تجاوز جنسی در کتاب مقدس عبری کیست؟ توضیح بده.
تجاوز جنسی در کتاب مقدس عبری ()، کتاب مقدس عبری حاوی تعدادی ارجاع به تجاوز جنسی و سایر اشکال خشونت جنسی، هم در شریعت موسی، و هم در روایات تاریخی و اشعار نبوی آن است.تاریخچه پژوهش.تا اوایل قرن بیستم، اکثر مترجمان و مفسران، به جز تجاوز به تامار در دومین سموئیل ۱۳، هیچ متنی را در کتاب مقدس عبری به عنوان متنی حاوی اعمال تجاوز جنسی، یعنی اعمال جنسی که بدون رضایت یا خوشنودی جنسی یک طرف انجام می‌شود، تشخیص نمی‌دادند. برخی از روایت‌ها مانند روایت‌های سامسون و دلیله (داوران ۱۶) و شکیم و دینه (پیدایش ۳۴) حتی به عنوان داستان‌های عاشقانه (مثلاً فرار عاشقانه) تفسیر می‌شدند، نه داستان‌های تجاوز جنسی. یک نمونه از استثنائات نادر در این مورد، ادعای توماس پین است که در کتاب عصر خرد (۱۷۹۵) ادعا کرد که اعداد ۳۱، موسی را به تصویر می‌کشد که به بنی‌اسرائیل دستور می‌دهد همه مدیانیان را به جز دختران باکره بکشند، که می‌توانستند آنها را به خاطر آنچه پین «فسق» می‌نامد، نگه دارند: پین می‌نویسد: «در میان شرورانی که در هر دوره‌ای از جهان نام انسان را لکه‌دار می‌کردند، اگر این روایت درست باشد، یافتن بزرگتری از موسی غیرممکن است. در اینجا دستوری برای قصابی پسران، قتل‌عام مادران و فسق دختران آمده است.» در کتاب «دفاعیات برای کتاب مقدس» (۱۷۹۶)، ریچارد واتسون (اسقف لانداف)، در پی رد استدلال‌های پین برآمد: او نوشت «من در این رویه چیزی جز سیاست خوب، همراه با رحمت نمی‌بینم. [...] زنان-کودکان نه برای عیاشی، بلکه برای بردگی در نظر گرفته شده بودند.» در هر صورت، پین چندان بر خشونت جنسی به‌طور خاص تمرکز نداشت؛ این مثال بخشی از نقد کلی او از اخلاق مسیحی بود. اثر یوهانس پدرسن با عنوان «اسرائیل، زندگی و فرهنگ آن» (۱۹۲۶، ۱۹۴۰)، که معمولاً توسط محققان برای کسب اطلاعات در مورد آداب و رسوم جنسی بنی‌اسرائیل مورد استناد قرار می‌گیرد، هرگز از تجاوز جنسی نامی نبرده و فقط به «درجات ممنوعه رابطه» اشاره کرده است. چندین بخش از کتاب مقدس، که بعداً به‌طور گسترده به عنوان «متون تجاوز جنسی» شناخته شدند، توسط پدرسن به عنوان «ترتیبات نامناسب ازدواج» مورد اشاره قرار گرفته‌اند.تا اواخر دهه ۱۹۷۰، با ظهور جنبش ضد تجاوز جنسی به دلیل موج دوم فمینیسم، محققان فمینیست به این اجماع نرسیدند که برخی از متون کتاب مقدس عبری به تجاوز جنسی اشاره دارند، مانند صیغه لاوی و تصرف باکره‌های جابش-گیلعاد و شیلو توسط بنیامینیان به عنوان تجاوز گروهی (داوران ۱۹–۲۱).با این حال، آنها در ابتدا در مورد اینکه آیا برخی از روایات مانند دینه (پیدایش ۳۴) و هاجر خشونت جنسی را به تصویر کشیده‌اند یا خیر، اختلاف نظر داشتند. برخی از برجسته‌ترین آثار در این دوران شکل‌گیری در مطالعه ادبیات تجاوز در کتاب مقدس عبارتند از:در رابطه با نگرش کتاب مقدس عبری به تجاوز جنسی، به ویژه قوانین جنسی در سفر تثنیه فصل‌های ۲۰ تا ۲۲ در رابطه با زن زیبای اسیر، دو مکتب فکری ظهور کرده است. در یک اردوگاه، محققانی مانند ریچارد الیوت فریدمن و شانا دولانسکی قرار دارند که در مورد «جایگاه زنان» در "کتاب مقدس اکنون" (۲۰۱۱) نوشتند: «آنچه نباید در آن شک کرد، دیدگاه کتاب مقدس در مورد تجاوز جنسی است: این عمل وحشتناک است. در داستان‌های کتاب مقدس مورد نکوهش قرار گرفته است. در قوانین کتاب مقدس تحمل نمی‌شود.» در اردوگاه دیگر، محققانی مانند هارولد سی. واشینگتن قرار دارند که در کتاب "مبادا در نبرد بمیرد و مرد دیگری او را بگیرد: خشونت و ساختار جنسیت در قوانین تثنیه ۲۰–۲۲" (۱۹۹۸) نتیجه گرفت: «این قوانین تجاوز جنسی را ممنوع نمی‌کنند؛ بلکه شرایطی را تعیین می‌کنند که تحت آن یک مرد می‌تواند مرتکب تجاوز شود.»اصطلاحات.محققانی مانند سوزان شولتز (۲۰۲۱) اشاره کرده‌اند که معانی کلمات در کتاب مقدس عبری همیشه به متن آنها بستگی دارد و مترجمان یا مفسران کتاب مقدس اغلب اصطلاحات را اشتباه تفسیر می‌کنند، نکات ظریف مهم را از دست می‌دهند یا از حسن تعبیر برای خشونت جنسی استفاده می‌کنند. حتی در انگلیسی نو، فعل «تجاوز کردن» لزوماً همیشه به خشونت جنسی اشاره ندارد، اما می‌تواند به صورت استعاری برای توصیف قرار گرفتن در معرض یک تجربه عمیقاً ناخوشایند اما غیرجنسی استفاده شود. به‌طور مشابه، یک فعل عبری مانند معمولاً به معنای «تجاوز کردن، مجبور کردن/تجاوز جنسی» است، اما در برخی از زمینه‌های غیرجنسی بهتر است به عنوان «سرکوب کردن»، «تضعیف کردن» و غیره ترجمه شود. از سوی دیگر، کلمات معمولاً غیرجنسی ممکن است گاهی چیزی جنسی را توصیف کنند؛ فعلی مانند معمولاً به معنای «خرد کردن، نابود کردن، ستم کردن» است، اما در یک آیه خاص از کتاب مقدس (اشعیا ۲۳:۱۲) ممکن است در ارتباط با اصطلاح «دختر باکره» به معنای «تجاوز کردن» باشد، زیرا دومی معنای جنسی خاصی دارد. عبری توراتی همچنین پر از حسن تعبیرها و زبان عامیانه جنسی است که ممکن است درک آن برای خوانندگان مدرن دشوار باشد. «دروغ گفتن با»، «دانستن»، «به خود آمدن» و «کشف برهنگی» نمونه‌هایی از این دست هستند که در متن‌های خاص به معنای «رابطه جنسی داشتن» هستند. چنین عباراتی لزوماً به این معنی نیستند که این رابطه جنسی توسط یک شخص به شخص دیگر تحمیل می‌شود، و در واقع می‌توانند خوشنودی جنسی را توصیف کنند، اما به ویژه اگر متن روایت اشکالی از اجبار (مانند خشونت و ارعاب) را بر کسی اضافه کند، یا ادعا کند که این به عنوان یک «مجازات» عمل می‌کند، آنگاه «تجاوز به عنف» ترجمه‌ای قابل قبول می‌شود. به همین ترتیب، اسم‌هایی مانند «دامن»، «برهنگی» و «شرم» می‌توانند حسن تعبیری برای «اندام تناسلی زنان» باشند.مثال‌ها.سفر پیدایش.پیدایش ۹.در پیدایش ۹:۲۲، درست پس از طوفان نوح، نوشته شده است که حام، پسر نوح، «برهنگی» پدرش را «دید»، عبارتی که در جای دیگری از کتاب مقدس عبری می‌تواند به معنای «رابطه جنسی با» باشد. برخی از تفاسیر نتیجه می‌گیرند که حام با نوح رابطه جنسی داشته است، شاید حتی «لواط» در خواب. همین توضیحات در سه ترجمه یونانی کتاب مقدس یافت می‌شود که کلمه «دیدن» را در آیه ۲۲ با کلمه دیگری که نشان دهنده روابط همجنس‌گرایانه است جایگزین می‌کنند. به دلیل آنچه اتفاق افتاد، نوح کنعان، پسرش حام، و نوادگانش، کنعان را نفرین کرد.پیدایش ۱۶.فیلیس تریبل (۱۹۸۴) اولین محققی بود که اظهار داشت داستان هاجر در سفر پیدایش: ۱–۴ روایتی از تجاوز جنسی بوده است، نتیجه‌ای که بعدها توسط برخی از محققان فمینیست کتاب مقدس مانند جی شریل اگزوم و سوزان شولتز، پشتیبانی شد اما توسط دیگران رد شد. برخی حتی این احتمال را در نظر گرفته‌اند که آیه ۱۶:۶ می‌گوید سارا به هاجر نیز «تجاوز» کرده است، زیرا فعل استفاده شده، "inah" که در این آیه، استفاده می‌شود. در جای دیگری از کتاب مقدس عبری، بسته به متن، به معنای «تجاوز کردن»، «بدرفتاری کردن» یا «سرکوب کردن» (و چیزهای دیگر) آمده است. تریبل این ایده را رد کرد و استدلال کرد که صرفاً به معنای «سرکوب» است؛ الهیات زن‌گرایانه دلورس اس. ویلیامز (۱۹۹۳) آن را به عنوان تجاوز جنسی به تمامیت جسمی خود پذیرفت؛ شولتز نتیجه گرفت که «این داستان پاسخ روشنی ارائه نمی‌دهد».پیدایش ۱۹.پیدایش ۱۹ شامل یک تلاش برای تجاوز گروهی است. دو فرشته به سدوم و عموره می‌رسند و لوط از آنها مهمان‌نوازی می‌کند. با این حال، مردان شهر دور خانه لوط جمع شدند و از او خواستند که دو مهمان را به آنها بدهد تا بتوانند به آنها تجاوز کنند. در پاسخ به این، لوط به جای آنها دختران لوط خود را به آنها پیشنهاد می‌دهد. مردم پیشنهاد لوط را رد می‌کنند، اما فرشتگان آنها را کور می‌کنند، خدا در نهایت شهر را نابود می‌کند و لوط و خانواده‌اش فرار می‌کنند.گردا لرنر (۱۹۸۶) اظهار داشته است که از آنجا که کتاب مقدس عبری حق لوط برای ارائه دخترانش برای تجاوز را بدیهی می‌داند، می‌توانیم فرض کنیم که این امر منعکس کننده واقعیت تاریخی قدرت پدر بر آنها است.پیدایش ۱۹ در ادامه توضیح می‌دهد که چگونه دختران لوط او را مست می‌کنند و با او رابطه جنسی برقرار می‌کنند. در نتیجه، اسطوره اصلیهای موآب ( یک پادشاهی باستانی امروزه در جنوب اردن) و عمون ( یک پادشاهی سامی باستانی امروزه در شرق اردن)، دشمنان همیشگی اسرائیل، متولد شدند. تعدادی از مفسران اعمال آنها را تجاوز جنسی توصیف می‌کنند. استر فیوکس (۲۰۰۳) اظهار می‌کند که متن، دختران لوط را به عنوان آغازگران و عاملان «تجاوز به محارم» معرفی می‌کند.پیدایش ۳۴.در پیدایش ۳۴، شکیم با دینه رابطه جنسی داشت، اما اینکه این متن چگونه باید دقیقاً ترجمه و فهمیده شود، بحث‌های بسیاری انجام شده است. اکثر محققان مدرن ادعا می‌کنند که این متن تجاوز را توصیف می‌کند، و بسیاری از ترجمه‌های مدرن آن را به عنوان «تجاوز شده» (یا با عبارات مشابه اجبار جنسی) ترجمه می‌کنند. در حالی که برخی از مفسران پیشین فرار عاشقانه را نیز پیشنهاد می‌کردند.تحلیل زبانی.مری آنا بادر (۲۰۰۶) به جدایی بین آیات ۲ و ۳ اشاره می‌کند و می‌نویسد: «برای خواننده مدرن عجیب و ناراحت‌کننده است که افعال «دوست داشتن» و «بی‌آبرو کردن» را در کنار هم ببیند، در حالی که یک مرد فاعل و یک زن مفعول آنهاست.» بعداً می‌نویسد: «راوی هیچ اطلاعاتی در مورد افکار یا احساسات دینه یا واکنش‌های او به آنچه اتفاق افتاده است به خواننده نمی‌دهد. شِکیم نه تنها کانون، بلکه بازیگر اصلی نیز هست و برای راوی هیچ شکی باقی نمی‌گذارد که شِکیم مرکز این آیات است. دینه مفعول (یا مفعول غیرمستقیم) اعمال و خواسته‌های شِکیم است.» فرانک ام یامادا (۲۰۰۸) استدلال می‌کند که گذار ناگهانی بین پیدایش ۳۴:۲ و ۳۴:۳ یک تکنیک داستان‌سرایی بوده است. «تجاوز به دینه به گونه‌ای روایت شده است که نشان می‌دهد نیروهای اجتماعی در کار هستند که مهر و موم قضیه را پیچیده می‌کنند. [...] با این حال، گذار ناگهانی از تجاوز به ازدواج، تنشی را در ذهن خواننده ایجاد می‌کند… مسئله حل نشده مجازات، واکنش شمعون و لاوی را پیش‌بینی می‌کند.»با این حال، برخلاف بادر و یامادا، شولتز (۲۰۲۱) ادعا کرد که با وجود مفعول مجهول بودن، دینه به جای شکیم در روایت نقش محوری دارد و افعال آیه ۳ به‌طور گسترده اشتباه ترجمه شده‌اند. "dabaq" که اغلب به عنوان «دوست داشتن (کسی)» ترجمه می‌شود، هرگز در هیچ جای دیگر کتاب مقدس عبری به این شکل ترجمه نشده است، بلکه به عنوان «چسبیدن به (کسی)» (روت 1:14 NRSV)، «نزدیک (کسی) ماندن» (روت 2:23 NRSV)، «نزدیک (کسی) ماندن» (مزمور 101:3 A. A. Anderson)، «حفظ (میراث)» (اعداد ۳۶:۷،9 NRSV)، یا «نگهداری چیزی (دارایی)» طبق ویلهم گزنیوس آمده است. شولتز نتیجه گرفت: «... «دوست داشتن» کاملاً نامناسب است. ترجمه بهتر بر نزدیکی مکانی تأکید دارد: «شکیم نزد دینه ماند» یا «شکیم دینه را نگه داشت»، به این معنا که به او اجازه رفتن نداد.» در متن داده شده، فعل میانی "aheb" بهتر است به «شهوت داشتن به (کسی)» یا «میل داشتن به (کسی)» ترجمه شود تا «دوست داشتن (کسی)»، زیرا این احساس جنسی است نه عاشقانه و کاملاً یک طرفه از یک سوژه کنترل‌کننده به یک مفعول اجباری جنسی. فعل سوم بخشی از یک عبارت است، "way-ḏab-bêr 'al-lêḇ han-na-'ă-rā"، به معنای واقعی کلمه «و او با قلب زن جوان صحبت کرد». در حالی که بسیاری از ترجمه‌ها این را به عنوان «او با دینه به مهربانی صحبت کرد» (NRSV) ترجمه می‌کنند، شولتز از گئورگ فیشر (۱۹۸۴) پیروی کرد، که اشاره کرد همین عبارت در کتاب مقدس عبری همیشه زمانی ظاهر می‌شود که «وضعیتی اشتباه، دشوار یا خطر در جو موجود باشد»، طبق گفته گئورگ فیشر (۱۹۸۴). آیه ۳۲:۶ باید به عنوان «سعی در صحبت کردن با کسی که نظر مخالفی دارد» یا «تغییر دادن نظر یک شخص» درک شود؛ بنابراین، شولتز استدلال کرد که شکیم پس از تجاوز سعی کرد دینه را آرام کند و با صحبت کردن با او نظر منفی او را تغییر دهد و بخش آخر آیه ۳ را به این صورت ترجمه کرد: «او سعی کرد زن جوان را آرام کند.»خاخام و محقق برتون ویسوتزکی (۲۰۱۰) اظهار داشت که این داستان، حکم ازدواج با متجاوز را توصیف می‌کند: جامعه‌ای بود که در آن شرم قربانی باید مورد توجه قرار می‌گرفت، و ازدواج شرم ناشی از از دست دادن بکارت را از بین می‌برد اما این شرم، حاصل یک ساختار مردانه‌ی همدلانه و به طرز حیرت‌انگیزی فاقد همدردی با قربانی زن است. از افتخار مشکوک ازدواج با متجاوز، آبروی کمی به دست می‌آید. ساندرا ای. راپوپورت (۲۰۱۱) استدلال می‌کند که «متن کتاب مقدس در آیات پس از تجاوز شکیم به دینه، با او همدردی می‌کند، در عین حال که از محکوم کردن رفتار تجاوزکارانه و غیرقانونی نسبت به او شانه خالی نمی‌کند. حتی یکی از «میدراش» در آیه ۳، زبان عشق شکیم را به عشق خدا به بنی‌اسرائیل نسبت می‌دهد.»&lt; او همچنین اظهار داشت که «شخصیت شکیم پیچیده است. او به راحتی به عنوان یک شرور مطلق توصیف نمی‌شود. همین پیچیدگی است که تنش غیرقابل تحملی را برای خواننده ایجاد می‌کند و احساسات قوی و به حق قوی خشم، عصبانیت و احتمالاً دلسوزی را برمی‌انگیزد.» بنابراین، راپوپورت، سفر پیدایش، باب ۳۴، را به عنوان سفری که تجاوز جنسی را به شدت محکوم می‌کند، در نظر می‌گیرد و می‌نویسد: «قتل‌های انتقام‌جویانهٔ برادران و کشتن شکیم و حمور، اگرچه ممکن است خوانندگان مدرن را به یاد عدالت مرزی و خودسری بیندازد، اما در چارچوب خاور نزدیک باستان، عملی قیاس در برابر قیاس قابل درک است.»تحلیل تاریخی-اخلاقی.تجاوز شکیم به دینه در پیدایش ۳۴ در خود متن به عنوان «کاری که نباید انجام شود» توصیف شده است. سوزان شولتز (۲۰۰۰) می‌نویسد: «با این حال، انتقام برادران، دیدگاه‌های متناقض آنها در مورد زنان را نیز نشان می‌دهد. از یک سو آنها از خواهر خود دفاع می‌کنند. از سوی دیگر، آنها در اسیر کردن زنان دیگر تردید نمی‌کنند، گویی این زنان غنیمت آنها هستند. ارتباط تجاوز و انتقام ناشی از آن روشن می‌کند که هیچ راه حل آسانی برای متوقف کردن متجاوزان و رفتارهای مستعد تجاوز در دسترس نیست. در این راستا، پیدایش ۳۴ خوانندگان معاصر را دعوت می‌کند تا از طریق زبان استعاری یک داستان به شیوع تجاوز بپردازند.» در اثری متفاوت، شولتز (۲۰۱۰) می‌نویسد: "در طول تاریخ گسترده تفسیر خود، یهودی و مفسران مسیحی عمدتاً دینه را نادیده گرفتند. [...] در بسیاری از تفاسیر، قتل برادرانه لحظه‌ای مجرمانه است و در سال‌های اخیر، محققان به صراحت علیه احتمال تجاوز شکیم به دینه استدلال کرده‌اند. آنها معتقدند که عشق و پیشنهاد ازدواج شکیم با «رفتار علمی مستند یک متجاوز» مطابقت ندارد. شولتز (۲۰۰۰) استدلال کرد که سکوت دینه به معنای رضایت او نیست: «با این حال، تحلیل ادبی نشان داد که با وجود این سکوت، دینه در سراسر داستان حضور دارد. در واقع، همه چیز به خاطر او اتفاق می‌افتد.» پیدایش ۳۹.[[پرونده:José y la mujer de putifar de Antonio María Esquivel.JPG|thumb|[[رده:تجاوزگران در اسطوره‌شناسی]][[رده:رابطه جنسی در کتاب مقدس]][[رده:زنان در کتاب مقدس عبری]][[رده:مسیحیت و زنان]][[رده:موضوعات کتاب مقدس عبری]][[رده:یهودیت و زنان]]