کارناوال ساتریانو دی لوکانیا کیست؟ توضیح بده.
کارناوال ساتریانو () که هر ساله در ماه فوریه در ساتریانو دی لوکانیا، ایتالیا برگزار می‌شود، یکی از کارناوال‌های متعدد این کشور است. این کارناوال که در روزهای جمعه، شنبه و یکشنبه قبل از سه‌شنبه چاق (جشنواره "ماردی گراس") برگزار می‌شود، قرن‌هاست که برگزار می‌شود. این رویداد از جمله مهم‌ترین سنت‌های کارناوالی منطقه و ایتالیا است و از این نظر منحصر به فرد است که شرکت‌کنندگان لباس‌ها یا ماسک‌هایی از خرس‌ها، زاهدها یا روزه‌داران می‌پوشند.تاریخچه.این کارناوال قرن‌هاست که برگزار می‌شود، اما ریشه‌های آن تا حد زیادی ناشناخته است. یک نظریه این است که این کارناوال از تخریب تاریخی شهر باستانی ساتریانوم توسط ملکه جوآنا دوم از آنژو-دوراتزو پس از تجاوز به یک دختر اشرافی و تحت الحمایه ملکه در سال ۱۴۲۱ توسط مردان جوانی که پوست بز پوشیده بودند، ناشی می‌شود. سه نماد یا ماسک، ماهیت این جنایت را نشان می‌دهند. خرس‌های پوست‌پوش، نمایانگر مردان جوانی هستند که لباس پوست حیوانات پوشیده‌اند. فقر پس از تخریب شهر توسط زاهدها و غم و اندوه توسط روزه، زنانی که لباس سیاه پوشیده‌اند، نشان داده می‌شود.فرضیه دیگری که قبل از جنگ جهانی دوم مطرح شد این است که یک زاهد فرانسیسکن در فقر در جنگل‌های کنار شهر زندگی می‌کرد و در جستجوی غذا به شهر آمد.معنای این چهره‌های نمادین در طول زمان تغییر کرده است. در ابتدا، خرس از افرادی که به ناحق رنج کشیده بودند انتقام می‌گرفت و خود را در پوست بز و گوسفند پنهان می‌کرد. زاهد، مردی درخت‌مانند، ترجیح داد به جای مهاجرت به منطقه‌ای دیگر، در جنگل زادگاهش زندگی کند. در گذشته، زاهد در ازای بازدید از خانه‌ها و دادن فال بی‌سروصدا در طول جشنواره، غذا دریافت می‌کرد.برای مدتی، و تا سال ۲۰۱۳، این جشنواره یا برخی از آداب و رسوم آن رعایت نمی‌شد. اکنون، این کارناوال بر ارزش‌های زیست‌محیطی تمرکز دارد.کارناوال.این کارناوال توسط شهر ساتریانو دی لوکانیا با همکاری آل پارکو و پارک ملی لوکانو آپنین سازماندهی می‌شود. شرکت‌های خصوصی، انجمن‌ها و داوطلبان تلاش‌های خود را برای برگزاری این کارناوال هماهنگ می‌کنند. این کارناوال جمعه شب با رژه افرادی با لباس‌های مخصوص از شهرهای باسیلیکاتا، تینا، سیریلیانو، آلیانو، مونتسکاگلیوسو، سن مائورو فورته، تریکاریکو و لاولو آغاز می‌شود و در میدان آبامونته، جایی که غرفه‌های غذا و موسیقی محلی وجود دارد، به پایان می‌رسد. در سال ۲۰۱۷، این رژه توسط برنامه "«زندگی در خیابان"» رای اونو از تلویزیون پخش شد. یک رژه تمثیلی با افرادی که لباس‌های خرس، زاهد و لنت پوشیده‌اند، و همچنین یک مراسم عروسی که در آن عروس و داماد نقش‌های خود را عوض می‌کنند، روز شنبه برگزار می‌شود. در آن، زنان لباس مردانه می‌پوشند و مردان لباس زنانه می‌پوشند. شناورها توسط وسایل نقلیه غیرموتوری کشیده می‌شوند.اوایل یکشنبه، راهبان در خیابان‌ها قدم می‌زنند و نوید بهار را می‌دهند. در اواخر روز، «پیاده‌روی در جنگل» برگزار می‌شود که در آن ۱۳۱ راهب، به نمایندگی از هر یک از مکان‌های باسیلیکاتا، در جنگل قدم می‌زنند.با تمرکز بر پیام اکولوژیکی کارناوال، درختانی کاشته شده‌اند تا ناشی از سفر بازدیدکنندگان با وسایل نقلیه موتوری یابد. در طول کارناوال، از لیوان‌های قابل استفاده مجدد استفاده می‌شود، ظروف یکبار مصرف ممنوع است، بازیافت تشویق می‌شود، از غذاهای فصلی استفاده می‌شود و مطالب تبلیغاتی روی کاغذ شورای نظارت بر جنگل چاپ می‌شود.زاهد گوشه نشین (لو رومیتا).شرکت‌کنندگان پوشیده از پیچک و در حالی که شاخه‌ای از درخت خاس را در دست دارند، از جنگل بیرون می‌آیند و در خیابان‌های شهر قدم می‌زنند و با مالیدن شاخه‌ها به در، درها را می‌زنند. در ازای امید بخشیدن به بهار، چند سکه دریافت می‌کنند.زاهد گوشه‌نشین نمادی از فقر و کمبود است که اگرچه فقیر است، اما به زمین یا محیط زیست وفادار مانده است. کارگردان ایتالیایی، از زاهدی با لباس سبز برای یک چیدمان سینمایی "به نام «آلبری»" ("درختان") فیلمبرداری کرد که وابستگی متقابل انسان و طبیعت را نشان می‌دهد. این اثر در سال ۲۰۱۳ در موزه هنر مدرن (موما) در شهر نیویورک به نمایش گذاشته شد