استفانو بوئری کیست؟ توضیح بده.
استفانو بوئری (؛ زادهٔ ) یک معمار و برنامه‌ریز شهری ایتالیایی و از شرکای بنیانگذار شرکت معماری استفانو بوئری است. از جمله شناخته‌شده‌ترین پروژه‌های او می‌توان به جنگل عمودی در میلان، ویلا مدیترانه‌ای در مارسی و خانه دریای لا مادالنا اشاره کرد. او استاد برنامه‌ریزی شهری در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان است.زندگی‌نامه.او پسر معمار و طراح، سینی بوئری و متخصص مغز و اعصاب، رناتو بوئری، و برادر تیتو، اقتصاددانی که مناصب دولتی متعددی از جمله رئیس INPS را بر عهده داشته است، و ساندرو، روزنامه‌نگار، است. پدربزرگ او سناتور جیووانی باتیستا بوئری بود.استفانو بوئری معمار و برنامه‌ریز شهری است. او در سال ۱۹۸۰ با مدرک معماری از پلی‌تکنیک میلان فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۸۹ دکترای برنامه‌ریزی شهری را از دانشگاه ونیز دریافت کرد. در سال ۲۰۲۳، دانشگاه میلان بیکوکا دکترای افتخاری در علوم شیمی، زمین‌شناسی و محیط زیست به او اعطا کرد. او استاد تمام طراحی شهری در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان است و از جمله مباحثی که در استودیوی طراحی شهری او مطرح می‌شود، همزیستی گونه‌های انسانی، حیوانی و گیاهی است. این امر منجر به طرح «شهر حیوانات میلان» (۲۰۱۴–۲۰۱۶) شد. او همچنین استاد مدعو در دانشگاه‌های مختلف، از جمله دانشکده طراحی هاروارد، مؤسسه برلاگه در روتردام، مدرسه پلی‌تکنیک فدرال لوزان و مؤسسه استرلکا در مسکو بوده است. او در دانشگاه تونگجی در شانگهای، آزمایشگاه شهر آینده را هدایت می‌کند، یک برنامه تحقیقاتی پسادکترا که جهش کلان‌شهرهای سیاره‌ای را از منظر تنوع زیستی و جنگل‌کاری شهری پیش‌بینی می‌کند.او که توسط دفتر نخست‌وزیر ایتالیا منصوب شده است، رئیس بنیاد آینده شهر است. علاوه بر این، او رئیس کمیته علمی پروژه فورستمی (۲۰۲۰ - در حال انجام) است، پروژه جنگلداری شهری در منطقه کلانشهر میلان که هدف آن کاشت ۳ میلیون درخت تا سال ۲۰۳۰ است.به لطف رویکرد طراحی «وسواس سبز»، استفانو بوئری آرکیتتی و شرکتش در سال ۲۰۲۳ توسط سازمان ملل متحد در بخش «الهام‌بخش» جایزه اقدام اهداف توسعه پایدار سازمان ملل متحد را دریافت کردند، زیرا «شهرها و جوامع پایداری را در نظر دارد که سلامت و رفاه را در اولویت قرار می‌دهند و در عین حال اقدامات اقلیمی را از طریق رویکرد خلاقانه خود به برنامه‌ریزی شهری، اتصال اکولوژیکی و جنگلداری شهری تشدید می‌کنند - که اهداف توسعه پایدار سازمان ملل را برآورده می‌کند».او که از بازیگران اصلی بحث تغییرات اقلیمی در حوزه معماری بین‌المللی است، در اجلاس اقدام اقلیمی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۹، پروژه «آبادی‌های سبز شهری» را در نیویورک ارائه داد که با همکاری فائو، C40 و سایر مؤسسات تحقیقاتی بین‌المللی انجام شده است و در سال ۲۰۱۷، در برنامه توسعه احیاکننده مشترک‌المنافع برای معکوس کردن تغییرات اقلیمی شرکت می‌کند. او رئیس مشترک و عضو کمیته علمی مجمع جهانی جنگل‌های شهری (مانتوا، ۲۰۱۸ - واشینگتن دی سی، ۲۰۲۳) است.در جریان بازسازی پس از زلزله ایتالیای مرکزی، استفانو بوئری توسط کمیسر فوق‌العاده دولت برای بازسازی به عنوان مشاور متخصص برنامه‌ریزی شهری برای همه مناطق آسیب‌دیده از زلزله در سال ۲۰۱۶ منصوب شد. او از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ عضو شورای فرهنگ، مد و طراحی شهر میلان بود. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰، استفانو بوئری به همراه ریچارد بوردت، ژاک هرزوگ از هرزوگ و دِ مورون و ویلیام مک‌دانا از گروه مشاوران معماران اکسپو ۲۰۱۵، مسئول طراحی طرح جامع مفهومی برای نمایشگاه میلان بودند.استفانو بوئری علاوه بر معمار بودن، به خاطر تحقیقات، چشم‌اندازها و طرح‌های جامع خود در مورد آینده وضعیت شهری در جهان شناخته شده است که او را در پروژه‌های بازسازی و توسعه کلان‌شهرها و شهرهای بزرگ، از جمله شانگهای، سائوپائولو، مسکو، ژنو، تیرانا، آیندهوون، اوترخت، کانکون، ریاض، قاهره و در ایتالیا، میلان، جنوا، کالیاری، پادوا، تارانتو و بسیاری دیگر درگیر کرده است.از فوریه ۲۰۱۸، او رئیس جدید سه‌سالانه میلان، برای یک دوره چهار ساله بوده است. او که برای دوره دوم در سال ۲۰۲۲ تأیید شده است، کمیسر بیست و چهارمین نمایشگاه بین‌المللی «نابرابری‌ها» است که برای سال ۲۰۲۵ برنامه‌ریزی شده است.معماری و شهرسازی.استفانو بوئری در فعالیت‌های پژوهشی و برنامه‌ریزی در معماری و شهرسازی در سطح بین‌المللی مشارکت دارد. او در سال ۱۹۹۹ با همکاری جیاناندرا بارکا و جیووانی لاوارا، استودیوی بوئری را تأسیس کرد. در سال ۲۰۱۱، او شرکت معماری استفانو بوئری را با همکاری فرانچسکا چزا بیانچی (از سال ۲۰۱۹)، مارکو جورجیو (از سال ۲۰۱۹) و پیترو چیودی (از سال ۲۰۲۳) تأسیس کرد. استفانو بوئری آرکیتتی دفاتری در میلان، تیرانا و شانگهای دارد (که در سال ۲۰۱۴ با ییبو شو تأسیس شد). در سال ۲۰۱۸، او شرکت داخلی استفانو بوئری را با همکاری جورجیو دونا تأسیس کرد.کار این شرکت شامل پروژه‌هایی از برنامه‌ریزی شهری گرفته تا معماری، از طراحی داخلی گرفته تا طراحی محصول، با تمرکز بر پیامدهای زیست‌محیطی و ژئوپلیتیکی فرآیندهای مختلف شهری است. رویکرد طراحی، وسواس سبز، در کتاب «وسواس سبز: درختان به سوی شهرها، انسان‌ها به سوی جنگل‌ها» شرح داده شده است. این کتاب بر ادغام پوشش گیاهی زنده در فضاهای شهری از طریق استراتژی‌ها و مقیاس‌های مختلف تمرکز دارد و با جوایز اقدام اهداف توسعه پایدار سازمان ملل متحد از سازمان ملل متحد مورد تقدیر قرار گرفته است.از جمله شناخته‌شده‌ترین پروژه‌های آن، جنگل عمودی (استودیوی بوئری) در منطقه ایزولا میلان است، دو آسمان‌خراش ۱۱۲ و ۸۰ متری که نمای آنها تنوع زیستی گلکاری را در خود جای داده است که در این مجموعه ۸۰۰ درخت (از ۴۸۰ درخت متوسط و بزرگ، ۳۰۰ درخت از اندازه‌های کوچک‌تر)، ۱۵۰۰۰ گیاه چند ساله و/یا پوشش زمینی و ۵۰۰۰ درختچه را در خود جای داده است. این برج‌ها، مدل جدیدی از تراکم در ارتفاع فضای سبز در شهر، به صرفه‌جویی قابل توجه در مصرف انرژی، محیط زیست و تنوع زیستی شهری کمک می‌کنند، بدون اینکه دلالت بر گسترش شهر به داخل قلمرو داشته باشند. بوسکو ورتیکال جوایز متعددی از جمله جایزه بین‌المللی ساختمان‌های بلند سال ۲۰۱۴ که توسط موزه معماری فرانکفورت در سال ۲۰۱۵ حمایت مالی شد، به عنوان «بهترین ساختمان بلند جهان» که توسط شورای ساختمان‌های بلند و زیستگاه شهری و مؤسسه فناوری شیکاگو حمایت مالی می‌شد، دریافت کرده است. این مدل بعداً با بافت‌های شهری در شهرهای دیگر، از جمله نانجینگ، اوترخت، پاریس و آیندهوون (در نسخه مسکن اجتماعی) تطبیق داده شد.در میان پروژه‌های مقیاس شهری، استفانو بوئری پروژه «شهر جنگلی» را ارائه می‌دهد. «شهرهای جنگلی» سکونتگاه‌های شهری با اندازه متوسط هستند که به لطف تکثیر سطوح گیاهی و بیولوژیکی شهری، چالش خودکفایی انرژی را با چالش افزایش تنوع زیستی و بهبود مؤثر کیفیت هوا در مناطق شهری ترکیب می‌کنند. شهرهای جنگلی، سکونتگاه‌های شهری با اندازه متوسطی هستند که چالش خودکفایی انرژی را با چالش افزایش تنوع زیستی و بهبود مؤثر کیفیت هوا در مناطق شهری از طریق تکثیر مناطق گیاهی و بیولوژیکی شهری ترکیب می‌کنند.بوئری پروژه‌های بزرگ توسعه مجدد ساحلی را در سطح اروپا، از جمله بنادر مارسی، جنوا، تسالونیکی، میتیلین، ناپل، تریسته و لا مادالنا، توسعه داده است. مداخلات عمده شهری شامل پروژه‌هایی است که برای میلان، رم، مسکو، پکن، سائوپائولو، چینگدائو، مارسی، آستانه، ونیز، بولزانو، دوحه اجرا یا توسعه یافته‌اند.در سال ۲۰۱۳، به مناسبت پایتخت فرهنگی اروپا در مارسی، ویلا مدیترانه، مرکز نمایشگاهی و تحقیقاتی ۹۰۰۰ متر مربعی طراحی شده توسط استودیو بوئری که مشرف به بندر مارسی است و قرار است میزبان رویدادهای فرهنگی و تحقیقاتی با موضوعات مدیترانه‌ای باشد، افتتاح شد. بوئری ویلا مدیترانه را به عنوان محل ملاقات و تلفیقی از هویت‌های مختلف موجود در مدیترانه طراحی می‌کند و به لطف اسکله مصنوعی که به فضای کنفرانس ۳۶ متری منظره‌ای از یک میدان آبی بزرگ در زیر ارائه می‌دهد، دریا را به عنوان فضای مرجع قرار می‌دهد.از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰، بوئری به همراه ریچارد بوردت، ژاک هرزوگ از هرزوگ و دمورون و ویلیام مک‌دانا، عضو هیئت مشاوره معماران اکسپو ۲۰۱۵ بود که مسئول طراحی طرح جامع مفهومی برای نمایشگاه میلان بودند.در سال ۲۰۱۰، بوئری شاهد تکمیل آخرین آسمان‌خراش دفتر مرکزی گروه رسانه‌ای آرسی‌اس بود، که پس از برنده شدن در مسابقه بین‌المللی در سال ۲۰۰۱، مسئولیت کل طرح جامع ۹۰۰۰۰ متر مربعی آن بر عهده استودیوی بوئری بود. ساختمان ای یک ساختمان طویل است که ۲۱۵۰۰ متر مربع آن برای استقرار دفاتر ریزولی لیبری در نظر گرفته شده است. این پروژه از تخریب ساختمان قدیمی ریزولی الهام گرفته شده است و انحنای نمای آن، گفتگویی با بقیه ساختمان‌هایی که قبلاً برای دفتر مرکزی آرسی‌اس (ساختمان سی) تکمیل شده بودند، ایجاد می‌کند.در سال ۲۰۰۹، بوئری توسعه مجدد زرادخانه نظامی سابق در لا مادالنا، ساردینیا را به پایان رساند و مجموعه‌ای از فضاهای جدید از جمله یک مرکز کنفرانس، فضاهای تجاری و یک اسکله را ایجاد کرد. این پروژه که در ابتدا برای میزبانی جی۸ در سال ۲۰۰۹ در نظر گرفته شده بود، سپس توسط دولت برلوسکونی به لاکویلا منتقل شد و تنها در ۱۸ ماه تکمیل شد و سپس به دنبال رسوایی مرتبط با رشوه‌خواری و تدارکات غیرقانونی، توقیف شد. این مجموعه ترکیبی از ساخت و سازهای جدید و تبدیل ساختمان‌های موجود است و شامل یک مرکز کنفرانس، دو فضای تجاری بزرگ، یک اسکله برای ۷۰۰ قایق است که همگی با احترام دقیق به چشم‌انداز طبیعی و پیروی از اصول دقیق معماری پایدار طراحی و ساخته شده‌اند. خانه دریایی، مرکز کنفرانس، منشوری از شیشه و بازالت است که به صورت کنسول بر فراز آب ساخته شده است. سالن کنفرانس بزرگ ۶ متر بالاتر از آب معلق است و به سمت گالورا نگاه می‌کند. این طرح رابطه بین عناصر طبیعی اطراف و اشکال دقیق سنت معماری نظامی ایتالیا را تفسیر می‌کند.فعالیت سردبیری.استفانو بوئری از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ سردبیر نشریه بین‌المللی معماری دوماس بود. آخرین شماره این مجله تحت سردبیری او، با عنوان اسپرانتو، بدون متن منتشر شد تا به بررسی یک زبان بصری جهانی بپردازد که بتواند از موانع زبانی فراتر رود. این شماره شامل طرح روی جلد اثر اتوره سوتساس و مشارکت‌هایی در قالب نقاشی‌های انزو ماری و همچنین تصاویر زاها حدید، فرانک گری، هانس اولریش اوبریست، یونا فریدمن، گائتانو پشه، اولافور الیاسون، رم کولهاس، الساندرو مندینی و گابریل باسیلیکو بود.او از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ سردبیر مجله آبیتاره بود. او همچنین با مجلات و روزنامه‌های مختلف دیگری از جمله وایرد همکاری داشته است.او نویسنده کتاب‌های متعددی در زمینه شهرسازی، معماری و فرهنگ معاصر است. از جمله آثار منتشر شده او می‌توان به «ضدیت»، «بیومیلانو: واژه‌نامه ایده‌ها برای کلان‌شهر مبتنی بر تنوع زیستی» و «کاربرد: ایالت‌های نامشخص اروپا» اشاره کرد. بوئری در اثر خود با عنوان «انجام کارهای بیشتر با کمتر»، یک دیدگاه سیاسی جدید و عمل‌گرایانه‌تر را پیشنهاد می‌دهد که قادر به تفسیر مضامین اساسی زندگی معاصر، از حقوق و مشارکت گرفته تا فرهنگ و معماری است.او به همراه رم کولهاس و هانس اولریش اوبریست، نویسنده مشترک «جهش‌ها»، اطلسی از تغییرات شهری در مقیاس جهانی است که با گروه تحقیقاتی دانشگاه هاروارد تهیه شده است. او به همراه عکاس گابریل باسیلیکو، نویسنده کتاب «ایتالیا: بخش‌های متقاطع یک کشور» است.در سال ۱۹۹۷، او مدیر اجرایی بخش معماری در سه‌سالانه میلان بود.فعالیت‌های پژوهشی.استفانو بوئری به همراه ژان پیستره، سخنرانی، دیوید چیپرفیلد، محسن مصطفوی، کازویو سجیما، هرتزوگ و دِ مورون، عضو کمیته علمی مرکز نوآوری اسکولکوو در مسکو است.فعالیت‌های پژوهشی او بر تحلیل قلمروهای شهری و روش‌های تفسیر و بازنمایی شهر معاصر توسط رشته‌های مختلف متمرکز است. او بنیانگذار آژانس پژوهشی «چندگانگی» است، مجموعه‌ای چندرشته‌ای متشکل از معماران، جغرافی‌دانان، هنرمندان، برنامه‌ریزان شهری، عکاسان، جامعه‌شناسان، اقتصاددانان و فیلمسازان که در تولید استراتژی‌های طراحی، کارگاه‌ها، چیدمان‌ها و نشریات مرتبط با فرآیندهای تحول شهری فعال هستند.از جمله پروژه‌های توسعه‌یافته توسط چندگانگی، می‌توان به «دریای جامد» اشاره کرد، پژوهشی در مورد جریان‌های مهاجرت در مدیترانه که در سال ۲۰۰۲ در کاسل برای داکومنتا یازدهم ارائه شد. سایر پروژه‌ها عبارتند از «نقشه راه» که بر مرزهای سرزمینی کرانه باختری متمرکز است، و «یو اس ای - ایالت‌های نامشخص اروپا»، مطالعه‌ای در مورد اشکال خودسازماندهی شهری در بافت‌های اروپایی.فعالیت سیاسی.در سال ۲۰۱۰، او در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات برای شهرداری میلان نامزد شد، اما توسط جولیانو پیساپیا شکست خورد. در انتخابات محلی سال ۲۰۱۱، او با حدود ۱۳۰۰۰ رأی به عنوان عضو شورای شهر انتخاب شد و در ۱۰ ژوئن همان سال به عنوان عضو شورای فرهنگ، مد، طراحی و نمایشگاه شهرداری میلان منصوب شد.در طول دوره عضویت در شورا، که حدود ۱۸ ماه به طول انجامید، او ابتکارات فرهنگی مانند شهر پیانو و شهر کتاب را ترویج کرد، انجمن خلاقیت اداری را راه‌اندازی کرد، انجمن جهانی شهر - شبکه‌ای از ۵۰۰ انجمن مرتبط با ۱۰۴ جامعه بین‌المللی در میلان - را راه‌اندازی کرد و میز سیاره‌ای را با توجه به نمایشگاه ۲۰۱۵ راه‌اندازی کرد. فعالیت‌های ترویجی او همچنین شامل نمایشگاه‌ها و نمایش‌ها، از جمله مروری بر آثار پابلو پیکاسو که تعداد بازدیدکنندگان بی‌سابقه‌ای را در تاریخ میلان ثبت کرد، و تأسیس انجمن کشاورزی میلان است که کشاورزان فعال در قلمرو شهر را گرد هم می‌آورد. در طول دوران تصدی خود، او از نصب اثر هنری L.O.V.E. (که با نام فینگر پوینت نیز شناخته می‌شود) اثر هنرمند معاصر، مائوریتزیو کاتلان، که در مقابل کاخ مزانوت، دفتر مرکزی بورس میلان، قرار داده شده بود، حمایت کرد.در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۱، او به دلیل اختلاف نظر با مدیریت شهرداری، هیئت نمایندگی اکسپو را از دست داد. در ۱۷ مارس ۲۰۱۳، پس از تغییر کابینه، از سمت خود به عنوان عضو شورا استعفا داد.در سال ۲۰۱۳، از او دعوت شد تا به گروه کاری «روایت جدید برای اروپا» که توسط کمیسیون اروپا تشکیل شده و متشکل از هنرمندان، روشنفکران و دانشمندان است، بپیوندد. گزارش نهایی، که در سال ۲۰۱۴ توسط خوزه باروسو، رئیس کمیسیون، ارائه شد، شامل ایده پیشنهادی بوئری در مورد اروپا به عنوان یک «کلان‌شهر» متصل به هم از طریق زیرساخت‌های حمل و نقل و ارتباطات بود.فعالیت‌های نمایشگاهی.آثار استفانو بوئری در موسسات بین‌المللی متعددی از جمله دوسالانه ونیز، مؤسسه معماری هلند در روتردام، مؤسسه معماری فرانسه در پاریس، مرکز معماری آرک-آن-رو در بوردو، گالری هنری توکیو، دوسالانه چنگدو، سه‌سالانه میلان، هفته طراحی پکن، سالن بین‌المللی موبایل در میلان، مؤسسه هنر معاصر در برلین و موزه هنر مدرن شهر پاریس به نمایش گذاشته شده است.او از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ عضو کمیته علمی گالری‌های اوفیتزی بود.در سال ۲۰۱۷، او نمایشگاه‌گردانی سیساس - فصل هنر فضای شهری شانگهای را بر عهده داشت، رویدادی که توسط شهرداری شانگهای به برنامه‌ریزی شهری، معماری و هنر عمومی اختصاص داده شده است.از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳، او به عنوان مشاور فرهنگی شهرداری میلان خدمت کرد و در این مدت، طرح‌های «شهر کتاب» و «شهر پیانو» را که به ترتیب به ترویج مطالعه و موسیقی پیانو اختصاص داشتند، راه‌اندازی کرد. هر دو رویداد به بخشی از تقویم فرهنگی سالانه شهر تبدیل شدند.او همچنین در میلان، جشنواره MI/Arch را که توسط دانشگاه پلی‌تکنیک میلان در سال ۲۰۱۳ به مناسبت ۱۵۰مین سالگرد دانشگاه، با حضور معماران بین‌المللی مانند دیوید چیپرفیلد، گرافتون آرکیتکتس، آراتا ایسوزاکی، رم کولهاس، دنیل لیبسکیند، سزار پلی، رنزو پیانو و کازویو سجیما برگزار شد، طراحی و مدیریت کرد. او همچنین مدیر هنری «هفته آرچ میلان» است، رویدادی که توسط شهر میلان به همراه پلی‌تکنیک میلان، سه‌سالانه میلان و بنیاد جیانجیاکومو فلترینلی برگزار می‌شود.در سال ۲۰۱۲، او «سائو پائولو کالینگ» را سرپرستی کرد، یک پروژه تحقیقاتی بین‌المللی که به سکونتگاه‌های غیررسمی و محله‌های فقیرنشین در شش کلان‌شهر جهانی اختصاص داشت و نمایشگاه‌های سیار آن در سائو پائولو، رم، بمبئی، نایروبی، مسکو، بغداد و مدلین برگزار شد. در همان سال، او به عنوان عضوی از کمیته بین‌المللی کارشناسان، بخشی از کمیته انتخاب پاویلون اسپسیاله در پاریس بود.از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲، او خالق و مدیر فستارچ، یک جشنواره معماری بین‌المللی بود که توسط مجله آبیتاره (کالیاری ۲۰۰۷/۲۰۰۸ و پروجا ۲۰۱۱/۲۰۱۲) با حضور بزرگ‌ترین نمایندگان معماری معاصر برگزار می‌شد.در سال ۲۰۰۸، او جئودیزاین، یکی از پروژه‌ها و رویدادهای اصلی در تقویم پایتخت طراحی جهانی تورین ۲۰۰۸، را طراحی و سرپرستی کرد.