بنای یادبود تدفین سر جان هاک‌وود کیست؟ توضیح بده.
بنای یادبود تدفین سر جان هاک‌وود یک فرسکو از پائولو اوچلو است که در ۱۴۳۶ به سفارش کلیسای جامع فلورانس، در یادبود جان هاوک‌وود، کُندوتیِری انگلیسی، ساخته شد. این اثر نمونهٔ مهمی از هنر یادمانی برای یک سرباز مزدور در شبه‌جزیرهٔ ایتالیا و نقطهٔ عطفی در تکامل پرسپکتیو در نقاشی است.سیاست‌های سفارش و بازسفارش این فرسکو بسیار مورد بحث تاریخ‌نگاران بوده است. برخی آن را نوعی «تبلیغ فلورانسی» دانسته‌اند؛ چراکه با تصاحب یک سرباز مزدور خارجی و تبدیل او به قهرمان فلورانسی، به دیگر کُندوتیه‌ری‌ها وعدهٔ پاداش خدمت به فلورانس را می‌داد. همچنین اثر بازتابی از رقابت‌های سیاسی داخلی میان خاندان آلبیتزی و مدیچی در رنسانس فلورانس به‌شمار می‌رود.این فِرِسکو قدیمی‌ترین اثر موجود و معتبر اوچلوست. در ۱۵۲۴ توسط لورنتسو دی کریدی مرمت شد (که قاب تزئینی نیز افزود) و بعدها دو بار جابجا شد. اکنون روی دیوار شمالی شبستان، در کنار تصویر مشابه نیکولو دا تولنتینو اثر آندره دل کاستنیو قرار دارد.جان هاوک‌وود.هاوک‌وود صدسال جنگ را در خدمت انگلستان جنگید و سپس با «گروه بزرگ» که پاپاوات آوینیون را آزار می‌داد، همراه شد. او در دههٔ ۱۳۶۰ فرماندهی شرکت سفید را به دست گرفت و آن را در ۱۳۶۳ برای جان دوم، مارکوس مونتفِرات علیه میلان به آن سوی آلپ برد. از آن پس او در ایتالیا ماند و برای شهر-دولت‌های مختلف جنگید یا از جنگیدن دست کشید، بسته به اینکه چه کسی بیشتر پول می‌داد.او در جنگ پیزا-فلورانس (۱۳۶۳–۱۳۶۴) برای فلورانس جنگید و در نبرد کاشینا (۱۳۶۴) پیروز شد. سپس در جنگ پروجا علیه پاپ (۱۳۶۹) و خدمت به برنابو ویسکونتی علیه ائتلافی شامل پیزا و فلورانس، و حتی (در ۱۳۷۲) برای مارکوس مونتفِرات جنگید.هاوک‌وود سپس وارد خدمت پاپ گرگوری یازدهم شد و در جنگ هشت قدیس (۱۳۷۵–۱۳۷۸) با فلورانس جنگید. در این زمان ۱۳۰٬۰۰۰ فلورین به او پرداخت شد تا به‌جای حمله مستقیم به فلورانس، تنها شورش‌های ایالات پاپی را سرکوب کند.او در ۱۳۷۷ با دونینا، دختر نامشروع برنابو ویسکونتی ازدواج کرد و همان سال به فلورانس پیوست. قتل‌عام او در چزنا در همان سال، همچنان لکهٔ سیاهی بر کارنامه‌اش است.با وجود این گذشته، او از ۱۳۷۷ تا زمان مرگش در ۱۳۹۴، کاپیتان ژنرال ارتش فلورانس بود. او در سرکوب شورش چومپی (۱۳۸۲) موفق بود و در واپسین سال‌ها، عقب‌نشینی بزرگش از میلان از سه رودخانه، از جمله اوگلیو، «بزرگ‌ترین شاهکار نظامی‌اش» خوانده شد.هاوک‌وود در ۱۷ مارس ۱۳۹۴ درگذشت. ریچارد دوم انگلستان در ۱۳۹۵ از فلورانس درخواست بازگرداندن پیکر او را کرد و فلورانس موافقت نمود. اما روشن نیست که آیا جسدش به انگلستان بازگردانده شد یا در ۱۴۰۵ زیر گروه کُر کلیسای جامع دفن شد، جایی که بعدها با سنگ‌فرش جدید ناپدید گشت.زمینه.در کواتروچنتو، معمول بود که "کوندوتر"‌هایی همچون هاوک‌وود را در کلیساهای بزرگ عمومی به خاک بسپارند، حتی زمانی که کارنامهٔ آن‌ها برای دولت‌شهر مربوطه نتایج متناقضی به‌بار آورده بود. ژانر مجسمهٔ اسب‌سوار در کواتروچنتو برای یادبود "کوندوتر"‌ها دوباره زنده شد؛ دوناتلوی مجسمهٔ اسب‌سوار گاتاملاتا (حدود ۱۴۴۷–۱۴۵۳) در پادووا نخستین مجسمهٔ اسب‌سوار برنزی باقی‌مانده از زمان روم باستان است («احتمالاً با الهام از هاوک‌وود»). در ونیز، تیبرتو براندولینی در سن فرانچسکو به خاک سپرده شد؛ جاکوپو ده کاوالی در سانتی جووانی ئه پائولو؛ پائولو ساولی در باسیلیکای فراری، به همراه یک مجسمهٔ اسب‌سوار چوبی بر روی یک تابوت مرمری، که—به همراه اسب‌های برنزی نمای بیرونی کلیسای سن مارکو—ممکن است الهام‌بخش اثر اوچلّو یعنی "هاوک‌وود" بوده باشد؛ و کنراد آیشلبرگ در کلیسایی در پیزا. زمانی که چنین تدفین‌هایی ممکن نبود، فِرِسکوها جایگزین قابل‌قبولی محسوب می‌شدند: گویدوریتچو دا فوگلیانو در سال ۱۳۲۸ توسط سیمونه مارتینی در پالاتزو پوبلیکو در سیه‌نا بر اسب نقاشی شد؛ پیِترو فارنزه نیز در سال ۱۳۶۳ در کلیسای جامع فلورانس با یک یادمان اسب‌سوار از جنس پاپیه‌ماشه بر فراز یک تابوت نقاشی شد.برگزاری آیین‌های تدفین پرزرق‌وبرق‌تر برای "کوندوتر"های کشته‌شده تنها یکی از راه‌هایی بود که دولت‌شهرهای ایتالیایی برای جذب ماهرترین مزدوران با یکدیگر رقابت می‌کردند. مراسم تدفین هاوک‌وود میان دو مراسم تدفین در سیه‌نا برگزار شد: یکی برای جووانی داتسو دلی اوبالدینی—که توسط فلورانسی‌ها در جنگ‌های ویسکونتی مسموم شد—و دیگری برای جووانی «تدسکو» دا پیترامالا. سفارش دوبارهٔ نقاشی اوچلّو در «اوج» جنگ با لوکا صورت گرفت، شهری که به‌تازگی یادمانی برای نیکولو پیچینینو آغاز کرده بود، در حالی‌که پیچینینو پیش‌تر در سال ۱۴۲۸ در پالاتزو دلا سینیوریا در پرترهٔ بدنام‌کننده‌ای به‌صورت وارونه و در زنجیر به تصویر کشیده شده بود، که در آوریل ۱۴۳۰ «پاک شد».سفارش.پیش‌زمینه.در ۲۰ اوت ۱۳۹۳—زمانی‌که سیگنوریا به پیشنهاد کولوجیو سالوتاتی رأی داد تا یک مجسمهٔ مرمری از هاوک‌وود در کلیسای جامع برپا کند، «تا مردان دلیر بدانند که کمون فلورانس خدمت راستین را پاداش می‌دهد» —هاوک‌وود در حال نقد کردن دارایی‌های توسکانی‌اش و آماده‌شدن برای بازگشت به انگلستان بود. این نخستین‌بار بود که سیگنوریا رأی می‌داد برای فردی زنده در کلیسا یادمانی برپا شود. طرح‌های مبهم سیگنوریا—که احتمالاً از وضعیت سلامتی هاوک‌وود آگاه بود—ممکن است بیشتر برای یک مقبره بوده تا کنوتاف؛ هاوک‌وود اندکی بعد، در ۱۷ مارس ۱۳۹۴ درگذشت. سیگنوریا تلاش زیادی کرد (بی‌ثمر) تا دونینا، همسر هاوک‌وود، را در شهر نگه دارد—با تصویب انتقال مبالغی پول به او (در ازای دژ توسکانی هاوک‌وود)، با وجود «مسائل حقوقی پیچیده» که نیازمند چندین مصوبهٔ شورای شهر بود—که تا حدی نشان‌دهندهٔ ارزش نمادین سرمایهٔ اجتماعی هاوک‌وود است.مراسم تدفین هاوک‌وود در ۲۰ مارس آغاز شد در پیاتزا دلا سینیوریا، سپس به باتیسترو دی سان جووانی رفت، جایی‌که جسد او بر روی حوض تعمید برای بازدید عمومی گذاشته شد، و سرانجام در کلیسای جامع به پایان رسید. هزینهٔ این مراسم ۴۱۰ فلورین بود، بدون محاسبهٔ هزینه‌های قابل‌توجه اصناف.طرح‌های یادبود هاوک‌وود در ۲ دسامبر ۱۳۹۵ تغییر یافت، زمانی‌که تصمیم گرفته شد یادمان چوبی پیِترو فارنزه، قهرمان جنگ پیزا، نیز بازسازی شود و تابوت‌های مرمری فارنزه و هاوک‌وود در راهروی شمالی، روبه‌روی محراب اصلی قرار گیرند. نقاشان آنیولو گادی و جولینو آریگی توسط کمیته‌ای انتخاب شدند تا مستقیماً روی دیوار کلیسا مدل‌هایی برای مقبره‌های هاوک‌وود و فارنزه طراحی کنند. هرچند هیچ‌یک از این مقبره‌ها ساخته نشد، شواهد اسنادی نشان می‌دهد که نقاشی‌ای از هاوک‌وود—با فیگوری از هاوک‌وود توسط گادی و یک تابوت توسط پزلو—تا ۱۶ ژوئن ۱۳۹۶ کامل شده بود. تاریخ‌دان فرانسیس استونور ساندرز حدس می‌زند که اوچلّو ممکن است بازنمایی خود از هاوک‌وود را بر پایهٔ همین نقاشی اولیه ساخته باشد و آن نقاشی نیز احتمالاً بر پایهٔ یک ماسک مرگ از هاوک‌وود بوده است. فِرِسکوی هاوک‌وود در دهانهٔ سوم دیوار شمالی قرار دارد، امروز در کنار نقاشی‌های دانته (حدود ۱۴۵۵) و فِرِسکوی یادمان مشابه برای مزدور هم‌عصر او نیکولو دا تولنتینو (۱۴۵۶، اثر آندره‌آ دل کاستانیو). یادمان‌های خیالی در فِرِسکو برای دو روحانی انسان‌گرا—اسقف کورسینی (حدود ۱۴۲۲، احتمالاً اثر جیوانی دال پونته) و فرا لوئیجی د مارسِیلی (حدود ۱۴۳۹، اثر بیتچی دی لورنزو)، یک راهب آگوستینی که یک آکادمی ادبی تأسیس کرد—بسیار کوچک‌تر از یادمان‌های دو "کوندوتر" هستند. احتمالاً این فِرِسکو جایگزین مقبره شد (نه صرفاً نشانه‌ای برای آن)، شاید به دلیل سرعت و صرفه‌جویی، هرچند اسناد کمی در این باره وجود دارد.فرسکو.اجرای فرسکو چند دهه پس از مرگ هاوک‌وود، در مهٔ ۱۴۳۳ به سفارش دولت آلبیتسی آغاز شد، تنها چند ماه پیش از سقوط این رژیم. احتمالاً این پروژه تلاشی بود از سوی آلبیتسی‌ها برای یادآوری زمانی که نخبگان الیگارش فلورانس بیشتر با منافع محافظه‌کارانهٔ آنان همسو بودند. در ۱۳ ژوئیه ۱۴۳۳، اعلان‌های مسابقهٔ طراحی برای یادمان جدید در دوئومو، غسل‌تعمیدخانه و اورسانمیکله نصب شد. آغازگران پروژهٔ تازه، نوه‌های «گیدو دی سولتو دل پرا بالدونتی»، یکی از سفیرانی بودند که در سال ۱۳۸۹ (ناموفق) هاوک‌وود را به بازگشت به خدمت فلورانس ترغیب کردند، و همچنین دوناتوی ولوتی، تاریخ‌نگار سیاسی و نظامی سدهٔ چهاردهم. پس از آغاز مسابقهٔ طراحی، در سپتامبر ۱۴۳۳، کوزیمو و آوراردوی مدیچی از فلورانس تبعید شدند؛ از جمله به اتهام تلاش برای درگیر کردن شهر در جنگ با لوکا.بازسفارش.پس از بازگشت پیروزمندانهٔ کوزیمو به فلورانس، به جای کنار گذاشتن پروژه، در مهٔ ۱۴۳۶ رژیم مدیچی اوچللو را برای جایگزینی فِرِسکوی «گادی» و «پِسِلّو» استخدام کرد. هیو هادسون پیشنهاد می‌کند که لغو پروژه برای مدیچی‌ها بیش از حد پرریسک بود، بنابراین هوشمندانه آن را با منافع خود تطبیق دادند. برخی پژوهشگران بر این باورند که دلیل بازسفارش، احتمالاً آسیب ناشی از رطوبت به اثر نخستین و نیاز به مرمت بوده است. همچنین احتمال داده شده که این اقدام بخشی از نوسازی کلیسا در جریان بازتقدیس سانتا ماریا دل فیوره توسط پاپ اوژن چهارم در مارس ۱۴۳۶ بوده است.اوچللو.انتخاب پائولو اوچللو (متولد فلورانس در ۱۳۹۷) که از سال ۱۴۰۷ شاگرد لورنزو گیبرتی بود و در پرداخت «درهای بهشت» غسل‌تعمیدخانه فلورانس همکاری می‌کرد، احتمالاً تلاشی بود برای یافتن نقاشی آشنا به برنز و پیکره‌سازی، زیرا فِرِسکو باید تقلیدی از تندیس به‌شمار می‌آمد.برای سده‌ها، تاریخ‌نگاران هنر اوچللو را هنرمندی کم‌اهمیت در زمان سفارش هاوک‌وود دانسته‌اند: او در مقدمهٔ "دِ پیکتورا" اثر لئون باتیستا آلبرتی ذکر نشده، در نامهٔ ۱۴۳۸ دومینیکو ونزیانو به پیه‌رو دی کوزیموی مدیچی نیز نامی از او نیامده، و هیچ اشاره‌ای به مطالعهٔ فِرِسکوهای کاپلا برانکاچی توسط او وجود ندارد.آثار باقی‌ماندهٔ اوچللو که انتساب آن‌ها قطعی و بر اساس اسناد معاصر است، همگی در کلیسای جامع فلورانس قرار دارند: دو نقاشی دیواری («هاوک‌وود» و "صفحهٔ ساعت با چهار سر پیامبران یا بشارت‌دهندگان" ۱۴۴۳) و دو پنجرهٔ شیشه‌رنگی («رستاخیز» ۱۴۴۳–۱۴۴۴ و «تولد مسیح» ۱۴۴۳–۱۴۴۴). فرسکوی «هاوک‌وود» نخستین اثر تاریخ‌دار و کاملاً اصیل اوچللو به‌شمار می‌آید.دگرگونی‌ها."هاوک‌وود" اثر اوچللو تکمیل شد، اما در ۲۸ ژوئن ۱۴۳۶ به دستور "کاپو ماسترو" اپرای دل دوئومو، دوباره‌سازی آن درخواست شد. در ۶ ژوئیه اوچللو بی‌تقصیر شناخته شد و برای هر دو نسخهٔ نخست و دوم دستمزد دریافت کرد؛ نسخهٔ دوم پیش از ۳۱ اوت همان سال به پایان رسید. این نسخهٔ دوم — که بر اساس نسخهٔ اولیه کپی شد، نه مشاهدهٔ مستقیم — تنها شاهد واقعی موجود از ظاهر هاوک‌وود است.بازطراحی خواسته‌شده، که اندکی پس از آن‌که اعضای پساآلبیتسی اکثریت را در میان "اوپرای" به‌دست آوردند، صادر شد، در قلب بحث‌ها دربارهٔ دلالت‌های سیاسی فِرِسکو قرار دارد. قرن‌هاست که تاریخ‌نگاران هنر بر سر این موضوع بحث می‌کنند که آیا رد اثر به دلیل مشکلات پرسپکتیو و رنگ بود، یا محتوای فِرِسکو موجب اعتراض "کاپو ماسترو" شد.طراحی مقدماتی موجود در اوفیتزی تنها سرنخ از چهرهٔ اصلی اثر است، که در آن هاوک‌وود زره‌پوش‌تر، بلندتر و در حالتی نظامی‌تر ترسیم شده بود. این فِرِسکو، همانند سنت چهاردهم، یادمان نظامیان را نه با اسب رزمی، بلکه با اسب تشریفاتی و در پوشش کمتر جنگی نشان می‌دهد. پژوهشی با اشعهٔ فرابنفش نشان داد اوچللو ابتدا هاوک‌وود را «تهدیدآمیزتر»، با باتون بالا رفته و اسبی آماده به تصویر کشیده بود.نمای کنونی اثر نیز دگرگون شده است: قاب با تزئینات گرُتِسک در سال ۱۵۲۴ توسط لورنتسو دی کرد افزوده شد. در ۱۶۸۸ هم‌زمان با ازدواج فردیناندو مدیچی و «ویولانتهٔ باواریا» دوباره مرمت شد. در ۱۸۴۲ اثر توسط «جووانی ریتزولی» به بوم منتقل شد و به دیوار غربی دوئومو رفت، اما در ۱۹۴۷ دوباره به دیوار شمالی بازگردانده شد. در ۱۹۵۳–۱۹۵۴ نیز موقتاً برای نمایشگاه «چهار استاد» پایین آورده شد.سبک.بازنگری در فِرِسکو، تصویر "کُندوتیِری" را کلاسیک‌تر کرد؛ تکنیک "تِرا وِرده" توهمی از مجسمهٔ سوارکارانهٔ برنزی ایجاد می‌کند. تناسبات اسب تا حدی برگرفته از دستورهای آلبرتی در "دِ اِکّوو آنیمانته" بود، اما در بسیاری جهات با ایده‌آل او فاصله داشت.پرسپکتیو اوچللو نیز برخلاف نظریهٔ آلبرتی در "دِ پیکتورا" (۱۴۳۵) بود؛ نقطهٔ گریز در سطح چشم تماشاگر قرار دارد نه درون میدان نقاشی. با وجود این، ترکیب‌بندی اثر به شدت با ترینیتهٔ مقدس مازاتچو مقایسه می‌شود. حتی «فرانچسکو آلبرتینی» در ۱۵۱۰ اثر را به اشتباه به مازاتچو نسبت داد.اوچللو دو نقطهٔ دید ترکیب کرد: سوار و اسب هم‌سطح تماشاگر دیده می‌شوند، در حالی‌که سِنوتاف از پایین ترسیم شده است. این رویکرد سبب نقدهایی شد؛ از جمله وازاری که ایراد گرفت اسب هر دو پای راست خود را همزمان بالا آورده است. با این حال، اوچللو به دنبال واقع‌گرایی ساده نبود، بلکه فضایی «غیرطبیعی و خیال‌انگیز» آفرید. سبک او به‌عنوان نمونه‌ای از واقع‌گرایی ترکیبی نزدیک به جریان هنر گوتیک متأخر شناخته می‌شود.نوشتهٔ فرسکو.تأکید بر عناصر کلاسیک فِرِسکو با لاتین نوشته‌ای که در ۱۷ دسامبر ۱۴۳۶ افزوده شد، و توسط «بارتولومئو فورتینی دی اورلاندینی»، فرزند «بندتو دی سر لندی فورتینی»، خزانه‌دار سابق فلورانس و شاگرد اسپینلو آلبرتی، یکی از مذاکره‌کنندگان اصلی فلورانس در جریان جنگ هشت قدیس، نگاشته شد. این نخستین نوشتهٔ چنین‌گونه بر روی سنگ‌قبر باستانی در نقاشی فلورانسی است.نوشته چنین است: ""Ioannes Acutus" "eques brittanicus dux aetatis suae cautissimus et rei militaris peritissimus habitus est" (جان هاوک‌وود، شوالیهٔ بریتانیایی، باهوش‌ترین فرماندهٔ زمان خود و ماهرترین در هنر جنگ).متن این سنگ‌نبشته احتمالاً اشاره به عقب‌نشینی هاوک‌وود از روی اگلیو دارد و از ستایش فابیوس ماکسیموس، ژنرال رومی که با عقب‌نشینی تاکتیکی و پرهیز از نبرد هانیبال را خسته کرد، اقتباس شده است. برخی پژوهشگران حتی آن را «جعلی رنسانسی» خوانده‌اند، زیرا با انسان‌گرایی قرن پانزدهم مطابقت دارد.تفسیر.با کلاسیک‌سازی تصویر "کُندوتیِری"، پرتره ممکن است فرصتی برای «احیای فرم باستانی ادای احترام» به روایت لئوناردو برونی باشد، با انتخاب موضوعی «مدت‌ها مرده و بی‌چالش».مالت تفسیر کرده است که فِرِسکو تلاشی مدیچی برای نشان دادن «ستایش شایستگی کُندوتیِری» به مردمی با احساسات مختلط بوده است. در واقع، ممکن است کوزیمو اجازه داده باشد پروژهٔ پیشین آلبیتسی ادامه یابد تا راه را برای افتخار مشابه به نیکولو دا تولنتینو (درگذشته ۱۴۳۵)، کُندوتیِری که مدیچی به او علاقه داشت، هموار کند.فِرِسکو تولنتینو ۲۰ سال پس از مرگ این سرباز ماجراجو سفارش داده شد و قرارداد آن مشخص می‌کرد که به «همان شیوه و فرم هاوک‌وود» نقاشی شود.بنابراین، تجدید سفارش پرتره می‌تواند بخشی از بحث مستمر دربارهٔ مناسب بودن "کُندوتیِری" برای جمهوری فلورانس باشد. برونی در (۱۴۲۰) این موضوع را مطرح می‌کند و استدلال برای ایجاد یک میلتاریای دائمی فلورانس ارائه می‌دهد، به‌ویژه با توجه به پیوندهای نزدیک تولنتینو و مدیچی.تصویر هاوک‌وود به‌گونه‌ای است که او «فرمانده‌ای مطیع در حال بازبینی نیروها» نشان داده می‌شود، که القای وفاداری به جمهوری دارد.مدیچی‌ها ممکن است می‌خواستند نشان دهند که هر "کُندوتیِری"، حتی اگر خصمانه یا بی‌ثبات باشد، می‌تواند تحت نفوذ فلورانسی‌ها قرار گیرد و «فلورانسی» شود. پیش از مرگ هاوک‌وود، تلاش برای «فلورانسی کردن» او آغاز شده بود؛ برای مثال، پیِر پائولو ورجریو قدیم در ۱۳۹۱ نوشت که هاوک‌وود «دیگر هیچ خون خارجی ندارد … و در زیر آسمان ملایم ایتالیا بازسازی و تقویت شده است».این دیدگاه حتی در پژوهش‌های مدرن هم دیده شده است: تاریخ‌نگار ایتالیایی قرن ۱۹، هاوک‌وود را «آخرین کُندوتیِری خارجی یا نخستین کُندوتیِری ایتالیایی» خواند. حتی در قرن ۲۰، فریدریش گاپ تلاش کرد حملهٔ مستقیم هاوک‌وود به فلورانس را به‌عنوان «پیشنهاد ازدواج» تفسیر کند.