لیوناردو سالویاتی کیست؟ توضیح بده.
لئوناردو سالویاتی (۱۵۳۹–۱۵۸۹) یک زبان‌شناس برجسته ایتالیایی در قرن شانزدهم بود. او از یک خانواده برجسته فلورانسی بود که ارتباط نزدیکی با مدیچی‌ها داشت. سالویاتی در سال ۱۵۶۶ به عنوان کنسول آکادمی فلورانس منصوب شد و نقش کلیدی در تأسیس آکادمی کروسکا، با پروژه ایجاد فرهنگ لغت، که پس از مرگ او تکمیل شد، ایفا کرد.سالویاتی از سنین جوانی خود را غرق در تحقیقات زبان‌شناسی و لغت‌شناسی کرد و تعدادی اثر خلق کرد. برخی از این آثار در طول زندگی‌اش منتشر شدند، مانند «"خطابه در ستایش گفتار فلورانس»" (۱۵۶۴) و "«ملاحظاتی در باب زبان دکامرون»" (۲ جلد، ۱۵۸۴–۱۵۸۶). سالویاتی همچنین دو کمدی به "نام‌های «خرچنگ»" (۱۵۶۶) و "«خار»" (۱۵۹۲)، درس‌ها، رساله‌ها و ویرایش‌هایی از متون نویسندگان دیگر را منتشر کرد. او همچنین جزوه‌های جدلی متعددی علیه تورکواتو تاسو با نام‌های مستعار مختلف نوشت، که بیشتر از لقبی که هنگام پیوستن به آکادمی کروسکا برای خود انتخاب کرده بود، یعنی «اینفاریناتو» («پوشیده از آرد») استفاده می‌کرد. آثار دیگر منتشر نشده باقی مانده و فقط به صورت نسخه خطی وجود دارند، مانند کتاب «"قوانین دستور زبان توسکانی"» او (۱۵۷۶–۱۵۷۷)، ترجمه و شرحی بر «فن شعر» ارسطو (که در کتابخانه ملی فلورانس نگهداری می‌شود)، مجموعه‌ای از ضرب‌المثل‌های توسکانی (که در کتابخانه عمومی آریوستئا در فرارا نگهداری می‌شود) و اصلاحات زبانی بر "«ایل پاستور فیدو»" نوشته جووانی باتیستا گوارینی (۱۵۸۶).سالویاتی توسط معاصرانش به عنوان استاد سخنوری شناخته می‌شد و بسیاری از سخنرانی‌های او هم به صورت جزوه‌های تکی و هم در یک گلچین بزرگتر منتشر شد: "اولین کتاب از سخنرانی‌های کاوالیر لئوناردو سالویاتی" (فلورانس ۱۵۷۵). سخنرانی‌های او که در رویدادهای مهم ایراد شده است، به ویژه در مراسم تشییع جنازه بندتو وارچی، میکل‌آنژ بوناروتی، پیرو وتوری و دوک بزرگ کوزیمو د مدیچی، به ویژه قابل توجه هستند.پیشینه خانوادگی و اوایل دوران حرفه‌ای (۱۵۳۹–۱۵۶۹).لئوناردو سالویاتی در ۲۷ ژوئن ۱۵۳۹ در فلورانس به دنیا آمد، او چهارمین فرزند جوامباتیستا دی لئوناردو سالویاتی و ژینورا، دختر کارلو دانتونیو کوربینلی بود. خانواده او، اگرچه ثروتمند نبودند، اما ریشه‌های باستانی و ارتباط نزدیکی با خاندان مدیچی داشتند. آموزش اومانیستی او به پیرو وتوری سپرده شد و او همچنین از حمایت وینچنزیو بورگینی و بندتو وارچی برخوردار بود.او برای اولین بار با سرودن سه خطابه یادبود («تسلیت») برای گارتزیا د مدیچی در سال ۱۵۸۳، توجه عموم را به خود جلب کرد، پسر مرحوم گراند دوک کوزیمو، که باعث احترام خانواده داغدار به او شد. بعدها در سال ۱۵۶۳ به دلایل نامعلومی برای چند ماه به پیزا رفت و در آنجا مدتی به شدت بیمار شد. وتوری، معلم سالویاتی، همچنین مشاور ادبی (که او نیز از او بود)، کنسول آکادمی فلورانس، بود و از طریق این ارتباط، از سالویاتی دعوت شد تا در ۳۰ آوریل ۱۵۶۴ "خطابه معروف خود را در ستایش سخنرانی توسکانی" ایراد کند. دو روز بعد، در ۱ مه ۱۵۶۴، او سخنرانی در مورد شعر را به فرانچسکو د مدیچی، پسر بزرگ گراند دوک کوزیمو، که به تازگی نیابت سلطنت پدر بیمار خود را بر عهده گرفته بود، منتشر کرد. با این حال، خدمات او به مدیچی با الطافی که او می‌خواست، پاداش داده نشد: در سال ۱۵۶۴، سالویاتی به مقام کشیش پراتو منتقل شد.در سال ۱۵۶۵، سالویاتی در آکادمی فلورانس پذیرفته شد و به همراه وارچی، به عنوان مشاور کنسول جدید، باستیانو آنتینوری، منصوب شد. وارچی در دسامبر همان سال درگذشت و خطابه تشییع جنازه سالویاتی که برای او نوشت و ایراد کرد، چنان برجسته بود که خود او در مارس ۱۵۶۶ به عنوان کنسول منصوب شد. سالویاتی علاوه بر انجام فعالیت‌های روزمره این سمت و تألیف آثار گاه به گاه (مانند ترجمه خطابه وتوری برای دوشس بزرگ جوانا از اتریش از لاتین)، پروژه خود را برای ویرایش جدیدی از "دکامرون" بوکاچیو نیز آغاز کرد. این اثر در سال ۱۵۵۹ به دلیل ماهیت ضد روحانی‌اش در فهرست کتاب‌های ممنوعه قرار گرفته بود. محققان مختلفی برنامه‌هایی برای پاکسازی این اثر از دیدگاه‌های غیرقابل قبول برای کلیسا و «پالایش» زبان مبتذل آن داشتند. هم سالویاتی و هم گراند دوک کوزیمو احساس می‌کردند که این موضوع به شرافت فلورانس مربوط است که این اثر نباید به‌طور کامل ممنوع شود و یک نسخه اصلاح‌شده باید حاصل کار محققان فلورانسی باشد. تا زمانی که این کار انجام شود، سالویاتی کوزیمو را متقاعد کرد که از پروژه ونیزی برای انتشار یک نسخه اصلاح‌شده جلوگیری کند.جستجوی حمایت (۱۵۶۹–۱۵۷۷).سالویاتی دوران کنسولی خود را با خطابه‌ای تودیع‌آمیز تقدیم‌شده به وینچنزو بورگینی به پایان رساند. ارادت او به آکادمی و خاندان مدیچی، در ژوئن ۱۵۶۹ افتخار کشیش شوالیه نشان سنت استفان را برایش به ارمغان آورد، افتخاری که احتمالاً پس از گذراندن یک سال خدمت اجباری در مقر آن در پیزا به او اعطا شده بود. در اوت ۱۵۶۹، پاپ پیوس پنجم، توسکانی را از یک دوک‌نشین به یک دوک‌نشین بزرگ ارتقا داد و سالویاتی خطابه‌ای برای تاجگذاری کوزیمو د مدیچی نوشت.این مقام شوالیه‌گری معتبر بود اما درآمدی نداشت. به همین دلیل، سالویاتی، ضمن انجام وظایف متنوعی که توسط این فرقه تعیین شده بود، در ماه مه ۱۵۷۰ خدمات خود را به دوک‌های فرارا و پارما ارائه داد، اما بدون موفقیت. در مارس ۱۵۷۴ به عنوان کمیسر این فرقه در فلورانس منصوب شد، سمتی سنگین که تا زمان لغو آن در ژوئیه ۱۵۷۵ آن را حفظ کرد. در آوریل ۱۵۷۵، او مسئول سخنرانی مراسم تشییع جنازه کوزیمو د مدیچی در پیزا بود. از آنجایی که دوک بزرگ جدید، فرانچسکو، تمایلی به نشان دادن هیچ لطفی به او نداشت، سالویاتی به فکر ورود به خدمت آنتونیو ماریا سالویاتی، سفیر پاپ در فرانسه، افتاد و در ژوئن ۱۵۷۵ "کتاب «پنج درس»" خود را که با الهام از غزل ۹۹ از "«ایل کانزونیر"» پترارک نوشته شده بود، به او تقدیم کرد.این رویکرد، همراه با رؤیای سفیر شدن در فرارا، سرانجام به امید درباری شدن آلفونسو دوم دِسته کنار گذاشته شد، کسی که او "کتاب «شرح بر فن شعر»" خود را از طریق تلاش‌های سفیر فرارا در توسکانی، ارکوله کورتیل، به او تقدیم کرد. مذاکرات برای این سمت در دسامبر ۱۵۷۵ آغاز شد، اما هرگز به نتیجه نرسید؛ و "«شرح بر فن شعر»" هرگز به پایان نرسید. در تابستان ۱۵۷۶، به عنوان بخشی از کمپین سالویاتی برای جلب نظر مساعد دِسته، اوراتزیو کاپونی او را با شاعر دربار در فرارا، تورکواتو تاسو، که در تلاش برای اصلاح "«اورشلیم تحویل داده شده»" خود بود، در ارتباط قرار داد. سالویاتی بخشی از آن را خواند و نامه‌ای مودبانه برای تاسو فرستاد که پاسخ عمدتاً مثبت او را در آن ثبت کرده بود. او همچنین چندین مقاله نوشت و از اثر در برابر انتقادات مربوط به تزئینات بیش از حد در زبان آن دفاع کرد و پیشنهاد داد که در "«شرح بر فن شعر»" خود به آن اشاره‌ای محترمانه کند.دوره در رم (۱۵۷۷–۱۵۸۲).سالویاتی سرانجام به خدمت جاکومو بونکومپانی - ژنرال کلیسا، پسر پاپ گرگوری سیزدهم حاکم - درآمد که در سپتامبر ۱۵۷۷ در مراسم غسل تعمید فیلیپو د مدیچی با او آشنا شده بود. بعدها به رم نقل مکان کرد و تا سال ۱۵۸۲ در آنجا ماند، هرچند مرتباً به فلورانس بازمی‌گشت. در رم، سالویاتی همچنین بین سال‌های ۱۵۷۸ تا ۱۵۸۱ وظایف «گیرنده» نشان سنت استفان را انجام می‌داد. جدا از این، او به فعالیت‌های علمی خود ادامه داد: از همه مهم‌تر، او مأموریت تهیه نسخه جدیدی از "دکامرون را" دریافت کرد که قرار بود جایگزین نسخه ۱۵۷۳ شود، که آن هم در فهرست قرار گرفته بود. به لطف بونکومپانی، دادگاه تفتیش عقاید با این پروژه موافقت کرد و سالویاتی در ۹ اوت ۱۵۸۰ توسط دوک بزرگ به این کار گمارده شد.سالویاتی پیش از این در «نسخه نمایندگان» در سال ۱۵۷۳ مشارکت کرده بود، اما این نسخه جدید پروژه‌ای بسیار کامل‌تر بود که شامل بازنویسی کامل بخش‌های «نامناسب» و افزودن توضیحات اخلاقی بود. سانسور برای خواننده آشکار بود - نسخه جدید از سبک‌های چاپی متنوعی استفاده می‌کرد و جدولی را در ضمیمه با عنوان «برخی تفاوت‌ها بین متن دیگر از سال ۱۵۷۳ و متن خودمان» ارائه می‌داد. این کتاب با تقدیمی به بوآن‌کامپانی، در سال ۱۵۸۲ توسط جیونتی، ابتدا در ونیز و سپس چند ماه بعد در فلورانس، با اصلاحات متعدد منتشر شد.تشکیل.آکادمیا دلا کروسکا از جلسات غیررسمی گروهی از روشنفکران فلورانسی (از جمله آنتونیو فرانچسکو گراتزینی، ، برناردو کانیجیانی و ) بین سال‌های ۱۵۷۰ تا ۱۵۸۰ در کتابفروشی جیونتی نزدیک کلیسای کوچک سنت بیاجوی بادیا شکل گرفت. آنها در تضاد با وقار و تشریفات حاکم بر مباحثات علمی آکادمی فلورانس، خود را «کروسکونی» (به معنای «برنج سبوس‌دار») می‌نامیدند. با این حال، در سال ۱۵۸۲، به ابتکار سالویاتی، کروسکونی‌ها با نامگذاری خود به عنوان «آکادمیا» به گردهمایی خود رسمیت بخشیدند. در بایگانی آکادمیا دلا کروسکا، سندی دست‌نویس از پیرو دِ باردی وجود دارد که صورتجلسه (پاییز ۱۵۸۲) جلسه به یاد ماندنی تأسیس و سخنرانی سالویاتی را ارائه می‌دهد.سالویاتی نام کروسکا (سبوس) را به شیوه‌ای جدید تفسیر کرد، به این معنی که نقش آکادمی جدا کردن گندم با کیفیت ادبی و زبانی از کاه زبان معمولی یا ناآگاهانه بود. سالویاتی به آکادمی جهت زبانی جدیدی بخشید و زبان فلورانس را مطابق الگوی پیترو بمبو، که نویسندگان ایتالیایی قرن چهاردهم، به ویژه بوکاچیو و پترارک را ایده‌آل‌سازی می‌کرد، ترویج داد.سالویاتی همچنین ایجاد یک "فرهنگ لغت (Vocabulario") را ترویج کرد که در آن قصد داشت «تمام کلمات و شیوه‌های گفتاری را که در بهترین نوشته‌های قبل از سال ۱۴۰۰ یافته‌ایم» جمع‌آوری کند. "فرهنگ لغت" تا پس از مرگ سالویاتی تکمیل و منتشر نشد، اما در مقدمه، دانشگاهیان اعلام کردند که قصد دارند به دیدگاه‌های سالویاتی در مورد دستور زبان و املا پایبند باشند. آنها همچنین بیش از هر چیز در رویکرد زبان‌شناختی کار خود و در انتخاب متونی که به عنوان مرجع ذکر می‌کردند، از او پیروی کردند. جدول نویسندگانی که در "فرهنگ لغت" به آنها اشاره شده است، با فهرستی که سالویاتی در اثر خود با عنوان «هشدارها» ارائه کرده بود، مطابقت نزدیکی داشت.در سال ۱۵۸۴، با نام مستعار اورمانوتزو ریگوگولی، سالویاتی دیالوگ خود با عنوان «"ایل لاسکا"» را منتشر کرد، یک «متن انتقادی» که در آن استدلال می‌شد که واقعی بودن یک داستان اهمیتی ندارد. در آن زمان، انرژی او صرف اثری با لحنی دیگر، یعنی «"ملاحظاتی در باب زبان دکامرون» شد"؛ در مارس ۱۵۸۴، او به رم رفت تا نسخه‌ای از جلد اول را به اهداکننده آن، بونکامپانی، بدهد و سپس از خدمت او مرخص شد.اختلافات بر سر تاسو (۱۵۸۴–۱۵۸۶).اواخر سال ۱۵۸۴ شاهد انتشار "«ایل کارافا» یا حقیقت شعر حماسی" اثر (آن) بودیم که در آن بحث می‌شد که آیا لودوویکو آریوستو یا تورکواتو تاسو در شعر حماسی به برتری دست یافته‌اند؛ در این اثر اعلام شد که برنده، "«ژروسالمه لیبراتا»" اثر تاسو است، به دلیل احترام به وحدت عمل، تعادل بین تاریخ و خیال و اخلاق شخصیت‌های مسیحی؛ در مقابل، "اورلاندو فوریوسو" به دلیل فقدان وحدت و واقع‌نمایی و همچنین به دلیل قسمت‌های شهوت‌انگیزش مورد انتقاد قرار گرفت.در فوریه ۱۵۸۵، «"دفاعیه اورلاندو فوریوسو»" منتشر شد که به‌طور جمعی توسط دانشگاهیان کروسکا امضا شده بود، اما در واقع توسط سالویاتی با همکاری باستیانو دِ روسی نوشته شده بود. این دفاع که با تقدیم‌نامه‌ای به و مقدمه‌ای برای خوانندگان (نوشته دِ روسی) همراه بود، حمله‌ای به زبان شعر تاسو بود که لاتین‌گرایی و اشکال «ناخالص» آن برای «خلوص» توسکانی مضر تلقی می‌شد. به دلایل مشابه، "«ل'آمادیجی»" (۱۵۶۰) اثر برناردو تاسو، که مدت‌ها قبل (در سال ۱۵۶۹) درگذشته بود، به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. در مقایسه با "اورلاندو فوریوسو"، "«ژروسالمه لیبراتا»" نیز فاقد خلاقیت ارزیابی شد.تاسو از در فرارا، جایی که زندانی بود، با یک "دفاعیه" برای شعرش پاسخ داد. در این دفاعیه، پس از دفاع از کار پدرش، او با دقت از کار خود دفاع کرد. پس از مداخله تعدادی از نویسندگان دیگر در این جنجال، سالویاتی با استفاده از نام آکادمی دلا کروسکای خود «اینفاریناتو»، در ۱۰ سپتامبر ۱۵۸۵ پاسخی قاطع و جدلی به دفاعیه تاسو منتشر کرد که به دوک بزرگ تقدیم شده بود. این پاسخ بر برتری ابداع بر تقلید و خیال بر تاریخ تأکید داشت و انکار می‌کرد که وظیفه شاعر بیان حقیقت است. در همان زمان، سالویاتی انتقاد از "«آمادگیجی»" و "«گروسالمه لیبراتا»" را تکرار کرد و از برتری اشعار ماتئو ماریا بویاردو و آریوستو و به دلیل خلوص زبانش، از "«مورگانته»" لوئیجی پولچی تمجید کرد.تاسو در کتاب خود "با عنوان «داوری بر اورشلیم اصلاح‌شده»" (که پس از مرگش در سال ۱۶۶۶ منتشر شد) به این بحث بازگشت. سالویاتی دوباره با پاسخی (۱۵۸۸، تقدیم به آلفونسو دوم دِسته) به "کتاب «الگو»" اثر پلگرینو پاسخ داد. همچنین اثر او «"ملاحظاتی" علیه» جزوه‌ای در دفاع از تاسو نوشته جولیو اوتونلی بود که سالویاتی آن را با نام مستعار کارلو فیورتی در سال ۱۵۸۶ منتشر کرد.فرارا و سال آخر (۱۵۸۷–۱۵۸۹).در سال ۱۵۸۶، سالویاتی جلد دوم "«ملاحظاتی در باب زبان دکامرون»" را در فلورانس، در دو کتاب منتشر کرد: کتاب اول به اسم و کتاب دوم به حرف اضافه و حرف تعریف اختصاص داشت. سپس، از طریق تلاش‌های ارکول کورتیل و پس از مذاکرات فشرده‌ای که در دسامبر همان سال به پایان رسید، سالویاتی به خدمت آلفونسو دوم دِسته، دوک فرارا، دعوت شد تا تاریخ جدیدی از سلسله دِسته بنویسد. بخش اولیه این تاریخ در خطابه تشییع جنازه کاردینال لوئیجی دِسته، که در رم درگذشت، که در فوریه ۱۵۸۷ چاپ شد، گنجانده شد. در ماه مارس، سالویاتی از سمت کنسولی آکادمی دلا کروسکا استعفا داد و با مسئولیت اضافی قرائت «اخلاق ارسطو» به فرارا رفت. او خطابه تشییع جنازه دون آلفونسو دِسته، عموی دوک، که در نوامبر ۱۵۸۷ درگذشت، را سرود و آن را در ملاء عام خواند.در تابستان ۱۵۸۸ به توسکانی بازگشت و دچار تب شدیدی شد که هرگز از آن بهبود نیافت. ماه‌های آخر عمرش با کمک‌های آلفونسوی دوم سپری شد، کسی که کتابخانه و نسخه‌های خطی خود را به او به ارث گذاشته بود. این مراسم در بهار ۱۵۸۹ در صومعه سنت ماریا آنجلی برگزار شد و او در شب بین ۱۱ و ۱۲ ژوئیه در آنجا درگذشت.مروری بر آثار سالویاتی.کمدی‌ها.سالویاتی در سازماندهی چندین نمایش نقاب‌دار درباری شرکت کرد و در حالی که هنوز کنسول آکادمی فلورانس بود، یک کمدی برای کارناوال ۱۵۶۷ ساخت. "خرچنگ"در پنج پرده است که به عنوان هدیه‌ای به توماسو دل نرو، که به نوبه خود نویسنده تقدیم‌نامه به فرانچسکو د مدیچی است، تقدیم شده است. مقدمه توضیح می‌دهد که این اثر با هجاهای آزاد نوشته شده است، همان‌طور که از "فن شعر" ارسطو الهام گرفته شده است.کمدی دوم، "خار"، که در تاریخ نامشخصی نوشته شده بود، پس از مرگ او در سال ۱۵۹۲ در فرارا به چاپ رسید، با تقدیم به جووانی باتیستا لادرکی، منشی آلفونسو دوم دِسته. متن به نثر است و با توجه به ترجیح سالویاتی به کمدی‌های منظوم، این احتمال وجود دارد که نسخه باقی‌مانده تنها یک پیش‌نویس باشد.هر دو نمایشنامه از قواعد شعر کلاسیک پیروی می‌کردند اما به زبان فلورانسیِ مصطلح نوشته شده بودند، و بدین ترتیب نشان می‌دادند که چگونه زبان معاصرِ پالایش‌یافته می‌تواند با قالب‌های سنتی سازگار شود.خطابه‌ای در ستایش سخنوری فلورانسی (۱۵۶۴).در یک جلسه رسمی آکادمی فلورانس، سالویاتی، که در آن زمان بیست و چهار ساله بود، با هدف اعلام شده ایجاد تغییر اساسی در نگرش دانشگاهیان، به زبان خود ادای احترام کرد. اصل استدلال او این بود که فضیلت ذاتی یا یک سنت ادبی برجسته برای شکوفایی و رونق یک زبان کافی نیست. گفتار فلورانس زبانی زنده با نویسندگانی از جمله «آن شگفتی و معجزه»، دانته، بود. با این حال، یک زبان تنها در صورتی تأیید می‌شود که گوینده از ارزش آن آگاه باشد و اگر افراد دارای موقعیت و اقتدار به شناخت و انتشار آن متعهد باشند. گفتار فلورانس در آغاز قرن شانزدهم توسط پیترو بمبو «از خواب» بیدار شده بود، اما اکنون به یک قهرمان جدید نیاز داشت تا آن را پیش ببرد. این باید نقش آکادمی فلورانس باشد که مستقیماً توسط کوزیمو د مدیچی، «یکی از شاهزادگان بزرگ مسیحیت» اداره می‌شود. او استدلال کرد که نقش آکادمی تعیین قوانین زبان خواهد بود. سپس هر اثر پزشکی، حقوقی یا الهیاتی به زبان فلورانسی ترجمه و خوانده می‌شد. این امر عملاً ارسطو را به شهروند فلورانس تبدیل می‌کرد و هر بخش از فلسفه او به‌طور کامل به زبان محاوره‌ای شهر ترجمه می‌شد.تفسیری بر شعرشناسی.سالویاتی کار بر روی شرحی بر فن شعر ارسطو را در سال ۱۵۶۶ آغاز کرد، اما این احتمال وجود دارد که تنها اولین کتاب از چهار کتاب به پایان رسیده باشد، کتابی که هنوز در کتابخانه مرکزی ملی فلورانس (Ms. II.II .11) نگهداری می‌شود و مجوز آن درخواست و تنها ده سال بعد اعطا شد. اما یک دهه پس از این، گفته می‌شود که سالویاتی هنوز روی آن کار می‌کند؛ مقالات منتشر نشده او برای انتشار به باستیانو دِ روسی با تقدیم به آلفونسو دوم دِسته واگذار شد. این نسخه خطی، که عمدتاً نه با دستخط، بلکه با اصلاحات نویسنده از نویسنده است، بیش از ۶۰۰ صفحه دارد و به سوالات مهم تفسیری می‌پردازد. یک مقاله مقدماتی در مورد ساختار، بخش‌ها و واژگان بحث می‌کند. قصد اعلام‌شدهٔ سالویاتی این بود که زیبایی سنت ادبی فلورانس را نشان دهد و خوانش متفاوتی از فن شعر را ممکن سازد، با ارائه، در کنار متن یونانی، یک ترجمهٔ تحت‌اللفظی ایتالیایی، «کلمه به کلمه»، یک تفسیر و یک تفسیر، که «مطالب را روان‌تر و مفاهیم را از هم جدا می‌کند، کلمات را تجزیه و تحلیل می‌کند و در صورت لزوم آنها را روشن می‌سازد.»دکامرون."کتاب دکامرون" اثر بوکاچیو در سال ۱۵۵۹ در فهرست کتاب‌های مرجع قرار گرفت: در سال ۱۵۶۴، پس از ویرایش و بازنگری مناسب، در فهرست کتاب‌هایی قرار گرفت که کلیسا پس از انجام ویرایش و بازنگری مناسب، خواندن آنها را برای کاتولیک‌ها مجاز می‌دانست. سپس کلیسا از تعدادی نسخه اصلاح‌شده حمایت مالی کرد که کاتولیک‌ها می‌توانستند آنها را بخوانند. اولین نسخه از این نسخه‌ها، در سال ۱۵۷۳، (معروف به "نسخه نمایندگان") که توسط وینچنزو بورگینی تهیه شده بود، به سادگی تمام شخصیت‌ها و بخش‌هایی از داستان‌ها را به نامطلوب‌ترین شکل ممکن حذف کرد. اگرچه کلیسا در سال ۱۷۹۳ چاپ نسخه نمایندگان را مجاز دانست، اما خیلی زود به این نتیجه رسید که این نسخه به هیچ وجه رضایت‌بخش نیست و نسخه نمایندگان نیز در فهرست کتاب‌های مرجع قرار گرفت. سپس گراند دوک کوزیمو مداخله کرد و در سال ۱۵۸۰، با تأیید کلیسا، وظیفه معتبر تولید نسخه جدیدی را که برای دادگاه تفتیش عقاید قابل قبول باشد، به سالویاتی سپرد. نسخه‌ای که او تهیه کرد، که گاهی به عنوان نسخه «پاکسازی‌شده» (۱۵۸۲) شناخته می‌شود، تفاوت بسیار اساسی‌تری با متون منبع نسبت به نسخه بورگینی داشت؛ در واقع برخی از معاصران سالویاتی آن را به عنوان «تحریفی از بوکاچیو» محکوم کردند.سالویاتی "دکامرون را" ویرایش کرد تا آن را با اخلاق مسیحی هماهنگ کند. در نسخه او، شخصیت‌های نکوهیده خلق شده توسط بوکاچیو به عنوان روحانی به افراد غیر روحانی تبدیل شدند. او همچنین زبان متن را به‌طور کامل ویرایش و اصلاح کرد. سالویاتی مانند دیگر اعضای آکادمی خود معتقد بود که نوشتن باید از تلفظ پیروی کند؛ «باید از املاهایی که با نحوه صحبت توسکانی‌ها مطابقت ندارند، اجتناب کرد… تلفظ توسکانی از تلاش و خشونت جلوگیری می‌کند.» سالویاتی دکامرون را در درجه اول به عنوان یک مرجع زبانی معتبر می‌دید، بنابراین آن را به آنچه که او و همکارانش معتقد بودند اشکال «مناسب» هستند، ویرایش کرد.سالویاتی تعدادی از نسخه‌های خطی "دکامرون" را بررسی کرد، اما عمدتاً به مجموعه قوانین مانلی متکی بود. نه تنها تفاوت‌های زبانی قابل توجهی بین نسخه‌های خطی وجود داشت، بلکه ناسازگاری‌ها و تغییراتی در خود مجموعه قوانین مانلی نیز وجود داشت. سالویاتی تصمیم گرفت تا حد زیادی از تغییرات موجود در مجموعه قوانین مانلی به دلیل اصالت آوایی آنها پیروی کند «زیرا احتمالاً آنها صرفاً متفاوت نیستند، بلکه از یک شکل مشترک ناشی می‌شوند و ما نمی‌توانیم به سادگی یکی از آنها را ترجیح دهیم». او در جنبه‌های دیگر ویرایش خود کمتر محافظه‌کار بود؛ قرار دادن علائم نگارشی، حذف لاتین‌گرایی‌ها (به جای «bascio» (بوسه) و «camicia» به جای «camiscia» پیراهن). رویکرد او به املا در واقع راهی میانه بین نوشتار کلاسیک و گفتار مدرن بود، بدون اینکه به پیشنهادهای رادیکال برای یک سیستم نوشتاری کاملاً جدید که توسط جیان جورجیو تریسینو، کلودیو تولومی و جورجیو بارتولی ارائه شده بود، تمایل داشته باشد.قوانین سخنرانی و "اظهارات توسکانی در مورد دکامرون".«"قواعد گفتار توسکانی»" (۱۵۷۶–۱۵۷۷) یک راهنمای دستور زبان بود که سالویاتی برای ارکول کورتیل، سفیر دِسته در دربار مدیچی، نوشت، به این امید که مسیر او را برای انتصاب در دربار فرارا هموارتر کند. اگرچه این اثر بسیار مختصرتر از "«ملاحظات»" بعدی و پخته‌تر است، اما جامع‌تر است و به تمام اجزای کلام می‌پردازد و به ویژه بر فعل تمرکز دارد. سالویاتی به پیروی از استادش بندتو وارکی، فعل را از نظر زمان، وجه و وجه مورد بررسی قرار داد.«"ملاحظاتی در باب دکامرون»،" ویرایش جدید "دکامرون را" به عنوان نقطه شروع خود در نظر گرفته و به بسیاری از جنبه‌های مهم بحث پیرامون زبان می‌پردازد. این کتاب در دو جلد منتشر شد، جلد اول در ونیز (چاپ شده توسط گوئرا در سال ۱۵۸۴) و جلد دوم در فلورانس (چاپ شده توسط جیونتی ۱۵۸۶). جلد اول به سه کتاب تقسیم شده است که به ترتیب به مسائل زبان‌شناسی مربوط به ویرایش ۱۵۸۲، قواعد دستور زبان و تلفظ و املا می‌پردازند. در این جلد، که به حامی خود، ژاکوپو بونکامپانی، دوک سورا، تقدیم شده است، سالویاتی اصل اصلی خود را مطرح می‌کند: «قوانین گفتار رایج ما باید از نویسندگان قدیمی ما گرفته شود، یعنی از کسانی که از قرن سیزدهم تا قرن چهاردهم می‌نوشتند: زیرا قبل از این زبان هنوز به نقطه اوج شکوفایی زیبای خود نرسیده بود و پس از این بدون شک ناگهان محو شد.» جلد اول با متن دکامرون اول، جلد نهم، به پایان می‌رسد و پس از آن دوازده ترجمه از همان متن به دوازده گویش مختلف ایتالیایی ارائه می‌شود تا برتری زبان بوکاچیو نشان داده شود. یکی از دوازده نسخه، به زبان رایج فلورانسی بود که به فردی بی‌سواد نسبت داده شده بود: این نسخه تفاوت چندانی با نسخه بوکاچیو ندارد و بدین ترتیب برتری «طبیعی» زبان فلورانسی را نشان می‌دهد.سالویاتی معتقد بود که استفاده از کلمات تا حد امکان از زبان فلورانسی قرن چهاردهم ضروری است، اما با این وجود باید به گفتار مدرن به عنوان راهنمایی برای تلفظ (و بنابراین برای املا) تکیه کرد. او دیدگاهی «طبیعت‌گرایانه» اتخاذ کرد که او را به حمایت از «حاکمیت مردمی در کاربرد زبانی، اولویت گفتار یعنی بر شکل نوشتاری در استفاده از زبان، خلوص زبانی به عنوان موهبتی طبیعی از فلورانسی» سوق داد. خصومت او با گرایش قرن پانزدهم به لاتینیسم، که آن را مصنوعی و تحقیرآمیز نسبت به خلوص اولیه زبان می‌دانست، او را بر آن داشت تا از تاسو انتقاد کند. جلد دوم، که به فرانچسکو پانیگارولا اختصاص داده شده است، به مسائل دستوری، به ویژه اسم‌ها، صفت‌ها، حروف تعریف و حروف اضافه، با جزئیات بیشتری نسبت به آنچه در "«قوانین گفتار توسکانی»" بیان کرده بود، می‌پردازد.