جان پالک کیست؟ توضیح بده.
جان ال. پالک (به انگلیسی: John L. Pollock) (۱۹۴۰–۲۰۰۹) فیلسوف آمریکایی بود که برای کارهای تأثیرگذارش در معرفت‌شناسی، منطق فلسفی، علوم شناختی و هوش مصنوعی شناخته می‌شود.زندگی و فعالیت حرفه‌ای.جان لزلی پالِک در ۲۸ ژانویه ۱۹۴۰ در اچیسن، کانزاس به دنیا آمد. او در سال ۱۹۶۱ مدرک خود را با سه رشته اصلی فیزیک، ریاضیات و فلسفه از دانشگاه مینه‌سوتا دریافت کرد. در سال ۱۹۶۵، رساله دکتری او با عنوان "تحلیلیت و استلزام" (Analyticity and Implication) در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی تحت راهنمایی ارنست آدامز نوشته شد (که پالک را از طریق ارنست نیگل و پاتریک سوپس، از نوادگان فکری گوتفرید لایبنیتس و ایمانوئل کانت می‌سازد). این رساله حاوی ضمیمه‌ای درباره استدلال ابطال‌پذیر بود که در نهایت به سهم اصلی او در فلسفه تبدیل شد.پالک در دانشگاه بوفالو، دانشگاه راچستر، دانشگاه میشیگان و دانشگاه آریزونا، جایی که بیشتر دوران حرفه‌ای خود را گذراند، به تدریس پرداخت. او در آریزونا به تأسیس برنامه علوم شناختی کمک کرد. پالک یک دوچرخه‌سوار کوهستان مشتاق بود و یک باشگاه دوچرخه‌سواری در جنوب آریزونا تأسیس کرد.کار فلسفی."دانش و توجیه"."دانش و توجیه" (Knowledge and Justification) کتابی است که جایگاه پالک را در معرفت‌شناسی تثبیت کرد. این کتاب در زمانی منتشر شد که فلسفه آمریکا، و به‌ویژه معرفت‌شناسی آمریکا، درگیر تحلیل معنای "دانستن" چیزی بود. برای مثال، مسئله گتیه، یکی از پربحث‌ترین مسائل آن روز، می‌پرسد که چرا داشتن یک «باور صادق موجه» به x معادل دانستن x نیست. کتاب پالک از تلاش برای شناسایی «معیارهای تحلیلی» که ممکن است شرط لازم و کافی برای دانش را تشکیل دهند، فاصله می‌گیرد. "هنجارهای معرفتی" او توسط استدلال ابطال‌پذیر اداره می‌شوند؛ آن‌ها شرایطی هستند که «شرایط برابر» را فرض می‌گیرند و می‌توانند استثنا داشته باشند. چندین معرفت‌شناس دیگر (به‌ویژه در دانشگاه براون، مانند ارنست سوسا و به‌خصوص رودریک چیزم) و همچنین همکارش در آریزونا، کیث لرر، درباره ابطال‌پذیری و معرفت‌شناسی نوشته بودند. اما کتاب پالک، که دامنه وسیع و نوآوری حیاتی را با هم ترکیب کرده بود، این ایده‌ها را به جریان اصلی فلسفه وارد کرد."استدلال ابطال‌پذیر".پالک در دو دهه پیش از مرگش در میان فیلسوفان به «آقای استدلال ابطال‌پذیر» معروف شد. در هوش مصنوعی، جایی که استدلال غیریکنواخت تحولی فکری ایجاد کرده بود، محققانی که با کار پالک همدلی داشتند، او را به دلیل تعهد زودهنگام و شفافیتش بسیار محترم می‌شمردند. صریح‌ترین بیان پالک در این زمینه، مقاله «استدلال ابطال‌پذیر» در ژورنال "علوم شناختی" (۱۹۸۷) است، اگرچه ایده‌های غیرنحوی او تقریباً به طور کامل در کتاب "دانش و توجیه" به بلوغ رسیده بود. پالک تاریخچه تفکر خود را (مثلاً در پاورقی کتاب "نظریه‌های معاصر دانش"، پالک و کروز، ۱۹۹۹، ص. ۳۶، یادداشت ۳۷، و جاهای دیگر) به اولین مقاله‌اش در معرفت‌شناسی، «معیارها و دانش ما از جهان مادی»، "فیلوسوفیکال ریویو ۷۶"، ۱۹۶۷، بازمی‌گرداند. او معتقد بود که رودریک چیزم بر تفکر او در این زمینه تأثیر گذاشته است، اما همچنین گفته بود که در تلاش برای تفسیر مستقیم لودویگ ویتگنشتاین بوده و گاهی استیون تولمین را در زمینه استدلال معتبر می‌دانست. اگرچه کار او تأثیر قابل توجهی در حوزه هوش مصنوعی و حقوق داشت، پالک خود علاقه چندانی به فلسفه حقوق یا نظریه‌های استدلال حقوقی نداشت و هرگز میراث استدلال ابطال‌پذیر را از طریق اچ. ال. ای. هارت به رسمیت نشناخت. پالک همچنین از منطق‌دانان منطق غیرصوری و محققان بلاغت فاصله می‌گرفت، هرچند استدلال ابطال‌پذیر قرابت‌های طبیعی در استدلال دارد.مفاهیم «شکست‌دهنده تضعیف‌کننده» (undercutting defeat) و «شکست‌دهنده ردکننده» (rebutting defeat) پالک اکنون از مفاهیم ثابت در ادبیات استدلال ابطال‌پذیر هستند. او بعداً «خود-شکنندگی» و انواع دیگر مکانیسم‌های شکست را اضافه کرد، اما تمایز اصلی همچنان محبوب‌ترین باقی مانده است.اگرچه با حمایت قوی از سوی هوش مصنوعی و چند فیلسوف همفکر معاصر (مانند دونالد نیوت، نیکلاس اشر، باب کازی) همراه بود، اما مسلم است که استدلال ابطال‌پذیر به دلیل تلاش‌های جان پالک، در مدت کوتاهی بین انتشار "دانش و توجیه" و ویرایش دوم "نظریه‌های معاصر دانش"، از حاشیه به جریان اصلی فلسفه راه یافت."اُسکار / چگونه یک شخص بسازیم".پالک در اواخر دوران حرفه‌ای خود زمان قابل توجهی را به یک پروژه نرم‌افزاری به نام "اُسکار" (OSCAR) اختصاص داد، یک نمونه اولیه نرم‌افزار هوش مصنوعی که او آن را «آرتیلکت» (artilect) می‌نامید. اُسکار عمدتاً پیاده‌سازی ایده‌های پالک در مورد استدلال ابطال‌پذیر بود، اما همچنین ایده‌های کمتر شناخته‌شده و اغلب منتشرنشده او در مورد نیت‌ها، علایق، استراتژی‌های حل مسئله و دیگر طراحی‌های معماری شناختی را در بر می‌گرفت. اُسکار یک برنامه مبتنی بر لیسپ بود که یک استدلال‌گر «مبتنی بر علاقه» داشت. پالک ادعا می‌کرد که کارایی اثبات‌گر قضیه او بر اساس عدم تمایلش به استنتاج نتایج «غیرجالب» است. اگرچه اُسکار از مشارکت تعداد زیادی از برنامه‌نویسان حرفه‌ای بهره‌مند نبود، اما به دلیل جاه‌طلبی مخترعش باید با پروژه‌هایی مانند سایک، سور و نوامنته مقایسه شود.پالک ویژگی‌های اصلی اُسکار را توانایی استدلال ابطال‌پذیر درباره ادراک، تغییر و تداوم، علیت، احتمالات، ساخت و ارزیابی برنامه و تصمیم‌گیری توصیف کرده است. او تکامل اُسکار را در افسانه اسکار در کتاب خود شرح داده است.اُسکار از مقدمه‌ای بر "چگونه یک شخص بسازیم" (How to Build a Person) نشأت گرفت، که همکارانش در آن زمان باید آن را استفاده‌ای شوخی‌آمیز از مفهوم شخص‌انگاری تلقی کرده باشند. با این حال، نگرش خود پالک نسبت به اُسکار بیشتر حساب‌شده بود: او در انتظار طبقه‌بندی‌های شناختی آینده بود که اُسکار را سخاوتمندانه به عنوان یک شکل انسان‌وار مشروع طبقه‌بندی کنند."احتمال نومیک".کتاب "احتمال نومیک و مبانی استقرا" (Nomic Probability and the Foundations of Induction)، انتشارات آکسفورد، ۱۹۹۰، تحقیق عمیق پالک در مورد رابطه بین استدلال ابطال‌پذیر و تخمین احتمال از روی فراوانی‌ها (استنتاج مستقیم احتمال) بود. این کتاب بلوغ ایده‌هایی است که در ابتدا در مقاله‌ای در ژورنال "نظریه و تصمیم" در سال ۱۹۸۳ یافت می‌شد. این اثر باید با نظریه‌های احتمال هنری ای. کایبرگ مقایسه شود، اگرچه پالک معتقد بود که در حال نظریه‌پردازی در مورد طیف وسیع‌تری از استنتاج‌های آماری است.