چوبکاری کیست؟ توضیح بده.
چوبکاری بخشی از نجاری است که شامل اتصال دادن قطعات چوبی ، الوار(تخته)های مهندسی شده یا جایگزین های مصنوعی (مانند لمینت) برای تولید اقلام پیچیده تر است. برخی نجاران، برای اتصالات نجاری از چسب، پیچ مکانیکی یا بست استفاده می‌کنند، این در حالی است که برخی دیگر فقط از عناصر چوبی یا به عبارتی خود چوب استفاده می کنند (مانند رولپلاک ها یا اتصالات چوبی ساده).ویژگی ها و خواص اتصالات چوبی (از جمله استحکام، انعطاف پذیری، چقرمگی، ظاهر و غیره)، از خواص مواد استفاده شده و از هدف اتصال داده شده ناشی می شوند. بنابراین، تکنیک های چوبکاری مختلف برای برآورده کردن نیاز های مورد نظر استفاده می شود. به عنوان مثال، چوبکاری برای ساخت یک خانه ، ممکن است با چوبکاری برای ساخت کابینت یا مبلمان متفاوت باشد، اگرچه که برخی از مفاهیم و عملیات با هم همپوشانی دارند. در انگلیسی بریتانیایی(British)، چوبکاری از نجاری متمایز می شود. نجاری نوعی کار چوبی(الوار) ساختاری در نظر گرفته می شود. در مناطق دیگر چوبکاری نوعی نجاری محسوب می شود.تاریخچه.بسیاری از روش‌های سنتی چوبکاری از خواص متمایز کننده چوب استفاده می‌کنند، که غالبا بدون استفاده از بست‌(پیچ)های مکانیکی یا چسب است. در حالیکه در هر فرهنگ برای نجاری، یک سنت چوبکاری وجود دارد، اما تکنیک‌های اتصالات چوبی به‌ویژه در سنت‌های هندی، ، اروپایی و ژاپنی به‌خوبی مستند شده و مورد توجه قرار گرفته‌اند. به علت وجود نمونه‌های فیزیکی هندی و مصری از سلسله های اول، به ما نشان میدهند که در مبلمان، از اتصالات پیچیده مانند دم‌چلچله(Dovetail)، در بیش از 5000 سال پیش استفاده شده است. این سنت به دیگر سبک های غربی اخیر ادامه یافت. دیدرو() ، نویسنده قرن 18، بیش از ۹۰ تصویر با جزییات دقیق از اتصالات چوبی برای ساخت سازه‌ها تنها در دایرةالمعارف جامع خود که در سال ۱۷۶۵ منتشر شد، گنجاند در حالی که تکنیک های غربی بر پنهان کردن اتصالات تمرکز داشتند، جوامع شرقی(اگرچه بعدها) تلاشی برای "پنهان کردن" اتصالات خود نکردند. سنت های ژاپنی و چینی به ویژه، مجبور بودند از صدها نوع اتصال استفاده کنند. دلیل آن این بود که میخ‌ها و چسب‌های استفاده‌شده به خوبی در برابر دماهای به‌شدت متغیر و شرایط آب و هوایی مرطوب در بیشتر مناطق آسیای مرکزی و جنوب شرقی مقاومت لازم را نداشتند. همچنین، چوب‌های بسیار صمغی که در استفاده می‌شود، به خوبی نمی‌چسبند، حتی اگر با حلال‌ها تمیز شوند و با استفاده از چسب‌های مدرن وصل شوند.همانطور که تجارت مدرنیزه شد، پیشرفت های جدید برای کمک به سرعت بخشیدن، ساده سازی یا بهبود چوبکاری ایجاد شده اند. در کنار ادغام فرمولاسیون های مختلف چسب، تکنیک های جدیدتر اتصالات مکانیکی شامل اتصالات و و اتصالات است.خواص چوب.بسیاری از تکنیک‌های اتصالات چوبی یا به این واقعیت تکیه می‌کنند یا آن را جبران می‌کنند که چوب ناهمسانگرد است یعنی خواص مواد آن در ابعاد مختلف متفاوت است.این موضوع باید در هنگام اتصال قطعات چوبی به یکدیگر در نظر گرفته شود، در غیر این صورت اتصال انجام شده به شکست منجر میشود. چسباندن تخته های دارای دانه های عمود بر یکدیگر، اغلب دلیل تخته های ترک خورده یا شکستگی اتصالات است. برخی از مبلمان در قرن 18، در حالی که توسط استادکاران ساخته شده بودند، این موضوع را در نظر نگرفتند. نتیجه، کار استادانه ای است که ممکن است از شکستگی پایه های براکت رنج ببرد، که اغلب با یک بلوک چسبانده شده بود که عمود بر قطعات پایه قرار داشت. بلوک‌ها با استفاده از چسب و میخ به هم متصل شده بودند که منجر به انبساط و انقباض نابرابر بین قطعات شد. این مسئله همچنین علت ترک خوردن تخته‌های پهنی بود که در آن دوره به طور معمول در دسترس و مورد استفاده قرار می‌گرفتند.در نجاری مدرن، این موضوع حتی حیاتی‌تر است، زیرا که گرمایش و تهویه مطبوع باعث ایجاد نیازهای تنفسی شدیدتری بین محیط و الیاف داخلی چوب می‌شود. تمام اتصالات نجاری باید این تغییرات را در نظر بگیرند و اجازه حرکت ناشی از این تغییرات را بدهند. هر گونه چوب دارای نرخ تنفسی کلی است؛ زمان فرضی عمومی برای سازگاری یک تخته با محیط آن، یک سال برای هر اینچ از ضخامت است. در آماده‌سازی چوب خام برای استفاده نهایی به عنوان مبلمان یا سازه‌ها، باید به تنفس نامنظم و تغییرات در ابعاد چوب و همچنین ترک‌خوردگی یا شکافتگی توجه شود.استحکام.چوب زمانی که در راستای طول (محوری) تحت تنش قرار می گیرد قوی تر از زمانی است که در راستای عرض دانه (به صورت شعاعی و مماسی) تحت تنش قرار می گیرد. چوب یک ماده کامپوزیت طبیعی است. رشته های موازی الیاف(فیبر) سلولزی توسط یک چسب لیگنین به هم متصل می شوند. این زنجیره‌های طولانی از الیاف، چوب را با مقاومت در برابر فشار و توزیع بار در طول تخته، به‌طور استثنایی قوی می‌کنند. علاوه بر این، سلولز سخت‌تر از لیگنین است، که این موضوع با سهولت نسبی شکافتن چوب در امتداد رگه‌ها در مقایسه با شکافتن آن در عرض رگه‌ها نشان داده می‌شود.گونه‌های مختلف چوب دارای سطوح مقاومت متفاوتی هستند و مقاومت دقیق ممکن است از نمونه‌ای به نمونه دیگر متفاوت باشد. همچنین، گونه‌ها ممکن است از نظر طول، چگالی و موازی بودن رشته‌های سلولزی خود تفاوت داشته باشند.ثبات ابعادی.الوار(تخته های چوبی) در پاسخ به رطوبت منبسط و منقبض می شوند، که معمولاً این انبساط و انقباض بسیار کمتر در جهت طولی رخ میدهد تا جهت شعاعی یا مماسی. درختان به عنوان تراکئوفیت (گیاهان آوندی) دارای بافت‌های لیگنینی هستند که منابعی مانند آب، مواد معدنی و محصولات فتوسنتزی را به بالا و پایین گیاه منتقل می‌کنند. اگرچه چوب حاصل از درخت بریده شده دیگر زنده نیست، این بافت‌ها همچنان آب را جذب و دفع می‌کنند که باعث تورم و انقباض چوب متناسب با تغییرات رطوبت می‌شود. هنگامی که ثبات ابعادی چوب در درجه اول اهمیت قرار دارد، الوار یا بیشتر مورد پسند تر هستند زیرا الگوی دانه آن ثابت است و بنابراین کمتر به رطوبت واکنش نشان می دهد.تقویت کننده مفاصل.رولپلاک :یک میله کوچک در داخل مفصل استفاده می شود تا هم به تراز کردن و هم برای افزایش استحکام مفصل کمک کند. اتصالات سنتی مانند اتصالات لب به لب، صرفا از الوارهای طبیعی در آنها استفاده شده است زیرا که به مواد دیگری غیر از خود الوار نیاز ندارند. اتصالات رولپلاک همچنین برای چسباندن مواد کامپوزیتی ضعیف‌تر و ارزان‌تر مانند تخته نئوپان(chipboard) با سطح لمینت کاربردی و مناسب هستندعلاوه بر این در جاهایی که ابزارهای نجاری محدود در دسترس هستند نیز مفید هستند (زیرا فقط نیاز است سوراخ‌های ساده حفر شوند برای قرار دادن رولپلاک‌ها). نوع گونه‌های چوبی رولپلاک ممکن است با قطعه کلی متفاوت باشد تا استحکام و هزینه را متعادل کند، و برخی از چوبکاری‌ها ممکن است انتهای رولپلاک را به عنوان بخشی از طراحی قطعه نمایان کنند.انواع اتصالات چوبی.سنتی:مفاصلی که غالبا به آنها اشاره میشود، از سنت های تاریخی غربی منتقل شده اند. در ادامه جدول انواع اتصالات ارائه شده است.شرایط چوبکاری.هنگامی که مواد برای ایجاد یک بریده میشود یا برداشته میشود، سطوح به دست آمده دارای نام های زیر هستند: چوبکاری به عنوان یک حرفه.نجار به صنعتگر و گفته می شود که با قطعات چوب ، به ویژه کارهای سبک تر تر از کارهایی که نجار انجام می دهد، چیزهایی می سازد، از جمله مبلمان و «اتصالات» خانه، کشتی و غیره. یک نجار معمولاً اقلامی مانند درهای داخلی و خارجی، پنجره‌ها، پله‌ها، میزها، قفسه‌های کتاب، کابینت‌ها، مبلمان و غیره تولید می‌کند. در کشتی‌سازی، یک نجار دریایی ممکن است با مواد دیگری غیر از چوب مانند لینولئوم، فایبرگلاس، سخت‌افزار و واشر کار کند. اصطلاحات نجاری و نجار به طور معمول در کانادا، بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند استفاده می‌شوند. این اصطلاح در آمریکا رایج نیست، اگرچه اتحادیه اصلی نجاران آمریکایی نامیده می شود.در بریتانیا، یک کارآموز در مشاغل مرتبط با چوب می‌تواند بین نجاری کارگاهی یا نجاری و کار با چوب در محل انتخاب کند. نجاری کارگاهی شامل آماده‌سازی، تنظیم و ساخت اجزای نجاری است، در حالی که نجاری و کار با چوب در محل بر نصب اجزای نجاری و همچنین تنظیم و ساخت عناصر چوبی مورد استفاده در تمرکز دارد.در کانادا، نجاری به عنوان یک حرفه جدا از کار با چوب در نظر گرفته می‌شود. هر دو حرفه مسیر کارآموزی و گواهینامه قرمز مخصوص به خود را دارند.تاریخچه چوبکاری.در تاریخ فناوری در اروپا، نجاری توسعه قرون وسطایی ساخت بود که به عنوان روشی برای مقابله با حرکت به دلیل تغییرات رطوبت استفاده می‌شد. ساخت قاب و پانل در ساخت مورد استفاده قرار گرفت. توسعه نجاری منجر به ظهور 'نجاران' شد، گروهی از که از و متمایز بودند (آرک‌ها مرحله‌ای میانی بین صندوق تخته‌ای نجار و صندوق قاب‌دار بودند).مفهوم اصلی نجاری تنها به طور دورادور با روش مدرن مرتبط است، که کار نجاران است. این تکنیک جدید طی چندین قرن توسعه یافت و نجاران شروع به ساخت مبلمان پیچیده‌تر و اتاق‌های پانل‌دار کردند. کابینت‌سازی به تجارت مبلمان‌سازی متمایز خود نیز تبدیل شد، بنابراین وصال‌ها (با این نام) بیشتر با تجارت تابلوهای اتاق همراه شدند.در اوج هنر نجاری (اواخر قرن هجدهم)، نجاران، نجاران کارگاهی و کابینت‌سازان همگی متمایز بودند و دوره‌های متفاوتی را می‌گذراندند.در انگلیسی بریتانیایی ، اتصال دهنده یا چوبکار در محاوره به عنوان "چیپی" شناخته می شود.