هونمینجانگوم کیست؟ توضیح بده.
هونمینجانگوم (کره‌ای: 훈민정음; هانجا: 訓民正音; با معنیِ تحت‌الفظیِ «واج‌های درست برای آموزش مردم») رساله‌ای تاریخی است که یک خط کاملاً تازه و بومی را برای زبان کره‌ای معرفی می‌کند.این خط در ابتدا پس از انتشار با همین نام شناخته شد اما بعدها با نام هانگول شناخته شد. در اصل شامل ۲۸ نویسه به گونه‌ای بود تا مردم عادی و بی‌سواد در هانجا (نویسه‌های چینی) هم بتوانند به آسانی و دقت، خواندن و نوشتنِ زبان کره‌ای را بیاموزند. چهار حرف از این ۲۸ نویسه با گذر زمان از کاربرد افتادند. املای نخستینِ عنوان رساله، 훈〮민져ᇰ〮ᅙᅳᆷ با تلفظِ «Húnminjyéongʼeum» (و در نسخهٔ کرهٔ شمالی Húnminjyéonghʼeum) بود.هون‌مین‌جانگ‌اِم در شمارهٔ صد و دویِ «"سالنامه پادشاه سجونگ»" چاپ شد و هم‌اکنون، تاریخ انتشار رسمیِ فرضی آن، نهم اکتبر ۱۴۴۶، در کرهٔ جنوبی، روز هانگول است. برخی گزارش‌های تاریخی، اختراع این خط را در بیست و پنجمین سالِ سلطنت سجونگ (۱۴۴۳–۱۴۴۴) می‌دانند. یونسکو نسخه خطیِ این رساله به سالِ ۱۴۴۶ را که در حافظه جهانی گنجاند.واژه‌شناسی.واژگان «هون‌مین» و «جانگ‌اِم» به ترتیب به معنای «آموزش به مردم» و «صداهای مناسب» هستند. در نهایت «هون‌مین‌جانگ‌اِم» به معنای «صداهای درست برای آموزش مردم» است.این الفبا در همان ابتدای ساخته‌شدن توسط شاه‌سجونگ، با همین نامِ «هون‌مین‌جانگ‌اِم» معرفی می‌شد اما امروزه با نام «هانگول» شناخته می‌شود.تاریخچه.پیش از ساختن هانگول، کره‌ای‌ها از خط چینی بهره می‌گرفتند. از آنجایی که زبان‌های چینی و کره‌ای شباهت‌های اندکی دارند، وام‌گرفتن حروفِ چینی برای انعکاس زبانِ گفتاری، ناکارآمد است. افزون بر این، در زمان سلطنت پادشاه سجونگ، سلسلهٔ مینگ به تازگی در چین به قدرت رسیده بود. شاهان مینگ، تلفظ حروف چینی را تغییر دادند و یادگیری تلفظ استانداردِ تازهٔ چینی در راستای ضبط واژگان برای کره‌ای‌ها سخت‌تر شد. از آنجایی که خواندن و یادگرفتن نویسه‌های چینی در میان اشراف و بزرگان محدود شده بود، سطح بی‌سوادی هم بالا مانده بود. خط چینی عموماً در اسناد رسمی توسط اشراف به کار می‌رفت. استفاده و یادگیری نویسه‌های چینی برای اشراف، نماد قدرت و امتیاز تبدیل بود. شاه‌سجونگ، به منظور دسترسی بیشترِ مردم عادی به اَمرِ نوشتار، آغاز به ساختِ هانگول به طرزِ مخفیانه کرد چراکه همچین اتفاقی به ضررِ طبقه اشراف تمام می‌شد.هانگول شخصا توسط سجونگ بزرگ، چهارمین پادشاه سلسله چوسان ابداع شد و خودِ او آن را در سال ۱۴۴۳ آشکار کرد. پیشتر عموماً تصور می‌شد که پادشاه سجونگ دستور اختراع هانگول را به «تالار شایستگان» داده است اما اسناد تازه‌یافت مانند "وقایع‌نامه سالیانه سلسله چوسان" تأکید می‌کنند که او خودش این خط را اختراع کرده است. این تاکید در کتاب ۱۱۳ از سالنامه پادشاه سجونگ (Sejongsillok) مربوط به «نهمین ماه و بیست و هشتمین سال سلطنت پادشاه سجونگ» دیده می‌شود. زان‌پس، پادشاه سجونگ دیباچهٔ هون‌مین‌جانگ‌اِم را نوشت و منشأ و آماجِ هانگول را توضیح داد و نمونه‌ها و توضیحات کوتاهی را ارائه کرد و سپس تالار شایستگان را مأمور ساخت تا نمونه‌ها و توضیحات مفصل‌تری را بنویسند. رئیس تالار شایستگان، جانگ این‌جی، مسئول تدوین شد. در آخر هون‌مین‌جانگ‌اِم در سال ۱۴۴۶ برای عموم منتشر شد.درون‌مایه.خودِ این رساله به زبان چینی کلاسیک نوشته شده‌است و شامل یک پیشگفتار، حروف الفبا "(jamo)" و توضیحات مختصری درباره آواهای مربوطهٔ آنهاست. این رساله بعدها با رساله طولانی‌تری به نام "Hunminjeongeum Haerye" تکمیل‌تر شد که در کره به‌عنوان گنجینهٔ ملیِ شمارهٔ ۷۰ نام‌گذاری شد. در راستای ایجادِ تمایز میانِ این دو نسخهٔ اولیه و ثانویه، هون‌مین‌جانگ‌اِمِ نخستین را گاهی «نسخه نمونه و ساده» ( ) می‌نامند.هون‌مین‌جانگ‌اِمِ چینی کلاسیک (漢文/hanmun) تا اندازه‌ای به کره‌ای میانه ترجمه شده‌است. این ترجمه در کتابی دینی از آیین بودایی به نامِ "وُرین‌ساکبو (Worinseokbo)" قرار دارد و هون‌مین‌جانگ‌اِم آن‌هه‌بُن ("Hunminjeongeum Eonhaebon)" نامیده می‌شود.نخستین پاراگراف رساله، انگیزه شاه‌سجونگ برای ساخت هانگول را می‌نمایاند:異잉〮乎ᅘᅩᆼ中듀ᇰ國귁〮ᄒᆞ〮야〮與영〯文문字ᄍᆞᆼ〮로〮不부ᇙ〮相샤ᇰ流류ᇢ通토ᇰᄒᆞᆯᄊᆡ〮故공〮로〮愚ᅌᅮᆼ民민이〮有ᅌᅮᇢ〯所송〯欲욕〮言ᅌᅥᆫᄒᆞ〮야도〮而ᅀᅵᆼ終쥬ᇰ不부ᇙ〮得득〮伸신其끵情쪄ᇰ者쟝〯ㅣ多당矣ᅌᅴᆼ〯라〮予영ㅣ爲윙〮此ᄎᆞᆼ〯憫민〯然ᅀᅧᆫᄒᆞ〮야〮新신制졩〮二ᅀᅵᆼ〮十씹〮八바ᇙ〮字ᄍᆞᆼ〮ᄒᆞ〮노니〮欲욕〮使ᄉᆞᆼ〯人ᅀᅵᆫ人ᅀᅵᆫᄋᆞ〮로〮易잉〮習씹〮ᄒᆞ〮야〮便뼌於ᅙᅥᆼ日ᅀᅵᇙ〮用요ᇰ〮耳ᅀᅵᆼ〯니라〮中듀ᇰ國귁〮에〮달아〮文문字ᄍᆞᆼ〮와〮로〮서르ᄉᆞᄆᆞᆺ디〮아니〮ᄒᆞᆯᄊᆡ〮이〮런젼ᄎᆞ〮로〮어린〮百ᄇᆡᆨ〮姓셔ᇰ〮이〮니르고〮져〮호ᇙ〮배〮이셔〮도〮ᄆᆞᄎᆞᆷ〮내〯제ᄠᅳ〮들〮시러〮펴디〮몯〯ᄒᆞᇙ노〮미〮하니〮라〮내〮이〮ᄅᆞᆯ〮為윙〮ᄒᆞ〮야〮어〯엿비〮너겨〮새〮로〮스〮믈〮여듧〮字ᄍᆞᆼ〮ᄅᆞᆯ〮ᄆᆡᇰᄀᆞ〮노니〮사〯ᄅᆞᆷ마〯다〮ᄒᆡ〯ᅇᅧ〮수〯ᄫᅵ〮니겨〮날〮로〮ᄡᅮ〮메〮便뼌安ᅙᅡᆫ킈〮ᄒᆞ고〮져〮ᄒᆞᇙᄯᆞᄅᆞ미〮니라〮نسخه‌ها.دو نسخه خطیِ اصلی از "هون‌مین‌جانگ‌اِن" در دست است: