جان داگلاس وودوارد کیست؟ توضیح بده.
جان داگلاس وودوارد (; – ) که معمولاً به‌طور خلاصه J.D. یا داگلاس وودوارد نامیده می‌شود، نقاش منظره‌نگار و تصویرگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. او یکی از «مشهورترین نقاشان و تصویرگران» این کشور بود و صدها صحنه از ایالات متحده آمریکا، اروپای شمالی، سرزمین مقدس و مصر خلق کرد که بسیاری از آنها در مجلات محبوب آن زمان چاپ می‌شدند.زندگی.وودوارد در ۱۲ ژوئیه ۱۸۴۶ در شرکت میدلسکس، ویرجینیا، پسر جان پیت لی وودوارد و مری میلدرد ماینر وودوارد متولد شد. خانواده‌اش در حالی که او هنوز بسیار جوان بود، نقل مکان کردند و او دوران کودکی خود را در کاوینگتن، کنتاکی گذراند، جایی که جی.پی.ال. وودوارد به یک تاجر موفق ابزارآلات تبدیل شد. تا سال ۱۸۶۱، در سن ۱۵ یا ۱۶ سالگی، او تحصیل هنر را زیر نظر نقاش آلمانی تی. سی. ولش در نزدیکی سینسیناتی، اوهایو. خانواده کنفدراسیون با کانادا همدردی داشتند و در طول جنگ داخلی آمریکا به کانادا گریختند. با این حال، در سال ۱۸۶۳، جان به شهر نیویورک سفر کرد و تا سال ۱۸۶۵ در کوپر یونیون و آکادمی ملی طراحی (نیویورک) تحصیل کرد. او اولین نقاشی خود را در سال ۱۸۶۷ در آکادمی به نمایش گذاشت.در ابتدا او سعی کرد به عنوان یک هنرمند منظره، با الهام از حومه ویرجینیا امرار معاش کند. (خانواده‌اش پس از پایان جنگ در سال ۱۸۶۵ در ریچموند ساکن شده بودند) با این حال، او دریافت که امرار معاش تنها از طریق هنرهای زیبا غیرممکن است و به تصویرگری کتاب روی آورد. در سال ۱۸۷۱، اولین سفارش خود را از مجله «آتشدان و خانه» دریافت کرد که او را به یک تور طراحی جنوب برد؛ این نقاشی‌ها به صورت حکاکی روی چوب در مجله منتشر شدند.از سال ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۳، او به عنوان یکی از تصویرگران اصلی مجموعه D. Appleton &amp; Company "Picturesque America» سفرهای زیادی کرد، که بسیاری از حکاکی‌های او بر اساس طرح‌ها یا نقاشی‌های آبرنگ انجام شده در محل بود. طراحی‌ها و نقاشی‌های وودوارد بخش‌های مربوط به "Mackinac", "ساحل جنوبی دریاچه ایری"، "دره کنتیکت"، "بوستون"، "دره هوساتونیک"، «دره جنی»، «ساحل شرقی»، «دریاچه ممفرماگوگ»، «دلاویر علیا»، و «آبشار دریاچه کایوگا». "دره کنتیکت، از کوه تام"; "بوستون، از جنوب بوستون"; و "کبک" اساس سه حکاکی فولادی آن بودند. این اثر تأثیر عمده‌ای بر رشد گردشگری آمریکا و جنبش‌های حفاظت و نگهداری از آثار باستانی داشت. این اثر بسیار محبوب بود و تا سال ۱۸۸۰ بیش از نسخه از آن به فروش رسید. در این دوره، وودوارد همچنین با هری فن، یکی دیگر از تصویرگران مهم این پروژه، ملاقات و با او دوست شد، با وجود اینکه این دو در مناطق مختلف کشور کار می‌کردند.اپلتون همچنین او را از سال ۱۸۷۴ تا ۱۸۷۵ برای تولید مجموعه‌هایی در مورد رودخانه هادسون و راه‌آهن قاره‌ای برای «مجله هنری» خود استخدام کرد. در سال ۱۸۷۵، وودوارد با ماریا لوئیز سیمونز ازدواج کرد. او همچنین برای «یک قرن بعد: نگاهی اجمالی به فیلادلفیا» تصویرسازی کرد.برای مجموعه «اروپای زیبا» اپلتون، وودوارد به شمال و اروپای شرقی فرستاده شد. آثار او در مجله ظاهر نشد. جلد اول این مجموعه که به جزایر بریتانیا می‌پرداخت. در جلدهای دوم و سوم، طراحی‌ها و نقاشی‌های او بخش‌های مربوط به «شهرهای قدیمی آلمان»، «نروژ»، «نروژ (آبدره سوگنه، آبدره شمالی، رومسدال)»، «سوئد»، «درسدن و سوئیس ساکسون»، «قسطنطنیه»، «روسیه» و «دانوب» را مصور کردند. «رومزدالهورن» و «بسفر، قسطنطنیه» او اساس دو تا از حکاکی‌های فولادی آنها بودند.طرح‌هایی که اساس فلسطین زیبا را تشکیل دادند، در طول دو سفر مشترک وودوارد و فن به مصر و شام در زمستان‌های ۱۸۷۷–۱۸۷۸ و ۱۸۷۸–۱۸۷۹ گردآوری شدند. این دو سفر در مکاتبات او با همسر وودوارد و مادرش مستند شده است. این دو نفر اجازه ویژه برای طراحی در داخل و زیر مسجد عمر (قبه الصخره) دریافت کردند، اگرچه وودوارد خیابان‌های اورشلیم را با «کثیف‌ترین کوچه‌های بالتیمور» مقایسه می‌کرد. او که از گرما، تابش خیره‌کننده و برهوت خسته شده بود، بهترین چیزی که می‌توانست در مورد ساحل دریای مرده بگوید این بود: «فکر می‌کنم آنقدر بد نیست که بدتر از این نباشد». ناصره «بدترین» بود، در حالی که او بیشتر تحت تأثیر خرابه‌های سوریه-روم در بعلبک قرار گرفت. در سال ۱۸۷۹، او به نیویورک بازگشت و بیشتر سه سال بعدی را صرف آماده‌سازی تصاویر برای چاپ کرد. این آثار بسیار موفق بودند، و وودوارد و فن هر کدام سالانه ۱۰۰۰۰ دلار از بهره مالکانه جلدهای سرزمین مقدس دریافت می‌کردند.از در سال ۱۸۸۲، او برای «مجله قرن» و چندین کتاب شعر تصویرسازی کرد و با تأمین مالی، اکنون می‌توانست زمان بیشتری را به نقاشی مناظر با رنگ روغن و آبرنگ اختصاص دهد. او بیشتر سال ۱۸۸۳ را به همراه همسرش به پاریس و پونت-آون در فرانسه نقل مکان کرد. آنها در سال ۱۸۸۴ به نیویورک بازگشتند و وودوارد در سال‌های بعد به نقاشی و تصویرسازی برای کتاب‌ها (از جمله «آواز رودخانه» اثر چارلز کینگزلی در سال ۱۸۸۷ و «آواز شیپور» اثر آلفرد تنیسون در سال ۱۸۸۸) و مجلاتی مانند «مجله قرن»، «مجله اسکریبنر» و «ماهنامه هارپر» پرداخت. او پس از مرگ پدرش در سال ۱۸۹۵ که ارث زیادی برایش به جا گذاشت، تمام تمرکز خود را روی نقاشی گذاشت.بین سال‌های ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۱، وودوارد و همسرش به ایتالیا و سوئیس سفر کردند. در سال ۱۹۰۵، آنها در نیو راشل، نیویورک، یک مستعمره هنری محبوب، ساکن شدند. او تا زمان مرگش در ۵ ژوئن ۱۹۲۴، نقاشی‌های استودیوی خود را می‌فروخت.میراث.شراین مونت، متعلق به اسقف‌نشین اسقفی ویرجینیا، بسیاری از آبرنگ‌های اصلی وودوارد را در خود جای داده است. مکاتبات او به عنوان مجموعه «یک هنرمند در خارج از کشور در دهه هفتاد» در بخش بایگانی کتابخانه ایالتی در ریچموند، ویرجینیا نگهداری می‌شود.