ماریا مایوچی کیست؟ توضیح بده.
ماریا مایوکچی، که مایوکی نیز نوشته می‌شود (۲۳ آوریل ۱۸۶۴–۸ اوت ۱۹۱۷)، نویسنده، روزنامه‌نگار و ناشر ایتالیایی بود. او با نام‌های مستعار مختلفی می‌نوشت که رایج‌ترین آنها یولاندا، ویولا دالبا و مارگریتینا دی سنتو بودند.زندگی‌نامه.مایوکچی دختر موسیقیدان و سیاستمدار آنتونیو مایوکچی (۱۸۳۱–۱۹۰۷) ، شهردار سابق سنتو، و همسرش لاوینیا آنیولتی (۱۸۳۹–۱۹۱۱) بود که پیشینه ادبی، زبانی و موسیقایی غنی داشت. مایوکچی دو خواهر به نام‌های کلمنتینا لورا (که با نام مستعار برونا شناخته می‌شد) و گابریلا داشت.مایوچی، نویسنده، روزنامه‌نگار و ویراستار بود. در سال ۱۸۸۲، او با نام مستعار یولاندا آثارش را منتشر می‌کرد که آن را از شخصیتی در اپرای "(" «یک بازی شطرنج» ")" اثر جوزپه جیاکوسا قرض گرفته بود.نویسنده.مایوچی در زمینه زبان انگلیسی بسیار خبره بود. در ۱۷ سالگی، مایوچی به خاطر ترجمه داستان‌های مجله از فرانسوی به ایتالیایی شناخته شده بود.مایوچی همچنین برخی از مجلات ایتالیایی را اشتراک شده بود، اما یکی از مجلات به نام "کوردلیا" به‌طور خاص توجه او را جلب کرد. "کوردلیا" از سال ۱۸۸۱ تا ۱۸۸۴ توسط آنجلو دو گوبرناتیس منتشر می‌شد، که بعدها دوست و همکار مادام‌العمر مایوچی شد. در اولین شماره "کوردلیا"، دو گوبرناتیس از خوانندگان جوان خود دعوت کرد تا «یک کار کوچک انجام شده در آنجا» را برای انتشار به هیئت تحریریه ارسال کنند. مایوکی بلافاصله با اولین طرح شاعرانه خود، (گل بخت) که با نام مستعار اول او، مارگریتینا دی سنتو، در ۱۲ فوریه ۱۸۸۲ منتشر شد به این دعوت پاسخ داد. پس از انتشار اولیه، او به‌طور منظم با حقوق ثابت ۵ لیره در هر صفحه برای مجله مطلب می‌نوشت. امضای او در پایین هر قطعه ظاهر می‌شد.اولین داستان‌های او که در ابتدا به صورت چند قسمتی منتشر می‌شدند، در سال‌های بعد به صورت جلدهای جداگانه به نام‌های: "(از باغ من)، مقالات انتقادی" "(ناشناخته‌ها)" (بولونیا، ۱۸۹۹) جمع‌آوری و منتشر شدند.زندگی زناشویی.در ۸ دسامبر ۱۸۸۴، مایوچی با مارکی فردیناندو پلاتیس، مرد جوانی از پادوا، ازدواج کرد و به سن جیووانی در پرسیستا نقل مکان کرد. آنها صاحب پسری به نام جیووان باتیستا پلاتیس شدند که او را جینو صدا می‌زدند. مایوچی در نامه‌ای به دِ گوبرناتیس به او اطمینان داد که همکاری‌اش با "کوردلیا" به دلیل ازدواجش قطع نخواهد شد. فردیناندو در ۵ مه ۱۸۹۳ پس از یک بیماری کوتاه درگذشت. مشکلات اقتصادی مایوچی را مجبور کرد تا در زمینه نویسندگی به فعالیت بیشتری بپردازد. او جینو را برای مدتی به دِ گوبرناتیس فرستاد تا به تحصیلاتش ادامه دهد.تا پایان دهه ۱۸۰۰، او نویسنده‌ای شناخته‌شده بود. او جوایز متعددی را از آن خود کرد و شاهد انتشار نسخه‌های جدید و تجدید چاپ کتاب‌هایش بود. او همچنین دامنه همکاری‌های خود را با مجلات و روزنامه‌ها، کنفرانس‌ها، سخنرانی‌های عمومی، مشارکت در فعالیت‌های بشردوستانه و تجربیات جدید در زمینه ویراستاری گسترش داد.سردبیر.مایوچی که از اولین شماره با "کوردلیا" همکاری داشت، در سال ۱۹۱۱ پس از مرگ سردبیر، آیدا باچینی، سمت خالی سردبیری را بر عهده گرفت. او سومین نفری بود که این سمت را برای مجله بر عهده می‌گرفت. او به امید رضایت‌مندی بیشتر خوانندگان و تشویق مشترکان خود به تبدیل شدن به خوانندگان و نویسندگان مشتاق‌تر، تغییرات فوری ایجاد کرد.به گفته بلوم، تلاش‌های او موفقیت‌آمیز بود:این مجله، علیرغم موفقیتش در سال‌های اول انتشار، به مرور زمان و در دوران سردبیری آیدا باچینی و بعدها ماریا مایوچی پلاتیس، که بیشتر با نام مستعارش، یولاندا، شناخته می‌شود، مخاطبان بیشتری پیدا کرد. این موفقیت بعدی را می‌توان به توانایی این دو سردبیر در خلق اثری قابل تشخیص و همچنین رابطه‌ای که توانستند با خوانندگان جوان خود برقرار کنند، نسبت داد.به گفته بلوم، تحت رهبری مایوچی، "کوردلیا" با «موفقیت غیرمعمول» روبرو شد و تا سال ۱۹۱۳، تعداد مشترکان آن به حدود ۱۰٬۰۰۰ نفر رسید.مایوچی همچنین نقش‌های بشردوستانه‌ای را بر عهده گرفت و انجمنی را برای جمع‌آوری کتاب برای زندانیان تأسیس کرد. موفقیت این ابتکار، انگیزه‌ای برای تشکیل انجمن‌ها و فعالیت‌های دیگر، مانند در دسترس قرار دادن "کتاب کوردلیا" به خط بریل برای گسترش دسترسی به نابینایان شد. او همچنین در ایجاد چندین کنفرانس نقش مهمی داشت.مرگ.مایوچی تا زمان مرگش در سنتو در ۸ اوت ۱۹۱۷، به‌طور فعال در آموزش خوانندگان زن جوان مشغول فعالیت بود.به افتخار او، خیابانی در نزدیکی مرکز شهر سنتو به با بهره بردن از برخی نام‌های او نامگذاری شده است که خیابان جولاندا ماریا مایوچی پلاتیس نام دارد.