اسکارلت اوهارا کیست؟ توضیح بده.
کِیتی اِسکارلِت اُوهارا قهرمان رمان مارگارت میچل (۱۹۳۶) "رمان بربادرفته" (۱۹۳۶) و "فیلم بربادرفته" در سال ۱۹۳۹ است که توسط ویوین لی به تصویر کشیده شده است. او همچنین شخصیت اصلی "فیلم موزیکال اسکارلت" در سال (۱۹۷۰) و "کتاب اسکارلت" در سال ۱۹۹۱ است، دنبالهٔ بر "بربادرفته" که توسط الکساندرا ریپلی نوشته شده است و در سال ۱۹۹۴ برای یک مینی‌سریال تلویزیونی اقتباس شد.اسکارلت اوهارا، شخصیت پیچیده، مصمم و اغلب خودخواه رمان بربادرفته است که به عنوان یک دختر زیبای جنوبی اهل جورجیا، سختی‌های جنگ داخلی آمریکا و دوران بازسازی را پشت سر می‌گذارد و انعطاف‌پذیری و اراده‌ای قوی برای زنده ماندن و محافظت از مزرعه خانوادگی‌اش، تارا، از خود نشان می‌دهد. او پس از پایان جنگ داخلی، بیوه‌ای با مزرعه‌ای ویران است که برای تأمین آینده خانواده‌اش به سرسختی و ازدواج‌های استراتژیک خود متکی است.در سراسر کتاب مارگارت میچل، انگیزه اسکارلت عشق نافرجامش به اشلی ویلکس، مردی شریفی که ازدواجی شاد دارد، است. سومین شوهر او رت باتلر، اسکارلت را به عنوان یک مادی‌گرای بی‌وجدان می‌شناسد، با این حال شجاعت و ارادهٔ او برای زنده ماندن را تحسین می‌کند و سال‌ها عاشق او باقی می‌ماند و سرانجام درست زمانی که اسکارلت متوجه می‌شود که کسی که او دوست دارد رت است و نه اشلی، رت بر این عشق غلبه می‌کند. گرایش‌های مادی‌گرایانه، ازدواج‌های استراتژیک و آرزوهای پرشور و اغلب گمراه‌کننده اسکارلت، روایت را پیش می‌برند و تغییرات چشمگیر اجتماعی آن دوران را برجسته می‌کنند. شبکه تلویزیونی آمریکایی پی‌بی‌اس اوهارا را «احتمالاً مشهورترین شخصیت زن در تاریخ آمریکا» نامیده است.خلاصه رمان.اسکارلت اوهارا بزرگ‌ترین فرزند زنده جرالد اوهارا و الن اوهارا (با نام خانوادگی قبلی روبیلارد) است. او در سال ۱۸۴۵ در مزرعه خانوادگی‌شان تارا در جورجیا به دنیا آمد. او به نام مادر پدرش، کیتی اسکارلت نامگذاری شد، اما همیشه اسکارلت نامیده می‌شود، به جز پدرش که او را «کیتی اسکارلت» خطاب می‌کند. او از یک خانواده کاتولیک از طرف پدری ایرلندی و از طرف مادری فرانسوی تبار دارد. مادرش از خانواده اشرافی روبیلارد است که پس از ازدواج به ساوانا (جورجیا) در جنوب آمریکا می‌آید. اسکارلت موهای مشکی، چشمان سبز و پوست روشنی دارد. او به خاطر کمر باریک و مطابق مد روزش مشهور است. با یک کرست تنگ و بنددار، می‌توانست در لباسی با کمر ۴۳ سانتیمتری جا شود. اسکارلت دو خواهر کوچکتر به نام‌های سوزان الینور («سوئلن») اوهارا و کارولین ایرنه («کارین») اوهارا و سه برادر کوچک‌تر داشته که در نوزادی فوت کرده‌اند. برادران کوچک او در گورستان خانوادگی تارا دفن شده‌اند و هر کدام «جرالد اوهارا جونیور» نامگذاری شده‌اند.در ابتدای رمان در سال ۱۸۶۱، اسکارلت اوهارا شانزده ساله است. او مغرور، خودمحور است و والدین ثروتمندش او را بسیار لوس کرده‌اند. او همچنین احساس ناامنی می‌کند اما بسیار باهوش است. شخصیت او در میان زنان جنوبی که جامعه ترجیح می‌داد مانند موجوداتی ظریف و نیازمند محافظت در برابر مردانشان رفتار کنند، تا حدودی غیرمعمول است.از نظر ظاهری، اسکارلت تصویری از جذابیت و فضایل زنانه جنوبی و یک زیباروی محبوب در بین مردان روستایی است. با این حال، تنها مردی که او واقعاً آرزویش را دارد، همسایه‌اش، اشلی ویلکس است - تنها مردی که نمی‌تواند داشته باشد. خانواده ویلکس رسم ازدواج با عموزاده‌های خود را دارند و اشلی با دخترعمویش، ملانی همیلتون از آتلانتا، نامزد شده است. انگیزه اسکارلت در طول رمان بر تمایل او برای به دست آوردن قلب اشلی متمرکز است. اشلی ابراز عشق اسکارلت را رد می‌کند و اسکارلت نیز توصیه‌های اشلی را نمی‌پذیرد و به خشم کودکانه پناه می‌برد و با کینه‌توزی شتاب‌زده پیشنهاد ازدواج چارلز همیلتون، برادر ملانی، را در تلاشی نادرست برای انتقام گرفتن از اشلی و ملانی می‌پذیرد.رت باتلر، یک مجرد مسن ثروتمند و یک مطرود اجتماعی، در یک مهمانی کباب در دوازده بلوط، ملک ویلکس، به‌طور اتفاقی ابراز عشق اسکارلت به اشلی را می‌شنود. رت، خودسری اسکارلت و فاصله گرفتن او از آداب و رسوم پذیرفته شده و همچنین زیبایی‌اش را تحسین می‌کند. او اسکارلت را تعقیب می‌کند، اما از بی‌پروایی، کینه کودکانه و علاقه‌اش به اشلی آگاه است. زمانی که شوهرش، چارلز همیلتون، در یک اردوگاه آموزشی قبل از تولد پسرشان، وید همپتون همیلتون، در اثر بیماری می‌میرد. رت به اسکارلت در سرپیچی از رسوم عزاداری مناسب دوره ویکتوریا کمک می‌کند و رفتار پرشور او را در جامعه آتلانتا تشویق می‌کند. اسکارلت، که در خلوت از قوانین سختگیرانه جامعه مؤدب ناامید شده است، دوستی با رت را رهایی‌بخش می‌یابد.جنگ داخلی آمریکا سبک زندگی‌ای که اسکارلت در آن بزرگ شده بود، را از بین می‌برد و جامعه جنوبی به ویرانی کشیده می‌شود. اسکارلت که پس از لشکرکشی شرمن به سمت دریا و رد شدن این لشکر از جورجیا، بی‌بضاعت مانده و به تنها منبع قدرت خانواده‌اش تبدیل می‌شود. شخصیت او با روی آوردن اقوام، بردگان خانواده و خانواده ویلکس به او برای محافظت در برابر بی‌خانمانی و گرسنگی، شروع به خشن شدن می‌کند. اسکارلت در انگیزه خود برای اطمینان از بقای خانواده‌اش و ماندن تارا در مالکیت خود، پول‌پرست‌تر و مادی‌گراتر می‌شود، در حالی که سایر صاحبان مزارع جورجیایی خانه‌های خود را از دست می‌دهند. این امر تا جایی ادامه می‌یابد که ابتدا خود را به عنوان معشوقه به رت پیشنهاد می‌دهد. اگرچه پس از رد درخواست رت، اسکارلت به ازدواج با نامزد خواهر کوچکترش، فرانک کندی و سرمایه‌گذاری و راه‌اندازی یک کسب و کار، مشارکت در فعالیت‌های تجاری بحث‌برانگیز و حتی سوءاستفاده از کار محکومان برای سودآوری کسب و کار چوب‌بری خود متوسل می‌شود. از این ازدواج دختری با نام الا لورنا کندی به دنیا می‌آید. کندی در حملهٔ کو کلاکس کلن به شانتی‌تاون، جایی که اسکارلت مورد حمله قرار گرفت، کشته می‌شود، زیرا ارتش اتحادیه از این حمله خبر داشت و تله‌ای برای آنها گذاشته بود. کمی بعد، او برای «تفریح» و به خاطر ثروت زیاد رت باتلر با او ازدواج می‌کند. اسکارلت دختری از رت به نام یوجینیا ویکتوریا، معروف به «بانی بلو» باتلر، را به دنیا می‌آورد. با این حال، او پس از یک تصادف غم‌انگیز اسب‌سواری می‌میرد. مدت کوتاهی پس از آن، ملانی درگذشت. آخرین حرف‌های او به اسکارلت این بود: «با کاپیتان باتلر مهربان باش. او تو را خیلی دوست دارد.» اسکارلت با شنیدن سخنان قبل از مرگ ملانی متوجه دو چیز می شود. نخست اینکه ملانی تنها دوست واقعی او در زندگیش بوده، و دیگری اینکه او واقعاً اشلی را دوست ندارد؛ او رت را دوست دارد. او رت را از خانهٔ ویلکس تا خانهٔ خودشان دنبال می‌کند، اما متوجه می‌شود که رت از رسیدن به عشق او ناامید شده و در شرف ترک اوست. با وجود اینکه اسکارلت به رت می‌گوید که دوستش دارد، رت از ماندن با او امتناع می‌کند، به عنوان آخرین سخنان او به اسکارلت اوهارا در پاسخ به سؤال گریان او:«اگر تو بروی، من کجا بروم؟ چه کنم؟» جملهٔ معروف فیلم گفته می‌شود: «راستش، عزیزم، برام مهم نیست». اسکارلت از غم و اندوه به خود می‌پیچد اما مصمم است که او را دوباره به دست آورد، او تصمیم می‌گیرد که به تارا بازگردد تا قدرت خود را بازیابد و نقشه‌ای برای وصل مجدد با رت بکشد.زمینه تاریخی."بربادرفته" داستان جنگ از تجربیات شخصی مردمِ کشورِ متخاصمِ شکست‌خورده، ایالات مؤتلفه آمریکا (یالات کنفدراسیون آمریکا)، را روایت می‌کند. اینکه چگونه تمدن آنها توسط جنگ نابود شد، چگونه برخی به روزهای از دست رفتهٔ گذشته چسبیده و خود را گم کردند، و چگونه تعدادی از بازماندگان بهترین استفاده را از این وضعیت کردند و با تغییر سازگار شدند. در «بربادرفته»، گاهی از واژهٔ «جنوب» به جای کنفدراسیون استفاده می‌شود. ایالات کنفدراسیون آمریکا شامل ۱۱ ایالت جنوبی آمریکا بود در طی جنگ داخلی آمریکا، در سال ۱۸۶۱ میلادی جنگی بزرگ را تا شکست در بهار ۱۸۶۵ رهبری کردند. جورجیا که داستان «بربادرفته» در آنها اتفاق می‌افتد، یکی از این یازده ایالت کنفدراسیون بود.داستان «بربادرفته» که اغلب به عنوان داستان حماسی جنوب قدیم شناخته می‌شود، تقریباً به‌طور کامل بر جنگ داخلی آمریکا (۱۸۶۱–۱۸۶۵) و سال‌های بلافاصله پس از آن تمرکز دارد و حدود سال ۱۸۷۳ به پایان می‌رسد. اسکارلت متولد ۱۸۴۵ میلادی است و رویدادهایی مانند آغاز جنگ داخلی، لشکرکشی گتیسبرگ (۱۸۶۳)، محاصره آتلانتا (۲۲ ژوئیه ۱۸۶۴)، لشکرکشی شرمن از طریق جورجیا (نوامبر - دسامبر ۱۸۶۴) و بازسازی جورجیا، رویدادهای تاریخی مهم در زندگی اسکارلت هستند. جنوب در آن زمان منطقه‌ای بود که با برده‌داری رونق گرفت، زیرا از بردگان در کشت پنبه که پایه اقتصاد آن زمان بود، استفاده می‌شد. "بربادرفته" در دورانی اتفاق می‌افتد که برده‌داری هنوز یک نهاد اجتماعی فعال و لنگر اقتصادی رونق مبتنی بر پنبه در جنوب بود؛ بنابراین، تنها رابطه شناخته‌شده بین سیاه‌پوستان و سفیدپوستان در آن دوره تاریخی، رابطه ارباب-برده بود و نه رابطه انسان‌هایی که در برابر قانون برابر بودند و حتی دهه‌ها بعد، زمانی که مارگارت میچل این کتاب را نوشت، او هنوز در جامعه‌ای بود که سیاه‌پوستان و سفیدپوستان را به‌طور کامل به عنوان افراد برابر شناخته نمی‌شدند. بسیاری از مکان‌های عمومی در سال ۱۹۳۶ هنوز برای سیاه‌پوستان ممنوع بود و این ممکن است دلیل دیدگاه ناآگاهانه مارگارت میچل در مورد چگونگی تأثیر برده‌داری بر سیاه‌پوستان در «بربادرفته» بوده باشد.الهام‌بخش شخصیت.مارگارت میچل قبلاً می‌گفت شخصیت‌های «بر باد رفته» او بر اساس افراد واقعی ساخته نشده‌اند، اگرچه محققان امروزی شباهت‌هایی با برخی از افراد زندگی خود میچل پیدا کرده‌اند. تربیت اسکارلت شبیه به مادربزرگ مادری میچل، آنی فیتزجرالد استفنس (۱۸۴۴–۱۹۳۴)، بود که عمدتاً به عنوان یک کاتولیک ایرلندی در مزرعه‌ای نزدیک جونزبورو در فایت بزرگ شد، چیزی شبیه به خانواده اوهارا. میچل سه بار نامزد کرد، اگرچه فقط دو بار ازدواج کرد. اولین نامزدی او با کلیفورد هنری، مربی سرنیزه در کمپ گوردون در جنگ جهانی اول بود. او در اکتبر ۱۹۱۸ هنگام جنگ در فرانسه، در خارج از کشور کشته شد، مشابه اوهارا و همسر اولش، چارلز همیلتون. مادر میچل، میبل استفنس میچل، به آنفولانزا مبتلا شد و کمی قبل از اینکه میچل بتواند به خانه برسد، درگذشت، مشابه مرگ الن اوهارا قبل از فرار اسکارلت از آتلانتا. تصور می‌شود که رت باتلر بر اساس همسر اول میچل، رد آپشاو، ساخته شده است زیرا آپشاو آتلانتا را به مقصد غرب میانه ترک کرد و هرگز بازنگشت. ازدواج دوم او با جان رابرت مارش بود و آن‌ها تا زمان مرگ میچل در سال ۱۹۴۹ با هم زندگی می‌کردند.در طول پیش‌نویس‌های اولیه رمان اصلی، میچل از قهرمان داستان خود با نام «پنسی» یاد می‌کرد و تا قبل از چاپ رمان، نام «اسکارلت» را برای او انتخاب نکرده بود.تجزیه و تحلیل شخصیت.جذابیت.میچل نوشته است: «اسکارلت اوهارا زیبا نبود، اما مردان به ندرت وقتی مجذوب جذابیت او می‌شدند، متوجه این موضوع می‌شدند.» چیزی که اسکارلت را از هر دختر معمولی دیگری در جهان متفاوت می‌کرد این بود که اسکارلت از نداشتن زیبایی خود بی‌خبر بود. و اگر کسی جرئت می‌کرد این حقیقت را به او بگوید، احتمالاً اهمیتی نمی‌داد. اسکارلت می‌دانست چگونه لباس بپوشد تا اندامش را برجسته کند، و می‌دانست چگونه رفتار کند تا مردان (و زنان) فراموش کنند که او چیزی جز دلربا نیست. اسکارلت می‌دانست که لباس، دختر را می‌سازد. مهم‌تر از آن، او می‌دانست که جذابیت تقریباً همیشه حرف آخر را می‌زند. وقتی حرف‌های تندی برای گفتن داشت، حرف‌هایش را شیرین جلوه می‌داد، لبخند می‌زد و مدام مژه‌هایش را تکان می‌داد. اسکارلت بهتر از هر کس دیگری می‌دانست که مهم نیست چه می‌گویی، مهم این است که چگونه می‌گویی. برخلاف ملانی که باوقار به دنیا آمده بود، یا خواهران اشلی که ترجیح می‌دادند بمیرند تا چیزی جز رفتار بی‌عیب و نقص و جذابیت کامل نشان دهند. وقتی اسکارلت به خواسته‌اش نمی‌رسید، خلق و خوی ایرلندی‌اش شعله‌ور می‌شد، ابروهایش را در هم می‌کشید و تک تک درس‌های رفتاری که به دختران اصیل جنوبی داده می‌شد را فراموش می‌کرد.عزم و اراده.اسکارلت بیشتر سرسختی پدرش را نشان می‌دهد تا رفتارهای متین مادرش. اگرچه در ابتدا سعی می‌کند زیبا رفتار کند، اما غرایزش در برابر محدودیت‌های اجتماعی قیام می‌کنند. عزم و اراده، اسکارلت را تعریف می‌کند و او را به سوی رسیدن به هر آنچه که می‌خواهد به هر وسیله‌ای که لازم است سوق می‌دهد. این عزم و اراده ابتدا در تلاش‌های خودشیفته‌وار و گاهی خیانتکارانه او برای برانگیختن تحسین هر مرد جوانی در محله آشکار می‌شود. بعداً، در معرض تهدید گرسنگی و حتی مرگ، او مصمم می‌شود که زنده بماند و این کار را با چیدن پنبه، اداره کل مزرعه‌اش، ایجاد یک کسب و کار موفق و حتی کشتن یک مرد شمالی انجام می‌دهد. اسکارلت همچنین قصد دارد اشلی ویلکس را به دست آورد و شکست او در این امر، طرح داستان رمان را هدایت می‌کند. ازدواج اشلی با ملانی همیلتون و رد شدن اسکارلت تقریباً تمام تصمیمات مهم بعدی اسکارلت را رقم می‌زند. اسکارلت با برادر ملانی، چارلز همیلتون ازدواج می‌کند تا به اشلی آسیب برساند، در طول جنگ در کنار ملانی می‌ماند زیرا به اشلی قول داده است که این کار را خواهد کرد و عشق واقعی خود، رت باتلر، را به دلیل تمایل مداومش برای به دست آوردن اشلی از دست می‌دهد.خودخواهی و فریبکاری.اسکارلت یک ضدقهرمان تمام‌عیار است. خودخواه و متظاهر است و مادر خوبی نیست. او به ثروتمند شدن اهمیت می‌داد و عزم خودخواهانه‌اش او را به یک اسطوره ادبی تبدیل کرد. اسکارلت با تمرکز بی‌وقفه و خودمحورانه به دنبال اهدافش می‌رود و در نهایت مردی را که واقعاً او را به خاطر خودش دوست داشت، از خود می‌راند. خودخواهی مفرط اسکارلت، توانایی او را برای اهمیت دادن به مشکلات دیگران، به ویژه مسائل عدالت اجتماعی، سلب می‌کند. اسکارلت زنی بود که در دوران بازسازی، محکومان را در کارخانه چوب‌بری خود به کار می‌گرفت تا بتواند پول دربیاورد. تا زمانی که استثمار آنها سودی برایش داشت، برایش اهمیتی نداشت که مردم چه رنگی هستند. اسکارلت این حال، با با وجود هوش سرشارش، تقریباً هیچ توانایی برای درک انگیزه‌ها و احساسات خود یا دیگران ندارد. اسکارلت زندگی خود را منطقی می‌گذراند: او تصمیم می‌گیرد که چه چیزی موفقیت را تشکیل می‌دهد، موثرترین راه برای موفقیت را پیدا می‌کند و مفاهیمی مانند شرافت و مهربانی را در نظر نمی‌گیرد. او اغلب اعتراف می‌کند که هیچ انتخاب دیگری جز انتخاب‌هایی که خودش انجام می‌دهد، نمی‌بیند.به غیر از خودخواهی او همچنین فریبکار و خشن است. اما هیچ‌کدام از این‌ها مهلک نیستند. چیزی که برای او مهلک است این است که او معتقد است فریبکاری، خودخواهی و خشونتش برای غلبه بر هر مانعی کافی است که در واقع اینطور نیست. اسکارلت ویژگی‌های خوب زیادی دارد. او پایبند به سنت‌ها نیست و مایل است آنچه را که لازم است انجام دهد. او همچنین زنی قوی و بااراده است، چیزی که در آن جامعه آسان یا عموماً پذیرفته شده نبود. اما این ویژگی‌ها اغلب تحت الشعاع ویژگی‌های منفی او قرار می‌گیرند. به عنوان مثال، او ممکن است قوی و بااراده باشد، اما فقط زمانی حاضر به مبارزه با هنجارهای فرهنگی است که به نفع او باشد. در غیر این صورت، همان‌طور که در مورد رفتارش با بردگان سابق، عیان است او اهمیتی به این بی‌عدالتی فرهنگی در زمانه خود نمی‌دهد. او به هیچ وجه روشنفکر نیست. حتی ازدواج با فرانک برای نجات تارا هم نوع‌دوستانه نیست، زیرا به نفع اوست و او فرانک بیچاره را به قیمت از دست دادن خوشبختی خود فرانک و خواهرش سوئلن فریب می‌دهد.برده‌داری.اسکارلت و بازیگران نقش مکمل او به برابری نژادی فکر نمی‌کنند. میچل این را به عنوان برداشت آنها از نظم طبیعی امور نشان می‌دهد. در طول رمان، برده‌هایی که در تارا خدمت می‌کردند، همیشه طوری نشان داده می‌شوند که کاملاً این تصور را که عضوی از خانواده اوهارا هستند، پذیرفته‌اند. در رابطهٔ خیالی اسکارلت با مامی، خدمتکار سیاه‌پوست به عنوان فردی محافظ و فداکار به تصویر کشیده شده است که حتی پس از آزادی بردگان خدمت به ارباب خود را ترک نمی‌کند. رمان بزرگ میچل قرار نیست دیدگاه‌های فرهنگی غالب در زمان خود در مورد نژاد را زیر سؤال ببرد و این موضوع از کیفیت ادبیات نمی‌کاهد. یک رمان تاریخی باید در چارچوب دورهٔ خود عمل کند و شخصیت‌هایی خلق کند که منعکس‌کنندهٔ آن زمان باشند. از این نظر، «بربادرفته» دربارهٔ چگونگی آرزوی سفیدپوستان آن دوران برای ادامهٔ روابط نژادی آموزنده است و خود اسکارلت نشان می‌دهد که چگونه ناامیدی و طمع می‌تواند مردم را کاملاً نسبت به انسانیت یا آزادی دیگران بی‌اعتنا کند.رشد و موفقیت در کار و کسب.اسکارلت در این رمان برجسته است زیرا او به تنهایی، در میان همسالان زن خود، تنها کسی است که «با وجود» پیشروی شرمن در آتلانتا، «با وجود» دو بار بیوه شدن، «با وجود» زن بودن در یک جامعه مردسالار، زنده می‌ماند و رشد می‌کند. اسکارلت استعداد قابل توجهی در تجارت و رهبری دارد. او مزرعه پدرش، تارا، را پس از ویرانی‌های جنگ، بازیابی می‌کند و با کارخانه چوب‌بری خود در آتلانتا به موفقیت بزرگی دست می‌یابد.رشد اسکارلت دقیقاً آینه‌ای از رشد جنوب است. او از نوجوانی لوس به بیوه‌ای سخت‌کوش و سپس به زنی ثروتمند و فرصت‌طلب تبدیل می‌شود که نشان‌دهندهٔ تغییر جنوب از جامعه‌ای مرفه به ملتی در محاصره و سرانجام بازمانده‌ای در معرض خطر است. اسکارلت مظهر هر دو جنوب قدیم و جدید است. او به اشلی، که نماد دنیای گمشده آرمانی جوانمردی و آداب معاشرت است، می‌چسبد، اما به طرز شگفت‌انگیزی با دنیای خشن و فرصت‌طلب جنوب جدید سازگار می‌شود و در نهایت به رت خطرناک می‌پیوندد، که مانند اسکارلت، نماد ترکیبی از قدیم و جدید است.سازگاری برای بقا.شخصیت اسکارلت که هم در رمان و هم در فیلم سال ۱۹۳۹ به تصویر کشیده شده است، در ظاهر، بی‌وجدان و خودخواه است، اما در نهایت، شخصیت‌پردازی او در سراسر داستان، انگ‌های متعددی را به تصویر می‌کشد که از مضمون نویسنده داستان میچل پشتیبانی می‌کنند. میچل در مصاحبه‌ای نادر اذعان کرد که مضمون رمان «بقا» بوده است، که به‌طور خاص در حال بررسی رفتار انسان در مواجهه با فاجعه جنگ داخلی نشان داده شده است.لیزا برتانیولی، نویسنده کتاب "قوانین اسکارلت"، اسکارلت را با تبدیل شدن از یک دختر نازپرورده به یک «زن تاجر بی‌پروا که مسئول تغذیه نه تنها خودش، بلکه خانواده گسترده‌اش نیز هست»، او را به یک آفتاب‌پرست (سازگار با شرایط)) تشبیه کرده است.اسکارلت به دلیل استانداردهای «بانوی جنوبی» که در ابتدای رمان به آنها استناد و نشان داده شده و در سراسر همسالان اسکارلت، که در ملانی ویلکس تجسم یافته است، به نمایش گذاشته شده است، با جایگاه خود به عنوان یک زن دست و پنجه نرم می‌کرد. با این حال، این امر به وضوح توسط اسکارلت به دلیل شرایط وخیمی که قرار است با آن روبرو شود و تحمل کند، به چالش کشیده می‌شود؛ بنابراین، آن معیارهای «بانوی جنوبی» کنار گذاشته می‌شوند زیرا این معیارها نه نیازهای فیزیکی او را برآورده می‌کنند و نه برای بقای فیزیکی او مفید هستند. ماهیت مسئولیت عمومی «بانو» بودن به دلیل تعهد او به بقا، آشکارا نادیده گرفته می‌شودداستان "بربادرفته" نشان می‌دهد که چگونه سختی و گرسنگی می‌تواند اخلاق را برای حفظ بقا خراب کند. وقتی همه چیز به یک مبارزه اساسی برای بقا تقلیل می‌یابد، در شرایط سخت زیستی فضایل افراد می‌تواند تحت الشعاع رذایل قرار گیرد. برای مثال، پیشخدمت خانواده اوهارا، پورک، که در دوران صلح هرگز دزدی نمی‌کرد، به دزدی غذا برای امرار معاش خانواده تارا تقلیل یافت و اسکارلت که در شرایط عادی او را سرزنش می‌کرد، او را سرزنش نکرد زیرا متوجه شد که گزینه‌های آنها محدود به دزدی یا مردن از گرسنگی است. چیزی از سختی‌های دوران بازسازی وجود دارد که با سختی‌های رکود بزرگ آمریکا (۱۹۲۹–۱۹۴۱ میلادی) در طول نگارش رمان "بربادرفته" در زمان حیات خود مارگارت میچل رخ داد، طنین‌انداز می‌شود. این کتاب نباید به عنوان تاریخ در نظر گرفته شود، بلکه باید به عنوان بازتابی از یک دیدگاه بسیار قوی از تاریخ آمریکا، حدود سال ۱۹۳۰، در نظر گرفته شود.یکی از معروف‌ترین صحنه‌های رمان جایی است که اسکارلت برای جستجوی غذا به مزرعه دوازده بلوط می‌رود. دوازده بلوط کاملاً سوخته و محصولات از بین رفته‌اند، اما هنوز در باغ بردگان غذا باقی مانده است. اسکارلت پس از کندن زمین برای یافتن تربچه، به خودش قول می‌دهد: «خدا را شاهد می‌گیرم، خدا را شاهد می‌گیرم، یانکی‌ها مرا مغلوب نخواهند زد. من از این شرایط عبور خواهم کرد و وقتی تمام شود، دیگر هرگز گرسنه نخواهم ماند. نه من و نه هیچ‌یک از اقوامم. حتی اگر مجبور به دزدی یا کشتن شوم - خدا را شاهد می‌گیرم، دیگر هرگز گرسنه نخواهم شد.» این نقطه عطفی برای اسکارلت است، زمانی که او تمام مظاهر زیبایی جنوبی را کنار می‌گذارد و با جدیت به دنبال امنیت مالی می‌رود.امید داشتن به آینده و روحیه شکست‌ناپذیری.این نقل قول که توسط اسکارلت اوهارا در پایان بربادرفته گفته می‌شود، عزم و امید تسلیم‌ناپذیر او را نشان می‌دهد. «با روحیه مردمش که شکست را نمی‌پذیرفتند، حتی وقتی که شکست به صورتشان خیره شده بود، چانه‌اش را بالا گرفت. می‌توانست رت را پس بگیرد. می‌دانست که می‌تواند..» این نقل قول، روحیه شکست‌ناپذیر اسکارلت اوهارا و انعطاف‌پذیری او را که شخصیت او را در سراسر «بر باد رفته» تعریف می‌کند، در بر می‌گیرد. حتی پس از تحمل خسارات عظیم شخصی و اجتماعی، اسکارلت از پذیرش شکست امتناع می‌کند. اشاره به «روحیه مردمش» عزم شخصی او را به هویت فرهنگی گسترده‌تر اشراف جنوبی مرتبط می‌کند، که به عنوان کسانی که در مواجهه با سختی‌ها تسلیم نمی‌شوند، به تصویر کشیده شده‌اند. این نقل قول همچنین مضمون امید و پشتکار رمان را برجسته می‌کند، زیرا عزم اسکارلت برای بازگرداندن رت، منعکس‌کننده عزم قبلی او برای زنده ماندن و بازسازی پس از جنگ داخلی است.همچنین نقل قول، «فردا روز دیگری است!»، بیان نمادین امید و انعطاف‌پذیری اسکارلت اوهارا در مواجهه با سختی‌ها است. این عبارت، عزم او برای استقامت، صرف نظر از اینکه شرایطش چقدر وخیم باشد، را در بر می‌گیرد. این عبارت به عنوان یک مانترا (نوعی مراقبه) برای بقا عمل می‌کند و نشان می‌دهد که مهم نیست اوضاع چقدر بد به نظر برسد، همیشه امکان شروعی تازه و فرصت‌های جدید در روز آینده وجود دارد. این نگرش، محور شخصیت اسکارلت و مضمون اصلی رمان، یعنی بقا در میان هرج و مرج و ویرانی جنگ داخلی و پیامدهای آن است.در فیلم سال ۱۹۳۹.انتخاب بازیگر.در حالی که استودیو و عموم مردم موافق بودند که نقش رت باتلر باید به کلارک گیبل (به جز خود کلارک گیبل) برسد، انتخاب بازیگر برای نقش اسکارلت سخت‌تر بود. جستجوی بازیگر زن برای بازی در نقش اسکارلت در نسخه سینمایی رمان، نام‌های بزرگی را در تاریخ سینما به خود جلب کرد، مانند بت دیویس (که در سال ۱۹۳۸ در نقش یک زن زیبای جنوبی در فیلم جزبل» انتخاب شده بود) و کاترین هپبورن که تا آنجا پیش رفت که از تهیه‌کننده دیوید او. سلزنیک درخواست وقت ملاقات کرد و گفت: «من اسکارلت اوهارا هستم! این نقش عملاً برای من نوشته شده است.» سلزنیک با صراحت پاسخ داد: «نمی‌توانم تصور کنم که رت باتلر دوازده سال تو را تعقیب کند.»زن جوان انگلیسی، که عملاً در آمریکا ناشناخته بود، متوجه شد که چندین بازیگر انگلیسی، از جمله رونالد کولمن (ابتدا برای نقش رت باتلر انتخاب شده بود) و لسلی هاوارد (در نقش اشلی)، برای نقش‌های اصلی مرد در فیلم «بر باد رفته» در نظر گرفته شده‌اند. مدیر برنامه او، نماینده لندن آژانس استعدادیابی مایرون سلزنیک بود که توسط برادر دیوید سلزنیک، مایرون، اداره می‌شد. لی در فوریه ۱۹۳۸، قبل از اکران فیلمش «آتش بر فراز انگلستان» در آمریکا، از مایرون خواست تا نام اسکارلت را برای او در نظر بگیرد. دیوید سلزنیک هم «آتش بر فراز انگلستان» و هم جدیدترین فیلم او، «یک یانکی در آکسفورد» را در آن ماه تماشا کرد و فکر کرد که او عالی است اما به هیچ وجه اسکارلت مناسبی نیست، زیرا «بیش از حد بریتانیایی» بود. اما مایرون سلزنیک ترتیب داد تا دیوید برای اولین بار در شب دسامبر ۱۹۳۸، زمانی که آتش‌سوزی انبار آتلانتا در فضای پشتی مشترک سلزنیک اینترنشنال و آرکی‌او پیکچرز فیلمبرداری می‌شد، با لی ملاقات کند. لی و معشوق آن زمانش لارنس اولیویه (که بعدها همسرش شد) به عنوان مهمان مایرون سلزنیک، که او هم مدیر برنامه‌های اولیویه بود، به آنجا آمده بودند، در حالی که لی در هالیوود به امید بازی در فیلم اخیر اولیویه، بلندی‌های بادگیر، به سر می‌برد. دو روز بعد، دیوید سلزنیک در نامه‌ای به همسرش اعتراف کرد که لی «اسب سیاه اسکارلت» است و پس از یک سری آزمون بازیگری، انتخاب او در ۱۳ ژانویه ۱۹۳۹ اعلام شد. درست قبل از فیلمبرداری فیلم، سلزنیک به اد سالیوان اطلاع داد: «والدین اسکارلت اوهارا فرانسوی و ایرلندی بودند. به‌طور مشابه، والدین خانم لی نیز فرانسوی و ایرلندی هستند.»در هر صورت، لی انتخاب شد — علیرغم اعتراض عمومی مبنی بر اینکه این نقش برای یک بازیگر انگلیسی بیش از حد «آمریکایی» است — اما لی توانست نقش را آنقدر خوب بازی کند که در نهایت برای بازی در نقش اسکارلت اوهارا برنده جایزه اسکار شد.سایر بازیگران زن در نظر گرفته شده.سلزنیک ۱۱۰ استعدادیاب را استخدام کرد تا تئاترهای کوچک، مدارس تئاتر و دانشگاه‌ها را برای یافتن دختری که نقش اسکارلت را بازی کند، جستجو کنند. صدها نفر برای تست بازیگری به هالیوود فرستاده شدند. سلزنیک تخمین زد که این جستجو ۹۲۰۰۰ دلار برایش هزینه داشته است. در پایان دو سال، او هنوز نتوانسته بود اسکارلت خود را پیدا کند.بین اواخر ۱۹۳۷ و اواسط ۱۹۳۸، استودیوی سلزنیک اینترنشنال پیکچرز ۱۲۱ نامه برای پیشنهاد نقش اسکارلت دریافت کرد، از جمله کاترین هپبورن، جوآن کراوفورد، بت دیویس، باربارا استانویک و لوسیل بال.در ادامه گزینش، تنها ۳۱ بازیگر زن آزمون بازیگری دادند، از جمله (فهرست افراد به همراه تاریخ اولین آزمون بازیگری و سن آنها در آن زمان):همچنین لانا ترنر پس از آزمون بازیگری‌اش حذف شد، زیرا کیوکر احساس می‌کرد که او برای ایفای نقش عمیقی که نیاز دارد، خیلی جوان است.تا دسامبر ۱۹۳۸، کیوکر و دیوید سلزنیک انتخاب را به پائولت گودارد و ویوین لی محدود کردند. در ۲۱ دسامبر، از هر دو بازیگر زن آزمون بازیگری تکنی‌کالر گرفته شد، آنها تنها کسانی بودند که این نوع از آزمون را دریافت کردند. لی پس از این آزمون‌ها انتخاب شد، انتخابی که از نظر عموم بحث‌برانگیز بود، زیرا او آمریکایی نبود. به این ترتیب جستجوی بازیگران برای ایفای نقش شخصیت‌های اصلی، به افسانه آمریکایی تبدیل شد: ۱۴۰۰ مصاحبه و ۹۰ آزمون بازیگری انجام شد تا سلزنیک، ویوین لی، بازیگر ۲۶ ساله بریتانیایی، را برای نقش اسکارلت انتخاب کند.تفاوت فیلم سال ۱۹۳۹ با رمان میچل.نسخه سینمایی با صحنه‌ها و دیالوگ‌های فشرده، طرح کلی کتاب را دنبال می‌کند. با این حال، فیلمنامه‌نویسان تصمیم گرفتند بخش مربوط به دو فرزند اول اسکارلت را از فیلم حذف کنند. رمان اطلاعات دقیقی دربارهٔ زندگی اولیه پدر و مادر اسکارلت، جرالد و الن اوهارا ارائه می‌دهد که تا حد زیادی در فیلم وجود ندارد و بخش زیادی از زمینه اجتماعی رمان را کنار می‌گذارد. نگرش‌های نژادی رمان در فیلم ملایم‌تر شده است - زبان توهین‌آمیز و اشاره به کو کلاکس کلان حذف شده است و مضامین جنسی حمله به اسکارلت در شهرک آزادگان حذف شده است. تجاوز رت باتلر به اسکارلت نیز تعدیل شده است.مقایسه با شخصیت‌های دیگر.تروی پترسون از «انترتینمنت ویکلی» استدلال کرد که الی مک‌بل، شخصیت اصلی مجموعه تلویزیونی با همین نام، شباهت‌هایی به اوهارا دارد و «اسکارلت و آلی شاهزاده خانم‌های افسانه‌ای هستند که تقریباً به اندازه باربی و اسکیپر به زنان واقعی شباهت دارند.» پترسون نوشت که آلی شبیه به اسکارلت است زیرا او نیز فرزندی از یک خانواده طبقه حاکم است، «ناامیدانه در حسرت یک قایق رؤیایی غیرقابل دسترس است» و به جای «مامی» یک «هم اتاقی سیاه‌پوست جسور» دارد که «او را آرام می‌کند».مقایسه با بلانش دوبوا.بازی بعدی ویوین لی در نقش دختر زیبای جنوبی بلانش دوبوا روی صحنه و در اقتباس سینمایی سال ۱۹۵۱ از "اتوبوسی به نام هوس" که برنده جایزه اسکار شد، او را با بازی‌اش در نقش اسکارلت مقایسه کرده‌اند.نقش بلانش دوبوا به‌طور تصادفی در ابتدا برای تلولا بنکهد نوشته شده بود، که او نیز قبلاً برای نقش اسکارلت اوهارا تست داده بود. شخصیت بلانش اغلب به عنوان یک تضاد بین یک زن میانسال در مقابل اسکارلت جوان و با اراده دیده می‌شود. بلانش با بیماری روانی، سوءاستفاده خشونت‌آمیز (از استنلی) و اضطراب شدید دست و پنجه نرم می‌کند. در نهایت، برخلاف اسکارلت که برای غلبه بر مشکلاتش خود را جمع و جور می‌کند، بلانش به جنون دچار می‌شود و به یک آسایشگاه روانی منتقل می‌شود. آنتونی هاولوک-آلن اظهار داشت: «چیزی که بود این بود که اسکارلت دقیقاً مشکل ویوین لی را داشت، دقیقاً همان شخصیت بود. دختری بود که از آنچه به دست آورده بود ناراضی بود، ماه را می‌خواست، هزاران چیز می‌خواست و آماده بود تا برای رسیدن به آنها ریسک‌های بزرگی را بپذیرد، با یک انگیزه شخصی عظیم برای رسیدن به آنچه می‌خواست، و این چیزی بود که ویوین داشت: یک انگیزه عظیم برای خروج از جایی که بود و ورود به دنیایی بزرگتر… برای کسی شدن.در فرهنگ عامه.پی‌بی‌اس اوهارا را «احتمالاً مشهورترین شخصیت زن در تاریخ آمریکا» نامیده است.«کارول برنت شو» سه بار اقتباس سینمایی بربادرفته را تقلید کرد، به ویژه در اقتباسی به نام "با باد رفت!" در فصل دهم آن. کارول برنت دو بار نقش اسکارلت را تقلید کرد - یک بار به عنوان «اسکارلت اوفیور» و بار دیگر به عنوان «ستاره کوچک اوهارا» - در حالی که ویکی لارنس بار دیگر به‌طور خلاصه این نقش را تقلید کرد. نمایش کمدی "با باد رفت!" در ژانویه ۱۹۹۹ توسط تی‌وی گاید به عنوان شماره ۲ در فهرست «۵۰ لحظه خنده‌دار تلویزیونی تمام دوران» قرار گرفت، در حالی که لباس پرده مانند برنت که توسط طراح لباس این مجموعه تلویزیونی باب مکی طراحی شده بود، در مؤسسه اسمیتسونین به نمایش گذاشته شده است.در رمان اتحادیه ابلهان نوشته جان کندی تول که پس از مرگش در سال ۱۹۸۰ منتشر شد، یک رقصنده آماتور به نام «هارلت اوهارا» در بار «شب شادی» لانا لی، اجرایی «زیبای جنوبی» اجرا می‌کند. این نام اشاره‌ای به اسکارلت اوهارا است. نام‌های «هارلا»، «اسکارلا» و «اوهورور» نیز در زبان عامیانه برای اشاره به او استفاده می‌شود.