لوسیانا پرکوویچ کیست؟ توضیح بده.
لوسیانا پرکوویچ (متولد ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۷) نویسنده ایتالیایی آثار غیرداستانی، معلم، مترجم و کارگردان مجموعه‌ای از کتاب‌ها در مورد تاریخ و معنویت زنان است. او به عنوان «مسافر بین جهان‌ها و بافندهٔ پیوندهای فضا-زمان» تعریف شده است که «دیدگاه دوراندیشانه‌اش، پروژه‌ای از دانش فردی را با تعهد فرهنگی و سیاسی جمعی ترکیب می‌کند».جنبش زنان.لوسیانا پرکوویچ در شهر گوریتزیا، ایتالیا، در خانواده‌ای ایتالیایی‌زبان با ریشه‌های اروپای مرکزی به دنیا آمد. خانواده‌ای که پس از پایان جنگ جهانی دوم ناگزیر به ترک شهر فیومه (رییکا) شدند. ریشه‌های فرهنگی و جغرافیایی او به اتریش و دالماسی بازمی‌گردد، و این پیوندهای چندلایه، از همان کودکی در شکل‌گیری نگاه تاریخی و اجتماعی‌اش نقش داشتند. دوران کودکی و نوجوانی‌اش را در گوریتسیا گذراند و در آنجا به تحصیل در رشته‌های مطالعات کلاسیک پرداخت، که پایه‌ای برای مطالعات بعدی‌اش در حوزهٔ زبان و ادبیات بود.در سن ۱۸ سالگی به میلان رفت تا تحصیلات دانشگاهی خود را ادامه دهد و در سال ۱۹۷۲ از دانشگاه میلان در رشتهٔ «زبان‌ها و ادبیات‌های مدرن خارجی» فارغ‌التحصیل شد. از آن زمان تاکنون، زندگی و فعالیت حرفه‌ای‌اش در شهر میلان متمرکز بوده است. او به‌عنوان معلم، مترجم، نویسنده و فعال اجتماعی در پروژه‌های پیشگامانهٔ جنبش زنان مشارکت داشته—از جمله در تأسیس مراکز سلامت زنان، کتاب‌فروشی‌های تخصصی، دوره‌های آموزشی فرهنگی و سیاسی، و همکاری با انتشارات‌هایی که به مسائل جنسیتی و اجتماعی می‌پرداختند.پرکوویچ با تلفیق تجربهٔ زیسته، دانش آکادمیک، و تعهد اجتماعی، به یکی از چهره‌های تأثیرگذار در جنبش زنان ایتالیا تبدیل شد. فعالیت‌های او نه‌تنها در حوزهٔ آموزش و ترجمه، بلکه در ساختن زیرساخت‌های فرهنگی و سیاسی برای توانمندسازی زنان نقش مهمی ایفا کرده‌اند. زندگی‌اش نمونه‌ای از پیوند میان ریشه‌های تاریخی، کنش‌گری اجتماعی، و تلاش برای بازتعریف جایگاه زنان در جامعهٔ مدرن است.در طول دوران دانشگاهش، که با جنبش دانشجویی سال ۱۹۶۸ مشخص شد، پرکوویچ با اولین گروه‌های آگاهی‌بخش زنان که انتقاد خود را به قلب ساختار اجتماعی، اقتصادی و سیاسی می‌بردند، ارتباط برقرار کرد. "«نگرش‌های مردسالارانه»" (۱۹۷۰) نوشته اوا فیگز، یکی از اولین متون فمینیستی که در ایتالیا خوانده شد، برای او نقطه عطفی بود. او به «لوتا فمینیستا»، گروهی که نقش اقتصادی نامرئی کار بدون دستمزد زنان را بررسی می‌کرد، پیوست و کمی بعد به گروهی در مورد بدن و سلامت زنان پیوست. آنها "کتاب «کنترل بارداری از طرف زنان» (۱۹۷۴) را به صورت مستقل" تولید و منتشر کردند که در سال ۱۹۷۸ به پرتغالی ترجمه شد. آنها یکی از اولین کلینیک‌های سلامت زنان را در منطقه‌ای محبوب در میلان افتتاح کردند و شیوه خودیاری را که از لس‌آنجلس و توسط گروه سلامت زنان بوستون به ایتالیا آورده شده بود، معرفی کردند. ظرف چند سال، یک جنبش متنوع سلامت زنان در سراسر ایتالیا گسترش یافت و در کنفرانس‌های ملی در میلان، رم و فلورانس به بحث و ترویج اطلاعات پرداخت. در سال ۱۹۷۵، قانونی تصویب شد که خدمات بهداشت عمومی را برای زنان آزاد می‌کرد.جزوه‌ای کوچک با عنوان "«جادوگران، ماماها و پرستاران»" نوشتهٔ باربارا اهرنرایش و دیردری انگلیش که از ایالات متحده به ایتالیا آورده شد، نقطهٔ عطفی در بازخوانی تاریخی نقش زنان در پزشکی و سرکوب اجتماعی بود. این اثر، با نگاهی کاملاً نو، بازسازی می‌کرد که «جادوگران» واقعاً چه کسانی بودند و چرا به‌مدت بیش از سه قرن سوزانده شدند—تحلیلی که ساختارهای قدرت، جنسیت، و دانش را به چالش می‌کشید. لوسیانا پرکوویچ این جزوه را ترجمه کرد و با عنوان «ما جادوگران هستیم: نقش پزشکی در سرکوب زنان») در سال ۱۹۷۷ منتشر ساخت. این ترجمه به‌سرعت محبوب شد و به یکی از متون بنیادین جنبش فمینیستی ایتالیا تبدیل گردید.این انتشار، نخستین تجربهٔ ویراستاری پرکوویچ به‌عنوان سردبیر مجموعه‌ای از کتاب‌ها با عنوان «ظرف پاندورا» بود که توسط انتشارات دانشگاهی در میلان منتشر می‌شد. این انتشارات، یکی از سه مؤسسهٔ مستقل فمینیستی دههٔ ۱۹۷۰ و سال‌های پس از آن بود که نقش مهمی در شکل‌گیری گفتمان‌های نوین زنان ایفا کردند.این مجموعه تا سال ۱۹۸۶ ادامه یافت و خوانندگان ایتالیایی را با آثاری مانند "«ادبیات خودشان»" نوشته الین شوالتر و "«احساسی برای ارگانیسم"» نوشته اولین فاکس کلر، زندگینامه‌ای از باربارا مک‌کلینتاک، برنده جایزه نوبل، آشنا کرد. این آثار، در کنار ترجمهٔ پرکوویچ، به گسترش آگاهی تاریخی، علمی، و فرهنگی دربارهٔ نقش زنان در دانش، هنر، و جامعه کمک شایانی کردند و نشان دادند که چگونه نشر مستقل می‌تواند بستری برای تحول اجتماعی و فکری باشد.از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۶، لوسیانا پرکوویچ عضوی فعال در کتاب‌فروشی زنان در شهر میلان بود. نهادی فرهنگی و سیاسی که در قلب جنبش فمینیستی ایتالیا قرار داشت. این کتاب‌فروشی نه‌تنها محل عرضهٔ آثار زنان بود، بلکه به‌عنوان فضایی برای پژوهش جمعی، گفت‌وگو، و تولید اندیشهٔ فمینیستی عمل می‌کرد. در این دوره، مجموعه‌ای از نشریات دوره‌ای منتشر شد که حامل پژوهش‌های سیاسی و فرهنگی جمعی زنان بودند و فهرست‌های کتاب‌فروشی که به‌عنوان ابزارهای نظری و عملی در خدمت جنبش قرار گرفتند.پرکوویچ همچنین در مراکز زنان فعال بود، از جمله در «کولکتیوو ویای چروبینی»، «کولکتیوو ویای کول دی لانا»، «سیچیپ و سیچیپ»، و «دانشگاه آزاد زنان» در میلان. این مراکز، بسترهایی برای آموزش، سازمان‌دهی، و تبادل تجربه میان زنان بودند و نقش مهمی در شکل‌گیری زیرساخت‌های فرهنگی و سیاسی جنبش ایفا کردند.او به‌طور منظم به شهرهای رم، فلورانس و پسکارا سفر می‌کرد و در نشریات فمینیستی آن دوران مقاله می‌نوشت. نوشته‌های او در این نشریات، بازتابی از تعهد فکری، تجربهٔ زیسته، و تلاش برای بازتعریف مفاهیم قدرت، بدن، دانش و اجتماع از منظر زنان بود. پرکوویچ با قلمی جسور و نگاهی تاریخی، به یکی از صداهای مؤثر در گفتمان فمینیستی ایتالیا تبدیل شد..رشته‌های علوم و محیط زیست.در سال ۱۹۸۵، پرکوویچ از شریک زندگی مادام‌العمرش، جانکارلو د مارینیز، صاحب پسری به نام پیترو شد. فاجعه چرنوبیل در ۲۶ آوریل ۱۹۸۶، تحقیقات عمیق‌تری را در زمینه‌های علم و محیط زیست برانگیخت، موضوعاتی که از زمان تشکیل گروه‌های سلامت و پزشکی زنان، در تحقیقات او به محوریت تبدیل شدندلوسیانا پرکوویچ در دههٔ ۱۹۹۰ در دانشگاه آزاد زنان در میلان به تدریس مجموعه‌ای متنوع از موضوعات پرداخت که بازتابی از نگاه چندوجهی و پیشرو او به مسائل زنان بود. در سال ۱۹۹۵، او به موضوع «پرخاشگری زنانه» پرداخت. در سال ۱۹۹۶، تمرکز او بر «زنان و اسلام» بود، موضوعی حساس و چندلایه که به بررسی موقعیت زنان در جوامع اسلامی، برخوردهای فرهنگی، و چالش‌های فمینیستی در بسترهای دینی می‌پرداخت. در سال ۱۹۹۷، او به «انقلاب سایبری» پرداخت و نقش فناوری‌های نوین را در تحول ارتباطات، هویت، و کنش‌گری زنان تحلیل کرد—موضوعی که در آن زمان هنوز در مراحل اولیهٔ طرح در گفتمان فمینیستی قرار داشت. در همین سال‌ها، پرکوویچ با مراکز مستندسازی زنان در نقاط مختلف ایتالیا همکاری داشت. این مراکز، نقش مهمی در گردآوری، حفظ، و انتشار منابع مربوط به تاریخ، فرهنگ، و مبارزات زنان ایفا می‌کردند و بستری برای پژوهش و شبکه‌سازی میان فعالان فمینیستی بودند.هم‌زمان، او عضو کمیسیون مشورتی استان میلان در امور زنان بود. نهادی رسمی که وظیفهٔ بررسی، پیشنهاد و حمایت از سیاست‌های مرتبط با حقوق و مسائل زنان را بر عهده داشت. حضور پرکوویچ در این کمیسیون، نشان‌دهندهٔ پیوند میان فعالیت‌های فرهنگی و کنش‌گری نهادی او بود، و گواهی بر تعهدی بود که در تمام سطوح، از آموزش و ترجمه تا سیاست‌گذاری و مستندسازی، دنبال می‌کرد.او در سال ۱۹۹۰ برنده جایزه برتر ترجمه ادبی و علمی به ریاست فرانکو فورتینی و ماریو لوزی برای ترجمه کتاب خاطرات زن فضایی نائومی میچیسون ("Diario di una Astronauta" , La Tartaruga، ۱۹۸۸) شد و یک عنوان علمی تخیلی توسط نویسنده زن تولید کرد.زنانگی مقدس.در طول سفر پرکوویچ به استرالیا، افقی جدید به روی او گشوده شد، جایی که او با دیدگاه بومیان در مورد زندگی/طبیعت/دین در آلیس اسپرینگز روبرو شد. او از طریق فرهنگ آراندا، به روایت تی.جی.اچ. استرلو (که کتابش با "عنوان «دین استرالیای مرکزی: تک‌توتمیسم شخصی در یک جامعه چندتوتمی"» را در سال ۱۹۹۷ ترجمه کرد)، وارد مسیر زنانگی مقدس شد، یعنی دیدگاهی که اساساً با دیدگاه مطرح شده توسط ادیان توحیدی مردانه اروپا و جاهای دیگر متفاوت بود. او چندین سال به بررسی اعمال شمنی و کندالینی پرداخت و تعدادی از کتاب‌های زنان پیشگام انسان‌شناس و متکلم دهه هفتاد و در نهایت آثار ماریا گیمبوتاس را مطالعه کرد. از آن زمان به بعد، بازسازی «داستان او» (یعنی تاریخ پیش از ظهور مردسالاری)، بازیابی دیدگاه کیهانی-زیست‌شناختی از «ذات الهی» (یا «تعالی فراگیر» به تعبیر مری دالی، متکلم فمینیست رادیکال)، کاوش در اسطوره‌ها و زبان نمادین جوامع با «زنان در مرکز» به کانون تحقیقات او تبدیل شد.مری دالی، فیلسوف و فمینیست رادیکال آمریکایی، در سال ۲۰۰۲ توسط دانشگاه زنان میلان و در سال ۲۰۰۴ توسط انجمن "Armonie" در بولونیا به ایتالیا دعوت شد. این دعوت‌ها بخشی از تلاش‌های فرهنگی برای معرفی اندیشه‌های فمینیستی رادیکال و معنویت زنانه در فضای فکری ایتالیا بودند.در جریان کنفرانسی با عنوان «پس از الهه»، دالی با ناشر مستقل، کیارا اورلاندینی آشنا شد. این دیدار نقطهٔ آغاز همکاری‌ای شد که به ترجمهٔ کتاب «جوهر پنجم» از دالی انجامید. اثری که در آن نویسنده به بازاندیشی بنیادین در باب زبان، قدرت، و معنویت زنانه می‌پردازد و از مفاهیم فلسفی برای بازسازی جهان‌بینی زن‌محور بهره می‌گیرد.در ادامهٔ این همکاری، مجموعه‌ای از کتاب‌ها با تمرکز بر تاریخ و معنویت زنان شکل گرفت که با عنوان «جغدهای خردمند» در سال ۲۰۰۵ آغاز شد. این مجموعه، بستری برای معرفی آثار نویسندگان زن، اندیشه‌های فمینیستی، و روایت‌های معنوی و تاریخی از منظر زنان فراهم آورد و نقش مهمی در گسترش گفتمان‌های زنانه در نشر مستقل ایتالیا ایفا کرد.این پروژه، نه‌تنها ترجمهٔ یک اثر فلسفی بود، بلکه تلاشی برای ایجاد پیوند میان سنت‌های فکری فمینیستی در ایالات متحده و جنبش‌های فرهنگی زنان در ایتالیا محسوب می‌شد.ترجمهٔ کامل و روان متن بدون باقی گذاشتن هیچ واژه‌ای به زبان اصلی:در همان سال، او برای بنیاد بداراکو / آرشیو متحد زنان میلان کتابی با عنوان «وجدان در بدن: زنان، سلامت و پزشکی در دههٔ هفتاد» منتشر کرد. این اثر، یک تاریخچهٔ مستند و دقیق از جنبش سلامت در ایتالیا در دههٔ ۱۹۷۰ است. پس از بازنشستگی از تدریس در دبیرستان کلاسیک مانزونی میلان، او به مناطق روستایی نقل مکان کرد تا به کشاورزی کوچک خانوادگی ارگانیک خود در ابروتسو بپیوندد.در سال‌های پس از آغاز مجموعهٔ «جغدهای خردمند»، لوسیانا پرکوویچ نقش مهمی در معرفی آثار نویسندگان زن به خوانندگان ایتالیایی ایفا کرد. او با ترجمه، ویرایش و انتشار کتاب‌های نویسندگانی چون مری دیلی، مارییا گیمبوتاس، ویکی نوبل، تسولترم آلیونه، استارهوک، ژنویو وان، فیلیس کوروت، کتی جونز و هایده گوتنر آبدنروت، دریچه‌ای تازه به سوی تاریخ، معنویت و اندیشهٔ زنانه گشود. این آثار، که از سنت‌های باستانی تا نظریه‌های فمینیستی معاصر را در بر می‌گرفتند، به گسترش گفتمان‌های زن‌محور، بازاندیشی در مفاهیم قدرت و دانش، و بازسازی معنویت زنانه در فضای فرهنگی ایتالیا کمک کردند. پرکوویچ با پیوند دادن تجربهٔ زیسته، پژوهش تاریخی و نشر مستقل، بستری فراهم آورد که در آن صدای زنان از فرهنگ‌های گوناگون شنیده شد و به گفت‌وگویی فراتر از مرزها بدل گشت.با همکاری انجمن لایما، کنفرانس‌های بین‌المللی فرهنگ‌های بومی صلح در تورینو (۲۰۱۲، ۲۰۱۳، ۲۰۱۵) و در رم (به افتخار ماریا گیمبوتاس، ۲۰ سال پس از مرگش، ۲۰۱۴) برگزار شده است. در سال ۲۰۱۵، او در پارلمان ادیان جهان، در سالت لیک سیتی، یوتا، ایالات متحده، میزگردی با عنوان «معنویت مبتنی بر زمین در فرهنگ‌های بومی گذشته و حال» ارائه داد؛ در سال ۲۰۱۶، او به کنفرانس الهه‌ها در گلاستونبری، بریتانیا دعوت شد.او روی کهن‌الگوهای الهه و در «حلقه‌های عجوزه‌ها»، پروژه‌ای برای بازپس‌گیری زنان خردمند از سنت‌های مادرسالاری، کار می‌کند.جزوات ۱۹۹۳–۲۰۰۳ دوره‌های دانشگاه دله دان میلانو.یک مقالهٔ بلند (مواضع غیراخلاقی و روابط اخلاقی، نشر له ملوسین، ۱۹۹۳) در کتاب «تصاویر مادر» به ترجمهٔ سیلویا توبرت منتشر شد، ادیشن کاتدره، مادرید ۱۹۹۶.مقالات انگلیسی او نیز در نشریات مختلف منتشر شده‌اند: