لوئیجی کانینا کیست؟ توضیح بده.
لوئیجی کانینا (; – ) باستان‌شناس و معمار ایتالیایی بود. او به همراه جوزپه والادیه، از چهره‌های برجسته نئوکلاسیسیسم باستان‌شناختی صحیح در اوایل قرن نوزدهم رم بودند. او دومین دریافت‌کننده مدال طلای سلطنتی بود که در سال ۱۸۴۹ اعطا شد. در انگلستان، او فضای داخلی قلعه آلنویک، نورث‌آمبرلند را مرمت کرد.زندگی‌نامه.لوئیجی کانینا، معمار و باستان‌شناس ایتالیایی، در سال ۱۷۹۵ در کازاله مونفراتو متولد شد. او در دانشگاه تورین (۱۸۱۰–۱۸۱۲) زیر نظر فردیناندو بونسینوره و دستیارش جوزپه تالوچی (۱۷۸۲–۱۸۶۳) معماری خواند. پس از خدمت (۱۸۱۲–۱۸۱۴) در قلعه آلساندریا، تحصیلات خود را از سر گرفت و در سال ۱۸۱۴ مدرک معماری خود را دریافت کرد.او یک دوره کارآموزی را زیر نظر تالوچی گذراند، که به او کمک کرد تا یک کمک هزینه سه ساله از دربار تورین برای تحصیل بیشتر در رم دریافت کند، جایی که کانینا در ژانویه ۱۸۱۸ در آنجا اقامت گزید. او زیر نظر ماریانو واسی (۱۷۴۴–۱۸۲۰)، عتیقه‌شناس، محقق و ناشر، روی حکاکی بناهای تاریخی رومی کار کرد و در پایان دوره سه ساله خود به عنوان پانسیوناتو، نقشه‌ای از کولوسئوم را به معماران آکادمی سن لوکا، از جمله جوزپه والادیه، ارائه داد که بسیار تحت تأثیر قرار گرفتند.اوایل دوران کاری.در سال ۱۸۲۴، کانینا برای اجرای طرح خود برای گسترش باغ‌های ویلا بورگزه در رم منصوب شد. طرح کانینا (۱۰ نقاشی آبرنگ، ۱۸۲۰–۱۸۲۲؛ رم، کتابخانه کازاناتنس) از روی ویلای هادریان در تیوولی الگوبرداری شده بود و یک راه‌حل معماری برای ورودی اصلی جدید در نزدیکی دروازه مردم و دو پلی که از روی خیابان سه مادون عبور می‌کنند، ارائه می‌داد. در پل اول، جاده از هر طرف توسط پیش‌آمدگی‌های مصری احاطه شده است: دو هرم هرمی شکل و دو ستون هرمی کوتاه که توسط رواق‌هایی با سرستون‌های نیلوفر آبی به هم متصل شده‌اند (۱۸۲۶–۱۸۲۷). جاده روی پل دوم از زیر طاق سپتیموس سوروس عبور می‌کند. این طاق با یک طاق ضربی تکی و تزئینات ساده طراحی شده است. اتاق زیر شیروانی با یک سکوی سه پله‌ای جایگزین شده است که از یک مجسمه باستانی بازسازی شده (سپتیموس سوروس)، بخشی از یک بنای باغ سابق، پشتیبانی می‌کند. ورودی اصلی (در میدان فعلی فلامینیو) با پروپیلایای بزرگ ایونیک (۱۸۲۷–۱۸۳۳) که تحت تأثیر پورتا تیسینس اثر لوئیجی کانیولا در میلان قرار دارد، برجسته شده است. دروازه آهنی زیبا، که با نقوش یونانی تزئین شده است، توسط دو رواق با تیمپانی احاطه شده است که بر فراز آنها آکروتریا با عقاب‌ها و گریفین‌ها با برجستگی کم قرار دارد. میدان جلوی دروازه نیز توسط کانینا طراحی شده است.کانینا پس از جانشینی ویرجیلیو فونتانا به عنوان معمار املاک بورگزه، (۱۸۲۵–۱۸۲۷) با پروژه‌های کوچکتر در ویلا بورگزه ادامه داد. او بر روی نمای سبک یونانی و اتاق مصری در کازینو واگنوزی در خارج از پورتا دل پوپولو کار کرد و در کاخ بورگزه و کلیسای بورگزه در سانتا ماریا ماجوره تعمیر و نگهداری و نوسازی انجام داد. او یک بالابر مکانیکی برای کاخ بورگزه طراحی کرد. او همچنین طی یک دوره ۲۰ ساله، بر نوسازی ساختمان‌های اطراف میدان بورگزه و محله مجاور آن نظارت داشت.کار باستان‌شناسی.کانینا در طول زندگی خود علایق باستان‌شناسی و تاریخی خود را دنبال کرد. در سال ۱۸۲۷، او جلد اول شاهکار خود، معماری باستانی توصیف و نمایش داده شده در اسناد را منتشر کرد که باستان‌شناسی، تاریخ معماری و معماری شهری را در سه بخش دربارهٔ یونان، روم و مصر پوشش می‌دهد. بخش دوم، معماری رومی، از سال ۱۸۳۰ به صورت بخش بخش منتشر شد و توسط مؤسسه چاپ و حکاکی خود کانینا منتشر شد. این اثر دوره‌ای از فعالیت شدید تایپوگرافی و ویراستاری را در سراسر صنعت نشر روم آغاز کرد. معماری مصری که در سال ۱۸۳۹ منتشر شد، در واقع شامل تمام سبک‌های غیرکلاسیک معماری باستانی بود.در سال ۱۸۳۹، پس از هدایت کاوش‌ها در املاک بورگزه (به عنوان مثال موزاییک تورنووا در سال ۱۸۳۴؛ کاوش‌ها در تپه اسکوئیلین، ۱۸۴۸–۵۰)، کانینا به عنوان کمیسر آنتیچیتا دی روما منصوب شد و به عنوان مدیر کاوش‌ها در توسکولوم و وی منصوب شد. در پست اخیر، او جانشین لوئیجی بیوندی (۱۷۷۶–۱۸۳۹) شد که از سال ۱۸۲۵ با او همکاری داشت. ستونی روبروی کلیسای سنت سباستین در جاده آپیان نزدیک رم، کار کانینا را در نجات بسیاری از ویرانه‌های رومی و تبدیل جاده به پارک باستان‌شناسی امروزی ثبت کرده است.حرفه بعدی.روابط کانینا با دربار پیدمونته با سفری به تورین (۱۸۴۳) در همراهی مری کریستینا، که به کانینا مأموریت مطالعه معماری مسیحی و پیشنهادهای کلیسای جامع تورین را داد، ادامه یافت. این اثر (۱۸۴۳) سهم مهمی در نظریه معماری قرن نوزدهم داشت، از جمله بحث در مورد فرم کلیساها، که کانینا برای آن نوع باسیلیکایی را پیشنهاد داد. تقریباً در همین زمان، کانینا تکمیل‌کننده‌ای بر کار آنتوان دسگودتز در مورد بناهای باستانی روم را تکمیل کرد و در مورد معماری عبرانیان باستان و معبد اورشلیم (۱۸۴۵) نوشت و تلاش کرد تا دومی را بازسازی کند. کانینا همچنین در سال ۱۸۴۵ از لندن بازدید کرد، جایی که با استفاده از ارتباطات موجود با اعضای مؤسسه سلطنتی معماران بریتانیا، به ویژه چارلز رابرت کاکرل و توماس لورتون دونالدسون، ارتباط برقرار کرد. در همان سال، پروژه‌ای برای کلیسای محراب اوروپا، بیلا، به او سپرده شد که برای آن نقشه‌های بزرگ و یک مدل چوبی تهیه کرد (بیلا، بایگانی و موزه سانتوریو). او دوباره در سال ۱۸۵۱ برای بازدید از نمایشگاه بزرگ به لندن سفر کرد و سال بعد، در نشریه‌ای با صفحات متعدد، پیشنهاد تزئین کاخ کریستال جوزف پاکستون به سبک پمپئی و همچنین استفاده از تزئینات مشتق شده از متنوع‌ترین تمدن‌های باستانی، از جنس آهن و چوب، در انواع مختلف ساختمان‌های مدرن را داد.در اوایل دهه ۱۸۵۰، کانینا مطالعات باستان‌شناسی خود را بر کاوش‌های فروم رومی، در محل باسیلیکا جولیا (۱۸۵۰) و در جاده آپیا (۱۸۵۰–۱۸۵۳) متمرکز کرد. او همچنین در کارهای مقدماتی زهکشی باتلاق‌های پونتین مشارکت داشت و فعال‌سازی مجدد آکوا مارسیا در رم را برنامه‌ریزی کرد. در سال ۱۸۵۵، او به عنوان رئیس موزه‌های کاپیتولین انتخاب شد و در اشراف رومی ثبت نام کرد.قلعه آلنویک.شاگرد و همکار کانینا، جیووانی مونتیرولی (۱۸۱۷–۱۸۹۱)، توسط کانینا در سال ۱۸۵۴ به نزد آلگرنون پرسی، چهارمین دوک نورث‌آمبرلند، فرستاده شد. پس از مونتیرولی، نقاش آلساندرو مانتوانی (۱۸۱۴–۱۸۹۲) نیز به آنجا رفت که رهبری گروهی از صنعتگران ایتالیایی را بر عهده داشت که در نوسازی فضای داخلی قلعه آلنویک فعالیت می‌کردند. در سال ۱۸۵۶، کانینا خود به آلنویک رفت. او در سفر بازگشت در فلورانس درگذشت و در سانتا کروچه به خاک سپرده شد. در سال ۱۸۴۳، او به عنوان عضو افتخاری به آکادمی ملی طراحی انتخاب شد.