باز باران با ترانه کیست؟ توضیح بده.
«باران» یا «باز باران با ترانه» از مشهورترین اشعار سید مجدالدین میرفخرایی (گلچین گیلانی) است.این شعر از آنجا که مدت‌ها در کتاب‌های درسی دورۀ ابتدایی قرار داشت، در میان ایرانیان شعری شناخته‌شده است. گلچین گیلانی این شعر را در سال ۱۳۱۹ در لندن سرود و در آن، به مرور خاطرات دوران کودکی‌اش در جنگل‌های گیلان پرداخت.متن کامل شعر:باز باران،با ترانه،با گهرهای فراوانمی‌خورد بر بام خانه.آب چون آبشار ریزانمی‌ریزد بر سر ایوانمن به پشت شیشه تنهاایستادهدر گذرها،رودها راه اوفتاده.شاد و خرمیک دو سه گنجشک پر گو،باز هر دممی‌پرند، این سو و آن سومی‌خورد بر شیشه و درمشت و سیلی،آسمان امروز دیگرنیست نیلی.یادم آرد روز باران:گردش یک روز دیرین؛خوب و شیرینتوی جنگل‌های گیلان.کودکی ده ساله بودمشاد و خرمنرم و نازکچست و چابکاز پرنده،از خزندهاز چرنده،بود جنگل گرم و زنده.آسمان آبی، چو دریایک دو ابر، اینجا و آنجاچون دل من،روز روشن.بوی جنگل،تازه و ترهمچو می مستی دهنده.بر درختان می‌زدی پر،هر کجا زیبا پرنده.برکه‌ها آرام و آبی؛برگ و گل هر جا نمایان،چتر نیلوفر درخشان؛آفتابی.سنگ‌ها از آب جسته،از خزه پوشیده تن را؛بس وزغ آنجا نشسته،دم به دم در شور و غوغا.رودخانه،با دو صد زیبا ترانه؛زیر پاهای درختانچرخ می‌زد، چرخ می‌زد، همچو مستان.چشمه‌ها چون شیشه‌های آفتابی،نرم و خوش در جوش و لرزه؛توی آنها سنگ ریزه،سرخ و سبز و زرد و آبی.با دو پای کودکانهمی‌دویدم همچو آهو،می‌پریدم از سر جو،دور می‌گشتم ز خانه.می‌کشانیدم به پایین،شاخه‌های بید مشکیدست من می‌گشت رنگین،از تمشک سرخ و مشکی.می‌شنیدم از پرنده،داستانهای نهانی،از لب باد وزنده،رازهای زندگانیهر چه می‌دیدم در آنجابود دلکش، بود زیبا؛شاد بودممی‌سرودم:“روز، ای روز دلارا!داده ات خورشید رخشاناین چنین رخسار زیبا؛ورنه بودی زشت و بیجان.این درختان،با همه سبزی و خوبیگو چه می‌بودند جز پاهای چوبیگر نبودی مهر رخشان؟روز، ای روز دلارا!گر دلارایی ست، از خورشید باشد.ای درخت سبز و زیبا!هر چه زیبایی ست از خورشید باشد. ”اندک اندک، رفته رفته، ابرها گشتند چیره.آسمان گردید تیره،بسته شد رخسارهٔ خورشید درخشانریخت باران، ریخت باران.جنگل از باد گریزانچرخ‌ها می‌زد چو دریادانه‌ها ی گرد بارانپهن می‌گشتند هر جا.برق چون شمشیر برانپاره می‌کرد ابرها راتندر دیوانه غرانمشت می‌زد ابرها را.روی برکه مرغ آبی،از میانه، از کرانه،با شتابی چرخ می‌زد بی شماره.گیسوی سیمین مه راشانه می‌زد دست بارانبادها، با فوت خوانامی نمودندش پریشان.سبزه در زیر درختانرفته رفته گشت دریاتوی این دریای جوشانجنگل وارونه پیدا.بس دلارا بود جنگل،به، چه زیبا بود جنگل!بس فسانه، بس ترانه،بس ترانه، بس فسانه.بس گوارا بود بارانبه، چه زیبا بود باران!می‌شنیدم اندر این گوهر فشانیرازهای جاودانی، پندهای آسمانی.“بشنو از من، کودک منپیش چشم مرد فردا،زندگانی – خواه تیره ، خواه روشن -هست زیبا، هست زیبا، هست زیبا...نقد.حمیدرضا شعیری، عصمت اسماعیلی و ابراهیم کنعانی در مقاله‌ای به تحلیل نشانه-معناشناختی این شعر پرداخته‌اند و معتقدند این شعر به‌عنوان نشانهٔ واسطه‌ای از طریق رابطهٔ حسی-ادراکی و زیبایی‌شناختی، باعث ایجاد فرایندی می‌شود که «منِ» شخصی شاعر را در گسست با خود قرار می‌دهد. حاصل این جدایی، فراتر رفتن از مرزهای منِ شخصی و ارتباط با منِ استعلایی و رسیدن به راز جاودانگی و هستی آرمانی است.متن درسی.این شعر به ابتکار حسن انوری وارد کتاب‌های درسی شد. وقتی وزیرِ وقت از درج این شعر در کتاب‌های درسی مطلع می‌شود، وحشت می‌کند و می‌گوید که «فردا مطبوعات ما را هو می‌کنند». انوری می‌گوید «آیا در میان ادبا کسی را قبول دارید؟» و وزیر می‌گوید که پرویز ناتل خانلری و ذبیح‌الله صفا را قبول دارد. سپس انوری از او می‌خواهد که شعر را به این دو نفر نشان دهد و اگر نپسندیدند، شعر را حذف کند. هر دو نفر شعر را تأیید می‌کنند و این شعر به‌عنوان اولین شعر نو به کتاب‌های درسی راه می‌یابد.اجرا.این شعر در مقاطع مختلف توسط خوانندگان متفاوت، دکلمه یا با آواز خوانده شده‌است. از جمله معروف‌ترین این اجراها، اجرای خسرو شکیبایی در فیلم "خواهران غریب" است.اثرگذاری.شعر «تا خدا» (۱۳۶۴) اثر بیوک ملکی اقتباسی از شعر باز باران است.