لورا سرتا کیست؟ توضیح بده.
لورا سرتا (سپتامبر ۱۴۶۹–۱۴۹۹) یکی از برجسته‌ترین نویسندگان اومانیست و فمینیست قرن پانزدهم ایتالیا بود. سرتا اولین کسی بود که مسائل زنان و دوستی‌هایش با زنان را در مرکز توجه آثارش قرار داد. سرتا در سال‌های ۱۴۸۸ تا ۱۴۹۲ در برشا، ورونا و ونیز می‌نوشت و به خاطر نوشته‌هایش در قالب نامه به دیگر روشنفکران شناخته می‌شود. نامه‌های او شامل مسائل شخصی و خاطرات دوران کودکی‌اش بود و موضوعاتی مانند آموزش زنان، جنگ و ازدواج را مورد بحث قرار می‌داد. سرتا، مانند اولین اومانیست بزرگ، پترارک، ادعا می‌کرد که از طریق نوشته‌هایش به دنبال شهرت و جاودانگی است. به نظر می‌رسید که نامه‌های او برای مخاطبان عام در نظر گرفته شده است.زندگی و حرفه.سرتا در سپتامبر ۱۴۶۹ در برشا در خانواده‌ای از طبقه بالا متولد شد. او کودکی بیمارگونه بود که از بی‌خوابی رنج می‌برد. او اولین فرزند از شش فرزند بود. او سه برادر به نام‌های ایپولیتو، دانیل و باسیلیو و دو خواهر به نام‌های دئوداتا و دیانا داشت. خانواده‌اش به دلیل جایگاه پدرش در ایتالیا بسیار محبوب بودند. سیلوسترو سرتا وکیل و قاضی پادشاه و مادرش، ورونیکا دی لنو، تاجر مشهوری بود. از آنجایی که پدرش و سرتا به آموزش اعتقاد داشتند، در هفت سالگی پدرش او را به صومعه فرستاد. در آنجا او زندگی خود را وقف فعالیت‌های فکری کرد و تحصیلات دانشگاهی خود را آغاز کرد. او اصول مذهبی، خواندن، نوشتن و زبان لاتین را نزد راهبه آموخت. راهبه به عنوان معلم و مربی او تأثیر زیادی در زندگی سرتا داشت. راهبه به سرتا آموخت که از ساعات آخر شب تا قبل از طلوع آفتاب، در حالی که همه می‌خوابیدند، برای گلدوزی، نوشتن و مطالعه استفاده کند. در هفت سالگی، معلمش دوره‌های دستور زبان لاتین را به او آموزش داد. او همچنین به او یاد داد که چگونه با سوزن نقاشی بکشد، کاری که خودش شبانه‌روز تمرین می‌کرد. پس از دو سال در صومعه، پدرش از سرتا خواست که در سن نه سالگی برای مراقبت از خواهر و برادرهایش به خانه برگردد. پس از چند ماه ماندن در خانه، او برای ادامه تحصیل به صومعه بازگشت. در سن دوازده سالگی، پدرش دوباره او را احضار کرد تا به خانه بیاید و مسئولیت‌های مختلف خانه، از جمله نظارت بر آموزش برادرانش و خدمت به عنوان منشی پدرش را بر عهده بگیرد. احتمالاً پدرش او را در تحصیلات پس از دبستان راهنمایی کرده است. در این زمان، سرتا علاقه زیادی به ریاضیات، طالع بینی، کشاورزی و موضوع مورد علاقه‌اش، فلسفه اخلاق، نشان داد.در سال ۱۴۸۴، سرتا در سن پانزده سالگی با پیترو سرینا ازدواج کرد. سرینا تاجری اهل ونیز بود، اما علایق مشترکی به دانشگاه داشت. مشکلاتی بین این دو در ازدواجشان پدیدار شد. او در نامه‌هایش به پیترو سرینا نوشت: «شما مرا به تنبلی متهم می‌کنید و به خاطر سکوت طولانی‌ام به من حمله می‌کنید، انگار که من متهم دادگاه هستم. شما طوری رفتار می‌کنید که انگار من از آن دسته افرادی هستم که برای غریبه‌ها نامه می‌نویسم و فقط شما را نادیده می‌گیرم، انگار که شما را فراموش می‌کنم، در حالی که در واقع من به شما جایگاه افتخاری بالاتر از سایر مردان دانشمند می‌دهم.» با وجود این استدلال‌ها، برای سرتا، این یکی از شادترین لحظات زندگی‌اش بود. او در نامه‌هایش، یک ازدواج ایده‌آل را به عنوان مشارکتی مبتنی بر احترام، احترام، صداقت و عشق متقابل تصور می‌کرد. سرتا هرگز ازدواج را نوعی دوستی نمی‌دانست و هرگز مستقیماً شوهرش را دوست خطاب نمی‌کرد. با این وجود، در نامه‌هایش، زبان‌های ازدواج و دوستی به وضوح مشخص شده بودند و توجه خوانندگان را به روابط متقابل مانند عشق متقابل و ارتباط معطوف می‌کردند. او اغلب توجه خوانندگان را بر روابط متقابل مانند عشق، ارتباط و مسئولیت‌پذیری که هم همسری و هم دوستی را مدیریت می‌کند، متمرکز می‌کرد. پس از هجده ماه زندگی مشترک، شوهرش بر اثر طاعون درگذشت. آن دو فرزندی نداشتند و او هرگز دوباره ازدواج نکرد.سرتا سرانجام دو سال پس از مرگ همسرش روحیه خود را بازیافت و عمیق‌تر در مطالعات و آثار ادبی خود غرق شد. او به نوشتن نامه‌هایش به حلقه نزدیک خانواده و دوستانش ادامه داد و در آنها از نگرانی‌های شخصی‌اش مانند روابط دشوارش با مادر و همسرش صحبت کرد. این نامه‌ها همچنین شرح مفصلی از تجربیات خصوصی یک زن در اوایل دوران مدرن ارائه می‌داد. روی هم رفته، این نامه‌ها شواهدی از یک زن منحصر به فرد و نگرانی‌های فمینیستی مداوم او هستند. او از مفهوم آموزش زنان دفاع کرد و به سوءاستفاده از زنان متأهل اعتراض کرد. علاوه بر این، سرتا در سخنرانی‌ها و مقالات عمومی خود، تاریخ مشارکت زنان در زندگی فکری و سیاسی اروپا را بررسی کرد. او علیه برده‌داری زنان در ازدواج و برای حقوق زنان در آموزش عالی استدلال کرد، همان مسائلی که متفکران فمینیست را در قرن‌های بعد به خود مشغول کرد. به دلیل این مضامین، محققانی مانند دایانا رابین او را یک فمینیست اولیه می‌دانند. در طول این مدت، او با منتقدان زیادی، چه مرد و چه زن، روبرو شد که به دستاوردهای او حسادت می‌کردند و آثار او را مورد انتقاد قرار می‌دادند. دو اتهام اصلی که علیه او مطرح شد این بود که یک زن نباید تحصیل کند و اینکه آثارش سرقت ادبی شده و پدرش آنها را برایش نوشته است. او با پرخاشگری به منتقدانش حمله کرد. لورا در پاسخ به یکی از منتقدانش، بیبولوس سپرومیوس، گفت:گوش‌هایم از طعنه‌های شما خسته شده است. شما گستاخانه و آشکارا نه تنها تعجب می‌کنید، بلکه در واقع از اینکه گفته می‌شود من ذهنی به ظرافت آنچه طبیعت به دانشمندترین مرد بخشیده است، دارم، ابراز تاسف می‌کنید. به نظر می‌رسد فکر می‌کنید زنی با این درجه از دانش به ندرت در جهان دیده شده است. سمپرونیوس، شما در هر دو مورد اشتباه می‌کنید و به شدت از مسیر حقیقت منحرف شده‌اید و دروغ می‌گویید… شما وانمود می‌کنید که مرا به عنوان یک زن نابغه تحسین می‌کنید، اما در ستایش شما فریبی شیرین نهفته است. شما دائماً در کمین هستید تا جنس زیبای مرا به دام بیندازید و با نفرت خود سعی می‌کنید مرا زیر پا له کنید و به زمین بیندازید. در سال ۱۴۸۸، سرتا ۸۲ نامه خود را در یک جلد گردآوری کرد. این جلد بر اساس الگوی پترارکی به نام «نامه‌های آشنا» نوشته شده و با دیالوگی مضحک دربارهٔ «مرگ یک الاغ» نوشته شده بود. او آن را به حامی خود، کاردینال آسکانیو اسفورزا، تقدیم کرد. آثار او در اوایل دوران مدرن به‌طور گسترده در ایتالیا پخش می‌شد. با این حال، این جلد تا قرن هفدهم منتشر نشد. این نسخه خطی از سال ۱۴۸۸ تا ۱۴۹۲ در میان اومانیست‌ها در برشا، ورونا و ونیز دست به دست می‌شد. گمان می‌رود که او این کار را برای کسب مشروعیت به عنوان یک نویسنده انجام داده است. شش ماه پس از انتشار نامه‌هایش، پدرش درگذشت. پس از مرگ او، او دیگر الهامی برای نوشتن احساس نمی‌کرد.قدیمی‌ترین و کامل‌ترین نسخه از نامه‌های سرتا، نسخه توماسینی است که در سال ۱۶۴۰ منتشر شد، با این وجود، دوازده نامه از او در آن حذف شده است.مرگ.لورا سرتا در سال ۱۴۹۹ بین ۲۹ تا ۳۰ سالگی درگذشت. علت مرگ او مشخص نیست. هیچ‌یک از نوشته‌های او از سال‌های پایانی زندگی‌اش باقی نمانده است. مراسم تشییع جنازه و جشن‌های عمومی در برشا برای او برگزار شد که برای زنان غیرمعمول بود. از او به عنوان زنی بزرگ یاد می‌شود که زمینه را برای بسیاری از نویسندگان فمینیست و اومانیست پس از رنسانس فراهم کرد. [ "" ]