گولیلمو آکیله کاولینی کیست؟ توضیح بده.
گولیلمو آکیلّه کاوِلّینی، که با نام GAC نیز شناخته می‌شود (برشیا، ۱۱ سپتامبر ۱۹۱۴ – برشیا، ۲۰ نوامبر ۱۹۹۰)، هنرمند و کلکسیونر هنری ایتالیایی بود. پس از فعالیت اولیه هنری به عنوان نقاش، در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ تبدیل به یکی از بزرگ‌ترین کلکسیونرهای مدرنیسم انتزاعی معاصر ایتالیا شد و با هنرمندان برجسته این جریان، رابطه‌ای عمیق از موسسه‌داری و دوستی برقرار کرد؛ تجربه‌ای که به نمایشگاه مشهور "نقاشان مدرن از کلکسیون کاولینی" در موزه ملی هنرهای معاصر رم در سال ۱۹۵۷ منجر شد.سپس کاولینی دوباره به فعالیت هنری بازگشت با آثاری که از دادائیسم تا هنر اجرایی و هنر نامه‌نگاری متنوع بود، و با «نمایشگاه‌های درب به درب» و آثار "رفت/برگشت" به یکی از مهم‌ترین چهره‌های این حوزه تبدیل شد. در سال ۱۹۷۱، او "خودتاریخی‌سازی" را ابداع کرد.او همچنین نویسندهٔ کتاب‌های "هنر انتزاعی" (۱۹۵۹)، "انسان نقاش" (۱۹۶۰)، "دفترچهٔ یادداشت" (۱۹۷۵)، "دیدارها/درگیری‌ها در جنگل هنر" (۱۹۷۷) و "زندگی یک نابغه" (۱۹۸۹) است.زندگی‌نامه.گوگلیلمو آکیله کاولینی در ۱۱ سپتامبر ۱۹۱۴ در برشا متولد شد. والدین او اهل توسکانی بودند، در واقع آنها از دو روستای کوچک بالای پونترمولی، در لونیجیانا آمده بودند. پس از ازدواج و تولد دخترشان آدل (۱۹۰۰)، آنها به سوئیس نقل مکان کردند، جایی که پدر آدل به عنوان آجرچین کار می‌کرد و بعداً به عنوان دستفروش خیابانی در لومباردی کسب و کار خود را آغاز کرد. آنها مدتی در آرونا، در دریاچه ماجیوره زندگی کردند، جایی که پسر دومشان ماریو در سال ۱۹۱۱ به دنیا آمد. سرانجام تصمیم گرفتند به برشا نقل مکان کنند و در آنجا مغازه‌ای به نام بازار ۳۳، در خیابان مرکانزی ۴۵ افتتاح کردند. در سال ۱۹۱۸، آدل بر اثر آنفولانزای اسپانیایی درگذشت. کاولینی به مدت نه سال در کالج یسوعی چزاره آریچی تحصیل کرد. در ۱۶ سالگی در مؤسسه فنی پذیرفته شد، اما مجبور شد تحصیلات خود را قطع کند تا به والدینش در مغازه کمک کند. در دوران کودکی‌اش، او به طراحی و نقاشی، به ویژه چشم‌انداز، می‌پرداخت. در ۲۲ سالگی با لیسِتا، اولین دوست دختر و همسر آینده‌اش، آشنا شد. در ۲۵ سالگی در کورتینا دامپتزو با نقاش دومنیکو موچی آشنا شد که دوست او شد و به او درس نقاشی داد.در سال ۱۹۴۱ او به جنگ جهانی دوم رفت و به یک گروه پدافند هوایی در برگامو منصوب شد. در ۱۱ اوت ۱۹۴۱ با لیزتا ازدواج کرد و بعداً به دلیل زخم معده از ارتش مرخص شد. بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ او با شور و شوق طراحی و نقاشی می‌کرد. همان دوره، او از مجموعه فرولدی، مجموعه‌ای بسیار غنی که شامل "«الهه‌های نگران‌کننده»" اثر جورجو د کیریکو و آثاری از جورجو موراندی، روسو، آندره درن، آلفرد سیسلی و پل سزان بود، بازدید کرد. در همان دوره، او از ونیز بازدید کرد و از آنجا مناظری را نقاشی کرد و از بورانو بازدید کرد و در آنجا با نقاش فیلیپو د پیزیس آشنا شد. او در دفتر دادستانی جدید، در مقابل "تابلوی طوفان" اثر جورجونه، با هنرمند امیلیو ودووا نیز ملاقات می‌کند. ودووا به او پیشنهاد می‌دهد که نمایشگاهی در خانه‌اش در برشا ترتیب دهد که در آن جوزپه سانتوماسو نقاش و جوزپه مارچیوری و مارکو والسکی منتقدان هنری نیز حضور داشته باشند.کلکسیونر کاولینی.موفقیت این نمایشگاه باعث شد بسیاری از هنرمندان جوان با کاولینی تماس بگیرند و به او پیشنهاد دهند که آثارشان را به نمایش بگذارد. کاولینی به ویژه با رناتو بیرولی دوست شد و بلافاصله "۸۶ نقاشی از جنبش مقاومت" و نقاشی "زن و ماه" را خریداری کرد. در دسامبر همان سال، بیرولی و انیو مورلوتی به لطف بورسیه تحصیلی دولت فرانسه به پاریس رفتند. در ژوئن ۱۹۴۷، کاولینی به همراه همسرش در پاریس به آنها پیوست و در آنجا از موزه‌های اصلی (لوور، پتی پاله، ژو دو پوم)، گالری‌های هنری و همچنین استودیوهای هنرمندان جینو سورینی، اسکار دومینگز، ادوارد پینیون و هنری آدام بازدید کرد. مقایسه با هنرمندان بزرگ گذشته و حال او را دلسرد می‌کند و او را متقاعد می‌کند که نقاشی را رها کند تا تمام وقت خود را به فعالیت تجاری و جمع‌آوری آثار هنری اختصاص دهد.در همان سال او دو نقاشی از رناتو گوتوزو خرید و در مارس ۱۹۴۸ به رم رفت زیرا یکی از نقاشی‌هایش در نمایشگاه ملی هنرهای تجسمی که توسط انجمن چهارساله رم در موزه ملی هنرهای معاصر در واله جولیا برگزار می‌شد، به نمایش گذاشته شده بود. در اینجا او با گوتوزو آشنا شد و با او دوست شد، و همچنین با لیونلو ونتوری، منتقد هنری و مورخ که اخیراً پس از تبعید در دوران فاشیسم به ایتالیا بازگشته بود. ونتوری به ارزش آثار کاولینی به عنوان یک مجموعه‌دار پی برد و در سال ۱۹۵۳ مقاله‌ای در مورد آن در "لا استامپا" منتشر کرد. به دنبال این رسوایی ناگهانی، پدر و برادرش ماریو، رئیس بازرگانان استان برشا، از او خواستند که از معاشرت با دوستان هنرمندش دست بکشد، زیرا نگران کمونیسم بودن آنها بودند.با وجود این، کاولینی جمع‌آوری را متوقف نکرد، و در واقع شروع به رفت و آمد به رم در آخر هفته‌ها کرد، به ویژه خانه گتوزو در Via Leccosa و استودیوی او در پارک ویلا ماسیمو. در اینجا او اغلب با هنرمندان گروه هشت (افرو باسالدلا ، آنتونیو کورپورا، جولیو تورکاتو، آلبرتو بوری، کورادو کاگلی، جوزپه کاپوگروسی، پیترو کونساگرا، نینو فرانچینا، لئونسیلو لئوناردی و میمو روتلا، از جمله آثار متعددی از جمله بورکو "روتلا)" رفت و آمد می‌کرد.هنر انتزاعی و "انسان نقاش".در ۲ ژوئن ۱۹۵۸، کاولینی اولین کتاب خود "با عنوان «هنر انتزاعی»" را منتشر کرد که توسط جیامپیرو جیانی چاپ و در دوسالانه هنر ونیز ارائه شد. این کتاب در جایزه ویارجو شرکت کرد و به انتخاب نهایی رسید. "هنر انتزاعی" توسط الدا فزی، گویدو بالو، جورجو کایزرلیان، دویلیو موروسینی، آنجلو دراگونه، روزانا آپیسلا مورد بررسی مثبت قرار گرفت. علاوه بر این، برخی از صفحات دفتر خاطرات کلکسیونر او توسط آلفردو مزیو در مجله "موندو"، به مدیریت ماریو پانونسیو ، منتشر شد. در تابستان همان سال، او دخترش ماریلا را به لندن همراهی کرد، جایی که با نقاش جان لاتام آشنا شد و برخی از آثار او را خریداری کرد. در همان دوره، او از نمایشگاه‌های ایو کلن در گالری آپولینر در میلان، نمایشگاه‌های آرماند و شوساکو آراکاوا در گالری آرتورو شوارتز در میلان، نمایشگاه گروهی برگزار شده توسط لوچیانو پیستوی و میشل تاپیه در تورین و نمایشگاه‌های برپا شده توسط آتیلیو کودونیاتو در ونیز بازدید کرد. در طول یکی از این نمایشگاه‌ها، او با هنرمند کریستو آشنا شد که در خانه‌اش به دیدار او رفت.در ۳۱ مه ۱۹۶۰، کاولینی دومین کتاب خود را با جیانی منتشر کرد که شامل خاطرات کاولینی و مکاتبات او با رناتو بیرولی، که در ۳ مه ۱۹۵۹ درگذشته بود، می‌شود. در ژانویه ۱۹۶۱ او به پاریس بازگشت و با ژرژ متیو و ژان فوتریه (از طریق کارل اپل) ملاقات کرد. در ۱۶ و ۲۳ آوریل ۱۹۶۱، گزارش‌های دو ملاقات را در "L'Europeo" منتشر کرد. او همچنین با پیر آلچینسکی، فیلیپ مارتین و هیسائو دوموتو ملاقات کرد. در همان دوره، تانکردی پارمجیانی، نقاش، که چند سال بعد خودکشی کرد، به دیدار او رفت. در سال ۱۹۶۰، دوسالانه هنر ونیز بر هنر غیررسمی تمرکز کرد و جوایزی را به ژان فوتریه و هانس هارتونگ اهدا کرد. کاولینی با هنرمندان رناتو گوتوزو، آلبرتو بوری، امیلیو ودووا و لوئیجی نونو ملاقات می‌کند.هنرمند کاولینی.در تابستان ۱۹۶۲، کاولینی تصمیم گرفت دوباره با الهام از آثار دادائیسمی، خلق آثار هنری را آغاز کند. او با چاپ برگ، لعاب، کاغذ خشک‌کن، کلاژ، دستمال توالت و تیغ آزمایش‌هایی انجام داد. در سال ۱۹۶۵ حدود ده اثر را در گالری آپولینر در میلان به نمایش گذاشت. او با کمک جووانی فیورینی، آثاری را به یاد ژرژ براک، آنری ماتیس، جورجو موراندی، خوان میرو، فرنان لژه و جورجو د کیریکو خلق کرد. او همچنین موزاییک‌هایی از چوب رنگ‌آمیزی شده ساخت که آنها را به تمبرهای پستی عظیم تبدیل می‌کرد. او همچنین شروع به از بین بردن آثار خود، کالبدشکافی آنها و چیدمان آنها در قفس‌های کوچک کرد. علاوه بر تخریب، او شروع به سوزاندن آثار خود نیز کرد و به اصطلاح "کاربونی" ایجاد کرد، یعنی احتراق‌های کربنی که در برخی قسمت‌ها با رنگ‌های رنگین‌کمانی دوباره رنگ‌آمیزی شده بودند.خودتاریخ‌نگاری.در سال ۱۹۷۱، کاولینی اصطلاح «خودتاریخ‌نگاری» را ابداع کرد که از طریق آن، با تولید آثاری که در آن‌ها دگرگونی هنرمند را از طریق خود-تبلیغی ستایش می‌کرد، یک عملیات ارتباطی بین‌المللی پیرامون نظام هنری آغاز کرد. او شانزده "پوستر" برای نمایشگاه‌هایی که تصور می‌کرد در سال ۲۰۱۴ در معتبرترین موزه‌های جهان به مناسبت صدمین سالگرد تولدش برگزار خواهد شد، خلق کرد. در همان سال، او با رینا ماجولی، مدیر گالری Cenobio-Visualità، ملاقات کرد که تصمیم گرفت پوسترها را به نمایش بگذارد. به لطف کمک هنرمند سارنکو، او موفق شد نمایشگاه را در Aktionsgalerie در برن و سپس در بازار نمایشگاه بازل تکرار کند، جایی که او مقداری «کاربن» به پوسترها اضافه کرد. افتتاحیه در ۲۳ ژوئن ۱۹۷۲ بود، اما هیچ‌کس در آن حضور نیافت. در این دوره، او همچنین اولین "تمبرهایی را" که پرتره‌هایش را بازتولید می‌کردند، خلق کرد: ابتدا پرتره ماریو سرولی، سپس پرتره‌های میمو روتلا، جیمز کالینز، اندی وارهول. در این میان، او هفت خودنگاره نیز خلق کرد که آنها را به تمبرهایی برای صدمین سالگرد خود تبدیل کرد و در گالری ایل سگناپاسی در پزارو به نمایش گذاشت، و ۲۵ بوم نقاشی با طرح‌های اولیه کتاب‌هایی که افراد مهم گذشته و حال به او تقدیم کرده‌اند: