توبه‌کار ماگدالنا (کاراواجو) کیست؟ توضیح بده.
مگدالن توبه‌کار (همچنین با نام مادالن توبه‌کار شناخته می‌شود) یک نقاشی رنگ روغن روی بوم متعلق به قرن شانزدهم میلادی اثر نقاش باروک ایتالیایی، کاراواجو، است. این نقاشی، مریم مجدلیه توبه‌کار را در حالی که با اندوه توبه‌کارانه خم شده است، در حالی که زندگی هرزه خود را پشت سر می‌گذارد، به تصویر می‌کشد و تزئینات آن در کنار او رها شده‌اند. در زمان تکمیل آن، حدود ۱۵۹۴–۱۵۹۵، این نقاشی به دلیل واقع‌گرایی معاصر و فاصله گرفتن از شمایل‌نگاری سنتی مگدالن، نامتعارف بود. این نقاشی هم انتقاد و هم ستایش را برانگیخته است، و حتی تا قرن بیست و یکم در مورد نیات کاراواجو گمانه‌زنی‌هایی وجود داشته است. این اثر در گالری دوریا پامفیلی در رم نگهداری می‌شود.ترکیب.این نقاشی، زن جوان سبزه‌ای را نشان می‌دهد که روی صندلی کوتاهی چمباتمه زده یا زانو زده و دستانش را در دامان خود گرفته است. در کنار او مجموعه‌ای از جواهرات و یک بطری سربسته مایع، تقریباً سه چهارم پر، قرار دارد. نگاهش از بیننده منحرف شده و سرش به سمت پایین چرخیده است، وضعیتی که با تصاویر سنتی از عیسی مسیح مصلوب مقایسه شده است. یک قطره اشک از یکی از گونه‌هایش به کنار بینی‌اش می‌ریزد.تاریخچه.این نقاشی حدوداً در سال‌های ۱۵۹۴–۱۵۹۵ تکمیل شد، در این مدت کاراواجو با جوزپه چزاری و فانتین پتریگنانی زندگی می‌کرد. این نقاشی تقریباً به‌طور قطع توسط پیترو ویتریکا، "گارداروبای" پاپ گرگوری سیزدهم، سفارش داده شده است. کاراواجو به استفاده از چندین فاحشه به عنوان مدل برای آثارش معروف بود و مورخان حدس زده‌اند که آنا بیانکینی در این نقاشی حضور دارد. زندگینامه‌نویسان معاصر نشان می‌دهند که بیانکینی ممکن است در آثار کاراواجو "از جمله مرگ باکره"، "تغییر مذهب مریم مجدلیه" (به عنوان مارتا) و "استراحت در پرواز به مصر" (به عنوان مریم مقدس) نیز حضور داشته باشد. این نقاشی ممکن است اولین نقاشی مذهبی باشد که تاکنون توسط کاراواجو تکمیل شده است.این نقاشی نمایانگر فاصله گرفتن از نقاشی‌های استاندارد مریم مجدلیه توبه‌کار زمان کاراواجو است، هم در به تصویر کشیدن او با لباس‌های امروزی و هم به گفته زندگینامه‌نویس جان واریانو (۲۰۰۶)، با اجتناب از «احساسات رقت‌انگیز و سست» که عموماً با این موضوع برخورد می‌شد. در واقع، بیشتر تصاویر متعدد از این موضوع در هنر، مریم مجدلیه را بدون لباس نشان می‌دهند، مانند نقاشی تیتیان در سال ۱۵۳۳، که در طول سی سالی که او، طبق افسانه‌های قرون وسطایی، پس از عروج عیسی در بیابان توبه می‌کرد، از هم پاشیده بود. این روی آوردن کاراواجو به رئالیسم بود که مخاطبان اولیه او را شوکه کرد؛ به گفته هیلاری اسپورلینگ در "نقد کتاب نیویورک تایمز" (۲۰۰۱)، «معاصران شکایت داشتند که مریم مجدلیه او مانند دختر همسایه‌ای است که شب‌ها در خانه موهایش را به تنهایی خشک می‌کند.» دهه‌ها پس از تکمیل نقاشی، جیان پیترو بلوری، زندگینامه‌نویس هنری قرن هفدهم، اظهار داشت که کاراواجو با افزودن اقلامی مرتبط با مریم مجدلیه - یک ظرف روغن و جواهرات دور ریخته شده - به یک صحنه ژانر مدرن، تصاویر مذهبی را جعل کرده است. اما جوزپه سیلوس، شاعر یسوعی، آشکارا این اثر را معنویت جعلی نمی‌دانست. در عوض، در کتاب خود با عنوان "«پیناکوتهکا سیو رومانا پیکتورا ات سکولپتورا»" که در سال ۱۶۷۳ منتشر شد، آن و نقاشش را به تفصیل ستایش کرد:می‌توانیم پشیمانی خاموش پنهان در وجدان او را ببینیم، و در اعماق قلبش شعله‌ای پنهان او را می‌سوزاند. بی‌شک رنگ‌های کاراواجو آنقدر زنده هستند که حتی درونی‌ترین احساسات او را نیز آشکار می‌کنند. پرنده‌ای نادر، نقاشی است که می‌تواند آنچه را که در تاریکی کور وجدان پنهان است، در یک تصویر ساده به این وضوح آشکار کند. پیتر راب در زندگینامه معاصر و بحث‌برانگیز خود "با عنوان «ام»" (۲۰۰۱)، اظهار داشت که واقع‌گرایی این اثر و نشانه‌های ظریف خشونتی که او درک کرده است - مرواریدهای شکسته و صورت و دست‌های متورم سوژه - ممکن است نشان‌دهنده یک بُعد سیاسی باشد، تفسیری از بدرفتاری پلیس رم با زنان روسپی در زمان کاراواجو. راب بر اساس سوابق زندگی بیانکینی حدس می‌زند که بیانکینی ممکن است طبق رسم آن زمان در ملاء عام شلاق خورده باشد، پماد موجود در شیشه درمان او برای این آسیب، الهام‌بخش کاراواجو بوده است.هر چه که الهام‌بخش اثر کاراواجو، "مگدالن"، بوده باشد، اثر او احتمالاً الهام‌بخش ژرژ دو لا تور برای خلق چندین نسخه از این موضوع بوده است. دو لا تور زاویه نقاشی خود را به طرز چشمگیری تغییر داد. اگرچه مگدالن همچنان نشسته، صورتش را برگردانده و دستانش را روی زانوهایش قلاب کرده است، اما با نور شمعی که جلوی آینه قرار گرفته و جمجمه‌ای را روی زانویش نگه داشته، از پشت به شدت روشن شده است.