ماریا پیا فانفانی کیست؟ توضیح بده.
ماریا پیا فانفانی (زادهٔ ۲۹ نوامبر ۱۹۲۲ – درگذشتهٔ ۷ نوامبر ۲۰۱۹) عکاس، نویسنده و فعال حقوق بشر اهل ایتالیا بود.زندگی شخصی.ماریا پیا فانفانی (پیشتر ماریاپیا وچّی، با نام خانوادگی ماریا پیا تاوازانی، ۲۹ نوامبر ۱۹۲۲ – ۷ نوامبر ۲۰۱۹) عکاس، نویسنده و فعال بشردوست ایتالیایی بود. او در پاویا به دنیا آمد و در (آکادمی هنرهای زیبای بررا) در میلان تحصیل کرد. پس از پایان تحصیلاتش، در تجارت نساجی خانوادگی کار کرد. در طول جنگ جهانی دوم، با جوزپه وچّی ازدواج کرد و یک سازمان بشردوستانه برای کمک به امدادرسانی در جنگ تأسیس نمود. با پیوستن به مقاومت، او به‌عنوان پیک فعالیت کرد، به یهودیانی که به سوئیس می‌گریختند کمک رساند و در کمپین‌های ضد نازی فعال شد. در پایان جنگ، وچّی با جامعه ایتالیایی-آمریکایی ارتباط برقرار کرد تا کمک‌های بشردوستانه به ایتالیا پس از جنگ برساند.وچّی که به عکاسی علاقه‌مند بود، نزد اولین هوفر آموزش دید و سفرهای جهانی خود را برای ثبت سختی‌های انسانی آغاز کرد و با انتشار کتاب‌هایی مانند "سفارتخانه‌های ایتالیا در جهان"، "لهستان: هزاره دوم" و "رومانی، جهان لاتین" آگاهی عمومی را افزایش داد. دو کتاب نخست جایزه‌های فرهنگی از داگ هامرشولد و دولت لهستان دریافت کردند. پس از مرگ همسر نخستش، او با آمینتوره فanfانی، نخست‌وزیر پیشین ایتالیا، ازدواج کرد. اگرچه به‌عنوان یک شخصیت اجتماعی و میزبان رسمی همسرش شناخته می‌شد، حرفه‌اش را به‌عنوان عکاس، نویسنده و فعال بشردوستانه ادامه داد. در سال ۱۹۸۳، او رئیس کمیته زنان صلیب سرخ ایتالیا شد و تا ۱۹۹۴ این سمت را بر عهده داشت. در ۱۹۸۵، او همچنین به‌مدت چهار سال نایب‌رئیس فدراسیون بین‌المللی جمعیت‌های صلیب سرخ و هلال احمر شد. او (همیشه با هم برای صلح) را برای گسترش تلاش‌های بشردوستانه‌اش پایه‌گذاری کرد. با بیش از ۲۰۰ پروژه طی سال‌ها، او به قربانیان جنگ‌ها و بلایای طبیعی کمک رساند و غذا، دارو، تجهیزات کشاورزی، سامانه‌های تصفیه آب و لوازم‌التحریر مدارس فراهم کرد.فanfانی جوایز بسیاری برای فعالیت‌های بشردوستانه‌اش دریافت کرد، از جمله فعال شایسته فرهنگ، عالی‌ترین نشان فرهنگی لهستان در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۳، و در سال ۱۹۹۳ به‌عنوان شوالیه صلیب بزرگ نشان لیاقت جمهوری ایتالیا مفتخر شد. در ۲۰۰۸، جایزه (جایزه صلح زائر) مرکز بین‌المللی صلح آسیزی به او اعطا شد؛ در ۲۰۱۰، مدال شکوه اوستیا، عالی‌ترین نشان جمهوری اوستیا شمالی-آلانیا را دریافت کرد؛ و همان سال مدال امورینزی، بالاترین افتخار برای یک خارجی به‌خاطر نجات جان انسان‌ها در جریان نسل‌کشی رواندا، به او اهدا شد. او در سال ۲۰۱۹ در رم درگذشت.اوایل زندگی، تحصیلات و خانواده.ماریا پیا تاوازانی در ۲۹ نوامبر ۱۹۲۲ در پاویا، در منطقه لومباردی ایتالیا، از پدر و مادری به نام ایدا و کارلو تاوازانی به دنیا آمد. پدرش یک کارخانه نساجی اداره می‌کرد، و مادرش هفت فرزندشان را بزرگ می‌کرد. تاوازانی ششمین فرزند خانواده بود و در (مؤسسه آنتونیو بوردونی) در پاویا تحصیل کرد. والدینش به فرزندانشان آموختند که ثروت مسئولیت احترام و مراقبت از کم‌برخورداران را به‌همراه دارد. در شانزده‌سالگی به میلان نقل مکان کرد و وارد (آکادمی هنرهای زیبای بررا) شد. او رابطه نزدیکی با برادرش آتیلیو داشت که او را متقاعد کرد پس از تحصیل در تجارت نساجی خانوادگی کار کند. آن‌ها با همکاری یکدیگر خانه‌هایی برای کارگران کارخانه ساختند. در ۱۹۴۲، تاوازانی با جوزپه «بپو» وچّی، مهندسی که در صنعت نساجی فعالیت داشت، ازدواج کرد. همان سال، او انجمن کمک «اولین یاری» را برای کمک به آسیب‌دیدگان جنگ تأسیس نمود.وقتی آتیلیو رهبر پارتیزان‌ها شد، وچّی به مقاومت علیه نازی‌ها پیوست. او به‌عنوان پیک فعالیت می‌کرد و به یهودیانی که از ایتالیا به سوئیس می‌گریختند کمک می‌کرد. او معمولاً وانمود می‌کرد همراه دوستانش در کوه‌ها پیک‌نیک می‌کند، اما گاهی در لباس یک راهبه ظاهر می‌شد و لباس‌هایی برای پناهجویان در کوله‌پشتی‌اش پنهان می‌کرد تا به آنان برای کسب پناهندگی کمک کند. در مقطعی توسط نیروهای آلمانی متوقف شد، اما توانست بگریزد. پس از سقوط بنیـتو موسولینی، او علیه نازی‌ها فعالیت کرد. تنها پسرش، ماریو، در ۱۹۴۷ متولد شد، و اگرچه دهه بعد را به مراقبت از او اختصاص داد، وچّی هم‌زمان در فعالیت‌های بشردوستانه مشارکت می‌کرد. او با گروه‌های ایتالیایی-آمریکایی در ایالات متحده ارتباط گرفت تا نیازهای ایتالیا پس از جنگ را مطرح کند و در میلان با شرکت در بازی گلف، حضور در تئاتر لا اسکالا یا دیدار از ویلاها و استراحتگاه‌های کران-سور-سیِر روابط اجتماعی برقرار کرد.دوران حرفه‌ای.وقتی وشّی به عکاسی علاقه‌مند شد، شاگرد اِولین هوفر شد و به‌عنوان عکاس سفر آغاز کرد. او به خاورمیانه، آمریکای جنوبی، آفریقا و آسیا سفر کرد و از وضعیت انسانی و شرایط زندگی مردم عکس گرفت. او با انتشار آثارش تلاش کرد توجه جهانی را به سختی‌ها و بی‌عدالتی‌های اجتماعی جلب کند. کتاب‌های او از جمله "سفارتخانه‌های ایتالیا در جهان" (۱۹۵۹)، "لهستان: هزاره دوم" (۱۹۶۶) و "رومانی: جهان لاتین" (۱۹۷۰) در سطح بین‌المللی بازتاب داشتند. اثر نخستش جایزهٔ فرهنگی از داگ هامرشولد دریافت کرد و اثر دومش مورد تقدیر دولت لهستان قرار گرفت. پس از مرگ نخستین همسرش، او با امینتوره فانفانی ازدواج کرد و به عنوان بانوی اول غیررسمی در بسیاری از رویدادهای دیپلماتیک حضور یافت. با وجود جایگاه اجتماعی جدید، حرفهٔ عکاسی و فعالیت‌های بشردوستانه‌اش را رها نکرد. او در سال ۱۹۸۳ به ریاست کمیتهٔ زنان صلیب سرخ ایتالیا رسید و تا ۱۹۹۴ این سمت را حفظ کرد. همچنین در ۱۹۸۵ به‌عنوان نایب‌رئیس فدراسیون بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر انتخاب شد. او نهادی به نام (همیشه باهم برای صلح) تأسیس کرد که پروژه‌های گسترده‌ای در بیش از ۲۰۰ منطقهٔ بحران‌زده اجرا نمود. کمک‌هایش شامل ارسال غذا، دارو، تجهیزات کشاورزی، سیستم‌های تصفیهٔ آب و لوازم آموزشی برای بازماندگان جنگ و بلایای طبیعی بود.مرگ و میراث.ماریا پیا فانفانی در ۷ نوامبر ۲۰۱۹ در رم درگذشت. او در طول عمر خود جوایز و افتخارات بسیاری دریافت کرد، از جمله فعال شایستهٔ فرهنگ لهستان در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۳، نشان صلیب بزرگ نشان شایستگی جمهوری ایتالیا در سال ۱۹۹۳، و (جایزهٔ زائر صلح) مرکز بین‌المللی صلح آسیزی در ۲۰۰۸. او در ۲۰۱۰ مدال افتخار اوستیا از جمهوری اوستیا شمالی–آلانیا دریافت کرد و همان سال نشان «اومورینزی» از رواندا گرفت که عالی‌ترین نشان برای یک خارجی در نجات جان انسان‌ها در نسل‌کشی رواندا بود. میراث او همچنان الهام‌بخش امدادگران و فعالان صلح است.