پائولا دریگو کیست؟ توضیح بده.
پائولا ("با نام خانوادگی قبلی" بیانچتی) دریگو (۴ ژانویه ۱۸۷۶–۴ ژانویه ۱۹۳۸) نویسنده ایتالیایی داستان‌های کوتاه، رمان‌های کوتاه و رمان‌های بلند بود. اولین مجموعه داستان‌های کوتاه او، "«بخت و اقبال"»، در سال ۱۹۱۳ منتشر شد و توجه منتقدان ادبی و عموم مردم را به خود جلب کرد. آخرین آثار مهم او دو رمان به "نام‌های «خوب سال»" و "«ماریا زف»" بودند که هر دو در سال ۱۹۳۶ منتشر شدند. او با سبکی ریشه در رئالیسم ایتالیایی قرن نوزدهم، به خاطر تحلیل روانشناختی دقیق شخصیت‌هایش و توصیفاتش از زندگی روستایی در منطقه ونتو، زادگاهش، مورد تحسین قرار گرفت. قهرمانان داستان‌های او (معمولاً زنان) افرادی با اصالت فروتن یا کسانی بودند که «تقدیر سرنوشت» را پذیرفته بودند.زندگی.دریگو با نام پائولینا والریا ماریا بیانچتی در کاستلفرانکو ونتو متولد شد. پدرش کنت جوزپه والریو بیانچتی بود که با گاریبالدی جنگیده بود و بعدها به یک چهره ادبی و سیاسی کم‌اهمیت تبدیل شد. مادرش، لوئیجیا آنا لورو بیانچتی، دختر یک وکیل و عضو پارلمان ایتالیا بود. پائولینو ابتدا در لیسئو کانووا در ترویزو تحصیل کرد، جایی که او اولین دانش‌آموز زن در تاریخ مدرسه بود و تحصیلات خود را در پادوا به پایان رساند.در سال ۱۸۹۸، او با مهندس و متخصص کشاورزی، جولیو جیووانی دریگو، ازدواج کرد. اولین و تنها فرزند بازمانده‌اش، پسرشان پائولو، یک سال بعد به دنیا آمد. دختری به زودی به دنیا آمد، اما تنها چند روز پس از تولدش درگذشت، اتفاقی که بعداً در رمان زندگینامه‌ای دریگو، "«خوب سال»" به آن اشاره شده است. این زوج در ابتدا در کاخی در میدان دل سانتو در پادوا زندگی می‌کردند، اما در سال ۱۹۰۰ به موسولنته نقل مکان کردند، جایی که جولیو، کا سودرینی، یک ویلا و مزرعه بزرگ با یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین پارک‌های منطقه ونتو را خریداری کرده بود. تا آغاز جنگ جهانی اول، پائولا دریگو فصل‌های زمستان را در رم می‌گذراند و در چندین سالن ادبی فعالیت می‌کرد. تا سال ۱۹۱۲، داستان‌ها و رمان‌های کوتاه او در "مجله «لا لتورا»" (منتشر شده توسط "روزنامه کوریره دلا سرا") منتشر می‌شدند. اولین مجموعه داستان‌های او، "«بخت و اقبال"»، توسط امیلیو ترِوِس در سال ۱۹۱۳ منتشر شد. واکنش مطلوب منتقدان و عموم مردم منجر به همکاری‌های منظم او با دو مجله ادبی ایتالیایی دیگر، "«آنتولوژی نو»" و "«تصویرسازی ایتالیایی»" شد.با شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، او به موسولنته بازگشت. مجموعه داستان دیگری با "نام «کودینو"» در سال ۱۹۱۸ منتشر شد. اگرچه او به نوشتن داستان‌ها و مقالات برای چندین نشریه ایتالیایی ادامه داد، اما تا سال ۱۹۳۲ کتاب دیگری منتشر نکرد. سال‌های میانی با رابطه‌ای پرتنش با پسرش و بیماری طولانی و ناتوان‌کننده شوهرش همراه بود. پس از مرگ شوهرش در سال ۱۹۲۲، او اداره املاک آنها را بر عهده گرفت و سفرهای مکرری به رم، میلان و پادوا انجام داد. سومین مجموعه داستان او "با نام «آنای سینیورینا»" در سال ۱۹۳۲ منتشر شد و پس از آن در سال ۱۹۳۶ تنها رمان‌های او با نام‌های "«سال خوب»" و "«ماریا زف»" منتشر شدند.او سرانجام در پادوا اقامت گزید و سال آخر عمرش را در آنجا گذراند. او که از افسردگی و زخم معده شدید که باعث خونریزی‌های مکرر و شدید می‌شد، رنج می‌برد، عمدتاً در تخت خود در اتاقی مشرف به رودخانه باکیلیونه محبوس بود. آخرین اثر او، «پنجره‌هایی روی رودخانه» که در ۱۸ اوت ۱۹۳۷ در "روزنامه کوریره دلا سرا" منتشر شد، از روی تخت بیمارستان نوشته شده بود. شخصیت اصلی داستان در مورد بیماری و مرگ قریب‌الوقوع خود تأمل می‌کند. این اثر با این جمله به پایان می‌رسد:نه، من هنوز آماده نیستم. خدای من، بگذار کمی بیشتر اینجا بمانم. پائولا دریگو شش ماه بعد در شصت و دومین سالگرد تولدش در پادوا درگذشت. او در نزدیکی ویلایش در موسولنته به خاک سپرده شد و چند نفر از اقوام و دوست صمیمی‌اش، شاعر و نویسنده، مانارا والگیمیگلی، در مراسم خاکسپاری او شرکت داشتند. والگیمیگلی پس از مراسم خاکسپاری به دوست مشترکشان پیترو پانکرازی نوشت: این روزها اغلب به مرگ تلخ دوستمان و اراده قوی‌اش برای زندگی فکر کرده‌ام. اگر مطمئن بودم که این تعریف و تمجید است، می‌گفتم که او زنی بود که واقعاً مرد بود. آثار.مجموعه داستان‌های کوتاهرمان‌هاغیرداستانینسخه‌های مدرن و منتخب از داستان‌های دریگوپیوند به بیرون.متن کامل داستان‌های کوتاه مصور اولیهٔ دریگو به زبان اصلی ایتالیایی (اسکن شده توسط کتابخانه ملی برایدنسه):