آنتونیو بلو کیست؟ توضیح بده.
آنتونیو بلو (; – ) یک کشیش کاتولیک اهل ایتالیا بود که به عنوان اسقف مولفتا-روو-جیویناتسو-ترلزی از سال ۱۹۸۲ تا زمان مرگش از سرطان در ۱۹۹۳ خدمت کرد. بلو در مدارس و نیمه‌راهبستان‌ها مختلفی در بولونیا و رم تحصیل کرد قبل از آنکه به چندین سمت در منطقه خود منصوب شود و به عنوان کشیش خدمت کند. او بعداً به اسقف منصوب شد و به دلیل آموزش فصیح و حساسیت‌های روحانی‌اش شناخته شد و به تأکید بر مشارکت بیشتر اسقف‌نشین از سوی مؤمنان توجه داشت. بلو همچنین عضو فرقه سکولار فرانسیسکانی بود و منتقد آشکار درگیری‌های بین‌المللی مانند جنگ خلیج فارس بود.پروندهٔ مقدمات قدیس‌شدن او بیش از یک دهه پس از مرگش آغاز شد و به او عنوان خادم خدا داده شد. پاپ فرانسیس او را در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۱ به عنوان بزرگواری معرفی کرد.زندگی.کودکی و تحصیلات.آنتونیو بلو در السانو، استان لچه در ۱۸ مارس ۱۹۳۵ در ساعت ۱۲:۱۰ صبح در خیابان اسکپیونه سانجیوانی به عنوان نخستین فرزند از سه فرزند توماسو بلو، مارشال کارابینیری که در ۲۹ ژانویه ۱۹۴۲ درگذشت، و خانه‌دار ماریا ایمپراتو به دنیا آمد. او در کلیسای SS. Salvatore در السانو در ۱۵ آوریل تعمید یافت و در همان کلیسا در ۸ ژوئن ۱۹۴۱ تأیید ایمان شد. والدینش در ۸ مارس ۱۹۳۴ ازدواج کردند. دو برادر او به ترتیب تریفونه و مارچلو بودند.مادرش بعداً پس از بیوه‌گی در لوکونانو در تولید محصولات توتون استخدام شد. عموی او، آنتونچیو، بلو را تشویق کرد که دفترچه‌ای برای ثبت افکارش داشته باشد و همانند عمویانش توتو و پیپی بر او تأثیر گذاشتند. خاله‌های او، فلورا و ماریا به همراه الویرا و آسونتا نیز در دوران کودکی بر شکل‌گیری شخصیت او مؤثر بودند. پدرش – که در ۱۹۴۲ بر اثر سکته قلبی درگذشت – بیوه‌ای بود با دو فرزند جیاچینتو و ویتوریو که هر دو در جنگ جهانی دوم درگذشتند. جیاچینتو در میلان در ۳ اکتبر ۱۹۴۴ بر اثر سکته قلبی درگذشت و ویتوریو در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳ در کشتی جنگی "Roma" غرق شد.او ابتدا از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ در شهر خود تحصیل کرد و سپس وارد نیمه‌راهبستان در اوجنتو (۱۹۴۰–۱۹۴۸) و مولفتا از ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳ در نیمه‌راهبستان منطقه‌ای پیو XI شد. او بعداً در اپرا نازیناله آسیستانزا رلیجیوزا اِه موراله دلی اوپِرای برای تحصیلات تکمیلی از سپتامبر ۱۹۵۳ در بولونیا شرکت کرد و از ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۷ دوره‌های الهیات را در نیمه‌راهبستان منطقه‌ای بندتو XV در بولونیا گذراند.در همان سال‌ها، بلو علاوه بر تحصیل، در مراکز دینی و کتابخانه‌های دانشگاهی به مطالعهٔ زبان یونانی، لاتین و فلسفهٔ مسیحی پرداخت، که بعدها در تفکرات دینی و مباحث اخلاقیِ او بازتاب یافت. او همچنین در برخی از جلسات علمی کلیسایی شرکت داشت که برای طلبه‌های جوان فرصت مباحثه فراهم می‌کرد و به توسعهٔ ذهن تحلیلی او کمک می‌کرد. کشیشی.در ۳۰ نوامبر ۱۹۵۵، او مراتب جزئی کشیشی را دریافت کرد (توسط کاردینال جیاکومو لِرکارو) و بعداً در ۲۲ دسامبر ۱۹۵۷ وارد زیرشخصی شد. بلو بعدها در ۷ ژوئیه ۱۹۵۷ به شخصی دیوان ارتقا یافت. بلو روحانیت خود را در ۸ دسامبر ۱۹۵۷ از اسقف جوزپه روتولو در کلیسای SS. Salvatore در السانو دریافت کرد. در ۱ نوامبر ۱۹۵۸ به عنوان معاون مدیر برای دانشجویان در اوجنتو منصوب شد و بعداً در ۲۶ ژوئن ۱۹۵۹، لیسانس الهیات را از دانشکده الهیات شمال ایتالیا دریافت کرد و یک لیسانس دیگر در بولونیا در ۴ نوامبر گرفت. او در ۳۰ آوریل ۱۹۶۲ در کالج دانشگاه لچه در رشته فلسفه و ادبیات ثبت‌نام کرد و از ۲۰ اکتبر ۱۹۶۲ تا ۳ ژوئیه ۱۹۶۵ در دانشگاه پاپی لاترانو در رم تحصیل کرد و مدرک خود را دریافت نمود. در ۳ مارس ۱۹۶۵، رساله دکتری خود با عنوان "کنگره‌های عشای ربانی و اهمیت الهیاتی و روحانی آنها" را دفاع کرد. در ۷ مارس ۱۹۶۸ به مونسیور ارتقا یافت و کاپلان اعلیحضرت شد. از ۱۹۶۹ به عنوان دستیار در اقدام کاتولیک خدمت کرد. در ۳۰ سپتامبر ۱۹۷۶ به عنوان رکتور در اوجنتو منصوب شد.در ۱ اکتبر ۱۹۷۷، او به عنوان مدیر پارسای قلب مقدس در اوجنتو منصوب شد و سپس در ۱ ژانویه ۱۹۷۹ کشیش جماعتی در تری‌کازه شد و این سمت را تا انتصاب اسقفی خود حفظ کرد. در این مدت با کاراتاس بین‌الملل همکاری داشت.اسقفی.در ۱۹۸۲، پاپ ژان پل دوم او را به عنوان اسقف مولفتا و اسقف روو منصوب کرد. بلو مراسم تکریم اسقفی خود را در ۳۰ اکتبر ۱۹۸۲ انجام داد و پس از آن نام "تونی‌نو" را گرفت. هم‌مراسم‌کنندگان او آلدو گارزیا و ماریو میگلیتا بودند. وحدت اسقف‌نشین‌های او باعث شد که او در ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۶ همچنان اسقف باقی بماند. پس از انتصاب در ۱۹۸۲ به رم سفر کرد و با ساندرو پرتینی ملاقات کرد که از اسقف جدید تحت تأثیر قرار گرفت و بلو صلیب سینه‌ای خود را به پرتینی هدیه داد. بلو در ۲۱ نوامبر ۱۹۸۲ در مولفتا و در ۲۸ نوامبر در جیویناتسو مراسم نصب شد و دو نصب دیگر در ترلزی (۵ دسامبر) و روو (۸ دسامبر) انجام شد. در ۱۹۸۵، مرکزی برای درمان اعتیاد به مواد مخدر تأسیس کرد. بلو همچنین به استرالیا و کشورهای آرژانتین و ونزوئلا سفر کرد تا از مهاجران اسقف‌نشین خود دیدن کند.او در ۱۹۸۵ به عنوان رئیس پاکس کریستی انتخاب شد و تا زمان مرگش در این سمت باقی ماند؛ رئیس کنفرانس اسقف‌های کاتولیک ایتالیا، کاردینال آناستاسیو آلبرتو بالسترو او را منصوب کرد تا جانشین اسقف لوئیجی بتاتزی شود. بلو همچنین منتقد آشکار جنگ خلیج فارس و دیگر درگیری‌های بین‌المللی بود و علیه ناتو نیز پس از تصمیم این سازمان برای نصب بمب‌افکن‌ها در آپولیا موضع گرفت. بلو در ۷ دسامبر ۱۹۹۲ در سارایوو در یک راهپیمایی صلح‌آمیز شرکت کرد؛ او با ۵۰۰ نفر دیگر از آنکونا به سمت ساحل دالماتیا حرکت کرد و راهپیمایی با رسیدن به سارایوو در هوای بد و مه به پایان رسید.او آرزو داشت کلیسا "کلیسای پیش‌بند" نامیده شود و گفت این به این دلیل است که پیش‌بند تنها پوشاکی است که می‌توان آن را به عیسی مسیح نسبت داد. او افزود که عیسی لباس‌های بیرونی خود را برداشت تا حوله را به کمرش ببندد. بلو به دلیل زندگی ساده‌اش شناخته شده بود؛ او از اتوبوس استفاده می‌کرد و اغلب با دوچرخه تردد می‌کرد زیرا از آلودگی خودروها خوشش نمی‌آمد. بلو با مردم در خیابان‌ها و اغلب در کافهها و رستورانها تعامل داشت. بلو در مقطعی به فرقه سکولار فرانسیسکانی پیوست. در سپتامبر ۱۹۹۰، مجله "Mosaico di Pace" را در مولفتا تأسیس کرد و از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲ مقاله‌هایی برای روزنامه "Il manifesto" نوشت.مرگ.او در ۲۰ آوریل ۱۹۹۳ بر اثر سرطان معده در مولفتا در حال نگاه کردن به تصویری از مادر خدا درگذشت.&lt;ref&gt;