی اسپلو (Infiorate di Spello) رسمی است که هر ساله در شهر امبریایی اسپلو (ایتالیا) در جشن یادبود شام آخر مسیح برگزار می‌شود. در آن شب، تقریباً هزار نفر بی‌وقفه برای خلق فرش‌ها و تصاویر ساخته شده از گل در امتداد خیابان‌های باریک شهر کار می‌کنند. گل‌آرایی‌ها، خیابان‌های سراسر مرکز تاریخی را می‌پوشانند تا برای عبور قربانی مقدس که صبح یکشنبه توسط اسقف حمل می‌شود، آماده شوند. نتیجه، مسیری به طول یک مایل از گل‌آرایی‌ها است.تاریخچه.در شهر اسپلو، آیین سنتی فرش‌گل‌ها که امروزه به‌عنوان یکی از زیباترین جلوه‌های هنر مذهبی شناخته می‌شود، در ابتدا به‌صورت ساده‌ای برگزار می‌شد: مردم گل‌ها را در مسیر عبور مراسم مذهبی می‌پاشیدند. اما به‌مرور زمان، این سنت تکامل یافت و گل‌ها به‌جای پاشیده شدن، به شکل آثار هنری پیچیده و نمادین روی سنگ‌فرش خیابان‌ها چیده شدند.نخستین سند رسمی مربوط به این آیین در آرشیو شهرداری اسپلو به سال ۱۸۳۱ بازمی‌گردد. در آن سال، به مناسبت سفر اسقف ایگناتسیو کادولینی در تاریخ ۱۹ اکتبر ۱۸۳۱، شهردار وقت، فرانچسکو نیکولتی، از همهٔ شهروندانی که خانه‌شان رو به خیابان اصلی بود درخواست کرد که: «محوطهٔ اطراف خانه‌های خود را تمیز و عاری از هرگونه زباله نگه دارند و آن را با گل‌ها و سبزه‌ها بیارایند»تا مسیر عبور مراسم مذهبی آراسته و شایستهٔ حضور اسقف باشد.شواهد تصویری و هنری مربوط به این آیین نیز به اوایل قرن نوزدهم بازمی‌گردد. یکی از برجسته‌ترین آن‌ها، نقاشی‌ای از بنوِنو کریسپولدی(۱۸۸۶–۱۹۲۳)، نقاش و شهردار اسپلو، است که در آن جشن جسم و خون مسیح را در حال عبور بر روی فرش‌های گلین به تصویر کشیده است. این سنت، که از یک آیین ساده به یک نمایش هنری و مذهبی باشکوه تبدیل شده، امروز نه‌تنها جلوه‌ای از ایمان و زیبایی، بلکه نمادی از پیوند مردم با تاریخ، طبیعت و هنر است.با گذشت زمان و تحول در شیوه‌های اجرا، آنچه در ابتدا به‌صورت فرشی پیوسته و ساده از گل‌ها بر سطح خیابان‌ها گسترده می‌شد، به مجموعه‌هایی جداگانه و پیچیده‌تر از ترکیب‌های بزرگ و هنری تبدیل شد. در این روند، گروه‌های خلاق و متمایزی شکل گرفتند که تمرکز خود را بر ارتقای کیفیت هنری آثار و پرداختن به پیام‌های دینی و اجتماعی عمیق‌تر گذاشتند.تا پیش از دههٔ ۱۹۶۰، طراحی فرش‌گل‌های اسپلو عمدتاً بر پایهٔ الگوهای هندسی و نمادهای مذهبی مرتبط با جشن "جسم و خون مسیح" استوار بود. اما از میانهٔ دههٔ ۶۰ به بعد، این سنت دستخوش تحولاتی مستمر شد. هنرمندان شروع به استفاده از تکنیک‌های پیچیده‌تر، رنگ‌پردازی دقیق‌تر، و مضامین گسترده‌تری کردند—از جمله موضوعات اخلاقی، اجتماعی، و حتی سیاسی.فرش‌های گل، که خود نوعی نقاشی واقعی با گلبرگ‌های گل هستند، در طول زمان به سطوح بالایی از پیچیدگی فنی رسیده‌اند که همراه با بیان و تفسیر مضامین اجتماعی-مذهبیِ پیچیده و اغلب انتزاعی، هنرمندان اینفیورات را مجبور کرده است تا زمان بیشتری را به مرحلهٔ مفهوم‌سازی و طراحی و همچنین مطالعهٔ عمیق مضامین فلسفی و تاریخی اختصاص دهند.در دهه ۶۰ میلادی، ایجاد مسابقه‌ای برای تقدیر از بهترین "هنرمندان،" رقابت را بین گروه‌های هنرمندان برانگیخت و منجر به توسعه و بهبود سریع کیفیت آثار شد. اولین مسابقات غیررسمی توسط اسقف‌های دو کلیسای اصلی اسپلو: سنت ماریا ماجیوره و سنت لورنزو مارتیره برگزار شد. این جایزه شامل حق مالکیت یک مجسمه برنزی از سستو پروپرتزیو (حدود ۴۷ تا ۱۴) به مدت یک سال است. پیش از میلاد)، شاعر لاتین که زادگاهش بین اسپلو و آسیزی مورد مناقشه است. در سال‌های اخیر، شهرت دیوان اسپلو از مرزهای منطقه‌ای و ملی فراتر رفته است. از خالقان آنها خواسته می‌شود تا برای مناسبت‌های خاص یا برای بزرگداشت شخصیت‌های نهادی مانند پاپ ژان پل دوم و روسای جمهور جمهوری ایتالیا، ساندرو پرتینی و اسکار لوئیجی اسکالفارو، فرش‌های گل ببافند. آنها همچنین افتخار داشته‌اند که هنر خود را به مکان‌هایی مانند لورد و بیت‌لحم ببرند.از سال ۲۰۰۲، هنرمندان آیین فرش‌گل‌های اسپلو به‌صورت مستقل در قالب انجمنی سازمان‌دهی شده‌اند. هدف این انجمن، ترویج این آیین فرهنگی، حفظ کیفیت هنری ترکیب‌ها، و پاسداری از تداوم سنتی است که ریشه در قرون گذشته دارد. در طول ده سال گذشته، این انجمن رشد چشمگیری داشته و شمار اعضای آن به حدود ۱۰۰۰ نفر رسیده است؛ اعضایی که نمایندهٔ بیش از ۴۰ گروه هنری هستند و هر یک با سبک، دیدگاه و مهارت‌های خاص خود در خلق فرش‌های گلین مشارکت دارند. این سازمان نه‌تنها به حفظ جنبه‌های مذهبی و زیبایی‌شناختی این آیین کمک کرده، بلکه بستری فراهم آورده برای نوآوری، آموزش نسل‌های جدید، و گسترش پیام‌های اجتماعی و فرهنگی از طریق هنر گل.تکنیک‌ها.برخلاف سایر مظاهر مشابه، سازندگان فرش‌های باشکوه اسپلو، فرش‌های باشکوه خود را با استفاده از گل‌های جمع‌آوری‌شده از طبیعت می‌سازند. در حالی که استفاده از سایر قسمت‌های گیاهان، مانند برگ‌ها و انواع توت‌ها مجاز است، ترجیحاً فقط از گلبرگ‌ها، چه تازه و چه خشک، استفاده می‌شود. استفاده از چوب و هر نوع ماده مصنوعی به شدت ممنوع است.خشک کردن گل‌ها باید به‌طور طبیعی در زیر نور خورشید انجام شود. گلبرگ‌های خشک گاهی اوقات به آرامی خرد می‌شوند تا جزئیات با وضوح بالا و عناصر طراحی ظریف آنها بهبود یابد. با این حال، نمی‌توان آنها را به پودر تبدیل کرد زیرا ماهیت گل و ظاهر مواد باید همیشه حفظ شود. جمع‌آوری، جمع‌آوری دقیق و پردازش این مواد طبیعی چند ماه قبل از استفاده واقعی آنها آغاز می‌شود و اغلب به یک سال تلاش برای بهره‌برداری از انواع گونه‌های گل فصلی تبدیل می‌شود.طرح‌ها یا با استفاده از گچ و تکنیک تقسیم به مربع روی خیابان‌ها ترسیم می‌شوند، یا روی کاغذ کشیده شده و سپس به زمین چسبانده می‌شوند، که به این ترتیب امکان طراحی‌های بزرگتر و پیچیده‌تر را فراهم می‌کند. این طرح‌ها که همیشه از مضامین مذهبی الهام گرفته شده‌اند، اغلب حاوی جلوه‌های سه‌بعدی پیچیده‌ای هستند که معمولاً با استفاده از پرسپکتیو، سایه‌زنی و لایه‌بندی گل‌ها و بدون استفاده از چسب به دست می‌آیند. هر نمایش گل باید حداقل ۱۲ طول داشته باشد. متر، یا سطحی حداقل ۲۴ را پوشش دهد متر مربع، بسته به ماهیت ترکیب‌بندی: کوادرو (تصویر تک‌صحنه) در مقابل تاپتو (فرش گلدار با الگوهای هندسی تکراری).