جیووانی میکلوچی کیست؟ توضیح بده.
جیووانی میکلوچی (؛ ۲ ژانویه ۱۸۹۱ – ) یک معمار، برنامه‌ریز شهری و طراح ایتالیایی بود. او این شانس را داشت که تقریباً تمام عمر طولانی خود را در طول قرن بیستم سپری کند و از طریق کار خود با زبان‌ها و پیشنهادهای نوآورانه معماری، از درک پیچیدگی رویدادها، تحولات و ایده‌هایی که قرن بیستم را متحول کردند، شاهد ارزشمندی برای ما باشد. او یکی از معماران بزرگ ایتالیایی آن قرن بود که به خاطر پروژه‌های معروفی مانند ایستگاه راه‌آهن فلورانس سانتا ماریا نوولا و کلیسای سن جیووانی باتیستا در اتوسترادا دل سوله شناخته می‌شود.زندگی‌نامه.میشلچی در ۲ ژانویه ۱۸۹۱ در پیستویا، توسکانی متولد شد.او از خانواده‌ای بود که صاحب یک کارگاه برجسته برای ساخت آهن هنری بودند و سال‌های جوانی و شکل‌گیری شخصیت او پس از فارغ‌التحصیلی از مؤسسه عالی معماری در آکادمی هنرهای زیبای فلورانس، غرق در آن دنیا بود. در سال ۱۹۱۴ به عنوان استاد طراحی معماری مجوز گرفت؛ بنابراین او توانست در مؤسسه معماری فلورانس تدریس کند و در سال ۱۹۴۴ رئیس دانشکده معماری شد.رناتو فوندی درگیر پروژه‌های کتاب، یکی از «خانواده هنری» و «خلق و خو» شد که به پیستویا انتقادی نیز در تجربیات بعدی در رم مرتبط هستند.در طول جنگ، میکلوچی اولین اثر معماری خود، یک کلیسای کوچک در جبهه شرقی در کازاله لادرا، نزدیک کاپورتو (امروزه در اسلوونی) را ساخت؛ بعدها او اغلب مجبور شد با اثرات تروما (بازسازی مرکز فلورانس پس از جنگ جهانی دوم، کلیسای لونگارون پس از فاجعه سد واژونت، طرح منطقه محبوب صلیب مقدس در فلورانس پس از سیل آرنو در سال ۱۹۶۶) روبرو شود.میکلوچی در شب ۳۱ دسامبر ۱۹۹۰، در سن ۹۹ سالگی (او دو روز دیگر ۱۰۰ ساله می‌شد) در استودیوی خانگی‌اش در فیزوله، در تپه‌های فلورانس، که اکنون دفتر مرکزی بنیاد اوست، درگذشت.۱۹۱۸–۱۹۴۵.پس از جنگ جهانی اول، او پیستویا و «دفتر میکلوچی» خانواده‌اش را ترک کرد و به رم نقل مکان کرد. او با الویزا پاچینی، نقاش و پیانیست فرهیخته، اهل پیستویا، آشنا شد که به همان محیط هنری تعلق داشت که میکلوچی نقش مهمی در فرهنگ روشنفکری آن ایفا کرد. آنها در سال ۱۹۲۸ ازدواج کردند و در طول زندگی مشترکشان، آگاهی اجتماعی قوی‌ای را به اشتراک گذاشتند. زندگی در رم به عنوان فرصتی خارق‌العاده برای مطالعه معماری شهر مقدس و ایجاد تجربه کاری جدید تجربه شد.توانایی او در تمرکز بر روابط با نیازهای معاصر در سال ۱۹۳۳ شناخته شد، زمانی که به عنوان هماهنگ‌کننده گروه توسکانی به همراه نلو بارونی، پیر نیکولو براردی، ایتالو گامبرینی، ساره گوارنیری و لئوناردو لوسانا، جایزه اول مسابقه معماری ایستگاه راه‌آهن جدید سانتا ماریا نوولا در فلورانس را با اثری که نه تنها به دلیل ویژگی‌های منطقی و عملکردی، بلکه به دلیل کیفیت ادغام آن در بافت تاریخی و شهری، تحسین بین‌المللی را به دست آورد، به دست آورد. او بار دیگر بر ارزش توجه به تاریخ معماری و تمایل به فرار از هیجانات بلاغی، که تصور می‌شد نمایانگر یک دوره است، تأکید کرد و با چالش‌های معماری مدرن که از احساس انطباق با معماری فعلی یا وابستگی کورکورانه به یک سبک جدا شده‌اند، مقابله کرد. بین دسامبر ۴۵ و ژانویه ۴۶ او مجله "La Nuova Città" را تأسیس کرد. در آن دوره، با مشاهده آوار بمب مرکز ویران شده فلورانس، ایده‌ها و برنامه‌های محکمی برای بازسازی منطقه اطراف پونته وکیو ارائه داد. این مفاهیم برای فضاهای نوآورانه با روند نخبه‌گرایانه و برنده جایزه بازسازی «انگار همان جایی که بود» که مجموعه‌ای از جعل‌های تاریخی را ارائه می‌داد که مسئول موزه‌ای شدن آینده شهر بود، در تضاد بود.۱۹۴۵–۱۹۹۰.پایان‌نامه میکلوچی نوآورانه بود اما پذیرفته نشد، این شکست به شدت بر تدریس او در دانشکده معماری، جایی که اکنون رئیس دانشکده بود، تأثیر گذاشت. در واقع، در سال ۱۹۴۸، میکلوچی دانشکده معماری فلورانس را ترک کرد و استاد دانشکده مهندسی بولونیا شد، جایی که تا پایان فعالیت تدریس خود در آنجا ماند و زمینه‌ای پربارتر برای توسعه مضامین خود یافت.اولین اثر نقطه عطف پس از جنگ، کلیسای کوچکی در حومه پیستویا، مانیفستی علیه لفاظی‌های مد روز است و بر بُعد انسانی متمرکز است، با استفاده از زبان معماری روستایی به منظور بازگرداندن مرکز اصلی ملاقات‌های مذهبی و مدنی یک جامعه کوچک و فقیر، که قطعاً نقش واقعی معماری را در خدمت ایده او از «شهر جدید» نشان می‌دهد.بسیاری از آثار بعدی شامل مسکن اجتماعی، روستاهای کارگری، ساختمان‌های عمومی، بانک‌ها، کلیساها، موزه، فضاهای اجتماعی برای زندان‌ها، بیمارستان‌ها، مدارس و سایر پروژه‌ها بودند که همیشه حول ایده یک شهر-جامعه دوستانه، حمایتی و دموکراتیک توسعه می‌یافتند، جایی که معماری به روی شهر باز است، مردم‌گرا و دور از مرزهای انضباطی سبک‌ها و زبان‌ها.او که به دلیل سنش دانشگاه را ترک کرد، کار خود را وقف تحقیقات دقیقی کرد که با آن، به‌طور منحصر به فرد اما نه محدود به، انقلابی جدید در زبان معماری را آماده کرد: مفهوم فضا در هر کجا که در دسترس باشد، تنوع، امتناع از نمودارهای فرمولی و تکنوکراتیک، رابطه‌ای جدید بین باستان و مدرن، که همچنین از طریق ترکیب سنگ، آجر، بتن، فولاد، شیشه و مصالح جدید مورد استفاده در معماری، اما عمدتاً به صورت نمادین، بیان می‌شد.در دهه ۶۰، با کلیسای سن جیووانی باتیستا، بزرگراه ای۱۱، به نام «کلیسای بزرگراه»، در نزدیکی فلورانس و کلیسایی در جمهوری سن مارینو، میکلوچی فرضیه‌های قبلی خود را محقق کرد و طرح‌های انقلابی خود را بر اساس جستجوی منحصر به فرد بودن بین سازه و معماری، با فضا به عنوان یک مسیر معماری، تکمیل کرد.بنیاد میکلوچی.در سال ۱۹۸۲، این معمار، با همکاری منطقه توسکانی و شهرهای فیزوله و پیستویا، تصمیم به تأسیس «بنیاد جیووانی میکلوچی» گرفت که تا زمان مرگش آن را رهبری کرد. او چشم‌انداز و ارزش‌های خود را به بنیاد به ارث گذاشت، مبنی بر اینکه می‌خواست به مشکلات اجتماعی شهر و جهان‌های جداگانه نهادهای کلی مانند زندان، تیمارستان و بیمارستان‌ها توجه کند. او بنیاد را متعهد کرد تا ایده‌ها و برنامه‌هایی را برای اقدام در مورد مسئله مزمن شهری، چگونگی اتصال مجدد فضاهای جداگانه با طراحی جدید شهر، گواهی بر یک سبک زندگی و ایجاد معماری متناسب با نیازهای مردم ارائه دهد. این بنیاد اکنون بایگانی‌ها، آثار، نوشته‌ها و میراث ایده‌آل او را نیز حفظ می‌کند. بنیاد میکلوچی برای «کمک به تحقیق و مطالعه در مورد برنامه‌ریزی شهری و معماری مدرن و معاصر، با توجه ویژه به مشکلات مربوط به امکانات اجتماعی، بیمارستان‌ها، زندان‌ها، مدارس» تأسیس شد. امروزه، بنیاد میکلوچی یک بازیگر مرتبط و نوآور در تحقیق و برنامه‌ریزی در مورد زیستگاه اجتماعی و رابطه بین فضا و جامعه است. این بنیاد با همکاری مقامات محلی و نهادهای فرهنگی، چندین پروژه و تحقیق را هماهنگ می‌کند و برنامه‌ها و پیشنهادهایی را برای ادغام سیاست‌های محلی در مورد مهم‌ترین مشکلات شهری از جمله مهاجرت، محرومیت از مسکن، حومه شهرها، امنیت شهری و سلامت تدوین می‌کند.