کارلو فورلانینی کیست؟ توضیح بده.
کارلو فورلانینی (۱۱ ژوئن ۱۸۴۷–۲۵ مه ۱۹۱۸) پزشک و استاد دانشگاه‌های تورین و پاویا بود. او همچنین مخترع پنوموتوراکس مصنوعی بود که روش اصلی درمان سل ریوی در نیمه اول قرن بیستم بود و تا دهه ۱۹۷۰ برای موارد شدید سل مورد استفاده قرار می‌گرفت.اوایل زندگی.کارلو فورلانینی در ۱۱ ژوئن ۱۸۴۷ در میلان به دنیا آمد و بزرگ‌ترین فرزند از چهار برادر و یک خواهر بود. پدرش، جوزپه فورلانینی، پزشکی از یک خانواده بورژوای میلانی بود. مادرش، ماریانا روسی، بر اثر بیماری سل ریوی درگذشت. فورلانینی در کومو به مدرسه متوسطه رفت، تحصیلات پیش دکترا را در کالچی تائگی در میلان گذراند و سپس در کالج بورومئو در دانشگاه پاویا تحصیل کرد. او تحصیلات پزشکی خود را در سال ۱۸۶۶ قطع کرد تا به عنوان بخشی از اتحاد ایتالیا توسط گاریبالدی، تحت نظر گاریبالدی خدمت کند. فورلانینی در نبرد مونته سولو و بزکا شرکت کرد. پس از بازگشت به پاویا، اولین اثر علمی خود را در سال ۱۸۶۸ منتشر کرد و در حالی که زیر نظر پائولو مانتگازا در مؤسسه مانتگازا و چشم‌پزشک آنتونیو کواگلینو تحصیل می‌کرد، با جولیو بیزوزرو و کامیلو گلژی دوست شد.شغل و آزمایش‌های اولیه.در ۹ اوت ۱۸۷۰ او از دانشگاه پادوا فارغ‌التحصیل شد. با وجود اینکه تحت نظر یک چشم‌پزشک آموزش دیده بود و پایان‌نامه‌اش (که سال بعد اصلاح و منتشر شد) تحقیقات بیشتری در زمینه چشم‌پزشکی ارائه می‌داد، فورلانینی تصمیم گرفت به دنبال کردن این تخصص پایان دهد و در عوض به خانه‌اش در میلان بازگشت، جایی که در سال ۱۸۷۱ در بیمارستان ماجیوره مشغول به کار شد.فورلانینی در بیمارستان ماجیوره در بخش‌های بیماری‌های مزمن و بیماری‌های چشم کار می‌کرد و سپس در سال ۱۸۸۱ رئیس بخش پوست شد. در طول این نقش‌ها، فورلانینی تعدادی از بیماران مبتلا به سل را درمان و مشاهده کرد، زیرا این بیماری یک بحران بزرگ سلامتی در طول زندگی او بود. او با کمک یکی از برادرانش، انریکو، تعدادی دستگاه و روش برای درمان سل طراحی و آزمایش کرد. این دستگاه‌ها شامل تلاش‌هایی برای درمان سل و بیماری‌های مشابه ریه‌ها با حرکات تنفسی اجباری برای افزایش جریان خون به ریه‌ها و بهبود تأمین هوای بیمار بود، اگرچه او این روش‌ها را بی‌فایده یافت. با این حال، از این آزمایش‌ها و از همکاری او با انریکو، چیزی مفید پدیدار شد؛ برخی از اولین محفظه‌های پرفشار جهان. در سال ۱۸۷۵ - برای تحقیقات بیشتر و درمان سل - فورلانینی هم انجمن پنوموتراپی و هم مؤسسه پنوماتیک میلان را تأسیس کرد.فورلانینی در جریان کار خود با بیماران مبتلا به سل، مشاهده کرد که تعدادی از آنها دچار پنوموتوراکس خودبه‌خودی می‌شوند. این پارگی‌ها اغلب منجر به مرگ بیماران می‌شد. چرک و هوا حفره پلور را پر می‌کرد که علاوه بر قرار دادن ریه‌های در حال مبارزه در معرض عفونت بیشتر، به آنها فشار می‌آورد. فورلانینی، مانند تعداد انگشت‌شماری از پزشکان قبلی، این نظریه را مطرح کرد که اگر بتوان به‌طور مصنوعی با هوا و بدون مایع عفونی به ریه‌ها فشار وارد کرد، می‌توان به ریه اجازه استراحت، التیام و اسکار داد و در نتیجه حفره‌های تشکیل شده و ساکن شده توسط سل در ریه آسیب‌دیده را از بین برد.در سال ۱۸۸۲، او مقاله‌ای منتشر کرد که این نظریه را در مورد پنوموتوراکس مصنوعی شرح می‌داد. در این زمان، نه فورلانینی و نه کسانی که به‌طور مستقل همین نظریه را مطرح کرده بودند، مطالعه گسترده‌ای در مورد استفاده از APT در درمان سل انجام نداده بودند و جامعه پزشکی معاصر مطالعات مربوط به باکتری‌ها و واکسن‌ها را ترجیح می‌داد، بنابراین علاقه کمی به این مقاله نشان داده شد.شغل دانشگاهی - تورین و پاویا.در سال ۱۸۸۴، فورلانینی دوران دانشگاهی خود را در دانشگاه تورین به عنوان استاد تمام وقت آسیب‌شناسی پزشکی ویژه آغاز کرد، به مقام استاد «فوق‌العاده» در کلینیک پزشکی مقدماتی دانشگاه دست یافت و سال بعد مدیر کابینه آسیب‌شناسی پزشکی و مقدماتی ویژه شد. در این مدت، او مخترع آینده فشارسنج کاف پنوماتیک، سیپیونه ریوا-روچی، را راهنمایی کرد.دانشگاه پاویا در سال ۱۸۹۸ به فورلانینی یک موقعیت تدریس موقت در آسیب‌شناسی پزشکی ویژه پیشنهاد داد که برای آن به شهر بازگشت. او در نهایت تصمیم گرفت در سال ۱۹۰۰ در دانشگاه محل تحصیلش به عنوان استاد دائمی مشغول به کار شود. تعداد انگشت‌شماری از دانشجویان او - سیپیونه ریوا-روچی، اومبرتو کارپی دِ رسمینی و اوژنیو مورلی - از فورلانینی در این حرکت پیروی کردند. نظریه فورلانینی در مورد پنوموتوراکس مصنوعی (برای درمان سل) ابتدا در یازدهمین کنگره بین‌المللی پزشکی در رم ارائه شد و سال بعد، نتایج آن را در کنگره پزشکی داخلی ایتالیا نیز ارائه داد. در سال‌های بعد، تکنیک او به دلیل عوارض شدید این روش، که گاهی اوقات شامل آمفیزم و آمبولی مغزی می‌شد، همان‌طور که خود فورلانینی اشاره کرده بود، مورد انتقاد قرار گرفت. در اوایل همان سال (۱۸۹۴)، او این روش را برای اولین بار انجام داده بود.تقدیرنامه‌ها.فورلانینی سال به سال روش خود را بهبود و ارتقا داد و در آوریل ۱۹۱۲، سخنرانی معروفی را در رم با عنوان «پنوموتوراکس مصنوعی در درمان فتیسیس ریوی» در هفتمین کنگره بین‌المللی سل ارائه داد. این ارائه با استقبال گرم روبرو شد و پس از سی سال مطالعه در مورد پنوموتوراکس، او به رسمیت شناخته شدن کامل بین‌المللی از کار خود دست یافت. فورلانینی شخصیتی جذاب داشت، اهل گفتگو بود و در موسیقی و هنر مهارت داشت. او پزشک محبوب بیماران بیمارستان خود بود و از دنبال کردن تحقیقات خود بدون تمایل به خودستایی شخصی راضی بود. در سال ۱۹۱۳، او به عنوان سناتور پادشاهی ایتالیا و عضو شورای آموزش عمومی معرفی شد. کامیلو گلژی، دوست همیشگی و استاد همکار او در دانشگاه پاویا، سه بار او را برای جایزه نوبل پزشکی نامزد کرد و اظهار داشت که اختراع پنوموتوراکس «برای بشریت بسیار مفید» بوده است. با این حال، سه سالی که گلژی فورلانینی را برای جایزه نامزد کرد (۱۹۱۵–۱۹۱۸)، اصلاً جایزه‌ای به او اهدا نشد. در این مدت، سلامت فورلانینی به سرعت رو به وخامت گذاشت؛ او میگرن‌های شدید و بدخیمی شکمی، احتمالاً سرطان پانکراس، را تجربه کرد. او به همین دلیل در ۲۵ مه ۱۹۱۸ در سن ۷۱ سالگی در نروی، در ریویرای لیگوریا درگذشت. امروزه «مؤسسه کارلو فورلانینی» در رم، که در سال ۱۹۳۴ تأسیس شد، به افتخار او نامگذاری شده است.پنوموتوراکس مصنوعی.مراحل اولیه و الهام.از همان مراحل اولیهٔ فعالیت حرفه‌ای‌اش، علاقهٔ فورلانینی به بیماری سل، عاملی تکرارشونده در زندگی حرفه‌ای و دانشگاهی او بوده و او را به سمت اختراع پنوموتوراکس مصنوعی سوق داده است. این ایده که پنوموتوراکس عمدی القا شده ممکن است در درمان سل مفید باشد، اولین بار در سال ۱۷۷۱ توسط کتابدار فرانسوی، ادمونگ کلود بورو، مطرح شد که در آن زمان روی ترجمهٔ فرانسوی اثر گیلکریست با عنوان "«استفاده از سفرهای دریایی در پزشکی، به‌ویژه در یک مصرف و مشاهدات در مورد آن بیماری»" کار می‌کرد. با این حال، تنها پنجاه سال بعد (در سال ۱۸۲۲) بود که جیمز کارسون، پزشک بریتانیایی، آزمایش‌هایی را روی خرگوش‌ها برای مطالعهٔ تأثیر و کاربردهای بالقوهٔ پنوموتوراکس بر فعالیت‌های خرگوش آغاز کرد. با وجود خطر فروپاشی کامل ریهٔ بیمار، کارسون فکر می‌کرد که تلاش برای تولید پنوموتوراکس مصنوعی در انسان به دلیل میزان مرگ و میر ناشی از این بیماری و گستردگی آن، توجیه‌پذیر است. با این حال، پس از تلاش ناموفق برای تکرار آزمایش در یک نمونه انسانی، ایده درمان با کلاپس کنار گذاشته شد و تنها چند سال بعد دوباره مطرح شد. هنگامی که فورلانینی برای اولین بار ایده استفاده از پنوموتوراکس مصنوعی را به عنوان درمانی برای سل بررسی کرد، از آزمایش‌های کارسون آگاه نبود (کار او تا سال ۱۹۰۹ مورد توجه قرار نگرفت). علاقه او به مطالعه بیماری‌های ریوی زمانی شکل گرفت که او به عنوان دانشجوی پزشکی تازه فارغ‌التحصیل در بخش بیماری‌های مزمن بیمارستان اوسپداله ماجیوره در میلان کار می‌کرد. در طول این سال‌ها، او شروع به طراحی دستگاه‌هایی با هدف افزایش تهویه ریه در افراد مبتلا به سل کرد. در تلاش برای ساخت این دستگاه، برادرش انریکو فورلانینی (مهندسی ماهر و یکی از پیشگامان پرواز هوایی) به او کمک کرد.توسعه.کارلو فورلانینی با کمک برادرش، دستگاه ساده‌ای را طراحی و ساخت که قادر به تزریق گازها به داخل فضای جنب بود. وجود گاز در مایع داخل فضای جنب باعث از کار افتادن ریه و در نتیجه ایجاد پنوموتوراکس مصنوعی می‌شد. فورلانینی پس از ساخت این دستگاه، سعی کرد دو مورد سل را با القای پنوموتوراکس در دو بیمار درمان کند و به نتایج مثبتی دست یافت.دستگاه مورد استفاده در این درمان که بعدها به عنوان «دستگاه پنومو» شناخته شد، شامل یک سوزن توخالی، یک پمپ هیدرولیک و یک فشارسنج و همچنین دو مخزن نیتروژن بود. فورلانینی در طول آزمایش‌های خود متوجه شد که پلور حضور هوا را به خوبی تحمل می‌کند، با این حال اکسیژن سریع‌تر از سایر گازها جذب می‌شود. این امر او را بر آن داشت تا از نیتروژن استفاده کند که باید هر روز در مقادیر کم تجویز می‌شد (اگر گاز خیلی سریع جذب می‌شد، دوز آن باید افزایش می‌یافت). از آنجایی که ظرفیت جذب پلور با گذشت زمان کاهش می‌یابد، فاصله بین تزریق‌ها می‌تواند پس از چند ماه افزایش یابد.یافته‌ها و انتشارات.در سال پس از آزمایش‌هایش (۱۸۹۵)، فورلانینی نتیجه موفقیت‌آمیز پنوموتوراکس مصنوعی خود را در مجله "Gazzetta Medica di Torino" گزارش داد. با این حال، گزارش کامل آزمایش‌های او و وسعت تحقیقاتش تنها در سال ۱۹۰۶ منتشر شد (گزارشی بر اساس ۲۵ مورد). پس از سال ۱۸۹۵، یافته‌های فورلانینی عمدتاً با بی‌تفاوتی در جامعه پزشکی ایتالیا روبرو شد (در برخی موارد، پزشکان ایتالیایی نسبت به تکنیک جدید خصمانه بودند). با وجود این، فورلانینی در تحقیقات خود پشتکار نشان داد و پنوموتوراکس مصنوعی را تکمیل کرد و به او درک عمیق‌تری از خود روش داد. این امر به او اجازه داد تا در هفتمین کنگره بین‌المللی سل در رم (در سال ۱۹۱۲) گزارشی معتبر در مورد پنوموتوراکس مصنوعی خود ارائه دهد، که به خاطر آن مورد تحسین زیادی قرار گرفت. پس از سال ۱۹۱۲، تکنیک فورلانینی برای پنوموتوراکس مصنوعی در سراسر اروپا و ایالات متحده گسترش یافت و بسیاری از پزشکان دیگر را به اتخاذ این تکنیک ترغیب کرد. در طول سال‌ها، تکنیک فورلانینی بیشتر توسعه و بهبود یافت، بنابراین میزان موفقیت این روش افزایش یافت. پنوموتوراکس مصنوعی به عنوان یک درمان تا زمان معرفی استرپتومایسین در سال ۱۹۴۴ ادامه یافت. . "پزشکی تنفسی". 100 (11): 1862–1870. doi: . شاپا ۰۹۵۴-۶۱۱۱. پی ام آی دی ۱۶۹۴۹۸۰۹.جایزه نوبل.از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۹، فورلانینی حداقل ۲۰ بار برای جایزه نوبل نامزد شد؛ همه نامزدکنندگان او اساتید پزشکی ایتالیایی بودند. آنها توضیحات متعددی ارائه دادند و سعی کردند هیئت داوران جایزه را متقاعد کنند که چرا فورلانینی باید به عنوان «فردی که مهم‌ترین کشف را در حوزه فیزیولوژی یا پزشکی انجام داده است» در نظر گرفته شود. سه مورد از نامزدهای فورلانینی توسط دوست نزدیک او، کامیلو گلژی (۱۸۴۳ تا ۱۹۲۶) از پاویا، ارائه شد که به عنوان برنده سابق جایزه نوبل (۱۹۰۶) حق داشت هر سال یک نامزد معرفی کند (NA، سالنامه‌های ۱۹۱۲، ۱۹۱۷، ۱۹۱۹). او فورلانینی را نامزد کرد زیرا متقاعد شده بود که اختراع پنوموتوراکس نقطه عطفی در مبارزه با سل است. از آنجا که حداقل برخی از اعضای کمیته نوبل پتانسیل بالایی در درمان پنوموتوراکس می‌دیدند، فورلانینی در طول سال‌های ۱۹۱۳ و ۱۹۱۴ به عنوان یکی از نامزدهای اصلی جایزه نوبل در نظر گرفته می‌شد. با این حال، با وجود همه نامزدها و تلاش‌ها، او هرگز جایزه را دریافت نکرد. هیئت داوران جایزه به نفع سایر نامزدها رأی دادند زیرا آنها روش PNX را نه به اندازه کافی بدیع و نه به اندازه کافی درخشان برای اعطای جایزه نوبل به او می‌دانستند (خطرات بالای این عمل برای بیماران به عنوان عامل مهمی در تصمیم‌گیری مطرح شد).مؤسسه کارلو فورلانینی.فورالنینی در ۲۵ مه ۱۹۱۸ در نروی ایتالیا، بر اثر آنچه که به عنوان «بدخیمی شکمی» توصیف شد، احتمالاً سرطان پانکراس، درگذشت. پس از درگذشت او، شاگردان و تحسین‌کنندگان فراوانش، چه ایتالیایی و چه خارجی، آرزو داشتند یادبود زنده و مناسبی برای استادشان ایجاد کنند. اندکی پس از مرگش، یک صندوق تحقیقاتی برای مطالعه سل به نام او تأسیس شد. عمدتاً با الهام از شاگرد مورد علاقه‌اش، اوژنیو مورلی (۱۸۸۱–۱۹۶۸)، مؤسسه کارلو فورلانینی در رم در سال ۱۹۳۴ تأسیس شد. مورلی اولین مدیر (۱۹۳۴–۱۹۴۵) بود و شاگردش آتیلیو اومدی-زونینی (۱۹۴۵–۱۹۶۸) جانشین او شد و پس از او مجموعه‌ای از فیزیولوژیست‌های برجسته ایتالیایی فعالیت کردند.این بیمارستان به عنوان یک آسایشگاه مورد استفاده قرار می‌گرفت و به‌طور خاص برای همه مبتلایان به سل افتتاح شده بود. این ساختمان در وسط یک پارک واقع شده است، زیرا قبل از کشف داروهای ضد سل با فعالیت باکتری‌کش و باکتریواستاتیک، سل با استراحت در رختخواب در مکانی بهداشتی و با تهویه مناسب درمان می‌شد. به منظور کاهش هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی، شرکت بیمارستان سنت کامیلو-فورلانینی تصمیم گرفت بیمارستان فورلانینی را در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۸ تعطیل کند و دارایی‌ها و خدمات خود را به سن کامیلوس منتقل کند. در سال ۲۰۱۵، بیمارستان به‌طور قطعی تعطیل شد، بخش‌های پنوماتولوژی آن با بخش‌های سن کامیلوس ادغام شدند، در حالی که بخش‌های جراحی قفسه سینه آن در بیمارستان اسپالانزانی گنجانده شد. امروزه «بیمارستان کارلو فورلانینی» در پیازا کارلو فورلانینی ۱ واقع شده است و بخشی از سازمان بیمارستان سن کامیلو-فورلانینی-اسپالانزانی است.