رقص محلی ایتالیایی کیست؟ توضیح بده.
رقص محلی ایتالیایی قرن‌هاست که بخش جدایی‌ناپذیر فرهنگ ایتالیایی بوده است. رقص از دانته تا رنسانس، ظهور تارانتلا در جنوب ایتالیا و احیای موسیقی و رقص محلی در دوران مدرن، رشته‌ای پیوسته در زندگی ایتالیایی‌ها بوده است.تاریخچه.قرون وسطی.کارول یا کاروله (در ایتالیایی: کارولا) نوعی رقص دایره‌ای یا زنجیره‌ای همراه با آوازخوانی است که شکل غالب رقص در اروپا در قرون وسطی بوده و از حداقل قرن دوازدهم تا قرن چهاردهم رواج داشته است. این شکل رقص در ایتالیا نیز وجود داشته و گرچه دانته تنها چند اشاره گذرا به رقص دارد، جیووانی دل ویرجیلیو، هم‌عصر دانته (فعال بین سال‌های ۱۳۱۹–۱۳۲۷)، قدیمی‌ترین ذکر رقص‌های مردمی ایتالیایی را به ما ارائه می‌دهد. او گروهی از زنان را توصیف می‌کند که در جشنگاه سنت جان در بولونیا، از کلیسا خارج می‌شوند؛ آنها دایره‌ای تشکیل می‌دهند و رهبر گروه اولین بند شعر را می‌خواند، در پایان آن رقصندگان توقف کرده و دست‌ها را رها کرده و بخش تکراری شعر را می‌خوانند. سپس دایره دوباره شکل می‌گیرد و رهبر بند بعدی را اجرا می‌کند.بوکاچیو.با این حال، این جووانی بوکاچیو (۱۳۱۳–۱۳۷۵) است که کارکرد اجتماعی رقص را در دکامرون (حدود ۱۳۵۰–۱۳۵۳) به تصویر می‌کشد. در شاهکار بوکاچیو، گروهی از مردان و زنان برای فرار از مرگ سیاه به ویلایی در حومه شهر سفر کرده‌اند و برای گذراندن وقت، مجموعه‌ای از داستان‌ها را تعریف می‌کنند. همچنین فعالیت‌های اجتماعی قبل و بعد از داستان‌ها وجود دارد که شامل آواز و رقص می‌شود. بعد از صبحانه در ابتدای روز اول:برای هر یک از ده روز، آواز و رقص بخشی از فعالیت‌های قصه‌گوها است - در پایان روز ششم:قطعات رقص در دکامرون نشان می‌دهد که سرود همیشه خوانده می‌شد اما می‌توانست با موسیقی سازی نیز همراه باشد، هم مردان و هم زنان می‌رقصیدند، اگرچه به نظر می‌رسد زنان بیشتر از مردان می‌رقصیدند و همه می‌دانستند چگونه برقصند.بوکاچیو علاوه بر "کارولا،" از دو اصطلاح دیگر، "دانزا" و "بالو"، برای توصیف رقص‌های اجرا شده نیز استفاده می‌کند. برخی از محققان فرض می‌کنند که همه این اصطلاحات مترادف هستند، زیرا هیچ توصیف متمایزی به اشکال رقص داده نشده است، اما برخی دیگر این اصطلاحات را به معنای رقص‌های جداگانه می‌دانند و نام‌های آنها را به رقص‌های رنسانسی "باسادانزا" و "بالو" نسبت می‌دهند.رقص در روستا.البته این توصیفات بوکاچیو همگی مربوط به رقص‌های شهری است، اما دکامرون حداقل نگاهی اجمالی به رقص‌های دهقانی نیز می‌اندازد. در داستان دوم روز هشتم دربارهٔ کشیش و مونا بلکوره، دربارهٔ مونا بلکوره آمده است:دو اصطلاحی که بوکاچیو برای رقص به کار می‌برد، "ریدا" و "بالونچیو"، هر دو به رقص‌های دایره‌ای همراه با آواز اشاره دارند. نوع دیگری از رقص دایره‌ای همراه با آواز، ریگولتو است که در قرن‌های ۱۴ و ۱۵ در فلورانس و حومه اطراف آن شناخته می‌شد.ایستانپیتا و دیگران.در یک نسخهٔ خطی ایتالیایی قرن چهاردهم در کتابخانهٔ بریتانیا (Add. 29987)، صفحات ۵۵v–58r و ۵۹v–63v شامل ۱۵ قطعه موسیقی تک‌صدایی است که هشت قطعهٔ اول با عنوان «ایستانپیتا» مشخص شده‌اند. از میان هفت قطعهٔ بعدی، چهار قطعه با عنوان «سالترلو»، یک قطعه «تروتو»، یک قطعه «لامنتو دی تریستانو» و قطعهٔ آخر با عنوان «لا مانفردینا» مشخص شده‌اند. این‌ها تنها نمونه‌های شناخته شده از موسیقی رقص سازی در ایتالیا در قرون وسطی هستند و همگی شباهت‌هایی با قطعات رقص فرانسوی پیشین به نام «ایستانپی» دارند.در مورد اینکه آیا استامپی / استانپیتا در واقع یک رقص بوده یا صرفاً یک فرم موسیقایی، اختلاف نظر وجود دارد. کرت زاکس در کتاب "«تاریخ جهانی رقص»" معتقد است که ریتم قوی موسیقی، نام آن که از اصطلاح «مهر زدن» گرفته شده است، و منابع ادبی به این نکته اشاره دارند که استامپی قطعاً یک رقص بوده است. از سوی دیگر، ولکوپ با بررسی شواهد نتیجه می‌گیرد که استامپی صرفاً نامی برای موسیقی سازی اولیه بوده است.تصویرسازی‌هایی از رقص.یکی از قدیمی‌ترین تصاویر شناخته‌شده از رقص محلی ایتالیایی، بخشی از مجموعه‌ای از نقاشی‌های دیواری در کاخ عمومی در سینا اثر آمبروجو لورنزتی (حدود ۱۲۸۵–۱۳۴۸) است. بخشی از اثر او "با عنوان «تمثیل حکومت خوب»" که حدود سال‌های ۱۳۳۸–۱۳۴۰ نقاشی شده است، گروهی متشکل از نه رقصنده را نشان می‌دهد که همگی زن هستند و زن دیگری آنها را همراهی می‌کند که با تنبور می‌خواند و می‌نوازد و در حال اجرای یک «پل» هستند که در آن رقصندگان زیر دستان دو رقصندهٔ اصلی قرار می‌گیرند.یکی دیگر از تصاویر قرن چهاردهم از نقاش فلورانسی، آندره‌آ بونایوتی (۱۳۴۳–۱۳۷۷) گرفته شده است. یکی از مجموعه نقاشی‌های او با عنوان "«کلیسای مبارز و پیروز»" که در سال ۱۳۶۵ در کلیسای سانتا ماریا نوولا در فلورانس کشیده شده است، زنانی را نشان می‌دهد که به همراه زنی با دف در حال رقصیدن هستند.رنسانس.می‌توان در "کتاب «لیبر ساپورِکتی»" (یا "ایل ساپورِتو") اثر سیمون پرودنزانی، منتشر شده در سال ۱۴۱۵، که موسیقی و رقص را در یک دربار خیالی توصیف می‌کند، و از آثار دیگر، مشاهده کرد که در اوایل قرن پانزدهم، مسیر انتقال اشکال رقص از رقص‌های عامیانه مردمی شهرها و روستاها به دربار اشراف بود. اما نگرش جدیدی در دربار ظاهر می‌شود که رقص را به یک شکل هنری ارتقا می‌دهد. در دوره قرون وسطی، هیچ نویسنده‌ای گام‌ها یا فیگورهای رقص را توصیف نمی‌کند، زیرا فرض بر این بود که همه می‌دانند چگونه برقصند. در اوایل رنسانس، رقص‌های دایره‌ای و زنجیری ساده قرن‌های اولیه هنوز وجود دارند - اشاراتی به رقص دایره‌ای ("ریدا") و رقص در دایره‌ها تا اوایل قرن شانزدهم در «شب‌های پرجنب‌وجوش استراپارولا "»" وجود دارد. اما همچنین می‌بینیم که رقص‌های زوجی و عناصر تقلیدی اکنون ظاهر می‌شوند و رقص‌آرایی‌های رسمی برای اولین بار پدیدار می‌شوند. این هنر جدید رقص را می‌توان به ویژه در دربارهای اصلی میلان، پادوا، ونیز، فلورانس، بولونیا، پزارو، اوربینو و ناپل مشاهده کرد.کتابچه‌های راهنمای رقص.با ارتقای جایگاه رقص به سطحی نوین، اساتید رقص در دربارها ظاهر شدند و اولین دستورالعمل‌های رقص از میانهٔ قرن پانزدهم شناخته شده‌اند.رقص‌های محلی بر پایه منطقه.شمال ایتالیا.شمال ایتالیا به مناطق دره آئوستا، پیمونت، لیگوریا، لمباردی، ونتو، امیلیا-رومانیا، فریولی-ونزیا جولیا و ترنتینو-آلتو آدیگه اشاره دارد.رقص سلاح.چندین نوع رقص سلاح از ایتالیا شناخته شده است، از جمله نبرد ساختگی (مورسکا)، رقص شمشیر و رقص چوب. تعدادی از این رقص‌ها از منطقه پیمونت در شمال ایتالیا هستند.ایتالیای مرکزی.ایتالیای مرکزی به مناطقی از توسکانی، مارکه، اومبریا، لاتزیو، ابروتزو و مولیزه اشاره دارد.جنوب ایتالیا.جنوب ایتالیا به مناطق کامپانیا، آپولیا، باسیلیکاتا و کالابریا اشاره دارد.