مناطق حفاظت‌شده خصوصی در استرالیا کیست؟ توضیح بده.
در سال ۲۰۱۰، استرالیا استراتژی‌ای را برای حفاظت از زمین تحت سیستم ذخایر ملی تدوین کرد که «یک شبکه ملی از مناطق حفاظت‌شده عمومی، بومی و خصوصی بر روی زمین و آب‌های داخلی» خواهد بود. ایالت‌ها، سرزمین‌ها و دولت فدرال قوانینی را برای ایجاد و حفاظت از زمین‌های خصوصی «به‌طور دائم» تصویب کرده‌اند. علاوه بر این، آنها سازوکارهایی را برای تأمین مالی حفاظت از تنوع زیستی در کوتاه‌مدت ایجاد کرده‌اند. برای مثال، به ذخیره‌گاه آبریز دو رودخانه مراجعه کنید.یکی از نویسندگان تخمین زده است که تا سپتامبر ۲۰۱۳ تقریباً ۵۰۰۰ ملک خصوصی در استرالیا وجود داشته است که شامل حدود می‌شود که می‌توان آنها را مناطق حفاظت‌شده خصوصی در نظر گرفت.کشورهای مشترک المنافع.زمین‌های حفاظت‌شده خصوصی که بخشی از سیستم ذخایر ملی هستند، باید معیارهای خاصی را برآورده کنند:چنین زمین‌هایی بودجه دولت استرالیا را جذب می‌کنند که به مدیریت آنها طبق دستورالعمل‌های مختلف کمک می‌کند.مثال‌ها.مناطق حفاظت‌شده خصوصی تحت سیستم ذخایر ملی:نیو ساوت ولز.در سال ۲۰۱۸، ۳٫۹ درصد از زمین‌های خصوصی در نیو ساوت ولز برای حفاظت مدیریت شدند.طبق قانون حفاظت از تنوع زیستی، قراردادهای حفاظت از زمین‌های خصوصی که از زمین‌های خصوصی «به‌طور دائم» محافظت می‌کنند، تنظیم و ثبت می‌شوند. سازمان حفاظت از تنوع زیستی، فهرست عمومی از توافق‌نامه‌ها را نگهداری می‌کند، که سه نوع هستند: توافق‌نامه‌های حفاظتی بخش‌های ۵٫۲۰–۵٫۲۶ از، توافق‌نامه‌های پناهگاه حیات وحش بخش‌های ۵٫۲۷–۵٫۳۳، و توافق‌نامه‌های نظارت بر تنوع زیستی بخش‌های ۵٫۵–۵٫۱۹.توافق‌نامه‌های تنوع زیستی «دائمی» هستند، اما وزیر که این قانون را اجرا می‌کند می‌تواند آنها را فسخ کند تا اجازه استخراج معادن داده شود. بخش‌های ۵٫۱۸، ۵٫۱۹ به‌طور مشابه، یک توافقنامه حفاظت از منابع طبیعی می‌تواند با یا بدون توافق همه طرفین توافقنامه حفاظت از منابع طبیعی فسخ شود بخش ۵٫۲۳ در واقع، انواع توافقات ممکن است به خواست وزیر و به نفع معدن و بدون توافق مالکان زمین فسخ شوند. (بخش‌های ۵٫۲۳، ۵٫۳۰) با توجه به این موضوع، در رابطه با توافق‌نامه‌های مربوط به حیات وحش، قانون بیان می‌کند (بخش ۵٫۳۳): هیچ موردی در این بخش وجود ندارد.توافق‌نامه‌های نظارت بر تنوع زیستی، توافق‌نامه‌های «دائمی» هستند و در سند مالکیت ثبت می‌شوند. چنین مکان‌هایی «اعتبار تنوع زیستی» ایجاد می‌کنند که می‌توان آن‌ها را برای جبران اثرات توسعه در جاهای دیگر فروخت. توافق‌نامه‌های حفاظت، پیمان‌هایی در مورد مالکیت ملک هستند و ممکن است دائمی یا برای مدت زمان مشخصی باشند و در برخی موارد، هزینه‌های مدیریتی را برای صاحب زمین جذب می‌کنند. توافق‌نامه‌های پناهگاه حیات وحش، توافق‌نامه‌های «دائمی» هستند که می‌توانند در هر زمانی توسط مالک زمین لغو شوند. فهرست کاملی از توافق‌نامه‌ها در دسترس عموم است.ویکتوریا.در سال ۱۹۷۲، پارلمان ویکتوریا "قانون حفاظت از محیط زیست ویکتوریا ۱۹۷۲ را تصویب کرد"، که "بنیاد طبیعت ویکتوریا" را تأسیس کرد، که مناطقی را در ایالت که «از نظر اکولوژیکی مهم یا دارای منافع طبیعی یا زیبایی یا اهمیت علمی هستند و به منظور تشویق و کمک به حفظ حیات وحش و گیاهان بومی» حفظ و نگهداری می‌کنند، به دست می‌آورد. نقش اصلی این بنیاد، مذاکره با مالکان خصوصی زمین‌هایی است که ارزش حفاظت دارند، تا قراردادهایی در مورد زمین برای حفاظت از مناطق ایجاد شود.از سال ۱۹۷۸، سازمان «تراست فور نیچر» بیش از ۱۳۸۰ قرارداد را در بیش از ۶۲۰۰۰ هکتار زمین منعقد کرده است.تاسمانی.در تاسمانی، ابزاری که زمین به وسیله آن به مالکیت عمومی درمی‌آید، "قانون حفاظت از طبیعت مصوب ۲۰۰۲" است. این قانون شرح می‌دهد که کدام زمین‌ها می‌توانند پیمان حفاظت داشته باشند، چگونه باید این کار انجام شود و چگونه باید به مالکان زمین غرامت پرداخت شود. همانند سایر حوزه‌های قضایی، زمین باید دارای ارزش حفاظتی تلقی شود.در سپتامبر ۲۰۱۹، ۸۸۶ زمین تعهد شده در تاسمانی وجود داشت که ۱۰۹۳۲۵ هکتار را پوشش می‌داد.در تاسمانی، "سازمان حفاظت از اراضی تاسمانی" (TLC) نقشی مشابه سازمان حفاظت از محیط زیست ویکتوریا ایفا می‌کند. TLC یک سازمان غیرانتفاعی است که «با خرید و مدیریت زمین‌های خصوصی در تاسمانی، از عموم مردم برای حفاظت از مکان‌های غیرقابل جایگزین و اکوسیستم‌های نادر، کمک مالی جمع‌آوری می‌کند.» بنابراین، این سازمان مالک و مدیر ذخایر خصوصی است، با زمین‌داران برای شناسایی و حفاظت از مناطق مهم زیست‌محیطی از طریق ایجاد توافق‌نامه‌ها و میثاق‌های حفاظتی همکاری می‌کند و باز هم مانند همتای ویکتوریایی خود، از طریق خرید و فروش زمین‌هایی که حفاظت از آنها مهم است، یک صندوق گردشی دارد.