پادشاهی کنت کیست؟ توضیح بده.
پادشاهی کنت ()که امروزه به عنوان پادشاهی کنت شناخته می‌شود، پادشاهی قرون وسطایی اولیه در جنوب شرق انگلستان امروزی بود. از قرن پنجم یا ششم پس از میلاد وجود داشت تا اینکه در اواخر قرن نهم به‌طور کامل در پادشاهی وسکس و بعداً در اوایل قرن دهم در پادشاهی انگلستان ادغام شد. منطقه کنت در طول قرن چهارم پس از میلاد با حملات مکرر مهاجمان دریایی مواجه شد. پس از پایان حکومت روم در سال ۴۱۰، گروه‌های قبیله‌ای ژرمن بیشتر به این منطقه نقل مکان کردند، همان‌طور که شواهد باستان‌شناسی و منابع متنی آنگلوساکسون متأخر گواهی می‌دهند به نظر می‌رسد که گروه قومی اولیه ای که در این منطقه ساکن شدند، جوت‌ها بودند: آنها پادشاهی خود را در کنت شرقی تأسیس کردند و ممکن است در ابتدا تحت سلطه پادشاهی فرانک‌ها بوده باشند. استدلال شده است که یک جامعه ساکسون شرقی ابتدا در کنت غربی ساکن شدند، اما توسط پادشاهی در حال گسترش کنت شرقی در قرن ششم فتح شدند.اولین پادشاه ثبت شده کنت، اتلبرت بود که ا، در اواخر قرن ششم بر دیگر پادشاهان آنگلوساکسون تأثیر قابل توجهی داشت. مسیحی شدن آنگلوساکسون‌ها در کنت در زمان سلطنت اتلبرت با ورود راهب آگوستین کانتربری در سال ۵۹۷ میلادی آغاز شد.کنت یکی از هفت پادشاهی آنگلوساکسون بود، اما استقلال خود را در قرن هشتم از دست داد و زیرمجموعه مرسیا شد. در قرن نهم به بخشی از پادشاهی وسکس تبدیل شد و در قرن دهم بخشی از پادشاهی متحد انگلستان شد که تحت رهبری وسکس ایجاد شد. دانش ما در مورد کنت از مطالعه علمی متون آنگلوساکسون متأخر و تاریخ کلیسایی مردم انگلیس، و همچنین شواهد باستان‌شناسی مانند آنچه از گورستان‌ها و سکونتگاه‌های اولیه قرون وسطی به جا مانده است، به دست می‌آید.دوره رومی-بریتانیایی.منطقه کنت مدرن که در شرق رودخانه مدوی قرار داشت، معروف به کانتیاکا بود. این نام از نام محلی قدیمی‌تر رایج بریتونی، Cantium ("گوشه زمین" یا "زمین در لبه") گرفته شده بود که در عصر آهن پیش از ورود رومیان استفاده می‌شد، اگرچه قابل ذکر است که وسعت این منطقه قبیله‌ای ناشناخته است.در اواخر قرن سوم و چهارم، بریتانیا رومی بارها توسط فرانک‌ها، ساکسون‌ها، پیکت‌ها و اسکاتلندی‌ها مورد حمله قرار گرفته بود. به‌عنوان نزدیک‌ترین بخش بریتانیا به اروپا، احتمال می‌رود که کنت حملات زیادی را از سوی مهاجمان دریانورد تجربه کرده باشد که منجر به ساخت چهار قلعه ساحلی ساکسون در امتداد سواحل کنت شد: همچنین این احتمال وجود دارد که مزدوران آلمانی زبان از شمال گل، برای تکمیل نیروهای رسمی روم در این دوره استخدام شده باشند. این فدراتی‌ها در فرهنگ رومی-بریتانیایی ادغام می‌شدند و تمایز آنها از نظر باستان‌شناسی دشوار است.شواهدی وجود دارد که در طول قرن چهارم و اوایل قرن پنجم، ویلاهای روستایی رها شدند، که نشان می‌دهد نخبگان رومی-بریتانیایی در حال حرکت به سمت امنیت نسبی مراکز شهری مستحکم بودند. با این حال، مراکز شهری نیز شاهد افول بودند. کانتربری شاهد کاهش جمعیت و کاهش فعالیت از اواخر قرن سوم به بعد بود، در حالی که دوور در پایان قرن چهارم متروک شده بود.در سال ۴۱۰ میلادی، هونوریوس امپراتور روم نامه ای به رعایای بریتانیایی خود فرستاد و اعلام کرد که از این پس باید مراقب خود باشند و دیگر نمی‌توانند برای محافظت از آنها به ارتش امپراتوری تکیه کنند. در سال ۴۱۸ میلادی بسیاری از رومی‌ها از طریق کنت بریتانیا را ترک کردند و بسیاری از ثروت خود را با خود بردند.کنت و جوت‌ها.به گفته مارتین ولش باستان‌شناس، قرن پنجم شاهد «تغییر بنیادین آنچه بعدا کنت شد، از نظر سیاسی، اجتماعی و از نظر منظر فیزیکی بود» هم سوابق ادبی و هم باستان‌شناسی مهاجرت اقوام ژرمنی زبانی از شمال اروپا به بریتانیا را در این قرن نشان می‌دهد. در مورد مقیاس این مهاجرت بحث‌های زیادی وجود داشته است. برخی آن را مهاجرت دسته جمعی می‌دانند که در آن تعداد زیادی از مردم ژرمن اروپای شمالی را ترک کردند تا در بریتانیا مستقر شوند و جمعیت بومی بریتانیا را به غرب بریتانیا یا بریتانی سوق دهند. دیگران استدلال کرده‌اند که تنها یک نخبه جنگجوی کوچک وارد شد و بر جمعیت رومی-بریتانیایی تسلط یافت (یا حتی آن‌ها را به بردگی گرفت) و سپس بومیان شروع به استفاده از زبان انگلیسی باستان و فرهنگ تازه واردان کردند. در حال حاضر، بسیاری از محققان می‌پذیرند که تنوع منطقه ای قابل توجهی وجود داشته است، به طوری که دیدگاه اول در جنوب و شرق و دومی در شمال و غرب کاربرد بیشتری دارد. در کنت، شواهد باستان‌شناسی و تاریخی نشان می‌دهد که مهاجرت گسترده‌ای از مردم ژرمن در واقع صورت گرفته است. با این حال، برخی از جمعیت رومی-بریتانیایی احتمالاً باقی مانده‌اند، زیرا نام رومی این منطقه بر نام پادشاهی جدید آنگلوساکسون، Cantware ("ساکنان کنت") تأثیر گذاشته است. مهاجرت ژرمن‌ها به بریتانیا در منابع متنی اواخر دوره آنگلوساکسون، به ویژه در تاریخ کلیسایی مردم انگلیسی ذکر شده است. این منبع بر تاریخ‌های شفاهی قرن پنجم تکیه دارد. بر اساس روایات «پادشاه بریتانیایی‌ها» معروف به ورتیگرن، دو رهبر ژرمن‌ها، هنگیست و هورسا («نریان» و «اسب») را به بریتانیا دعوت کرد تا در برابر مهاجمان پیکت از او دفاع کنند. در سال ۴۵۵ هنگیست و هورسا با ورتیگرن در اگلسترپ (احتمالا آیلسفورد در کنت) جنگیدند که در آن نبرد هورسا کشته شد. هنگیست به عنوان پادشاه جانشین او شد در سال ۴۵۶ میلادی هنگست و اسک در کرکگانفورد (احتمالاً کریفورد) با بریتانیایی‌ها نبرد کردند. سپس بریتانیایی‌ها از کنت به مقصد لندن گریختند. در تاریخ کلیسایی آمده است که مردم کنت و جزیره وایت از تبار ساکنان جوتیش بودند و هورسا در نبرد با بریتانیایی‌ها کشته شد و اضافه کرده است که جسد او در کنت شرقی به خاک سپرده شد. مع الوصف صحت این روایات زیر سؤال رفته است محققان اغلب به هنگیست و هورسا به عنوان شخصیت‌های اساطیری وام گرفته شده از سنت عامیانه برای مشروعیت بخشیدن به حاکمان در دوره آنگلوساکسون می‌نگرند. مردم ژرمن تازه‌وارد در زمین‌های کشاورزی پیشرفته رومی-بریتانی‌ها مستقر شدند. احتمالاً آنها کشاورزی را با دامداری تکمیل می‌کردند، اما با سواحل و رودخانه‌های مجاور به احتمال زیاد به ماهیگیری و تجارت نیز می‌پرداختند. آنگلوساکسون‌ها از سیستم‌های جاده‌ای ماقبل تاریخ و رومی استفاده می‌کردند، به‌طوری‌که ۸۵ درصد گورستان‌ها در ۱٫۲ کیلومتری جاده‌های رومی یا رودخانه‌های قابل کشتیرانی یا ساحل قرار داشتند و ۱۵ درصد باقی‌مانده نزدیک به مسیرهای باستانی بودند. شواهد باستان‌شناسی کمی از این سکونت‌گاه‌های اولیه وجود دارد، اما یکی از نمونه‌های برجسته، گروبن هاوس در لوور واربانک، کستون است که در بالای محل یک ویلای رومی سابق، در مجاورت مسیر رومی-بریتانیایی در شمال داونز ساخته شده است. سرامیک‌های قرن پنجم نیز در تعدادی از مکان‌های ویلا در اطراف کنت یافت شده است که نشان‌دهنده اشغال مجدد این مکان‌ها در این دوره است.توسعه و گسترش به غرب.در قرن ششم، پادشاهی کنت رابطه‌ای با پادشاهی فرانک‌ها داشت، که نفوذ خود را در شمال غربی اروپا گسترش می‌داد. منابع متنی نشان می‌دهد که کنت ممکن است برای بخشی از این قرن تحت کنترل فرانک‌ها بوده باشد. شواهد باستان‌شناسی آثاری از فرانک‌ها در این منطقه را نشان می‌دهد که نشان دهنده تجارت انحصاری کنت با پادشاهی فرانک‌ها است. آثار باستانی کنتی در قرن ششم در اروپای قاره ای، به ویژه در نواحی شارنت مدرن، نرماندی غربی، راینلند، فریزیا، تورینگن و جنوب اسکاندیناوی یافت شده است. و این نشان می‌دهد که تجارت بین گروه‌های قبیله‌ای یا قومی خاص برقرار بوده است. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که در مقطعی در قرن ششم، کنت شرقی، کنت غربی را ضمیمه خود کرده است. در جنوب، ویلد، جنگل انبوهی قرار داشت که برای نخبگان کنتی ارزشی نداشت، و منطقه حاصلخیز غرب پادشاهی را برای فتح جذاب می‌کرد.کنت اولین پادشاهی آنگلوساکسون است که در سال ۵۹۷ میلادی در تاریخی ظاهر می‌شود و اتلبرت اولین پادشاه آنگلوساکسون است. در دوران سلطنت اتلبرت، قانون اتلبرت، قدیمی‌ترین متن باقی‌مانده در انگلیسی باستان، تدوین شد. مسیحی شدن انگلستان آنگلوساکسون در کنت و در دوران این پادشاه بود. همسر فرانکی اتلبرت، برتا، قبلاً مسیحی بود و خود اتلبرت نیز چند سال بعد به دین مسیح روی آورد. اسناد مختلف قرن هفتم و هشتم بر این واقعیت صحه می‌گذارند که کنت توسط دو پادشاه اداره می‌شد، یک پادشاه مسلط در شرق و یک تابع در غرب، که احتمالاً منعکس کننده شکاف قبلی است.کنت آنگلوساکسون میانی و متأخر.در قرن هفتم، قدرت کنت با افزایش قدرت مرسیا و نورثومبریا کاهش یافت. با این حال این پادشاهی چهارمین پادشاهی ثروتمند انگلستان باقی ماند. این دوره برای خانواده سلطنتی کنت دوره ای پرآشوب بود. بین سالهای ۶۶۴ و ۶۶۷ دو پسر عمو، اتلرد و اتلبرت، در تالار سلطنتی ایستری کشته شدند، شاید به این دلیل که تهدیدی برای اکبرت بودند. هلوتر، جانشین اکبرت شد. او از سال ۶۷۴ تا ۶۸۶ میلادی و قبل از سرنگونی و کشته شدن توسط یکی از پسران اکبرت، ادریک، که با ساکسون‌های جنوبی متحد شده بود، حکومت کرد. پس از او ادریک تا سال ۶۸۷ حکومت کرد. در اواخر قرن هفتم، کنت به تدریج تحت تسلط مرسیا قرار گرفت. در سال ۶۷۶ میلادی، پادشاه مرسیا، اتلرد اول، حمله ای را رهبری کرد که بسیاری از کلیساهای کنتی را ویران کرد.کنترل مرسیا بر کنت در دهه‌های بعد افزایش یافت اسنادی وجود دارد که نشان می‌دهد اتلرد در مورد درآمد جوامع مسیحی داوری می‌کرد، امری که نشان دهنده کنترل قوی مرسیا بر شرق پادشاهی است. در سال ۶۸۶ کنت توسط وسکس فتح شد. در عرض یک سال، مول، برادر کدوالای در شورش کنتی‌ها کشته شد و کدوالای وسکس دوباره بازگشت تا پادشاهی را ویران کند. پس از این، کنت در حالت بی نظمی قرار گرفت. مرسیا از یک پادشاه به نام اسوین حمایت کردند، اما به نظر می‌رسد که او تنها حدود دو سال سلطنت کرد و پس از آن ویترد پادشاه شد. ویترد، معروف به ویترد قانوگذار، پس از ویرانی‌ها و آشوب‌های سال‌های قبل، کارهای زیادی برای بازگرداندن پادشاهی به روال عادی انجام داد و در سال ۶۹۴ میلادی با پرداخت غرامت قتل مول، با ساکسون‌های غربی صلح کرد.سوابق کنت پس از مرگ ویترد در سال ۷۲۵ تکه‌تکه و مبهم است. به مدت چهل سال، معمولاً دو یا حتی سه پادشاه به‌طور همزمان حکومت می‌کردند. این تقسیم ممکن است کنت را به اولین هدف قدرت در حال افزایش مرسیا تبدیل کرده باشد:در اوایل دهه ۷۷۰، به نظر می‌رسد که مرسیا تلاش می‌کرد مستقیماً بر کنت حکومت کند و شورشی در پی آن رخ داد. نبردی در سال۷۷۶ در آتفورد درگرفت، و نتیجه آن ناشناخته است. سوابق سال‌های بعد نشان می‌دهد که شورشیان پیروز شدند. به نظر می‌رسد اگبرت دوم و بعداً الهموند تقریباً یک دهه پس از آن مستقل از مرسیا حکومت کردند. با این حال، این استقلال دوام نیاورد، زیرا مرسیا در سال ۷۸۵ میلادی قدرت خود را بر کنت دوباره برقرار کرد. مراکز مذهبی این دوره اغلب بسیار بزرگتر از سکونتگاه‌های غیر مذهبی بودند و به منابع و پیوندهای تجاری بسیاری دسترسی داشتند. قرن هفتم شاهد معرفی مجدد سنگ‌تراشی در انگلستان آنگلوساکسون، عمدتاً برای کلیساها بود. اولین کلیساهای منطقه «گروه کنتی» نامیده می‌شوند و تأثیرات هنر ایتالیایی و فرانکی را در طراحی خود منعکس می‌کنند. نمونه‌های اولیه عبارتند از کلیساهای سنت پانکراس، سنت مری، و سنت پیتر و سنت پل، همه بخشی از صومعه سنت آگوستین در کانتربری، و همچنین سنت اندروز در روچستر و سنت مری در لیمینج. کانتربری در طول قرن هفتم به مرکز اقتصادی و سیاسی کنت تبدیل شد، همان‌طور که گودال‌های زباله، فلزکاری، سالن‌های چوبی و ساختمان‌های غرق‌شده در آن دوره نشان می‌دهند. مشخص است که کانتربری و روچستر هر دو ضرابخانه‌های بزرگی در این دورهداشتند که عمدتاً اسکیت‌های نقره ای تولید می‌کردند. این امر نشان می‌دهد که از قرن هفتم به بعد، پادشاهان کنت بر ساختار اقتصادی پادشاهی کنترل داشته‌اندحملات وایکینگ‌ها.کنت برای اولین بار توسط مهاجمان وایکینگ در اواخر قرن هشتم مورد حمله قرار گرفت.کنت و جنوب شرقی انگلستان به دلیل شهرهای ثروتمندش که اغلب در مکان‌های ساحلی در معرض دید قرار داشتند، هدف جذابی بوده‌اند. در سال ۸۰۴ میلادی، راهبه‌های لیمینج برای فرار از مهاجمان به کانتربری پناهنده شدند، و در سال ۸۱۱ میلادی نیروهای کنت برای عقب راندن ارتش وایکینگ مستقر در جزیره شپِی جمع شدند. در سال ۸۱۱، ثبت شده است که وایکینگ‌ها در ساحل شمالی کنت استحکامات ساختند و ارتش خود را در تانت و شپی در زمستان نگاه داشتند. در این مرحله، کانتربری و روچستر هنوز دیوارهای رومی داشتند که می‌توانستند بازسازی شوند، اما با این وجود توسط وایکینگ‌ها مورد حمله قرار گرفتند: روچستر در سال ۸۴۲، کانتربری در سال ۸۵۱، و روچستر دوباره در سال ۸۸۵، محاصره شدند و توسط آلفرد از محاصره خارج شدند.در سال ۸۹۲، زمانی که جنوب انگلستان تحت رهبری آلفرد کبیر متحد شد، کنت در آستانه فاجعه قرار داشت. آلفرد گوتروم قدیمی را شکست داده بود و به وایکینگ‌ها اجازه داده بود تا در شرق آنگلیا و شمال شرق مستقر شوند. با این حال، دانمارکی‌های دیگری همچنان در حال حرکت بودند. هاستن، یک رهبر جنگجوی بسیار با تجربه، با محاصره پاریس و تصرف بریتانی، نیروهای عظیمی را در شمال فرانسه جمع‌آوری کرده بود. حدود ۳۵۰ کشتی وایکینگ در سال ۸۹۲ میلادی از بولون به سواحل جنوبی کنت رفتند. بین ۵۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ مرد با خانواده و اسب‌های خود از خور لیمن (مسیر شرقی-غربی کانال نظامی سلطنتی در رامنی مارش بازسازی شده) بالا آمدند. و به یک قلعه ساکسون در نزدیکی کلیسای سنت رامولد، بونینگتون حمله کرد و همه افراد داخل آن را کشتند. آنها به پیشروی خود ادامه دادند و در سال بعد قلعه ای در اپلدور ساختند. با شنیدن این خبر، دانمارکی‌ها در شرق آنگلیا و جاهای دیگر علیه آلفرد قیام کردند. آنها از اپلدور به کنت یورش بردند و یک شهرک بزرگ را ویران کردند. آنها بیشتر به داخل خاک انگلستان نفوذ کردند و در نبردهای متعدد با انگلیسی‌ها شرکت کردند، اما پس از چهار سال تسلیم شدند. برخی به آنگلیا شرقی عقب‌نشینی کردند و برخی دیگر به عنوان نیاکان نورمن‌ها که انگلستان را در سال ۱۰۶۶ فتح کردند به شمال فرانسه بازگشتند. ارتش بزرگ وایکینگ‌ها به رهبری تورکل قد بلند، کانتربری را در سال ۱۰۱۱ محاصره کردند، که به غارت شهر و در نهایت قتل اسقف اعظم منتهی شد