هنگ ۱ زرهی ایتالیا کیست؟ توضیح بده.
هنگ ۱ زرهی ایتالیا () یک هنگ آموزش جنگ زرهی نیروی زمینی ایتالیا است که در تئولادا در ساردینیا مستقر می‌باشد. این هنگ به فرماندهی نظامی ارتش "ساردیناً اختصاص داده شده است. این هنگ در سال ۱۹۳۶ به عنوان یک تشکیلات آموزشی و اداری تشکیل شد. در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ در ژوئن ۱۹۴۰ در حمله ایتالیا به فرانسه جنگید. در تابستان ۱۹۴۰، فرماندهی هنگ به لیبی اعزام شد و در آنجا وظایف اداری و لجستیکی به آن محول شد. در ۶ فوریه ۱۹۴۱، فرماندهی هنگ در طول نبرد بدا فوم نابود شد. در مارس ۱۹۴۱، این هنگ اصلاح شد، اما برای بقیه جنگ در ورچلی باقی ماند و پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای آلمانی منحل شد.این هنگ در سال ۱۹۴۸ اصلاح شد، اما پیش از آن در سال ۱۹۴۹ منحل شد و پرسنل و گردان‌های آن برای اصلاح هنگ ۱۳۲ تانک‌برها مورد استفاده قرار گرفتند. در ماه مه ۱۹۷۴، مرکز آموزش واحدهای زرهی در تئولادا در ساردینیا به هنگ اول پیاده‌نظام زرهی تغییر نام داد. از آن زمان، این هنگ وظیفه مدیریت میدان آموزش کاپو تئولادا و تأمین نیروی مخالف برای واحدهای بازدیدکننده را بر عهده دارد. در ابتدا، این واحد، مانند تمام واحدهای تانک ایتالیایی، بخشی از بازوی پیاده‌نظام ارتش بود، اما در ۱ ژوئن ۱۹۹۹، تخصص تانک‌برها از بازوی پیاده‌نظام به بازوی سواره‌نظام منتقل شد. سالگرد تأسیس این هنگ، که در بین تمام واحدهای تانک بی‌نظیر است، در ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۶، روزی که این هنگ تأسیس شد، رخ می‌دهد.تاریخچه.سال‌های بین دو جنگ جهانی.در ۱ اکتبر ۱۹۲۷، ارتش سلطنتی ایتالیا مرکز تشکیل تانک‌های مسلح خود را در رم سازماندهی مجدد کرد و هنگ تانک‌های مسلح را به عنوان واحد مرکزی آموزش گردان‌های تانک ارتش تشکیل داد. در سال ۱۹۳۱، ستاد هنگ از رم به بولونیا منتقل شد. در ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۶، هنگ تانک‌های مسلح به چهار هنگ پیاده‌نظام تانک تقسیم شد که وظایف آموزشی و اداری داشتند:هنگ اول پیاده‌نظام تانک، چهار گردان از هنگ منحل‌شده تانک‌های مسلح را دریافت کرد و یک انبار تشکیل داد که شامل واحدهای آموزشی و نگهداری بود. این چهار گردان، مانند تمام گردان‌های تانک در آن زمان، به نام افسران پیاده‌نظام نامگذاری شده بودند که در جنگ جهانی اول خدمت کرده بودند و پس از مرگشان، بالاترین نشان نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، به آنها اعطا شده بود.گردان‌های تانک‌های تهاجمی در ابتدا تانک‌های ال۳ را در میدان نبرد به کار گرفتند که به زودی با تانک‌های ال۳ که کمی بهبود یافته بودند جایگزین شدند، در حالی که گردان تانک‌های تهاجمی، تانک‌های سبک فیات ۳۰۰۰ را در میدان نبرد مستقر کرد. در اول ژانویه ۱۹۳۸، این هنگ، گردان سیزدهم تانک‌های تهاجمی "استنیو" را که از لیبی بازگشته و در فیدنزا مستقر شده بود، دریافت کرد. در سال ۱۹۳۸، تمام گردان‌های تانک‌های تهاجمی به گردان تانک تغییر نام دادند، در حالی که گردان‌های تانک‌های تهاجمی به گردان تانک ام (که ام مخفف ایتالیایی: "مدیو" یا متوسط است) تغییر نام دادند. در اول دسامبر ۱۹۳۸، هنگ دوم پیاده‌نظام تانک منحل شد و فرماندهی و انبار هنگ، هنگ ۳۲ پیاده‌نظام تانک را به عنوان یک واحد عملیاتی برای تیپ دوم زرهی تشکیل داد. یک روز قبل، در ۳۰ نوامبر ۱۹۳۸، هنگ اول پیاده‌نظام تانک، گردان چهارم تانک ام خود را به هنگ جدید منتقل کرده بود، در حالی که در ۱ دسامبر، هنگ ۳۲ پیاده‌نظام تانک، گردان چهارم تانک مونتی و گردان بیست و دوم تانک کورالی خود را به هنگ اول پیاده‌نظام تانک منتقل کرد.جنگ جهانی دوم.در ۲۳ سپتامبر ۱۹۳۹، این هنگ گردان سوم تانک خود را به هنگ سی و دوم پیاده‌نظام تانک منتقل کرد که به نوبه خود در ۱ نوامبر ۱۹۳۹ گردان تانک ام۲۱ خود را به هنگ اول پیاده‌نظام تانک منتقل کرد. در ابتدا گردان تانک ام۲۱ که به تانک‌های سبک فیات ۳۰۰۰ مجهز بود، گردان پنجم تانک‌های سوارز از هنگ چهارم پیاده‌نظام تانک بود. در ۶ نوامبر ۱۹۳۹، هنگ اول پیاده‌نظام تانک، گردان ۱۲ تانک را به هنگ سی و سوم پیاده‌نظام تانک منتقل کرد که در همان تاریخ در پارما تشکیل شده بود.در ژوئن ۱۹۴۰، این هنگ به همراه گردان‌های یک و دو تانک در حمله ایتالیا به فرانسه شرکت کرد. تانکت‌های این هنگ به مواضع فرانسه در بخش مونت سنیس حمله کردند. پس از امضای آتش‌بس فرانسه-ایتالیا، گردان‌های تانک به جنوب فرانسه پیشروی کردند و در اوایل ژوئیه به پایگاه‌های خود بازگشتند. در ۱ آگوست ۱۹۴۰، این هنگ گردان‌های اول و دوم تانک خود را به هنگ ۳۲ پیاده‌نظام تانک منتقل کرد. در همان زمان، گردان تانک ام۲۱ به تانک‌های ام۱۳ مجهز شد و به گردان ۳ تانک تغییر نام داد. در سپتامبر ۱۹۴۰، گردان ۳ تانک به لیبی اعزام شد و در آنجا به تیپ ویژه زرهی پیوست.در پایان تابستان ۱۹۴۰، فرماندهی هنگ و گردان پنجم تانک به لیبی منتقل شدند. فرماندهی هنگ به مچیلی منتقل شد و در آنجا وظایف اداری و لجستیکی را بر عهده گرفت، در حالی که سرهنگ پیترو آرسکا، فرمانده هنگ، فرماندهی گروه اول تانک تیپ ویژه زرهی (که با نام «گروه آرسکا» نیز شناخته می‌شود) را بر عهده گرفت. در ۲۶ دسامبر ۱۹۴۰، گردان چهارم تانک L به سپاه دهم ارتش منتقل شد. فرماندهی هنگ تا ۲۴ ژانویه ۱۹۴۱ در مچیلی باقی ماند، زمانی که نیروهای پیشروی بریتانیا، ایتالیایی‌ها را از مچیلی بیرون راندند. فرماندهی هنگ با بقایای ارتش دهم ایتالیا در امتداد جاده بالبیا عقب‌نشینی کرد، اما نیروهای بریتانیایی مسیر فرار را در بدا فوم قطع کردند. در ۶–۷ فوریه ۱۹۴۱، نبرد بدا فوم درگرفت که با تسلیم آخرین واحدهای ایتالیایی، از جمله فرماندهی هنگ اول پیاده‌نظام تانک، که به دلیل وقایع زمان جنگ در ۸ فوریه ۱۹۴۱ از دست رفته اعلام شد، پایان یافت.در ۱۵ مارس ۱۹۴۱، هنگ اول پیاده‌نظام تانک در ورچلی با سازماندهی مجدد فرماندهی انبار هنگ، اصلاح شد. برای مدت کوتاهی، این هنگ به لشکر ۱۳۶ زرهی «فاشیست‌های جوان» که در حال تشکیل بود، واگذار شد. ساختار پیش‌بینی‌شده برای این هنگ شامل گردان شانزدهم تانک ام۱۴ که توسط انبار هنگ ۳۲ پیاده‌نظام تانک در حال تشکیل بود، گروه سوم تانک «نیزه‌داران نووارا» که مجهز به تانک‌های سبک ال۶ بود و توسط انبار هنگ سواره نظام «نیزه‌داران نووارا» تشکیل می‌شد، کارگاه تعمیر و نگهداری ۵۴، یک گروهان ضدهوایی مجهز به توپ‌های ضدهوایی ۲۰/۶۵ مدل ۳۵ و یک واحد تعمیر و بازیابی می‌شد. با این حال، این هنگ هرگز به لشکرها ملحق نشد، لشکرهایی که به صورت ناتمام به لیبی اعزام شدند تا نیروهای محور را که در نبرد صحرای غربی می‌جنگیدند، تقویت کنند.در بهار ۱۹۴۱، انبار این هنگ، گردان ۵ تانک را تشکیل داد که در ژوئن ۱۹۴۱ به هنگ ۱۳۳ پیاده‌نظام تانکی اختصاص یافت. در تابستان ۱۹۴۱، این انبار فرماندهی و یک گروهان از گردان ۶ تانک را تشکیل داد، در حالی که گروهان دوم این گردان توسط هنگ ۴ پیاده‌نظام تانکی تشکیل شد. هنگامی که تانک‌های ام۱۴ در دسترس قرار گرفتند، گردان ۶ تانک با تانک‌های ام۱۴ دوباره تجهیز شد. این گردان تا نوامبر ۱۹۴۲ در هنگ ۱ پیاده‌نظام تانکی باقی ماند، زمانی که با هنگ ۳۱ پیاده‌نظام تانکی به لیبی اعزام شد. در نوامبر ۱۹۴۱، انبار این هنگ، گردان اول تانک را تشکیل داد. با این حال، یک ماه بعد، این گردان منحل شد و یکی از دو گروهان آن به گردان دوم تانک که توسط انبار هنگ چهارم پیاده‌نظام تانک تشکیل شده بود، پیوست، در حالی که گروهان دیگر به فرماندهی نیروهای مونته‌نگرو ایتالیا منتقل شد.در همین حال، گردان چهارم تانک این هنگ که در لیبی باقی مانده بود، در آوریل ۱۹۴۱ در عملیات سوننبلوم شرکت کرد که طی آن نیروهای محور سیرنایسا را بازپس گرفتند. در ژوئیه ۱۹۴۱، این گردان به مچیلی بازگشت و فرماندهی گردان و گروهان اول در آنجا ماندند تا این قطب مهم لجستیکی را مستقر کنند، در حالی که گروهان دوم این گردان به طبرق اعزام شد و در آنجا در محاصره طبرق جنگید. گروهان سوم این گردان در سپتامبر ۱۹۴۱ به لشکر ۵۵ پیاده‌نظام «ساونا» ملحق شد که جبهه را به سمت مصر مستقر کرده بود. در ۱۸ نوامبر ۱۹۴۱، ارتش هشتم بریتانیا عملیات کروسادر را آغاز کرد که محاصره طبرق را شکست و نیروهای محور را به مواضع اولیه خود در العاقیلا عقب راند. در طول حمله بریتانیا، گردان چهارم تانک و گروه‌های آن نابود شدند و در ۱ ژانویه ۱۹۴۲، این گردان به دلیل وقایع زمان جنگ از بین رفت.در فوریه ۱۹۴۲، انبار هنگ، گروه‌های اول و دوم تانک ام۲۱ را با آخرین تانک‌های سبک فیات ۳۰۰۰ موجود تشکیل داد. این دو گروهان به سیسیل اعزام شدند و در آنجا به سپاه شانزدهم ارتش که وظیفه دفاع از بخش جنوبی جزیره را بر عهده داشت، واگذار شدند. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۳، روزی که نیروهای متفقین در سیسیل پیاده شدند، گروهان اول تانک به لشکر ۲۰۷ ساحلی در منطقه لیکاتا متصل شد، در حالی که گروهان دوم تانک به گروه سیار «اچ» در منطقه اسکوردیا منصوب شد. هر دو گروهان با تانک‌های سبک منسوخ خود در روزهای بعد نابود شدند.در ۶ مه ۱۹۴۳، گردان شانزدهم تانک به ساردینیا اعزام شد و در آنجا به هنگ سی و دوم پیاده‌نظام تانک پیوست. در اوت ۱۹۴۳، انبار این هنگ با تشکیل گردان اول تانک آغاز به کار کرد که قرار بود اولین تانک‌های جدید پی۲۶ را دریافت کند. با این حال، در شامگاه ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیله، که به خصومت‌ها بین پادشاهی ایتالیا و متفقین انگلیسی-آمریکایی پایان داد، توسط ژنرال دوایت دی. آیزنهاور در رادیو الجزایر و توسط مارشال پیترو بادولیو در رادیو ایتالیا اعلام شد. آلمان با حمله به ایتالیا واکنش نشان داد و هنگ اول پیاده‌نظام تانک و انبار آن به زودی توسط نیروهای آلمانی منحل شدند.جنگ سرد.در ۱۵ مارس ۱۹۴۸، مدرسه تانک در رم، گردان اول تانک را تشکیل داد که به تانک‌های ام۴ شرمن مجهز بود. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۸، این مدرسه، هنگ اول تانک‌ها را اصلاح کرد و گردان دوم تانک را تشکیل داد. در ۷ سپتامبر همان سال، این هنگ به تیپ زرهی «آریته» که در ۱ ژوئن ۱۹۴۸ تشکیل شده بود، اختصاص یافت. در ۱ آوریل ۱۹۴۹، هنگ اول تانک‌ها به هنگ ۱۳۲ تانک‌ها تغییر نام داد.در ۱ مه ۱۹۵۹، ارتش ایتالیا مرکز آموزش واحدهای زرهی را در تئولادا در ساردینیا تأسیس کرد که در ۱ مه ۱۹۷۴ به هنگ اول پیاده‌نظام زرهی تغییر نام داد.در ۱ ژوئن ۱۹۹۹، تخصص تانک‌ها از شاخه پیاده‌نظام به شاخه سواره نظام منتقل شد. در نتیجه، در همان تاریخ، این هنگ پرچم خود را با پرچم سواره نظام جایگزین کرد. در سال ۲۰۰۹، هنگ سوم برساگلیری از میلان به تئولاده نقل مکان کرد و از آن زمان پایگاه خود را با هنگ اول زرهی به اشتراک گذاشت.