آنسلمو لورکیو کیست؟ توضیح بده.
آنسلمو لورکیو (به ایتالیایی: Anselmo Lorecchio) (زاده ۳ نوامبر ۱۸۴۳ - درگذشته ۲۲ مارس ۱۹۲۴) وکیل، روزنامه‌نگار، سیاستمدار، شاعر و نویسنده ایتالیایی با اصالت آلبانیایی، بنیان‌گذار روزنامه "«لا نازیونه آلبانی»" و نویسنده چندین اثر ادبی در ستایش استقلال آلبانی بود.زندگی.آنسلمو لورچیو در ۳ نوامبر ۱۸۴۳ در پالاگوریو، شهری کوچک در کالابریا ، ایتالیا، متولد شد و روابط محکمی با آنجا برقرار کرد.در ۲۱ دسامبر ۱۸۶۸ مدرک حقوق خود را از دانشگاه سلطنتی ناپل دریافت کرد، در سال ۱۸۶۹ دادستان دادگاه تجدیدنظر ناپل شد و در سال ۱۸۷۰ نیز در بانک مرکزی ناپولی مشغول به کار شداز سال ۱۸۷۸ او سمت‌های مختلفی را در ادارات دولتی ایتالیا، از جمله «مدیر اجرایی آموزش» و «نماینده املاک دولتی» بر عهده داشت؛ او همچنین سمت‌های دیگری نیز داشت، این بار با ماهیت سیاسی: او دبیر شورای استانی کاتانزارو (۱۸۸۳–۱۸۸۴)، شهردار پالاگوریو در سال ۱۸۹۲ و نماینده (یا مالک) چندین شرکت در زمینه‌های اداری، اقتصادی یا قضایی بود. لورچیو آلبانیایی‌هایی را از آلبانی عثمانی برای نشریات سیاسی جدید استخدام کرد و از آنها کمک گرفت، مانند سال ۱۸۸۹ برای انتشار "صدای آلبانی".در سال ۱۸۹۵، بر اساس دعوت‌نامه‌ای که در روزنامه «مورنینگ» ( منتشر شد)، او در «کنگره آلبانیایی‌های ایتالیا» که در کوریلیانو کالابرو به ریاست گیرولامو د رادا برگزار شد، شرکت کرد و از آنجا انجمن ملی آلبانی بیرون آمد، جایی که لورچیو به عنوان نایب رئیس، د رادا به عنوان رئیس افتخاری و آرکیماندریت پیترو کامودکا د کورونی به عنوان رئیس انتخاب شدند. در ژانویه ۱۸۹۷، او مجله «ملت آلبانی» () را تأسیس کرد)، از نظر ایدئولوژیکی به آرمان ملی آلبانی نزدیک است.در سال ۱۸۹۸، او «مسئله آلبانیایی. نوشته‌های مختلف» ( را منتشر کرد)، مجموعه‌ای از مقالات از روزنامه‌های مختلف محلی و ملی مانند "ایل کالابرو"، "لا جوسترا"، "ایل رستو دل کارلینو"، "لا استامپا" و بسیاری دیگر.در ۸ آوریل ۱۹۰۰ او در رم کمیته ملی آلبانی ( را تأسیس کرد) که از نظر ایدئولوژیکی دنباله‌روی انجمن ملی آلبانی قدیمی به ریاست دی رادا، لورچیو و کامودکا د کورونی بود؛ این کمیته اساساً پایبندی به تمام ابتکاراتی را که به نفع استقلال آلبانی بود، بدون نیاز به توسل به هیچ گونه اقدام خشونت‌آمیزی، در نظر می‌گرفت.در سال ۱۹۰۴ او "کتاب «اندیشه سیاسی آلبانیایی در رابطه با منافع ایتالیا»" را منتشر کرد، کتابی که او آن را نوشت تا علاوه بر پیگیری بودجه اولیه سال‌های اولیه مجله‌اش، به نوعی در افزایش آگاهی دولت ایتالیا و عموم مردم در مورد اهمیت مسئله آلبانی و منافع ایتالیا در دریای آدریاتیک و مدیترانه موفق شود. در ژوئن ۱۹۰۴، لورچیو به همراه گاسپر یاکووا مورتوری روزنامه‌ای به زبان ایتالیایی "به نام «آژنزیا بالکانیکا و ایتالیانا»" منتشر کردند که بر سیاست، امور مالی و اطلاعات تجاری تمرکز داشت. اهداف آن «روشن کردن افکار عمومی اروپا» در مورد حقوق و اصلاحات لازم برای ولایت‌های اسکوب، اشکودر، موناستیر، یانینا و سالونیکا بود.بین سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۱، از طریق انتشار چندین مقاله در «لا نازیونه آلبانیایی»، صدای او حتی بیشتر به نفع ملتی که برایش عزیز بود، آلبانی، شنیده می‌شد. او در آن سال‌ها سعی کرد چندین فرد مشهور، از جمله ریچیوتی گاریبالدی و خوان پدرو آلادرو کاستریوتا، اشراف‌زاده اسپانیایی از نوادگان اسکندربیگ، را در کارزار خود درگیر کند و همچنین حمایت دولت را برای افزایش روابط تجاری با سرزمین‌های آلبانیایی جلب کند، و حتی میانجیگری «انجمن ملی آلبانی» را به وزیر امور خارجه امیلیو ویسکونتی ونوستا پیشنهاد داد.در سال ۱۹۱۲، چند روز پس از اعلام استقلال کشور آلبانی و تشکیل دولت ولورا، اسماعیل کمالی شخصاً از لورچیو تشکر کرد و گفت: «آرزوهای شما برای تحقق آرمان‌های مشترکمان بسیار مورد استقبال ماست. ما از همدردی و حمایت گرم همه آلبانیایی‌های ایتالیا مطمئن هستیم. کار شما به عنوان یک مبارز قدیمی به شایستگی توسط آلبانی آزاد مورد قدردانی قرار خواهد گرفت.»در سال ۱۹۱۳، او نماینده بود و در کنگره آلبانیایی تریسته (۲۷ فوریه - ۶ مارس ۱۹۱۳) شرکت کرد، که در آن درخواستی برای ارسال به قدرت‌های بزرگ جهت به رسمیت شناختن استقلال سیاسی و اقتصادی آلبانی تهیه شد و پیمان دوستی و حمایت از جمعیت‌های آرومانی که در نزدیکی مناطق آلبانیایی‌نشین زندگی می‌کردند، منعقد گردید.در جریان وقایع مربوط به جنگ جهانی اول، لورچیو در سال ۱۹۲۰ کتاب «آلبانی: یادداشت استقلال آلبانی» و در سال ۱۹۲۱ بروشور «آلبانی به جامعه ملل پذیرفته شد» را منتشر کرد. در ۲۲ دسامبر ۱۹۲۰، او نامه‌ای از رئیس هیئت نمایندگی آلبانی در «جامعه ملل»، فن اس. نولی، دریافت کرد که در آن از لورچیو به خاطر زحماتش نیز تشکر شده بود.لورچیو در ۲۲ مارس ۱۹۲۴ در رم، در خانه‌اش در میدان سنت جان لاتران درگذشت؛ با مرگ او، انتشار مجله «لا نازیون آلبانیایی» نیز پایان یافت.