گائتانو سالومینی کیست؟ توضیح بده.
گائتانو سالومینی (زاده ۸ سپتامبر ۱۸۷۳ – درگذشته ۶ سپتامبر ۱۹۵۷) سیاستمدار، مورخ و نویسنده سوسیالیست و ضدفاشیست ایتالیایی بود. او که در خانواده‌ای متوسط به دنیا آمد، به مورخی برجسته تبدیل شد که آثارش پس از تبعید اجباری توسط رژیم فاشیستی ایتالیایی بنیتو موسولینی، در ایتالیا و خارج از کشور، به ویژه در ایالات متحده، مورد توجه قرار گرفت.سالومینی که در ابتدا با حزب سوسیالیست ایتالیا همکاری می‌کرد، بعدها به یک سوسیالیسم بشردوستانه مستقل پایبند شد و در طول زندگی خود به اصلاحات سیاسی و اجتماعی رادیکال متعهد ماند. سالومینی رهبری قابل توجهی را برای پناهندگان سیاسی در ایالات متحده ارائه داد. نوشته‌های پربار او، نگرش سیاست‌گذاران آمریکایی را در طول و پس از جنگ جهانی دوم شکل داد. تجربه تبعید او در آن سوی اقیانوس اطلس، بینش‌های جدید و دیدگاه تازه‌ای را برای توضیح ظهور فاشیسم به او بخشید و خاطره جنگ و زندگی سیاسی در ایتالیا پس از سال ۱۹۴۵ را شکل داد.در ایتالیای پس از جنگ، سالومینی از راه سومی بین حزب کمونیست ایتالیا و دموکراسی مسیحی حمایت می‌کرد.اوایل زندگی و حرفه.سالومینی در شهر مولفتا، آپولیا، در جنوب فقیر پادشاهی ایتالیا، در خانواده‌ای گسترده از کشاورزان و ماهیگیران با درآمد متوسط متولد شد. پدرش، ایلاریون سالومینی، یک "افسر پلیس" و معلم پاره وقت بود. او یک جمهوری‌خواه رادیکال بود که به عنوان یک پیراهن قرمز در کنار جوزپه گاریبالدی در مبارزه‌اش برای اتحاد ایتالیا جنگیده بود. مادرش، امانوئلا سالومینی (با نام خانوادگی تورتور)، یک سوسیالیست بود. گرایش‌های سیاسی والدینش، و همچنین فقر منطقه، آرمان‌های سیاسی و اجتماعی او را در طول زندگی‌اش شکل داد.سالومینی در دانشگاه فلورانس پذیرفته شد، جایی که با دانشجویان شمال ایتالیا آشنا شد و با سوسیالیست‌های جوانی که او را با مارکسیسم، ایده‌های فیلسوف و انقلابی کارلو کاتانئو و مجله سوسیالیستی ایتالیایی نقد اجتماعی به سردبیری برجسته‌ترین مارکسیست ایتالیا، فیلیپو توراتی، آشنا کردند، ارتباط برقرار کرد. پس از اتمام تحصیلاتش در فلورانس در سال ۱۸۹۴، مطالعات تاریخی او در مورد فلورانس قرون وسطی، انقلاب فرانسه و جوزپه ماتزینی، او را به عنوان یک مورخ برجسته تثبیت کرد. در سال ۱۸۹۷، او با ماریا مینروینی، دختر مهندسی از آپولیا، ازدواج کرد که هنگام تحصیل در فلورانس با او آشنا شده بود و از او صاحب پنج فرزند شد: فیلیپو، لئونیدا، کورادو، اوگو و النا.در سال ۱۹۰۱، پس از سال‌ها تدریس در مدارس متوسطه، سالومینی به عنوان استاد تاریخ قرون وسطی و مدرن در دانشگاه مسینا منصوب شد. در حالی که در مسینا بود، همسر، پنج فرزند و خواهرش در زلزله ویرانگر مسینا در سال ۱۹۰۸، در حالی که زیر طاق پنجره پنهان شده بودند، در مقابل چشمانش جان باختند؛ تجربه‌ای که زندگی او را شکل داد. او نوشت: «من یک بدبخت بدبخت، بدون خانه و کاشانه هستم که شاهد نابودی شادی یازده سال در دو دقیقه بوده‌ام.»تعامل با سوسیالیسم.سالومینی به‌طور فزاینده‌ای به سیاست ایتالیا علاقه‌مند شد و به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوست. سالومینی به عنوان عضوی از حزب سوسیالیست ایتالیا، برای حق رأی عمومی و احیای اخلاقی و اقتصادی "مزوجیورنو" (جنوب ایتالیا) و علیه فساد در سیاست مبارزه کرد. او به عنوان یک مریدینالیست، حزب سوسیالیست ایتالیا را به دلیل بی‌تفاوتی‌اش نسبت به مشکلات جنوب ایتالیا مورد انتقاد قرار داد. او سرانجام حزب سوسیالیست ایتالیا را رها کرد تا به یک سوسیالیسم بشردوستانه مستقل بپیوندد، اما در طول زندگی خود به اصلاحات رادیکال متعهد ماند.در سال ۱۹۱۰، او مقاله‌ای در روزنامه سوسیالیستی با عنوان «وزیر دنیای زیرزمینی» منتشر کرد که در آن به سیستم قدرت و دستگاه سیاسی نخست‌وزیر لیبرال ، جیووانی جیولیتی، که در اوایل قرن بیستم بر زندگی سیاسی ایتالیا تسلط داشت، حمله کرد. سالومینی، جیولیتی را به خاطر سوءاستفاده از عقب‌ماندگی جنوب ایتالیا برای اهداف سیاسی کوتاه‌مدت با راضی کردن زمین‌داران و در عین حال تعامل با واسطه‌های سیاسی فاسد مرتبط با دنیای زیرزمینی، سرزنش کرد. به گفته سالومینی، جیولیتی از «شرایط اسفناک "متزوجورنو" برای پیوند دادن توده نمایندگان جنوب به خود» سوءاستفاده کرد.سالومینی با لشکرکشی نظامی پرهزینه ایتالیا در لیبی در طول جنگ ایتالیا و ترکیه (۱۹۱۱–۱۹۱۲) مخالفت کرد. او فکر می‌کرد که این جنگ نیازهای واقعی کشور را که به اصلاحات اقتصادی و اجتماعی گسترده نیاز داشت، برآورده نمی‌کند، بلکه تبانی خطرناکی بین ملی‌گرایی غیرواقع‌بینانه و منافع شرکت‌ها است. در سال ۱۹۱۱، سالومینی به دلیل آنچه که او «سکوت و بی‌تفاوتی» حزب در مورد جنگ توصیف می‌کرد، حزب سوسیالیست ایتالیا را ترک کرد. او هفته‌نامه سیاسی را تأسیس کرد. که به عنوان صدای دموکرات‌های مبارز در ایتالیا برای دهه بعدی خدمت کرد. او از آرمان‌های دولت برای ساختن امپراتوری ایتالیا و طرح‌های آن در آفریقا به عنوان حماقت شوونیستی انتقاد کرد.