ایزابلا در لباس قرمز (اثر روبنز) کیست؟ توضیح بده.
ایزابلا در لباس قرمز (همچنین با نام پرتره ایزابلا دسته) پرتره‌ای از یک زن اثر پیتر پل روبنس است که در موزه تاریخ هنر وین نگهداری می‌شود. این اثر کپی دقیقی از یک اثر اصلی گمشده اثر تیسین محسوب می‌شود.توضیحات.این زانوبند، زنی میانسال تا حدودی چاق را با لباسی از مخمل قرمز در مقابل زمینه‌ای فیروزه‌ای نشان می‌دهد. او کلاهی به شکل بالزو، اختراعی شیک از ایزابلا دِسته (از سال ۱۵۰۹) که در دهه ۱۵۳۰ به‌طور گسترده در شمال ایتالیا مورد استفاده قرار می‌گرفت، بر سر دارد. از ویژگی‌های ظاهری او می‌توان به فرهای قهوه‌ای مایل به قرمز، چشمان قهوه‌ای و ابروهای کمانی کلاسیک اشاره کرد.تاریخچه.در آغاز قرن هفدهم، روبنز نقاش دربار در منتووا بود. در این دوران (و بعدها در مکان‌های دیگر) او از نقاشان ایتالیایی، از جمله تیتان، کپی‌برداری می‌کرد. این آثار به‌عنوان کپی‌های نزدیک به اصل در نظر گرفته می‌شوند. تاریخ دقیق نسخهٔ روبنز مشخص نیست (ممکن است ۱۶۰۰، حدود ۱۶۰۵ یا بعدها باشد)، و همین‌طور تاریخ نقاشی اصلی تیتان نیز نامشخص است (بسته به منبع، سال‌های ۱۵۲۴ تا ۱۵۳۶ فرض می‌شوند). پس از مرگ روبنز، دو کپی از دو پرترهٔ تیتان که ایزابلا دِ اِسته را نشان می‌دادند، در فهرست آثار او ذکر شده است. نقاشی روبنز با نام ایزابلا در لباس قرمز بعدها از مجموعهٔ آرش‌دوک لئوپولد ویلهلم اتریش به موزهٔ هنرهای زیبای وین منتقل شد.به‌طور مستقل، و از آنجا که از نظر زمانی زودتر بوده است، نسخه‌های دیگری از اثر گمشدهٔ تیتان وجود دارند، به‌ویژه:هویت فرد به تصویر کشیده‌شده.سه پرتره رنگی به عنوان هویت ایزابلا دِسته (1474-1539) در موزه تاریخ هنر به نمایش گذاشته شده است. ویژگی‌های شخصی متناقض هستند (به تصویر سمت راست مراجعه کنید):به دلیل سردرگمی ناشی از این امر، تمام موزه‌های دیگر شناسایی رنگ‌ها را حذف کرده‌اند. این تفاوت‌ها را نمی‌توان با ایده‌آل‌سازی توضیح داد، زیرا "ایزابلا در سیاه" به عنوان "تغییر چهره" افراد بالای 60 سال سفارش داده شده بود و ناخوشایند خواهد بود (مثلاً رنگ چشم، بینی و ابروهای کوتاه). یکی از توضیحات قابل طرح دربارهٔ تناقض‌های موجود در شناسایی پرتره‌های ایزابلا دِاِسته، می‌تواند ناشی از اشتباهات مکرر در تعیین هویت باشد؛ چه در مورد پرتره‌ای که او را در لباس سیاه نشان می‌دهد، و چه در سردرگمی‌های مربوط به تصویر او در لباس قرمز و حتی در مینیاتور آمبراس. این مشکل نه‌تنها محدود به برداشت‌های هنری نیست، بلکه ریشه در اسناد تاریخی نیز دارد. مهم‌ترین نمونهٔ این امر در فهرست اموال به‌جامانده از روبنز در آنتورپ مشاهده می‌شود. در این فهرست، که پس از مرگ او تنظیم گردید، هم ایزابلا در لباس قرمز و هم ایزابلا در لباس سیاه ذکر شده‌اند. با این حال، باید توجه داشت که این فهرست در سال ۱۶۴۰ یعنی حدود چهار نسل پس از درگذشت ایزابلا تنظیم شده و همین فاصلهٔ زمانی طولانی سبب شده است که دقت و صحت نام‌گذاری‌ها به‌شدت مورد تردید باشد.افزون بر این، باید در نظر گرفت که پرتره‌هایی با حضور بالزو – کلاه شاخص زنان اشرافی رنسانس – غالباً پس از مرگ ایزابلا به‌عنوان بازنمایی نمادین او رواج یافتند. در واقع، هنرمندان و مجموعه‌داران قرون بعد، این نوع تصویر را به‌طور سنتی به بانوی مانتوا نسبت می‌دادند، حتی اگر ارتباط مستقیمی با چهرهٔ واقعی او نداشت. از این منظر، ایزابلا به‌مرور بیش از آنکه به‌عنوان یک شخصیت تاریخی دقیق شناخته شود، به نمادی فرهنگی و هنری بدل گردید؛ زنی که به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین حامیان هنر و فرهنگ رنسانس ایتالیا شهرت داشت.بنابراین، تناقض‌های موجود در انتساب پرتره‌ها را می‌توان بازتابی از تلفیق تاریخ و اسطوره دانست: از یک‌سو اسناد ناقص و دیرهنگام که موجب ابهام در هویت‌نگاری شدند، و از سوی دیگر، تمایل نسل‌های بعدی به تثبیت ایزابلا به‌عنوان الگویی از بانوی ایدئال رنسانس که تصویر او، حتی در بازنمایی‌های غیر دقیق، همچنان حامل ارزش نمادین بود.دو نسخه قدیمی‌تر از نسخه اصلی گمشده تیتیان (شامل کتیبه‌ای با عنوان "ایزابلا استنسیس" مستقل از روبنس) نشان‌دهنده شناسایی صحیح در مدل "ایزابلا در قرمز" هستند. "مینیاتور آمبراس" نیز ویژگی‌های همگنی با "ایزابلا در قرمز" نشان می‌دهد، همچنین دارای کتیبه‌ای با عنوان "ایزابلا استنسیس" است و به عنوان یک نسخه مانتویی حدود یک نسل بعد، هنوز هم باید نشان‌دهنده یک شناسایی نسبتاً معاصر باشد. بنابراین، این سردرگمی باید (همانطور که توسط برخی از کارشناسان منتشر شده است) در "ایزابلا در" "لباس سیاه" باشد. ادبیات.فرانچسکو والکانور: آثار کامل تیتان. انتشارات ریتزولی، میلان ۱۹۶۹، ص. ۱۰۸، به‌عنوان اثر شمارهٔ ۱۷۳ (به زبان ایتالیایی).سیلویا فرینو-پاگدن: بانوی نخست جهان – ایزابلا دِاِسته. کاتالوگ نمایشگاه موزهٔ تاریخ هنر وین، وین ۱۹۹۴، صص. ۱۱۴–۱۱۷ (به زبان آلمانی).جرمی وود: کپی‌ها و اقتباس‌های روبنز از استادان رنسانس، هنرمندان ایتالیایی، تیتان و هنرمندان ایتالیای شمالی. جلد ۱، انتشارات هاروی میلر، لندن ۲۰۰۹، صص. ۲۴۸–۲۴۹.