روابط اسپانیا و ایتالیا کیست؟ توضیح بده.
روابط اسپانیا و ایتالیا () به روابط بین‌الملل بین تاریخ ایتالیا و تاریخ اسپانیا اشاره دارد. هر دو کشور پس از وحدت ایتالیا در سال ۱۸۶۰ روابط دیپلماتیک برقرار کردند.هر دو کشور عضو اتحادیه اروپا (و هر دو از یورو به‌عنوان واحد پول استفاده می‌کنند) و همچنین عضو شورای اروپا، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی، ناتو، اتحادیه مدیترانه و سازمان ملل متحد هستند.تاریخچه.پیشینه.در سال ۲۱۸ پیش از میلاد، روم باستان، که از "ایتالیای رومی" آمده بود، گسترش روم در آیبریا را آغاز کرد که بعدها به استان‌های روم "هیسپانیا" تبدیل شد. رومیان لاتین عامیانه، جد زبان‌های رومی را معرفی کردند، که در هر دو کشور امروزی ایتالیا و اسپانیا صحبت می‌شود. در نتیجه این فتح، فرآیندهای استخراج معدنی در جنوب غربی شبه‌جزیره (که نیازمند تعداد زیادی نیروی کار اجباری بود، ابتدا از هیسپانیا و بعداً از گال (سرزمین) و سایر مناطق مدیترانه) به شدت افزایش یافت و تعامل برده‌داری و بوم‌کشی را به همراه داشت که پیامدهای زیست‌محیطی گسترده‌ای در زمینه آلودگی به جا گذاشت، که تا دوره انقلاب صنعتی در منطقه مدیترانه بی‌سابقه بود. در مقابل نخبگان محلی در هیسپانیا، فرایندی طولانی شامل ادغام مهاجران رومی و ایتالیایی با نخبگان بومی رومی‌سازی تا قرن اول میلادی عمدتاً تکمیل شد. این فرایند شامل اعطای تابعیت رومی به جوامع کامل بود. برخی از اعضای نخبگان محلی هیسپانیا بایتیکا (استان رومی) توانستند خود را در ساختارهای اجتماعی و سیاسی امپراتوری روم عالی وارد کنند.اقتدار امپراتوری روم بر هیسپانیا در قرن پنجم کاهش یافت و در نهایت در دوران دوره مهاجرت قطع شد. با این حال، کلیسای لاتین همچنان نفوذ قابل توجهی بر سیاست‌های مسیحی شبه‌جزیره تا پایان قرون وسطی داشت.پس از سال ۱۵۵۷، پادشاهی سیسیل، پادشاهی ناپولی و دوک‌نشین میلان تحت اسپانیای هابسبورگ که قبلاً توسط Council of Aragon اداره می‌شد، توسط Council of Italy تازه تأسیس اداره شدند، به عنوان بخشی از سیستم چندمشورتی که اداره امپراتوری اسپانیا، یک پادشاهی مرکب، را پشتیبانی می‌کرد. پادشاهی ساردنی برای مدتی همچنان تحت حکومت Council of Aragon باقی ماند. Council of Italy پس از پیمان اوترخت برای همیشه منحل شد.برقراری روابط دیپلماتیک.پس از اعلام ویتوریو امانوئله دوم به‌عنوان پادشاه پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱، اسپانیا در ابتدا از به‌رسمیت شناختن کشور خودداری کرد و ویکتور امانوئله را هنوز «پادشاه ساردنی» می‌دانست. این به‌رسمیت شناختن با مخالفت ملکه ایزابل دوم، که تحت تأثیر موضع پیوس نهم قرار داشت، روبرو شد. هنگامی که لئوپولدو اودانل بر مخالفت ملکه غلبه کرد، اسپانیا سرانجام پادشاهی ایتالیا را در ۱۵ ژوئیه ۱۸۶۵ به رسمیت شناخت. اندکی بعد، در سال ۱۸۷۰، پس از خلع ایزابل دوم در انقلاب باشکوه اسپانیا، دومین پسر ویکتور امانوئله دوم، آمادئوی یکم، به‌عنوان پادشاه اسپانیا انتخاب شد و از سال ۱۸۷۱ تا کناره‌گیری خود در سال ۱۸۷۳ سلطنت کرد.وضعیت پس از جنگ جهانی اول.با وجود تلاش‌های ابتدایی برای ترویج درک متقابل بین دو کشور، بلافاصله پس از پایان جنگ جهانی اول، هنوز مسائلی وجود داشت که مانع گسترش تعامل ایتالیایی-اسپانیایی در استقرار مجدد (اسپانیا) می‌شد. این شامل بخشی از افکار عمومی بود که نسبت به پادشاهی ایتالیا بی‌میلی نشان می‌داد؛ نمونه برجسته‌ای از آن، ماریا کریستینای آستوریاس، مادر ملکه با اصالت اتریش-مجارستان بود.نزدیکی میان دیکتاتوری‌های مدیترانه.پس از به قدرت رسیدن دیکتاتورها بنیتو موسولینی (۱۹۲۲) و میگل پریمو د ریورا (۱۹۲۳)، شرایط برای برقراری روابط نزدیک‌تر روشن‌تر شد و ایده نزدیکی به ایتالیا برای سیاست دولت اسپانیا جذاب‌تر شد، به‌ویژه از نظر سودی که این روابط به اسپانیا در خصوص مسئله طنجه می‌رساند. برای ایتالیا، برقراری دیکتاتوری پریمو د ریورا چشم‌اندازی برای نفوذ بیشتر بر کشوری فراهم کرد که اکنون به اصلاحات انجام‌شده در ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳) علاقه‌مند بود. روابط در این دوره اغلب در قالب یک مثلث دیپلماتیک بین جمهوری سوم فرانسه، پادشاهی ایتالیا و استقرار مجدد (اسپانیا) شکل می‌گرفت. در حالی که تمایل به دوستی و نزدیکی وجود داشت، «معاهده سازش و داوری» که در اوت ۱۹۲۶ بین دو کشور امضا شد، از لحاظ عملی نسبت به انتظارات آغاز دیکتاتوری «Primorriverista» محدود بود.با این حال، پس از امضای این معاهده، یک دوره «ماه عسل دیپلماتیک» بین دو رژیم آغاز شد.دخالت ایتالیا در جنگ داخلی اسپانیا.پس از ۱۸ ژوئیه ۱۹۳۶ و آغاز جنگ داخلی اسپانیا، موسولینی استراتژی خود را تغییر داد و در کنار فراکسیون شورشی وارد عمل شد. لشکر نیروهای داوطلب (CTV)، یک نیروی اعزامی فاشیستی از ایتالیا، حدود ۷۸٬۰۰۰ سرباز ایتالیایی را به اسپانیا فرستاد تا به فرانکو کمک کنند و تعهد دادند اسپانیای فاشیستی و اروپای فاشیستی ایجاد کنند. در سال ۱۹۳۷، عملیات‌های مهمی که CTV در آن شرکت داشت شامل نبردهای مالاگا، برمه، سانتاندر و فاجعه گوادالاخارا بود. بین سال‌های ۱۹۳۸ و ۱۹۳۹، به گفته مورخ رودریگو خاوییر، «ایتالیایی‌ها برای موفقیت ارتش شورشی حیاتی بودند… در شکستن و تثبیت جبهه آراگون، در تصرف بارسلون و خیرونا و در پایان کمپین لوانت».ناوهای زیرسطحی ایتالیا علیه کشتی‌های جمهوری‌خواه و همچنین بندرها مدیترانه‌ای با همکاری ناوهای سطحی اقدام کردند. "نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا" نیز پشتیبانی لجستیکی مهمی برای شورشیان فراهم کرد، از جمله اسکورت محموله‌های تجاری حاوی تدارکات جنگی، و برای تسهیل محاصره دریایی جمهوری، به نیروی دریایی شورشی اجازه استفاده از لنگرگاه در سیسیل و ساردینیا داده شد.نیروهای ایتالیایی در جزایر بالئاری یک پایگاه هوایی از Aviazione Legionaria در مایورکا ایجاد کردند، از آنجا به آن‌ها اجازه داده شد با تأیید مقامات شورشی، مناطقی در لوانت شبه‌جزیره تحت کنترل جمهوری بمباران کنند (از جمله بمباران‌های بارسلون که به‌عنوان جنایت علیه بشریت بررسی شد). یک "اسکوادریستی" فاشیست، Arconovaldo Bonaccorsi، سرکوب شدیدی در جزایر بالئاری رهبری کرد.جنگ جهانی دوم.در جریان جنگ جهانی دوم، ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۳، روابط اسپانیا و ایتالیا نزدیک بود. با اینکه ایتالیا در کنار آلمان جنگید، اسپانیا در حال بهبودی از یک جنگ داخلی بود و بی‌طرف ماند.در فوریه ۱۹۴۱، دیدار موسولینی و فرانکو در بوردیگه‌را انجام شد؛ در این دیدار "دوچه" از فرانکو خواست به نیروهای محور بپیوندد.سقوط موسولینی ضربه‌ای برای دولت فرانکو بود. در هفته‌های اول، مطبوعات اسپانیا با سانسور شدید، اخبار ایتالیا را به‌طور مختصر و بدون تحلیل منتشر می‌کردند. با این حال، پس از انتشار آتش‌بس کاسیبیله، روزنامه‌های اسپانیایی به‌طور گسترده بیانیه رسمی آلمان را نقل کردند که خیانت ایتالیا را محکوم می‌کرد. برخی افسران اسپانیایی مدال‌های نظامی ایتالیا را به سفارت ایتالیا در مادرید بازگرداندند.از اواسط سپتامبر ۱۹۴۳، دو دولت ایتالیایی، یکی به رهبری موسولینی و دیگری به رهبری پادشاه ویکتور امانوئل سوم، برای به‌رسمیت شناختن دیپلماتیک اسپانیا رقابت کردند؛ نمایندگان دیپلماتیک آلمان در مادرید از موسولینی حمایت کردند، در حالی که نمایندگان متفقین به شدت علیه آن توصیه کردند. پس از دوره‌ای از تردید، اسپانیا در اواخر سپتامبر اعلام کرد که روابط رسمی خود را با پادشاهی ایتالیا ادامه خواهد داد.سفیر ایتالیا در مادرید، پاولوچی دی کالبولی، دولت مارشال پیترو بادولیو را انتخاب کرد، اگرچه برخی کنسول‌های ایتالیا در اسپانیا وفاداری خود را به موسولینی اعلام کردند. سفیر اسپانیا در ایتالیا فاشیست، Raimundo Fernández-Cuesta، رسماً در سمت نماینده اسپانیا در پادشاهی باقی ماند، هرچند به مادرید بازگشت؛ در عمل، پیش از دولت بادولیو، اسپانیا توسط مقامات کم‌رتبه نمایندگی می‌شد. با این حال، اسپانیا روابط غیررسمی با جمهوری سوسیال ایتالیا حفظ کرد. کنسول سابق ایتالیا در مالاگا، اوجنیو مورّاله، به نماینده غیررسمی موسولینی در مادرید تبدیل شد؛ و کنسول اسپانیا در میلان، فرناندو شانتل، نماینده غیررسمی فرانکو در RSI شد.در عمل، اسپانیا فاصله خود را از هر دو دولت موسوم به "پادشاهی جنوب" و RSI حفظ کرد. بادولیو برای تسریع مذاکرات با متفقین به خدمات مادرید نیاز داشت، اما رد شد. چهره‌های برجسته فاشیست که به دنبال گذرنامه اسپانیایی بودند تقریباً همیشه موفق به دریافت کمک نشدند. در ماه‌های پایانی جنگ، سفیران جدیدی توسط اسپانیا () و پادشاهی ایتالیا () منصوب شدند، هرچند سانگرونیز زودتر از مه ۱۹۴۵ نرسید.جنگ سرد.پس از جنگ جهانی دوم، دیکتاتوری فرانکو حمایت مالی از حزب پسافاشیست ایتالیا، Italian Social Movement (MSI)، از طریق طرحی که وزیر امور خارجه آلبرتو مارتین-آرتاجو راه‌اندازی کرده بود، فراهم کرد. از دهه ۱۹۶۰، فرانکو همچنین از Ordine Nuovo و National Vanguard حمایت کرد و در سال ۱۹۷۰ به یونیو والریو بورگزه، کودتاچی، پناه داد، و از آن پس اسپانیا به پناهگاهی برای برخی تروریست‌های افراطی راست ایتالیا تبدیل شد که نهایتاً نقش خود را در دوران اسپانیا در دوران انتقال به دموکراسی ایفا کردند.قرن ۲۱.امروزه، ایتالیا و اسپانیا عضو کامل اتحادیه اروپا (EU)، ناتو و اتحادیه مدیترانه (UfM) هستند. روابط دوجانبه بین دو کشور به دلیل پیوندهای تاریخی و عضویت در اتحادیه اروپا بسیار نزدیک است. دیدارهای دولتی و در سطح کسب‌وکار مکرر برگزار می‌شود. تمامی این موارد در تبادلات اقتصادی منعکس شده که از وزن بسیار بالایی برخوردار است.روابط دیپلماتیک تحت چارچوب اتحادیه اروپا با مسائل زیرسطحی بی‌اعتمادی متقابل بین دو کشور همراه بوده است، با وجود نزدیکی فرهنگی و چالش‌های مشترک. این روابط در دوره نخست‌وزیری همزمان ماریانو راخوی و ماتئو رنتسی دچار دوره‌ای از «سرمای شدید» شد، زیرا آن‌ها از نظر شخصی با یکدیگر رابطه خوبی نداشتند. هر دو دولت برنامه‌هایی برای تقویت محور مادرید-رم در مذاکرات اتحادیه اروپا پیرامون بازسازی پس از COVID-19 در دوره دولت دوم نخست‌وزیر ایتالیا جوزپه کونته، با حضور پدرو سانچز به عنوان همتای اسپانیایی وی، ارائه دادند. با این حال، ورود ماریو دراگی به نخست‌وزیری ایتالیا، فاصله مواضع دو کشور را بیشتر کرد، برخلاف «هماهنگی نسبی» که پیش‌تر توسط کونته پرورش یافته بود.در نوامبر ۲۰۲۱، رئیس‌جمهور ایتالیا سرجو ماتارلا به اسپانیا سفر رسمی کرد و توسط شاه فلیپه ششم در کاخ سلطنتی مادرید استقبال شد.در ژانویه ۲۰۲۲، اسپانیا پیشنهاد امضای یک پیمان دوستی بین دو کشور را به ایتالیا ارائه کرد. وزیر امور خارجه اسپانیا آلبارِس به همتای ایتالیایی خود لوئیجی دی مایو «ازسرگیری» روابط بین پارلمان‌های اسپانیا و ایتالیا را پیشنهاد داد و چشم‌انداز ایجاد یک انجمن سرمایه‌گذاری بین شرکت‌های دو کشور مرتبط با پروژه‌های بهره‌مند از بودجه اتحادیه اروپا را مطرح کرد. در نوامبر همان سال، نخست‌وزیر ایتالیا، جورجا ملونی، اعلام کرد که همکاری در زمینه انرژی، «اقتصاد واقعی» و مهاجرت ادامه خواهد داشت و روابط دوجانبه در چارچوب مشترک اتحادیه اروپا و ناتو تقویت می‌شود.تبادل فرهنگی.در دوران عصر اکتشاف، کاوشگران و مسافران مشهور ایتالیایی بخشی از تاریخ مدرن اسپانیا بودند. از جمله آن‌ها می‌توان به آمریگو وسپوچی، کریستف کلمب و Francesco Guicciardini اشاره کرد.مهاحرت.یک نشریه یوروستت در سال ۲۰۱۶ تخمین زد که ۱۸۷٬۸۴۷ ایتالیایی در اسپانیا زندگی می‌کنند و ۱۹٬۰۹۴ اسپانیایی در ایتالیا ساکن هستند.