بنای یادبود بالبو کیست؟ توضیح بده.
بنای یادبود بالبو شامل ستونی است که تقریباً ۲۰۰۰ سال قدمت دارد و قدمت آن به سال‌های ۱۱۷ تا ۳۸ قبل از میلاد مسیح برمی‌گردد و یک پایه سنگی معاصر. این ستون توسط بنیتو موسولینی از یک شهر بندری باستانی در خارج از رم گرفته شد و در سال ۱۹۳۳ به افتخار پرواز بر فراز اقیانوس اطلس به رهبری ایتالو بالبو به نمایشگاه جهانی قرن پیشرفت، به شهر شیکاگو اهدا شد.تاریخچه.بنای یادبود بالبو شامل ستونی است که از مکانی در حدود ۲۰۰ متری خارج از پورتا مارینا در اوستیا گرفته شده است. ساختمانی که ستون از آن سرچشمه گرفته است، پروسپتو آ ماره نام دارد که به معنای چشم‌انداز دریا است. به دلیل بازسازی گسترده‌ای که در قرن دوم میلادی انجام شد، بسیاری از ساختمان‌ها در سراسر سکونتگاه اوستیا تغییر کاربری داده یا دوباره ساخته شدند. اگرچه این ساختمان سال‌ها تغییر و نوآوری را پشت سر گذاشت، اما هنوز سوابق بسیار کمی در مورد هدف اصلی ساختمان وجود دارد.پس از آنکه بنیتو موسولینی ستون را از محل اصلی خود در اوستیا برداشت، آن را به بنای یادبودی تبدیل کرد که به شهر شیکاگو اهدا نمود. این ستون با قایق به آمریکا منتقل شد و در سال ۱۹۳۴ در جریان نمایشگاه جهانی قرن پیشرفت به شیکاگو رسید و در مقابل غرفه ایتالیا قرار گرفت. در حالی که نمایشگاه سرانجام برچیده شد، ستون در محل اصلی خود، در فاصله کمی از سواحل دریاچه میشیگان، در منطقه‌ای اغلب نادیده گرفته شده از پارک برنهام، باقی ماند. این نشان، ادای احترامی به اولین عبور از اقیانوس اطلس بود که توسط نیروی هوایی ایتالیا و ژنرال فاشیست، ایتالو بالبو، انجام شد.خلقت.رومی‌ها این ستون را از برشیا، نوعی سنگ که از ترکیب شن زاویه‌دار و قطعات تخته‌سنگ ساخته می‌شود، ساختند. این ستون به رنگ سبز مایل به سبز، سیزده فوت ارتفاع و سه فوت قطر است. دو معمار ایتالیایی به نام‌های کاپرارو و کومار پایه این بنای یادبود را از تراورتن، نوعی سنگ آهک با رنگ روشن که اغلب در معماری رومی استفاده می‌شود، ساختند. آنها پیامی را به زبان ایتالیایی نوشتند.جنجال.این بنای یادبود بخشی از تاریخ را نشان می‌دهد، اما به عنوان یک اثر هنری نیز ارزشمند است و به عنوان نمادی که معانی بسیار متفاوتی برای گروه‌های مختلف مردم دارد، قرار دارد. در زمان نصب آن، روابط بین ایتالیای فاشیست و ایالات متحده دوستانه بود، همان‌طور که در بیشتر دوران رژیم نیز چنین بود. موسولینی، گراندی، بالبو و دیگران اغلب در رسانه‌های آمریکایی با تصویر مثبت به تصویر کشیده می‌شدند، به طوری که تصویر موسولینی تا اواخر ماه مه ۱۹۴۰ روی جلد مجله "نیوزویک" چاپ می‌شد. بالبو به ویژه در شیکاگو و نیویورک بسیار محبوب بود. با این حال، حتی در آن زمان، گروه‌های ضد فاشیست محلی به این بنای یادبود اعتراض کردند، به طوری که فدراسیون سوسیالیست ایتالیا و لیگ حقوق بشر ایتالیا در یک اعلامیه که به‌طور گسترده توزیع شد، نوشتند: «این مایه ننگ است که این قاتل و تروریست توسط آمریکای دموکراتیک به عنوان نماینده رسمی مردم ایتالیا پذیرفته شود.»پس از پایان جنگ جهانی دوم، آلبرتو تارچیانی، سفیر ضد فاشیست ایتالیا در ایالات متحده، درخواست کرد که تندیس‌های یادبود بالبو برداشته شوند. گفته می‌شود شهردار ادوارد جی. کلی، با تعجب پرسید: «چرا؟ مگر بالبو از اقیانوس اطلس عبور نکرد؟»ستون بالبو علیرغم اعتراضات متناوب، پابرجا ماند. در سال ۲۰۱۷، پس از خشونت نژادپرستانه در تجمع شارلوتزویل، بحث‌هایی در مورد تغییر نام خیابان بالبو و برداشتن بنای یادبود به دلیل پیوندهای بالبو با برتری سفیدپوستان و فاشیسم، و همچنین رژیم او به عنوان فرماندار لیبی که در آن از الحاق اجباری اتیوپی به ایتالیا حمایت می‌کرد، مطرح شد. با این حال، گروه‌های مدنی ایتالیایی-آمریکایی به برداشتن این بناها اعتراض کردند و استدلال کردند که بالبو ضد نازی بوده است - بالبو با اتحاد ایتالیا با آلمان نازی مخالف بود - و به اهمیت او برای جوامع ایتالیایی-آمریکایی و هوانوردی اشاره کردند. در سال ۲۰۲۲، یک کمیسیون شهری در مورد بناهای یادبود، پیشنهاد برداشتن آن را داد و با اعتراضات مشابهی روبرو شد. از دسامبر ۲۰۲۴، این بنا همچنان در جای خود باقی مانده است.احساسات متفاوتی در مورد این بنای یادبود تا به امروز وجود دارد: برخی از ناظران ارتباط آن را با فاشیسم غیرقابل قبول می‌دانند، در حالی که ساکنان مسن‌تر شیکاگو خاطرات خوشی از عصر پیشرفت را حفظ کرده‌اند.