کامیلو ماریانی کیست؟ توضیح بده.
کامیلو ماریانی (۱۵۶۵ در ویچنزا - ۱۶۱۱ در رم) یک مجسمه‌ساز بزرگ ایتالیایی بود که آثارش پلی بین دنیای هنری ونیز و رم ایجاد کرد و پایه‌ای برای سبک باروک قرن هفدهم تشکیل داد.زندگی‌نامه.کامیلو ماریانی در سال ۱۵۶۵ در ویچنزای ایتالیا متولد شد. پدرش آنتونیو، اهل سینا در منطقه توسکانی، پس از سقوط سینا به فلورانس در سال ۱۵۵۵ به ونتو گریخت. کامیلو آموزش هنری خود را در کارگاه هنری لورنزو روبینی و پسرانش آگوستینو و ویگیلیو در ویچنزای تأسیس شده فرا گرفت.خوشبختانه، ارتباط ماریانی با کارگاه روبینی او را به سنت مجسمه‌سازی که به رم و واتیکان بازمی‌گشت، کشاند، زیرا همسر لورنزو روبینی، مارگاریتا، خواهر الساندرو ویتوریا، شاگرد و جانشین مجسمه‌ساز و معمار برجسته ونیزی ، جاکوپو سانسووینو، بود. سانسووینو نیز به نوبه خود در رم آموزش دید، جایی که قبل از مجبور شدن به فرار از شهر در سال ۱۵۲۷، زمانی که توسط نیروهای امپراتور مقدس روم غارت شد، شهرت مهمی برای خود دست و پا کرد. ارتباط غیرمستقیم با صحنه هنری روم قطعاً از نظر سبکی بر کار ماریانی تأثیر گذاشت و می‌توان حدس زد که این امر در تصمیم او برای انتقال استودیوی شخصی‌اش به رم در سال ۱۵۹۷ نیز نقش داشته است.با این حال، ماریانی پیش از عزیمت به رم و دربار پاپ، تعدادی سفارش معتبر در ونیز و ونتو دریافت کرد و از ارتباطات خود با روبینی‌ها و ویتوریا و همچنین با معمار اهل وینسنتین، وینچنزو اسکاموزی، بهره برد. پس از همکاری با آگوستینو روبینی و دیگر مجسمه‌سازان شناخته‌شده منطقه در ساخت مجسمه‌هایی برای تئاتر المپیکو اثر آندره‌آ پالادیو در ویچنزا، او به خلق سه مجسمه - "آئولوس"، "پروسرپین" و "هایمن" - پرداخت که بر فراز سقف کتابخانه مارسیانا اثر سانسووینو در میدان سن مارکو در ونیز قرار دارند. (افسوس که "هایمن" هنگامی که برج ناقوس کلیسای سن مارکو در سال ۱۹۰۲ در همان نزدیکی فرو ریخت، نابود شد)شاهکارهای دوره ونتو ماریانی حاصل سفارش او برای ساخت شش مجسمه بزرگتر از اندازه واقعی از اجداد تاریخی خانواده کورنارو برای ویلا کورنارو در پیومبینو دسه با طراحی پالادیو بود. یکی از محققان خاطرنشان کرده است که این مجسمه‌ها «با بزرگی فرم، شدت احساسی و حرکت بیانگرانه مشخص می‌شوند.» دیگری می‌گوید که این پیکره‌ها «خود را در فضا منعکس می‌کنند، کشیده می‌شوند تا با حرکات خود از طاقچه‌های خود فرار کنند و با بیننده ارتباط برقرار کنند.پس از انتقال استودیوی خود به رم در سال ۱۵۹۷، ماریانی بلافاصله جایگاه خود را در صحنه هنری رم و واتیکان پیدا کرد. تا سال ۱۶۰۰، او به عضویت ویرتوزی در پانتئون، قدیمی‌ترین سازمان اجتماعی شهر، پذیرفته شد و در سال ۱۶۰۴ به عضویت آکادمی سن لوکا درآمد.او سفارش‌های معتبر بسیاری را در رم برای پاپ کلمنت هشتم و پاپ پل پنجم اجرا کرد، از جمله مجسمه‌هایی برای کلیسای کوچک کلمنت هشتم در کلیسای جامع سنت پیتر؛ بعدها از او خواسته شد تا چهار فرشته را برای کلیسای متحرک بالداچینو سنت پیتر اجرا کند. او پروژه‌های مجسمه‌سازی بزرگ دیگری را برای کلیسای لاتران، پانتئون و کلیساهای سانتا ماریا سوپرا مینروا و سانتا ماریا ماجوره به پایان رساند. با این حال، شاهکارهای دوره رومی او، هشت قدیس گچ‌بری بودند که برای کلیسای سن برناردو آله ترمه اجرا شدند. به گفته یکی از محققان، این پیکره‌ها «اهمیت او را در توسعه باروک اولیه نشان می‌دهند… ماریانی هنر مجسمه‌سازی گچ‌بری را به جایگاهی بی‌سابقه در رم ارتقا داد.» پیکره‌های او هم در سن برناردو آله ترمه در رم و هم در ویلا کورنارو در پیومبینو دزه به ویژه به دلیل جلوه‌های سایه روشن و مدل‌سازی جسورانه‌شان مورد ستایش قرار گرفته‌اند.ماریانی در سال ۱۶۱۱ در سن ۴۶ سالگی در رم درگذشت و در کلیسای سانتا سوزانا به خاک سپرده شد. مرگ زودهنگام او، شهرت و نفوذ روزافزون او را در محافل هنری روم و پاپ قطع کرد.