کورنته دی ویتا کیست؟ توضیح بده.
کورنته دی ویتا ( به ایتالیایی: Corrente di Vita) یک مجله فرهنگی ایتالیایی بود که هر دو هفته یکبار بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰ منتشر می‌شد.مجله کورنته.در سال ۱۹۳۸، هنرمند ارنستو ترکانی مجله "«ویتا جووانی»" را با حمایت مالی پدرش، سناتور جووانی ترکانی، تأسیس کرد. این مجله که در ابتدا ماهانه و سپس دوهفته‌نامه منتشر می‌شد، بعدها نام خود را به "«کورنته دی ویتا جووانی»" و در نهایت "به «کورنته»" تغییر داد. ترکانی این مجله را به عنوان یک نشریه مستقل و فارغ از دستورالعمل‌های (گروه فاشیست دانشگاه) در نظر داشت. "کورنته" به سرعت در اواخر دهه ۱۹۳۰ به مرجعی برای فرهنگ ضد فاشیستی ایتالیا تبدیل شد، جایگزینی دموکراتیک برای دستورالعمل‌های رسمی وزارت فرهنگ عامه ارائه داد و به شدت از جنبش‌های هنری همسو با رژیم مانند «نوچنتو ایتالیانو» و «فوتوریسم متأخر» انتقاد کرد.در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، رژیم فاشیستی با ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، با موفقیت "کورنته را" تعطیل کرد. پس از تعطیلی مجله، فعالیت‌های تحریریه "کورنته" تا سال ۱۹۴۳ با انتشار "«ادیسیونی دی کورنته»" - مجموعه‌ای از کتاب‌ها شامل "«کتاب‌های یونانی»" اثر سالواتوره کازیمودو، "«کتاب‌های اسپانیایی»" اثر کارلو بو، "«مرز»" اثر ویتوریو سرنی، "«اوکیو کوادراتو»" اثر آلبرتو لاتوادا - و با نمایشگاه‌هایی در گالری بوتگا دی کورنته، در خیابان ویا دلا اسپیگا ۹، که چهره‌های فرهنگی و سیاسی مخالف دولت را به خود جذب می‌کرد، ادامه یافت.جنبش کورنته.جنبش کورنت زمینه‌ها و رشته‌های مختلفی را پوشش می‌دهد - فیلم، تئاتر، ادبیات، شعر و هنرهای تجسمی - برخی از درخشان‌ترین نیروهای فکری آن زمان را گرد هم می‌آورد، از جمله لوسیانو آنچسکی، جولیو کارلو آرگان، آنتونیو بانفی، پیرو بیگونگیاری، لوئیجی کومنسینی، ژیجی کومنسینی ، رافاراته دیوآله دی. کارلو امیلیو گادا، آلفونسو گاتو، بنیامینو جوپولو، یوجنیو مونتاله، دویلیو موروسینی، انزو پاچی، واسکو پراتولینی، لوئیجی روگنونی، امبرتو سابا، ویتوریو سرنی، جانکارلو ویگورلی و الیو ویتورینی.هنرمندان مرتبط با کورنته، هنری سرشار از محتوای انسانی و اخلاقی را جاودانه کردند، در تضاد کامل با هنری که توسط رژیم فاشیستی حمایت می‌شد. آنها قاطعانه به سمت اشکال بصری اکسپرسیونیستی گرایش داشتند و به "مکتب رومانا" و همچنین هنرمندان اروپایی مانند ونسان ون گوگ، جیمز انسور، خایم سوتین و پابلو پیکاسو و جنبش‌هایی مانند فوو، نابیس و دی بروکه ارجاع می‌دادند. این گروه، مناظرات، میزگردها و نمایشگاه‌هایی را ترتیب داد و هنرمندانی مانند رناتو بیرولی، جوزپه میگنکو، برونو کاسیناری، رناتو گوتوزو، آلیجی ساسو و انیو مورلوتی را به خود جذب کرد. با انجام این کار، جنبش کورنته به کانونی برای نسلی از روشنفکران و هنرمندانی تبدیل شد که آرزوی ایجاد پلی فکری به اروپا را داشتند و اخلاق و نقش هنرمند در جامعه را کلید نوسازی اساسی فرهنگ ایتالیا می‌دانستند.نمایشگاه‌های کورنته.اولین نمایشگاه کورنت در مارس ۱۹۳۹ در انجمن هنرهای زیبا و موزه نمایشگاه دائمی در میلان برگزار شد. آثاری از رناتو بیرولی، ایتالو والنتی، آرنالدو بادودی، جوزپه میگنکو، ساندرو چرچی، دینو لانارو، برونو کاسیناری، آلفردو مانتیکا، لوئیجی گروسو، جاکومو مانزو، گابریله کانوتوره‌روتایمن، جنی، فیلیپو تالونه و گاستون پانسیرا. برخی از شارحان «مدرنیست» صحنه هنر میلان مانند کارلو کارا، آرتورو توسی، اوگو برناسکونی، پیرو ماروسیگ، چزاره مونتی، آرتورو مارتینی، فرانچسکو مسینا و لوئیجی بارتولینی نیز دعوت شدند.دومین نمایشگاه کورنت در دسامبر ۱۹۳۹ برگزار شد. ماریو مافای، نینو فرانچینا، لوئیجی بروگینی، پیرو پرامپلینی، آنتونیو فیلیپینی، مائورو رگیانی، جوزپه سانتوماسو، اورفئو تامبوری، پریکل فازینیلا، میرکو آبازارو، میرکو باسانیال، اورفیو تامبوری، پریکله فازینیلا، میرکو باسانروفال، به گروه اضافه شدند. , دومنیکو کاپوتی، فائوستو پیراندلو. آلدو سالوادوری، پیرو مارتینا، ساندرو چرچی و لوسیو فونتانا.