سایه باد کیست؟ توضیح بده.
سایه‌ی باد یک رمان از نویسنده‌ی اسپانیایی کارلوس روئیث ثافون است که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد و به یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های جهان بدل گشت. این اثر، نخستین کتاب از مجموعه‌ی "گورستان کتاب‌های فراموش‌شده" به شمار می‌رود. کتاب در سال ۲۰۰۴ توسط "لوسیا گریوز" به زبان انگلیسی ترجمه شد و پس از موفقیت در اروپا، بیش از یک میلیون نسخه تنها در بریتانیا به فروش رساند و برای هفته‌ها صدرنشین فهرست پرفروش‌های اسپانیا بود. در ایالات متحده توسط انتشارات پنگوئن بوکس و در بریتانیا توسط و منتشر گردید. برآورد می‌شود که این رمان تاکنون بیش از ۱۵ میلیون نسخه در سراسر جهان فروش داشته باشد و از این نظر در شمار پرفروش‌ترین کتاب‌های تاریخ قرار گیرد.دنباله‌ی ثافون با عنوان "بازی فرشته" در حقیقت پیش‌درآمدی بر "سایه‌ی باد" محسوب می‌شود. سومین کتاب او در این مجموعه، "زندانی آسمان" ، دنباله‌ای مستقیم بر "سایه‌ی باد" است.خلاصه داستان.این رمان در واقع داستانی در دل داستانی دیگر است. ماجرا در دهه‌ی ۱۹۴۰ آغاز می‌شود، با پسرکی به نام "دنیل" که پدرش مالک یک کتاب‌فروشی در بارسلون است. روزی پدرش او را به "گورستان کتاب‌های فراموش‌شده" می‌برد؛ کتابخانه‌ای مخفی و پرپیچ‌وخم که مجموعه‌ای از کتاب‌های نایاب و ممنوعه را در خود جای داده است. دنیل در آن‌جا جذب کتابی به نام "سایه‌ی باد" نوشته‌ی "خولیان کاراکس" می‌شود و آن را با خود به خانه می‌برد. او کتاب را با شوق می‌خواند و عاشق داستان می‌شود. اما خیلی زود درمی‌یابد که نویسنده‌ی مرموز آن، کاراکس، ناپدید شده و تقریباً تمامی نسخه‌های "سایه‌ی باد" و بیشتر آثار دیگرش از بین رفته‌اند. از همین‌جا دنیل تصمیم می‌گیرد راز سرنوشت نویسنده و کتاب‌هایش را کشف کند.وقتی خبر می‌پیچد که دنیل تنها نسخه‌ی شناخته‌شده از "سایه‌ی باد" را در اختیار دارد، از سوی "گوستاوو بارسِلو"، یک فروشنده‌ی کتاب‌های کمیاب و کارشناس آثار کاراکس، با پیشنهاد خرید مواجه می‌شود. دنیل حاضر به فروش کتاب نمی‌شود، اما به زودی دل در گروی "کلارا"، خواهرزاده‌ی نابینای بارسِلو، می‌سپارد و برای خواندن کتاب برای او بارها به دیدارش می‌رود. با این حال، کلارا که چند سالی از دنیل بزرگ‌تر است، احساسات او را پاسخ نمی‌دهد. همزمان، نگهداری از این کتاب توجه فردی مرموز با صورتی سوخته و چهره‌ای از شکل افتاده را نیز جلب می‌کند؛ مردی که خود را "لاین کوبرت" می‌نامد (شخصیتی در کتاب که نماد شیطان است) و به شدت در پی به دست آوردن آن است.دنیل در ادامه با مردی به نام "فرمین رومرو دِ تورِس" آشنا می‌شود؛ فردی که در جریان جنگ داخلی به اتهام جاسوسی علیه حکومت، در "قلعه‌ی" "مونجوئیک" زندانی و شکنجه شده است. او پس از استخدام به عنوان دستیار در کتاب‌فروشی پدر دنیل، به او کمک می‌کند تا راز ناپدیدشدن کاراکس را پی بگیرد. اما کنکاش‌های آن‌ها در گذشته‌ی تیره‌ی افرادی که یا مدت‌هاست مرده‌اند یا فراموش شده‌اند، پای نیروهای شوم بازرسِ قاتل، "فومرو" را به میان می‌کشد.در مسیر گشودن داستانی طولانی که سال‌ها در تاریکی فراموشی مدفون شده بود، دنیل و فرمین به ماجرای عاشقانه‌ای برمی‌خورند؛ داستانی زیبا و در عین حال تراژیک از خولیان و پنلوپه که از ۱۹۱۹، یعنی نزدیک به سی سال پیش، ناپدید شده بودند.خولیان، پسر کلاهدوزی به نام "آنتونی فورتونی" و همسرش "سوفی کاراکس" بود. پنلوپه نیز تنها دختر مردی به غایت ثروتمند به نام "دون ریکاردو آلدایا" و همسر آمریکایی زیبا و خودشیفته‌اش بود. عشق میان این دو جوان در همان نگاه نخست شعله‌ور شد، و چهار سال تمام تنها در نگاه‌های دزدانه و لبخندهای کم‌جان خلاصه شد. سرانجام تصمیم گرفتند به پاریس بگریزند، بی‌آنکه بدانند سایه‌های شوم بدبختی از همان آغاز آشنایی بر سرشان سنگینی می‌کرد. تنها یک هفته مانده به زمان فرارشان، که با دقت و وسواس توسط "میگل مولینر"، بهترین دوست خولیان و پسر خانواده‌ای ثروتمند، برنامه‌ریزی شده بود، سرنوشت آن‌ها به شکلی تلخ تغییر کرد. در پایان فاش می‌شود که میگل بیش از هر برادری، خولیان را دوست داشت و سرانجام جانش را فدای او کرد؛ پیش‌تر نیز جوانی و خواسته‌های شخصی‌اش را برای کارهای خیر و سعادت دوستش نثار کرده بود. او فرار خولیان به پاریس را ممکن ساخت، هرچند پنلوپه هرگز در قرارگاه موعود حاضر نشد.یاد پنلوپه همچون آتشی در دل خولیان زبانه می‌کشید و او را در میانه‌ی دهه‌ی ۱۹۳۰ به بارسلون بازگرداند. اما آن‌جا با حقیقتی تلخ روبه‌رو شد: برای همه‌ی اطرافیان، پنلوپه تنها به خاطره‌ای دور بدل شده بود از زمانی که در ۱۹۱۹ ناپدید شد. دنیل در نهایت از طریق یادداشتی که "نوریا مونفورت"، همسر میگل مولینرِ درگذشته، برایش گذاشته بود، حقیقتی هولناک را کشف می‌کند: خولیان و پنلوپه در واقع خواهر و برادر ناتنی بودند؛ زیرا پدر پنلوپه با مادر خولیان رابطه‌ای پنهانی داشت و نتیجه‌ی آن، تولد خولیان بود.تلخ‌تر از همه آن‌که پس از رفتن خولیان، والدین پنلوپه او را در خانه زندانی کردند؛ چرا که از رابطه‌ی او با برادر ناتنی‌اش شرمسار بودند. پنلوپه در همان زمان باردار بود. او پسری به دنیا آورد به نام "دیوید آلدایا" که مرده‌زاده شد. پنلوپه نیز در جریان زایمان، به دلیل بی‌توجهی عمدی والدینش به فریادهای کمک، جان سپرد. بدن او همراه با فرزندش در دخمه‌ی خانوادگی به خاک سپرده شد. خولیان وقتی این حقیقت سهمگین را دریافت و به عمارت آلدایا بازگشت، سرشار از خشم و تلخی شد. او ثانیه‌ثانیه‌ی زندگی بی‌پنلوپه را نفرین می‌کرد و بیش از همه از کتاب‌های خود بیزار شد. از همین‌رو تصمیم گرفت تمام رمان‌هایش را بسوزاند و از آن پس خود را "لاین کوبرت" بنامد.پس از آنکه دنیل سرانجام داستان را کامل می‌خواند، در ۱۹۵۶ با "بئاتریس «بئا» آگیلار" ازدواج می‌کند؛ دختری که مدت‌ها دوستش داشت و در مسیر کشف راز کاراکس یاری‌اش کرده بود. کمی بعد بئا پسری به دنیا می‌آورد. دنیل فرزندش را "خولیان سمپر" می‌نامد، به افتخار "خولیان کاراکس". در ۱۹۶۶، دنیل پسرش را به "گورستان کتاب‌های فراموش‌شده" می‌برد، همان‌جایی که "سایه‌ی باد" در آن نگهداری می‌شود.واکنش‌های انتقادی.رمان عمدتاً نقدهای مثبتی از منتقدان ادبی دریافت کرد.استیون کینگ نوشت: «اگر فکر می‌کردید رمان اصیل گوتیک همراه با قرن نوزدهم مرده است، این کتاب نظرتان را تغییر خواهد داد. "سایه‌ی باد" واقعاً همان چیزی‌ست که باید باشد.»هفته‌نامه‌ی انترتینمنت ویکلی به این کتاب نمره‌ی A داد و آن را «شگفت‌انگیز» توصیف کرد و افزود: «در بخش‌هایی ممکن است کتاب کمی اغراق‌آمیز به نظر برسد (عشق‌های نافرجام، قتل‌های هولناک) اما به لطف طرح استادانه و دقیق ثافون و تسلط خارق‌العاده‌اش بر زبان، همه‌چیز به زیبایی پیش می‌رود.»در واشینگتن پست، مایکل دیر‌دا نوشت: «رمانی بلند است که خوانندگان را به یاد بسیاری رمان‌های دیگر خواهد انداخت. این نکته انتقاد نیست، بلکه نشانه‌ای از غنا و معماری پیچیده‌ی داستان است. ... اگر عاشق "تملک: یک رمان" از آ.س. بایت، "صد سال تنهایی" گابریل گارسیا مارکز، داستان‌های کوتاه بورخس، "نام گل سرخ" اومبرتو اکو، "باشگاه دوما" آرتورو پرز-رورته یا سه‌گانه‌ی "نیویورک" پل استر هستید ــ چه برسد به "گوژپشت نتردام" ویکتور هوگو یا "فرشته‌ی سقوط‌کرده" ویلیام جورتسبرگ ــ پس "سایه‌ی باد" را هم دوست خواهید داشت.»روزنامه‌ی گاردین معتقد بود که: «رمان ثافون فضاساز، فریبنده و کاملاً خواندنی است، اما در نهایت جادویی را که فصل‌های نخستین وعده می‌دهند، به‌طور کامل برآورده نمی‌کند.»سان‌فرانسیسکو کرونیکل نیز نقدی منفی نوشت و اظهار داشت: «ترکیب فضای مه‌آلود و نثر خیس‌وخالی، در مجموع حسی شبیه گم‌شدن در مرداب را القا می‌کند.»