ارنستو بالدوچی کیست؟ توضیح بده.
ارنستو بالدوچی (; – ) ویراستار، نویسنده، و کشیش کاتولیک اهل ایتالیا بود.زندگی‌نامه.بالدوچی در سانتا فیورا، توسکانی، ایتالیا به عنوان بزرگ‌ترین فرزند چهار فرزند به دنیا آمد.وقتی دوازده ساله بود، پدرش بیکار شد و "اسکولوپی"، یک مسیحیت مذهبی کاتولیک که به آموزش فقرا اختصاص داشت، به او جایگاهی رایگان در دبیرستان دینی پیشنهاد کرد. او در رم به تحصیل الهیات پرداخت، سپس در فلورانس به مطالعهٔ ادبیات و فلسفه پرداخت. او در سال ۱۹۴۵ کشیش شد و عضو پیارست شد.فعالیت در فلورانس.تأسیس مرکز تعهد مسیحی "چنکولو" (Centro d'Impegno Cristiano "Cenacolo") در ۱۹۵۲ فرصتی برای او فراهم کرد تا هم دوستی خود با شهردار کاریزماتیک فلورانس جورجو لا پیرا را تقویت کند و هم رابطه خود با کشیش نویسنده لورنتسو میلان و شاگردان ژاک ماری‌تن، که به نام «برادران کوچک» شناخته می‌شدند، گسترش دهد. در ۱۹۵۸، بالدوچی مجلهٔ ماهانهٔ "Testimonianze" ("شهادت‌ها") را تأسیس کرد که به مدت ۳۴ سال آن را مدیریت کرد. در ۱۹۶۳ او از نخستین مخالف نظامی ایتالیایی، جوزپه گوتزینی، علناً دفاع کرد. مقالات او و دادگاه پس از آن، فرصت «تبعید» بالدوچی را برای اسقف فلورانس، مانزیگنور فلوریت، فراهم کرد. او در رم ماند، بسیار نزدیک به شورای واتیکان دوم، تا سال ۱۹۶۵ که به لطف دخالت مستقیم پاپ پل ششم به توسکانی بازگشت. با این حال، نه در فلورانس، جایی که اسقف فلوریت هنوز در تقابل با لا پیرا دخالت داشت، بلکه در صومعه‌ای به نام "بادیا فیسولانا"، دوصد یارد از مرز اسقفی فلورانس.با وجود انزوا در صومعه، او زمان کمتری برای تحصیل داشت، زیرا بیشتر روزهایش صرف مجلهٔ "Testimonianze"، ناشر "فرهنگ صلح", ("صلح")، همکاری با روزنامه‌ها و نشریات دیگر و حضور مستقیم و مستمر در ده‌ها تجمع و مناظره در سراسر ایتالیا می‌شد.فعالیت‌های اجتماعی.او علیه دلایل جنگ، چه پیش و چه پس از جنگ خلیج فارس مبارزه کرد و از پنجاهمین سالگرد کشف آمریکا توسط کریستف کلمب در ۱۹۹۲ به عنوان فرصت برای به چالش کشیدن بنیان‌های مدرنیته استفاده کرد، و این فعالیت‌ها نقطهٔ مرجع جنبش بزرگ صلح‌طلب ایتالیا شد.در حین بازگشت از یکی از این مناظره‌ها، ارنستو بالدوچی درگیر یک تصادف رانندگی شد. او در کما به بیمارستان منتقل شد و در ۲۵ آوریل ۱۹۹۲ درگذشت.انسان سیاره‌ای.بالدوچی ادیان را با توجه به توانایی آن‌ها برای بودن یا نبودن منبع نجات تاریخی تحلیل کرد؛ نجاتی که در سطح بی‌تفاوت و فرا تاریخی باقی نمی‌ماند. موضوعات مدرن الهیات پروتستان در این تحلیل جمع شده‌اند، از کارل بارت تا دیتریش بونهوفر، با هدف تقسیم مذهب و ایمان و بازنمایی انسان به جای تمرکز صرف بر خدا. بالدوچی با الهام از این متفکران، سعی داشت راهی برای پیوند الهیات مسیحی با دغدغه‌های صلح جهانی و حقوق بشر بیابد. به نظر بالدوچی، ادیان میراث هزارسالهٔ ویژگی‌های فرهنگی به عنوان ابزارهای ایدئولوژیک، سیاسی، فرهنگی و معنوی برای مونات فرهنگی هستند که فردیت خود را از دست داده‌اند. با مواجهه با تهدیدهای آپوکالیپتیک جنگ مدرن، اکنون ادیان دو کارکرد ممکن دارند: یا بازگشتی و محافظتی به هویت‌های خاص، یا کارکرد پیامبری برای گذار به "عصر سیاره‌ای"، همسو با شهودهای بنیان‌گذار خود. به گفتهٔ بالدوچی، بازپس‌گیری هویت‌های دینی باید مبتنی بر رویکرد لایکی به مسئلهٔ صلح باشد تا خاطرات مختلف بشریت را به بازی بگیرد. همهٔ این‌ها بدون ترک برخی دستاوردهای جهانی فرهنگ غربی، مانند اصل تقدم وجدان بر هر قانونی، اصل مرتبط دولت قانون و روش علمی است. از دید او، این عناصر باید در یک الگوی نوین اخلاقی جهانی ادغام شوند، الگویی که بتواند به «اخلاق سیاره‌ای» شکل دهد. خلاصهٔ «انسان سیاره‌ای» هدف دارد تا افراد مختلف را به نام سوژکتیویته بنیادی که خود را با گونه انسانی یکسان می‌داند، درگیر کند. بحران مدرنیته بالدوچی را به تعریف مفاد یک قرارداد اجتماعی تازه‌تأسیس برای جامعه جهانی وادار می‌کند. عقل، که از «سوژکتیویته اغراق‌آمیز» مردم غربی تهی شده، نقش اساسی ایفا می‌کند. او تأکید می‌کرد که تنها با بازتعریف عقل به مثابه نیرویی مشترک و جهانی، می‌توان از تکرار فجایع قرن بیستم جلوگیری کرد. با تکیه بر پیشنهادهای ارنستو دو مارتینو، بالدوچی معتقد است که دوران طولانی "پیش‌تاریخ" ارتباط محدود میان «جزایر» فرهنگی که ترس از دیگری واکنشی برای تثبیت قبیله بود، به پایان رسیده است. حتی پرخاشگری علیه گروه‌های دیگر معنادار بود تا زمانی که چارچوب‌های متحدکننده سیاره‌ای وجود نداشت. اما تهدیدهای بقای انسان سرنوشت همه را متحد می‌کند. بشر از «مرحله انسان‌سازی» وارد فاز سیاره‌ای (جهانی‌شدن) می‌شود. بالدوچی مشاهده می‌کند که انسان‌شناسی - که در اصل بر هستی‌شناسی «تفاوت» (دیگران و ما، مردم فرهنگ و مردم طبیعت, متمدن و ابتدایی‌ها) مبتنی بود - سپس امکان‌های متفاوت انسان بودن در زمان و مکان را کشف کرد. با انکار پیش‌فرض‌های پیشین، انسان‌شناسی اشتیاق هر بیان انسانی خاص را به یک قاعدهٔ جهانی که انسان‌ها را به هم و با طبیعت پیوند می‌دهد، می‌پذیرد. بالدوچی اندیشهٔ خود را بر این اشتیاق به جهانی بودن بنا می‌کند. بسیاری از نمادسازی‌های او دربارهٔ دیالکتیک بین ابعاد خاص و جهانی انسان است. او از ارنست بلوخ دیالکتیک بین "انسان متمدن" ("homo editus") و "انسان پنهان" ("homo absconditus") را می‌گیرد، دیالکتیکی بین "بودن" و "توانستن" انسان، آرزویی که تعالی بدون تعالی است، «تعالی در تجلی». عبور بالدوچی نوعی تله‌شناسی انسان‌شناسانه به نظر می‌رسد که روند تکاملی انسان را نشان می‌دهد که می‌تواند آن را حمایت یا رد کند. عقل، همان‌طور که بالدوچی می‌گوید، یک امر اخلاقی مطلق نو ایجاد می‌کند: «فقط طبق آن اصلی عمل کن که همزمان می‌توانی بخواهی گونه انسانی دلایل و تضمین‌های بقا خود را بیابد» (در "La terra del tramonto").بالدوچی در کاهش آزادی عمل دولت‌ها و رشد جهان‌وطنی، عنصری ریشه‌دار در قوانین تکاملی گونه انسانی می‌بیند. ایمان به انسان (مفهوم پی‌یر تیلارد دو شاردن), اعتقاد به اینکه گونه ما همیشه بر چالش‌های شدید و افراطی غلبه کرده، و امکان «انسان سیاره‌ای»: همهٔ این‌ها برای بالدوچی معنا پیدا می‌کند اگر حس تعلق به جامعه فراملی یک پروژه سیاسی سیاره‌ای ایجاد کند. پروژه‌ای که با جامعه جهانی هماهنگ است، نهادی که «به قدرت قوانین تکاملی گونه، همان قوانینی که از قبیله به شهر، از شهر به دولت-ملت می‌روند» شکل می‌گیرد. برای رمزگشایی حرکت به سوی ایجاد جامعه جهانی، بالدوچی دو دسته از قانون طبیعی را یادآور می‌شود: "پکتوم یونیونیس" و "پکتوم سابجکسیونیس". حرکت اول با نگاه به صلح‌طلبی انسان‌شناسانه تعریف می‌شود، افقی که جامعه‌ای فشرده شده با روابط متقابل خودجوش و اولویت به غیرخشونت دارد. حرکت دوم بر چشم‌انداز رئالیسم سیاسی تکیه دارد، که روند وحدت کل سیاره را با اتکا بر انحصار استفاده مشروع از زور فیزیکی گسترش می‌دهد. دیالکتیک بین این دو حرکت باید «فرزند جدید» عصر نو، جامعه جهانی، را متولد کند. نوآوری به رحم ضرورت بستگی دارد. جای تعجب نیست اگر در مراحل میانی تولد آن تاریکی باشد. همان‌طور که ارنست بلوخ نوشت، "در پای فانوس دریایی، نوری نیست". (در "La terra del tramonto")آثار منتشر شده.بالدوچی ۳۵ کتاب نوشت از جمله:میراث.بنیاد ارنستو بالدوچی در ۱۹۹۵ تأسیس شد. این بنیاد از آرشیو مدارک بالدوچی نگهداری می‌کند و برخی از آثار او را منتشر کرده و از تحقیقات پیرامون مسائل مورد علاقهٔ او حمایت می‌کند. این مسائل شامل منازعات بین‌المللی، تهدید هسته‌ای و اکولوژی جهانی بود.