ماریسا مرز کیست؟ توضیح بده.
ماریسا مرز (متخلص به ماریا لویزا تروکاتو ۲۳ مه ۱۹۲۶ – ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۹) هنرمند و مجسمه‌ساز ایتالیایی بود. در دهه ۱۹۶۰، مرتس تنها شخصیت زن برجسته مرتبط با جنبش رادیکال آرته پوورا بود. در سال ۲۰۱۳، او جایزه شیر طلایی را برای یک عمر دستاورد هنری در دوسالانه ونیز دریافت کرد. او در تورین، ایتالیا زندگی و کار می‌کرد.اوایل زندگی.ماریسا مرتس در سال ۱۹۲۶ در تورین ایتالیا متولد شد. پدرش برای شرکت خودروسازی فیات کار می‌کرد. او باله کلاسیک خواند و مدتی برای فلیچه کازوراتی مدل بود. در دهه ۱۹۵۰ با هنرمند ماریو مرتس آشنا شد که بعدها همسرش شد و در تورین تحصیل می‌کرد. در سال ۱۹۶۰، آنها ازدواج کردند و صاحب دختری به نام بئاتریس (بیا) مرتس شدند. این زوج به مدت سه سال در فروتیگن در آلپ زندگی کردند. اطلاعات بسیار کمی در مورد اوایل زندگی مرتس، از جمله نام خانوادگی‌اش، در دسترس عموم است.آرت پوورا و حرفه.در ژوئن ۱۹۶۷، مِرز اولین نمایشگاه انفرادی خود را در گالری جیان انزو اسپرونه در تورین برگزار کرد و در آن یک چیدمان فویل آلومینیومی تا شده ساخت. در دسامبر ۱۹۶۷، او نمایشگاه دیگری در توله پایپر پلوری، یک دیسکوی تورین که سال قبل برای میزبانی رویدادهای هنری رادیکال افتتاح شده بود، برگزار کرد. در اکتبر ۱۹۶۸، او در رویداد سه روزه آرت پوورا و اکشن پوورا، به سرپرستی جرمانو چلانت، در آمالفی شرکت کرد. این رویداد آرته پوورا، که هنرمندانی مانند میکل‌آنجلو پیستولتو، آلیگیریو بوئتی، جیووانی آنسلمو و ماریو مِرز نیز در آن حضور داشتند، به دلیل نمایش آوانگارد مواد «فقیر» روزمره به عنوان هنر، رادیکال بود. آثار او همچنان منعکس کننده بسیاری از مسائل اساسی بود که هنرمندان آرته پوورا به آنها توجه دارند، مانند اشکال ارگانیک، ذهنیت، استفاده از اشکال پایین‌تر هنر، از جمله صنایع دستی، و رابطه بین هنر و زندگی. در سال ۱۹۶۹ او یک نمایشگاه انفرادی در گالری آتیکو در رم برگزار کرد. آثار او در مجموعه‌ای از «اتاق‌ها» ماهیتی آشکارا محیطی به خود گرفتند. همسرش ماریو از هنر و حرفه او حمایت می‌کرد و در چیدمان‌هایش به او کمک می‌کرد. در سال ۱۹۷۵ او همچنین یک نمایشگاه انفرادی در رم داشت. این نمایشگاه شامل چیدمان‌هایی بود که با استفاده از "مس" بافته شده، تحت عنوان «برای چشمان بسته، چشمان فوق‌العاده باز هستند» ساخته شده بودند.مرز، به عنوان یک هنرمند جوان، با وجود سهم عظیمش در این عرصه، به‌طور گسترده شناخته نشد. بعدها، رشد فمینیسم توجه بیشتری را به او جلب کرد. هنر ماریسا مرز به عنوان غنایی، لطیف، رؤیایی و خصوصی توصیف شده است. چیدمان‌های او ایده خانه را به عنوان فضایی صمیمی، خصوصی و زنانه به تصویر می‌کشند. به عنوان مثال، چیدمان او در سال ۱۹۶۶ "با عنوان «بدون عنوان (مجسمه زنده)»" است که هم برای خانه‌اش و هم برای ارائه در یک گالری در نظر گرفته شده بود (او زمانی گفته بود: «هیچ جدایی بین زندگی و کار من وجود نداشته است»). این چیدمان شامل نوارهای نازک آلومینیومی بود که از سقف بریده و آویزان شده و به شکل حلقه‌ها و مارپیچ‌ها درآمده بودند. این اثر در سال ۲۰۰۹ توسط تیت مدرن خریداری شد. شیوه کار او جنبه‌هایی از صنایع دستی و شیوه‌های سنتی مرتبط با زنان (مانند بافندگی) را در بر می‌گرفت و اغلب از مواد پیش پا افتاده‌ای مانند مس، آلومینیوم، کاغذ مومی و موم پارافین استفاده می‌کرد که منعکس کننده محیط خانه او بود. به این ترتیب، هنر او نمونه‌ای از هنر گروه آرته پوورا است که به‌طور جمعی در پی «زیر سؤال بردن - اگر نگوییم واژگون کردن - جلوهٔ براق هنرهای زیبا و بی‌روحی آن به عنوان یک کالای نهادی بودند.» مرتز به عنوان یک هنرمند، از نامگذاری یا تاریخ‌گذاری رسمی آثار خود خودداری کرد و ادعا کرد که هنرآفرینی «فراتر از زمان» عمل می‌کند.او در بیانیه هنری خود در سال ۱۹۷۵، دربارهٔ شکاف غایب بین زندگی و آثاری که خلق کرده بود، صحبت کرد. در این زمان، او خود را از صحنه هنر جدا کرده و عملاً خود را در استودیوی خود حبس کرده بود تا کار کند. در آنجا، او در مورد زندگی با دخترش، بیا، در حالی که مشغول ساخت مجسمه‌های آلومینیومی خود بود و اینکه چگونه دخترش در آن زمان چیزهای زیادی به او آموخت، تأمل کرد. در سال ۱۹۷۷، مرتس یک نمایشگاه انفرادی در گالری سالواتوره آلا در میلان، ایتالیا، برگزار کرد. پس از مرگ شوهرش در سال ۲۰۰۳، مرتس استودیوی او را دست نخورده باقی گذاشت و تا دهه ۹۰ زندگی خود به کار ادامه داد. در سال ۲۰۱۵، بئاتریس مرتس بعداً یک مرکز هنر معاصر به نام فوندازیونه مرتس را در تورین افتتاح کرد.او در سال ۱۹۸۲ در داکومنا ۷ و در سال ۱۹۹۲ در داکومنا ۹ در کاسل شرکت کرد. او همچنین در سال ۱۹۸۸ در دوسالانه ونیز حضور داشت در سال ۱۹۹۴، او اولین نمایشگاه خود در آمریکا را در باربارا گلدستون برگزار کرد.جوایز.در سال ۲۰۰۱، در دوسالانه ونیز یا بینال ونیز، مرتس جایزه ویژه هیئت داوران را دریافت کرد. در دوسالانه ونیز ۲۰۱۳، شیر طلایی برای یک عمر دستاورد هنری (که به آن "لئون طلایی" نیز می‌گویند) به او اهدا شد.نمایشگاه‌های اخیر.منبع:مرگ.مرتس در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۹ در سن ۹۳ سالگی درگذشت.