روابط ایتالیا و آمریکا کیست؟ توضیح بده.
روابط ایتالیا و آمریکا () گرم و دوستانه است. ایالات متحده از سال ۱۸۴۰ نمایندگی دیپلماتیک در ایتالیا و کشورهای پیشین آن، پادشاهی ساردنی و سپس پادشاهی ایتالیا داشته است. با این حال، در سال ۱۸۹۱ دولت ایتالیا روابط دیپلماتیک را قطع کرد و به‌طور موقت جنگ با ایالات متحده را به عنوان پاسخی به پرونده حل‌نشده قتل یازده ایتالیایی در نیواورلئان، لوئیزیانا، در نظر گرفت و همچنین در بازه ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳، در حالی که ایتالیا و ایالات متحده در جنگ بودند، روابط قطع شد.پس از جنگ جهانی دوم، ایتالیا شریک قوی و فعال ترانس‌آتلانتیک شد که همراه با ایالات متحده، تلاش کرده است ارزش‌های دموکراتیک و همکاری بین‌المللی را در مناطق بحران و درگیری‌های داخلی ترویج کند. در این راستا، دولت ایتالیا با ایالات متحده در تدوین سیاست‌های دفاعی، امنیتی و صلح‌بانی همکاری کرده است. بر اساس توافق‌های دوجانبه طولانی‌مدت ناشی از عضویت در ناتو، ایتالیا میزبان نیروهای مهم نظامی آمریکا در کمپ ادرل و لیورنو (ارتش)، پایگاه هوایی اویانو (نیروی هوایی)، و پایگاه هوایی سیگونلا، گائتا و ناپل—به عنوان پایگاه ناوگان ششم نیروی دریایی آمریکا است. ایالات متحده حدود ۱۱٬۵۰۰ پرسنل نظامی در ایتالیا مستقر دارد. ایتالیا میزبان کالج دفاعی ناتو در رم است.علاوه بر روابط نزدیک دولتی، اقتصادی و فرهنگی، طبق نظرسنجی‌های جهانی مرکز تحقیقات پیو، ایتالیا یکی از کشورهایی است که بیشترین گرایش مثبت به آمریکا را دارد، به طوری که در سال ۲۰۰۲، ۷۰٪ ایتالیایی‌ها نظر مثبت نسبت به ایالات متحده داشتند و این میزان در سال ۲۰۱۴ به ۷۸٪ افزایش یافت. طبق گزارش رهبری جهانی ایالات متحده در سال ۲۰۱۲، ۵۱٪ مردم ایتالیا از رهبری آمریکا تحت ریاست‌جمهوری باراک اوباما حمایت کردند، ۱۶٪ مخالف بودند و ۳۳٪ نامطمئن بودند.تاریخچه.قرن‌های ۱۸، ۱۹ و اوایل ۲۰.پیش از ۱۸۶۱، هیچ دولت-ملت یکپارچه‌ای در ایتالیا وجود نداشت. شبه‌جزیره ایتالیا به چندین دولت کوچک تقسیم شده بود که ایالات متحده با هر یک روابط دیپلماتیک برقرار کرده بود. بسیاری از این دولت‌های کوچک از نخستین کشورهایی بودند که استقلال ایالات متحده را به رسمیت شناختند و روابط دیپلماتیک برقرار کردند. به عنوان مثال، جمهوری جنوا در سال ۱۷۹۲ استقلال آمریکا را رسماً به رسمیت شناخت و روابط کنسولی با ایالات پاپی در سال ۱۷۹۷ برقرار شد. در جریان وحدت ایتالیا، دولت‌های کوچک شبه‌جزیره ایتالیا متحد شدند و پادشاهی ایتالیا را تشکیل دادند. ایالات متحده رسماً پادشاهی ایتالیا را در ۱۱ آوریل ۱۸۶۱ به رسمیت شناخت.در طول جنگ اول بربری (۱۸۰۱–۱۸۰۵)، ایالات متحده با پادشاهی سیسیل علیه دزدان دریایی بربر متحد شد، زیرا هر دو کشور علاقه مشترکی به پایان دادن به اختلالات تجاری در دریای مدیترانه که توسط دزدان دریایی ایجاد شده بود، داشتند.ایتالیا و ایالات متحده بخشی از ائتلاف هشت کشور بودند که از ۱۸۹۹ تا ۱۹۰۱ در شورش مشت‌زن‌ها در دودمان چینگ مداخله کردند.از دهه ۱۸۸۰ تا ۱۹۲۰، بیش از ۴ میلیون ایتالیایی به ایالات متحده مهاجرت کردند و بیش از ۱۰ درصد جمعیت مهاجر آن کشور را تشکیل دادند. آمریکایی‌های ایتالیایی‌تبار با ایتالیایی‌ستیزی مواجه شدند. مهاجرت ایتالیایی‌ها به ایالات متحده در دهه ۱۹۲۰ به دلیل تصویب قانون مهاجرت ۱۹۲۴ به شدت کاهش یافت.پس از کشته شدن ۱۱ ایتالیایی در جریان لینچ‌کردن در ایالات متحده آمریکا در سال ۱۸۹۱، روابط بین دو کشور تیره شد. دولت ایتالیا خواستار محاکمه اعضای گروه لینچ و پرداخت غرامت به خانواده‌های مردان کشته‌شده شد. هنگامی که ایالات متحده از پیگرد قانونی رهبران گروه خودداری کرد، ایتالیا سفیر خود را از واشینگتن فراخواند تا اعتراض خود را نشان دهد. ایالات متحده نیز به تبع آن، نمایندگی خود را از رم فراخواند. روابط دیپلماتیک بیش از یک سال در بن‌بست باقی ماند. زمانی که رئیس‌جمهور بنجامین هریسون موافقت کرد مبلغ ۲۵٬۰۰۰ دلار غرامت به خانواده قربانیان پرداخت شود، کنگره ایالات متحده آمریکا تلاش کرد بدون موفقیت دخالت کند و او را به «تسلط اجرایی غیرقانونی بر اختیارات کنگره» متهم کرد.ظهور فاشیسم و جنگ جهانی دوم.ایالات متحده و ایتالیا هر دو عضو متفقین جنگ جهانی اول در جریان جنگ جهانی اول بودند و رئیس‌جمهور وودرو ویلسون در مسیر سفر به کنفرانس صلح پاریس از رم دیدن کرد. با این حال، در کنفرانس، رئیس‌جمهور وودرو ویلسون با اهداف جنگی الحاق‌گرایی ایتالیا که در پیمان لندن (۱۹۱۵) به صورت محرمانه تضمین شده بود، مخالفت کرد، زیرا با اصول چهارده‌گانه ویلسون او که خواهان «دیپلماسی شفاف» و تعیین سرنوشت بود، در تضاد بود. به اعتراض به امتناع ویلسون و دیگر رهبران متفقین از به رسمیت شناختن مطالبات سرزمینی در پادشاهی یوگسلاوی و آلبانی، هیئت ایتالیایی به رهبری نخست‌وزیر ویتوریو امانوئله اورلاندو و وزیر خارجه سیدنی سونینو کنفرانس را ترک کرد. ویلسون تلاش کرد با صدور یک فراخوان مستقیم به مردم ایتالیا در "Le Temps" وضعیت را آرام کند، اما این اقدام توسط عموم مردم ایتالیا به شدت مورد تمسخر قرار گرفت.از زمان به قدرت رسیدن موسولینی، ایالات متحده از دستاوردهای اولیه او استقبال کرد، از جمله کمک به بهبود روابط بین دو کشور. روابط پس از جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی در سال ۱۹۳۵ بدتر شد.در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۱، چهار روز پس از حمله ژاپن به پرل هاربر، آلمان و ایتالیا به ایالات متحده اعلان جنگ کردند و ایالات متحده نیز متقابلاً پاسخ داد. ایالات متحده و بریتانیا در سال ۱۹۴۳ سیسیلی را تصرف کردند بدون نیاز به درگیری زیاد، زیرا ایتالیایی‌ها عقب‌نشینی کردند. با این حال، تهاجم متفقین به جنوب ایتالیا در پاییز ۱۹۴۳ موضوعی متفاوت بود، زیرا تلفات بالا بود و پیشرفت کند صورت می‌گرفت. متفقین در ژوئن ۱۹۴۴ رم را تصرف کردند و به آرامی به سمت شمال پیش رفتند. متفقین اهمیت بسیار بیشتری به تهاجم به فرانسه در سال ۱۹۴۴ دادند؛ ایتالیا به عنوان «پس‌مانده» در نظر گرفته شد.از سال ۱۹۴۳ تا پایان جنگ، تنها بخشی از ایتالیا که با ایالات متحده در جنگ بود، دولت دست‌نشانده آلمان، جمهوری سوسیال ایتالیا بود. پارتیزان‌های ایتالیایی و ویکتور امانوئل سوم و وفاداران او از سال ۱۹۴۳ موسولینی را سرنگون کردند و به آلمان اعلان جنگ دادند. آلمان به سرعت کل شبه‌جزیره را تصرف کرد. ایتالیا در طول کارزار ایتالیا (جنگ جهانی دوم) از ایالات متحده و دیگر متفقین حمایت کرد.۱۹۴۶–۱۹۸۹.پس از پایان جنگ در ماه مه ۱۹۴۵، ایالات متحده تا زمان رأی‌گیری دربارهٔ شکل نهادی کشور، ایتالیا را اشغال کرد. ایالات متحده در گذار از سلطنت به جمهوری در سال ۱۹۴۶ کمک کرد. ایتالیا در دوران جنگ سرد به متحد ارزشمندی برای ایالات متحده در برابر گسترش کمونیسم در اروپا تبدیل شده بود.ایتالیا در سال ۱۹۴۷ معاهده صلح با ایالات متحده و بریتانیا را امضا کرد و در سال ۱۹۴۹ به ناتو پیوست. ایالات متحده با استفاده از طرح مارشال به احیای اقتصاد ایتالیا کمک کرد. در همان سال‌ها، ایتالیا عضو سازمان زغال‌سنگ و فولاد اروپا (ECSC) نیز شد که بعدها به اتحادیه اروپا (EU) تبدیل شد.حزب دموکراسی مسیحی (ایتالیا) و نخست‌وزیر آلچیده د گاسپری (۱۹۴۵–۱۹۵۳) در ایالات متحده حمایت قابل توجهی داشت، جایی که او به عنوان مردی شناخته می‌شد که می‌تواند در برابر رشد کمونیسم – به ویژه حزب کمونیست ایتالیا که بزرگ‌ترین حزب کمونیست در یک دموکراسی غرب اروپا بود – مقاومت کند. در ژانویه ۱۹۴۷ او به ایالات متحده سفر کرد. اهداف اصلی این سفر نرم کردن شرایط معاهده صلح معلق با ایتالیا و دریافت کمک اقتصادی فوری بود. این تور ده روزه که توسط غول رسانه‌ای هنری لوس، مالک تایم و همسرش کلر لوس، سفیر آینده در رم، برنامه‌ریزی شده بود، به عنوان یک «پیروزی رسانه‌ای» تلقی شد و بازتاب مثبتی در بخش گسترده‌ای از مطبوعات آمریکایی داشت.در طول دیدارهایش در ایالات متحده، او موفق شد یک وام ۱۰۰ میلیون دلاری بانک صادرات-واردات ایالات متحده با اهمیت سیاسی اما از نظر مالی نسبتاً کوچک برای ایتالیا تأمین کند. به گفته د گاسپری، افکار عمومی این وام را به عنوان رأی اعتماد به دولت ایتالیا تلقی کرده و موقعیت او را در برابر حزب کمونیست در چارچوب جنگ سرد در حال ظهور تقویت می‌کرد. نتایج مثبت، اعتبار د گاسپری را در ایتالیا افزایش داد. او همچنین با اطلاعات مفیدی دربارهٔ تغییرات اولیه در سیاست خارجی آمریکا که منجر به جنگ سرد شد و در ایتالیا باعث جدایی از کمونیست‌ها و سوسیالیست‌های چپ و خروج آن‌ها از دولت در بحران مه ۱۹۴۷ گردید، بازگشت.ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ با بی‌ثباتی سیاسی مواجه شد که در دهه ۱۹۸۰ پایان یافت. این دوره که به سال‌های سرب معروف است، با درگیری‌های گسترده اجتماعی و اقدامات تروریستی انجام شده توسط جنبش‌های خارج از پارلمان مشخص می‌شد. ترور رهبر حزب دموکراسی مسیحی (ایتالیا)، آلدو مورو، به پایان «توافق تاریخی» بین DC و حزب کمونیست ایتالیا (PCI) منجر شد. در دهه ۱۹۸۰، برای اولین بار، دو دولت توسط یک جمهوری‌خواه (جووانی اسپادولینی) و یک سوسیالیست (بتینو کراشی) اداره شدند، نه توسط یکی از اعضای DC.بسیاری از جنبه‌های سال‌های سرب هنوز در هاله‌ای از ابهام قرار دارند و بحث دربارهٔ آن‌ها ادامه دارد. در آن سال‌ها، بسیاری به ویژه در جناح چپ، از وجود یک "استراتژی تنش ("strategia della tensione") سخن گفتند. بر اساس این نظریه، نیروهای پنهان و خارجی در ایجاد «استراتژی تنش» نقش داشتند. سازمان‌های شناسایی شده شامل: عملیات گلادیو، یک ساختار مخفی ضد کمونیستی ناتو؛ محفل فراماسونری P2، که در سال ۱۹۸۱ پس از دستگیری رهبر آن لیچو جلی کشف شد؛ سازمان‌های تروریستی «سیاه» نئوفاشیسم مانند "Ordine Nuovo" یا Avanguardia Nazionale"; اداره اطلاعات نظامی ایتالیا؛ و ایالات متحده آمریکا. این نظریه در دهه ۱۹۹۰ دوباره مطرح شد، پس از آنکه نخست‌وزیر جولیو آندرئوتی در ۲۴ اکتبر ۱۹۹۰ وجود گلادیو را در جلسه پارلمانی تأیید کرد. تحقیقات قضایی دربارهٔ انفجار میدان فونتانا و کشتار بولونیا و چندین گزارش پارلمانی به چنین استراتژی عمدی تنش اشاره داشتند. دادستان میلان گویدو سالوینی یک افسر نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، دیوید کارِت، را به دلیل نقش او در انفجار میدان فونتانا متهم کرد. او همچنین در سال ۱۹۹۵ در حین جستجوی اطلاعات مربوط به این پرونده، کارلو روکی، یک مأمور سیا در ایتالیا، را شگفت‌زده کرد. در سال ۲۰۰۰، گزارشی از کمیسیون پارلمانی دولت آن زمان مرکز-چپ نتیجه گرفت که استراتژی تنش توسط ایالات متحده حمایت شده بود تا ""PCI و تا حدی PSI را از رسیدن به قدرت اجرایی در کشور بازدارد"."در سال ۱۹۸۵، اختلاف نظر دربارهٔ نحوه مدیریت "ربایش اکیل لائورو" منجر به درگیری شدید دیپلماتیک بین دولت‌های ایتالیا و ایالات متحده و همچنین بین بخش‌هایی از نیروهای نظامی آن‌ها شد. این بحران دیپلماتیک که به بحران سیگونلا معروف شد، به تقابل و ایست نظامی بین واحدهای نیروهای ویژه ایالات متحده و نیروهای نظامی ایتالیا، عمدتاً VAM ("Vigilanza Aeronautica Militare") و کارابینیری، انجامید. بحران دیپلماتیک به زودی در جریان کنفرانسی بین نخست‌وزیر بتینو کراشی و رئیس‌جمهور رونالد ریگان حل و فصل شد.با پایان سال‌های سرب (ایتالیا) (۱۹۶۹–۱۹۸۹), حزب کمونیست ایتالیا به تدریج تحت رهبری انریکو برلینگوئر آرای خود را افزایش داد. حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI)، شریک دموکرات‌های مسیحی و به رهبری نخست‌وزیر بتینو کراشی، هرچه بیشتر نسبت به کمونیست‌ها و اتحاد جماهیر شوروی انتقاد پیدا کرد؛ خود کراشی از استقرار موشک‌های پرسینگ II توسط رئیس‌جمهور ایالات متحده رونالد ریگان در ایتالیا حمایت کرد، اقدامی که کمونیست‌ها به شدت با آن مخالفت کردند. پس از سقوط دیوار برلین، ایتالیا با چالش‌های قابل توجهی مواجه شد، زیرا رأی‌دهندگان که از فلج سیاسی گذشته، بدهی عظیم دولت و سیستم گسترده فساد سیاسی (که به‌طور جمعی به نام مانی‌پولیته پس از کشف توسط تحقیقات "مانی‌پولیته" شناخته شد) سرخورده شده بودند، خواستار اصلاحات سیاسی، اقتصادی و اخلاقی شدند. این رسوایی‌ها همه احزاب عمده را درگیر کرد، اما به ویژه احزاب ائتلاف حاکم را؛ بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ حزب دموکراسی مسیحی (ایتالیا) با بحران شدیدی مواجه شد و منحل گردید و به چند بخش تقسیم شد، در حالی که حزب سوسیالیست ایتالیا و دیگر احزاب کوچک حاکم نیز منحل شدند. کمونیست‌ها به عنوان یک نیروی سوسیال دموکراسی دوباره سازماندهی شدند.پس از ۱۹۸۹.در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، ایالات متحده و ایتالیا به عنوان شرکای ناتو در موضوعاتی مانند جنگ خلیج فارس، لبنان، روند صلح خاورمیانه، مذاکرات چندجانبه، عملیات صلح‌بانی در سومالی و موزامبیک، قاچاق مواد مخدر، قاچاق انسان و تروریسم همکاری نزدیکی داشتند. بر اساس توافقات دوجانبه طولانی‌مدت ناشی از عضویت در ناتو، ایتالیا میزبان نیروهای نظامی مهم ایالات متحده در ویچنزا و لیورنو (ارتش)؛ آویانو (نیروی هوایی)؛ و پایگاه هوایی سیگونلا، گائتا و ناپل – پایگاه اصلی ناوگان ششم ایالات متحده آمریکا است. ایالات متحده حدود ۱۳٬۰۰۰ نیروی نظامی در ایتالیا مستقر دارد. ایتالیا میزبان کالج دفاعی ناتو در رم است. ایتالیا همچنان شریک قوی و فعال فرااطلسی است که همراه با ایالات متحده، در پی ترویج ایده‌های دموکراتیک و همکاری بین‌المللی در مناطق بحران و درگیری‌های داخلی بوده است.روابط بین دو کشور به‌طور کوتاه اما جدی پس از حادثه سقوط تله‌کابین کاوالزه ۱۹۹۸ تنش پیدا کرد. نزدیک شهر کاوالزه در دولومیتی، یک هواپیمای سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا نورثروپ گرومن ئی‌ای-۶بی پراولر که با ارتفاع پایین و برخلاف مقررات پرواز می‌کرد، کابل پشتیبان یک تله‌کابین را برید و باعث سقوط کابین به ارتفاع بیش از ۸۰ متر (۲۶۰ فوت) شد و ۲۰ نفر کشته شدند. خلبان و ناوبر هواپیما در ایالات متحده محاکمه شدند و از اتهام قتل شبه‌عمد و قتل ناشی از بی‌احتیاطی تبرئه شدند که خشم عمومی ایتالیا را برانگیخت.در دهه ۲۰۰۰، برلوسکونی و کابینه‌هایش تمایل زیادی به حمایت از سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا داشتند، با وجود اختلاف سیاستی بین ایالات متحده و بسیاری از اعضای مؤسس اتحادیه اروپا (آلمان، فرانسه و بلژیک) در دوران رئیس‌جمهوری جرج دابلیو. بوش. تحت رهبری او، دولت ایتالیا نیز موقعیت سنتی خود در سیاست خارجی را از موضع طرفدار اعراب در غرب به دوستی بیشتر با اسرائیل و ترکیه تغییر داد. ایتالیا، در دوران برلوسکونی، به متحد محکمی برای ایالات متحده تبدیل شد به دلیل حمایت او در جنگ در افغانستان (۲۰۰۱–۲۰۲۱) و جنگ عراق پس از حمله ۲۰۰۳ به عراق در چارچوب جنگ علیه تروریسم. سیلویو برلوسکونی در دیدارهای خود با دبیرکل سازمان ملل متحد کوفی عنان و رئیس‌جمهور ایالات متحده جرج دابلیو. بوش اعلام کرد که او برای «تغییر واضح وضعیت عراق» و انتقال سریع حاکمیت به دولت منتخب مردم عراق تلاش کرده است. نیروهای مسلح ایتالیا حدود ۳٬۲۰۰ سرباز در جنوب عراق مستقر داشتند، که پس از نیروهای آمریکایی و بریتانیایی سومین گروه بزرگ در آن منطقه بود. نیروهای ایتالیایی به تدریج در نیمه دوم سال ۲۰۰۶ از عراق خارج شدند و آخرین سربازان در دسامبر همان سال کشور را ترک کردند.در دومین دولت مرکز-چپ خود از ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸، نخست‌وزیر رومانو پرودی برخی از جهت‌گیری‌های جدید سیاست خارجی خود را ارائه داد و قول داد نیروهای ایتالیا را از عراق خارج کند و جنگ عراق را «اشتباه جدی که مشکل امنیتی را حل نکرده بلکه افزایش داده است» نامید.روابط فرهنگی.غذا.آشپزی ایتالیایی-آمریکایی سبکی از آشپزی ایتالیایی است که در سراسر ایالات متحده آمریکا سازگار شده است. غذای ایتالیایی-آمریکایی در طول تاریخ توسط موج‌های مختلف مهاجران و نوادگان آن‌ها، که به آن‌ها آمریکایی‌های ایتالیایی‌تبار گفته می‌شود، شکل گرفته است.با سکونت مهاجران از ناحیه‌های ایتالیا در نقاط مختلف فهرست مناطق ایالات متحده آمریکا، بسیاری از آن‌ها سنت‌های آشپزی منطقه‌ای ایتالیا را با خود به همراه آوردند. بسیاری از این غذاها و دستورها به مرور زمان به غذاهای محبوب برای مردم شهرها و سپس برای مردم سراسر آمریکا تبدیل شدند.غذای ایتالیایی-آمریکایی عمدتاً بر پایه سنت‌های آشپزی جنوب ایتالیا مهاجرت شکل گرفته است، اگرچه تعداد قابل توجهی از مهاجران شمال ایتالیا نیز به ایالات متحده آمدند و تا حدودی بر این سبک آشپزی تأثیر گذاشتند.ایتالیایی-آمریکایی‌ها اغلب غذاها را با میراث منطقه‌ای خود شناسایی می‌کنند. مواد اصلی آشپزی جنوب ایتالیا شامل پاستا خشک، سس گوجه‌فرنگی و روغن زیتون است، در حالی که مواد اصلی آشپزی شمال ایتالیا شامل غذاهایی مانند ریزوتو، سس بشامل و پولنتا می‌باشد.ورزش.بیسبال در نتونو، ایتالیا محبوب است به دلیل میراث سربازان آمریکایی که در طول جنگ جهانی دوم در آنجا ساکن بودند. این شهر چندین قهرمانی اروپایی را به دست آورده و به گسترش این ورزش در سایر نقاط ایتالیا کمک کرده است.