کش‌آوردن کیست؟ توضیح بده.
کِش‌آوردن () در بدن یعنی بزرگ‌تر کردن تدریجی یک روزنه‌ای که قبلاً در بدن ایجاد شده، تا بتوان زیورآلات بزرگ‌تری در آن گذاشت. معمولاً این کار بر روی لالهٔ گوش انجام می‌شود، ولی سوراخ‌های بینی، لب، زبان و غیره را هم می‌شود کش آورد.وقتی حفره بزرگ‌تر می‌شود، از ابزار و زیورآلات مخصوص استفاده می‌کنند: پلاگ‌ها، تونل‌ها، حلقه‌های بزرگ، اجزایی از سنگ، چوب، شاخ، عاج یا مواد دیگر. نقطهٔ بی‌بازگشت معمولاً برای لالهٔ گوش وقتی است که حفره بزرگ‌تر از حدود ۸ میلی‌متر شود؛ وقتی از آن اندازه بزرگ‌تر شد ممکن است بعداً به اندازهٔ اولیه برنگردد بدون عمل زیبایی.باید مراقب بود موادی که استفاده می‌شوند، سالم و غیرمتخلخل باشند تا عفونت به وجود نیاید. مواد غیرقابل استریل یا دارای منفذ کوچک احتمال خطر بالاتری دارند. اگر کش‌آوردن با احتیاط و در مراحل کوچک انجام نشود، ممکن است باعث آسیب به بافت، تشکیل زخم یا پارگی شود.تاریخ و جنبهٔ فرهنگی.کش‌آوردن سوراخ بدن از دوران باستان در فرهنگ‌های زیادی وجود داشته است. برخی از مثال‌ها:در مصر باستان اشیاء بزرگ برای گوش وجود دارد که نشان می‌دهد لالهٔ گوش مجبور بوده کش‌آورده شود.مومیایی «اوتسی مرد یخی» با سوراخ‌هایی که احتمالاً با کش‌آوردن ساخته شده‌اند کشف شده است، حدود ۵۳۰۰ سال پیش.گوتاما بودا به عنوان یک شاهزاده زیورآلات وزن‌دار داشته که گوش‌هایش را کش‌آورده‌اند؛ و بعد از ترک تجملات، گوش‌های کش‌آورده او به‌صورت نمادی در تصاویر باقی مانده‌اند.در قبایل.در قبایل مختلف آفریقا مثل ماسایی‌ها، فولانی‌ها و دیگران، این عمل هنوز انجام می‌شود و علاوه بر زیبایی، نشان‌دهندهٔ بلوغ یا جایگاه اجتماعی است.۱. مایاها (آمریکای مرکزی)مایاها گوش‌بندهای بزرگی از یشم و سنگ‌های گرانبها را در لالهٔ گوش خود قرار می‌دادند. این کار نه تنها نشانهٔ زیبایی بود، بلکه جایگاه اجتماعی فرد را نشان می‌داد. هرچه سوراخ گوش بزرگ‌تر و سنگ ارزشمندتر، مقام فرد بالاتر. روحانیون و نخبگان مایا بیشتر از دیگران گوش‌های گشادشده داشتند.۲. اینکاها (پرو و آند جنوبی)نخبه‌های اینکاها گوشواره‌های طلایی سنگین می‌انداختند که باعث کشیده شدن لاله گوش می‌شد. همین باعث شد اسپانیایی‌ها به آن‌ها لقب «گوش‌درازها» (Orejon) بدهند. این تغییر نشانهٔ تعلق به طبقهٔ اشرافی و نزدیکی به خورشید (خدای اصلی) بود.۳. ماسایی‌ها (شرق آفریقا، کنیا و تانزانیا)در قبیلهٔ ماسایی، هم مردان و هم زنان لالهٔ گوش خود را با اشیای سنگین و حلقه‌های چوبی یا عاج گشاد می‌کنند. این کار نشانهٔ زیبایی و بلوغ است. زنان به‌ویژه به داشتن گوش‌های گشادشده افتخار می‌کنند و آن را جذابیت زنانه می‌دانند.۴. کایاپو و دیگر قبایل آمازون (برزیل)مردان قبیلهٔ کایاپو صفحات چوبی بزرگی در لب یا گوش خود قرار می‌دهند. این عمل نشانهٔ ورود به بزرگسالی و آمادگی برای نقش‌های مهم قبیله‌ای است. هرچه صفحه بزرگ‌تر، منزلت فرد در جامعه بیشتر.۵. قبایل تایلند شمالی و میانمار (زنان کارن، موسوم به «گردن‌دراز»)هرچند بیشتر با حلقه‌های گردن معروف شده‌اند، اما برخی گروه‌های کارن نیز گوش‌هایشان را با اشیای برنجی یا نقره‌ای گشاد می‌کنند. این کار بخشی از هویت قومی و آیین‌های بلوغ آن‌هاست.۶. بومیان شمال آمریکا (برخی قبایل سرخ‌پوست)در میان قبیلهٔ اوجیبو و چند قبیلهٔ دیگر، سوراخ‌کردن و کشیدن لاله گوش بخشی از آیین‌های معنوی بود. تصور می‌شد این کار دریچه‌ای برای ارتباط با ارواح و دریافت نیروهای محافظ باز می‌کند.دلایل.تزیینات افراطی روی بدن – مثل سوراخ‌کردن، خال‌کوبی، گشاد کردن لالهٔ گوش یا حتی تغییر شکل جمجمه – در جوامع کهن کارکردهای چندگانه داشتند و صرفاً «زیبایی‌شناسی فردی» به معنای امروزی نبودند. پژوهش‌های مردم‌نگار و باستان‌شناسی نشان می‌دهد که پشت این رفتارها چند دیدگاه و کارکرد مهم وجود داشت:فلسفهٔ پشت این کار بیشتر ترکیبی از هویت جمعی، زیبایی‌شناسی بومی، کارکرد آیینی و نماد قدرت است، نه صرفاً یک «مد» گذرا.۱. هویت اجتماعی و قبیله‌ایاین تزیینات نشانه‌ای آشکار از تعلق فرد به یک گروه خاص بودند. وقتی کسی گوش گشادشده یا خال‌کوبی مشخصی داشت، بلافاصله قابل‌تشخیص بود که از کدام قبیله یا طبقه است. این مسئله به انسجام درونی و مرزبندی با «دیگری» کمک می‌کرد.۲. زیبایی و جذابیت بر اساس معیار محلیآنچه امروز برای ما «عجیب» جلوه می‌کند، در فرهنگ‌های کهن معیار زیبایی محسوب می‌شده است. گوش یا لب گشادشده می‌توانست نماد جذابیت و بلوغ باشد و نشانه‌ای از آمادگی برای ازدواج تلقی شود.۳. قدرت، منزلت و جایگاه اجتماعیدر بسیاری از جوامع، اندازه و شدت این تغییرات به مقام فرد در قبیله مربوط بود. هرچه گوش یا لب بیشتر کشیده می‌شد، نشانهٔ بالاتر بودن مرتبه اجتماعی یا دینی بود.۴. باورهای مذهبی و جادوییتزیینات بدن اغلب ارتباط نمادین با جهان ارواح، خدایان یا نیروهای محافظ داشت. تصور می‌شد سوراخ‌ها یا اشیای خاصی که در بدن قرار می‌گرفتند، ارواح بد را دور کرده یا فرد را در برابر خطرات محافظت می‌کنند.۵. مناسک گذار تغییرات بدنی اغلب در گذر از یک مرحله زندگی به مرحله‌ای دیگر (مثلاً از کودکی به بزرگسالی) اعمال می‌شدند. درد و رنج ناشی از این تغییرات هم بخشی از آزمون «قدرت تحمل» و اثبات شایستگی بود.۶. نمایش تمایز و تفاخردرست مانند پوشاک یا جواهرات امروز، این تغییرات بدنی می‌توانستند وسیله‌ای برای خودنمایی و تفاوت‌گذاری باشند. در جوامعی که دسترسی به کالا و ثروت محدود بود، بدن خودش به «بوم هنری» برای نمایش تمایز تبدیل می‌شد.