فونت مدراتا کیست؟ توضیح بده.
فونته مدوراتا، که به‌طور مستقیم به خوب متواضع ترجمه می‌شود، نام مستعار مودستای پوتزو دی فورزی است، همچنین با نام مودستو پوتزو (یا متواضع، زنانه شده متواضع)، (۱۵۵۵–۱۵۹۲) شناخته می‌شود، نویسنده و شاعر ونیزی. علاوه بر گفتگوهای منتشر شده پس از مرگش، "عدالت زنانه و شایستگی زنان" (که در "کتاب ارزش زنان، ۱۶۰۰" گردآوری شده است)، که او را بیشتر به خاطر آنها می‌شناسند، او یک رمان و شعر مذهبی نیز سروده است. جزئیات زندگی او از زندگینامه جووانی نیکولو دوگلیونی (۱۵۴۸–۱۶۲۹)، عمویش، که به عنوان مقدمه‌ای بر گفتگو گنجانده شده است، شناخته شده است.زندگی و تاریخ.والدین پوتزو، جیرولامو دا پوتزو و ماریتا دا پوتزو ("با نام خانوادگی قبلی": دال مورو), در سال ۱۵۵۶، زمانی که پوتزو تنها یک سال داشت، بر اثر طاعون درگذشتند و او و برادر بزرگترش لئوناردو تحت مراقبت مادربزرگ مادری‌شان و شوهر دومش قرار گرفتند. او چندین سال را در صومعه سانتا مارتا گذراند، جایی که به لطف حافظه فوق‌العاده‌اش، اغلب به عنوان یک کودک نابغه به نمایش گذاشته می‌شد. او می‌توانست خطبه‌های طولانی را که فقط یک بار شنیده یا خوانده بود، تکرار کند. در سن نه سالگی، او به خانواده مادربزرگش بازگردانده شد، جایی که او لاتین و آهنگسازی را از پدربزرگش، پروسپرو ساراسنی، مردی ادیب، و همچنین از برادرش لئوناردو آموخت. برادرش همچنین به او خواندن و نوشتن به زبان لاتین، نقاشی، آواز خواندن و نواختن عود و هارپسیکورد را آموخت. علاوه بر این، او به‌طور غیررسمی تحصیلات خود را تحت راهنمایی ساراسنی با اداره کتابخانه او ادامه داده بود. از سال ۱۵۷۶، در اوایل بیست سالگی‌اش، او همچنان با ساراسنی‌ها رابطه داشت، زیرا برای اقامت نزد دخترشان، ساراسن، می‌رفت.در ۱۵ فوریه ۱۵۸۲، در سن بیست و هفت سالگی، مدراتا با فیلیپو دِ زورزی، وکیل و مقام دولتی، ازدواج کرد که بعدها از او صاحب چهار فرزند شد. آنها دو پسر داشتند، پیترو که بزرگ‌ترین پسر بود و جیرولامو، فرزند سوم. آنها همچنین دو دختر داشتند، دومین فرزند، سیسیلیا و کوچک‌ترین که نامش هرگز فاش نشد. به نظر می‌رسید ازدواج آنها نشان دهنده برابری و احترام متقابل باشد، همان‌طور که دِ زورزی یک سال و نیم پس از عروسی جهیزیه او را بازگرداند. یک سند رسمی به تاریخ اکتبر ۱۵۸۳ بیان می‌کند که دِ زورزی جهیزیه را «به لطف مهربانی خالص و عشق و حسن نیت زیادی که نسبت به او احساس کرده و می‌کند» بازگرداند. به همین ترتیب، مدراتا فونته در یکی از نوشته‌های خود، شوهرش را مردی «با فضیلت، نیکوکار و درستکار» توصیف می‌کند.این اقدامات در این دوره زمانی قابل توجه بود، زیرا زنان معمولاً اموالی به نام خود نداشتند که بتوانند با آن اداره کنند.آثار.یکی از اولین آثار شناخته‌شده فونته، یک نمایش موزیکال است "که" در سال ۱۵۸۱ در جشنواره روز سنت استفان در مقابل دوک دا پونته اجرا شد. «"جشن‌ها"» شامل حدود ۳۵۰ بیت با چندین بخش آواز است. همچنین در سال ۱۵۸۱، او شعر حماسی خود «"سیزده سرود" "فلوریدورو"» را که به بیانکا کاپلو و همسر جدیدش، فرانچسکو اول مدیچی، دوک بزرگ توسکانی تقدیم شده بود، منتشر کرد. این شعر شاید دومین اثر شوالیه‌ای منتشر شده توسط یک زن ایتالیایی، پس از "«ایل مسچینو"» اثر تولیا داراگونا باشد که در سال ۱۵۶۰ منتشر شد.فونته دو شعر مذهبی بلند "به نام‌های «مصائب مسیح" "»" و "«رستاخیز عیسی مسیح، پروردگار" "ما، که در اکتاوهای مدراتا فونته پس از مصائب مقدس می‌آید"» سروده است. او در این آثار، واکنش‌های عاطفی مریم مقدس و مریم مجدلیه را به مرگ و رستاخیز مسیح به تفصیل شرح می‌دهد و اعتقاد عمیق خود را به مشارکت فعال زنان در وقایع مصائب و رستاخیز مسیح نشان می‌دهد.شاید او بیشتر به خاطر اثری که از سال ۱۵۸۸ تا ۱۵۹۲ با عنوان در باب شایستگی زنان روی آن کار کرد، شناخته شود. این اثر پس از مرگش در سال ۱۶۰۰ منتشر شد. در این اثر، او ضمن ستایش فضایل و هوش زنان، از رفتار مردان با زنان انتقاد می‌کند و استدلال می‌کند که زنان از مردان برترند، اما تا آنجا پیش نمی‌رود که خواستار برابری جنسی شود.طبق گفتهٔ دوگلیونی، وقتی پوتزو در سال ۱۵۹۲ در سن سی و هفت سالگی درگذشت، چهار فرزند داشت: بزرگ‌ترین آنها ده ساله، دومی هشت ساله، سومی شش ساله و نوزادی که تولدش باعث مرگ او شد. شوهرش سنگ‌نبشته‌ای مرمرین بر روی مقبرهٔ او گذاشت که پوتزو را «زن بسیار دانشمند» توصیف می‌کند.