برت ایرمان کیست؟ توضیح بده.
برت دنتون ایرمان (زاده ۵ اکتبر ۱۹۵۵) یک آمریکایی پژوهشگر کتاب مقدس است که در زمینه تصحیح متون عهد جدید، عیسی (شخصیت تاریخی) و مسیحیت اولیه. او تألیف و ویرایش ۳۰ کتاب از جمله سه کتاب درسی دانشگاه را به رشته تحریر درآورده است. او همچنین شش کتاب در فهرست کتاب‌های پرفروش نیویورک تایمز را تألیف کرده‌است. او ممتاز در زمینه دین‌شناسی در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل است.بررسی اجمالی نظریه‌ها.هرم قدرت.بر اساس نظر برت ایرمان: در دنیای پاگانیسم باستان، خدایان را می‌توان به عنوان یک نوع هرم قدرت تصور کرد.فرهنگ توحیدی در مقابل شرک.در فرهنگ‌های توحیدی مدرن، دین منحصر به یک خدا است. اگر یکی از یهودیان ارتدوکس باشد، آنها به خدای یک مورمون اعتقاد ندارند. و حتی در میان فرقه‌های مسیحی، اگر یکی از گروه‌های کاتولیک رومی باشد، احتمالاً یک ماردار آپالاچی را قبول ندارند. با این حال، ادیان شرک آلود در دوران باستان تقریباً همیشه شامل عدم انحصار بودند. در دنیای باستان، نیازی به انتخاب نبود. این همان معنای مشرک بودن بود. اگر کسی یک خدا را می‌پرستید، باز هم می‌توانست خدایان دیگر را بپرستد. آنها مجبور نبودند تنها به یک خدا معتقد باشند. اگر کسی زئوس را می‌پرستید، می‌توانست آتنا و آپولون و هر خدای دیگری را که می‌خواست پرستش کند. اگر کسی می‌خواست پرستش خدای جدیدی را شروع کند، او را به خدایی که قبلاً می پرستیدش اضافه می‌کرد. در نتیجه، ادیان باستانی تقریباً همیشه نسبت به یکدیگر بسیار مدارا می‌کردند، نه عدم تحمل. آنها فراگیر بودند تا انحصاری.زندگی پس از مرگ.نکته قابل توجه این است که ادیان پاگانیسم باستان به جای زندگی پس از مرگ بر زندگی کنونی تمرکز داشتند. به نظر می‌رسد که بسیاری از مشرکان، احتمالاً، به سادگی باور نداشتند که زندگی پس از مرگ وجود داشته باشد. مطمئناً در کلاسیک‌های باستان داستان‌هایی از زندگی پس از مرگ وجود داشت، در اشعاری مانند ادیسه هومر یا انئید ویرژیل، اما این اشعار به عنوان داستان‌های خوبی شناخته می‌شدند. دیده نمی‌شد که آنها توصیفی از واقعیت باشند. این که بسیاری از مشرکان اصلاً به زندگی پس از مرگ اعتقاد نداشتند، در برخی کتیبه‌هایی که بر روی سنگ قبرهای باستانی یافت شده‌است، گواهی می‌دهد. آنها روی سنگ قبرهای باستانی اختصاراتی داشتند، از جمله یکی که یک مخفف ساده هفت حرفی لاتین بود. هفت حرف nffnsnc بود که مخفف کلمات لاتین — «من نبودم. من بودم؛ من نیستم؛ من اهمیتی نمی‌دهم.» یا به عبارت دیگر «تو نبودی، به وجود آمدی، دیگر نیستی و مهم نیست.» ین یک دیدگاه رایج در دنیای باستان بود. اما، اگر این درست است، اگر زندگی پس از مرگ وجود ندارد، چرا مردم احتمالاً می‌خواهند مذهبی باشند؟ آیا به این دلیل است که آنها می‌خواستند زنده بمانند، و احتمالاً حتی در زندگی کنونی شکوفا شوند؟ در عصری که فاقد پزشکی مدرن، حمل و نقل، فناوری و ارتباطات بود، خود زندگی در حاشیه بود. در آن دنیا هیچ درمانی برای بیماری یا بارداری و زایمان سخت وجود نداشت. اگر یک سال باران نمی‌بارید، یک روستا در سال آینده گرسنگی می‌کشید. هیچ روش مدرن آبیاری وجود نداشت و هیچ تضمینی برای زنده ماندن دام وجود نداشت. انواع چیزهایی وجود داشت که مردم نمی‌توانستند در دنیای باستان کنترل کنند. با این حال، این عقیده وجود داشت که خدایان قدرتمند هستند. خدایان می‌توانستند چنین چیزهایی را فراهم کنند. خدایان می‌توانند زندگی را ممکن سازند. آنها می‌توانند به مردم کمک کنند تا زنده بمانند و حتی رشد کنند. آنها می‌توانستند درد و بدبختی و مرگ را تا آنجا که ممکن است دفع کنند. برای این که این اتفاق بیفتد، خدایان باید در کنار انسان‌ها باشند و این مستلزم این بود که آنها با پرستش‌های مناسب شناخته شوند. در بافت باستانی، هیچ جدایی بین آنچه ما سیاست و مذهب می‌نامیم وجود نداشت. عقیده بر این بود که دلیل زنده ماندن و بزرگ شدن شهر و ایالت به خاطر خدایان بوده و به‌طور طبیعی، شهر و ایالت از پرستش خدایان حمایت می‌کردند. هیچ جدایی کلیسا و دولت وجود نداشت.