گاستونه گامبارا کیست؟ توضیح بده.
گاستونه گامبارا (؛ ۱۰ نوامبر ۱۸۹۰ – ) یک ژنرال ایتالیایی بود که در جنگ جهانی اول و دوم شرکت داشت. او در طول مداخله ایتالیا به نفع ملی‌گرایان در جنگ داخلی اسپانیا، عملکرد درخشانی داشت. در طول جنگ جهانی دوم، او نقش برجسته‌ای در لشکرکشی شمال آفریقا و سرکوب پارتیزان‌ها در یوگسلاوی داشت.زندگی‌نامه.جنگ جهانی اول.گامبارا که در ایمولا متولد شده بود، فعالیت نظامی خود را به عنوان یک افسر غیرمسئول آغاز کرد و سپس از آکادمی نظامی مودنا فارغ‌التحصیل شد. در طول جنگ جهانی اول، او در آلپینی خدمت کرد. در ژوئن ۱۹۱۶ در مونت چنگیو در فلات آسیاگو زخمی شد. در اواخر سپتامبر ۱۹۱۶، او به جبهه مقدونیه منتقل شد و در هنگ ۶۲ پیاده‌نظام «سیسیل» خدمت کرد. در مارس ۱۹۱۷، او به ایتالیا بازگردانده شد و در هنگ ۶ آلپینی در جبهه آلپین خدمت کرد. در سال ۱۹۱۸ به دلیل «شایستگی‌های جنگی» به درجه سرگردی ارتقا یافت و به عنوان فرمانده هنگ ۲۹ آردیتی منصوب شد. در ماه‌های آخر جنگ، به او سه مدال نقره شجاعت نظامی اعطا شد.بین دو جنگ.پس از فرماندهی گردان آلپینی «ادولو» در اوایل دهه ۱۹۲۰، او سمت‌های مختلفی در ستاد داشت. او در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی، رئیس ستاد باستیکو بود. به دلیل مشارکت‌هایش در طول جنگ، گامبارا نشان صلیب شوالیه نشان نظامی ساووی را دریافت کرد. او در فوریه ۱۹۳۷ به درجه سرهنگی ارتقا یافت. در نوامبر ۱۹۳۸ به عنوان فرمانده سپاه داوطلب، سپاه ایتالیایی که در جنگ داخلی اسپانیا جنگید، منصوب شد. او در طول حمله کاتالونیا، و حمله نهایی جنگ داخلی اسپانیا، فرمانده کل سپاه لژیوناریو کوئرپو د اِجرسیتو بود. در ۳۰ مارس، نیروهای او آلیکانته را اشغال کردند. گامبارا از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰ سفیر ایتالیا در اسپانیا بود.جنگ جهانی دوم.در طول جنگ جهانی دوم، او در فرانسه، یوگسلاوی و لیبی جنگید. او در طول نبرد فرانسه (۱۹۴۰) فرماندهی سپاه پانزدهم ارتش و در طول جنگ یونان و ایتالیا (۱۹۴۱) فرماندهی سپاه هشتم ارتش را بر عهده داشت. در طول نبرد صحرای غربی، گامبارا به عنوان رئیس ستاد فرماندهی عالی در شمال آفریقا منصوب شد و فرماندهی سپاه بیستم ارتش ایتالیا را که توسط لشکر ۱۰۱ موتوری «تریسته» تشکیل شده بود، به همراه لشکر ۱۳۲ زرهی «آریته» که ۱۳۷ تانک M13/40 داشت، بر عهده داشت. سپاه بیستم ایتالیا تا اواخر نوامبر ۱۹۴۱ تحت کنترل رومل قرار نگرفت. در ۲۴ نوامبر ۱۹۴۱، در طول نبرد توتنزونتاگ، رومل تلگرافی به رم فرستاد و از ژنرال انو فون رینتلن، وابسته نظامی آلمان در ایتالیا، خواست تا موسولینی را متقاعد کند که گامبارا را تحت فرماندهی خود قرار دهد. موسولینی با انتصاب رومل به عنوان فرمانده نیروهای محور در مارماریکا و قرار دادن سپاه بیستم ارتش ایتالیا در اختیار او، به درخواست‌های رومل پاسخ داد. واحدهای ایتالیایی تحت فرماندهی گامبارا به خوبی و شجاعانه جنگیدند. تا ۲۳ نوامبر، لشکر آریته با کمک لشکرهای تریسته و ساونا، برتری را به دست آورده بودند.در ۳ مارس ۱۹۴۲، گامبارا به عنوان رئیس ستاد فرماندهی عالی در شمال آفریقا توسط سپهبد کوریو بارباستی دی پرون جایگزین شد. از دسامبر ۱۹۴۲، گامبارا فرماندهی سپاه یازدهم ارتش را بر عهده داشت که در عملیات ضد پارتیزانی و سرکوب وحشیانه مردم در اسلوونی مشارکت داشت. در اردوگاه کار اجباری راب، هزار و پانصد نفر بی‌گناه بر اثر گرسنگی، محرومیت و فقدان مراقبت‌های پزشکی جان باختند. در اردوگاه گونارس، که شامل تعداد زیادی از سربازان یوگسلاوی سابق بود، ۴۲۰ نفر در اثر سوء تغذیه و رفتار وحشیانه جان باختند.گامبارا کاملاً از وضعیت آگاه بود، اما با این وجود فکر می‌کرد که می‌تواند یک مزیت باشد. وقتی کمیسر عالی استان لیوبلیانا، امیلیو گرازیولی، به او مراجعه کرد تا از رفتار خشن با بازداشت‌شدگان شکایت کند («قطعاً همه آنها شدیدترین شواهد عدم فعالیت و گرسنگی را نشان می‌دهند»)، گامبارا با لحنی تند به او پاسخ داد: «اردوگاه کار اجباری به معنای اردوگاه پرواربندی نیست؛ یک فرد بیمار، فردی آرام است.»پس از پیوستن پادشاهی ایتالیا به متفقین، به لطف نامزدی رودولفو گرازیانی، او به عنوان رئیس ستاد ارتش ملی جمهوری‌خواه منصوب شد. در ۱۴ مه ۱۹۴۴، گامبارا بیمار شد و ارشمیده میشی به جای او انتخاب شد.اواخر عمر.در سال ۱۹۴۵، گامابرا در اردوگاه اسرای جنگی متفقین در کولتانو زندانی شد. در ژوئن ۱۹۴۵ او به‌طور بی‌شرمانه‌ای از ارتش مرخص شد. در سال ۱۹۴۷، گامبارا به دعوت فرانکو به اسپانیا مهاجرت کرد. او به ایتالیا بازگشت و در سال ۱۹۵۲ دوباره در ارتش ایتالیا پذیرفته شد. او در سال ۱۹۶۲ در رم درگذشت.پس از جنگ، جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی درخواست استرداد گامبارا را ناموفق اعلام کرد و او به همراه دیگر مظنونان به جنایات جنگی ایتالیایی هرگز محاکمه نشدند. دولت بریتانیا به دلیل تلاش آنها برای تقویت موضع ضد کمونیستی دولت ایتالیا پس از جنگ، چنین درخواست‌هایی را رد کرد. نام او در فهرست تحت تعقیب که توسط متفقین در سال ۱۹۴۷ تهیه شده بود، دیده می‌شود.