کتاب‌شناسی بهرام بیضایی کیست؟ توضیح بده.
سیاههٔ نوشته‌های بهرام بیضایی (۱۳۱۷)، در اینجا به ترتیبِ تاریخِ نگارش و نیز به تفکیکِ گونه، شاملِ ده‌ها کتاب و چندصد نوشتهٔ کوتاه‌تر است.بیضایی از نویسندگانِ برجسته و پرکارِ روزگارش به‌شمار می‌رود. پنج تا از نام‌هایِ مستعارِ شناخته‌اش عبارت است از «مهرداد رهسپار»، «ع. سالک»، «اعظم علیان»، «بهروز برومند» و «کاوه اسماعیلی». نوشته‌های بیضایی از اواخرِ دههٔ ۱۳۳۰ به بعد بعضی از مهم‌ترین نمایشنامه‌ها و فیلم‌نامه‌ها و پژوهش‌های زبانِ فارسی را در بر می‌گیرد. نخستین کتابِ بیضایی به سالِ ۱۳۴۱ در تهران چاپ شد؛ که مجموعه‌ای کوچک از دو نمایشنامهٔ «مترسکها در شب» و «عروسک‌ها» بود. او در همان اوایلِ دههٔ ۱۳۴۰ مقاله‌نویسِ پرکاری نیز بود. سالِ ۱۳۳۳ نشریهٔ "پُست تهران" نپذیرفت که نوشته‌ای از بیضاییِ نوجوان را چاپ کند. امّا او از اواخرِ دههٔ ۱۳۳۰ در مجلّاتی مانندِ "علم و زندگی" و "هنر و سینما" و "موزیک ایران" و "آرش" مقاله می‌نوشت. بعضی از مقالاتِ آن دوره به صورتِ کتاب هم منتشر شد، از جمله در کتابِ "نمایش در ایران" (۱۳۴۴). به رغمِ بدبینیِ ناقدانی چون صمد بهرنگی، و موافقِ خوشبینیِ دیگرانی چون مصطفی رحیمی، دههٔ ۱۳۴۰ دورهٔ رونقِ نمایشنامهٔ فارسی شد؛ و بیضایی، با غلامحسین ساعدی و اکبر رادی، یکی از سه نمایشنامه‌نویسی به‌شمار می‌رفت که معروف یا، به قولِ دههٔ ۱۳۶۰ سیمین دانشور، «تثبیت‌شده» و «مطرح» گشتند. از دههٔ ۱۳۵۰ فیلم‌نامه‌نویسی نیز جزوِ کارِ نویسندگیِ حرفه‌ایِ بیضایی شد و تا پایانِ قرن ادامه یافت، چنان‌که نمایشنامه‌نویسیش. حاصلِ «زندگی ادیبانه‌ی بیضایی» را سالِ ۱۴۰۲ یکی از ستایندگانِ کارش به «محیط» مانند کرد که نتوانش «به کفچه پیمود!»بیضایی از پایه‌گذارانِ کانونِ نویسندگانِ ایران نیز بود، که سپس‌تر از آن کناره‌گرفت.کتاب‌های منتشرشده.بسیاری از این آثار در دورهٔ زندگیِ نویسنده بارها به نمایش درآمده یا فیلم شده‌اند، حتّی به طریقِ کلاژ. از بیضایی نقل کرده‌اند «که اجرای نمایشنامه‌های او در شهرهای دیگر نیازی به مجوز ندارد ولی اجرای آنها در تهران نیازمند مجوز است.» بسیاری از این کتاب‌ها بی اجازهٔ او و ناشرانش در اینترنت و بعضاً در بازارِ عمدتاً غیررسمیِ کتابِ کاغذی نیز منتشر شده‌اند.بیضایی بر طرحِ جلدِ بیشترِ کتاب‌هایش نیز نظارت داشته است.کوتاهِ فیلم‌نامه‌ها.بسیاری از فیلم‌نامه‌های بیضایی کتاب شده است؛ و شماری هنوز نه. او هشت تا از فیلم‌نامه‌هاییش را که فیلم کرده به صورتِ کتاب منتشر نکرده است. فصل‌هایی از پنج تا از این فیلم‌نامه‌های فیلم‌شدهٔ چاپ‌نشده را (به اضافهٔ بخش‌هایی از "مرگ یزدگرد" و "شاید وقتی دیگر . . ." و "مسافران" که کتاب شده) زاون قوکاسیان در کتابِ "مجموعهٔ مقالات در نقد و معرفی آثار بهرام بیضایی" (چاپِ سوّم، با افزوده‌ها، ۱۳۷۸) آورده است. این‌ها عبارت است از:طرح‌ها و پاره‌هایی نیز از بعضِ فیلم‌نامه‌های فیلم‌نشده و کتاب هم نشده جداگانه منتشر شده است:خلاصه‌ای خطّی از فیلم‌نامهٔ "آقای لیر" (۱۳۶۷) نیز در پاییزِ ۱۳۷۰ در شمارهٔ ۷ مجلّهٔ "بررسی کتاب" چاپ شده است. تصویرِ دستخطِّ پاره‌ای از فیلم‌نامهٔ موسیقیِ "وقتی همه خوابیم" نیز آمده است در و منشآت.مقالات و پاره‌نوشته‌های منتشرشده و نشدهٔ بیضایی فراوان است. او از سال‌های پایانیِ دههٔ ۱۳۳۰ مقالاتی در مطبوعاتِ گوناگون می‌نوشت. (بعضی از این مطبوعات سپس‌تر نیز دوباره منتشر شده است، مانندِ هفت شمارهٔ دورهٔ نخستِ مجلّهٔ "آرش" که نشرِ ویراستار در دو جلد منتشر کرده.) تصویرِ مقداری دستخط از بیضایی نیز – از امضا و تقدیم‌نامه و نامه و شعر و پاره‌ای از فیلم‌نامه و غیره – در مجلّه‌ها و اینترنت منتشر شده است. فهرستی از چاپ‌کرده‌ها و چند چاپ‌نکردهٔ وی – فارغ از ترجمه‌های منتشرشدهٔ بعضی به زبان‌های دیگر – از این قرار است:نامه.اندک شماری از مکاتباتِ خصوصی و اداری و سرگشادهٔ بیضایی منتشر شده یا خبری ازشان هست:گزیده و برگرفته و نقل‌شده.در دورانِ زندگیِ بیضایی، با یا بی آگاهیِ خودش، پاره‌هایی از گفته‌ها و نوشته‌هایش را دیگرانی برگرفته و منتشر کرده‌اند. از این جمله است سفینهٔ "دیوانِ دیالوگ" (۱۴۰۰)، که گزیدهٔ فرشید قلی‌پور است از نوشته‌های بیضایی، و فصلِ «زندگی‌نامه» از کتابِ "غریبه‌ی بزرگ" (۱۳۸۳)، که بازنوشتهٔ محمّد عبدی از حسبِ حالِ بیضایی است، و سخنِ بیضایی در پذیرشِ جایزهٔ ویژهٔ جشنِ دنیای تصویر به سالِ ۱۳۸۶، که در صفحهٔ ۸۹ شمارهٔ ۱۷۴ مجلّهٔ "دنیای تصویر" آمده است، و سخنانِ کوتاهش در شبِ منتقدان در ۳۰ فروردینِ ۱۳۷۲، که در صفحهٔ ۷ و ۱۳ شمارهٔ ۱۴۱ مجلّهٔ "فیلم" آمده، و گفتهٔ مختصری که در صفحهٔ ۴۰ شمارهٔ ۷۵ مجلّهٔ "گزارش فیلم" (۱۳۷۵) نقل شده و پاسخش به پرسشی از کامیار عابدی در "دو رساله دربارهٔ سهراب سپهری" (۱۳۸۷) و چیزهایی از گفته‌هایش در ۳۰ آبانِ ۱۳۸۸ که در مقالهٔ «روزگار دوزخی درام امروز» (۱۳۹۹) سیّد حسن رسولی آمده است. در کتابِ "دانشنامه‌ی آثار بهرام بیضایی" (۱۴۰۲) نیز پاره‌هایی از نوشته‌هایی از بیضایی نقل شده بی آن که این پاره‌ها مشخّص شود؛ یعنی، در عمل، دزدیِ ادبیِ ناخواسته.نوشته‌های گروهی.در بعضی نوشته‌های گروهی نیز امضای بیضایی آمده است، گاهی بی اطّلاعِ خودش. وی در این موارد اغلب نامهٔ اعتراض نوشته است تا روشن شود که بر چه چیز صحّه نهاده و بر چه نه. (بسیاری از این نوشته‌ها بارها در منابعِ گوناگون − مانندِ "کانون نویسندگان ایران به روایت اسناد ساواک" (۱۳۸۲) و "نمایندگانِ امر، نمایندگانِ کلام" (۱۴۰۰) − منتشر شده است.)اعلامیه‌ها و نامه‌های کانونِ نویسندگانِ ایران.و پس از کناره‌گیری از کانون در ۱۳۵۷:دیگر.و چند آگهیِ تسلیت:گفتگوها.مطبوعاتی.بیضایی بیشترِ اوقات نوشتهٔ گفتگوهایش را پیش از چاپ ویرایش کرده یا از اوّل پرسش‌ها را به صورتِ کتبی پاسخ گفته است − تقریباً همیشه به فارسی. بعضی از این گفتگوها به زبانِ دیگر نیز ترجمه و منتشر شده است؛ و چند تایی فقط به ترجمه.در شمارهٔ ۱۸۱ "ستاره سینما" گفتاری تلویزیونی از بیضایی منتشر شده است. در صفحهٔ ۶۵ از شمارهٔ ۱۲۵ مجلّهٔ "گزارش فیلم" (۱۳۷۸) نیز گزیده‌ای از گفتارِ بیضایی در گفتگوهای گوناگون زیرِ عنوانِ «آدم‌های رگبار از زبان بیضایی» آمده است.نقلِ قول.گاهی گفته‌ای از بیضایی به صورتِ نوشته نقل شده (گاهی طوری که نخستین و واپسین انتشارش همین نقلِ قول بوده است)، از جمله در:همچنین از گفتگوهای وی با مأمورانِ وزارتِ اطّلاعاتِ جمهوریِ اسلامیِ ایران یا نیروی انتظامی پاره‌هایی در گفتگوهای کسانی چون مسعود کیمیایی و مسعود بهنود به میان آمده و گاه چاپ شده است.گاهی هم گفتاری از او به زبانی دیگر ترجمه و چاپ یا به طورِ شفاهی – ضبط‌شده یا غیر – منتشر شده است. از این جمله است گفتگویی در فرانسه:"Bahram Beyzai, l’Iran des métaphores", par Raphaël Bassan, Corine McMullin, Sarah Wappers dans "La Revue du cinéma" n° 364, septembre 1981, pages 95-112.و ترجمهٔ انگلیسیِ شفاهیِ عبّاس میلانی از گفتارِ بیضایی دربارهٔ "جانا و بَلادور" که فیلم‌برداری و در اینترنت منتشر شده است.سین جیم.پرسش و پاسخِ مکتوبِ بیضایی با ساواک در ۲۵ خردادِ ۱۳۴۷ همراهِ دستخطِ بیضایی در کتابِ "کانون نویسندگان ایران به روایت اسناد ساواک" (۱۳۸۲) منتشر شده است. نیز در همین کتاب گزارش‌هایی از ساواک هست که برخی از گفته‌های وی را به‌طورِ غیرمستقیم بازگفته است.ترجمه‌ها.بیضایی مقداری نوشته، بیشترش متنِ نمایشی، عمدتاً از زبانِ انگلیسی و گاه با همکاریِ دیگرانی، به فارسی درآورده و منتشر کرده است. بنا بوده این نمایشنامه‌ها همراهِ ترجمه‌های دیگری از او به وسیلهٔ انتشاراتِ نیلا تجدیدِ چاپ شود.بیضایی گفته که نسخهٔ دیگری از "آئین پرتگاه" (ترجمهٔ انگلیسیِ رویل تایلر) را هم به فارسی درآورده که «بدبختانه اینک در دسترسش نیست» و منتشر نشده است.سال‌ها پس از این ترجمه‌ها همسرِ بیضایی نیز کتابی دربارهٔ کیوگن نوشت و چندین نمایشنامهٔ کوتاهِ ژاپنی را به فارسی درآورد و در این کتاب چاپ کرد:از جملهٔ این متن‌ها یکی کیوگنِ "شکارچی پرنده در برزخ" است که ترجمهٔ دیگری از همان متنِ "پرنده‌گیر در دنیای مردگان" است.سهیلا نجم نیز خبر داده که «بخشی از کتاب ناتیا شاسترا در زمان دانشجویی من در ایران توسط آقای بیضایی ترجمه و به صورت جزوه در اختیار ما قرار داده شد.»در نامه‌ای از سیمین دانشور به جلال آل احمد آمده که دانشور "مُهرِ تقلّبی" (ترجمهٔ داریوش آشوری) را برای ویرایش به بیضایی سپرده است. این در "نمایش در چین" آمد.چاپ‌نشده‌ها.نوشته‌های فراوانی از بیضایی به چاپ نرسیده است. از این جمله است بعضی فیلم‌نامه‌های فیلم‌شده مانند "سفر" و "قالی سخنگو" و کتاب‌های دیگری؛ بعضی منتظر چاپ، بعضی بی پروانهٔ نشر. نام و نشان و داستانِ بعضی از کارهای منتشرنشدهٔ بیضایی در کتابی به نامِ "بهرام بیضائی" (۱۳۷۹) نوشتهٔ شهرام جعفری‌نژاد آمده است. همچنین در «سالشمار زندگی و آثار بهرام بیضایی» که بارها در مجلّات و کتاب‌های گوناگون چاپ شده می‌توان نامِ بعضی از نوشته‌های چاپ‌نشدهٔ او را دید. از فیلم‌نامه‌های منتشرنشدهٔ بیضایی می‌شود "قلعهٔ کولاک" (۱۳۶۴) و "چه کسی رئیس را کُشت؟" (۱۳۴۹ و ۱۳۷۱) و "یوآنا، یا نامه‌ای به هیچ‌کس" (۱۳۷۱) و "اعتراض" (۱۳۷۵) و "سند" (۱۳۸۳) را برشمرد. فیلم‌نامه‌ای که از پیش‌نویس‌های نمایشنامهٔ "اَفرا، یا روز می‌گذرد" بوده است هم هنوز منتشر نشده است. طرح‌های "مرد و میدان" (۱۳۴۴) و "شکاف سایه‌ها" (۱۳۶۳) نیز از این زمره است. همچنین است سه فیلم‌نامه برای مجموعهٔ تلویزیونیِ "سرکار استوار" که سالِ ۱۳۴۷ نوشت، ولی نه ساخته شد و نه به صورتِ دیگری منتشر. بعضی از نمایشنامه‌های منتشرنشده عبارت است از "گزارش به بالانشینان" (۱۳۴۵)، "مجلس بساط برچیدن" (۱۳۷۶) و "همایش" (۱۳۷۸). "چاقو در پشت" (۱۳۷۳) و نسخهٔ بیست‌دقیقه‌ایِ "شب هزارویکُم" (۱۳۸۱) نیز به ترتیب به سال‌های ۱۳۷۸ و ۱۳۸۱ به نمایش درآمده، ولی هیچ‌کدام چاپ نشده است. بیضایی به خواستِ خود بعضی از کارهایش را منتشر نکرده است. هفتمین طرحِ فیلمش برای صدمین سالِ سینما را چاپ نکرده است. گفتگوی بلندِ بیضایی با حمید امجد و احمد پایداری به سالِ ۱۳۶۷ هنوز به صورتِ کامل چاپ نشده است. گفتگوهای بیضایی و مژده شمسایی دربارهٔ کیوگن جز به صورتِ بازنوشتهٔ پاره‌هایی نامعیّن لابلای کتابِ "کیوگن: نمایش شادی‌بخش ژاپنی" (۱۳۸۲) منتشر نشده. گفتگوی بیضایی با روح‌الله جعفری نیز از کتابِ "گروه هنر ملی از آغاز تا پایان" (۱۳۹۵) حذف شده است، همچنان که بیشترِ گفتگوهایش با محمّد عبدی از کتابِ "غریبه‌ی بزرگ" (۱۳۸۳). گفتگوی بیضایی با عبّاس میلانی برای نسخهٔ فارسیِ کتابِ "Eminent Persians" هنوز منتشر نشده است. نیز وی در دههٔ ۱۳۴۰ برای یک گروهِ نمایش در کرمانشاه اساسنامه نوشته که منتشر نشده است.از کارهایی که بیضایی در آمریکا نوشته و منتشر نکرده است می‌توان "پیام دورادور" (۱۳۹۰)، "زرّین‌تاج" (۱۳۹۱)، "مبارک و آرزو" (۱۳۹۲)، "دلپسند و دیو" (۱۳۹۲)، "پهلوان ارژنگ و ارغوان" (۱۳۹۲)، "دیودختر و دلپسند" (۱۳۹۲)، "میرخان و تخت زر" (۱۳۹۳)، "پهلوان گیسو و مبارک" (۱۳۹۳)، "داستان‌های دوزخی" (۱۳۹۴)، "داش آکُل به گُفته‌ی مرجان" (۱۳۹۶) و رسالهٔ پژوهشیِ "سایه‌بازی ایرانی" (۱۳۹۵) را نام برد.دیوانِ نمایش.دو جلد از این دیوان به چاپ رسیده و دفترهای بعدی هنوز چاپ نشده است. نمایشنامه‌ای به نامِ "رگبار" (۱۳۴۲) از دفترِ نخست جااُفتاده و جای دیگری نیز برای همگان منتشر نشده و احتمالاً گم شده است. "مترسکها در شب" (۱۳۴۱) دانسته و به رای بیضایی در "دیوان نمایش" نیامده. از دفترِ دوّم نیز چند نمایشنامه جااُفتاده که انتشار دیگری نیز نداشته، از جمله "سرود نیمه‌راه" (۱۳۴۷).جُنگِ فیلمنامه.کتابی به این نام قرار بود مجموعهٔ فیلم‌نامه‌های بیضایی باشد، که هنوز منتشر نشده است.کتابِ مجموعهٔ کارها.مجلّهٔ "آزما" در تیرِ ۱۳۸۲، یعنی اندکی پس از انتشارِ دو جلدِ "دیوان نمایش"، خبر از انتشارِ عن قریبِ نوشته‌های «بیش از سه دهه فعالیت فرهنگی» ِ بیضایی به صورتِ «دستخط خود او» داد. روزِ ۱۴ اسفندِ ۱۳۹۴ نیز، در جشنِ چاپِ نوی مجموعهٔ هشت‌جلدیِ مقالات و گفتگوهای آیدین آغداشلو در موزهٔ هنرهای معاصرِ تهران، ناهید طباطبایی نویدِ چاپِ مجموعهٔ کارهای بهرام بیضایی را داد.سانسورشده‌ها.نوشته‌های بیضایی نه فقط برای فیلم شدن یا نمایش بر صحنه به ردّ و عدمِ امکانِ ساخت از حیثِ پروانهٔ دولتی یا جذبِ سرمایه خورده، که برای چاپ هم دچار گرفتاری‌های فراوان بوده است. اسنادی از سانسورِ کتاب‌های بیضایی در بایگانی‌های دولتی، از جمله در کتابخانهٔ ملّیِ ایران، موجود است. چند پارهٔ حذفی از چند کتابِ بیضایی را می‌شود در کتابِ "ممیزی کتاب: پژوهشی در ۱۴۰۰ سند ممیزی کتاب در سال ۱۳۷۵" (۱۳۸۰) کارِ احمد رجب‌زاده یافت.گم‌شده‌ها.یکی از دریغ‌های بیضایی گم شدنِ مقداری از کاغذهایش در اسباب‌کشی از اصفهان به تهران در سالِ ۱۳۴۷ بوده است. از نوشته‌های گم‌شدهٔ او می‌شود نمایشنامهٔ "رگبار" (۱۳۴۲) و طرحِ فیلمِ مستندِ داستانیِ «شمر» و فیلم‌نامه‌های «میر نوروزی» و «ساز» (۱۳۵۳) و بیشترِ نمایشنامهٔ "نوشته‌های دیواری" (۱۳۵۷) را برشمرد. هنوز نشانی از این آثار به دست نیامده است.جهانبخش نورایی نیز از گم شدنِ نوشته‌ای از بیضایی خبر داده که – به خواستِ مقاماتِ پلیسی جمهوریِ اسلامیِ ایران تا از پدر و مادرش تبرّی جوید – در بازجویی‌ای در تهران نوشته شده بود در ستایشِ پدر و مادرش.نام‌ها.دستِ کم یک جا را بیضایی به عبارتی برساختهٔ خودش نامیده، و آن کافه‌ای است به نامِ «شِنُفْدیدارْجای» در مرکزِ تهران.رساله‌های دانشگاهی.بیضایی استادِ راهنما یا مشاور یا داورِ پایان‌نامه‌های چندی در بوده است؛ که از آن جمله است پایان‌نامه‌های لیسانس و فوق لیسانسِ حمید امجد و پایان‌نامه‌های لیسانسِ عزّت‌الله انتظامی و پرویز شهبازی. علی تاجور در "کتابشناسی پایان‌نامه‌های نمایش" (۱۳۸۵) بیست‌ویک پایان‌نامه به راهنمایی یا مشاورتِ بیضایی را فهرست کرده است:امضا.تصویرِ امضای بیضایی بارها منتشر شده است، از جمله امضایش در قبالهٔ نخستین ازدواجش و صورتجلسهٔ قضاوتِ پایان‌نامهٔ عزّت‌الله انتظامی. روی جلدِ شمارهٔ ۱۰۰ ماهنامهٔ "آزما" (۱۳۹۲) نیز تصویری از امضای بیضایی هست. کسانی که دستخط یا امضایی از بیضایی گرفته‌اند یا بازماندگانشان نیز گاهی تصویری از این‌ها را در اینترنت یا مطبوعه‌ای منتشر کرده‌اند، از جمله علی دهباشی در یادنامهٔ "باغ امیدواران: درباره علی دهباشی" به کوششِ محمّدرضا رجائی‌پور.سپارش‌ها.بیضایی، همچنان که به سفارش قلم زده و در واقع متنِ بعضی از برجسته‌ترین کارهایش (مانندِ "هشتمین سفر سندباد" و "سگ‌کُشی" و "مَجلس ضَربت زدن") و نیز بعضِ کارهای نافرجامش (مانندِ فیلم‌نامه‌ای که سالِ ۱۳۷۰ بنا بود بنویسد تا گئورگی شنگلایا فیلم کند) را سفارش گرفته (و، به روایتِ جلال آل احمد، مقالهٔ «کارنامه فیلم گلستان» را نیز)، نوشته‌هایی هم سفارش داده یا تشویق کرده است که پدید آیند، از ترجمه و شعر و غیر از این‌ها. یک نمونه از این سفارش‌ها برخی از شعرهای نمایشنامهٔ "تُرُب"ِ بیژن مفید بوده است که بیضایی از پدرش، ذکایی، خواست که ساخت. نمونه‌های دیگر ترجمهٔ فرشیده نسرین از نسخه‌ای از "مهمانخانه‌چی"ِ کارلو گولدونی و ترجمهٔ قاسم هاشمی‌نژاد از "سواری روی دریاچه‌ی کنستانس"ِ پیتر هانتکه و ترجمهٔ ایرج زهری از "به سوی دمشق"ِ آگوست استریندبرگ و ترجمهٔ احمد کامیابی مسک از "سیاه‌زنگی‌ها"ی ژان ژنه و "شاه می‌میرد"ِ اوژن یونسکو (و "معمار و پادشاهِ آشور"ِ فرناندو آرابال و "اوندین"ِ ژان ژیرودو) در دههٔ ۱۳۵۰ بوده است. فریدون معزّی مقدّم نیز در سالِ ۱۳۵۱ یک نمایشنامهٔ کلاسیکِ هندی برای "نمایش در هند"ِ بیضایی (که به صورتِ کتاب منتشر نشد) در دستِ ترجمه داشته است. معرّفیِ بهزاد رحیمیان برای مدخل‌نویسی در موضوعاتِ سینمایی به مرکزِ دائرةالمعارفِ بزرگِ اسلامی، که حاصلش انتشارِ مقالهٔ رحیمیان در جلدِ نوزدهمِ "تاریخ جامع ایران" (۱۳۹۴) بوده، و پیشنهادِ کتابِ "نمایشنامه‌نویس به عنوانِ متفکّر"ِ اریک بنتلی به حمید امجد برای ترجمه به فارسی نیز نمونه‌هایی از کارهای واسطه‌گری و تشویقیِ بیضایی در سال‌های پس از انقلابِ ۱۳۵۷ بوده است.اسفارِ مشکوک.نیز شایع بوده است که متنِ مجموعهٔ تلویزیونیِ "سربداران" را بیضایی بازنوشته است.جعلیّات.گاهی مطلبی به اشتباه از بیضایی نقل شده، و بعضِ این‌ها را بیضایی تکذیب کرده است. از جمله، گاهی در نامه‌ای دسته‌جمعی امضای او بی‌اجازه استفاده شده. چند بار در رسانه‌های گوناگون پیام‌های جعلی از شبکه‌های اجتماعیِ اینترنتی نقل کرده و به بیضایی نسبت داده‌اند − در مرگِ کسی یا در انتخاباتی در تبلیغِ جناحی و از این دست. رسانه‌های ایرانی هم بارها اقوال شفاهی و کتبی بدونِ سند از او آورده‌اند که تأیید یا تکذیبِ درستیشان دشوار است – از جمله عبارتِ «من بهایی هستم» که بعضِ رسانه‌های اصول‌گرای جمهوریِ اسلامیِ ایران چندین بار نقل کرده‌اند.