لوئیجی ماشرپا کیست؟ توضیح بده.
لوئیجی ماشرپا (۱۵ آوریل ۱۸۹۳ – ۲۴ مه ۱۹۴۴) دریاسالار ایتالیایی در دوران جنگ جهانی دوم بود. او رهبری دفاع ایتالیا در جریان نبرد لِروس را بر عهده داشت و پس از آن در محاکمه ورونا، توسط جمهوری اجتماعی ایتالیا اعدام شد.زندگی‌نامه و دوران خدمت.لوئیجی ماشرپا در ۱۸۹۳ در جنوا به دنیا آمد و در سال ۱۹۱۱ وارد آکادمی نیروی دریایی در لیورنو شد. پس از فارغ‌التحصیلی به عنوان افسر جوان در سال ۱۹۱۴، او خلبان هواپیمای شناور شد و در آغاز جنگ جهانی اول در کشتی Europa خدمت کرد و در ۱۹۱۶ به درجه Sub-Lieutenant رسید. او بعدها به کشتی زرهی "سن جورجیو" منتقل شد، جایی که به درجه ستوان رسید و به عنوان افسر ناوبری و یار فرمانده نیروی دریایی ایتالیا در کشور آلبانی خدمت کرد. در اکتبر ۱۹۱۸ در نبرد دوراتزو شرکت کرد و مدال مدال نقره‌ای شجاعت نظامی دریافت نمود.وی همچنین در اشغال ایتالیا بر آلبانی جنوبی به عنوان بخشی از خدمه کروز اسکورت "الساندرو پوئریو" خدمت کرد. سپس در کشتی "Roma" و کروز اسکورت خدمت کرد و در سال‌های ۱۹۲۳–۱۹۲۴ فرماندهی "Giuliana" و سپس "Tolosetto Farinati" را بر عهده گرفت. پس از آن در ناوشکن خدمت کرده و سپس فرمانده یک اسکادران ماس شد.در ۱۹۲۶، ماشرپا به درجه معاون ستوان ارتقا یافت و فرماندهی گردان سان مارکو را بر عهده گرفت؛ در ۱۹۳۱ پس از ارتقا به فرمانده، در کشتی "دیلیو" خدمت کرد و سپس به عنوان رئیس ستاد پولا منصوب شد. در جریان جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی فرماندهی کشتی‌های کمکی را بر عهده داشت و سپس فرمانده گروه MAS دریای اژه شد؛ در پایان ۱۹۳۶ به عنوان افسر اجرایی در تارانتو منصوب شد.جنگ جهانی دوم.ماشرپا در اوایل جنگ جهانی دوم در دفتر خود در تارانتو باقی ماند؛ در ۱۹۴۱ به درجه کاپیتان ارتقا یافت و در آوریل ۱۹۴۲ به عنوان فرمانده نظامی جزیره لِروس، اصلی‌ترین پایگاه دریایی دودکانیز ایتالیایی و جزایر اطراف منصوب شد. زندگی در لِروس در طول جنگ با متفقین نسبتاً آرام بود، اما پس از امضای آتش‌بس سپتامبر ۱۹۴۳ بین ایتالیا و متفقین، ورماخت کمپینی برای اشغال دودکانیز آغاز کرد. پس از سقوط رودس، او فرماندهی تمام نیروهای دریایی ایتالیا در دودکانیز را بر عهده گرفت; در ۱۳ سپتامبر، آلمانی‌ها به ماشرپا پیشنهاد تسلیم با «شرایط محترمانه» دادند، اما او امتناع کرد.به عنوان فرمانده لِروس، ماشرپا مقاومت نیروهای ایتالیایی مستقر در جزیره را هدایت کرد. او حدود ۸٬۳۲۰ نفر نیرو در اختیار داشت که سه‌چهارم آنها از Regia Marina بودند، اما تنها حدود هزار نفر از آنها نیروهای خط مقدم بودند و بقیه عمدتاً متعلق به واحدهای فنی و خدماتی و دفاع ضدهوایی بودند. سه باتری ساحلی مجهز به توپ‌های ۱۵۲ میلی‌متری، دو باتری ۱۲۰ میلی‌متری، چهار باتری ۱۰۲ میلی‌متری، یک باتری ۹۰ میلی‌متری و ۱۴ باتری ۷۶ میلی‌متری وجود داشت، در حالی که دفاع ضدهوایی شامل چهارده توپ ۱۰۲ میلی‌متری، شش توپ ۹۰ میلی‌متری، سی‌وهشت توپ ۷۶ میلی‌متری، سه مسلسل ۳۷ میلی‌متری، پانزده مسلسل ۲۰ میلی‌متری و سی‌ویک مسلسل ۱۳٫۲ میلی‌متری بود. در اختیار ماشرپا همچنین ناوشکن "Euro"، دو قایق تندرو, شش ماس, دو کشتی مین‌ریز و چندین کشتی کمکی و کوچک دیگر قرار داشت؛ تنها هواپیماهای موجود هفت فروند CANT Z. 501 بودند که به زودی توسط لوفت‌وافه نابود شدند یا به لیپسوی منتقل شدند.پس از آتش‌بس، ماشرپا دفاع ضدهوایی را بازسازماندهی کرد و فرماندهی بریتانیا را متقاعد کرد که اجازه دهند کشتی‌های او در لِروس باقی بمانند، زیرا در صورت حمله احتمالی آلمانی‌ها، مفیدتر خواهند بود. در ۱۲ سپتامبر، هیئتی از افسران بریتانیایی برای بررسی وضعیت دفاع جزیره به دیدار او آمد؛ او پاسخ‌ها را مختصر داد، زیرا شرایط آتش‌بس هنوز مبهم بود. روز بعد، افسران بیشتری از جمله جورج جلیکوی و سرهنگ D.J.T. Turnbull آمدند که از وضعیت دفاع، به ویژه دفاع ضدهوایی، ناامید شدند. اولین گروه از حدود ۳٬۰۰۰ سرباز بریتانیایی در ۱۵ سپتامبر وارد جزیره شدند؛ با توجه به حضور یک ژنرال بریتانیایی (ژنرال بریتانیایی F. G. R. Brittorous)، ماشرپا درخواست ارتقای درجه از Supermarina به Rear Admiral کرد تا هم‌رده با بریتانیایی‌ها باشد. در ۲۰ سپتامبر، زمانی که Brittorous به همراه ۶۰۰ نفر دیگر وارد شد، Supermarina ارتقای درجه را تایید کرد.تنش‌ها بین دو فرمانده به سرعت آغاز شد؛ زمانی که Brittorous اعلامیه‌هایی منتشر کرد که نیروهای بریتانیایی را «اشغالگر» نامیده بود، اعتراض ماشرپا باعث اصلاح متن شد و او فرماندهی تمام نیروهای ایتالیایی و جمعیت غیرنظامی جزیره را حفظ کرد اما تحت امر Brittorous قرار گرفت. در ۲۶ سپتامبر، لوفت‌وافه بمباران جزیره را آغاز کرد.بین ۲۶ سپتامبر تا ۱۱ نوامبر، لِروس مداوماً بمباران شد، که باعث غرق شدن ناوشکن "Euro"، مین‌ریز "Legnano"، ناوشکن یونانی "Vasilissa Olga"، ناوشکن بریتانیایی "Intrepid" و چندین واحد کوچک و کشتی‌های کمکی و تجاری شد. پایگاه زیردریایی، پادگان‌های دریایی، کارگاه‌ها، چهار انبار سوخت و فرودگاه و همچنین شهرها و روستاها، به ویژه لِروس و لاکی، تخریب شدند. حدود ۱۰٪ باتری‌های ساحلی، ۳۰٪ باتری‌های ضد قایق و ۲۰٪ توپ‌های ضدهوایی نابود شدند؛ بیمارستان‌ها به غارها منتقل شدند. با وجود تلاش‌های تامین مهمات و غذا با زیردریایی، ناوشکن‌ها و هواپیماها، مهمات کم بود و غذا و دارو برای چندین ماه کافی بود.در ۵ نوامبر، Brittorous با رابرت تیلنی جایگزین شد. ماشرپا از جایگزینی آگاه نشد و از رفتن به قاهره خودداری کرد. روابط او با Tilney از ابتدا پرتنش بود و نیروهای ایتالیایی تنها وظایف دفاعی داشتند و هر بخش تحت فرمان یک سرهنگ بریتانیایی قرار گرفت. در ۱۲ نوامبر، نیروهای آلمانی به جزیره حمله کردند و در نهایت، در ۱۶ نوامبر، مدافعان جزیره محاصره شدند و Tilney تصمیم به تسلیم گرفت؛ ماشرپا ابتدا مقاومت کرد اما سرانجام در ساعت ۲۲:۰۰ تسلیم شد. ماشرپا به یونان منتقل و سپس به اردوگاه اسیران جنگی شوکن در لهستان فرستاده شد، اما بعداً به مقامات RSI تحویل داده شد و ابتدا در زندان ورونا و سپس در زندان سان فرانچسکو در پارما زندانی شد. در جریان بمباران ۱۳ مه ۱۹۴۴، زندان آسیب دید و چندین زندانی فرار کردند؛ ماشرپا از فرار خودداری کرد.در ۲۲ مه ۱۹۴۴، ماشرپا همراه با دریاسالار اینیگو کامپیونی توسط دادگاه فاشیستی به اتهام «خیانت» به دلیل مقاومت در برابر حمله آلمان محاکمه شد. هر دو در همان روز به اعدام با جوخه آتش محکوم و در ۲۴ مه ۱۹۴۴ در پارما اعدام شدند. هر دو پس از مرگ مدال نشان طلای شجاعت نظامی دریافت کردند.[[رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا]