سانتا سوفیا بنونتو کیست؟ توضیح بده.
سانتا سوفیا بنونتو () یک کلیسای کاتولیک رومی در شهر بنونتو، در منطقه کامپانیا، در جنوب ایتالیا است؛ این کلیسا که در اواخر قرن هشتم میلادی تأسیس شده است، بسیاری از عناصر معماری اصلی لومبارد خود را حفظ کرده است.در سال ۲۰۱۱، این کلیسا به عنوان بخشی از گروه هفت نفره ثبت شده به عنوان لونگوبارد در ایتالیا، به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد. مکان‌های قدرت (۵۶۸–۷۷۴ میلادی).تاریخچه.این کلیسا توسط آرخیس دوم لومبارد بنونتو در حدود سال ۷۶۰ میلادی تأسیس شد، همان‌طور که امتیازات متعددی که توسط او امضا شده است، گواهی می‌دهد، که برخی از آنها در موزه سامنیوم در نزدیکی کلیسا قرار دارند. این بنا بر اساس کلیسای پالاتین پادشاه لومبارد، لیوتپراند، در پاویا ساخته شده است و پس از شکست دسیدریوس توسط شارلمانی و سقوط پادشاهی لومبارد در شمال ایتالیا (۷۷۴)، به کلیسای ملی لومباردهایی تبدیل شد که در دوک‌نشین بنونتو پناه گرفته بودند. این کلیسا بخشی از یک برنامه بزرگ ساختمانی بود که ادعای آرخیس را به عنوان بالاترین مقام لومبارد، پس از تلاش ناموفق او برای کسب عنوان پادشاه و تغییر نام دوک‌نشین به یک شاهزاده‌نشین، مشروعیت می‌بخشید.آرخیس آن را به حکمت مقدس ("هاگیا سوفیاً به یونانی)، مانند کلیسای هاگیا سوفیا کنستانتین در قسطنطنیه، تقدیم کرد. او همچنین یک صومعه نیایش در نزدیکی آن را که وابسته به صومعه مونته‌کاسینو بود، ضمیمه کرد. این صومعه تحت رهبری خواهرش، گاریپرگا، قرار گرفت. این محراب همچنین محل نگهداری یادگارهای سنت مرکوریوس بود که ظاهراً در سال ۶۳۳ در نزدیکی کوینتودسیمو توسط امپراتور روم شرقی، کنستانس دوم، رها شده بود.این کلیسا در اثر زلزله‌ای در سال ۱۶۸۸ و زلزله دیگری در سال ۱۷۰۲ به شدت آسیب دید که گنبد اصلی و برخی از الحاقات قرون وسطایی بعدی را فرو ریخت. کاردینال اورسینی، پاپ بندیکت سیزدهم آینده، کلیسا را به سبک باروک بازسازی کرد. کار مرمت که در سال ۱۷۰۵ آغاز شد، نقشه را از ستاره‌ای به دایره‌ای تغییر داد، دو نمازخانه جانبی اضافه کرد و ظاهر محراب، نما و ستون‌ها را تغییر داد. علاوه بر این، نقاشی‌های دیواری که فضای داخلی را تزئین می‌کردند، عمدتاً تخریب شدند: امروزه تنها چند قطعه که داستان‌های مسیح و مریم را به تصویر می‌کشند، باقی مانده‌اند.توضیحات.کلیسا بر روی یک نقشه مرکزی با قطر ۲۳٫۵ متر (۷۷ فوت) قرار دارد که از ایاصوفیه الهام گرفته شده است. در مرکز شش ستون وجود دارد که احتمالاً از معبد باستانی ایزیس شهر گرفته شده است و در رئوس یک شش ضلعی قرار گرفته‌اند و توسط طاق‌هایی که گنبد را نگه می‌دارند، به هم متصل شده‌اند. شش ضلعی داخلی توسط یک حلقه ده ضلعی با هشت ستون از سنگ آهک سفید و دو ستون در طرفین ورودی احاطه شده است. مساحت سه محراب دایره‌ای شکل است، اما بخش‌های مرکزی و جلویی بخشی از یک ستاره را تشکیل می‌دهند که توسط ورودی قطع شده و چهار طاقچه در گوشه‌ها دارد.در سال ۱۹۵۷، بیشتر ظاهر اصلی، بر اساس شواهد اسناد تاریخی، به استثنای نمای باروک، بازسازی شد. در نمای بیرونی، که در نمای قرن هجدهم تعبیه شده است، یک ورودی رومی قرار دارد که هلال آن دارای نقش برجسته‌ای از قرن سیزدهم است. دومی در اصل بخشی از پروتیریوم بود که اکنون تخریب شده است و مسیح را در حال تاجگذاری بین مریم مقدس، سنت مارکوریوس و گرگوری راهب بزرگ به تصویر می‌کشد. ورودی توسط دو ستون که طاق دیگری را نگه می‌دارند، احاطه شده است.این سازه تحت تأثیر منابع مختلفی قرار گرفته است. بدنه مرکزی مرتفع، کلیسای سانتا ماریا در پرتیکا پاویا را که دیگر وجود ندارد، به یاد می‌آورد، در حالی که نحوه بیان حجم‌ها، تأثیر معماری بیزانسی را نشان می‌دهد.گذشته از برخی مجسمه‌های مدرن، آثار هنری شامل نقاشی‌های دیواری اواخر قرن هشتم تا اوایل قرن نهم است که تنها قطعاتی از آنها در دو محراب کناری باقی مانده است: بشارت زکریا، موتیسم زکریا، بشارت و ملاقات. این نقاشی‌ها توسط هنرمندانی مرتبط با مکتب تذهیب‌کاران از بنونتو اجرا شده‌اند.برج ناقوس توسط راهب بزرگ گرگوری دوم در زمان حکومت پاندلف سوم سالرنو ساخته شد، همان‌طور که کتیبه‌ای به خط لومبارد گواه آن است، و از مقبره آرخیس دوم محافظت می‌کرد. این برج در زلزله سال ۱۶۸۸ فرو ریخت و در سال ۱۷۰۳ در موقعیت دیگری بازسازی شد.این کلیسا دارای یک ایوان از قرن دوازدهم است که از قطعات ساختمان‌های قبلی ساخته شده است. این ایوان به موزه سامنیوم دسترسی می‌دهد که بخش‌هایی از بقایای دوران باستان و قرون وسطی در آن قرار دارد. این شامل یک هرم سنگی است، یکی از دو هرمی که زمانی معبد ایزیس را تزئین می‌کرد. دیگری هنوز هم در میدان مرکزی شهر، میدان پاپینیانو، قابل مشاهده است.