جانگ جوجنگ کیست؟ توضیح بده.
ژانگ جوژنگ (۲۶ مه ۱۵۲۵ - ۹ ژوئیه ۱۵۸۲)، با نام مستعار شودا و نام هنری تای‌یوئه، که با نام ژانگ جیانگ‌لینگ نیز شناخته می‌شود، منشی اعظم برجسته‌ای در دوران سلطنت امپراتوران مینگ، لونگ‌کینگ و وانلی، بود. در سال ۱۵۴۷، او بالاترین سطح امتحانات رسمی را گذراند و به رتبه جینشی رسید. سپس در آکادمی هانلین خدمت کرد. در سال ۱۵۶۷، امپراتور لونگ‌کینگ او را به عنوان منشی اعظم منصوب کرد و پس از به سلطنت رسیدن امپراتور وانلی در سال ۱۵۷۲، او رئیس منشی‌های اعظم شد.در سال‌های اولیه سلطنت امپراتور وانلی، ژانگ به دلیل عدم بلوغ امپراتور، نقش حیاتی به عنوان مربی امپراتور و حاکم بالفعل چین ایفا کرد. سیاست‌های قاطع خارجی و اقتصادی او منجر به یکی از موفق‌ترین دوره‌ها در تاریخ مینگ شد. ژانگ، تحت تأثیر حملات مغول‌ها در دهه 1550، با هدف «غنی‌سازی کشور و تقویت ارتش» از طریق روش‌های قانونی به جای اصول کنفوسیوسی، نقش کلیدی در متمرکز کردن دولت، محدود کردن امتیازات مختلف و اصلاح معافیت‌های مالیات بر زمین ایفا کرد. با این حال، پس از مرگ ژانگ در سال 1582، بسیاری از اصلاحات و سیاست‌های او لغو شد و در سال 1584 خانواده‌اش از اموال و ثروت انباشته شده خود محروم شدند. او تا بیش از نیم قرن بعد، درست قبل از سقوط سلسله مینگ، اعاده حیثیت نشد.زندگینامه.ژانگ جوژنگ در سال 1525 در جیانگلینگ (جینگژو امروزی، هوبئی) متولد شد. او کنفوسیوس‌گرایی را آموخت و در سال 1540 با موفقیت در آزمون ایالتی قبول شد، اما در سال 1544 در آزمون کلان‌شهری رد شد. سه سال بعد، در سن بسیار کمی، در آزمون کلان‌شهری و همچنین در آزمون کاخ قبول شد و رتبه جینشی را دریافت کرد. سپس به آکادمی هانلین پیوست. در سال 1554، به دلیل بیماری استعفا داد. پس از شش سال، به خدمت بازگشت، این بار در گوزیجیان (یا دانشگاه امپراتوری) و بعداً در آکادمی هانلین. او هرگز در خارج از پکن سمتی نداشت.در سال ۱۵۶۷، امپراتور جیاجینگ درگذشت. شو جی، منشی ارشد بزرگ آن زمان، از اواخر دهه ۱۵۴۰ از حرفه ژانگ جوژنگ حمایت کرده بود. او ژانگ، که در آن زمان یک دانشگاهی هانلین بود، را برای تهیه پیش‌نویس فرمان نهایی امپراتور جیاجینگ به خدمت گرفت. این فرمان یک روز پس از مرگ امپراتور منتشر شد و مقدمات جلوس پسر امپراتور، امپراتور لونگ‌کینگ، به تخت سلطنت را فراهم کرد. کمی پس از آن، ژانگ به منشی اعظم ارتقا یافت. در طول سلطنت امپراتور لونگ‌کینگ، نفوذ ژانگ همچنان رو به افزایش بود. در سال ۱۵۷۲، اندکی پس از مرگ امپراتور لونگ‌کینگ و جلوس پسرش، امپراتور وانلی، به تخت سلطنت، خواجه فنگ بائو، رئیس اداره تشریفات (司禮監太監؛ تایجیان سیلیجیان)، با ژانگ همکاری کرد تا گائو گونگ، منشی اعظم ارشد آن زمان را برکنار کند. بهانه این کار، اظهار بی‌احترامی گائو گونگ به امپراتور بود. در نتیجه، ژانگ جوژنگ رئیس دبیرخانه بزرگ شد.در مقام منشی اعظم.ژانگ به مدت یک دهه، تا زمان مرگش در سال 1582، در قدرت باقی ماند. در طول این دوران، او به شدت به حمایت خواجه‌ها، به ویژه فنگ بائو، و مادر امپراتور، ملکه دواگر لی، که به عنوان نایب‌السلطنه عمل می‌کرد، متکی بود. این امر به او اجازه می‌داد تا شخصاً همکارانش را در دبیرخانه بزرگ انتخاب کند؛ او همچنین کنترل غیررسمی بر وزارت مناسک و سانسور اعمال می‌کرد و پیروان خود را به سمت‌های مهم در دفاتر مرکزی و مناطق منطقه‌ای منصوب می‌کرد. این افراد معمولاً جاه‌طلب و باانگیزه بودند. ژانگ از طریق این تاکتیک‌ها، علیرغم نداشتن اختیار برای دستور دادن یا درخواست کردن به دلیل موقعیتش، نفوذ قابل توجهی در دولت به دست آورد. در عوض، او فقط می‌توانست دستورات یا دستورالعمل‌هایی را به نام امپراتور یا به صورت غیررسمی صادر کند.ژانگ با ساده‌سازی اداره و تقویت ارتش، که اغلب به قیمت از دست رفتن منافع محلی تمام می‌شد، در پی تثبیت قدرت دولت مرکزی و ارتقای نقش امپراتور بود. او از نفوذ خود در اداره سانسور برای اعمال نظم و انضباط سختگیرانه‌تر در بوروکراسی استفاده کرد و تمرکز آنها را از درگیری‌های داخلی به وظایفی مانند جمع‌آوری مالیات و سرکوب راهزنان معطوف نمود. برای ارزیابی اثربخشی اداره، گزارش‌های ماهانه و شش‌ماهه برای هر شهرستان و بخش تهیه می‌شد و موفقیت آنها در این زمینه‌ها سنجیده می‌شد. این امر منجر به دوره‌ای از اوج بهره‌وری در اداره ایالت مینگ از سال 1572 تا 1582 شد، سطحی که معمولاً فقط در سال‌های اولیه امپراتوری دیده می‌شد.تفاوت نگرش.در مقابل تمرکز بر خودسازی درونی که توسط پیروان آموزه‌های وانگ یانگ‌مینگ توصیه می‌شد، ژانگ برنامه جایگزینی را ارائه داد که مبتنی بر پیگیری عمل‌گرایانه منافع دولت بود. او معتقد بود که اقداماتی که با هدف خیر دولت و مردم آن انجام می‌شوند، مسیر درست عمل هستند. شعار او این بود: «اگر به نفع دولت باشد، من آن را صرف نظر از مرگ یا زندگی انجام می‌دهم.»ژانگ اصلاحات خود را به عنوان بازگشت به دولت در آغاز سلسله معرفی کرد و با استناد به قوانین و احکام بنیانگذار سلسله مینگ، امپراتور هونگ‌وو، به عنوان منبع غیرقابل انکار قانون، خود را در موقعیت برتری قرار داد. به طور کلی، ژانگ از این ایده حمایت می‌کرد که امپراتوران و دولت‌های جدیدتر، باید به عنوان الگوهای سیاسی حاکمان خردمند دوران باستان را پیروی کنند. او حتی این موضوع را در آزمون‌های کلان‌شهری سال 1571 مطرح کرد، جایی که به عنوان آزمون گیرنده ارشد خدمت می‌کرد.ژانگ اقدامات خود علیه روشنفکرانی که مشغول بحث در مورد اخلاق و درون‌نگری بودند را با این ادعا توجیه می‌کرد که او به جای دنبال کردن منافع شخصی، از منافع امپراتوری دفاع می‌کند. او این افراد را نه به عنوان الگوهای اخلاقی، بلکه به عنوان تنبل‌های غیرمسئول می‌دید و بنابراین تلاش می‌کرد تا گردهمایی‌های بحث و گفتگوی بدون کنترل دولت متشکل از افراد تحصیل‌کرده مخالف را سرکوب کند. با این حال، پیروان وانگ یانگ‌مینگ با مقاومت پاسخ دادند و از هر فرصتی برای انتقاد از حکومت ژانگ استفاده کردند. اقدامات ژانگ، در حالی که در محدوده قوانین موجود بود، توسط منتقدانش به عنوان سوءاستفاده از قدرت برای ارتقای پیروانش و اعمال فشار نامشروع بر مقامات تلقی می‌شد. با این حال، انتقاد آشکار از ژانگ تا زمان مرگ پدرش در سال 1577 نادر بود. طبق قانون، قرار بود ژانگ برای عزاداری دفتر خود را ترک کند و پیشنهاد شد که شو جیه، که در سال 1568 بازنشسته شده بود، برای تصدی دبیرخانه بزرگ فراخوانده شود. ژانگ درخواست کرد که از وظایفش معاف شود، اما امپراتور چهارده ساله تصمیم گرفت که نمی‌تواند بدون او کاری از پیش ببرد و به او دستور داده شد مراسم سوگواری خود را لغو کند.دلیل رسمی که برای ضرورت ژانگ ارائه شد، عروسی قریب‌الوقوع امپراتور بود. با این حال، حامیان ژانگ، و شاید خود ژانگ، از این می‌ترسیدند که غیبت طولانی مدت او، مواضع سیاسی آنها را تضعیف کند. اگرچه امپراتور بارها استعفای ژانگ را رد کرد، اما اجماع عمومی وجود داشت که اگر ژانگ واقعاً می‌خواست برود، می‌توانست امپراتور را متقاعد کند . در حالی که بی‌سابقه نبود که مقامات در طول عزاداری در سمت خود باقی بمانند، انتقادات گسترده‌ای به دلیل بی‌احترامی به والدین وجود داشت. این انتقاد بر این باور استوار بود که شخصی که فرزند وفاداری نیست، نمی‌تواند رعیت وفاداری باشد و کسی که نمی‌تواند به درستی خود را اداره کند، نمی‌تواند دیگران را اداره کند. امپراتور صریح‌ترین منتقدان را با ضرب و شتم مجازات کرد، اما اعتبار ژانگ متزلزل شد. در تلاش برای سرکوب مخالفان، ژانگ یک خودارزیابی فوق‌العاده از همه مقامات عالی‌رتبه اعمال کرد، که به او اجازه داد حدود پنجاه مخالف را حذف کند.نگرش در دارایی.هنگامی که امپراتور وانلی به تخت سلطنت نشست، امور مالی دولت آشفته بود. سیستم سنتی مالیات‌های طبیعی و کار اجباری در سطح شهرستان با پرداخت‌های نقره جایگزین شد، که به عنوان اصلاحات شلاقی شناخته می‌شد. برای رسیدگی به این موضوع، ژانگ حسابرسی حساب‌ها را انجام داد و اقدامات صرفه‌جویی در هزینه را اجرا کرد. یکی از این اقدامات، تبدیل تعهد تأمین اسب برای ارتش به مالیات نقره بود. علاوه بر این، از سال 1572 تا 1579، حساب‌های دفاتر شهرستان در مورد کار و هزینه‌های گوناگون بهبود داده شد. با انتشار فهرست‌های اصلاح‌شده تعهدات، که اکنون به یک پرداخت نقره یکپارچه تبدیل شده است، اصلاحات شلاقی رسماً در سراسر امپراتوری اجرا شد. به عنوان بخشی از اصلاحات اداری، فعالیت‌های کم‌اهمیت لغو یا محدود شدند، تعداد دانشجویان کنفوسیوسی که از حمایت دولتی برخوردار می‌شدند کاهش یافت و از مقامات استانی خواسته شد که فقط یک سوم از مطالبات قبلی کار را مطالبه کنند. خدمات اقامتی در دفاتر پستی نیز به حداقل رسید. با وجود این تغییرات، مالیات‌ها در سطح اولیه خود باقی ماندند و معوقات مالیاتی به شدت اجرا می‌شد. در نتیجه این تلاش‌ها، ژانگ توانست مازاد درآمد بر هزینه‌ها را جمع‌آوری کند.این یک دستاورد قابل توجه بود، زیرا دولت مینگ معمولاً در قرن شانزدهم با ذخایر کم یا بدون ذخایر اداره می‌شد. با این حال، در زمان مدیریت ژانگ، مبالغ قابل توجهی از طریق بهبود جمع‌آوری مالیات و پس‌انداز صرفه‌جویی شد. این مازاد در ارزش نه سال غلات ذخیره شده در انبارهای غله اطراف پایتخت، 6 میلیون لیانگ (تقریباً 223 تن) نقره در خزانه وزارت درآمد، 4 میلیون لیانگ در دیوان امپراتوری و 2.5 میلیون لیانگ اضافی در نانجینگ مشهود بود. ذخایر کوچکتری نیز در اختیار ادارات استانی در سیچوان، ژجیانگ و گوانگشی قرار داشت. با وجود این دستاوردها، هیچ تغییر نهادی تحت رهبری ژانگ جوژنگ ایجاد نشد. رویکرد او ساده‌سازی فرآیندهای موجود و بازگشت به نظم امپراتوری اولیه بود.در تلاش برای ایجاد نظم در جمع‌آوری مالیات زمین در سال 1581، ژانگ ایجاد یک کاداستر جدید (نقشه‌برداری زمین) را اجباری کرد. این اولین نقشه‌برداری سراسری از زمین‌ها از زمان دوره سونگ بود. در طول سال‌های 1581-1582، زمین‌ها اندازه‌گیری، مرزهای آنها مشخص، اندازه آنها محاسبه و مشخصات مالکان و مستاجران ثبت شد. نقشه‌های کاداستر نیز در این مدت تدوین شدند. به دلیل مرگ زودهنگام ژانگ و لغو سیاست‌های او، کاداستر نهایی برای کل کشور تکمیل نشد. با این حال، در سطح محلی، این کار با متحد کردن واحدهای اندازه‌گیری و افزایش مساحت زمین‌های ثبت شده با گنجاندن مناطق قبلاً ثبت نشده، به هدف خود رسید. کاداستر ژانگ به عنوان پایه و اساس کاداسترهای بعدی مینگ و چینگ عمل کرد و تنها کاداسترهای مدرن از نظر کامل بودن و جزئیات از آن پیشی گرفتند.سیاست پولی.ژانگ قصد داشت با گسترش عرضه ارز، رفاه مردم را افزایش دهد. با این حال، او نگران تأثیر منفی بالقوه نوسانات واردات بر اقتصاد بود و بنابراین نقره را به عنوان واسطه‌ای ناکافی برای ارز می‌دانست. برای رسیدگی به این موضوع، او در سال 1576 در پکن، نانجینگ و در نهایت یوننان ضرابخانه‌هایی تأسیس کرد. در شهرهای بزرگ، سکه‌های با کیفیت بالا با محتوای مس 93.8٪ تولید می‌شدند، در حالی که در استان‌ها، سکه‌ها محتوای مس کمی کمتر اما وزن بیشتری داشتند. علاوه بر این، ژانگ با تولید سکه‌های خود تلاش کرد تا کنترل ارز را از صرافان به دست آورد. ضرابخانه‌ها هم در استان‌های شمالی که سکه‌ها معمولاً استفاده می‌شدند، مانند شانشی، شاندونگ و هنان، و هم در استان‌هایی که سکه‌ها به طور معمول استفاده نمی‌شدند، مانند جیانگشی، فوجیان و هوگوانگ، افتتاح شدند. با این حال، ضرابخانه‌های استانی توسط کارآفرینانی که توسط مقامات منطقه‌ای انتخاب شده بودند، مدیریت می‌شدند و در نتیجه سکه‌هایی با کیفیت پایین تولید می‌شد.تولید سکه با چالش‌های فوری، از جمله کمبود مس برای ریخته‌گری و مشکلات در استخدام پرسنل واجد شرایط، مواجه شد. در نتیجه، ضرابخانه در جیانگشی تنها قادر به تولید 5٪ از مقدار برنامه‌ریزی شده سکه بود. در پاسخ، مقامات محلی دستور دادند که حداقل 70٪ از پرداخت‌های مالیاتی باید به صورت سکه‌های جدید انجام شود و واردات سکه‌ها از استان‌های همسایه را از طریق بازرگانان سازماندهی کردند. با این حال، این سکه‌ها اغلب از کیفیت پایینی برخوردار بودند و به صورت خصوصی (و غیرقانونی) تولید می‌شدند. علاوه بر این، کمبود صرافی در جیانگشی وجود داشت که تهیه سکه‌های جدید را برای مردم دشوار می‌کرد. وضعیت مشابهی در فوجیان وجود داشت، جایی که نقره از قبل به طور گسترده به عنوان نوعی ارز استفاده می‌شد. سیاست پولی دولت ژانگ از هم گسیخته بود و مقامات در هر استان بر اساس قضاوت خود تصمیم می‌گرفتند. به عنوان مثال، در ژجیانگ، مقامات سعی کردند با تبدیل حقوق سربازان به سکه، استفاده از سکه‌ها را افزایش دهند که در نهایت منجر به شورش در هانگژو در سال 1582 شد. در جیانگشی، صرافی‌های خصوصی ممنوع شدند که مانع گردش سکه‌های جدید شد. در برخی استان‌ها، صادرات سکه ممنوع بود، در حالی که در برخی دیگر، فقط سکه‌های ضرب‌شده در داخل استان اجازه گردش داشتند، که اغلب به نفع مقامات فاسدی بود که در تولید سکه‌های خصوصی دست داشتند. تلاش‌های رسمی برای معرفی سکه‌های جدید به چرخه با فروش آنها با تخفیف، تنها به نفع صرافان بود، که سکه‌ها را با قیمت ارزان از دولت خریداری کرده و با قیمت معمول بازار می‌فروختند. تلاش‌های برخی از مقامات برای ممنوعیت استفاده از سکه‌های خصوصی غیرقانونی منجر به اعتراضات خشونت‌آمیز و لغو ممنوعیت‌ها شد. با وجود تلاش‌های مقامات برای ترویج استفاده از سکه‌های جدید، آنها قادر به تولید کافی از آنها و توزیع مؤثر آنها در خارج از مراکز استان‌ها نبودند. در نتیجه، طی چند سال، جمعیت دوباره به استفاده از نقره و غلات به عنوان اشکال اصلی پول روی آوردند.در طول سال‌های 1577-1581، قیمت سکه‌های دولتی به دلیل کمبود مس تقریباً 70 درصد افزایش یافت. این امر منجر به افزایش هزینه سکه از 0.9-0.98 لیانگ (37.3 گرم) نقره به ازای هر 1000 سکه (که رسماً فقط 1 لیانگ هزینه داشت) به 1.35 لیانگ شد. در سال ۱۵۷۹، ژانگ به شکست تلاش برای معرفی سکه‌ها اذعان کرد. اگرچه سکه‌های ضرب‌شده در پکن مورد پذیرش بازار قرار گرفتند، اما سکه‌های خصوصی با کیفیت پایین همچنان در جنوب غالب بودند. این امر تا حدودی به دلیل ناتوانی دولت در به گردش درآوردن سکه‌های باکیفیت از پکن بود، زیرا بخش قابل توجهی از آنها در خزانه‌های وزارت دارایی و امپراتور باقی مانده بود.در سال ۱۵۸۰، ضرابخانه یون‌نان تعطیل شد و پس از مرگ ژانگ در سال ۱۵۸۲، جانشینان و مخالفان او به دلیل ناکارآمدی، اکثر ضرابخانه‌های دیگر استان‌ها را منحل کردند. سه ضرابخانه در هوگوانگ به فعالیت خود ادامه دادند و سکه‌های مختلفی تولید کردند و منجر به تقسیم استان به چندین منطقه ارزی شدند.مخالفان ژانگ استدلال می‌کردند که دولت نباید در امور بازار و ارز دخالت کند و نباید ارزی را که مردم نمی‌خواهند، تحمیل کند. از سوی دیگر، طرفداران ضرب سکه دولتی استدلال می‌کردند که اگرچه نقره ممکن است به عنوان یک ذخیره ارزش عمل کند، سکه‌ها به عنوان وسیله‌ای برای مبادله ضروری هستند. آنها معتقد بودند که حتی اگر تولید سکه منجر به ضرر شود، در نهایت منجر به بهبود اقتصادی و سود در درازمدت خواهد شد.نگرش سپاهی.ژانگ نه تنها این تصور را که امور نظامی از امور غیرنظامی کم‌اهمیت‌تر هستند رد کرد بلکه تسلط مقامات غیرنظامی بر رهبران نظامی را نیز به چالش کشید. او به طور استراتژیک رهبران نظامی توانمندی مانند چی جیگوانگ، وانگ چونگو (王崇古)، تان لون، لیانگ منگلونگ (梁夢龍) و لی چنگ‌لیانگ را در مناصب مسئولیتی قرار داد. علاوه بر این، او ترکیبی از اقدامات دفاعی و تهاجمی را برای تقویت دفاع مرزی اجرا کرد و بازارهای مرزی را، به ویژه در شمال غربی، گشود. در نتیجه، روحیه سربازان مینگ به سطحی رسید که از اواسط قرن پانزدهم دیده نشده بود. ژانگ به عنوان طرفدار صلح با مغول‌ها، پیشنهاد تان لون برای حمله پیشگیرانه را رد کرد و در عوض به فرمانده مرز شمالی، چی جیگوانگ، دستور داد تا صلح مسلحانه را حفظ کند. این تصمیم در نهایت منجر به کاهش ارتش مرزی شمالی و بازگشت سربازان مازاد به مزارع خانوادگی‌شان شد.سیاست نظامی تهاجمی‌تر امپراتور وانلی بر اساس موفقیت‌های ژانگ بود.پس از مرگ ژانگ، حامیان او از سمت‌های خود برکنار شدند، اما امپراتور از افسران محافظت کرد. سپس آنها در روابط کلی با مغول‌ها موضع تهاجمی‌تری اتخاذ کردند. در مرز شمالی، امپراتور وانلی سعی کرد دفاع ایستا را با یک استراتژی تهاجمی‌تر جایگزین کند.مرگ و واهشته.ژانگ در 9 ژوئیه 1582 درگذشت. پس از مرگش، او به تخلفات رایج مقامات عالی‌رتبه، از جمله رشوه‌خواری، زندگی راحت، طرفداری از حامیان بی‌صلاحیت، سوءاستفاده از قدرت و سرکوب مخالفان متهم شد. اندکی پس از آن، حامیان او در میان مقامات از سمت‌هایشان برکنار شدند و در اوایل سال 1583، متحد سابقش، فنگ بائو، به مقامی پایین‌تر در نانجینگ منتقل شد، جایی که سرانجام در آنجا درگذشت.ژانگ، امپراتور را که عمیقاً تحت تأثیر زندگی مرفه ژانگ قرار گرفته بود، به زندگی فروتنانه فراخواند. اخلاق دوگانه ژانگ امپراتور را خشمگین کرد، که تمام خانواده ژانگ بهای آن را پرداختند و باعث شد امپراتور با سوءظن به همه مقامات نگاه کند. در آوریل 1584، ژانگ توسط صیغه ژو شیانجی (朱憲㸅؛ درگذشته 1582)، عضوی از خانواده امپراتوری و شاهزاده لیائو، به اختلاس اموال شاهزاده متهم شد. امپراتور با مصادره اموال خانوادگی ژانگ پاسخ داد و خود ژانگ پس از مرگ از تمام عناوین و رتبه‌ها محروم شد. پسر ارشد ژانگ، ژانگ جینگ‌شیو (張敬修) و همسرش و همچنین پسر چهارمش خودکشی کردند، در حالی که ده نفر از نوادگان ژانگ در یک خانه خالی زندانی شدند و از گرسنگی جان باختند.مصادره اموال آنطور که امپراتور انتظار داشت، نتیجه نداد. در پکن و جینگژو، املاک و خانه‌ها توقیف شدند، اما تنها مقدار نسبتاً کمی طلا و نقره کشف شد. در پکن، 2400 لیانگ (89.5 کیلوگرم) طلا و 107700 لیانگ (4 تن) نقره پیدا شد، در حالی که در جینگژو، 200000 لیانگ (7.5 تن) نقره و 110 جعبه اشیاء قیمتی توقیف شد. با وجود مجموعه مشهور ژانگ، هیچ شیء هنری، مانند نقاشی یا خوشنویسی، پیدا نشد. این را می‌توان به رابطه نزدیک ژانگ با فرماندهان گارد متحدالشکل گلدوزی‌شده، به ویژه لیو شویو و شی جیشو نسبت داد. این فرماندهان شغل خود را مدیون ژانگ بودند و در عوض، در سال 1584، به خانواده در پنهان کردن بخشی از اموالشان کمک کردند. در نتیجه، مقدار قابل توجهی از اموال مصادره شده در مجموعه‌های خودشان قرار گرفت.اصلاحات ژانگ تنها تا حدی موفقیت‌آمیز بود. در حالی که او از ژنرال چی جیگوانگ در اجرای استخدام، آموزش و تاکتیک‌های جدید حمایت کرد، نتوانست این تغییرات را به سایر ارتش‌های مینگ تعمیم دهد. علاوه بر این، او توانست مقدار قابل توجهی ذخایر مالی جمع‌آوری کند، اما نتوانست به طور مؤثر از آنها استفاده کند. اگرچه او کنترل اداره امور دولتی را به دست آورد، اما کنترل او مبتنی بر روابط و اقتدار شخصی بود تا نهادینه شدن. امپراتور وانلی با وجود موافقت با محکومیت پس از مرگ ژانگ، بسیاری از دیدگاه‌های سیاسی او را اتخاذ کرد. این دیدگاه‌ها شامل بی‌اعتمادی به مقامات محلی و مخالفت با سیاست‌های جناحی در گروه‌های بوروکراتیک بود. هم ژانگ و هم امپراتور به امور نظامی و اهمیت رهبران نظامی توانمند علاقه داشتند. در سال 1622، امپراتور تیانچی از ژانگ جوژنگ اعاده حیثیت کرد.