داستان شکیم و دینه کیست؟ توضیح بده.
داستان شکیم و دینه داستانی از کتاب مقدس عبری یا عهد عتیق است که در فصل ۳۴ سفر پیدایش شرح داده شده است. بر طبق این داستان، وقتی شکیم پسر حمور حوی، رئیس منطقه، دختر یعقوب، دینه را دید، او را گرفت و به او تجاوز کرد. سپس عاشقش شد و او را خواستگاری کرد. او نیت قلبی خود را به دینه گفت تا او را برای ازدواج متقاعد کند و همزمان از پدرش خواست که با او نزد یعقوب بیاید و از او دخترش را خواستگاری کند. خبر تجاوز به برادران دینه، شمعون و لاوی رسید و آنها با عجله از چراگاه به خانه برگشتند. شکیم با قصد درخواست ازدواج با دینه به خانواده یعقوب نزدیک شد و حاضر شد به هر میزان که او درخواست می‌کند، مهریه به میزان همان دختران باکره را بپردازد. او به عنوان وسیله‌ای برای ترغیب، پیشنهاد کرد که آنها با مردم شهر خود پیمانی ببندند که شامل تجارت مشترک و ازدواج‌های مشترک باشد که برای هر دو طرف رفاه به ارمغان بیاورد. در این مرحله، برادران دینه رهبری مذاکره را به دست گرفتند و به او اطلاع دادند که تنها در صورتی که همه مردان شهر شهر شکیم پوست ختنه‌گاه خود را ختنه کنند، خانواده یعقوب می‌توانند با آنها پیمان ازدواج ببندند.شکیم و پدرش مردم شهر را متقاعد کردند و آنها خود را ختنه کردند. در روز سوم ختنه، هنگامی که درد ختنه به اوج خود رسیده بود، شمعون و لاوی به شهر آمدند، تمام مردان شهر را کشتند، زنان و کودکان را اسیر کردند و غنایم شهر را با خود بردند. وقتی یعقوب از این موضوع مطلع شد، آنها را به خاطر به خطر انداختن خانواده‌اش که اکنون در معرض تهدید شهرهای منطقه بود، سرزنش کرد. شهرهایی که از ترس اقدام مشابهی علیه آنها، ممکن بود برای جنگیدن و نابودی خانواده یعقوب متحد شوند. شمعون و لاوی پاسخ دادند: عدم واکنش به عمل شکیم به منزله رضایت دادن به رفتار با خواهرشان به مانند یک فاحشه است.در کتاب عهد عتیق.در پیدایش ۳۴ آمده است:دینه، تنها دختر لیه و یعقوب (نوهٔ ابراهیم) بود. او برای دیدن دختران سرزمین کنعان بیرون رفت و شکیم، پسر حمور حوی، رئیس حوی‌ها یا کنعانیان، او را دید و او را گرفت و با او همخواب شد و او را خوار ساخت. اما پس از آن عاشق آن دختر شد و با او سخنان تسلی‌بخش گفت. شکیم به پدرش حمور گفت: «این دختر را برای من به زنی بگیر.» و یعقوب شنید که او دخترش دینه را بی‌عصمت کرده است و پسرانش با گله‌اش در صحرا بودند. یعقوب سکوت کرد تا آنها بیایند. حمور، پدر شکیم، نزد یعقوب رفت تا با او صحبت کند. پسران یعقوب وقتی این را شنیدند از صحرا آمدند. مردان غمگین شدند و بسیار خشمگین شدند، زیرا او با همخوابگی با دختر یعقوب، عملی زشت در اسرائیل مرتکب شده بود، کاری که نباید انجام می‌شد. حمور به ایشان گفت: «جان پسرم شکیم مشتاق دختر شماست. از شما خواهش می‌کنم که او را به او به زنی دهید و با ما ازدواج کنید. دخترانتان را به ما بدهید و دختران ما را برای خود بگیرید. با ما ساکن اینجا خواهید شد و زمین پیش روی شما خواهد بود. در آن ساکن شوید و تجارت کنید و در آن اموالی برای خود به دست آورید.» و شکیم به پدر و برادران دینه گفت: «بگذارید در نظر شما مورد لطف قرار گیرم و هر چه به من بگویید، خواهم داد. هرگز مهریه و هدیه زیادی نخواهم خواست و هر چه به من بگویید، خواهم داد. اما دختر را به همسری من درآورید.»سران یعقوب به شکیم و پدرش حمور با حیله پاسخ دادند، زیرا او خواهرشان دینه را بی‌عصمت کرده بود و به ایشان گفت: «ما نمی‌توانیم این کار را بکنیم که خواهر خود را به کسی که ختنه نشده است بدهیم، زیرا این برای ما ننگ است.» تنها به این شرط با شما موافقت خواهیم کرد: اگر شما مانند ما باشید، که هر ذکوری از شما ختنه شود، دختران خود را به شما خواهیم داد و دختران شما را برای خود خواهیم گرفت و با شما ساکن خواهیم شد و یک قوم خواهیم شد. اما اگر به ما گوش ندهید و ختنه نشوید، دختر خود را خواهیم گرفت و با خود خواهیم برد.»سخنان ایشان به نظر حمور و شکیم پسر حمور خوش آمد و مرد جوان از انجام این کار دریغ نکرد، زیرا به دختر یعقوب علاقه داشت و او از همه خاندان پدرش محترم‌تر بود. حمور و پسرش شکیم به دروازه شهر خود آمدند و با مردان شهر خود صحبت کردند و گفتند: «این مردان با ما صلح‌آمیز هستند. پس بگذارید در این سرزمین ساکن شوند و در آن تجارت کنند؛ زیرا اینک زمین برای آنها بزرگ است. بیایید دختران آنها را برای خود به همسری بگیریم و دختران خود را به آنها بدهیم.» تنها به این شرط که مردان با ما موافقت کنند که با ما زندگی کنند و یک قوم شویم، اگر هر مرد از ما ختنه شود، همان‌طور که آنها ختنه شده‌اند. آیا گاو و اموال و همه حیوانات آنها از آن ما نخواهد بود؟ فقط بیایید با آنها موافقت کنیم و آنها با ما زندگی خواهند کرد. همهٔ کسانی که به حمور و پسرش شکیم، گوش فرا دادند و هر مردی ختنه شد.در روز سوم پس از ختنه، هنگامی که مردان درد داشتند، دو پسر یعقوب، شمعون و لاوی، برادران دینه، هر کدام شمشیر خود را برداشتند و ناگهان به شهر آمدند و همهٔ مردان را کشتند. حمور و پسرش شکیم را نیز با شمشیر کشتند و دینه را از خانه شکیم بیرون آوردند. پسران یعقوب بر کشتگان آمدند و شهر را غارت کردند، زیرا خواهرشان را بی‌عصمت کرده بودند. گله‌ها و رمه‌ها و الاغ‌هایشان و آنچه در شهر و آنچه در مزرعه بود، گرفتند. و تمام دارایی آنها و همه کودکان و زنانشان را به اسارت بردند و غارت کردند، حتی آنچه در خانه بود. و یعقوب به شمعون و لاوی گفت: «شما مرا به زحمت انداختید و مرا نزد ساکنان این سرزمین، یعنی کنعانیان و فرّزیان، منفور ساختید چون ما کم تعداد هستم، بر ما جمع خواهند شد و ما را خواهند زد و من و خاندانم هلاک خواهیم شد.» باب ۳۴ با این جمله پایان پیدا می‌کند، آنها گفتند: «آیا کسی باید با خواهر ما مانند یک فاحشه رفتار کند؟»در پیدایش ۳۴، شکیم با دینه رابطه جنسی داشت، اما اینکه این متن چگونه باید دقیقاً ترجمه و فهمیده شود، بحث‌های بسیاری انجام شده است. اکثر محققان مدرن ادعا می‌کنند که این متن تجاوز را توصیف می‌کند، و بسیاری از ترجمه‌های مدرن آن را به عنوان «تجاوز شده» (یا با عبارات مشابه اجبار جنسی) ترجمه می‌کنند. در حالی که برخی از مفسران پیشین فرار عاشقانه را نیز پیشنهاد می‌کردند.پیشینه داستان در عهد عتیق.شهر و نام شکیم برای اولین بار در کتاب مقدس عبری در پیدایش باب ۱۲ آیه ۶ ظاهر می‌شود، که می‌گوید ابراهیم (دهمین نفر از نسل نوح) به «درخت بزرگ موره» در شکیم رسید و در همان نزدیکی قربانی کرد. پیدایش، تثنیه، یوشع و داوران شِکیم را بر تمام شهرهای دیگر سرزمین اسرائیل تقدیس می‌کنند. طبق پیدایش باب ۱۲ آیه ۷ خداوند بر ابرام در این مکان ظاهر شده، فرمود: «من این سرزمین را به نسل تو خواهم بخشید.»پیدایش باب ۳۳ شامل ملاقات یعقوب نوهٔ ابراهیم با برادرش عیسو و امتناع یعقوب از پیروی از عیسو و بلافاصله پس از آن اردو زدن او در کنار شهر شکیم است. پیدایش باب ۳۴ که داستان تجاوز به دینه در آن ذکر شده است، بلافاصله پس از ماجرای برپایی اردوگاه یعقوب در شکیم می‌آید. در پیدایش باب ۳۵ یعقوب به دستور خدا، محرابی در بیت‌ئیل منطقه‌ای در نزدیکی شکیم برپا می‌کند. خدا دوباره خود را به یعقوب آشکار می‌کند و دوباره وعده هدایای فرزندان متعدد و سرزمینی را می‌دهد که قبلاً به ابراهیم داده شده بود.زمان.اگرچه خود داستان در دوره پدرسالاری (حدود ۱۸۰۰ پیش از میلاد) اتفاق می‌افتد، اما این داستان به احتمال زیاد بسیار دیرتر، زمانی که مسئله ازدواج بین نوادگان یعقوب و کنعانیان دیگر مطرح نبود، نوشته شده است. برخی از محققان ادعا می‌کنند که این داستان در طول اصلاحات مذهبی پادشاه یوشیا (قرن هفتم پیش از میلاد) نوشته شده است؛ برخی دیگر اوایل دوره معبد دوم عزرا-نحیما را پیشنهاد می‌کنند، زمانی که نگرانی در مورد «ازدواج با خارجیان» بسیار مهم بود (شبیه به آنچه در تثنیه ۷ یافت می‌شود). برخی دیگر استدلال می‌کنند که مردم شکیم نمونه‌های اولیه سامری‌ها بودند، مردمی که قبل از اسارت بابلی اسماً با اسرائیل شناخته می‌شدند، اما پس از بازگشت به صهیون (حدود قرن پنجم پیش از میلاد) از اتحاد با یهودیان محروم شدند.تحلیل.بحث‌های زیربنایی داستان.تجاوز به دینه و واکنش تند پسران یعقوب در داستان، چالش اخلاقی دشواری را مطرح می‌کند: چگونه باید پسران یعقوب را قضاوت کرد؟ و مسئولیت دینه در این مورد چیست؟ آیا شکیم یک متجاوز پست بود یا یک مرد جوان عاشق که از محدودیت‌های قدرت خود آگاه نبود؟ جایگاه پرسش‌های اجتماعی قدیمی نیز از این داستان پدیدار می‌شود - رابطه مناسب بین اسرائیل و ملل اطراف آن چیست؟ چرا این همه انسان باید به خاطر گناه یک نفر، شکیم، رنج می‌کشیدند؟ سنت چگونه می‌تواند چنین انتقام وحشیانه‌ای را توجیه کند؟دیدگاه مردسالاری.این ادعا که کتاب پیدایش در عهد عتیق بر اساس یک موضع مردمحورانه بنا شده است، امری عادی است. اگرچه امروزه منتقدان سعی کرده‌اند با ارزیابی مجدد داستان‌های مختلف کتاب مقدس، نوعی توانمندسازی زنانه را معرفی کنند، اما پیدایش همچنان قلمرو مردان است و تنها دیدگاه محدودی از زنان دارد. مورد تجاوز به دینه توسط شکیم در پیدایش ۳۴، حاشیه‌ای بودن زنانگی را در جهان کتاب مقدس و الهیات نشان می‌دهد. خود دینه فقط در ابتدا و نزدیک به انتهای فصل کتاب مقدس ظاهر می‌شود و در طول آن حتی یک کلمه هم صحبت نمی‌کند. زنان در داستان‌های عهد عتیق ساکت هستند، زیرا در جامعه‌ای می‌زیستند که مردسالار بوده و در آن زنان دارایی محسوب می‌شدند.خاخام و محقق برتون ویسوتزکی (۲۰۱۰) اظهار داشت که این داستان، حکم ازدواج با متجاوز را توصیف می‌کند: در آن زمان جامعه‌ای بود که در آن شرم قربانی باید مورد توجه قرار می‌گرفت، و ازدواج شرم ناشی از از دست دادن بکارت را از بین می‌برد اما این شرم، حاصل یک ساختار مردانهٔ همدلانه و به طرز حیرت‌انگیزی فاقد همدردی با قربانی زن است. از افتخار مشکوک ازدواج با متجاوز، آبروی کمی به دست می‌آید.مقصر دانستن دینه.در پیدایش ۳۴:۱ آمده است که دینا، «دختری که لیه برای یعقوب به دنیا آورد، برای دیدار دختران آن سرزمین بیرون رفت.» بر اساس تفسیر مشهوری که توسط نفتالی زوی یهودا برلین (۱۸۱۶–۱۸۹۳) نوشته شده است، عبارت «بیرون رفت» نشان می‌دهد که دینا با رفتن به تماشای رقص و شادی مردم محلی، از «دستورالعمل‌های رفتار مناسب» فراتر رفت. ادبیات خاخامی به‌طور خاص دینه را به خاطر مورد تجاوز قرار گرفتن و عامل قتل‌عام شکیم، حمور و همه مردان جامعهٔ آنها سرزنش می‌کند.تحلیل اخلاقی.تجاوز شکیم به دینه در پیدایش ۳۴ در خود متن به عنوان «کاری که نباید انجام شود» توصیف شده است. سوزان شولتز (۲۰۰۰) می‌نویسد: «با این حال، انتقام برادران، دیدگاه‌های متناقض آنها در مورد زنان را نیز نشان می‌دهد. از یک سو آنها از خواهر خود دفاع می‌کنند. از سوی دیگر، آنها در اسیر کردن زنان دیگر تردید نمی‌کنند، گویی این زنان غنیمت آنها هستند.»تحلیل تاریخی و سیاسی.داستان به مشابه تمثیلی از تصاحب زمین.تجاوز به دینه در واقع هیچ ارتباطی با شهوت ندارد؛ بلکه یکی از صحنه‌های درام تصاحب زمین توسط اسرائیل است. مالکان زمین با گرفتن دینه قدرت خود را تثبیت می‌کنند. تازه‌واردان، انتقام این تحقیر را می‌گیرند و به نظر می‌رسد که شدت انتقام آنها بسیار زیاد است.جدال علیه ازدواج بین قومی.با بررسی کتاب مقدس، مشخص می‌شود که هیچ مشکل ذاتی در تعامل با مردمان همسایه برای مدت طولانی وجود نداشته است. کتاب مقدس به هاجر، برده مصری سارا و همسر صیغه ابراهیم، قطوره، از مدین و همسر دوم ابراهیم پس از مرگ سارا، ربه‌کا از آرامی‌ها و همسر اسحاق، لیه و راحیل آرامی، دختران لابان (برادر ربه‌کا) و همسران یعقوب، آسنات، دختر کاهن مصری و همسر یوسف، صفورا، دختر کاهن مدین و همسر موسی، بث‌شبع، همسر اوریای هیتی از هیتی‌ها و سپس همسر داوود پادشاه و غیره اشاره می‌کند. هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد این افراد تحت فرایند تغییر دین قرار گرفته‌اند. اعضای قبایل همسایه اغلب با هم ازدواج می‌کردند، اگرچه طبیعی به نظر می‌رسد که حداقل یک طرف مجبور به پذیرش ارزش‌ها، هنجارهای زندگی، نقش‌های اجتماعی و احتمالاً ایمان جدید بوده است. حتی به نظر می‌رسد که دوره‌ای از اسکان اولیه اسرائیل در سرزمین کنعان وجود داشته است که در آن کنعانی‌ها، هیتی‌ها، فرزی‌ها، یبوسی‌ها، عمونی‌ها، موآبی‌ها، مصری‌ها و اموری‌ها (عزرا ۹:۱) می‌توانستند از نظر تئوری به قوم بنی‌اسرائیل بپیوندند. این وضعیت با معرفی مفهوم قوم برگزیده و فرزند مقدس، که بر پیوند متمایز با خدا تأکید می‌کرد (تعلق مشروط به تولد بود)، دستخوش تغییر شد. چنین موضوعی این سؤال را مطرح می‌کند که چرا روایت دینه در دوران ابراهیمی به عنوان استثنایی ارائه شده است، با توجه به اینکه این تغییرات در جدا دانستن خود از قوم‌های محلی در برهه‌ای بسیار دیرتر اجرا شده‌اند، تحلیل متنی از کتاب مقدس عبری نشان می‌دهد که متن ممکن است دستخوش ویرایش قابل توجهی شده باشد. حادثه آسیب‌زای تجاوز به دینه و وقایع بعدی آن، مانند نجات او، ممکن است از مطالب اضافه شده بعدی باشد.داستان «تجاوز» به دینه، به عنوان یک روایت بنیادی اسرائیلی، عدم امکان ادغام با کنعانیان در یک سرزمین را نشان می‌دهد. مرزهای هویت از طریق مذاکرات بر سر سرنوشت بدن زن جوان شکل می‌گیرد. آخرین سؤال بلاغی این فصل توسط برادران مطرح می‌شود: آیا با دینه «باید مانند یک فاحشه رفتار شود؟» (آیه ۳۱). یعنی، آیا می‌توان اجازه داد که او با یک خارجی «فاسد جنسی» ازدواج کند و «نجس» یا «تحقیر» شود؟ حتی زمانی که شکیمیان (شهری در کرانه باختری) حاضرند نماد «ننگ» اسرائیلی (پوست ختنه‌گاه) را از بدن مردان خود بردارند تا با خانواده یعقوب ازدواج کنند، جایگاه آنها به عنوان گروه «دیگری» لکه‌دار و اجتناب‌ناپذیر باقی می‌ماند.برخلاف دو فصل اطراف، در پیدایش ۳۴ خدا غایب است. شاید به همین دلیل، داستان پر از احساسات خشم موجه و در عین حال احساساتی است که فقط می‌توان آنها را قبیله‌ای، قوم‌محور و بیگانه‌هراس توصیف کرد.یکی دیگر از محققان منتقد، الکساندر روف، فرض می‌کند که نویسندگان اولیه تجاوز را به خودی خود آلودگی نمی‌دانستند و معتقد است که فعل توصیف دینه به عنوان «آلوده» بعداً اضافه شده است (در جای دیگری از کتاب مقدس، فقط زنان متأهل یا نامزد شده با تجاوز «آلوده» می‌شوند). او در عوض می‌گوید که چنین توصیفی منعکس کننده یک تصور دیرهنگام و پس از تبعید است که غیریهودیان یا جنتیل‌ها نجس هستند [و از] ممنوعیت ازدواج بین نژادی یا برون‌همسری و مقاربت با آنها حمایت می‌کند؛ بنابراین، چنین دغدغه فرضی پاک‌سازی قومی باید نشان دهنده تاریخ متأخر پیدایش در قرن پنجم یا چهارم قبل از میلاد باشد، زمانی که جامعه یهودی احیا شده در اورشلیم به‌طور مشابه درگیر جدال‌های ضد سامری‌ها بود. در تحلیل روف، «آلودگی» به رابطه جنسی بین نژادی اشاره دارد نه تجاوز.نویسندهٔ یهودی، نائومی گرتز می‌نویسد، اگرچه داستان از یک مورد تجاوز جنسی استفاده می‌کند (یا به نظر می‌رسد که استفاده می‌کند) وقتی شکیم پیشنهاد ازدواج با دختر را می‌دهد، کار درستی انجام می‌دهد و وقتی همه شکیمی‌ها پیشنهاد ختنه کردن خود را می‌دهند، پا را فراتر می‌گذارند. دینه برادران به پیشنهاد ازدواج شکیم واکنش بسیاری نشان می دند و مایل به ادغام دو ملت با یکدیگر نیستند به نظر این داستان منعکس کننده جدال علیه ازدواج بین قومی است. بسیاری از متون کتاب مقدس در این جدال شرکت دارند؛ یکی از این متون اصلی در کتاب تثنیه آمده است و به‌طور خاص به کنعانیان، از جمله حویان، قبیله شکیم، می‌پردازد:پیامدها پس از کشته شدن شکیم.بهره نبردن شمعون و لاوی از برکت یعقوب.اقدام دو برادر شمعون (پسر دوم لیه) و لاوی (پسر سوم لیه) در نهایت منجر به این شد که این دو به دلیل خیانت به اعتماد او، آسیب رساندن به بی‌گناهان، سوءاستفاده از آیین‌های مذهبی و به خطر انداختن قبیله خود در برابر خشم همسایگان، برکت از یعقوب را دریافت نکنند. در سفر پیدایش، باب ۴۹، آیات ۵–۷ یعقوب خطاب به دو پسر خود آخرین سخنان خود را می‌گوید:«شمعون و لاوی، شما مثل هم هستید، مردانی بی‌رحم و بی‌انصاف. من هرگز در نقشه‌های پلید شما شریک نخواهم شد، زیرا از روی خشم خود انسانها را کُشتید و خودسرانه رگ پاهای گاوان را قطع کردید. لعنت بر خشم شما که اینچنین خشن و بی‌رحم بود. من نسل شما را در سراسر سرزمین اسرائیل پراکنده خواهم ساخت.»پایان دینه.آخرین اشاره به دینه در کتاب مقدس.هنگامی که خانواده یعقوب برای هبوط به مصر آماده می‌شوند، کتاب پیدایش فهرستی از ۷۰ عضو خانواده را که با هم به مصر رفتند، ارائه می‌دهد (پیدایش ۴۶: ۸–۲۷). دینه به‌طور خاص در آیه ۱۵ ذکر شده است (اینان پسران لیه هستند که او برای یعقوب در فدان آرام به دنیا آورد و همچنین دخترش دینه). داوید روزنفلد اظهار می‌کند که «همین است. تورات چیزی در مورد آنچه برای او در بقیه عمرش اتفاق افتاد، و اینکه آیا او هرگز ازدواج کرد و خانواده‌ای تشکیل داد، به ما نمی‌گوید.»در ادبیات خاخامی.روایت‌های گوناگونی در مورد رویدادهای پس از آن وجود دارد در یکی از این روایت‌ها خاخام‌ها بیان می‌کنند که برادران مجبور شدند دینه را بیرون بکشند، زیرا او از ترک خانهٔ شکیم بسیار خجالت می‌کشید. سرانجام، شمعون به او قول داد که با او ازدواج کند. آنها ازدواج کردند و پسری از این پیوند به دنیا آمد، که از او به عنوان «شائول، پسر یک زن کنعانی» (پیدایش باب ۴۶ آیه ۱۰) یاد می‌شود؛ و این دینه است که در این آیه «زن کنعانی» خوانده شده است.خاخام یاکوف گلدشتاین در اینباره نوشته است:زنا با محارم طبق قوانین یهود ممنوع است. می‌توان استدلال کرد که قبل از نزول تورات هنوز برای قبایل رعایت چنین قانونی الزام‌آور نبود، اما ممنوعیت آن در قوانین هفت‌گانه نوح ذکر شده بود. در میان هفت قانون نوح، بندی وجود دارد که گناهان جنسی از جمله زنای با محارم را ممنوع می‌کند. در مورد اینکه چگونه به شمعون اجازه داده شد که با خواهرش ازدواج کند؟ خاخام‌ها عنوان می‌کنند که پس از کشتن مردان شکیم زنان این شهر به اسارت برده شدند و وجود اساسی به عنوان یک برده باعث می‌شود که فرد هویت نسب خود را از دست بدهد. وقتی شخصی برده می‌شود، به کل دارایی ارباب خود تبدیل می‌شود. او دیگر هویت خود را حفظ نمی‌کند و تمام آزادی‌های شخصی خود را از دست می‌دهد. تمام وجود او برای خدمت به ارباب است. به همین دلیل، تورات بیان می‌کند که او همچنین حس نسب بیولوژیکی خود را از دست می‌دهد. از آنجایی که او هیچ هویت ذاتی ندارد، نمی‌توان او را خویشاوند کسی دانست، زیرا او صرفاً امتدادی از ارباب خود است.