چزاره ماریا د وکی کیست؟ توضیح بده.
چزاره ماریا دی وکی ، نخستین کنت وال چیسمون ( کازاله مونفراتو،‌ ۱۴ نوامبر ۱۸۸۴ - رم،‌۲۳ ژوئن ۱۹۵۹) یک سرباز ایتالیایی، مدیر استعمار و سیاستمدار فاشیست بود.او فاشیستی خشن با روحیه نظامی‌گری و گرایش‌های آشکار یهودستیزانه وفادار به موسولینی بود، اما در جریان جلسه ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳شورای عالی فاشیسم، به نفع فرمان دینو گراندی که موسولینی را از مقام دوچه (رهبر) فاشیست برکنار می‌کرد، رأی داد و از این رو در زمان برگشت وی به قدرت و جمهوری سوسیال ایتالیا پنهان شد و پس از پایان جنگ جهانی دوم نیز مخفیانه به آرژانتین گریخت. اما پس از چند سال به ایتالیا بازگشت و بدون محاکمه تا درگذشت در ۱۹۵۹ به زندنگی در شهر رم ادامه داد.زندگینامه.دِ وِکی در ۱۴ نوامبر ۱۸۸۴ در کازاله مونفراتو متولد شد. پس از فارغ‌التحصیلی در رشته حقوق، به یک وکیل موفق در تورین تبدیل شد. موضع او در جنگ جهانی اول طرفدار مداخله‌ در جنگ بود و خودش در وقایع پایانی درگیری شرکت کرد و جنگ را با درجه سروانی و نشان‌های مختلف شجاعت به پایان رساند. در بازگشت به ایتالیا، از حزب ملی فاشیست حمایت کرد و در آن به طور مداوم نماینده جناح سلطنت‌طلب و «میانه‌رو» بود. او رئیس کهنه‌سربازان جنگ تورین و رئیس اسکوآدر فاشیست‌ها شد. در سال ۱۹۲۱، به عضویت مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد.دِ وِکی فرمانده کل میلیتزیا ("Milizia")‌ (نک. پیراهن‌سیاه‌ها) شد، به عنوان کوادرومویر یکی از چهار نفری بود که راهپیمایی به سوی رم را سازماندهی کرده و تلاش کردند آنتونیو سالاندرا را متقاعد کنند تا وارد دولت بنیتو موسولینی شود. او خود معاون وزیر خزانه‌داری و سپس وزیر دارایی شد. در دسامبر ۱۹۲۲، او الهام‌بخش جوخه برندیمارت ("squadre" of Brandimarte) برای قتل عام تورین در سال ۱۹۲۲ (Strage di Torino) بود و به عنوان مهمترین اسکادران پیه‌مونتی شناخته شد.از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۸، دِ وِکی فرماندار سومالی‌لند ایتالیا بود، نقشی که او را از مرکز صحنه سیاسی ایتالیا دور کرد. او به عنوان کنت وال چیسمون (به یاد نبردهایی که توسط آردیتی او در مونته گراپا در سال ۱۹۱۸ انجام شد) منصوب شد. در این مدت، دِ وِکی ریاست جنگ صلح‌آمیز در سومالی را بر عهده داشت. به گفته تام بهان، دِ وِکی از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۷ «سیاست زمین سوخته» را در سومالی دنبال کرد. اولین جنایت جنگی ایتالیای فاشیست، کشتار ۱۰۰ غیرنظامی در مرکه، تحت رهبری او انجام شد.دِ وِکی توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم به عنوان سناتور منصوب شد. او پس از کنکوردات ۱۹۲۹، اولین سفیر در واتیکان شد. در طول دهه ۱۹۳۰، او ریاست کمیته تاریخ ریزورجیمنتو در پیه‌مونته را بر عهده داشت، رویدادها را سازماندهی و برای بزرگداشت این دوره سخنرانی می‌کرد. بین سال‌های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۶، او وزیر آموزش ملی بود: به همین ترتیب، او تاریخ‌نگاری را ترویج داد که خاندان ساووی را به عنوان پیوند بین امپراتوری روم و روم فاشیسم معرفی می‌کرد و همچنین برای متمرکز کردن مدیریت سیستم مدارس تلاش کرد.در ۲۰ ژوئن ۱۹۳۵، دِ وِکی اصلاحات دِ وِکی را تصویب کرد، لایحه قانونی که تمایز بین دبیرستان‌های وابسته به دولت مرکزی و مدارس متوسطه که می‌توانستند توسط کمونه‌های محلی و استان‌ها تأمین مالی شوند را لغو کرد. کنترل کل آموزش دبیرستان بر عهده دولت بود که برنامه‌های درسی مدارس را تعیین می‌کرد و قبل و بعد از انتشار، سانسور را بر کتاب‌های درسی مدارس اعمال می‌کرد.در دوران خدمت به عنوان فرماندار جزیره رودس، مسئول وضع قوانین نژادی ایتالیا بود که حقوق مدنی یهودیان ایتالیایی را محدود می‌کرد، کتاب‌های نوشته شده توسط نویسندگان یهودی را ممنوع می‌کرد و یهودیان را از مشاغل دولتی و آموزش عالی محروم می‌کرد. قوانین دیگری نیز دارایی‌های یهودیان را سلب می‌کرد، سفر را محدود می‌کرد و در نهایت، مانند زندانیان سیاسی، آنها را در تبعید داخلی محبوس می‌کرد. در سال ۱۹۳۵، دِ وِکی جامعه یهودیان را مجبور کرد تا گورستان خود را از مکان تاریخی‌اش در شهر قدیمی به مکان فعلی‌اش در جاده محله کالیته‌آ منتقل کنند و به زور از آنها خواست که سنگ قبرهای اجداد خود را برای بازسازی کاخ استاد بزرگ شوالیه‌های رودس بیاورند.کنت گالئاتسو چانو، وزیر امور خارجه وقت ایتالیا، در دفتر خاطرات جنگ خود (مطلب مربوط به ۶ مارس ۱۹۴۰) نوشت: «برای نخستین بار شخصی را پیدا کردم که می‌خواهد با آلمانی‌ها علیه فرانسه و انگلستان اعلان جنگ کند. و او کسی جز چزاره ماریا دِ وِکی دی وال سیسمونِ بی‌باک نیست! آمریکایی‌ها می‌گویند هر دقیقه یک احمق به دنیا می‌آید؛ فقط باید دنبالش گشت. این بار من یکی را پیدا کرده‌ام. چزاره ماریا، بیش از هر چیز، مردی متکبر و خیال‌پرداز است که رویای به دست آوردن باتوم و نشان مارشالی را در سر می‌پروراند و امیدوار است که آنها را از طریق خون دیگران به دست آورد.» از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۳، او همچنین رئیس مؤسسه سکه‌شناسی ایتالیا بود.از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۱، دِ وِکی به عنوان فرماندار جزایر دریای اژه ایتالیا فعالیت می‌کرد و استفاده رسمی از زبان ایتالیایی را ترویج می‌داد. در سال بعد، او به شورای عالی فاشیسم منصوب شد و در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، به نفع فرمان دینو گراندی که بنیتو موسولینی را از مقام دوچه (رهبر) فاشیست برکنار می‌کرد، رأی داد. در ۱ اوت ۱۹۴۳، او به ژنرال دی دیویژن ارتقا یافت و فرماندهی لشکر ساحلی ۲۱۵ تازه تأسیس در فلورانس به او واگذار شد. پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، دِ وِکی به نیروهای آلمانی اجازه ورود به بندر پیومبینو را داده و هرگونه مقاومت را ممنوع کرد. با این وجود، واحدهایی از نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا و ارتش سلطنتی ایتالیا که توسط مردم محلی پشتیبانی می‌شدند، مانع از پیاده شدن آلمانی‌ها در پیومبینو شدند، حدود ۱۰۰ نفر را کشتند و بیش از ۲۰۰ سرباز ورماخت را اسیر کردند. روز بعد، دِ وِکی دستور آزادی آلمانی‌ها و بازگرداندن سلاح‌هایشان را داد و پس از آن تسلیم لشکر خود را به آلمانی‌ها امضا کرد. در ۱۳ سپتامبر، دِ وِکی با مجوزی که فیلد مارشال آلمانی آلبرت کِسلرینگ به او داده بود، مواضع خود را ترک کرد و به پیه‌مونته پناه برد.در اوایل اکتبر ۱۹۴۳، دِ وِکی با کمک فرقه‌ی سالزیانِ دون بوسکو‌(که او را از جمهوری سوسیال ایتالیای موسولینی (RSI) پنهان کردند) مخفی شد. این جمهوری، دِ وِکی را در دادگاه ورونا در ژانویه ۱۹۴۴ به صورت غیابی به اعدام محکوم کرد. سالزیان، دِ وِکی را حتی پس از جنگ تا سال ۱۹۴۷ پنهان کردند تا اینکه او با گذرنامه‌ی پاراگوئه‌ای به آرژانتین فرار کرد. پس از بازگشت به ایتالیا در سال ۱۹۴۹، دِ وِکی به همراه رودولفو گراتزیانی از «جنبش اجتماعی نئوفاشیستی ایتالیا» (Movimento Sociale Italiano یا MSI) حمایت کرد. با این حال، او از پذیرش هر مقام سیاسی یا نهادی در MSI خودداری کرد. وی سرانجام در سال ۱۹۵۹ در رم درگذشت.کارزار سلطان‌نشینان.دولت فاشیست دستور اشغال تمام سومالی را با زور از طریق سپاه سلطنتی نیروهای استعماری صادر کرد که منجر به مقاومت مسلحانه و شورش در سراسر آن کشور شد. با روی کار آمدن فرماندار چزاره ماریا دِ وِکی در ۱۵ دسامبر ۱۹۲۳، اوضاع در سومالی شروع به تغییر کرد. ایتالیا تحت معاهدات حفاظتی متوالی به این مناطق دسترسی داشت، اما حکومت مستقیمی بر آنها نداشت. دولت فاشیست فقط بر اکثر قلمرو بنادر حکومت مستقیم داشت. با توجه به شکست جنبش درویشان در اوایل دهه ۱۹۲۰ و ظهور فاشیسم در اروپا، در سال ۱۹۲۵، موسولینی به دِ وِکی چراغ سبز نشان داد تا تصرف سلطان‌نشین‌های شمالی را آغاز کند. قرار بود همه چیز تغییر کند و معاهدات لغو شوند.برای عملی‌تر کردن اجرای نقشه‌اش، او شروع به بازسازی سپاه قدیمی پلیس سومالی، کورپو زاپتیه، و دوبات‌های جدید به عنوان یک نیروی استعماری کرد. رهبری این نیروها عمدتاً بر عهده کاپو هرسی گوری، متحد اصلی ایتالیا در این درگیری، بود.در راستای آماده‌سازی نقشه حمله به سلطان‌نشین‌ها، کمیسر آلولا، ای. کرونارو، در آوریل ۱۹۲۴ دستور یافت تا در سرزمین‌های مورد نظر برای حمله، شناسایی انجام دهد. با وجود چهل سال رابطه ایتالیا با سلطان‌نشین‌ها، ایتالیا دانش کافی از جغرافیا نداشت. در این مدت، قرار بود بررسی زمین‌شناسی استفانینی-پوچیونی انجام شود. او نتیجه گرفت که سلطان‌نشین مجیرتین به ترافیک دریایی وابسته است، بنابراین، اگر این مسیر مسدود شود، هرگونه مقاومتی می‌تواند "ایجاد شود". در اولین مرحله از نقشه حمله، فرماندار دِ وِکی به دو سلطان‌نشین دستور خلع سلاح داد.ایتالیایی‌ها به سرعت به هوبیو حمله کردند و علی یوسف کینیدید تسلیم شدند و در برابر نیروهای سلطان پیروز شدند، اما مردم هنوز بدون جنگ حکومت ایتالیا را نپذیرفته بودند. کمیسر تریوولزیو، که به اداره هوبیو منصوب شده بود، از حرکت مردان مسلح به سمت مرزهای سلطان‌نشین قبل و بعد از الحاق گزارش داد. در حالی که تدارکات برای ادامه پیشروی سپاه زاپتیه به سمت سلطان‌نشین مجیرتین در حال انجام بود، تهدید جدیدی پدیدار شد. یکی از فرماندهان سلطان علی یوسف، عمر ساماتار، در ۹ نوامبر ۱۹۲۵ به البور حمله کرد و آن را تصرف کرد. مردم محلی به نفع عمر متحد شدند و خیلی زود، پس از آنکه عمر موفقیت قبلی خود را با تصرف الدره دنبال کرد، ایتالیایی‌ها انقلابی تمام‌عیار را آغاز کردند. سپاه زاپتیه تلاش کرد و نتوانست البور را از عمر بازپس گیرد. تا ۱۵ نوامبر، ایتالیایی‌ها به بود بود گریختند، در حالی که در تمام مسیر توسط پارتیزان‌ها کمین گرفته بودند و از نظر نیرو و اراده نسبتاً تحلیل رفته بودند.تلاش سومی برنامه‌ریزی شد، اما قبل از اجرای آن، فرمانده عملیات، سرهنگ دوم اسپلندورلی، بین باد باد و بولا بارده مورد کمین قرار گرفت و کشته شد. روحیه ایتالیایی‌ها به پایین‌ترین حد خود رسید و هوبیو به نظر یک هدف از دست رفته می‌رسید، زیرا عمر ساماتار آماده بود تا هوبیو را دوباره فتح کند. در تلاش برای نجات اوضاع، فرماندار دِ وِکی دو گردان از اریتره درخواست کرد و فرماندهی شخصی را بر عهده گرفت. شورش به زودی از مرزها به بنادر و سومالی غربی سرایت کرد و عمر به طور فزاینده‌ای قدرتمند شد. فاجعه در هوبیو سیاست‌گذاران ایتالیایی در رم را شوکه کرد. خیلی زود فرماندار دِ وِکی را سرزنش کردند، که بی‌کفایتی او عامل ظهور عمر تلقی می‌شد. رم به دِ وِکی دستور داد که او باید از اریتره نیروی کمکی دریافت کند، اما فرمانده گردان‌های اریتره‌ای باید فرماندهی نظامی را بر عهده بگیرد و دِ وِکی به موگادیشو محدود شد و نقش اداری او محدود شد. فرمانده باید مستقیماً به رم گزارش می‌داد و دِ وِکی را کاملاً دور می‌زد. از آنجایی که اوضاع بسیار آشفته بود، دِ وِکی سلطان سابق علی یوسف کینیدید را با خود به موگادیشو برد. موسولینی قسم خورد که به هر وسیله‌ای که لازم باشد، تمام هوبیو را دوباره فتح کند و به سمت ماجیرتینیا حرکت کند. حتی بازگرداندن علی یوسف نیز مد نظر قرار گرفت. با این حال، قبایل قبلاً از عمر ساماتار حمایت کرده بودند، بنابراین این گزینه آنطور که به نظر می‌رسید، عملی نبود. قبل از رسیدن نیروهای کمکی، دِ وِکی تاکتیک قدیمی تفرقه بینداز و حکومت کن را انتخاب کرد و به هر قبیله‌ای که تصمیم به حمایت از ایتالیایی‌ها، به ویژه هبر جدر، که دشمن دیرینه سلطنت هوبیو بودند، می‌گرفت، پاداش، پول و اعتبار زیادی پیشنهاد داد. با توجه به رقابت‌های قبیله‌ای دیرینه که از دیرباز مایه‌ی بدبختی دولت‌های سومالی بوده است، مشخص شد که هنگ‌های هبر جدر به رهبری فرمانده هرسی گوری در سرکوب شورش بسیار موفق‌تر از هنگ‌های اریتره‌ای عمل کردند..با کاهش شور و شوق شورش و تقویت شدید نیروهای نظامی با گردان‌های اریتره‌ای، ایتالیایی‌ها در ۲۶ دسامبر ۱۹۲۵ البور را بازپس گرفتند و در نهایت عمر ساماتار را مجبور به عقب‌نشینی به غرب سومالی‌لند کردند، اگرچه این اشتباهات علیه هوبیو برای ایتالیایی‌ها فاجعه‌بار بود و غرور موسولینی را خدشه‌دار می‌کرد.