ارمولائو باربارو کیست؟ توضیح بده.
ارمولائو باربارو به زبان لاتین Hermolaus Barbarus (۲۱ مه ۱۴۵۴ ۱۴ ژوئن ۱۴۹۳)، یک انسان‌گرای رنسانس ونیزی، دیپلمات و روحانی کلیسا بود. از سال ۱۴۹۱، او پاتریارک آکویلیا بود. او اغلب «کوچکتر» نامیده می‌شود تا از پسرعمویش، ارمولائو باربارو بزرگتر، متمایز شود.آموزش.ارمولائو باربارو در ونیز متولد شد، پسر زکریا باربارو و نوه فرانچسکو باربارو بود. او همچنین عموی دانیله باربارو و مارکانتونیو باربارو بود. مادرش کلارا، دختر دوک آندره‌آ وندرامین بود. بخش عمده‌ای از تحصیلات اولیه باربارو در خارج از ونیز و در کنار پدرش بود که سیاستمدار و دیپلماتی فعال بود. او تحصیلات تکمیلی خود را در ورونا نزد عمویش که او نیز ارمولائو نام داشت، گذراند. در سال ۱۴۶۲ به رم فرستاده شد و در آنجا زیر نظر پومپونیوس لائتوس و تئودوروس گازا تحصیل کرد. تا سال ۱۴۶۸ به ورونا بازگشت، جایی که فردریک سوم به خاطر اشعارش به او تاج برگ بو اعطا کرد. باربارو در سال ۱۴۷۱ در دانشگاه پادوا مشغول به تحصیل شد و در سال ۱۴۷۴ دکترای هنر و در سال ۱۴۷۷ دکترای حقوق دریافت کرد. او در سال ۱۴۷۷ به عنوان استاد فلسفه در آنجا منصوب شد. دو سال بعد، او دوباره به ونیز سفر کرد، اما هنگامی که طاعون در شهر زادگاهش شیوع یافت، به پادوا بازگشت.شغل.باربارو فعالیت سیاسی فعالی داشت، هرچند از این وظایف به عنوان عاملی برای حواس‌پرتی از مطالعاتش متنفر بود. در سال ۱۴۸۳ به مجلس سنای جمهوری ونیز انتخاب شد. او بیست ساله بود که در سال ۱۴۷۴ خطابه تشییع جنازه دوک نیکولاس مارچلو را ایراد کرد.در سال ۱۴۸۶، او به دربار دوک‌نشین بورگوندی در بروژ فرستاده شد. در سال ۱۴۸۸، او سمت مهم مدنی مرد خردمند ترافیرما را بر عهده داشت. در سال ۱۴۸۹ به عنوان سفیر در دوک‌نشین میلان منصوب شد. در سال ۱۴۹۰، باربارو به آوگادوریا د کومون و سپس به عنوان سفیر در واتیکان منصوب شد. در سال ۱۴۹۱، پاپ اینوسنت هشتم، او را به سمت پاتریارک آکویلیا منصوب کرد.طبق قانون ونیز، پذیرفتن هدایا یا مناصب سران کشورهای خارجی توسط سفیران غیرقانونی بود. همچنین بین ونیز و دستگاه پاپ در مورد اینکه چه کسی باید پاتریارک‌های آکویلیا را معرفی کند، اختلاف نظر وجود داشت. ونیز معتقد بود که پاپ، با انتصاب باربارو بدون حمایت ونیزی‌ها و نادیده گرفتن نامزدی که ونیز معرفی کرده بود، حقوق ونیز را نقض کرده است. باربارو به خیانت متهم شد و سنای ونیز به او دستور داد که از این سمت امتناع ورزد. وفاداری او مورد تردید قرار گرفت.به دوست ارمولائو، جیرولامو دوناتو، و پدرش، زکریا باربارو، دستور داده شد که سعی کنند او را متقاعد کنند که از این سمت صرف نظر کند و به ونیز بازگردد. پاپ اینوسنت و جانشینش الکساندر ششم، باربارو را تهدید کردند که اگر از سمت پاتریارک آکویلیا استعفا دهد، او را تکفیر خواهند کرد. سنای ونیز انتصاب باربارو به عنوان سفیر را لغو و او را از ونیز تبعید کرد. آنها همین تهدید را برای پدرش، زکریا، و همچنین مصادره اموال هر دو نفر مطرح کردند، اما زکریا اندکی پس از آن درگذشت.باربارو سپس در یک ویلای رومی در تپه پینچیان متعلق به برادرانش دانیله و لودوویکو زندگی کرد. او در سال ۱۴۹۳ بر اثر طاعون در آنجا درگذشت و در کلیسای سانتا ماریا دل پوپولو به خاک سپرده شد. فردیناندو اوگلی از کتیبه‌ای به باربارو در آنجا یاد می‌کند، اما این کتیبه تا سال ۱۷۵۸ گم شد. والریانو ادای احترامی به باربارو نوشت.آثار علمی.باربارو تعدادی از آثار کلاسیک را ویرایش و ترجمه کرد: "اخلاق" و "سیاست" ارسطو (۱۴۷۴). "بلاغت" ارسطو (۱۴۷۹); "تفسیر" تمیستیوس از برخی آثار ارسطو (۱۴۸۱).اثر باربارو "با عنوان «مقامات لگاتی»" نمایانگر انقلابی در رفتار دیپلماسی بود که در دوران رنسانس رخ داد. به نظر می‌رسد که این اثر در سال ۱۴۹۰ نوشته شده باشد، زمانی که باربارو سفیر مقیم در رم بود. این اولین اثری بود که این ایده را بیان می‌کرد که سفیر، خدمتگزار دولت است. این اثر دستورالعمل‌های کلی برای رفتار ارائه می‌دهد، هیچ توصیه خاصی ندارد و می‌گوید سفیران باید مصون از سرزنش باشند. "«مقامات لگاتی»" همچنین گفته است که مقامات دولتی نباید هیچ مقام یا عنوانی را از دولت‌های خارجی بپذیرند. اثر او، "دِ کولیباتو،" کمتر تأثیرگذار بود، اما "کتاب «قصاید پلینیایی» نوشته" باربارو، که در سال ۱۴۹۲ توسط یوخاریوس سیلبر در رم منتشر شد، شاید تأثیرگذارترین اثر او باشد. در این بحث دربارهٔ "تاریخ طبیعی" پلینی، باربارو ۵۰۰۰ اصلاحیه بر متن انجام داد. این اثر تنها در بیست ماه نوشته شد و به پاپ تازه انتخاب شده الکساندر ششم تقدیم شد. "«قصاید پلینیایی»" توسط معاصران باربارو معتبرترین اثر دربارهٔ پلینی در نظر گرفته می‌شد. حتی قبل از مرگش، او به عنوان یک مرجع برجسته در آثار یونانی و لاتین دوران باستان شناخته می‌شد. اراسموس مرتباً از آثار باربارو، اغلب با احترام، نقل قول می‌کرد.نامه‌های باربارو به جیووانی پیکو به‌طور گسترده منتشر شد. علاوه بر پیکو، باربارو با بسیاری از انسان‌گرایان از جمله مارسیلو فیچینو، پیترو فوسکاری، مارکانتونیو سابلیکو، آنجلو پولیزیانو و جورجیو مرولا مکاتبه داشت.