هزاره‌گرایی مسیحی کیست؟ توضیح بده.
هزاره‌گرایی () یا چیلیاسما (معادل یونانی آن) باوری است که برخی فرقه‌های مذهبی به آن اعتقاد دارند. بر اساس این باور، یک عصر مسیحایی (به اصطلاح "هزاره مسیحی") پیش از داوری نهایی و وضعیت دائمی «ابدیت» در آینده، بر روی زمین برقرار خواهد شد.مسیحیت و یهودیت هر دو جنبش‌های مسیحایی را ایجاد کرده‌اند که آموزه‌های هزاره‌گرایانه را برجسته می‌کنند – مانند این تصور که پادشاهی زمینی خدا در دسترس است. این جنبش‌های هزاره‌گرایانه اغلب به ناآرامی‌های اجتماعی قابل توجهی منجر می‌شدند.شباهت‌هایی با هزاره‌گرایی در آیین زرتشت نیز وجود دارد، که دوره‌های هزار ساله متوالی را شناسایی می‌کند که هر یک با فاجعه‌ای از بدعت و نابودی پایان می‌یابد، تا نابودی نهایی شر و نابودی نهایی روح شر توسط یک پادشاه پیروزمند صلح در پایان عصر هزاره نهایی. محققان همچنین جنبش‌های اجتماعی و سیاسی مختلف دیگری، چه مذهبی و چه سکولار، را به استعاره‌های هزاره‌گرایی مرتبط دانسته‌اند.مسیحیت.بیشتر تفکرات هزاره‌گرایی مسیحی مبتنی بر کتاب مکاشفه، به ویژه مکاشفه ۲۰ است، که رؤیای فرشته‌ای را توصیف می‌کند که با زنجیری بزرگ و کلیدی به سوی چاهی بی‌انتها از آسمان فرود می‌آید و شیطان را دستگیر کرده و او را به مدت هزار سال زندانی می‌کند:سپس کتاب مکاشفه، مجموعه‌ای از داوران را توصیف می‌کند که بر تخت‌ها نشسته‌اند، و همچنین رؤیای یوحنا از ارواح کسانی که به دلیل شهادتشان به نفع عیسی و رد نشان وحش، سر بریده شدند. این ارواح:کلیسای اولیه.پیشاهزاره‌گرایی.در طول قرون اولیه پس از مسیح، اشکال مختلف هزاره‌گرایی (هزاره‌گرایی) در کلیسا، چه در شرق و چه در غرب، یافت می‌شد. پیشاهزاره‌گرایی مورد اعتقاد کلیسای اولیه، «پیشاهزاره‌گرایی تاریخی» نامیده می‌شود، و در کلیسای اولیه توسط پاپیاس، ایرنائوش، ژوستین شهید، ترتولیان، پولی‌کارپ، شبه‌بارنابا، متدیوس، لاکتانتیوس، کومودیانوس، تئوفیلوس ملیتو، هیپولیتوس رومی، ویکتورینوس، نپوس، ژولیوس آفریکانوس, تاتیان، و مونتانوس. با این حال، دیدگاه‌های پیشاهزاره‌ای مونتانوس احتمالاً بر رد بعدی پیشاهزاره‌ای‌گرایی در کلیسا تأثیر گذاشت، زیرا مونتانیسم به عنوان یک بدعت تلقی می‌شد. ناهزاره‌گرایی.در قرن دوم، آلوگی‌ها (کسانی که تمام نوشته‌های یوحنا را رد می‌کردند) ناهزاره‌گرا بودند، همانطور که کایوس در ربع اول قرن سوم چنین بود. با تأثیر افلاطون‌گرایی، کلمنت اسکندرانی و اوریگن پیشاهزاره‌گرایی را انکار کردند. به همین ترتیب، دیونیسیوس اسکندرانی (وفات ۲۶۴) استدلال کرد که مکاشفه توسط یوحنا نوشته نشده و نمی‌توان آن را به معنای واقعی کلمه تفسیر کرد؛ او ناهزاره‌گرا بود.ژوستین شهید (متوفی ۱۶۵ میلادی)، که در الهیات خود گرایش‌های هزاره‌گرایانه داشت، در کتاب «گفتگو با تریفوی یهودی»، فصل ۸۰، به دیدگاه‌های متفاوت اشاره می‌کند: «من و بسیاری دیگر بر این عقیده [پیشاهزاره‌ای‌گرایی] هستیم و [معتقدیم] که چنین چیزی اتفاق خواهد افتاد، همانطور که شما مطمئناً از آن آگاه هستید؛ اما از سوی دیگر، به شما اشاره کردم که بسیاری از کسانی که به ایمان خالص و پرهیزگار تعلق دارند و مسیحیان واقعی هستند، خلاف این فکر می‌کنند.» آگوستین در روزهای اولیه خود، پیشاهزاره‌گرایی را تأیید کرد، اما بعدها به ناهزاره‌گرایی تغییر یافت و باعث شد این دیدگاه به همراه پاپ گرگوری کبیر رواج یابد.دایره‌المعارف کاتولیک خاطرنشان می‌کند که طرفداران باورهای مختلف عرفانی در قرن دوم (که خود آنها را بدعت می‌دانستند) نیز هزاره‌گرایی را رد می‌کردند. اصلاحات و فراتر از آن.دیدگاه‌های مسیحیان در مورد ترتیب وقایع آینده پس از اصلاحات پروتستانی متنوع شد.(). به‌طور خاص، تأکید جدیدی بر بخش‌هایی از کتاب مکاشفه گذاشته شد که ظاهراً می‌گفتند با بازگشت مسیح برای داوری زندگان و مردگان، شیطان به‌مدت ۱۰۰۰ سال زندانی خواهد شد، اما سپس در جهان آزاد می‌شود تا نبرد نهایی را علیه خدا و مقدسینش آغاز کند. متکلمان کاتولیک و ارتدکس پیشین هیچ دیدگاه روشن یا اجماعی در مورد معنای واقعی این نداشتند (فقط مفهوم پایان جهان که به طور غیرمنتظره‌ای می‌آید، «مانند یک دزد در شب» و مفهوم «دجال» تقریباً به طور جهانی پذیرفته شده بود). نظریه‌های هزاره‌گرایی سعی می‌کنند توضیح دهند که این «هزار سال شیطان در زنجیر» چگونه خواهد بود.انواع مختلفی از هزاره‌گرایی در رابطه با فرجام‌شناسی مسیحی، به ویژه در پروتستانتیسم، وجود دارد، مانند پیشاهزاره‌گرایی، پساهزاره‌گرایی و ناهزاره‌گرایی. دو مورد اول به دیدگاه‌های مختلف در مورد رابطه بین «پادشاهی هزاره» و آمدن دوم مسیح اشاره دارند.پیشاهزاره‌گرایی، ظهور دوم مسیح را مقدم بر هزاره می‌داند و در نتیجه آمدن دوم را از داوری نهایی جدا می‌کند. در این دیدگاه، «سلطنت مسیح» به صورت فیزیکی بر روی زمین خواهد بود.پساهزاره‌گرایی، آمدن دوم مسیح را پس از هزاره و همزمان با داوری نهایی می‌داند. در این دیدگاه، «سلطنت مسیح» (در طول هزاره) روحانی و از طریق کلیسا خواهد بود.ناهزاره‌گرایی، پادشاهی ۱۰۰۰ ساله را به صورت استعاری در مکاشفه ۲۰: ۱-۶ توصیف می‌کند که در آن «سلطنت مسیح» در کلیسا و از طریق آن جریان دارد. بنابراین، اگرچه این دیدگاه به سلطنت هزاره آینده اعتقادی ندارد، اما معتقد است که آسمان‌ها و زمین جدید پس از بازگشت مسیح ظاهر خواهند شد.قرن‌های ۱۹ و ۲۰.کلیسای کاتولیک.کلیسای کاتولیک، هزاره‌گرایی را به‌شدت محکوم می‌کند، همانطور که موارد زیر نشان می‌دهد:جنبش دانشجویان کتاب مقدس.جنبش دانشجویان کتاب مقدس، یک جنبش هزاره‌گرا است که بر اساس دیدگاه‌های بیان شده در «طرح الهی اعصار» در سال ۱۸۸۶، در جلد اول مجموعه «مطالعات در کتاب مقدس»، نوشته کشیش چارلز تیز راسل، شکل گرفته است. (این مجموعه از سال ۱۹۲۷ هنوز توسط انجمن دانشجویان کتاب مقدس داون منتشر می‌شود.) دانشجویان کتاب مقدس معتقدند که در طول هزاره، فرصتی جهانی برای هر فرد، چه در گذشته و چه در حال، که قبلاً دریافت‌کننده دعوت آسمانی نبوده است، وجود خواهد داشت تا به زندگی جاودانه بر روی زمین دست یابد.شاهدان یهوه.شاهدان یهوه معتقدند که مسیح به مدت ۱۰۰۰ سال از آسمان به عنوان پادشاه بر زمین حکومت خواهد کرد و ۱۴۴٬۰۰۰ انسان عروج یافته او را یاری خواهند کرد. به گفته آنها، در طول این سلطنت ۱۰۰۰ ساله، زمین به بهشتی مانند باغ عدن تبدیل خواهد شد و انسان‌ها خود به کمال از دست رفته آدم و حوا باز خواهند گشت. کلیسای خدای قادر مطلق.کلیسای خدای متعال که با نام رعد و برق شرقی نیز شناخته می‌شود، در آموزه‌های خود از عصر پادشاهی هزارساله یاد می‌کند که پس از فجایعی که در کتاب مکاشفه در کتاب مقدس پیشگویی شده است، رخ خواهد داد.اصلاحات رسولی جدید.برخلاف بخش عمده‌ای از جنبش پنطیکاستی که به باور به پیشاهزاره‌گرایی، ظهور دجال و زوال جهان پیش از ظهور دوم گرایش دارد، تمرکز اصلاحات رسولی جدید بر یک فرجام‌شناسی «خوش‌بینانه» است. این جنبش معتقد است که اکثر پیشگویی‌های آخرالزمان مدت‌هاست که محقق شده‌اند و پیامبران و رسولان امروزی از اقتدار الهی برخوردارند؛ آخرالزمان دورانی خواهد بود که در آن مسیحیان مطیع، از طریق استفاده از جنگ معنوی و شکل دادن به تمام جنبه‌های جامعه برای همسو شدن با باورهای مسیحی خود (فرمان هفت کوه)، ظهور دوم را محقق خواهند کرد.یهودیت.تفکر هزاره‌گرایی ابتدا در ادبیات آخرالزمانی یهودی در دوره پرآشوب معبد دوم ظهور کرد،گرشوم شولم در کتاب خود، شبتای سوی، مسیح عرفانی، آموزه‌های هزاره‌گرایی یهودی قرون وسطی و اوایل دوران مدرن را شرح می‌دهد، که بر جنبش قرن هفدهم با محوریت مسیح خودخوانده (۱۶۴۸) شبتای سوی تمرکز دارد. (۱۶۲۶۱۶۷۶)اسلام.پیامبر اسلام بیان کرده است مردی از خاندان او خواهد آمد و جهان را از هرگونه بی‌عدالتی و ستم پاک خواهد کرد. او به عنوان مهدی شناخته خواهد شد.مسلمانان همچنین معتقدند که عیسی در کنار مهدی خواهد آمد و همراه با او علیه ظلم و بی‌عدالتی خواهد جنگید، جایی که مهدی برای مدتی قبل از روز قیامت حکومت خواهد کرد. مهدی در کتب اهل سنت، سنن ابی داوود ۴۲۸۵، سنن ابن ماجه ۴۰۸۳ و صحیح مسلم ۲۹۱۳ ذکر شده است.مسلمانان شیعه و سنی در مورد اینکه مهدی دقیقاً کیست، اختلاف نظر دارند. در حالی که هر دو موافقند که او در کنار عیسی خواهد آمد تا بشریت را از بی‌عدالتی و ظلم نجات دهد، سنی‌ها معتقدند که او هنوز متولد نشده است، در حالی که شیعیان معتقدند که او در حال حاضر زنده و در غیبت است.بهائیت.بهاءالله در کتاب ایقان اشاره کرده است که خداوند تقریباً هر هزار سال «شهر خدا» را تجدید خواهد کرد، و به طور خاص اشاره کرد که مظهر ظهور جدید الهی ظرف ۱۰۰۰ سال (۱۸۵۲-۲۸۵۲ میلادی) پس از ظهور بهاءالله ظهور نخواهد کرد، اما اعتبار پیام بهاءالله می‌تواند تا ۵۰۰٬۰۰۰ سال ادامه یابد.خداشناسی.آلیس بیلی، عارف، تعلیم می‌داد که مسیح یا معلم جهان «زمانی پس از سال ۲۰۲۵ میلادی» باز خواهد گشت و این معادل عصر جدید مفهوم مسیحی ظهور مجدد مسیح خواهد بود. توجه داشته باشید که موجودی که او از آن به‌عنوان معلم جهان صحبت می‌کند، همان موجود معنوی است که برای سایر عارفان به عنوان مایتریا شناخته می‌شود.جنبش‌های اجتماعی.جنبش‌های اجتماعی هزاره‌گرا، که شکل خاصی از هزاره‌گرایی هستند، بر اساس مفهومی از چرخه هزار ساله بنا شده‌اند. گاهی اوقات این دو اصطلاح به عنوان مترادف استفاده می‌شوند، اما اصول‌گرایان این را کاملاً دقیق نمی‌دانند. جنبش‌های اجتماعی هزاره نیازی به داشتن پایه مذهبی ندارند، اما باید تصویری از آخرالزمان داشته باشند که می‌تواند آرمان‌شهری یا دیستوپیایی باشد. کسانی که با جنبش‌های اجتماعی هزاره مرتبط هستند، «مستعد [خشونت‌آمیز بودن]» هستند، با انواع خاصی از هزاره‌گرایی که با خشونت مرتبط هستند.در هزاره‌گرایی مترقی، «دگرگونی نظم اجتماعی تدریجی است و انسان‌ها در تقویت این دگرگونی نقش دارند».هزاره‌گرایی فاجعه‌بار «نظم اجتماعی فعلی را به طور برگشت‌ناپذیری فاسد می‌داند و نابودی کامل این نظم را به عنوان مقدمه‌ای برای ساختن یک نظم جدید و الهی ضروری می‌داند».با این حال، ارتباط بین هزاره‌گرایی و خشونت ممکن است مشکل‌ساز باشد، زیرا جنبش‌های دینی جدید ممکن است با گذشت زمان از دیدگاه فاجعه‌بار فاصله بگیرند.نازیسم.بحث‌برانگیزترین تفسیر از سیستم سه عصری و به طور کلی هزاره‌گرایی، مربوط به «رایش سوم» آدولف هیتلر است که در دیدگاه او قرار بود هزار سال دیگر (رایش دریتس) دوام بیاورد، اما در نهایت تنها ۱۲ سال (۱۹۳۳-۱۹۴۵) دوام آورد.متفکر آلمانی، آرتور مولر ون دن بروک، عبارت «رایش سوم» را ابداع کرد و در سال ۱۹۲۳ کتابی با عنوان «رایش دریتس» منتشر کرد. او با نگاهی به تاریخ آلمان، دو دوره جداگانه را از هم متمایز کرد و آنها را با اعصار یواخیم اهل فیوره، متکلم ایتالیایی قرن دوازدهم، یکی دانست:در اوایل دوران رایش سوم، بسیاری از آلمانی‌ها هیتلر را مسیح آلمانی نیز می‌دانستند، به خصوص زمانی که او گردهمایی‌های نورنبرگ را رهبری می‌کرد، گردهمایی‌هایی که از آن پس سالانه (۱۹۳۳-۱۹۳۸) در تاریخی کمی قبل از اعتدال سپتامبر در نورنبرگ برگزار می‌شدند.هیتلر در سخنرانی خود در ۲۷ نوامبر ۱۹۳۷، در مورد برنامه‌های خود برای تخریب و بازسازی بخش‌های عمده‌ای از برلین اظهار نظر کرد:پس از تلاش ناموفق آدولف هیتلر برای اجرای سلطنت هزار ساله، واتیکان بیانیه‌ای رسمی صادر کرد مبنی بر اینکه ادعاهای هزاره‌گرایی را نمی‌توان با خیال راحت آموزش داد و متون مقدس مرتبط در مکاشفه (که آخرالزمان نیز نامیده می‌شود) باید به صورت معنوی درک شوند. برنارد لفروا، نویسنده کاتولیک، نوشت:آرمان‌شهرگرایی.مفاهیم اولیه مسیحی هزاره‌گرایی در طول قرن‌های آینده، پیامدهایی بسیار فراتر از دغدغه‌های صرفاً مذهبی داشت، چرا که نظریه‌پردازان مختلف آنها را با ایده‌های آرمان‌شهر ترکیب و تقویت کردند.در پی تفکر هزاره اولیه، فلسفه سه عصر توسعه یافت. راهب و متکلم ایتالیایی، یواخیم اهل فیوره (درگذشته ۱۲۰۲)، تمام تاریخ بشر را به عنوان توالی سه عصر می‌دید: