آوانتی! (روزنامه) کیست؟ توضیح بده.
آوانتی! ) (در تحت‌اللفظی «به پیش!») یک روزنامه ایتالیایی که از زمان انتشار در ۲۵ دسامبر ۱۸۹۶ تا زمان انحلال حزب سوسیالیست ایتالیا در سال ۱۹۹۴، ارگان رسمی این حزب محسوب می‌شد. این روزنامه نام خود را از همتای آلمانی خود، Vorwärts، روزنامه حزب سوسیال دموکرات آلمان، گرفته است.بنیتو موسولینی، در زمانی که طرفدار سوسیالیسم و عضو حزب سوسیالیست ایتالیا بود، مدیریت این روزنامه را برعهده داشت. بعدها با بنیانگذاری فاشیسم توسط وی، این روزنامه جزو نشریات مغضوب فاشیست‌ها قرار گرفته و در دوره‌های مختلف در معرض حملات و تعطیلی‌های مکرر قرار گرفت.تاریخچه.تاسیس.در اواسط دهه ۱۸۹۰، حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) مالک روزنامه‌ها و نشریات دوره‌ای متعددی بود که در نقاط مختلف پادشاهی ایتالیا منتشر می‌شدند، اما این نشریات تیراژ محدودی داشتند و توسط همان شبه‌نظامیان حزب تأمین مالی می‌شدند. با این حال حزب سوسیالیست ایتالیا در انتخابات ۱۸۹۵ جایگاه مهمی به دست آورد، و در طول چهارمین کنگره سوسیالیستی فلورانس در ژوئیه ۱۸۹۶، برنامه‌هایی برای توسعه تحریریه همراه با تأسیس یک روزنامه سراسری ترویج شد.اولین شماره روزنامه «آوانتی!» در ۲۵ دسامبر ۱۸۹۶، در کریسمس منتشر شد، زیرا این روزنامه جدید در پی آن بود که سوسیالیسم ایتالیایی را به عنوان «صدایی نو که از آسمان بلند و خیالی فرود نمی‌آید، بلکه از کارگاه‌ها و مزارع بالا می‌رود و صلح را برای انسان‌های نیک‌نیت پیش‌بینی می‌کند» یا برداشت خودشان از آنچه «تولد مقدس» می‌دانستند، معرفی کند. گذشته از همه اینها، در شمایل‌نگاری سوسیالیستی معاصر، از عیسی مسیح به عنوان «اولین سوسیالیست تاریخ» یاد می‌شد.نخستین مدیر آن لئونیدا بیسولاتی بود و ایوانوئه بونومی، والتر موکی، الساندرو شیاوی، اودینو مورگاری و گابریل گالانتارا به عنوان سردبیر در آن فعالیت داشتند. واپسین نفر، طراح و کارتونیست طنزپردازی بود که لوگوی روزنامه‌ها را با فونت ایتالیک و علامت تعجب در انتهای آن با سبک معمول آزادی در پایان قرن نوزدهم طراحی کرد. گالانتارا به همراه گویدو پودرکا، در سال ۱۸۹۲، «خر» (L'Asino)، یک مجله طنز مهم را نیز تأسیس کرد.آوانتی! از روزنامه حزب سوسیال دموکرات آلمان به نام «به پیش» الهام گرفته شده بود.پیش از این، روزنامه‌های دیگری با همین عنوان تأسیس شده بودند: در ۳۰ آوریل ۱۸۸۱، آندره‌آ کوستا روزنامه «"آوانتی!"» را تأسیس کرد و فیلسوف آنتونیو لابریولا در ماه مه ۱۸۹۶ روزنامه آوانتی (بدون علامت تعجب) را راه‌اندازی کرد که فرانچسکو ساوریو مرلینو، سوسیالیست آزادی‌خواه، در مورد آن نوشت."ما از اینجا عبور می‌کنیم".در سرمقاله‌ای که در شماره اول آوانتی! منتشر شد، بیسولاتی، مدیر، بیانیه‌ای آرمانی و سیاسی از هویت روزنامه جدید نوشت و نظم معاصر را به چالش کشید.بیسولاتی مستقیماً خطاب به آنتونیو استارابا، نخست‌وزیر و وزیر کشور ایتالیا، مارکزه دی رودینی، که به رهبران حزب سوسیالیست ایتالیا هشدار داده و از عبارت «از اینجا عبور نکنید» برای خطاب به آنان استفاده کرده بود، پاسخ داد: «از اینجا عبور می‌کنیم.» و ایمان و یقین «علمی» خود را در تأیید دلایل سوسیالیستی و در فتح قدرت توسط کارگران نشان دادقالب، جایزه و دفتر مرکزی.این روزنامه سوسیالیستی روزانه از چهار صفحه عریض تشکیل شده بود. قیمت هر نسخه ۵ سنت لیره، اشتراک سالانه ۱۵ لیر، نسخه شش ماهه ۷.۵۰ لیر، نسخه سه ماهه ۳ لیر و نسخه ماهانه ۱.۲۵ لیر بود.دفتر مرکزی در رم، در کاخ سیارا-کولونا در خیابان دله موراته قرار داشت. در سال ۱۹۱۱، به ابتکار توراتی، دفتر مرکزی روزنامه از رم (که دفتر وقایع پارلمانی در آن باقی مانده بود) به میلان، در خیابان سن دامیانو، منتقل شد.تعداد صفحات به شش صفحه رسید که شامل اخبار میلان نیز می‌شد.سرکوب ۱۸۹۸.از ژانویه تا مه ۱۸۹۸، اعتراضات مردمی متعددی تقریباً در تمام شبه جزیره ایتالیا، برای نان، کار و علیه مالیات، رخ داد، اما دولت این شورش‌ها را سرکوب کرد. در ۷ مه در میلان، دولت وضعیت اضطراری اعلام کرد و به ژنرال فیورنزو باوا-بکاریس اختیارات کامل داد، که دستور آتش گشودن به سوی جمعیت را داد. صدها نفر کشته و هزاران نفر زخمی شدند. تعداد دقیق قربانیان هرگز مشخص نشده است.در ۹ مه، ژنرال باوا-بکاریس، با حمایت دولت، انجمن‌ها و باشگاه‌هایی را که خرابکار تلقی می‌شدند، منحل کرد و هزاران نفر از افراد متعلق به سازمان‌های سوسیالیستی، جمهوری‌خواه و آنارشیستی، از جمله برخی از نمایندگان مجلس را دستگیر کرد: از جمله دیگران، فیلیپو توراتی (به همراه شریکش آنا کولیسکف)، آندره‌آ کوستا، لئونیدا بیسولاتی، کارلو روموسی (رادیکال) و پائولو والرا.تمام نشریات و روزنامه‌های ضد دولتی توقیف شدند و در ۱۲ مه، تمام اعضای تحریریه آوانتی! در رم دستگیر شدند.آوانتی! و هفته سرخ.در ۷ ژوئن ۱۹۱۴، در آنکونا، یک جلسه ضد نظامی‌گری در دفتر مرکزی محلی حزب جمهوری‌خواه ایتالیا برگزار شد که توسط پیترو ننی، رهبر جمهوری‌خواه آن زمان و مدیر مجله محلی "لوسیفرو" ("Lucifero")، به همراه اریکو مالاتستا، آنارشیست، سازماندهی شده بود. در پایان، کارابینیری هنگام خروج شرکت‌کنندگان از سالن، به روی آنها آتش گشود و دو جمهوری‌خواه و یک آنارشیست را کشت. در واکنش، اتاق کار اعتصاب عمومی اعلام کرد و شورش‌های مختلفی رخ داد. در ۹ ژوئن، جمعیت زیادی در مراسم تشییع جنازه سه کشته شده شرکت کردند که در سراسر شهر برگزار شد. خبر این قتل عام در سراسر ایتالیا پخش شد و باعث تظاهرات، رژه‌ها و اعتصابات خودجوش شد.به طور خاص، روح‌ها از فراخوان‌های بنیتو موسولینی، سوسیالیست وقت و مدیر "آوانتی!"، که در آنکونا، در جریان کنگره چهاردهم حزب سوسیالیست ایتالیا از ۲۶ تا ۲۸ آوریل ۱۹۱۴ دستگیر شده بود، ملتهب شده بود. این یک موفقیت شخصی مهم بود و اعضای کنگره شخصاً از نتایج انتشار و فروش روزنامه حزب به او تمجید کردند.در شماره ۸ ژوئن ۱۹۱۴ روزنامه سوسیالیستی، موسولینی نوشت:موسولینی با مقالات خود، با بهره‌گیری از محبوبیت خود در درون جنبش سوسیالیستی و با بهره‌گیری از انتشار گسترده روزنامه، کنفدراسیون عمومی کارگران (CGdL) را مجبور به اعلام اعتصاب عمومی کرد، ابزاری که هرگونه فعالیتی را در کشور متوقف می‌کرد و اتحادیه کارگری معتقد بود که فقط در شرایط استثنایی باید از آن استفاده شود. موسولینی از شورش‌های مردمی برای اهداف سیاسی در درون جنبش سوسیالیستی سوءاستفاده کرد: رهبری حزب سوسیالیست ایتالیا پس از کنگره آنکونا در دست حداکثرگرایان انقلابی بود، اما اصلاح‌طلبان هنوز در گروه پارلمانی و در CGdL اکثریت را داشتند.در ۱۰ ژوئن ۱۹۱۴، یک تجمع سیاسی در ورزشگاه آرنا دی میلانو با حضور ۶۰ هزار نفر برگزار شد، در حالی که بقیه ایتالیا در حال تقلا و فلج شدن بود، رومانیا و مارکه شورشی بودند و کارگران راه‌آهن سرانجام اعلام کردند که به اعتصاب عمومی می‌پیوندند. پس از آنکه اصلاح‌طلبان همه احزاب گفتند که این اعتصاب انقلاب نیست، بلکه تنها تظاهراتی علیه قتل عام آنکونا است و آنها را به یک قتل عام بی‌فایده نمی‌کشانند، فیلیپو کوریدونی و موسولینی مداخله کردند. دومی شورش را تحسین کرد و سخنرانی او روز بعد توسط آوانتی! گزارش و منتشر شد:برای جلوگیری از احساس خطر سلطنت و اعلام وضعیت اضطراری، با دادن اختیارات عمومی به ارتش، CGDL پس از ۴۸ ساعت اعتصاب را پایان داد و از کارگران دعوت کرد تا فعالیت‌های خود را از سر بگیرند.این اقدام، اهداف جنگ‌طلبانه و شورش‌گرایانه موسولینی را خنثی کرد. موسولینی در "آوانتی"! در ۱۲ ژوئن ۱۹۱۴، رهبران سندیکالیست را به جرم و جنایت متهم کرد و گفت: «کنفدراسیون کارگری با پایان دادن به اعتصاب، به جنبش انقلابی خیانت کرده است.»اعتصاب عمومی تنها دو روز طول کشید، در حالی که جنبش انقلابی پس از مهار تمام مناطق کشور، به تدریج رو به پایان بود.در 20 ژوئن 1914، گروه پارلمانی سوسیالیست‌ها، که اکثریت آن را میانه‌روها و اصلاح‌طلبان تشکیل می‌دادند، موسولینی را در مورد وقایع «هفته سرخ» رد کردند و موضع سنتی تدریجی و پارلمانی رهبری «تاریخی» حزب سوسیالیست ایتالیا را تأیید کردند و گفتند که این شورش عبارت بود از:در پایان همان ماه، در ۲۸ ژوئن ۱۹۱۴، ترور آرشیدوک فرانتس فردیناند در سارایوو، توجه ایتالیایی‌ها را به پویایی‌های اروپا که منجر به جنگ جهانی اول شد، معطوف کرد و مخالفت مداخله‌گرایان را با بی‌طرفان، تا ورود ایتالیا به جنگ در ۲۴ مه ۱۹۱۵، برانگیخت."آوانتی! در طول جنگ جهانی اول".در ۱۹۱۴-۱۹۱۵، روزنامه "آوانتی"! از یک کمپین مهم برای بی‌طرفی مطلق نسبت به طرف‌های مقابل در جنگ جهانی اول حمایت کرد.بنیتو موسولینی پس از حفظ این موضع، که توسط اکثریت قریب به اتفاق اعضای حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) تصمیم گرفته شده بود، با مقالات خود به عنوان مدیر، این روزنامه سوسیالیستی را به سمت یک کمپین مداخله‌گرایانه سوق داد. موسولینی به لطف اطرافیانش در حزب، از بخش ملی حزب سوسیالیست ایتالیا خواست تا خط جدید او را تأیید کنند، در غیر این صورت استعفا خواهد داد، همانطور که روز بعد استعفا داد.روزنامه مداخله‌گرایانه جدید موسولینی، «مردم ایتالیا» (Il Popolo d'Italia)، در ۱۵ نوامبر ۱۹۱۴ با عضویت سندیکالیست‌ها و مخالفان حزب سوسیالیست منتشر شد.در ۲۳ نوامبر، موسولینی از حزب سوسیالیست اخراج شد و جوزپه اسکلارینی، کارتونیست طنز "آوانتی"!، کارتون یهودا را برای این روزنامه کشید که موسولینی را با خنجر و پول خیانت نشان می‌داد و بی‌صدا نزدیک می‌شد تا به مسیح (سوسیالیسم) از پشت ضربه بزند.جاچینتو منوتی سراتی در طول جنگ جهانی اول به عنوان مدیر جدید "آوانتی"! منصوب شد و او یکی از رهبران جناح حداکثری حزب سوسیالیست ایتالیا خواهد بود و در سال ۱۹۲۴ به دستورهای لنین و تروتسکی پایبند خواهد ماند و به حزب کمونیست ایتالیا خواهد پیوست."پنج حمله توسط جوخه های عمل به آوانتی!".بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲، آوانتی! توسط جوخه های عمل پنج بار مورد حمله و ویرانی قرار گرفت:[۱]حمله به آوانتی! در ۱۵ آوریل ۱۹۱۹ در میلان.در ۱۵ آوریل ۱۹۱۹، در میلان، ملی‌گرایان، فاشیست‌ها، دانشجویان افسری و دانشجویان آردیتی مسئول نخستین حمله‌ی جوخه‌های عمل بودند که طی آن ستاد "آوانتی" را به آتش کشیدند. اولین اظهار نظر در مورد این واقعیت تحت عنوان Viva l'Avanti! (زنده باد آوانتی!) چنین بود:در ۲۳ آوریل ۱۹۱۹، این روزنامه که در تورین چاپ می‌شد، یک «همه‌پرسی همبستگی» راه‌اندازی کرد و از خوانندگان و مبارزان خود خواست تا برای حمایت از بازسازی دفتر مرکزی میلان، در آن ثبت‌نام کنند. در ۳ مه ۱۹۲۰، "آوانتی"! دوباره در شهر ظاهر شد."حمله به مقر رمی‌ آوانتی!".در ژوئیه ۱۹۲۰، دفتر مرکزی آوانتی! در رم توسط گروهی از آردیتی‌ها در جریان درگیری با کارگران و رانندگان تراموا که اعتصاب کرده بودند، محاصره شد. اوگو اینتینی نوشت:بمب‌گذاری در مقابل دفتر مرکزی جدید در میلان.حمله جدیدی در میلان در شب بین ۲۳ و ۲۴ مارس ۱۹۲۱ رخ داد: دفتر مرکزی جدید در خیابان لودوویکو دا ستالا ۲۲ توسط بمب‌هایی که توسط یک جوخه فاشیستی پرتاب شده بود، ویران شد. این حمله با هدف تلافی فوری قتل عام هتل دیانا که چند ساعت قبل توسط برخی از آنارشیست‌ها تحریک شده بود، انجام شد.در این مورد، پیترو ننی، که در آن زمان هنوز رهبر جمهوری‌خواهان بود، به نفع روزنامه سوسیالیستی مداخله کرد. مدیر روزنامه، جاچینتو منوتی سراتی، پس از چند روز، از او خواست که به عنوان خبرنگار روزنامه "آوانتی"! به مصورت آزمایشی به مدت شش ماه به پاریس برود ."پیترو ننی" "در وانتی!".در ۱۹ آوریل ۱۹۲۱، ننی اولین مقاله خود را برای روزنامه سوسیالیستی با عنوان «شکست سیاست ورسالیا» امضا کرد..در پاریس، ننی به حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) پیوست و مسیری را آغاز کرد که در حدود دو سال، او را به رهبری جناح خودمختار حزب رساند. در طول کنگره میلان در سال ۱۹۲۳، ادغام حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و حزب کمونیست ایتالیا، که توسط شوروی‌ها تحمیل شده و توسط سراتی و دبیر حزب، کوستانتینو لازاری، حمایت می‌شد، به نفع کنگره بود. کنگره، ننی را به عنوان مدیر جدید آوانتی! منصوب کرد.از آن زمان، در تمام دوران تبعید در فرانسه و دوره فعالیت زیرزمینی در ایتالیا، رابطه بین پیترو ننی و "آوانتی"! تا سال ۱۹۴۸ قوی‌تر شده بود..در ۳۱ دسامبر ۱۹۲۵، کابینه موسولینی قانون شماره ۲۰۳۷ را که توسط مجلس نمایندگان تصویب شده بود، در مورد مطبوعات تصویب کرد و در ۳۱ اکتبر ۱۹۲۶، رژیم فاشیستی تازه تأسیس، تمام نشریات منتشر شده توسط مخالفان را تعطیل کرد. "آوانتی"!، مانند سایر روزنامه‌های ضد فاشیستی، مجبور شد چاپ خود را در ایتالیا متوقف کند، اما تحت تأثیر ننی، هر هفته در پاریس و زوریخ در تبعید منتشر می‌شد.سقوط فاشیسم و ​​همه‌پرسی ۱۹۴۶."آوانتی!" زیرزمینی.این روزنامه سوسیالیستی در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۳ در ایتالیا دوباره در خفا ظاهر شد: نشریه‌ای به نام "آوانتی"!، بدون استفاده از سربرگ تاریخی با حروف ایتالیک به سبک لیبرتی، با عنوان giornale del Movimento di Unità Proletaria per la repubblica sociala ("روزنامه جنبش وحدت پرولتاریا برای جمهوری سوسیالیستی") توزیع می‌شد.پس از تأسیس حزب سوسیالیست وحدت پرولتاریای ایتالیا (PSIUP) در ۲۲ اوت ۱۹۴۳ (با ادغام حزب سوسیالیست ایتالیا و جنبش وحدت پرولتاریا)، "آوانتی"! دوباره شروع به استفاده از سربرگ سنتی گالانترا کرد و خود را به عنوان giornale del Partito Socialista Italiano di Unità Proletaria ("روزنامه حزب سوسیالیست وحدت پرولتاریای ایتالیا") اعلام کرد.با انتشار خبر آتش‌بس کاسیبیله، شماره ... شماره ۲ از سال ۴۷، که در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳ منتشر شد (به اشتباه ۳ سپتامبر چاپ شده بود)، عنوان «جنگ فاشیستی تمام شد» را داشت، در حالی که زیرعنوان «مبارزه کارگران ادامه دارد» را داشت که اعلامیه بادولیو در ۲۵ ژوئیه (جنگ ادامه دارد) را به سخره می‌گرفت.آوانتی! در 16 مارس 1944، به طور غیرقانونی در قلمروهای جمهوری سوسیال ایتالیا و تحت اشغال آلمان نازی چاپ و توزیع شد. Settentrionale contro la concrizione, le deportazioni e le decimazioni ("اعتصاب عمومی در شمال ایتالیا علیه خدمت اجباری، اخراج و تخریب ها").همانطور که ساندرو پرتینی یادآور میشود ویرایش مخفی "آوانتی!" توسط یوجنیو کولرنی و ماریو فیورتی ویرایش شد:این روزنامه تا زمان آزادسازی پایتخت ایتالیا در ۴ و ۵ ژوئن ۱۹۴۴ به صورت مخفیانه در رم منتشر می‌شد.شماره ویژه ۷ ژوئن ۱۹۴۴، اخبار مربوط به قتل عام ۴ ژوئن «لا استورتا» را با عنوان «برونو بووزی، دبیر کنفدراسیون عمومی کار، به همراه ۱۴ رفیقش توسط نازی‌ها به قتل رسید» منتشر کرد.«"آوانتی"!» انتشار عمومی در رم را از سر گرفت و قلمرو ایتالیا به تدریج آزاد شد، در حالی که در جمهوری سوسیالیستی، غیرقانونی باقی ماند.پرتینی نقش اصلی را در چاپ و توزیع اولین شماره در فلورانس، بلافاصله پس از آزادسازی شهر، ایفا کرد:نسخه میلان از روزنامه مخفی «"آوانتی"!» توسط آندره‌آ لورنتزتی ویرایش می‌شد، تا اینکه او به همراه تقریباً تمام اعضای گروه رهبری سوسیالیست میلان در ۱۰ مارس ۱۹۴۴ توسط گشتاپو دستگیر شد: در دوره بین سپتامبر ۱۹۴۳ و مه ۱۹۴۴، بیست و هشت شماره از آن منتشر شد.بلافاصله پس از دستگیری اعضای هیئت تحریریه، مدیریت روزنامه مخفی به گوئیدو ماتزالی سپرده شد و به لطف پشتکار او، روزنامه "آوانتی"! به تیراژ ۱۵۰۰۰ نسخه رسید.ساندرو پرتینی پشتکار ماتزالی را برای این روزنامه سوسیالیستی یادآور میشود:جوزپه مانفرین می‌نویسد: