گابریلو کیابرا کیست؟ توضیح بده.
گابریلو چیابرا (۱۸ ژوئن ۱۵۵۲ ۱۴ اکتبر ۱۶۳۸) شاعر ایتالیایی بود که گاهی پیندار ایتالیایی نامیده می‌شد. «اوزان جدید و سبک هلنی او طیف قالب‌های غزل را که برای شاعران بعدی ایتالیایی در دسترس بود، گسترش داد.» منتقدان ایتالیایی معمولاً چیابرا را با معاصر جوان‌ترش، جامباتیستا مارینو، مقایسه می‌کنند.زندگی.اوایل زندگی و تحصیلات.چیابرا در ساونا، شهری ساحلی کوچک در نزدیکی جنوا، در خانواده‌ای از تبار اشرافی متولد شد. همان‌طور که او در بخشی دلپذیر از زندگینامه‌اش که در ابتدای آثارش آمده است، جایی که مانند ژولیوس سزار از خودش به صورت سوم شخص صحبت می‌کند، می‌گوید، او فرزندی پس از مرگ بود؛ او در نه سالگی به رم رفت و تحت مراقبت عمویش جیووانی قرار گرفت. در آنجا با یک معلم خصوصی درس خواند، از دو تب شدید متوالی رنج برد و سرانجام، به خاطر جامعه، به کالج رومی فرستاده شد، جایی که تا بیستمین سال عمرش در آنجا ماند و به گفته خودش «به جای اشتغال به خاطر یادگیری»، فلسفه خواند.چیابرا که در همین زمان عمویش را از دست داده بود، به ساونا بازگشت تا «دوباره عمویش را ببیند و توسط آنها دیده شود». کمی بعد، او به رم بازگشت و وارد خانه کاردینال کورنارو شد، جایی که چندین سال در آنجا ماند و به انجمن پائولوس مانوتیوس و اسپرونه اسپرونی، نمایشنامه‌نویس و منتقد تاسو، رفت و آمد داشت و در سخنرانی‌ها شرکت می‌کرد و به گفتگوی مورتوس گوش می‌داد. پس از شرکت در یک دوئل، رم را ترک کرد و به زادگاهش ساونا بازگشت، جایی که دهه بعدی را صرف تحصیل ادبیات خود کرد.شهرت ادبی.اگرچه چیابرا تقریباً در تمام ژانرهای ادبی زمان خود می‌نوشت، اما مهم‌ترین سهم او در زمینه شعر غنایی بود. شاعران مورد علاقه او پیندار و آناکرئون بودند. او این شاعران را مطالعه می‌کرد تا اینکه آرزویش این شد که ریتم‌ها و ساختارهای آنها را به زبان خودش بازتولید کند و کشورش را با قالب جدیدی از شعر غنی سازد. پس از انتشار چندین مجموعه شعر غنایی (دو کتاب "شعر و ترانه" در سال ۱۵۹۱، "شعر و ترانه اخلاقی" و "سرودن شعر توسکانی" در سال ۱۵۹۹)، او به عنوان خالق سبک جدیدی از شعر غنایی مورد ستایش قرار گرفت و شهرتش در سراسر ایتالیا گسترش یافت. او سال‌های پایانی عمر خود را در فلورانس (۱۵۹۵–۱۶۳۳) و ساونا گذراند و از حمایت دوک‌های بزرگ توسکانی، دوک چارلز امانوئل اول ساووی، دوک وینچنزو گونزاگا و پاپ اوربان هشتم برخوردار بود.زندگی بعدی.چیابرا در سن ۵۰ سالگی با للیا پاوزه ازدواج کرد و از او فرزندی نداشت. پس از یک زندگی ساده و بی‌عیب و نقص که در آن انبوهی از اشعار - حماسی، تراژیک، روستایی، تغزلی و طنز - را خلق کرد، در ۱۴ اکتبر ۱۶۳۸ در ساونا درگذشت. پاپ اوربان هشتم یک سنگ قبر لاتین زیبا برای او نوشت، اما سنگ قبر او دارای دو هگزامتری ایتالیایی عجیب و غریب از خودش است که به بیننده هشدار می‌دهد که پارناسوس را به کالواری ترجیح ندهد.آثار.چیابرا، خالق قصیده‌هایی با شکوه استادانه استروف و آنتی‌استروف، استاد ریتم‌های جدید و پیچیده، ابداع‌کننده کلمات بلندپروازانه و القاب ترکیبی، به‌کارگیرنده جابجایی‌ها و وارونگی‌های جسورانه و مخترع سیستم جدیدی از بیان شاعرانه، با رونسارد مقایسه می‌شد. هر دو محکوم به زوال بودند، به همان بزرگی و ناگهانی که شکوهشان را به نمایش می‌گذاشتند. چیابرا کمتر تحت تأثیر مارینیزم پر زرق و برق زمان خود قرار گرفت. او با پیشنهاد اصلاح شعر ایتالیایی با تقلید از یونانیان، ژانرهای بسیاری را پرورش داد و انواع قالب‌های وزنی را معرفی کرد. قالب‌های وزنی شعر او، دانش قوی و تقلید آشکار از شاعران یونانی و رومی مانند پیندار، آناکرئون، هوراس و کاتولوس را آشکار می‌کند.او تحت تأثیر نظریه‌های اومانیستی اسپرونی و پلئیاد و فرم‌های استروفیکِ سبک محبوب‌تر رنسانس ایتالیا، با الگوهای وزنی و اشعار استروفیک ساده که رونسارد از مدل‌های کلاسیک اقتباس کرده بود، و همچنین با انواع بندهای متنوع شاعران ایتالیایی پیشین، مانند ساناتازارو، سرافینو دل آکیلا، لورنزو د مدیچی و پولیتزیانو، به آزمایش پرداخت. برخلاف هم‌عصر مشهورش، جامباتیستا مارینو، شعر او از فرم‌های کلاسیک استفاده می‌کرد و در واکنش به پترارکیسم غالب قرن، در استفاده از تصاویر محدودیت بیشتری اعمال می‌کرد. او با آگاهی از شهرت خود به عنوان یک پیندار مدرن، خود را با کریستف کلمب (که او نیز اهل ساونا بود) مقایسه کرد و گفت که او تلاش کرده است «دنیای جدیدی» از شعر را کشف کند.با این حال، چیابرا مردی شایسته بود، نه فقط یک نوآور. گذشته از حماسه‌ها و درام‌هایش (یکی از دومی‌ها، "Il rapimento di Cefalo" توسط جولیو کاچینی به موسیقی تبدیل شد و توسط شاعر دربار نیکولا کرتین به فرانسوی ترجمه شد)، بخش زیادی از آثار او همچنان خواندنی و دلنشین است. پینداریک‌های باشکوه او کسل‌کننده هستند، اما برخی از کانتزونت‌های او، مانند آناکرئونتیک‌های رونسارد، زیبا و دلنشین هستند. شرح حال خودنوشت او نیز جالب است. این شاعر ساده را با عشقش به زبان یونانی (وقتی چیزی او را بسیار خوشحال می‌کرد، عادت داشت از آن به عنوان «شعر یونانی» یاد کند)، لذت بردن از سفر و گشت و گذار، بیزاری از صحبت‌های ادبی جز با نزدیکان و همتایان، غرور و انتقام، افتخار به لطف‌های به یاد ماندنی که پاپ‌ها و شاهزادگان به او ارزانی داشته‌اند، "شکوه و جلال بی‌پایان" بر نظم و استعاره ویرژیل، علاقه به قافیه‌های مذکر و شعر سپید، و مسیحیت آرام آشکار می‌کند.پذیرش.چیابرا مورد توجه شاعرانی مانند ویلیام وردزورث و جاکومو لئوپاردی بود. تا قرن بیستم، او عموماً به عنوان یک کلاسیک‌گرا، صدایی خویشتن‌دار در میان افراط‌گرایی‌های شعر "سیسنتو"، دیده می‌شد. منتقدان آرکادیایی، با رد افراط‌گرایی‌های مارینسیسم، متانت سنجیدهٔ سبک چیابرا را ستودند و آن را تنها مبنای صحیح یک «مکتب (شعر)» جدید می‌دانستند… که بی‌ارزش برای رقابت با مکتب پترارک نیست»، همان‌طور که جیووانی ماریو کرشیمبنی در سال ۱۶۹۸ نوشت. و اگرچه کروچه ارزیابی‌های منفی‌تر منتقدان قرن نوزدهم مانند لوئیجی ستمبرینی و فرانچسکو د سانتیس را تکرار کرد و شعر چیابرا را «فوق‌العاده خشک و پرزحمت» توصیف کرد، اما همچنان او را در مقابل مارینوی «حسی و دلنشین» قرار داد، که به همان اندازه از او بیزار بود. در واقع، کروچه در تلاش خود برای افزودن دقت مفهومی به اصطلاح «باروک»، تا آنجا پیش رفت که مارینو و چیابرا را به ترتیب در فصل‌هایی با عنوان «شعر باروک» و «شعر ادبی» از هم جدا کرد. از زمان کروچه، محققان کمی تلاش کرده‌اند تا بخشی از درخشش شهرت انتقادی خدشه‌دار شدهٔ چیابرا را بازیابی کنند و بار دیگر توجه را به ماهیت نوآورانه و در واقع رادیکال شعر او معطوف کنند. در رأس این افراد، جیووانی گتو قرار دارد که در مطالعه‌ای با عنوان تحریک‌آمیز "«گابریلو چیابرا: شاعر باروک»" اصرار داشته است که جنبهٔ نوآورانه و تجربی آثار این شاعر باید به عنوان بخشی از یک جنبش بزرگتر در شعر ایتالیایی آن زمان دیده شود. این جنبش که خود را در پدیده‌های متنوعی مانند مادریگال‌های مارینو یا "کانزونی‌های" فولویو تستی نشان می‌دهد، با به چالش کشیدن بسیاری از قراردادهای شعر ایتالیایی پیشین، به شدت با زیبایی‌شناسی پایدارتر شعر قرن شانزدهم در تضاد بود. در حالی که نوآوری‌های چیابرا آرام‌تر و نوآوری‌های او ظریف‌تر بود، با این وجود، او به روش خود به اندازهٔ هر یک از معاصرانش رادیکال بود.