پیروزی مرگ (پالرمو) کیست؟ توضیح بده.
پیروزی مرگ یک نقاشی دیواری است که حدود سال‌های ۱۴۴۰–۱۴۴۵ خلق شده و اکنون در گالری منطقه‌ای کاخ آباتلیس در پالرمو، جنوب ایتالیا نگهداری می‌شود. نام هنرمند این اثر مورد بحث بوده است.تاریخچه.این فرسکو از حیاط پالازو اسکلافانی در پالرمو آمده است. به دلیل سبک بسیار ظریف آن، گمان می‌رود که توسط پادشاهان آراگونی ناپل کشیده شده باشد. [ "" ] موضوع «پیروزی مرگ» در دوران رنسانس در اروپا، به‌ویژه در شمال اروپا، محبوبیت داشت. هنرمند بورگوندی، گویوم اسپیکره، که به عنوان استاد پالازو اسکلافانی نیز شناخته می‌شود، اغلب به عنوان خالق این اثر معرفی می‌شود، اگرچه نام‌های دیگری نیز پیشنهاد شده‌اند.این نقاشی دیواری برداشته شد و به چهار قسمت تقسیم شد تا در گالری منطقه‌ای، جایی که اکنون در آن قرار دارد، قرار گیرد. [ "" ] اگرچه در زمان جابجایی، اثر در وضعیت خوبی قرار داشت، اما به تدریج در طول قرن بیستم، سطح نقاشی شده در نزدیکی نقاط تقسیم، جدا شده و یکپارچگی صحنه را به خطر انداخته است.تصور می‌شود که این اثر الهام‌بخش خلق "تابلوی گرنیکا" اثر پیکاسو بوده است.توضیحات.این فِرِسکو صحنه‌ای تکان‌دهنده از باغی مجلل و سرسبز را به تصویر می‌کشد که با حصاری کوتاه محصور شده است؛ فضایی که در نگاه نخست آرامش و زیبایی را القا می‌کند، اما ناگهان با حضور مرگ معنایی هولناک به خود می‌گیرد. مرگ در مرکز ترکیب‌بندی ظاهر می‌شود؛ سوار بر اسب استخوانی و لاغراندام که دنده‌های بیرون‌زده و سر نحیفش با دندان‌های آشکار و زبانی بیرون‌افتاده، جلوه‌ای هراس‌انگیز دارد. مرگ در دست کمانی کشیده دارد و تیرهای خود را بی‌رحمانه به سوی افراد حاضر در باغ پرتاب می‌کند؛ افرادی که نماینده طبقات مختلف جامعه‌اند و نشان می‌دهند که هیچ‌کس، چه ثروتمند و چه فقیر، از قهر مرگ در امان نیست. یکی از تیرها، که تازه رها شده است، به بدن یک جوان در گوشه پایین سمت راست اصابت کرده و سقوط او را رقم می‌زند. جزئیات دیگری نیز پیام اثر را برجسته می‌کند: در کنار زین اسب، داس مرگ آویزان است، نماد همیشگی و تغییرناپذیر او که یادآور درو کردن بی‌امان زندگی انسان‌هاست. تضاد میان باغی پرطراوت و حضور بی‌رحمانه مرگ، جوهره اصلی تصویر را می‌سازد: یادآوری بی‌ثباتی زندگی و حتمیت فنا، حتی در دل زیباترین و باشکوه‌ترین صحنه‌ها.در قسمت پایین، اجساد افرادی که قبلاً کشته شده‌اند، قرار دارد: امپراتورها، پاپ‌ها، اسقف‌ها، راهبان (هم فرانسیسکن‌ها و هم دومینیکن‌ها)، شاعران، شوالیه‌ها و دوشیزگان. هر شخصیت به‌طور متفاوتی به تصویر کشیده شده است: برخی هنوز چهره‌ای از درد دارند، در حالی که برخی دیگر آرام هستند؛ برخی اندام‌هایشان روی زمین قطعه قطعه شده است و برخی دیگر پس از اصابت تیر، زانو زده‌اند. در سمت چپ، گروهی از فقرا هستند که از مرگ می‌خواهند تا به رنج خود پایان دهد، اما نادیده گرفته می‌شوند. در میان آنها، چهره‌ای که به سمت ناظر نگاه می‌کند، به عنوان یک خودنگاره احتمالی از هنرمند پیشنهاد شده است. [ "" ]در سمت راست، گروهی از زنان اشراف‌زاده و شوالیه‌های ثروتمند با لباس‌های خزدار توسط یک نوازنده سرگرم می‌شوند. به نظر می‌رسد که آنها هیچ علاقه‌ای به این رویدادها ندارند و همچنان به معاشرت ادامه می‌دهند. زنان این گروه گردنبندهای مجللی به گردن دارند و برخی از آنها با گوشواره‌های بلند و آویزان آراسته شده‌اند. قانون مجللی که در سال ۱۴۲۰ در سیسیل تصویب شد، استفاده از جواهرات طلای گران‌قیمت، به جز انگشتر، را ممنوع کرد و اعلام کرد که گوشواره‌ها فقط در جشن‌های بسیار مهم قابل استفاده هستند. مردی با شاهینی بر بازوی خود و دو سگ شکاری دیگر که سر دسته آنها هستند، نمایانگر علایق مشترک طبقات اشراف در رنسانس هستند.چیزهای بی‌اهمیت.این نقاشی دیواری نقش مهمی در فیلم «فیلمبرداری در پالرمو» ساخته ویم وندرس در سال ۲۰۰۸ ایفا می‌کند، جایی که یک مرمتگر جوان (جیوانا متزوجورنو) در حال کار بر روی آن است و با عکاسی ( کامپینو) که در شهر «گم شده» و مرگ او را تسخیر کرده است، با بازی دنیس هاپر، تماس می‌گیرد.