اوگو کاوالرو کیست؟ توضیح بده.
اوگو کاوالرو (؛ ۲۰ سپتامبر ۱۸۸۰ – ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۳) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا و سیاست‌مدار اهل پادشاهی ایتالیا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳ به‌عنوان دومین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می‌کرد.وی فرمانده نظامی قبل و در طول جنگ جهانی دوم بود. او در ژوئن ۱۹۴۱ اولین فرمانده ستاد فرماندهی عالی ایتالیا بود. وی به دلیل عملکرد ضعیفش از فرماندهی برکنار شد و پس از سقوط رژیم بنیتو موسولینی دستگیر شد. کاوالرو بعداً توسط آلمانی‌ها آزاد شد، اما از همکاری خودداری کرد و روز بعد مرده پیدا شد. وی در جنگ عثمانی و ایتالیا، جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت و برندهٔ جوایزی همچون صلیب شوالیه صلیب آهنین و نشان عقاب آلمانی شده است.زندگی‌نامه.کاوالرو که در کازاله مونفراتو، پیمونت متولد شد، دوران کودکی ممتازی را به عنوان عضوی از اشراف ایتالیایی گذراند. کاوالرو پس از تحصیل در مدرسه نظامی، در سال ۱۹۰۰ به درجه ستوان دومی منصوب شد. کاوالرو بعداً به دانشگاه رفت و در سال ۱۹۱۱ فارغ‌التحصیل شد و مدرک ریاضیات گرفت. کاوالرو، مردی با فرهنگ غنی، به هر دو زبان آلمانی و انگلیسی مسلط بود. کاوالرو که هنوز در ارتش بود، در سال ۱۹۱۳، در طول جنگ ایتالیا و عثمانی، در لیبی جنگید و مدال برنز شجاعت نظامی دریافت کرد.در سال ۱۹۰۷، کاوالرو به لژ ماسونی منظم «دانته آلیگیری» تورین، که وابسته به گرند اورینت ایتالیا بود، راه یافت. متعاقباً، او به عضویت لژ ماسونی اسکاتلندی لژ ایتالیا واقع در رم درآمد، جایی که در ۱۵ آگوست ۱۹۱۸، سی و سومین و بالاترین درجه را دریافت کرد.جنگ جهانی اول.در سال ۱۹۱۵، کاوالرو به فرماندهی عالی ایتالیا منتقل شد. کاوالرو، یک سازمان‌دهنده و تاکتیک‌دان ماهر، در سال ۱۹۱۸ به عنوان سرتیپ و رئیس دفتر عملیات فرماندهی عالی ایتالیا منصوب شد. در این سمت، کاوالرو در شکل‌دهی نقشه‌هایی که منجر به پیروزی‌های ایتالیا در پیاوه و ویتوریو ونتو در طول جنگ جهانی اول شد، نقش مهمی داشت. در دوران ریاستش بر طرح ستاد کل ایتالیا، او با پیترو بادولیو، معاون رئیس ستاد ارتش، دچار انزجار شد.دوره بین دو جنگ جهانی.کاوالرو در سال ۱۹۱۹ از ارتش بازنشسته شد، اما بعداً در سال ۱۹۲۵ دوباره به ارتش پیوست و در آن زمان معاون وزیر جنگ بنیتو موسولینی شد. کاوالرو، یک فاشیست متعهد، در سال ۱۹۲۶ سناتور شد و در سال ۱۹۲۷ به درجه سرلشکری رسید. کاوالرو پس از ترک ارتش برای بار دوم، در اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ درگیر فعالیت‌های تجاری و دیپلماتیک شد.کاوالرو در سال ۱۹۳۷ برای سومین و آخرین بار به ارتش پیوست. او که به درجه سپهبدی ارتقا یافته بود، در سال ۱۹۳۸ فرمانده نیروهای مشترک ایتالیایی در شرق آفریقا تحت سلطه ایتالیا شد و در سال ۱۹۴۰ به درجه ژنرالی کامل رسید.جنگ جهانی دوم.پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، در ۶ دسامبر ۱۹۴۰، کاوالرو جایگزین پیترو بادولیو به عنوان رئیس ستاد دفاع شد. اندکی پس از انتصابش، کاوالرو برای فرماندهی نیروهای ایتالیایی درگیر در جنگ ناموفق یونان و ایتالیا تا بهار ۱۹۴۱ اعزام شد. در حالی که او موفق به متوقف کردن پیشروی یونان شد، کاوالرو تا زمان مداخله آلمان نتوانست بن‌بست را بشکند. در این میان، نقش او به عنوان رئیس ستاد توسط ژنرال آلفردو گوتزونی پر شد.در ۱۵ و ۱۹ مه ۱۹۴۱، کاوالرو پیشنهادهایی برای سازماندهی مجدد کامل ستاد کل به موسولینی ارائه داد. این امر در ماه ژوئن اجرا شد. ستاد کل به عنوان فرمانده کل (فرمانده کل) مجدداً نامگذاری شد، کارآمدتر شد و از یک نهاد مشاوره‌ای صرف به یک فرماندهی عالی نظامی واقعی تبدیل شد. تحت نظر کاوالرو، فرمانده کل روابط خوبی با فرماندهی کل نیروهای آلمان در ایتالیا حفظ کرد. کاوالرو از نزدیک با فیلد مارشال آلمانی آلبرت کسلرینگ همکاری می‌کرد؛ با این حال، او رابطه نسبتاً متناقضی با فیلد مارشال اروین رومل داشت، که پس از موفقیتش در نبرد غزاله، با پیشروی او به مصر مخالفت کرد و در عوض از حمله برنامه‌ریزی‌شده به مالت حمایت کرد. با این حال، نظر او، که کسلرینگ و رینتلن نیز با او موافق بودند، توسط هیتلر و موسولینی نادیده گرفته شد. کاوالرو در اول ژوئیه ۱۹۴۲، اندکی پس از ارتقای رومل به فیلد مارشال، به مارشال ایتالیا ارتقا یافت (عمدتاً برای جلوگیری از اینکه رومل از نظر رتبه از او پیشی بگیرد). با وجود درک خوب از مشکلات ذاتی جنگ در مدیترانه که ایتالیا باید در آن می‌جنگید، موافقت او با دیدگاه‌های موسولینی (به عنوان مثال اصرار او بر افزایش تعداد نیروهای ایتالیایی در جبهه شرقی) منجر به پراکندگی مهلک منابع ناچیز ایتالیا شد.کاوالرو در ژانویه ۱۹۴۳، پس از شکست قطعی در نبرد آفریقا و شکست‌های ارتش ایتالیا در روسیه، کاوالرو برکنار و ژنرال ویتوریو آمبروسیو جایگزین او شد. در پاسخ به برکناری کاوالرو، اعضای رهبری فاشیست مانند گالئاتزو چیانو، که آشکارا با او دشمنی می‌کردند، آشکارا رضایت خود را ابراز کردند.پس از سرنگونی دولت موسولینی توسط پادشاه، نخست‌وزیر تازه منصوب شده، پیترو بادولیو، دستور دستگیری کاوالرو را صادر کرد. کاوالرو در نامه‌ای که در دفاع از خود نوشت، ادعا کرد که با موسولینی و رژیم او مخالفت کرده است. پس از آتش‌بس کاسیبیله در سپتامبر ۱۹۴۳، آلمانی‌ها او را آزاد کردند. کسلرینگ به کاوالرو فرماندهی نیروهای مسلح در حال شکل‌گیری جمهوری اجتماعی ایتالیا را پیشنهاد داد، اما کشف این نامه باعث شد برخی وفاداری او را زیر سؤال ببرند.مرگ.صبح روز ۱۴ سپتامبر ۱۹۴۳، او با شلیک گلوله در باغ هتلی در فراسکاتی، جایی که شب قبل با کسلرینگ شام خورده و صحبت کرده بود، مرده پیدا شد. هنوز جای بحث است که آیا او خودکشی کرده یا توسط آلمانی‌ها ترور شده است. با این حال، به نظر می‌رسد که او قاطعانه اراده خود را برای امتناع از ادامه همکاری با آلمانی‌ها ابراز کرده بود.