پایین آوردن عیسی از صلیب (رافائل) کیست؟ توضیح بده.
«تدفین» ("The Deposition") که با نام‌های پالا بالیونی ("")، تدفین بورگزی (B"orghese Entombment") یا «دفن» نیز شناخته می‌شود، یک نقاشی رنگ روغن اثر رافائل، نقاش ایتالیایی دوره رنسانس والا است. این نقاشی که با امضا و تاریخ «رافائل. اوربیناس. MDVII» ترسیم شده، در گالری بورگزی در رم قرار دارد. این نقاشی، تابلوی مرکزی یک محراب بزرگتر است که به سفارش آتالانتا بالیونی از پروجا به افتخار پسر مقتولش، گریفونتو بالیونی، کشیده شده است. مانند بسیاری از آثار، این نقاشی عناصری از موضوعات مشترک «استناد به مسیح»، «مرثیه مسیح» و «دفن مسیح» را به اشتراک می‌گذارد. این نقاشی روی تابلوی چوبی است و ابعاد آن ۱۸۴ در ۱۷۶ سانتی‌متر است.سفارش.در اوایل قرن شانزدهم، خشونت بین جناح‌ها، عمدتاً به شکل نبرد تن به تن، در پروجا و سایر نقاط ایتالیا، مانند فلورانس، نسبتاً رایج بود. خانواده بالیونی، اربابان پروجا و مناطق اطراف و همچنین رهبران سربازان مزدور بودند. در شب ۳ ژوئیه ۱۵۰۰، معروف به عروسی سرخ، یک واقعه خونین به ویژه در پروجا رخ داد که گریفونتو بالیونی و برخی از اعضای خشمگین خانواده توطئه کردند تا بخش عمده‌ای از بقیه خانواده بالیونی را در حالی که خواب بودند، به قتل برسانند. به گفته ماتارازو، وقایع‌نگار خانواده، پس از این خونریزی، مادر گریفونتو، آتالانتا بالیونی، از پناه دادن به پسرش در خانه‌اش خودداری کرد و هنگامی که او به شهر بازگشت، با جان پائولو بالیونی، رئیس خانواده که با فرار از پشت بام‌ها شب را پشت سر گذاشته بود، روبرو شد. آتالانتا نظرش را عوض کرد و به دنبال پسرش دوید، اما درست به موقع رسید و دید که پسرش توسط جیان پائولو و افرادش کشته می‌شود. چند سال بعد، آتالانتا به رافائل جوان سفارش داد تا یک نقاشی محرابی به یادبود گریفونتو در کلیسای خانوادگی در سن فرانچسکو آل پراتو بکشد. رافائل این سفارش را بسیار جدی گرفت و طی دو سال روی طرح خود کار کرد و آن را از طریق دو مرحله و ترسیمات مقدماتی متعدد توسعه داد.این آخرین سفارش از چندین سفارش بزرگ رافائل جوان برای پروجا، شهر زادگاه استادش پروجینو بود. او پیش از این برای همان کلیسا، تابلوی محراب اودی (که اکنون در واتیکان است) را برای خانواده رقیب بزرگ بالیونی (که با آنها نیز ازدواج کرده بودند) و آثار بزرگ دیگری را نقاشی کرده بود. سفارش جدید، مرحله مهمی در پیشرفت او به عنوان یک هنرمند و شکل‌گیری سبک پخته‌اش بود. این نقاشی در محل خود باقی ماند تا اینکه در سال 1608، توسط گروهی که برای کاردینال شیپیونه بورگزه، برادرزاده پاپ پل پنجم، کار می‌کردند، به زور از آنجا برده شد. به منظور آرام کردن شهر پروجا، پاپ دو نسخه از نقاشی را به جووانی لانفرانکو و شوالیه آرپینو سفارش داد، و اثر آرپینو هنوز در پروجا است. اگرچه در سال ۱۷۹۷ توسط فرانسوی‌ها مصادره و در پاریس در موزه لوور، که سپس به موزه ناپلئون تغییر نام داد، به نمایش گذاشته شد، اما در سال ۱۸۱۵ به گالریا بورگزه بازگردانده شد، به جز پردلا که به موزه‌های واتیکان منتقل شد.طرح‌های مقدماتی.رافائل طرح‌ها یا پیش‌نویس‌های اولیه متعددی را همزمان با تکامل ایده‌اش برای ترکیب‌بندی خلق کرد (چندین مورد از آنها در ویکی‌مدیا کامنز موجود است - به لینک زیر مراجعه کنید). او با موضوع سوگواری بر مسیحِ درگذشته، مشابه نقاشی معروفی با همین نام از استادش پیترو پروجینو، شروع کرد. او از آن ایده به سمت تدفین مسیح حرکت کرد، شاید الهام گرفته از یک نقش برجسته رومی باستانی از ملئاگرو از اساطیر یونان، تدفین میکل‌آنژ یا چاپ تدفین اثر مانتنیا باشد. با نگاهی به مطالعات او، می‌توانیم ببینیم که این دوره طولانی تکامل به رافائل فرصت داد تا بسیاری از سبک‌ها و تکنیک‌های جدیدی را که از مطالعاتش در مورد استادان رنسانس، لئوناردو داوینچی و میکل‌آنژ و همچنین دیگر هنرمندان آن دوره، توسعه داده بود، به اجرا درآورد. این دو مرحله طراحی را می‌توان به طور کلی «پروژیایی» و «فلورانسی» نامید. تغییر قابل توجه موضوع از سوگواری به تدفین، بر شخصیت کلی نقاشی تأثیر گذاشت، زیرا از یک پیه‌تا نمادین‌تر به موضوعی با جذابیت روایی بیشتر تغییر یافت.تجزیه و تحلیل.جورجو وازاری، زندگینامه‌نویس مشهور هنرمندان ایتالیایی، نیز اثر رافائل را به عنوان یک نقاشی روایی درک می‌کرد. وازاری پس از دیدن اثر محراب در محیط اصلی آن، شرح مفصلی ارائه می‌دهد:در این تصویر بسیار الهی، مسیح مرده‌ای به سوی مقبره حمل می‌شود که با چنان تازگی و چنان مراقبت عاشقانه‌ای اجرا شده است که به نظر می‌رسد تازه نقاشی شده است. در ترکیب این اثر، رافائل غمی را که نزدیکترین و مهربان‌ترین بستگان متوفی هنگام به خاک سپردن پیکر کسی که بهترین محبوب آنها بوده و در حقیقت، شادی، افتخار و رفاه کل خانواده به او وابسته بوده است، احساس می‌کنند، برای خود تصور کرده است. بانوی ما در حال غش دیده می‌شود؛ و سر همه چهره‌ها در گریه بسیار مهربان است، به ویژه سر سنت جان که با دستان گره کرده، سرش را به گونه‌ای خم کرده است که سخت‌ترین قلب را به ترحم وامی‌دارد. و در حقیقت، هر کسی که به کوشش، عشق، هنر و لطف نشان داده شده در این تصویر توجه کند، دلیل زیادی برای شگفتی دارد، زیرا همه بینندگان آن را شگفت‌زده می‌کند، چه با حال و هوای چهره‌ها، زیبایی پرده‌ها و به طور خلاصه، کمال والایی که در هر بخش آشکار می‌کند.وازاری در توصیف «تدفین» لحنی احترام‌آمیز دارد و با دقت فراوان نه تنها به شخصیت‌های مهم نقاشی، بلکه به تأثیر آنها بر بیننده نیز می‌پردازد. با نگاهی ظاهری به آن، صحنه‌ای که به تصویر کشیده شده است در واقع نه «رسم» و نه «تدفین» است، بلکه در جایی بین این دو قرار دارد. می‌توانیم این را از طریق پس‌زمینه تشخیص دهیم: در سمت راست، کوه کالواری، محل مصلوب شدن و دفن، و در سمت چپ، غاری است که تدفین در آن انجام خواهد شد. و بنابراین دو مرد، بدون هاله نور، از یک تکه پارچه کتانی برای حمل مسیح مرده استفاده می‌کنند و به نظر می‌رسد که همه شرکت‌کنندگان در حمل جسد در حالت تعلیق هستند. این دو مرد و مسیح، قطرهای بسیار قوی به شکل V تشکیل می‌دهند. مرد جوان‌تر در سمت راست که مسیح را در دست دارد، به عنوان نمادی از جوان کشته شده، خود گریفونتو (Grifonetto)، فرض می‌شود. علاوه بر دو مردی که جسد را حمل می‌کنند، سنت یوحنا و نیکودیموس را در پشت و سمت چپ و مریم مجدلیه را در حالی که دست مسیح را گرفته است، داریم. پاهای سنت جان و نیکودیموس مشکل حواس‌پرتی ایجاد می‌کنند، به خصوص در مورد نیکودیموس، زیرا به دلیل انسداد دید، مشخص نیست که او دقیقاً چه کاری انجام می‌دهد یا دقیقاً به چه چیزی نگاه می‌کند.در سمت راست، در گروه پیکره‌ای دیگر، کمی پشت سر صحنه، سه مریم مقدس در حال حمایت از مریم مقدس هستند که به احتمال زیاد به دلیل غم و اندوه فراوانش غش کرده است (تصویری بحث‌برانگیز که به غش کردن مریم مقدس معروف است). نحوه زانو زدن یکی از مریم‌ها بیش از حد ناشیانه است، با پیچش شدید و پارچه‌ای با برش‌های تیز، که به عنوان فیگوراسرپتیناتا نیز شناخته می‌شود. اگرچه در سایر آثار معروف نیز دیده می‌شود، اما به نظر می‌رسد که موقعیت او مستقیماً از نمونه دونی توندو میکل‌آنژ که تنها چند سال قبل تکمیل شده بود، الهام گرفته شده است. از نظر رنگ، رافائل استفاده از قرمزهای قوی، آبی‌ها، زردها و سبزها را متعادل می‌کند و تضاد ظریفی در رنگ‌های بدن خود ایجاد می‌کند، که به بهترین وجه در تصویر مریم مجدلیه زنده که دست مسیح مرده را گرفته است، دیده می‌شود.محراب.همانطور که در بالا ذکر شد، محراب شامل چیزی بیش از یک قاب اصلی بود. قالب بالایی (که اکنون در گالری ملی اومبریا در پروجا قرار دارد) تابلویی از «خدای پدر در جلال کروبیان، در حال برکت دادن به پسرش» داشت. خود تابلوی اصلی دارای قابی بود که بخش‌هایی از آن هنوز باقی مانده است و با تاج‌گذاری گریفین‌ها و تغذیه آنها توسط بت‌های بالدار نشسته بر سر قوچ‌ها تزئین شده بود، که همگی به رنگ زرد-برنزی در زمینه آبی بودند (نشان خانوادگی بالیونی سر گریفین بود و همچنین نام همسر و پسر آتالانتا گریفونتو بود). در زیر آن، یک پیش‌نما از سه بخش خاکستری (تک رنگ) وجود داشت که فضایل الهی را نشان می‌دادند (1507. رنگ روغن روی تابلو، سه بخش 18 در 44 سانتی‌متر هر کدام. رم، گالری واتیکان). این سه تابلو در ابتدا در پایه محراب قرار داشتند تا از چپ به راست، امید، نیکوکاری و ایمان را نشان دهند، که هر کدام از آنها دو بتی در دو طرف آن قرار دارند. موضوعات پیش از نقاشی به صورت نمادین با تابلوی اصلی بالا مرتبط هستند: نیکوکاری در مرکز بر مضمون مادری تأکید دارد، در حالی که امید و ایمان به بن‌مایه اصلی، یعنی رستگاری مسیح، اشاره دارند. بنابراین، طرح رافائل نه تنها به مضمون محراب، بلکه به شرایط خصوصی اهداکننده، آتالانتا بالیونی (Atalanta Baglioni)، نیز اشاره دارد.