برامانتینو کیست؟ توضیح بده.
بارتولومئو سواردی ( - ) نقاش و معمار ایتالیایی بود که عمدتاً در زادگاهش میلان فعالیت داشت.زندگی‌نامه.او در میلان به دنیا آمد و پسر آلبرتو سوآردی بود. زندگی‌نامهٔ او چندان روشن نیست و برای مدت‌ها به‌سبب وجود دو هنرمند با عنوان «شبه-برامانتینو» با ابهام همراه بوده است. وی شاگرد دوناتو برامانته بود و نام هنری خود را نیز به صورت کوچک‌شده‌ای از نام استادش برگزید. این آموزش، او را به شدت تحت تأثیر سنت چهاردهم اوربینو قرار داد که مشخصه‌اش واقع‌گرایی ایستا بود. بعدها، پس از ورود به میلان، او عناصری از سبک لئوناردو داوینچی را نیز در آثارش جذب کرد؛ هرچند در جنبه‌های دیگر همچنان وفادار به آموزه‌ها و شیوهٔ هنری ایتالیای مرکزی باقی ماند.طبق اسناد، او در اواخر سال ۱۵۰۸ در تزئین کلیسای واتیکان کمک می‌کرد، اگرچه هیچ اثری از آثار او در آنجا باقی نمانده است و تا سال ۱۵۰۹ به میلان بازگشت. سبک او در طول دوران کاری‌اش به‌طور قابل توجهی تغییر کرد و همچنین ویژگی‌های فردی قوی را نشان می‌دهد. تأثیرات اصلی او، سبک آرام و گاهی غیرطبیعی کلاسیک پیرو دلا فرانچسکا، لئوناردو داوینچی و ارکوله دو روبرتی بود، اما آثار او همچنین بیانگری ساکن و گاهی نگران‌کننده‌ای را نشان می‌دهند که تنها با مورد آخر از این سه نفر قابل مقایسه است.او در سال‌های پیش از مرگش به عنوان معمار و مشاور در بازسازی کلیسای جامع میلان فعالیت داشت.شبه برامانتینوها.وازاری در زندگینامه‌های خود از پیرو دلا فرانچسکا، ایل گاروفالو، جیرولامو دا کارپی و یاکوپو سانسووینو، به "برامانتینو دا میلانو" اشاره کرده است. برامانتینو وازاری، اگر اصلاً وجود داشته باشد، بین سال‌های ۱۴۵۰ تا ۱۴۵۵ برای پاپ نیکلاس پنجم کار می‌کرده است. اگر چنین باشد، پس او قبل از آثار ذکر شده بارتولومئو سواردی کار می‌کرده است.هنرمندی که برای مدت طولانی با نام «شبه-برامانتینو» شناخته می‌شد، در اوایل قرن شانزدهم در ناپل فعال بود. پژوهش‌های جدیدتر او را غالباً با یک نقاش اسپانیایی یکی می‌دانند که از او با نام‌های پدرو فرناندس، پیرو فرانچیونه یا عناوین گوناگون دیگر یاد شده است.آثار بالغ.در سال ۱۵۰۸ او در رم مشغول به کار شد. دوناتو برامانته معماری برامانتینو را تدریس می‌کرد و شاگردش در اجرای طراحی داخلی کلیسای سانتا ماریا پرسو سن ساتیرو در میلان به استاد کمک می‌کرد.در نقاشی، او تعدادی پرتره از شخصیت‌های مشهور برای واتیکان کشید. اولین آثار شناخته شده او تابلوی "میلاد مسیح" (دهه ۱۴۹۰، بررا) و تابلوی "مسیح دولنز" ( هستند. موزه تیسن-بورنمیسا، مادرید). یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار او، "تابلوی غم‌انگیز «ستایش مغان»" (۱۴۹۵–۱۴۹۸) است، در گالری ملی لندن نگهداری می‌شود. علاوه بر سبک کلاسیک بی‌احساس و خشک و "منطق هندسی متقارنِ خلوص،" این اثر به خاطر برش خلاقانهٔ ساختمان که پس‌زمینه‌ای خیال‌انگیز از کوهستان را آشکار می‌کند، قابل توجه است.یک نقاشی دیواری "پیتا" (حدود ۱۵۰۵، اکنون در آمبروزیانا) در وضعیت تکه‌تکه قرار دارد. قبل از ۱۵۰۸، او پرده‌های نقش‌دار ماه‌ها را برای جیان جاکوم تریوولزیو (که اکنون در کاستلو اسفورزسکو است) طراحی کرد. "محراب سنت مایکل" (یا "مریم مقدس بر تخت نشسته و کودک به همراه سنت آمبروجیو و سنت مایکل") در کتابخانه آمبروزیانا، که به خاطر مرد کشته شده کوتاه قد (که نمایانگر یک مرتد آریایی است) در مقابل یک سنت آمبروزی خشن و قورباغه مرده غول‌پیکر (نماد شیطان) با سنت مایکل در پیش‌زمینه و مقدسین بی‌احساس قابل توجه است، به بعد از ۱۵۱۰ برمی‌گردد. فریدبرگ در این نقاشی انگیزه‌ای مبتنی بر لئوناردو داوینچی می‌بیند تا نقاشی را به جهانی محدود کند که در آن هندسه دقیق تقریباً انتزاعی، که با «"سیلوئت‌های برجسته معماری خیالی و خالی از سکنه، ساخته شده با خط‌کش و مربع» مشخص می‌شود، اهمیت فزاینده‌ای پیدا می‌کند." «این پیکره‌ها، حتی وقتی سعی در افشای احساسات دارند، تهی، دور، و «ماشین‌هایی» به نظر می‌رسند که همچون پیاده‌نظام‌هایی در یک تمرین هندسی محصور شده‌اند، چیزی که با آثار اولیه پیرو دلا فرانچسکا مشترک است.» شاهکار دیگر، "مصلوب شدن بررا" (حدود ۱۵۱۰–۱۵۲۰) است.در سال ۱۵۲۵، برامانتینو توسط دوک فرانسیس (دوم) اسفورتسا به عنوان معمار دربار منصوب شد و کمک‌های او به عنوان مهندس در دفاع از میلان، پاداش‌های فراوانی را برای او به ارمغان آورد.