اختلافات مرزی کامبوج و تایلند کیست؟ توضیح بده.
اختلاف مرزی کامبوج و تایلند یک اختلاف ارضی دیرینه بین کامبوج و تایلند بر سر مناطق خاصی از مرز مشترکشان است. این اختلاف در دهه ۱۹۵۰، اندکی پس از استقلال کامبوج از فرانسه، آغاز شد و ابتدا بر سر مالکیت معبد پره ویهار بود. این پرونده به دیوان بین‌المللی دادگستری ارجاع داده شد که در سال ۱۹۶۲ به نفع کامبوج رأی داد. این موضوع در دهه‌های بعد با وقوع جنگ داخلی در کامبوج مسکوت ماند، اما همچنان حل نشده باقی ماند زیرا بخش‌هایی از مرزهای دو کشور هرگز به‌طور مشترک مشخص نشدند. این اختلاف در سال ۲۰۰۸، پس از معرفی معبد کامبوج به عنوان میراث جهانی یونسکو و حمله معترضان تایلندی به دولتشان بر سر این موضوع، به درگیری آشکار تبدیل شد. این درگیری‌ها منجر به درخواست توضیح از دیوان بین‌المللی دادگستری شد که در سال ۲۰۱۳ در مورد آن تصمیم‌گیری شد. در طول این دور از درگیری، اختلافاتی نیز بر سر سایر مناطق مرزی همپوشانی، از جمله مناطق اطراف معابد باستانی خمرهای پراسات تا موئن تام و پراسات تا کرابی، به وجود آمد. این درگیری بیش از یک دهه فروکش کرد تا اینکه در سال ۲۰۲۵ دوباره شعله‌ور شد و بدترین درگیری از زمان آغاز این اختلاف را رقم زد.این اختلاف عمدتاً ناشی از معاهدات فرانسه-سیامی در سال‌های ۱۹۰۴ و ۱۹۰۷ است که مرز نهایی بین سیام (که در آن زمان تایلند نامیده می‌شد) و هندوچین فرانسه را تعیین کرد، مرزهایی که کامبوج به ارث برد. در حالی که این معاهده بخش مربوط به مرز را در امتداد خط‌الرأس کوه‌های دانگرک تعریف می‌کرد، تعیین مرز توسط نقشه برداران فرانسوی نقشه‌هایی را ایجاد کرد که در مناطق مورد مناقشه فعلی، از جمله در اطراف معبد پره ویهر، از خط منحرف می‌شدند. در حالی که تایلند در دیوان بین‌المللی دادگستری استدلال کرد که هرگز نقشه‌ها را تأیید نکرده و موقعیت معبد بر روی صخره، که از طرف تایلند قابل دسترسی‌تر است، نشان می‌دهد که در قلمرو تایلند قرار دارد، دیوان بین‌المللی دادگستری عمدتاً بر اساس این واقعیت که سیام هرگز رسماً به نقشه اعتراض نکرد یا ادعای مالکیت معبد را در زمانی که تحت کنترل فرانسه بود، نکرد، به نفع کامبوج رأی داد. کامبوج همچنین به دلیل قرابت فرهنگی نزدیک‌تر به عنوان جانشین امپراتوری خمر، خود را دارای ادعاهای مشروع بر معابد می‌داند.دو کشور همچنین منطقه وسیعی از ادعاهای دریایی همپوشانی دارند که ناشی از ادعاهای فلات قاره (منطقه انحصاری اقتصادی) اعلام شده توسط کامبوج در سال ۱۹۷۲ و تایلند در سال ۱۹۷۳ است. یادداشت تفاهمی که در سال ۲۰۰۱ امضا شد، بر توسعه مشترک منطقه مورد مناقشه در جنوب مدار یازدهم شمالی توافق کرد، اگرچه از آن زمان پیشرفت کمی حاصل شده است.پیشینه.در اوج خود در حدود قرن‌های ۱۱ تا ۱۳، نفوذ امپراتوری خمر در منطقه وسیعی از سرزمین اصلی جنوب شرقی آسیا گسترش یافت و بسیاری از بناهای تاریخی دوران آنگکور در سراسر مناطق امروزی نه تنها کامبوج، بلکه تایلند و لائوس نیز یافت می‌شوند. در اواخر قرن نوزدهم، زمانی که فرانسوی‌ها یک کشور تحت الحمایه بر کامبوج تأسیس کردند، بیشتر مناطق مرزی فعلی کامبوج و تایلند تحت کنترل سیام بود. در نتیجه جنگ فرانسه و سیام، سیام مجبور شد ادعاهای ارضی گسترده‌ای را بر سر شاخه‌های لائوس و کامبوج خود به هندوچین فرانسه واگذار کند. مذاکرات بعدی منجر به پیمان فرانسه-سیام در سال ۱۹۰۴ شد که در آن سیام مناطق بیشتری را در ساحل راست رودخانه مکونگ واگذار کرد و پیمان ۱۹۰۷ که مناطق کامبوج داخلی، از جمله پایتخت باستانی خمر، آنگکور، را واگذار کرد. این معاهدات مرز بین سیام و هندوچین فرانسه را تعیین کردند، که مرزهای دومی با تایلند پس از استقلال کامبوج و لائوس در سال ۱۹۵۴ به آنها به ارث رسید.در میان مرزهای تعیین‌شده توسط این معاهدات، مرز بین آنچه که اکنون شمال کامبوج (شامل استان‌های اودار مینچی و پره ویهر) است و منطقه ایسان تایلند (استان‌های بوری رام، سورین، سیساکت و اوبون راتچاتانی) در امتداد خط‌الرأس کوه‌های دانگرک تعیین شد. این معاهدات همچنین تصریح کردند که مرز توسط یک کمیسیون مختلط متشکل از مقامات تایلندی و فرانسوی تعیین شود. بر این اساس، دو کمیسیون مطابق با هر یک از معاهدات تشکیل شد که بر کار انجام‌شده توسط نقشه‌برداران فرانسوی نظارت داشتند. نقشه‌های حاصل از این بررسی‌ها در پاریس چاپ و منتشر و به دو دولت ارائه شد. بعداً مشخص شد که این نقشه‌ها حاوی انحرافات قابل توجهی از خط آبخیز در چندین منطقه، از جمله معابد مورد مناقشه فعلی، به‌ویژه پره ویهر، هستند. با این حال، دولت تایلند در آن زمان نقشه‌ها را مورد مناقشه قرار نداد و هیچ سابقه‌ای در مورد اینکه آیا مقامات آن از این موضوع آگاه بوده‌اند یا خیر، وجود ندارد.پروندهٔ معبد پره ویهار.این اختلاف پس از آن ایجاد شد که مقامات تایلندی از سال ۱۹۵۴ نیروهایی را در معبد پره ویهار (که در زبان تایلندی به عنوان پرا ویهان شناخته می‌شود)، در منطقه‌ای مورد مناقشه بین استان پره ویهار کامبوج و استان سیساکت تایلند، مستقر کردند. کامبوج در سال ۱۹۵۹ به دیوان بین‌المللی دادگستری شکایت کرد و دیوان در سال ۱۹۶۲ حکم داد که این معبد در قلمرو کامبوج واقع شده است.این اختلاف ناشی از نقشه‌های متفاوتی بود که هر یک از طرفین در تعیین مرزهای ملی استفاده می‌کردند. فرانسه، که در آن زمان حامی کامبوج بود، در معاهده مرزی فرانسه-سیام در سال ۱۹۰۴ با سیام موافقت کرد. کمیسیون مختلط در سال ۱۹۰۵ تشکیل شد و قرار بود تعیین مرزهای بین سیام و کامبوج را انجام دهد. کامبوج از نقشه‌ای که توسط جغرافی‌دانان فرانسوی در سال ۱۹۰۷ منتشر شده بود (به نام "نقشه ضمیمه ۱") استفاده کرد که معبد را در قلمرو کامبوج نشان می‌داد. در حالی که تایلند از مفاد معاهده ۱۹۰۴ استفاده کرد که در آن آمده است:«مرز بین سیام و کامبوج، در ساحل چپ دریاچه بزرگ، از دهانه رودخانه استونگ رولئوس شروع می‌شود، از آن نقطه در جهت شرقی خط موازی را دنبال می‌کند تا به رودخانه پرک کامپونگ تیام برسد، سپس با چرخش به سمت شمال، با نصف‌النهار از آن نقطه تلاقی تا رشته کوه پنوم دانگ رک ادغام می‌شود. از آنجا، از یک سو از حوضه آبریز بین حوضه‌های نام سن و مکونگ و از سوی دیگر از نام مون عبور می‌کند و به رشته کوه پنوم پادانگ می‌پیوندد که قله آن را به سمت شرق تا مکونگ دنبال می‌کند. از آن نقطه، مکونگ طبق ماده ۱ پیمان ۳ اکتبر ۱۸۹۳، مرز پادشاهی سیام باقی می‌ماند.»این امر معبد را در قلمرو تایلند قرار می‌دهد.دیوان بین‌المللی دادگستری در ۱۵ ژوئن ۱۹۶۲ رأی داد که نقشه ضمیمه اول، دو طرف را ملزم به رعایت آن نمی‌کند، زیرا طبق معاهده، کار کمیسیون مختلط نبوده است. با این حال، هر دو طرف نقشه و خط مرزی موجود در آن را پذیرفتند و بنابراین دارای ویژگی الزام‌آوری بودند. دولت سیام با این نقشه مخالفت یا مخالفتی نداشت، از این رو تایلند طبق اصل حقوقی «هر جا که معبد در خاک کامبوج قرار دارد، آن را رعایت کند.» ملزم به رعایت آن بود. دیوان بین‌المللی دادگستری با رأی نه به سه حکم داد که معبد در خاک کامبوج واقع شده و تایلند موظف است تمام نیروهای مستقر در آنجا را خارج کند و با رأی هفت به پنج حکم داد که تایلند هرگونه اشیاء برداشته شده از ویرانه‌ها از سال ۱۹۵۴ را به کامبوج بازگرداند.