شاخص قابلیت اطمینان کیست؟ توضیح بده.
شاخص قابلیت اطمینان تلاشی برای ارزیابی کمی قابلیت اطمینان یک سیستم با استفاده از یک مقدار عددی است. مجموعه شاخص‌های قابلیت اطمینان بسته به رشته مهندسی متفاوت است، چندین شاخص مختلف ممکن است برای مشخص کردن یک سیستم واحد استفاده شود. در مورد ساده یک شی که پس از خرابی قابل استفاده یا تعمیر نیست، یک شاخص مفید میانگین زمان خرابی است که نشان دهنده انتظار طول عمر شیء است. یکی دیگر از شاخص‌های بین رشته‌ای نرخ خاموشی اجباری (FOR) است، احتمال اینکه نوع خاصی از دستگاه از کار افتاده باشد. شاخص‌های قابلیت اطمینان به‌طور گسترده در مقررات برق مدرن استفاده می‌شود. شبکه‌های توزیع برق.برای شبکه‌های توزیع برق، «محدوده گیج‌کننده‌ای از شاخص‌های قابلیت اطمینان» وجود دارد که مدت یا دفعات وقفه‌های برق را کمیت می‌کند، برخی تلاش می‌کنند هر دو را در یک عدد واحد ترکیب کنند، که «تقریباً غیرممکن» است. شاخص‌های پرطرفدار معمولاً مشتری‌مدار هستند، برخی به صورت جفت هستند، که در آن «سیستم» (S) در نام نشان‌دهنده میانگین در بین همه مشتریان و «مشتری» (C) نشان‌دهنده میانگین فقط در بین مشتریان تحت تأثیر است. مشتریان (کسانی که حداقل یک وقفه داشتند). همه شاخص‌ها در یک دوره معین، معمولاً یک سال محاسبه می‌شوند:تاریخچه.تأسیسات برق در اواخر قرن نوزدهم به وجود آمدند و از زمان پیدایش آنها باید به مشکلات سیستم‌های توزیع خود پاسخ می‌دادند. در ابتدا از ابزارهای اولیه استفاده می‌شد: اپراتور برق تماس‌های تلفنی را از مشتریانی که برق خود را از دست می‌دادند دریافت می‌کرد، پین‌ها را در نقشه دیواری در محل آنها قرار می‌داد و سعی می‌کرد مکان خطا را بر اساس دسته‌بندی پین‌ها حدس بزند. حسابداری خاموشی‌ها صرفاً داخلی بود و سال‌ها تلاشی برای استانداردسازی آن (تا اواسط دهه ۱۹۴۰ در ایالات متحده) صورت نگرفت. در سال ۱۹۴۷، یک مطالعه مشترک توسط مؤسسه Edison Electric و مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک (در آن زمان هنوز AIEE) شامل بخشی در مورد نرخ خطا برای خطوط توزیع هوایی بود، نتایج توسط وستینگهاوس در سال ۱۹۵۹ در "کتاب مرجع مهندسی تأسیسات برق با جزئیات خلاصه شد: توزیع. سیستم‌ها" در ایالات متحده، علاقه به ارزیابی قابلیت اطمینان تولید، انتقال، پست‌ها و توزیع پس از خاموشی شمال شرق در سال ۱۹۶۵ افزایش یافت. اثری از کاپرا و همکاران. در سال ۱۹۶۹ طراحی سیستم‌هایی را در سطوح استاندارد شده از قابلیت اطمینان پیشنهاد کرد و معیاری مشابه SAIFI مدرن را پیشنهاد کرد. SAIFI, SAIDI, CAIDI, ASIFI، و AIDI در دهه ۱۹۷۰ به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفتند و در ابتدا بر اساس داده‌های بلیط‌های قطع کاغذ محاسبه شدند، سیستم‌های مدیریت خاموشی کامپیوتری (OMS) در درجه اول برای جایگزینی "Pushpin" مورد استفاده قرار گرفتند. "روش ردیابی خاموشی‌ها. IEEE تلاشی را برای استانداردسازی شاخص‌ها از طریق انجمن مهندسی برق خود آغاز کرد. این کارگروه که تحت نام‌های مختلف (گروه کاری سوابق عملکرد برای بهینه‌سازی طراحی سیستم، کارگروه قابلیت اطمینان توزیع، گروه کاری قابلیت اطمینان توزیع، استانداردهای IEEE P1366، IEEE P1782) فعالیت می‌کند، گزارش‌هایی ارائه کرد که بسیاری از شاخص‌های مدرن را تعریف می‌کرد. استفاده کنید. به ویژه، SAIDI, SAIFI, CAIDI, CAIFI, ASAI، و ALII در "راهنمای اندازه‌گیری قابلیت اطمینان و جمع‌آوری داده‌ها" (1971) تعریف شدند. در سال ۱۹۸۱ شرکت‌های برق تلاشی را برای توسعه یک برنامه کامپیوتری برای پیش‌بینی شاخص‌های قابلیت اطمینان در مؤسسه تحقیقات برق برق تأمین کردند (خود EPRI به عنوان پاسخی به خاموشی در سال ۱۹۶۵ ایجاد شد). در اواسط سال ۱۹۸۰، شرکت‌های برق تحت کاهش نیروی کار قرار گرفتند، نهادهای نظارتی دولتی نگران شدند که قابلیت اطمینان در نتیجه آسیب ببیند و شروع به درخواست گزارش سالانه قابلیت اطمینان کردند. با فراگیر شدن رایانه‌های شخصی در دهه ۱۹۹۰، OMS ارزان‌تر شد و تقریباً همه شرکت‌ها آنها را نصب کردند. تا سال ۱۹۹۸، ۶۴ درصد از شرکت‌های خدمات شهری توسط تنظیم‌کننده‌های ایالتی ملزم شدند که قابلیت اطمینان را گزارش کنند (اگرچه تنها ۱۸ درصد، رویدادهای لحظه‌ای را در محاسبات لحاظ می‌کردند). سیستم‌های تولید برق.برای سیستم‌های تولید برق، شاخص‌ها معمولاً تعادل بین توانایی سیستم برای تولید برق ("ظرفیت") و مصرف آن ("تقاضا") را منعکس می‌کنند و گاهی اوقات به عنوان شاخص‌های کفایت نامیده می‌شوند. همان‌طور که NERC "کفایت" (آیا ظرفیت کافی وجود خواهد داشت؟) و "امنیت" (آیا در صورت اختلال کار می‌کند؟) جنبه‌های قابلیت اطمینان را متمایز می‌کند. فرض بر این است که اگر موارد تقاضای بیش از ظرفیت تولید به اندازه کافی نادر و کوتاه باشد، شبکه توزیع قادر خواهد بود با دریافت انرژی از طریق اتصال خارجی یا با «ریزش» بخشی از بار الکتریکی از قطع برق جلوگیری کند. همچنین فرض بر این است که سیستم توزیع ایده‌آل است و قادر به توزیع بار در هر پیکربندی تولیدی است. شاخص‌های قابلیت اطمینان برای تولید الکتریسیته عمدتاً مبتنی بر آمار هستند ("احتمالی")، اما برخی از آنها حاشیه‌های ظرفیت اضافی را منعکس می‌کنند (و "قطعی" نامیده می‌شوند). شاخص‌های قطعی عبارتند از:شاخص‌های مبتنی بر آمار عبارتند از: ایبانز و میلیگان فرض می‌کنند که معیارهای قابلیت اطمینان برای تولید در عمل به صورت خطی مرتبط هستند. به‌طور خاص، مقادیر اعتبار ظرفیت محاسبه شده بر اساس هر یک از عوامل «نسبتا نزدیک» بود.