روان (درخت) کیست؟ توضیح بده.
روان‌ها ( یا ) یا خاکستر کوهی، درختچه‌ها یا درختانی از جنس "بارانک" از خانواده گل سرخ، گل‌سرخیان، هستند. این درختان بومی مناطق معتدل سرد نیمکره شمالی هستند و بیشترین تنوع گونه‌ای را در هیمالیا، جنوب تبت و بخش‌هایی از غرب چین دارند. در این مناطق گونه‌های میکروسکوپی متعددی از نامیختگی یافت می‌شود. نام "روان" در ابتدا برای گونه "بارانک برگ‌شانه‌ای" به کار می‌رفت و برای سایر گونه‌های جنس "بارانک" نیز استفاده می‌شود.هیبریدهای طبیعی، اغلب شامل "S.aucuparia" و whitebeam, "Aria edulis" (مترادف "Sorbus aria"), باعث ایجاد گونه‌های بومی بسیاری در بریتانیا می‌شوند.نام‌ها.نام لاتین "سوربوس (sorbus)" به صورت "syrfe" وارد انگلیسی باستان شده است. نام لاتین "سوربوس (sorbus)" از واژه‌ای به معنای «قرمز، قهوه‌ای مایل به قرمز» (PIE "*sor-/*ser-") گرفته شده است. واژه انگلیسی "سوربوس (sorb") از دهه ۱۵۲۰ میلادی به معنی «میوه درخت میوه» (service tree) رواج داشته است. این واژه از طریق واژه فرانسوی "سورب (sorbe)" از واژه لاتین "سوربوم (sorbum") به معنی «توت فرنگی» (service-berry) اقتباس شده است. "سوربوس دامستیکا" "(Sorbus domestica)" همچنین به عنوان «گلابی سفید» (whitty pear) شناخته می‌شود که صفت whitty در این ترکیب به معنای «پر» (pinnate) است. نام «خاکستر کوهی» (mountain-ash) برای سوربوس دامستیکا به دلیل شباهت ظاهری برگ‌های روان با برگ‌های زبان گنجشک است که نباید با "گل زبان‌گنجشک"، که زبان گنجشکی واقعی است و به عنوان «خاکستر کوهی» نیز شناخته می‌شود، اشتباه گرفته شود. "سوربوس تورمینالیس (Sorbus torminalis)" همچنین به عنوان «درخت چکر» (chequer tree) شناخته می‌شود. میوه‌های آن که قبلاً برای طعم دادن به آبجو استفاده می‌شدند، شاید به دلیل الگوی خالدار میوه، «چکر» (chequers) نامیده می‌شوند.نام سنتی روان (rowan) برای گونهٔ "بارانک برگ‌شانه‌ای" به کار می‌رفت. نام «روان» از سال ۱۸۰۴ در اسناد وجود دارد و از یک درخت روان قدیمی‌تر، rountree، که از دههٔ ۱۵۴۰ در گویش‌های شمالی انگلیسی و اسکاتلندی وجود داشته، جدا شده است. اغلب تصور می‌شود که از یک منبع ژرمنی شمالی گرفته شده است، شاید مربوط به "reynir" در نورس باستان (ر.ک. "rogn" نروژی، "røn" دانمارکی، "rönn" سوئدی)، و در نهایت از فعل ژرمنی "*raud -inan" «قرمز کردن»، در اشاره به انواع توت‌ها (همان‌طور که نام لاتین "sorbus" است). انواع گویشی مختلف "روان" در انگلیسی یافت می‌شود، از جمله "ran" , "roan" , "rodan" , "royan" , "royne" , "round" و "rune". [ "" ]نام انگلیسی قدیمی روان "cwic-beam" است که اثر آن در نام quickbeam (همچنین quicken, quicken-tree و گونه‌های دیگر) باقی مانده است. این نام تا قرن نوزدهم میلادی به واژهwitch (جادوگر) که از گونه گویشی "wick" به معنای quick و نام‌هایی مانند wicken-tree, wich-tree, wicky و wiggan-tree گرفته شده است، مرتبط دانسته می‌شود و نام‌هایی مانند witch-hazel (فندق افسون‌گر) و witch-tree را به وجود آورد.این درخت در زبان ولزی دو نام دارد، "cerdinen" و "criafol". کریافول را به عنوان «میوه سوگواری» ترجمه کرده‌اند، که احتمالاً از سنت ولزی گرفته شده است که صلیب مسیح از چوب این درخت تراشیده شده است. همچنین بین میوه قرمز روان با خون مسیح پیوند برقرار می‌شود.نام ایرلندی باستان این درخت "cairtheand" است که در ایرلندی مدرن به شکل "caorthann" تغییر کرده است. "بریاثاروگام" "درختی" در "کتاب بالیموت،" سمان کوهی را با حرف "luis" مرتبط می‌کند، با این توضیح که "لذت‌بخش چشم ("li sula") "luis" است، یعنی سمان کوهی ("caertheand") به دلیل زیبایی توت‌هایش". به همین دلیل، برخی از مفسران "لذت چشم" (vel sim.) را به عنوان "نام سمان کوهی" گزارش کرده‌اند. [ "" ]رایج‌ترین نام گالیک اسکاتلندی، "کائوران (caorann") است که در نام‌های متعدد مکان‌های کوهستانی مانند بین آ' چائورین و لوچ آ' چائورین دیده می‌شود. روان همچنین نشان قبیله‌ای مالکوم‌ها و مک‌لاکلان‌ها بود. در مکان‌های کوهستانی تابوهای شدیدی علیه استفاده از هر بخش از درخت (به جز توت‌ها) برای هدفی جز اهداف آیینی، وجود داشت. به عنوان مثال، یک ابزار خرمن‌کوبی گالیکی ساخته شده از روان و به نام بوآیتئان برای غلاتی که برای مراسم و جشن‌ها در نظر گرفته شده بود، استفاده می‌شد. [ "" ]در استان‌های کانادایی نیوفاندلند و لابرادور و نوا اسکوشیا، این گونه معمولاً به عنوان درخت «توت سگ» شناخته می‌شود. در زبان آلمانی، "Sorbus aucuparia" با نام "Vogelbeerbaum" ("درخت توت پرنده") یا به عنوان "Eberesche" شناخته می‌شود. واژه دوم ترکیبی از نام درخت زبان گنجشک ("Esche") با نام معاصر گراز ("Eber") است، اما در واقع ادامه یک نام گالیسی، "eburo-" (همچنین نامی برای رنگ قهوه‌ای مایل به قرمز تیره، هم‌ریشه با "orphnos" یونانی و "iarpr" نورس باستان "قهوه‌ای") است؛ مانند "sorbus" , "eburo-." به نظر می‌رسد این نام به رنگ توت‌ها اشاره داشته است. همچنین به عنوان یک نام گالیسی برای سرخدار (که توت‌های قرمز نیز دارد) ثبت شده است.گیاه‌شناسی.روان‌ها عمدتاً درختان برگ‌ریز کوچکی با ارتفاع هستند. اگرچه تعداد کمی از آنها هم درختچه هستند. درختان روان با درختان زبان گنجشک واقعی از جنس "سرده زبان‌گنجشک"، خانواده زیتون، ارتباطی ندارند. اگرچه برگ‌های آنها از نظر ظاهری مشابه هستند، برگ‌های "Sorbus" متناوب و برگ‌های "سرده زبان‌گنشجک" برعکس است. برگ‌های روان به صورت متناوب چیده شده‌اند و به شکل پر هستند و دارای (۷-)۱۱–۳۵ برگچه هستند. همیشه یک برگچه انتهایی وجود دارد. گل‌ها در کوریمب‌های متراکم قرار دارند؛ هر گل به رنگ سفید مایل به کرم و عرض با پنج گلبرگ است. میوه یک سیبی کوچک قطر دارد. در بیشتر گونه‌ها نارنجی روشن یا قرمز، اما در برخی گونه‌های آسیایی صورتی، زرد یا سفید است. میوه‌ها نرم و آبدار هستند، که آنها را به غذای بسیار خوبی برای پرندگان، به ویژه واکس‌بال‌ها و توکاها تبدیل می‌کند، که سپس دانه‌های روان را در مدفوع خود پخش می‌کنند. میوه‌ها به دلیل اندازه کوچکشان، اغلب به عنوان توت شناخته می‌شوند، اما یک توت واقعی یک میوه ساده است که از یک تخمدان واحد تولید می‌شود، در حالی که سیبی یک میوه فرعی است.لارو برخی از گونه‌های پروانه‌سانان از روان به عنوان خوراکی استفاده می‌کنند.شناخته‌شده‌ترین گونه، سمان کوهی اروپایی "Sorbus aucuparia" است، درختی کوچک که معمولاً ارتفاع دارد و در زیستگاه‌های متنوعی در سراسر شمال اروپا و در کوهستان‌های جنوب اروپا و جنوب غربی آسیا رشد می‌کند. میوه‌های این گونه غذای مورد علاقه بسیاری از پرندگان است و به عنوان غذای وحشی سنتی در بریتانیا و اسکاندیناوی جمع‌آوری می‌شود. این درخت یکی از مقاوم‌ترین درختان اروپایی است که حتی در ۷۱ درجه شمالی در شهرداری واردو در شمال نروژ قطبی هم یافت می‌شود. همچنین این درخت به‌طور گسترده در شمال آمریکای شمالی نیز بومی‌سازی شده است.بیشترین تنوع شکلی و همچنین بیشترین تعداد گونه‌های روان در آسیا است. گونه‌های بسیار متمایزی از روان در این منطقه وجود دارد. مانند روان "سارجنت (Sorbus sargentiana)" با برگ‌های بزرگ به طول و پهنای و کوریمب‌های پهن و بسیار بزرگ با ۲۰۰ تا ۵۰۰ گل. در سوی دیگر، روان برگ‌ریز "Sorbus microphylla" با برگ‌هایی به طول و عرض . بیشتر آنها درخت هستند اما روان کوتوله "Sorbus reducta" درختچه‌ای کوتاه با قدی تا است. چندین گونه آسیایی به‌طور گسترده به عنوان درختان زینتی کشت می‌شوند.گونه‌های بومی آمریکای شمالی جنس "سوربوس" شامل گونه خاکستر کوهی آمریکایی "Sorbus americana" و خاکستر کوهی نمایشی "Sorbus decora" در شرق و خاکستر کوهی سیتکا "Sorbus sitchensis" در غرب هستند.دورگه‌های متعددی، که عمدتاً مانند گونه‌های واقعی رفتار می‌کنند و از طریق نامیختگی تولید مثل می‌کنند، بین درختان بارانک و درختان بلوط سفید وجود دارند؛ این گیاهان به‌طور متغیری حد واسط والدین خود هستند اما معمولاً بیشتر شبیه درختان بلوط سفید هستند و معمولاً با آنها گروه‌بندی می‌شوند (qv).موارد استفاده.روان‌ها درختان زینتی کوچک بسیار خوبی برای پارک‌ها، باغ‌ها و مناطق حیات وحش هستند. چندین گونه آسیایی، مانند روان میوه سفید ("Sorbus oligodonta") به دلیل رنگ غیرمعمول میوه و روان سارجنت ("Sorbus sargentiana") به دلیل خوشه‌های فوق‌العاده بزرگ میوه‌اش محبوب هستند. ارقام متعددی نیز برای استفاده در باغ انتخاب شده‌اند که چندین مورد از آنها، مانند "سوربوس" 'جوزف راک' با میوه زرد، منشأ ترکیبی دارند. این گیاهان برای پرندگان میوه‌خوار بسیار جذاب هستند. این جذابیت در نام قدیمی آن ("گیرنده پرنده") منعکس شده است.چوب این درخت متراکم است و برای کنده‌کاری و خراطی و همچنین برای دسته ابزار و عصا استفاده می‌شود. میوه روان منبع سنتی جوهر مازو برای رنگ‌های گیاهی خورنده است. در فنلاند، این چوب به‌طور سنتی برای ساخت میله‌های سورتمه اسب و میخ‌های چنگک استفاده می‌شده است.میوه روان اروپایی ("Sorbus aucuparia") قابلیت تبدیل به ژله‌ای کمی تلخ را دارد و در بریتانیا به‌طور سنتی به عنوان همراه شکار خورده می‌شود. همچنین به تنهایی یا با میوه‌های دیگر در مربا و سایر مرباها استفاده می‌شود. این میوه همچنین می‌تواند جایگزینی برای دانه‌های قهوه باشد و کاربردهای زیادی در نوشیدنی‌های الکلی دارد: برای طعم دادن به لیکورها و نوشیدنی‌های الکلی، تولید شراب روستایی و طعم دادن به آبجو. در اتریش، اشنپس شفاف روان تقطیر می‌شود که با نام آلمانی آن "Vogelbeerschnaps" نامیده می‌شود. چک‌ها همچنین یک مشروب روان به نام "jeřabinka" درست می‌کنند. Jarzębiak لهستانی ودکای طعم روان است و ولزی‌ها از آن برای تهیه شراب روان به نام "diodgriafel" استفاده می‌کردند.ارقام روان با میوه‌های برتر برای مصرف خوراکی انسان هم موجود است اما چندان رایج نیست؛ بیشتر میوه‌ها از درختان وحشی که در زمین‌های عمومی می‌رویند، جمع‌آوری می‌شوند. [ "" ]میوه روان حاوی اسید سوربیک است و در حالت خام حاوی اسید پاراسوربیک (حدود ۰٫۴٪ تا ۰٫۷٪ در روان اروپایی) هم هست که باعث سوء هاضمه شده و می‌تواند به آسیب کلیه منجر شود، اما عملیات حرارتی (پختن، خشک کردن با حرارت و غیره) و تا حد کمتری، انجماد، با تبدیل آن به اسید سوربیک بی‌خطر، می‌تواند آن را از حالت سمی خارج کند. این میوه همچنین معمولاً بیش از حد قابض است که در حالت خام قابل خوردن نباشد. جمع‌آوری این میوه پس از اولین یخبندان (یا قرار دادن در فریزر) طعم تلخ آن را هم کاهش می‌دهد. [ "" ]اسطوره‌شناسی و فولکلور.اسطوره‌شناسی.در اساطیر سامی، الهه راودنا به عنوان همسر خدای رعد و برق، هوراگالس، شناخته می‌شود. توت‌های قرمز روان برای راودنا مقدس بودند و نام "راودنا" شبیه کلمات شمال ژرمنی برای این درخت است (به عنوان مثال، "رینیر -reynir-" در نورس باستان). [ "" ]در اساطیر اسکاندیناوی، الهه سیف همسر ثور (خدای رعد و برق) است و با راودنا مرتبط دانسته شده است. به گفته "اسکالدسکاپارمال"، سمان کوهی «نجات ثور» نامیده می‌شود زیرا ثور زمانی با چسبیدن به آن خود را نجات داد. این فرضیه مطرح شده است که سیف زمانی به شکل سمان کوهی به وجود آمده که ثور به آن چسبیده است.در چرخه فنیان در اسطوره‌های ایرلندی، در تعقیب دیارموید و گرین، این زوج در حال فرار از خانه هستند و سعی می‌کنند از انتقام رهبر افسانه‌ای فیون مک کامهیل، که گرین او را طرد کرده بود، فرار کنند. این زوج به جنگلی می‌رسند که غول سیربان از آن محافظت می‌کند. سیربان به این زوج اجازه می‌دهد تا در جنگل او استراحت و شکار کنند، به شرطی که از توت‌های درخت جادویی روان او نخورند. گرین باردار هوس توت‌ها را می‌کند و دیارموید مجبور می‌شود سیربان را بکشد تا این میوه‌ها را به دست آورد. سلاح‌های فانی او در برابر سیربان ناتوان هستند، بنابراین از چماق آهنی غول برای کشتن او استفاده می‌کند. این زوج از درخت روان بالا می‌روند تا شیرین‌ترین توت‌ها را بخورند و پس از آن روی درخت استراحت می‌کنند. این برخلاف توصیهٔ آنگوس، خدای عشق، است که به این زوج هشدار داده بود که «نباید در غاری با یک دهانه، یا خانه‌ای با یک در، یا درختی با یک شاخه بخوابند، و هرگز نباید در جایی که غذا می‌پزند غذا بخورند، یا در جایی که غذا می‌خورند بخوابند.» فیون مک کویم‌هیل این زوج را تا درخت روان دنبال می‌کند و دیارموید را فریب داد تا از طریق بازی شطرنج خود را نشان دهد. آنگوس گرین را فراری داد و دیارموید به جای امنی می‌پرد و تعقیب ادامه می‌یابد.جادوی عامیانه.روان اروپایی ("Sorbus aucuparia") سابقه‌ای طولانی در اساطیر و فولکلور اروپایی دارد. مردم تصور می‌کردند که این درخت جادویی است و در برابر موجودات بدخواه از آن‌ها محافظت می‌کند. این درخت همچنین «درخت رهگذر» یا «درخت مسافر» نامیده می‌شد چون ظاهراً مانع از گم شدن کسانی می‌شود که در سفر هستند. در انگلستان گفته می‌شد که این درختی است که شیطان مادربزرگش را بر آن به دار آویخت.فولکلورشناسان بریتانیایی دوران ویکتوریا، اعتقاد عامیانه به قدرت‌های تعویذ درخت روان، به ویژه در دفع جادوگران را گزارش کرده‌اند. چنین گزارشی را ادوین لیز (۱۸۵۶) برای جنگل وایر در غرب میدلندز انگلستان ارائه کرده است. سر جیمز فریزر (۱۸۹۰) چنین سنتی را در اسکاتلند گزارش کرده است که این درخت اغلب در نزدیکی دروازه یا درب ورودی کاشته می‌شد.به گفته فریزر، فضولات پرندگان اغلب حاوی دانه‌های سمان کوهی است و اگر چنین فضولاتی در چنگال یا سوراخی که برگ‌های قدیمی روی درخت بزرگتری مانند بلوط یا افرا جمع شده‌اند، قرار گیرند، ممکن است منجر به رشد سمان کوهی به صورت گیاه هوازی روی درخت بزرگتر شوند. چنین سمانی "سمان کوهی پرنده" نامیده می‌شود و به عنوان گیاهی بسیار قوی در برابر جادوگران و جادوی سیاه و به عنوان یک طلسم متقابل در برابر جادوگری در نظر گرفته می‌شد. در سال ۱۸۹۱، چارلز گادفری للاند نیز با استناد به "رساله‌های دنهام" (جمع‌آوری شده بین سال‌های ۱۸۴۶ تا ۱۸۵۹) روایاتی از قدرت‌های آپوتروپیک سمان کوهی در برابر جادوگران در فرهنگ عامه انگلیسی ارائه کرد. سمان کوهی همچنین به عنوان محافظی در برابر پری‌ها عمل می‌کند. به عنوان مثال، به گفته توماس کیتلی، انسان‌های فانی اگر شاخه‌ای از سمان کوهی را روی درهای خود قرار دهند، می‌توانند با خیال راحت شاهد جشن‌های پری (دسته‌های سوارکاری که هر ساله در آغاز تابستان توسط پری‌ها برگزار می‌شود) باشند.احیای بت‌پرستی.در دروئید امروزی، روان به عنوان "درخت دروازه" شناخته می‌شود. این درخت، آستانه‌ای بین این جهان و جهان دیگر، یا بین اینجا و هر جای دیگری که ممکن است کسی به آنجا برود، در نظر گرفته می‌شود. برای مثال، این درخت را در دروازه یک ملک قرار می‌دادند که نشان‌دهنده عبور از آستانه بین مسیر یا خیابان و ملک کسی است. به گفته الن سنتیر، "آستانه هم محل "ورود" (راه ورود) و هم "محل خروج" (راه خروج) است. روان یک درخت دروازه و آستانه است که به شما فرصت "رفتن به جایی … و ترک جایی" را می‌دهد.هواشناسی.در نیوفاندلند، باور عامیانه این است که برداشت زیاد میوه به معنای زمستانی سخت یا دشوار است. به‌طور مشابه، در فنلاند و سوئد، تعداد میوه روی درختان به عنوان پیش‌بینی‌کننده پوشش برف در طول زمستان استفاده می‌شد، اما در فنلاند مردم معتقد بودند درخت روان «در یک سال بار سنگین میوه و بار سنگین برف را تحمل نمی‌کند»، یعنی برداشت زیاد میوه، زمستانی با برف کم را پیش‌بینی می‌کرد. [ "" ]با این حال، از نظر علمی چون تولید میوه برای تابستانی مشخص به شرایط آب و هوایی تابستان قبل مربوط می‌شود، و تابستان‌های گرم و خشک میزان قندهای ذخیره شده موجود برای تولید گل و میوه بعدی را افزایش می‌دهند، هیچ رابطه پیش‌بینی‌کننده‌ای با آب و هوای زمستان بعدی ندارد.در مالاکس فنلاند، عکس این باور وجود داشت: اگر گل‌های روان فراوان باشند، برداشت چاودار نیز فراوان خواهد بود. [ ' ] به همین ترتیب، اگر درخت روان دو بار در سال گل می‌داد، پاییز آن سال امکان برداشت سیب‌زمینی‌های زیادی وجود داشت و عروسی‌های زیادی برگزار می‌شد. [ ' ] در سیپو، مردم گفته‌اند که زمستان زمانی آغاز شده است که پروانه‌های بال‌زن ("بال‌لاکی بوهمی") آخرین میوه‌های روان را خورده‌اند.در سوئد هم معتقد بودند اگر درختان روان رنگ‌پریده و بی‌رنگ شوند، پاییز و زمستان بیماری‌های زیادی را به همراه خواهد داشت.فرهنگ عامه.اشاره به رنگ قرمز میوه روان و زیبایی گل‌های آن در موسیقی سلتی رایج است؛ مثلاً آهنگ «عروسی ماری» شامل این بیت است:&lt;poem&gt;گونه‌هایش سرخ چون درختان روآن،چشمانش درخشان چون ستارگان،از همه زیباتر، ماری عزیزمان است.&lt;/poem&gt;رمان «"دو برج»" نوشتهٔ جی. آر. آر. تالکین، از درخت روان به عنوان درخت شاخص برای انت، کوئیک‌بیم، استفاده می‌کند. جنگل فنگورن، جایی که کوئیک‌بیم و دیگر انت‌ها زندگی می‌کنند، مملو از درختان روان است که گفته می‌شود توسط انت‌های نر برای خشنود کردن همسران انت‌های ماده کاشته شده‌اند. کوئیک‌بیم علاقهٔ خود را به این درخت با گفتن اینکه هیچ «مردم رز… برای من به این زیبایی نیستند» اعلام می‌کند که اشاره‌ای به این است که درخت روان از خانوادهٔ گل‌سرخیان است.در مجموعه هری پاتر هم چوب روان انتخابی محبوب برای چوبدستی جادویی است.