سامانه فرماندهی نبرد یکپارچه دفاع هوایی و موشکی کیست؟ توضیح بده.
سامانه فرماندهی نبرد یکپارچه هوایی و موشکی (IAMD) ارتش ایالات متحده که به اختصار IBCS نامیده می‌شود، یک شبکه از نوع وصل و جنگ (Plug and Fight) است که هدف آن امکان‌پذیر ساختن ارسال داده از هر رادار یا حسگر دفاعی دیگر به هر جنگ‌افزار در دسترس است. به زبان عامیانه، «اتصال هر حسگر به هر شلیک‌کننده». سامانه IBCS برای اتصال رادارها در فواصلی به گستره هزاران مایل و سرنگون کردن موشک‌های بالستیک کوتاه‌برد، میان‌برد و برد متوسط در فاز پایانی پروازشان طراحی شده است.IBCS برای جایگزینی هشت سامانه فرماندهی پدافند ضدبالستیک، از جمله ایستگاه کنترل درگیری موشک پاتریوت ساخت شرکت ریتیان، طراحی شد. توسعه این سامانه در سال ۲۰۰۴ آغاز شد؛ ۱۸ سال بعد، IBCS آزمون و ارزیابی عملیاتی اولیه (IOT&amp;E) را به پایان رساند. این سامانه در سال ۲۰۲۳ برای تولید انبوه تأیید شد.الزامات.به عنوان بخشی از تلاش پدافند یکپارچه هوایی و موشکی (IAMD) ارتش، سامانه IBCS با هدف ایجاد یک شبکه یکپارچه از حسگرهای پدافند هوایی طراحی شده که قادر به همکاری با ایستگاه‌های کنترل درگیری IBCS باشند. چنین حسگرهایی شامل AN/MPQ-64 سنتینل؛ AN/TPS-80 G/ATOR; رادارهای AN/MPQ-53، AN/MPQ-65A و GhostEye (LTAMDS) در سامانه موشکی پاتریوت؛ رادار GhostEye MR در سامانه سطح‌به‌هوای پیشرفته ملی؛ رادار AN/TPY-2 در سامانه تاد (THAAD) و GMD; رادارهای AN/SPY-1 و AN/SPY-6 در ایجس BMD; و رادار AN/APG-81 در جنگنده لاکهید مارتین اف-۳۵ لایتنینگ ۲ می‌شود.ایستگاه‌های درگیری IBCS قادر به کنترل سامانه‌های پدافند هوایی ارتش مانند پاتریوت و تاد خواهند بود و می‌توانند موقعیت‌دهی رادار را هدایت کرده و پرتابگرهای پیشنهادی را توصیه کنند. سامانه‌های نیروی دریایی، نیروی هوایی و تفنگداران دریایی تنها قادر به اشتراک‌گذاری ردگیری‌های راداری یا داده‌های خام راداری خواهند بود. ارتش الزام کرده است که تمام موشک‌ها و سامانه‌های پدافند هوایی جدید باید از IBCS پشتیبانی کنند.تاریخچه.در سال ۲۰۱۰، ارتش شرکت نورثروپ گرامن را به عنوان پیمانکار اصلی انتخاب کرد.در ماه مه ۲۰۱۵، ارتش یک مرکز عملیات درگیری S-280 را با حسگرهای راداری و پرتابگرهای رهگیر برای یک آزمایش به شبکه متصل کرد. طبق دکترین ارتش، دو رهگیر علیه یک موشک هدف پرتاب شد که آن را منهدم کرد.در آوریل ۲۰۱۶، سامانه IBCS قابلیت ادغام حسگرها از جریان‌های داده‌ای ناهمگون را به نمایش گذاشت، همچنین شناسایی و ردگیری اهداف، انتخاب وسایل نابودگر مناسب و رهگیری اهداف را نیز انجام داد، اما «نرم‌افزار IBCS 'نه بالغ بود و نه پایدار'».در سال ۲۰۱۸، پیش‌بینی می‌شد که IBCS در سال مالی ۲۰۲۲ به قابلیت عملیاتی اولیه خود برسد. در ژانویه ۲۰۱۸، سپهبد جیمز اچ. دیکینسون و ریچارد فورمیکا پیشنهاد دادند که یک واحد واحد ممکن است همزمان هم آتشبارهای استراتژیک و هم پدافند هوایی/موشکی را عملیاتی کند.در مه ۲۰۱۹، یک مرکز عملیات درگیری IBCS (EOC) به ارتش در هانتسویل، آلاباما تحویل داده شد.در ژوئیه ۲۰۱۹، مدیر قابلیت‌های TRADOC برای پدافند موشکی استراتژیک (SMD) منشور DOTMLPF را برای فرماندهی فضایی و پدافند موشکی (SMDC/ARSTRAT) پذیرفت.در اوت ۲۰۱۹ در سایت آزمایش ریگان در آب‌سنگ حلقوی کواجالین، آتشبار E-62 سامانه تاد یک موشک بالستیک میان‌برد را با استفاده از راداری که از رهگیرها فاصله زیادی داشت و بدون اطلاع از زمان دقیق پرتاب آن، رهگیری کرد. در آزمایش بعدی، رهگیرهای پاتریوت توسط رادارهای تاد که برد کشف بیشتری نسبت به رادارهای پاتریوت دارند، هدایت شدند.۲۰۲۰.از ژوئیه (که به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ از ماه مه به تأخیر افتاد) تا سپتامبر ۲۰۲۰، میدان موشکی وایت سندز یک آزمایش کاربری محدود (LUT) برای IBCS انجام داد. در اوت ۲۰۲۰، یک گردان پدافند هوایی با ادغام داده‌های دو حسگر (رادارهای سنتینل و پاتریوت) بر اخلال الکترونیکی (جمینگ) غلبه کرد و دو پهپاد (به عنوان اهداف شبیه‌ساز موشک کروز) را با دو موشک پاتریوت سرنگون نمود. تا ۲۰ اوت ۲۰۲۰، از IBCS برای سرنگونی دو تهدید متفاوت در یک آزمایش استفاده شد: یک موشک کروز و یک موشک بالستیک.این گردان سپس صدها تمرین را با شبیه‌سازی صدها تهدید اجرا کرد، و داده‌های دنیای واقعی را برای بررسی شبیه‌سازی‌های مونت‌کارلو از مجموعه‌ای از سناریوهای فیزیکی که به صدها هزار مورد می‌رسید، فراهم آورد. سامانه IBCS یک «مسیر ترکیبی واحد و بدون وقفه از هر تهدید» ایجاد کرد و هر تهدید را برای اقدام جداگانه به شبکه کنترل آتش یکپارچه (IFCN) پدافند هوایی و موشکی واگذار نمود.این گردان از IBCS برای کشف، ردیابی و رهگیری اهداف تقریباً همزمان در ارتفاع پایین و همچنین یک موشک بالستیک تاکتیکی استفاده کرد. این آزمایش‌ها به دکترین ارتش اجازه داد تا برای شلیک یک موشک پاتریوت علیه یک هدف واحد، به‌روزرسانی شود. همچنین، این گردان برای اجرای آزمون و ارزیابی عملیاتی اولیه (IOTE) در سال ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ انتخاب شد.در سپتامبر ۲۰۲۰، یک رزمایش مشترک پدافند موشک کروز، زنجیره‌های نابودی مبتنی بر هوش مصنوعی را که در چند ثانیه شکل گرفته بودند، به نمایش گذاشت. یکی از نابودی‌ها توسط یک پرتابه جنبشی شلیک‌شده از یک هویتزر خودکششی مبتنی بر ام۱۰۹ انجام شد.از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۰، ارتش ۲٫۷ میلیارد دلار برای این برنامه هزینه کرد.۲۰۲۱.در سال ۲۰۲۱، ارتش قراردادی به ارزش ۱٫۴ میلیارد دلار برای IBCS با شرکت نورثروپ گرامن منعقد کرد.در رویداد نمایش فناوری و آزمایش «پروژه همگرایی ۲۰۲۱» ارتش، از IBCS برای انتقال اطلاعات از حسگرهای زمینی، هوایی و فضایی به یک سامانه کنترل آتش استفاده شد. سامانه IBCS داده‌های حسگر یک جنگنده F-35 را به سامانه داده‌های تاکتیکی توپخانه صحرایی ارتش (AFATDS) منتقل کرد و از هواپیما به عنوان دیده‌بان برای آتش توپخانه استفاده نمود.۲۰۲۲.در فوریه ۲۰۲۲، آزمایش‌کنندگان از IBCS برای درگیری با اهداف با استفاده از ترکیب‌های مختلفی از رادارها، رهگیرها و سامانه‌های کنترل آتش از سامانه‌های تاد و پاتریوت استفاده کردند. به عنوان مثال، در سناریویی که یک سامانه تاد باید موشک‌های خود را حفظ کند، IBCS می‌تواند محاسبه کند که کدام اهداف در دسترس رهگیرهای پاتریوت PAC-3 MSE آن قرار دارند و در صورت لزوم، آنها را شلیک کند.۲۰۲۳.در آوریل ۲۰۲۳، پس از سال‌ها تأخیر، IBCS برای تولید انبوه تأیید شد.رادار GhostEye ساخت ریتیان (حسگر پدافند هوایی و موشکی لایه پایین).رادار جدید GhostEye شرکت ریتیان (که قبلاً حسگر پدافند هوایی و موشکی لایه پایین یا LTAMDS نامیده می‌شد) جایگزین رادار AN/MPQ-65A پاتریوت می‌شود. GhostEye قادر خواهد بود داده‌های خام حسگر را به IBCS ارسال کند و در یک هواپیمای سی-۱۷ گلوبمستر جای می‌گیرد. رادار GhostEye با حساسیت بسیار بیشتر، برد بهبودیافته و توانایی ردیابی اهداف کوچک‌تر و سریع‌تر مهندسی شده است. این رادار از سه آرایه ثابت ۱۲۰ درجه‌ای برای یافتن، تفکیک و ردیابی بی‌وقفه تهدیدات نزدیک‌شونده سریع با پوشش حفاظتی ۳۶۰ درجه استفاده می‌کند. این آرایه‌ها با هم همپوشانی دارند تا «نقاط کور» را ببندند و در صورتی که یک موشک مهاجم در حین پرواز مسیر خود را تغییر دهد، ردیابی را حفظ کنند. GhostEye می‌تواند شکل، اندازه، فاصله و سرعت دقیق یک تهدید نزدیک‌شونده را با «پینگ‌های» حسگر با وضوح بالا تشخیص دهد؛ فرستنده‌های نیمه‌رسانای گالیم نیترید (GaN) آن امکان افزایش وضوح، دقت و بهره‌وری انرژی را فراهم می‌کنند. استقرار چهار رادار LTAMDS در یک گردان برای سال ۲۰۲۳ پیش‌بینی شده است. در اوت ۲۰۲۴، ارتش قراردادی ۲ میلیارد دلاری برای تولید اولیه با نرخ پایین (LRIP) رادار LTAMDS تا نوامبر ۲۰۲۸ به ریتیان اعطا کرد.قابلیت حفاظت در برابر آتش غیرمستقیم (IFPC).قابلیت حفاظت در برابر آتش غیرمستقیم (IFPC) پرتابگر چندمنظوره (MML) در سال‌های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲، لیزرهای ۵۰ کیلوواتی را روی خودروهای استرایکر به دو گردان در سال، به خدمت گرفته است. در اواخر سال مالی ۲۰۲۴ یک آزمایش یکپارچه از LTAMDS, IFPC و IBCS برنامه‌ریزی شده است.اگرچه در اوت ۲۰۱۹ آژانس دفاع موشکی (MDA) قرارداد ۵٫۸ میلیارد دلاری برای وسیله نابودگر بازطراحی‌شده (RKV) را لغو کرد، تیپ ۱۰۰ دفاع موشکی ارتش به استفاده از وسیله نابودگر فرا جوی (EKV) ادامه خواهد داد. برنامه‌های فعلی پدافند میان‌برد زمینی (GMD) طبق برنامه ادامه دارد و برای سال ۲۰۱۹، ۶۴ رهگیر زمینی (GBI) در میادین موشکی برنامه‌ریزی شده است. سامانه فرماندهی و کنترل، مدیریت نبرد و ارتباطات (C2BMC) توسط آژانس دفاع موشکی (به عنوان یک سازمان توسعه) توسعه یافته و با GMD یکپارچه شده است، همان‌طور که در آزمایش FTG-11 در ۲۵ مارس ۲۰۱۹ نشان داده شد.در مارس ۲۰۲۱، تصمیم برای تأیید توسعه بیشتر رهگیر نسل بعد (NGI) در دستور کار کاتلین هیکس، سی و پنجمین قائم‌مقام وزیر دفاع قرار گرفت. هیکس سابقه گسترده‌ای در نوسازی دفاعی دارد. لوید آستین، بیست و هشتمین وزیر دفاع، از تصمیم‌گیری در امور اکتساب خود را معاف کرده است.