تقسیمات کشوری اندونزی کیست؟ توضیح بده.
اندونزی دارای چهار سطح تقسیمات اداری به ترتیب، سطح نخست استان‌ ، سطح دوم به‌صورت یکسان ریجنسی (معادل شهرستان) ، و شهر ، سطح سوم کچامتان (معادل بخش) و سطح چهارم به‌طور یکسان روستا و محلهٔ شهری می‌باشد. استان‌ها، شهرستان‌ها و شهرها دارای دولت‌های محلی و نهادهای پارلمانی خود هستند.از هنگام اجرای قانون شماره ۲۲ سال ۱۹۹۹ درباره دولت محلی (این قانون با قانون‌های شماره ۳۲ سال ۲۰۰۴، شماره ۲۳ سال ۲۰۱۴، و قانون جامع اشتغال‌زایی سال ۲۰۲۳ مورد بازنگری قرار گرفته است) دولت‌های محلی اکنون در اداره مناطق خود نقش پررنگ‌تری ایفا می‌کنند. با این حال، سیاست خارجی، دفاع (شامل نیروهای مسلح و پلیس ملی)، نظام حقوقی، و سیاست پولی، همچنان در حوزه صلاحیت دولت ملی باقی مانده‌اند.از سال ۲۰۰۵ و با اجرای قانون شماره ۳۲ سال ۲۰۰۴، رؤسای دولت‌های محلی (استانداران، فرمانداران و شهرداران) از طریق انتخابات مردمی به‌صورت مستقیم انتخاب می‌شوند.سطح نخست تقسیمات.تقسیمات سطح اول در اندونزی استان‌ نام دارد. استان توسط یک استاندار اداره می‌شود. هر استان دارای شورای منطقه‌ای ویژهٔ خود است که به آن «شورای نمایندگان مردم منطقه» گفته می‌شود. استانداران و نمایندگان با رأی مستقیم مردم برای دوره‌های پنج‌ساله انتخاب می‌شوند. استان‌ها پیش‌تر با عنوان «مناطق سطح یک» نیز شناخته می‌شدند. اندونزی به ۳۸ استان تقسیم شده است. نه استان دارای وضعیت ویژه‌اند، شامل:سطح دوم تقسیمات.تقسیمات سطح دوم اندونزی، متشکل از شهرستان‌ یا ریجنسی ، و شهر می‌باشد. این تقسیمات، سطحی از حکومت محلی‌اند که زیر سطح استان قرار دارند. با این حال، آن‌ها از میزان بیشتری از تمرکززدایی امور، مانند فراهم کردن مدارس دولتی و مراکز بهداشت عمومی، نسبت به نهاد استانی برخوردارند. آن‌ها پیش‌تر به‌طور کلی با عنوان مناطق سطح دوم شناخته می‌شدند. شهرستان و شهر هر دو در یک سطح قرار داشته و هرکدام دارای دولت محلی و نهاد قانون‌گذاری ویژهٔ خود هستند. تفاوت بین شهرستان و شهر، در جمعیت‌شناسی، اندازه و اقتصاد آن‌ها می‌باشد. به‌طور کلی، شهرستان‌ها وسعت بیشتری نسبت به شهرها داشته و شهرها دارای فعالیت‌های اقتصادی غیر کشاورزی می‌باشند. شهرستان توسط یک فرماندار اداره می‌شود و شهر توسط یک شهردار اداره می‌شود. فرماندار یا شهردار و اعضای شورای نمایندگان با رأی مستقیم مردم برای دوره‌ای پنج‌ساله انتخاب می‌شوند.سطح سوم تقسیمات.شهرستان‌ها (ریجنسی‌ها) و شهرها به بخش‌هایی تقسیم می‌شوند که شامل اصطلاحات مختلف زیر می‌باشد:سطح چهارم تقسیمات.طبق بند «۲» ماده (۲) قانون ۲۳/۲۰۱۴ درخصوص دولت محلی، کچامتان‌ها (بخش‌ها) به روستاها و محله‌های شهری تقسیم میشوند. اصطلاح دسا، بیشتر برای ریجنسی‌ها (شهرستان) و اصطلاح کلوراهان بیشتر برای شهرها به‌کار میرود.هر دو روستا (desa) و محله شهری (kelurahan) در یک سطح تقسیم‌بندی قرار دارند، اما روستا (desa) در امور محلی از قدرت بیشتری نسبت به محله شهری (kelurahan) برخوردار است. در یک استثنا در آچه، بخش‌ها نخست به موکیم (mukim) تقسیم شده و سپس با تقسیم‌بندی‌های بیشتری به گامپونگ (gampong) تقسیم می‌شوند.روستا (Desa).در زبان اندونزیایی، واژه روستا (desa) معادل واژه انگلیسی «village» بار معنایی روستایی دارد. در زمینهٔ تقسیمات اداری، روستا می‌تواند به‌عنوان نهادی که بر اساس سنت‌های محلی شناخته‌شده منطقه، بر مردم محلی اختیار و قدرت دارد، تعریف شود. روستا توسط «دهیار» اداره می‌شود که با رأی مستقیم مردم انتخاب می‌شود.جمعیت دسا، حدود 65 درصد از کل جمعیت اندونزی را تشکیل میدهد.بیشتر روستاهای اندونزی از واژه (desa) استفاده می‌کنند، اما در برخی مناطق از اصطلاحات دیگری،به شرح زیر، استفاده می‌شود:محلهٔ شهری (Kelurahan).اگرچه روستا (desa) و محله شهری (kelurahan) هر دو بخشی از یک بخش‌اند، محله شهری استقلال کمتری نسبت به روستا دارد. محله شهری توسط یک لورا (lurah) اداره می‌شود. «لوراها» کارمندان دولت هستند که مستقیماً به «کامت‌ها یا بخش‌دارها» پاسخگو هستند.وضعیت.جدول زیر فهرست استان‌ها، شهرستان‌ها و شهرهای کنونی اندونزی را نشان می‌دهد.