استلا دیتالیا کیست؟ توضیح بده.
استلا دیتالیا ("ستاره ایتالیا")، که عموماً با نام استلونه دیتالیا ("ستاره بزرگ ایتالیا") شناخته می‌شود، یک ستاره سفید پنج پر است که قرن‌ها نماد ایتالیا بوده است. این ستاره قدیمی‌ترین نماد ملی ایتالیا است، زیرا قدمت آن به اساطیر یونانی-رومی برمی‌گردد، زمانی که زهره، که به عنوان ستاره شامگاهی با غرب مرتبط است، برای شناسایی شبه جزیره ایتالیا به کار گرفته شد. از دیدگاه تمثیلی، "استلا دیتالیا" به صورت استعاری سرنوشت درخشان ایتالیا را نشان می‌دهد. در اوایل قرن شانزدهم، این نشان اغلب با "ایتالیا توریت"، نماد ملی شبه جزیره ایتالیا، مرتبط دانسته می‌شد. "ستاره ایتالیا" در سال ۱۹۴۷ به عنوان بخشی از نشان ملی ایتالیا پذیرفته شد، که در آن بر روی یک چرخ دنده فولادی قرار گرفته و اطراف آن را یک شاخه بلوط و یک شاخه زیتون احاطه کرده است.ارزش نمادین.از دیدگاه تمثیلی، ستاره ایتالیا به صورت استعاری نمایانگر سرنوشت درخشان ایتالیا است. ارزش وحدت‌بخش آن برابر با پرچم ایتالیا است. در سال ۱۹۴۷، "ستاره ایتالیا" در مرکز نشان ایتالیا قرار گرفت که توسط پائولو پاشتو طراحی شده و نماد نمادین شناسایی کشور ایتالیا است. ستاره ایتالیایی همچنین با برخی افتخارات به یاد آورده می‌شود. ستاره ایتالیایی توسط نشان استعماری ستاره ایتالیا، نشان پادشاهی ایتالیا که برای تجلیل از امپراتوری ایتالیا در نظر گرفته شده بود، و همچنین توسط نشان ستاره همبستگی ایتالیا، اولین نشان تأسیس شده توسط جمهوری ایتالیا، که در سال ۲۰۱۱ با نشان ستاره ایتالیا، دومین عنوان افتخاری مدنی از نظر اهمیت دولت ایتالیا، جایگزین شد، به یاد آورده می‌شود.ستاره ایتالیا همچنین یادآور ستاره‌هایی است که بر یقه یونیفرم‌های نظامی ایتالیا پوشیده می‌شوند و بر روی سرپوش نیروی دریایی ایتالیا نیز دیده می‌شوند. در حوزه مدنی، ستاره ایتالیا نماد مرکزی نشان باشگاه آلپینو ایتالیانو است.تاریخچه.از یونان باستان تا دوران روم.نمادگرایی ستاره‌ای مرتبط با ایتالیا اولین بار در نوشته‌های شاعر یونان باستان، استسیکورو، ظاهر شد که از او به شاعرانی مانند ویرژیل منتقل شد. قدیمی‌ترین نماد ملی ایتالیا، از ترکیب زهره، به عنوان ستاره شامگاهی، با غرب و بنابراین با شبه جزیره ایتالیا سرچشمه گرفته است که یکی از آنها "اسپریا" یا «سرزمین هسپروس، ستاره شامگاهی وقف شده به زهره» بود. این نمادگرایی قبلاً در ادبیات باستانی یونان، در قرن ششم پیش از میلاد توسط شاعر استسیکوروس، در شعر "ایلیوپرسیس (سقوط تروا)" که افسانه آئنیاس را خلق کرد، گواهی شده است که بازگشت او به سرزمین اجدادش (ایتالیا) را پس از شکست تروا، تحت رهبری زهره، توصیف می‌کند. داستان سفر آئنیاس به سواحل ایتالیا از ستاره مادری زهره سپس در دوران روم توسط پلینی بزرگ، مارکوس ترنتیوس وارو و ویرژیل از سر گرفته می‌شود و منجر به یک سنت دوگانه می‌شود: سنت سیاسی "سزاریس آستروم"، ستاره ژولیوس سزار که از ظهور یک ستاره دنباله‌دار اندکی پس از مرگ او سرچشمه گرفته بود و آگوستوس نیز آن را به عنوان نشانه فرخنده و به عنوان پیشگویی "صلح رومی" به یاد می‌آورد، و سنت نامگذاری و ادبی یونان باستان ایتالیا به نام "اسپریا"، «سرزمینی که ستاره شامگاهی در آن غروب می‌کند» که زهره است. ادغام این دو سنت، ستاره را با ایتالیا، مرکز امپراتوری روم مرتبط کرد و هرگز یک استان در نظر گرفته نشد، دارای وضعیت اداری ویژه بود و به مناطق آگوستایی تقسیم می‌شد. اولین ارتباط بین ستاره و تاج نقاشی دیواری از برجک ایتالیا، که از آن به اصطلاح ایتالیا، برجک‌دار و پرستاره "گرفته شده" است، نیز از دوران روم است و به زمان آگوستوس بازمی‌گردد. از قرون وسطی تا اتحاد ایتالیا.پس از یک دوره عدم استفاده در قرون وسطی، ستاره ایتالیا در دوران رنسانس دوباره کشف شد. معنای نمادین ستاره سزار به عنوان جواهر سه رنگ ستاره‌ای شکل گرانبها، مزین به زمردهای سبز، مرواریدهای سفید و یاقوت‌های قرمز که در موزه کاستلوچیو در ورونا نگهداری می‌شود و قدمت آن به قرن چهاردهم میلادی برمی‌گردد، هنوز نامشخص است. یک معنی می‌تواند این باشد که برای کانگرانده اول دلا اسکالا، ارباب ورونا ساخته شده است که در آن دانته آلیگیری، سزار جدید را قادر به متحد کردن ایتالیا دیده است. با این حال، این ستاره ممکن است به ستاره شباهنگ نیز اشاره داشته باشد، با رنگ‌های سبز، سفید و قرمز مرتبط با سه فضیلت الهیاتی.در سال ۱۶۰۳، چزاره ریپا در ویرایش دوم رساله خود "با عنوان «آیکونولوژیا»"، این نماد را با «ایتالیا توریت» مرتبط کرد و نسخه‌ای مدرن از شخصیت‌پردازی تمثیلی ایتالیا را خلق کرد: زنی با ستاره‌ای بر بالای تاجی برج‌دار، که به همین دلیل با "نقاشی‌های دیواری کرونا" و "استلا ونریس" همراه شد. رساله ریپا تا دهه ۱۹۲۰ الهام‌بخش بسیاری از هنرمندان مانند کانووا، بیسون، ماکاری، بالا، سیرونی بود.تصویر تمثیلی ایتالیای برج‌دار و ستاره‌مانند در طول اتحاد ایتالیا محبوب شد و از طریق شمایل‌نگاری بزرگی از مجسمه‌ها، کتیبه‌ها و اشیاء تزئینی، جلدهای راهنمای گردشگری، کارت پستال‌ها، چاپ‌ها و تصاویر مجلات گسترش یافت. در طول اتحاد ایتالیا، جوزپه ماتزینی، میهن‌پرست، با یادآوری سفر آئنیاس به سواحل ایتالیا، دوباره به اسطوره ستاره ملی اشاره کرد که بعداً توسط کاوور و پادشاهان جدید ساووی ایتالیا بازیابی شد. خاندان حاکم حتی سعی در تصاحب آن داشت و اظهار داشت که این "ستاره، استلا سابودا" ("ستاره ساووی‌ها") است، یک الگوی نشان خانوادگی که در هیچ سند تاریخی قبل از اتحاد ایتالیا ذکر نشده است. از اتحاد ایتالیا تا جمهوری ایتالیا.پس از اتحاد ایتالیا، حضور ستاره‌های نمادین عظیم بر روی سکوهای افتخار مراسم رسمی که پادشاه ویکتور امانوئل دوم ایتالیا در آنها شرکت می‌کرد، ایتالیایی‌ها را بیش از پیش به این سمت سوق داد که آن را به شیوه‌ای احساسی، به عنوان «ستاره‌ای» که از ایتالیا محافظت می‌کند، تعریف کنند. در سکه‌های فلزی ایتالیایی "، نشان ایتالیا" بر روی تمام سکه‌های مسی از سال ۱۸۶۱ تا ۱۹۰۷ و همچنین بر روی تمام سکه‌های پادشاه اومبرتو اول ایتالیا وجود دارد. "نشان ایتالیا" همچنین با نشان پادشاهی ایتالیا که از سال ۱۸۷۰ تا ۱۸۹۰ استفاده می‌شد، شناخته می‌شود. در سال ۱۸۷۱، به موجب فرمان سلطنتی شماره ۵۷۱ مورخ ۱۳ دسامبر ۱۸۷۱ که توسط وزیر چزاره ریکوتی-مانیانی امضا شد، "نشان ایتالیا" به یکی از نشانه‌های متمایز نیروهای مسلح ایتالیا، به اصطلاح «ستاره‌ها» تبدیل شد.از "ستاره ایتالیا" همچنین در قطعه موسیقی میهن‌پرستانه "«طرابلس، عشق من»" یاد شده است که در سال ۱۹۱۱ درست قبل از شروع جنگ ایتالیا و ترکیه نوشته شده است. این جنگ، لشکرکشی نظامی بود که بخشی از جنگ‌های استعماری ایتالیا را برای تبلیغ جنگ قریب‌الوقوع پادشاهی ایتالیا علیه امپراتوری عثمانی با هدف فتح لیبی تشکیل می‌داد."استلا دیتالیا" یکی از نمادهای سفر با قطار در خط آکویلیا - رم به سمت پایتخت ایتالیا برای جسد سرباز گمنام ایتالیایی بود. تابوت بر روی یک کالسکه توپ قرار داده شد و بر روی یک واگن باری که توسط گویدو سیریلی برای این مناسبت طراحی شده بود، قرار گرفت. مراسم در رم با تدفین رسمی در آلتاره دلا پاتریا در ۴ نوامبر ۱۹۲۱ به مناسبت روز وحدت ملی و نیروهای مسلح به پایان رسید. یک "استلا دیتالیای" برنزی بر روی یکی از دو لوکوموتیو که نعش کش راه‌آهن را می‌کشید، قرار داده شد، در حالی که دومی در ساختمان اصلی ایستگاه راه‌آهن رم تیبورتینا، که کاروان را در مقصد نهایی دریافت می‌کرد و در آن زمان به عنوان «ایستگاه پورتوناچیو» شناخته می‌شد، به نمایش گذاشته شد.معنای محافظتی یا تقدیری این ستاره سپس توسط فاشیسم ایتالیا و جنبش مقاومت ایتالیا پذیرفته شد، که آن را بر روی پرچم کمیته آزادی ملی قرار دادند، و همچنین توسط جمهوری‌خواهان و سلطنت‌طلبان به مناسبت همه‌پرسی نهادی ۲ ژوئن ۱۹۴۶، که مطابق با پایان جنگ جهانی دوم برگزار شد. در سال ۱۹۴۷، "ستاره ایتالیا" در مرکز نشان رسمی ایتالیا قرار گرفت، که توسط طراح پائولو پاشتو ترسیم شده بود. از دیدگاه تمثیلی، "ستاره ایتالیا" به صورت استعاری نشان دهنده سرنوشت درخشان ایتالیا است.