خاندان گونزاگا کیست؟ توضیح بده.
خاندان گونزاگا () یک خانواده سلطنتی ایتالیایی است که از سال ۱۳۲۸ تا ۱۷۰۸ بر مانتوا در لمباردی، شمال ایتالیا، حکومت می‌کرد (ابتدا به عنوان کاپیتان-ژنرال، سپس مارگراوی و در نهایت دوک‌نشین). آنها همچنین بر مونفراتو در پیمونت و نورس در فرانسه و همچنین بسیاری از تیول‌های کوچک‌تر دیگر در سراسر اروپا حکومت می‌کردند. این خانواده شامل یک قدیس، دوازده کاردینال و چهارده اسقف است. دو نفر از نوادگان گونزاگا به عنوان ملکه امپراتوری مقدس روم (الئونورا گونزاگا و الئونورا گونزاگا-نورس) و یکی از آنها به عنوان ملکه لهستان و دوشس بزرگ لیتوانی در مشترک‌المنافع لهستان-لیتوانی (ماری لوئیز گونزاگا) شناخته می‌شود.تاریخچه.اولین اعضای این خانواده با اهمیت تاریخی، به همکاری با جناح گوئلف در کنار راهبان صومعه پولیرون معروف هستند. از قرن دوازدهم میلادی، آنها به خانواده‌ای مسلط در مانتوا تبدیل شدند و هنگامی که متحدانشان، بوناکولسی، دشمن سنتی و آشنا، کازالودی، را شکست دادند، ثروتشان افزایش یافت. با این حال، در سال ۱۳۲۸، لودوویکو اول گونزاگا با کمک اسکالیگر، فرمانروایی بوناکولسی بر شهر را سرنگون کرد و به عنوان کاپیتان مردم مانتوا و جانشین امپراتور لویی چهارم، به حزب گیبلین پیوست.لودوویکو توسط گوئیدو (۱۳۶۰–۱۳۶۹) و لودوویکو دوم (۱۳۶۹–۱۳۸۲) جانشین شد، در حالی که فلترینو، ارباب رجیو تا سال ۱۳۷۱، شاخه کادت گونزاگا نوولارا را تشکیل داد که ایالت آن تا سال ۱۷۲۸ وجود داشت. فرانچسکو اول (۱۳۸۲–۱۴۰۷) اتحاد سنتی با ویسکونتی میلان را کنار گذاشت تا قدرت رو به رشد آنها را با جمهوری ونیز متحد کند.در سال ۱۴۳۳، جانفرانچسکو اول با به رسمیت شناخته شدن توسط امپراتور سیگیسموند، عنوان مارکیز مانتوا را به خود اختصاص داد، در حالی که از طریق ازدواج دخترش مارگاریتا با لئونلو دِسته، مارکیز فرارا در سال ۱۴۳۵، از اشراف محلی نیز به رسمیت شناخته شد. در سال ۱۵۳۰، فدریکو دوم (۱۵۰۰–۱۵۴۰) عنوان دوک مانتوا را دریافت کرد. همچنین دو برادر فدریکو دوم شخصیت‌های تاریخی با اهمیت خاصی هستند: ارکوله گونزاگا به مقام کاردینال رسید، ریاست شورای ترنت را بر عهده گرفت و تقریباً به عنوان پاپ انتخاب شد. فرانته متحد وفادار امپراتور چارلز پنجم بود که او را با افتخارات و مناصب مختلف پوشش می‌داد. فرانته همچنین جد شاخه دانشجویی گونزاگای گواستالا بود. در سال ۱۵۳۱، این خانواده از طریق ازدواج، مارکیزات مونتفرات را به دست آوردند. گونزاگاها از طریق اجداد مادری، تبار امپراتوری بیزانسی پالئولوگوس، یکی از خاندان‌های حاکم پیشین مونتفرات، را نیز به ارث بردند.شاخه‌ای از خانوادهٔ مانتوا گونزاگا، زمانی که لوئیجی (لوئی) گونزاگا، پسر کوچکتر فدریکو دوم گونزاگا، دوک مانتوا، و مارگاریتا پالئولوگا، با وارث ازدواج کرد، دوک نورس و رتل در فرانسه شدند. گونزاگا-نورس بعدها دوباره به حکومت مانتوا رسیدند، زمانی که پسر لویی، چارلز (کارلو)، مانتوا و مونتفرات را به ارث برد و جنگ جانشینی مانتوا آغاز شد.شاخهٔ دیگری از خانوادهٔ مانتوا، کنت‌های حاکم اولیه بودند که بعدها دوک گواستالا شدند. آنها از نسل فرانته، پسر کوچکتر دوک فرانچسکو دوم مانتوا (۱۴۸۴–۱۵۱۹) بودند. نوه فرانته، فرانته دوم، نیز در جنگ جانشینی مانتوا نقش داشت. شاخه دیگری از خاندان گونزاگا، خاندان سابیونتا بود که توسط جیانفرانچسکو، پسر لودوویکو سوم، تأسیس شد.ماری لوئیز گونزاگا، دختر شاهزاده چارلز گونزاگا-نوورز، از سال ۱۶۴۵ تا زمان مرگش در سال ۱۶۶۷، ملکه همسر لهستان و همسر بزرگ دوشس لیتوانی بود.دو دختر از این خاندان، که هر دو النور گونزاگا نام داشتند، با ازدواج با امپراتوران فردیناند دوم آلمان و فردیناند سوم، امپراتور مقدس روم، به ترتیب به مقام ملکه مقدس روم رسیدند. وارثان فعلی گونزاگا از نسل ملکه الئونورا هستند.سنت آلویسیوس گونزاگا عضو شاخه جوان‌تر این خانواده بود.خاندان گونزاگا الهام‌بخش نمایش درون نمایش در هملت شکسپیر است. در پرده سوم، صحنه دوم، آنها نمایشی به نام قتل گونزاگو (یا تله موش) را اجرا می‌کنند.حکومت گونزاگا در مانتوا تا سال ۱۷۰۸ و در گواستالا تا سال ۱۷۴۶ ادامه یافت. هر دو دودمان حاکم منقرض شدند تا اینکه به شاخه کوچکتر گونزاگا-وسکواتو منتقل شدند که تنها شاخه موجود باقی مانده است.حمایت از هنر.خانداد گونزاگا حامی مهم هنر بود. این امر زمانی آغاز شد که جیانفرانچسکو گونزاگا مدرسه‌ای به رهبری ویتورینو دا فلتره تأسیس کرد که در آن موسیقی و هنر به همراه ریاضیات، تاریخ، یونانی و لاتین، دین و فلسفه، دروس اصلی بودند. نظریه‌پرداز موسیقی و آهنگساز، فرانچینوس گافوریوس، در این مدرسه آموزش دید. ایزابلا دِسته، همسر فرانچسکو دوم گونزاگا، مارکی مانتوا، از نفوذ خود برای حمایت مالی از آهنگسازان بومی دربار (مانند بارتولومئو ترومبونچینو و مارچتو کارا) استفاده کرد که به محبوبیت فروتولا کمک کرد. کاردینال ارکوله گونزاگا یک کلیسای کوچک تأسیس کرد که نوازندگان را استخدام می‌کرد و از طریق آهنگسازی و اجرای موسیقی مذهبی، زندگی موسیقایی منطقه را بیشتر پیش می‌برد.گولیلمو گونزاگا، دوک مانتوا، که خود آهنگسازی بااستعداد بود، کلیسای جامع سانتا باربارا (ساخت آن از سال ۱۵۶۲ آغاز شد) را تأسیس کرد که به مرکزی فرهنگی برای هنر و موسیقی مذهبی تبدیل شد. او همچنین چندین آهنگساز برجسته از جمله آلساندرو استریجیو، جیووانی جاکومو گاستولدی، جیاشس د ورت، بندتو پالاویچینو و کلودیو مونته‌وردی را به دربار مانتوا آورد. از طریق مونته‌وردی، دربار شاهد برخی از اولین اپراهای روی صحنه رفته، از جمله لورفئو (۱۶۰۷) و لاریان (۱۶۰۸) بود. لا دافنه اثر مارکو دا گالیانو در سال ۱۶۰۸ به روی صحنه رفت.خاندان گونزاگا همچنین از تئاتر حمایت مالی می‌کرد. دربار مانتوا نمایشنامه‌های ایل پاستور فیدو و لیدروپیکا اثر جیووانی باتیستا گوارینی را به روی صحنه برد. این نمایش‌ها شامل موسیقی‌های فرعی از آهنگسازان مختلف از جمله مونته‌وردی، گاستولدی، گاگلیانو، پائولو بیرت و سالامون روسی بود. فردیناندو گونزاگا، دوک مانتوا، نیز از هنر حمایت می‌کرد، اما مشکلات مالی دربار منجر به کاهش حمایت در دوران سلطنت او شد.فردیناندو کارلو گونزاگا، دوک مانتوا و مونتفرات، آنتونیو کالدارا را از سال ۱۷۰۱ تا ۱۷۰۷ به عنوان مایسترو دی آکاپلا استخدام کرد.حاکمان خاندان گونزاگا.شاخه‌های خاندان گونزاگا، که مارکیزها و (بعدها) دوک‌های مانتوا را با حروف پررنگ، دوک‌های نور و رتل را با حروف ایتالیک و خط گواستالا را در سمت راست نشان می‌دهد.