جغرافیای سنگاپور کیست؟ توضیح بده.
سنگاپور کمی کوچکتر از بحرین است. این کشور که از تعدادی جزیره تشکیل شده، در جنوب شرقی آسیا واقع شده و یکی از مراکز بزرگ تجاری داد و ستد کالا در جهان است. سنگاپور دارای مساحتی برابر با ۶۹۲٫۷ کیلومتر مربع است که تقریباً ۳٫۵ برابر بزرگ‌تر از واشینگتن دی‌سی می‌باشد. این کشور جزیره‌ای در نقطه‌ای باریک از تنگه مالاکا، در جنوب شبه‌جزیره مالایا و میان دریای جنوبی چین و اقیانوس هند قرار دارد. سنگاپور تقریباً در ۹۶ کیلومتری شمال استوا، میان عرض‌های جغرافیایی ۱°۰۹′ تا ۱°۲۹′ شمالی و طول‌های ۱۰۳°۳۶′ تا ۱۰۴°۲۵′ شرقی واقع شده‌است.سنگاپور یکی از ۳ کشور-شهر مستقل کنونی در جهان است. از زمان استقلال در سال ۱۹۶۵، به یکی از پررونق‌ترین کشورهای جهان تبدیل شده و امروز یکی از پرترددترین بندرهای دنیاست. سنگاپور از لحاظ ذخایر معدنی کشوری فقیر است، اما اقتصاد آن که متکی بر بخش خدمات و صنعت است، رشد و شکوفایی فراوانی داشته و این کشور را به یکی از ثروتمندترین مناطق دنیا تبدیل کرده‌است. به نحوی که هم‌اکنون چهارمین مرکز اقتصادی بزرگ دنیا و سومین مرکز بزرگ پالایش نفت در دنیا به‌شمار می‌آید.آب و هوای این کشور گرم و مرطوب است و میانگین بارش سالانه در آن به بیش از ۲۳۴۰ میلی‌متر می‌رسد.نزدیک به دوسوم جزیرهٔ اصلی سنگاپور کمتر از ۱۵ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. بلندترین نقطه، تپهٔ تیماه، تنها ۱۶۲ متر ارتفاع دارد و همراه با دیگر بلندی‌ها مانند تپه‌های پانجانگ و ماندای، منطقه‌ای ناهموار در مرکز جزیره ایجاد کرده است. در غرب و جنوب، پرتگاه‌هایی با جهت‌گیری شمال‌غربی به جنوب‌شرقی دیده می‌شود که کوه فابر نمونه‌ای از آن‌هاست. بخش شرقی جزیره نیز فلاتی کم‌ارتفاع است که در اثر فرسایش به توده‌ای پیچیده از تپه‌ها و دره‌ها تبدیل شده است. این ناهمواری‌ها بازتاب زمین‌شناسی منطقه‌اند: تپه‌های مرکزی از سنگ‌های گرانیتی تشکیل شده‌اند، پرتگاه‌ها از سنگ‌های رسوبی چین‌خورده و گسله، و فلات شرقی از شن و ماسه‌های فشرده‌نشده.در بخش زهکشی و خاک، شبکه‌ای متراکم از رودهای کوتاه سراسر جزیره را پوشش می‌دهد، اما به دلیل شیب کم و رواناب زیاد ناشی از پاک‌سازی زمین‌ها، سیلاب‌ها در برخی نقاط شدید هستند. بسیاری از این رودها، به‌ویژه در بخش‌های شمالی، به خورهایی حاشیه‌دار با جنگل‌های حرّا منتهی می‌شوند که تا عمق خشکی ادامه دارند. هیچ‌کدام از خاک‌های جزیره حاصلخیزی قابل‌توجهی ندارند، اما خاک‌های گرانیتی کمی بهتر از بقیه‌اند. خاک‌های منشأ گرفته از سنگ‌های رسوبی تنوع زیادی دارند، اما اغلب دارای لایه‌های سخت فشرده هستند که رشد ریشهٔ گیاهان و زهکشی را مختل می‌کند. خاک‌های شرق سنگاپور نیز بسیار فقیر و فرسایش‌یافته‌اند و به‌دلیل بهره‌برداری انسانی بی‌رویه در نسل‌های گذشته، به‌شدت تخریب شده‌اند.قلمرو و جزایر.سرزمین کشور شامل یک جزیره اصلی و حدود ۶۳ جزیرهٔ کوچک پیرامونی است. جزایر بزرگ‌تر شامل پولائو تِکونگ، پولائو اوبین، سنتوسا و جزیره جورونگ هستند. سنگاپور از طریق دو پل مصنوعی به مالزی متصل شده‌است: پل کازوی در شمال که سنگاپور را به ایالت جوهور متصل می‌کند و پل دوم توآس که بخش غربی سنگاپور را به جوهور پیوند می‌دهد. جزایر ریائو در اندونزی نیز با یک سفر دریایی کوتاه قابل دسترسی‌اند.ناهمواری‌ها و زمین‌شناسی.بیشتر بخش‌های جزیره در ارتفاعی کمتر از ۱۵ متر از سطح دریا قرار دارند. بلندترین نقطهٔ طبیعی کشور، تپه بوکیت تیما با ارتفاع ۱۶۶ متر است که از سنگ‌های گرانیتی تشکیل شده‌است. از دیگر بلندی‌ها می‌توان به بوکیت گومباک (۱۳۹ متر)، بوکیت پانجانگ (۱۳۲ متر) و بوکیت باتوک (۱۰۶ متر) اشاره کرد. شمال‌غرب جزیره دارای دره‌های سنگ‌های رسوبی است و در مناطق غربی و جنوب‌غربی، صخره‌های باریک مانند کوه فابر، پاسی‌ر لابا و پاسی‌ر پانجانگ دیده می‌شود. شرق جزیره نیز عمدتاً سرزمینی شنی و هموار است که نهرها در آن شیارهای تند ایجاد کرده‌اند.بازسازی زمین و توسعه شهری.از دههٔ ۱۹۶۰، دولت سنگاپور پروژه‌های گسترده‌ای برای ساخت شهرک‌های جدید، الحاق جزایر کوچک، تسطیح تپه‌ها و خشک‌کردن باتلاق‌ها به‌منظور گسترش مناطق شهری اجرا کرد. این اقدامات باعث شد مساحت سنگاپور از ۵۸۱٫۵ کیلومتر مربع در دههٔ ۱۹۶۰ به ۶۹۷٫۲ کیلومتر مربع در سال‌های اخیر افزایش یابد و احتمال دارد تا سال ۲۰۳۰ به بیش از ۷۹۰ کیلومتر مربع برسد.منابع آب.به‌دلیل کمبود منابع آب شیرین طبیعی، سنگاپور اقدام به ساخت مخازن مصنوعی و مناطق جمع‌آوری آب باران کرده‌است. در حال حاضر، ۱۵ مخزن در کشور وجود دارد که سه مورد از آن‌ها در مرکز جزیره قرار دارند. حدود نیمی از آب مصرفی از بارش باران تأمین می‌شود و بقیه از مالزی وارد می‌گردد. همچنین تأسیسات بازیافت آب و نمک‌زدایی، وابستگی کشور به واردات را کاهش داده‌اند.آب‌وهوا.سنگاپور یک‌ونیم درجه شمالی از خط استوا قرار دارد و کاملاً بین مدارهای اول و دوم شمالی جای گرفته‌است. آب‌وهوای سنگاپور از نوع آب‌وهوای جنگل‌های بارانی استوایی (بر پایهٔ رده‌بندی اقلیمی کوپن، نوع "Af") است و فصل‌های متمایز ندارد. به‌دلیل موقعیت جغرافیایی و مجاورت دریایی، ویژگی این اقلیم دمای یکنواخت، فشار ثابت، رطوبت بالا و بارندگی فراوان است؛ بنابراین تقریباً همیشه هوا گرم و مرطوب است. میانگین بارندگی سالانه حدود ۲۳۴۰ میلی‌متر است. بیشترین بارش ثبت‌شدهٔ ۲۴ ساعته در تاریخ، ۵۱۲٫۴ میلی‌متر (۲ دسامبر ۱۹۷۸) در پایا لبار، ۴۶۷ میلی‌متر (۱۹۶۹) و ۳۶۶ میلی‌متر (۱۹ دسامبر ۲۰۰۶) بوده‌است. پرباران‌ترین ماه ثبت‌شده در یک ایستگاه آب‌وهوایی، ژانویهٔ ۱۸۹۳ با ۸۱۸٫۶ میلی‌متر بوده‌است. اما پرباران‌ترین ماه در کل ایستگاه‌های سنگاپور، دسامبر ۲۰۰۶ در بوانگ‌کوک با ۹۹۶٫۳ میلی‌متر باران ثبت شده‌است.دمای هوا معمولاً بین حداقل ۲۵ درجهٔ سلسیوس و حداکثر ۳۳ درجه در نوسان است. ماه مه گرم‌ترین ماه سال در سنگاپور است و پس از آن ژوئن قرار دارد؛ علت آن هم وزش بادهای سبک و آفتاب شدید در این ماه‌هاست. بیشترین دمای ثبت‌شده ۳۷٫۰ درجهٔ سلسیوس است که دو بار در ۱۷ آوریل ۱۹۸۳ و ۱۳ مه ۲۰۲۳ ثبت شده‌است. کم‌ترین دمای ثبت‌شده، ۱۹٫۴ درجه در ۱۴ فوریه ۱۹۸۹ در پایا لبار بوده، هرچند یک رکورد غیررسمی ۱۸٫۴ درجه نیز ذکر شده‌است. در ایستگاه آب‌وهوایی چانگی، دما بین ۳۶ درجه در ۳۰ مارس ۱۹۹۸ تا ۱۹٫۴ درجه در ۳۰ و ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۳۴ ثبت شده‌است. دمای هوا معمولاً از ۳۳٫۲ درجه فراتر می‌رود و گاهی به ۳۵ درجه هم می‌رسد.رطوبت نسبی در صبح به حدود ۹۰٪ و در بعدازظهر به حدود ۶۰٪ می‌رسد اما گاهی به زیر ۵۰٪ نیز می‌رود. در دوره‌های بارش شدید، رطوبت به ۱۰۰٪ می‌رسد. به‌طور کلی، در بخش غربی جزیره بارندگی بیشتری از بخش شرقی وجود دارد، که دلیل آن پدیدهٔ سایه باران است.در نتیجه، بخش شرقی سنگاپور خشک‌تر و اندکی گرم‌تر از بخش غربی است. این امر می‌تواند موجب تفاوت‌های جوی جزئی در دو سوی جزیره شود؛ حتی تپه‌ای کوچک مانند تپهٔ بوکیت تیماه نیز می‌تواند چنین تفاوتی ایجاد کند. با وجود اندازهٔ کوچک سنگاپور، ممکن است در یک طرف آفتاب و در طرف دیگر باران ببارد.تفاوت‌های دیگری نیز مانع یکنواختی کامل آب‌وهوا در طول سال هستند، مانند فصل‌های مونسون که دو بار در سال رخ می‌دهند: نخست، مونسون شمال‌شرقی از اواسط نوامبر تا اوایل مارس؛ دوم، مونسون جنوب‌غربی از ژوئن تا سپتامبر. در فواصل میان این فصل‌ها باران و باد کمتر می‌شود. در مونسون شمال‌شرقی، بادهای شمال‌شرقی می‌وزند که گاهی به سرعت ۲۰ کیلومتر بر ساعت می‌رسند. در دسامبر و ژانویه، آسمان غالباً ابری و بارش‌های بعدازظهر متداول است.باران‌های پیوستهٔ متوسط تا سنگین، گاه یک تا سه روز ادامه دارند. فوریه تا اوایل مارس نسبتاً خشک‌تر است، اگرچه میانگین بارش هنوز از ۱۲۰ میلی‌متر فراتر می‌رود. در این ماه‌ها باد نیز می‌تواند به سرعت ۳۰ تا ۵۰ کیلومتر در ساعت برسد. در مونسون جنوب‌غربی، بادهای جنوب‌شرقی غالب‌اند. رگبارهای پراکنده تا موضعی در اواخر صبح و بعدازظهر رایج‌اند. رعدوبرق‌های صبحگاهی موسوم به "سوماتراها" که از جزیرهٔ سوماترا آغاز می‌شوند، نیز دیده می‌شوند.ابتکارات مقابله با تغییر اقلیم.سنگاپور آگاه است که تغییر اقلیم در دهه‌های آینده تأثیرات عمده‌ای بر این کشور جزیره‌ای خواهد داشت. این کشور رویکردی سه‌جانبه را برای مقابله با این مسئله در پیش گرفته‌است: پژوهش دربارهٔ تأثیرهای خاص تغییر اقلیم بر سنگاپور، اجرای اقدامات کاهشی و تطبیق با این تغییرات. برای این منظور، «مرکز تحقیقات اقلیمی سنگاپور» (CCRS) راه‌اندازی شده‌است.دولت برآورد کرده‌است که برای مقابله با این مسئله در بازهٔ ۱۰۰ ساله، باید ۱۰۰ میلیارد دلار هزینه شود. در بودجهٔ سال ۲۰۲۰، مبلغ اولیهٔ ۵ میلیارد دلار برای «صندوق حفاظت از خط ساحلی و کنترل سیل» در نظر گرفته شده‌است. همچنین، برای مردم مشوق‌هایی برای استفاده از خودروهای برقی در نظر گرفته شده‌است، مانند تخفیف در هزینه‌های ثبت‌نام و گسترش شبکهٔ شارژ این خودروها. انتظار می‌رود تا سال ۲۰۴۰ خودروهای بنزینی و دیزلی (موتورهای احتراق داخلی) حذف شوند. سیاست حمل‌ونقل کشور همچنان بر آینده‌ای «کم‌خودرو» متمرکز است که بیشتر مردم از وسایل حمل‌ونقل عمومی مانند مترو، اتوبوس و تاکسی استفاده کنند.سنگاپور نخستین کشور جنوب‌شرقی آسیاست که مالیات کربن وضع کرده‌است؛ ۵ دلار برای هر تُن، برای شرکت‌هایی که بیش از ۲۵ هزار تُن دی‌اکسید کربن در سال منتشر می‌کنند. برای کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی، یکی از بزرگ‌ترین نیروگاه‌های خورشیدی شناور جهان با ظرفیت ۶۰ مگاوات در مخزن تنگه در ناحیهٔ توآس در حال ساخت است.منطقهٔ زمانی.سنگاپور ساعت تابستانی ندارد، اما از منطقهٔ زمانی یوتی‌سی+۸ پیروی می‌کند که یک ساعت جلوتر از منطقهٔ زمانی جغرافیایی واقعی آن است.زمین‌شناسی.سنگ‌های آذرین در بوکیت تیماه، وودلندز و جزیرهٔ پولائو اوبین یافت می‌شوند. گرانیت بخش عمده‌ای از این سنگ‌ها را تشکیل می‌دهد. گابرو نیز در ناحیه‌ای به نام گیلین کوچک در بوکیت گمباک یافت می‌شود. سنگ‌های رسوبی در بخش غربی سنگاپور قرار دارند و عمدتاً از ماسه‌سنگ و گل‌سنگ تشکیل شده‌اند، از جمله در ناحیهٔ جنوب‌غربی. سنگ‌های دگرگونی در بخش شمال‌شرقی سنگاپور و همچنین در جزیرهٔ پولائو تکونگ در شرق سنگاپور وجود دارند. این سنگ‌ها عمدتاً از کوارزیت تشکیل شده‌اند و بخشی از سازند ساجاهات را تشکیل می‌دهند.فعالیت‌های لرزه‌ای.سنگاپور نسبتاً از فعالیت‌های لرزه‌ای منطقه در امان است، زیرا نزدیک‌ترین گسل‌های فعال (گسل سوماترا و گسل مگاترست سوندا) صدها کیلومتر دورتر در اندونزی قرار دارند. با این حال، مردم و ساختمان‌ها ممکن است در اثر برخی فعالیت‌ها، لرزش‌های خفیف را احساس کنند. این لرزش‌ها معمولاً بی‌خطر هستند و تنها نوسان یا لرزش اندکی در اشیاء ایجاد می‌کنند.در اواخر سال ۲۰۰۴، بخش‌هایی از آسیا و آفریقا در اثر زمین‌لرزه اقیانوس هند ۲۰۰۴ و سونامی پس‌از آن آسیب دیدند. سنگاپور خوش‌شانس بود که در پس‌زمینهٔ جزیره سوماترا قرار داشت و این خشکی بیشتر اثر موج را جذب کرد. در نتیجه، تأثیر آن در سنگاپور به لرزش‌هایی خفیف در برخی ساختمان‌های بلند محدود شد.جغرافیای سیاسی و انسانی.زمانی که سنگاپور نخستین بار تحت استعمار بریتانیا قرار گرفت، شهر سنگاپور در ساحل جنوبی، در دهانهٔ رود سنگاپور قرار داشت. این منطقه همچنان منطقه مرکزی سنگاپور به‌شمار می‌رود. باقی جزیره، منطقه‌ای کشاورزی و پوشیده از جنگل‌های بارانی اولیه بود. اما از دههٔ ۱۹۶۰، دولت اقدام به ساخت بسیاری از شهرک‌های جدید سنگاپور در مناطق دیگر کرد؛ به‌طوری‌که امروزه تقریباً تمام جزیره ساخت‌وساز و شهرنشینی شده‌است، به‌جز برخی استثناها مانند منطقهٔ لیم چو کانگ یا زمین‌های احیاشده‌ای که در حال توسعه هستند.این کشور دارای چندین تقسیم‌بندی است که عمدتاً برای اهداف آماری یا اداری به‌کار می‌روند. از لحاظ سیاسی، سنگاپور به پنج ناحیه توسعهٔ اجتماعی تقسیم شده‌است، که خود به شوراهای شهری تقسیم می‌شوند؛ این شوراها معمولاً شامل یک یا چند حوزهٔ انتخاباتی هستند. اما برخلاف دیگر کشورها که تقسیمات دولت محلی معمولاً به‌عنوان نام مکان‌ها به‌کار می‌روند، این روش در سنگاپور رایج نیست. مرزهای سیاسی با هر انتخابات عمومی تغییر می‌کنند و بنابراین با برداشت عمومی مردم از یک مکان الزاماً منطبق نیستند. بیشتر مناطق جغرافیایی، نواحی و محله‌های داخل کشور، هم‌پوشانی دارند و گاه به‌شکلی اختیاری تعریف می‌شوند. مرزهای برنامه‌ریزی‌شده، موسوم به مناطق برنامه‌ریزی سنگاپور، توسط اداره بازسازی شهری برای تعریف نواحی خاص به‌کار رفته‌اند، گرچه این مرزها الزاماً با برداشت رایج از مکان‌ها مطابقت ندارند. هرچند برای شهرک‌های جدید سنگاپور مرزهایی وجود دارد، گاه پیش می‌آید که برخی محله‌ها جدا از شهرک اصلی خود شناخته می‌شوند. برای نمونه، تیونگ باهرو اغلب جدا از شهرک HDB که در آن قرار دارد، یعنی بوکیت مرا، شناخته می‌شود.به‌عنوان نهاد اصلی دولتی مسئول برنامه‌ریزی شهری در سنگاپور، اداره بازسازی شهری در پی اجرای کارآمد بهره‌برداری از زمین و کاهش آلودگی در کنار حفظ دسترسی مناسب حمل‌ونقل است، که از بزرگ‌ترین دغدغه‌های سنگاپور به‌عنوان یک دولت‌شهر محسوب می‌شود. برای هر یک از ۵۵ ناحیهٔ برنامه‌ریزی، یک طرح راهنمای توسعه منتشر شده‌است.برای کاهش ازدحام ترافیکی، عوارض الکترونیکی جاده (ERP) در ورودی‌های منطقهٔ مرکزی اعمال شده‌است. دیگر بخش‌های سنگاپور چگالی و شلوغی کمتری دارند و اغلب مملو از محله‌های مسکونی مانند آپارتمان‌های هیئت توسعه مسکن (HDB) یا کاندومینیومها هستند، و مناطق تجاری به‌طور متراکم تمرکز ندارند. بااین‌حال، برای کاهش فشار بر منطقهٔ مرکزی، چندین مرکز منطقه‌ای (سنگاپور) ایجاد شده‌اند که هرکدام یک ناحیهٔ تجاری متمرکز دارند.صنایع سبک معمولاً در قالب شهرک‌های صنعتی در سراسر جزیره پراکنده‌اند و در آپارتمان‌هایی مشابه HDB واقع شده‌اند و تنها به مستأجران دارای حق اجاره محدود که آلودگی نزدیک به صفر تولید می‌کنند، اجازه داده می‌شود. در مقابل، صنایع سنگین عمدتاً در مناطق جورونگ و جزیره جورونگ مستقرند. فهرست این نواحی صنعتی اینجا آمده‌است.دو ارتباط زمینی با ایالت جوهر مالزی وجود دارد. در شمال، پل زمینی جوهر–سنگاپور برای رفت‌وآمد جاده‌ای و ریلی وجود دارد که به شهر جوهر بارو متصل می‌شود. در غرب، پلی جاده‌ای به نام لینک دوم توآس قرار دارد که تنها برای تردد جاده‌ای با جوهر طراحی شده‌است. این ارتباطات، پیوندی اقتصادی مهم با مالزی ایجاد می‌کنند که می‌توان آن را ناحیهٔ پس‌کرانهٔ سنگاپور دانست.پل زمینی به‌طول ۱۰۳۸ متر توسط شرکت مهندسی Coode، Fizmaurice، Wilson و Mitchell از وست‌مینستر طراحی و توسط Topham, Jones &amp; Railton Ltd از لندن ساخته شد. این پروژه در سال ۱۹۰۹ به‌عنوان اتصال ریلی از سوی راه‌آهن ایالتی جوهر آغاز شد تا جوهر بارو را به سنگاپور، که در آن زمان مقر اصلی منافع بریتانیا در جنوب‌شرق آسیا بود، متصل کند. ساخت بخش جاده‌ای در سال ۱۹۱۹ آغاز و در ۱۹۲۳ به پایان رسید.این پل مشکلات زیست‌محیطی ایجاد کرده‌است، به‌ویژه انباشت رسوب در تنگه جوهر. این مسئله موجب اختلاف‌نظرهایی با مالزی شده‌است. سنگاپور پیشنهاد مالزی برای جایگزینی این پل با یک پل جدید را رد کرده و مالزی پس از آن پیشنهاد ساخت «پل نیمه‌کج» را مطرح کرده‌است که نیمی از مسیر را پایین آمده و به پل زمینی فعلی متصل می‌شود.از آن‌جا که سنگاپور دارای رودخانه‌ها و دریاچه‌های طبیعی آب شیرین نیست، منبع اصلی آب آشامیدنی بارندگی است. میزان تقاضا برای آب شیرین تقریباً دو برابر میزان تأمین‌شده از باران است؛ بنابراین سنگاپور بخش بزرگی از آب شیرین خود را از مالزی و اندونزی وارد می‌کند. برای کاهش این وابستگی، مخازنی برای جمع‌آوری رواناب‌های بارانی در مناطق جنگلی و شهری ساخته شده‌اند و تأسیسات بازیافت آب نیز به بهره‌برداری رسیده‌اند. همچنین سه کارخانه آب‌شیرین‌سازی در ساحل غربی توآس ساخته شده و دو کارخانه دیگر در حال ساخت‌اند. انتظار می‌رود که این تأسیسات دست‌کم ۳۰٪ از نیاز آبی سنگاپور در سال ۲۰۶۰ را تأمین کنند. برنامه‌های جدید برای تولید آب NEWater از طریق تصفیهٔ آب با اسمز معکوس نیز بسیار موفق بوده‌اند و دولت سه کارخانه در سطح جزیره برای کمک به تأمین آب راه‌اندازی کرده‌است.در سنگاپور بیش از ۳۰۰ پارک و چهار ذخیره‌گاه طبیعی وجود دارد. در این کشور درختان زیادی کاشته شده‌اند و تقریباً نیمی از سطح کشور پوشیده از فضای سبز است. از این‌رو، سنگاپور اغلب «شهر باغ» نیز نامیده می‌شود.سنگاپور همچنان نسبت به تأثیرات تغییر اقلیم آسیب‌پذیر است؛ به‌ویژه، افزایش سطح آب دریاها در بلندمدت ممکن است تهدیدی جدی برای بقای این کشور باشد.