آنی فلور کیست؟ توضیح بده.
آنی یا آنی فلور، نام واقعی ماری آنتوانت کیه، زاده ۲۸ نوامبر ۱۹۱۲ در کاهوس، بحش لو و درگذشته ۱۷ اوت ۱۹۸۵ در بولونی-بیانکور، خواننده و بازیگر فرانسوی بود.زندگی‌نامه.آنی فلور در حومه پاریس پیرفیت سور سن توسط والدینش بزرگ شد، مادرش کارگر مزرعه و پدرش کارگر کارخانه بود. او به عنوان یک خیاط در یک کارگاه خیاطی در پاریس شروع به کار کرد، سپس به یک ریزه کوچک اصلی و در نهایت یک مدل در Maggy Rouff تبدیل شد. در سال ۱۹۳۹، او در یکی از مسابقات خوانندگی متعددی که توسط رادیو سیته سازماندهی شده بود، شرکت کرد و موفقیت لوسین دلیل، "Si petite را" اجرا کرد، که ورود به کازینو پتی را برای او آسان کرد. او در سال ۱۹۴۰ در آنجا شروع کرد و در چند کاباره دیگر پاریس آواز خواند. پس از اولین رکورد ضبط شده در سال ۱۹۴۵ در کشور بلژیک برای لیبل Rythme، او قراردادی انحصاری با شرکت ضبط پته (شرکت فیلم‌سازی) امضا کرد که در تمام دوران حرفه ای خود به آن وفادار خواهد بود. او در کاباره و سالن موسیقی اجرا می‌کند و در برنامه‌های متعدد رادیویی شرکت می‌کند.اولین آهنگ‌های او متعلق به شرکت ثبت واقعی است: "La Fille du patron" , "Madame la شانس" و "Les Deux Rengaines" که در سال ۱۹۴۶ متنی را کاور می‌کند که ادیت پیاف در سال ۱۹۴۴ خوانده بود. آهنگسازان و ترانه سرایان آن مارگریت مونو، دانیل وایت، ژاک لارو، هانری کانته …او سبک خود را تغییر داد و یک رپرتوار جدید و کمتر تراژیک ساخته شد «والس‌های محبوب بدون درام یا دختران گمشده» (لالماند) که او را به یکی از نمایندگان اصلی میراث مردمی فرانسه با لوسین دلیل و ایوت ژیرو تبدیل می‌کند. "والس چرخان" با موفقیت روبرو می‌شود. پس از آن "La Petite Arlésienne", "Deux sous d'violettes", "Paname", "C'est la fault du vent", "Entre Pigalle et Blanche" یا حتی "My sweet Valley". او به نویسندگان و آهنگسازان جوانی مانند Jacques Dutailly یا روبر لامورو (نویسنده اشعار "La Petite Arlésienne") اعتماد دارد.او به عنوان مادرخوانده Racing Club de Paris (در آن زمان معتبرترین تیم فوتبال در فرانسه) انتخاب شد که برای آن "La Chanson du Racing را" ضبط کرد. او همچنین مادرخوانده بوکسور رابرت ویلمین است که آهنگ "Mon Champion" خود را به او تقدیم می‌کند. او به مناسبت شش روز پاریس در Vélodrome d'Hiver آواز خواهد خواند و در رویدادهای متعددی در سراسر فرانسه برای جلال سرزمین مادری خود Quercy شرکت می‌کند. آنی فلور از سال ۱۹۵۱ به این حرفه موسیقی اضافه کرد که در آثار سینمایی مانند "Deux sous de violets" , "La Fête à Henriette" (اعتبار فیلم) یا حتی "Ce coquin d'Anatole" , "Les Deux Monsieurs de Madame" و "Méfiez- you" به این حرفه موسیقی اضافه شد. "بلوند" جایی که او نقش خواننده را بازی می‌کند. فلور همچنین خالق آهنگ فیلم Deux sous de violets (۱۹۵۱) است که متن آن توسط ژان آنویله و موسیقی توسط ژرژ ون پاریس نوشته شده است. این آهنگ به آهنگ مورد علاقه او تبدیل شد که بعدها توسط آرلتی پوشش داده شد.از سال ۱۹۵۵، او یک سری ۹ ال پی با عنوان "دفترچه آهنگ‌های من" را منتشر کرد، با اشاره به دفترچه ای که در نوجوانی متن ترانه‌های برته سیلوا را در آن می‌نوشت و در آنجا موفقیت‌های آغاز قرن را اجرا کرد. از بنش و دومونت ، وینسنت اسکوتو، دانیدرف، گاستون گاباروشه. این رپرتوار به او اجازه می‌دهد که به تور و ضبط ادامه دهد و در برابر موج yéyé مقاومت کند. ; او در چندین سالن موسیقی پاریس می‌نوازد: پاکرا، الحمرا، مولن روژ. در سال ۱۹۵۸ جایزه بین‌المللی آهنگ فرانسوی را در مونت کارلو با "Entre Pigalle et Blanche" دریافت کرد که توسط پاتاشو پوشش داده شد.او پس از شرکت در چندین برنامه پخش "La Chance aux mots"، در سال ۱۹۸۴ از آنجا خداحافظی کرد و سپس از سرطان رنج می‌برد و در ۱۷ اوت ۱۹۸۵ و در قبرستان لوپیاک لو) به خاک سپرده شد.آنی فلور یک دختر و چهار نوه داشت.دیسکوگرافی.سری کتاب ترانه‌های من.اطلاعات ارائه شده از کاتالوگ روی جلد (پشت) دیسک‌های n ۱ و n ۶، این دیسک‌ها در فهرست آنلاین کتابخانه ملی فرانسه فهرست نشده‌اند؛ اضافه شده بر نویسندگان و آهنگسازان فعلی.فیلم‌شناسی.او موسیقی متن فیلم‌های متعددی را اجرا می‌کند و در تولیدات دیگر نیز نقش خواننده را ایفا می‌کند :ادای احترام.از نوامبر ۲۰۲۲، مکانی در ۱۷ منطقه پاریس به افتخار او نامگذاری شده است. نام آن به ایستگاه خط ۳b تراموای Île-de-France داده شده است که در سال ۲۰۲۴ در نزدیکی این میدان به روی ترافیک باز شد.