ثروت موروثی کیست؟ توضیح بده.
ثروت موروثی یا ثروت به ارث رسیده ، منظور ثروت خانواده‌ای است که نسل به نسل، به مستحق ارث یا افراد همان خانواده یا خاندان به ارث می‌رسد. ثروت موروثی می‌تواند یک مکان مانند زمین، شرکت، خانه یا یک سرمایه باشد که از خویشاوندان به فردی به ارث می‌رسد. گاهی ثروت به ارث رسیده می‌تواند از طرف غیر خویشاوندان هم باشد در صورتی که وصیت شده باشد ثروت به چه کسی به ارث برسد.تأثیرات بر فرهنگ عامه.در مجموعهٔ تلویزیونی دانتون ابی به این موضوع اشاره شده است. شاید معروف‌ترین نقد بر این ثروت، تنش بین پول قدیمی و پول جدید است که در ادبیات آمریکا می‌توان در کتاب "گتسبی بزرگ" یافت. شخصیت‌هایی که دارای پول‌های قدیمی هستند به نمایندگی از خانواده بوکانان (تام و دیزی)، با گناه قتل فرار می‌کنند، در حالی که آن‌هایی که پول جدید دارند توسط خود گتسبی نمایندگی می‌شوند و به تناوب توسط شخصیت‌های دیگر کتاب مورد استقبال و تحقیر قرار می‌گیرند. فیتزجرالد، از طریق راوی خود نیک کاراوی، افرادی را که دارای پول‌های قدیمی بودند به شدت نقد می‌کند: «آن‌ها افراد بی‌خیالی بودند، تام و دیزی - آن‌ها حرمت همه‌چیز و همهٔ افراد را در هم می‌شکستند و سپس به پول خود با بی‌احتیاطی یا هر چیز دیگری که آن‌ها را به هم متصل کرده بود پشت می‌کردند و اجازه می‌دادند افراد دیگر، آشفتگی‌هایی را که خودشان به وجود آورده بودند را پاک کنند». این اصطلاح معمولاً طبقهٔ اجتماعی را توصیف می‌کند که توانسته‌اند ثروت بادآوردهٔ خود را در طول چندین نسل حفظ کنند. اغلب به اعضای شناخته‌شدهٔ اشراف بالفعل در جوامعی اشاره می‌کند که از نظر تاریخی فاقد طبقهٔ اشرافی رسمی هستند؛ مانند ایالات متحده.ایالات متحده."ثروت" - دارایی‌هایی که توسط یک فرد یا یک خانواده نگهداری می‌شود - بعد مهمی از طبقه‌بندی اجتماعی را فراهم می‌کند زیرا می‌تواند از نسلی به نسل دیگر منتقل شود و تضمین کننده وضعیت فرزندان از نظر مالی باشد. خانواده‌هایی که «پول قدیمی» دارند، از دارایی‌ها یا پس‌اندازهای انباشته شده برای پل زدن روی وقفه‌های درآمدی استفاده می‌کنند، بنابراین از تحرک اجتماعی رو به پایین محافظت می‌کنند.«ثروت موروثی» در مورد افرادی از طبقه اشراف‌زاده که ثروتشان آن‌ها را از طبقات اجتماعی پایین جدا می‌کند صدق می‌کند. به گفتهٔ انسانشناس دبلیو لوید وارنر، طبقه بالا در ایالات متحده در طول دهه ۱۹۳۰ به طبقات بالا و پایین تقسیم می‌شد. طبقه پایین به بالا کسانی بودند که از خانواده‌های سنتی ثروتمند نبودند. آن‌ها پول خود را از سرمایه‌گذاری و تجارت به دست می‌آوردند تا ارث. به عنوان مثال می‌توان به: جان دی. راکفلر اشاره کرد که پدرش یک دستفروش دوره‌گرد بود. کورنلیوس واندربیلت، که پدرش یک کشتی را در بندر نیویورک اداره می‌کرد. هنری فلاگلر، که پسر یک وزیر پروتستان بود. و اندرو کارنگی که پسر یک بافنده اسکاتلندی بود. برخلاف افراد "تازه‌"کار، طبقه اشراف‌زاده خانواده‌هایی بودند که به عنوان «شبه اشرافی» و «جامعه بالا» تلقی می‌شدند. این خانواده‌ها برای نسل‌ها در سیاست ایالات متحده ثروتمند و برجسته بودند. در بسیاری از موارد شهرت آن‌ها به قبل از انقلاب آمریکا (۱۷۶۵–۱۷۸۳) برمی‌گردد، زمانی که اجدادشان به عنوان اعضای طبقه نخبگان کاشت، یا به عنوان تاجر، برده‌فروش، مالک کشتی، یا تاجر خز ثروت جمع کرده بودند. در بسیاری از موارد، به ویژه در ویرجینیا، مریلند، و کارولینا، منبع ثروت این خانواده‌ها زمین‌های وسیعی بود که توسط ولیعهد به اجدادشان اعطا شده بود یا در طول دوره استعمار با حق مالکیت به دست آورده بودند. این خانواده‌های طبقه کاشت اغلب بیش از ۳۰۰ سال از طریق ازدواج‌های درونی با یکدیگر مرتبط بودند و گاهی به عنوان نجیب آمریکایی شناخته می‌شوند. آن‌ها چندین پدر بنیان‌گذار ایالات متحده و تعدادی از روسای جمهور اولیه ایالات متحده را تولید کردند. نمونه‌ای از این طبقه اجتماعی جورج واشینگتن بود که دارایی خالص او ۵۲۵ میلیون دلار (در سال ۲۰۱۶) به دلیل دارایی‌های وسیع زمین و بردگانش بود. او دومین مرد ثروتمندی بود که به عنوان رئیس‌جمهور ایالات متحده خدمت می‌کرد.پس از جنگ داخلی آمریکا (۱۸۶۱–۱۸۶۵)، بسیاری در این طبقه اجتماعی شاهد کاهش شدید ثروت خود بودند. بردگان آن‌ها آزادگان شدند. نیروهای اتحادیه تحت فرماندهی ژنرال‌های ویلیام تکومسه شرمن و فیلیپ شریدان نیز بخش‌هایی از ویرجینیا، کارولینا و جورجیا را تخریب کرده بودند. آن‌ها محصولات زراعی را نابود کردند، دام‌ها را کشتند یا مصادره کردند، انبارها و آسیاب‌ها را سوزاندند و در برخی موارد خانه‌های مزارع و حتی کل شهرهایی مانند آتلانتا را به آتش کشیدند. آن‌ها از تاکتیک‌های زمین سوخته استفاده می‌کردند که برای گرسنگی دادن به ایالات کنفدراسیون آمریکا طراحی شده بود. پس از سیزدهمین متمم قانون اساسی ایالات متحده (۱۸۶۵) و رهایی بردگان، بسیاری از مزارع به کشاورزی تبدیل شدند. آزادگان آمریکایی آفریقایی‌تبار در همان زمینی که قبل از جنگ به عنوان برده کار می‌کردند، به عنوان کشاورز کار می‌کردند. علی‌رغم این واقعیت که شرایط آن‌ها بسیار کاهش یافته بود، تصویب قوانین جیم کرو و سلب حق رای سیاه‌پوستان آزادشده به بسیاری از خانواده‌های طبقه کاشت در جنوب ایالات متحده اجازه داد تا پس از بازسازی (۱۸۶۳–۱۸۶۳) شهرت سیاسی خود را به دست آورند، اگر نگوییم ثروت بزرگ خود را به دست آورند. (۱۸۷۷)در اوایل قرن بیستم، طبقه بالا از نو پول‌داران معتبرتر دیده می‌شد، حتی اگر نوپول‌دارها دارای ثروت بیشتری بودند. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، ثروتمندان نوپا با ساختن عمارت‌های عصر طلایی که شبیه کاخ‌های سلطنتی اروپایی بودند، ثروت خود را به رخ کشیدند، در حالی که پول قدیمی محافظه‌کارانه‌تر بود. خانواده‌های آمریکایی «پول قدیمی» به فرقه‌های مختلف پروتستانی وابسته هستند. اسقفی‌ها و پرسبیتریان از همه بیشتر در میان آن‌ها هستند.برخی از خانواده‌های دارای «ثروت به ارث رسیده» عبارت‌اند از:پسرش هری اف. برد جونیور که تا سال ۱۹۸۱ خدمت کرد در مجلس سنای ایالات متحده جانشین برد شد. این خانواده همچنین رهبر سیاسی و حقوق‌دان اولیه اوهایو، چارلز ویلینگ برد، و کاشف قطبی، دریاسالار ریچارد ای.اگرچه بسیاری از افراد «پول قدیمی» مانند گذشته در فهرست فوربس ۴۰۰ ثروتمندترین آمریکایی قرار ندارند، ثروت آن‌ها همچنان در حال رشد است. بسیاری از خانواده‌ها دارایی‌های خود را با استراتژی‌های سرمایه‌گذاری مانند تجمیع منابع افزایش دادند. به عنوان مثال، ثروت خالص تخمینی خانواده راکفلر به مبلغ ۱ میلیارد دلار در دهه ۱۹۳۰ به ۸٫۵ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۰ افزایش یافت - یعنی با تورم تعدیل نشده‌بود. در ۶۰ سال، چهار نفر از ثروتمندترین خانواده‌های ایالات متحده، مجموع ۲ تا ۴ میلیارد دلار خود را در سال ۱۹۳۷ به ۳۸ میلیارد دلار افزایش دادند، بدون اینکه سهام بزرگی در صنایع نوظهور داشته باشند. وقتی برای تورم تنظیم شود، ثروت واقعی دلاری بسیاری از این خانواده‌ها از دهه ۳۰ کاهش یافته است.«ثروت به ارث رسیده» با افراد "نوپا و پاورنووس" "در" تضاد است. این‌ها در دسته «پول‌های جدید» (آن‌هایی که از خانواده‌های سنتی ثروتمند نیستند) قرار می‌گیرند.اروپا.خانواده روچیلد، از قرن هجدهم موسسات مالی را در سراسر اروپا تأسیس کردند و توسط امپراتوری هابسبورگ و ملکه ویکتوریا صاحب لقب نجیب‌زاده شدند. در طول قرن نوزدهم، آن‌ها بزرگ‌ترین ثروت جهان را در دست داشتند. این خانواده، حداقل تا حدودی، بیش از دو قرن است که ثروت خود را حفظ کرده است. با این حال، روچیلدها توسط همتایان بریتانیایی خود «پول قدیمی» تلقی نمی‌شدند. در بریتانیا، این اصطلاح عموماً به طور انحصاری به اعیان زمین‌دار اشاره دارد، معمولاً اشراف که به طور سنتی از زمینی که از پدری به ارث رسیده زندگی می‌کنند. مفهوم بریتانیایی مشابه اصل و نسب خوب است و یافتن شخصی با «پول قدیمی» که در واقع فقیر یا ورشکسته است غیرمعمول نیست. با این حال، تا سال ۲۰۰۱، کسانی که به این دسته تعلق دارند - مالکان اشرافی - هنوز بخشی از فهرست ثروتمندترین در بریتانیا هستند.در فرانسه، «۲۰۰ خانواده» بعد از سال ۱۸۱۵ بسیاری از ثروت این کشور را تحت کنترل داشتند. "۲۰۰" بر اساس این سیاست است که از ۴۰۰۰۰ سهامدار بانک فرانسه، تنها ۲۰۰ نفر مجاز به شرکت در مجمع سالانه بودند و آن‌ها همه رای‌ها را به صندوق انداختند. از یک کشور ۲۷ میلیون نفری، در سال ۱۸۲۰ تنها ۸۰۰۰۰ تا ۹۰۰۰۰ نفر مجاز به رای دادن بودند و یک چهارم ثروتمندترین آن‌ها دو رای داشتند.