دیوید (برنینی) کیست؟ توضیح بده.
مجسمه داوود یک مجسمه مرمری در اندازه واقعی اثر جیان لورنزو برنینی است. این مجسمه یکی از سفارش‌های متعدد برای تزئین ویلای حامی برنینی، کاردینال شیپیونه بورگزه بود – جایی که هنوز هم به عنوان بخشی از گالری بورگزه در آن قرار دارد. این مجسمه در طول هشت ماه از سال ۱۶۲۳ تا ۱۶۲۴ تکمیل شد.موضوع این اثر، داوودِ کتاب مقدس است که در شُرُف پرتاب سنگی است که جالوت را به زیر خواهد کشید و به داوود اجازه خواهد داد تا سر او را از بدن جدا کند. در مقایسه با آثار قبلی با همین مضمون (به‌ویژه "داوود" میکل‌آنژ)، این مجسمه از نظر حرکت ضمنی و شدت روان‌شناختی، عرصه جدیدی را درنوردیده است.پیشینه.بین سال‌های ۱۶۱۸ تا ۱۶۲۵، برنینی مأمور شد تا کارهای مجسمه‌سازی مختلفی را برای ویلای یکی از حامیان مالی‌اش، کاردینال اسکیپیونه بورگزه، انجام دهد. در سال ۱۶۲۳ – در حالی که تنها ۲۴ سال داشت – او در حال کار بر روی مجسمه "آپولو و دافنه" بود که به دلایل نامعلومی این پروژه را رها کرد تا کار بر روی مجسمه "داوود" را آغاز کند. طبق سوابق پرداخت، برنینی تا – سال ۱۶۲۳ ساخت مجسمه را آغاز کرده بود و زندگینامه‌نویس معاصر او، فیلیپو بالدینوچی، اظهار می‌کند که او آن را در هفت ماه به پایان رساند."داوید" آخرین سفارش سیپیونه بورگزه برای برنینی بود. حتی قبل از اتمام آن، دوست و حامی برنینی، مافئو باربرینی، با عنوان پاپ اوربان هشتم به عنوان پاپ انتخاب شد.موضوع مورد بحث.این مجسمه صحنه‌ای از کتاب اول سموئیل در عهد عتیق را نشان می‌دهد. بنی‌اسرائیل در حال جنگ با فلسطینیان هستند که قهرمان آنها، جالوت، ارتش اسرائیل را به مبارزه برای حل و فصل درگیری با نبرد تن به تن فراخوانده است. داوود ، چوپان جوان، تازه این چالش را پذیرفته و در شُرُف کشتن جالوت با سنگی از فلاخن خود است:لباس داوود نمونه‌ای از لباس چوپانان است. در پای او زره پادشاه اسرائیل، شائول، که برای نبرد به داوود داده شده بود، قرار دارد. زره انداخته شده بود، زیرا خیلی بزرگ بود و داوود به آن عادت نداشت و بدون آن بهتر می‌توانست بجنگد. در پای او چنگ او قرار دارد که اغلب به عنوان یک وسیله نمادین از داوود در اشاره به داوود مزمورنویس و به عنوان یک چنگ‌نواز با استعداد گنجانده شده است.تأثیرات.داوودِ کتاب مقدس موضوعی محبوب در میان هنرمندان رنسانس بود و توسط مجسمه‌سازانی مانند دوناتلو ( دهه ۱۴۴۰)، وروکیو (۱۴۷۳–۱۴۷۵) و میکل‌آنژ (۱۵۰۱–۱۵۰۴) مورد توجه قرار گرفته بود. "داوود" برنینی، اگرچه با این آثار مرتبط بود، اما از برخی جهات قابل توجه با آنها متفاوت بود.از یک طرف، این مجسمه دیگر مستقل نیست، بلکه با فضای اطراف خود در تعامل است. از زمان مجسمه‌های دوره هلنیستی، مانند پیروزی بالدار ساموتراس، مجسمه‌ها مانند مجسمه‌های برنینی درگیر محیط اطراف خود نبوده‌اند. منبع احتمالی برای پیکره برنینی، گلادیاتور بورگسی هلنیستی بوده است. حرکت گلادیاتور که برای حمله آماده می‌شود، شبیه به نحوه چرخاندن فلاخن توسط "داوود" است. تفاوت دیگر در لحظه‌ای است که برنینی برای به تصویر کشیدن انتخاب کرده است. "داوود" میکل‌آنژ با داوود دوناتلو و وروکیو متفاوت است، زیرا داوود را در حال آماده شدن برای نبرد نشان می‌دهد، نه پیروزی پس از آن. از سوی دیگر، برنینی تصمیم گرفت داوود را در حال پرتاب سنگ به تصویر بکشد. این یک نوآوری بود؛ پیکره‌های پرتاب در مجسمه‌های پس از دوران باستان بسیار نادر بودند. با این حال، موتیف حرکت در نقاشی وجود داشت و یک نمونه از آن، نقاشی دیواری آنیباله کاراچی از "پلیفموس" سیکلوپس در حال پرتاب سنگ بود. برنینی احتمالاً "پلیفموس" کاراچی را می‌شناخت؛ نه تنها این نقاشی در گالری فارنیز در رم یافت می‌شد، بلکه کاراچی نقاش برنینی بود که در رتبه چهارم بزرگ‌ترین نقاشان تاریخ قرار داشت.برنینی همچنین ممکن است با نوشته‌های لئوناردو داوینچی در این زمینه آشنا بوده باشد. داوینچی در "رساله خود در باب نقاشی"، دقیقاً به این سؤال می‌پردازد که چگونه می‌توان یک فیگور پرتاب‌کننده را به تصویر کشید. این احتمال وجود دارد که برنینی این نظریه را در مورد "داوود" خود به کار برده باشد:یکی دیگر از نامزدهای بالقوه برای الهام گرفتن برای "مجسمه داوود" برنینی، مجسمه مشهور "دیسکوبولوس" اثر مایرون مربوط به قرن پنجم پیش از میلاد است. با این حال، مشکل این نظریه این است که "دیسکوبولوس" در اوایل قرن هفدهم فقط از طریق منابع ادبی شناخته شده بود؛ نیم‌تنه‌های نسخه‌هایی که از آن باقی مانده بودند تا سال ۱۷۸۱ به درستی شناسایی نشده بودند هم کوینتیلیان و هم لوسیان از این مجسمه نوشته‌اند، اما توصیفات آنها به شکلی بود که کشیده یا خم می‌شد، نه در حال پرتاب کردن.سبک و ترکیب‌بندی.باروک شاهد تغییرات قابل توجهی در هنر مجسمه‌سازی بود؛ برنینی در خط مقدم این امر قرار داشت. مجسمه‌های استادان رنسانس کاملاً رو به جلو بودند و به تماشاگر دیکته می‌کردند که آن را از یک طرف و فقط از یک طرف ببیند. "مجسمه داوود" برنینی اثری سه‌بعدی است که به فضای اطراف خود نیاز دارد و بیننده را به چالش می‌کشد تا در اطراف آن قدم بزند تا ماهیت متغیر آن را بسته به زاویه‌ای که از آن دیده می‌شود، در نظر بگیرد. این مجسمه به یک موجود نادیده – به شکل جالوت، هدف تجاوز داوود – و همچنین به تماشاگری که در میان درگیری گرفتار شده است، مربوط می‌شود. جنگجو حتی به معنای واقعی کلمه از مرزهای بین زندگی و هنر فراتر می‌رود و انگشتان پایش را از لبه پایه قرار می‌دهد. قراردادهای زمان و همچنین فضا به چالش کشیده شدند. به جای ثبات آرام، به عنوان مثال، "داوود" میکل‌آنژ، برنینی تصمیم گرفته است که کسری از زمان را در جریان یک حرکت مداوم به تصویر بکشد؛ بنابراین انرژی نهفته‌ای که در "مجسمه داوود" میکل‌آنژ نفوذ می‌کند، در اینجا در حال آزاد شدن است.از نظر احساسی، مجسمه‌های برنینی به دلیل کاوش در انواع حالات روانی شدید، مانند خشمی که در اینجا دیده می‌شود، انقلابی بودند. چهره دیوید، اخم کرده و لب پایینش را گاز گرفته، و در پرخاشگری متمرکز، از شکل افتاده است. پسر بالدینوچی و جیان حکایتی تعریف می‌کند که چگونه باربرینی آینه‌ای را جلوی صورت برنینی می‌گرفت تا هنرمند بتواند مجسمه را از روی خودش مدل‌سازی کند. این گواه روش‌های کاری برنینی و همچنین رابطه نزدیکی است که او با پاپ آینده داشت.علاوه بر تلاش برای واقع‌گرایی، "داوود" همچنین از قراردادهای معاصر در مورد چگونگی به تصویر کشیدن یک چهره نظامی پیروی کرد. همان‌طور که آلبرشت دورر پیش از این فرض کرده بود، "vir bellicosus" — "مرد جنگجو" — به بهترین شکل با نسبت نسبتاً شدید سر به بدن ۱:۱۰ نمایش داده می‌شد. علاوه بر این، جنگجو دارای "رخساره leonina" یا چهره شیر است که با پیشانی عقب رفته، ابروهای بیرون زده و بینی خمیده مشخص می‌شود (داوود بعداً " شیر یهودا " شد).