من ترنی دی توزور کیست؟ توضیح بده.
من ترنی دی توزور قطارهای توزور یک آهنگ ایتالیایی است که توسط فرانکو باتیاتو، روزاریو «سارو» کوزنتینو نوشته شده است. و جوستو پیو. این آهنگ، اثر ایتالیا شرکت‌کننده در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۸۴ بود که به زبان ایتالیایی (با اشعاری به زبان آلمانی) توسط آلیس و باتیاتو اجرا شد.این آهنگ در یک نسخه استودیویی که فقط توسط باتیاتو خوانده شده بود، بعداً در آلبوم او "با نام «جهانی در تاریکی»" (۱۹۸۵) گنجانده شد و متعاقباً به زبان‌های انگلیسی و اسپانیایی با عنوان «قطارهای توزر» و «ترن‌های توزر» نیز ضبط شد و به ترتیب در آلبوم‌های "«پژواک‌های رقص‌های صوفی"» و "«اکوهای رقص صوفی»" قرار گرفت. در سال ۱۹۹۴، باتیاتو اجرایی از این آهنگ را با ارکستر سمفونی برای آلبوم زنده خود "با نام «بی‌حفاظت»" ضبط کرد.آلیس همچنین نسخه‌های تک‌نوازی این آهنگ را ضبط کرد که در آلبوم‌های اکسیر (۱۹۸۷) و "آلیس (خواننده)" (۱۹۹۹) گنجانده شده است، که دومی با سازهای زهی توسط ارکستر جلسه لندن، تنظیم و رهبری شده توسط گاوین رایت، اجرا می‌شود. نسخه دوئت اصلی سال ۱۹۸۴ این آهنگ در "مجموعه مجموعه استودیو" سال ۲۰۰۵ که مروری بر حرفه آلیس است، قرار دارد و در واقع اولین حضور آن در آلبومی از آلیس، بیست و یک سال پس از ضبط آن است.اشعار و پیشینه تاریخی.خط قطاری که در اشعار به آن اشاره شده است، از متلاوی در شمال و از طریق دره‌های سلجا در کوه‌های اطلس به توزور در مرز صحرای بزرگ آفریقا در جنوب امتداد دارد، مرز ذکر شده متعاقباً مرز تونس - الجزایر است. این مسیر در اوایل دهه ۱۹۰۰ با هزینه هنگفت مالی دولت و جان انسان‌ها ساخته شد تا بیگ تونس (پادشاه تونس) بتواند با شکوه به کاخ زمستانی خود در شهر واحه‌ای توزور سفر کند و تا حد زیادی نیز مقامات خارجی را در بازدید تحت تأثیر قرار دهد. در ابتدا تنها یک قطار وجود داشت که در سال ۱۹۱۰ در پاریس ساخته شد و این هدیه رسمی از سوی دولت فرانسه به بیگ تونس بود، زمانی که این کشور تحت الحمایه فرانسه بود. با رنگ‌آمیزی هر پنج کالسکه به رنگ قرمز پررنگ، مردم ستمدیده و فقیر تونس آن را در زبان عامیانه «"مارمولک" قرمز» می‌نامیدند و آن را نمادی از قدرت و سبک زندگی مجلل بیگ‌ها تحت تأثیر غرب و امپریالیسم فرانسه می‌دانستند.پس از آنکه تونس ورشکسته در سال ۱۹۵۷ به یک جمهوری خودمختار تبدیل شد و بیگِ حاکم آن زمان از سلسله حسینی، هم نفوذ سیاسی و هم ثروت شخصی موروثی قابل توجه خود را از دست داد، قطار با فضای داخلی مجلل به سبک عصر طلایی شامل صندلی‌های راحتی مخمل زربافت، چراغ‌های سقفی آنتیک کروی، اتصالات برنجی، تزئینات چوب ماهون و پنجره‌های پانوراما توسط دولت جدید مصادره شد، اما به دلیل ارزش نمادین آن در یک انبار نگهداری و به حال خود رها شد. با این حال، پس از حدود سی سال فرسودگی، توسط دولت تونس و SNCFT (انجمن ملی راه‌آهن تونس) بازسازی شد و امروزه مارمولک قرمز و خط قطار المتلوی -توزور، که اغلب به عنوان قطار سریع‌السیر شرق شمال آفریقا شناخته می‌شود، دوباره در حال فعالیت هستند و یکی از بزرگ‌ترین جاذبه‌های گردشگری این کشور می‌باشند.ترکیب.قسمت آلمانی «قطارهای توزور» با اجرای سه خواننده زن اپرا، جایی که می‌خواهیم دوباره بگوییم / و دو "سیم کشی…"، نقل قولی است از اپرای ولفگانگ آمادئوس موتزارت یا فلوت "سحرآمیز"، پرده دوم صحنه ۷، در شکل اصلی خود تنها یک ثانیه در مدت زمان، ۳ میله، در زمان ۶/۸، که معمولاً توسط سه پسر جوان یا "جنی" خوانده می‌شود. جمله کامل این است: ترجمه: «ما هنوز می‌خواهیم او را به تو نشان دهیم، و تو با شگفتی خواهی دید که او قلبش را به تو تقدیم می‌کند.»در سال ۱۹۸۱، آلیس با یکی دیگر از آثار باتیاتو، «به‌خاطر الیسا»، برنده جشنواره موسیقی سانرمو شد که به نوبه خود، هم از نظر موسیقی و هم از نظر ترانه، بازنویسی‌ای از باگاتل لودویگ فان بتهوون در لا مینور وو ۵۹ بود که عموماً با نام «برای الیزه» شناخته می‌شود.با وجود بسیاری از ویژگی‌های غیرمعمول و ساختار نسبتاً پیچیده ژانرش، «من سه‌گانه را می‌شناسم» در مجموعه سی‌دی‌های برندگان و کلاسیک‌ها که همزمان با ویژه برنامه تبریک میگم در اواخر سال ۲۰۰۵ تولید شده بودند و همچنین در دی‌وی‌دی همراه آن، منتشر شد.اجرای یوروویژن.سه خوانندهٔ متزو سوپرانو که به‌طور کلاسیک آموزش دیده بودند - در شب مسابقه در لوکزامبورگ، لباس‌های شب سبز، سفید و قرمز، رنگ‌های پرچم ایتالیا را به تن داشتند (با این حال، تماشاگران ترتیب اشتباهی را دیدند، به طوری که قرمز به جای سبز و برعکس، قرار داشت) - به مدت دو دقیقه و سی و پنج ثانیه سکوت کردند تا اینکه چهار میزان از "فلوت جادویی" خود را اجرا کردند؛ در مجموع هشت ثانیه.ضبط استودیویی این آهنگ با اجرای خواننده اپرای آمریکایی، مریلین هورن، هر سه هارمونی و همچنین بخش سازهای زهی ارکستر لا اسکالا در میلان انجام شده است. قسمت بی این تک‌آهنگ، قطعهٔ بی‌کلام «دوچرخه‌هایی از فورلی» (Le biciclette di Forlì) اشاره‌ای به زادگاه آلیس، شهر فورلی، دارد.این آهنگ در آن شب، هجدهمین اجرا را داشت، پس از آهنگ «روز بارانی» از سوئیس با آهنگ «خوشحالم که به تو می‌گویم؟» و پیش از آهنگ «سکوت و مهربانی» از ماریا گینو از پرتغال. پیش از مسابقه، این آهنگ توسط بنگاه‌های شرط‌بندی لادبروکس به عنوان دومین آهنگ محبوب برنده، پس از «ترمینال ۳» از ایرلند با اجرای لیندا مارتین، رتبه‌بندی شده بود. با وجود دریافت «دوازده امتیاز» مورد انتظار از کشورهای متنوعی مانند اسپانیا و فنلاند، در پایان رأی‌گیری تنها ۷۰ امتیاز کسب کرده بود و در بین ۱۹ آهنگ، مشترکاً در رتبه پنجم قرار گرفت.خلاصه.با وجود اینکه «من قطارهای توزور» در مسابقه اصلی برنده نشد، در قاره اروپا به یک موفقیت تجاری تبدیل شد. این تک‌آهنگ در سوئد، کشوری که با «دیگی-لو دیگی-لی» برنده مسابقه شد - و همچنین یکی از نه کشوری بود که به شرکت‌کننده ایتالیایی در مسابقه امتیاز صفر داد، جزو ۲۰ آهنگ برتر قرار گرفت. «من قطارهای توزور» همچنین یکی از معدود شرکت‌کنندگان ایتالیایی یوروویژن است که تاکنون در خود ایتالیا به موفقیت تجاری رسیده است: این آهنگ در ژوئن ۱۹۸۴ به رتبه اول رسید و در فهرست پرفروش‌ترین تک‌آهنگ‌های ایتالیا در سال ۱۹۸۴، «من قطارهای توزور» در رتبه ۲۰ قرار گرفت.آلیس و باتیاتو از آن زمان به همکاری خود ادامه داده‌اند. در سال ۲۰۰۲، این دو نفر آهنگ دونفره «مثل مهر» را برای آلبوم فلورز ۳ ضبط کردند.آل بانو و رومینا پاور با آلبوم «جادوی اوه جادو» جانشین «من ترنی دی توزور» به عنوان نماینده ایتالیا شدند.نسخه‌های جلد.خواننده فنلاندی ، سیجا سیمولا، که نماینده فنلاند در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۷۸ با آهنگ " آنا راکاودله تیلایسئوس " بود، آهنگ "قطارهای توزور" را در آلبوم ۱۹۸۴ خود، احساسات"،" بازخوانی کرد. نسخه فنلاندی این آهنگ با اشعار خود سیمولا "قطار به تورکو" نام دارد که به معنای واقعی کلمه "قطار به تورکو " ترجمه می‌شود. این سومین آهنگ ایتالیایی بود که سیمولا در یوروویژن ضبط کرد. او در سال ۱۹۷۰ آهنگ "خدایا، چقدر دوستت دارم" اثر دومنیکو مودوگنو در سال ۱۹۶۶ را به زبان ایتالیایی و در سال ۱۹۷۷ آهنگ "رایگان" اثر میا مارتینی را به زبان فنلاندی با عنوان "واپااناً بازخوانی کرده بود.حضور در رسانه‌های دیگر.نسخه دونفره اصلی «قطارهای توزور» با آلیس و فرانکو باتیاتو در کمدی نانی مورتی کارگردان ایتالیایی برنده جایزه "در" سال ۱۹۸۵ نمایش داده می‌شود.