نازک کاری (هنری) کیست؟ توضیح بده.
نازک کاری در هنر همانند منبت کاری شامل مجموعه‌ای از تکنیک‌ها در مجسمه‌سازی و هنرهای تزئینی برای قرار دادن قطعاتی از مواد متضاد و اغلب رنگی در فرو رفتگی‌های یک جسم پایه است تا تزئین یا تصویرهایی ایجاد شود که معمولاً هم‌سطح با ماتریکس هستند. مواد متنوعی هم برای پایه و هم برای قطعات درج شده استفاده شده است. درج در تولید مبلمان تزئینی رایج است، جایی که قطعات چوب رنگی، فلزات گران‌بها یا حتی الماس در سطح بدنه با استفاده از ماتریکس‌های مختلف از جمله پوشش‌های شفاف و لاک‌ها قرار داده می‌شوند. تزئینات گیتار نیز به عنوان تزئین و علامت‌گذاری روی ساز موسیقیها، به ویژه سازهای زهی کوچک، به کار می‌رود.شاید معروف‌ترین نمونه نازک کاری در مبلمان، آثار کار بول (André-Charles Boulle 1642–1732) است که بخشی از آن در ایتالیا در اواخر قرن ۱۵ تکامل یافته است؛ جایی که قفسه‌های "trompe-l'œil" به گونه‌ای به نظر می‌رسد که کتاب‌ها، اسناد، اشیاء عتیقه و ابزارهای محاسباتی ریاضی را نگه می دارند. نمونه خصوصی مشابه برای او اکنون در موزه متروپولیتن هنر نگهداری می‌شود.درج در چوب.در شبکه های چوبی، برای نازک کاری معمولاً از ورق چوب استفاده می‌کنند، اما مواد دیگری مانند پوسته، صدف مروارید، شاخ یا عاج نیز ممکن است به کار روند. سنگ‌های رنگی درج شده در مرمر سفید یا سیاه، و درج فلزات گران‌بها در شبکه های فلزی، شکل‌های دیگر نازک کاری هستند. استادکارانی که چاقوهای سفارشی می‌سازند، سنت تکنیک‌های قدیمی درج فلزات گران‌بها را ادامه می‌دهند و همچنین بسیاری از تکنیک‌های جدید با ابزارهای معاصر نیز توسعه یافته و توسط صنعتگران استفاده می‌شوند.اینتارسیا ()Intarsia در مبلمان چوبی با مارکتری متفاوت است؛ تکنیکی مشابه که عمدتاً در مبلمان اروپایی با سبک بالا در قرن ۱۷ جایگزین آن شد. تفاوت در این است که مارکتری مجموعه‌ای از ورق‌ها است که روی کل سطح جسم قرار می‌گیرند، در حالی که درج شامل قطعات کوچک قرار گرفته در بستر فضاهای بریده شده در ماده پایه است که بیشتر آن قابل مشاهده باقی می‌ماند.درج روی فلزات.تاریخ نازک کاری بسیار قدیمی است اما همچنان با تکنولوژی‌ها و مواد جدید در حال تکامل است. تکنیک درج فلز در فلز در چین باستان پیشرفته بود، همان‌طور که نمونه‌های ظروف با فلزات گران‌بها نشان می‌دهند، از جمله این ظرف دینگ با درج طلا و نقره از دورهٔ ایالت‌های جنگ‌طلب (۴۰۳–۲۲۱ پیش از میلاد).نجار فرانسوی اندره کار بول در مبلمان با درج فلز و چوب یا لاک لاک‌پشت تخصص داشت، که دومی به عنوان پس‌زمینه عمل می‌کند. این نوع درج با نام «کار بول» شناخته می‌شود.پس از یادگیری مهارت ساخت فلزات از مردم ناواهو در سال ۱۸۷۲، جواهرسازان زونی قطعات کوچک از کریستال‌ها، سنگ‌های قیمتی، صدف و مرجان را برای ایجاد طرح‌های درج در پایه‌ای از نقره برش دادند.در سال ۱۹۹۰، ویوینه وست وود (Vivienne Westwood) از کار بول الهام گرفت و فلزات گران‌بها را روی چوب درج کرد تا مجموعه‌ای به سبک بول بسازد.در سال ۲۰۱۶، شرکت زیرمجموعه جین ریموند بول (Jean-Raymond Boulle) نوع جدیدی از درج الماس را ابداع کرد و ثبت اختراع آن را انجام داد که سپس روش آن توسط ازکو نوبل (AkzoNobel) برای استفاده روی خودروها، هواپیماها و کشتی‌ها به کار گرفته شد.درج در سنگ.ساکنان فرهنگ کرما (حدود 1500 تا 2500 قبل از میلاد) تکنیک‌هایی برای نازک کاری های معماری و سفال های لعاب‌دار توسعه دادند.پیترا دورا (Pietra dura) در اروپا اصطلاحی رایج برای نازک کاری های ظریف سنگ‌ها با رنگ‌های متضاد است و شامل بسیاری از سنگ‌های نیمه‌قیمتی می‌شود؛ پارچین کاری ("parchin kari") اصطلاح هندی است. پیترا دورا از روم باستان و اپوس سکتیل (opus sectile) گرفته شده است که معمولاً در مقیاس بزرگ، به ویژه کف‌ها استفاده می‌شد. کارهای کازماتسک (Cosmatesque) روی دیوارها و کف‌ها و اشیاء کوچک‌تر، مرحلهٔ میانی قرون وسطایی بود که ادامهٔ اپوس الکساندرینوم (opus alexandrinum) باستانی بود.آثار نازک کاری از تمدن مایای باستان به ما رسیده‌اند، از جمله، یشم، صدف مروارید و عقیق در سنگ از دوران اوج هنر بین ۲۰۰ تا ۹۰۰ میلادی.