دیابولیک کیست؟ توضیح بده.
دیابولیک یک مجموعه کمیک ایتالیایی است که توسط خواهران آنجلا و لوسیانا جیوسانی خلق شده است.یکی از محبوب‌ترین مجموعه‌ها در تاریخ کمیک‌های ایتالیا، «دیابولیک» است که در سال ۱۹۶۲ خلق شد و شامل بیش از ۹۰۰ جلد می‌باشد و باعث شکل‌گیری زیرژانر کمیک‌های «فومتی نری» شد. این مجموعه به نام شخصیت اصلی‌اش، یک دزد ضدقهرمان، نام‌گذاری شده است که از چندین شخصیت پیشین داستان‌های عامه‌پسند در ایتالیا و سایر کشورها الهام گرفته شده است. داستان‌های آن به‌صورت ماهانه و در قالب جلدهای سیاه‌وسفید و اندازهٔ جیبی منتشر می‌شوند.این مجموعه در شهر خیالی کلرویل اتفاق می‌افتد و شخصیت اصلی داستان، دیابولیک، است که در ابتدا به عنوان یک دزد بی‌رحم و سنگدل معرفی می‌شود که برای انجام کارهایش از کشتن هیچ‌کس دریغ نمی‌کند و شریک و معشوقه‌اش اوا کانت نیز در این امر به او کمک می‌کند. با گذشت زمان، شخصیت این شخصیت تکامل یافته و ریشه‌های سالم و اصول اخلاقی مانند شرافت، حس دوستی و قدردانی و احترام به ارواح شریف در او ایجاد می‌شود. او بر دزدی و کشتن مجرمان دیگر تمرکز دارد. در طول ماجراجویی‌هایش، عمدتاً توسط بازرس گینکو تعقیب می‌شود.این مجموعه بیش از ۱۵۰ میلیون نسخه در سراسر جهان فروخت و به یکی از شناخته‌شده‌ترین و پرفروش‌ترین سری‌های کمیک اروپا تبدیل شد. اقتباس‌های سینمایی زنده نیز از آن ساخته شد: "خطر: دیابولیک" (۱۹۶۸) و یک سه‌گانه شامل "دیابولیک" (۲۰۲۱)، "دیابولیک: حملهٔ جینکو!" (۲۰۲۲) و "" (۲۰۲۳). موفقیت این مجموعه همچنین الهام‌بخش یک برنامهٔ رادیویی، یک سریال تلویزیونی انیمیشنی، بازی‌های ویدیویی، رمان‌ها و بی‌شمار پارودی شده است.ایجاد و توسعه.ایده شخصیت دیابولیک از دیدن مسافران روزانه متولد شد. آنجلا جیوسانی، یکی از خالقان، که در نزدیکی ایستگاه راه‌آهن میلانو کادورنا زندگی می‌کرد، به فکر ساخت کمیک‌هایی در قالبی افتاد که برای سفر و حمل در جیب طراحی شده باشد. آنجلا برای درک بهتر سلیقه خوانندگان بالقوه خود، بررسی بازار را انجام داد و از آن نتیجه گرفت که بسیاری از مسافران رمان‌های معمایی می‌خوانند. نسخه دیگری از داستان ادعا می‌کند که این ایده از پیدا کردن یک رمان فانتوماس که در قطار رها شده بود، به ذهن او خطور کرده است؛ بنابراین، «قالب دیابولیک» (یک قالب کوچک ۱۲ در متولد شد. کتاب)، که در میان سایر نشریات در همین ژانر محبوب شد. در واقع، قالب کتاب جیبی به موفقیت این شخصیت کمک کرد.طرح.دیابولیک یک دزد ماهر و بی‌رحم است. او معمولاً از مجرمان دزدی می‌کند (و در صورت لزوم مشکلی با کشتن آنها ندارد، اما به ندرت، اگر نگوییم هرگز، بی‌گناهان یا پلیس را می‌کشد) و مجموعه‌ای از ماسک‌های واقعی دارد که از آنها برای فریب دادن مخالفان خود استفاده می‌کند و هر هویتی را که بخواهد به خود می‌گیرد. به نظر می‌رسد او دانش عمیقی در بسیاری از زمینه‌های علمی، از جمله شیمی، مکانیک و کامپیوتر دارد. در اولین حضورهایش، دیابولیک یک شرور سرراست‌تر بود که برای انجام کارهایش از کشتن کسی دریغ نمی‌کرد. بعداً به او شخصیتی شبیه به «رابین هود» داده شد و اساساً در حال دزدی از مجرمان نشان داده شد تا خشونت و بی‌اخلاقی سریال را تعدیل کند.او به عنوان یک یتیم در جزیره‌ای مخفی، مخفیگاه یک گروه تبهکار بزرگ شد، جایی که تمام مهارت‌های تبهکاری خود، از جمله ساخت ماسک‌های مخصوصش را قبل از کشتن رئیس گروه تبهکار، آموخت. نام واقعی دیابولیک هرگز در این مجموعه فاش نشده بود و خودش هم از آن بی‌خبر است. دیابولیک نام خود را از یک پلنگ سیاه خطرناک گرفته است که رئیس گروه تبهکار در جزیره مخفی او را کشته است. از شماره ۳ این مجموعه، دیابولیک توسط " مول " خود، اوا کانت ، که نقش فزاینده‌ای به عنوان شریک و معشوقه او پیدا کرده است، یاری می‌شود.دیابولیک همیشه یک جگوار ئی-تایپ مشکی مدل ۱۹۶۱ می‌راند. او که از نظر گرافیکی از بازیگر رابرت تیلور الهام گرفته شده است، معمولاً یک لباس مشکی چسبان می‌پوشد که فقط چشم‌ها و ابروهایش (که بسیار متمایز هستند) را هنگام «وارد شدن به نبرد» نشان می‌دهد. دیابولیک از سلاح گرم استفاده نمی‌کند: سلاح‌های اصلی او خنجرهایی هستند که با توانایی‌های خارق‌العاده پرتاب می‌کند، و همچنین یک تفنگ دارت کوچک با دارت‌های ناک‌اوت. اوا یک جگوار سفید می‌راند و به‌طور غیرمعمول با یک ژاکت و شلوار ضخیم، بدون ماسک و بدون لباس‌های بدن‌نما وارد نبرد می‌شود. داستان‌ها در یک شهر خیالی به نام کلرویل اتفاق می‌افتند که الهام گرفته از ژنو، سوئیس است.حریف اصلی دیابولیک، بازرس گینکو است که فقط با نام خانوادگی‌اش شناخته می‌شود، یک افسر پلیس سرسخت و فاسدنشدنی که تقریباً همیشه با ترفندهای زیرکانه دیابولیک خنثی می‌شود. تنها شخصیت تکرارشونده دیگر، زن اشرافی آلتئا، نامزد گینکو، است.کلرویل.بسیاری از داستان‌های دیابولیک در شهر خیالی کلرویل اتفاق می‌افتند که در ایالتی به همین نام واقع شده است. با این حال، در شماره‌های اول این مجموعه، دیابولیک سرقت‌های خود را در مارسی انجام می‌داد، اما نویسندگان تصمیم گرفتند شهری جدید اختراع کنند تا از مستندسازی مداوم در مورد این شهر اجتناب کنند.واضح است که کلرویل در اروپا قرار دارد، زیرا در سال ۲۰۰۲، یورو را به عنوان واحد پول خود پذیرفت؛ واحد پول قبلی این شهر هرگز نامگذاری نشده بود، اما ارزشی برابر با لیر ایتالیا داشت.ایالت کلرویل همچنین شامل شهرهای دیگری مانند گنف (که از نام آلمانی ژنو گرفته شده است: گنف)، دومین شهر مهم ایالت است که در کنار دریا واقع شده است (کلرویل، شهر، در داخل ایالت واقع شده و رودخانه‌ای از آن می‌گذرد).تجهیزات.دیابولیک از ابزارها و تجهیزات متنوعی برای کمک به سرقت‌هایش، شنود مکالمات و انواع سلاح‌ها استفاده می‌کند.کت و شلوار.علامت تجاری دیابولیک لباس مشکی اوست که تمام بدنش را به جز چشم‌ها، ابروها و کفش‌های ورزشی مشکی‌اش می‌پوشاند. او از این لباس به عنوان کمکی در سرقت‌ها یا دزدی‌هایش و برای محافظت از هویتش استفاده می‌کند. او انواع ابزارها و سلاح‌ها را زیر این لباس پنهان کرده است. لباس او می‌تواند به عنوان لباس غواصی استفاده شود زیرا می‌تواند او را در زیر آب گرم نگه دارد و همچنین ضد آتش است. با این حال، نمی‌تواند او را از آسیب‌های کشنده (گلوله و چاقو) محافظت کند، اما او برای مقابله با آنها به مهارت‌های مبارزه خود متکی است.دارو.دیابولیک و اوا کانت از انواع داروها برای بی‌حس کردن، کشتن یا وادار کردن دشمنانشان به تسلیم شدن استفاده می‌کنند. آنها بیشتر از پنتوتال به عنوان سرم حقیقت استفاده می‌کنند تا قربانیان را مجبور به اطاعت و کمک به آن دو در سرقت‌ها یا دزدی‌هایشان کنند. آنها همچنین از اسکوپولامین برای ایجاد فراموشی و انواع آرام‌بخش‌ها برای بی‌حس کردن دشمنانشان استفاده می‌کنند. آنها همچنین از سیانید برای کشتن دشمنانشان در طول یک فرار سریع استفاده می‌کنند، اما بیشتر برای اهدافشان.سلاح‌ها و گجت‌ها.دیابولیک از سلاح‌ها و ابزارهای متنوعی برای بی‌حس کردن یا کشتن دشمنانش استفاده می‌کند. او نه سلاح گرم دارد و نه از آن استفاده می‌کند، و مخفی‌کاری را ترجیح می‌دهد. در صورت لزوم از گاز بی‌حس‌کننده استفاده می‌کند، اما در صورت امکان از آن اجتناب می‌کند. او همچنین از خنجر برای کشتن دشمنانش در عرض چند ثانیه استفاده می‌کند. او ابزارهای متنوعی برای استفاده سریع دارد، که برخی از آنها به عنوان کمکی در سرقت‌هایش استفاده می‌شوند. دیابولیک تجهیزات کنترل رادیویی مختلفی را حمل می‌کند که اشیاء خاصی را برای کمک به او فعال می‌کنند و بر فراز کلرویل قرار گرفته‌اند (به عنوان مثال: چراغ‌های راهنمایی برای ایجاد امواج سبز، آب‌پاش‌هایی که رنگ سیاه را روی ماشین‌های پلیس ورودی می‌پاشند، رمپ‌های قطار). او یک بار دستگاهی را در ماشین گینکو قرار داد تا کیسه هوای او را در حین تعقیب و گریز پلیس فعال کند. او سلاح‌های متنوعی را در داخل جگوار خود دارد تا به او کمک کند، مانند مساسل گاتلینگ یا آشیانه‌یابی فروسرخ. او از شنود و دوربین‌های کوچک برای جاسوسی از دیگران استفاده می‌کند و از طریق یک بی‌سیم که در ساعتش پنهان شده است با اوا ارتباط برقرار می‌کند.ماسک.یکی دیگر از ویژگی‌های دیابولیک، ماسک‌های فوتورئالیستی او از جنس پلاستیک با طراحی خاص است که برای جعل هویت قربانیان یا دشمنانش استفاده می‌کند و از تعداد زیادی از آنها برای کمک به خودش استفاده کرده است. دیابولیک تقریباً در هر سرقتی که انجام می‌دهد از این ماسک‌ها استفاده می‌کند و اوا گاهی اوقات در حالی که مستقیماً با او همکاری می‌کند، از آنها استفاده می‌کند. او از این ماسک‌ها برای جعل هویت افرادی که برایش بسیار مفید هستند استفاده کرده است و گاهی اوقات فقط برای پنهان کردن ظاهرش. دیابولیک و اوا همچنین هنگام بیرون رفتن در مکان‌های عمومی از آنها استفاده می‌کنند تا شناخته نشوند (آنها یک بار هنگام بیرون رفتن برای شام از ظاهرسازی‌های ساختگی استفاده کردند).انتشار.«دیابولیک» به صورت مجموعه‌ای از داستان‌ها منتشر شد که بیشتر آنها یک سال طول می‌کشید. خواهران جیوسانی بسیاری از داستان‌ها را تا دهه ۱۹۸۰ نوشتند و به تدریج آنها را به دست پاتریشیا مارتینلی - و دیگران - رساندند. بخش عمده‌ای از آثار هنری توسط سرجیو زانیبونی اجرا شده است، که از سال ۱۹۶۹ تا زمان مرگش مشغول کشیدن «دیابولیک» بوده است (اخیراً این نقش را با جورجو مونتوریو به اشتراک گذاشته است). دیگر هنرمندانی که روی این مجموعه کار می‌کنند عبارتند از برنو فیومالی، فرانکو پالودتی، انزو فاچیولو و لینو ژوا.سریال‌های کمیک.سری نخست، ۱۹۶۲–۱۹۶۴. شماره‌های ۱ تا ۲۴.سری دوم، ۱۹۶۵. شماره‌های ۲۵ تا ۵۰. انتشار به دو شماره در ماه تغییر یافت، و هر سری شامل یک سال و ۲۶ شماره بود.سال پنجم، ۱۹۶۶. شماره‌های ۵۱ تا ۷۶. از این سال، سری‌ها بر اساس سال انتشار نام‌گذاری شدند.سال‌های دوازدهم تا شانزدهم (Anno XII–XVI)، ۱۹۷۳–۱۹۷۷. شماره‌های ۲۳۳ تا ۳۵۱. ۱۲ شمارهٔ نخست سری اول دوباره منتشر شدند (سالانه ۲ تا ۴ شماره) به جای شماره‌های معمولی. شمارهٔ "Il Re del Terrore" به‌عنوان «سال دوازدهم، شمارهٔ ۶» تجدید چاپ شد.سال‌های هفدهم تا نوزدهم (Anno XVII–XIX), 1978–1980. ۲۴ شماره در سال، به‌صورت دو بار در ماه منتشر شدند.سال‌های بیستم تا بیست و پنجم (Anno XX–XXV), 1981–1986. ۱۴ شماره در سال: به‌صورت ماهانه، به‌علاوهٔ یک شمارهٔ اضافه در ماه‌های ژوئیه و اوت.سال‌های بیست‌وششم تا بیست‌وهفتم (Anno XXVI–XXVII), 1987–1988.۱۲ شماره در سال، به‌صورت ماهانه.سال‌های بیست‌وهشتم تا سی‌ودوم (Anno XXVIII–XXXII), 1989–1993. ۷ شماره در سال.سال سی‌وسوم (Anno XXXIII)، ۱۹۹۴. شماره‌های ۵۶۶ تا ۵۷۴. ۹ شماره در این سال منتشر شد. از ژوئیهٔ ۱۹۹۴، انتشار دوباره به‌صورت ماهانه بازگشت.سال‌های سی‌وچهارم تا شصت‌ودوم (Anno XXXIV–LXII)، ۱۹۹۵–۲۰۲۳ (ادامه‌دار). ۱۲ شماره در سال، به‌صورت ماهانه. در اکتبر ۲۰۱۳، شمارهٔ ۸۰۰ منتشر شد.در سال ۱۹۸۶، انتشارات اقیانوس آرام دو شماره در اندازه یک مجله منتشر کرد. از سال ۱۹۹۷، مجموعه‌ای از کتاب‌های سالانه با داستان‌های پیچیده‌تر منتشر شده است. در سال ۲۰۰۰، انتشارات عقرب شروع به انتشار مجلات کرد و قبل از توقف، به ۶ شماره رسید.برخی از نسخه‌های آمریکایی آن تجدید چاپ شده‌اند.دیابولیک در دسامبر ۱۹۸۷ توسط انتشارات پراکاش تحت نام تجاری لاین کامیکس به زبان تامیل ترجمه و به هند معرفی شد. اولین ماجراجویی او با عنوان "«خطر دیابولیک»" منتشر شد. اگرچه داستان و شخصیت او به دلایل مختلف با استقبال فوق‌العاده‌ای روبرو شدند، اما این تنها داستان منتشر شده تا سال ۲۰۱۳ بود.