امانوئله سورینو کیست؟ توضیح بده.
امانوئله سورینو (به ایتالیایی: _Emanuele Severino_؛ زادهٔ ۲۶ فوریهٔ ۱۹۲۹ – درگذشتهٔ ۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۰) فیلسوف معاصر ایتالیایی بود. او از برجسته‌ترین متفکران ایتالیا در نیمهٔ دوم قرن بیستم به شمار می‌آید و به‌ویژه به خاطر نظریهٔ «جاودانگی هستی» و نقد نیهیلیسم شناخته می‌شود.زندگی.امانوئله سورینو او در برشا به دنیا آمد و تحصیلات فلسفی خود را در دانشگاه پادوا به پایان رساند. سورینو زیر نظر فیلسوفانی مانند گویدو کالتاگیرونه و جووانی جن‌تیله به مطالعهٔ تاریخ فلسفه پرداخت. از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۹ استاد فلسفهٔ اخلاق در دانشگاه کاتولیک میلان بود و سپس به دانشگاه کافوسکاری ونیز پیوست. او همچنین عضو آکادمی لینچی (Accademia Nazionale dei Lincei) بود.آثار مهم.برخی از آثار برجستهٔ سورینو عبارت‌اند از:این آثار بازتاب‌دهندهٔ محورهای اصلی فلسفهٔ سورینو هستند و برخی از آن‌ها اخیراً به زبان انگلیسی منتشر شده‌اند.اندیشهٔ فلسفی.سورینو خود را وارث سنت پارمنیدسی می‌دانست و بر این باور بود که اصل بنیادین فلسفهٔ غرب، باور به «نیستی» است: از افلاطون تا هایدگر، تفکر غربی بر این پیش‌فرض حرکت کرده که موجودات به وجود می‌آیند و از میان می‌روند. سورینو این باور را سرچشمهٔ «نیهیلیسم» می‌دانست.او در کتاب "Essenza del nichilismo" (ماهیت نیهیلیسم، ۱۹۷۲) استدلال کرد که نیهیلیسم یعنی پذیرش این ایده که موجودات می‌توانند از عدم به وجود آیند و دوباره به عدم بازگردند. در برابر، او نظریهٔ «جاودانگی هستی» را مطرح کرد: هر چیزی که هست، ازلی و ابدی است و «نیستی» هیچ‌گاه تحقق نمی‌یابد.سورینو تکنولوژی مدرن را نیز پیامد گسترش همین نیهیلیسم می‌دانست. به باور او، علم و فناوری به دنبال گسترش قدرت انسان بر «شدن» و «نابودی» هستند و بنابراین تجلی عینی همان باوری‌اند که او ریشهٔ بحران‌های جهان مدرن می‌دانست. در کتاب "Destino della necessità" (سرنوشت ضرورت، ۱۹۸۰) این ایده را بسط داد که هر گونه دگرگونی در حقیقت هستی در واقع توهم است.روش‌شناسی.سورینو با ترکیب تحلیل منطقی-زبان‌شناختی و بازخوانی تاریخی، نشان داد که مفاهیم «شدن» و «نیستی» بر پایهٔ تناقض ساخته شده‌اند. او با بازگشت به پارمنیدس، «آنچه هست، هست» را اصل بنیادین فلسفه دانست و هرگونه دگرگونی واقعی هستی را ناممکن خواند. سورینو این روش را در "La struttura originaria" و دیگر آثار خود بسط داد.نقد مدرنیته.سورینو تکنولوژی و علم مدرن را پیامد گسترش نیهیلیسم می‌دانست و معتقد بود که انسان با گسترش قدرت بر «شدن» و «نابودی» عملاً در دام نیهیلیسم می‌افتد.واکنش‌ها و نقدها.برخی از نظریات سورینو، از جمله نقد نیهیلیسم، با مخالفت کلیسای کاتولیک مواجه شد و در دههٔ ۱۹۶۰ سبب جدایی او از دانشگاه کاتولیک میلان شد. با این حال، سورینو در محافل فلسفهٔ ایتالیا به‌عنوان یکی از مهم‌ترین متفکران قرن بیستم شناخته شد.جایگاه و تأثیر در فلسفهٔ اروپا.سورینو در فضای فلسفهٔ اروپایی به‌عنوان یکی از مهم‌ترین فیلسوفان ایتالیای معاصر شناخته می‌شود. برخی مفسران او را در کنار چهره‌هایی چون جورجو آگامبن و روبرتو اسپوزیتو بخشی از «فلسفهٔ ایتالیایی معاصر» می‌دانند که مباحثی چون سیاست، هستی‌شناسی و نقد مدرنیته را بازتعریف کردند.رسانه‌های ایتالیایی هنگام درگذشت او تأکید کردند که سورینو «یکی از آخرین فیلسوفان بزرگ اروپا» بود.برخی فیلسوفان هم‌عصر او، مانند ماسیمو کاچاری, اندیشهٔ سورینو را نقطهٔ مقابل سنت پدیدارشناسی و هرمنوتیک دانسته‌اند، چرا که او «بازگشتی رادیکال» به پارمنیدس را پیشنهاد می‌کرد.در سطح بین‌المللی، اگرچه سورینو به اندازهٔ هایدگر یا دریدا شناخته‌شده نبود، اما آثار او در مجامع آکادمیک فلسفهٔ قاره‌ای مورد توجه قرار گرفته و در سال‌های اخیر پروژه‌هایی برای ترجمه و معرفی آثارش به زبان انگلیسی آغاز شده است (مجموعهٔ «The Works of Emanuele Severino» از انتشارات Bloomsbury).مقایسه با دیگر فیلسوفان ایتالیایی.سورینو در مقابل آگامبن، اسپوزیتو و نانسی جایگاه متفاوتی دارد: او روش‌شناسی منطقی-متافیزیکی دارد، در حالی که دیگران بر سیاست، حقوق یا جامعه‌شناسی فلسفی تمرکز دارند.پذیرش بین‌المللی.آثار سورینو اخیراً با انتشار مجموعهٔ "The Works of Emanuele Severino" به زبان انگلیسی، توجه بین‌المللی زیادی پیدا کرده است. رسانه‌ها او را «یکی از آخرین فیلسوفان بزرگ اروپا» نامیده‌اند.