ویرجینیا اولدوینی، کنتس کاستیلیونه کیست؟ توضیح بده.
ویرجینیا اولدوینی راپالینی، کنتس کاستیلیونه (۲۳ مارس ۱۸۳۷–۲۸ نوامبر ۱۸۹۹)، که بیشتر با نام لا کاستیلیونه شناخته می‌شود، یک اشراف‌زاده ایتالیایی بود که به عنوان معشوقه امپراتور ناپلئون سوم فرانسه به شهرت رسید. او همچنین چهره‌ای مهم در تاریخ اولیه عکاسی بود.اوایل زندگی.ویرجینیا الیزابتا لوئیزا کارلوتا آنتونیتا ترزا ماریا اولدوینی راپالینی در ۲۲ مارس ۱۸۳۷ در فلورانس، توسکانی، از مارکی فیلیپو اولدوینی راپالینی و ایزابلا لامپورچی، از اعضای اشراف کوچک توسکانی، متولد شد. او اغلب با لقب «نیکیا» شناخته می‌شد. پدرش او را نادیده گرفت و پدربزرگش رانیری لامپورچی به او آموزش داد. او در سن ۱۷ سالگی با فرانچسکو وراسیس، کنت کاستیلیونه، ازدواج کرد. او دوازده سال از او بزرگتر بود. آنها صاحب یک پسر به نام جورجو شدند.پسرعمویش، کامیلو، کنت کاوور، نخست‌وزیر ویکتور امانوئل دوم، پادشاه ساردینیا (که شامل پیمونت، وال دائوستا، لیگوریا و ساووی نیز می‌شد) و بعدها نخست‌وزیر ایتالیای متحد بود. هنگامی که کنت و کنتس در سال ۱۸۵۵ به پاریس سفر کردند، کنتس تحت دستور پسرعمویش بود تا از اتحاد ایتالیا با ناپلئون سوم فرانسه دفاع کند. او با تبدیل شدن به معشوقه ناپلئون سوم، رسوایی‌ای که باعث شد شوهرش خواستار جدایی زناشویی شود، بدنام شد. در سال ۱۸۵۵، او رابطه کوتاهی با پادشاه ویکتور امانوئل دوم ایتالیا داشت که به او لقب «نینی» داده بود.در سال‌های ۱۸۵۶–۱۸۵۷، او وارد حلقه اجتماعی خانواده سلطنتی اروپا شد. در طول رابطه‌اش با امپراتور فرانسه، با آگوستا از ساکس-وایمار، اتو فون بیسمارک و آدولف تیر آشنا شد. او معشوقه‌های زیادی داشت، از جمله یک بانکدار از خانواده روچیلد و مدیر وقت موزه لوور.این کنتس به خاطر زیبایی و ورودهای پر زرق و برقش با لباس‌های فاخر به دربار امپراتوری شناخته می‌شد. یکی از بدنام‌ترین لباس‌های او، لباس «ملکه قلب‌ها» بود. جورج فردریک واتس در سال ۱۸۵۷ پرتره او را نقاشی کرد او با موهای بلند و بور موج‌دار، چهره‌ای روشن، صورتی بیضی‌شکل و ظریف و چشمانی که دائماً رنگشان از سبز به آبی-بنفش فوق‌العاده‌ای تغییر می‌کرد، توصیف شده است.اتحاد ایتالیا.کنتس در سال ۱۸۵۷، زمانی که رابطه‌اش با ناپلئون سوم تمام شد، به ایتالیا بازگشت. چهار سال بعد، پادشاهی ایتالیا اعلام شد، که احتمالاً تا حدودی به دلیل نفوذی بود که کنتس بر ناپلئون سوم اعمال کرده بود. در همان سال، او به فرانسه بازگشت و در پاسی اقامت گزید.در سال ۱۸۷۱، درست پس از شکست فرانسه در جنگ فرانسه و پروس، او به یک جلسه مخفی با اتو فون بیسمارک فراخوانده شد تا برای او توضیح دهد که چگونه اشغال پاریس توسط آلمان می‌تواند برای منافعش کشنده باشد. او ممکن است به این دلیل متقاعد شده باشد که پاریس از اشغال پروس در امان ماند.هنرمند عکاس.در سال ۱۸۵۶، او شروع به عکاسی برای مایر و پیرسون، عکاسان مورد علاقه دربار امپراتوری، کرد. در طول چهار دهه بعد، او از پیر-لویی پیرسون خواست تا به او در خلق ۷۰۰ عکس مختلف کمک کند که در آنها لحظات خاص زندگی‌اش را برای دوربین بازسازی می‌کرد. او بخش زیادی از ثروت شخصی خود را خرج کرد و حتی برای اجرای این پروژه بدهکار شد. بیشتر عکس‌ها، کنتس را با لباس‌های نمایشی، مانند لباس ملکه قلب‌ها، به تصویر می‌کشند. تعدادی از عکس‌ها او را در ژست‌هایی نشان می‌دهند که برای آن دوران، ریاکارانه بودند - به ویژه تصاویری که پاهای برهنه او را نشان می‌دهند. در این عکس‌ها، سر او بریده شده است.روبر دو مونتسکیو، شاعر نمادگرا، شیک‌پوش و مجموعه‌دار مشتاق آثار هنری، مجذوب کنتس دی کاستیلیونه شد. او سیزده سال را صرف نوشتن زندگینامه‌ای با "عنوان «کنتس الهی»" کرد که در سال ۱۹۱۳ منتشر شد. پس از مرگ او، او ۴۳۳ عکس از او را جمع‌آوری کرد که همگی وارد مجموعه موزه هنر متروپولیتن شدند.سال‌های بعد.ویرجینیا سال‌های پایانی عمر خود را در آپارتمانی در میدان واندوم گذراند، جایی که اتاق‌هایش را با رنگ مشکی مخصوص مراسم تشییع جنازه تزئین کرده بودند، پرده‌ها را کشیده بودند و آینه‌ها را از دید پنهان کرده بودند - ظاهراً برای اینکه مجبور نباشد با افزایش سن و از دست دادن زیبایی‌اش روبرو شود. او فقط شب‌ها از آپارتمان خارج می‌شد. در دهه ۱۸۹۰، او دوباره همکاری کوتاهی با پیرسون آغاز کرد، اگرچه عکس‌های بعدی‌اش به وضوح نشان می‌دهد که او قضاوت انتقادی خود را از دست داده است، احتمالاً به دلیل بی‌ثباتی روانی فزاینده‌اش. او آرزو داشت نمایشگاهی از عکس‌هایش را در نمایشگاه جهانی (۱۹۰۰) برپا کند، اما این اتفاق نیفتاد. او در ۲۸ نوامبر ۱۸۹۹، در سن شصت و دو سالگی، درگذشت و در گورستان پرلاشز در پاریس به خاک سپرده شد.میراث.گابریل دانونزیو، قدردانی از کنتس را نوشت که به عنوان مقدمه‌ای بر اثر مونتسکیو منتشر شد. این کتاب همچنین به‌طور مستقل در سال ۱۹۷۳ منتشر شد.زندگی کنتس در یک فیلم ایتالیایی محصول ۱۹۴۲ به "نام «کنتس کاستیلیونه"» و یک فیلم ایتالیایی-فرانسوی محصول ۱۹۵۴ به نام "«راز کنتس»" با بازی ایوان دِ کارلو به تصویر کشیده شد.نقاشی کنتس پس از مرگش توسط هنرمند ژاک-امیل بلانش کشیده شد.کنتس همچنین در رمان "«ملکه شب"» نوشته الکساندر چی به تصویر کشیده شده است.او الهام‌بخش رمان "«نمایشنامه»" نوشته ناتالی لژه بود.