سلطان‌حسین تابنده گنابادی کیست؟ توضیح بده.
سلطانحسین تابنده گنابادی ملقب به لقب طریقتی رضاعلیشاه، قطب سی و هفتم سلسلهٔ نعمت‌اللهیه سلطان‌علی‌شاهی (گنابادی) (پس از صالحعلیشاه و پیش از محبوبعلیشاه)و اهل ایران بود.کودکی و نوجوانی.در ۲۵ آبان ۱۲۹۳ هجری شمسی مطابق با ۲۸ ذی‌الحِجّه ۱۳۳۲ هجری قمری در بیدخت چشم به جهان گشود.خواندن و نوشتن را نزد ملا خداداد خیبرگی فراگرفت. در ۷ سالگی به آموختن مقدمات ادبیات فارسی و عربی نزد پدر و استادان محلی مشغول شد. مقدمات عربی را ابتدا نزد محمدرضا نودهی مشهور به «ادیب» و سپس نزد محمداسماعیل ملقب به «رئیس العلما» (عموی مادری‌اش) تعلیم یافت.پس از آن به فراگیری معانی و بیان نزد جد مادری خویش («صدرالعلما») پرداخت و در همین ایام «رسالهٔ موجزهٔ التاریخ المختصر فی احوال المعصومین الاربعه عشر» را تألیف نمود.تحصیلات حوزوی.ابتدا دروس فقه، اصول، فلسفه، منطق و کتب مهم در این علوم مانند «معالم الاصول»، «شرایع»، «شرح لمعه» و نیز «شرح منظومه حکمت و منطق» اثر ملاهادی سبزواری را نزد پدر خود فرا گرفت.سپس در سال ۱۳۱۰ به دستور پدرش برای تکمیل تحصیلات به اصفهان (که در آن ایام مجمع استادان علوم عقلی و نقلی بود) نقل مکان نموده، در مدرسه صدر ساکن شد.در آنجا «الاشارات و التنبیهات» ابن سینا و قوانین الاصول میرزای قمی را نزد شیخ محمدحکیم خراسانی گنابادی، کتاب «اسفار» را نزد شیخ محمود مفید، مکاسب را نزد حاج آقا رحیم ارباب، «فرائد الاصول» را نزد سید مرتضی خراسانی (معروف به «جارچی»)، «کفایة الاصول» را نزد سید محمد نجف‌آبادی و هیئت، ریاضیات، طب سنتی، علوم غریبه و فصوص الحکم را نزد اسدالله ایزدگشسب (درویش ناصر علی) فراگرفت.اجازات فقهی.در اصفهان از سید مهدی درچه‌ای و محمدرضا مسجدشاهی اصفهانی و در نجف از محمدحسین کاشف‌الغطا اجازهٔ روایت دریافت نمود.اجتهاد.در اصفهان از سید محمد نجف‌آبادی اصفهانی و در نجف از محمدحسین کاشف‌الغطا اجازه اجتهاد گرفت.تحصیلات دانشگاهی.وی در سال ۱۳۱۵ به تهران رفت، در حجره‌ای در مدرسه سپهسالار ساکن و تحصیلات دانشگاهی را همزمان در دانشکده معقول و منقول و دانشسرای عالی آغاز نمود.او که در این ایام شاگرد استادانی مانند سید محمدکاظم عصار، سید محمد مشکات و میرزا مهدی آشتیانی بود، در سال ۱۳۱۸ دوره کارشناسی هردو مرکز را با درجه علمی عالی به پایان برد.موضوع پایان‌نامه دانشکده معقول و منقول «سیر تکاملی و حرکت جوهریه» و موضوع پایان‌نامه دانشسرای عالی «فلسفه فلوطین: رئیس افلاطونیان» بود.آشنایی به زبان‌های خارجی.به عربی و فرانسه تسلط داشت و اندکی نیز به زبان آلمانی آشنا بود.تشکیل خانواده.در اسفند ۱۳۱۶ (عید غدیر ۱۳۵۶ هجری قمری) با دختر «دکتر علی نورالحکماء» ازدواج کرد که حاصل این ازدواج، سه دختر و دو پسر (علی تابنده و محمد تابنده) هستند.کسب معیشت.کشاورزی را پربرکت‌ترین و والاترین مشاغل می‌دانست و از آن امرار معاش می‌نمود. همچنین در مقاطعی از عمر به تدریس نیز می‌پرداخت.تشرف و آغاز سلوک.در شب جمعه ۱۰ ربیع‌الثانی ۱۳۴۹ هجری قمری (۱۳ شهریور ۱۳۰۹ هجری شمسی) به دلالت حاج ملاعبدالله صدرالاشراف، در حضور حاج شیخ عبدالله حائری (رحمت علیشاه) و به دست پدرش (صالحعلیشاه) توبه نموده و مشرف شد.اجازه اقامه جماعت فقری.در تاریخ ۱۵ شعبان ۱۳۶۹ قمری از طرف «صالح علی شاه» قطب وقت سلسله، اجازه اقامه جماعت و تعلیم اوراد و اذکار لسانی برای وی صادر شد.اجازه دستگیری.در ۱۱ ذیقعده ۱۳۶۹ فرمان دستگیری با لقب «رضا علی» برایش صادر شد.فرمان قطبیت.فرمان قطبیت در تاریخ ذیقعده ۱۳۷۹ هجری قمری توسط پدرش صالح علی شاه صادر شده و به لقب رضاعلیشاه مفتخر گردید.مشایخ.مشایخ او عبارت بودند از: محمدجواد آموزگار (درویش ظفرعلی)، محمد راستین (درویش رونقعلی)، شیخ عبدالله صوفی املشی (درویش عزت‌علی)، سید محمدعلی فانی طباطبائی (درویش فیض‌علی)، سید هبةالله جذبی (درویش ثابت‌علی)، عبدالغفور حسن‌زاده (درویش ناصرعی)، شیخ عزیزالله محقق نجفی (درویش مظفرعلی)، علی تابنده (درویش محبوب‌علی)، یوسف مردانی (درویش صدق‌علی)، محمدعلی ناصوتی (درویش هدایت‌علی) و میرمطلب میرزاده گراشی (مشتاق‌علی)مهاجرت و اقامت در تهران.در اسفندماه ۱۳۵۷ به دلیل شدت پیدا کردن ناخوشی قلبی و نیاز به پیگیری دائمی شرایط جسمی، ناگزیر از بیدخت به تهران مهاجرت نموده و تا پایان عمر در این شهر سکونت نمود.مخالفت با گاه‌شماری شاهنشاهی.از آنجا که آن را تاریخی مصنوعی می‌دانست که با هدف حذف اسلامیت از هوبت ایرانی به وجود آمده، نه تنها از آن استفاده نمی‌کرد، بلکه فعالانه به مخالفت با آن نیز می‌پرداخت.