ترمینال (فیلم ۲۰۱۸) کیست؟ توضیح بده.
ترمینال فیلمی تریلر نئو-نوآر محصول سال ۲۰۱۸ به نویسندگی و کارگردانی وُن استاین است. در این فیلم مارگو رابی در کنار یک گروه بازیگران، از جمله سایمون پگ، دکستر فلمچر، مکس آیرونز و مایک مایرز نقش‌آفرینی می‌کنند. داستان، زندگی درهم‌تنیدهٔ دو آدم‌کش، یک معلمِ گرفتار بیماریِ لاعلاج، یک سرایدار و یک پیشخدمت را دنبال می‌کند که همگی وارد نقشه‌ای آدم‌کشانه می‌شوند.این فیلم یک هم‌تولید بین‌المللی میان ایرلند، بریتانیا، مجارستان، هنگ‌کنگ و ایالات متحده است. فیلم‌برداری اصلی در مهٔ ۲۰۱۶ در بوداپست، مجارستان انجام شد.ترمینال در ۱۱ مهٔ ۲۰۱۸ توسط RLJE Films در آمریکای شمالی اکران شد. نمایش نخست آن در بریتانیا در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۸ در جشنواره بین‌المللی فیلم ادینبرا و در بخش American Dreams صورت گرفت. اکران سینمایی آن در بریتانیا و ایرلند از ۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۸ با پخش Arrow Films آغاز شد. فیلم عموماً نقدهای منفی دریافت کرد و منتقدان به خط داستانی، روایت، ریتم و کارگردانی خرده گرفتند، هرچند بازی رابی و سبک بصری اثر از سوی برخی تحسین شد. این فیلم در گیشه نیز شکست خورد و تنها ۸۴۳٬۹۷۰ دلار فروخت.شرح داستان.زنی جوان در یک اتاق اعتراف با کارفرمایی مرموز دیدار می‌کند و از او می‌خواهد که وی را به‌عنوان تنها قاتل پیمانی‌اش به کار بگیرد. برای اثبات شایستگی‌اش، پیشنهاد می‌دهد که سایر پیمان‌کاران او را حذف کند. در برابر، می‌خواهد که کارفرما شخصی را برایش پیدا کند. بیل روی سکوِ خالیِ ایستگاه قطار ایستاده و از سرایداری لنگ می‌شنود که تا ساعت ۴:۰۴ بامداد قطاری نمی‌آید. سرایدار پیشنهاد می‌کند به کافهٔ ۲۴ ساعته برود. آن‌جا با آنی، پیشخدمت، هم‌کلام می‌شود و او متوجه می‌شود که بیل به بیماریِ لاعلاج مبتلاست و قصد خودکشی دارد؛ آنی دربارهٔ روش‌های مختلف خودکشی با او حرف می‌زند.روایت به سه هفته قبل برمی‌گردد؛ ایلینگ، یک آدم‌کش، توسط آنی که خود را به‌جای یک روسپی جا زده، به دام می‌افتد. او بیدار می‌شود و می‌بیند به تخت دست‌بند زده شده است؛ آنی او را از کار می‌اندازد و می‌کشد.آقای فرانکلین، کارفرما، دو آدم‌کش خود، وینس و آلفرد، را فرامی‌خواند و دستور می‌دهد کیف‌دستی‌ای را از کمدهای ترمینال بردارند. آن‌ها کیف را به کافه می‌آورند و یک بسته کبریت و پاکتی پول می‌یابند. تعجب می‌کنند که چرا آقای فرانکلین سراغ آن‌ها آمده و نه ایلینگ. کبریت مربوط به یک کلوب برهنه‌رقصی است؛ آن‌جا رقاصه‌ای می‌یابند که شبیه همان پیشخدمتِ آنی است. او پاکت پول را به‌عنوان حق‌الزحمهٔ انتقال اطلاعات مربوط به ترور موردنظر آقای فرانکلین برمی‌دارد. به آلفرد ابراز تمایل می‌کند اما وینس را پس می‌زند. به آدم‌کش‌ها گفته می‌شود در آپارتمانی منتظر بمانند و به محض دستور، به شخصی در پنجرهٔ روبه‌رو شلیک کنند. به‌صورت مخفیانه به وینس تلفن می‌شود که پس از اجرای ترور، آلفرد را هم بکشد. پیشخدمت به آلفرد خبر می‌دهد که وینس قصد کشتن او را دارد و آلفرد باید بعد از اجرای مأموریت، وینس را از پا درآورد. آقای فرانکلین از لانه‌اش، با نمایشگرهایی که تصاویر کافه و مخفیگاه آدم‌کش‌ها را نشان می‌دهند، نظاره می‌کند.در ترمینال قطار، پیشخدمت بیل را به دهانهٔ یک کانال هوای متروک می‌برد و سعی می‌کند راضی‌اش کند خودکشی کند. گرچه بیل پیش‌تر گفته بود که می‌خواهد خود را در چاهی عمیق و تاریک پرت کند، اما نمی‌تواند بپرد. پیشخدمت او را دست می‌اندازد و بیل او را «دختر شیطان» می‌خواند. این عبارت خاطره‌ای از دوران معلمی‌اش را برمی‌انگیزد که در آن به دو دخترِ کلاسش آزار رسانده بود. پیشخدمت آشکار می‌کند که یکی از همان دختران است، سپس با خودکار بیل به گردنش می‌زند و او را به درون کانال هل می‌دهد. در همین حال، آقای فرانکلین به آپارتمان آدم‌کش‌ها زنگ می‌زند و می‌گوید آمادهٔ تیراندازی باشند. وینس اسلحهٔ تک‌تیراندازش را به سمت پنجرهٔ روبه‌رو نشانه می‌رود، اما غافل‌گیر می‌شود وقتی آنی را در نشانه‌اش می‌بیند. آلفرد به روی وینس اسلحه می‌کشد و او را خلع سلاح می‌کند. آنی وارد می‌شود و آلفرد به وینس شلیک می‌کند. آلفرد و آنی از آپارتمان بیرون می‌روند و با سرایدار روبه‌رو می‌شوند که برای پاک‌سازی صحنهٔ قتل آمده است.در ترمینال، پیشخدمت علیه آلفرد می‌چرخد، می‌گوید شیفتهٔ او نیست و او را می‌کشد. سرایدار برای جمع‌کردن جسد می‌آید. پیشخدمت تصمیم می‌گیرد به سرایدار کمک کند تا اجساد را به بالای کانال هوا ببرند و هر دو را در آن بیندازند. سرایدار به ترمینال برمی‌گردد و وارد اتاقک سرایداری می‌شود که در واقع مرکز کنترل آقای فرانکلین است. معلوم می‌شود او خودِ آقای فرانکلین است که در لباس مبدل، دندان‌های مصنوعی بدشکل و پوست لاتکسی‌اش را برمی‌دارد؛ لنگیدن را متوقف می‌کند و عادی راه می‌رود. ده‌ها کیف اسناد برای مأموریت‌های آینده ردیف شده است. وقتی از «کمد» بیرون می‌آید، با پیشخدمت و همزادش روبه‌رو می‌شود که روشن می‌شود دوقلو هستند: آنی و بانی.دوقلوها آقای فرانکلین را می‌بندند و شرح می‌دهند که مادرشان چگونه مرد. او که شریکش، همان آقای فرانکلین با نام واقعی کلینتن شارپ، تعقیبش می‌کرد، پس از آن‌که شاهد قتلِ او بود به آپارتمان برگشت تا از دختران دوقلویش محافظت کند. آقای فرانکلین خانه را با بنزین آتش زد. مادر فرصت یافت دختران را از پنجرهٔ شکسته بیرون بدهد، اما خودش نجات نیافت. پس از آن، دوقلوها باقیِ کودکی‌شان را در یتیم‌خانه گذراندند و از سوی بیل مورد آزار قرار گرفتند. دوقلوها به آقای فرانکلین می‌گویند او پدرِ بیولوژیکی‌شان است و اکنون وقت انتقام رسیده است. آن‌ها روی او لوبوتومی انجام می‌دهند، در نهایت می‌کشندش و همراه هم از ترمینال خارج می‌شوند.تولید.توسعه.در ۱۲ فوریهٔ ۲۰۱۶ اعلام شد که مارگو رابی در تریلر «نوآر» به نویسندگی و کارگردانی وُن استاین بازی و آن را از طریق شرکت تهیه‌کنندگی‌اش LuckyChap Entertainment تهیه خواهد کرد. Highland Film Group تأمین مالی و معرفی پروژه به خریداران بین‌المللی در برلین را بر عهده داشت و Creative Artists Agency فروش پخش داخلی در ایالات متحده را مدیریت می‌کرد. دیوید بارون از Beagle Pug Films نیز به‌عنوان تهیه‌کننده به پروژه پیوست. در ۲۴ مهٔ ۲۰۱۶، سایمون پگ، مایک مایرز، مکس آیرونز و دکستر فلمچر در کنار رابی به گروه بازیگران پیوستند. این فیلم نخستین اثر غیرمستند مایک مایرز از سال ۲۰۱۲ به این سو است.فیلم‌برداری.فیلم‌برداری اصلی در مهٔ ۲۰۱۶ در بوداپست، مجارستان آغاز شد و طی ۲۷ شب ادامه یافت. تا سپتامبر ۲۰۱۶، پس‌تولید رو به پایان بود و نسخه‌ای خام در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۶ برای خریداران بالقوهٔ بین‌المللی به نمایش درآمد.پخش.شرکت Highland Film Group برای فروش حقوق پخش فیلم در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۷ حضور یافت. در ۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۸، RLJE Films حقوق پخش در ایالات متحده را به دست آورد. پیش‌تر، در سپتامبر ۲۰۱۶، Icon Film Distribution حقوق پخش در بریتانیا و ایرلند را کسب کرده بود، اما در فوریهٔ ۲۰۱۸، Arrow Films این حقوق را در اختیار گرفت.اکران."ترمینال" در ۱۱ مهٔ ۲۰۱۸ توسط RLJE Films با اکران محدود در سینماهای ایالات متحده و هم‌زمان از طریق ویدئوی درخواستی منتشر شد. نخستین نمایش فیلم در بریتانیا در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۸ و در جشنواره بین‌المللی فیلم ادینبرا و به‌عنوان بخشی از بخش «American Dreams» برگزار شد. اکران سینماییِ محدود آن در بریتانیا و ایرلند از ۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۸ توسط Arrow Films انجام شد. در ۹ سپتامبر ۲۰۱۶، نخستین تصویر رسمی فیلم در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو منتشر شد که در آن رابی در نقش خود دیده می‌شد. این فیلم در ایالات متحده از سوی انجمن تصاویر متحرک آمریکا به‌صورت «بدون درجه‌بندی» منتشر شد. در بریتانیا، از هیئت رده‌بندی فیلم بریتانیا درجهٔ ۱۵ به دلیل «زبان تند، خشونت، اشاره به خودکشی و تهدید» دریافت کرد. در ایرلند نیز از اداره رده‌بندی فیلم ایرلند درجهٔ ۱۶ گرفت با این توضیح که «خشونت شدید، جراحت و زبان تند، و مضمون خودکشی» دارد.رسانهٔ خانگی.فیلم در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۸ توسط RLJ Entertainment بر روی بلو-ری و دی‌وی‌دی در ایالات متحده منتشر شد. در بریتانیا و ایرلند نیز در ۶ اوت ۲۰۱۸ توسط Arrow Video روی بلو-ری، دی‌وی‌دی، نسخهٔ دیجیتال و درخواستی عرضه شد.واکنش."ترمینال" عموماً نقدهای منفی از سوی منتقدان دریافت کرد؛ بسیاری به خط داستانی، ریتم، کارگردانی و روایت ایراد گرفتند، هرچند بازی رابی، سبک بصری و ارزش‌های تولید ستایش شد. در وبگاه گردآورندهٔ نقد راتن تومیتوز، فیلم با استناد به ۶۵ مرور امتیاز تأیید ۲۲٪ دارد و میانگین امتیاز ثبت شده است. جمع‌بندی این وبگاه چنین است: «"ترمینال" فقط برای تکمیل‌گرایان سرسختِ آثار مارگو رابی ارزشِ جست‌وجو دارد؛ فیلم، مطابق با تعریف پزشکی عنوانش، به شکلی دردناک و مشتق‌وار پیش می‌رود». در متاکریتیک، فیلم با ۲۰ نقد، میانگین وزنی ۲۷ از ۱۰۰ را ثبت کرده که نشان‌دهندهٔ «عموماً نامطلوب» است.پیتر تراورس از "رولینگ استون" فیلم را به‌شدت کوبید و صفر ستاره داد و نوشت: «عنوان این تقلیدِ نکبت‌بار از کوئنتین تارانتینو-در-"بلید رانر" همان‌قدر که نام فیلم است، تشخیص هم هست». رکس رید از "نیویورک آبزرور" نیز صفر ستاره داد و فیلم را «شوخی اگزیستانسیالیستی متورم، پرمدعا و نامفهوم» خواند. دیوید ادلشتاین از "Vulture" نیز با نقدی منفی، تمرکز داستان را زیر سؤال برد و نوشت: «از آن‌جا که فیلم خط پایه‌ای از واقعیت بنا نمی‌کند، دشوار است بتوان پیش‌فرضی برایش گرفت». دیوید ارلیش از "ایندی‌وایر" به فیلم نمرهٔ D داد و نوشت: «"ترمینال" وُن استاین مشتی کلیشهٔ مرده را برداشته و مثل فرانکنشتاین به هم وصله کرده تا حماسه‌ای جنایی بسازد که شدیداً محتاج مغز است. و روح. و داستان.» جیکوب نایت از "Birth.Movies.Death." کارگردانی استاین را به‌شدت نکوهش کرد و نوشت: «هیچ اندازه‌ای از تصاویر زیبا نمی‌تواند فیلمنامه‌ای را که این‌چنین فاجعه‌بار نوشته شده نجات دهد… هیچ شخصیتی ورای ظاهر کمیک‌بوکی‌اش تعریف نشده است». جفری ام. اندرسون از "سن‌فرانسیسکو اگزماینر" دو و نیم ستاره از چهار ستاره داد و با وجود «متوسط» خواندن فیلم، بازی رابی را ستود: «رابی درخشان است، و گرچه "ترمینال" چیز دندان‌گیری نیست، فرصتی فراهم می‌کند تا برقِ بازی او را ببینیم.» کلینت ورثینگتن از "کانسکوئنس آو ساوند" نیز کارگردانی استاین را به‌شدت نقد کرد و فیلم را «اتلاف وقت» و «تمرینی تماماً تهی در فیلم‌سازی بیش‌ازحدِ سبک‌زده و از مدافتاده» خواند.در مقابل، ریچارد روپر از "شیکاگو سان-تایمز" فیلم را ستایش کرد و سه ستاره از چهار ستاره داد و نوشت: «پانزده دقیقهٔ پایانیِ "ترمینال" مطلقاً دیوانه‌وار است… حتی وقتی جواب نمی‌دهد، "ترمینال" لحظهٔ کسل‌کننده‌ای ندارد.» کنت سوارد جونیور از "آی‌جی‌ان" عمدتاً نقدی مثبت نوشت و به فیلم امتیاز ۷٫۵ از ۱۰ داد و گفت: «"ترمینال" داستان انتقامی جالب است که عمدتاً جواب می‌دهد؛ هرچند چند لغزش دارد، از جمله شخصیت‌های هدررفته و خطی داستانی ساده که بی‌دلیل پیچیده شده.» کالین کاورت از "مینیاپولیس استار تریبیون" نیز نقدی بسیار مثبت نوشت و سه و نیم ستاره از چهار ستاره داد و سبک بصری فیلم را ستود: «هر لحظهٔ "ترمینال" چشم را درگیر می‌کند و ـ به‌طور غیرمنتظره‌ای ـ ذهن را هم. حتی گریم‌ها خیره‌کننده‌اند ـ سرخیِ شریانیِ رژ لبِ آنی هیپنوتیزم‌کننده است.»جیمز براردینلی از "ReelViews" نقدی میانه نوشت و دو و نیم ستاره از چهار ستاره داد: «"ترمینال" در بهترین حالت یک پارفهٔ لذیذ و تُند است ـ کالیدوسکوپی از تصاویر نئون‌زده و روایتی پرپیچ‌وخم با خط زمانی شکنجه‌شده». با این حال، پایان‌بندی فیلم را «عمومی» و «ضد اوج» توصیف کرد. جان دفور از "هالیوود ریپورتر" عمدتاً نقدی منفی نوشت و کارگردانی استاین را نکوهید: «یک نخستین‌ساختهٔ بی‌هوا که چیزهای زیادی دربارهٔ رژیم فرهنگیِ نویسنده-کارگردانش می‌گوید و تقریباً هیچ چیزِ دیگری دربارهٔ جهان… آمیخته‌ای از کلیشه‌های گونه‌های مختلف سینمای جنایی در قالبی استیجی که بیش از آن‌که سفت و سخت باشد، تُرد است.» ژانت کاتسولیس از "نیویورک تایمز" نیز با نقدی منفی، فیلم را «یک ملالِ پرزرق‌وبرق و بیش‌ازحدِ سبک‌شده» خواند. شان مونرو از "Flickering Myth" نقدی عمدتاً مثبت نوشت و گفت: «آشفته و خودشیفته‌وار متظاهر است، اما گهگاه سرگرم‌کننده؛ عمدتاً به لطف بازی متفاوت و صحنه‌دزدِ سایمون پگ.»