قیام میلان (۱۳۱۱) کیست؟ توضیح بده.
قیام جناح گوئلف در میلان به رهبری گویدو دلا توره (که از این رو به جناح توریانی نیز معروف است) در ۱۲ فوریه ۱۳۱۱ توسط نیروهای شاه هانریش هفتم در همان روز سرکوب شد.پیشینه.هنری چند هفته قبل، در ۲۳ دسامبر ۱۳۱۰، به میلان رسیده بود، و در ۶ ژانویه ۱۳۱۱ به عنوان پادشاه ایتالیا تاجگذاری کرده بود. گوئلف‌های توسکانی از شرکت در مراسم خودداری کردند و شروع به آماده شدن برای مقاومت کردند. هنری همچنین از ویسکونتی‌ها، حاکمان سابق برکنار شده میلان که از تبعید بازگشته بودند، اعاده حیثیت کرد. گویدو دلا توره، که ویسکونتی‌ها را از میلان بیرون کرده بود، اعتراض کرد و شورشی علیه هنری ترتیب داد.قیام.در حوالی ظهر روز ۱۲ فوریه، دوک لئوپولد اتریش که پس از یک گردش تفریحی با چند همراه به اردوگاه خود در خارج از دروازه کومازینا در شمال‌غربی شهر بازمی‌گشت، هنگام عبور از محله تورریانی صدای غیرعادی فریادها، سلاح‌ها و اسب‌ها را شنید. از طریق دری باز، گروهی از مردان مسلح با زره کامل را مشاهده کرد. لئوپولد فوراً همراهانش را به اردوگاه فرستاد تا نیروها را مسلح کنند و خود به دیدار شاه هنری رفت که در کاخ سلطنتی شهر اقامت داشت تا او را از حمله قریب‌الوقوع آگاه سازد.هنری، پس از دریافت هشدار، برادرش بالدوین را مأمور کرد تا نیروهای آلمانی مستقر در خارج از دروازه رومانا در جنوب‌غربی شهر را فرا بخواند. هم‌زمان، گروهی از شوالیه‌ها به رهبری هنری فلاندری و جان کالچا به سوی کاخ ویسکونتی رفتند و از آنجا به محله تورریانی حرکت کردند، جایی که بلافاصله درگیر نبردی سنگین شدند. خود شاه هنری در کاخ باقی ماند و دستور داد دروازه‌های کاخ را مسدود کنند؛ اقدامی که درست پیش از رسیدن جمعیت مسلح انجام شد و از ورود آن‌ها جلوگیری کرد.این واقعه، بخشی از تنش‌های سیاسی و نظامی پیچیده‌ای بود که در آن دوره میان خاندان‌های اشرافی و نیروهای سلطنتی در جریان بود و نشان‌دهنده آمادگی و واکنش سریع برخی از فرماندهان در برابر تهدیدهای ناگهانی است.هم‌زمان با شدت گرفتن درگیری‌ها در محله تورریانی، گروهی از شوالیه‌های توتونیک وارد میدان شدند و با یک یورش برق‌آسا، بیشتر شورشیان را یا کشتند یا متفرق کردند. منابع آلمانی به‌طور یک‌صدا از شجاعت و دلاوری این شوالیه‌ها در این حمله تمجید کرده‌اند، به‌ویژه از فرمانده آن‌ها، کنراد فون گوندلفینگن، فرمانده منطقه فرانکونیا که بعدها به مقام «دویچ‌مایستر» (فرمانده کل شوالیه‌های آلمانی) رسید.در همین حال، نیروهای کمکی اتریشی به دلیل موانعی که شورشیان در دروازه کومازینا ایجاد کرده بودند، با تأخیر وارد شدند. نیروهای خاندان ویسکونتی نیز به‌طرز مشکوکی دیر رسیدند، که بعدها به‌عنوان نشانه‌ای از حمایت ضمنی یا حداقل بی‌طرفی منفعل آن‌ها نسبت به شورش تعبیر شد.زمانی که این نیروهای کمکی به محله تورریانی رسیدند، نبرد اصلی تقریباً پایان یافته بود. سربازان سپس به غارت خانه‌های خاندان تورریانی پرداختند، و این قتل‌عام و چپاول تا غروب ادامه یافت. این واقعه نه‌تنها نشان‌دهنده خشونت شدید درگیری‌های داخلی بود، بلکه پرده از رقابت‌های سیاسی و وفاداری‌های پنهان میان خاندان‌های اشرافی و نیروهای سلطنتی نیز برداشت.پیامدها.گویدو دلا توره فرار کرد و توسط هنری به اعدام غیابی محکوم شد. اسقف اعظم کاسونه دلا توره تبعید شد. [ " – بحث" ] ماتئو اول ویسکونتی نیز به حمایت از قیام متهم شد، که بیشتر توسط دشمنش جان از سرمناته صورت گرفت. برخلاف گویدو دلا توره و پسرانش که از شهر فرار کرده بودند، ماتئو ویسکونتی برای قضاوت در برابر هنری حاضر شد. این واقعیت که پسرش گالئاتزو از لئوپولد در برابر شورشیان حمایت کرده بود، به نفع ماتئو بود. هم ماتئو و هم گالئاتزو هنوز برای مدت کوتاهی از شهر تبعید شده بودند، که نشان می‌دهد هنری کاملاً از وفاداری آنها مطمئن نبود.با این حال، ویسکونتی‌ها به زودی به قدرت بازگشتند و هنری، ماتئو اول ویسکونت را به عنوان جانشین امپراتوری میلان منصوب کرد. او همچنین برادر همسرش، آمادئوس ساووی، را به عنوان جانشین کل در لومباردی منصوب کرد. ورنر فون هومبرگ عنوان سپهبد لومباردی را دریافت کرد و حق جمع‌آوری مالیات امپراتوری در فلولن به او داده شد.در پی این قیام، شهرهای گوئلف در شمال ایتالیا علیه هنری قیام کردند و در برابر اجرای ادعاهای امپراتوری او بر آنچه که به زمین‌ها و حقوق اشتراکی تبدیل شده بود، مقاومت کردند و تلاش کردند تا مقررات اشتراکی را با قوانین امپراتوری جایگزین کنند. با این وجود، هنری موفق شد تا حدودی قدرت امپراتوری را در بخش‌هایی از شمال ایتالیا احیا کند. شهرهایی مانند پارما، لودی، ورونا و پادوا همگی حکومت او را پذیرفتند.تاریخ‌نگاری.در حالی که منابع آلمانی بر شجاعت و دلاوری شوالیه‌های آلمانی در نبرد با شورشیان تأکید دارند، تاریخ‌نگاری میلانی روایت متفاوتی ارائه می‌دهد و این حملات را به‌عنوان یورش غیرمنتظره آلمانی‌ها به خانه‌های خاندان تورریانی توصیف می‌کند. این تفاوت در روایت‌ها، بازتابی از دیدگاه‌های متضاد سیاسی و منطقه‌ای نسبت به وقایع سال ۱۳۱۱ میلادی است.در سال ۱۸۹۵، لودوویکو پولیاگی نقاشی‌ای با عنوان "«یورش به خانه‌های تورریانی در میلان»" خلق کرد که در کتاب "Storia d’Italia" اثر فرانچسکو برتولینی منتشر شد. این اثر تصویری، بازتابی از روایت میلانی است که بر قربانی شدن خاندان تورریانی در خانه‌های خود تأکید دارد.خانه‌هایی از خاندان تورریانی که در جریان این حمله آسیب دیدند یا ویران شدند، بعدها نامی نمادین به آن منطقه بخشیدند: "Case Rotte" به معنای «خانه‌های شکسته». این نام تا امروز در نقشه شهری میلان باقی مانده و در خیابان "Via Case Rotte" با مختصات جغرافیایی ۴۵٫۴۶۶۹°N, 9.1909°E قابل مشاهده است. این نام‌گذاری، یادآور یکی از خشونت‌بارترین لحظات تاریخ شهری میلان و نشانه‌ای از حافظه جمعی آن دوران است.