اتزیو کاموسی کیست؟ توضیح بده.
اتزیو کاموسی (فلورانس، ۱۶ ژانویه ۱۸۷۷ - میلان، ۱۱ اوت ۱۹۵۶)، نوازنده پیانو و آهنگساز ایتالیایی بود.زندگینامه.او در ۱۶ ژانویه ۱۸۷۷ در فلورانس، از جووانی و کاندیدا گووی، زاده شد. در رم آغاز به یادگیری ساز پیانو آموخت، جایی که تحصیلات خود را در سیزده سالگی نزد آ. وسلا آغاز کرده و نزد چ. لیپی به پایان رساند و او بود که کاموسی را در آن سنین بسیار کم به عنوان نوازنده پیانو کنسرت به حرفه خود وارد کرد. در سال ۱۸۹۵، در سن هجده سالگی، با موفقیت در مقابل مخاطبان فرهیخته و سخت‌گیر رمی در سالن دانته اجرا کرد. در فوریه سال بعد، او پنج قطعه غنایی برای پیانو را ارائه داد - اثری که هجده سال بعد با موفقیت قابل توجهی توسط کاریش و جانیچن منتشر شد. در سال ۱۸۹۶، مهارت‌های اجرایی او در مجموعه‌ای از کنسرت‌ها در سالن فیلارمونیک فلورانس مورد توجه قرار گرفت. سپس تحصیلات تکمیلی خود در رشته نوازندگی پیانو و آهنگسازی را در زادگاهش فلورانس آغاز کرد.در سال ۱۸۹۷، او با افتخارات در رشته پیانو و آهنگسازی از دبیرستان موسیقی بولونیا فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۸۹۸، وارد کلاس آهنگسازی شد که توسط ژول ماسنه در کنسرواتوار پاریس تدریس می‌شد. دوره دو ساله آموزش پیشرفته در پاریس تأثیر تعیین‌کننده‌ای بر پیشرفت او داشت. علاقه او به آهنگسازی توسط مدرسه ماسنه بیشتر، و منجر به انتخاب اپرا به عنوان رسانه موردعلاقه وی شد. تاثیرات سبکی مدرسه اپرای فرانسه در پایان قرن بیستم برای همیشه در کارهای او باقی ماند.پس از بازگشت به ایتالیا در سال ۱۹۰۰، در پیزا اقامت گزید، جایی که کار خود را به عنوان نوازنده کنسرت، اغلب در گروه‌های کوچک آغاز کرد. همچنین به عنوان منتقد، به همکاری با روزنامه ایل ماتاچینو و نشریه ایل ساجاتوره ادامه داد و از جمله در سال ۱۹۰۱ مقاله‌ای در ایل ساجاتوره در مورد "سوئیت‌های ارکستر" اثر ماسنه (شماره ۱) منتشر کرد. در همین سال به سمت رهبر گروه کر کلیسای جامع پیزا انتخاب شد و سمفونی آرولدو اثر جوزپه وردی را در شب بزرگداشت وی در تئاتر نوئوو رهبری کرد که در آن ماسکانی نیز شرکت داشت.در این دوره بود که او کار بر روی موسیقی اپرای «لا دو باری» (La Du Barry) را بر اساس متنی از کامیلو آنتونا-تراورسی و اتوره گولیشیانی (Ettore Golisciani) آغاز کرد. او در سال ۱۹۰۵، به تشویق ماسنه، در مسابقه‌ای که توسط ناشر آستروک و با حمایت شاهزاده آلبرت موناکو در پاریس برگزار می‌شد، شرکت کرد. این اپرا در سال ۱۹۰۸ توسط کمیسیونی، به عنوان بهترین اثر در این مسابقه انتخاب شد. البته اجرای آن در اپرای مونت کارلو (جایی که قرار بود طبق قوانین مسابقه اجرا شود) به تعویق افتاد، و پس از سالها، سرانجام در ۷ نوامبر ۱۹۱۲ در تئاتر لیریکو در میلان به روی صحنه رفت. این اجرا موفقیت چشمگیری داشت. این اپرا برای شش اجرا در فهرست آثار لیریکو باقی ماند. موفقیت عمومی با تحسین تقریباً یک‌صدای منتقدان همراه بود و منتقد روزنامه تریبونا، از آن با عنوان «وعده مطمئنی از هنر ما» یاد کرد، و هرچند برخی مانند منتقد روزنامه «کوریره دلا سرا» از او بخاطر اقتباس از مکتب ماسنه انتقاد کردند، اما این اپرا، آهنگساز جوان را با شهرت ناگهانی، در کانون توجه‌ها نشاند. موفقیت بزرگی که البته در آثار بعدی او دیگر چندان تکرار نشد.در سال ۱۹۱۲ اپرایی از «یوهانیس فوئر» ("Johannisfeuer") اثر هرمان سودرمن، یکی از چهره‌های برجسته تئاتر اروپایی اوایل قرن بیستم، توسط خود او تحت عنوان «آتش‌های سنت جان»، برای آهنگسازی کاموسی اقتباس شد. در سال ۱۹۲۳، نیز کار روی «اسکامپولو»، کمدی موفق داریو نیکودمی را براساس لیبرتویی از خود او آغاز کرد. این اثر حول محور یک دختر جوان سرکش و گستاخ، پابرهنه و ژنده‌پوش، اما به شیوه‌ای پوپولیستی، به عنوان یک زن گلفروش خیابانی بود، و فرصتی برای بیان درخشان و احساساتی موسیقیایی را فراهم کرد.او از سال ۱۹۰۸ ساکن میلان شد، و به‌طور مداوم روی آخرین اپرایش، «ایل دونزلو» کار می‌کرد که نسخه ناتمام آن را قبل از مرگش نابود کرد. در سال ۱۹۵۳، با اجرای دوباره «چهره باکره» در تئاتر نوئوو، در هفتاد و شش سالگی، مورد تقدیر نهایی مخاطبان قرار گرفت. و سه سال بعد، در ۱۱ آگوست ۱۹۵۶، در همین شهر درگذشت.آثار.اپراها.این اپرا که بین سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۸ نوشته شده و برنده‌ی مسابقه‌ی آهنگسازی در پاریس شده است، پس از برخی مشکلات در تریسته به روی صحنه رفت و با استقبال زیادی از سوی مخاطبان و منتقدان روبرو شد و تحسین‌های فراوانی را برای آهنگساز آن به همراه داشت. در میان اجراکنندگانِ نخستین اجرای آن، ادواردو گاربین،‌ خواننده‌ی تنور (که به خاطر خلق شخصیت فنتون در فالستاف شاهکار جوزپه وردی شناخته می‌شود)، جی. بالداساره تدسکی، خواننده سوپرانو، و چزاره فورمیکی حضور داشتند. داستان این اپرا در اواخر قرن هجدهم در فرانسه اتفاق می‌افتد، و سرگذشت پرتلاطم بانویی را روایت می‌کند که پس از یک زندگی مجلل به عنوان معشوقه‌ی لویی پانزدهم، با وقوع انقلاب فرانسه از پا درآمده است. در سال‌های بعد، این اپرا در تئاترهای مهم ایتالیایی و خارجی اجرا شد.دیگر آثار."پنج قطعه غنایی"، برای پیانو (۱۹۱۳)"صحنه‌های قرون وسطایی"، برای ویولن و ارکستر (۱۹۲۷)"سوئیت رومی"، برای ارکستر (۱۹۲۷)تأملات گولدونی، برای ارکستر (۱۹۲۷)"میان‌پرده‌های شوخی‌آمیز"، برای تئاتر عروسکی (۱۹۲۷)"ترانه از ام. ای. د کارولیس"، تنظیم شده با موسیقی اتزیو کاموسی (۱۹۲۷)"پانتومیم رمانتیک"، برای ارکستر کوچک (۱۹۳۸)"اورتور فستیوال" (۱۹۳۸)"جوکاتولی"، سوئیت کودکان برای پیانو (۱۹۳۳)"سوئیت کوتاه"، لالایی طنزآمیز برای پیانو و ارکستر (۱۹۳۵)پیوند به بیرون.2.