مینسترونه کیست؟ توضیح بده.
مینسترونه یا مینسترونه دی وردوره یک سوپ سبزیجات غلیظ با اصالت ایتالیایی است. این سوپ معمولاً شامل پیاز، هویج، کرفس، سیب‌زمینی، کلم، گوجه‌فرنگی و اغلب حبوبات، مانند لوبیا، نخود یا باقلا، و گاهی پاستا یا برنج است، و به خاطر ترکیب مختلف سبزیجات و تکه‌های نه چندان ریز آن مشخص می‌شود (در غیر این صورت به آن گفته می‌شود). مینسترونه به‌طور سنتی بدون گوشت تهیه می‌شود، اما دستور خاصی ندارد و می‌توان آن را با مواد مختلف زیادی تهیه کرد.ریشه‌شناسی.مینسترونه، به معنای یک سوپ سبزیجات غلیظ، از سال ۱۸۷۱ در زبان انگلیسی ثبت شده است. این واژه از ایتالیایی "minestrone"، که شکل افزایشی "minestra" به معنای 'سوپ' است، گرفته شده و به‌طور دقیق‌تر به معنای 'چیزی که سرو می‌شود' است، از "minestrare" به معنای 'سرو کردن'، و هم‌ریشه با "administer" به معنای 'تجویز دارو' است.به دلیل ریشه‌های منحصر به فرد آن و عدم وجود یک دستور ثابت، مینسترونه در سراسر ایتالیا بسته به زمان‌های پخت سنتی، مواد اولیه و فصل، به‌طور گسترده‌ای متفاوت است. این سوپ می‌تواند از یک بافت غلیظ و متراکم با سبزیجات کاملاً پخته شده تا یک سوپ آبکی‌تر با مقادیر زیادی سبزیجات خرد شده و به آرامی پخته شده متغیر باشد؛ همچنین ممکن است شامل انواع گوشت‌ها نیز باشد.در زبان ایتالیایی مدرن، سه واژه وجود دارد که به واژه انگلیسی "soup" مربوط می‌شود: "zuppa"، که در معنای سوپ گوجه‌فرنگی یا سوپ ماهیبه کار می‌رود؛ "minestra"، که در معنای یک سوپ غلیظ‌تر مانند سوپ سبزیجات و همچنین برای سوپ‌های «خشک»، یعنی غذاهای پاستا، استفاده می‌شود؛ و "minestrone"، که به معنای یک سوپ یا خورشت بسیار غلیظ یا بزرگ است، هرچند که اکنون این معنی به این غذا خاص مرتبط شده است.تاریخچه.مینسترونه یکی از قدیمی‌ترین ریشه‌های خود را قبل از گسترش قبایل لاتین رم به آنچه که به پادشاهی روم (بعداً جمهوری روم و امپراتوری روم) تبدیل شد، دارد، زمانی که رژیم غذایی محلی «به ضرورت گیاه‌خواری» بود و عمدتاً شامل سبزیجاتی مانند پیاز، عدس، کلم، سیر، باقلا، قارچ، هویج، مارچوبه و شلغم می‌شد.در این زمان، غذای اصلی یک وعده غذایی "پولته" بود، که یک فرنی ساده اما سیرکننده از آرد گندم اسپلت پخته شده در آب نمک بود، که به آن هر نوع سبزی که در دسترس بود اضافه می‌شد.تا قرن دوم پیش از میلاد، زمانی که رم، ایتالیا را فتح کرده و شبکه‌های تجاری و جاده‌ای را در انحصار خود درآورده بود، تنوع زیادی از محصولات به پایتخت سرازیر شد و شروع به تغییر رژیم غذایی آنها و به تبع آن، رژیم غذایی ایتالیا کرد، به‌ویژه با گنجاندن بیشتر گوشت‌ها، که به عنوان یک عصاره برای سوپ‌ها مورد استفاده قرار گرفت.آرد گندم اسپلت نیز از سوپ‌ها حذف شد، زیرا نان توسط یونانی‌ها به رژیم غذایی رومی‌ها توسط یونانی‌ها معرفی شده بود و "پولته" به غذایی عمدتاً برای فقرا تبدیل شد.رومی‌های باستان فواید سلامتی یک رژیم غذایی ساده یا «صرفه‌جو» (از لاتین "fruges"، نام عمومی داده شده به غلات، سبزیجات و حبوبات) را شناسایی کردند و سوپ‌های غلیظ سبزیجات و سبزیجات همچنان یک غذای اصلی باقی ماندند.کتاب آشپزی باستانی مارکوس آپیشیوس "De Re Coquinaria" سوپی به نام "پولوس" را توصیف می‌کند که به سال ۳۰ میلادی برمی‌گردد و از فاررو، نخود و باقلا، با پیاز، سیر، چربی و سبزیجات تهیه می‌شد.مینسترونه با تغییر عادات غذایی و مواد اولیه در ایتالیا تغییر کرد. آپیشیوس "پولت‌ها" و "پولتیکولاها" را با تزئینات مجلل مانند مغزهای پخته و شراب به‌روز کرد. پس از معرفی گوجه‌فرنگی به ایتالیا از جهان جدید در قرن پانزدهم، این گیاه به عنوان یکی از مواد اولیه در مینسترونه گنجانده شد.سنت از دست ندادن ریشه‌های روستایی تا به امروز ادامه دارد و مینسترون اکنون در ایتالیا به عنوان غذایی متعلق به سبک آشپزی به نام "cucina povera" (آشپزی فقرا) شناخته می‌شود، به معنای غذاهایی که ریشه روستایی و روستایی دارند، در مقابل "cucina nobile" (آشپزی اشراف) یا سبک آشپزی اشراف و نجیب‌زادگان.سنت عدم از دست دادن ریشه‌های روستایی تا به امروز ادامه دارد و مینسترونه اکنون در ایتالیا به سبک پختی که به آن غذاهای دهقانی ('آشپزی فقرا') گفته می‌شود، تعلق دارد، به معنای غذاهایی که ریشه‌های روستایی و محلی دارند، در مقابل "cucina nobile" ('آشپزی اشرافی')، یا سبک پخت اشراف و نجبا قرار می‌گیرد.تغییرات منطقه‌ای."مینسترونه آلا جنووسی" نوعی از پاستای مخصوص لیگوریا است که در آن از گیاهان دارویی، از جمله پستو، بیشتر استفاده می‌شود."امباکباکا" یا "مباکباکا" نوعی خورش در لیبی است که با پاستا، نخود، ادویه بازار و گوشت تهیه می‌شود. این غذا از زمان استعمار ایتالیا رواج داشته است.