چرخه حیات فناوری کیست؟ توضیح بده.
چرخه حیات تکنولوژی (TLC) منفعت تجاری یک محصول در هزینهٔ مرحلهٔ تحقیقات و تولید و بازگشت مالی در حین «زندگی حیاتی» اش را توصیف می‌کند. بعضی تکنولوژی‌ها، مانند ساخت فولاد، کاغذ یا سیمان طول عمر زیادی دارند (با انواع کمتر در تکنولوژی که با زمان گنجانیده شده‌است) در حالی که در دیگر موارد، مانند محصولات دارویی و الکتریکی، طول عمر ممکن است بسیار کوتاه باشد.TLC همراه با محصول یا سرویس تکنولوژیکی با چرخه حیات محصول (PLC) که در مدیریت چرخه حیات محصول درگیر می‌شود، تفاوت دارد. دومی با زندگی یک محصول در بازار با توجه به زمان‌بندی معرفی، اندازه‌های بازاری و هزینه‌های تجارتی درگیر است. تکنولوژی ای که محصول بر مبنای آن است (برای مثال، چای طعم دار خاص) ممکن است که کاملاً حاشیه‌ای باشد اما فرایند ساخت و مدیریت زندگی‌اش به عنوان یک محصول مارک دار بسیار متفاوت خواهد بود.چرخه حیات تکنولوژی به زمان و هزینهٔ ساخت تکنولوژی، جدول زمانی هزینه بازسازی و حالت‌های تولید تکنولوژی برای اینکه سود مناسب نسبت به هزینه و خطر پذیرفته شده به‌دست آید، مرتبط است. TLC ممکن است که در حین گردشش توسط حق تثبیت اختراع و علامت‌های تجاری که به‌دنبال طولانی کردن گردش و گرفتن حداکثر سود از آن می‌باشند، محافظت شود. محصول تکنولوژی ممکن است که فقط یک کالا مانند پلاستیک پلی اتیلن یا یک محصول پیچیده مانند ICهایی که در تلفن‌های هوشمند استفاده می‌شوند، باشد.توسعهٔ یک محصول یا فرایند رقابتی می‌تواند تأثیر اصلی روی طول عمر تکنولوژی بگذارد و آن را کوتاه‌تر کند. به همان اندازه، کمبود حقوق مالکیت عقلانی در طول دعوی قضایی یا کمبود عناصر مخفیانهٔ آن (اگر وجود دارد) در طول کسری‌هایش همچنین ممکن است برای کاهش طول عمر تکنولوژی کار کند؛ بنابراین واضح است که مدیریت TLC جنبهٔ مهمی در توسعهٔ تکنولوژی می‌باشد. در آسان‌ترین قاعده سازی نوآوری می‌تواند ترکیبی از تحقیقات، تولید، نمایش و توسعه باشد.اکثر تکنولوژی‌های جدید یک چرخه حیات بلوغ تکنولوژی مشابه را دنبال می‌کنند که بلوغ تکنولوژیکی یک محصول را تشریح می‌کند. این با یک چرخه حیات محصول یکسان نیست، بلکه برای یک تکنولوژی کامل یا یک نسل تکنولوژی استفاده می‌شود.اتخاذ تکنولوژی متداول‌ترین پدیده‌ای است که تکامل صنعت‌ها را به همراه چرخه حیات صنعت اداره می‌کند. بعد از گسترش استفاده‌های جدید از منابع، آن‌ها به تمام کردن بهره‌وری این فرایندها می‌رسند، تولیدهایی که در ابتدا آسان‌تر و بزرگتر هستند و در طول زمان به‌طور طاقت فرسایی سخت می‌شوند، همان‌طور که تکنولوژی بالغ تر می‌شود.چهار مرحلهٔ چرخه حیات تکنولوژی.منحنی اسشکل چرخه حیات تکتولوژی اغلب به عنوان یک منحنی اس ابلاغ شده‌است.دینامیک چشم‌انداز تکنولوژی.معمولاً برانگیختگی تکنولوژی در ابتدای هر تکنولوژی جدید وجود دارد، اما تنها بعد از اینکه زمانی گذشته‌است می‌توان بدون برانگیختگی قضاوت شود. به دلیل طبیعت منحنی منطقی اتخاذ تکنولوژی، دیدن در مراحل اولیهٔ سخت است هر چند که این برانگیختگی بیش از حد باشد.دو خطا به‌طور متداول در مراحل اولیهٔ تولید یک تکنولوژی پیش می‌آید:مشابهاً در مراحل آخر، اشتباهات متضادی مرتبط به امکان بلوغ تکنولوژی و اشباع بازار ممکن است که پیش بیاید.اتخاذ تکنولوژی معمولاً در یک منحنی اس، همان‌طور که در انتشار تئوری نوآوری مدل سازی شده بود، اتفاق می‌افتد. این به این خاطر است که مشتری‌ها به محصولات جدید به روش‌های متفاوتی واکنش نشان می‌دهند. انتشار تئوری نوآوری، توسط اورت راجرز، ثابت کرد که مردم سطوح متفاوتی از آمادگی برای اتخاذ نوآوری‌های جدید را دارند و ویژگی‌های یک محصول بر اتخاذ کلی تأثیر می‌گذارد. راجرز افراد را به ۵ گروه دسته‌بندی کرد: پیشروها، پذیرندگان سریع، اکثریت سریع، اکثریت کند و عقب ماندگان. از لحاظ منحنی S، پیشروها ۲٫۵ درصد، پذیرندگان سریع ۱۳٫۵ درصد، اکثریت سریع ۳۴ درصد، اکثریت کند ۳۴ درصد و عقب ماندگان ۱۶ درصد را اشغال می‌کنند.چهار مرحلهٔ چرخهٔ زندگی تکنولوژی این‌ها هستند:اینرسی‌ شرکت‌های مستقر.در دنیای پویای کسب‌وکار، پیشی گرفتن از رقبا اغلب وابسته به نوآوری است. سازمان‌ها به‌طور مداوم به‌دنبال راه‌های جدید برای رشد خود هستند، اما چه اتفاقی می‌افتد وقتی که این رشد موجب تهدید محصولات موجود آنها می‌شود؟ این معما به عنوان اینرسی وضع موجود شناخته می‌شود. این ترس از اختلال محصولات فعلی با نوآوری‌ها‌ی جدید است و اغلب منجر به چیزی به نام «اجتناب از همجنس‌خواری» (به انگلیسی: &lt;bdi&gt;cannibalization avoidance&lt;/bdi&gt;) می‌شود.«اینرسی وضع موجود» (به انگلیسی: &lt;bdi&gt;incumbent inertia&lt;/bdi&gt;) عبارت است از تردید دائمی در سازمان‌های مستقر برای ایجاد اختلال در محصولات یا خدمات فعلی خود، حتی زمانی که فرصت‌ها یا پیشرفت‌های جدیدی پیش روی سازمان وجود دارد.در صورتی که سازمان مجاری ارتباطی و اطلاعاتی پیرامون خود را قطع کند، از تحولات محیط اطراف خود آگاه نمی‌شود و این امر موجب نابودی سازمان می‌گردد و عدم انعطاف پذیری این اجازه را به سازمان و افراد آن نمی‌دهد که خود را با تغییرات محیطی تطبیق دهند و در پی آن اینرسی سازمانی به‌وجود می آید.