آنتونیو پناکی کیست؟ توضیح بده.
آنتونیو پناکی (زاده ۲۶ ژانویه ۱۹۵۰ – درگذشته ۳ اوت ۲۰۲۱) نویسنده ایتالیایی، برنده جایزه استرگا در سال ۲۰۱۰ برای رمانش، "کانال موسولینی" بود.زندگی‌نامه.پناکی در لاتینا در خانواده‌ای از کارگران اومبریا (از طرف پدری) و مهاجران ونتو (از طرف مادری) که برای احیای آگرو پونتینو به لاتزیو آمده بودند، متولد شد. پناکی عضوی از یک خانواده بزرگ با هفت فرزند بود، از جمله جیانی پناکی روزنامه‌نگار و لورا پناکی اقتصاددان و سیاستمدار. او از سنین پایین خود را وقف سیاست کرد، اما برخلاف برادرانش که همگی به سازمان‌های چپ‌گرا پایبند بودند، در جنبش اجتماعی ایتالیا، یک حزب ملی‌گرا و محافظه‌کار ملی نئوفاشیست، ثبت نام کرد. با این حال، در حالی که فرهنگ سیاسی خود را افزایش می‌داد، ایدئولوژی نئوفاشیستی را رد کرد، با رهبران حزب درگیر شد و اخراج شد. پس از تأمل طولانی، به مارکسیسم نزدیک شد و به کمونیسم گروید و به حزب کمونیست ایتالیا (مارکسیست-لنینیست) پیوست و در اعتراضات سال ۱۹۶۸ شرکت کرد.در همین حال، او به عنوان کارگر در شرکت "آلکاتل کاوی" در لاتینا (که در آن زمان «فولگورکاوی» نامیده می‌شد) شروع به کار کرد و بیش از سی سال در آنجا ماند. در پایان دهه هفتاد، او وارد حزب سوسیالیست ایتالیا و کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا شد که از آنجا اخراج شد. سپس به اتحادیه کارگری ایتالیا پیوست و به حزب کمونیست ایتالیا و دوباره به کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا پیوست که در سال ۱۹۸۳ دوباره از آنجا اخراج شد. سپس سیاست را رها کرد و در رشته ادبیات از دانشگاه ساپینزا رم فارغ‌التحصیل شد و فعالیت خود را به عنوان نویسنده آغاز کرد.اولین رمان او، "ماموت"، ۵۵ بار از ۳۳ ناشر رد شد تا اینکه در سال ۱۹۹۴ توسط "انتشارات دونزلی" منتشر شد و جایزه آن را از آن خود کرد. در سال ۱۹۹۵، او "رمان مرداب را" نوشت که برنده "جایزه جایزه ادبی ملی پیزا" شد و به شهر لاتینا تقدیم شده بود. سپس در سال ۱۹۹۸، رمان یه ابر قرمز را نوشت، داستانی که با الهام از قتل یک زوج جوان در کوری نوشته شده بود، قتلی که سال قبل از آن اتفاق افتاده بود و در اخبار ملی بسیار مورد توجه قرار گرفت.در سال ۲۰۰۱، او انتشارات "دونزلی را" ترک کرد و به انتشارات آرنولدو موندادوری ادیتوره نقل مکان کرد. در سال ۲۰۰۳، کتاب زندگینامه‌ای "«فاشیست کمونیست»" منتشر شد و جایزه "پریمو ناپولی را" از آن خود کرد. این فیلم به فیلمی با عنوان "«برادرم تک فرزند است»" به کارگردانی دانیله لوکتی تبدیل شد. این فیلم در گیشه موفق بود و جایزه ویژه جشنواره کن را از آن خود کرد، اما پناکی به شدت با کارگردان مشاجره کرد زیرا در قسمت دوم فیلم، طرح کتاب تغییر کرده بود. همچنین در سال ۲۰۰۱، مقالات "«سفری برای شهر دوچه»" منتشر شد. در سال ۲۰۰۵، مقالات "«اتوبوس استالین»" منتشر شد.در ژوئن ۲۰۰۶، مجموعه داستان‌های کوتاه شاو ۱۵۰. داستان‌هایی از کارخانه‌ها و محیط اطراف آن منتشر شد. پناکی با لیموها همکاری و شروع به همکاری کرد. نوشته‌های او همچنین در موضوعات جدید، "میکرو مگا" و ناول روو فرانسه منتشر شده‌اند. از سال ۲۰۰۷، این نویسنده به همراه "نویسندگان ناشناس" درگیر پروژه‌ای شد که شامل نوشتن رمان وقایع‌نگاری‌هایی از سیاره‌ای متروکه با مشارکت و همکاری نویسندگان ناشناس بود. همچنین در سال ۲۰۰۷، او به حزب دموکرات پیوست. در سال ۲۰۰۸ مقاله تیر و چکش منتشر شد که در آن او شهرهای بنیان‌گذار فاشیسم در سراسر ایتالیا را توصیف کرد و موضوع فیلم کوتاه چشمان سبز را برای کارگردان کلمنته پرنارلا نوشت.در ۲ مارس ۲۰۱۰، "رمان «کانال موسولینی»"، رمانی دربارهٔ احیای آگرو پونتینو، منتشر شد. این کتاب که توسط نویسنده به عنوان «اثری که برای آن به دنیا آمدم» تعریف شده است، در ۲ ژوئیه همان سال برنده شصت و چهارمین دوره جایزه استرگا، "جایزه آکوی تاریخ" به عنوان «رمان تاریخی سال»، جایزه "کتاب سال" و یکی از فینالیست‌های جایزه پرمیو کامپیولو شد. این رمان مورد تحسین بخش بزرگی از منتقدان قرار گرفت و به صدر جدول فروش صعود کرد. در ۱۴ نوامبر همان سال، او جایزه "آستیا داپلو را" در آستیا دریافت کرد.در ۳ اوت ۲۰۲۱، پناکی بر اثر حمله قلبی در خانه‌اش در لاتینا درگذشت. لحظاتی قبل از مرگش، او در حال صحبت تلفنی با همسرش بود که ناگهان از حال رفت. همسرش برای کمک پزشکی به آمبولانس زنگ زد. پس از رسیدن به خانه، امدادگران آمبولانس پناکی را مرده یافتند. او ۷۱ سال داشت.