سپاه سوم ایتالیا کیست؟ توضیح بده.
سپاه سوم ایتالیا () یکی از سه سپاهی بود که نیروی زمینی ایتالیا در طول جنگ سرد در میدان نبرد داشت. این سپاه که در مناطق لومباردی و پیه‌مونته مستقر بود، نیروی ذخیره عملیاتی ارتش بود، در حالی که سپاه چهارم ارتش آلپ و سپاه پنجم، که هر دو در شمال شرقی ایتالیا مستقر بودند، واحدهای خط مقدم ارتش بودند. پس از پایان جنگ سرد، اندازه این سپاه کاهش یافت و در ۱ دسامبر ۲۰۰۰ آخرین تیپ‌های خود را به فرماندهی نیروهای دفاعی اول واگذار کرد. پرسنل سپاه سوم ارتش برای تشکیل سپاه استقرار سریع ناتو - ایتالیا در ژانویه ۲۰۰۱ مورد استفاده قرار گرفت.تاریخ سپاه سوم ارتش پس از دومین جنگ استقلال ایتالیا آغاز می‌شود. پس از پیروزی ایتالیا و فرانسه بر امپراتوری اتریش، پادشاهی ساردینیا، سفارتخانه‌های پاپ در امیلیا رومانیای امروزی را ضمیمه خود کرد؛ بنابراین در ۱ آوریل ۱۸۶۰، فرماندهی عالی نظامی سوم به عنوان یک فرماندهی منطقه‌ای در پارما فعال شد و وظیفه دفاع از قلمرو تازه به دست آمده بین رودخانه‌های تربیا و پانارو، منطقه‌ای که تقریباً با منطقه تاریخی امیلیا مطابقت دارد، را بر عهده گرفت. این فرماندهی شامل لشکرهای پنجم، هشتم و دوازدهم بود.تاریخچه.تاریخ سپاه سوم ارتش پس از دومین جنگ استقلال ایتالیا آغاز می‌شود. پس از پیروزی ایتالیا و فرانسه بر امپراتوری اتریش، پادشاهی ساردینیا، سفارتخانه‌های پاپ را در امیلیا رومانیای امروزی ضمیمه خود کرد؛ بنابراین در ۱ آوریل ۱۸۶۰، فرماندهی عالی نظامی سوم به عنوان یک فرماندهی منطقه‌ای در پارما فعال شد و وظیفه دفاع از قلمرو تازه به دست آمده بین رودخانه‌های تربیا و پانارو، منطقه‌ای که تقریباً با منطقه تاریخی امیلیا مطابقت دارد، را بر عهده گرفت. این فرماندهی شامل لشکرهای پنجم، هشتم و دوازدهم خط بود.در آغاز سومین جنگ استقلال ایتالیا، این فرماندهی به سپاه سوم ارتش تغییر نام داد و تحت فرماندهی انریکو موروزو دلا روکا در لشکرکشی مینچیو ایتالیا با هدف حمله به دژهای کوادریلاترو اتریشی با لشکرهای هفتم، هشتم، نهم و شانزدهم خط شرکت کرد. در ۲۴ ژوئن ۱۸۶۶، این سپاه یکی از دو سپاهی بود که در نبرد کاستوزا شرکت داشتند.در اوت ۱۸۶۷، سپاه سوم ارتش منحل شد. با این حال، در ۱۴ ژوئن ۱۸۶۹، سپاه سوم ارتش دوباره در ناپل تشکیل شد و وظایف منطقه‌ای به آن واگذار شد. تا آغاز جنگ جهانی اول، این سپاه به عنوان یک فرماندهی منطقه‌ای در ایتالیا باقی ماند.جنگ جهانی اول.پس از اعلام جنگ ایتالیا علیه امپراتوری اتریش در ۲۳ مه ۱۹۱۵، سپاه سوم ارتش تحت فرماندهی سپهبد ویتوریو کامرانا در جناح چپ ارتش ایتالیا از طریق دره‌های والتلینا، کامونیکا ترومپیا و کیزه و در امتداد ساحل غربی دریاچه گاردا به سمت ترنتینو پیشروی کرد. اگرچه از نظر عددی برتر بودند، اما سپاه نتوانست از گذرگاه استلویو و توناله عبور کند و تنها تا ریوا دل گاردا و تیونه پیشروی کرد، اما نتوانست هیچ‌یک از این دو شهر را تصرف کند. این سپاه شامل لشکرهای پنجم و ششم خط (پیاده‌نظام)، لشکر سی و پنجم منطقه‌ای، هنگ هفتم برساگلیری و هنگ پنجم آلپینی بود. تمام سربازان هنگ پنجم آلپینی در دره‌های مذکور استخدام شده بودند و بنابراین در سرزمینی می‌جنگیدند که کاملاً آن را می‌شناختند. با این حال، هنگ پنجم آلپینی هرگز به‌طور کامل به کار گرفته نشد، بلکه به هر گروهان یا گردان، قله‌ها، یال‌ها یا گذرگاه‌های کوهستانی خاصی برای فتح و نگهداری داده شد.پس از آنکه پیشروی اولیه توسط ارتش اتریش-مجارستان متوقف شد، سپاه به سنگربندی پرداخت و اگرچه نبردهای شدید - به ویژه در یخچال‌های آداملو - ادامه یافت، اما جبهه در بخش سپاه تقریباً تا پایان جنگ بدون تغییر باقی ماند. جبهه چنان راکد شد که لشکر ۳۵ سرزمینی برای شرکت در تلاش‌های جنگی متفقین در مقدونیه اعزام شد.پس از شکست ایتالیا در نبرد کاپورتو، سپاه سوم از جبهه خارج شد و به سپاه ذخیره ارتش تبدیل شد و وظیفه مقابله با هرگونه نفوذ دشمن در جبهه پیاوه در زمستان ۱۹۱۷/۱۸ را بر عهده داشت. در بهار ۱۹۱۸، سپاه به منطقه اصلی استقرار خود بازگشت. پس از امضای آتش‌بس ویلا جیوستی توسط اتریش، سپاه سوم سرانجام به ترنتینو پیشروی کرد.جنگ جهانی دوم.پس از بازگشت به میلان، به این سپاه وظیفه دفاع از ایتالیا در امتداد مرز سوئیس و ایتالیا داده شد. برای کمک به انجام این وظیفه، فرماندهی استحکامات دیوار آلپ در منطقه عملیاتی به این سپاه واگذار شد. هنگامی که ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ به فرانسه اعلام جنگ کرد، این سپاه در نزدیکی مرز فرانسه و ایتالیا در لیمونه پیمونته قرار داشت. ارتش ایتالیا تنها گشت‌های محدودی انجام داد و تا پس از درخواست آتش‌بس فرانسه در ۲۰ ژوئن ۱۹۴۰ در مواضع خود باقی ماند. روز بعد، لشکرهای ایتالیایی با قدرت از مرز عبور کردند، اما مقاومت شدید فرانسه آنها را در طول کل جبهه پس از چند کیلومتر متوقف کرد. در طول این عملیات، این سپاه فرماندهی لشکر سوم پیاده‌نظام کوهستانی راونا، لشکر ششم پیاده‌نظام کونئو و یک واحد مختلط از چهار گردان آلپینی و دو گردان توپخانه کوهستانی را بر عهده داشت.پس از آنکه حمله ایتالیا به یونان در اکتبر ۱۹۴۰ در زیر مقاومت سرسختانه یونان متوقف شد، سپاه سوم ارتش برای تقویت نیروهای ایتالیایی در امتداد جبهه مقدونیه به آلبانی اعزام شد. این سپاه فرماندهی لشکر نوزدهم پیاده‌نظام ونزیا، لشکر سی و ششم پیاده‌نظام کوهستانی فورلی، لشکر چهل و هشتم پیاده‌نظام تارو و لشکر پنجاه و سوم پیاده‌نظام آرتزو و هنگ چهارم برساگلیری را به عنوان ذخیره سپاه بر عهده داشت. تمام حملات ایتالیا توسط یونانیان دفع شد تا اینکه نیروهای آلمانی از طریق بلغارستان به یونان حمله کردند و ارتش یونان را در جبهه آلبانی قطع کردند. پس از آن، سپاه سوم ارتش به تبس پیشروی کرد و تا سپتامبر ۱۹۴۳ در آنجا مستقر بود تا اینکه پس از آتش‌بس ایتالیا و متفقین، تسلیم نیروهای آلمانی شد.