در به در (فیلم) کیست؟ توضیح بده.
در به در () یک فیلم درام آمریکایی است که بر پایهٔ زندگی شخصی بیل پورتر ساخته شده است که برای ترنر نتورک در پست پخش تلویزیونی نمایش داده می‌شد.طرح داستان.بیل پورتر از زمان تولد با فلج مغزی زندگی کرده است. او در بزرگسالی تصمیم می‌گیرد به دنبال شغل بگردد اما در شغل‌های مختلف با رد شدن مواجه می‌شود. با تشویق مادر حامی‌اش، آیرین، بیل برای شغلی به عنوان فروشندهٔ دوره‌گرد در شرکت واتکینز، که تأمین‌کنندهٔ لوازم خانگی و محصولات پخت و پز است، درخواست می‌دهد. در ابتدا، درخواست او برای این شغل جدی گرفته نمی‌شود، اما پیشنهاد بیل برای قبول کردن بدترین مسیر فروش و کار تنها با دریافت کمیسیون، مدیر استخدام را متقاعد می‌کند که به او شغلی بدهد. نخستین روز کاری بیل با سختی آغاز می‌شود، چراکه مسیر او پر از مشتریان بالقوهٔ عبوس است که یا خوش‌برخورد نیستند یا با وضعیت بدنی بیل احساس ناراحتی می‌کنند.پس از چند روز در بسته و برخوردهای ناخوشایند، بیل شروع به شک کردن می‌کند که آیا برای این کار مناسب است یا نه. آیرین با یک ساندویچ که روی یک سمت آن با سس کچاپ کلمهٔ «شکیبایی» و روی سمت دیگر «پشتکار» نوشته شده، به او امید می‌دهد و بیل شروع به بهبود دادن فن بیان خود در فروش می‌کند. خیلی زود، درهایی که پیش‌تر به روی او بسته می‌شدند، باز می‌مانند و او می‌تواند برخی از مشتریان را به دوستان خود تبدیل کند. مشتریان بیل شامل گلادیس، بیوه‌ای تنها که دلش برای بیل می‌سوزد و اولین خرید را انجام می‌دهد، همسایگان پرمشاجره و یک زوج همجنس‌گرا هستند. سرپرستان بیل نیز متوجه عملکرد خوب او در منطقهٔ دشوار فروش می‌شوند و شروع به حمایت از تلاش‌هایش برای تبدیل این شغل جدید به حرفه‌ای موفق می‌کنند.بیل با مشکلاتی روبرو می‌شود هنگامی که مادرش به بیماری آلزایمر مبتلا می‌شود. یک زوج مورمون می‌خواهند به بیل کمک کنند، اما غرور او مانع پذیرش کمکشان می‌شود. برای کمک در تحویل کالاها، بیل ناچار می‌شود دانشجویی به نام شلی را استخدام کند که به دوست و رازدار همیشگی‌اش تبدیل می‌شود.پس از چند سال، آیرین به دلیل بیماری‌اش از دنیا می‌رود و بیل توسط شرکتش به عنوان فروشندهٔ سال معرفی می‌شود.اجرا.بازیگران فیلم "در به در" تحسین گسترده‌ای دریافت کردند. مایکل اسپایر از "ورایتی" نقدی دوگانه ارائه داد که در آن نوشت: «'در به در' شبکهٔ تی‌ان‌تی تمام ویژگی‌های یک فیلم پیام‌دار را دارد، اما پیامی ندارد.» او افزود که «نشان دادن این وضعیت [فلج مغزی] تنها به‌عنوان مانعی جزئی و نه چیزی که می‌تواند نیازمند یک عمر مراقبت پزشکی باشد... به اندازه‌ای که می‌خواهد به مسئلهٔ افراد دارای ناتوانی خدمت کند، موفق نیست.» او نتیجه‌گیری کرد: «اما اجرای میسی درخشان است. با آرایش سنگین و بدنی لاغر، گفتاری کشیده، پشت قوس‌دار و گوش‌های برجسته، او به‌طور کامل به آن مرد تبدیل می‌شود. این بازیگران فرعی هستند ـ با وجود شهرتشان ـ که آن‌چنان با متن هماهنگ نیستند. میرن به‌طور تأسف‌باری در نقش مادر دلسوز و مصممی که بستری می‌شود، کم‌کاربرد مانده، سجویک همان شخصیت سرحال همیشگی‌اش است در نقشی که عمق چندانی نمی‌خواهد و بیکر هم نقش بالقوه عمیقش را بیش‌ازحد ساده بازی می‌کند.»کارلا مایر از روزنامهٔ "سان فرانسیسکو کرونیکل" از میسی و میرن ستایش کرد و نوشت این فیلم «از آن فیلم‌های تلویزیونی الهام‌بخش دربارهٔ پیروزی روح انسان است، که همراه داشتن دستمال کاغذی اجباری‌ست. اما تقریباً هیچ‌گاه احساساتی و احمقانه نمی‌شود.» یکی از انتقادهای او این بود که فیلم «وقتی به دههٔ ۹۰ می‌رسد و تمرکز را روی مقاومت بیل در برابر عصر اطلاعات می‌گذارد، به مردی که توانایی شگفت‌انگیزی در سازگاری ـ با زندگی با یک ناتوانی، با شغلی سخت، با اندوه ـ نشان داده، بی‌عدالتی می‌کند.»