مردم شوشتری کیست؟ توضیح بده.
مردم شوشتری یا شوشتری‌ها، اهالی بومی شهر تاریخی شوشتر و روستاهای پیرامون آن در استان خوزستان هستند. این مردم دارای تاریخ، فرهنگ و هویت محلی پربار هستند و نقش مهمی در تاریخ فرهنگی، اقتصادی و مذهبی استان خوزستان ایفا کرده‌اند.تاریخ.پیشینهٔ تاریخی شوشتر و مردم شوشتری را می‌توان از دو منظر بررسی کرد: تاریخ سکونت در منطقه شوشتر و تاریخ شهر شوشتر.دوره پیشاتاریخ و دوره ایلامی.پروفسور گیرشمن، باستان‌شناس فرانسوی، غار پبده در شمال‌شرقی شوشتر را نخستین سکونتگاه انسانی در ایران می‌داند و قدمت حضور انسان در این قسمت را تا ده هزار سال پیش تخمین زده‌است. همچنین والتر هینس، ایلام‌شناس آلمانی، در کتاب "«دنیای گمشدهٔ ایلام"» احتمال داده‌است که شوشتر امروزی همان «آدامدن» ایلامی بوده است. به‌گفته برخی پژوهشگران، مرکز کهن‌تر شهر، در محله‌ای به‌نام «دستوا» قرار داشته‌است. کاوش‌های باستان‌شناسی در سال ۱۳۸۳ خورشیدی در تپهٔ ابوچیزان شوشتر، آثاری هفت‌هزار ساله از حکومت‌های اولیهٔ شوش را آشکار کرد. در متون یونانی و رومی از شوشتر با نام «Šurkutir» یاد شده‌است و در جهان عرب این شهر را «تستر» می‌نامیدند.دوران باستان و ساسانیان.بر اساس روایت‌های تاریخی، برخی منابع، ساخت شوشتر را به هوشنگ پیشدادی نسبت داده‌اند. شاهنامه فردوسی نیز ساخت سد شادروان شوشتر را به شاپور یکم ساسانی نسبت می دهد. از دوره هخامنشیان مدرک و سندی همچون وجود قلعه سلاسل و نهر دارا (منسوب به داریوش) در دست است. از دوره اشکانیان نیز سفال‌ها و اشیای بسیاری در پهنه‌ی شهر شوشتر کشف شده است. در دوره ساسانیان، شوشتر از مهم‌ترین شهرهای ایران بود. بناهای گسترده‌ی آبی، شامل سدها، پل‌ها، آسیاب‌های آبی و کانال‌ها در این زمان ساخته شدند که امروز به‌عنوان سازه‌های آبی شوشتر شناخته می‌شوند و در میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌اند.دوران اسلامی.در سال ۱۷ هجری، شوشتر پس از محاصره‌ای طولانی به‌دست سپاه مسلمانان به فرماندهی ابوموسی اشعری فتح شد. فرمانده ایرانی در شوشتر، هرمزان، به اسارت درآمد و به علی سپرده شد. در این نبرد براء بن مالک، از یاران محمد، کشته شد و در نزدیکی قلعه سلاسل دفن گردید. آرامگاه او نخستین بقعهٔ اسلامی در ایران به شمار می‌آید. در سده‌های بعد، شوشتر همواره مرکز حکومتی خوزستان بود و جایگاه مهمی در علم، فرهنگ و معارف اسلامی داشت. موقعیت راهبردی شوشتر باعث شد که کنترل شوشتر به معنای تسلط بر خوزستان باشد.صفویان تا زندیان.در دورهٔ صفویه شوشتر از رونق برخوردار بود و عمران و آبادی در آن گسترش یافت. حمله‌های سید محمد مشعشعی در قرن نهم هجری و درگیری‌های ناشی از آن از وقایع مهم این دوره است. در زمان شاه عباس امنیت دوباره برقرار شد. در دورهٔ نادرشاه افشار به‌سبب شورش محلی، او به شوشتر لشکر کشید و پس از فتح، دستور بازسازی بند میزان را صادر کرد. برخی از طایفه‌های افشار نیز در پیرامون شوشتر سکونت داده شدند. در دوران کریم‌خان زند و پس از او، اختلاف‌هایی در شهر دیده می‌شد. بازسازی دوبارهٔ بند میزان و رونق کشاورزی، از رویدادهای این دوره است.قاجاریه.در دورهٔ قاجار، طاعون بزرگ در سال ۱۲۱۰ هجری خورشیدی، موجب مرگ بخش زیادی از مردم شوشتر شد. در سال ۱۲۷۹ ه.خ. (۱۹۰۱ میلادی) در محلی در نزدیکی شوشتر، به نام «نفتون»، که امروزه محله‌ای از شهر مسجدسلیمان است، برای اولین‌بار، نفت کشف شد. قرارداد «قیری–دارسی» میان خانواده قیری، نماینده‌های دارسی و روحانی‌های شهر امضا شد. پس از این کشف، به‌تدریج شهر مسجدسلیمان شکل گرفت. در سالهای پایانی دوره‌ی قاجار، با افزایش نفوذ شیخ خزعل، شوشتر دچار ناآرامی شد. در سال ۱۳۰۳ ه.خ. با ورود نیروهای دولتی، نفوذ شیخ خزعل در شهر پایان یافت و رضاشاه به‌طورشخصی به شوشتر سفر کرد.پهلوی تا معاصر.در آغاز دورهٔ پهلوی با بنیانگذاری راه‌آهن و کساد کشتیرانی در کارون شمالی، شوشتر موقعیت بندری خود را از دست داد و مرکز خوزستان، به شهر اهواز منتقل شد و به‌تدریج بسیاری از شوشتری‌ها به اهواز مهاجرت کردند. این امر سبب ضعف اقتصادی در شوشتر شد. در دههٔ ۱۳۵۰ خورشیدی، با تأسیس کشت و صنعت کارون به فرمان محمدرضا شاه پهلوی، شوشتر به‌عنوان یکی از قطب‌های مهم تولید قند و شکر در ایران، از نظر اقتصادی پا گرفت.زبان و گویش.مردم شوشتری با گویش خاص محلی به نام «گویش شوشتری» سخن می‌گویند که این گویش، از خانواده‌ی زبان پهلوی ساسانی با ریشه های ایلامی باستان، برشمرده می شود. ویژگی‌های گویش شوشتری عبارتند از:گویش شوشتری با گویش‌ دزفولی و با گویش بختیاری ارتباط نزدیکی دارد، و به جهت همسایگی اهالی شوشتر با عرب‌زبان‌ها، از آواهای عربی نیز تاثیر پذیرفته است.دین و آیین.مراسم‌های مذهبی به‌ویژه عزاداری محرم و نخل‌گردانی از سنت‌های مردم شوشتر می‌باشد.اقتصاد.اقتصاد مردم شوشتری، به‌طورتاریخی بر پایه‌ی کشاورزی، شامل نیشکر، گندم، برنج و خرما، و همچنین برپایه‌ی مدیریت آب بوده است. امروزه علاوه بر کشاورزی، بسیار در صنعت نیشکر، کشت و صنعت کارون و سایر صنایع مشغول هستند. صنایع دستی نیز بخشی از اقتصاد محلی را تشکیل می‌دهد.مشاهیر.مردم شوشتری در طول تاریخ در حوزه‌های علم، دین، ادبیات و هنر، چهره‌های برجسته‌ای داشته‌اند. از جمله:جایگاه تاریخی و اجتماعی.مردم شوشتری، هویت محلی قوی دارند و با سایر گروه‌های خوزستان از جمله دزفولی‌ها، بهبهانی‌ها و بختیاری‌ها تعامل فرهنگی و اقتصادی داشته و دارند. شهر شوشتر و آثار تاریخی آن، نشانه‌ای از فرهنگ پربار و تمدن این مردم است.پیوند با زبان هوزی.بر اساس منابع تاریخی و زبان‌شناختی، زبان بومی خوزستان در روزگار باستان و پیش از حضور اسلام، تا قرن‌ها پس از ورود اسلام، زبان هوزی (یا خوزی) بوده‌است. نام «هوزی/خوزی» در نوشته‌های عربی و اسلامی، بارها آمده و تا دورهٔ شاهنشاهی ساسانی رواج داشته‌است. برخی پژوهشگرها مانند برتولد اشپولر آن را بازمانده‌ای از زبان ایلامی دانسته‌اند.چند دیدگاه دربارهٔ ارتباط مردم شوشتری با گویشوران زبان هوزی، که همان مردم هوزی بوده‌اند، بیان شده است:بر این اساس، برخی زبان‌شناس‌ها احتمال می‌دهند که بخشی از جمعیت شوشتری‌های امروزی از بازماندگان گویشوران زبان هوزی باشند یا دست‌کم میراث زبانی آنان در گویش شوشتری باقی مانده باشد. این موضوع هنوز موضوع پژوهش و اختلاف‌نظر است و نیازمند بررسی‌های زبان‌شناسی و تاریخی دقیق‌تر می‌باشد.