مدرسه بیرمنگام کیست؟ توضیح بده.
مدرسهٔ مطالعات فرهنگی بیرمنگام () که به طور رسمی با نام مرکز مطالعات فرهنگی معاصر ( یا CCCS) شناخته می‌شود، یک گروه تحقیقاتی آکادمیک بسیار تأثیرگذار در دانشگاه بیرمنگام بود که بین سال‌های ۱۹۶۴ و ۲۰۰۲ فعالیت می‌کرد. این مرکز به عنوان زادگاه و کانون اصلی توسعهٔ رشتهٔ مطالعات فرهنگی به عنوان یک حوزهٔ آکادمیک مستقل و بینارشته‌ای شناخته می‌شود. رویکرد CCCS که اغلب در تقابل با سنت‌های فکری مسلط قرار می‌گرفت، بر تحلیل انتقادی فرهنگ عامه‌پسند، شیوه‌های زندگی روزمره، و رابطهٔ پیچیدهٔ بین فرهنگ، قدرت، ایدئولوژی و هویت‌های طبقاتی، نژادی و جنسیتی متمرکز بود.تاریخچه و بنیان‌گذاری.این مرکز در سال ۱۹۶۴ توسط ریچارد هاگارت، منتقد ادبی و نظریه‌پرداز فرهنگی، تأسیس شد. هاگارت که خود از خانوادهای کارگری برخاسته بود، با الهام از کتاب پیشگامانه‌اش، "سودمندی بیکاری" (The Uses of Literacy، ۱۹۵۷)، این مرکز را بنیان نهاد تا به مطالعهٔ انتقادی فرهنگ معاصر، به ویژه فرهنگ طبقهٔ کارگر و فرهنگ عامه‌پسند، در بافت گسترده‌تر تغییرات اجتماعی و سیاسی بپردازد.در سال ۱۹۶۸، استوارت هال، نظریه‌پرداز فرهنگی جامائیکایی-بریتانیایی، رهبری مرکز را به عهده گرفت و تا سال ۱۹۷۹ در این سمت باقی ماند. دوران ریاست هال، اوج نفوذ فکری و تولید نظری CCCS بود. تحت رهبری او، مرکز به سمت تلفیق مارکسیسم، فمینیسم، ساختارگرایی و نظریه پسااستعماری با مطالعهٔ فرهنگ حرکت کرد و چارچوب‌های نظری پیچیده‌تری را توسعه داد.پس از هال، محققان برجسته‌ای مانند ریچارد جانسون، جورجیتا وایس و آن گری هدایت مرکز را بر عهده گرفتند. این مرکز در نهایت در سال ۲۰۰۲ به دلایل اداری و مالی منحل شد، اما میراث فکری آن تا به امروز ادامه دارد.رویکردهای نظری و روش‌شناسی.مدرسه بیرمنگام یک رویکرد مشخصاً بینارشته‌ای (interdisciplinary) داشت و از رشته‌هایی چون ادبیات، تاریخ، جامعه‌شناسی، انسان‌شناسی، و نظریه رسانه بهره می‌برد. برخلاف مکتب فرانکفورت که مخاطب را منفعل می‌دید، محققان CCCS بر فعالیت مخاطب و مقاومت فرهنگی در برابر پیام‌های مسلط تأکید داشتند.روش‌شناسی آن‌ها اغلب کیفی بود و بر قوم‌نگاری، تحلیل متون و تاریخ شفاهی تکیه داشت. آن‌ها علاقه‌مند بودند که بفهمند مردم چگونه در زندگی روزمره‌ی خود با محصولات فرهنگی (مانند موسیقی، مد، برنامه‌های تلویزیونی) interaction داشته و از آن‌ها برای ساختن معنا و هویت استفاده می‌کنند.مفاهیم و دستاوردهای کلیدی.مدرسه بیرمنگام برخی از تأثیرگذارترین مفاهیم در مطالعات فرهنگی و رسانه را توسعه داد:رمزگذاری/رمزگشایی (Encoding/Decoding).مدل معروف استوارت هال که ارتباط رسانه‌ای را یک فرآیند یک‌طرفه نمی‌دید، بلکه آن را به عنوان یک چرخه شامل مراحل تولید (رمزگذاری)، متن و مصرف (رمزگشایی) تحلیل می‌کرد. هال استدلال کرد که مخاطبان می‌توانند یک پیام را به سه شکل مختلف "رمزگشایی" کنند:این مدل، بنیان‌های مطالعات مخاطب (Audience Studies) را متحول کرد.زیرسیاست (Subculture).یکی از مشهورترین پروژه‌های CCCS مطالعهٔ زیرفرهنگ‌های جوانان بود. محققانی مانند دیک هبدیج، پل ویلیس و آنجلا مک‌روبی به تحلیل این پرداختند که چگونه گروه‌های جوانان (مانند هیپی‌ها، پانک‌ها، مود‌ها، راست‌ها) از طریق سبک (Style) — که شامل موسیقی، پوشش، زبان و رفتار می‌شد — در برابر هنجارهای مسلط جامعه «مقاومت نمادین» (symbolic resistance) می‌کنند. کتاب هبدیج، "زیرفرهنگ: معنا و سبک" (۱۹۷۹)، به یک اثر کلاسیک تبدیل شد.عامه‌پسند به مثابه عرصهٔ مبارزه.CCCS فرهنگ عامه‌پسند را نه صرفاً به عنوان یک صنعت فریب‌دهنده (نگاه فرانکفورتی) و نه به عنوان یک بیان اصیل و خودجوش مردم (نگاه پاپولیستی)، بلکه به عنوان یک عرصهٔ مبارزه (a field of struggle) بین نیروهای مسلط (برای تحمیل هژمونی) و نیروهای توده‌ای (برای مقاومت و ایجاد معناهای خود) می‌دید.انتقادات وارده.اگرچه تأثیر CCCS غیرقابل انکار است، اما از چند جنبه مورد نقد قرار گرفته است:میراث و تأثیر.میراث مدرسه بیرمنگام عظیم است. این مرکز: