آندره‌آ براستولون کیست؟ توضیح بده.
آندره‌آ بروستولون (۲۰ ژوئیه ۱۶۶۲ – ۲۵ اکتبر ۱۷۳۲) یک مجسمه‌ساز چوبی ایتالیایی بود. او به خاطر مبلمان به سبک باروک و مجسمه‌های مذهبی‌اش شناخته می‌شود.زندگی‌نامه.او در سنت محلی و پر جنب و جوش مجسمه‌سازی در زادگاهش بلونو، در "ترافرما" ونیزی، و در استودیوی فیلیپو پارودی، مجسمه‌ساز جنوایی، که سفارش‌هایی را در پادوا و ونیز (۱۶۷۷) انجام می‌داد، آموزش دید. او سال‌های ۱۶۷۸–۱۶۸۰ را در رم گذراند، جایی که مجسمه‌سازی باروک والای برنینی و معاصرانش سبک او را صیقل دادند. جدا از آن، اولین مرحله از دوران کاری بروستولون در ونیز، –، سپری شد بروستولون در چندین کلیسای ونیزی ثبت شده است، جایی که او حکاکی تزئینی را به چنان وفوری انجام می‌داد که باید به سرعت یک استودیوی بزرگ از دستیاران را گرد هم آورده باشد. مشابه معاصرش در لندن، گرینلینگ گیبونز، تقریباً تمام حکاکی‌های باروک با کیفیت بالا و مقاوم در ونیز در برهه‌ای از زمان به بروستولون نسبت داده شده است. در گتوی ونیزی، در اسکولا لوانتینا، بروستولون کارهای چوبی کنیسه را روی "پیانو نوبیل" انجام داد، جایی که "بیمای" حکاکی شده و سایبان‌دار بر روی ستون‌های سلیمانی قرار دارد، که بروستولون آنها را در "بالداچینوی" برنینی در باسیلیکای سنت پیتر دیده بود.مبلمان او شامل صندلی‌های راحتی با مجسمه‌های پیکره‌ای بود که جای پایه‌های جلویی و تکیه‌گاه‌های دسته را می‌گرفتند، که از تجربه او از "کلیسای جامع پتری" برنینی الهام گرفته شده بود. گِریدون، پایه بلندی برای شمعدان، به بروستولون امکانات بی‌حد و حصری برای انواع ایده کاریاتید یا اطلس ارائه می‌داد: گِریدون‌های سیاه رنگِ نقاشی شده و آبنوسی شده باروک که از قرن هجدهم به‌طور بی‌وقفه تکثیر می‌شدند، مدل‌های خود را در آثار بروستولون می‌یافتند.سفارش‌های غیرمذهبی او از پیترو ونیر، از خانواده ونیر دی سن ویو (مجموعه‌ای از چهل قطعه مجسمه‌سازی که می‌توان در "سالا دی بروستولون" کاخ رزونیکو، ونیز مشاهده کرد)، از خانواده پیسانی استرا، و از خانواده‌های کورر دی سن سیمئونه، انتساب برخی از مبلمان قابل حملِ فوق‌العاده غنی و بدون سند را به او ترغیب می‌کند. مبلمان منبت‌کاری‌شدهٔ استادانهٔ آندره‌آ بروستولون، به سمت وضعیت مجسمه‌سازی گرایش داشت، مانند پایه‌های هلندی میزهای کنسول که شبیه بزرگ‌نمایی آثار دو ون ویاننز، پائولوس و آدام، هستند که شاید بزرگ‌ترین نقره‌سازان هلندی آن دوره باشند. این قطعات منبت‌کاری‌شده، تمایل باروک به توسعهٔ یک فرم سه‌بعدی در فضا را نشان می‌دهند.قطعات گردو، شمشاد و آبنوس بروستولون از محدودیت‌های عملکردی معمول مبلمان فراتر می‌روند؛ آن‌ها از اشکال تراشیده شدهٔ استادانه‌ای ساخته شده‌اند. چارچوب صندلی‌ها، میزهای کنار مبلی و میزهای عسلی بروستولون به شکل شاخه‌های گره‌دار درخت تراشیده شده بودند و تکیه‌گاه‌های بیشتری از چوب پوتی و مورها از جنس آبنوس تراشیده شده بودند. تکیه‌گاه‌های صندلی‌ها که هرگز در حالت ایستاده و سفت که آداب معاشرت آن زمان ایجاب می‌کرد، لمس نمی‌شدند، با تمثیل‌هایی از غرور، آتش و موسیقی و غیره تراشیده شده بودند.مجلل‌ترین قطعه‌ای که برای پیترو ونیه تحویل داده شد، یک میز عسلی بزرگ و پایه گلدان از جنس جعبه و چوب آبنوس بود که به صورت یک مجموعه واحد برای نمایش گلدان‌های چینی کمیاب وارداتی ژاپنی طراحی شده بود. تمثیل‌های التقاطی شامل هرکول با هیدرا و سربروس، دشت‌ها و خدایان رودخانه‌ای خوابیده (به مرجع مراجعه کنید) می‌شود.در سال ۱۶۸۵، بروستولون به خانه‌ای که در بلونو در آن متولد شده بود بازگشت، و از آن زمان خود را عمدتاً وقف خیمه‌ها و مجسمه‌های مذهبی از جنس گردو، شمشاد یا عاج کرد. "پیکره" عاج چندرنگ او از یک صلیب در موزه مدنی بلونو نگهداری می‌شود که برخی از نقاشی‌های مقدماتی بروستولون را برای قاب‌هایی که با پوتی و با نمایش نمادها تراشیده می‌شوند، حفظ کرده است. یک جفت مجسمه شمشاد، "«قربانی کردن ابراهیم" و "یعقوب در حال کشتی گرفتن با فرشته"»، به همراه پایه‌های "باروکتوی" طوماری، در مجموعه یوستوس لیبیگ (لیبیگهاوس، فرانکفورت) قرار داشت. یک اثر محراب، حدود سال ۱۷۲۰، در موزه ویکتوریا و آلبرت، لندن نگهداری می‌شود.او در سال ۱۷۳۲ در بلونو درگذشت.بروستولون مقلدان زیادی، چه معاصر و چه بعد از او، به سبک او کار می‌کردند. والنتینو پانسیرا بسارل، مجسمه‌ساز ونیزی (–)، از دهه ۱۸۶۰ صندلی‌های راحتی روکش‌دار را به شیوه بروستولون می‌ساخت.