صومعه و پناهگاه سانتا ماریا دی پولسی کیست؟ توضیح بده.
پناهگاه بانوی ما در پولزی، که به نام پناهگاه سانتا ماریا دی پولسی یا بانوی کوهستان نیز شناخته می‌شود، یک پناهگاه مسیحی در قلب کوه‌های آسپرومونته، نزدیک سنت لوک در کالابریا، جنوب ایتالیا است. این مکان در سال ۱۱۴۴ توسط راجر دوم تأسیس شد. کلیسا و صومعه در پایین یک دره با ارتفاع ۸۶۵ متر و در محاصره کوه‌های بلند در سمت شرقی مونتالتو (۱٬۹۵۵ متر)، بلندترین قله آسپرومونته، واقع شده‌اند. رسیدن به این پناهگاه دشوار است و تا چند سال پیش، تنها با پای پیاده می‌شد به پولزی رسید.صومعه و کلیسا.این پناهگاه یک صومعه راهبان باسیلیایی است – یکی از معدود صومعه‌های بازمانده در کالابریا. کلیسا دارای سه ناو است؛ ناو مرکزی سقف شش‌ضلعی کلاسیک دارد که با ورقه‌های طلای خالص تزئین شده است. قوس‌ها که بر روی ستون‌های مستحکم استوار هستند، توسط صنعتگران محلی با گچ‌بری‌های زیبا تزئین شده و صحنه‌های نقاشی شده روی دیوارها زندگی و معجزات مریم مقدس را به تصویر می‌کشند.مجسمه اصلی مریم در قرن ۱۶ توسط یک هنرمند سیسیلی از توفا تراشیده شده و رنگ‌آمیزی شده است؛ چشمان سیاه و سفید آن به گونه‌ای طراحی شده‌اند که بیننده را دنبال می‌کنند. مجسمه دوم بانوی کوهستان در یک طاقچه مرمری سفید نگهداری می‌شود. هر سال در روز ۲ سپتامبر، روز جشن او، مجسمه توسط تعداد زیادی از مردم در مراسم عبور حمل می‌شود. هر پنجاه سال یک رویداد ویژه در پولزی برگزار می‌شود: تاج‌گذاری مجسمه مریم بر روی محراب اصلی که اولین بار در سال ۱۸۶۰ توسط پدر ارشد، دومینکو فرا، به مناسبت سیصدمین سال ورود مجسمه به پناهگاه انجام شد.فرقه و زیارت.ریشه‌های پرستش در پولزی به پیش از دوران قرون وسطی بازمی‌گردد، به اعتقاد باستان‌شناسان. آن‌ها پیناکس‌ها یا آثار سفالی نذرگونه‌ای از دوران پیش از روم پیدا کرده‌اند که توسط ساکنان مستعمره یونانی لوکری ساخته شده‌اند و نشان‌دهنده وجود یک فرقه باروری زنان مرتبط با پرسفونه است. پس از ورود مسیحیت به ایتالیا، راهبان باسیلی در قرن ۷ یک صومعه برای برگزاری مراسم یونانی در تجلیل از مریم تأسیس کردند تا اینکه کلیسای کاتولیک رومی آن‌ها را اخراج کرده و مناسک لاتین را در اواخر قرن ۱۵ اعمال کرد.زیارتگاه پولزی سابقه‌ای کهن دارد و همچنان اهمیت زیادی دارد. زائرانی از سراسر کالابریا و شرق سیسیل برای احترام به مریم به اینجا می‌آیند و معتقدند باید حداقل یک بار در زندگی به این مکان رجوع کنند. برخی هنگام آمدن به پولزی احساس می‌کنند وارد یک «مرز جدید» شده‌اند. زائران از ژوئن تا نوامبر می‌آیند، اما جمعیت بین ۳۰ آگوست و ۲ سپتامبر به بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر می‌رسد. مردم آسپرومونته و مهاجران از کالابریا و مسینا نیز به این زیارتگاه احترام می‌گذارند.بسیاری از عناصر این زیارتگاه ریشه در مراسم فرهنگ Magna Græcia دارد و آثار آن هنوز در روح و زبان کالابریا دیده می‌شود؛ افراد مسن در روستاهای اطراف هنوز به گریکو سخن می‌گویند. تا مدت‌ها، هنگام بردن مجسمه در مراسم عبور، دانه و گل به اطراف آن پرتاب می‌شد که باقی‌مانده‌ای از پرستش دیمتر و پرسفونه و نماد پیوند بین باروری انسان و زمین است. مراسم با قربانی کردن بز و پختن گوشت آن همراه است و اجرای وحشیانه تارانتلا، رقص محلی، که نمادی باستانی و جهانی برای تجلیل از خدایان است، بخش مهمی از این مراسم است. زائران به پولزی می‌آیند تا دعا کنند، شکر کنند، درخواست داشته باشند و همچنین آزاد باشند، با هم باشند، برقصند، آواز بخوانند و گوشت بز بخورند.در سال‌های اخیر، مقامات کلیسا تغییرات زیادی در آیین‌ها و مناسک سنتی اعمال کرده‌اند تا همه مظاهر باور مردمی را هم‌سطح و نرمال کنند.رویداد فرهنگی.علاوه بر جنبه مذهبی، جشن پولزی یک رویداد فرهنگی مهم برای موسیقی و رقص محلی است. قبل از ساخت جاده به پولزی، مردم ساعت‌ها یا حتی روزها پیاده می‌رفتند. در طول زیارت، مردم در مسیر می‌رقصیدند. زنان معمولاً وعده می‌دادند که در مسیر برقصند تا لطفی درخواست کنند یا شکرگزاری کنند. به گفته نویسنده کالابریایی کورادو آلوارو در کتاب خود ‘Calabria’ در ۱۹۳۱: «دختران در طول مسیر می‌رقصند و شب و روز برای مدت زمانی که وعده داده‌اند ادامه می‌دهند تا خسته شده یا به دیوار تکیه کنند در حالی که پاهایشان هنوز در حال حرکت است.»جشن پولزی شبیه مراسم‌های غمگین دیگر نبود که بیماران و ناتوانان به دنبال ترحم و کمک بودند. بیشتر شبیه یک بزم دینی بزرگ و جشن دیونیزی بود که مردم مانند یک پیک‌نیک عظیم در کوه‌ها جمع می‌شدند، غذا می‌خوردند، کمی دعا می‌کردند و بیش از همه می‌رقصیدند. به گفته فرانچسکو پری در کتاب ‘Enough of Dreams’ (۱۹۲۹): «کاروان‌ها از هر نقطه دره می‌آمدند، مردم آواز می‌خواندند و صداهای کوتاه و بلند ‘Viva Maria’ می‌گفتند و به‌طور مداوم شلیک می‌کردند. میان جمعیت اطراف پناهگاه و جنگل مجاور، تیراندازی بی‌وقفه بود … و بر همه این هرج و مرج چندصدایی، موسیقی ترکیبی از فلوت، هارمونیکا، ویولن، گیتار و دف باسکی به گوش می‌رسید.»شرکت‌کنندگان جشن چند روزی در اطراف پناهگاه می‌ماندند و در دره اردو می‌زدند. جشن معاصر بسیار متفاوت است. پیاده‌روی طولانی تقریباً حذف شده و کسی در مسیر نمی‌رقصد. مردم اکنون با خودرو و عمدتاً کامیون به پناهگاه می‌روند و سفر با صدای سرودهای مذهبی از بلندگوهای قابل حمل همراه است. اکثر افراد پس از رسیدن به کلیسا و انجام دعاهای شکرگزاری، بازمی‌گردند و بیشتر تنها در روز مراسم عبور شرکت می‌کنند.'Ndrangheta sanctuary.سران شبکه جنایی کالابریا، هر ساله جلساتی به نام "crimini" در پناهگاه بانوی ما در پولزی برگزار می‌کنند. از سال ۱۹۰۳، کاپیتان کارابینیری جوزپه پتلا گزارش داده که چند گروه جنایی در این زیارتگاه دیدار کرده‌اند.چزاره پُلیفْرونی – عضو سابق که شاهد دولت شد – در این جلسات، هر رئیس «باید گزارش تمام فعالیت‌های سال و مهم‌ترین رویدادهای قلمرو خود مانند آدم‌ربایی‌ها، قتل‌ها و غیره» را ارائه دهد. رئیس که هر سال انتخاب می‌شود، مسئول برگزاری جلسات است اما قدرت او در کنترل نزاع‌های خانوادگی یا اعمال خشونت محدود است.در سال ۱۹۶۹ پلیس جلسه‌ای به ناماجلاس مونتالتو نزدیک پناهگاه را هدف قرار داد و بیش از ۷۰ نفر از 'ndranghetisti را دستگیر کرد، در حالی که دیگران فرار کردند. اهمیت این جلسه برای اتحاد کل 'Ndrangheta مدتی دست‌کم گرفته شد. روسای خارج از کالابریا، از کانادا و استرالیا، به جلسات پاییزی پناهگاه پولزی می‌آیند، نشانه‌ای که 'ndrine' در سراسر جهان خود را بخشی از یک کل می‌دانند.در سال ۲۰۰۷، به دلیل ترس و تنش‌های ناشی از نزاع سن لوکا بین دو گروه رقیب 'Ndrangheta از سان لوکا، تعداد کمتری در جشن مذهبی حضور داشتند.