نمادهای میلان کیست؟ توضیح بده.
سه نماد میلان، پایتخت لومباردی، نشان مل، گونفالون و پرچم هستند، همان‌طور که در اساسنامه شهرداری آمده است.شعار میلان از یک سپر (سفید) سیمنیت در نقره تشکیل شده است که روی آن صلیب قرمز قرار دارد. کل آن در کنارها با شاخه برگ بو و شاخه بلوط بسته شده است که با یک رنگ سه رنگ به هم متصل شده است. این سپر که با تاج طلایی یا توره رنگ، نماد عنوان شهر پرتاب شده است، از ۱۹ مارس ۱۹۳۴، زمانی که فرمان مربوطه برای اعطای آن توسط دولت صادر شد، در شکل مدرن خود استفاده شده است. صلیب قرمز در یک میدان سفید به عنوان نماد شهر میلان در قرون وسطی آغاز شد: این موضوع که برای اولین بار در پرچم میلان ظاهر شد، بعداً الهام بخش ایجاد جامه‌های شهر بود.اولین گونفالون میلان، یک پرده نقش‌دار بود که حدود سال ۱۵۶۵ توسط گلدوزی به نام‌های سیپیونه دلفینونه و کامیلو پوسترلا از روی طرح‌های جوزپه آرچیمبولدی و جوزپه مدا ساخته شد. این اثر که تقریباً بیست بار در طول سه قرن بعدی مرمت شده است، در داخل قلعه اسفورزسکو، در "سالا دل گونفالونه،" نگهداری می‌شود. یک نسخه از آن که در پالاتزو مارینو، در "سالا دل آلسی" نگهداری می‌شود، در مهم‌ترین مناسبت‌های رسمی برای نمایش شهر میلان به نمایش گذاشته می‌شود. هر دو گونفالون ذکر شده، در مرکز، سنت آمبروز، اسقف میلان و قدیس حامی شهر را به تصویر می‌کشند.وحدت ایتالیا و فرمان واگذاری.با انتقال میلان به پادشاهی ساردینیا (۱۸۵۹)، ابتدا عقاب دو سر حذف شد و بعداً شکل صلیب، سپر و تزئینات تغییر یافت (اکتبر ۱۸۶۰). شورای شهر میلان در ۱۳ مه ۱۸۶۷، پس از اعلام پادشاهی ایتالیا، تغییرات جزئی دیگری را تصویب کرد و موارد بیشتری در سال ۱۸۹۹ اضافه شد.در سال ۱۹۳۲، در دوران رژیم فاشیستی، مارکو ویسکونتی "، پودستا" میلان، گام‌هایی برداشت تا مطابق با الزامات قانون فعلی، با صدور یک فرمان "اد هوک"، نشان میلان نیز توسط دولت ایتالیا به رسمیت شناخته شود. در ۱۳ مه، مارکو ویسکونتی در نامه‌ای به فرماندار اظهار داشت که لازم است نشان فعلی که در ساختمان‌های متعدد و در زمینه‌های دیگر وجود دارد، جایگزین شود. او با توجه به زمان‌بر بودن تهیه پیش‌نویس نشان جدید، ایده گنجاندن تبرپوش در نشان فعلی را کنار گذاشت و همچنین درخواست به رسمیت شناختن قانونی نشان شهر را کرد که اساساً همان نشان باستانی خواهد بود.در تاریخ ۱۴ ژوئن، فرماندار درخواست را به ریاست شورای وزیران ارسال کرد و جزئیات مربوط به شناسایی پیشین خاندان هابسبورگ را نیز ضمیمه نمود. در حالی که منتظر صدور امتیاز رسمی بودند، پودستا در ۱۶ فوریه ۱۹۳۳ کمیسیونی منصوب کرد که «وظیفه‌اش پیشنهاد طرحی برای نشان شهر میلان بود؛ نشانی که با یادآوری سنت‌های شهر، به الزامات علمیِ نشان‌شناسی و معیارهای زیبایی‌شناسی پاسخ دهد.» این کمیسیون به ریاست پودستا تشکیل شد و اعضای آن عبارت بودند از: جووانی ویتانی، رومولو کاگِزه، لودوویکو پوگلیانی، آلِساندرو جولینی و جورجو نیکودِمی (دبیر).در ۱۹ مارس ۱۹۳۴، پس از چندین یادآوری، فرمان واگذاری توسط دولت ایتالیا صادر شد: از این تاریخ، نشان ملی شکل فعلی خود را به خود گرفت، یعنی یک سپر نقره‌ای سامنیت که روی آن یک صلیب سرخ وجود دارد و بر فراز آن یک تاج برجک‌دار، نماد شهرهای ایتالیا، قرار دارد.نشان شامل «سرلیکتر» بود که پیش‌تر بر اساس فرمان شماره ۱۴۴۰ مورخ ۱۲ اکتبر ۱۹۳۳ برای تمام نشان‌های شهرداری‌ها، استان‌ها و نهادهای عمومی الزامی شده بود. این مقرره بعدتر با فرمان نیابت سلطنت شماره ۳۹۴ مورخ ۱۰ دسامبر ۱۹۴۴ لغو گردید و بدین‌ترتیب بخش یادشده که در قسمت بالای سپر قرار داشت، از نشان حذف شد. در نتیجه، تنها تاج بارودار شهر و حلقه‌ای از برگ‌های بلوط و برگ‌های غار که با روبان سه‌رنگ بسته شده بود، باقی ماند.نشان‌های سستیری میلان.شش «سستیری» میلان (که هر یک با یکی از شش دروازه اصلی شهر میلان مرتبط بودند) و تقسیمات تاریخی شهر به‌شمار می‌آمدند، هر کدام نیز نشان ویژهٔ خود را داشتند که نخستین اشاره به آن‌ها به سال ۱۱۶۲ بازمی‌گردد.