شاهزاده اودون، دوک مونتفرات کیست؟ توضیح بده.
شاهزاده اودون، دوک مونتفرات (; – ) انسان‌گرا و نیکوکار ایتالیایی و عضو خاندان سلطنتی ساووی بود. او چهارمین فرزند و سومین پسر بزرگ پادشاه ویکتور امانوئل دوم ایتالیا و همسرش آدلاید اتریش بود.زندگی‌نامه.او که با یک بیماری ژنتیکی جدی متولد شده بود، از دو سالگی علائم شدیداً ناتوان‌کننده‌ای (کوتولگی و ناهنجاری‌های رشدی) را نشان داد؛ بنابراین به دلیل ضعف سلامتی‌اش، از زندگی درباری در خاندان ساووی به حاشیه رانده شد. او که از هوش، تدبیر و سرزندگی فکری بی‌نظیری برخوردار بود، در طول زندگی کوتاه خود، خود را وقف مطالعه کرد و به موضوعات مختلف، چه علمی و چه هنری، علاقه‌مند شد.او تابستان ۱۸۶۱ را در پگلی (که در آن زمان یک شهرداری خودمختار در نزدیکی جنوا بود) گذراند، جایی که ویلا لوملینی روستان را به عنوان خانه خود انتخاب کرد. علاوه بر آب و هوای معتدل، که به وضعیت جسمی ناپایدار او کمک می‌کرد، انتخاب او ناشی از اشتیاق زیادش به دریا بود که از دوران کودکی‌اش، زمانی که خانواده سلطنتی تعطیلات را در لا اسپتزیا می‌گذراندند، در او شکل گرفته بود. بازگشت او به دربار در پاییز کوتاه بود، اما کمی بعد، با توجه به تأثیرات مثبتی که اقامتش در ریویرا بر جسم و روحش داشت، پدرش به او اجازه داد تا به‌طور دائم به جنوا نقل مکان کند و در کاخ سلطنتی اقامت کند.دوران حضور او در جنوا با مطالعه‌ای شاد و عمیق در رشته‌های فنی و هنری همراه بود: از جغرافیا گرفته تا موسیقی، از زبان‌ها گرفته تا دریانوردی (به دلیل همین علاقه، پدرش او را به نیروی دریایی سلطنتی فرستاد و به عنوان کاپیتان منصوب کرد).او که حامی و مروج هنر و آثار فکری بود، چهار جایزه سالانه برای دانشجویان آکادمی هنرهای زیبای لیگوریا، که به عنوان رئیس افتخاری آن مورد تحسین قرار گرفت، و همچنین انجمن تاریخ ملی لیگوریا، تأسیس کرد. خانه او که دارای کتابخانه‌ای با بیش از هزار جلد کتاب بود، به زودی به مکانی برای ملاقات و کانون فرهنگی برجسته‌ترین چهره‌های هنر و علم شهر تبدیل شد: مقامات کشوری و نظامی، اساتید دانشگاه، دانشگاهیان و هنرمندان، از جمله مجسمه‌ساز سانتو وارنی، که مشاور و دوست او بود، تامار لوکسورو، و دومنیکو پاسکواله کامبیاسو.در ۵ ژوئن ۱۸۶۲، او به همراه برادرانش در یک سفر آموزشی با کشتی بخار گوورنولو به شرق سفر کرد: آنها از کالیاری، پالرمو، کاتانیا، مسینا، ناپل و پمپئی بازدید کردند و در ۱۶ اوت به قسطنطنیه رسیدند، جایی که سفر به پایان رسید. مسافران سلطنتی در ۱۵ سپتامبر به جنوا بازگشتند. این سفر تأثیر عمیقی بر روحیه اودون جوان گذاشت و علاقه او را به آثار باستانی و هنر کلاسیک برانگیخت و او را قادر ساخت تا مجموعه‌ای غنی از اشیاء هنری جمع‌آوری کند.در تابستان ۱۸۶۳، او توانست سفر دیگری به ساردینیا و ناپل داشته باشد، جایی که به باستان‌شناسی علاقه‌مند شد و کاوش‌هایی را که توسط باستان‌شناس برجسته جوزپه فیورلی هدایت می‌شد، تأمین مالی کرد.با بازگشت به جنوا، او خود را وقف مطالعه تاریخ طبیعی تحت هدایت میشل لُسِنا، به ویژه نرم‌تنان‌شناسی، کرد و مجموعه‌ای غنی از صدف‌ها، جلبک‌ها و مرغ‌های مگس‌خوار (مجموعه‌ای که اکنون در موزه تاریخ طبیعی جاکومو دوریا به نمایش گذاشته شده است) را گردآوری کرد.در تابستان ۱۸۶۴، پزشکان او به او اجازه سفر دیگری ندادند، بلکه در عوض حمام دریا را توصیه کردند؛ بنابراین، اودون جوان نزد مارکی آلا پونزونه در ویلای زیبای دوراتزو بمبرینی در شهر ساحلی کورنیگلیانو (که اکنون حومه‌ای در حومه غربی جنوا است) اقامت گزید. سال بعد، اُدونه به این ایده رسید که آن را به خانه دائمی خود، مرکز مجموعه‌ها و مطالعاتش تبدیل کند و به لطف شفاعت پدرخوانده‌اش، شاهزاده اوژن کاریگنانو، ویتوریو امانوئله با خرید آن موافقت کرد.او در سن بیست سالگی در کاخ سلطنتی جنوا، در شب بین ۲۱ و ۲۲ ژانویه ۱۸۶۶ درگذشت.در وصیت‌نامه‌اش، مجموعه‌ای قابل توجه از گلدان‌های یونانی، برنز، سرامیک، شیشه و جواهرات رومی را برای شهر به جا گذاشت که اکنون در موزه باستان‌شناسی لیگوریا نگهداری می‌شود. سایر قطعات در گالری هنر مدرن در جنوا نگهداری می‌شوند که نام او را بر خود دارد.شهر جنوا بخشی از جاده کمربندی ساحلی معتبر تازه ساخته شده را به نام او نامگذاری کرده بود (به‌طور خاص بین پیازا کاوور و کورسو اورلیو سافی). در سال ۱۹۴۴، دولت جمهوری سالو، که مصمم بود پس از ۸ سپتامبر، با پاک کردن نام خانوادگی ساووی، خانواده او را مجازات کند، نام خیابان را تغییر داد و به جای اودونه، نام مازینیایی مائوریتزیو کوادریو را برگزید؛ نام جدید تا به امروز بدون تغییر باقی مانده است.شهر تورین، خیابان مهمی را که پیازا استاتوتو را به پیازا بالدیسرا، در حاشیه منطقه سن دوناتو، متصل می‌کرد، به نام او نامگذاری کرد.مرگ و تشییع جنازه.شاهزاده اودون در ۲۲ ژانویه ۱۸۶۶ در کاخ سلطنتی جنوا درگذشت. پس از مراسم تشییع جنازه که توسط اسقف اعظم آندره چارواز در کلیسای جامع سنت لارنس در جنوا در ۲۴ ژانویه ۱۸۶۶ با حضور بستگان، مقامات و جمعیت زیادی برگزار شد، جسد او با قطار به اتاق سوم گورستان سلطنتی باسیلیکا سوپرگا در تورین منتقل و دفن شد.میراث.اتو در وصیت‌نامه خود، مجموعه‌ای مهم از گلدان‌های یونانی، برنز، سرامیک، شیشه و جواهرات رومی را برای شهر جنوا به ارث گذاشت که اکنون در موزه باستان‌شناسی لیگوریا نگهداری می‌شوند. سایر قطعات در گالری هنر مدرن که نام او را بر خود دارد، نگهداری می‌شوند.شهر جنوا نام او را به بخشی از جاده کمربندی ساحلی معتبر و تازه ساخته شده (به ویژه بین پیازا کاوور و کورسو اورلیو سافی) داده بود. اگرچه در سال ۱۹۴۴ دولت جمهوری سالو نام خیابان را تغییر داد و به جای اتو، مائوریتزیو کوادریو را انتخاب کرد، اما نام جدید تا به امروز بدون تغییر باقی مانده است.شهر تورین نام او را به مسیری مهم که پیازا استاتوتو و پیازا بالدیسرا را در حاشیه منطقه سن دوناتو به هم متصل می‌کند، داده است.