روابط اتریش و ایتالیا کیست؟ توضیح بده.
روابط اتریش و ایتالیا () دوستانه و مبتنی بر همکاری‌های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی نزدیک است. اتریش دارای سفارت در رم و کنسولگری کل در میلان است. ایتالیا نیز سفارت در وین و کنسولگری در اینسبروک دارد. هر دو کشور عضو کامل شورای اروپا، اتحادیه اروپا، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی و سازمان امنیت و همکاری اروپا هستند. این کشورها ۴۲۰ کیلومتر مرز مشترک دارند.تاریخچه.از زمان قرون وسطی، اتریش نفوذ زیادی بر ایالت‌های تاریخی ایتالیا، به ویژه در شمال این کشور داشت. از سوی دیگر، ایتالیا بر فرهنگ، معماری و آشپزی اتریش تأثیر گذاشت و بسیاری از هنرمندان و معماران مانند سانتینو سولاری، مارتینو آلتمونته، جیووانی زوکالی، وینچنزو اسکاموزی در اتریش فعالیت کرده و به توسعه سبک باروک کمک کردند، به‌ویژه در زالتسبورگ.از اواخر قرون وسطی، ایتالیایی‌ها و اتریشی‌ها در تعدادی جنگ یا به عنوان دشمن یا به عنوان متحد با یکدیگر درگیر بودند. اتریش در جنگ‌ها علیه امپراتوری عثمانی با چندین ایالت ایتالیایی از جمله دوک‌نشین بزرگ توسکانی، دوک‌نشین مانتووا، دوشی فرارا، دوک‌نشین ساووی و ایالات پاپی در نبرد طولانی ترک‌ها و با جمهوری ونیز در جنگ‌های جنگ بزرگ عثمانی و جنگ عثمانی-ونیز ۱۷۱۴–۱۷۱۸ متحد بود. اتریش و جمهوری ونیز در جنگ Uskok War سال‌های ۱۶۱۵–۱۶۱۸ علیه یکدیگر جنگیدند.از قرن ۱۸، پادشاهی هابسبورگ به ایتالیا گسترش یافت و در زمان‌های مختلف بخش‌هایی از ایتالیا را تحت حکومت خود درآورد. در نتیجه جنگ جانشینی اسپانیا، دوک‌نشین میلان و منتووا در شمال ایتالیا و پادشاهی‌های ناپلی و ساردنی در جنوب ایتالیا در سال ۱۷۱۴ به اتریش واگذار شدند. با پیمان لاهه (۱۷۲۰)، اتریش پادشاهی سیسیل را در ازای ساردنی که به دوک‌نشین ساووی رسید، به دست آورد. در طول جنگ جانشینی لهستان، اتریش در سال ۱۷۳۴ هر دو ناپل و سیسیل را از دست داد اما دوک‌نشین پارما را به دست آورد. در جنگ جانشینی اتریش، اتریش علیه جمهوری جنوا و دوک‌نشین مودنا و رجیو جنگید و حتی مدتی جنوا و مودنا را تصرف کرد، اما بر اساس پیمان اکس لا شاپل در ۱۷۴۸، اتریشی‌ها از هر دو کشور عقب‌نشینی کرده و همچنین پارما را از دست دادند. در ۱۷۹۷، طبق پیمان کامپو فورمیو، اتریش میلان و مانتووا را به جمهوری سیسالپین تازه تأسیس از دست داد، اما بخشی از جمهوری ونیز که بین اتریش و جمهوری نخست فرانسه تقسیم شده بود، به دست آورد. بخشی که توسط اتریش تصرف شد، استان ونیز جدید را تشکیل داد. در ۱۸۰۳، اسقف‌نشین ترنتو به کنت‌نشین تیرول تحت سلطه اتریش الحاق شد. در ۱۸۰۵، اتریش استان ونیز را به پادشاهی ناپلئونی ایتالیا و ترنتو را به پادشاهی ناپلئونی ایتالیا در ۱۸۱۰ از دست داد. پس از کنگره وین در ۱۸۱۵، ونیز، میلان، مانتووا و ترنتو دوباره به اتریش واگذار شد، به طوری که سه مورد اول در پادشاهی لمباردی-ونیز تازه تشکیل شده گنجانده شدند و آخری دوباره به کنت‌نشین تیرول ملحق شد.حکومت اتریش در شمال ایتالیا شرایطی ایجاد کرد که منجر به درگیری‌های بین ملی‌گرایی ایتالیایی و منافع اتریش در سه وحدت ایتالیا بین ۱۸۴۸ و ۱۸۶۶ شد که در نهایت به پیروزی ایتالیا انجامید. مبارزه ایتالیا علیه اتریش در سرود ملی ایتالیا که در ۱۸۴۷ نوشته شد، ذکر شده است. تنش‌ها در طول دهه ۱۸۷۰ ادامه داشت زیرا حکومت اتریش بر سرزمین‌های ایتالیایی مانند ترنتینو و ایستریا موجب تحریک ملی‌گرایی ایتالیایی شد و یک تهدید برای یکپارچگی اتریش ایجاد کرد؛ در نتیجه اتریشی‌ها تحصنات بیشتری در مرز ایتالیا ساختند. در ۱۸۷۶، دوک بزرگ آلبرشت، دوک تسشن پیشنهاد جنگ پیشگیرانه علیه ایتالیا را داد.با وجود پیوستن به اتحاد سه‌گانه (همراه با آلمان)، مناطق دارای منافع متضاد باقی ماندند. بهبود روابط ایتالیا با فرانسه، منافع ایتالیایی‌ها در بالکان و ادامه ملی‌گرایی میان ایتالیایی‌های مقیم اتریش-مجارستان، رهبران وین را نگران می‌کرد. پایبندی ایتالیا به اتحاد سه‌گانه در صورت وقوع جنگ مورد تردید بود و از سال ۱۹۰۳ برنامه‌هایی برای احتمال جنگ علیه رم توسط ستاد کل ارتش اتریش دوباره در نظر گرفته شد. سوءظن‌های متقابل منجر به تقویت مرزها و گمانه‌زنی در مطبوعات دربارهٔ جنگ میان دو کشور تا دهه اول قرن بیستم شد. تا سال ۱۹۱۱ فرانتس کنراد فن هتسندورف، رئیس ستاد کل ارتش اتریش، از حمله نظامی علیه متحدان ایتالیایی فرضی اتریش حمایت می‌کرد.در طول جنگ جهانی اول، ایتالیا با تفاهم سه‌گانه علیه اتریش-مجارستان جنگید، با وجود اینکه اتحاد سه‌گانه‌ای چند دهه پیش منعقد شده بود، پس از کسب حمایت برای گسترش سرزمینی از طریق پیمان لندن (۱۹۱۵) در سال ۱۹۱۵. در پایان جنگ جهانی اول، ایتالیا پیروز شد و الحاق‌گرایی ایتالیا از اتریش شامل ترنتو و تریسته را به دست آورد. علاوه بر این، منطقه عمدتاً آلمانی‌زبان تیرول جنوبی به ایتالیا ملحق شد. در دوران حکومت فاشیسم ایتالیایی، جمعیت آلمانی‌زبان تحت سیاست اجباری ایتالیایی‌سازی جنوب تیرول قرار گرفتند که تأثیر منفی بر روابط بین پادشاهی ایتالیا و جمهوری تازه تأسیس اتریش داشت.در طول جنگ جهانی دوم، از سال ۱۹۴۳، اسیران جنگی ایتالیایی جزو اسیران متفقین جنگ جهانی دوم در اردوگاه‌های اسیران جنگی آلمان در جنگ جهانی دوم بودند که در آنشلوس اتریش، از جمله Stalag XVII-A، Stalag XVII-B، Stalag XVIII-A، Stalag 317/XVIII-C، Stalag 398 و Oflag XVIII-A نگهداری می‌شدند. ایتالیایی‌ها همچنین در اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن و زیرمجموعه‌های آن در اتریش زندانی شدند.پس از جنگ جهانی دوم، اختلافات دربارهٔ حقوق خودمختار برای آلمانی‌زبانان جنوب تیرول منجر به ادامه تنش‌ها بین اتریش و ایتالیا شد. مسئله "جنوب تیرول" ("Südtirolfrage") به یک موضوع بین‌المللی تبدیل شد، پس از آن که دولت اتریش معتقد بود مفاد توافقنامه گروبر–ده گاسپری به درستی اجرا نشده است. اتریش موضوع را در سال ۱۹۶۰ به سازمان ملل متحد ارجاع داد. دور تازه‌ای از مذاکرات انجام شد که منجر به تصویب قانون خودمختاری گسترده‌تر برای جنوب تیرول در سال ۱۹۷۲ شد. در سال ۱۹۹۲، اتریش اعلام کرد که اختلاف به‌طور کامل حل شده است.وزیر کشور اتریش، هربرت کیکل، در ۵ ژوئن ۲۰۱۸ اعلام کرد که ایتالیا متحد قدرتمند اتریش است.توافق‌نامه گرابر–د گاسپری یک پیمان دوجانبه بود که در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۴۶ توسط وزیر امور خارجه اتریش تحت اشغال متفقین، کارل گرابر، و نخست‌وزیر ایتالیا، آلچیده د گاسپری، امضا شد. این توافق‌نامه که توسط حقوق بین‌الملل به رسمیت شناخته شده بود، به جمعیت زبان آلمانی‌زبان استان تیرول جنوبی حق خودمختاری و حفظ هویت فرهنگی و آداب و رسوم خود را اعطا کرد. همچنین زبان آلمانی و زبان ایتالیایی به عنوان زبان‌های رسمی به رسمیت شناخته شدند.به مردم حق بازگشت به نام‌های شخصی و خانوادگی آلمانی اصلی خود داده شد، که بسیاری از آن‌ها در دوران فاشیسم ایتالیایی و ایتالیایی‌سازی جنوب تیرول کنار گذاشته شده بودند.