مردم کام کیست؟ توضیح بده.
مردم کام (به زبان کام: ) که در چین رسماً با نام مردم دونگ (به چینی:侗族) شناخته می‌شوند، یکی از مردم کام-سویی و یکی از ۵۶ گروه قومی هستند که توسط جمهوری خلق چین به رسمیت شناخته شده‌اند. آنها بیشتر در شرق گوئیژو، غرب هونان و شمال گوانگشی زندگی می‌کنند. گروه‌های کوچکی از گویشوران زبان کام در استان توین کوانگ در ویتنام یافت می‌شوند.آن‌ها به خاطر برنج شیرین کام (به چینی: ) که بومی منطقه خودشان است، مهارت‌های نجاری و معماری منحصر به فردشان، به ویژه نوعی پل سرپوشیده معروف به «پل باد و باران» شهرت دارند. مردم کام خود را "کام" (Kam)، "گمل" (Geml)، "جمل" (Jeml) یا "گائمل" (Gaeml) می‌نامند.تاریخ.تصور می‌شود که مردم کام نوادگان امروزی مردم رائو باستان هستند که بخش بزرگی از جنوب چین را در اختیار داشتند. افسانه‌های کام عموماً بر این باورند که اجداد کام از شرق مهاجرت کرده‌اند. طبق افسانه‌های مهاجرت مردم کام جنوبی، اجدادشان از گوانگ‌ژو در گوانگ‌دونگ و واژو در گوانگشی آمده‌اند. کام‌های شمالی معتقدند که اجدادشان به دلیل هجوم ملخ‌ها از چجیانگ و فوجیان گریخته‌اند. برخی از محققان (عمدتاً چینی) نیز بر این باورند که کام‌ها شاخه‌ای از بای‌یوئه از قرن اول میلادی بوده‌اند. بای‌یوئه پس از فروپاشی پادشاهی یوئه در حدود قرن اول میلادی در حوضه رود یانگ‌تسه ساکن شدند که منجر به تأسیس بسیاری از سردمداری‌های کوچک شد.نخستین یادکرد صریح از مردم کام (یا دونگ) در منابع دودمان مینگ آمده است. شورش‌های بسیاری از سوی مردم کام در دوران دودمان‌های مینگ و چینگ روی داد، اما هیچ‌کدام در درازمدت موفقیت‌آمیز نبودند. چینگ‌ها سیستم‌های آبیاری گسترده‌ای را در این منطقه توسعه دادند و برداشت برنج به‌طور قابل توجهی افزایش یافت، اما این امر بیشتر به نفع زمین‌داران محلی بود. مردم کام پس از جنگ نخست تریاک در سال‌های ۱۸۴۰–۱۸۴۲ بیشتر مورد استثمار نیروهای غربی، سرمایه‌داران، زمین‌داران، رباخواران و مقامات چینگ قرار گرفتند.در نتیجه این رویدادها، بسیاری از مردم کام اندکی پس از تأسیس حزب کمونیست چین در سال ۱۹۲۱ به آن کمک کرده یا به آن پیوستند. آنها در حین عبور ارتش سرخ از گوانگشی در طول راهپیمایی طولانی، غذا و منابع را برای آنها تأمین کردند. برخی از کام‌ها نیز با تأسیس واحدهای چریکی علیه نیروهای چیانگ کای‌شک با ارتش آزادی‌بخش خلق متحد شدند. پس از سال ۱۹۴۹، زیرساخت‌ها به سرعت در مناطق کام توسعه یافت. مدارس، جاده‌ها، کارخانه‌های کوچک و موارد دیگر ساخته شد. بسیاری از کام‌ها نیز به مقامات دولتی تبدیل شدند.اگرچه امروزه مردم کام و مردم هان عموماً روابط خوبی با هم دارند، اما تاریخ گوئیژو با تنش‌ها و درگیری‌های بی‌شماری بین چینی‌های هان و گروه‌های اقلیت غیر هان مشخص شده است. امروزه، با مهاجرت کام‌های روستایی به مناطق شهری، بسیاری از آنها در حال جذب شدن در جامعه اصلی چین هستند که منجر به ازدواج‌های بین قومی با چینی‌های هان و از بین رفتن زبان کام شده است. با این حال، تلاش‌های مختلف برای حفظ فرهنگ و زبان کام بسیار موفقیت‌آمیز بوده و بهبود شرایط زندگی در مناطق روستایی گوئیژو ممکن است روستاییان کام محلی را به ماندن به جای مهاجرت به مناطق شهری بزرگ ترغیب کند.زبان.زبان کام (نام بومی: ) یک زبان تای-کادای (به چینی: "ژوانگ-دونگ") است. "اتنولوگ" سه گونه کام را به عنوان زبان‌های جداگانه اما نزدیک به هم متمایز می‌کند: دونگ شمالی، دونگ جنوبی و سائو میائو. زبان‌های سویی، مائونان و مولام نزدیک‌ترین زبان‌ها به کام هستند. از نظر تاریخی، زبان کام شمالی بسیار بیشتر از کام جنوبی تحت تأثیر زبان چینی قرار گرفته است.زبان کام خط سنتی خود را ندارد. مردم کام گاهی از نویسه‌های چینی برای نمایش صداهای کلمات کام استفاده می‌کنند. یک الفبای لاتین در سال ۱۹۵۸ توسعه یافت، اما به دلیل کمبود مواد چاپی و معلمان آموزش‌دیده، چندان مورد استفاده قرار نمی‌گیرد.فرهنگ.مردم کام به خاطر آوازخوانی کرال چندصدایی خود که در زبان کام به آن "کگال لائوکس" (Kgal Laox) می‌گویند و می‌توان آن را به معنای "کرال بزرگ کام" یا "آواز بزرگ" ترجمه کرد، در سطح بین‌المللی مشهور هستند. کرال بزرگ کام از سال ۲۰۰۹ توسط یونسکو به عنوان یکی از میراث فرهنگی ناملموس جهانی ثبت شده است. آهنگ‌های کرال کام شامل آهنگ‌های طبیعت، روایات و آهنگ‌های کودکان است.آهنگ‌های تک‌بخشی (در مقابل آهنگ‌های پولی‌فونیک یا چندبخشی) می‌توانند توسط یک یا چند نفر خوانده شوند. این آهنگ‌ها عبارتند از:اپرا در میان مردم کام بسیار محبوب است و توسط گروه‌های محلی اجرا می‌شود. دو نمایشنامه‌نویس مشهور کام عبارتند از وو ونسای (Wu Wencai) (۱۷۹۸–۱۸۴۵)، نویسنده "می لیانگیو" (Mei Liangyu)، و ژانگ هونگگان (Zhang Honggan) (۱۷۷۹–۱۸۳۹).ادبیات شفاهی کام شامل مجموعه غنی از افسانه‌ها و داستان‌های عامیانه است. بسیاری از این داستان‌های محبوب دربارهٔ رهبران قیام‌های گذشته هستند (Geary 2003:218). رهبران مشهور عبارتند از:داستان‌های عامیانه محبوب در زیر فهرست شده‌اند. این داستان‌ها را می‌توان در کتاب "مردم کام چین" نوشته دی. نورمن‌گیری یافت.جامعه.طایفه‌های کام به نام "دو" (dou) شناخته می‌شوند و به ترتیب از بزرگ‌ترین به کوچک‌ترین به "جی" (ji)، "گونگ" (gong) و خانوارها (معروف به "آشپزخانه‌ها") تقسیم می‌شوند. ریش‌سفیدان روستا به‌طور سنتی رهبران روستا بودند، اگرچه دولت از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۴۹ این ریش‌سفیدان را با سران روستا جایگزین کرد. جامعه کام به‌طور سنتی مادرسالار نیز بود، همان‌طور که از پرستش الهه سا سوی (Sa Sui) مشهود است (Geary 2003:88). قبل از ورود چینی‌های هان، کام‌ها نام خانوادگی نداشتند و به جای آن یکدیگر را با نام پدرانشان متمایز می‌کردند.قانون عرفی کام به نام "کوان" (kuan) شناخته می‌شود و در چهار سطح اجرا می‌شود.خواستگاری و ازدواج.خواستگاری سنتی شامل سه مرحله است:عروسی‌ها سه روز طول می‌کشد و ابتدا در خانه خانواده عروس برگزار می‌شود. عروس بعداً به خانه داماد فرستاده می‌شود، جایی که یک پذیرایی بعد از ظهر و یک مهمانی شبانه برگزار می‌شود. روز بعد مراسم «مسدود کردن اسب» وجود دارد که در آن میزبانان در حین خواندن آهنگ، راه مهمانان را می‌بندند. عروس معمولاً برای چند ماه یا حتی چند سال در خانه والدین خود اقامت می‌کند. جواهرات نقره‌ای از طرف مادر به عروس منتقل می‌شود.تولد.تولد یک کودک با رویدادهای زیر همراه است:مراسم تدفین.مانند مردم میائو، مراسم تدفین کام‌ها بسیار مفصل است. افرادی که به دلایل غیرطبیعی (مانند حوادث) مرده‌اند، سوزانده‌شدن می‌شوند، در حالی که کسانی که به دلایل طبیعی مرده‌اند، دفن می‌شوند. دفن شامل مراحل زیر است:محیط زیست.یک روستای کام با اندازه متوسط دارای ۲۰۰ تا ۳۰۰ خانه است، اگرچه کوچک‌ترین آنها فقط ۱۰ تا ۲۰ خانه و بزرگ‌ترین آنها بیش از ۱۰۰۰ خانه دارند. روستاهای کام معمولاً دارای موارد زیر هستند:نقاط دیدنی محبوب در سرزمین‌های گویشور کام عبارتند از منطقه جیودونگ، منطقه لیودونگ، روستای چنگیانگ، منطقه پینگ‌دنگ و منطقه یوپینگ.کشاورزی و اقتصاد.مردم کام ده‌ها نوع برنج چسبناک (که به صورت محلی به آن برنج «کام» یا «خوب» می‌گویند) کشت می‌کنند. چینی‌های هان برنج غیرچسبناک کشت می‌کنند که توسط کام‌ها «برنج هان (چینی)» نامیده می‌شود. غذاهای مکمل شامل ذرت، ارزن، سبزیجات، آلو، هلو، گلابی، قارچ، نارنگی ماندارین، دارابی و هندوانه است. پنبه برای تولید نساجی کشت می‌شود. به‌طور کلی کام‌ها زمین‌های پست‌تری نسبت به میائو اشغال می‌کنند و بنابراین ثروتمندتر هستند.حیواناتی که اغلب توسط مردم کام پرورش داده می‌شوند عبارتند از:«چهار ستون» آشپزی کام عبارتند از برنج چسبناک، غذای ترش (ترشی)، فلفل تند و شراب برنج. دیگر غذاها و چاشنی‌های محلی محبوب شامل ماهی کبابی، سس روده، گوشت خوک با خون بنفش، سس خون مرغ، چای روغنی، "گونگ‌گوئو" (میان‌وعده برنج چسبناک شیرین شده با لیانا) و "بیانمی" (میان‌وعده دیگر برنج چسبناک) است. سمندر غول‌پیکر یک غذای محلی نادر است. هر روز دو وعده غذای گرم (صبحانه و شام) و یک وعده غذای سرد (ناهار) سرو می‌شود.منطقه گویشور کام به خاطر چوب صنوبر خود مشهور است. صنوبر از منطقه کام برای ساخت کشتی‌های کاشف قرن پانزدهم، ژنگ هی و تالار بزرگ خلق استفاده شد. فعالیت‌های اقتصادی عمده شامل نجاری و ساخت نقره‌کاری و حصیربافی است. سبدها و دیگر کارهای حصیری معمولاً توسط مردان ساخته می‌شوند. سبدها را می‌توان از پنج نوع ماده گیاهی ساخت، یعنی کاه برنج چسبناک، علف پیرگ، علف گوانگشی، بامبو و خیزران.در سال‌های اخیر، گردشگری به منبع درآمد اصلی برای مردم کام تبدیل شده است.جشنواره‌ها.در زیر لیستی از جشنواره‌های سنتی کام آمده است.دو جشنواره سال نو:جشنواره‌های یک روزه مرتبط با کار، که در آن مرغ، ماهی و برنج چسبناک خورده می‌شود.چهار جشنواره برداشت محصول وجود دارد که ۱ تا ۳ روز طول می‌کشد.جشنواره‌های آوازخوانی:جشنواره‌های یادبود:جشنواره‌های متفرقه:گاوبازی نیز از نظر تاریخی در میان مردم کام محبوب بوده است.دین.مردم کام به‌طور سنتی چندخداپرست هستند و عناصر زیادی از جان‌گرایی در دین آنها وجود دارد. توتم‌ها شامل لاک‌پشت، مار و اژدها هستند و اجداد پرستش‌شده شامل چهره‌های اسطوره‌ای سونگ سانگ، سونگ ان، ژانگ لیانگ و ژانگ می‌هستند. با این حال، کام‌ها از طریق تماس‌های تاریخی با هان‌ها تحت تأثیر بودیسم، تائوئیسم و کنفوسیوس‌گرایی قرار گرفته‌اند. این تأثیر عمدتاً در مورد پرستش اجداد، مراسم تشییع جنازه و برخی جشنواره‌ها مانند جشنواره بهار و قایق اژدها دیده می‌شود. کام‌ها همچنین از دانه‌های برنج، ریشه‌های بامبو، حلزون‌ها و استخوان، چشم، خون و تخم مرغ برای پیشگویی استفاده می‌کنند. امروزه، تائوئیسم، بودیسم و تا حد کمتری مسیحیت توسط کام‌ها انجام می‌شود.ارواح و خدایان.برخی از خدایان و پدیده‌های طبیعی مقدس نیز در زیر فهرست شده‌اند.مارها بسیار مورد احترام هستند و اغلب تصور می‌شود که نیاکان مردم باستانی بای‌یوئه بوده‌اند که کام‌ها را نیز شامل می‌شدند. بنیان‌گذاران افسانه‌ای مردم کام، ژانگ لیانگ و ژانگ می، اغلب برای کمک به بیماری‌ها و بلایا فراخوانده می‌شوند.تابوها و خرافات.دین سنتی کام از بسیاری تابوها، فال‌ها و فتیش‌ها استفاده می‌کند. فتیش‌ها معمولاً قسمت‌هایی از گیاهان مانند شاخه‌های درخت، نی، برگ و ریشه هستند. برخی از تابوها و خرافات در زیر فهرست شده‌اند.جادو و شمنیسم.آیین‌هایی که شامل عناصر فراطبیعی هستند شامل رقص اژدها، رقص گاومیش بهاری و مراسم پیشگیری از آتش‌سوزی است که در آن خاکستر در قایق‌ها قرار داده شده و به پایین‌دست فرستاده می‌شود.جادوگری می‌تواند به صورت خصوصی انجام شود. اهداف زیادی برای جادوگری وجود دارد، مانند دفع ارواح شیطانی، بازیابی روح یک کودک آشفته، انتقام از دشمنان و ایجاد عشق. عروسک‌های وودو که از چینی‌ها به عاریت گرفته شده‌اند، ساخته می‌شوند تا بتوان سنجاق‌هایی را روی آنها فروکرد و نام و تاریخ تولد فرد روی آنها نوشته می‌شود. سپس عروسک پس از قرار دادن در یک گلدان سفالی در زیر زمین دفن می‌شود. خروس‌های سفید می‌توانند برای جادوگری انتقام استفاده شوند.شمن‌باوری توسط کام‌ها انجام می‌شود و شباهت‌های زیادی با شمنیسم میائو (همونگ) دارد. یکی از وظایف اصلی شمن‌ها بازیابی روح افراد بیمار است.پیوند به بیرون.صوتی