باکوس (کاراواجو) کیست؟ توضیح بده.
باکوس (حدود ۱۵۹۶) یک نقاشی رنگ روغن اثر استاد باروک ایتالیایی، میکل‌آنژ مریسی دا کاراواجو (۱۵۷۱–۱۶۱۰) است که به سفارش کاردینال دل مونته کشیده شده است. این نقاشی، باکوس جوانی را نشان می‌دهد که به سبک کلاسیک لم داده و انگور و برگ مو در موهایش دارد و با انگشت بند ردای گشادش را می‌مالد. روی میز سنگی جلوی او، کاسه‌ای میوه و یک پارچ بزرگ شراب قرمز قرار دارد. او یک جام کم‌عمق از همان شراب را به سمت خود گرفته و از بیننده دعوت می‌کند تا به او بپیوندد. این نقاشی در حال حاضر در گالری اوفیتزی در فلورانس نگهداری می‌شود.موضوع مورد بحث.باکوس، که با نام دیونیسوس نیز شناخته می‌شود، خدای یونانی شراب، مستی، باروری و تئاتر بود. او به شاد و مهربان بودن با کسانی که او را تحسین می‌کنند، و در عین حال بی‌رحم و بدجنس بودن با کسانی که با او مخالفت می‌کنند، معروف است. صحنه‌هایی از اساطیر یونانی اغلب در فضاهای خصوصی اشراف یافت می‌شد. تصاویر کلاسیک برای به تصویر کشیدن علایق یا پیروزی‌های حامی استفاده می‌شد. حامی ممکن است برای چیزهای بهتر زندگی ارزش قائل بوده و باکوس را به عنوان تمثیل کاملی برای ثروت و زیاده‌روی می‌دید.تفسیر.کاراواجو نه تنها سعی در به تصویر کشیدن باکوس دارد، بلکه پسری را نیز در لباس باکوس به تصویر می‌کشد. این صحنه‌ای شهوانی است که بیننده را دعوت می‌کند تا تسلیم خواسته‌های نفسانی خود شود. پسر جوان و خوش‌قیافه، گرد اما عضلانی است. او به سختی تلاش می‌کند تا لباس خود را بپوشد، زیرا با نگاهی وسوسه‌انگیز در چشمانش، بیننده را به پیوستن به خود ترغیب می‌کند. در سبد، یک انار ترکیده و همچنین یک سیب گندیده وجود دارد. کاراواجو از این عناصر با هم برای اشاره به مضمون وانیتاس استفاده می‌کند. جوانی و لذت زودگذر هستند. همه چیز باید تسلیم مرگ و پوسیدگی شود. همچنین ممکن است که سیب گندیده صرفاً نمایانگر تخمیر باشد، و این نشان می‌دهد که تخمیر نه تنها به معنای واقعی کلمه پوسیدگی است، بلکه روش‌های نادرست تخمیر منجر به تجسم پوسیدگی نیز می‌شود.گرایش همجنس‌گرایانه در نقاشی می‌تواند اشاره‌ای باشد به احساسات عاشقانه کاراواجو نسبت به مدل جوان نقاشی. بسیاری از حامیان و هنرمندان همکار کاراواجو، رفتار او را نادیده گرفتند و به حمایت از آثارش ادامه دادند. مورخ هنر، دونالد پوزنر، احساس کرد که گرایش همجنس‌گرایانه در نقاشی در واقع اشاره‌ای به تمایلات جنسی کاردینال دل مونته و روابط او با پسران جوانی است که در حلقه نزدیکانش بودند.کمیسیون."تابلوی باکوس (Bacchus)" اندکی پس از پیوستن کاراواجو به خانهٔ اولین حامی مهمش، کاردینال دل مونته، نقاشی شد و نشان‌دهندهٔ علایق اومانیستی حلقهٔ تحصیل‌کردهٔ کاردینال است. کاراواجو در سال ۱۵۹۶ به کاخ ماداما نقل مکان کرد و به مدت پنج سال مهمان کاردینال ماند. دل مونته به هنر علاقهٔ زیادی داشت و چندین نقاشی از جمله "مدوسا را از کاراواجو درخواست کرد." کاردینال از طرفداران اساطیر کلاسیک یونان بود و از تصاویر تمثیلی برای تأکید بر دانش خود در هنر، موسیقی و تئاتر استفاده می‌کرد. باکوس و مدوسا هر دو توسط کاردینال به خانوادهٔ مدیچی اهدا شدند و از آن زمان تاکنون در فلورانس باقی مانده‌اند. حمایت و راهنمایی‌های اولیهٔ دل مونته ثروت و شهرت را برای کاراواجو به ارمغان آورد و او را به یکی از مهم‌ترین حامیان او تبدیل کرد.مدل.مدل "باکوس" ممکن است در واقع شاگرد کاراواجو، ماریو مینیتی، بوده باشد که او از او به عنوان مدل در "آثاری مانند «نوازندگان»، «پسری با سبد میوه»"، "«پیشگو» ،" "«نوازنده عود»" و "«ندای سنت متی»" استفاده کرده بود. گمانه‌زنی‌هایی وجود داشت مبنی بر اینکه رابطه کاراواجو و مینیت ماهیت جنسی داشته است. نقاشی‌هایی که او برای آنها مدل‌سازی می‌کرد، می‌توانستند دارای کیفیت همجنس‌گرایانه تلقی شوند. به خصوص در باکوس، مدل لمیده با یک لیوان شراب و یک سبد میوه رسیده، در حالی که ردایش از تنش درمی‌آید، بیننده را به صحنه دعوت می‌کند. کاراواجو به خاطر صحنه‌سازی، از جمله مدل‌ها و نقاشی آنها با لباس‌های مبدل، و حذف نیاز به طراحی صحنه از ذهنش قبل از اعمال رنگ روی بوم، شناخته می‌شد.برخی منتقدان، مانند جووانی باگلیون، معتقد بودند که کاراواجو از خودش به عنوان مدل استفاده کرده است. در سال ۱۵۹۵، او بیست و چهار ساله بوده و می‌توانسته ویژگی‌های جوانی خود را برای این اثر برجسته کند. باکوس با دست چپ خود شراب تعارف می‌کند، با وجود اینکه این کار باعث تلاش آشکار مدل می‌شود. این امر منجر به گمانه‌زنی‌هایی شده است مبنی بر اینکه کاراواجو هنگام کار روی زندگی از آینه برای کمک به خود استفاده کرده و نیاز به طراحی را از بین برده است. اعتقاد بر این است که کاراواجو قادر به نقاشی چهره انسان بدون مدل در مقابل خود نبوده است.انتقاد.جووانی باگلیون.جووانی بالیونه، نقاش و رقیب کاراواجو، معتقد بود که این تصویر از باکوس در واقع یک خودنگاره است. او استدلال می‌کند که کاراواجو هنگام نقاشی صحنه، آینه‌ای را جلوی خود قرار داده است. بالیونه بخشی از کاراواجوجیست‌ها، گروهی از هنرمندان و تحسین‌کنندگان هنر، محسوب می‌شود که از کاراواجو پیروی می‌کردند و سعی در دفاع و حتی تقلید از سبک او داشتند. اگرچه بالیونه از سبک کاراواجو تقلید می‌کرد، اما از او متنفر بود. او حتی زندگینامه تندی از کاراواجو نوشت. این دو هنرمند از یکدیگر متنفر بودند و دائماً یکدیگر را به رفتار نامناسب متهم می‌کردند. تصور می‌شود که نفرت بالیونه ناشی از حسادت بوده و همین امر باعث شده است که او کاراواجو را متهم کند که نمی‌تواند بدون مدل، پرتره بکشد. او ادعا می‌کند که کاراواجو استعداد لازم برای تجسم موجودات کامل در ذهن و انتقال آنها به بوم را نداشته است.نسخه‌های دیگر."باکوس جوان بیمار" (حدود ۱۵۹۳) تصویر دیگری از باکوس است که توسط کاراواجو برای خانواده بورگسه کشیده شده است. همچنین اعتقاد بر این است که مدل این پرتره همان مدلی است که در "باکوس" (حدود ۱۵۹۵) استفاده شده است. برخلاف نسخه بعدی، در این نسخه پوست باکوس زرد به نظر می‌رسد و بدن او از بیننده دور قرار گرفته است. باز هم مشخص نیست که آیا مدل خود کاراواجو است یا شاگردش ماریو مینیتی. این نسخه علاقه کاراواجو به تنبریسم را نشان می‌دهد. پس‌زمینه تاریک باقی می‌ماند در حالی که به نظر می‌رسد سوژه زیر نورافکن قرار دارد و جلوه‌ای دراماتیک ایجاد می‌کند و بیننده را مجبور می‌کند تا روی یک جنبه از صحنه تمرکز کند. برخلاف باکوس بعدی، این تصویر بر زوال خود باکوس تمرکز دارد تا زوال انحطاط.نسخه دیگری از "تابلوی «باکوس جوان بیمار»" اثر کاراواجو (حدود ۱۵۹۳) در گالری ملی هنر آنتیکا در رم وجود دارد. عنوان آن "«خودنگاره به عنوان باکوس»" است، اما تصویر تقریباً مشابه نسخه بورگزه است.