صخره‌های بلوگرادچیک کیست؟ توضیح بده.
صخره‌های بلوگرادچیک (, "Belogradchishki skali") گروهی از تشکل‌های سنگی عجیب و غریب از جنس ماسه‌سنگ و جوش‌سنگ هستند که در دامنه‌های غربی رشته‌کوه بالکان ("Stara Planina") در نزدیکی شهر بلوگرادچیک در شمال غربی بلغارستان قرار دارند. رنگ این صخره‌ها عمدتاً از قرمز تا زرد متغیر است و برخی از آن‌ها تا ارتفاع ۲۰۰ متری می‌رسند. بسیاری از این صخره‌ها دارای اشکال شگفت‌انگیزی هستند و با افسانه‌های محلی همراه شده‌اند. اغلب، این صخره‌ها نام‌هایی از افراد یا اشیایی که به آن‌ها شباهت دارند، گرفته‌اند.صخره‌های بلوگرادچیک توسط دولت بلغارستان به‌عنوان یک اثر طبیعی اعلام شده‌اند و یکی از جاذبه‌های گردشگری مهم این منطقه محسوب می‌شوند. این صخره‌ها تنها زیستگاه گیاه بومی در معرض انقراض بلغارستان، "Hieracium belogradcense"، هستند.جغرافیا.صخره‌های بلوگرادچیک در بخش غربی رشته‌کوه بالکان گسترده شده‌اند و مساحتی در حدود را پوشش می‌دهند. این صخره‌ها از روستای رابیشا در غرب تا روستای بلوتینتیسی در شرق امتداد دارند.گروه مرکزی صخره‌ها در جنوب و مجاور شهر بلوگرادچیک قرار دارد و شامل چندین تشکل سنگی برجسته از جمله «آدم و حوا»، «قارچ‌ها»، «دختر مدرسه‌ای»، «خرس»، «درویش»، «چوپان»، «شیر»، «شتر»، «مادونا»، «سوارکار»، «راهبان»، «الهه بندیدا»، «شورشی ولکو» و بسیاری دیگر است.گروه دوم صخره‌ها در غرب بلوگرادچیک قرار دارد. این صخره‌ها دارای ساختاری آلپی هستند و توسط پرتگاه‌های شیب‌دار احاطه شده‌اند. از معروف‌ترین این صخره‌ها می‌توان به «زبگووته»، «ارکوپریا» و «بوریچ» اشاره کرد.گروه سوم صخره‌ها در شرق بلوگرادچیک قرار گرفته و شامل صخره‌های اطراف «دروازه لاتین» و غار «لیپنیک» است.گروه چهارم صخره‌ها بین روستاهای بوروویتسا، استان ویدین و فالکووتس قرار دارد و شامل «سنگ کاج»، «سنگ زنبور»، «تورلاک» و «سنگ دختر» است.گروه پنجم صخره‌ها بین روستاهای گیورگیچ و بلوتینتیسی قرار دارد.زمین‌شناسی.بسیاری از اشکال سنگی و دره‌های کوچک با دیواره‌های عمودی در طول صدها میلیون سال، بر اثر فرایندهای طبیعی مانند فرسایش، برهنه‌سازی ، رشد خزه‌ها و گلسنگ‌ها و دیگر عوامل طبیعی شکل گرفته‌اند.تشکیل صخره‌های بلوگرادچیک در دوران پرمین، حدود ۲۳۰ میلیون سال پیش آغاز شد، زمانی که چرخه تکتونیکی باعث چین‌خوردگی و شکل‌گیری رشته‌کوه بالکان شد و منطقه بلوگرادچیک را بالا آورد.بعدها، در دوره تریاس، این منطقه به بستر دریایی کم‌عمق تبدیل شد. هم‌زمان، تخریب سنگ‌های قدیمی‌تر دیرینه‌زیستی، مقادیر زیادی شن، ماسه و رس را تولید کرد که رودخانه‌ها به حوضه دریایی منتقل کردند. این رسوبات به تدریج ضخیم‌تر شده و لایه‌های ماسه‌سنگ و جوش‌سنگ را تشکیل دادند که قطعات جوش‌سنگی در طول زمان توسط آب گرد شدند.در دوره ژوراسیک، طی ۲۰ میلیون سال، این مواد لایه‌ای به وسیله چسب ماسه-رس یا سیلیسیم به هم متصل شدند. آب‌وهوای گرم و خشک باعث تشکیل مقدار زیادی آهن اکسید یا هماتیت شد که به صخره‌ها رنگ قرمز زنگ‌زده بخشید. هنگامی که پوسته شروع به نشست کرد، ماسه‌سنگ‌های روشن‌تر و کوچکتر با جوش‌سنگ‌های قرمز ترکیب شدند.در آغاز نوزیستی و طی چرخه تکتونیکی آلپی اولیه، چین‌های بزرگ یا تاقدیس‌ها در رشته‌کوه بالکان شکل گرفتند و منطقه به خشکی تبدیل شد. حدود ۴۵ میلیون سال پیش، بالا آمدن تاقدیس بلوگرادچیک آغاز شد و در طول این فرایند، سنگ‌های آهکی و جوش‌سنگی در هسته آن ترک خوردند و شکاف‌های عمودی و افقی در امتداد تاقدیس ایجاد شد. در هسته این تاقدیس، سنگ‌های پالئوزوییک یافت می‌شوند و دامنه‌های آن از جوش‌سنگ، ماسه‌سنگ و سنگ آهک ژوراسیک تشکیل شده است.نفوذ آب‌های سطحی و رودخانه‌ها، فرسایش عمودی لایه‌های سنگی را تقویت کرده و در امتداد شکاف‌هایی که در اثر حرکت‌های تکتونیکی ایجاد شده بودند، فرسایش بیشتری رخ داده است. این فرایند دره‌های کوچک و گذرگاه‌هایی با دیواره‌های عمودی یا شیب‌دار ایجاد کرده و بلوک‌های سنگی جداگانه‌ای را به وجود آورده که امروزه به‌عنوان اشکال سنگی بلوگرادچیک دیده می‌شوند.