ورا خولودنایا کیست؟ توضیح بده.
ورا واسیل‌یونا خولودنایا (نام خانوادگی هنگام تولد: لووچنکو; ; ؛ ۵ اوت ۱۸۹۳ – ۱۶ فوریه ۱۹۱۹) بازیگر سینمای روسیه بود. او نخستین ستاره سینمای صامت امپراتوری روسیه بود. تنها پنج فیلم او تا به امروز باقی مانده‌اند و تعداد دقیق فیلم‌هایش مشخص نیست؛ تخمین‌ها بین ۵۰ تا ۱۰۰ فیلم متغیر است.او عمدتاً در ژانرهای درام، ملودرام و فیلم کوتاه فعالیت داشت و با کارگردانانی چون یوجنی باور، پیوتر شاردینین و دیگران همکاری می‌کرد. هم‌بازی‌هایش شامل ویتولد پولونسکی، ولادیمیر ماکسیموف و اوسیاپ رونیچ بودند.وی برای بازی در فیلم‌هایی چون "ترانه عشق پیروز" (۱۹۱۵)، "سراب‌ها" (۱۹۱۵)، "زندگی برای زندگی" (۱۹۱۶)، "فراموش کن شومینه را…" (۱۹۱۷) و دیگر آثار مشهور شد. تنها پنج فیلم او باقی مانده‌اند، اگرچه تعداد واقعی فیلم‌ها ممکن است بین ۵۰ تا ۱۰۰ باشد. حتی پس از مرگش در ۲۵ سالگی، محبوبیت او در طول انقلاب روسیه ۱۹۱۷ و جنگ داخلی ادامه داشت. علت رسمی مرگ او آنفلوانزای اسپانیایی گزارش شد، اما شایعات و افسانه‌های زیادی دربارهٔ آن شکل گرفت.زندگی اولیه.ورا در پولتاوا (امپراتوری روسیه، اکنون اوکراین) به دنیا آمد و در سن ۲ سالگی نزد مادربزرگ بیوه‌اش به مسکو رفت. او از کودکی رؤیای حرفه‌ای در باله کلاسیک داشت و در مدرسه باله تالار بولشوی ثبت‌نام کرد. از دوران کودکی در نمایش‌های خانوادگی شرکت می‌کرد. در سن ۱۰ سالگی، به مدرسه معروف گرامر «پریپلکینا» فرستاده شد.زندگی شخصی.در جشن فارغ‌التحصیلی، با ولادیمیر خولودنی، که در آن زمان دانشجو، سردبیر روزنامه ورزشی و راننده مسابقه بود، آشنا شد؛ او از نخستین رانندگان اتومبیل روسیه بود. آنها در سال ۱۹۱۰ ازدواج کردند، با وجود مخالفت خانواده‌ها. ورا اغلب او را در مسابقات همراهی می‌کرد، که باعث تصادفات جاده‌ای می‌شد. او همچنین نام خانوادگی همسرش را پذیرفت که معنای آن «سرد» است و بسیاری آن را به اشتباه به عنوان یک نام مستعار زیبا برداشتند. دخترشان، یوجنیا، در سال ۱۹۱۲ و دختر خوانده‌شان، ناتا، یک سال بعد به دنیا آمدند.آغاز حرفه.در سال ۱۹۰۸، ورا اجرای "فرانچسکا دا ریمینی" را با بازی Vera Komissarzhevskaya دید و تحت تأثیر هنر بازیگری او قرار گرفت و تصمیم گرفت وارد سینما شود. او به ولادیمیر گاردین، کارگردان برجسته روس، مراجعه کرد و در نقش کوچکی در تولید بزرگ او "آنا کارنینا" بازی کرد.در سال ۱۹۱۵، یوگنی باور فیلم "ترانه عشق پیروز" ("Pesn Torzhestvuyushchey Lyubvi") را کارگردانی کرد، یک ملودرام عاشقانه با تم‌های عرفانی (با الهام از ایوان تورگنیف) و به دنبال بازیگری با زیبایی استثنایی بود. وقتی ورا خولودنایا به باور معرفی شد، فوراً برای نقش تأیید شد، زیرا زیبایی او او را تحت تأثیر قرار داد."ترانه عشق پیروز" موفقیتی عظیم بود و یوجنی باور بلافاصله فیلم دیگری با بازی خولودنایا ساخت: "شعله آسمان" ("Plamya Neba")، ملودرامی دربارهٔ عشق گناه‌آلود زنی جوان که به یک بیوه پیر و پسرش داده شده بود. اگرچه "شعله آسمان" بعد از "ترانه عشق پیروز" فیلم‌برداری شد، اما نخستین فیلمی بود که روی پرده رفت و باعث شهرت ورا شد.در ابتدا انتقال پیچیدگی‌های روانشناختی برای ورا دشوار بود و او تقلید بازیگری آستا نیلسن را انجام می‌داد، اما به تدریج سبک خود را توسعه داد. لباس‌های پرزرق و برق و چشمان خاکستری بزرگ او، حضور مرموزی در پرده نقره‌ای ایجاد می‌کرد که تماشاگران سراسر امپراتوری روسیه را مجذوب خود می‌کرد.فیلم بعدی او "فرزندان عصر" ("Deti veka")، در سال ۱۹۱۵ پخش شد، یک درام با تم آشکارسازی مشکلات اجتماعی.موفقیت عظیم با ملودرام تراژیک پیوتر ایوانوویچ شاردینین "سراب‌ها" (۱۹۱۶) بدست آمد، و پس از آن درام فانتزی "زیبایی باید در جهان حکومت کند" از یوجنی باور، ملودرام "شیطان آتشین" و ملودرام "زندگی برای زندگی" که به یکی از محبوب‌ترین فیلم‌های ورا خولودنایا تبدیل شد و لقب «ملکه پرده نقره‌ای» را برای او به ارمغان آورد. مؤلف این لقب الکساندر ورتینسکی بود که بازیگر را تحسین می‌کرد و اغلب به خانه او رفت و آمد داشت. در سال ۱۹۱۶ شرکت الکساندر خانژونکف فیلم "پیررو" را با بازی ورتینسکی و خولودنایا در نقش‌های اصلی آغاز کرد، اما متأسفانه فیلم کامل نشد.در اوایل سال ۱۹۱۷، یکی از بهترین فیلم‌ها با حضور ورا خولدنا با عنوان «کنار شومینه» ("U kamina") بر اساس یک رمانس محبوب منتشر شد. این فیلم تراژیک دربارهٔ خانواده‌ای است که توسط عشقی ثروتمند از هم می‌پاشد و با مرگ شخصیت اصلی، که توسط ورا خولدنا بازی شده، پایان می‌یابد. موفقیت این درام فراتر از تمام فیلم‌هایی بود که تا آن زمان در روسیه ساخته شده بودند. این وضعیت تا سال ۱۹۱۸ ادامه داشت، زمانی که فیلم "ساکت باش، غم من، ساکت باش" ("Molchi, grust, molchi") اکران شد و با استقبال حتی بیشتری مواجه گردید. مانند بسیاری از فیلم‌های او، این اثر نیز بر اساس یک ترانه سنتی روسی ساخته شده بود. همزمان، احتمالاً هیچ فیلم دیگری به این اندازه مورد نقد قرار نگرفت، به ویژه پس از انقلاب. تا اواسط سال ۱۹۱۸، ورا خولدنا از یک بازیگر محبوب و مورد تحسین به یک پدیده واقعی سینمای روسیه تبدیل شد.آخرین فیلم‌های او شامل "Krasnaya zarya" (۱۹۱۸)، "Zhivoy trup" (۱۹۱۸) و "آخرین تانگو" (۱۹۱۸) بودند.با این حال، تنها پنج اثر از ورا خولدنا باقی مانده‌اند. "بچه‌های عصر" قدیمی‌ترین آن‌هاست. چهار فیلم دیگر باقی‌مانده عبارتند از: "سراب‌ها" (۱۹۱۶)، "یک زندگی در ازای یک زندگی" (۱۹۱۶)، "جسد زنده" (۱۹۱۸) و "ساکت باش، غم من، ساکت باش" (۱۹۱۸)."یک زندگی در ازای یک زندگی" فیلمی بود که رسماً جایگاه ستاره‌ای خولدنا را تثبیت کرد.جنگ جهانی اول و انقلاب روسیه.پس از آن که همسرش برای خدمت در جنگ جهانی اول فراخوانده شد، خولدنا با استودیوی رقیب الکساندر خانژونکف قرارداد بست.در طول جنگ جهانی اول، خولدنا در کنسرت‌های خیریه شرکت می‌کرد و هدایا را برای حمایت از سربازان و خانواده‌هایشان می‌فروخت. سربازان به او علاقه داشتند و او را «ورچکا ما» می‌نامیدند. در زمان‌های استراحت بین فیلم‌برداری، خولدنا برای دیدار با همسرش به جبهه سفر می‌کرد.تا زمان انقلاب روسیه، هر سه هفته یک فیلم جدید از خولدنا منتشر می‌شد. "کنار شومینه" (۱۹۱۷) موفقیت عظیمی در زمینه تجاری داشت: این فیلم تا سال ۱۹۲۴ در سینماها اکران شد، زمانی که مقامات شوروی بسیاری از آثار خولدنا را نابود کردند. "کنار شومینه" یک درام مبتنی بر مثلث عشقی بود. موفقیت این فیلم باعث شد کارگردان آن، پتر چاردینین، دنباله‌ای با عنوان "فراموش کن آتش را، شعله خاموش شد" (۱۹۱۷) بسازد که در زمان انقلاب اکتبر منتشر شد. "فراموش کن آتش" به همراه فیلم دیگری با عنوان "ساکت باش، غم من، ساکت باش" (۱۹۱۸) – هر دو با موضوع سیرک – تمام رکوردهای تجاری سینمای پیش از انقلاب روسیه را شکستند.در طول جنگ داخلی روسیه، مقامات بلشویک از شرکت‌های فیلم‌سازی خواستند که کمتر درام‌های ملودرام بسازند و بیشتر به اقتباس‌های کلاسیک بپردازند. بر این اساس، خولدنا در نسخه سینمایی "جسد زنده" اثر لئو تولستوی ایفای نقش کرد. توانایی‌های بازیگری او در این فیلم مورد تحسین کنستانتین استانیسلاوسکی قرار گرفت، که از او دعوت کرد تا به گروه تئاتر هنری مسکو بپیوندد.در این زمان، بازیگر تصمیم گرفت به همراه شرکت فیلم‌سازی خود به اودسا نقل مکان کند، جایی که در سن ۲۵ سالگی در اثر آنفلوانزای اسپانیایی درگذشت. پس از اطلاع از مرگ او، الکساندر ورتینسکی یکی از تأثیرگذارترین ترانه‌های خود را با این مضمون نوشت: «انگشتانت بوی عطر کلیسا می‌دهند و مژه‌هایت در غم خوابیده‌اند…» کارگردانی که سال‌ها با او همکاری کرده بود، مراسم تشییع جنازه بزرگ او را فیلم‌برداری کرد. طنز تلخ این است که این فیلم امروز یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار او محسوب می‌شود.