اتصالات چسبی کیست؟ توضیح بده.
اتصال چسبی یک روش اتصال است که برای ساخت و تعمیر گستره وسیعی از محصولات به کار می‌رود. اتصال چسبی به همراه جوشکاری و لحیم‌کاری، یکی از فرآیندهای اساسی اتصال است. در این روش، اجزا با به‌کارگیری چسب ها به یکدیگر متصل می‌شوند. گستره وسیع انواع چسب‌های موجود این امکان را برای مواد متعددی فراهم می‌سازد تا در محصولات مختلف مانند وسایل نقلیه، تلفن‌های همراه، محصولات مراقبت شخصی، ساختمان‌ها، رایانه‌ها و دستگاه‌های پزشکی به یکدیگر متصل شوند.تاریخچه.چسب را می‌توان به عنوان ماده ای تعریف کرد که سبب می‌شود تا دو سطح به یکدیگر متصل شوند. با این تعریف، اولین «چسب» را می‌توان چسبی در نظر گرفت که سه میلیارد سال پیش ساخته شده‌است، زمانی که سلول‌های اولیه یک غشای خارجی چسبناک تولید کردند که به آنها این اجازه را می‌داد تا به سلول‌های مجاور متصل شوند. اولین استفاده از چسب‌ها توسط انسان را می‌توان به حدود ۲۲۰۰۰۰ سال قبل از میلاد مربوط دانست، زمانی که قیر به دست آمده از پوست درخت توس را برای چسباندن نوک پیکان‌های سنگی به تیر به کار می‌بردند.مبانی.طبق تعریف EN 923: «"چسب‌ها. عبارات و تعاریف"، چسب‌ها موادی غیرفلزی هستند که می‌توانند اجسام را با اتصال سطحی (چسبندگی) به هم وصل کنند، توسط پیوندی که دارای استحکام داخلی (چسبندگی) کافی می‌باشد.» چسب عنصر اتصال بین دو جسم متصل را تشکیل می‌دهد که بدون آن به هم نمی‌چسبیدند. چسب‌ها را می‌توان بر اساس شیمی، کاربرد یا سازوکار واکنش دسته‌بندی کرد.چسبندگی.طبق تعریف آیوپاک، چسبندگی «فرایند اتصال یک ماده به سطح یک ماده دیگر» است. برهم کنش بین چسب و بستر دارای ضخامت بسیار کمی در حد کمتر از یک نانومتر است؛ بنابراین، خیس شدن خوب موادی که باید توسط چسب در حالتی که مایع است به هم متصل شوند، برای ایجاد اتصالی با کیفیت بالا مورد نیاز است. علاوه بر قابلیت خیس کنندگی، چسب و بستر باید دارای گروه‌های مولکولی سازگار باشند تا برهم‌کنش بین چسب و بستر صورت گیرد و به سبب آن چسبندگی حاصل شود.نیروهای چسبندگی بیشتر بر اساس اثرات فیزیکی به وجود می‌آیند، به عنوان مثال، مانند نیروهای بین گروه‌های قطبی یا قابل قطبی شدن، بر روی پیوندهای هیدروژنی یا نیروهای واندروالس. هنگام اتصال پلاستیک‌ها، خصوصاً به وسیله چسب‌های پایه حلال، فرآیندهای انتشار نیز می‌توانند نقش بازی کنند. در این حالت، پلاستیک موجود در سطح بستر در حلال موجود در چسب حل می‌شود. چنین اتفاقی منجر به افزایش حرکت زنجیره‌های پلیمری پلاستیک می‌شود که این امر اجازه نفوذ زنجیره‌های پلیمری چسب را می‌دهد. در نهایت، اتفاقات دیگری نیز بین زنجیره‌های پلیمری چسب و بستر رخ می‌دهد. پس از تبخیر حلال، یک ترکیب جامد برجای می‌ماند. پیوندهای شیمیایی نیز در مجموعه‌های خاصی از چسب / بستر دارای اهمیت هستند، برای مثال اتصال شیشه با استفاده از چسب‌های سیلیکونی، اتصال چوب به وسیله از چسب‌های پلی اورتان و اتصال آلومینیوم با به‌کارگیری چسب‌های اپوکسی. پیوند شیمیایی به‌طور قابل توجهی منجر به چسبندگی بیشتر از پیوند فیزیکی می‌شود. شایان توجه است، نفوذ چسب مایع به لایه‌های زیرین ممکن است پس از سفت شدن چسبندگی بیشتری ایجاد کند.برای رسیدن به چسبندگی بین چسب و زیرلایه، علاوه بر نیاز به چسبی با ترکیب مناسب برای بستر، سطح بستر نیز باید نیازهای زیادی را برآورده سازد. از آن جا که دامنه نیروهای چسبندگی کوتاه است، ماهیت لایه سطحی بستر بسیار حائز اهمیت است. باید اتصالی به قدر کافی محکم با بدنه بستر شکل دهد. به عنوان مثال، بسیاری از چسب‌ها به خوبی به سطح فولادی دارای خوردگی می‌چسبند. با این حال، لایه خوردگی - زنگ - دارای اتصال محکمی با بستر نیست. تحت بار، امکان شکست در ماده خورده شده یا بین لایه زنگ زده و فولاد خورده نشده وجود دارد. همین امر در مورد اقلام روکش شده نیز صدق می‌کند. چسب باید چسبندگی به پوشش ایجاد کند. پوشش به نوبه خود نیز باید اتصالی به اندازه کافی محکم با بستر ایجاد کند.به طریق مشابه، آلاینده‌ها، به‌ویژه آن‌هایی که به دلیل کشش سطحی کم، با خیس شدن توسط چسب مخالفت می‌کنند (مثلاً روغن‌ها، عوامل آزادکننده و غیره) از برهم‌کنش چسبندگی جلوگیری می‌کنند. آلاینده‌ها مانعی بین چسب و زیرلایه تشکیل می‌دهند که نیروهای چسبندگی به دلیل دامنه کوتاهشان نمی‌توانند پل بزنند.در نتیجه، معمولاً قبل از عمل چسباندن نیاز است تا آلاینده‌ها حذف شوند. برخی از چسب‌های خاص حدی از سازگاری با روغن‌های مشخصی را نشان می دهند. آنها این توانایی را دارند تا در حین عمل آوری چسب که در دماهای بالا انجام می شود روغن‌های خاصی را جذب کنند و در نتیجه آنها را از لایه مرزی بین چسب و بستر جدا کنند. چنین چسب هایی برای مثال در مغازه‌های بدنه خودرو به کار گرفته می شود. آنها امکان چسباندن قطعات ورق فلزی با محافظت در برابر خوردگی و بیرون کشیدن روغن را بدون نیاز به تمیز کردن قبلی فراهم می سازند. عمل آوری چسب در کوره هایی صورت می گیرد که بعداً برای سخت شدن لاک در حدود دمای بین 150 تا 200 درجه سانتی گراد استفاده می شود. پیش پرداخت.از پیش پرداخت می توان برای بهینه‌سازی سطوح به صورت هدفمند و در نتیجه چسبنده تر کردن آنها استفاده کرد. علاوه بر پوشاندن بسترها با یک تقویت کننده چسبندگی (پرایمر) برای ایجاد امکان چسبندگی خوب، سطوح را نیز می توان با روش‌های مختلف بهینه سازی تا برای چسباندن آماده شوند. رایج ترین روش‌های پیش پرداخت سطح در شکل زیر ذکر شده است.انتخاب فرآیند پیش پرداخت با در نظر گرفتن کاربرد خاص آن و با توجه به موارد زیر است:این انتخاب می بایست از طریق آزمایش‌های مناسب تایید شود.مزایا و معایب چسب زدن.مانند همه روش‌های اتصال، این فناوری پیوند نیز نه تنها گستره وسیعی از امکانات و مزایای بسیاری را ارائه می دهد، بلکه دارای محدودیت‌هایی است که باید در هنگام برنامه ریزی و طراحی فرآیندهای چسباندن موزد توجه قرار گیرد.مزایای چسباندن.مزایای اصلی عبارت اند از:معایب چسباندن.انواع زیادی از چسب موجود است و اغلب برای کاربرد خاصی تولید می شوند. در نتیجه، آنچه می تواند به عنوان نقطه ضعف یک نوع چسب خاص در برخی کاربردها تلقی شود، می تواند مزیت آن در موارد دیگر باشد. بنابراین استفاده از چسب مناسب با کاربرد مورد نظر ضرورت دارد. ویژگی‌هایی از چسب‌ها که می‌تواند در شرایط خاص محدودیت ایجاد کند عبارت است از:برای مطالعه بیشتر.https://en.wikipedia.org/wiki/Welding | https://en.wikipedia.org/wiki/Adhesive_bonding | | https://en.wikipedia.org/wiki/Soldering | |https://en.wikipedia.org/wiki/Cohesion_(chemistry)%7C