زیردریایی کلاس-اس بریتانیا (۱۹۳۱) کیست؟ توضیح بده.
زیردریایی‌های کلاس-اِس نیروی دریایی سلطنتی در ابتدا در طول مدرن‌سازی نیروی زیردریایی در اوایل دهه ۱۹۳۰ طراحی و ساخته شدند تا نیاز به قایق‌های کوچک‌تر برای گشت‌زنی در آب‌های محدود دریای شمال و دریای مدیترانه را برآورده کنند و جایگزین کشتی‌های H بریتانیایی شوند. زیردریایی های کلاس به عنوان بخشی از ساخت و ساز اصلی نیروی دریایی برای نیروی دریایی سلطنتی در طول جنگ جهانی دوم، کلاس اس به بزرگترین گروه زیردریایی تبدیل شد که تا کنون برای نیروی دریایی سلطنتی ساخته شده است. در مجموع ۶۲ دستگاه در مدت ۱۵ سال ساخته شد که ۵۰ مورد از کلاس اِس «بهبود یافته» بین سال های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۵ راه‌اندازی شد.سرویس‌دهی.این زیردریایی‌ها در آب‌های اطراف بریتانیا و مدیترانه و بعداً در خاور دور پس از نصب مخزن اضافی، عملیات کردند.پس از جنگ، قایق‌های کلاس-اِس تا دهه ۱۹۶۰ در نیروی دریایی سلطنتی خدمت می کردند. آخرین قایق عملیاتی در نیروی دریایی سلطنتی بود که در سال ۱۹۴۵ پرتاب شد و در فوریه ۱۹۶۶ از بین رفت. به عنوان INS "Tan" در خدمت اسرائیل بود و در سال ۱۹۷۲ از خدمت خارج شد.چندین زیردریایی کلاس-اِس در نیروی دریایی دیگر فروخته شد یا به آنها قرض داده شد:یک نسخه اصلاح شده توسط نیروی دریایی ترکیه در سال ۱۹۳۹ به عنوان سفارش داده شد.تلفات خدمات.از دوازده قایق کلاس-اِس که در سال ۱۹۳۹ در خدمت بودند، تنها سه قایق زنده ماندند تا پایان جنگ جهانی دوم را ببینند، نرخ تلفاتی که الهام‌بخش آهنگ "Twelve Little S-Boats" بود که بر اساس یک قافیه مهد کودک نوشته شده بود توسط سپتیموس . برنده در سال ۱۸۶۸: بازماندگان، که در قافیه سرنوشت‌ساز خالی مانده‌اند، HMS "Sealion" (خراب‌شده)، HMS "Seawolf" (شکسته) و HMS "Sturgeon" (فروخته شده) بودند.خصوصیات عمومی.گروه اول.اولین گروه از زیردریایی‌های کلاس-اِس شامل چهار قایق بود. آنها کوچکتر و کندتر از کلاسهای بعدی بودند و سلاح کمتری حمل می کردند، اما می توانستند با افراد کمتری سرنشین شوند. هر چهار مورد در چاتم داکیارد بین سال‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۳۲ ساخته شدند. در طول جنگ، آنها در آب های خانگی، به ویژه کانال مانش ، و در سواحل اسکاندیناوی فعالیت می کردند. گروه دوم و سوم بعدی زیردریایی‌های کلاس-اِس ظرفیت سوخت خود را افزایش می دهند تا به آنها اجازه عملیات بیشتر و غلبه بر این محدودیت را بدهد.میزان مرگ و میر این قایق‌های اولیه به ویژه بالا بود. فقط یک مورد، HMS "Sturgeon" ، تا پایان جنگ سالم ماند.کشتی‌ها:دو مورد سفارش تحت برنامه ساخت و ساز ۱۹۲۹:دو مورد سفارش تحت برنامه ساخت و ساز ۱۹۳۰:گروه دوم.گروه دوم زیردریایی های کلاس-اِس شامل هشت قایق بود. آنها بزرگتر از گروه اول قبلی بودند و به افراد بیشتری برای خدمه نیاز داشتند، اما سلاح مشابهی را حمل می کردند. ساخت و ساز بین Chatham Dockyard و یاردهای Scotts ، Greenock و Cammell Laird &amp; Co Limited، Birkenhead تقسیم شد. تمامی کشتی ها بین سال های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷ ساخته شده اند. در طول جنگ، آنها، مانند زیردریایی‌های گروه اول، بیشتر در آب‌های خانگی فعالیت می‌کردند، تا خلیج بیسکای و سواحل اسکاندیناوی. یکی، HMS "Sunfish" ، به نیروی دریایی شوروی (به نام "V-1" ) منصوب شد و در مسیر انتقال از داندی به مورمانسک توسط هواپیمای دوست غرق شد.درصد زیادی از این زیردریایی ها نیز در طول جنگ تلف شدند. فقط دو نفر، HMS "Sealion" و HMS "Seawolf" ، تا پایان جنگ سالم ماندند.کشتی‌ها:دو مورد سفارش تحت برنامه ساخت و ساز ۱۹۳۱:دو مورد سفارش تحت برنامه ساخت و ساز ۱۹۳۲:یکی که تحت برنامه ساخت و ساز ۱۹۳۳ سفارش داده شد:دو مورد سفارش تحت برنامه ساخت و ساز ۱۹۳۴:یکی از آنها تحت برنامه ساخت و ساز ۱۹۳۵ سفارش داده شد:گروه سوم.سومین و پرتعدادترین گروه زیردریایی کلاس-اِس شامل ۵۰ قایق بود. آن‌ها بزرگ‌ترین و سنگین‌ترین سلاح‌های کلاس اِس بودند و به افراد بیشتری برای خدمه نیاز داشتند. سرعت آنها در سطح یک گره بیشتر بود، اما در هنگام غوطه ور شدن دو گره کندتر بودند. بیشتر این گروه در یاردهای Scotts ، Greenock یا Cammell Laird &amp; Co Limited، Birkenhead ، با تعداد انگشت شماری در Chatham یا توسط Vickers Armstrongs Ltd ، از Barrow-in-Furness ساخته شدند. ساخت و ساز در طول جنگ، به ویژه بین سال های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۵ انجام شد. آنها که به ظرفیت سوخت بیشتری نسبت به پیشینیان خود مجهز بودند، بسیار دورتر، در دریای مدیترانه و اقیانوس آرام عمل کردند.دو زیر گروه مجزا وجود داشت. اولین قایق‌های ۸۴۵ تنی، شامل قایق‌هایی بودند که تحت برنامه‌های اضطراری جنگ ۱۹۳۹، ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱ (به استثنای "Sea Devil" and "Scotsman" )، به‌علاوه "Sturdy" و "Stygian" برنامه ۱۹۴۲ سفارش داده شدند. آنها علاوه بر شش لوله کمان، یک لوله بیرونی اژدر عقب را حمل می کردند. دومین زیرگروه قایق های ۸۱۴ تنی بودند که شامل "Sea Devil" و "Scotsman" از برنامه ۱۹۴۱ بود، به علاوه قایق هایی که طبق برنامه های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳ سفارش داده شدند (به جز "Sturdy" و "Stygian" ). اینها هیچ لوله اژدر خارجی نداشتند، اما بدنه فشار جوش داده شده ضخیمتری داشتند که عمق عملیاتی را فراهم می کرد. - در مقایسه با محدودیت در زیر گروه اول.تلفات همچنان بالا بود. نه کشتی؛ "P222" ، "Saracen" ، "Sahib" ، "Sickle" ، "Simoom" ، "Splendid" ، "Stonehenge" ، "Stratagem" و "Syrtis" در طول جنگ از دست رفتند و "شکسپیر" و "استرانگ کمان" آنقدر آسیب دیدند که از قلم افتاده و از بین رفتند. بسیاری از کشتی های بازمانده پس از جنگ در خدمت باقی ماندند. "Sportsman" که اکنون به نیروی دریایی فرانسه منتقل شده بود، در سال 1952 در تولون گم شد و "سیدون" پس از یک نقص عملکرد اژدر در سال 1955 غرق شد.کشتی‌ها:پنج کشتی تحت برنامه اضطراری جنگ در سال ۱۹۳۹ سفارش داده شد.طبق برنامه ۱۹۴۰، ۲۰ کشتی سفارش داده شد. اینها با نصب یک لوله اژدر "عقب" خارجی، همچنین یک تفنگ AA 20 میلیمتری Oerlikon و RDF هشدار دهنده هوا، با پنج مورد اولیه متفاوت بودند.۱۵ کشتی تحت برنامه ۱۹۴۱ سفارش داده شد.سیزده کشتی تحت برنامه ۱۹۴۲ سفارش داده شد.هشت کشتی تحت برنامه ۱۹۴۳ سفارش داده شد، اما تنها چهار کشتی تکمیل شد. چهار زیردریایی دیگر پس از پایان جنگ در سال ۱۹۴۵ لغو شدند و آنها مازاد بر نیازهای زمان صلح شدند.کشتی‌ها در خدمات خارجی.چندین زیردریایی کلاس-اِس در نیروی دریایی دیگر فروخته شد یا به آنها قرض داده شد. &lt;/br&gt; از گروه اول :از گروه دوماز گروه سومدر رسانه‌های مردمی.یک زیردریایی تخیلی نسل سوم کلاس S، HMS "Saraband" صحنه اصلی ششمین رمان «هری گیلمور»، "Never Too Old For A Pierhead Jump" اثر نویسنده دیوید بلک است.&lt;/link&gt;[ "" ]