آشپزی عراقی کیست؟ توضیح بده.
آشپزی عراقی یک آشپزی خاورمیانه‌ای است که ریشه‌های آن به فرهنگ خاور نزدیک باستان در هلال حاصلخیز برمی‌گردد. لوح‌های سفالی که در خرابه‌های باستانی عراق پیدا شده‌اند، نشان‌دهنده دستورهای غذایی هستند که در معابد در طول جشن‌های مذهبی تهیه می‌شدند—اولین کتاب‌های آشپزی در جهان است. فرهنگ باستانی عراق به هنر آشپزی نیز گسترش یافته بود.آشپزی عراقی در عصر طلایی اسلامی به اوج خود رسید، زمانی که بغداد پایتخت خلافت عباسی (۷۵۰–۱۲۵۸ میلادی) بود.در شمال عراق، انار به دلمه اضافه می‌شود. در جنوب عراق، ماهی یک غذای اصلی است. مرکز کشور به خاطر غذاهای برنجی و شیرینی‌هایش شناخته می‌شود.از نظر کشاورزی، عراق به بین‌النهرین باستان برمی‌گردد، که گندم و محصولاتی که به سرما نیاز دارند مانند سیب و میوه‌های هسته‌دار را کشت می‌کند. بین‌النهرین پایین برنج و جو، مرکبات را می‌کارد و عراق به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان خرما در جهان را بر عهده دارد.مصرف گوشت خوک برای مسلمانان در عراق طبق شریعت اسلام، قانون اسلامی، ممنوع است.تاریخچه.باستان‌شناسان شواهدی از کاوش‌ها در جرمو، در شمال شرقی عراق پیدا کرده‌اند که نشان می‌دهد پسته به‌عنوان یک غذای رایج از سال ۶۷۵۰ قبل از میلاد وجود داشته است. در میان متون باستانی کشف‌شده در بین‌النهرین، یک فرهنگ لغت دو زبانه سومری-اکدی وجود دارد، که به خط خط میخی بر روی ۲۴ لوح سنگی در حدود ۱۹۰۰ قبل از میلاد نوشته شده است. این فرهنگ لغت اصطلاحات مربوط به بیش از ۸۰۰ نوع غذای مختلف و نوشیدنی را در دو زبان باستانی عراقی فهرست می‌کند. در این فهرست ۲۰ نوع مختلف پنیر، بیش از ۱۰۰ نوع سوپ و ۳۰۰ نوع نان وجود دارد که هر کدام با مواد، پرکننده، شکل یا اندازه متفاوت تهیه می‌شوند.قدیمی‌ترین دستورهای غذایی جهان در بین‌النهرین، که امروزه به عنوان عراق باستان شناخته می‌شود، در لوح‌های میخی نوشته شده‌اند. یکی از سه لوح خاک رس کاوش‌شده که در ۱۷۰۰ قبل از میلاد در بابل نوشته شده است، جنوب بغداد کنونی، شامل ۲۴ دستور پخت خورشت با گوشت و سبزیجات است، که با تره، پیاز، سیر و ادویه‌ها و گیاهانی مانند کاسیا، زیره، گشنیز، نعناع و شوید طعم‌دار شده است. خورش همچنان یکی از غذاهای اصلی در آشپزی باقی مانده است. دستورهای عراقی قرون وسطی و آشپزی مدرن عراقی به این موضوع گواهی می‌دهند.مواد تشکیل دهنده.برخی از مواد تشکیل دهنده غذاهای عراقی عبارتند از:از دیگر مواد ضروری آشپزی عراقی می‌توان به روغن زیتون، روغن کنجد، تمر هندی، ورمیشل، "ارده"، عسل، شیره خرما، ماست و گلاب اشاره کرد.گوشت بره محبوب‌ترین نوع گوشت است، اما مرغ، گوشت گاو، گوشت بز و ماهی نیز مصرف می‌شوند. بیشتر غذاها با برنج سرو می‌شوند—معمولاً "تمن انبار"، برنجی زرد و بسیار معطر و دانه‌بلند که در منطقه میانه فرات کشت می‌شود.بلغور گندم در بسیاری از غذاها استفاده می‌شود و از زمان آشوریان باستان به‌عنوان یک غذای اصلی در کشور شناخته شده است. نان تخت یک غذای اصلی است که با انواع سس‌ها، پنیرها، زیتون‌ها و مرباها در هر وعده غذایی سرو می‌شود.غذاهای رایج.مزه.وعده‌های غذایی با پیش‌غذاها و سالادها شروع می‌شوند که به آن‌ها "مزه" گفته می‌شود. "مزه" مجموعه‌ای از پیش‌غذاها یا غذاهای کوچک است که معمولاً با نوشیدنی‌هایی مانند مشروبات الکلی طعم‌دار با انیسه مانند "آراک"، "اوزو"، "راکی"، "سامبوکا"، "پاستیس" یا انواع مختلفی از شراب‌ها سرو می‌شود. این نوع سرو غذا مشابه "تاپاس" در اسپانیا یا غذای انگشتی است.مزا ممکن است شامل موارد زیر باشد:سوپ‌ها و خورش‌ها.خورشت‌های مختلفی که بر روی برنج سرو می‌شوند، بخش عمده‌ای از آشپزی عراقی را تشکیل می‌دهند.غذاهای برنجی.برنج دانه‌بلند برنج یکی از مواد اصلی در آشپزی عراقی است. پخت برنج عراقی یک فرایند چند مرحله‌ای است که به منظور تولید دانه‌های نرم و پفکی طراحی شده است. یکی از جنبه‌های برجسته پخت برنج عراقی "ته‌دیگ" است، که یک لایه زیرین ترد و خوشمزه است. قبل از سرو، "هیکاکه" به قطعاتی شکسته می‌شود تا هر کسی مقداری از آن را به همراه برنج پفکی دریافت کند.در عربی عراقی، برنج به نام "تممن" شناخته می‌شود که نتیجه هم‌گرایی کلمه انگلیسی "ten men" (یک برند برنج هندی باسماتی) است. طبق افسانه، این کلمه پس از جنگ جهانی اول به وجود آمد، زمانی که کشاورزان عراقی از تأمین برنج برای بریتانیایی‌ها برای تغذیه سربازانشان در بصره خودداری کردند. پس از آن، بریتانیایی‌ها "Ten Men" را وارد کردند. به همین ترتیب، وقتی باربران عراقی می‌شنیدند که سربازان بریتانیایی از آن‌ها می‌خواهند کیسه‌های "Ten Men" را حمل کنند، فکر می‌کردند که این به معنای برنج به زبان انگلیسی است. کلمه "تممن" از آن زمان به واژگان عراقی وارد شده و امروزه عراقی‌ها هنوز از این کلمه برای برنج استفاده می‌کنند.شیرینی‌ها.اولین دستور پخت کیک شناخته شده به دوران باستان در میان‌رودان برمی‌گردد. این کیک که به‌طور عمده برای مصرف در کاخ یا معبد تهیه می‌گشت، از چربی، پنیر سفید، خرما و کشمش درست می‌شد. دستور پخت دیگری که به دوران سلطنت حمورابی (۱۷۹۲ قبل از میلاد–۱۷۵۰ قبل از میلاد) مربوط می‌شود، شامل مواد اولیه مشابهی است که با اضافه کردن شیره انگور، انجیر و سیب غنی‌تر شده است.کلوچه‌های سنتی عراقی "کلیچه" به ریشه‌های "qullupu" در میان‌رودان برمی‌گردند که شیرینی‌های پر شده با خرما هستند و در فرهای چوبی به نام "تنور" پخته می‌شوند. در زمان‌های مدرن، انواع دیگر کلوچه‌ها ("بیسکیت") و کیک‌ها ("کعک") در خانه تهیه می‌شوند که معمولاً با هل یا گلاب طعم‌دار می‌شوند. برخی از انواع شامل "خفیفیات" به شکل دیس، "کلیچه‌ت جوز" به شکل نیم‌دایره‌ای که با مغزها تهیه می‌شود و "کلیچه‌ت تمر" پر شده با خرما هستند."باقلوا" و "زلابیا" معمولاً در جشن‌های عید فطر که پس از رمضان برگزار می‌شود، ارائه می‌شوند. "حلوا" (که به‌طور معمول به عنوان لذیذ ترکی شناخته می‌شود) به‌طور سنتی در طول تعطیلات به عنوان هدیه داده می‌شود.کتاب‌های آشپزی که به دوران خلافت عباسی در قرن‌های ۱۰ تا ۱۳ مربوط می‌شوند، شامل دستورهای پخت صدها دسر هستند. این سنت تا به امروز ادامه دارد، اما دسرهای غنی و شربتی مانند "باقلوا" معمولاً برای مناسبت‌های خاص یا جشن‌های مذهبی تهیه می‌شوند، زیرا بیشتر وعده‌های غذایی روزانه معمولاً با یک دوره ساده از میوه‌های فصلی، به ویژه خرما، انجیر، خربزه، شلیل، زردآلو، انار، هلو، توت سیاه، انگور یا هندوانه دنبال می‌شوند.اگرچه به اندازه "باقلوا" شناخته شده نیست، شیرینی سرخ شده‌ای به نام "لاوزیناج" که با مصطکی و گلاب طعم‌دار شده است، به ویژه در بغداد امپراتوری بود.شیرینی‌های به شکل گل که "زلابیا" نامیده می‌شوند، یک تخصص محلی هستند که بر اساس باورها نام خود را از زریاب، یک موسیقیدان معروف عراقی در خلافت قرطبه گرفته‌اند."باقلوا" و "زولبیا" از جمله پیشکش‌های معمول در جشن‌های عید فطر پس از ماه رمضان هستند. "حلقوم" (که معمولاً به عنوان راحت الحلقوم ترکیه شناخته می‌شود) به‌طور سنتی در طول تعطیلات به عنوان هدیه داده می‌شود.موارد دیگر عبارتند از:نوشیدنی‌ها.نوشیدنی‌های الکلی.در ۲۰ فوریه ۲۰۲۳، قانونی منتشر شد که واردات، تولید و فروش انواع نوشیدنی‌های الکلی را ممنوع می‌کرد و جریمه‌هایی تا ۲۵ میلیون دینار را به دنبال داشت. در حال حاضر اطلاعات بیشتری در مورد اجرای این قانون که در حال حاضر در دست بررسی است، در دسترس نیست.