شکست منفی کیست؟ توضیح بده.
در اپتیک، شکست منفی (به انگلیسی: Negative refraction) پدیده‌ای در الکترومغناطیس است که در آن پرتوهای نور در یک سطح مشترک به شکلی شکسته می‌شوند که مخالف خواص شکست مثبت رایج‌تر است. شکست منفی را می‌توان با استفاده از یک فراماده به دست آورد که برای دستیابی به مقادیر منفی برای گذردهی الکتریکی("ε") و تراوایی مغناطیسی ("μ") طراحی شده است؛ در چنین مواردی، می‌توان به ماده یک ضریب شکست منفی اختصاص داد. چنین موادی گاهی «مواد دوگانه منفی» (double negative) نامیده می‌شوند.شکست منفی در سطوح مشترک بین موادی رخ می‌دهد که یکی دارای سرعت فاز مثبت معمولی (یعنی ضریب شکست مثبت) است و دیگری دارای سرعت فاز منفی غیرمعمول‌تر (ضریب شکست منفی) است.سرعت فاز منفی.سرعت فاز منفی (NPV) یکی از ویژگی‌های انتشار نور در یک محیط است. تعاریف مختلفی برای NPV وجود دارد؛ رایج‌ترین آنها پیشنهاد اصلی ویکتور وسلاگو مبنی بر تقابل بردار موج و بردار پوینتینگ (آبراهام) است. تعاریف دیگر شامل تقابل بردار موج با سرعت گروهی و انرژی با سرعت است. «سرعت فاز» به‌طور معمول استفاده می‌شود، زیرا سرعت فاز همان علامتی را دارد که بردار موج دارد.یک معیار معمول برای تعیین NPV وسلاگو این است که ضرب داخلی بردار پوینتینگ و بردار موج منفی باشد (یعنی formula_1)، اما این تعریف هموردا نیست. اگرچه این محدودیت در عمل اهمیت چندانی ندارد، این معیار به یک شکل هموردا تعمیم یافته است. محیط‌های NPV وسلاگو «(فرا) مواد چپ‌گرد» (left-handed) نیز نامیده می‌شوند، زیرا اجزای امواج تختی که از آنها عبور می‌کنند (میدان الکتریکی، میدان مغناطیسی و بردار موج) به جای قاعده دست راست، از قاعده دست چپ پیروی می‌کنند. از اصطلاحات «چپ‌گرد» و «راست‌گرد» عموماً اجتناب می‌شود، زیرا برای اشاره به محیط‌های کایرال نیز به کار می‌روند.ضریب شکست منفی.می‌توان از بررسی مستقیم بردار پوینتینگ و بردار موج یک میدان نور در حال انتشار اجتناب کرد و به جای آن، مستقیماً پاسخ مواد را در نظر گرفت. با فرض اینکه ماده غیرکایرال است، می‌توان بررسی کرد که چه مقادیری از گذردهی (ε) و تراوایی (μ) منجر به سرعت فاز منفی (NPV) می‌شوند. از آنجایی که هم ε و هم μ به‌طور کلی مختلط هستند، بخش‌های موهومی آنها برای اینکه یک ماده غیرفعال (یعنی تلفاتی) شکست منفی را نشان دهد، لزوماً نباید منفی باشند. در این مواد، معیار سرعت فاز منفی توسط دپین و لاکتاکیا به صورت زیر استخراج شده است:که در آن formula_3 به ترتیب بخش‌های حقیقی ε و μ هستند. برای مواد فعال، این معیار متفاوت است.وقوع NPV لزوماً به معنای شکست منفی (ضریب شکست منفی) نیست. به‌طور معمول، ضریب شکست n با استفاده از رابطه زیر تعیین می‌شود:که در آن طبق قرارداد، برای n ریشه دوم مثبت انتخاب می‌شود. با این حال، در مواد NPV، ریشه دوم منفی انتخاب می‌شود تا این واقعیت را که بردار موج و سرعت فاز نیز معکوس شده‌اند، بازتاب دهد. ضریب شکست یک کمیت مشتق‌شده است که توصیف می‌کند چگونه بردار موج به فرکانس نوری و جهت انتشار نور مربوط می‌شود؛ بنابراین، علامت n باید طوری انتخاب شود که با وضعیت فیزیکی مطابقت داشته باشد.در مواد کایرال.ضریب شکست n به پارامتر دست‌سانی (کایرالیته) formula_5 نیز بستگی دارد، که منجر به مقادیر متمایز برای امواج با قطبش دایره‌ای چپ‌گرد و راست‌گرد می‌شود که توسط رابطه زیر داده می‌شود:اگر formula_5 &gt; formula_8 باشد، برای یک قطبش، ضریب شکست منفی رخ می‌دهد؛ در این حالت، formula_9 و/یا formula_10 لزوماً نباید منفی باشند. ضریب شکست منفی ناشی از دست‌سانی توسط پندری و ترتیاکوف و همکاران پیش‌بینی شد، و برای اولین بار به‌طور همزمان و مستقل توسط پلام و همکاران و ژانگ و همکاران در سال ۲۰۰۹ مشاهده شد.شکست.نتیجه شکست منفی این است که پرتوهای نور هنگام ورود به ماده، در همان سمت خط عمود (نرمال) شکسته می‌شوند، همان‌طور که در نمودار نشان داده شده است و طبق شکل کلی قانون اسنل. هنگامی که شکست بدون بازتاب همراه باشد، آن را شکست کلی (total refraction) می‌نامند.