کاخ تبدیل‌شدگان کیست؟ توضیح بده.
کاخ تبدیل‌شدگان (همچنین با نام کاخ کنگره برای کلیسای شرقی نیز شناخته می‌شود) یک کاخ بازسازی‌شده از دوران رنسانس در رم است. این کاخ در ابتدا رو به میدان اسکوساکاوالی قرار داشت، اما تخریب و در امتداد ضلع شمالی خیابان ویا دلا کانسیلیازیون، خیابان عریضی که بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۵۰ ساخته شد و کلیسای جامع سنت پیتر و شهر واتیکان را به مرکز رم متصل می‌کند، بازسازی شد. این کاخ به عنوان آخرین خانه نقاش رافائل که در سال ۱۵۲۰ در آنجا درگذشت، مشهور است.مکان.این کاخ در ریون بورگو رم در امتداد ضلع شمالی خیابان ویا دلا کونسیلازیون واقع شده است. نمای اصلی کاخ رو به جنوب است. نمای شرقی رو به ویا دلربا است که آن را از کاخ تورلونیا، یکی دیگر از ساختمان‌های رنسانس، جدا می‌کند. در غرب آن، کاخ روستیکوچی-آکورامبونی، یکی دیگر از ساختمان‌های رنسانس که در دهه ۱۹۴۰ تخریب و بازسازی شد، قرار دارد.تاریخچه.پالازو کاپرینی.در میانهٔ قرن پانزدهم، خانه‌ای به نام «دلا استوفا» در گوشهٔ شمال‌غربی میدان کوچک اسکوساکاوالی در محلهٔ بورگو واقع شده بود. واژهٔ «استوفا» که از واژهٔ آلمانی "stube" گرفته شده، به فضایی میان حمام رومی و سونای مدرن اشاره دارد.در سال ۱۵۰۰، این خانه به آدریانو (یا آلِساندرو) دِ کاپرینیس، یکی از پروتونوتارهای رسولی و عضو خاندان اشرافی کاپرینی از شهر ویتربو، فروخته شد. در همان سال‌ها، پاپ الکساندر ششم بورجیا (دوران زمامداری: ۱۴۹۲–۱۵۰۳) پروژه‌ای را برای احداث جاده‌ای جدید میان قلعهٔ سنت‌آنجلو و کلیسای قدیمی سن‌پیترو آغاز کرده بود. این مسیر ابتدا «ویا آلِساندرینا» نام گرفت و بعدها به «بورگو نووو» تغییر نام داد و در سال ۱۵۰۰ به‌طور رسمی افتتاح شد.افرادی که مایل به ساخت بناهایی با ارتفاع حداقل پنج «کانه» (حدود ۱۱ متر) در امتداد این جاده بودند، از امتیازات ویژه‌ای مانند معافیت‌های مالیاتی برخوردار می‌شدند. خانوادهٔ کاپرینی با خرید بخشی از خانه‌ای دیگر در نزدیکی استوفا و احداث یک پالاتزوی کوچک به طراحی دوناتو برامانته، این شرط را برآورده ساختند.این ساختمان تا ۷ اکتبر ۱۵۱۷ هنوز ناتمام بود، زمانی که خانوادهٔ کاپرینی آن را به مبلغ ۳٬۰۰۰ دوکات به رافائل فروختند. این هنرمند برجسته، ساخت بنا را به پایان رساند و سه سال پایانی زندگی خود را در آن سپری کرد. او در همین اتاق‌ها نقاشی مشهور «تبدیل چهره» را خلق کرد و در ۶ آوریل ۱۵۲۰ در همان مکان درگذشت.پس از مرگ رافائل، این ساختمان به کاردینال آنکونا، پیترو آکولتی، فروخته شد که پیش از این صاحب کاخ دیگری در "خیابان آلساندرینا" بود که از طریق خانه‌ای که کاردینال بعداً خریداری کرد، از ساختمان جدا شده بود. پس از مرگ کاردینال، کاخ به برادرزاده‌اش بندتو، کاردینال راونا، به ارث رسید. کاردینال که به فساد متهم شده بود، در سال ۱۵۳۴ در قلعه سنت آنجلو زندانی شد و پس از پرداخت جریمه ۵۹۰۰۰ "اسکودی" به اتاق پاپ آزاد شد. کاردینال مجبور شد مبلغ هنگفتی را از بانکداران فلورانسی، جولیو و لورنزو استروزی، قرض بگیرد که بعداً کاخ او را به قیمت ۶۰۰۰ اسکودی به عنوان بازپرداخت جزئی وام خریداری کردند. با این حال، کاردینال حق بازخرید ساختمان را پس از بازپرداخت بدهی به طلبکاران خود برای خود محفوظ داشت و این امر منجر به طرح دعوی بین وراث او و وراث استروزی شد. دومی برنده شد، اما در سال ۱۵۷۶ آنها مجبور شدند ساختمان را که در حال فرو ریختن بود و دیوارهایش سنگربندی شده بود، به کاردینال جیووانی فرانچسکو کومندونه بفروشند.کاخ تبدیل شونده.پس از خرید کاخ توسط کاردینال کومندونه، بازسازی آن به دست معمار آنیباله لیپی انجام شد—همان کسی که پیش‌تر وضعیت بنا را ارزیابی کرده بود. احتمالاً لیپی شکل نهایی نمای کاخ را نیز طراحی کرده است، و بدین ترتیب به آن هویت معماری مشخصی بخشید.پس از سال ۱۵۸۴، کاخ به کامیلا پرتی، خواهر پاپ سیکستوس پنجم (دوران زمامداری: ۱۵۸۵–۱۵۹۰) فروخته شد. کامیلا این خرید را به نمایندگی از برادرش و برای نوهٔ دختری او، کاردینال آلِساندرو پرتی دی مونتالتو انجام داد. او همچنین چند خانه مشرف به میدان اسکوساکاوالی و بورگو وکیو را خریداری کرد تا کاخ به وسعت کامل خود برسد و به مجموعه‌ای یکپارچه تبدیل شود.بر اساس روایت‌های دیگر، پس از درگذشت کومندونه، کاخ به کاردینال جووانی آنتونیو فاکینتی—که بعدها به‌عنوان پاپ اینوسنت نهم در سال ۱۵۹۱ به قدرت رسید—فروخته شد. وارثان او در سال ۱۶۱۴ این ملک را به خزانهٔ رسولی واگذار کردند. حدود سال ۱۶۲۰، اعضایی از خاندان اشرافی اسپینولا از جنوا مالکیت کاخ را به دست گرفتند. این خانوادهٔ برجسته، در سال ۱۶۷۶ آن را به یکی دیگر از اشراف‌زادگان جنوایی، کاردینال جیرولامو گاستالدی (۱۶۱۶–۱۶۸۵) فروختند. این زنجیرهٔ مالکیت، بازتابی از جایگاه سیاسی، مذهبی و اجتماعی کاخ در قلب تاریخ رم است.گاستالدی، که در ۸ آوریل ۱۶۸۵ در کاخ خود درگذشت، این بنا را به عنوان آسایشگاه کلیسای کاتولیک وصیت کرد که در سال ۱۷۱۵ به آنجا منتقل شد. این مؤسسه که در سال ۱۶۰۰ توسط پاپ کلمنت هشتم (حکومت ۱۵۹۲–۱۶۰۵) تأسیس شد، به حمایت از پروتستان‌هایی که می‌خواستند به مذهب کاتولیک روی آورند، اختصاص داشت. این کاخ مستقیماً تحت اختیار پاپ بود و توسط اعضای منتخب مؤسسه که توسط "ماجیوردومو پرو تمپوره" کاخ رسولی اداره می‌شدند، اداره می‌شد. این بنا در جریان سیل ۱۸۰۵ به شدت آسیب دید، از جمله فرو ریختن یک طاق در زیرزمین، و توسط پاپ گرگوری شانزدهم (حکومت ۱۸۳۱–۴۶) مرمت شد. در زمان سلطنت پاپ پیوس نهم (حکومت: ۱۸۴۶–۱۸۷۸)، از سال ۱۸۵۲ تا ۱۸۵۴، کالج کلیسایی در این مکان قرار داشت این مکان، مدرسه‌ای مخصوص روحانیون نوکیش انگلیسی بود که سرانجام به کالج بدا تبدیل شد. این کاخ در سال ۱۸۷۶ مورد مرمت بیشتر قرار گرفت، و پاپ بندیکت پانزدهم (حکومت: ۱۹۱۴–۱۹۲۲) دستور ساخت راه پله عظیم آن را داد.کاخ جماعت کلیساهای شرقی.پاپ بندیکت در سال ۱۹۱۷ این ساختمان را به انجمن تازه تأسیس کلیساهای شرقی اختصاص داد. در سال ۱۹۲۹، در چارچوب معاهدات لاتران، این کاخ از امتیازات فراسرزمینی برخوردار شد.در سال ۱۹۳۷، هم‌زمان با احداث خیابان «ویا دلا کونچیلیاتسونه» که به‌عنوان محور ارتباطی جدید میان شهر رم و واتیکان طراحی شده بود، کاخ «دیی کونورتیندی» تخریب شد. اما این پایان کار نبود؛ بازسازی آن تا سال ۱۹۴۱ ادامه یافت و در نهایت، در بخش غربی کاخ تورلونیا دوباره بنا شد. این جابجایی و بازسازی زیر نظر جوزپه مومو، معمار دربار پاپ پیوس یازدهم (دوران زمامداری: ۱۹۲۲–۱۹۳۹) انجام گرفت—همان کسی که پس از سال ۱۹۲۹، نقش مهمی در شکل‌گیری چهرهٔ جدید واتیکان ایفا کرد. مومو در این پروژه با دو معمار برجسته، مارچلو پیاتشنتینی و آتیلیو اسپاکارلی، همکاری داشت؛ طراحان اصلی خیابان ویا دلا کونچیلیاتسونه. محل جدید کاخ، در منطقه‌ای قرار گرفت که تا نیمهٔ قرن نوزدهم محل سکونت خاندان سودرینی بود.دقت و ظرافتی که در بازسازی این بنا به‌کار رفت، چنان چشمگیر بود که می‌توان کاخ بازسازی‌شده را نه به‌عنوان ساختمانی جدید، بلکه به‌عنوان مرحله‌ای تازه در زندگی چندصدسالهٔ این اثر تاریخی در نظر گرفت. این نگاه، بازتابی از احترام به حافظهٔ معماری و تداوم فرهنگی در دل تحولات شهری مدرن است.از سال ۱۹۳۹، زمانی که بازسازی کاخ هنوز به‌طور کامل به پایان نرسیده بود، این بنا به مدرسهٔ «ماجیس‌ترو دی ماریا سانتیسیمه آسونتا» اختصاص یافت. این مدرسه تا سال ۱۹۴۶ در کاخ فعالیت داشت و سپس به محل جدیدی در همان خیابان «ویا دلا کونچیلیاتسونه» منتقل شد. از آن زمان به بعد، کاخ به یکی از مراکز اداری وابسته به حوزهٔ مقدس تبدیل شد و میزبان دفاتر مختلف و آپارتمان‌هایی برای مقامات بلندپایهٔ کلیسایی گردید. این تغییر کاربری، کاخ را از یک بنای آموزشی به بخشی از ساختار رسمی و مذهبی واتیکان بدل کرد—ادامه‌ای طبیعی در مسیر تاریخی بنایی که همواره در خدمت قدرت، فرهنگ و دین بوده است.توضیحات.پالازو کاپرینی.ساختمان اصلی تنها از طریق حکاکی‌ها و نقاشی‌های معاصران شناخته شده است. این نقاشی‌ها شامل حکاکی آنتوان لافری در سال ۱۵۴۹؛ نقاشی‌های ژان دو شونیه و آندره‌آ پالادیو (حدود ۱۵۴۱)، دومنیکو آلفانی (کریسمس ۱۵۸۱) و اوتاویو ماسکرینو؛ و یک نقاشی دیواری در لژ گرگوری سیزدهم در واتیکان توسط آنتونیو تمپستا و ماتیاس بریل است که نشان دهنده ترجمه جسد گریگوری نازیانزنوس در کلیسای سنت پیتر است. علاوه بر این، یک بررسی دقیق از کاخ که درست قبل از تخریب آن در سال ۱۹۳۷ انجام شد، کشف شد و اطلاعات ارزشمندی در مورد مراحل مختلف ساخت آن به دست داد. طبق نقاشی لافری، عمارت اصلی سه پنجره در میدان اسکوساکاوالی و پنج پنجره در بورگو نووو داشت. طبق بررسی‌های دهه ۱۹۳۰، نمای اصلی ساختمان رو به بورگو نووو بود، با سه پنجره در امتداد میدان اسکوساکاوالی و دو پنجره در امتداد جاده سابق. در این مورد، نقاشی لافری را می‌توان ایده‌آل‌سازی ساختمان در نظر گرفت، که البته این مورد، مورد منحصر به فردی در آثار او نیست.این ساختمان دو طبقه اصلی داشت. طبقه پایین روستایی بود و سنگ‌های آن از طریق فرآیندی به نام «دی گتو» که شامل مخلوط کردن پوزولان، آهک و سایر مواد در قالب بود، به دست می‌آمد. سردر و درهای مغازه‌ها، طاق‌های مشرف به آن که شامل پنجره‌های کوچک یک نیم طبقه بودند، در روستایی قرار داده شدند. طبقه پایین، جایگاه طبقه بالا را تشکیل می‌داد که از سبک دوریک پیروی می‌کرد. این طبقه با ستون‌هایی که بالای آنها یک پیشانی بنا قرار داشت، با آرشیترو و کتیبه تزئین شده با تریگلیف و متروپه، مشخص می‌شد. جان‌پناه‌هایی در دهانه‌های طبقه بالا قرار داده شده بود. ساختمان با یک اتاق زیر شیروانی خدماتی که پنجره‌های آن به کتیبه دوریک پیشانی بنا باز می‌شد، به پایان می‌رسید.این تکنیک زبره‌کاری به‌سرعت در رم رواج یافت، و بنایی که خود از معماری رومی الهام گرفته بود، به الگویی برای دیگر سازه‌ها بدل شد—از جمله پالاتزو ماسیمو آله کولونه که در سال ۱۵۳۲ توسط بالداساره پروتسی ساخته شد. این سبک، با تأکید بر بافت‌دار کردن سطوح سنگی، جلوه‌ای قدرتمند و کلاسیک به نماهای ساختمان می‌بخشید. با این حال، کاخ مورد نظر خیلی زود دچار فرسایش شد. در یک طراحی مربوط به سال ۱۵۸۱، پوشش زبره‌کاری طبقه همکف دیگر دیده نمی‌شود، و پس از سال ۱۵۸۵، دو نمای اصلی بنا به‌وضوح حال‌وهوای مانریستی به خود گرفتند.کاخ تبدیل شونده.از آن زمان، کاخ تمام ضلع غربی میدان اسکوساکاوالی را دربر گرفت و در مرکز خود دارای شش مغازه و دو ورودی اصلی بود. ورودی سمت چپ به کلیسای کوچک سن فیلیپو نری راه می‌برد—عبادتگاهی که در قرن هفدهم توسط خاندان اسپینولا ساخته شد و تنها یک محراب داشت. طبقه همکف این کاخ با سه طبقه دیگر پوشانده شده بود؛ هر طبقه شامل هشت پنجره بود. پنجره‌های طبقهٔ اشرافی با قاب‌هایی مرکزی و زبره‌کاری‌شده تزئین شده بودند، که به نمای ساختمان جلوه‌ای باشکوه و سنگین می‌بخشید. این ترکیب معماری، هم بیانگر شکوه اجتماعی ساکنان کاخ بود و هم بازتابی از سبک‌های رایج در رم قرن هفدهم.نمای ساختمان در بورگو نوووو دارای یک طبقه همکف با پنج مغازه بود که توسط یک درگاه روستایی که توسط یک پنجره پالادیویی پوشانده شده بود، قطع می‌شد. در بالای آن یک بالکن قرار داشت که به کارلو فونتانا یا بالداساره پروزی نسبت داده می‌شد و آن هم روستایی بود و توسط یک پنجره پالادیویی پوشانده شده بود. این بالکن توسط رومی‌ها به عنوان زیباترین بالکن شهر در نظر گرفته می‌شد. طبقات فوقانی دارای پانزده پنجره مستطیل شکل بودند. سبک مانیریستی نمای بیرونی از پنجره‌های مرکزی که توسط سنگ‌های آهکی به‌طور متناوب بلند و کوتاه قاب گرفته شده بودند، دیوارهای گچ‌کاری شده سفید که با درگاه‌های روستایی در تضاد بودند، و بالکن در امتداد بورگو نوووو که آن هم روستایی بود، سرچشمه می‌گرفت.در اواخر قرن نوزدهم، نشانه‌هایی از تزئینات اسگرافیتو با طرح‌های هندسی سیاه و سفید بر نمای کاخ کشف شد—سبکی تزئینی که با خراش دادن لایه‌های رنگی بر سطح گچ، نقش‌هایی ظریف و متضاد پدیدمی‌آورد. این کشف، جلوه‌ای تازه به تاریخ بصری بنا بخشید و پیوند آن را با سنت‌های هنری رنسانس تقویت کرد.در همان زمان، اتاق نشیمنی با سقف قاب‌بندی‌شده در گوشهٔ شمال‌شرقی طبقهٔ اول شناسایی شد؛ اتاقی که به‌عنوان محل خلق آخرین آثار رافائل، از جمله نقاشی «تبدیل چهره» شناخته می‌شود. این اتاق، نه‌تنها فضای کاری هنرمند، بلکه صحنهٔ پایانی زندگی او بود.به‌منظور بزرگداشت این میراث، سنگ‌نوشته‌ای مرمری بر نمای کاخ نصب شد که مالکیت رافائل و درگذشت او در همین مکان را یادآوری می‌کرد. این یادمان، کاخ را به نقطه‌ای تاریخی بدل ساخت که هنر، معماری و حافظهٔ فرهنگی در آن به‌هم می‌رسند.کاخ بازسازی شده.ساختمانی که امروزه در امتداد خیابان ویا دلا کانسیلیازیون وجود دارد، دو طبقه است و یک سردر روستایی بر فراز آن قرار دارد که بالکن پروتزی بر آن بنا شده است. این ساختمان از پنجره‌های مربعی در طبقه همکف، پنجره‌های مرکزی و روستایی در پیانو نوبیل و پنجره‌های مستطیلی در طبقه دوم نور دریافت می‌کند. سقف دارای یک قرنیز بیرون‌زده است. عناصر پنجره‌ها، سردر و بالکن از بنای اصلی جدا شده و در اینجا دوباره مورد استفاده قرار گرفته‌اند.در ایوان ساختمان، کتیبه مذکور به همراه نشان اسکندر ششم و کتیبه لاتین دیگری به این مضمون در دیوار تعبیه شده است:این ساختمان دارای حیاطی با طاق‌هایی است که بر روی ستون‌های روستایی دوریک قرار گرفته‌اند و طاق‌های کروی را نگه می‌دارند. در طبقه اول، نمایشگاهی از ۱۲۰ نقاشی روسی با موضوعات مذهبی وجود دارد که تقریباً همه آنها توسط نقاش روسی لئونیدا بریلوفسکی (۱۸۷۲–۱۹۳۷) خلق شده‌اند. کاخ جدید همچنین شامل چندین نقاشی دیواری از ساختمان اصلی در میدان اسکوساکاوالی است، از جمله گروهی از نقاشی‌های دیواری منسوب به مکتب پومارانسیو، پنج نقاشی منظره در اتاق پذیرایی به اصطلاح پاپ‌ها (یا پاتریارک‌ها) در طبقه اول و دو صحنه نبرد در اتاق حضار.منابع.&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;