امپراتور کازان کیست؟ توضیح بده.
امپراتور کازان ؛ زاده ۲۶ ژانویه ۰۹۶۷ درگذشته ۱۷ مارس ۱۰۰۸)حادثه کاننا.پس از به سلطنت رسیدن، امپراتور کازان با کمک خویشاوند مادری خود فوجیوارا نو یوشیچیکا، سیاست‌های جدیدی را تدوین کرد، اما در ۱۸ ژوئیه سال اول کاننا (دوره) (۷ اوت ۹۸۵)، امپراتور کازان پس از مرگ ناگهانی همسرش، فوجیوارا نو یوشیکو که باردار نیز بود سلامت روانی خود را از دست داد. او شروع به فکر کردن به راهب شدن کرد. فوجیوارا نو کانه‌ایهی، وزیر راست، که پدربزرگ مادری ولیعهد، شاهزاده امپراتوری کاینهیتو (امپراتور ایچیجو) بود، برای تسریع در به قدرت رسیدن نوه خود، ولیعهد، و انتصاب خود به عنوان نایب‌السلطنه نقشه کشید برای اینکه امپراتور کناره‌گیری کند و به مقام راهبی بپردازد.در سحرگاه ۲۳ ژوئن سال دوم کاننا (دوره) یا سال ۹۸۶ میلادی، امپراتور کازان پس از توصیه فوجیوارا نو میچیکانه، کاخ امپراتوری را ترک کرد و به سمت معبد گانگیو در یاماشینا، کیوتو حرکت کرد. پس از تأیید این موضوع، فوجیوارا نو کانه‌ایه سه گنجینه مقدس ژاپن باقی مانده در سیرودن را به گیوکاشا ، محل اقامت ولیعهد منتقل کرد و دروازه‌های کاخ امپراتوری را مسدود کرد. فوجیوارا نو یوشیچیکا از این وضعیت مطلع نشد و امپراتور قبلاً در معبد معبد گانگیو راهب شده بود و پس از آگاهی فوجیوارا نو یوشیچیکا به همراه دستیار نزدیکش فوجیوارا نو کوره‌ناری نیز در معبد گانگیو راهب شدند. علاوه بر این، فوجیوارا نو یوریتادا، که در آن زمان کانپاکو بود، موقعیت خود را به عنوان «سکّان» (نایب‌السلطنه) نیز از دست داد و عملاً خلع شد.«شاهزاده امپراتوری کاهیتو» به عنوان امپراتور ایچیجو بر تخت نشست و پدربزرگ مادری او فوجیوارا نو کانه‌ایه نایب‌السلطنه شد. این نقطه عطفی در تاریخ سیاست سککان یا سشو بود، زیرا کانه‌ایه رسم قبلی را زیر پا گذاشت و از سمت وزیر راست استعفا داد و سابقه ای را برای او ایجاد کرد تا نایب‌السلطنه تمام وقت شود (جدایی وزرا و نایب السلطنه).رویدادهای زندگی کازان.شاهزاده موراسادا در زمان جانشینی هفده ساله بود.او با یک مبارزه سیاسی سخت از طرف خاندان فوجیوارا مواجه شد. و در سن نوزده سالگی توسط فوجیوارا نو کانه‌ایه تحت تأثیر واقع شد تا تاج و تخت را رها کند. کانه‌ایه به او گفت که ایچیجو (نوه مادری کانه‌ایه) قبلاً سه گنجینه مقدس ژاپن را در اختیار گرفته است و هیچ هدفی در کازان برای ادامه حکومت وجود نداشت. کازان تحت فشار پذیرفت و به معبد معبد گانگیو رفت. او تصور می‌کرد که با پسر دوم کانه‌ایه، فوجیوارا نو میچیکانه همراه خواهد بود زیرا او نیز قرار بود وارد معبد شود و هر دو راهب شوند. با این حال، زمانی که آنها وارد شدند، میچیکانه گفت که دوست دارد والدینش را برای آخرین بار در حالی که هنوز یک فرد غیر روحانی بود ببیند. میچیکانه هرگز برنگشت.این به دنبال این قرارداد بود که دو دودمان امپراتوری به نوبه خود تاج و تخت را به دست گرفتند، اگرچه امپراتور ایچیجو در واقع کوچکتر ایاسادا بود. او بدین ترتیب نام خودمانی "ساکاسا-نو موکه-نو کیمی" (وارث برعکس امپراتوری) را به دست آورد. هنگامی که امپراتور کازان امور دنیوی را به خاطر دستورهای مقدس رها کرد، یکی از نوه‌های دختری فوجیوارا نو کانه‌ایه به عنوان امپراتور ایچیجو (شصت و ششمین فرمانروا امپراتور) به تخت نشست. و در زمان مناسب دیگر، نوه دیگر فوجیوارا نو کانه‌ایه به عنوان امپراتور سانجو (شصت و هفتمین فرمانروای) بر تخت نشست.«نیوکاکو» به سقرهای زیارتی مختلفی رفت و زیارت سایگوکو کانن را که در اوایل قرن هشتم توسط راهبی به نام توکودو شونین تأسیس شده بود، دوباره تأسیس کرد. این سفر زیارتی شامل سفر به ۳۳ مکان در سراسر هشت استان غربی ژاپن است.روز هشتم ماه دوم سال پنجم «کانکو» (۱۰۰۸).مکان واقعی گور کازان شناخته شده است. این امپراتور به‌طور سنتی در یادواره معبد شینتویی ("میساساگی") در کیوتو مورد احترام قرار می‌گیرد.دفتر خاندان امپراتوری این مکان را به عنوان آرامگاه یادمانی کازان تعیین می‌کند. نام رسمی آن «کامیا نو هوتوری نو میساساگی» است.او در میان «هفت مقبره امپراتوری» در معبد ریون جی در کیوتو دفن شده است. «هفت مقبره امپراتوری» در ریون جی محل دفن امپراتور اودا، کازان، امپراتور ایچیجو، امپراتور گو-سوزاکو، امپراتور گو-ریزی، امپراتور گو-سانجو و امپراتور هوریکاوا است. تپه ای که به یاد امپراتور هوسوکاوا کازان است. امروز «کینوگاسا-یاما» نامگذاری شده است. محل دفن امپراتور در دوره پس از مرگ کازان بسیار فروتن بوده است. این مقبره‌ها در نتیجه بازسازی سپتامبر امپراتوری در قرن نوزدهم به وضعیت کنونی خود رسیدند.کوگیو. یک اصطلاح جمعی برای معدود قدرتمندترین مردان وابسته به دربار امپراتور ژاپن در دوران پیش از دوره میجی است. .به‌طور کلی، این گروه نخبه تنها شامل سه تا چهار مرد در یک زمان بود. اینها درباریان موروثی بودند که تجربه و سوابق آنها را به اوج زندگی رساند. در زمان سلطنت کازان، این اوج «دایجوکان» شامل: