ورونیکا فرانکو کیست؟ توضیح بده.
ورونیکا فرانکو (حدود ۱۵۴۶–۱۵۹۱) شاعر و زن روسپی ایتالیایی در ونیز قرن شانزدهم بود. او به خاطر مشتریان قابل توجه، حمایت از فمینیست‌ها، مشارکت‌های ادبی و نیکوکاری‌اش شناخته شده است. تحصیلات اومانیستی و مشارکت‌های فرهنگی او بر نقش زنان روسپی در اواخر رنسانس ونیزی تأثیر گذاشت.فرانکو در آثار برجسته‌اش، "Capitoli in Terze rime و Lettere familiari a diversi (" نامه‌های آشنا به افراد مختلف")"، از فضیلت، عقل و انصافِ پذیرفته‌شده برای نصیحت اشراف مرد و سایر اطرافیانش استفاده می‌کند. او به دلیل شهرت و نفوذ تثبیت‌شده‌اش، در نویسندگی خود نسبت به هر زن سنتی ونیزی دیگری، استقلال بیشتری داشت.زندگی.ورونیکا فرانکو در خانواده‌ای از طبقهٔ "سیتادینو" متولد شد. او جایگاه خود را در جامعهٔ ونیزی رنسانس به عنوان یک "کورتیجیانا اونستا (روسپی صادق)" توسعه داد. این روسپی‌ها، کارگران جنسی روشنفکری بودند که جایگاه خود را در جامعه از فرهیختگی و مهارت فرهنگی خود به دست می‌آوردند. آنها در تضاد با سایر کارگران جنسی مانند "کورتیجیانا دی لوم یا متریکریس" (فاحشه) بودند "که" روسپی‌های طبقهٔ پایین بودند.فرانکو در سنین جوانی از معلم خصوصی برادرش، که فرصتی غیرمعمول برای زنان ونیزی بود، آموزش‌های انسان‌گرایانهٔ قابل قبولی دریافت کرد. او تحصیلات خود را با معاشرت با مردان دانشمند، نویسندگان و نقاشان ادامه داد. این امر به او امکان دسترسی به دومنیکو ونیه، حامی و مشاور نویسندگان زن، را داد. او توانست از تحصیلات خود برای کمک به حوزه‌های ادبی و هنری استفاده کند.فرانکو مهارت‌های بیشتری را از مادرش، پائولا فراکاسا، آموخت که به یافتن مشتریان مناسب برای او و همچنین شوهر دادن او علاقه داشت. فرانکو در دوران نوجوانی‌اش، برای مدت کوتاهی با یک پزشک بالغ و ثروتمند به نام پائولو پانیتزا ازدواج کرد. او در بیشتر عمرش به همراه خانواده‌ای از معلمان خصوصی و خدمتکاران، از فرزندانش حمایت می‌کرد.فرانکو دو جلد شعر نوشت: "قافیه‌های سوم" در ۱۵۷۵ و "نامه‌های خانوادگی به متفاوت" در ۱۵۸۰.در سال ۱۵۶۵، زمانی که ورونیکا فرانکو حدود ۲۰ سال داشت، نامش در "فهرست «کاتالوگ تمام روسپیان اصلی و محترم ونیز»" (کاتالوگ تمام روسپیان اصلی و محترم ونیز) ثبت شد، که نام، آدرس و حق‌الزحمه برجسته‌ترین روسپی‌های ونیز را ارائه می‌داد؛ مادرش به عنوان فردی که حق‌الزحمه باید به او پرداخت می‌شد ("واسطه" او) ذکر شده بود. از سوابق موجود، می‌دانیم که فرانکو تا ۱۸ سالگی برای مدت کوتاهی ازدواج کرده و اولین فرزندش را به دنیا آورده بود؛ او در نهایت صاحب شش فرزند شد که سه نفر از آنها در نوزادی درگذشتند.او در دهه ۱۵۷۰ با سالن ادبی مشهور دومنیکو ونیه در ونیز آشنا شد، کسی که نه تنها به عنوان مشاور ادبی نویسندگان مرد، بلکه به بسیاری از شاعران زن منطقه ونتو نیز خدمت می‌کرد.فرانکو به عنوان یکی از "اعضای افتخارآمیز کلیسای کاتولیک" در شهری ثروتمند و جهان‌وطنی، بخش عمده‌ای از زندگی کاری خود را به خوبی گذراند، اما بدون حمایت خودکاری که به زنان «محترم» اعطا می‌شد، مجبور بود راه خود را پیدا کند. او درس می‌خواند و در میان فرهیختگان به دنبال حامی می‌گشت.در سال ۱۵۷۵، در جریان همه‌گیری طاعون که شهر را ویران کرد، فرانکو مجبور به ترک ونیز شد و بخش زیادی از ثروت خود را در پی غارت خانه و دارایی‌هایش از دست داد. پس از بازگشتش در سال ۱۵۷۷، او در برابر دادگاه تفتیش عقاید، جرمی که در آن روزها معمولاً علیه زنان روسپی مطرح می‌شد، از خود در برابر اتهامات جادوگری دفاع کرد. اتهامات لغو شد. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد ارتباطات او در میان اشراف ونیزی به تبرئه او کمک کرده است.زندگی بعدی او تا حد زیادی مبهم است، اگرچه سوابق باقی مانده نشان می‌دهد که اگرچه او آزادی خود را به دست آورد، اما تمام دارایی‌ها و ثروت مادی خود را از دست داد. سرانجام، آخرین حامی اصلی او درگذشت و او را بدون هیچ حمایت مالی رها کرد. اطلاعات کمی در مورد زندگی او پس از سال ۱۵۸۰ وجود دارد. سوابق نشان می‌دهد که او در سال‌های پایانی عمر خود کمتر مرفه بود و گمان می‌رود که در فقر نسبی درگذشته باشد.