جنگ‌های دکن کیست؟ توضیح بده.
جنگ‌های دکن، که با نام جنگ‌های مغول-مراتا نیز شناخته می‌شوند، مجموعه‌ای از درگیری‌های نظامی بین مغول‌ها و مراتاها پس از مرگ مراتا چاتراپاتی شیواجی در سال ۱۶۸۰ تا مرگ امپراتور مغول اورنگ زیب در سال ۱۷۰۷ بود. شیواجی چهره اصلی آنچه که «شورش مراتا» علیه دولت مغول نامیده می‌شود، بود. او و پسرش، سمباجی (یا "شامبوجی"، معمولاً)، بین شورش علیه دولت مغول و خدمت به حاکم مغول در یک مقام رسمی در نوسان بودند. در اواخر قرن هفدهم در هند، این یک رویه رایج بود که اعضای یک خانواده حاکم از یک امیرنشین کوچک، هم با مغول‌ها همکاری کنند و هم علیه آنها شورش کنند.پس از مرگ شیواجی در سال ۱۶۸۰، بلافاصله راجارام، پسر دوم او از همسر دومش، جانشین او شد. این جانشینی توسط سامباجی، پسر اول شیواجی از همسر اولش، مورد اعتراض قرار گرفت و به سرعت با قتل مادر راجارام و درباریان وفادار طرفدار جانشینی راجارام و زندانی شدن راجارام به مدت هشت سال، به نفع او تمام شد. اگرچه حکومت سامباجی توسط جناح‌ها دچار اختلاف شد، اما او چندین لشکرکشی نظامی در جنوب هند و گوا انجام داد.در سال ۱۶۸۱، محمد اکبر، پسر امپراتور مغول، اورنگ زیب، که مشتاق بود با مراتاها همکاری کند تا قدرت سیاسی خود را در برابر سلطه مداوم پدر پیرش اعمال کند، با سمباجی تماس گرفت. چشم‌انداز یک اتحاد، اورنگ زیب را بر آن داشت تا خانواده، دربار و ارتش خود را به دکن منتقل کند. اکبر چندین سال را تحت حمایت سمباجی گذراند، اما سرانجام در سال ۱۶۸۶ به ایران تبعید شد. در سال ۱۶۸۹، سمباجی توسط مغول‌ها اسیر و در سن ۳۱ سالگی اعدام شد. مرگ او رویدادی مهم در تاریخ هند بود و پایان دوران طلایی پادشاهی مراتا را رقم زد. همسر و پسر خردسال سمباجی، که بعدها شاهوجی نامیده شد، به اردوگاه مغول‌ها برده شدند و راجارام، که اکنون بالغ شده بود، دوباره به عنوان حاکم منصوب شد. او به سرعت پایگاه خود را به گینگی، در اعماق کشور تامیل ، منتقل کرد. از اینجا، او توانست تا سال ۱۷۰۰ پیشروی مغول‌ها به دکن را خنثی کند.در سال ۱۷۰۷، امپراتور اورنگ زیب درگذشت. اگرچه در این زمان ارتش مغول کنترل کامل سرزمین‌های دکن را به دست گرفته بود، اما قلعه‌های آنها توسط مراتهه‌های در حال خروج، خالی از اشیاء قیمتی شده بود و پس از آن، آنها به صورت مستقل و با عملیات «گروه‌های سیار» به قلمرو مغول حمله کردند. در سال ۱۷۱۹، پسر سمباجی، شاهو، که در دربار مغول پرورش یافته بود، در ازای حفظ یک گروه ۱۵۰۰۰ نفری از سربازان برای امپراتور مغول، حق دریافت چاوت (مالیات سالانه ۲۵٪ از درآمد) و سردشموکی (مالیات اضافی ۱۰٪) بر شش استان دکن را دریافت کرد.ماراتاس تحت سامباجی (۱۶۸۱–۱۶۸۹).همچنین ببینید: تهاجم مغول‌ها به کنکان (۱۶۸۴)سامباجی در سال ۱۶۵۷ از شیواجی و همسر اولش، سایبای، متولد شد. او از سنین جوانی در هنر جنگ آموزش دید و به خاطر شجاعت و مهارت‌های نظامی‌اش شناخته می‌شد. پس از مرگ شیواجی در سال ۱۶۸۰، سمباجی به تخت امپراتوری مراتا نشست، امپراتوری‌ای که در برابر سلطه مغول‌ها مقاومت می‌کرد. در نیمه اول سال ۱۶۸۱، چندین گروه مغول برای محاصره قلعه‌های مراتا در گجرات، ماهاراشترا، کارناتاکا و مادیا پرادش امروزی اعزام شدند.در آن زمان، امپراتوری مغول دچار تنش بین امپراتور اورنگ زیب و پسرش سلطان محمد اکبر بود. مراتهه چاتراپاتی سامباجی به اکبر پناه داد که باعث خشم پدرش شد. در ۸ سپتامبر ۱۶۸۱، پس از حل و فصل اختلاف با خاندان سلطنتی میوار، اورنگ زیب سفر خود را به دکن برای فتح سرزمین‌های مراتهه و همچنین سلطان‌نشین‌های بیجاپور و گلکنده آغاز کرد. او به اورنگ آباد، مقر مغول‌ها در دکن، رسید و آن را پایتخت خود قرار داد. تعداد نیروهای مغول در منطقه حدود ۵۰۰۰۰۰ نفر بود. این یک جنگ نامتناسب از هر نظر بود. تا پایان سال ۱۶۸۱، نیروهای مغول قلعه رامسج را محاصره کرده بودند. با وجود یورش، مراتهه‌ها در برابر حمله آماده و دفاع کردند و هفت سال طول کشید تا مغول‌ها قلعه را تصرف کنند. همچنین در دسامبر ۱۶۸۱، سمباجی به قلعه جانجیرا حمله کرد، اما اولین تلاش او شکست خورد. در همان زمان، یکی از ژنرال‌های اورنگ‌زیب، حسین علی خان، به کنکان شمالی حمله کرد. سمباجی جانجیرا را ترک کرد و به حسین علی خان حمله کرد و او را به احمدنگر عقب راند. در همین حال، اورنگ‌زیب سعی کرد قراردادی با پرتغالی‌ها امضا کند تا به کشتی‌های تجاری اجازه دهد در گوا پهلو بگیرند. این امر به او اجازه می‌داد تا از طریق دریا مسیر تدارکاتی دیگری به دکن باز کند. سمباجی پس از اطلاع از این موضوع، به سرزمین‌های پرتغالی‌ها حمله کرد و آنها را مجبور به عقب‌نشینی به سواحل گوان کرد، اما نایب‌السلطنه آلور توانست از مقر پرتغالی‌ها دفاع کند. در این زمان، ارتش عظیم مغول شروع به تجمع در مرزهای دکن کرده بود. ["نیازمند منبع"] این اقدامات، منادی یک درگیری بزرگ و پایدار در جنوب هند بود.در اواخر سال ۱۶۸۳، اورنگ زیب به احمدنگر نقل مکان کرد. او نیروهای خود را به دو قسمت تقسیم کرد و دو شاهزاده خود، شاه عالم و اعظم شاه، را مسئول هر قسمت قرار داد. اورنگ زیب به شاه عالم دستور داد تا از طریق مرز کارناتاکا به کنکان جنوبی حمله کند در حالی که اعظم شاه به خندش و قلمرو شمالی مراتهه حمله خواهد کرد. این دو لشکر با استفاده از استراتژی گازانبری قصد داشتند مراتهه‌ها را از جنوب و شمال محاصره کنند تا آنها را منزوی کنند. در ابتدا، این نقشه کاملاً خوب پیش رفت. شاه عالم از رودخانه کریشنا عبور کرد و وارد بلگاوم شد. از آنجا وارد گوا شد و از طریق کنکان شروع به پیشروی به سمت شمال کرد. با پیشروی بیشتر، نیروهای مراتهه به‌طور مداوم او را آزار و اذیت می‌کردند، زنجیره‌های تأمین او را غارت می‌کردند و نیروهایش را تا سر حد گرسنگی می‌کشاندند. سرانجام اورنگ زیب روح‌الله خان را برای نجات او فرستاد و او را به احمدنگر بازگرداند؛ بنابراین اولین تلاش گازانبری شکست خورد.پس از باران‌های موسمی ۱۶۸۴، شهاب‌الدین خان، دیگر سردار اورنگ‌زیب، مستقیماً به پایتخت مراتهه، ریگاد، حمله کرد. فرماندهان مراتهه با موفقیت از ریگاد دفاع کردند. اورنگ‌زیب، خان جهان را برای کمک فرستاد، اما هامبیرائو موهیته، فرمانده کل ارتش مراتهه، او را در نبردی شدید در پاتادی شکست داد. لشکر دوم ارتش مراتهه در پاچاد به شهاب‌الدین خان حمله کرد و خسارات سنگینی به ارتش مغول وارد آورد.در اوایل سال ۱۶۸۵، شاه عالم دوباره از طریق مسیر گوکاک-داروار به جنوب حمله کرد، اما با تسلیم شدن دوباره در برابر آزار و اذیت مداوم نیروهای سمباجی، برای بار دوم نتوانست حلقه محاصره را ببندد. در آوریل ۱۶۸۵، اورنگ زیب استراتژی خود را تغییر داد. او قصد داشت با لشکرکشی به پادشاهی‌های مسلمان گلکنده و بیجاپور، که هر دو متحد مراتهه‌ها و مورد نفرت اورنگ زیب بودند، قدرت خود را در جنوب تثبیت کند. او پیمان‌های خود را با هر دو پادشاهی زیر پا گذاشت، به آنها حمله کرد و تا سپتامبر ۱۶۸۶ آنها را تصرف کرد. ["نیازمند منبع"] در طول این نبرد، مراتهه‌ها فرصتی برای حمله متقابل دیدند و حمله‌ای را در ساحل شمالی آغاز کردند و به بهاروچ حمله کردند. آنها توانستند از ارتش مغول که به سمت آنها فرستاده شده بود، فرار کنند و با حداقل آسیب بازگشتند. مراتهه‌ها همچنین سعی کردند از طریق دیپلماسی میسور را فتح کنند. سردار کسوپانت پینگل مذاکرات را اداره می‌کرد، اما سقوط بیجاپور به دست مغول‌ها ورق جنگ را برگردانده بود و میسور تمایلی به پیوستن به مراتهه‌ها نداشت. با این حال، سمباجی با موفقیت چندین "سردار" بیجاپور را برای پیوستن به ارتش مراتهه متقاعد کرد. ["نیازمند منبع"]اعدام سمباجی.پس از سقوط بیجاپور و گلکنده، اورنگ زیب دوباره توجه خود را به مراتهه‌ها معطوف کرد، اما تلاش‌های اولیه او تأثیر چندانی نداشت. در ژانویه ۱۶۸۸، سمباجی فرماندهان خود را برای یک جلسه استراتژیک در سنگامشوار در کنکان فراخواند تا در مورد ضربه نهایی برای بیرون راندن اورنگ زیب از دکن تصمیم بگیرند. برای اجرای سریع تصمیم جلسه، سمباجی بیشتر رفقای خود را پیشاپیش فرستاد و با چند نفر از افراد مورد اعتماد خود، از جمله کاوی کلاش، عقب ماند.گانوجی شیرکه، یکی از برادران همسر سمباجی، خائن شد و به فرمانده اورنگ زیب، مقرب خان، کمک کرد تا در حالی که سمباجی هنوز آنجا بود، سنگامشوار را پیدا کند، به آن برسد و به آن حمله کند. نیروی نسبتاً کوچک مراتهه مقاومت کرد اما محاصره شد. سمباجی در ۱ فوریه ۱۶۸۹ اسیر شد و تلاش بعدی مراتهه‌ها برای نجات او در ۱۱ مارس دفع شد. ["نیازمند منبع"] او در ۱۱ مارس ۱۶۸۹ در اردوگاه اورنگ زیب شکنجه و اعدام شد . متعاقباً، همسر و پسر سمباجی (نوه شیواجی) به مدت بیست سال توسط اورنگ زیب اسیر شدند.مرگ سمباجی به مراتهه‌ها شور و شوق تازه‌ای بخشید و آنها را علیه دشمن مشترکشان، اورنگ زیب، امپراتور مغول، متحد کرد. مرگ او رویدادی مهم در تاریخ هند بود و با وجود تجدید حیات مراتهه که الهام‌بخش آن بود، به عنوان پایان دوران طلایی امپراتوری مراتهه در نظر گرفته می‌شود.مراتاها تحت فرمان شاه راجارام (۱۶۸۹–۱۷۰۰).در پایان سال ۱۶۸۹، اورنگ زیب مراتهه‌ها را تقریباً مرده می‌دید، اما این یک اشتباه تقریباً مهلک بود. مرگ سمباجی روحیه نیروهای مراتهه را دوباره زنده کرد، که اهداف جنگی اورنگ زیب را غیرممکن ساخت. برادر کوچکتر سمباجی، راجارام، اکنون عنوان "چاتراپاتی" (امپراتور) را دریافت کرده بود. در مارس ۱۶۹۰، فرماندهان مراتهه تحت رهبری سانتاجی غورپاده جسورانه‌ترین حمله را به ارتش مغول انجام دادند و چادری را که اورنگ زیب در آن خوابیده بود، غارت کردند. اورنگ زیب در جای دیگری بود، اما نیروهای خصوصی و بسیاری از محافظانش کشته شدند. پس از آن، خیانتی در اردوگاه مراتهه رخ داد. رایگاد به خیانت سوریاجی پیسال سقوط کرد و مغولان، بیوه سمباجی، یسوبای، و پسرشان، شاهو اول را اسیر کردند. ["نیازمند منبع"]نیروهای مغول، به رهبری ذوالفقار خان، این حمله را به سمت جنوب ادامه دادند. آنها به قلعه پنهالا حمله کردند، جایی که "کیلدار" مراته (فرمانده قلعه) دفاعی را رهبری کرد که خسارات سنگینی به ارتش مغول وارد کرد. سرانجام، خود اورنگ زیب مجبور شد شخصاً در نبرد شرکت کند و پنهالا تسلیم شد. ["نیازمند منبع"]پایتخت مراتا به جینجی منتقل شد.وزرای مراتهه متوجه شدند که مغول‌ها به سمت ویشالگاد حرکت خواهند کرد. آنها اصرار داشتند که راجارام ویشالگاد را به مقصد سنجی (گینگی) (در تامیل نادوی امروزی) ترک کند، که در طول فتوحات جنوبی شیواجی تصرف شده بود و اکنون قرار بود پایتخت جدید مراتهه باشد. راجارام تحت اسکورت خاندو بالال و افرادش به جنوب سفر کرد.اورنگ زیب از فرار موفقیت‌آمیز راجارام ناامید شد. او بیشتر نیروهای خود را در ماهاراشترا نگه داشت و تعداد کمی را برای مهار راجارام فرستاد. این نیروی کوچک با حمله دو ژنرال مراتا، سانتاجی غورپاده و داناجی جادهاو، نابود شد و سپس آنها به رامچاندرا باوادکار در دکن پیوستند. باودکار، ویتوجی چاوان و راگوجی بهوساله پس از شکست در پانهالا و ویشالگاد، بیشتر ارتش مراتا را سازماندهی مجدد کرده بودند. ["نیازمند منبع"]در اواخر سال ۱۶۹۱، باودکار، پرالحاد نیراجی، سانتاجی، داناجی و چندین "سردار" مراتهه در منطقه ماوال گرد هم آمدند و استراتژی را اصلاح کردند. اورنگ زیب چهار قلعه اصلی در ساهیادریس را تصرف کرده بود و ذوالفقار خان را برای تسخیر قلعه گینجی می‌فرستاد. طبق نقشه جدید مراتهه، سانتاجی و داناجی حملاتی را در شرق آغاز می‌کردند تا بقیه نیروهای مغول را پراکنده نگه دارند. دیگران بر ماهاراشترا تمرکز می‌کردند و به مجموعه‌ای از قلعه‌ها در اطراف جنوب ماهاراشترا و شمال کارناتاکا حمله می‌کردند تا سرزمین‌های به دست آمده توسط مغول‌ها را به دو قسمت تقسیم کنند و در نتیجه چالش قابل توجهی را برای زنجیره‌های تدارکات دشمن ایجاد کنند. با داشتن یک نیروی دریایی قوی که توسط شیواجی تأسیس شده بود، مراتهه‌ها می‌توانستند این شکاف را به دریا نیز گسترش دهند و هرگونه مسیر تدارکاتی از سورات به جنوب را مسدود کنند. ["نیازمند منبع"]اکنون جنگ از فلات مالوا تا ساحل شرقی، طبق استراتژی‌ای که فرماندهان مراتهه برای مقابله با قدرت مغول‌ها طراحی کرده بودند، در جریان بود. سرداران مراتهه، رامچاندراپانت آماتیا و شانکاراجی نیراجی، دژ مراتهه خود را در زمین‌های ناهموار ساهیادری حفظ کردند. ["نیازمند منبع"]از طریق حرکات سواره نظام، ژنرال‌های مراتان، سانتاجی و داناجی، مغول‌ها را شکست دادند. در نبرد آتانی، سانتاجی قاسم خان، یک ژنرال برجسته مغول را شکست داد. ["نیازمند منبع"]سقوط جینجی (ژانویه ۱۶۹۸).نوشتار اصلی: محاصره جینجیاورنگ زیب اکنون متوجه شده بود که جنگی که آغاز کرده بسیار جدی‌تر از آن چیزی است که در ابتدا تصور می‌کرد. پس از تجدید قوا و تغییر استراتژی، او به ذوالفقار خان اولتیماتوم داد که جینجی را تصرف کند یا از عناوین خود محروم شود. ذوالفقار خان محاصره را تنگ‌تر کرد، اما راجارام فرار کرد و توسط داناجی جادهاو و برادران شرکه به سلامت به دکن اسکورت شد. پسر هاراجی مهادیک فرماندهی جینجی را به دست گرفت و شجاعانه از شهر در برابر جلفیکار خان و داوود خان تا سقوط آن در ژانویه ۱۶۹۸ دفاع کرد. این به راجارام زمان کافی برای رسیدن به ویشالگاد داد. ["نیازمند منبع"]پس از شکست‌های سنگین مغول‌ها، جینجی با پیروزی‌ای سنگین به تصرف درآمد. قلعه کار خود را کرده بود: به مدت هفت سال، سه تپه جینجی گروه بزرگی از نیروهای مغول را مشغول نگه داشته و در عین حال تلفات سنگینی به آنها وارد کرده بود. این امر منابع مغول‌ها را در منطقه، از خزانه گرفته تا مواد اولیه، به میزان قابل توجهی کاهش داده بود. ["نیازمند منبع"]با این حال، مراتهه‌ها خیلی زود شاهد تحولات ناخوشایندی بودند که خود مسبب آن بودند. داناجی جادهاو و سانتاجی گورپاده رقابت شدیدی با هم داشتند که توسط عضو شورا، پرالهاد نیراجی، مهار می‌شد. اما پس از مرگ نیاراجی، داناجی جسور شد و به سانتاجی حمله کرد. ناگوجی مانه، یکی از افراد داناجی، سانتاجی را کشت. خبر مرگ سانتاجی اورنگ زیب و ارتش مغول را بسیار دلگرم کرد. ["نیازمند منبع"]با این حال، در این زمان ارتش مغول دیگر آن قدرتی که قبلاً تصور می‌شد، نداشت. اورنگ زیب، برخلاف توصیه چند تن از ژنرال‌های باتجربه‌اش، به جنگ ادامه داد. ["نیازمند منبع"]احیای بخت و اقبال مراتاها.مراتهه‌ها دوباره متحد شدند و ضدحمله را آغاز کردند. راجارام، داناجی جادهاو را به عنوان فرمانده کل قوا منصوب کرد و ارتش به سه لشکر تقسیم شد که توسط داناجی، پارسورام تیمباک و شانکار نارایان رهبری می‌شدند. داناجی نیروی بزرگی از مغول‌ها را در نزدیکی پندهارپور شکست داد و نارایان، سارجا خان را در پونا شکست داد. خاندرائو دابهاده، که رهبری لشکری تحت فرماندهی داناجی را بر عهده داشت، بغلان و ناشیک را تصرف کرد، در حالی که نماجی شینده، فرمانده نارایان، در ناندوربار پیروزی بزرگی به دست آورد. ["نیازمند منبع"]اورنگ زیب که از این شکست‌ها خشمگین شده بود، مسئولیت را به عهده گرفت و ضدحمله دیگری را آغاز کرد. او پنهالا را محاصره کرد و به قلعه ساتارا حمله کرد. پرایاگجی پرابهو، یک فرمانده باتجربه مراتا، شش ماه از ساتارا دفاع کرد اما در آوریل ۱۷۰۰، درست قبل از شروع بادهای موسمی، تسلیم شد. این امر استراتژی اورنگ زیب برای پاکسازی هرچه بیشتر قلعه‌ها قبل از بادهای موسمی را خنثی کرد. ["نیازمند منبع"]مراتاها تحت سلطه تارابای.در مارس ۱۷۰۰، راجارام درگذشت. ملکه او، تارابای، که دختر فرمانده کل مراتاها، هامبیرائو موهیته بود، مسئولیت ارتش مراتا را بر عهده گرفت و هفت سال بعد به جنگ ادامه داد.پس از نبرد ساتارا، اورنگ زیب با هزینه جانی و مالی هنگفتی برای هر وجب از منطقه دکن جنگید. اورنگ زیب به سمت غرب و تا اعماق قلمرو مراتهه پیشروی کرد و به ویژه ساتارا (پایتخت مراتهه) را فتح کرد، در حالی که مراتهه‌ها به سمت شرق و به سرزمین‌های مغول (ایالت حیدرآباد) گسترش یافتند. اورنگ زیب بیش از دو دهه بدون هیچ نتیجه‌ای در دکن جنگ مداومی را آغاز کرد و در نتیجه حدود یک پنجم ارتش خود را از دست داد.نشانه‌هایی از فشار در اواخر سال ۱۷۰۱ در اردوی مغول‌ها دیده می‌شد. اسد خان، پدر جلفیکار خان، به اورنگ زیب توصیه کرد که جنگ را پایان دهد و تغییر موضع دهد. این لشکرکشی پیش از این خسارات عظیمی، بسیار بیشتر از آنچه در ابتدا برنامه‌ریزی شده بود، بر امپراتوری وارد کرده بود و به نظر می‌رسید که ۱۷۵ سال حکومت مغول‌ها به دلیل فرسایش یک جنگ غیرقابل پیروزی، ممکن است فرو بریزد. ["نیازمند منبع"]تا سال ۱۷۰۴، اورنگ زیب تورانا، راجگاد و تعداد انگشت‌شماری از قلعه‌های دیگر را عمدتاً با رشوه دادن به فرماندهان مراتهه فتح کرد؛ با این حال، او چهار سال گرانبها را صرف این کار کرده بود. او کم‌کم متوجه شد که حتی پس از ۲۴ سال جنگ مداوم، در الحاق ایالت مراتهه موفق نبوده است.آخرین ضدحمله مراتهه‌ها در شمال شدت گرفت، جایی که استان‌های مغول یکی پس از دیگری سقوط کردند و به دلیل تهی شدن خزانه‌های سلطنتی و کمبود ارتش، قادر به دفاع از خود نبودند. در سال ۱۷۰۵، دو جناح از ارتش مراتهه از نارمادا عبور کردند. یکی از آنها به رهبری نماجی شینده، تا شمال بوپال را هدف قرار داد؛ دومی به رهبری خاندرائو دابهاده، بهاروچ و غرب حمله کرد. دابهاده با ۸۰۰۰ نفر نیرو به نیروهای محمدخان که تقریباً چهارده هزار نفر بودند حمله کرد و آنها را شکست داد. این امر کل سواحل گجرات را برای مراتهه‌ها باز گذاشت. آنها بلافاصله حلقه محاصره خود را بر زنجیره‌های تدارکات مغول تنگ‌تر کردند. تا پایان سال ۱۷۰۵، مراتهه‌ها به متصرفات مغول‌ها در هند مرکزی و گجرات نفوذ کرده بودند. نماجی شینده، مغول‌ها را در فلات مالوا شکست داد. در سال ۱۷۰۶، مغول‌ها شروع به عقب‌نشینی از قلمرو مراتهه‌ها کردند. ["نیازمند منبع"]در ماهاراشترا، اورنگ زیب ناامید شد. او مذاکراتی را با مراتهه‌ها آغاز کرد، سپس به‌طور ناگهانی آنها را کنار گذاشت و به پادشاهی کوچک واکینارا لشکرکشی کرد که حاکمان نایک آن نسب خود را به خانواده سلطنتی امپراتوری ویجایاناگار می‌رساندند. مخالفان جدید او هرگز به مغول‌ها علاقه‌ای نداشتند و از مراتهه‌ها حمایت می‌کردند. داناجی به ساهیادریس لشکرکشی کرد و به سرعت تقریباً تمام قلعه‌های اصلی را پس گرفت، در حالی که قلعه‌های ساتارا و پارالی توسط پارسورام تیمباک و سنگاد توسط نارایان تصرف شدند. داناجی سپس برای کمک به نایک‌ها به واکینارا روی آورد. واکینارا سقوط کرد اما خانواده سلطنتی نایک فرار کردند. ["نیازمند منبع"]مرگ اورنگ زیب.اورنگ زیب اکنون تمام امید خود را از دست داده بود و قصد عقب‌نشینی به برهانپور را داشت. داناجی به عقب‌نشینان او حمله کرد و آنها را شکست داد، اما اورنگ زیب با کمک ذوالفقار خان توانست به مقصد خود برسد. او در ۳ مارس [۲۱ فوریه OS] 1707 بر اثر تب درگذشت.پس از جنگ.مراتهه‌ها پس از نبرد دهلی و نبرد بوپال در سال ۱۷۳۷، قلمرو خود را گسترش دادند و مالوا را نیز دربر گرفتند. تا سال ۱۷۵۷، امپراتوری مراتهه به دهلی رسیده بود.امپراتوری مغول به پادشاهی‌های منطقه‌ای تقسیم شد و نظام حیدرآباد، نواب اوده و نواب بنگال به سرعت استقلال اسمی سرزمین‌های خود را اعلام کردند. ["نیازمند منبع"] نظام که مشتاق بود مراتهه‌ها را از دژهای دکن خود دور کند و خود را از تلاش‌های خصمانه امپراتور مغول شمال هند برای سرکوب استقلالش نجات دهد، مراتهه‌ها را تشویق کرد تا به مالوا و سرزمین‌های شمال هند امپراتوری مغول حمله کنند. نظام در "مآثر نظامی" می‌نویسد که می‌تواند از مراتهه‌ها به نفع خود استفاده کند: من تمام این ارتش (ماراتاها) را از آن خود می‌دانم و کارم را به وسیله آنها انجام خواهم داد. لازم است دست از مالوا برداریم. به خواست خدا، با آنها به تفاهم خواهم رسید و حمله به آن سوی نارمادا را به آنها واگذار خواهم کرد.جنگ‌های مغول و مراتا تأثیر قابل توجهی بر چشم‌انداز سیاسی و اجتماعی هند داشت. این جنگ‌ها هر دو امپراتوری مغول و مراتا را تضعیف کرد و راه را برای قدرت‌های استعماری اروپایی برای استقرار در هند هموار ساخت. ["نیازمند منبع"] این جنگ‌ها همچنین به زوال امپراتوری مغول که از قبل با چالش‌های سیاسی و اقتصادی داخلی روبرو بود، کمک کرد. از سوی دیگر، مراتاها به عنوان یک قدرت بزرگ در هند ظهور کردند و نفوذ آنها در دهه ۱۷۰۰ همچنان رو به افزایش بود.