حسن اجتهادی کیست؟ توضیح بده.
سید حسن اجتهادی (زادهٔ ۳ دی ۱۳۲۵ در کازرون – درگذشتهٔ ۸ خرداد ۱۳۹۷ در شیراز) شاعر و ادیب معاصر ایرانی بود.زندگی‌نامه.سید حسن اجتهادی در سوم دی ماه سال ۱۳۲۵ که مشهور به سال نهضتی یا جنگ نهضت است در شهر کازرون متولد شد. وی در خودزندگی‌نوشت خود گفته‌است: «سال‌های دبستان را در کازرون و دبیرستان را در شیراز سپری کردم؛ تحصیلات عالی را در رشته زبان و ادبیات فارسی در تهران به پایان رساندم (و پیشهٔ معلمی در پیش گرفتم). از کلاس دوم ابتدایی شعر می‌گفتم و در کلاس چهارم بود که اولین کارم که یک دوبیتی بود در مجلهٔ اطلاعات بانوان به چاپ رسید؛ پریشان مرغک بشکسته بالم/ خروشان موج دریای خیالم/ هم آغوشم به تنهایی و اندوه/ دگرگون حالت و قامت هلالم»او در خانواده‌ای اهل علم و ادب رشد کرد. برادر بزرگتر او سید محمد (ناصر) اجتهادی با نام مستعار «شبیه‌الشعراء کازرونی» از طنز پردازان معاصر بود. اجتهادی که در بین بسیاری از ادب دوستان و شاعران شهرش به «آبی‌ترین شاعر» مشهور بود در صبح ۸ خرداد ماه ۱۳۹۷ بعد از چندین روز بیهوشی (در بیمارستان نمازی شیراز) دار فانی را وداع گفت.فعالیت.اگرچه غزل‌های حسن اجتهادی از شهرت بیشتری برخوردار است اما او در بیشتر قالب‌ها شعر می‌سرود. قصیده، مثنوی، رباعی و دوبیتی از قالب‌های قدیم است که اجتهادی در آن‌ها طبع‌آزمایی کرده‌است. شعرهای نیمایی و بی‌وزن او نیز خواندنی و دارای نوآوری و استحکام ذهنی و زبانی است.فعالیت اجتهادی تنها در حوزه شعر خلاصه نمی‌شود. او علاوه بر پ‍‍ژوهش در متون ادبی گذشته و معاصر در حوزه نمایشنامه‌نویسی و فیلم‌نامه‌نویسی نیز فعالیت می‌کرد.غزل‌های جنوبی تنها کتابی است که در سال ۱۳۸۱ از اجتهادی چاپ شده‌است. اما کتاب‌هایی در جشن تغزل (بیانیه‌های غزل مدرن معاصر)، اشکال و تصاویر (شامل ابداعات و نوآوری‌هایی در شعر کلاسیک- ترکیب و تلفیق قوالب و اسالیب شعر سنتی و ایجاد فرم‌هایی تازه)، ترانه‌های شبنم و گلبرگ (دوبیتی‌ها و رباعی‌ها)، انسان آفتاب و افق (شعرهای آزاد و نیمایی و سپید)، رهگذر و پل‌های طولانی (قصیده‌ها و مثنوی‌ها)، حقیقت پیروز می‌شود (نمایشنامه)، در شهر دیوارها (فیلم‌نامه‌ها و چند نقد و مقاله در مورد سینما)، اوزان غزلیات حافظ (تقسیم‌بندی بحور غزل‌ها)، تبسم و مهمیز (نوشته‌ها، شعرها و قصه‌هایی به طنز) و … را آماده چاپ دارد.اجتهادی با بسیاری از بزرگان شعر و ادب و هنر ایران همنشینی داشت. منوچهر آتشی در دست نوشته‌ای به مناسبت بزرگداشت حسن اجتهادی در سال ۱۳۸۳ که برای ویژه نامه «رستاخیز کلمات» در خلال یک توصیف شاعرانه، کازرون را به یُمن حضور «اجتهادی» قونیه‌ای کوچک نامیدند. آتشی می‌نویسد:«به یاران و سخنوران عزیز و ارجمند کازرون –قبلهٔ خاطرات دیرین من- و به خاطر گرامی «حسن اجتهادی» که آن دیار مقدس را قونیه‌ای کوچک کرده و به نحوی تخلص مولانا را که خمش یا خاموش است به کردار خود تبدیل نموده‌است. حسن اجتهادی از اواخر دهه چهل تا امروز شعر می‌نویسد، شعر خوب و عاشقانه و عارفانه می‌نویسد، نو و کهنه می‌نویسد، دفترها نوشته که چاپ نکرده و برهم انباشته شده‌است…»آثار چاپ شده.از حسن اجتهادی تا کنون چهار کتاب چاپ شده است که اولین کتاب ایشان در زمستان ۱۳۸۱ و باعنوان «عزلهای جنوبی» بوسیله «انتشارات راهگشا» چاپ شده است. دومین کتاب ایشان به انتخاب و اهتمام جمال اژدری کازرونی با عنوان «بر آبها و آبی‌ها» را «نشر قو» در تهران چاپ کرده است. این مجموعه شعر منتخب نیز در سال ۱۳۹۷ راهی بازار نشر شده است.سومین کتاب ایشان با عنوان «با آنچه در زمینه و صحنه است» توسط «انتشارات حس هفتم» در سال ۱۳۹۷ در شیراز به چاپ رسید.چهارمین کتاب ایشان با عنوان «اشکال و تصاویر» توسط انتشارات حس هفتم در سال ۱۴۰۰ به زیور چاپ آراسته گردید.نمونه اشعار.بانویِ ناگهانی.ناگاه از درآمد ـ بانویِ ناگهانیدوزخ‌نشینی‌ام دید ـ مینویِ ناگهانیزد پرده را به یک‌سو ـ انداخت شانه از موبر شانه‌هایم افشاند ـ گیسویِ ناگهانیاز ابرِ عشق بارید ـ با نور و نقره رقصیددر لحظه‌یِ سپیده ـ بازوی ناگهانیبا چشمه‌سارِ عطشان ـ بر بستری درخشانجولانِ دیگری داشت ـ زانویِ ناگهانیپرواز کرد و آمد ـ تا شاخه‌هایِ دست‌اماز اوجِ سینه‌اش باز ـ تیهویِ ناگهانیچون قایقی که تن را ـ از ثقلِ خود تهی کردبر پنجه‌هایِ نازش ـ پارویِ ناگهانیرفتارِ گام‌هایش ـ چون ارغوانِ گل‌ریزرگبارِ بوسه‌هایش ـ جادویِ ناگهانیبنویس که من نمی‌نویسم.ای شعله‌یِ پُر شکیبِ تسکین ـ ای آینه‌رویِ روشن‌آییندر دفترِ سینه‌هایِ خونین ـ بنویس که من نمی‌نویسمای سایه‌یِ ظهرِ سربه‌داران ـ در چشمِ تو شعرِ شعله‌زارانبر بامِ بلندِ روزِگاران ـ بنویس که من نمی‌نویسمای ذاتِ خروش بر زبان‌ات ـ امواج و عروج در جهان‌اتبا دستِ تمامِ کاتبان‌ات ـ بنویس که من نمی‌نویسمبر گیر نقابِ صورتک را ـ بردار زِ زخم‌ها نمک رابنمای شراره‌یِ فلک را ـ بنویس که من نمی‌نویسمبرخیز و به خویشتن سفر کن ـ از خنجر و خونِ ما سپر کندر معبرِ لحظه‌ها خطر کن ـ بنویس که من نمی‌نویسممن از تو و من نمی‌نویسم ـ از شوق و مِحن نمی‌نویسمجز دردِ وطن نمی‌نویسم ـ بنویس که من نمی‌نویسم.برگ­های تقویم.ظهور پیش‌رَسی اتفاق می­افتدکنار عشق کسی اتفاق می­افتدتمام حسرت پاییز و شوربختی دشتبه سینه­گاه خَسی اتفاق می­افتدهمیشه در پی ما برگ­های تقویم استمرور پیش و پسی اتفاق می­افتدبه هر کجا که روم دار و درد آسان استبه سایه­ام عَسَسی اتفاق می­افتدسکوت چنگ دلیلِ هزار فریاد استنگاه کن! جَرَسی اتفاق می­افتدکجاست ماهی کوچک کنار قلب زمینکه نعره زَنْ اَرَسی اتفاق می­افتداگرچه در پی یاغی هنوز هم گاهیبه هر قدم قفسی اتفاق می­افتد-به زیر ذائقه­ی بوسه­ی تمشکی توحضور طعم گسی اتفاق می­افتدبهمن۷۵ - کازرونهزاره­ی اندوه.گفتم وقوعِ حادثه در ایستگاهِ بعدبارانِ بعد و لحظه­ی بعد و پگاهِ بعداینک ببین دو راهی موعود رو به روستاو خیره ماند و کرد اشارت به راه بعدچیزی نمانده است که شرحی دهم از آناز این سپید سرزده تا آن سیاه بعدبانو گذشت از نفسِ پلکان صبحمی­برد شعر را به شبِ بی­گناه بعدمن از حضورِ گرمِ تو غایب نمی­شومدیگر چه حاجت است به حرفِ گواه بعدای عاشقی که با دلِ خود حرف می­زنیدر شعر آشیانه بزن! این پناه بعدماندیم در هزاره­ی اندوهِ «بامداد»آنک هجومِ فاجعه تا اشتباه بعدمهرماه۷۹ - شیرازپیوند به بیرون.پیام تسلیت استاندار فارس در پی درگذشت حسن اجتهادیبرگزاری مراسم نکوداشت حسن اجتهادی در شیراز