لادومیا بونانی کیست؟ توضیح بده.
لائودومیا بونانی (۸ دسامبر ۱۹۰۷ – ۲۱ فوریه ۲۰۰۲) نویسنده و روزنامه‌نگار ایتالیایی بود. اگرچه او از نوجوانی شروع به انتشار آثارش کرد، اما فعالیت ادبی او در سال ۱۹۴۸، زمانی که در یک مسابقه ملی برنده شد، اوج گرفت. او به نویسنده‌ای پرکار و برنده جوایز مختلف تبدیل شد. یوجینو مونتاله، برنده جایزه نوبل، رئالیسم او را با "دوبلینی‌های" جیمز جویس مقایسه می‌کرد و دیگر منتقدان برجسته، او را یکی از مهم‌ترین و اصیل‌ترین صداها در ادبیات پس از جنگ جهانی دوم ایتالیا می‌دانستند.زندگی‌نامه.لائودومیا بونانی در سال ۱۹۰۷ در لاکیلا، پایتخت منطقه کوهستانی آبروتزو در مرکز ایتالیا، واقع در حدود ۶۰ مایلی شمال شرقی رم، متولد شد. والدین او جیووانی، موسیقیدانی که به تجارت زغال‌سنگ روی آورد، و آملیا پریلی، معلم مدرسه ابتدایی بودند. آنها نام او را از روی شخصیتی در رمان تاریخی "نیکولو دِ لاپی" (۱۸۴۱)، نوشته ماسیمو دازگلیو ، انتخاب کردند.بونانی پس از فارغ‌التحصیلی از مؤسسه آموزش عالی در سال ۱۹۲۴، در چندین مدرسه روستایی در کوهستان‌های اطراف لاکویلا تدریس کرد. او پیش از بازگشت به لاکویلا در سال ۱۹۳۰، از نزدیک شاهد سختی‌های زندگی روستایی بود.در سال ۱۹۲۷، بونانی اولین مجموعه داستان خود "با عنوان" «"داستان‌های غم‌انگیز از کوهستان: رمان‌های ابروتزو"» و چند کتاب کودک را منتشر کرد. او به انتشار منظم داستان و برخی آثار جمع‌آوری‌شده ادامه داد، اما تا سال‌های پس از جنگ جهانی دوم، جایزه ملی را برای آثارش دریافت نکرد.در سال ۱۹۲۷، بونانی همچنین شروع به کار در مجلات و روزنامه‌های ادبی کرد. او تا سال ۱۹۸۳ به کار روزنامه‌نگاری ادامه داد و بیش از ۱۳۰۰ مقاله منتشر کرد. او نگاهی فوق‌العاده به جامعه معاصر ارائه داد که حساسیت غیرمعمولی نسبت به مشکلات طبقات پایین جامعه نشان می‌داد. این نوشته‌ها نشان دهنده تجربه گسترده‌ای است که او در طول سال‌ها کار به عنوان مشاور در دادگاه نوجوانان در لاکوئیلا، جایی که او به مدت نزدیک به ۲۰ سال، بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۴، به عنوان قاضی غیر روحانی خدمت کرد، به دست آورده است.آثار ادبی.آثار ادبی بونانی حول دو مضمون اصلی می‌چرخند: یکی اجتماعی-سیاسی (با تمرکز بر حاشیه‌نشینان و ستمدیدگان جامعه) و دیگری درون‌نگرانه‌تر (کاوش در تناقضات اخلاق بورژوازی). ماهیت رادیکال تحقیقات او به بونانی سبکی منحصر به فرد و بدیع می‌دهد که صدای او را از دیگر نویسندگان قرن بیستم متمایز می‌کند. او همچنین «از دست دادن معصومیت دوران کودکی؛ احترام ایتالیایی‌ها به قدرت مادری و دوگانگی نسبت به آن؛ پیچیدگی پیوندهای انسانی حتی در کوچک‌ترین جوامع؛ مبارزه علیه احتمالات در منطقه کوهستانی فقیرنشینی که زادگاهش بود» را بررسی کرد.لادومیا بونانی در سال ۱۹۴۸ با دو داستان کوتاه که تحت عنوان "«گودال»"گردآوری شده بودند، در مسابقه ادبی ملی برای اثری منتشر نشده که توسط انجمن ادبی رم حمایت مالی می‌شد، برنده شد. این مسابقه توسط منتقد برجسته گوفردو بلونچی برگزار شد. اثر او توسط کمیته‌ای متشکل از اعضای برجسته نخبگان فرهنگی معاصر ایتالیا انتخاب شد. شاعر و منتقد ، اوژنیو مونتاله، دربارهٔ دو داستان او که برنده این مسابقه شدند، نوشت: «... این لادومیا واقعاً شایسته آن است که از سایه‌ها بیرون آورده شود. او قدرت روایی را آشکار می‌کند که نباید در اینجا به پایان برسد. او مطمئناً راه درازی در پیش خواهد داشت.»با اضافه شدن داستان‌های «مراسم تشییع جنازه» و «بذر»، مجموعه‌ای از چهار داستان در سال ۱۹۴۹ با عنوان "«ایل فوسو»" توسط انتشارات معتبر موندادوری منتشر شد. سال بعد، "ایل فوسو" جایزه دیگری به نام «پریمیو باگوتا اپرا پریما» را برای اولین کتاب خود دریافت کرد: این اولین باری بود که چنین جایزه‌ای به یک زن اهدا می‌شد. بونانی مورد تحسین منتقدان قرار گرفت؛ از جمله بزرگ‌ترین تحسین‌کنندگان او، منتقدان ادبی برجسته‌ای مانند امیلیو چکی، جوزپه د روبرتیس و انریکو فالکی بودند.در سال ۱۹۵۴، رمان "پالما" "و خواهران" اثر لائودومیا بونانی رمان‌های بعدی او، "متهم" و "زن زناکار"، که هر دو با همکاری بومپیانی منتشر شدند، دو جایزه ادبی مهم، به ترتیب جایزه ویارجو (۱۹۶۰) و جایزه انتخاب کامپیلو (۱۹۶۴) را دریافت کردند. هر دو اثر به زبان‌های فرانسوی و اسپانیایی ترجمه شدند.در سال ۱۹۶۶، بوآنی از تدریس بازنشسته شد و سرانجام به رم نقل مکان کرد، جایی که قصد داشت به محافل ادبی مانند سالوتو بلونچی بپیوندد. اما علاقه به آثارش کم شد و او به افسردگی و انزوا روی آورد.پس از سکوتی طولانی، در اواخر دهه ۱۹۷۰، او «شهر تنباکو» را در سال ۱۹۷۷ منتشر کرد و پس از آن دو رمان نوشت: «"بچه سنگی"» در سال ۱۹۷۹ و «"مواد مخدر"» در سال ۱۹۸۲. او همچنین داستان‌های کوتاهی را که از تجربیاتش در دادگاه نوجوانان الهام گرفته بود، جمع‌آوری کرد و آنها را با عنوان «"ممنوع برای خردسالان"» در سال ۱۹۷۴ منتشر کرد. بونانی سه بار (در سال‌های ۱۹۶۰، ۱۹۷۴ و ۱۹۷۹) نامزد نهایی جایزه استرگا شد.او رمان «"تلافی"» را در سال ۱۹۸۵ به پایان رساند. وقتی ناشر بومپیانی از او خواست که آخرین نسخه خطی‌اش را ویرایش کند، او امتناع کرد و به تنهایی پناه برد.بونانی در ۹۴ سالگی درگذشت، تقریباً فراموش شده. انتشار پس از مرگ "رمان «تلافی"» (نوشتهٔ تکستوس، لاکیلا، در سال ۲۰۰۳) توجه‌ها را به خود جلب کرد، زیرا به مقاومت و پارتیزان‌های جنگ جهانی دوم در ابروتزو می‌پرداخت و در روایتی بسیار ساختاریافته قاب‌بندی شده بود. بونانی ممکن است بیشتر رمان را دهه‌ها قبل نوشته و در مدت زمان طولانی آن را اصلاح کرده باشد. «آن دوره طولانی و مبهم تکوین و همبستگی‌های به همان اندازه مبهم اما دلالت‌کننده بین رمان و تجربه شخصی بونانی در جنگ جهانی دوم» به جذابیت آن افزوده است.همزمان، "«جن‌زده»" و "«تحریف‌شده»" تجدید چاپ شدند و علاقهٔ علمی به آثار او، از جمله دیدگاه‌های جدید از فمینیسم و ادبیات پس از جنگ، دوباره زنده شد. "«تلافی»" اولین اثر بونانی است که به انگلیسی ترجمه شده است؛ این کتاب در سال ۲۰۱۳ توسط انتشارات دانشگاه شیکاگو در ایالات متحده منتشر شد. به گفتهٔ استیو هیمر ، منتقد، «تعادل ناخوشایند و حل‌نشدنی آن، "«تلافی» را" به اثری چالش‌برانگیز، غم‌انگیز و دلهره‌آور - و در عین حال حیاتی - تبدیل می‌کند.»