کنستانتین بالمونت کیست؟ توضیح بده.
کنستانتین دمیتریویچ بالمونت (به روسی: Константи́н Дми́триевич Ба́льмо́нт، آوانگاری: "کُنستانتین دْمیترِیِویچ بالْمونت"؛ ۱۵ ژوئن ۱۸۶۷ – ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۲) شاعر و مترجم نمادگرای روس بود که به یکی از چهره‌های اصلی عصر نقره‌ای شعر روسیه تبدیل شد.تحصیلات اولیه بالمونت توسط مادرش انجام شد که به چندین زبان خارجی مسلط بود، برای ادبیات و تئاتر ارزش قائل بود و تأثیر زیادی بر پسرش گذاشت. او سپس در دو گومنازیوم تحصیل کرد که از اولی به دلیل فعالیت‌های سیاسی اخراج و از دومی فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۸۸۶ تحصیل در رشته حقوق را در دانشگاه دولتی مسکو آغاز کرد، اما به دلیل شرکت در ناآرامی‌های دانشجویی به سرعت اخراج شد. او بار دیگر در سال ۱۸۸۹ در کالج حقوق دمیدوف در یاروسلاول تلاش کرد، اما در سال ۱۸۹۰ آن را نیز رها کرد.در فوریه ۱۸۸۹، بالمونت با لاریسا میخایلوونا گارلینا ازدواج کرد. او که در ازدواجش ناشاد بود، در ۱۳ مارس ۱۸۹۰ با پریدن از پنجره طبقه سوم اقدام به خودکشی کرد که این امر باعث لنگیدن و آسیب‌دیدگی دست نوشتاری او تا پایان عمر شد. او درگیر دو ازدواج ثبت‌نشده دیگر نیز شد و در سال ۱۹۰۹ برای دومین بار اقدام به خودکشی کرد.بالمونت به‌طور گسترده شعر و نثر می‌نوشت و آثارش را برای مخاطبان وسیعی در امپراتوری روسیه منتشر می‌کرد. پس از انقلاب بلشویکی، او در سال ۱۹۲۰ مهاجرت کرد و در تبعید طرفداران کمتری داشت. او آثار نویسندگان دیگر، از جمله ادگار آلن پو را ترجمه کرد. او در میان محافل روشنفکری روسیه پیش از انقلاب به عنوان یک شاعر نوآور شناخته می‌شد و با بسیاری از شاعران مهاجر روس دوستی داشت. او در سال ۱۹۴۲ بر اثر ذات‌الریه در فرانسه درگذشت.زندگی‌نامه.کنستانتین بالمونت در ملک خانوادگی‌اش، گومنیشچی، در شویا (در آن زمان بخشی از فرمانداری ولادیمیر، اکنون استان ایوانوف) به دنیا آمد. او سومین پسر از هفت پسر یک نجیب‌زاده، وکیل و مقام ارشد دولتی روس، دمیتری کنستانتینوویچ بالمونت، و ورا نیکولایونا (با نام خانوادگی اصلی لبدوا) بود که از خانواده‌ای نظامی می‌آمد. مادر او به چندین زبان خارجی مسلط بود، به ادبیات و تئاتر علاقه داشت و تأثیر زیادی بر پسرش گذاشت. بالمونت در پنج سالگی خواندن را آموخت و الکساندر پوشکین، نیکولای نکراسوف، آلکسیی کالتسوف و ایوان نیکیتین را از اولین تأثیرات خود نام برده است.در سال ۱۸۷۶ خانواده به شویا نقل مکان کرد. در ده سالگی کنستانتین به گیمنازیوم محلی پیوست. در آنجا به شعر فرانسوی و آلمانی علاقه‌مند شد و خود شروع به نوشتن کرد. دو شعر اول او توسط مادرش به گونه‌ای مورد انتقاد قرار گرفت که او تا شش سال بعد دیگر تلاشی برای سرودن شعر نکرد. در گیمنازیوم، بالمونت به یک حلقه مخفی که اعلامیه‌های نارودنایا ولیا را چاپ و توزیع می‌کرد، پیوست. او بعدها نوشت: «من خوشحال بودم و می‌خواستم همه خوشحال باشند. این واقعیت که تنها اقلیتی، از جمله خودم، حق چنین خوشبختی را داشتند، برایم ظالمانه به نظر می‌رسید.» در ۳۰ ژوئن ۱۸۸۶ او به دلیل فعالیت‌های سیاسی‌اش از گیمنازیوم شویا اخراج شد.در سال ۱۸۸۶ بالمونت از گیمنازیوم فارغ‌التحصیل شد و برای تحصیل در رشته حقوق در دانشگاه دولتی مسکو ثبت‌نام کرد. در آنجا با گروهی از فعالان چپ‌گرا درگیر شد و به دلیل شرکت در ناآرامی‌های دانشجویی دستگیر شد. او سه روز را در زندان گذراند، از دانشگاه اخراج شد و به خانه در شویا بازگشت. در سال ۱۸۸۹ بالمونت به دانشگاه بازگشت اما به زودی پس از یک فروپاشی عصبی دوباره آن را ترک کرد. او به کالج حقوق دمیدوف در یاروسلاول پیوست اما در سپتامبر ۱۸۹۰ آن را رها کرد و تصمیم گرفت که دیگر به تحصیلات رسمی ادامه ندهد. در فوریه ۱۸۸۹ او با لاریسا میخایلوونا گارلینا ازدواج کرد؛ او که در ازدواجش ناشاد بود، در ۱۳ مارس ۱۸۹۰ با پریدن از پنجره طبقه سوم اقدام به خودکشی کرد که باعث لنگیدن و آسیب‌دیدگی دست نوشتاری او تا پایان عمر شد. سالی که او برای بهبودی از اقدام به خودکشی‌اش سپری کرد، به نقطه عطفی برای بالمونت تبدیل شد که به گفته خودش، «آشفتگی ذهنی فوق‌العاده‌ای» را تجربه کرد و «رسالت شاعرانه» خود را دریافت.آغاز کار.در سال ۱۸۹۰ بالمونت کتابی با هزینه شخصی به نام "مجموعه اشعار" (به روسی: Сборник стихотворений) منتشر کرد. ولادیمیر کارولنکو، که در آن زمان نویسنده‌ای شناخته‌شده بود، در کمک به انتشار این کتاب نقش داشت. او دفترچه دست‌نویس بالمونت را دریافت کرده و تحلیل انتقادی مفصل و مثبتی برای او فرستاده بود. او به بالمونت توصیه کرد که «به آن بخش ناخودآگاه روح انسان که تأثیرات لحظه‌ای را انباشته می‌کند، اعتماد کن.» کورولنکو در پایان‌نامه‌اش نوشت: «اگر یاد بگیری که تمرکز کنی و به‌طور روشمند کار کنی، در زمان مناسب خواهیم شنید که به چیزی کاملاً خارق‌العاده تبدیل شده‌ای.» بالمونت به شدت تحت تأثیر این نویسنده مشهور قرار گرفت و بعدها از کورولنکو به عنوان «پدرخوانده ادبی» خود یاد کرد. با این حال، کتاب با شکست مواجه شد. بالمونت که از آن بیزار شده بود، تمام نسخه‌های باقی‌مانده را خرید و سوزاند. او در سال ۱۹۰۳ نوشت: «کتاب اولم، البته، یک شکست کامل بود. افراد عزیز زندگی‌ام با منفی‌نگری خود این شکست را حتی غیرقابل تحمل‌تر کردند.» منظور او ظاهراً لاریسا و همچنین دوستان دانشگاهی‌اش بود که کتاب را «مرتجعانه» می‌دانستند و نویسنده‌اش را به خاطر «خیانت به آرمان‌های مبارزه اجتماعی» تحقیر می‌کردند. باز هم کورولنکو به کمک بالمونت آمد و در سپتامبر ۱۸۹۱ در نامه‌ای به میخائیل آلبوف، یکی از ویراستاران "سورنی وستنیک"، نوشت: «این پسر بیچاره بسیار خجالتی است؛ توجه بیشتر ویراستاران به کار او تفاوت بزرگی ایجاد خواهد کرد.»در سال‌های ۱۸۸۸–۱۸۹۱ بالمونت چندین شعر از زبان‌های آلمانی و فرانسوی ترجمه و منتشر کرد. برای مدتی هیچ‌یک از مجلات ادبی به آثار خود بالمونت علاقه‌ای نشان نمی‌دادند.کمک عملی مهمی از سوی استاد دانشگاه مسکو، نیکلای استوروژنکو، به او رسید. بالمونت بعدها به یاد آورد: «اگر او نبود، از گرسنگی می‌مردم.» این استاد مقاله او دربارهٔ پرسی بیش شلی را پذیرفت و در اکتبر ۱۸۹۲ او را به نویسندگان مجله "سورنی وستنیک" از جمله نیکلای مینسکی، دمیتری مرژکوفسکی و زینیدا گیپیوس و همچنین ناشر کوزما سولداتیونکوف معرفی کرد. سولداتیونکوف به او سفارش ترجمه دو اثر بنیادی در زمینه تاریخ ادبیات اروپا را داد. این کتاب‌ها که در سال‌های ۱۸۹۴–۱۸۹۵ منتشر شدند، به گفته بالمونت در سال ۱۹۲۲ «به مدت سه سال مخارج زندگی مرا تأمین کردند و به من این امکان را دادند که تمام جاه‌طلبی‌های شاعرانه‌ام را دنبال کنم.» در تمام این مدت، او به ترجمه آثار شلی و ادگار آلن پو ادامه داد. شاهزاده الکساندر اوروسوف، وکیل و نیکوکار و متخصص ادبیات اروپای غربی، هزینه انتشار دو کتاب از پو با ترجمه بالمونت را تأمین کرد. این ترجمه‌ها هنوز هم توسط پژوهشگران ادبی مدرن روسیه نمونه‌ای و مثال‌زدنی تلقی می‌شوند. در سال ۱۸۹۴ بالمونت با والری بریسوف ملاقات کرد که تحت تأثیر «شخصیت و شور متعصبانه او به شعر» قرار گرفت و به زودی به بهترین دوست او تبدیل شد.۱۸۹۳–۱۸۹۹.در دسامبر ۱۸۹۳ بالمونت در نامه‌ای به نیکلای مینسکی نوشت: «به تازگی مجموعه‌ای از اشعار خودم را نوشته‌ام و قصد دارم در ژانویه مراحل چاپ را آغاز کنم. پیش‌بینی می‌کنم دوستان لیبرالم خشمگین شوند، زیرا لیبرالیسم چندانی در آن نیست، در حالی که «تأثیرات فاسدکننده» فراوان است.» مجموعه "زیر آسمان شمال" (Под северным небом) در سال ۱۸۹۴ منتشر شد و نقطه آغازی در کارنامه ادبی او بود و چندین منتقد، اصالت و تطبیق‌پذیری نویسنده جوان را ستودند. مجموعه دوم، "در بی‌کرانی" (В безбрежности، ۱۸۹۵)، شاهد آغاز تجربه‌های بالمونت با ساختارهای موسیقایی و ریتمیک زبان روسی بود. منتقدان جریان اصلی واکنش سردی نشان دادند، اما نخبگان فرهنگی روسیه در آن زمان، نویسنده را به عنوان یک نوآور با استعداد ستودند. در همان دوران، بالمونت با سرگئی پولیاکوف، مترجم روسی آثار کنوت هامسون و یک کارآفرین ادبی تأثیرگذار (که در سال ۱۸۹۹ انتشارات عقرب را تأسیس کرد)، آشنا و دوست صمیمی شد. در سال ۱۸۹۶ بالمونت با یکاترینا آلکسیونا آندریوا ازدواج کرد و این زوج در همان سال برای سفر به اروپای غربی به خارج از کشور رفتند. بالمونت در تمام این مدت مشغول خودآموزی فشرده بود: او چندین زبان آموخت و در موضوعات مختلفی مانند هنر اسپانیا و فرهنگ چین متخصص شد. در بهار ۱۸۹۷ دانشگاه آکسفورد از بالمونت دعوت کرد تا دربارهٔ شعر روسی سخنرانی کند. این برداشت‌های اروپایی، پایه و اساس مجموعه سوم بالمونت به نام "سکوت" (Тишина، ۱۸۹۸) را تشکیل داد.۱۹۰۰–۱۹۰۵.پس از دو سال سفر مداوم، بالمونت در ملک سرگئی پولیاکوف ساکن شد تا بر روی اثر بعدی خود تمرکز کند. در اواخر سال ۱۸۹۹ او در نامه‌ای به شاعر لیودمیلا ویلکینا اطلاع داد:کتاب مورد بحث، "ساختمان‌های سوزان" (Горящие здания، ۱۹۰۰)، مجموعه‌ای از اشعار نوآورانه با هدف «رهایی درونی و خودشناسی»، به عنوان اوج میراث بالمونت شناخته شد. "ساختمان‌های سوزان" بالمونت را به محبوب‌ترین شاعر جنبش نمادگرایی روسیه تبدیل کرد. او نوآوری‌های فرمی را معرفی کرد که به‌طور گسترده در شعر روسی تقلید شد. والری بریوسوف بعدها نوشت: «او برای یک دهه حضوری برجسته در شعر روسیه داشت. دیگران یا با فروتنی از او پیروی می‌کردند یا با زحمت تلاش می‌کردند خود را از نفوذ فراگیر او رها کنند.»در مارس ۱۹۰۱ بالمونت در تظاهرات دانشجویی در مقابل کلیسای جامع کازان شرکت کرد که به شدت توسط پلیس و واحدهای قزاق سرکوب شد. چند روز بعد، او در یک رویداد ادبی شعر جدید خود «سلطان کوچک» (Маленький султан)، که هجویه‌ای علیه تزار نیکلای دوم بود، را خواند. در نتیجه، بالمونت از پایتخت تبعید شد و به مدت دو سال از زندگی در شهرهای دانشگاهی منع شد. در ۱۴ مارس ۱۹۰۲ بالمونت روسیه را به مقصد بریتانیا و فرانسه ترک کرد. در سال ۱۹۰۳ به روسیه بازگشت و در مسکو به بریوسوف و پولیاکوف در تأسیس مجله "وسی" (ترازو) پیوست.در سال ۱۹۰۳ "بگذار چون خورشید باشیم" (Будем как Солнце) با تحسین فراوان منتشر شد. الکساندر بلوک آن را «در غنای غیرقابل درکش منحصربه‌فرد» خواند. در همان سال مجموعه "فقط عشق" (Только любовь) نیز منتشر شد که اگرچه به موفقیت دو کتاب قبلی نرسید، اما به شهرت بالمونت افزود. شاعران تثبیت‌شده‌ای مانند میرا لوخویتسکایا، والری بریوسوف، آندری بیه‌لی، ویاچسلاو ایوانوف، ماکسیمیلیان وولوشین و سرگئی گورودتسکی او را به عنوان یک «نابغه» می‌دانستند.پس از بازگشت از سفر به مکزیک و کالیفرنیا، بالمونت در ناآرامی‌های خیابانی ۱۹۰۵ درگیر شد و بر روی سنگرها شعر می‌خواند. او که اکنون با ماکسیم گورکی دوست شده بود، با روزنامه‌های رادیکال او همکاری می‌کرد. در ۳۱ دسامبر ۱۹۰۵، برای جلوگیری از دستگیری به پاریس گریخت. بالمونت تنها در سال ۱۹۱۳ پس از اعلام عفو به مناسبت سیصدمین سالگرد خاندان رومانوف به روسیه بازگشت.۱۹۰۶–۱۹۱۷.دو کتاب بعدی بالمونت شامل اشعاری بود که در جریان و پس از انقلاب ۱۹۰۵ روسیه سروده شده بودند. مجموعه "اشعار" (Стихотворения، ۱۹۰۶) بلافاصله توسط پلیس توقیف شد. "ترانه‌های انتقام‌جو" (Песни мстителя، ۱۹۰۷) که حاوی فراخوان‌های مستقیم برای ترور تزار بود، در روسیه ممنوع و در پاریس منتشر شد. "افسون‌های شیطانی" (Злые чары، ۱۹۰۶) به دلیل احساسات ضدمذهبی‌اش ممنوع شد. در سال‌های ۱۹۰۷–۱۹۱۲ بالمونت به‌طور مداوم سفر می‌کرد. "گل‌های مار" (Змеиные цветы، ۱۹۱۰) و "سرزمین ازیریس" (Край Озириса، ۱۹۱۴) طرح‌های سفر او را گردآوری کردند. سپس کتاب‌های با گرایش فولکلور روسی مانند "مرغ آتشین. نی اسلاو" (Жар-птица. Свирель славянина، ۱۹۰۷)، "پرندگان در هوا" (Птицы в воздухе، ۱۹۰۸)، "باغ سبز. کلماتی چون بوسه" (Зелёный вертоград. Слова поцелуйные، ۱۹۰۹) و "درخشش سحرگاهان" (Зарево зорь، ۱۹۱۲) منتشر شدند. منتقدان و شاعران هم‌عصر (از جمله بریوسوف) این کتاب‌های پس از ۱۹۰۵ را نشان‌دهنده یک بحران عمیق خلاقیت می‌دانستند. مجموعه‌های مقالات او دربارهٔ نویسندگان روسی و خارجی، "صاعقه‌های سفید" (Белые зарницы، ۱۹۰۸) و "درخشش دریا" (Морское свечение، ۱۹۱۰) با استقبال نسبتاً بهتری مواجه شدند.آغاز جنگ جهانی اول بالمونت را در فرانسه غافلگیر کرد و او مجبور شد برای بازگشت به خانه در مه ۱۹۱۵، سفری طولانی از طریق بریتانیا، نروژ و سوئد داشته باشد. در سال ۱۹۱۶ او به سراسر امپراتوری سفر کرد، برای مخاطبان زیادی شعرخوانی کرد و به ژاپن رسید، جایی که در آنجا نیز به گرمی از او استقبال شد. در طول جنگ، بالمونت مجموعه "زبان گنجشک. رؤیای یک درخت" (Ясень. Видение древа، ۱۹۱۶) و ۲۵۵ سونه با عنوان "سونه‌های خورشید، عسل و ماه" (Сонеты Солнца, мёда и Луны، ۱۹۱۷) را منتشر کرد. هر دو کتاب با استقبال گرم مردم مواجه شدند، اگرچه اکثر منتقدان آن‌ها را یکنواخت و پیش پا افتاده دانستند. او دوستان جدیدی پیدا کرد، از جمله آهنگسازان الکساندر اسکریابین و سرگئی پروکفیف که با دومی در آثار موسیقایی همکاری کرد. جلد سال ۱۹۱۵ او با عنوان "شعر به مثابه جادو"، منسجم‌ترین و تأثیرگذارترین بیانیه از مواضع نظری او در مورد شعر بود. "معمار سفید" (۱۹۱۴) بازگشت بالمونت به عنوان یک شاعر غنایی را تأیید کرد. در سال ۱۹۱۴ انتشار مجموعه کامل آثار بالمونت در ده جلد آغاز شد.۱۹۱۷–۱۹۴۲.بالمونت از انقلاب فوریه استقبال کرد، اما شکست دولت موقت روسیه و انقلاب اکتبر او را به شدت ناامید کرد. او به حزب دموکراتیک مشروطه پیوست و لاور کورنیلوف را در یکی از مقالاتش ستود. او دکترین دیکتاتوری پرولتاریا را مخرب و سرکوبگر محکوم کرد.سال‌های ۱۹۱۸–۱۹۲۰ برای بالمونت که در پتروگراد زندگی می‌کرد، سال‌های سختی بود. او همچنین باید از آندریوا و دخترشان نینا در مسکو حمایت می‌کرد. او با مارینا تسوتایوا، شاعر دیگری که در آستانه فروپاشی جسمی بود، دوستی برقرار کرد. او که تمایلی به همکاری با بلشویک‌ها نداشت (که به گفته او «دست‌هایشان به خون آلوده بود»)، گهگاه مجبور به این کار می‌شد. در سال ۱۹۲۰، آناتولی لوناچارسکی (به اصرار یورگیس بالتروشایتیس) به بالمونت اجازه خروج از کشور را داد. بوریس زایتسف بعدها معتقد بود که بالتروشایتیس در واقع جان بالمونت را نجات داده است. در ۲۵ مه ۱۹۲۰، بالمونت و خانواده‌اش برای همیشه روسیه را ترک کردند.در پاریس، بالمونت با عدم محبوبیت مواجه شد. مهاجران تندروی روس خروج امن و آسان او را نشانه‌ای از هواداری او از کمونیسم می‌دانستند. از سوی دیگر، مطبوعات بلشویک او را به «خیانت» متهم کردند. بالمونت با محکوم کردن سرکوب‌ها در روسیه، از محیط جدید خود نیز انتقاد می‌کرد. اما چیزی که بیش از همه او را آزار می‌داد، دلتنگی برای روسیه بود. او تجربه اروپایی خود را «زندگی در میان بیگانگان» می‌دانست.در سال ۱۹۲۱ بالمونت از پاریس به استان‌ها نقل مکان کرد. در اواخر دهه ۱۹۲۰، انتقاد او از روسیه شوروی و بی‌تفاوتی نخبگان ادبی چپ‌گرای غربی نسبت به وضعیت مردم روسیه، شدیدتر شد. با این حال، برخلاف دوست محافظه‌کارش ایوان اشمیلوف، بالمونت یک لیبرال بود: او از فاشیسم و ایده‌های ملی‌گرایانه راست‌گرا بیزار بود.بالمونت در مهاجرت چندین کتاب شعر منتشر کرد، از جمله "هدیه‌ای به زمین" (Дар Земле)، "ساعت روشن" (Светлый час، هر دو ۱۹۲۱)، "مه" (Марево، ۱۹۲۲)، "از من به او. اشعار روسیه" (Моё — ей. Стихи о России، ۱۹۲۳)، "فراسوی افق‌های گشوده" (В раздвинутой дали، ۱۹۲۹)، "شفق شمالی" (Северное сияние، ۱۹۳۳)، "نعل اسب آبی" (Голубая подкова) و "خدمت به نور" (Светослужение، هر دو ۱۹۳۷). اشعار او در مهاجرت توسط ولادیمیر نابوکوف مورد انتقاد قرار گرفت. منتقدان مدرن روس کتاب‌های آخر بالمونت را مطلوب‌تر ارزیابی می‌کنند و آن‌ها را قابل فهم‌تر و عمیق‌تر می‌دانند، حتی اگر کمتر از آثار مشهورش پر زرق و برق باشند.در اوایل دهه ۱۹۳۰، با قطع حمایت مالی دولت‌های چک و یوگسلاوی، بالمونت که باید از سه زن حمایت می‌کرد، به فقر افتاد. ایوان اشمیلوف حمایت معنوی و پروفسور ولادیمیر زیلر کمک مالی به او کردند. در آوریل ۱۹۳۶ گروهی از نویسندگان و موسیقی‌دانان روس در خارج از کشور، پنجاهمین سالگرد فعالیت ادبی بالمونت را با برگزاری یک رویداد خیریه جشن گرفتند؛ از جمله برگزارکنندگان و شرکت‌کنندگان می‌توان به اشمیلوف، بونین، زایتسف، سرگئی راخمانینف و مارک آلدانوف اشاره کرد.بالمونت در ۲۳ دسامبر ۱۹۴۲ در پناهگاهی برای مهاجران روس، به دلیل عوارض ناشی از ذات‌الریه درگذشت. او در قبرستان کاتولیک نوآزی-لو-گران به خاک سپرده شده است و بر روی سنگ قبر خاکستری‌رنگ او چهار کلمه حک شده است: «کنستانتین بالمونت، شاعر روس».شخصیت.کنستانتین بالمونت به عنوان فردی نمایشی، متظاهر، دمدمی‌مزاج و خودخواه توصیف شده است. بوریس زایتسف، ضمن تمسخر خیرخواهانه ویژگی‌های غریب و متکبرانه بهترین دوستش، به یاد می‌آورد که بالمونت «می‌توانست فردی کاملاً متفاوت باشد: بسیار غمگین و بسیار ساده.» آندری بیه‌لی از بالمونت به عنوان مردی تنها و آسیب‌پذیر یاد می‌کرد که کاملاً از دنیای واقعی جدا بود.تفی نوشت: «او یک متظاهر بود… درست مانند یک کودک، همیشه تحت تأثیر یک انگیزه آنی قرار می‌گرفت.» والری بریوسوف استدلال می‌کرد: «او زندگی روزمره خود را به عنوان یک شاعر زندگی می‌کند و سعی می‌کند غنای کامل هر لحظه را کشف کند. به همین دلیل نباید او را با معیارهای معمول قضاوت کرد.»مارینا تسوتایوا اصرار داشت که او «از آن دسته آدم‌هایی بود که آخرین تکه نان و آخرین کنده هیزمش را به یک نیازمند می‌داد.» مارک تالوف، مترجم شوروی که در دهه ۱۹۲۰ در پاریس بی‌پول مانده بود، به یاد می‌آورد که چگونه اغلب پس از خروج از خانه بالمونت، در جیب خود پول پیدا می‌کرد؛ شاعر (که خود بسیار فقیر بود) این روش ناشناس کمک را ترجیح می‌داد تا مهمانش را خجالت‌زده نکند.با وجود عادات بوهمیایی، بالمونت کارگری سخت‌کوش، ماهر و پرکار بود. ناشر سرگئی ساباشنیکوف به یاد می‌آورد که بالمونت «دقیق، وقت‌شناس، وسواسی و هرگز نامرتب نبود… چنین دقتی بالمونت را به یک مشتری بسیار خوشایند تبدیل کرده بود.»تبار.بالمونت در خودزندگی‌نامه کوتاهی در سال ۱۹۰۳ نوشت:بر اساس خاطرات یکاترینا آندریوا، پدربزرگ پدری بالمونت، ایوان آندریویچ بالاموت (Баламут، یک نام خانوادگی اوکراینی که به معنای «دردسرساز» است) یک زمین‌دار در خرسون، جنوب اوکراین بود.دمیتری کنستانتینوویچ، ورا نیکولایونا و همه بستگانشان نام خانوادگی را "بالْمُنت" (Bál'mont) تلفظ می‌کردند. شاعر تلفظ آن را به "بالمونت" (Bal'mónt) تغییر داد و دلیل آن را «یک هوس زنانه» عنوان کرد.زندگی شخصی.در سال ۱۸۸۹، بالمونت با نادیده گرفتن هشدارهای مادرش، با لاریسا میخایلوونا گارلینا، دختر یک کارخانه‌دار اهل شویا، ازدواج کرد. لاریسا به عنوان فردی مبتلا به ضعف اعصاب توصیف شده که «عشقی با طبیعتی حقیقتاً شیطانی به [شاعر] بخشید.» این ازدواج ابتدا به قطع رابطه بالمونت با خانواده‌اش و سپس به اقدام به خودکشی او در ۱۳ مارس ۱۸۹۰ منجر شد. اولین پسر این زوج در نوزادی درگذشت؛ پسر دوم، نیکولای، از بیماری روانی رنج می‌برد.در ۲۷ سپتامبر ۱۸۹۶ بالمونت با یکاترینا آلکسیونا آندریوا (۱۸۶۷–۱۹۵۲)، زنی تحصیل‌کرده از خانواده‌ای بازرگان و ثروتمند که با ناشران معروف مسکو، ساباشنیکوف‌ها، نسبت داشت، ازدواج کرد. آندریوا و بالمونت نقاط مشترک زیادی داشتند؛ آن‌ها یک گروه دونفره ترجمه تشکیل دادند و با هم بر روی آثار گرهارت هاوپتمان و اسکار وایلد کار کردند. در سال ۱۹۰۱ دخترشان نینا بالمونت (در ازدواج برونی، درگذشته در مسکو در ۱۹۸۹) به دنیا آمد.در اوایل دهه ۱۹۰۰، بالمونت در پاریس با یلنا کنستانتینوونا تسوتکوفسکایا (۱۸۸۰–۱۹۴۳)، دختر ژنرال ک.گ. تسوتکوفسکی، آشنا شد. زندگی خانوادگی بالمونت در سال ۱۹۰۷ با به دنیا آمدن دخترشان میرا، به‌طور جدی پیچیده شد. بالمونت که بین دو خانواده سرگردان بود، در سال ۱۹۰۹ برای دومین بار اقدام به خودکشی کرد (از پنجره به بیرون پرید) و دوباره زنده ماند. او تا سال ۱۹۱۷ در سنت پترزبورگ با تسوتکوفسکایا و میرا زندگی می‌کرد و گاهی به دیدار یکاترینا و نینا در مسکو می‌رفت.از سال ۱۹۱۹ بالمونت با داگمار شاهوفسکایا (۱۸۹۳–۱۹۶۷) رابطه عاشقانه داشت که در سال ۱۹۲۱ به دنبال بالمونت به فرانسه رفت. آن‌ها جز برای دوره‌هایی کوتاه، جدا از هم زندگی می‌کردند، هرچند داگمار دو فرزند برای بالمونت به دنیا آورد: ژرژ (۱۹۲۲–۱۹۴۳) و سوتلانا (۱۹۲۵–۲۰۱۸). با این حال، این یلنا تسوتکوفسکایا بود که تا روز مرگ بالمونت با او ماند. او در سال ۱۹۴۳، یک سال پس از بالمونت، درگذشت.در موسیقی.از جمله آهنگسازان روس که اشعار بالمونت را به موسیقی درآورده‌اند می‌توان به میخائیل گنیسین، نیکولای میاسکوفسکی، نیکلای اوبوخوف، سرگئی پروکفیف، سرگئی راخمانینف، ماکسیمیلیان اشتینبرگ، ایگور استراوینسکی و سرگئی تانیف اشاره کرد. ترجمه آزاد روسی او از شعر «زنگ‌ها» اثر ادگار آلن پو، پایه و اساس سمفونی کرال به همین نام اثر راخمانینف، اپوس ۳۵، را تشکیل داد. او همچنین بر الکساندر اسکریابین برای اثرش منظومه خلسه تأثیر گذاشت.