کاخ شورا کیست؟ توضیح بده.
کاخ شورا یا کاخ مشاوره (ساخته شده در سال‌های ۱۷۳۲ تا ۱۷۳۷) کاخی به سبک باروک متأخر در مرکز رم، ایتالیا است؛ از سال ۱۹۵۵، دادگاه قانون اساسی جمهوری ایتالیا در آن قرار دارد. این کاخ در مقابل میدان دل کویرینال، اقامتگاه رسمی رئیس‌جمهور ایتالیا، کاخ کویرینال، واقع شده است.تاریخچه.پیش از قرن هفدهم، در زمان سلطنت پاپ سیکتوس پنجم، کاخی برای کاردینال فررو ساخته شده بود. پاپ کلمنت دوازدهم (کورسینی) کاخ فعلی را به فردیناندو فوگا سفارش داد و در سال ۱۷۳۷ تکمیل شد تا دبیرخانه "جماعت مقدس شورا" (که به عنوان شورای اصلی ایالت‌ها و دادگاه پاپ عمل می‌کرد) و همچنین دو سپاه از واحدهای گارد پاپ را در خود جای دهد. از سال ۱۷۹۸ تا ۱۸۱۴، این کاخ به عنوان فرماندار رم مورد استفاده قرار می‌گرفت. در سال ۱۸۴۹، در طول جمهوری روم، این کاخ محل حکومت سه‌گانه بود. پس از الحاق ایالت‌های پاپ به پادشاهی ایتالیا، از سال ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۴، شاهزاده اومبرتو اول و همسرش مارگاریتا ساووی در اینجا زندگی می‌کردند. از سال ۱۸۷۴ تا ۱۹۲۲، وزارت امور خارجه و از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۵۳ وزارت مستعمرات در آن قرار داشت. در سال ۱۹۵۵، این ساختمان به محل دادگاه قانون اساسی ایتالیا تبدیل شد.این توصیف معماری، نمایی دوطبقه را به تصویر می‌کشد که به‌دستور فردیناندو فوگا طراحی شده و نمونه‌ای شاخص از زبان باروک متأخر در رم است—ترکیبی از شکوه پاپی، نظم کلاسیک، و نشانه‌های سلطنتی.در طبقهٔ بالا، که معمولاً محل سکونت اشراف یا کاردینال‌ها بوده، پنجره‌ها دارای سرهای قوسی کم‌ارتفاع هستند و در قاب‌هایی برجسته جای گرفته‌اند. این طبقه بر طبقهٔ همکف با یک نیم‌طبقهٔ کم‌ارتفاع قرار دارد که احتمالاً برای خدمات یا انبار استفاده می‌شده است.طبقهٔ پایین با سنگ‌های "روستایی کانالیزه شده" تزئین شده—سنگ‌کاری با شیارهای عمیق که حس قدرت و سنگینی را القا می‌کند؛ یعنی سنگ‌های برجسته‌ای که ساختار گوشه‌ها را تقویت و برجسته می‌سازند. نیم‌ستون‌های تزئینی تنها در بخش مرکزی سه‌دهنه‌ای نما و در گوشه‌ها دیده می‌شوند؛ این بخش مرکزی اندکی از سطح نما بیرون زده، اما به‌گونه‌ای ظریف و کنترل‌شده، بدون اغراق در حجم.در امتداد خط بام، نشان بزرگ خانوادگی پاپ کورسینی قرار دارد. نمادی از اقتدار مذهبی که از نظر ترکیب‌بندی و شکوه، یادآور نشان سلطنتی است. در بخش ورودی، در سطح پایین‌تر، یک پادشاه ایتالیا نشان سلطنتی خود را نصب کرده است؛ این افزودن، احتمالاً در دورهٔ پس از وحدت ایتالیا انجام شده و بیانگر تلاش سلطنت برای تثبیت حضور خود در فضاهای تاریخی رم است. این نما، نه‌تنها از نظر زیبایی‌شناسی، بلکه از نظر نمادشناسی، ترکیبی از قدرت مذهبی، سلطنتی و نظم شهری را در خود دارد—نوعی معماری بیانی که تاریخ سیاسی و دینی ایتالیا را در سنگ و گچ مجسم می‌سازد.طی قرون، فضای داخلی این کاخ دستخوش تزئینات متعدد فرسکو شده است که هر دوره، لایه‌ای از روایت هنری و سیاسی را بر دیوارهای آن افزوده است. نخستین تزئینات قرن هجدهم توسط آنتونیو بیچیراِی و جووانی دومنیکو پیاسترینی اجرا شد، اما امروزه تقریباً به‌طور کامل از میان رفته‌اند، جز چند نقش تمثیلی پراکنده در آپارتمان‌های کاردینال‌ها که همچنان باقی مانده‌اند و یادآور شکوه اولیه‌اند.در سال ۱۷۸۷، با ورود کاردینال روموالدو براسکی-اونستی، کاخ بار دیگر توسط برناردینو نوکی بازآرایی شد. این تزئینات نیز تا حد زیادی از بین رفته‌اند، اما فرسکوهایی با موضوع اسطورهٔ پرسفون در "سالونه پومپئانو" و نقاشی‌های سقف "استودیو دی جودیچی" که نماد نیکوکاری و چهار فضیلت اخلاقی را به تصویر می‌کشند، هنوز باقی مانده‌اند و از لحاظ نمادپردازی، پیوندی میان اسطوره، اخلاق و اقتدار قضایی برقرار می‌کنند.در دورهٔ سلطنت ساووی، تزئینات جدیدی به کاخ افزوده شد که توسط هنرمندان برجسته‌ای چون دومنیکو بروسکی، چکروپه بارِیلی و آنیباله برونیولی اجرا گردید. این آثار، نه‌تنها بازتابی از ذوق هنری اواخر قرن نوزدهم هستند، بلکه نشان‌دهندهٔ تلاش سلطنت برای تثبیت حضور خود در فضاهای تاریخی رم و بازتعریف هویت ملی از طریق هنر رسمی‌اند.