محمود شفیعی قهفرخی کیست؟ توضیح بده.
محمود شفیعی قَهفِرُخی (۱۲۹۳-۱۳۷۲) ادب‌پژوه ایرانی و استاد ادبیات فارسی دانشگاه تهران بود.او برای نگارش کتاب "شاهنامه و دستور" در سال ۱۳۴۳ برندهٔ جایزه سلطنتی کتاب سال شد.دکتر محمود شفیعی در ۳۰ تیرماه ۱۲۹۲ شمسی در قهفرخ (فرخ‌شهر فعلی) استان چهارمحال و بختیاری چشم به جهان گشود و پس از هشتاد سال زندگی در نخستین روز آذر ۱۳۷۲ این جهان را وداع گفت. او سال‌های ابتدایی تحصیلاتش را در زادگاه گذراند. سپس همراه برادرش رضا به اصفهان رفتند. در آنجا برادرش به علت بیماری در گذشت و او تا گرفتن دیپلم در اصفهان بود. پس از انجام خدمت وظیفه راهی تهران شد و تحصیلاتش را در رشتهٔ حقوق دانشگاه تهران ادامه داد و پس از دریافت کارشناسی حقوق به استخدام بانک ملی ایران درآمد و سپس تحصیلاتش را تا کارشناسی ارشد حقوق ادامه داد. در بانک ملی مدارج رشد را طی کرد و از مسئولان بلندپایهٔ بانک و از صاحب نظران حقوقی آن شد. آخرین سمتشان ریاست ادارهٔ حقوقی بانک ملی ایران بود. هم زمان به تحصیل در رشته ی زبان و ادبیات فارسی ادامه داد و به درجهٔ دکترا در ادبیات فارسی نائل آمد. رساله ی دکترای او با استاد بدیع‌الزمان فروزانفر در زمینهٔ قاعده‌های دستور زبان در شاهنامه بود که بعداً با تکمیل، آن با عنوان «شاهنامه و دستور» به چاپ رسید. همسرش اخترالسادات ارفعی که خود نیز شاعره بود (با تخلص ستاره)، در تالیف و چاپ این کتاب با او همیاری و همکاری داشت. کتاب شاهنامه و دستور در سال ۱۳۴۴ برنده جایزه بهترین کتاب سال شد. چاپ دومش را نیز در سال ۱۳۷۷ به همت خانم ارفعی دانشگاه تهران منتشر کرد. ایشان کتابهای چاپ شده دیگری با عناوین «دانش و خرد فردوسی» و «شیوه ی خط و دستور زبان فارسی» دارند. همچنین در سال ۱۳۸۴ کتاب «ستاره و کیوان» که مجموعهٔ اشعار ایشان و همسرشان است، به همت خانم ارفعی به چاپ رسید. از آقای دکتر محمود شفیعی آثاری نیز درباره ی نظامی و حافظ به جای مانده که هنوز چاپ نشده اند.محمد شفیعی سال‌ها استاد دانشگاه ملی ایران (شهید بهشتی کنونی) و مدارس عالی پارس، پرستاری، شفا، آزادگان تهران و علوم اراک بود.نمونه شعر.شعر شفیعی قهفرخی در ستایش محمد بن عبدالله:مژده یاران را که آمد صبح و طی شد شام تارگشت گیتی جلوه گاه لطف خاص کردگاررخت بست اهریمن جهل و نفاق و جور و کین شد گریزان دیو پستی و پلیدی از دیاراز سروش آمد به گوش جان ندای معرفت جبرئیل آورد دل را باز آرام و قرارعیسی مریم ز نو بر جسم مرده جان دمید موسی عمران ید بیضای خود کرد آشکارنخوت نمرودی و افعال فرعونی نماند گشت ابراهیم با دین حنیفش پایدارابر رحمت خوب و خوش باید باران بی دریغ کان احسان کرد ظاهر لعل و گوهر بی‌شمارعالم فرتوت را در کالبد امد روان شد حقیقت ظاهر و گردید باطل بر کنارایزد دادار گیتی را نهادی نو نهاد با خجسته بعثت پیغمبر والا تباراحمد و محمود، ابوالقاسم، محمد آن که هست افتخار خلق عالم، آفرینش را مدارمعنی «طه» و «یس» رمز اسماء و صفات زبده اولاد آدم، حجت پروردگارهم حبیب خالق و هم بهترین خلق خدا آیه «انا فتحنا» لشکر او را شعار«هل اتی» و «المدثر» شمه‌ای ز احوال او آیه «ن و القلم» چ وصفی است او را از هزار«قاب قوسین» است حد سیر او در قرب حق گرچه نزد عارف این حد هم ندارد اعتباربود احمد واصل و در وصل، حد و مرز نیست رمز «اوادنی» بدان تا وارهی زین گیر و دارگشت طالع نور یزدان در وجود مصطفی بود احمد پیش نور ذوالجلال آیینه‌واراهل بینش در وجودش ذات واجب دیده‌اند داند این اسرار آن کاو شد به معنی هوشیارآن چه بُد پیغمبران را خود به ادیان پیش از این دین احمد کرد کامل حبذا آیین‌گذارآن‌که حق توصیف و تحسین ورا «لولاک» گفت آفرینش را به سر تاجی بود از افتخار«ماعرفنا» بر زبانش بد زفرط بندگی لیکن آن را دل بدی سرشار از اسرار یارآن که با عین الیقین، دید آنچه بُد حق الیقین حق به «ما زاغ البصر» دادش بدان درگاه، بارای وجودت فیض محض و ای کمالت بی‌همال وی به پیش شخص تو شخص جهان جسمی نزارای گذشته دفرف عشقت ز حد لامکان وی سپرده عرش و کرسی با پی گردون سپارلوح را اول تو خواندی عقل اول خود تویی «عَلَّمَ الاَسْما»یی و بر بوالبشر آموزگارای به خلقت اولین و ای به بعثت آخرین مقتدای عالم از آغاز تا روز شمارای وجودت سرمدی وی هستی‌ات بی‌منتهابی کرانی، بی کران را نیست سر حد و جوارای بیانت سر به سراعجاز «ان یاتوا بمثل» مدعی گو گر توانی آیتی چونان بیارشخص تو انسان کامل دین تو دین تمام و آن کتاب آسمانیت از معارف پر شمارنام و خلق و خلقت و سیرت محمّد بد تو را «احسن التقویم» را هستی گواهی استوارپیش از خلق بس «کنت نبیا» گو شدی دولتت از ابتدا تا انتهای روزگارگرچه بودی در ظهورت انبیا را واپسین لیک باشی اول و سالار این خیل کباررحمة للعالمینی رحمتی از حق بخواه تا کند نوع بشر حق را ز باطل اختیارحق مردم را به نفع خویشتن رحجان نهیم عزت خود را نخواهیم و کسان را خوار و زارآدمی از راه دین سوی سعادت ره برد ور ندارد دین زعلم و فن نگردد رستگارقدرت قانون نباشد ضامن اجرای حق نیروی دین گر نباشد حاکم گیتی مدارترس قانون مانع از جرم است اما در علن دین بود پیدا و پنهان پیش کار بد، حصاردین کند اصلاح جان و فکر و خوی آدمی آفرین بر قدرتی کاندر ضمیر آید به کارتربیت را باید اندر باطن مردم اثر خلق را آرایش ظاهر نیفزاید عیارگر نباشد دین نگهبان، نیست دانش سودمند علم بی‌دینان بشر را در بلا سازد دچارغیر دین، خودخواهی ما را که می‌گیرد لگام؟ گر نباشد دین، که بندد نفس سرکش را مهار؟در شریعت امتیاز آدمی تقوای اوست نه جمال و جاه و نسبت نه ضیاع و نه عقارگر بود پرهیزگاری کم نصیب از علم و فن بی گمان به باشد از دانای ناپرهیزگاراجتماع خلق از خوی نکو گیرد نظام ثروت و صنعت چه سود، ار بود مردم دیو سارهست «کیوان» نا امید از حاصل طاعات خود لیک باشد در شفاعت از نبی امیدوارباد تا باشد جهان، نام محمد جاودان باد تا هستی است باقی، دین احمد برقرار