ماریا کورتی کیست؟ توضیح بده.
ماریا کورتی (۷ سپتامبر ۱۹۱۵–۲۲ فوریه ۲۰۰۲) زبان‌شناس ، منتقد ادبی و رمان‌نویس ایتالیایی بود. او که یکی از محققان برجسته ادبی ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم محسوب می‌شود، جوایز متعددی از جمله جایزه کامپیلو را برای کل مجموعه آثارش دریافت کرده است. آثار داستانی او تحت تأثیر دانش ادبی او قرار گرفته‌اند، اما همچنین رگه‌هایی از زندگینامه شخصی نیز دارند، به ویژه "«صدای شمال»" (۱۹۸۶) و "«دو آواز دل سیرن»" (۱۹۸۹). او بیشتر دوران حرفه‌ای خود را در دانشگاه پاویا گذراند و در آنجا «"فوندو مانوسکریتی دی اتوری مدرن و معاصر» را" تأسیس کرد، که یک بایگانی گسترده و گردآوری‌شده از مطالب مربوط به نویسندگان مدرن ایتالیایی است.زندگی و حرفه.کورتی در میلان به دنیا آمد و تنها فرزند امیلیو و سلستینا ("با نام خانوادگی" گولدونی) کورتی بود. مادرش نوازنده پیانو بود و وقتی کورتی ده ساله بود، درگذشت. پس از مرگ مادرش، پدرش، مهندسی که اغلب به دلیل کار در جنوب ایتالیا از میلان غایب بود، او را در یک مدرسه شبانه‌روزی که توسط خواهران سنت مارسلینا اداره می‌شد، گذاشت. او پنج سال بعدی را در آنجا ماند. پس از ترک مدرسه شبانه‌روزی، در یک مدرسه شبانه‌روزی در میلان تحصیل کرد و جدا از تعطیلات تابستانی که با پدرش در آپولیا می‌گذراند، عمدتاً به تنهایی زندگی می‌کرد. سپس به دانشگاه میلان رفت و در نهایت دو مدرک کارشناسی ارشد گرفت. اولین مدرک در سال ۱۹۳۶ در رشته ادبیات با پایان‌نامه‌ای در مورد لاتین قرون وسطی با راهنمایی بنونوتو تراچینی بود. مدرک دوم در رشته فلسفه با پایان‌نامه‌ای در مورد روح آفریقایی با راهنمایی آنتونیو بانفی بود.دوران اولیه تحصیلی کورتی با فاشیسم ایتالیا همزمان شد و قوانینی که زنان را از تصدی سمت‌های تدریس در دانشگاه یا لیسئو منع می‌کرد، آن را محدود کرد. از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۵۰ او به عنوان معلم در یک مدرسه راهنمایی (مدرسه متوسطه برای دانش‌آموزان ۱۱ تا ۱۶ سال) در برشا کار کرد، خود را وقف مطالعه و نوشتن خصوصی کرد و در محافل ضد فاشیستی فعال بود. از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۲ در مدرسه الساندرو ولتا لیسئو در کومو و سپس در مدرسه چزاره بکاریا لیسئو در میلان تدریس کرد. او همچنین از سال ۱۹۵۵ به صورت پاره وقت در دانشگاه پاویا تدریس می‌کرد که آن را با تدریس در لیسئو در میلان ترکیب کرد. پس از بازگشت استادش بنونوتو تراچینی از تبعید در سال ۱۹۴۷، او همکاری تحقیقاتی خود را با او از سر گرفت و با دیگر شاگردانش - چزاره سگره، جیان لوئیجی بکاریا و بیسه مورتارا گاراولی - روابط شخصی و فکری نزدیکی برقرار کرد. این پیوندها تا آخر عمر ادامه داشت و کورتی (که هرگز ازدواج نکرد) اغلب از این محققان به عنوان «خانواده» خود یاد می‌کرد.اولین پست دانشگاهی مهم او در سال ۱۹۶۲ به او رسید، زمانی که به کرسی تاریخ زبان ایتالیایی در دانشگاه لچه منصوب شد. در همان سال، او اولین اثر داستانی خود، "«زمان همه است»"، رمانی تاریخی که در اوترانتو اتفاق می‌افتد را منتشر کرد. او در سال ۱۹۴۷ دو رمان دیگر نوشته بود. اولین رمان از این دو، که در ابتدا با عنوان "«قطار صبر»" و بر اساس تجربیات او دررفت و آمد با قطار بین شغل تدریسش در برشا و خانه‌اش در میلان بود، در نسخه‌ای اصلاح‌شده در سال ۱۹۸۱ با عنوان "«آواز خواندن در تاریکی»" منتشر شد. دومی، "«افسانه فردا"»، پس از مرگش در سال ۲۰۰۷ با مقدمه‌ای از چزاره سگره منتشر شد. این رمان که در آپولیا اتفاق می‌افتد، داستان دختر یتیم جوانی از میلان را روایت می‌کند که به خانواده یک ماهیگیر در سانتا ماریا دی لوکا پناه می‌برد.در سال ۱۹۶۴، کورتی به دانشگاه پاویا بازگشت، جایی که به او یک انتصاب دائمی به عنوان استاد تاریخ زبان ایتالیایی داده شد. او تا پایان دوران حرفه‌ای خود در پاویا ماند، جایی که بورسیه تحصیلی او، به همراه بورسیه تحصیلی چزاره سگره، دارکو سیلویو آواله و دانته ایزلا، به اصطلاح «مکتب پاویا» در زبان‌شناسی و نشانه‌شناسی را ایجاد کرد. او در پاویا، همچنین مجموعه نسخ خطی نویسندگان مدرن و معاصر را تأسیس کرد، یک بایگانی گسترده از نسخه‌های خطی دست‌نویس و سایر اسناد نویسندگان ایتالیایی قرن ۱۹ و ۲۰. او مجله دستخط را تأسیس و ویرایش کرد که آثار علمی را بر اساس مطالب موجود در بایگانی منتشر می‌کرد، و همچنین دو مجله دیگر به "آلفابتا (مجله)" و ابزارهای حیاتی.داستان تخیلی