کاستانتینو نیولا کیست؟ توضیح بده.
کوستانتینو (همچنین با نام آنتین در ساردینیا یا تینو در ایالات متحده شناخته می‌شود) نیوولا (۵ ژوئیه ۱۹۱۱–۶ مه ۱۹۸۸) مجسمه‌ساز، معمار، نقاش دیواری، طراح و معلم ایتالیایی بود.نیوولا که در اورانی، شهری در منطقه ساردینیا، متولد شده بود، حرفه خود را از قبل آغاز کرده بود، زمانی که در سال ۱۹۳۸ از فاشیسم به پاریس گریخت و در سال ۱۹۳۹ به ایالات متحده رفت. آثار اصلی مجسمه‌سازی او، نقش برجسته‌های معماری انتزاعی و بزرگ در بتن است که با فرآیندهای ریخته‌گری ماسه‌ای و کنده‌کاری سیمانی خودش ساخته شده‌اند. این آثار بین اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ در ساختمان‌های آمریکایی و روی آنها ساخته شده‌اند. نیوولا که به‌طور خلاقانه‌ای مشغول بود و در عین حال در ایتالیا فعال بود، در دانشکده طراحی هاروارد، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه برکلی و جاهای دیگر نیز تدریس می‌کرد.موزه نیوولا در اورانی، ساردینیا به زندگی و مجسمه‌سازی او اختصاص داده شده است و میزبان بزرگ‌ترین مجموعه از آثار کوچک او می‌باشد.اوایل کار.نیوولا در روستای اورانی در ساردینیا، در خانواده‌ای فقیر متولد و بزرگ شد. در نوجوانی، او به عنوان شاگرد سنگ‌تراش کار می‌کرد. در سال ۱۹۲۶ در ساساری، نیوولا به عنوان شاگرد نقاش دیگر، ، مشغول به کار شد و نقاشی‌های دیواری را برای آئولا "ماگنا (aula magna)" دانشگاه محلی اجرا می‌کرد.در سال ۱۹۳۱، نیوولا در ( دولتی هنرهای صنعتی) در مونزا ثبت نام کرد. او از طریق یکی از معلمانش، معمار جوزپه پاگانو، در ششمین سه‌سالانه میلان در سال ۱۹۳۶ و غرفه ایتالیا در نمایشگاه پاریس در سال ۱۹۳۷ مشارکت داشت. این امر توجه آدریانو اولیوتی را جلب کرد که او را به عنوان مدیر هنری بخش تبلیغات شرکت خود منصوب کرد، جایی که نیوولا «سهم قابل توجهی در… 'سبک اولیوتی ' داشت.»ایالات متحده.نیوولا در سال ۱۹۳۸ با روث گوگنهایم، دانشجوی دیگر، ازدواج کرد و در سال ۱۹۳۹ با هم از طریق پاریس به ایالات متحده رفتند. او خانه‌ای در گرینویچ ویلج (ابتدا در ویورلی پلیس، سپس در شماره ۴۷ خیابان هشتم غربی) تأسیس کرد تا با وجود اینکه انگلیسی نمی‌دانست، حلقه اجتماعی و حرفه خود را بازسازی کند.نیوولا دوستی نزدیک خود را با هنرمند سائول استاینبرگ از میلان از سر گرفت، در سال ۱۹۴۱ در جلسات انجمن ضد فاشیستی ایتالیایی-آمریکایی ماتزینی شرکت کرد و تا دهه ۱۹۴۰ نیوولا ریاست گردهمایی هفتگی هنرمندان در رستوران دل پزو را بر عهده داشت، همان‌طور که پیتر بلیک توصیف کرده است. قابل مقایسه با میزگرد آلگونکین. یکی از دوستی‌های کلیدی لوکوربوزیه بود. نیوولا که در سال ۱۹۴۵ توسط جوزپ لوئیس سرت معرفی شد، با این معمار سوئیسی که در سفرهای نادر کوربو به آمریکا مهمان او بود، دوستی گرم و مادام‌العمری پیدا کرد.با حمایت نمایشگاه‌های کوچک و افزایش مشاغل در کارخانه‌ها، برای بونویت تلر، و برای مجلات معماری، خانواده نیوولا یک ملک کوچک در اسپرینگز، ایست همپتون، لانگ آیلند خریداری کردند. این ملک به ۳۵ هکتار گسترش یافت. محوطه باغ آنها، مجموعه‌ای از اتاق‌های بیرونی و یک سولاریوم بدون سقف، به‌طور مشترک توسط خانواده نیوولا و معمار برنارد رودوفسکی طراحی شد. در سال ۱۹۵۰، لوکوربوزیه به‌طور ناگهانی نقاشی‌های دیواری را روی دو دیوار آشپزخانه آنها نقاشی کرد. در ساحل مجاور، نیوولا هنگام بازی با فرزندانش، اصل تکنیک متمایز ریخته‌گری شن و ماسه بتنی خود را توسعه داد. آنها شن مرطوب را تراشیدند، سپس دوغاب گچ یا بتن را در قالب ریختند.در سال ۱۹۵۱، نیوولا یکی از هنرمندانی بود که آثارش در نمایشگاه محوری هنر خیابان نهم، که توسط لئو کاستلی برپا شده بود، به نمایش درآمد.بار دیگر، اولیوتی در سال ۱۹۵۳، سفارش بزرگی برای یک دیوار داخلی در نمایشگاه شیک خیابان پنجم به این مجسمه‌ساز داد. نیوولا آن را با نسخه‌ای اصلاح‌شده و مقیاس‌پذیر از فرایند ساحلی، در مجموعه‌ای از پنل‌ها اجرا کرد. توجه و تبلیغات حاصل، آغازگر یک حرفه موفق در کارهای معماری در مقیاس بزرگ بود که دهه‌ها ادامه داشت. یک پروژه، شامل دو هزار و ده پنل بتنی ریخته‌گری شده برای مرکز نمایشگاه مک‌کورمیک پلیس در شیکاگو در سال ۱۹۵۹، به عنوان بزرگ‌ترین چیدمان از این نوع تاکنون معرفی شد.در سال ۱۹۵۴، نیوولا به عنوان مدیر کارگاه طراحی در دانشکده طراحی هاروارد منصوب شد و تا سال ۱۹۵۷ در آنجا ماند. او همچنین به عنوان استاد مدعو یا هنرمند مقیم در دانشگاه کلمبیا (۱۹۶۱)، هاروارد (۱۹۷۰ و ۱۹۷۳)، دارتموث (۱۹۷۸)، دانشگاه کالیفرنیا، برکلی (۱۹۷۸–۱۹۷۹ و ۱۹۸۲) و آکادمی سلطنتی هنر لاهه (۱۹۸۲) فعالیت داشت. مؤسسه هنرهای گرافیکی آمریکا گواهی تعالی خود را به او اعطا کرد. در سال ۱۹۷۲، آکادمی هنر و ادبیات آمریکا، نیوولا را به عنوان اولین عضو غیرآمریکایی خود پذیرفت.نیوولا در ماه مه ۱۹۸۸ بر اثر حمله قلبی در بیمارستان ساوت‌همپتون، لانگ آیلند، درگذشت. او پدر کلر نیوولا، نویسنده کتاب‌های کودکان، و پدربزرگ الساندرو نیوولا، بازیگر، بود. یک بنیاد و موزه اختصاص داده شده به آثار نیوولا در سال ۱۹۹۵ در زادگاهش، در ساختمانی که بخشی از آن توسط معمار پیتر چرمایف طراحی شده بود، افتتاح شد.کار.شهر ساردینیایی اولاسای در اوایل دهه ۱۹۸۰ تصمیم گرفت خود را که قدمت آن به سال ۱۹۰۳ برمی‌گردد، بازسازی کند. این ساختمان به یک موزه معاصر روباز با حضور تعدادی از هنرمندان - ، لوئیجی ورونزی، تبدیل شد. اثر نیوولا، یک فواره صوتی مجسمه‌ای، در سال ۱۹۸۷ به عنوان آخرین اثر او تکمیل شد.آثار عمومی نیوولا شامل موارد زیر است: