تروتولا کیست؟ توضیح بده.
تروتولا نامی است که به گروهی از سه متن در مورد پزشکی زنان اشاره دارد که در قرن دوازدهم در شهر بندری سالرنو در جنوب ایتالیا تألیف شده‌اند. این نام از یک شخصیت تاریخی زن به نام تروتا اهل سالرنو، پزشک و نویسنده پزشکی گرفته شده است که با یکی از این سه متن مرتبط بوده است. با این حال، «تروتولا» در قرون وسطی به عنوان یک شخصیت واقعی شناخته شد و از آنجا که متون موسوم به "تروتولا" به‌طور گسترده در سراسر اروپای قرون وسطی، از اسپانیا تا لهستان و سیسیل تا ایرلند، در گردش بودند، «تروتولا» به خودی خود اهمیت تاریخی دارد.متون تروتولا: پیدایش و تألیف.در قرن دوازدهم، شهر بندری سالرنو در جنوب ایتالیا به عنوان «مهم‌ترین مرکز معرفی طب عربی به اروپای غربی» شهرت داشت. مورخان در اشاره به مدرسه سالرنو در قرن دوازدهم، منظورشان از مدرسه، مکتب فکری است: یک جامعه غیررسمی از استادان و شاگردان که در طول قرن دوازدهم، روش‌های کم و بیش رسمی آموزش و تحقیق را توسعه دادند. هیچ مدرکی مبنی بر وجود هیچ نهاد فیزیکی یا حقوقی قبل از قرن سیزدهم وجود ندارد.آثار «بیماری‌های زنان»، «درمان‌های زنان» و «آرایش و زیبایی زنان» معمولاً در مجموع با عنوان «تروتولا» شناخته می‌شوند. این متون موضوعاتی از زایمان تا لوازم آرایشی را در بر می‌گیرند و با اتکا به منابع گوناگون، از آثار جالینوس تا سنت‌های شفاهی، دستورالعمل‌های عملی ارائه می‌دهند. این نوشته‌ها از نظر سازمان‌دهی و محتوا یکسان نیستند. «بیماری‌های زنان» و «آرایش و زیبایی زنان» در ابتدا به‌صورت ناشناس رواج یافتند تا آنکه در اواخر قرن دوازدهم با «درمان‌های زنان» ترکیب شدند. در چند قرن بعدی، مجموعهٔ تروتولا در سراسر اروپا منتشر گردید و بیشترین رواج خود را در قرن چهاردهم میلادی یافت. امروزه بیش از ۱۳۰ نسخه از متون لاتین آن و بیش از ۶۰ نسخه از ترجمه‌های گوناگون به زبان‌های محلی قرون وسطی در دست است.در باب بیماری‌ها و عوارض زنان.کتاب علائم زنان کتابی نوآورانه دربارهٔ بیماری‌های زنان و عوارض آن‌ها بود زیرا تازه به پزشکی در جهان اسلام تکیه می‌کرد. همان‌طور که گرین در سال ۱۹۹۶ نشان داد، «بیماری‌های زنان» به‌طور گسترده‌ای از فصل‌های زنان‌شناسی و زایمانِ، ترجمهٔ لاتین ابن‌الجزّار توسط کنستانتین آفریقایی، که در اواخر قرن یازدهم تکمیل شده بود، بهره برده است. پزشکی عربی رویکردی بیشتر نظری و فلسفی داشت و از اصول گالن بهره می‌برد. گالن، بر خلاف دیگر پزشکان برجسته، بر این باور بود که قاعدگی یک فرایند لازم و سالم برای دفع مواد اضافی است. او معتقد بود زنان سردتر از مردان هستند و نمی‌توانند مواد غذایی خود را «بپزند»؛ بنابراین باید مادهٔ اضافی را از طریق قاعدگی دفع کنند. نویسنده نیز دید مثبتی نسبت به نقش قاعدگی در سلامت و باروری زنان ارائه می‌دهد:«خون قاعدگی ویژه است زیرا در خود موجود زنده‌ای دارد. این مانند یک درخت عمل می‌کند. پیش از آنکه درخت میوه دهد، باید ابتدا گل دهد. خون قاعدگی مانند گل است: باید پیش از میوه—کودک—ظاهر شود.»یکی دیگر از شرایطی که نویسنده به تفصیل بررسی می‌کند، خفگی رحم است؛ که می‌تواند ناشی از، میان دیگر عوامل، افزایش ترشحات زنانه باشد (ایده‌ای دیگر از گالن). به نظر می‌رسد نویسنده بین دو نظریهٔ متفاوت—یکی که معتقد بود رحم می‌تواند در بدن «سرگردان» شود و دیگری که چنین حرکتی را از نظر آناتومی غیرممکن می‌دانست—در تردید بوده و امکان بالا رفتن رحم تا اندام‌های تنفسی را محتمل می‌داند. سایر موضوعات به تفصیل شامل درمان و رژیم مناسب برای نوزاد تازه متولد شده، اختلالات قاعدگی، افتادگی رحم، فصل‌هایی دربارهٔ زایمان و بارداری و موضوعات متعدد دیگر است. تمام منابع ذکرشده در کتاب مرد بودند: هیپوکرات، اوریباسیوس، دیوسکورید، پائولوس و ژوستینوس.در باب درمان زنان."کتاب" «دربارهٔ درمان زنان» تنها متن از سه متن "تروتولا" است که در واقع به تروتا، پزشک سالرنیایی اهل سالرنو، هنگام انتشار به عنوان متنی مستقل نسبت داده می‌شود. با این حال، استدلال شده است که شاید بهتر باشد از تروتا به عنوان «مرجع» پشت این متن به جای نویسنده اصلی آن یاد شود. نویسنده نظریه‌هایی مربوط به بیماری‌های زنان یا علل آنها ارائه نمی‌دهد، بلکه به سادگی خواننده را در مورد نحوه تهیه و استفاده از داروهای پزشکی مطلع می‌کند. انسجام کافی وجود ندارد، اما بخش‌هایی مربوط به بیماری‌های زنان، مردان، کودکان، زیبایی و بیماری‌های عمومی پزشکی وجود دارد. فراتر از تمرکز ویژه بر درمان باروری، طیف وسیعی از دستورالعمل‌های عملی مانند نحوه «بازگرداندن» بکارت و همچنین درمان‌هایی برای نگرانی‌هایی مانند مشکلات کنترل مثانه و ترک خوردگی لب‌ها ناشی از بوسیدن بیش از حد وجود دارد. در اثری که بر مسائل پزشکی زنان تأکید دارد، درمان‌هایی برای اختلالات مردان نیز گنجانده شده است.در باب لوازم آرایشی زنانه.«"در" باب لوازم آرایشی زنان» رساله‌ای است که چگونگی حفظ و بهبود زیبایی زنان را آموزش می‌دهد. این رساله با مقدمه‌ای (که بعداً از مجموعه "تروتلا" حذف شد) آغاز می‌شود که در آن نویسنده با ضمیر مذکر به خود اشاره می‌کند و آرزوی خود را برای به دست آوردن «دوستان فراوان و دلپذیر» با گردآوری این مجموعه آموخته‌ها در مورد مراقبت از مو (از جمله موهای بدن)، صورت، لب‌ها، دندان‌ها، دهان و (در نسخه اصلی) اندام تناسلی توضیح می‌دهد. همان‌طور که گرین اشاره کرده است، نویسنده احتمالاً به مخاطبان گسترده‌ای امیدوار بوده است، زیرا مشاهده کرده است که زنان آن سوی کوه‌های آلپ به اسپاهایی که زنان ایتالیایی به آن دسترسی داشتند، دسترسی نخواهند داشت و بنابراین دستورالعمل‌هایی برای حمام بخار جایگزین گنجانده است. نویسنده ادعا نمی‌کند که داروهایی که توصیف می‌کند، اختراعات خودش هستند. یک روش درمانی که او ادعا می‌کند شخصاً شاهد آن بوده است، توسط یک زن سیسیلی ایجاد شده است و او درمان دیگری را در همین موضوع (بوی دهان) اضافه کرده است که خودش آن را تأیید می‌کند. در غیر این صورت، به نظر می‌رسد بقیه متن، راهکارهای آموخته‌شده از متخصصان تجربی را گرد هم آورده است: او به صراحت روش‌هایی را شرح می‌دهد که «قوانین زنانی را که در تمرین هنر آرایش و زیبایی کاربردی یافتم» در آنها گنجانده است. اما اگرچه زنان ممکن است منابع او بوده‌اند، اما مخاطبان مستقیم او نبوده‌اند: او اثر بسیار ساختاریافته خود را برای بهره‌گیری سایر متخصصان مرد که مشتاق بودند، مانند خودش، از دانش خود در زمینه زیباسازی زنان بهره‌مند شوند، ارائه کرده است.در نسخهٔ اصلی متن، نویسنده شش بار برخی از روش‌ها را به زنان مسلمان نسبت می‌دهد، که روش‌های آرایشی آن‌ها مشخصاً توسط زنان مسیحی در سیسیل تقلید می‌شد. به‌طور کلی، متن تصویری از یک بازار بین‌المللی ادویه‌ها و عطرها ارائه می‌دهد که در جهان اسلام به‌طور منظم داد و ستد می‌شد. صمغ کندر، میخک، دارچین، جوز هندی و گالانگال همگی به‌طور مکرر استفاده می‌شوند. بیش از دو متن دیگر مجموعهٔ تروتولا، به نظر می‌رسد که هم تجربی‌گرایی فرهنگ محلی جنوب ایتالیا و هم فرهنگ مادی غنی فراهم‌شده در نتیجهٔ پذیرش فرهنگ اسلامی توسط پادشاهان نورمن جنوب ایتالیا در سیسیل را به تصویر می‌کشد.میراث قرون وسطایی تروتولا.متون "تروتولا" «محبوب‌ترین مجموعه مطالب در مورد پزشکی زنان از اواخر قرن دوازدهم تا پانزدهم» محسوب می‌شوند. نزدیک به ۲۰۰ نسخه خطی موجود (لاتین و بومی) از "تروتولا" تنها بخش کوچکی از تعداد اصلی آن را نشان می‌دهد که از اواخر قرن دوازدهم تا پایان قرن پانزدهم در سراسر اروپا در گردش بود. نسخه‌های خاصی از "تروتولا" در سراسر اروپا رواج یافت. این آثار در حدود قرن چهاردهم به اوج محبوبیت خود در لاتین رسیدند. ترجمه‌های فراوان به زبان‌های بومی قرون وسطایی، محبوبیت این متون را تا قرن پانزدهم و در آلمان و انگلستان تا قرن شانزدهم ادامه داد.گردش خون به زبان لاتین.هر سه متن مجموعهٔ تروتولا برای چندین قرن به‌صورت مستقل منتشر می‌شدند. هر یک از این متون در نسخه‌های مختلفی یافت می‌شوند که احتمالاً ناشی از دست‌کاری‌ها یا اصلاحات ویراستاران و نسخه‌نویسان بعدی است. با این حال، تا اواخر قرن دوازدهم، یک یا چند ویراستار ناشناس به ارتباط ذاتی این سه متن مستقل سالرنویی در زمینهٔ پزشکی و آرایش زنان پی بردند و آن‌ها را در قالب یک مجموعهٔ واحد گرد آوردند. در سال ۱۹۹۶، هنگامی که گرین تمامی نسخه‌های موجود دست‌نوشتهٔ تروتولا را بررسی کرد، هشت نسخهٔ مختلف از مجموعهٔ لاتین تروتولا را شناسایی نمود. این نسخه‌ها گاه در واژه‌گذاری تفاوت دارند و گاه به‌وضوح با اضافه، حذف یا جابجایی بخش‌هایی از متن متمایز می‌شوند. آنچه به نام «مجموعهٔ استاندارد» شناخته می‌شود، نمایانگر مرحلهٔ تکامل‌یافته‌تر متن است و به‌ویژه در محیط‌های دانشگاهی جذابیت داشت. بررسی مالکیت نسخه‌های لاتین تروتولا نشان داد که این متون تنها در دست پزشکان دانشمند غرب و مرکز اروپا نبوده، بلکه در دست راهبان در انگلستان، آلمان و سوئیس؛ جراحان در ایتالیا و کاتالونیا؛ و حتی برخی پادشاهان فرانسه و انگلستان نیز بوده است.ترجمه‌های زبان‌های عامیانه قرون وسطی.گرایش به استفاده از زبان‌های بومی برای نگارش پزشکی از قرن دوازدهم آغاز شد و در اواخر قرون وسطی به‌طور فزاینده‌ای افزایش یافت. بنابراین، ترجمه‌های متعدد بومی از "تروتولا" بخشی از یک روند کلی بودند. اولین ترجمه شناخته شده به زبان عبری بود که در اواخر قرن دوازدهم در جایی در جنوب فرانسه انجام شد. ترجمه‌های بعدی، در قرن سیزدهم، به زبان‌های آنگلو-نورمن و فرانسوی باستان بودند. و در قرن‌های چهاردهم و پانزدهم، ترجمه‌هایی به زبان‌های هلندی، انگلیسی میانه، فرانسوی (دوباره)، آلمانی، ایرلندی و ایتالیایی وجود دارد. اخیراً، ترجمه‌ای کاتالان از یکی از متون "تروتولا" در یک مجموعه پزشکی مربوط به قرن پانزدهم که در کتابخانه ریکاردیانا در فلورانس نگهداری می‌شود، کشف شده است. این ترجمه ناقص از کتاب در اینجا توسط کاتب (احتمالاً جراحی که برای استفاده شخصی خود نسخه‌برداری می‌کرده) با نسخه لاتین متن تطبیق داده شده و تفاوت‌ها برجسته شده‌اند.وجود ترجمه‌های بومی نشان می‌دهد که متون "تروتولا" مخاطبان جدیدی پیدا می‌کردند. تقریباً مطمئناً این اتفاق می‌افتاد، اما نه لزوماً زنان. تنها هفت مورد از تقریباً دو دوجین ترجمه قرون وسطایی به صراحت مخاطبان زن را مخاطب قرار می‌دهند و حتی برخی از این ترجمه‌ها توسط خوانندگان مرد انتخاب شده‌اند. اولین مالک زن مستند نسخه‌ای از "تروتولا"، دوروتیا سوزانا فون در فالتز، دوشس ساکسونی-وایمار (۱۵۴۴–۱۵۹۲) است که برای استفاده شخصی خود، نسخه‌ای از ترجمه‌های جفتی آلمانی یوهانس هارتلیب از کتاب‌های «"اسرار زنان" آلبرتوس ماگنوس» و "«کتاب تروتولا» را" تهیه کرده بود.شهرت «تروتولا» در قرون وسطی.خوانندگان قرون وسطایی متون تروتولا دلیلی برای شک به انتساب‌هایی که در دست‌نوشته‌ها می‌دیدند نداشتند و بنابراین «تروتولا» (به شرطی که این واژه را به‌عنوان نام شخص و نه عنوان درک می‌کردند) به‌عنوان مرجع معتبر در پزشکی زنان پذیرفته می‌شد. به‌عنوان مثال، پزشک پتروس هیسپانوس (میانهٔ قرن سیزدهم) بارها «دومینا تروتولا» (بانوی تروتولا) را در بخش خود دربارهٔ بیماری‌ها و شرایط زنان در زنان‌شناسی و زایمان نقل می‌کند. ریچارد دو فورنیوال (درگذشت ۱۲۶۰)، صدر اعظم، شاعر و پزشک آمیان، نسخه‌ای سفارش داد که با عبارت («اینجا کتاب تروتولا، درمانگر زن سالرنویی، دربارهٔ درمان‌های زنان آغاز می‌شود») شروع می‌شد.دو نسخه از مجموعهٔ لاتین تروتولا شامل تصویرسازی تخیلی از نویسنده هستند؛ تصویر جوهری قلم‌وشور موجود در یک دست‌نوشتهٔ اوایل قرن چهاردهم که اکنون در کتابخانهٔ ولکام نگهداری می‌شود، شناخته‌شده‌ترین تصویر «تروتولا» است. با این حال، چند اشارهٔ قرن سیزدهمی به «تروتولا» او را تنها به‌عنوان مرجع در آرایش زنان ذکر می‌کنند.در کنار نقش «او» به عنوان یک مرجع پزشکی، «تروتولا» از قرن سیزدهم به بعد، کارکرد جدیدی را آغاز کرد: سخنگویی برای دیدگاه‌های زن‌ستیزانه در مورد طبیعت زنان. این امر تا حدودی به یک روند کلی برای کسب اطلاعات در مورد «اسرار زنان»، یعنی فرآیندهای تولید مثل، مرتبط بود. هنگامی که یوهانس هارتلیب، پزشک مونیخی (متوفی ۱۴۶۸)، ترجمه آلمانی از "تروتولا" را انجام داد، نه تنها جایگاه «تروتولا» را به مقام یک ملکه ارتقا داد، بلکه متن را با کتاب شبه‌آلبرتی «"اسرار زنان»" نیز مرتبط کرد. متنی به نام "پلاسیدس و تیمئوس،" به «تروتولا» اقتدار ویژه‌ای نسبت می‌دهد، هم به دلیل آنچه که او «در خود احساس می‌کرد، زیرا زن بود»، و هم به این دلیل که «همه زنان افکار درونی خود را راحت‌تر از هر مردی برای او آشکار می‌کردند و طبیعت خود را به او می‌گفتند». جفری چاوسر نیز همین نگرش را تکرار می‌کند وقتی نام «تروتولا» را در «کتاب همسران شرور» خود می‌آورد، مجموعه‌ای از نوشته‌های ضد زناشویی و زن‌ستیزانه متعلق به همسر باث، جانکین، شوهر پنجم، همان‌طور که در «داستان همسر باث» (مقدمه، (D)، ۶۶۹–۸۵) از «حکایت‌های کنتربری» آمده است.میراث مدرن تروتولا.نسخه‌های رنسانس تروتولا و بحث‌های اولیه دربارهٔ حق تألیف.متون "تروتولا" اولین بار در سال ۱۵۴۴، کاملاً دیرهنگام در روند چاپ، که برای متون پزشکی از دهه ۱۴۷۰ آغاز شده بود، به چاپ رسیدند. "تروتولا" نه به این دلیل منتشر شد که هنوز برای پزشکان فرهیخته کاربرد بالینی فوری داشت (در قرن پانزدهم توسط متون متنوع دیگری جایگزین شده بود)، بلکه به این دلیل منتشر شد که به تازگی توسط ناشری در استراسبورگ، یوهانس شوتوس، به عنوان شاهدی بر پزشکی تجربی «کشف» شده بود. شوتوس، همکار پزشک خود، گئورگ کراوت، را متقاعد کرد تا "تروتولا را" ویرایش کند، که سپس شوتوس آن را در جلدی به نام مجموعه داروهای پزشکی امتحان شده و واقعی گنجاند، که شامل "فیزیکا" تروتا از سالرنو، تقریباً معاصر، هیلدگارد اهل بینگن، نیز می‌شد. کراوت، با دیدن بی‌نظمی در متون، اما بدون تشخیص اینکه این اثر در واقع کار سه نویسندهٔ جداگانه است، کل اثر را در ۶۱ فصل موضوعی بازچینش کرد. او همچنین جسارت تغییر متن را در اینجا و آنجا به خرج داد. همان‌طور که گرین خاطرنشان کرده است، «طنز تلاش کراوت برای ارائه یک متن واحد، منظم و کاملاً منطقی به «تروتولا» این بود که در این فرایند، او قرار بود برای ۴۰۰ سال آینده، سهم متمایز زن تاریخی، تروتا، را پنهان کند.»کراوت (و ناشر او، شوتوس) انتساب متن(ها) به «تروتولا» را حفظ کردند. در واقع، با انتخاب یک عنوان جدید و واحد («کتاب تروتولا دربارهٔ درمان بیماری‌های زنان پیش، حین و پس از زایمان»)—کراوت و شوتوس با افتخار هویت زنانهٔ «تروتولا» را برجسته کردند. شوتوس او را چنین ستود: «زنی که به هیچ وجه عادی نیست، بلکه از تجربه و دانش فراوان برخوردار است.»در فرایند «پاک‌سازی» متن، کراوت تمام نشانه‌های آشکار دال بر اینکه این متن یک اثر قرون وسطایی است و نه کهن، را حذف کرد. وقتی متن بعداً در سال ۱۵۴۷ چاپ شد (و تمام چاپ‌های بعدی تروتولا بر اساس نسخهٔ کراوت انجام گرفت)، در مجموعه‌ای با عنوان(«آثار تمام پزشکان لاتین قدیم که انواع بیماری‌ها و درمان‌های گوناگون را شرح داده و جمع‌آوری کرده‌اند») منتشر گردید. از آن زمان تا قرن هجدهم، تروتولا به‌گونه‌ای رفتار شد که گویی یک متن کهن است. همان‌طور که گرین اشاره می‌کند: «بنابراین 'تروتولا'، بر خلاف هیلدگار، از بررسی‌های انسان‌گرایان رنسانس جان سالم به در برد، زیرا توانست پیوندهای قرون وسطایی خود را پشت سر بگذارد. اما همین موفقیت بود که در نهایت او را از هویت زنانه‌اش تهی کرد. هنگامی که تروتولا بین سال‌های ۱۵۵۰ تا ۱۵۷۲ در هشت چاپ دیگر بازنشر شد، این به دلیل این نبود که اثر یک زن است، بلکه به این دلیل بود که اثر یک نویسنده‌ای بسیار کهن تلقی می‌شد.»«تروتولا» در سال ۱۵۶۶ توسط هانس کاسپار ولف، که اولین کسی بود که "تروتولا را" در مجموعه‌ای از متون زنان‌شناسی گنجاند، «بدون زن» شد. ولف نام نویسنده را از «تروتولا» به اروس، برده مرد آزاد شده ملکه روم، جولیا، اصلاح کرد: «کتاب مسائل زنان اروس، پزشک [و] آزاد شده جولیا، که برخی او را به طور نامعقولی «تروتولا» نامیده‌اند». این ایده از هادریانوس جونیوس (آدریان دجونگه، ۱۵۱۱-۱۵۷۵)، پزشک هلندی، گرفته شده است که معتقد بود تحریفات متنی، عامل بسیاری از انتساب‌های نادرست متون باستانی است. همانطور که گرین اشاره کرده است، با این حال، اگرچه حذف «تروتولا» بیشتر عملی از روی تعصب اومانیستی در ویرایش بود تا زن‌ستیزی آشکار، اما این واقعیت که اکنون هیچ نویسنده زنی در میان نویسندگان نوظهور حوزه زنان و زایمان باقی نمانده بود، هرگز مورد توجه قرار نگرفت.