پیکور کیست؟ توضیح بده.
پیکور، چکش بادی یا چکش تخریب ابزاری پنوماتیک یا الکترومکانیکی است که یک چکش را مستقیماً با یک اسکنه یا قلم ترکیب می‌کند. این وسیله را ویلیام مک‌ریوی اختراع کرد، و سپس حق ثبت اختراع را به چارلز بردی کینگ فروخت. چکش‌های بادی دستی معمولاً با هوای فشرده کار می‌کنند، اما برخی از آنها نیز با موتورهای الکتریکی کار می‌کنند. چکش‌های بادی بزرگتر، مانند چکش‌های نصب شده روی دستگاه که در ماشین‌آلات ساختمانی استفاده می‌شوند، معمولاً با نیروی هیدرولیکی کار می‌کنند. این ابزارها معمولاً برای شکستن سنگ، آسفالت و بتن استفاده می‌شوند.یک چکش بادی با راندن یک چکش "داخلی" به بالاوپایین کار می‌کند. چکش ابتدا به پایین رانده می‌شود تا به قلم ضربه بزند و سپس به بالا برمی‌گردد تا چکش را به موقعیت اصلی خود برگرداند تا چرخه تکرار شود. اثربخشی چکش بادی به میزان نیرویی که به ابزار اعمال می‌شود بستگی دارد. معمولاً مشابه یک چکش برای شکستن سطح سخت یا سنگ در کارهای ساختمانی استفاده می‌شود و به همراه لوازم جانبی آن (یعنی پایه فشاردهنده، روان‌کننده) در دسته تجهیزات جابجایی خاک قرار نمی‌گیرد.نام پیکور.در ابتدا برند هیلتی با نام «پیکور» وارد ایران شد.تاریخچه.اولین مته بخار توسط ساموئل میلر در سال ۱۸۰۶ ثبت اختراع شد. این مته فقط از بخار برای بالا بردن مته استفاده می‌کرد. مته‌های پنوماتیک در پاسخ به نیازهای معدن، استخراج معادن، حفاری و تونل‌سازی توسعه یافتند. سی. برانتون در سال ۱۸۴۴ یک مته پنوماتیک را پیشنهاد کرد. در سال ۱۸۴۶، یک مته ضربه‌ای که می‌توانست با بخار یا فشار اتمسفر حاصل از خلاء کار کند را توماس کلارک، مارک فریمن و جان وارلی در بریتانیا ثبت اختراع کردند. اولین «مته ضربه‌ای» آمریکایی در سال ۱۸۴۸ ساخته شد و در سال ۱۸۴۹ جاناتان جی. کوچ از فیلادلفیا، پنسیلوانیا آن را ثبت اختراع کردند. در آن مته، مته از پیستون یک موتور بخار عبور می‌کرد. پیستون، مته را می‌گرفت و آن را به سمت سطح سنگ پرتاب می‌کرد. این یک مدل آزمایشی بود. در سال ۱۸۴۹، دستیار کوچ، جوزف دبلیو. فاول، یک ثبت اختراع مقدماتی (patent caveat) برای یک مته ضربه‌ای با طراحی خودش ثبت کرد. در مته فاول، مته مستقیماً به پیستون در سیلندر بخار متصل بود؛ به‌طور خاص، مته به سرچلیپای (Crosshead) پیستون متصل بود. این مته همچنین مکانیزمی برای چرخاندن مته حول محور خود بین ضربات و برای پیشروی مته با عمیق‌تر شدن سوراخ داشت. تا سال ۱۸۵۰ یا ۱۸۵۱، فاول از هوای فشرده برای به حرکت درآوردن مته خود استفاده می‌کرد و آن را به اولین مته پنوماتیک واقعی تبدیل کرد.تقاضا برای مته‌های پنوماتیک به ویژه از سوی معدنچیان و تونل‌سازان افزایش یافت، زیرا موتورهای بخار برای کار به آتش نیاز داشتند و تهویه در معادن و تونل‌ها برای تخلیه دود آتش کافی نبود. همچنین، معادن و تونل‌ها ممکن بود حاوی گازهای قابل اشتعال و انفجاری مانند متان باشند. همچنین هیچ راهی برای انتقال بخار در مسافت‌های طولانی، مانند از سطح به کف معدن، بدون میعان آن وجود نداشت. در مقابل، هوای فشرده را می‌توان بدون از دست دادن انرژی در مسافت‌های طولانی منتقل کرد و پس از استفاده از هوای فشرده برای تأمین انرژی تجهیزات، می‌توان معدن یا تونل را تهویه کرد.در اروپا از اواخر دهه ۱۸۴۰، کارلو آلبرتو، پادشاه ساردینیا، در فکر حفاری یک تونل ۱۲-کیلومتری از میان کوه فرژو بود تا یک خط آهن بین ایتالیا و فرانسه ایجاد کند که از قلمرو او عبور می‌کرد. نیاز به یک مته سنگی مکانیکی آشکار بود و این امر باعث ایجاد تحقیقات در اروپا در مورد مته‌های سنگی پنوماتیک شد. یک فرانسوی به نام فرانسوا کَوه ()، یک مته سنگی طراحی کرد که از هوای فشرده استفاده می‌کرد و آن را در سال ۱۸۵۱ به ثبت رساند. با این حال، هوا باید در هر ضربه به صورت دستی به سیلندر وارد می‌شد، بنابراین موفقیت‌آمیز نبود.در سال ۱۸۵۴، در انگلستان، توماس بارتلت یک مته سنگی ساخت و سپس آن را (۱۸۵۵) به ثبت رساند، که سر آن مستقیماً به پیستون یک موتور بخار متصل بود. در سال ۱۸۵۵، بارتلت مته خود را که با هوای فشرده کار می‌کرد، به مسئولان پروژه تونل کوه فرژو نشان داد. (در سال ۱۸۵۵، یک آلمانی به نام شومان، مته سنگی پنوماتیک مشابهی را در فرایبورگ آلمان اختراع کرد.) تا سال ۱۸۶۱، مته بارتلت توسط مهندس متولد ساووی، ژرمن سامیلر (۱۸۱۵–۱۸۷۱) و همکارانش، گراندیس و گراتونی، اصلاح شده بود. پس از آن، بسیاری از مخترعان مته پنوماتیک را اصلاح کردند. سامیلر مته خود را به تونل طویل گوتهارد برد، که در آن زمان برای اتصال راه‌آهن بین سوئیس و ایتالیا از زیر کوه‌های آلپ ساخته می‌شد. از آنجا، معدنکاری و تونل‌سازی راه‌آهن گسترش یافت.دو شرکت تولیدکننده تجهیزات، اطلس کوپکو و اینگرسول رند، به ترتیب در اروپا و آمریکا در زمینه ارائه دستگاه‌های حفاری هوای فشرده مسلط شدند و هر کدام دارای حق ثبت اختراع‌های قابل توجهی بودند.اصطلاحات.کلمه «jackhammer» در انگلیسی آمریکای شمالی و استرالیا استفاده می‌شود، در حالی که «مته پنوماتیک» به صورت محاوره‌ای در جاهای دیگر جهان انگلیسی زبان استفاده می‌شود، اگرچه به‌طور دقیق «مته پنوماتیک» به یک چکش با رانهٔ پنوماتیکی اشاره دارد.در بریتانیا، نسخه‌های الکترومکانیکی به صورت محاوره‌ای با نام «Kangos» شناخته می‌شوند. این اصطلاح از نام تجاری سابق بریتانیایی که اکنون متعلق به شرکت ابزار میلواکی است، گرفته شده است.استفاده.استفاده از یک چکش بادی قابل حمل با اندازهٔ بزرگ برای کار در برابر دیوارها و شیب‌های تند، مگر توسط یک فرد بسیار قوی، عملی نیست، زیرا کاربر باید هم وزن ابزار را تحمل کند و هم پس از هر ضربه، ابزار را به سمت کار هل دهد. تکنیکی که توسط کارگران باتجربه ابداع شده است، یک تیم دو نفره برای غلبه بر این مانع جاذبه است: یک نفر چکش را به کار می‌گیرد و نفر دوم با نگه داشتن چکش روی شانه‌هایش یا در آغوش گرفتن آن، به او کمک می‌کند. هر دو از وزن ترکیبی خود برای فشار دادن مته به سطح کار استفاده می‌کنند. این روش معمولاً به عنوان چکش بادی افقی شناخته می‌شود.دو روش برای کنترل گرد و غبار ناشی از استفاده از چکش بادی وجود دارد، یا از طریق اسپری مداوم آب در نقطه برخورد، یا استفاده از هود یا پوشش با سیستم جمع‌آوری گرد و غبار خلاء.انواع.پنوماتیک.چکش تخریب بادی که با نام متهٔ بادی نیز شناخته می‌شود نوعی چکش بادی است که از هوای فشرده به عنوان منبع تغذیه استفاده می‌کند. منبع هوا معمولاً از یک کمپرسور هوای قابل حمل که توسط یک موتور دیزلی به حرکت در می‌آید، تأمین می‌شود. قبلاً از کمپرسورهای رفت‌وبرگشتی استفاده می‌شد. این واحد شامل یک کمپرسور رفت و برگشتی بود که از طریق یک کلاچ گریز از مرکز توسط یک موتور دیزلی به حرکت درمی‌آمد. گاورنر موتور فقط دو سرعت ارائه می‌داد:نسخه‌های مدرن از کمپرسورهای اسکرو دوار استفاده می‌کنند و گاورنر متغیر پیچیده‌تری دارند. این واحد معمولاً روی یک تریلر نصب می‌شود و گاهی اوقات شامل یک ژنراتور الکتریکی برای تأمین برق چراغ‌ها یا ابزارهای برقی است.علاوه بر این، برخی از کاربران چکش‌های بادی ممکن است از یک روان‌کننده پنوماتیکی استفاده کنند که به صورت سری با شلنگ هوای متصل به چکش بادی قرار می‌گیرد. این امر باعث افزایش عمر و عملکرد چکش بادی می‌شود.الکترومکانیکی یا الکتروپنوماتیکی.چکش الکتروپنوماتیک اغلب چکش دوار نامیده می‌شود زیرا دارای یک موتور الکتریکی است که میل‌لنگ را می‌چرخاند. این چکش دو پیستون دارد - یک پیستون محرک و یک پیستون آزاد. میل‌لنگ، پیستون محرک را در همان سیلندر پیستون پرواز به جلو و عقب حرکت می‌دهد. پیستون محرک هرگز پیستون پرواز را لمس نمی‌کند. در عوض، پیستون محرک هوا را در سیلندر فشرده می‌کند که سپس پیستون پرواز را به سمت یک ضربه‌زننده که با مته تماس پیدا می‌کند، سوق می‌دهد.ابزارهای برقی در اندازه‌های مختلفی، حدود عرضه می‌شوند. آنها به یک منبع تغذیه خارجی نیاز دارند اما به کمپرسور نیازی ندارند. اگرچه در گذشته این ابزارها قدرت چکش بادی یا پنوماتیکی را نداشتند، اما این وضعیت با ابزارهای جدیدتر با موتور بدون جاروبک که به قدرت یک ابزار پنوماتیکی نزدیک می‌شوند و در برخی موارد حتی با آن برابری می‌کنند، در حال تغییر است. ابزارهای برقی برای مکان‌هایی که دسترسی به کمپرسور محدود یا غیرعملی است، مانند داخل ساختمان، یک محل ساخت‌وساز شلوغ یا در یک مکان دورافتاده مفید هستند.ابزارهای الکتروپنوماتیک از سه نظام متنوع برای اتصال قلم‌ها استفاده می‌کنند، اما رایج‌ترین آن‌ها SDS-max، با ۷/۸ در شش گوش، TE-S و ۱+۱/۸ در شش گوش هستند. اندازه انتهای اتصال نیز به انرژی ابزار برای شکست مربوط می‌شود. به عنوان مثال، ابزارهای بوش و هیلتی ۵٫۴ کیلوگرمی هر دو از SDS-max استفاده می‌کنند، در حالی که ابزارهای بوش، هیلتی و ماکیتای ۲۹ کیلوگرمی همگی از اتصال شش گوش ۱+۱/۸ استفاده می‌کنند. برای اطلاعات بیشتر در مورد چکش‌کاری الکتروپنوماتیک به دریل‌های چکشی مراجعه کنید.هیدرولیک.یک چکش هیدرولیکی ممکن است روی تجهیزات سنگین مانند بیل مکانیکی یا پشت سوار نصب شود و به‌طور گسترده برای کارهای جاده‌ای، استخراج معادن، کارهای ساختمانی و تخریب عمومی استفاده می‌شود. این چکش‌های بزرگتر نصب‌شده روی ماشین، به عنوان چکش‌های نصب شده روی دستگاه یا چکش‌های نصب شده روی ماشین شناخته می‌شوند. چنین ابزارهایی را می‌توان به صورت افقی استفاده کرد، زیرا برای انجام کار خود نیازی به کمک جاذبه ندارند. آنها معمولاً از یک موتور هیدرولیکی استفاده می‌کنند که یک سیستم چکش بادی آب‌بندی شده را به حرکت درمی‌آورد، زیرا یک چکش فعال‌شده با هیدرولیک هم سرعت ضربه کمی ایجاد می‌کند و هم به‌طور بالقوه بارهای ضربه‌ای غیرقابل قبولی را به سیستم پمپ منتقل می‌کند. این را با یک چکش شمع‌کوب با نیروی بخار، مکانیکی یا هیدرولیکی مقایسه کنید.پیشرفت‌های فناوری امکان ساخت چکش‌های هیدرولیکی قابل حمل را فراهم کرده است. چکش بادی با شلنگ‌های هیدرولیک به یک پاورپک هیدرولیکی قابل حمل متصل می‌شود: یا یک موتور بنزینی یا دیزلی که پمپ هیدرولیک را به حرکت درمی‌آورد؛ یا یک بیل مکانیکی کوچک یا لودر اسکید-استیر از طریق یک محور محرکه به سیستم هیدرولیک دستگاه متصل می‌شود. منابع تغذیه هیدرولیکی از کمپرسورهای هوا کارآمدتر هستند و این کیت را در مقایسه با نسخه پنوماتیکی قابل مقایسه، کوچک‌تر، ارزان‌تر یا قدرتمندتر می‌کنند.ابزارهای پنوماتیک یا هیدرولیکی به ویژه در معادن زیرزمینی که خطر انفجار وجود دارد (مانند معادن زغال سنگ) مورد استفاده قرار می‌گیرند، زیرا برای کار به برق ولتاژ بالا نیاز ندارند و بخش زیادی از خطر انفجار ناشی از جرقه را از بین می‌برند.اثر بر سلامتی.صدای ضربات چکش، همراه با خروج هوای انفجاری، چکش‌های بادی را به طرز خطرناکی پرصدا می‌کند و بیش از ۱۲۰ دسی‌بل فشار صدا در نزدیکی گوش‌های اپراتور منتشر می‌کند. اپراتور باید از گوش‌گیرها و محافظ‌های صدا استفاده کند تا از نوعی کم‌شنوایی که وزوز گوش علامت اصلی آن است، جلوگیری شود. اگرچه برخی از چکش‌های بادی اکنون دارای صدا خفه‌کن در اطراف لولهٔ ابزار هستند، اما صدای بلند خروج هوا، ضربات خود چکش و صدای موتور کمپرسور خفه نمی‌شود.استفاده از این وسیله با سندرم رینود مرتبط دانسته شده است؛ به‌طور خاص، قرار گرفتن طولانی مدت در معرض ارتعاش شدید ناشی از این ابزار می‌تواند منجر به شکل ثانویه‌ای از این سندرم شود که به عنوان ارتعاش انگشت سفید شناخته می‌شود. استفاده از نوار چسب ورزشی در جلوگیری از انگشت سفید خیلی مؤثر نیست، اما به نظر می‌رسد به کاهش برخی از ناراحتی‌های آن کمک می‌کند. استفاده از مته پنوماتیک همچنین می‌تواند منجر به مستعد شدن برای ابتلا به سندرم تونل کارپال شود.برخی از تولیدکنندگان ابزارهای الکتروپنوماتیکی اکنون سیستم‌های کاهش ارتعاش را برای کاهش ارتعاش احساس شده توسط اپراتور ارائه می‌دهند. به عنوان مثال، هیلتی یک مدل چکش بادی تولید می‌کند که تقریباً همان انرژی ضربه یک چکش پنوماتیک ۶۰ پوندی (۲۷ کیلوگرم) را دارد، اما لرزشی که توسط اپراتور احساس می‌شود به‌طور قابل توجهی کمتر است (۷ متر بر مربع ثانیه). تولیدکنندگان دیگری مانند ماکیتا، دیوالت و بوش نیز ابزارهای برقی با قابلیت کاهش ارتعاش ارائه می‌دهند.علاوه بر این، استفاده از چکش برقی برای شکستن روسازی بتنی ممکن است اپراتور را در معرض گرد و غبار خطرناک حاوی سیلیس کریستالی قابل استنشاق قرار دهد که ممکن است باعث سیلیکوزیس شود. اپراتور و افرادی که در مجاورت عملیات چکش برقی هستند باید از تجهیزات حفاظت فردی، از جمله ماسک تنفسی مورد تأیید OSHA (ایالات متحده) استفاده کنند.