تیپ‌های پارتیزانی ایتالیایی کیست؟ توضیح بده.
تیپ‌های پارتیزانی ایتالیا، تشکیلات مسلحی بودند که در جریان جنگ جهانی دوم در مقاومت ایتالیا شرکت داشتند.آنها به صورت داوطلبانه توسط سربازان نامنظم تشکیل می‌شدند و گاهی اوقات توسط اعضای سابق ارتش که در سرزمین‌های اشغالی ایتالیا خدمت می‌کردند، سازماندهی می‌شدند. این تشکل‌ها بین ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ (با اعلامیه بادولیو) و پایان جنگ در ۶ مه ۱۹۴۵ فعال بودند.تاریخچه.در جریان جنگ جهانی دوم، گروه‌هایی از پارتیزان‌ها پس از اعلامیهٔ بادولیو توسط اعضای پیشین ارتش سلطنتی ایتالیا در شمال و مرکز ایتالیا و در قلمروهای اشغال‌شده توسط پادشاهی، مانند مناطق بالکان، تشکیل شدند. سپس این سربازان پیشین با ضدفاشیست‌ها، تبعیدی‌ها و مهاجران همراه شدند.در پاییز سال ۱۹۴۳، رهبری حزب کمونیست ایتالیا پیشنهاد تشکیل ساختارهای سازمان‌یافته را مطرح کرد و از ایجاد گردان‌های گاریبالدی حمایت نمود. این گروه‌ها به‌عنوان تیپ‌های حمله‌ای طراحی شدند، زیرا باید بلافاصله فعال می‌بودند، در حالی که سازمان‌دهی کامل آن‌ها در حین فعالیت شکل می‌گرفت.قطعات.در طول جنگ، تشکیلات جدید به‌طور مداوم تا آوریل ۱۹۴۵ ایجاد می‌شدند و یکی از رویدادهای مهم، تشکیل فرماندهی کل «سپاه داوطلبان آزادی» در ۹ ژوئن ۱۹۴۴ در میلان بود، جایی که ستاد اصلی سازمان‌های پارتیزانی مستقر بودند. CVL نمایندهٔ جنبش پارتیزانی در میان متفقین و دولت ایتالیا بود و هدف آن هماهنگی میان گردان‌ها و کمیته‌های ملی آزادسازی محلی بود.به گفته اعضای کمونیست، تشکیل تیپ به معنای یک مدل نظامی-مانند از سازماندهی با سلسله مراتبی متشکل از فرماندهی کل، لشکرها، تیپ‌ها، گردان‌ها، گروهان‌ها، جوخه‌ها و گروه‌ها بود. همچنین با توجه به تجربیات انقلاب اکتبر و تیپ‌های بین‌المللی در طول جنگ داخلی اسپانیا، مسئولیت «کمیسر سیاسی» نیز مطرح شد. این نوع سازماندهی تنها در تابستان ۱۹۴۴ محقق شد، زمانی که سایر احزاب نیز ساختار نظامی-سیاسی را با یا بدون «کمیسرهایی» که نماینده حزب مرجع بودند، پذیرفتند.تیپ‌های ارتش عمدتاً در خارج از کشور توسط سربازان و افسران سابقی تشکیل شدند که تسلیم تحقیر و زندانی شدن توسط نازی‌ها نشدند. پس از آتش‌بس کاسیبیل، متفقین به پادشاهی اجازه دادند تا نیروهای ارتش باقی‌مانده را که در ابتدا بدون هیچ نظمی رها شده بودند، اما اکثر سربازان تصمیم گرفتند به تیپ‌های مقاومت که از قبل فعال بودند، بپیوندند، سازماندهی مجدد کند.طبق گزارش روزنامه "اوونیر"، تشکل‌های کاتولیک اغلب در تضاد با سایر تشکل‌های احزاب سیاسی مختلف بودند، اما در طول جنگ آزادسازی، همکاری بین هر دو طرف وجود داشت. کاتولیک‌هایی که به‌طور فعال در مقاومت شرکت داشتند، از حدود ۲۰۰۰۰۰ پارتیزان، ۶۵۰۰۰ تا ۸۰۰۰۰ نفر بودند.در طول مقاومت، تشکل‌های مختلف بر اساس موقعیت مناطق عملیاتی، با معیارها و اندازه‌های مختلف، ادغام و تقسیم شدند. به عنوان مثال، برخی از گروه‌های گاریبالدی ساختار هرمی داشتند:تشکیلات کوهستانی پارتیزان در آوریل ۱۹۴۵.در ایتالیا.فهرست زیر، فرماندهان لشکرها و تیپ‌های پارتیزانی است که در آوریل ۱۹۴۵ در کوه‌های مرکز-شمال ایتالیا فعالیت می‌کردند و توسط پارتیزانی و مورخ، روبرتو باتالیا، طبقه‌بندی شده‌اند.موارد زیر وجود داشت:سایر تشکل‌های حزبی.فرماندهی لشکرها و تیپ‌های پارتیزانی که در طول مقاومت فعالیت می‌کردند و توسط باتالیا طبقه‌بندی نشده بودند، به شرح زیر است.واحدهای پارتیزان در خارج از کشور.واحدهای پارتیزان در خارج اهمیت زیادی داشتند و توسط نظامیان سابق تیپ‌های ارتش سلطنتی ایتالیا که در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ خارج از مرزهای فعلی کشور قرار داشتند، تشکیل شدند. سربازان داوطلبانه تصمیم گرفتند خود را دوباره سازماندهی کنند تا از زندانی شدن توسط نازی‌ها جلوگیری کرده و با گروه‌های محلی همکاری کنند. از میان این واحدها، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:یادداشت‌ها دربارهٔ سایر واحدها.تیپ‌های اوسوپو برای مدتی در سال ۱۹۴۴ توسط فرماندهی نظامی واحد یکپارچهٔ تیپ‌ها، همراه با تیپ‌های گاربالدی، هماهنگ می‌شدند، در حالی که خودگردانی سازمانی خود را حفظ می‌کردند. نمونه‌ای از این وضعیت در دوران حکومت پارتیزان جمهوری آزاد کارنیا بود.