دوک‌نشین بنونتو کیست؟ توضیح بده.
دوک‌نشین بنونتو () جنوبی‌ترین دوک‌نشین لومبارد در شبه‌جزیره ایتالیا بود که در بنونتو، شهری در جنوب ایتالیا، مرکزیت داشت. دوک‌نشین‌های لومبارد از سال ۵۷۱ تا ۷۷۴ بر بنونتو حکومت می‌کردند، زمانی که پادشاهی لمباردها توسط پادشاهی فرانک‌ها فتح شد. بنونتو که توسط دوک‌نشین پاپ روم از بقیه متصرفات لومبارد جدا شده بود، همیشه تا حدودی استقلال داشت. تنها در زمان سلطنت گریمولد (۶۶۲–۶۷۱) و پادشاهان از لیوتپراند (۷۱۲–۷۴۴) به بعد، این دوک‌نشین ارتباط نزدیکی با پادشاهی لمباردها داشت. پس از سقوط پادشاهی در سال ۷۷۴، این دوک‌نشین به تنها قلمرو لومبارد تبدیل شد که به عنوان یک ایالت کوچک به حیات خود ادامه داد و استقلال بالفعل خود را برای نزدیک به ۳۰۰ سال به عنوان شاهزاده‌نشین بنونتو حفظ کرد.شکل‌گیری.شرایط پیرامون ایجاد این دوک مورد اختلاف است. به گفته برخی از محققان، لومباردها مدت‌ها قبل از فتح کامل دره پو در جنوب ایتالیا حضور داشتند: این دوک طبق این روایات در سال ۵۷۱ تأسیس شده است. لومباردها ممکن است بعداً، حدود سال ۵۹۰، وارد شده باشند. در هر صورت، اولین دوک زوتو، رهبر گروهی از سربازانی بود که به سواحل کامپانیا سرازیر شدند. اگرچه در ابتدا مستقل بود، اما در نهایت زوتو مجبور شد تسلیم اقتدار سلطنتی شمال شود. جانشین او آرخیس، برادرزاده‌اش، بود و اصل جانشینی موروثی، دوک‌نشین بنونتو را تا پایان هدایت کرد.دوک‌نشین‌های لومبارد، بخشی از پادشاهی سست و بی‌ثبات لومبارد، علی‌رغم ریشه‌ها و زبان مشترک، و قانون و مذهبی مشابه شمال، و علی‌رغم رسم دوک‌های بنونتان مبنی بر به همسری گرفتن زنان از خانواده سلطنتی، اساساً مستقل بودند. بخش وسیعی از قلمرو که به روم یا راونا وفادار بود، دوک‌های بنونتان را از پادشاهان پاویا جدا می‌کرد. استقلال فرهنگی به‌طور طبیعی به دنبال آن ایجاد شد: یک سرود مذهبی متمایز، سرود بنونتان، در کلیسای بنونتان توسعه یافت: این سرود تا قرن یازدهم به‌طور کامل توسط سرودهای گرگوریایی جایگزین نشد. یک خط منحصر به فرد بنونتان نیز برای نوشتن لاتین توسعه یافت. نویسنده قرن هشتم، پاول دیاکون، در همراهی شاهزاده خانمی از پاویا، عروس دوک، به بنونتان رسید. او که در بزرگ‌ترین صومعه بنونتان، مونته کاسینو، ساکن شده بود، ابتدا تاریخ روم و سپس تاریخ لومباردها را نوشت که منبع اصلی تاریخ دوک‌نشین تا آن زمان نیز بود.گسترش.در زمان جانشینان زوتو، این دوک‌نشین در برابر امپراتوری بیزانس گسترش یافت. آرخیس، که خود از دوک‌نشین فریولی بود، کاپوا و کروتونه را تصرف کرد و آمالفی بیزانسی را غارت کرد، اما نتوانست ناپل را تصرف کند. پس از سلطنت او، متصرفات بیزانسی در جنوب ایتالیا به ناپل، آمالفی، گائتا، سورنتو، کالابریا و شهرهای دریایی آپولیا (باری، بریندیسی، اوترانتو و غیره) کاهش یافت. در سال ۶۶۲، دوک گریمولد اول (از سال ۶۴۷ دوک بود) برای کمک به پادشاه گودپرت در برابر برادرش، پادشاه مشترک، پرکتاریت، به شمال رفت و در عوض، گودپرت را کشت، دومی را به تبعید مجبور کرد و پاویا را تصرف کرد. او به عنوان پادشاه لومباردها، سعی کرد آریانیسم را بر کاتولیک پادشاه فقید آریپرت اول بازگرداند. با این حال، آریانیسم حتی در این دوک‌نشین نیز در حال ناپدید شدن بود، همان‌طور که تمایز بین جمعیت قومی لومباردی و جمعیت لاتین و یونانی زبان نیز در حال از بین رفتن بود. در سال ۶۶۳، خود شهر در جریان تلاش ناموفق کنستانس دوم، که در تارانتو پیاده شده بود، برای بازپس‌گیری جنوب ایتالیا، توسط بیزانسی‌ها محاصره شد. با این حال، دوک روموالد اول شجاعانه از شهر دفاع کرد و امپراتور، که از ورود پدر روموالد، شاه گریموالد، نیز بیمناک بود، به ناپل عقب‌نشینی کرد. با این حال، روموالد بخشی از ارتش روم را در فورینو، بین آولینو و سالرنو، متوقف و آن را نابود کرد. در سال ۶۸۰، صلحی بین دوک‌نشین و امپراتوری شرقی امضا شد.در دهه‌های بعد، بنونتو برخی از سرزمین‌های بیزانس را فتح کرد، اما دشمن اصلی دوک‌نشین اکنون خود پادشاهی شمالی لومبارد بود. شاه لیوتپراند چندین بار مداخله کرد تا کاندیدای خود را بر تخت دوک‌نشینی تحمیل کند. جانشین او، راچیس، دوک‌نشین‌های اسپولتو و بنونتو را کشورهای خارجی اعلام کرد که سفر به آنها بدون اجازه سلطنتی ممنوع بود.سِکوندوم تیسینوم.در سال ۷۵۸، پادشاه دسیدریوس برای مدت کوتاهی اسپولتو و بنونتو را تصرف کرد، اما با فتح پادشاهی لومبارد توسط شارلمانی در سال ۷۷۴، آرخیس دوم سعی کرد تا شأن سلطنتی را به دست آورد و بنونتو را به سِکوندوم تیسینوم تبدیل کند: یک پاویا دوم (پایتخت قدیمی لومبارد). او که دید این کار عملی نیست و توجه فرانک‌ها را به خود جلب می‌کند، عنوان پرینسپس (شاهزاده) را برگزید. در سال ۷۸۷، محاصره سالرنو توسط شارلمانی او را مجبور کرد تا به سلطه فرانک‌ها تن دهد.