لوئیجی، پادشاه سیسیل کیست؟ توضیح بده.
لوئیجی، پادشاه سیسیل (؛ ۴ فوریه ۱۳۳۸ – ) از ۱۵ سپتامبر ۱۳۴۲ تا زمان مرگش، پادشاه سیسیل (که با نام «تریناکریا» نیز شناخته می‌شود) بود. او در زمان جانشینی خود صغیر بود و تا سال ۱۳۵۴ تحت حکومت نیابتی بود. حکومت واقعی او کوتاه بود، زیرا سال بعد در اثر شیوع طاعون درگذشت. دوران سلطنت او با جنگ داخلی همراه بود.تولد و جانشینی.لوئی که در کاتانیا متولد شد، پسر شاه پتر دوم و الیزابت کارینتیا بود. در روز تولدش، پدرش در اعلامیه‌ای به دولت‌های شهری (یونیورسیتات‌ها) قلمرو، او را به عنوان وارث خود اعلام کرد. لوئی اولین فرزند پسر پتر از زمان مرگ فرزند اول، فردریک، در سال ۱۳۲۵ بود. در ۱۲ فوریه، پتر امتیازی را به شهر کاتانیا اعطا کرد که آن را از پرداخت هزینه پذیرایی معمول به دربار سلطنتی معاف می‌کرد. او همچنین مداخله آگاتا، قدیس حامی کاتانیا، که در جشن او کودک به دنیا آمد، را عامل موفقیت در به دنیا آوردن پسری دانست.لوئی تنها چهار سال داشت که پدرش در ۱۵ اوت ۱۳۴۲ درگذشت و بلافاصله عنوان پادشاه به او داده نشد. عمویش، مارکی جان راندازو، که در حال حاضر به عنوان نایب‌السلطنه پتر دوم بود، نیابت سلطنت را به عهده گرفت. در طول زندگی پدرش، لوئی به عنوان فرزند ارشد و شاهزاده سلطنتی نامیده می‌شد. پس از مرگ پدرش و قبل از تاجگذاری خودش، به عنوان جانشین منصوب شد. در ۱۰ سپتامبر، جان به شهروندان پالرمو دستور داد تا نمایندگان خود را برای سوگند وفاداری در تاجگذاری لوئی معرفی کنند. لوئی در ۱۵ سپتامبر در کلیسای جامع پالرمو تاجگذاری کرد و پس از آن عنوان پادشاه را به خود اختصاص داد.اوایل سلطنت.پس از تاجگذاری، لویی از اکتبر ۱۳۴۲ تا حداقل مارس ۱۳۴۳ در کاتانیا زندگی کرد. در اواخر سال ۱۳۴۴ مذاکراتی برای ازدواج لویی با کنستانس، دختر تازه متولد شده پیتر چهارم آراگون، آغاز شد. در ژوئن ۱۳۴۶، سفیری از لویی اول مجارستان با پیشنهاد ازدواج لویی با یکی از بستگان پادشاه مجارستان، وارد شد.در ۷ نوامبر ۱۳۴۷، سیسیل در کاتانیا با پادشاهی ناپل، که جزیره سیسیل را ادعا می‌کرد، پیمان صلحی منعقد کرد. استقلال ناپل حفظ شد، اما لویی ملزم شد عنوان پادشاه «تریناکریا»، نام باستانی سیسیل، را به خود اختصاص دهد. این پیمان هرگز مورد تأیید پاپ کلمنت ششم قرار نگرفت. پس از مرگ جان رانداتسو در ۳ آوریل ۱۳۴۸، نیابت سلطنت طبق وصیت او به بلاسکو دوم د آلاگونا، یک نجیب‌زاده کاتالان که از قبل قاضی اعظم بود و از اکتبر ۱۳۴۲ نایب جان بود، منتقل شد. در ماه مه ۱۳۴۸، لویی در مسینا اقامت داشت که جانشینی پسر جان، فردریک، را در دوک‌نشین‌های آتن و نئوپاتری و مارکیزات رانداتسو تأیید کرد.جنگ داخلی.قیمومیت پالیزی.در نیمه اول ژوئن ۱۳۴۸، کنت ماتئو پالیزی از تبعید در پیزا بازگشت. این اقدام باعث تشدید رقابت بین اشراف محلی سیسیلی (خانواده‌های چیارامونته، پالیزی و اسکالورو دگلی اوبرتی) و اشراف کاتالان (خانواده‌های پرالتا، آلاگونا و ونتیمیلیا) شد که در نهایت به جنگ داخلی منجر شد. خانواده‌های سیسیلی گاهی اوقات فیلوآنجیونی (طرفدار آنژوین، خاندانی که بر ناپل حکومت می‌کرد) و کاتالان‌ها فیلوآراگونسی (طرفدار آراگونی‌ها) نامیده می‌شوند. در ابتدا، بلاسکو، لویی را به کاتانیا فرستاد، اما دربار در اوایل نوامبر در تائورمینا توقف کرد و سپس به قلعه مونتالبانو الیکونا نقل مکان کرد. از آنجا، ملکه مادر با ماتئو که در مسینا بود تماس گرفت و او را قیم پادشاه جوان کرد.تا پایان سال، جنگ آشکاری بین دو اردوگاه آغاز شد. تحرکات لویی را می‌توان در دوره جنگ داخلی ردیابی کرد، زمانی که مادرش در کنار حزب طرفدار آنژوین (ناپلی) قرار داشت. او از اواخر مارس تا آوریل ۱۳۴۹ در لنتینی و در ماه مه و اوایل ژوئن در آگوستا بود. تقریباً در همین زمان، بین ماه مه و ژوئیه، ملکه مادر درگذشت و نقش او توسط خواهر بزرگتر لویی، راهبه کنستانس، به عهده گرفته شد. از اواخر ژوئن تا ژوئیه، لویی با ارتشی که کاتانیا را محاصره کرده بود، همراه بود. تا ۲۲ ژوئیه، لویی به لنتینی بازگشت. در سپتامبر و اکتبر در کاستروجیووانی، در نوامبر در آژیرا و در دسامبر در مسینا بود.در ۱۰ سپتامبر ۱۳۵۰ در حضور پادشاه، آتش‌بس امضا شد. هر دو طرف توافق کردند که خصومت‌ها را تا زمانی که پادشاه به اکثریت خود برسد و بتواند در مورد اختلاف قضاوت کند، به حالت تعلیق درآورند. در ۲۳ فوریه ۱۳۵۲، پس از آنکه لویی چهارده ساله شد، ماتئو او را وادار کرد تا نامه‌ای به مردم کاتانیا بنویسد و قصد خود را برای آغاز حکومت شخصی‌اش اعلام کند. بلاسکو نامه را محکوم کرد و در ۲۲ اوت سفیرانی را به دربار لویی فرستاد. سرانجام در ماه اکتبر صلح برقرار شد.حکومت کنستانس.در ۹ ژوئن ۱۳۵۳، لویی به همراه چیارامونته، حامیانش، مسینا را ترک کرد تا شورش کاسترورئاله را سرکوب کند. در تائورمینا، او مورد احترام کنت انریکو روسو قرار گرفت، که با این وجود از کمک به او در سرکوب شورش خودداری کرد. در ۱۳ ژوئن، پادشاه در دشت میلاتزو بود، اما او به زودی به تائورمینا بازگشت، جایی که چیارامونته مانع از ملاقات او با بلاسکو، نایب‌السلطنه اسمی، شد، علیرغم توافقی که با مداخله خواهرش کنستانس، که او نیز با او بود، حاصل شده بود. در پایان ژوئن، او برای شرکت در مراسم خاکسپاری برادرش جان (درگذشته در ۲۲ ژوئن) در کلیسای جامع آنجا، به مسینا بازگشت.حمایت از پادشاه در میان متحدان سابقش رو به کاهش بود و در ۱۷ ژوئیه، شورشی مردمی در شهر مسینا، دروازه‌ها را به روی نیروهای مسلح انریکو روسو و کنت سیمونه چیارامونته گشود. آنها از لویی خواستند که قیم خود، ماتئو پالیزی، را تحویل دهد، که او در ۱۹ ژوئیه امتناع ورزید. کاخ مورد حمله قرار گرفت، اما در حالی که ماتئو پیدا و کشته شد، پادشاه فرار کرد. او سوار بر یک کشتی کاتالان شد و در ۲۹ ژوئیه به کاتانیا رسید، جایی که به متحدان جدید خود تحت فرماندهی بلاسکو د آلاگونا پیوست. پادشاه به قلعه اورسینو نقل مکان کرد.در ۲ اکتبر، لویی و بلاسکو نیرویی را علیه میلاتزو رهبری کردند، اما در ۲۴ اکتبر دفع شدند و به کاتانیا عقب‌نشینی کردند. در ۸ نوامبر، لویی کیارامونته را خائن اعلام کرد. یک منشور سلطنتی از ۱۰ نوامبر نشان می‌دهد که در مقطعی مقام جانشینی به کنستانس منتقل شده است. تلاش‌های بعدی لویی برای فرار از کاتانیا با شکست مواجه شد. در ۱۵ نوامبر، او وارد قلعه آژیرا شد و سپس به کالاشیبتا رفت، اما نتوانست کاستروجیووانی را تصرف کند و مجبور شد تا ۲۸ نوامبر به کاتانیا بازگردد. چند روز بعد او به تائورمینا رفت، اما تا ۴ دسامبر به کاتانیا بازگشته بود.تهاجم و مرگ ناپلی‌ها.در آوریل ۱۳۵۴، ناپلی‌ها، به رهبری سناتور بزرگ نیکولو آکیایولی در رأس یک ناوگان کوچک، به سیسیل حمله کردند و پالرمو و بیشتر مناطق داخلی را در اتحاد با کیارامونته و دیگر خانواده‌های فیلوآنجیونی به زیر سلطه خود درآوردند. تنها کاتانیا و مسینا تحت کنترل لویی باقی ماندند، یعنی با جناح کاتالان (فیلوآراگونی). خوشبختانه برای لویی، پادشاه جدید ناپلی، لویی اول، از ارائه تقویت‌ها و تدارکات لازم برای ادامه تهاجم خودداری کرد. در ماه مه، پادشاه سیسیل (تریناکریا) سفیری را برای اعتراض به تهاجم به ناپل فرستاد. در ۴ ژوئن، او سفیری را نزد پیتر چهارم آراگون فرستاد تا درخواست کمک کند.در ماه ژوئن، لویی از خانواده ونتیمیگلیا، رقبای قدیمی کیارامونته، اعاده حیثیت کرد و آنها را به مقام پیشکار بازگرداند. در ماه نوامبر، او شخصاً نیرویی را که پیازا آرمرینا را بازپس گرفت، رهبری کرد. او موفقیت خود را با اقدامات بیشتر در غربی‌ترین استان سیسیل، وال دی مازارا، دنبال کرد و کاماراتا و تراپانی را اشغال کرد. در اواخر دسامبر و اوایل ژانویه، او در کالاتافیمی بود. تنها شهر کاسترونووو در این استان به مقاومت ادامه داد. در ۷ ژانویه ۱۳۵۵، لویی در جولیانا بود، اما در فوریه به کاتانیا بازگشت. از آنجا، او و آلاگونا در ۱۳ مه به لنتینی حمله کردند، اما محاصره شهر در اواسط ژوئن لغو شد. در ۱۰ ژوئیه، همه‌گیری طاعون خیارکی در کاتانیا شیوع یافت و پادشاه به مسینا رفت.از مسینا، لویی یک لشکرکشی دریایی و زمینی علیه پالرمو انجام داد، اما تنها در ویران کردن حومه شهر موفق شد. تا سپتامبر او توانست به کاتانیا بازگردد. او به طاعون مبتلا شد و به آسی، قلعه‌ای متعلق به فردریک راندازو که اخیراً فوت کرده بود، نقل مکان کرد. او در ۱۶ اکتبر، در حالی که تنها هفده سال داشت، در آنجا درگذشت. همان شب جسد او به کلیسای سانتا ماریا لا گرانده در خارج از دیوارهای کاتانیا منتقل شد. روز بعد (۱۷ اکتبر) مراسم تشییع جنازه او از خیابان‌ها به کلیسای جامع سنت آگاتا منتقل شد، جایی که جسد او در همان مقبره‌ای که پدربزرگش، فردریک سوم، و عمویش، جان راندازو، در آن قرار داشتند، قرار گرفت.اگرچه مذاکرات ازدواج از زمان به سلطنت رسیدن او متوقف شده بود، لویی دو پسر نامشروع، آنتونیو (آنتونی) و لوئیجی (لوئی) را به جا گذاشت که برای بزرگ شدن به عمه‌شان، النور، ملکه آراگون، به بارسلونا فرستاده شدند. در ۱۰ اکتبر ۱۳۵۵، چند روز قبل از مرگش، النور به لویی نامه‌ای نوشت تا مذاکرات ازدواجش با کنستانس، دخترخوانده‌اش، را از سر بگیرد. ظاهراً مذاکراتی نیز برای به دست آوردن دختر ماتئو دوم ویسکونتی، حاکم میلان، و برای به دست آوردن خواهرزاده پادشاه ناپل، مارگارت دوراتزو، ده سال کوچکتر از لویی، در جریان بود.