ستسوکو تورلو کیست؟ توضیح بده.
ستسوکو تورلو ( یا زاده شده با نام ستسوکو ناکامورا ؛ زادهٔ ) ایک مبارز خلع سلاح هسته ای ژاپنی-کانادایی است و هیباکوشا (⎘ هیباکوشا) که از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در هیروشیما در ۶ اوت ۱۹۴۵ جان سالم به در برد.او بیشتر در سراسر جهان به عنوان یکی از چهره‌های برجسته کمپین بین‌المللی برای (ICAN) یا کارزار بین‌المللی برای نابودی سلاح‌های هسته‌ای و سخنرانی پذیرش جایزه صلح نوبل ۲۰۱۷ در سراسر جهان شناخته می‌شود.وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون رتبهٔ عضو نشان کانادا و دکترای افتخاری از دانشگاه بریتیش کلمبیا شده است.دوران کودکی.ستسوکو تورلو در سال ۱۹۳۲ در کوجین-ماچی (که امروزه حومه شهر می‌نامی-کو، هیروشیما است) به دنیا آمد و کوچک‌ترین فرزند از هفت فرزند بود. She comes from a comfortable background. As the youngest, Setsuko's siblings were older and all left the family home, leaving her to live with her parents alone.او از این پیشینه راحت می‌آید. به عنوان کوچک‌ترین فرزند، خواهر و برادرهای ستسوکو بزرگتر بودند و همه خانه خانوادگی را ترک کردند و او را تنها گذاشتند تا با والدینش زندگی کند.در سال ۱۹۴۴، او وارد دبیرستان دخترانه هیروشیما جوگاکوئین شد. سه هفته قبل از بمب، ستسوکو برای شرکت در یک برنامه دولتی دانشجویی برای رمزگشایی ارتباطات نظامی آمریکا به عنوان دستیار انتخاب شد.تجربه بمب اتمی هسته‌ای.دوشنبه اوت در ۶ ژانویه ۱۹۴۵، او به عنوان عضوی از برنامه بسیج دانشجویی در ستاد ارتش ژاپن (حومه هیگاشی امروزی) که تقریباً ۱٫۸ کیلومتر یا ۱٫۱ مایل از مرکز انفجار فاصله داشت، مشغول به کار بود. این اولین روز او بود.حدود ساعت ۸:۱۵ صبح، ستسوکو در طبقه دوم ساختمان چوبی بود. او گزارش داد که یک نور سفید مایل به آبی از پنجره دیده و به یاد می‌آورد که قبل از اینکه هوشیاری‌اش را از دست بدهد، در هوا (فرو ریختن ساختمان) شناور بوده است. ستسوکو گفت وقتی بیدار شد، صدای زمزمه همکلاسی‌هایش را شنید که می‌گفتند «مادر کمکم کن»، «خدایا کمکم کن». بعد از مدتی، یک سرباز به او کمک کرد تا قبل از سوختن ساختمان، به همراه بقیه همکلاسی‌هایش، به جز دو نفر دیگر، از آن ساختمان در حال فرو ریختن فرار کند." [...] اگرچه این اتفاق صبح افتاد، اما هوا تاریک بود، تاریک مثل گرگ و میش. و وقتی چشمان ما به تشخیص چیزها عادت کرد، آن اشیاء متحرک تاریک اتفاقاً انسان بودند. مثل صفی از ارواح بود. می‌گویم «ارواح» چون اصلاً شبیه انسان نبودند. موهایشان به سمت بالا بلند شده بود و پوشیده از خون و خاک بودند و سوخته و سیاه و متورم شده بودند. پوست و گوشتشان آویزان بود و قسمت‌هایی از بدنشان گم شده بود. بعضی‌ها چشم‌هایشان را حمل می‌کردند. و روی زمین افتادند. شکمشان ترکید و روده‌هایشان شروع به بیرون زدن کرد. [...] یادگرفتیم که چگونه از روی اجساد رد شویم و فرار کردیم. وقتی به دامنه تپه رسیدیم، در پایین تپه یک زمین تمرین نظامی عظیم به اندازه دو زمین فوتبال وجود داشت [...]. آنجا پر از اجساد و افراد در حال مرگ و مجروحان بود. و مردم فقط زمزمه می‌کردند و التماس می‌کردند. هیچ کس فریاد نمی‌زد با صدای بلند، فقط یک زمزمه: «آب لطفا. آب لطفا.» این تمام توان جسمی و روانی باقی مانده بود. اما سطل و لیوانی برای حمل آب نداشتیم. [...] بنابراین به نهر نزدیک رفتیم، خاک و خون خود را شستیم و بلوزهایمان را پاره کردیم، آنها را در آب خیس کردیم و به سمت افراد در حال مرگ دویدیم. پارچه مرطوب را روی دهانشان گذاشتیم و آنها ناامیدانه رطوبت را مکیدند. [...] اینگونه بود که بیشتر مردم مردند."هشت نفر از اعضای خانواده‌اش (از جمله برادرزاده‌اش که در آن زمان چهار ساله بود، ایجی، که او اغلب به او اشاره می‌کند؛ او در حال عبور از روی پل با خواهر ستسوکو بود که کاملاً سوخته و غیرقابل تشخیص درگذشت) و همچنین ۳۵۱ نفر از همکلاسی‌ها و معلمانش، در حین انفجار یا کمی پس از آن جان باختند.