روابط اریتره و ایتالیا کیست؟ توضیح بده.
روابط اریتره و ایتالیا، روابط دوجانبه بین ایتالیا و اریتره است. هر دو کشور عضو سازمان ملل متحد هستند.تاریخچه.اریتره از دهه ۱۸۸۰ تا زمان شکست ایتالیایی‌ها توسط متفقین در جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۱، مستعمره ایتالیا بود. اولین استقرار ایتالیایی‌ها در جایی که اکنون به عنوان اریتره شناخته می‌شود، در سال ۱۸۶۹ با خرید شرکت کشتیرانی رباطینو بود که در سال ۱۸۸۲ تحت کنترل دولت قرار گرفت. در سال ۱۸۹۰، مستعمره اریتره (به ایتالیایی: Colonia Eritrea) رسماً تأسیس شد. به قدرت رسیدن موسولینی در ایتالیا در سال ۱۹۲۲، تغییرات عمده‌ای را در دولت استعماری اریتره به همراه داشت. پس از اعلام تولد امپراتوری ایتالیا توسط او در ماه مه ۱۹۳۶، اریتره ایتالیا (که با مناطق شمالی اتیوپی گسترش یافته بود) و سومالی‌لند ایتالیا با اتیوپی که اخیراً فتح شده بود، در قلمرو اداری جدید آفریقای شرقی ایتالیا ادغام شدند. این وضعیت تا زمانی که ایتالیا در سال ۱۹۴۱، در طول کارزار شرق آفریقا در جنگ جهانی دوم، این منطقه را از دست داد، ادامه یافت. اریتره ایتالیا سپس تحت مدیریت نظامی بریتانیا قرار گرفت و سپس در سال ۱۹۵۱ تحت نظارت سازمان ملل متحد قرار گرفت. ایتالیا پس از سال ۱۹۴۸ تا حدودی بر سیاست اریتره نفوذ داشت.اسمره، پایتخت اریتره، که قبلاً به عنوان «روم کوچک» شناخته می‌شد، یکی از مشهورترین مقاصد برای بومیان اریتره و استعمارگران ایتالیایی بود. این شهر هنوز هم معماری ایتالیایی زیادی را حفظ کرده است.وقتی اریتره در سال ۱۹۹۱ از اتیوپی استقلال یافت، ایتالیا یکی از اولین کشورهای جهان بود که اریتره را به عنوان یک کشور به رسمیت شناخت.اریتره‌ای‌ها از خدمت سربازی اجباری و انزوای سیاسی و اقتصادی کشور فرار می‌کنند. اریتره‌ای‌ها بزرگ‌ترین گروه مهاجران و پناهندگانی بودند که در سال ۲۰۱۵ از طریق دریا وارد ایتالیا شدند و ۲۵ درصد از ورود به ایتالیا را تشکیل می‌دادند که عمدتاً از طریق مسیر مدیترانه مرکزی با قایق‌هایی که از لیبی حرکت می‌کردند، وارد می‌شدند. در سال ۲۰۱۶ کاهش قابل توجهی وجود داشت.شهروندی برای اریتره‌ای‌های ایتالیایی.در طول دوره استعمار.دولت استعماری نظر مساعدی نسبت به پیوند زناشویی بین مردان ایتالیایی و زنان اریتره‌ای نداشت.«در سال ۱۹۴۰، «قانون شماره ۸۲۲ مورخ ۱۳ مه ۱۹۴۰» (Norme relative ai meticci) ایتالیایی‌ها را از به رسمیت شناختن فرزندان آفریقایی‌ها و مشارکت در نگهداری از آنها منع کرد و به "meticci" جایگاه قانونی اتباع استعماری را اعطا نمود.» این مقررات، پایه ایدئولوژیک خود را در نوعی نژادپرستی بیولوژیکی یافتند که طبق آن اختلاط باعث انحطاط نژاد ایتالیایی می‌شد.در طول شصت سال استعمار در شاخ آفریقا، تخمین زده می‌شود که حداقل ۲۰ هزار "متیچی" یا «"مورتی"» (اصطلاحی تحقیرآمیز) متولد شدند و از این تعداد تنها پنج یا شش هزار نفر به رسمیت شناخته شدند.پس از جنگ جهانی دوم.پس از جنگ جهانی دوم، قوانین تغییر کردند. اریتره بخشی از اتیوپی مستقل شد و در رم مقرر شد که کسانی که در سرزمین‌های مستعمرات سابق متولد می‌شوند، «اگر به هر دلیلی بتوان به‌طور موجه باور کرد که یکی از والدین آنها شهروند ایتالیا است»، شهروند ایتالیا اعلام شوند.از دوران استقلال تا به امروز.قانون ایتالیایی مصوب سال ۱۹۹۲ در مورد «اصل خون» به کسانی که بتوانند ثابت کنند اجداد ایتالیایی دارند، تابعیت دوگانه اعطا می‌کند، که برای کسانی که نمی‌توانند شجره‌نامه خود را بازسازی کنند، بسیار دشوار است. بیش از ۳۰۰ نفر از نوادگان افرادی که تحت حکومت ایتالیا متولد شده‌اند، هنوز در سال ۲۰۲۱ از رئیس‌جمهور ماتارلا و دولت درخواست می‌کردند که جنایت نژادپرستی استعماری را به رسمیت بشناسند، جنایتی که جان هزاران ایتالیایی-اریتره‌ای را که در سرزمین مادری خود مورد تحقیر قرار می‌گرفتند، دقیقاً به این دلیل که توسط پدرانشان به رسمیت شناخته نشده بودند، نشانه گرفته است.توافق‌نامه دوجانبه برای مدارس ایتالیایی.در ۲۵ مه ۲۰۲۰، اریتره به‌طور یکجانبه تصمیم به خروج از این توافق‌نامه گرفت و همچنین مجوز فعالیت مؤسسه آموزش عالی دولتی اسمره را لغو کرد. به گفته دولت اریتره، دلایل تعطیلی این مؤسسه با تصمیم دولت ایتالیا برای تعلیق فعالیت‌های آموزشی این مدرسه به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ مرتبط است. به گفته مقامات اریتره، این تصمیم خودسرانه و بدون مشورت قبلی با همتایان محلی گرفته شده و دانش‌آموزان و معلمان را در وضعیت بلاتکلیفی قرار داده است. علاوه بر این، در ژوئن ۲۰۲۰، وزارت آموزش و پرورش اریتره دانش‌آموزانی با ملیت اریتره‌ای را که قرار بود در امتحانات دولتی شرکت کنند، ممنوع کرد. این ممنوعیت بعداً لغو شد.یک اقدام دیپلماتیک شامل فارنسینا و پالازو چیگی در ماه ژوئن در تلاشی برای بهبود روابط بین دو کشور آغاز شد. در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۰، مارینا سرنی، معاون وزیر امور خارجه و همکاری‌های بین‌المللی، سفیر اریتره، فساهازیون، را برای توضیح در مورد از سرگیری فعالیت‌ها به حضور پذیرفت. نخست‌وزیر جوزپه کونته نامه‌ای به ایسایاس آفورکی، رئیس‌جمهور اریتره، نوشت و او را به گفتگوی آشتی‌جویانه دعوت کرد. با وجود ابتکارات ایتالیا، دولت اریتره در مورد این موضوع اظهار نظری نکرده است. در ۳۱ اوت ۲۰۲۰، این مؤسسه توسط سفیر ایتالیا در اسمره، میشل کامروتا، با حکم احتیاطی تعطیلی موقت، تعطیل شد.روابط اقتصادی.کشاورزی، ماهیگیری، ساخت و ساز، نساجی و همچنین انرژی بخش‌هایی هستند که ارزش قابل توجهی برای تجارت بین این دو کشور دارند. دو دسته اصلی از ذینفعان ایتالیایی در اریتره وجود دارند که بر اقتصاد اریتره تأثیر می‌گذارند، اگرچه نفوذ آنها نسبت به گذشته کمتر شده است. شرکت‌های کوچک و متوسط ایتالیایی حضور خود را در نیمه اول قرن بیستم تثبیت کردند. گروه دوم که سرمایه‌گذاری خود را بر تجارت و صنعت نساجی متمرکز می‌کنند، از کارآفرینان جدید تشکیل شده‌اند. ZaEr از گروه استارت آفریقا که در برگامو تأسیس شده است، با ۵۰۰ کارمند، بیشترین حجم سرمایه‌گذاری و نیروی انسانی را دارد.روابط اقتصادی بین ایتالیا و اریتره در دوران استعمار.پادشاهی ایتالیا در دوران استعمار، منافع اقتصادی متعددی در اریتره، که در آن زمان بخشی از آفریقای شرقی ایتالیا بود، داشت. این منافع عمدتاً در استفاده از منابع طبیعی مستعمره و در درجه دوم در توسعه مستعمره، به ویژه در شاخ آفریقا به عنوان نقطه‌ای استراتژیک برای تجارت و ترانزیت کشتی‌ها در دریای سرخ بود.[ "" ]پادشاهی ایتالیا سیاست‌های لیبرالی را برای رشد اقتصاد اریتره اتخاذ کرد. بین سال‌های ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۶، واردات از اریتره سه برابر شد.محصولات متعددی در این دوره توسط پادشاهی ایتالیا وارد می‌شد که عمده‌ترین آنها پنبه و سیمان بود، اما تنباکو نیز وجود داشت. همچنین در این سال‌ها سرمایه‌گذاری‌های زیرساختی بزرگی در خطوط راه‌آهن، مانند خطوط بین اسمره و مصوع، و ۳۶۰۰ انجام شد. کیلومترها جاده ساخته شد.دلایل روابط تجاری پایدار بین ایتالیا و اریتره در اوایل دهه ۱۹۹۰.تجارت بین ایتالیا و اریتره به دلیل منافع متقابل در ادغام آن جذاب بود. ایتالیا می‌توانست به کالاهای اریتره مانند نمک و ماهی، موز، انبه، پرتقال دسترسی داشته باشد و به دریا دسترسی و کنترل داشته باشد، در حالی که اریتره برخلاف کشورهای همسایه خود، یک شریک تجاری پایدار پیدا می‌کرد.از جدول می‌توان دریافت که واردات کالاهای اریتره بسیار کمتر از ایتالیا بوده و این شکاف با گذشت زمان کاهش نیافته است.معماری ایتالیایی در اریتره.اریتره از سال ۱۸۹۰ تا ۱۹۴۱ مستعمره ایتالیا بود. در طول دوره استعمار و فاشیسم، معماران ایتالیایی کاخ‌ها، ویلاها، تئاترها، کلیساها، ایستگاه‌ها، سینماها و خانه‌های زیادی ساختند که هنوز هم شواهدی از آنها وجود دارد. به‌طور خاص، پایتخت، اسمره، میزبان میراث هنری عظیمی است که قدمت آن به نیمه اول قرن بیستم برمی‌گردد. به همین دلایل، یونسکو در سال ۲۰۱۷ اسمره را به عنوان اولین مکان یونسکو در کشور شاخ آفریقا در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار داد. در طول اشغال ایتالیا، به ویژه در دوره فاشیسم، معماران ایتالیایی با آزمایش سبک‌های مختلف معماری مانند فوتوریسم، آرت دکو و خردگرایی، شهر را دوباره طراحی کردند. موسولینی قصد داشت یک مدل شهری ایده‌آل ایجاد کند که بتواند نماد دومین امپراتوری روم باشد که دیکتاتور می‌خواست آن را بازسازی کند. به همین دلایل است که موسولینی این شهر را رم کوچک آفریقا نامید. وظیفه طراحی مجدد شهر به معمار جوزپه پتاتزی سپرده شد. یکی از شناخته‌شده‌ترین طرح‌های او پمپ بنزین فیات تالیرو بود که در سال ۱۹۳۸ تکمیل شد. این نمونه‌ای از یک ساختمان به سبک فوتوریسم است، در واقع ایده حرکت که مشخصه فوتوریسم است، در شکل ساخت‌وساز قابل مشاهده است: یک برج مرکزی و دو بال جانبی وجود دارد که به تصویر یک هواپیما اشاره دارند. نمونه دیگری از سبک فوتوریسم و آرت دکو، ساختمان بانک جهانی، یک ویلای ایتالیایی ساخته شده در سال ۱۹۳۸ است.