انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیا کیست؟ توضیح بده.
انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیا (ANPI) انجمنی است که توسط پارتیزان‌ها و شرکت‌کنندگان در جنبش مقاومت ایتالیا علیه رژیم فاشیستی ایتالیا و سپس اشغال آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم بنیان گذاشته شد. این انجمن در سال ۱۹۴۴ در رم، در حالی که جنگ در شمال ایتالیا ادامه داشت، تأسیس شد. این نهاد در تاریخ ۵ آوریل ۱۹۴۵ به‌عنوان یک بنیاد خیریه رسمیت یافت و تداوم آن به فعالیت اعضای ضد فاشیستش وابسته است.تاریخچه.انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیایی توسط داوطلبانی که در جنگ در مناطق مرکزی شبه جزیره ایتالیا شرکت داشتند، ایجاد شد.پس از سقوط جمهوری اجتماعی ایتالیا، ANPI در سراسر کشور تا منتهی‌الیه جنوبی ایتالیا گسترش یافت. بیشتر پارتیزان‌هایی که می‌جنگیدند از مرکز-شمال ایتالیا بودند، اما اعضایی از یوگسلاوی، یونان و فرانسه نیز در آن حضور داشتند.در ۵ آوریل ۱۹۴۵، هم‌زمان با به‌رسمیت‌شناخته‌شدن «انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیا» (ANPI) به‌عنوان یک بنیاد خیریه، این نهاد به‌عنوان نماینده تمامی پارتیزان‌های ایتالیایی شناخته شد و توسط شورایی اداره می‌گردید که در آن نمایندگان بریگادهای مختلف فعال در جنگ حضور داشتند؛ از جمله «بریگادهای گاریبالدی»، «گروه عدالت و آزادی» به رهبری فروچو پاری، «بریگادهای ماتئوتی»، «انجمن مازینی»، گروه‌های مستقل و همچنین گروه‌های پارتیزان کاتولیک. با این حال، پس از برگزاری نخستین کنگرهٔ ملی در رم در سال ۱۹۴۷، اختلافاتی در درون انجمن پدید آمد که ریشه در تفاوت دیدگاه‌ها نسبت به سیاست‌های داخلی و خارجی داشت.اهداف.اهداف انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیا (ANPI) عبارتند از حفظ نقش تاریخی جنگ پارتیزان‌ها از طریق پژوهش و گردآوری خاطرات شخصی. این نهاد همچنین به دفاع مداوم در برابر بازنگری تاریخی و حمایت ایدئولوژیک و اخلاقی از ارزش‌های عالی آزادی و دموکراسی که در قانون اساسی ایتالیا سال ۱۹۴۸ بازتاب یافته‌اند، می‌پردازد؛ قانونی که ایده‌آل‌های مقاومت ایتالیا در آن جمع‌بندی شده است.اعضا.برخلاف سایر انجمن‌های کهنه سربازان، کهنه سربازان می‌توانند در صورت تعلق به یکی از دسته‌های ذکر شده در ماده ۲۳ آیین‌نامه ANPI، عضو این انجمن شوند. این موارد شامل پارتیزان‌ها، میهن‌پرستان، سربازانی که پس از آتش‌بس بین ایتالیا و نیروهای مسلح متفقین علیه سربازان آلمانی جنگیدند، زندانیان یا تبعیدشدگان - در طول جنگ داخلی - به دلیل فعالیت‌های سیاسی یا تبعیض نژادی، نظامیان زندانی که از جمهوری اجتماعی ایتالیا حمایت نمی‌کردند و همچنین همه شهروندانی که بدون هیچ تمایز سنی، خود را ضد فاشیست اعلام می‌کنند، مطابق با آیین‌نامه ANPI می‌شود. با معرفی آیین‌نامه جدیدی که در کنگره چهاردهم، در سال ۲۰۰۶ تصویب شد، ANPI اجازه تغییر نسلی در جهت اعضای انجمن را داد. در سال ۲۰۱۰، تعداد اعضای آن حدود ۱۱۰۰۰۰ عضو وابسته بود.علاوه بر ۱۰٪ از اعضایی که به عنوان «پارتیزان‌های تاریخی» طبقه‌بندی می‌شوند، ۱۰٪ از این سازمان را جوانان بین ۱۸ تا ۳۰ سال تشکیل می‌دهند و اکثر اعضا (۶۰ تا ۶۵٪) بین ۳۵ تا ۶۵ سال سن دارند.در سه سال بین ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹، تعداد اعضا از ۸۳۰۰۰ به ۱۱۰۰۰۰ نفر افزایش یافت، و تعداد زیادی از جوانان ضدفاشیست به مناصب عالی‌رتبه در سطح محلی و ملی انتخاب شدند.در ژوئن ۲۰۱۰، داچیا ماراینی و کونسیتا دِ گرگوریو یک کمپین ثبت‌نام عضویت ایجاد کردند که بسیاری از هنرمندان و روشنفکران را به عنوان شاهد جذب کرد. در میان آنها مارکو بلوکیو، آندریا کامیلری، ماسیمو کارلوتو، لیلیانا کاوانی، روبرتو سیتران، کریستینا و فرانچسکا کومنچینی، وینچنزو کنسولو، سیمون کریستچی، سرنا دندینی، اما دانته، جیانکارلو دی سابرینا فریلی، ماتالینا، داریو فو، ماتئو گارونه بودند. گارونه ،فابریتزیو جیفونی، جورجیا، ایرن گراندی، اوگو گرگورتی، مونیکا گوریتوره، مارگریتا هک، فیورلا مانویا، سیمونا مارچینی، نری مارکوره، ماریو مونیچلی، جولیانو مونتالدو، کلودیا موریکو، مونی اوادیا، مارکو پائولینی، میکله پلاچیدو، جیجی پرویتی، فرانکا رامه، لیدیا راورا، تونی سرویلو، پائولو سورنتینو، سرجیو استاینو، روبرتا توره، نادیا اوربیناتی، وائورو و گوستاوو زاگربلسکی.ساختار.این انجمن در حال حاضر به‌صورت ساختاریافته شامل گروه‌های محلی، گروه‌های ناحیه‌ای، گروه‌های شورایی و کمیته‌های استانی و منطقه‌ای سازمان‌دهی شده است. دفتر مرکزی انجمن در خیابان ویای دلّی اسکیپیونی ۲۷۱، رم قرار دارد.آریگو بولدرینی از اولین کنگره (۱۹۴۷) تا سال ۲۰۰۶ رئیس ANPI بود. تا ژوئن ۲۰۰۹ تینو کاسالی رئیس افتخاری، ریموندو ریچی رئیس ملی و آرماندو کوسوتا نایب رئیس بودند.در آوریل ۲۰۱۱، کمیتهٔ ملی انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیا (ANPI) رهبری جدیدی را برگزید. کارلو سمورالیّا، پارتیزان، وکیل، سناتور و استاد حقوق کار، به‌عنوان رئیس ملی جدید انتخاب شد. معاونان رئیس نیز شامل آرماندو کسوستا، لوسیانو گورتزونی، جووانا ستانکا هرواتین، لینو «ویلیام» میکلینی، کارلا نسپولو، ماریزا اومبرا، آلِساندرو پولیو سالیمبنی، و ماسیمو رندینا بودند.دبیران ملی انجمن عبارتند از: کارلو سمورالیّا (رئیس)، لوسیانو گورتزونی، ماریزا فرو، ماریزا اومبرا، کارلا آرژنتون، آندره‌آ لیپاروتو و پاولو پاپوتی.در مهٔ ۲۰۱۶، کمیتهٔ ملی ریاست کارلو سمورالیّا را تأیید کرد و لوسیانو گورتزونی، کارلا نسپولو، ماریزا اومبرا و آلِساندرو پولیو سالیمبنی را به‌عنوان معاونان رئیس انتخاب نمود.در سال ۲۰۱۷، پس از اعلام اسموراگلیا، کارلا نسپولو به عنوان رئیس‌جمهور ملی انتخاب شد، اولین زنی که به این سمت انتخاب شد و همچنین اولین رئیس‌جمهوری که در مبارزات حزبی اولیه در جنگ جهانی دوم شرکت نکرده بود. به اسموراگلیا عنوان رئیس‌جمهور بازنشسته اعطا شد.رؤسای ملی ANPI.رؤسای انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیا (ANPI) از سال ۱۹۴۷ تاکنون:ملت مستقل.انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیا مجله‌ای به نام ملت مستقل منتشر می‌کند. از سال ۲۰۱۵، این مجله فقط به صورت دیجیتالی منتشر می‌شود. این مجله بر مسائل تاریخی-سیاسی تمرکز دارد و به رویدادهای مربوط به مقاومت ایتالیا اشاره می‌کند و احترام به مضامین قانون اساسی را ترویج می‌دهد.جشنواره ملی ANPI.از سال ۲۰۰۸، ANPI جشنواره ملی خود را برگزار می‌کند. در طول این رویداد، جلسات، بحث‌ها و کنسرت‌های موسیقی با تمرکز بر ضد فاشیسم، صلح و دموکراسی برگزار می‌شود.