تپه نوردی بین‌المللی پایکس پیک کیست؟ توضیح بده.
تپه نوردی بین‌المللی پایکس پیک ، به اختصار (پی‌پی‌آی‌اچ‌سی ) و همچنین به عنوان مسابقه برای ابرها شناخته می‌شود، یک تپه‌نوردی سالانه با خودرو به قله پایک در کلرادو، ایالات متحده آمریکا است. مساحت این مسیر است و دارای بیش از ۱۵۶ پیچ است که شروع در مایل ۷ در بزرگراه قله پایک تا پایان صعود می‌کند، در نمرات میانگین ۷٫۲٪ درصد. قبلاً از هر دو بخش سنگریزه و سنگفرش تشکیل شده بود؛ اما از اوت ۲۰۱۱، بزرگراه به‌طور کامل آسفالت شده است و در نتیجه تمام رویدادهای بعدی از ابتدا تا انتها روی آسفالت اجرا خواهند شد.این مسابقه خودتحریمی است و از سال ۱۹۱۶ برگزار شده است. در حال حاضر توسط کلاس‌های خودروهای مختلف به رقابت می‌پردازند. ‏موزه میراث پنروز به عنوان موزه آموزشی اتومبیل‌رانی تپه نوردی پایکس پیک (PPIHC) برای سازماندهی رویداد سالانه موتوراسپورت فعالیت می‌کند.تاریخچه.تاریخ اولیه.اولین تپه نوردی پایکس پیک توسط اسپنسر پنروز، که جاده کالسکه باریک را به بزرگراه بسیار وسیع‌تر پایکس پیک تبدیل کرده بود، تبلیغ شد.اولین جایزه پنروز در سال ۱۹۱۶ به ری لنتز با زمان ۲۰:۵۵٫۶۰ اهدا شد. در همان سال فلوید کلایمر با زمان ۲۱:۵۸٫۴۱ برنده کلاس موتورسیکلت شد. در سال ۱۹۲۴ آخرین جایزه پنروز در فیلم ویژه لکسینگتون به اتو لوچه اهدا شد. در سال‌های بعد، گلن اسکالتز و لوییس آنسر رقابت مشترکی داشتند و ۱۲ بار برنده این مسابقه شدند. در سال ۱۹۲۹ کلاس محبوب خودروهای ارتقاء یافته (استاک) به این رویداد اضافه شد.پس از جنگ جهانی دوم، لوئیس آنسر به راه‌های پیروزی خود در پایکس پیک بازگشت و سه بار دیگر بین سال‌های ۱۹۴۶ و ۱۹۷۰ پیروز شد. این بردها به سختی با رقیب آل راجرز درگیر بود. در طول این مدت این رویداد بخشی از مسابقات قهرمانی ای‌ای‌ای (AAA) و باشگاه خودرو ایالات متحده آمریکا (USAC) ایندی‌کار بود. در سال ۱۹۵۳، باشگاه خودروهای اسپرت آمریکا (SCCA) از این رویداد حمایت کرد و هجوم خودروهای اسپرت را با خود به همراه آورد. در این دوره از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۲ رکورد کورس هر سال شکسته شد، این بزرگ‌ترین رشته رکوردشکنی در تاریخ این رویداد است. اکثر این رکوردها توسط برادرزاده لوییس، بابی آنسر ثبت شد. از اولین شروع این رقابت‌ها که در سال ۱۹۱۶ آغاز شد، در سال ۱۹۵۴ موتورسیکلت‌ها به این رویداد بازگشتند. پیروزی کلی موتورسیکلت در آن سال به بیل مایر سوار بر موتورسیکلت هارلی-دیویدسن رسید.در سال ۱۹۷۱ این رویداد توسط اولین وسیله نقلیه غیر بنزینی (پروپان) برنده شد، این همچنین اولین پیروزی کلی از کلاس خودروهای استوک (فورد ماستنگ ۱۹۷۰) بود، این خودرو توسط آک میلر راننده دانمارکی-آمریکایی هدایت می‌شد.مشارکت اروپا.در سال ۱۹۸۴ اولین اتومبیل‌ران اروپایی مارتین شانچه نروژی با (فورد اسکورت مارک ۳ ۴x۴) نسخه رالی‌کراس و میشل موتو راننده رالی فرانسوی با خودروی (آئودی اسپرت کواترو) در این رقابت شرکت کردند. بدین ترتیب عصر جدیدی برای تیم‌های اروپایی در تپه‌نوردی تقریباً ناشناخته آمریکایی آغاز می‌شود. در حالی که شانچه به دلیل پنچر شدن لاستیک جلو سمت راست موفق به ثبت رکورد جدیدی نشد، میشل موتو (به همراه کمک راننده خود فابرزیا پونز اهل ایتالیا در رالی قهرمانی جهان) در رده مسابقات رالی آزاد پیروز شد اما در مجموع موفق به برنده شدن این رویداد نشد. موتو در سال بعد به پیروزی کلی و رکورد ۱۱:۲۵٫۳۹ رسید.در سال ۱۹۸۹، یک فیلم کوتاه برنده جایزه دربارهٔ رویداد سال ۱۹۸۸ توسط کارگردان فرانسوی ژان لوئی موری منتشر شد. این فیلم با عنوان "رقص صعود"، تلاش‌های آری واتانن، قهرمان سابق فنلاندی رالی جهان را به تصویر کشید، زیرا او با پژو ۴۰۵ توربو ۱۶ توربوشارژ خود در این مسابقه در زمان رکوردشکنی پیروز شد.سنگفرش بزرگراه.شهر کلرادو اسپرینگز پس از شکست در دعوای حقوقی علیه باشگاه سیرا که به دلیل آسیب فرسایش به نهرها، مخازن، پوشش گیاهی و تالاب‌های پایین دست از ۱٫۵ میلیون تن سنگریزه جاده‌ای ته‌نشین شده طی چندین دهه شکایت کرد، شروع به آسفالت کردن بزرگراه کرد. مقامات محلی تقریباً ۱۰٪ از مسیر را هر سال پس از سفارش آسفالت کردند. رویداد ۲۰۱۱ آخرین مسابقه با بخش‌های خاکی بود که تقریباً ۲۵٪ از مسیر را شامل می‌شد.در طول این دوره تکاملی رویداد، نوبوهیرو تاجیما راننده ژاپنی با خودروهای سوزوکی ۶ پیروزی کلی (۲۰۰۶–۲۰۱۱) و دو رکورد کورس به دست آورد. رکورد او در سال ۲۰۱۱ اولین رکوردی بود که سد ۱۰ دقیقه را شکست.راد میلن، قهرمان تپه‌نوردی در آن زمان هشدار داد که آسفالت به مسابقه پایان می‌دهد. با این حال، مسابقه ۲۰۱۲ شاهد بیش از ۱۷۰ نفر ثبت نام مسابقه تا دسامبر ۲۰۱۱ بود، در مقایسه با ۴۶ ثبت نام در سال ۲۰۱۰.نودمین دوره مسابقات در سال ۲۰۱۲ اتفاق افتاد و شاهد یک میدان بزرگ‌تر و یک روز مسابقه طولانی‌تر از همیشه بود. این اولین باری بود که مسابقه بر روی تمام آسفالت انجام شد و منجر به شکستن چندین رکورد شد، به ویژه رکورد کلی که بارها در طول مسابقه سقوط کرد و در نهایت به دست ریس میلن، پسر برنده مسابقات قبلی راد میلن در بخش جمله زمان در طول مسابقه مایک رایان با چرخاندن دکل بزرگ خود در یک سنجاق سر در قسمتی به نام "W"، به گارد ریل برخورد کرد، سپس موفق شد یک چرخش سه امتیازی انجام دهد و مسیر را ادامه داد و در این مرحله رکورد قدیمی خود را شکست. در ۵ ثانیه این تغییری را که یک مسیر کاملاً هموار شده در سرعت رویداد ایجاد کرد برجسته کرد. رویداد ۲۰۱۲ همچنین شاهد اولین موتورسیکلتی بود که با کارلین دان فقید در بخش ۱۲۰۵ سوار بر دوکاتی با زمان ۹:۵۲٫۸۱۹ که تنها ۱٫۵ ثانیه کندتر از رکورد کلی سال قبل بود، به زمان زیر ۱۰ دقیقه دست یافت.در سال ۲۰۱۳ سد ۹ دقیقه‌ای توسط سباستین لوب با خودروی (پژو ۲۰۸ تی۱۶ پایکس پیک) با زمان ۸:۱۳٫۸۷۸ افسانه دبلیوآرسی شکست، در حالی که ریس میلن با ۹:۰۲٫۱۹۲ دوم شد و رکورد خود را با بیش از ۴۴ ثانیه را شکست. ژان فیلیپ دیررو با زمان ۹:۴۲٫۷۴۰ سوم شد و پال دالنباخ با زمان ۹:۴۶٫۰۰۱ چهارم شد و چهار راننده توانست رکورد کلی ثبت شده در سال گذشته را شکست دهند.ظهور خودروهای برقی.خودروهای الکتریکی از اوایل دهه ۱۹۸۰ در این رقابت‌ها روشن و خاموش شدند. در سال ۱۹۸۱ جو بال با یک ماشین الکتریکی سیرز با زمان ۳۲:۰۷٫۴۱۰ رکورد زد، در سال ۱۹۹۴ کیتی اندیکوت هوندای خود را با زمان ۱۵:۴۴٫۷۱۰ رکورد زد و در سال ۲۰۱۳ نوبوهیرو تاجیما با خودروی ای-رانر پایکس پیک اسپشیال (E-RUNNER Pikes Peak Special) زمان ۹:۴۶ سد ۱۰ دقیقه را شکست. در سال‌های بعد، ورودی‌های الکتریکی رایج‌تر شدند و به‌طور پیوسته رکوردهای پیشرانه خود را شکستند و در نهایت رکورد کلی در سال ۲۰۱۸ را شکستند.اگرچه رویداد ۲۰۱۴ خودروی بنزینی برنده شد ولی رتبه‌های دوم (گِرِگ تریسی)، سوم (هیروشی ماسوکا) و چهارم (نوبوهیرو تاجیما) با خودروهای برقی به دست آمد.در سال ۲۰۱۵، خودروهای الکتریکی در مجموع رتبه اول (ریس میلن) و دوم (نوبوهیرو تاجیما) را کسب کردند. در مصاحبه با ریس میلن، او گفت که قبل از نیمه راه، قدرت موتور عقب خودرو را از دست داده است. اگر این اتفاق نیفتاده بود، انتظار داشت رکوردش ۳۰ ثانیه سریع‌تر باشد.در سال ۲۰۱۶ خودروی بنزینی بنزین مجدداً افتخارات برتر را به خود اختصاص داد، اما خودروهای الکتریکی جایگاه دوم (ریس میلن)، سوم (تتسویا یامانو) و پنجم (نوبوهیرو تاجیما) را در مجموع کسب کرد.در رویداد ۲۰۱۸، یک خودروی الکتریکی برای اولین بار در تاریخ این رویداد رکورد جدیدی را به نام خود ثبت کرد، زیرا رومن دوما فرانسوی دوره را با خودروی تمام الکتریکی فولکس‌واگن آی.دی. آر به پایان رساند و با زمان ۷:۵۷٫۱۴۸ برای اولین بار از سد ۸ دقیقه عبور کرد.مرگ کارلین دان موتورسوار در طول مسابقه ۲۰۱۹، سازمان را مجبور کرد تا تمام مسابقات موتورسواری در این رویداد را به تعویق بیندازد. این تصمیم پس از اجرای این رویداد در سال ۲۰۲۱ مورد بازنگری قرار گرفت و مسابقات موتورسیکلت متعاقباً متوقف شد.بخش‌های مسابقه.تپه نوردی بین‌المللی پایکس پیک در حال حاضر از شش بخش تشکیل شده است.نامحدود.هر وسیله نقلیه‌ای تا زمانی که بازرسی ایمنی را پشت سر بگذارد و قوانین کلی این رقابت را رعایت کند مجاز به حضور در بخش نامحدود است. بخش نامحدود دارای عجیب‌ترین وسایل نقلیه است که بیشتر آن‌ها به‌طور خاص برای این مسابقه ساخته شده‌اند. این خودروهای مسابقه بیشترین شانس را برای ثبت یک رکورد کلی مسابقه جدید را دارند. رومن دوما در سال ۲۰۱۸ رکورد جدیدی را با ۷ دقیقه و ۵۷٫۱۴۸ ثانیه با خودروی تمام الکتریکی فولکس‌واگن آی.دی. آر به ثبت رساند و رکورد قبلی سباستین لوب با خودروی پژو ۲۰۸ تی۱۶ پایکس پیک را با بیش از ۱۵ ثانیه شکست.حمله به زمان ۱.بخش تولید خودروهای دو و چهار چرخ متحرک، فقط وسایل نقلیه چهار چرخ کابین بسته مجاز به شرکت هستند.جایزه پورشه پایکس پیک توسط یوکوهاما.اولین نمایش رسمی خود در رویداد ۲۰۱۸، اولین رده رسمی پورشه تک ساخت، منحصر به فرد پورشه کیمن جی‌تی۴ کلاب‌اسپرت در چهار نوع کلاب‌اسپرت، کلاب‌اسپرت تِروفی اِسپیسیفیکیشن (Clubsport Trophy Specification)، کلاب‌اسپرت ام‌آر و کلاب‌اسپرت ۲۰۷ ایمسا جی‌اس بود.چرخ‌باز.خودروهای مسابقه سنتی پایکس پیک تک سرنشین با طرح‌هایی از خودروهای سبک ایندی گرفته تا کالسکه‌های تپه‌ای. خودروهای چرخ‌باز از زمان افتتاحیه مسابقه در سال ۱۹۱۶ در هر رویدادی شرکت کرده‌اند.پایکس پیک اوپن.خودروهای مبتنی بر تولید با تغییرات مجاز نامحدود.کلاس نمایشگاه.مطابق با بیانیه مأموریت این رویداد، به ویژه برای «نشان دادن پیشرفت‌ها در کاربرد عملی فن آوری ورزش‌های موتوری»، این مسابقه رقبای با وسایل نقلیه‌ای را که مشخصات فنی بخش‌های تحریم شده این رقابت را برآورده نمی‌کنند، تشویق می‌کند تا در کلاس نمایشگاه شرکت کنند. در حالی که هیچ رکورد کلاسی برای این کلاس به دلیل وضعیت نمایشگاهی آن وجود ندارد، ورودی‌ها برای ثبت رکورد کلی دوره و همچنین تلاش برای رکوردهای کسب شده توسط کلاس‌های قبلی واجد شرایط هستند.رکوردهای مسابقه.در جدول‌های زیر تمام رکوردهای شناخته شده فعلی را دنبال می‌کنیم. رکوردهای ثبت شده در آخرین اجرای رویداد با حروف پررنگ هستند.برندگان.افتخارات کلی همیشه نصیب وسایل نقلیه در بخش‌های خودرو شده است، با این حال موتورسیکلت‌ها، رکوردها و بخش‌های دیگر برندگان خاص خود را دارند. خودروها از زمان شروع آن در سال ۱۹۱۶ (به استثنای سال‌های جنگ جهانی) هر ساله وارد این رویداد شده‌اند، در حالی که موتورسیکلت‌ها تنها در سال‌های محدودی وارد این رویداد شده‌اند.برندگان کلی.برندگان کلی می‌توانند تحت هر بخش رقابت کنند، اگر چه اکثریت از چرخ باز و اخیراً بخش نامحدود هستند. زمان با حروف "مورب" نشان می‌دهد که این یک رکورد دوره قبلی بوده است، زمانی که به صورت پررنگ نشان دهنده رکورد دوره فعلی است.برندگان موتورسیکلت.برندگان موتورسیکلت می‌توانند تحت هر بخش رقابت کنند، اگر چه اکثریت از کلاس‌های جابجایی باز یا بزرگ هستند. زمان با حروف "مورب" نشان می‌دهد که این رکورد قبلی موتورسیکلت بوده است، زمانی که با خط پررنگ نشان دهنده رکورد فعلی موتورسیکلت است.در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۹ کارلین دان، برنده چهار بار تپه نوردی بین‌المللی پایکس پیک، در یک تصادف در این مسابقه کشته شد. او کمتر از یک چهارم مایل از خط پایان سقوط کرد.