تارکوینیا مولزا کیست؟ توضیح بده.
تارکوینیا مولزا (۱ نوامبر ۱۵۴۲ - ۸ اوت ۱۶۱۷) خواننده، شاعر، رهبر ارکستر، آهنگساز و فیلسوف طبیعی ایتالیایی بود. او یک "نوازنده چیره‌دست" بزرگ محسوب می‌شد. او در گروه معروف "کنسرتو دله دونه" فعالیت داشت، اگرچه مشخص نیست که آیا با آنها می‌خواند یا آنها را آموزش می‌داد. او همچنین ویولا باستاردا، ویولا دا مانو، کلاویه و لوت را می‌نواخت. او که در هر دو سبک آوازخوانی مردانه و زنانه آموزش دیده بود، به ترکیب آنها در مادریگال اواخر رنسانس کمک کرد. او نوازنده‌ی چندین ساز تخصصی بود، از جمله "ویولا باستاردا" (سازی با دامنه‌ی صوتی گسترده و تکنیک‌های پیچیده)، "ویولا دا مانو"، کلاویه، و لوت—سازهایی که در موسیقی باروک و رنسانس نقش محوری داشتند. آموزش او در سبک‌های آوازی مردانه و زنانه، به او امکان داد تا در شکل‌گیری "مادریگال" اواخر رنسانس نقش ایفا کند—فرمی موسیقایی که احساسات، شعر، و تکنیک‌های چندصدایی را در هم می‌آمیخت.مولزا نه‌تنها هنرمند، بلکه فیلسوف طبیعی نیز بود، و در فضایی که زنان به‌ندرت اجازه‌ی مشارکت در مباحث علمی داشتند، توانست با دانش و نبوغ خود در حوزه‌های نظری نیز بدرخشد. زندگی و آثار او، نمادی از پیوند میان هنر، علم، و جسارت زنانه در دوره‌ای است که چنین ترکیبی نادر و ارزشمند بود.اوایل زندگی و تحصیلات.مولزا در مودنا ، نوه شاعر و دختر کامیلوس و ایزابلا کلمبی متولد شد. او بزرگترین فرزند از نه برادر و خواهر بود. پدرش موافقت کرد که او باید تحصیلاتی مشابه برادرانش داشته باشد و او تا شانزده سالگی یونانی، لاتین، عبری و فلسفه را آموخت. او نزد محققی از مودنا به نام پولیتزیانو تحصیل کرد و نجوم را از ریاضیدان آنتونی گوارینی آموخت. او در سال 1560 با پائولو پورینو ازدواج کرد که از بازگشت او به مدرسه حمایت کرد و در آنجا نزد فرانچسکو پاتریزی تحصیل کرد. او در سال 1579 بیوه شد.حرفه موسیقی.تارکوینیا مولزا، پس از بیوه شدن، در سال ۱۵۸۳ به‌عنوان ندیمه‌ی دوشس مارگریتا گونزاگا دِسته به دربار فرارا دعوت شد—نقطه‌ی عطفی در زندگی هنری او که زمینه‌ساز شهرتش به‌عنوان خواننده، رهبر ارکستر، و آهنگ‌ساز شد. در فضای فرهنگی غنی فرارا، مولزا نه‌تنها به اجراهای برجسته پرداخت، بلکه در شکل‌دهی به موسیقی درباری و آموزش هنری نیز نقش مؤثری ایفا کرد.با این حال، در سال ۱۵۸۹، او از مقام خود برکنار شد و به مانتوا بازگشت.با وجود این فراز و نشیب‌ها، میراث مولزا در موسیقی، آموزش، و فلسفه طبیعی باقی ماند، و او همچنان یکی از نمادهای برجسته‌ی زنان فرهیخته‌ی رنسانس ایتالیا به‌شمار می‌رود.آثار.مولزا به لاتین و گویش توسکانی شعر می‌سرود؛ او همچنین مقاله می‌نوشت. آثار لاتین او شامل اشعار زیر است:«درباره چشمه: ویژگی این چشمه آن است که خواب‌های آرام و دلپذیر را پدید می‌آورد.»«در ستایشِ چنتیوس کاردینال آلدوبراَندینی: ای چِنتیوس، تو را می‌ستایند که به فضیلت و جامهٔ سرخ (کاردینالی) ممتاز گشته‌ای.»«درباره همان شخص (چنتیوس): ای چِنتیوس، تنها تویی که همچون آپولوی دیگر، خودت را می‌نمایانی.»«فِلسینا (بولونیا) به مردان نامدارش مشهور است، اما به دانشگاه مادر خود نام‌آورتر.»بازنمایی‌های ادبی و هنری.بسیاری از آثار هنری به او تقدیم شده است؛ فرانچسکو پاتریزی در رساله خود با "عنوان «عشق فلسفی»" درباره آواز او نوشت و شاید او اولین خواننده‌ای بود که زندگینامه‌ای منتشر شده به او اختصاص داده شد. نام او در میان کسانی که در طبقه میراث نمایش « "مهمانی شام" » اثر جودی شیکاگو حضور دارند، دیده می‌شود. افتخارات.مولزا در سال ۱۶۰۰ به عنوان تنها زن دارای تابعیت رومی ، شهروندی روم را دریافت کرد. در این فرمان آمده است: «اگرچه سنا هرگز زنان را در صفوف شهروندی نپذیرفته است... [تصمیم گرفته شد که] تارکوینیا مولزا از مودنا در ردیف شریف‌ترین شهروندان خود قرار گیرد، عنوانی که پیش از این هرگز به کسی اعطا نشده بود، به پاس قدردانی از فضائل و شایستگی‌های منحصر به فرد او.»