تئاتر لیریکو (میلان) کیست؟ توضیح بده.
تئاتر لیریکو ، تئاتری در در خیابان راسترلی (Via Rastrelli) میلان، ایتالیا است، که تا سال ۱۸۹۴ با نام تئاتر آلا کانوبیانا (Teatro alla Canobbiana) شناخته می‌شد.اپرای مطرح متعددی در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در این تئاتر به صحنه رفتند، از جمله از جمله اولین نمایش‌های جهانی اپرای «اکسیر عشق» اثر گائتانو دونیزتی و اپرای «فدورا» اثر اومبرتو جوردانو.این تئاتر در پی مشکلات مالی در سال ۱۹۹۸ تعطیل شد. با این حال، یک پروژه مرمت در آوریل ۲۰۰۷ آغاز شد و سرانجام در دسامبر ۲۰۲۱ با نام تئاتر لیریکو جورجو گابر بازگشایی شد. «استیج انترتینمنت»، بازسازی تئاتر را ادامه داد و تمام کارهای آغاز شده توسط دولت «استان میلان» را به پایان رساند.تاریخچه.تئاتر رِجو دوکاله، تئاتر درباری کاخ سلطنتی میلان، در 26 فوریه 1776 در آتش سوخت. با محروم شدن شهر از تنها تئاتر خود، جوزپه پیرمارینی مأمور شد تا دو تئاتر جدید را در زمین‌های اطراف کاخ طراحی و احداث کند. برای همین منظور، کلیسای سانتا ماریا دلا اسکالا برای ساخت تئاتر لا اسکالا تخریب شد. تئاتر دوم نیز در همان نزدیکی، در محل مدرسه کانوبیان ساخته شد و تئاتر آلا کانوبیانا نامیده شد. تئاتر آلا اسکالا برای مخاطبان اشرافی‌تر در نظر گرفته شده بود، در حالی که کانوبیانا تئاتری برای عموم مردم در نظر گرفته می‌شد.این بنا در ۲۱ آگوست ۱۷۷۹ (کمی بیش از یک سال پس از افتتاح لا اسکالا) با یک اپرا بوفا و باله اثر آنتونیو سالیری افتتاح شد. پلان آن همانند لا اسکالا و بسیاری از ساختمان‌های اپرای ایتالیایی آن زمان، به شکل نعل اسب و با گنبدی بر فراز آن ساخته شد و شامل چهار ردیف جایگاه و یک گالری (یا ایوان سرپوشیده) بود. برای نزدیک به یک قرن، این بنا دومین ساختمان اپرای میلان به شمار می رفت.در دهه ۱۸۸۰، با کمبود فزاینده بودجه عمومی و کاهش روزافزون حق اشتراک‌های خصوصی، تئاتر آلا کانوبیانا دچار گرفتاری شد. در سال ۱۸۹۴، ادواردو سونزونیو (Edoardo Sonzogno) آن را تصاحب کرد و نام آن را به تئاتر لیریکو بین‌المللی (Teatro Lirico Internazionale) تغییر داد، که در میان مردم شهر به شکل «تئاتر لیریکو» باب شد. این تئاتر تا قرن بیستم برای اپرا، باله و نمایش مورد استفاده قرار می‌گرفت، اما در سال ۱۹۲۶ توسط شهرداری میلان تصاحب شد و پس از آن به طور روزافزون به عنوان محلی برای مجامع عمومی مورد استفاده قرار گرفت. جالب آنکه بنیتو موسولینی، یکی از اولین سخنرانی‌های عمومی خود در سال ۱۹۲۱ و آخرین سخنرانی عمومی و پخش رادیویی خود در سال ۱۹۴۴ را در همین ساختمان انجام داد.ساختمان در سانحه آتش‌سوزی سال ۱۹۳۸ به شدت آسیب دید، اما به موقع تعمیر شد تا بتواند میزبان نمایش‌های فصل ۱۹۴۳ باشد، چرا که تئاتر لا اسکالا تا حد زیادی بر اثر بمباران هوایی میلان توسط ارتش ایالات متحده آمریکا در خلال جنگ جهانی دوم ویران شد، و تئاتر لیریکو برای مدتی عملاً جایگزین آن شد. پس از خاتمه جنگ، اجراهای تئاتری و جلسات عمومی از سر گرفته شد و برای مدتی در دهه ۱۹۶۰، تئاتر لیریکو، محل تئاتر کوچک میلان (Piccolo Teatro di Milano) جورجو استرلر بود. در سال ۱۹۹۸، در پی مشکلات مالی که میلان با آن دست به گریبان بود، امکان پرداختن هزینه اداره تئاتر ممکن نبود و و در نبود بودجه خارجی، کار به تعطیلی این تئاتر کشید.در آوریل ۲۰۰۷، پس از چندین شروع ناموفق، کار بازسازی و مدرن‌سازی تئاتر با حفظ نمای پیرمارینی و طراحی اولیه فضای داخلی اصلی آغاز شد. در افتتاح دوباره آن، به افتخار خواننده، ترانه‌سرا، بازیگر و نمایشنامه‌نویس میلانی، جورجو گابر، که از اوایل دهه ۱۹۶۰ تا زمان تعطیلی تئاتر لیریکو در سال ۱۹۹۸ بارها در آن اجرا داشت، این مکان «تئاتر لیریکو جورجو گابر» نامیده شد. چرا که «بنیاد جورجو گابر» از زمان تاسیس آن در ۲۶ آوریل ۲۰۰۶، نقش کلیدی در پروژه بازسازی این تئاتر داشته و به همین دلیل ساختمان تئاتر پس از تکمیل بازسازی،‌به عنوان مقر این بنیاد در نظر گرفته شده و به ترویج این هنرمند از طریق فعالیت‌های مداوم از جمله جشنواره‌ها، کنفرانس‌ها، نمایشگاه‌ها، ابتکارات آموزشی، انتشارات و اجراها و همچنین البته ایجاد آرشیو کاملی از آثار او اختصاص می‌یابد.اولین نمایش‌های جهانی.اپرا.طلسم، اثر سالیری – ۲۱ آگوست ۱۷۷۹رومئو و ژولیت، اثر واکایی (Vaccai) – ۳۱ اکتبر ۱۸۲۵فراری سوئیسی، اثر چزاره پونی – ۱۸۳۱مصالح و ناملایمات تئاتر، اثر دونیزتی (نسخه دو پرده‌ای) – ۲۰ آوریل ۱۸۳۱اکسیر عشق، اثر دونیزتی – ۱۲ مه ۱۸۳۲لارلسیانا، اثر فرانچسکو چیلئا – ۲۷ نوامبر ۱۸۹۷فدورا، اثر جوردانو – ۱۷ نوامبر ۱۸۹۸زازا، اثر روجرو لئونکاوالو – ۱۰ نوامبر ۱۹۰۰آدریانا لکوورور، اثر چیلئا – ۶ نوامبر ۱۹۰۲مارچلا، اثر جوردانو – ۹ نوامبر ۱۹۰۷ژیگولت، اثر فرانتز لهار – دسامبر ۳۰، ۱۹۲۶باله.نبوغ کوهستان، اثر آمیلکاره پونکیلی، فوریه ۱۸۷۴پانویس.منابع.منابع بیشتر