کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا کیست؟ توضیح بده.
کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا (به , CGIL) یک مرکز ملی اتحادیه‌های کارگری در ایتالیا است. این مرکز با توافقی بین سوسیالیست‌ها، کمونیست‌ها و دموکرات‌های مسیحی در «پیمان رم» در ژوئن ۱۹۴۴ تشکیل شد. در سال ۱۹۵۰، سوسیالیست‌ها و دموکرات‌های مسیحی از هم جدا شدند و UIL و CISL را تشکیل دادند و از آن زمان CGIL تحت تأثیر حزب کمونیست ایتالیا (PCI) و تا سال‌های اخیر تحت تأثیر وارثان سیاسی آن: حزب دموکراتیک چپ (PDS)، دموکرات‌های چپ (DS) و در حال حاضر حزب دموکراتیک (PD) بوده است.کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا از زمان تأسیس خود تاکنون به‌عنوان مهم‌ترین اتحادیه کارگری در ایتالیا شناخته می‌شود. این نهاد با بیش از ۵٫۵ میلیون عضو، نه‌تنها بزرگ‌ترین اتحادیه در کشور، بلکه دومین اتحادیه بزرگ در اروپا پس از کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری آلمان (DGB) است که بیش از ۶ میلیون عضو دارد.CGIL در سطح بین‌المللی نیز فعال است و به نهادهایی چون کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری و کنفدراسیون اروپایی اتحادیه‌های کارگری وابسته است. همچنین این اتحادیه عضو کمیته مشورتی اتحادیه‌های کارگری در سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) نیز هست.این جایگاه نشان‌دهنده نقش کلیدی CGIL در دفاع از حقوق کارگران، تأثیرگذاری بر سیاست‌های اجتماعی و اقتصادی، و مشارکت در گفت‌وگوهای بین‌المللی پیرامون عدالت اجتماعی و شرایط کار است.تاریخچه.آغاز و مخالفت با فاشیسم.ریشه‌های CGIL به اوایل دهه ۱۹۰۰ با تأسیس کنفدراسیون عمومی کار، یک اتحادیه کارگری ایتالیایی که در سال ۱۹۰۶ به ابتکار اعضای سوسیالیست تأسیس شد، برمی‌گردد. در سال ۱۹۲۶، در دوران دیکتاتوری فاشیستی بنیتو موسولینی، دفتر مرکزی CGdL در میلان توسط پیراهن سیاه‌های فاشیست مورد حمله قرار گرفت و کاملاً ویران شد. پس از چند ماه، کمیته مرکزی CGdL تصمیم به انحلال اتحادیه کارگری و انحلال کل سازمان گرفت. تصمیم آنها با مخالفت کمونیست‌ها و سوسیالیست‌های چپ مانند برونو بووزی روبرو شد که دهه‌های بعدی را صرف حفظ مخفیانه اتحادیه کارگری قدیمی کردند. CGdL زیرزمینی نه تنها به دلیل سرکوب فاشیستی، بلکه به دلیل تغییرات چشمگیر در جهت‌گیری کمونیست بین‌الملل (IC) با مسیر خطرناکی روبرو شد. در سال ۱۹۲۹ به شبه‌نظامیان کمونیست ایتالیایی دستور داده شد که وارد اتحادیه‌های کارگری فاشیستی شوند، اما در سال ۱۹۳۵، زمانی که کمیته بین‌المللی استراتژی جبهه مردمی را اتخاذ کرد، به آنها گفته شد که با سوسیالیست‌ها و دیگر ضد فاشیست‌ها در اتحادیه‌های کارگری آشتی کنند و با رژیم فاشیستی روبرو شوند.در ۹ ژوئن ۱۹۴۴، «پیمان رم» میان نمایندگان سه حزب اصلی ضد فاشیست—دموکراسی مسیحی (DC)، حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و حزب کمونیست ایتالیا (PCI)—به امضا رسید. این پیمان نقطه عطفی در تاریخ جنبش‌های کارگری ایتالیا بود و زمینه‌ساز تأسیس کنفدراسیون عمومی جدیدی از کارگران شد که با نام "کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا" (CGIL) شناخته می‌شود.با این حال، چند روز پیش از امضای پیمان، برونو بواتسی، یکی از چهره‌های برجسته و فعال در تدوین این توافق، توسط نیروهای نازی به قتل رسید—حادثه‌ای که به‌عنوان نمادی از خشونت فاشیستی علیه جنبش‌های کارگری و آزادی‌خواهانه در حافظه تاریخی ایتالیا باقی مانده است.پیمان رم توسط جوزپه دی ویتوریو از طرف حزب کمونیست، آکیله گراندی از طرف دموکراسی مسیحی، و امیلیو کانِواری از طرف حزب سوسیالیست امضا شد. بعدها، مسئولیت نمایندگی جناح سوسیالیست در CGIL به اورسته لیزادری واگذار شد.این اتحاد تاریخی میان سه جریان سیاسی متفاوت، در بحبوحه جنگ جهانی دوم و اشغال نازی‌ها، نشان‌دهنده اراده مشترک برای بازسازی نهادهای دموکراتیک و دفاع از حقوق کارگران بود—اراده‌ای که CGIL را به یکی از ستون‌های اصلی جامعه مدنی ایتالیا در دوران پساجنگ تبدیل کرد.با وجود اینکه CGIL واحد به شدت توسط کمونیست‌ها و سوسیالیست‌ها حمایت می‌شد، کلیسای کاتولیک با آن مخالفتی نکرد. با این حال، در سال ۱۹۴۵ از تأسیس انجمن‌های مسیحی کارگران ایتالیا (ACLI) حمایت کرد. تا پایان جنگ جهانی، CGIL در مناطق آزاد شده برای گسترش به اصطلاح «اتاق‌های کار» و تعیین توافق‌نامه‌های دستمزد تلاش می‌کرد. با شورش عمومی اعلام شده توسط مقاومت ایتالیا در ۲۵ آوریل ۱۹۴۵ و شکست قطعی رژیم نازی-فاشیستی، CGIL نفوذ خود را در سراسر کشور گسترش داد. این اتحادیه کارگری در پیروزی جمهوری در همه‌پرسی نهادی سال ۱۹۴۶ که به سلطنت ساووی پایان داد، نقش داشت.اولین کنگره و انشعاب.در ۱ فوریه ۱۹۴۷، سالواتوره جولیانو—راهزن و رهبر جدایی‌طلب سیسیلی—در جریان مراسم روز جهانی کارگر در شهر پیانا دلی آلبانزی، ۱۱ کارگر مزرعه را به قتل رساند و ۲۷ نفر دیگر را زخمی کرد. هدف او از این اقدام، مجازات چپ‌گرایان محلی به‌دلیل نتایج انتخابات اخیر بود. جولیانو در نامه‌ای سرگشاده مسئولیت کامل این قتل‌ها را پذیرفت و ادعا کرد که قصد داشته افرادش فقط بالای سر جمعیت تیراندازی کنند و کشته‌شدن افراد «اشتباه» بوده است.این کشتار موجی از خشم و اعتراض در سراسر کشور به‌راه انداخت و به یک رسوایی ملی تبدیل شد. کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا (CGIL) در واکنش به این جنایت، اعتصاب سراسری اعلام کرد. طبق گزارش‌های مطبوعاتی آن زمان، زمزمه‌هایی از احتمال وقوع جنگ داخلی شنیده می‌شد، چرا که رهبران کمونیست در تجمع‌هایی با حضور حدود ۶ میلیون کارگر، با لحنی آتشین به محکوم‌کردن این جنایت پرداختند.این واقعه نه‌تنها نقطه عطفی در تاریخ جنبش‌های کارگری ایتالیا بود، بلکه نشان‌دهنده تنش‌های شدید سیاسی و اجتماعی در دوران پساجنگ جهانی دوم بود—دورانی که در آن خشونت سیاسی، رقابت‌های ایدئولوژیک و بحران‌های منطقه‌ای، فضای کشور را به‌شدت ملتهب کرده بود.در ژوئن ۱۹۴۷، نخستین کنگره ملی کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا (CGIL) در شهر فلورانس برگزار شد. در این کنگره، شمار اعضای ثبت‌شده به رقم چشم‌گیر ۵٬۷۳۵٬۰۰۰ نفر رسید و جوزپه دی ویتوریو، نماینده حزب کمونیست ایتالیا (PCI)، به‌عنوان دبیرکل انتخاب شد. با وجود فضای وحدت‌طلبانه پس از جنگ، نشانه‌های اولیه اختلاف میان جناح‌های سوسیال-کمونیست و کاتولیک در همان کنگره آشکار بود.با آغاز جنگ سرد و انتخابات عمومی سال ۱۹۴۸، که در آن حزب دموکراسی مسیحی (DC) در برابر جبهه دموکراتیک مردمی متشکل از سوسیالیست‌ها و کمونیست‌ها قرار گرفت، این تنش‌ها شدت گرفت.نقطه‌عطف جدایی جناح کاتولیک از CGIL، اعتصاب عمومی‌ای بود که این کنفدراسیون پس از سوءقصد به پالمیرو تولیاتی، رهبر حزب کمونیست، در ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۸ اعلام کرد. این اعتصاب، بهانه‌ای شد برای جدایی جناح دموکراسی مسیحی از CGIL.در پی این رویداد، انجمن‌های کاتولیک کارگری (ACLI) ساختاری را فراهم کردند که به‌سرعت به اتحادیه‌ای جدید تبدیل شد: ابتدا با نام «CGIL آزاد» و سپس در سال ۱۹۵۰ با نام رسمی "کنفدراسیون ایتالیایی اتحادیه‌های کارگران" (CISL). در همان سال، جناح سکولار و سوسیال‌دموکرات نیز از CGIL جدا شد و "فدراسیون کار ایتالیا" را بنیان‌گذاری کرد که خیلی زود به "اتحادیه کارگری ایتالیا" (UIL) تبدیل شد.تا به امروز، این سه اتحادیه—CGIL, CISL و UIL—به‌عنوان سه ستون اصلی جنبش کارگری ایتالیا شناخته می‌شوند، هر یک با گرایش‌های سیاسی و اجتماعی متفاوت، اما با نقش مؤثر در دفاع از حقوق کارگران و شکل‌دهی به سیاست‌های اجتماعی کشور.دوران دی ویتوریو.در ژانویه و مارس ۱۹۵۳، دی ویتوریو اعتصاب عمومی علیه به اصطلاح «قانون کلاهبرداری»، قانون انتخاباتی پیشنهادی دولت دموکرات مسیحی آلچیده د گاسپری، اعلام کرد که در آن برای ائتلافی که اکثریت مطلق آرا را به دست می‌آورد، دو سوم کرسی‌های مجلس نمایندگان به عنوان پاداش در نظر گرفته شده بود.در پی تشدید فضای ضدکمونیستی در ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم، اعضای اتحادیه CGIL در کارخانه‌ها و مناطق روستایی با سرکوب شدید مواجه شدند. بسیاری از فعالان اخراج شدند و برخی دیگر به بخش‌هایی موسوم به «واحدهای انزوا» منتقل شدند، جایی که اعضای کمونیست مورد تحقیر و فشار روانی قرار می‌گرفتند.در راستای افزایش فشارها، کلر بوت لوس، سفیر ایالات متحده در ایتالیا، اعلام کرد که شرکت‌هایی که در انتخابات کمیسیون‌های داخلی، اتحادیه CGIL بیش از ۵۰٪ آرا را کسب کرده باشد، اجازه دسترسی به قراردادهای تجاری با آمریکا را نخواهند داشت. این موضع‌گیری، بخشی از سیاست گسترده‌تر ایالات متحده برای محدودسازی نفوذ کمونیسم در اروپا بود.هم‌زمان، پاپ پیوس دوازدهم فرمان تکفیر کمونیست‌ها را صادر کرد و از ائتلاف میان حزب دموکراسی مسیحی (DC) و جنبش اجتماعی نئوفاشیستی (MSI) در شهرداری رم حمایت کرد—ائتلافی که از نظر بسیاری، نشانه‌ای از هم‌پوشانی منافع مذهبی و راست‌گرایانه در برابر چپ‌گرایان بود.سرکوب پلیسی نیز به‌شدت افزایش یافت. ماریو شلبا، وزیر کشور وقت از حزب دموکراسی مسیحی، دستور داد که پلیس به سوی تظاهرکنندگان کمونیست تیراندازی کند تا از اعتصابات بیشتر جلوگیری شود. در یکی از خونین‌ترین وقایع، در تاریخ ۹ ژانویه ۱۹۵۰، شش کارگر در شهر مودنا توسط پلیس کشته شدند و بیش از ۲۰۰ نفر زخمی شدند.این دوره، یکی از تاریک‌ترین فصل‌های تاریخ جنبش کارگری ایتالیاست—زمانی که رقابت‌های ایدئولوژیک جهانی، به سرکوب داخلی و خشونت علیه فعالان اجتماعی انجامید.