لورا (روزنامه) کیست؟ توضیح بده.
لور (به انگلیسی: "ساعت") یک روزنامه سیسیلی بود که در پالرمو منتشر می‌شد. این روزنامه در سال ۱۹۰۰ تأسیس شد و در سال ۱۹۹۲ انتشار آن متوقف شد. در دهه‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰، این روزنامه عصر به خاطر گزارش‌های تحقیقی خود در مورد فساد سیاسی در پالرمو و مافیای سیسیل، زمانی که حزب کمونیست ایتالیا مالکیت آن را به دست گرفت، شناخته می‌شد. مافیا آن را هدف قرار داد: در سال ۱۹۵۸ بمبی در اتاق مطبوعات منفجر شد و روزنامه‌نگاران آن، کوزیمو کریستینا و جیووانی اسپامپیناتو، در سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۲ به قتل رسیدند، در حالی که خبرنگار تحقیقی، مائورو د مائورو، در سال ۱۹۷۰ بدون هیچ اثری ناپدید شد.پایه و سال‌های اولیه.این روزنامه به ابتکار خانواده کارآفرین فلوریو از پالرمو با علایقی در زمینه کشتیرانی، کشتی‌سازی، تجارت و صنعت شراب، شیلات، معدن، متالورژی و سرامیک تأسیس شد. اولین شماره در ۲۲ آوریل ۱۹۰۰ منتشر شد. مالک رسمی آن کارلو دی رودینی، پسر نخست‌وزیر سابق ایتالیا ، آنتونیو دی رودینی بود، اما سهامدار و سرمایه‌گذار اصلی آن ایگنازیو فلوریو جونیور بود. اولین سردبیر این روزنامه تا سال ۱۹۰۲ وینچنزو مورلو، یکی از محترم‌ترین روزنامه‌نگاران سیاسی ایتالیایی آن زمان بود. مورلو پیش از هدایت "لور"، برای "لا تریبونا"، که در آن زمان گسترده‌ترین روزنامه در مرکز-جنوب ایتالیا بود، کار می‌کرد. دیگر همکاران او ناپلئون کولاجانی، فرانچسکو ساوریو نیتی و لوئیجی کاپوآنا بودند.از سال ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۷، این روزنامه توسط ادواردو اسکارفوگلیو، بنیان‌گذار و سردبیر روزنامه "ایل ماتینو" در ناپل، ویرایش می‌شد. "لورا" به روزنامه‌ای با رویکرد اروپایی تبدیل شد و توافق‌نامه‌هایی برای تبادل اطلاعات با سایر روزنامه‌های بزرگ خارجی از جمله "لو متین" پاریس، "تایمز" لندن و روزنامه آمریکایی "نیویورک سان" منعقد شد. یک خبرنگار به توکیو اعزام شد و دفاتر مکاتبات در وین و برلین افتتاح شد. بسیاری از همکاران معتبر در صفحات فرهنگی روزنامه حضور داشتند، از جمله ماتیلده سرائو (همسر اسکارفوگلیو)، لوئیجی پیراندلو، سالواتوره دی جیاکومو و جووانی ورگا.جهت‌گیری سیاسی روزنامه عموماً جمهوری‌خواهانه و مترقی بود و نماینده طبقه متوسط کارآفرین سیسیلی محسوب می‌شد. پس از جنگ جهانی اول، خط تحریریه علیه ظهور فاشیسم تغییر جهت داد. در این دوره، یکی از نویسندگان مهم، آلبرتو سیانکا بود. در نوامبر ۱۹۲۶، پس از حمله ناموفق علیه بنیتو موسولینی در بولونیا، این روزنامه به همراه دیگر روزنامه‌های ضد فاشیست توقیف شد."روزنامه لورا" در ژانویه ۱۹۲۷ تحت مدیریت نیکولا پاسکازیو، مردی نزدیک به رژیم فاشیست و سردبیر سابق "ایل پوپولو دیتالیا" ("مردم ایتالیا")، ارگان حزب ملی فاشیست، با عنوان فرعی "روزنامه فاشیستی مدیترانه" دوباره منتشر شد. حمله متفقین به سیسیل در ژوئیه ۱۹۴۳ منجر به تعلیق این روزنامه شد، اما انتشار آن در ۸ آوریل ۱۹۴۶ از سر گرفته شد.این روزنامه چندین بار مالکیت خود را تغییر داد. در سال ۱۹۵۴، بیوه آخرین مالک، روزنامه را به شرکت جی ای تی ای فروخت که متعلق به حزب کمونیست ایتالیا ("Partito Comunista Italiano" – PCI) بود و توسط آمریگو ترنزی، که پیش از این مسئول روزنامه "پائسه سرا" بود، اداره می‌شد.سال‌های طلایی.تحت مالکیت جدید، این روزنامه دوران طلایی خود را تحت سردبیری ویتوریو نیستیکو، که بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۷۵ روزنامه را هدایت می‌کرد، سپری کرد. در این دوره، این روزنامه به روزنامه‌ای تبدیل شد که گزارش‌های تحقیقی زیادی در مورد مافیای سیسیل منتشر می‌کرد، در دوره‌ای که به ندرت از این سازمان نامی برده می‌شد. در سال ۱۹۵۸، این روزنامه کلمه «مافیا» - کلمه‌ای که در آن سال‌ها غیرقابل ذکر بود - را با حروف بزرگ در صفحه اول چاپ کرد، زمانی که مجموعه‌ای از مقالات را در مورد رئیس مافیا، لوچیانو لجیو، منتشر کرد."نشریه لورا" مجموعه‌ای از گزارش‌های تحقیقی دربارهٔ ظهور رئیس مافیا، لجیو، در کورلئونه پس از کشته شدن رئیس قبلی، میشل ناوارا، در اوت ۱۹۵۸ را منتشر کرد که توسط خبرنگارانی چون فلیچه چیلانتی، ماریو فارینلا، انزو لوچی، میشل پانتالئونه، کاسترنسه دادو و انزو پرونه تهیه شده بود . انتقام لجیو سریع بود: در ساعت ۴:۵۲ بامداد ۱۹ اکتبر ۱۹۵۸، بمبی پنج کیلویی تی‌ان‌تی در مقابل دفتر روزنامه منفجر شد و نیمی از چاپخانه را منفجر کرد. دو روز بعد، روزنامه دوباره منتشر شد؛ تیتر صفحه اول این بود: «مافیا ما را تهدید می‌کند، تحقیقات ادامه دارد» (به جعبه اطلاعات مراجعه کنید). روزنامه مرعوب نشد: سرمقاله درخواست کرد: «خشم امروز باید ضرورت فوری تحقیق پارلمانی در مورد مافیا را برای پارلمان ملی روشن کند. چنین تحقیقی اکنون باید در صدر افکار هر شهروند مسئول و درستکاری باشد.»در ژوئن ۱۹۶۱، "روزنامه لورا" یک گزارش تحقیقی سه قسمتی پیشگامانه در مورد آنچه که آنها "غارت پالرمو" (sacco di Palermo) می‌نامیدند، منتشر کرد. این گزارش در مورد کلاهبرداری سودآور املاک و مستغلات در اوایل دهه ۱۹۶۰ در این شهر بود که منجر به تخریب کمربند سبز شهر و ویلاهای تاریخی برای ایجاد راه برای بلوک‌های آپارتمانی بی‌روح و بی‌کیفیت شد. از زمان انتشار این گزارش‌ها، این ویرانی بخش‌هایی از پالرمو با این نام شناخته می‌شود: غارت پالرمو. در آن زمان، نقش مافیا در سفته‌بازی املاک هنوز مشخص نبود، اما در گزارش‌های بعدی در سال‌های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۴، این روزنامه کنسرسیوم تجاری موسوم به (از واسالو-جیویا-لیما) را شناسایی کرد که متشکل از فرانچسکو واسالو، سازنده و دو رهبر دموکرات مسیحی، جیووانی جیویا و سالوو لیما، شهردار پالرمو بود که به همراه ویتو سیانسیمینو، عضو شورای شهر دی‌سی برای کارهای عمومی، مسئول تخریب طرح پالرمو بودند.بهای مشارکت مدنی این مجله، کشته شدن سه نفر از روزنامه‌نگارانش بود. اولین نفر کوزیمو کریستینا بود که در ۵ مه ۱۹۶۰ در حال تحقیق در مورد مافیا در منطقه ترمینی ایمرسه کشته شد. نفر بعدی مائورو د مائورو بود که در ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۰ در حال تحقیق در مورد دخالت مافیا در مرگ انریکو ماتئی، رئیس انی، ناپدید شد. و در نهایت، جیووانی اسپامپیناتو، که در ۲۷ اکتبر ۱۹۷۲، هنگام تحقیق در مورد فعالیت‌های نئوفاشیسم در سیسیل و فعالیت‌های قاچاق مافیا در امتداد ساحل شرقی سیسیل کشته شد.زوال.در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۹، خیابانی که قبلاً محل تحریریه روزنامه بود، به مناسبت دهمین سالگرد مرگ ویتوریو نیستیچو، مدیر تاریخی روزنامه، به خیابان «جورناله لورا» تغییر نام داد. یک پلاک یادبود برای بزرگداشت سه خبرنگار کشته شده توسط مافیا: مائورو د مائورو، کوزیمو کریستینا و جیووانی اسپامپیناتو و حمله مافیا به چاپخانه در سال ۱۹۵۸، افتتاح شد.