مارگاریتا موروزووا کیست؟ توضیح بده.
مارگاریتا کیریلوونا موروزووا (با نام خانوادگی اصلی ما′مونتوا؛ Маргари′та Кири′лловна Моро′зова، ۳ نوامبر [۲۲ اکتبر قدیم] ۱۸۷۳ – ۳ اکتبر ۱۹۵۸) یک انسان‌دوستی برجسته، حامی هنرها، فعال در زمینهٔ نشر، ویراستاری و شرح حال بود. او یکی از بنیان‌گذاران «انجمن دینی و فلسفی مسکو» (۱۹۰۵–۱۹۱۸) و مدیر انجمن موسیقی روسیه بود. او همسر منتقد هنر و مجموعه‌دار میخائیل موروزووا و یک اجتماعی‌نما بود که پرتره‌هایش توسط والنتین سروف و نیکولای بوداروسکی و دیگران کشیده شده است.زندگی‌نامه.قرن ۱۹.مارگاریتا کیریلوونا ما′مونتوا در خیابان پوکروفکا در مسکو به دنیا آمد، در خانواده‌ای بازرگان و متمول. پدرش، کیریل نیکولایویچ، ثروت زیادی به ارث برد اما قادر به مدیریت آن نبود. او پس از اسراف کردن تمامی دارایی‌ها و بیشتر اموال خانواده، خودکشی کرد و همسرش، مارگاریتا اوتونووا (با نام خانوادگی اصلی لوونشتاین)، را با دو دختر کوچک و بدون هیچ منبع درآمدی تنها گذاشت. او با انجام کارهای سوزن‌دوزی زندگی کرد و بعداً کلاس‌های خیاطی و کارخانهٔ دوخت خود را راه‌اندازی نمود.در سن سیزده سالگی، مارگاریتا به گیمنازیوم پتروپاولوسکایا پیوست. به زودی، همراه با خواهرش النا، با خویشاوندان پدر مرحوم خود، به ویژه پاول ترتیاکوف، بنیان‌گذار نگارخانه ترتیاکوف ارتباط برقرار کردند و از طریق او با دنیای هنرهای زیبا آشنا شدند. در اواخر دههٔ ۱۸۸۰، مارگاریتا به هر دو رشتهٔ درام و اپرا علاقه‌مند شد و از بهترین آثار استادان ایتالیایی در خانهٔ اپرای خصوصی عمویش، ساوا ما′مونتوف، لذت برد. او مهمان مکرر خانهٔ برادر عمویش، ناشر آناطولی ما′مونتوف بود و در آنجا با والنتین سروف، میخائیل وروبل، ایلیا اوستروخوف و الکسی کوروفین دیدار کرد. در ۱۰ نوامبر ۱۸۹۱، مارگاریتا با میخائیل موروزووا ۲۱ ساله، وارث خاندان معروف بازرگانان، ازدواج کرد. در اواخر همان دهه، او شروع به جمع‌آوری آثار هنری کرد.قرن ۲۰.به محض تولد دخترش ماریا در سال ۱۹۰۴، موروزووا روسیه را ترک و به سوئیس رفت. یک سال بعد، پس از بازگشت، خانهٔ او به مرکز سیاسی تبدیل شد و اعضای مختلف حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه را جذب کرد. در نوامبر ۱۹۰۵، موروزووا (به همراه سرگی بولگاکف، شاهزاده یوجنی ترابتسکوی و نیکلای بردیایف و دیگران) یکی از سازمان‌دهندگان «انجمن دینی و فلسفی مسکو» شد.پس از به ارث بردن سمت مدیر کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو از همسر مرحومش، با الکساندر اسکریابین دوست شد که معلم پیانوی شخصی او گردید. بین سال‌های ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۸، موروزووا از اسکریابین حمایت مالی کرد و تنها پس از تنش در روابط شخصی آن‌ها این حمایت را متوقف نمود. پس از مرگ این آهنگساز، او تأسیس موزهٔ اسکریابین را تأمین مالی و تا مدتی از اعضای خانوادهٔ او حمایت کرد. در سال ۱۹۱۰، موروزووا بخش عمده‌ای از مجموعهٔ هنری همسر فقیدش (بیش از ۶۰ نقاشی) را به نگارخانهٔ ترتیاکوف منتقل کرد.علاقهٔ عاشقانهٔ او با شاعر آندری بیه‌لی در آن زمان بسیار مورد توجه بود؛ بیه‌لی دلایل عرفانی برای شیفتگی خود به او (که از ۱۹۰۱ آغاز شد) ذکر می‌کرد و نامه‌های عاشقانهٔ اولیهٔ خود را با امضا «شوالیهٔ شما» می‌نوشت. برای بیه‌لی، موروزووا به همان معنا بود که لیدی مندلیوا (به عنوان بانوی زیبا) برای الکساندر بلوک؛ این عشق کل دنیای هنری او را شکل داد و الهام‌بخش شناخته‌شده‌ترین آثارش شد (مانند «اولین دیدار»، ۱۹۲۱). از طریق بیه‌لی، او با برادران امیلی و نیکولای مدت‌نر، منتقد موسیقی و آهنگساز، به نزدیکی رسید.در سال ۱۹۰۵، موروزووا رابطه‌ای افلاطونی با شاهزاده یوجنی ترابتسکوی، مردی متأهل و پدر سه فرزند، آغاز کرد. تحت تأثیر او، موروزووا علاقهٔ شدیدی به فلسفه پیدا کرد. در مارس ۱۹۰۵، این دو روزنامهٔ "Moskovsky Ezhenedelnik" (هفته‌نامهٔ مسکو) را راه‌اندازی کردند که ترابتسکوی سردبیر آن بود و تا اوت ۱۹۱۰ منتشر می‌شد.در مارس ۱۹۱۰، موروزووا انتشارات «پوت» (The Path) را راه‌اندازی کرد که در زمینهٔ آثار دینی و فلسفی تخصص داشت (نویسندگانی همچون ولادیمیر سولویف، بردیایف، بولگاکف، ترابتسکوی و پاول فلورنسکی). همچنین میخائیل گرشنزون در این انتشارات آثار پیوتر چادایف و ایوان کیریف‌سکی را منتشر می‌کرد.پس از انقلاب روسیه، خانهٔ موروزووا ملی شد، اما او مجاز بود دو اتاق زیرزمینی را در آن حفظ کند و با خواهرش النا در آنجا سکونت داشت. او این دو اتاق را حتی پس از سال ۱۹۲۶، زمانی که ساختمان به سفارت دانمارک تبدیل شد، حفظ کرد و حتی در مراسم برگزارشده توسط سفیر شرکت می‌کرد. گفته شده است که سفیر به او شهروندی دانمارک را پیشنهاد کرده، اما موروزووا آن را نپذیرفته است.در دههٔ ۱۹۳۰، این دو خواهر که مجبور به ترک خانه شدند، به داچا خود در لیانوزوو، نزدیک مسکو نقل مکان کردند. تا این زمان، بیشتر فرزندانش (به جز پسرش میخائیل) مهاجرت کرده بودند؛ آخرین نفر ماریا بود که در ۱۹۲۷ رفت. در طول جبهه شرقی (جنگ جهانی دوم), میخائیل و خواهران موروزووا در یک اتاق در خانه‌ای در پوکروفکا، نزدیک محل تولد مارگاریتا، زندگی می‌کردند.در دههٔ ۱۹۵۰، موروزووا مقاله‌هایی دربارهٔ اسکریابین نوشت و همچنین خاطراتی دربارهٔ بیه‌لی، اسکریابین و برادران مدت‌نر تدوین کرد. تنها بخش‌هایی از این آثار در اتحاد جماهیر شوروی منتشر شد (به ویژه قطعاتی دربارهٔ اسکریابین در ۱۹۷۲) و انتشار کامل آن‌ها تنها پس از فروپاشی شوروی صورت گرفت. مارگاریتا موروزووا سال‌های پایانی عمر خود را در فقر گذراند و تنها به کمک مالی دوستانش متکی بود. او در ۳ اکتبر ۱۹۵۸ بر اثر سکته مغزی درگذشت و در گورستان وودنسکوی در مسکو به خاک سپرده شد.خانهٔ موروزوف.از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۵، محل فعالیت بانک روسی کریدت یا Roscredit بود () که توسط بیدزینا ایوانیشویلی ()، شهروند روسیه، گرجستان و فرانسه، هدایت می‌شد؛ او در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۲ نخست‌وزیر گرجستان شد و طبق فوربز ثروتی معادل ۵٫۵ میلیارد دلار داشت، و همچنین ویتالیا مالکین () که عضو شورای فدراسیون شد و بعداً ساختمان به آناطولی موتیلِف () منتقل شد.پس از لغو مجوز Roscredit توسط بانک مرکزی روسیه در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۵، ادارهٔ امور ریاست‌جمهوری مدیریت خانهٔ موروزوف را بر عهده گرفت.