جنون منطقی کیست؟ توضیح بده.
کتاب جنون منطقی مجموعه‌اشعار افشین یداللهی است. اشعار این کتاب عمدتاً متن ترانه‌های تیتراژ سریال‌هایی چون مدار صفردرجه، شب دهم، میوهٔ ممنوعه، شب آفتابی، تبریز در مه، سال‌های ابری و … را دربرمی‌گیرد. این مجموعه‌اشعار در ۴۹۲ صفحه در سال ۱۳۹۳ توسط انتشارات نگاه منتشر شده و تاکنون چند بار به تجدیدچاپ رسیده‌است.فهرست اشعار.وطنم، ای شکوه پابرجا ۱۷هر چی آرزوی خوبه مالِ تو. ۱۹مرز در عقل و جنون باریک است… ۲۱می‌شه خدا رو حس کرد، تو لحظه‌های ساده. ۲۳وقتی گریبانِ عدم، با دستِ خلقت می‌درید.. ۲۵تو که فک (ر) می‌کنی دنیا تو دستاته. ۲۷ایران به آتش می‌کشد، خاموشیِ تاریخ را ۲۹برای آخرین بار خدا کنه بباره. ۳۱کدوم خواستن؟ کدوم جنون؟ کدوم عشق؟. ۳۳آخرِ قصه‌مه امّا، قصهٔ آخرم این نیست… ۳۵شهر از هجومِ خاطره‌هایت به من پُر است… ۳۷با من بگو از عشق، ای آخرین معشوق.. ۳۹همین که پیشِ هم باشیم، همین که فرصتی باشه. ۴۱من عاشقِ ایرانم، در سختی و آسانی.. ۴۳همیشه تو صحنه بودیم، امّا بازی پشتِ صحنه‌س…. ۴۵بوسه‌هایت مسیرِ معراج است… ۴۷غروبم، مرگه رو دوشم، طلوعم کن، تو می‌تونی.. ۴۹همه دنیا بخواد و تو بگی نه. ۵۱به نابودی کشوندیم تا بدونم.. ۵۳از کفرِ من تا دینِ تو راهی به جز تردید نیست… ۵۵نه این قرارمون نبود تو بی‌خبر بری.. ۵۷اگه دستم به جدایی برسه. ۵۹من از پشتِ شب‌های بی‌خاطره. ۶۱از بس که تو رو می‌خوام، دیگه نمی‌خوام باشی.. ۶۳کوچه وقتی که نباشی رگِ خشکیدهٔ شَهره. ۶۵ساده بیا دستِ منو بگیر و. ۶۷ای واژهٔ بی‌معنی، رؤیایی بی‌تعبیر! ۶۹خبر، خبر! یکی اومد، که هر چی قلبه می‌بره. ۷۱نبودی، نبودم، تو هستی که هستم.. ۷۳نمی‌دونم چه چیزی فرق کرده. ۷۵تو، خوابت مثلِ بیداری و بیداریت مثِ خوابه. ۷۷خیالتو می‌دزدم از تو شبستونِ خواب… ۷۹تو شروعِ آسمونی، می‌دونستم نمی‌مونی.. ۸۱در این ظهری که خورشید از پسِ تاریکیِ آن بَر نمی‌آید.. ۸۳بر آتشِ خود آبی، از مشک نمی‌ریزم. ۸۶از اون روزی که با لبخند گذشتی از کنارم. ۸۸سادگی آسونه امّا، ساده موندن خیلی سخته. ۹۰چه رسمی داری ای دوره زمونه؟. ۹۲به من مؤمن نگو وقتی که حتی.. ۹۴هیشکی ندیدم تو نَخِت نباشه. ۹۶من و تو خرابِ عشقیم، مگه نه؟. ۹۸زندگیِ گله‌ای، آدمای فله‌ای.. ۱۰۰عشق است که امشب حالِ من خرابه. ۱۰۲گاهی مسیرِ جاده به بن‌بست می‌رود. ۱۰۴رفاقت گاهی اشکه گاهی خونه. ۱۰۶دکمهٔ ماهو وا کن، پیرهنِ شب رو در آر. ۱۰۸چقد (ر) خوبه که تو هستی، چقد (ر) خوبه تو رو دارم. ۱۱۰وقتی که ایران هست، خلیج یعنی فارس…. ۱۱۲خدا ما رو برای هم نمی‌خواست… ۱۱۴چلّه به چلّه عشق را از غم به شادی می‌بریم.. ۱۱۶تو می‌ری با یکی دیگه که قَدرتو نمی‌دونه. ۱۱۸منو ویرون کنی، آباد می‌شم.. ۱۲۰نترس از سفرها که یارِ تو هستم.. ۱۲۲از اول هم من و تو ما نبودیم.. ۱۲۴فصلِ بارونیِ بیشه، رنگِ چشماته همیشه. ۱۲۶هیچ حکمرانی به غیر از عشق، صاحبِ اختیارِ دنیا نیست… ۱۲۸یه شب خوابت چشامو بی‌خبر بُرد. ۱۳۰شروعِ این سفر فقط به خاطرِ تو بود و بس…. ۱۳۲آخ که می‌شه با هر شبِ چشمِ تو، صد تا آسمونو رنگِ رؤیا کرد. ۱۳۴آسمونِ رؤیا، امشب گرمه از تبِ من.. ۱۳۶وقتی که چشمت، تنهای تنها، تو بسترِ اشک، خوابش نمی‌برد. ۱۳۸آدم به زمین آمد، این حادثه رؤیا نیست… ۱۴۰تو رو دیدم نفسم بند اومد.. ۱۴۲اتفاق افتاد، دستِ من نبود. ۱۴۴نذار باور کنم تنهای تنهام. ۱۴۶من پیِ کدوم نشونِ بی‌نشون.. ۱۴۸تو گذشتن از حصارِ وهم و رؤیا و خیالی.. ۱۵۰با من خطر کن تا زخمِ تازه. ۱۵۲بیدارم و می‌بینمت رؤیا به رؤیا ۱۵۴از پارس تا خزر ایران نشسته‌است… ۱۵۶نگا (ه) کن، شهرو ویرون می‌نویسن.. ۱۵۹حرفا این دور و زمونه خنده داره، مگه نه؟. ۱۶۱انگار عادت کردیم به گناهِ ساده. ۱۶۳به سوگِ من نشسته‌ای ولی نمرده‌ام هنوز. ۱۶۵دارم می‌رم، دلم خونه، پریشونه، نمی‌تونه. ۱۶۷بذار هیچکی کنارِ ما نباشه. ۱۶۹خودمو نمی‌شناسم، نه تو بیداری نه خواب… ۱۷۱من همونم که به اشکت، دل سپرد و با تو بارید.. ۱۷۳می‌خوام پیشت بمونم، ولی عادت نداری.. ۱۷۵خسته‌تر از صدای من گریهٔ بی‌صدای تو. ۱۷۷یه رسیدن یه خیال، یه جدایی یه سؤال.. ۱۷۹ای رفیقِ خستهٔ من، ای تو همدردِ صمیمی.. ۱۸۱اینجا مسیرِ عشق است، راهی به روشنایی.. ۱۸۳تو می‌شناسی صدایِ عاشقا رو. ۱۸۵می‌شه بارون شد و صحرا رو عاشق کرد. ۱۸۷آخرایِ عمرِ شب بود، تو دمِ سپیده رفتی.. ۱۸۹آزادم از بندِ تنم وقتی که زندونِ توأم. ۱۹۱اولین روزِ زمین، اولین روزِ زمان.. ۱۹۳کنجِ خونه نشستی و دَرو رو دنیا بستی و. ۱۹۵یا تظاهر می‌کنیم، یا همو دور می‌زنیم، یا به هم دروغ می‌گیم.. ۱۹۷تو از کدام گم شدن حوالیِ من آمدی؟. ۱۹۹قدرت مثِ یه دشنه‌س، مَحرم اگه نباشیم.. ۲۰۱تفتیده در هُرمِ ستم، ویرانه‌های آرزو. ۲۰۳زنده‌م از این که دوباره، یه سؤالِ بی‌جوابم.. ۲۰۵از خانه‌ات بیرون بیا، تا حسِ خوبِ زندگی.. ۲۰۷نرفتن عاشقامون تا بمونه حسرتی از عشق.. ۲۰۹من با جوانمردی خوشم، ایرانی‌ام، ایرانی‌ام. ۲۱۱آخرِ این قصه باید، یه جورِ خوب تموم بشه. ۲۱۳شک می‌کنم تو چشمِ تو، گاهی به چشمایِ خودم. ۲۱۵کنارت چقد (ر) حالِ من بهتره. ۲۱۷آه از این راهِ بی‌نهایت، پایِ خسته، نگاهِ سرگردان.. ۲۱۹«من» به دستانِ سرد و خالیِ تو، «من» به فهمیدنِ تو محتاجم.. ۲۲۱اون شبِ بارونی و سرد، آخرینِ پاییزِ ما بود. ۲۲۳بگذار واژه‌ها را، گاهی سکوت کافیست… ۲۲۵هرچه دارم از تو دارم، ای همه دار و ندارم. ۲۲۷این روزا حال و هوات بهاریه. ۲۲۹تاریخ توقف کرد، در حافظهٔ دنیا ۲۳۱منو ببین تو آینه، تو نورِ شمعِ چشمات… ۲۳۳غزل‌پوشِ تنِ پس‌کوچه‌ها در غربتِ آواز! ۲۳۵از بهشتِ زیرِ رگبار تا زمینِ زنده از خون.. ۲۳۷من یه مَردِ نیمه‌مُرده‌م، با یه دشنه تویِ گُرده‌م. ۲۳۹تا حالا رد شدی از حوالیِ عشق؟. ۲۴۱تو از باران که می‌خواندی.. ۲۴۳گاهی قصه‌های ما مثلِ همه. ۲۴۵من اگه زخمی به دنیا اومدم. ۲۴۷دلِ من غریبه‌س اینجا، مالِ این دور و ورا نیست… ۲۴۹از راه بزن بیرون، ای رِندِ خطر پیشه. ۲۵۱دنبالِ کی می‌گردی؟ عشقِ تو روبه‌روته. ۲۵۳این فقط یه نیمکت از شهرمونه. ۲۵۵دیگه دارم به خودم شک می‌کنم.. ۲۵۷یک قدم دور از عدل، صد قدم دور از عشق.. ۲۵۹زندگی فرصتِ لمسِ لحظه‌هاس…. ۲۶۱بذار از زندگیم چیزی بفهمم.. ۲۶۳من از عفریتهٔ بد پیلهٔ عادت… ۲۶۵زندگی یعنی همین که اگه داری یا نداری.. ۲۶۷شقایق کینه تو قلبش نداره. ۲۶۹تو مثِ یه حسِ تازه از زمونهٔ قدیمی.. ۲۷۱شاید وقتی تو می‌رسی نباشم.. ۲۷۳تا انتهایِ مبهمِ آهم، نمی‌رسی، افسوس…. ۲۷۵تو قلبی داری از جنسِ حماسه، نشونِ بی‌نشونِ بی‌نیازی.. ۲۷۷دوباره سال و ماه و روزی از نو. ۲۷۹در قلبِ تمامِ عاشقان خونِ تو بود. ۲۸۲حدسِ حرفای نگفته‌ت، مثِ دزدیدنِ رازه. ۲۸۴حرفاتو اول یه کم مزمزه کن.. ۲۸۶همپایِ مهربان! همراهِ من بمان! ۲۸۸همیشه سهمِ تو شده جدایی و دربه‌دری.. ۲۹۰خسته‌م از لبخندِ اجباری، خسته‌م از حرفای تکراری.. ۲۹۲کنارِ من اَمنی، میانِ هر بحران.. ۲۹۴تا حالا سراغی از خودت گرفتی توی خلوت؟. ۲۹۶همراهِ عشق و آرزو! خاتونِ رنج و آبرو! ۲۹۸اینجا اریکهٔ قومی‌ست سر بلند.. ۳۰۰من همون روزی که با تو گفتگویی ساده کردم. ۳۰۲نمی‌دونی چه سخته پیشِ چشمات از خطر گفتن.. ۳۰۴از کوه‌های سر سبز، تا دشت‌های خالی.. ۳۰۶یه دل دارم که فاجعه‌س، مثلِ صداقتِ چشات… ۳۰۸گاهی وقتا با یه رؤیا، می‌شه از حادثه رد شد.. ۳۱۰آغوشِ تو، آرامشی در طوفانِ من.. ۳۱۲گاهی از سادگیِ یه فاجعه. ۳۱۴نمی‌خوام عشقِ تو از دلم بره. ۳۱۶تو اهلِ خانه نبودی.. ۳۱۸میونِ مرگ و زندگی، پُر از هراسِ رفتنم.. ۳۲۰گاهی یه خونهٔ ساده یه گلیم.. ۳۲۲در دست‌های تو، تاریخِ انسان است… ۳۲۴من و تو کوه و بیابون، من و تو، جاده و جاده. ۳۲۶تا دلِ ترانه، خونه، دل من ترانه‌خونه. ۳۲۸بوی ترانه می‌دهی، باز به خانه‌ام بیا ۳۳۰برای شکستگی‌هات کسی نیس (ت) قصه بخونه. ۳۳۲نگاهم تو چشات گم شد ولی باور نمی‌کردی.. ۳۳۴ای وطن، ای ابتدای زندگی.. ۳۳۶چه دوره و زمونه‌ای، همه می‌گن دیوونه‌ای! ۳۳۸صدای تو آن اتفاقِ عجیب است… ۳۴۰یه صدایی! یه صدایی! تو گذرگاهِ قیامت… ۳۴۲مرا آغاز کن ای عشق، ای عشق.. ۳۴۴جهانِ تو است این جهانِ روان.. ۳۴۶به چه قیمتی دلم رو، به نگاهِ تو سپردم؟. ۳۴۸چشمِ آینه بی‌تو بسته‌س، بی‌تو پایِ جاده خسته‌س…. ۳۵۰خفّتِ بند می‌کشم، مدعیِ رهایی‌ام. ۳۵۲چه ساده حیف می‌شدم، اگه ندیده بودمت… ۳۵۴سلام حالت چطوره میای بریم تماشا؟. ۳۵۶ببین بازم صُب (ح) شده، پاشو با هم حاضرشیم.. ۳۵۸گنجینهٔ رنج است با لبخندی آرام. ۳۶۰با عشق دارم پَر در میارم. ۳۶۲کاش می‌شد منم تو این دنیا یه کاره‌ای بشم.. ۳۶۴فردا، اگر نه برای همیشه، برای لحظهٔ آخر، تو را می‌خوانم.. ۳۶۶کاش نگاهِ سبزِ تو وا می‌شد تو شبِ سردِ دنیای من.. ۳۶۸با توأم با تو که با من، همسکوتی، همزبونی.. ۳۷۰هر چند که خاموشم، چشم از تو نمی‌پوشم.. ۳۷۲نگاهِ آسمون خیس، چشاش غرقِ ستاره. ۳۷۴با گام‌های خونین تا سبزه‌زار رفتی.. ۳۷۶بینِ این همه هیاهو، سهمِ ما اشک و جنازه‌س…. ۳۷۸تو به من نگفته بودی، که دلِ تو هم شکسته. ۳۸۰من با تمامِ عشق، از هیچ می‌رسم.. ۳۸۲تو بی‌من رفتی و من بی‌تو موندم. ۳۸۴با یک گلوله سیل توقف نمی‌کند.. ۳۸۶آسمون سیاهه و زمین سفید.. ۳۸۸وقتی نگاهم می‌کنی، تکرارِ دنیای توأم. ۳۹۰من را میانِ خاطره آواره می‌کنی.. ۳۹۲شروعِ قصه‌ت از ویرونگی بود. ۳۹۴گفتنی‌هامو شنیدی من دیگه حرفی ندارم. ۳۹۷اصفهان نصفِ جهانه امّا مردمش یه دنیان.. ۳۹۹یه حسرتِ همیشگی بعد از تو، تو دلِ منه. ۴۰۱در چند ثانیه یک شهر کشته شد.. ۴۰۳حتی بی دست، می‌شه دستاتو گرفت… ۴۰۵دلم سردرگمه می‌فهمی اینو؟. ۴۰۷من عشق را گم کرده‌ام در ازدحامِ زندگی.. ۴۰۹همه عاشق می‌شن امّا همه عاشق نمی‌مونن.. ۴۱۱خسته‌م از رخوتِ کهنه، من که اهلِ افت و خیزم. ۴۱۳ای که زنده‌ام کردی با هجومِ رسوایی.. ۴۱۵بالِ ترانه‌های من، تر شده از اشکِ چشام. ۴۱۷نمی‌خواد آره بگی، وقتی که چشمات می‌گه: نه. ۴۱۹ماه‌نشینِ شب‌شکن! آینه‌پوشِ بی‌بدن! ۴۲۱آره می‌تونی تو باشی اون که آرزوشو داشتم.. ۴۲۳وصله بزن با دلِ من، سینهٔ پاره پارَه‌تو. ۴۲۵از حادثه می‌ترسی آن سوی همین لبخند.. ۴۲۷بیا ای هم‌عبورِ کوچه‌های عشقِ ناپیدا ۴۲۹واسه آرامشِ لحظه‌های من.. ۴۳۱از تو توقعی نیست برگِ برنده باشی.. ۴۳۳تمومِ سینه‌مو گریه گرفته. ۴۳۵غروبِ حرف‌های من، طلوعِ یک شبانه شد.. ۴۳۷زندگی دستِ تو رو رد کرده. ۴۳۹دلِ من دلش خوشه، اصلاً بلد نیست بگیره. ۴۴۱تلنگری به شب بزن که آفتِ غزل شده. ۴۴۳تو نمی‌تونی بگیری لحظه‌های منو از من.. ۴۴۵شاید این بودنِ ما کنارِ هم.. ۴۴۷