اشکور کیست؟ توضیح بده.
اشکور در امتداد سلسله کوه‌های البرز قرار دارد و از جنوبی‌ترین نقطه شهرستان رودسر آغاز تا جنوبی‌ترین نقطه شهرستان رامسر ادامه دارد. محدوده اشکور از جنوب به استان قزوین از مغرب به شهرستان املش، شهرستان سیاهکل و بخش رودبار الموت و از شرق به کوهستان شهرستان رامسر - شهرستان تنکابن و از شمال به دامنه‌های کوهستانی بخش رحیم‌آباد و شهرستان رامسر متصل است.اشکور به ارتفاعات سه شهرستان رودسر، املش و رامسر و همچنین بخشی از ییلاق شهرستان‌های سیاهکل و تنکابن گفته می‌شود. محصول استراتژیک اشکور فندق می‌باشد و شرکت "گوهر ناب اشکور" کارخانه معتبر فراوری فندق در این منطقه است.&lt;mapframe latitude="36.792" longitude="50.2279" zoom="14" width="258" height="213" align="left" /&gt;وجه تسمیه.واژه اشکور از دو کلمه اشک+ور تشکیل شده است. معادل فارسی اشکور، 'در کنار اشک' است.اشکور در متون کهن.۱- تاریخ جهانگشای جوینی: در این اثر مشهور و معتبر دو بار از نام اشکور ذکر شده است:۲- هفت باب بابا سیدنا منصوب به حسنِ صبّاح: در صفحه ۳۶ این کتاب در مورد سفر حسن بن صباح یک بار نام اشکور نوشته شده است:جغرافیا.دهستان‌ها.براساس تقسیمات جغرافیایی، اشکور در شش دهستان، سه شهرستان رودسر، املش و رامسر و دو استان گیلان و مازندران واقع شده است:روستاها.روستاهای اشکور به تفکیک دهستان:سی‌پرد تا سرده.سازه سی‌پورد بر روی دو رود:شاخه پربار شرقش کاکرودجاری همتای غربش چاکرودکز چکاد کوه شان بودی فرودملتقاشان کلبه‌ای چوبینه داشتقدمتی تا باستان دیرینه داشتچون هماره شربتش آماده بودچاروه‌داران را نشاط باده بودوه که در این رهگذر جانش فسردبهرهای از عافیت دیگر نبردتاش سر تاجی زمردگونه داشتدامنی از بوته‌های پونه داشتتاج سبز تاش سر افکنده شدبیخ و بنیاد غرورش کنده شدچون غرور تاش سر در هم شکستتیره‌گون شد روزگار رومدشتپس تله‌سر قله‌اش هموار شدکار بر مازی‌دره دشوار شدبر سر اورسی و سولکه‌بن رسیدسهم بیدادی که هرگز کس ندیدبر للیکی آتش بیداد رفتشادی خرسن‌کلا از یاد رفتتا چکاد سنگی و سخت پیادبر پلشتی‌های حاکم سر نهادآب اسبابه ز جوشش بازماندلرده‌ای پایش ز پویش بازماندتاجگاه و سوری و خورشا گرفتبر گلوی شوئیل خنجر جا گرفتکلکه‌موس و شارکش بی شاه شدسوت و کور همچون شب بی ماه شدزان همه آواز کاموس و کشانجز به شهنامه ندیدم نامشانتنگه چل پله درین رهگذشتپله‌های سنگی‌اش درهم شکستچشمه صاف فبیله تار شدباغ و جالیز دترسر خار شدراشه را زخم تبر بر سر نشستبر گلایه نیش صد خنجر نشستگرد باروت تلیکان نم گرفتبانگ مسروری سورچان غم گرفتلته‌رو از تشنگی بیتاب شدچشمه مومی زمی بیآب شدچون بسی بد با شفیآباد کردزشتیاش را ایرهکش فریاد کردکور شد پس چشم کفترخانیاتاز صفا افتاد آن مهمانیاتتازهآبادت به ویرانی فتادکس به دشتک داد مردی سر ندادجغد غم پس بر زارکی لانه کردشهر چون آئینه را ویرانه کرداز صمدآباد و آن استخر و بندماند نیزاری و تشتی آب گندشد تلهبن از هسی کوه سوت تراکبرآباد از برمکو لوت ترکوره گرم کیاسه سرد شدداس تیزش حصه نامرد شدآتش بلکوت تا از فر نشستسوتهکش بر تل خاکستر نشستتخت چاکان در کف دشمن فتادقلعه ارمله را هم برگشادنای چوپانان زبرانی شکستاز وگلخانی نم آبی نجستپاک شد آئین مردی از بنانشد کویری کوه سبز راسهرانچیره شد شب بر سر ایزین توریسن و چمتوی مهر آئین توگل ز لسبو رفت و آن گلدسته‌هاسایه ساری شد برای خسته‌هامنهدم شد پس سرای کوشکدشتبرج و باروی قلاکوتی شکستفاتحان سوی سیارساق آمدندبا غل و زنجیر و دستاق آمدندسارم و گرماچبن ویران شدندپودهای‌ها جفت بد حالان شدندرونق بازارمله تیره شدبوم بر بام تلهبن چیره شدچون تن جورمایسان آتش گرفتکاکل جیرمایسان سایش گرفتگردوی آغوزکله نایاب شدمهرورزی رفت و کینه داب شداز پلنسو بر نیاسن تاختندسردهای‌ها هم سپر انداختند.شاعر اشکور (۱۳۹۴–۱۳۲۰)آب و هوا.اشکور با برخورداری از طبیعت کوهستانی، دارای زمستان‌های سرد و پربرف و تابستان‌های خنک و ملایم است و این شرایط سبب گردیده تا جمعیت منطقه در پاییزِ برگریزان و زمستانِ سرد به کمترین و در بهارِ بارانی و تابستانِ سوزان به بیشترین میزان ممکن برسد. بخاطر چشمه‌سارها، دریاچه‌های طبیعی، چشمه‌های آب معدنی، رودخانه‌های زلال، غارها و هوای پاک توجه مردم را به خود جلب نموده است. هر چند راه‌های نامناسب و نبود زیرساخت‌های مورد نیاز سبب شده برخی از مردم تنها در وصف طبیعت زیبا و هوای پاک بوده و از وصل آن دور مانده‌اند.تاریخ.یافته‌های کاوش‌ها و آثار و شواهد بدست آمده بویژه قبور مربوط به دوران نبوع تا دوران ساسانی و برخی نیز از دوران اسلامی، بیانگر و نشانه قدمت اشکور است. حاکمان آل‌بویه و آل‌زیار در اشکور مرکز حکومت داشتند. هم‌اکنون روستای بویه (املش) در دهستان سمام بخش رانکوه شهرستان املش دارای ۱۰۰ خانواده و ۲۸۶ سکنه است.آثار ملی ثبت شده.تپهحمام‌های قدیمی:حمام‌های قدیمی چاکان‌سر سیاکشانخانه‌های قدیمی:خانه‌های قدیمی چاکان‌سر سیاکشانمسجدهای قدیمی:مسجد رودبارکغار:غار سجیرانقلعه:گورستان:مجموعهمحوطهمذهب.آب.بدنبال بارش برف و باران در طول سال، رودخانه‌هایی از ارتفاعات اشکورات جریان پیدا می‌کند که در نهایت به پلرود ختم می‌شود. گویا پلرود سالیانه حدود ۲۰۵ میلیون متر مکعب آورده دارد.شغل.شغل عمده مردم اشکور، کشاورزی و دامداری است.کشاورزی.منطقه اشکور دارای باغات فندق و گردو، زمین‌های مزروعی گندم، جو (گیاه)، عدس، لوبیا، سیب‌زمینی، سبزیجات، صیفی‌جات، بامیه، کدو حلوایی، ذرت، زعفران، سیر و پیاز است.گیاهان دارویی.از حدود ۵۰ نوع گیاه دارویی آن می‌توان گل گاوزبان، باباآدم (کو لا کولا)، بنفشه، قارچ خوراکی، گزنه، گلپر، کنگر (گیاه)، گون و همیشه‌بهار را نام برد.گل گاوزبان.اشکور دارای ۴۷۰ هکتار مزرعه گل گاوزبان دارد. به‌طور متوسط سالیانه ۲۳۷ تن گل گاوزبان برداشت می‌شود. ۴۵۰۰ بهره بردارد در این زمینه مشغول فعالیت هستند. گل گاو زبان اشکورات به دیگر کشورها از جمله چین و ویتنام صادر می‌شود. به همین مناسبت اشکور: پایتخت گل گاوزبان شهرت یافته است.دیدنی‌ها.برخی از دیدنی‌ها و جاذبه‌های توریستی اشکور:آثار ملی ثبت شده، اماکن مقدس، باغات فندوق و گردو، پیچ‌های جاده گرمابداشت به شوییل، تالاب صمدآباد، تونل یازن، دره سی پل (سی پرد) در گرمابدشت، دریاچه دریاسر (دریه‌سر) در سرده، رودخانه پلرود، طبیعت آبشار آسمانرود، طبیعت مسیر جاده اشکور به قزوین، غار واردار در دلیجان، قلعه سرخ‌تله در لیما، قله ۳۰۱۲ متری نفت‌چاک در ارتفاعات سرده، کوه عروس و داماد در زیاز، مزارع گل گاوزبان.فرهنگ.زبان و لهجه.مردم اشکور گیلک هستند و به زبان گیلکی اشکوری سخن می‌گویند.جشن نوروزبل.نوروزبل (به گیلکی: نؤرۊزبل) جشن آغاز سال نو و اولین ماه گیلانی یا جشن آغاز سال نو گاه‌شماری دیلمی است. جشن نوروزبل در نیمه مرداد هر سال یعنی وسط تابستان (قلب الاسد) بین ۱۳ تا ۱۷ مرداد برگزار می‌شود. تفاوت سال خورشیدی رسمی کشور با سال خورشیدی گیلان باستان در این است که در تقویم ملی جانب اعتدال شب و روز، گرما و سرما یا به اصطلاح اعتدال بهاری گرفته شده ولی در تقویم بومی و گیلانی ما جانب انقلاب تابستانی یعنی اوج گرما، طول روز و کوتاهی شب و آغاز فرود آن گرفته شده است، همان‌طور که در تقویم میلادی، جانب انقلاب زمستانی یعنی اوج سرما و بلندی شب و کوتاهی روز و فرود آن در نظر گرفته شده است.رسم است شب پیش از آغاز سال به استقبال سال نو می‌روند و تلی از آتش می‌افروزند که آن را «نوروزبل» یعنی شعله فروزان آتش نوروزی می‌گویند و ترانه‌هایی در ستایش شعله‌های بلند آتش نوروزی می‌خوانند. شعری که در گرداگرد آتش به شکل گروهی خوانده می‌شود:معنی:عبدالرحمان عمادی معتقد است که در شب نوروزبل زمین نفس سرد خود را بیرون می‌دهد. در کتاب بلوغ الارب آمده است که در زمان ساسانیان در شب اول نوروز در بغداد آتش می‌افروختند.آتش افروختن در حقیقت یک نوع اطلاع‌رسانی و اعلام موجودیت هست. گالشان اشکور و دیلمان در غروب اسفندارما برابر با آغازین شب «نوروزماه» که تقریباً برابر با ۱۵ مردادماه خورشیدی است، بر فراز تپه‌ای هیزم گرد می‌آورند و آن را به آتش می‌کشند و سپس در پیرامون «نوروزبل» شادی‌کنان، با ساز و آواز می‌خوانند و رقص و پایکوبی می‌کنند و نوروز را به همدیگر شادباش می‌گویند و تنقلاتی از جمله کشک که از فراورده‌های خودشان می‌باشند بهره می‌جویند. نوروزبل در لغت به معنی آتش نوروزی است.حسن یگانه چاکلی در مورد تاریخچه برگزاری جشن "نوروزبل" در چهل سال گذشته می‌گوید:پس از حدود سه دهه وقفه، جشن"نوروزبل" به همت نشریه فرهنگی - پژوهشی "گیله وا" به صورت خودجوش برای نخستین بار در سال ۱۳۸۵ در روستای ملکوت (روستا) شهرستان املش برگزار گردید. از سال ۱۳۸۶ برای برگزاری این جشن، سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان گیلان همکاری خود را آغاز نمود. دومین و سومین "جشن نوروزبل" نیز در سال‌های ۱۳۸۶ و ۱۳۸۷ همچنان در روستای ملکوت برگزار شد. چهارمین دوره جشن " نوروزبل " در سال ۱۳۸۸ در دیلمان برگزار شد. پس از آن به صورت متناوب و جسته گریخته که با محدویت‌هایی همراه بود در چند نقطه شهرستان‌های املش، لنگرود و سیاهکل از جمله خصیل دشت، هلودشت و دیلمان در بیشتر مواقع به صورت خودجوش و مردمی و در برخی از موارد با پشتیباتی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان گیلان برگزار گردید.برای آغاز سال ۱۵۹۲ دیلمی و گیلانی در تاریخ ۱۸ مرداد ۱۳۹۷ جشن "نوروزبل" به صورت رسمی و با حضور بسیاری از مردم و فرهیختگان گیلانی و غیرگیلانی برای نخستین بار در روستای چاکل اشکور شهرستان رودسر برگزار گردید. عکاسان و خبرنگارانی از رسانه‌های گیلان، مازندران و تهران و شبکه‌های تلویزیونی سراسری و محلی از جمله شبکه پرس تی‌وی، شبکه مستند و شبکه باران آن را پوشش خبری دادند.«نوروزبَل»خاطر نوروز بَل، بر خاک «چاکًل» آمدیمدر جوارِ گُلرخان، پابوسِ بلبل آمدیمآن قدر سر تا قدم چون باد جلد و تیزروگوئیا که حیدر و راکب به دُلدُل آمدیمگرچه مثل غنچه عمری وا نشد لبهای ما،لاجَرم در این چمن، لبخنده چون گل آمدیمتشنه ای بودیم و اندر حسرتِ مستیِ ناببعد عمری بر درِ میخانه و مُل آمدیمآنقدر بی خود ز خود از دیدنِ یارانِ مهرکز حدِ مستانگی برتر ز الکُل آمدیم!ساقیا، ما را عطش بر ساغرِ لبهای تولب بِنه بر لب، که بی صبر و تحمل آمدیمکارِ دنیا را به اَهلش وانهادیم و به عشقدر پیِ دل، جمله بی‌فکر و تأمُل آمدیمروزکی گر اَرزدم از زندگی، امروز بودمابقی را جمله در رنج و تغافُل آمدیممُرده یکسر رسم و آئینِ اَهورایی مارو سِیه از اینهمه جهل و تعلل آمدیمرسمِ تازی آمد و آئین ما را درگرفتبی نصیب و مانده در عینِ تزلزل آمدیمما ز رسم غیرِ خود بیزار و از فرهنگشانخسته از هر تفرقه، بهر تعامل آمدیم«اشکور»، ما را ببخش از سستی و نسیان که مابا دلی نادِم به امّیدِ تقبُل آمدیم«خور دِتاوه»، «شیلان» و «نوروز بَل» آیین ماستبهر احیاءِ همین‌ها، ما به «چاکل» آمدیمبارالها ده تداوم رسم اجدادی مانچونکه ما «گالش کوتَن»، بهر تسلسل آمدیمگر تمام شاعران، نامی ز شعر گیلکند؛غم مخور «مهران» که ما میرِ تغُزل آمدیم!مهران اکبری قاضی‌چاکی۵ نوروز ماه ۱۵۹۱ گالشیبرابر با ۲۱ اَمرداد ۱۳۹۷ خورشیدیباورهای عامیانه.ریشه‌یابی افسانه‌های روستایی: بیشتر افسانه‌ها ریشه در ناشناخته‌ها دارند. وقتی انسان قدرت شناخت تمام اشکال خلقتی را ندارد که در پیرامونش وجود دارد، اقدام به ساخت قصه و افسانه بر اساس سلیقه، فرهنگ بومی و دانش خود می‌نماید. افسانه‌سرایی گاه سرپوشی است بر ترس‌های درونِ ما و گاه سبب ایجاد رُعب با اَغراض گوناگون در پیرامون افراد صورت می‌گیرد. وجود غول، جن، پری، بختک، بوم‌گرد، نفت‌خیک، دوال‌پا، گیلم‌گوش و مردآزما نیز از همین دسته است.بختک (سرخُوس).در اغلب روستاهای اشکور و همچنین کوهپایه‌های گیلان، بختک با نام محلی «سرخُوس» جسم سنگینی است که روی آدم قرار می‌گیرد و راه مجاری تنفسی را مسدود می‌کند. بیشتر مردم با تکیه بر باور سنتی و عدم آگاهی از تنگی نفس به سبب مشکلات تنفسی یا کمبود اکسیژن به هنگام تنفس که البته ریشه در علم داشته، از خوابیدن زیر درخت گردو اِبا داشتند زیرا باور داشتند مکان بختک یا سرخُوس لابلای شاخه‌های درخت گردو است ولی به بیان علمی چون برگ‌های درخت گردو جاذب قدرتمند اکسیژن بوده، در نتیجه با جذبِ تمام اکسیژنِ محدوده خود و آزادسازی گاز کربنیک، سبب ایجاد حالت خفگی در انسان خوابیده می‌شود. خانه‌های کاهگلی و کوچک مسقّف به چوب و کاهگل نیز به سبب عدم دسترسی اکسیژن برای کسانی که دچار تنگی مجاری تنفسی بودند ایجاد حالت خفگی می‌نمود و شخصی که چنین حالتی را تجربه کرده و عموماً نیز در خواب اتفاق می‌افتاد، می‌پنداشت که کسی یا جسم سنگینی سبب مشکل در تنفس او شده است. البته کسانی نیز برای بختک یا سرخوش اَشکالی را متصور شده‌اند که در طول زمان در ذهن شنوندگان نهادینه شده است.بوم‌گردن (بام‌گرد).در سال‌های دور به سبب نبود برق در روستاها و روشنایی کافی، هر سایه یا جنبنده‌ای به فراخور شجاعت بیننده، احساس و ادراک می‌شد. هر کس جنبنده یا جسمی را به هنگام تاریکی درپشت‌بام‌هایً کاهگلی می‌دید جهت توجیه ترس خود نامی بر آن می‌نهاده. به مرور این موجودات خیالی و ترس‌آور، در داستان‌ها وافسانه‌ها راه پیدا کرده و پرورش یافته‌اند و به فراخور تخیل گوینده یا شنونده دارای شناسنامه‌های ذهنی شده‌اند. مردم ساده زیست روستایی نیز از این نماد تخیلی برای ترساندن کودکان جهت بیرون نماندن از خانه یا زود خوابیدن استفاده کرده‌اند. به نظر می‌رسد دلیلی براثبات وجود و قطعیٓت حضور هیچ موجود غیرزمینی درمیان مردم و دیدن آن توسط اشخاص مختلف قابل ارائه نیست ولی نمی‌توان از کنار باورهای عامیانه بی‌تفاوت داشت جون ریشه در سال‌های متمادی زیست مردم دارد زیرا هر نمادی برگرفته از واقعه‌ای هست که برای کسی از ناحیه‌ای خاص و به شکلی خاص‌تر رُخ داده است.جُغد (کوربی).در اشکور به جُغد، کوربی، مرغ حق و مرغ شب می‌گویند. مرغ حق مانند جغد هست ولی با تفاوت بسیار. این پرنده شب‌ها به‌طور برعکس از شاخه درختان آویزان می‌شود و صدایش شبیه حق حق هست که با فاصله می‌خواند. در داستان‌های عامیانه، برخی از مردم کوهستان‌های گیلان باور دارند که کوربی به سبب از دست دادن معشوقه‌اش مرتب او را صدا می‌زند و به علت گریه زیاد، کور شده است. چشمان کوربی بصورتی با پرهای ظریف پوشانده شده است که تداعی کننده چشم نداشتن این پرنده زیبا است. با وجود باور افسانه‌ای نسبت به نابینایی جغد این حیوان از بینایی فوق‌العاده‌ای برخوردار است و به آسانی زیست‌بوم خود را برای یافتن شکار کنترل می‌نماید. برخی هم بر این باورند که نام مرغ حق برگرفته از صدای شب هنگام جغد (کوربی) است که مدام صدا می‌زند: هو هو هو… جغد یا کوربی در میان شاخ و بال درختان جنگلی یا باغ‌های روستاییان و بیشتر در نقاط دور از دسترس انسان لانه می‌سازد و از پرندگان کوچک‌تر و خزندگان تغذیه می‌نماید.نفت‌خیک.در باورها، نفت‌خیک هیولایی ترسیم می‌شود که فاقد دست و پا است، در شیب‌ها غل می‌خورد و خود را به رهگذران می‌کوبد. به ادعای راویان، در زمان برخورد، این هیولا، خنده‌ای وحشتناک می‌کند و در لابلای خنده‌اش به قربانی خود می‌گوید: آیا تاکنون چنین چیزی را دیده بودی یا نه؟ اگر قربانی در پاسخ تعلل کند و عین جمله او را بلند ادا نکند، ممکن است کُشته شود. راویان می‌گویند در پاسخ نفت‌خیک باید لگدی محکم به آن هیولا زد و گفت: آیا تاکنون چنین چیزی را دیده بودی یا نه؟ همچنین تصور می‌شود به سبب بزرگی شکمش، توانایی بلعیدن یکصد کودک را به‌طور همزمان داراست و این قدرت، بر ترس شنونده نوپا می‌افزاید. این موجود خیالی همانند شکم یا چیزی شبیه بشکه‌ای مدوّر و پُر از نفت، نمود عینی‌تری در روستاهای گیلان بویژه اشکور دارد. وجود مناظر خاص مانند اشکال مختلف درختان، سنگ‌ها، صخره‌ها و نیز موجودات اهلی یا وحشی سرگردان در داخل یا پیرامون روستا، که در شب به شکلی غیرواقعی دیده می‌شوند، سبب شکل‌گیری افسانه نفت‌خیک با جثّه‌ای بزرگ شده است. برخی از روستاییان مدعی هستند با این موجود روبرو شده و حتی آن را لمس کرده‌اند. این موجود حاصل تخیٓل جمعی از افکار ساده روستایی هست که برای هر ناشناخته‌ای افسانه‌ای می‌ساختند و افسانه‌ها پس از زمانی رنگ و لعاب به خود گرفته و جای پای محکمی در زندگی انسان باز کرده‌اند. شاید ترسناک‌ترین موجود برای ترساندن کودکان، نفت‌خیک باشد چون عدم وجود دست و پا، گرد بودن و در شیب بودن خانه‌های روستایی، باورپذیری و احتمال برخورد با چنین هیولایی را در ذهن ساده‌اندیشانه کودکان تقویت می‌کند.یه‌لنگ.در اشکور بجز مردآزما (غیرانسانی که بیشتر در سرزمین‌های کُردنشین وارد قصه‌ها و افسانه‌ها شده) و گلیم‌گوش (که حاصل تخیلات کوچ‌نشینان عشایر است) از بقیه مظاهر به وفور، برای ترساندن کودکان استفاده می‌شده است. حتی در داستان‌های عامیانه روستایی، کسانی مدعی دیدن این موجودات فرازمینی یا غیرانسانی بوده‌اند. در اشکور و برخی از مناطقِ قشلاقی گیلان به دوال‌پا، یَه‌لنگ گفته می‌شود. موجودی که تنها یک پا دارد و از هیکلی چند متری برخوردار است. یه‌لنگ با همان یک پای خود در هر گام، حدود یکصد متر مسیر را می‌پیماید. برخی از چوپانان جنگل‌نشین روستاهای قشلاقی گیلان و ییلاقی اشکور مدعی روبرو شدن با یه‌لنگ شده‌اند. به گمان من بازی نور و سایه بر اثر برافروختن آتش در میان جنگل و ایجاد سایه‌های هراس‌انگیز درختان سبب پیدایش چنین موجود فراقدرتی شده است.پژوهش، تدوین و نگارش: زهرا فتح‌الهی پرشه (ریسن): تیر ماه ۱۳۹۷اهل قلم.برخی از نویسندگان و شاعران اشکوری:ضرب‌المثل‌ها.پژوهش، تدوین و نگارش: زهرا فتح‌الهی پرشه (ریسن): بهمن ماه ۱۳۹۷واژه‌نامه گیلکی.گیلکی واجه‌ئانحرف چحرف دحرف سپژوهش، تدوین و نگارش: زهرا فتح‌الهی پرشه (ریسن): تیر ماه ۱۳۹۷رعنا.رعنا دختر حسن و صراحی در سال ۱۲۸۵ در خانه سرک در اشکور گیلان متولد شد. او خواهری بنام طلعت و دو برادر به نام میرزا احمد و پهلوان داشت. والدین او در روستاهای خانه سرک (خونه‌سر) ییلاق و قشلاق در لوسرای یا گوسفندگویه (گوسندگو) بخش رحیم‌آباد دامداری داشت. در نوجوانی و در مسیر کوچ، برای جوانی به نام نوروز در نظر گرفته شد. رعنا، نوروز ساده‌لوح و شیرین‌عقل را نپسندید ولی به دستور کبلایی عشور کدخدای لشکان به عقد نوروز درآورده شد. رعنا برای رهایی از وضعی که کدخدا ایجاد کرده بود، از سرگالش هادی سورچانی کمک خواست ولی برخی به امر پدر نوروز، هادی را به شدت کتک زدند. هادی با حمایت چند نفر از جمله فردی بنام کُردآقاجان، گندمزارهای ضاربان را به آتش کشید. از سوی دیگر بستگان داماد با کمک اربابان شوییل و کلایه (رودسر) و نیز نیروی قزاق، در شهریور ۱۳۰۴ هادی را با دسیسه شخصی به نام عبدالله دستگیر و با بریدن پاشنه پاهایش، او را از کوهی نزدیک لشکان پرت کرده و کُشتند. سپس کُردآقاجان به ضرب گلوله قزاقان در حوالی کلرود کُشته شد. رعنا نیز علیرغم میلش با دلی پُر آه و چشمانی اشکبار دستگیر و به دستور کدخدا به منزل نوروز برده شد. پس از ۵ سال آنان صاحب دختری (به نام کافیه یا صغری یا معصومه) شدند. رعنا در ۲۶ سالگی در شهریور ۱۳۱۱ دق‌مرگ شد. مزار آنان در اشکور است. با همکاری جمعی از اشکوری‌ها در ۷ شهریور ۱۳۹۸ بر مزار کُردآقاجان در کلرود، هادی در کلایه و رعنا در کشایه سنگ یادبودی نصب شد.اگرچه خفته در خاکی، هنوزم شوخ و رعناییکه بدخواه تو منفور و تو خود محبوب دلهاییمگر «هادی سورچانی»، نبوده یار تو «رعنا» ؟!چرا پس در «کشایه» تو، نشستی کنج تنهایی؟ !مگر تو از اساطیر و اکابر نیستی بانو؟چرا پس سهمت از عالم، فقط گردیده رسوایی؟ !به سویت سیل تهمت‌ها، نود سالی سرازیرستمگر یا رب! نباشد از پس امروز، فردایی؟مزار بی نشان تو، چو تیری بر دلم بنشستنمانده بر دلِ ریشم، برایِ آمدن پاییدل سنگ هم به رحم آرد، غریبیِ تو در موطنخداوندا مخواه از من، دگر صبر و شکیباییپس از هشتاد و اندی سال، مزارت را بوَد سنگیکه گویی تازه بنمودند، تو را کشف و شناسایی!نه تنها تو که هم «هادی» و هم «کُردآقجان» هستیدغریب اشکور لیکن، شهیرِ شهر شیداییکشایه مدفن «رعنا»، کلایه مرقد «هادی»کلرود «کوردآقجان» را، کنامِ شیر صحراییشما قربانی عشق و وفا در اشکور هستیدز خون «هادی» و «آقجان»، به سرخی گشته دریاییبه راه عشق نه برگردد شما را پایِ دل هرگزجهانی گر نماید باز به صولت لشکر آرایینهادی حکم اربابی، به زیر پایِ دل آسانبنازم این تهَوُر را، که سر بر عرش می‌ساییتو را کنج قفس دادند، از پرواز و پر، پرواتو پَر واکردی و چون باز، نبودت ترس و پرواییبدان لبهای مِیگونت، قدِ خُم، خَم شد از مستیزنَد «روح القدُس» زانو، بدان زلفِ چلیپاییتو تا مرگ جهان زنده، به خاک اشکور هستیکه تا احیا کنی دل را، به انفاسِ مسیحاییبه راه اشکور «مهران»، نشست با دیدهٔ حسرتبه امیدی که «رعنا» جان، ز راه رفته بازآییسراینده: مهران اکبری قاضی چاک