جنگ اول ندرانگتا کیست؟ توضیح بده.
جنگ اول «ندرانگتا» یک مبارزه داخلی در «ندرانگتا»، یک سازمان جنایی مافیایی در کالابریا (جنوب ایتالیا) بود. این درگیری از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۷ ادامه داشت و منجر به تقریباً ۲۳۳ کشته شد. این جنگ تعادل را در گروه سه نفره، متشکل از آنتونیو ماکری، دومنیکو تریپودو و گیرولامو پیرومالی، که به مدت ۱۵ سال بر «ندرانگتا» حکومت کرده بودند، برهم زد و ظهور نسل جدیدی از «ندرانگتا»، به ویژه «دی استفانو اندرینا» را تسهیل کرد که می‌خواستند «ندرانگتا» را در فعالیت‌های جنایی جدید و پرسودتر (به ویژه قاچاق مواد مخدر) درگیر کنند.پیشینه.روسای سنتی اندرانگتا مانند دومنیکو تریپودو و آنتونیو ماکری با تحولات جدید در این سازمان، مانند ورود به آدم‌ربایی و قاچاق مواد مخدر، مخالف بودند. آنها همچنین با تشکیل سانتا، یک انجمن مخفی در اندرانگتا، که در اوایل دهه ۱۹۷۰ برای به حداکثر رساندن قدرت و نامرئی بودن مهم‌ترین روسای آن تأسیس شد، مخالف بودند.در مقابل، جیرولامو پیرومالی، رئیس دیگر آنها در گروه سه نفره که به مدت ۱۵ سال بر اندرانگتا حکومت کرده بود، طرفدار لا سانتا بود و مشتاق بود تا قوانین سنتی اندرانگتا را از طریق تشکیل لژهای ماسونی مخفی اصلاح کند. در این لژها، روسای اندرانگتا می‌توانستند با مقامات اجرای قانون، قضات و سیاستمداران که برای دسترسی به قراردادهای کار عمومی در توسعه ایالتی منطقه رجیو کالابریا (یک کنده راه‌آهن، یک مرکز فولادسازی و بندر در جیویا تاورو) ضروری بودند، تماس بگیرند.در جلسه‌ای در سپتامبر ۱۹۷۴، در جیویا تاورو، به میزبانی پیرومالی برای بحث در مورد پیشنهاد ۳ درصد بهره از سوی شرکت‌های بزرگ ساختمانی برای کارخانه‌های فولاد گویا تاورو (که روسای «ندرانگتا» آن را رد کردند)، تنش‌ها به نقطه جوش رسید. تریپودو و جورجیو د استفانو، زیردست سابقش، به یکدیگر توهین کردند که تقریباً به یک رویارویی خشونت‌آمیز منجر شد، اما تنها توسط ماکری، صلح‌طلب، جلوگیری شد. اوضاع زمانی بدتر شد که تریپودو، از ترس کمین، در عروسی یکی از متحدان نزدیک پیرومالی حاضر نشد.درگیری.تریپودو سعی کرد ابتدا حمله کند و در ۲۴ نوامبر ۱۹۷۴، در بار روف گاردن، پاتوق بدنام «اندرانگتا» در رجیو کالابریا، جیووانی دی استفانو را کشت و برادرش جورجیو دی استفانو را زخمی کرد. درگیری اکنون اجتناب‌ناپذیر بود. در تلافی، در ۲۰ ژانویه ۱۹۷۵، ماکری در زادگاهش سیدرنو کشته شد، در حالی که فرانچسکو کومیسو، دست راستش، به شدت زخمی شد. به گفته یک شاهد دولتی، پاسکواله کوندلو جوان، متحد دی استفانو، یکی از «اعدام‌کنندگان» او بود. ماکری با کمک قبایل کاتالدو و مازافرو کشته شد.تریپودو در ۲۱ فوریه ۱۹۷۵ دستگیر و در زندان پوجیورآله در ناپل زندانی شد. در ۲۶ اوت ۱۹۷۶، او به درخواست دی استفانوس با کمک رافائله کوتولو، رئیس کامورا، رئیس سازمان نووا کامورا (NCO) که با دی استفانوس در قاچاق مواد مخدر همکاری می‌کرد، در زندان با ضربات چاقو کشته شد.با کشته شدن تریپودو، درگیری به پایان خود رسید. با این حال، مرحله نهایی، قتل جورجیو دِ استفانو در ۷ نوامبر ۱۹۷۷ در سانتو استفانو در آسپرومونته بود. او توسط جوزپه سوراچی، ظاهراً به دلیل انتقام شخصی، اما در واقع به دستور پیرومالی، که از ظهور دِ استفانوها می‌ترسید، کشته شد. دِ استفانو با اخاذی رشوه از یک پیمانکار ساختمان که از قبل تحت حمایت پیرومالی‌ها بود، مرتکب "جرم سِگارو" (توهین به شرافت و اقتدار یک رئیس تبهکار) شده بود.تلفات.این درگیری منجر به مرگ ۲۳۳ نفر در طول سه سال شد. جدا از جنگ اصلی، خصومت‌های محلی در شهرهای مختلفی مانند چیتانوا، سمینارا، سیمینا و تاوریانوا درگرفت. قربانیان گاهی به خوک‌ها خورانده می‌شدند تا اجساد ناپدید شوند.پیامدها.خاندان دِ استفانو از یک «ندرانگِتیستی» ساده به «اربابان» جدید رجیو کالابریا تبدیل شدند. آنها انحصار کار ساختمانی را در شمال رجیو کالابریا به دست آوردند و گروه رقیب «تریپودو» را با حمایت کوشه پیرومالی و مامولیتی از بازار قراردادهای کار عمومی بیرون راندند. موقعیت غالب آنها در جنگ دوم «ندرانگِتا» (۱۹۸۵–۱۹۹۱) به چالش کشیده شد.با این حال، برنده واقعی، پیرومالی اندرینا بود که قبیله اندرانگتا را از پایگاه روستایی خود به یک سازمان جنایی کارآفرین هدایت کرد و بر چندین کار عمومی در منطقه جیویا تاورو، به ویژه در ساخت و بهره‌برداری از بندر جدید کانتینری، تسلط یافت.