هنگ ۶ برسالیری کیست؟ توضیح بده.
هنگ ۶ برسالیری () یک واحد فعال ارتش ایتالیا است که در تراپانی در سیسیل مستقر است. این هنگ بخشی از یگان تخصصی برسالیری سپاه پیاده‌نظام ارتش است و از نظر عملیاتی به تیپ مکانیزه «آئوستا» اختصاص داده شده است. این هنگ در سال ۱۸۶۱ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا با گردان‌های از پیش موجود تشکیل شد. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به همراه هنگ دوازدهم برسالیری، تیپ ۱ برسالیری را تشکیل داد که در جبهه ایتالیا خدمت می‌کرد.در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ به لشکر سوم سواره‌نظام دی‌آکوستا اختصاص داده شد و با آن در لشکرکشی ایتالیا در اوکراین و روسیه خدمت کرد. در زمستان ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳، این هنگ در طول حملات ساترن شوروی تلفات سنگینی متحمل شد. به دلیل شجاعت و فداکاری‌اش در اتحاد جماهیر شوروی، به این هنگ دو مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد. در سال ۱۹۷۶، پرچم و سنت‌های این هنگ به گردان ۶ برسالیری «پالسترو» واگذار شد که در ۳۰ اکتبر ۱۹۷۵ به یک واحد خودمختار تبدیل شده بود. در سال ۱۹۸۹، این گردان به یک واحد ذخیره تقلیل یافت که در سال ۱۹۹۱ منحل شد. در سال ۱۹۹۲، این گردان با تغییر نام به گردان دهم برسالیری «بِزِکا» اصلاح شد. پس از آن، این گردان به هنگ اصلاح‌شده پیوست. در سال ۲۰۰۵، هنگ ۱۲ برسالیری در تراپانی به عنوان هنگ ششم برسالیری نامگذاری شد. سالگرد این هنگ، مانند تمام واحدهای برسالیری، در ۱۸ ژوئن ۱۸۳۶، روزی که واحد تخصصی برسالیری تأسیس شد، قرار دارد.تاریخچه.در ۱۶ آوریل ۱۸۶۱، فرماندهی سپاه ششم ارتش، برساگلیری، در کاپوا تشکیل و به سپاه ششم ارتش واگذار شد. این فرماندهی صرفاً وظایف اداری داشت و شامل گردان‌های تازه تأسیس و گردان انبار ششم برساگلیری بود. در ۳۱ دسامبر ۱۸۶۱، این فرماندهی به هنگ ششم برساگلیری تغییر نام داد، اما همچنان فقط وظایف اداری را انجام می‌داد. در ۱۸ دسامبر ۱۸۶۴، هنگ‌های برساگلیری از شش به پنج کاهش یافت و در نتیجه، هنگ چهارم برساگلیری منحل شد و گردان بیست و ششم آن به هنگ ششم برساگلیری منتقل شد. در سال ۱۸۶۵، این هنگ، گردان XL را تشکیل داد و اکنون شامل هشت گردان بود. در ۳۰ دسامبر همان سال، این هنگ به هنگ چهارم برساگلیری تغییر نام داد. در ۱ ژانویه ۱۸۷۱، هنگ ششم برساگلیری به عنوان یک هنگ عملیاتی در آنکونا با گردان‌های ششم، سیزدهم، نوزدهم و بیست و یکم که از هنگ اول برساگلیری منتقل شده بودند، بازسازی شد. چهار گردان پس از ورود به هنگ جدید، به گردان‌های اول، دوم، سوم و چهارم شماره‌گذاری شدند. در ۱۶ سپتامبر ۱۸۸۳، گردان چهارم به هنگ تازه تأسیس دوازدهم برساگلیری منتقل شد. در ۱۸ ژوئن ۱۸۸۶، تمام گردان‌های برساگلیری شماره‌گذاری اولیه خود را از سر گرفتند و پس از آن، هنگ ششم برساگلیری شامل گردان ششم، سیزدهم و نوزدهم بود.گردان ششم در سال ۱۸۴۸ توسط ارتش سلطنتی ساردینیا با داوطلبانی از لومباردی به فرماندهی لوسیانو مانارا تشکیل شده بود. این گردان در اولین جنگ استقلال ایتالیا جنگید و به عنوان واحد «داوطلب» در دفاع از رم در طول محاصره جمهوری روم توسط فرانسه در سال ۱۸۴۹ شرکت کرد. در سال ۱۸۵۹، گردان ششم در دومین جنگ استقلال ایتالیا جنگید، که طی آن گردان در عبور از رودخانه سسیا و در نبردهای نبرد پالسترو و در بورگو ورچلی خود را متمایز کرد. به خاطر عملکردش در طول جنگ، به گردان ششم مدال برنز شجاعت نظامی اعطا شد که به پرچم هنگ ششم برساگلیری الصاق و با پیوستن گردان به هنگ، به نشان هنگ اضافه شد. گردان سیزدهم در سال ۱۸۵۹ و گردان نوزدهم در سال ۱۸۶۰ تشکیل شدند. در سال ۱۸۶۲، گردان ششم در نبرد آسپرومونته علیه سرخ‌پوشان جوزپه گاریبالدی که برای اشغال رم در حال پیشروی بودند، شرکت کرد. به دلیل متوقف کردن داوطلبان گاریبالدی، به گردان ششم مدال برنز شجاعت نظامی اعطا شد که بر پرچم هنگ ششم برساگلیری الصاق و به نشان هنگ اضافه شد، زمانی که گردان به هنگ ملحق شد.در سال ۱۸۶۶، گردان‌ها در سومین جنگ استقلال ایتالیا شرکت کردند، که در طی آن گردان سیزدهم در نبرد کاستوزا خود را متمایز کرد و مدال برنز شجاعت نظامی به آنها اعطا شد، که بر پرچم هنگ ششم برساگلیری الصاق و به نشان هنگ اضافه شد، زمانی که گردان به هنگ ملحق شد. در سپتامبر ۱۸۷۰، گردان‌های ششم و نوزدهم در تصرف رم شرکت کردند.در سال‌های ۱۸۹۵–۹۶، این هنگ ۱۵ افسر و ۳۷ سرباز را برای کمک به تشکیل گردان‌های موقت اول، سوم و چهارم که برای جنگ اول ایتالیا و اتیوپی به اریتره اعزام شده بودند، فراهم کرد. در ۱ اکتبر ۱۹۱۰، انبار این هنگ در بولونیا، گردان ششم دوچرخه‌سواران را تشکیل داد. در سال ۱۹۱۱، این هنگ ۲۲ افسر و ۱۲۱۵ سرباز را برای تقویت واحدهای درگیر در جنگ ایتالیا و ترکیه فراهم کرد.جنگ جهانی اول.در آغاز جنگ جهانی اول، این هنگ شامل گردان‌های VI, XIII و XIX و گردان VI دوچرخه‌سواران بود که در طول جنگ به عنوان یک واحد مستقل فعالیت می‌کردند. در ژانویه ۱۹۱۵، انبار هنگ ششم برساگلیری در بولونیا، گردان‌های XLIX و L را تشکیل داد که در ابتدا به عنوان واحدهای مستقل فعالیت می‌کردند. در ۲۰ مه ۱۹۱۵، سه روز قبل از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول، این هنگ به همراه هنگ نهم برساگلیری، هنگ یازدهم برساگلیری و هنگ دوازدهم برساگلیری، لشکر ویژه برساگلیری را تشکیل داد که شامل گروه چهارم توپخانه کوهستانی از هنگ اول توپخانه کوهستانی و واحدهای پشتیبانی جزئی نیز می‌شد. در ۱۱ فوریه ۱۹۱۶، چهار هنگ در دو تیپ گروه‌بندی شدند: تیپ اول برساگلیری شامل هنگ‌های ششم و دوازدهم برساگلیری بود، در حالی که تیپ دوم برساگلیری شامل هنگ‌های نهم و یازدهم برساگلیری بود. این لشکر، پس از گذشت حتی یک سال از تأسیسش، در ۵ مارس ۱۹۱۶ به یک لشکر پیاده‌نظام استاندارد تبدیل شد و تیپ‌های پیاده‌نظام «پیه‌مونته» و تیپ «آئوستا» جایگزین تیپ‌های برساگلیری شدند که بعداً مانند سایر واحدهای برساگلیری، در صورت نیاز به لشکرها و سپاه‌های ارتش متصل شدند.در ۲۳ مه ۱۹۱۵، روزی که ایتالیا وارد جنگ شد، هنگ ششم برساگلیری از مرز اتریش-مجارستان در روبیدیشچه عبور کرد و به سمت کوبارید پیشروی کرد. در سپتامبر ۱۹۱۵، این هنگ در بخش بووِتس جنگید. در سال ۱۹۱۶، تیپ اول برساگلیری در هشتمین نبرد ایسونزو در فلات کارست در منطقه ولیکی هریباخ و سپس در نهمین نبرد ایسونزو در پچینکا مستقر شد. در سال ۱۹۱۷، تیپ اول برساگلیری در دهمین نبرد ایسونزو در مونته وودیسه مستقر شد و سپس برای یازدهمین نبرد ایسونزو به فلات بانجیسسه نقل مکان کرد که در طی آن، این تیپ از ۱۶ تا ۲۰ اوت خود را متمایز کرد. در ۲۴ اکتبر ۱۹۱۷، ارتش اتریش-مجارستان و ارتش امپراتوری آلمان نبرد کاپورتو را آغاز کردند و روز بعد، این تیپ سه حمله اتریش-مجارستان را در منطقه مونته گلوبوکاک شکست داد. پس از آن، این تیپ به عقب‌نشینی ایتالیایی‌ها به رودخانه پیاوه پیوست. پس از فرار از رودخانه پیاوه، هنگ ششم برساگلیری نه افسر و ۱۲۰۷ سرباز را از دست داد، در حالی که هنگ دوازدهم برساگلیری ۴۹ افسر و ۱۵۵۱ سرباز را از دست داده بود. برای بازگرداندن قدرت به دو هنگ، هنگ بیست و یکم برساگلیری منحل شد و پرسنل آن به دو هنگ اختصاص داده شدند. بین ۲۳ نوامبر و ۵ دسامبر ۱۹۱۷، این تیپ در مونته ملتا دی گالیو در طول اولین نبرد مونته گراپا جنگید. متوقف کردن حمله اتریش-مجارستان برای هنگ ششم برساگلیری ۶۹ افسر و ۱۷۶۲ سرباز هزینه داشت، در حالی که هنگ دوازدهم برساگلیری ۵۲ افسر و ۱۶۷۰ سرباز را از دست داد. پس از آن، تیپ متلاشی شده برای بازسازی به والداگنو در عقب فرستاده شد. به دلیل عملکرد خوب هنگ ششم برساگلیری در سال ۱۹۱۷، به ویژه در مونت گلوبوکاک، به این هنگ مدال برنز شجاعت نظامی اعطا شد که بر پرچم هنگ ششم برساگلیری الصاق و به نشان این هنگ اضافه شد.در ژوئن ۱۹۱۸، هنگ ششم برساگلیری در جریان نبرد دوم رودخانه پیاوه در ساسو روسو در مونته کورنون مستقر شد. در طول این نبرد، گردان ششم دوچرخه‌سواران این هنگ در نبرد لوسون و سپس در امتداد رودخانه سیله سفلی متحمل خسارات سنگینی شد. در ۲۴ ژوئن ۱۹۱۸، گردان‌های دوم، ششم، نهم و دهم دوچرخه‌سواران منحل شدند و پرسنل باقی‌مانده آنها در یک گردان تهاجمی دوچرخه‌سواران ادغام شدند. در اکتبر ۱۹۱۸، تیپ اول برساگلیری در نبرد ویتوریو ونتو شرکت کرد.در ۸ ژوئن ۱۹۱۵، گردان‌های XLIX و L که توسط انبار هنگ در بولونیا تشکیل شده بودند، به همراه گردان LI که توسط انبار هنگ یازدهم برساگلیری در ناپل تشکیل شده بود، به هنگ سیزدهم موقت برساگلیری اختصاص داده شدند. این هنگ ۱۷ روز بعد منحل شد. در ۲۴ سپتامبر، این سه گردان به هنگ اول بیس برساگلیری اختصاص داده شدند که به عنوان جایگزینی برای هنگ اول برساگلیری که در لیبی مستقر بود، تشکیل شد. در ۵ ژانویه ۱۹۱۶، هنگ اول بیس برساگلیری به هنگ پانزدهم برساگلیری تغییر نام داد. این هنگ در جبهه ایتالیا خدمت می‌کرد. در اکتبر ۱۹۱۷، این هنگ در کوه‌های آلپ کارنیک مستقر شد و پس از نبرد فاجعه‌بار کاپورتو مجبور به عقب‌نشینی شد. در ۷ نوامبر، این هنگ توسط نیروهای در حال پیشروی اتریش-مجارستان محاصره شد و پس از تحمل ۲۳۱۵ تلفات در ۱۱ روز نبرد، مجبور به تسلیم شد.سال‌های بین دو جنگ جهانی.پس از جنگ جهانی اول، ارتش سلطنتی ایتالیا نیروهای خود را کاهش داد و در سال ۱۹۲۰ گردان‌های ششم و نوزدهم به واحدهای ذخیره تبدیل شدند. در ۷ مارس ۱۹۲۳ گردان ششم اصلاح شد و این هنگ اکنون شامل گردان‌های ششم و سیزدهم و یک انبار بود. در ژوئیه ۱۹۲۴ این هنگ به یک واحد دوچرخه‌سواران تبدیل شد. در ۱ نوامبر ۱۹۳۴، هنگ ششم برساگلیری، به همراه هنگ‌های سواره نظام هنگ «لانچیری دی فایرنتسه» و هنگ «لانچیری ویتوریو امانوئل دوم»، هنگ دوم توپخانه سریع و گروه دوم تانک سبک «سن مارکو»، به لشکر دوم سواره نظام «امانوئل فیلیبرتو تستا دی فرو» اختصاص یافت. در سال ۱۹۳۶، این هنگ نقش خود را به عنوان واحد دوچرخه‌سواران از دست داد. در ۱ ژانویه ۱۹۳۷، گردان نوزدهم به عنوان یک واحد ذخیره اصلاح شد. در همان ماه، این هنگ، گروهان اول موتورسیکلت‌سواران ماشین‌ریز را با پرسنلی از هنگ‌های دوم، پنجم، ششم و نهم برساگلیری و مرکز ششم اتومبیل‌سازی در بولونیا تشکیل داد. این گروهان به اسپانیا اعزام شد و به سپاه داوطلبانه پیوست که در جنگ داخلی اسپانیا در کنار ملی‌گرایان جنگید. در ۷ آوریل ۱۹۳۹، گردان ششم در حمله به آلبانی شرکت کرد. در ۱ آوریل ۱۹۳۹، گردان نوزدهم به یک واحد فعال تبدیل شد.جنگ جهانی دوم.در مراحل اولیه جنگ جهانی دوم، این هنگ به لشکر دوم سواره نظام «امانوئل فیلیبرتو تستا دی فرو» اختصاص داده شد که با آن در ژوئن ۱۹۴۰ در حمله به فرانسه و در آوریل ۱۹۴۱ در حمله به یوگسلاوی شرکت کرد. در آن زمان، این هنگ از واحدهای زیر تشکیل شده بود:در ۲۰ ژانویه ۱۹۴۲، هنگ ششم برساگلیری به لشکر سوم سواره نظام «پرنس آمادئو دوکا دائوستا» منتقل شد که در اوت ۱۹۴۱ به جبهه شرقی اعزام شده و از آن زمان در اوکراین می‌جنگید. در ۱۵ مارس ۱۹۴۲، این هنگ به خط مقدم رسید و در کنار هنگ سوم برساگلیری وارد جبهه شد. در تابستان ۱۹۴۲، این هنگ در حمله تابستانی آلمان در جنوب روسیه شرکت کرد. از ۳۰ ژوئیه تا ۹ اوت، دو هنگ برساگلیری یک سرپل شوروی را در سرافیموویچ منهدم کردند. بعداً در همان ماه، و با پشتیبانی تانک‌های آلمانی، برساگلیری در طول اولین نبرد دفاعی رودخانه دون، حمله شوروی را دفع کرد.در اواخر پاییز ۱۹۴۲، ارتش هشتم ایتالیا، به همراه نیروهای مجارستانی و رومانیایی، جناح چپ ارتش ششم آلمان را که به استالینگراد حمله می‌کرد، پوشش می‌داد. خط مقدم ایتالیا در امتداد رودخانه دن به طول بیش از ۲۵۰ کیلومتر (۱۶۰ مایل) بین مواضع ارتش دوم مجارستان در کالمیسکوا و مواضع ارتش سوم رومانی در وشنسکایا امتداد داشت. در ۱۷ دسامبر، نیروهای شوروی عملیات زحل کوچک را آغاز کردند و تحت فشار شدید نیروهای زرهی برتر شوروی، لشکرهای ایتالیایی روز بعد مجبور به عقب‌نشینی از دن شدند. پس از یک استراحت کوتاه، شوروی‌ها در ۱۳ ژانویه ۱۹۴۳ حمله ورونژ-خارکف را آغاز کردند و نیروهای محور مجبور به عقب‌نشینی بیشتر شدند، به طوری که لشکر سوم سواره نظام «پرنس آمادئو دوکا دائوستا» به سمت پاولوهراد در اوکراین عقب‌نشینی کرد، جایی که بین ۴ تا ۱۹ فوریه ۱۹۴۳، هنگ ششم برساگلیری مواضع خود را در برابر حملات مکرر شوروی حفظ کرد. در ۱۹ فوریه، بقایای این هنگ به سمت دنیپرو عقب‌نشینی کردند، جایی که بازماندگان دو روز بعد به آنجا رسیدند.به خاطر شجاعت نشان داده شده در عملیات تابستان ۱۹۴۲ و فداکاری آنها در طول عقب‌نشینی بین ۱۷ دسامبر ۱۹۴۲ و ۲۰ فوریه ۱۹۴۳، به هنگ ششم برساگلیری دو مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد که به پرچم هنگ الصاق و به نشان هنگ اضافه شد.در ۱۸ آوریل ۱۹۴۳، بازماندگان این هنگ به بولونیا بازگشتند و در ۱ ژوئیه، این هنگ به عنوان هنگ ششم موتوریزه برساگلیری، با پرسنل هنگ سی‌ام از لشکر هشتم، سازماندهی مجدد شد. لشکر هشتم یک واحد موقت بود که جایگزینی واحدهای عملیاتی ارتش هشتم ایتالیا را مدیریت می‌کرد و هنگ سی‌ام مسئول جایگزینی لشکر سوم سواره نظام «پرنس آمادئو دوکا دائوستا» بود.پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، این هنگ توسط نیروهای مهاجم آلمانی منحل شد.جنگ سرد.در ۱ اکتبر ۱۹۶۹، گردان ششم برساگلیری به عنوان یک واحد مکانیزه از هنگ ۲۲ پیاده‌نظام زرهی «کرمونا» اصلاح شد. در طول اصلاحات ارتش در سال ۱۹۷۵، ارتش سطح هنگ را منحل کرد و گردان‌های تازه مستقل شده برای اولین بار پرچم‌های خود را دریافت کردند. در ۲۹ اکتبر ۱۹۷۵، هنگ ۲۲ پیاده‌نظام زرهی «کرمونا» منحل شد و روز بعد، گردان ششم برساگلیری این هنگ در تورین به یک واحد مستقل تبدیل شد و به گردان ششم برساگلیری «پالسترو» تغییر نام داد. این گردان به یاد نبرد پالسترو نامگذاری شد، جایی که گردان ششم در طول جنگ دوم استقلال ایتالیا خود را متمایز کرده بود. این گردان به تیپ سوم مکانیزه «گویتو» اختصاص داده شد و شامل یک فرماندهی، یک گروهان فرماندهی و خدمات، سه گروهان مکانیزه با نفربرهای زرهی M113 و یک گروهان خمپاره‌انداز سنگین با خمپاره‌اندازهای M106 با خمپاره‌اندازهای ۱۲۰ میلی‌متری مدل ۶۳ بود. این گردان اکنون ۸۹۶ نفر (۴۵ افسر، ۱۰۰ افسر درجه‌دار و ۷۵۱ سرباز) را در میدان نبرد داشت.در ۱۲ نوامبر ۱۹۷۶، رئیس‌جمهور ایتالیا، جیووانی لئونه، با حکم ۸۴۶، پرچم و سنت‌های هنگ ششم برساگلیری را به این گردان واگذار کرد. در ۵ دسامبر ۱۹۸۹، گردان ششم برساگلیری «پالسترو» به یک واحد ذخیره کاهش یافت و در ۱۵ دسامبر، پرچم هنگ ششم برساگلیری به معبد پرچم‌ها در ویتوریانو در رم منتقل شد. این گردان تا ۳۱ مه ۱۹۹۱، که رسماً منحل شد، همچنان در فهرست نیروهای ذخیره قرار داشت.دوران اخیر.در ۱۵ سپتامبر ۱۹۹۲، گردان دهم برساگلیری «بِزِکا» در بولونیا پرچم خود را به معبد پرچم‌ها در ویتوریانو در رم منتقل کرد. روز بعد، در ۱۶ سپتامبر ۱۹۹۲، نیروها و تجهیزات گردان دهم برساگلیری «بِزِکا» برای اصلاح گردان ششم برساگلیری «پالسترو» مورد استفاده قرار گرفت که در همان روز به هنگ ششم برساگلیری اصلاح‌شده پیوست. این هنگ به تیپ مکانیزه «فریولی» منصوب شد. بین ۲۷ نوامبر ۱۹۹۳ و ۲۴ فوریه ۱۹۹۴، این هنگ در عملیات سازمان ملل متحد در سومالی ۲ خدمت کرد و به همین دلیل مدال نقره شجاعت ارتش را دریافت کرد که به پرچم هنگ ششم برساگلیری الصاق و به نشان این هنگ اضافه شد.در اوایل سال ۲۰۰۵، گروه‌های هنگ در بولونیا منحل شدند و در ۱۴ آوریل ۲۰۰۵، پرچم هنگ از بولونیا خارج و به تراپانی منتقل شد، جایی که روز بعد، در ۱۵ آوریل ۲۰۰۵، پرچم جایگزین پرچم هنگ دوازدهم برساگلیری از تیپ مکانیزه «آئوستا» شد. متعاقباً پرچم هنگ دوازدهم برساگلیری به معبد پرچم‌ها در ویتوریانو در رم منتقل شد. در سال‌های بعد، این هنگ به عنوان بخشی از نیروی چندملیتی - عراق - به عراق، به عنوان بخشی از نیروی کمک امنیتی بین‌المللی ناتو به افغانستان، به عنوان بخشی از نیروی موقت سازمان ملل متحد در لبنان و به عنوان بخشی از KFOR ناتو به کوزوو اعزام شد. به دلیل استقرارهای متعدد، این هنگ نشان نظامی ایتالیا را دریافت کرد که به پرچم هنگ الصاق شده بود.