تاریخ محیط زیست ایالات متحده کیست؟ توضیح بده.
تاریخ محیط‌زیست ایالات متحده به بررسی وضعیت محیط‌زیست در طول قرون تا اواخر قرن بیستم می‌پردازد و شامل مناظرات سیاسی و کارشناسی دربارهٔ حفاظت و مسائل زیست‌محیطی نیز می‌شود.اصطلاح «حفاظت» نخستین‌بار در سال ۱۹۰۸ رایج شد، اما به‌تدریج در دههٔ ۱۹۷۰ جای خود را به «محیط‌زیست‌گرایی» داد، چراکه تمرکز از مدیریت و حفاظت از منابع طبیعی به دغدغه‌ای وسیع‌تر دربارهٔ کل محیط‌زیست و تأثیرات منفی آلودگی هوا یا آب بر انسان‌ها تغییر یافت.برای بررسی تاریخ محیط‌زیست معاصر ایالات متحده، به مقالهٔ «سیاست محیط‌زیستی ایالات متحده» مراجعه کنید.روندهای زیست‌محیطی.محیط زیست پیشاکلمبی.به گفته ارین استوارت مالدین، تاریخ زمین‌شناسی ایالات متحده میلیون‌ها سال پیش از سکونت انسان در آن قدمت دارد. چشم‌انداز قاره آمریکای شمالی توسط تکتونیک صفحه‌ای، فعالیت‌های آتشفشانی و یخبندان شکل گرفته است. رشته‌کوه آپالاچی بر اثر برخورد صفحات تکتونیکی زمین به‌وجود آمد، در حالی‌که رشته‌کوه راکی از فرورانش کف اقیانوس آرام شکل گرفت. مناطق شمال‌غربی اقیانوس آرام و نیوانگلند نیز نتیجهٔ پیوستن ریزقاره‌ها هستند.دوره‌های یخبندان باعث شکل‌گیری دریاچه‌های بزرگ (Great Lakes) شدند و ترکیب خاک در سراسر ایالات متحده را تحت تأثیر قرار دادند؛ همچنین فعالیت‌های آتشفشانی در شکل‌گیری مناطقی مانند فلات کلمبیا نقش داشته‌اند.نخستین ساکنان انسانی قارهٔ آمریکا، بومیان اولیه (Paleoindians) بودند که از سیبری مهاجرت کردند و از حدود ۳۰٬۰۰۰ سال پیش از میلاد وارد این سرزمین شدند. آنها با جانوران عظیم‌الجثه‌ای مانند ماموت‌ها همزیستی داشتند. دلایل انقراض این گونه‌ها، احتمالاً به دلیل تغییرات اقلیمی یا شکار توسط انسان، همچنان مورد بحث است. فقدان حیوانات بزرگ اهلی در آمریکای شمالی بر توسعه جوامع تأثیر گذاشت، شکار و گله‌داری را محدود کرد و بعدها به استعمارگران اروپایی برتری بیولوژیکی بخشید. بومیان آمریکا استراتژی‌های معیشتی متنوعی از جمله کشاورزی، شکار و ماهیگیری را با شیوه‌های متفاوت در مناطق مختلف توسعه دادند. آنها همچنین از طریق پاکسازی زمین و شیوه‌های شکار، بر چشم‌انداز تأثیر گذاشتند و منجر به تغییرات زیست‌محیطی شدند. چشم‌انداز پیشاکلمبی که اروپایی‌ها با آن مواجه شدند، به‌طور قابل توجهی توسط فعالیت‌های انسانی شکل گرفته بود و این ایده طبیعت بکر و دست نخورده را به چالش می‌کشید. نیوانگلند تا ۱۸۱۵.قبل از سال ۱۸۱۵، کشاورزان نیوانگلند عمدتاً خودکفا بودند. جنگل، چوب لازم برای ساخت خانه‌ها و انبارها را فراهم می‌کرد و در تمام طول زمستان، سوخت اجاق را تأمین می‌کرد. الوار برای ساخت کشتی و ذخایر نیروی دریایی برای صادرات به انگلستان فروخته می‌شد. جنگل باقی‌مانده زیستگاه گوزن و دیگر حیوانات شکاری بود که به راحتی با تفنگ یا تله شکار می‌شدند. پس از پاکسازی، زمین برای گوسفندان (که برای پشم پرورش داده می‌شدند)، خوک‌ها و گاوهای خانواده و همچنین فضایی برای باغ سبزیجات فراهم می‌شد. اهمیت این جنگل از تهدیدی برای مهاجران تا مکانی با اهمیت مذهبی پیوریتن‌ها و همچنین منبع زیبایی و غرور متغیر بود. با افزایش جمعیت، جنگل از یک فراوانیِ محسوس به یک داراییِ رو به زوال تبدیل شد. پس از سال ۱۸۱۵، با باز شدن دوبارهٔ بازارهای صادراتی پس از جنگ‌های ناپلئونی و جنگ ۱۸۱۲، کشاورزان این منطقه تمرکز بیشتری بر تولید محصولات تجاری سودآور پیدا کردند؛ به‌ویژه پرورش گوسفند و گاو، تولید علوفه، چوب و گندم.با رشد شهرهای اطراف، آن‌ها همچنین به فروش شیر و پنیر، تخم‌مرغ، سیب، کرنبری و شیرهٔ افرا پرداختند.انقلاب صنعتی، ۱۸۱۰ تا ۱۸۹۰.در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، پسماندهای عملیات استخراج معدن وارد رودخانه‌ها و جویبارها. شدند و کارگاه‌های تولید آهن و کوره‌ها از آب برای خنک‌سازی استفاده می‌کردند. در اوایل قرن نوزدهم، توسعه موتورهای بخار منجر به استفاده از آنها در بخش‌های معدن و تولید (مانند نساجی) شد. استفاده گسترده از موتورهای بخار، حجم بیشتری از آب گرم شده (آلودگی حرارتی) تولید کرد. افزایش بهره‌وری، همراه با ورود راه‌آهن در دهه‌های ۱۸۳۰ و ۱۸۴۰—که موجب افزایش تقاضای کلی برای زغال‌سنگ و مواد معدنی شد—به تولید بیشتر پسماندها انجامید.انقلاب صنعتی دوم منجر به توسعهٔ فرایندهای تولیدی جدیدی شد که انواع تازه‌ای از پسماندها را به‌وجود آوردند، از جمله آلودگی هوا، آب و خاک (پسماندهای جامد و خطرناک). این صنایع نوظهور شامل موارد زیر بودند:خطرات کارخانه‌های نساجی.دستمزدهای نقدی باعث شد کارگران مناطق روستایی ابتدا پس از سال ۱۸۱۰ در نیوانگلند و سپس پس از ۱۸۷۰ در جنوب ایالات متحده جذب کارخانه‌های نساجی جدید شوند. این کارخانه‌ها با چرخ‌های آبی که روی رودخانه‌های محلی نصب شده بودند کار می‌کردند و آسیب چندانی به محیط‌زیست خارجی وارد نمی‌کردند. خطرات اصلی در فضای داخلی کارخانه‌ها وجود داشت، جایی که کارگران در معرض آلودگی هوا و آلودگی صوتی قرار داشتند.مردان، زنان و کودکان در قالب تیم‌های خانوادگی روزانه ۱۰ ساعت در محیطی بسته و مملو از گردوغبار و الیاف کار می‌کردند. ماشین‌آلات گاه‌به‌گاه باعث بروز حوادث می‌شدند، اما آلودگی محیط کار مشکل جدی‌تری محسوب می‌شد.تراکم بالای نیروی کار در فضای محدود و به‌صورت روزانه، زمینهٔ مناسبی برای شیوع سریع بیماری‌هایی چون سرماخوردگی، برونشیت، ذات‌الریه و سل فراهم می‌کرد. همچنین کارگران دچار کاهش شنوایی و خستگی مزمن می‌شدند. بیماری «بایسینوز» که به «بیماری ریه قهوه‌ای» یا «تب دوشنبه» نیز معروف است، به‌ویژه در میان کارگران کارخانه‌های پنبه بسیار شایع بود و علائمی نظیر احساس تنگی در قفسهٔ سینه و تنگی نفس داشت.میان کارگران، کارفرمایان و متخصصان پزشکی دربارهٔ تأثیر محیط کارخانه بر سلامت اختلاف‌نظرهای شدیدی وجود داشت. کارخانه‌ها به‌ندرت امکانات درمانی در محل داشتند، اما از بیمارستان‌های محلی حمایت می‌کردند.پیوند به بیرون.مجلات.JSTOR: All Volumes and Issues - Browse - Environmental History [1996–2007 (Volumes 1–12)]