ترپ (سبک موسیقی) کیست؟ توضیح بده.
ترپ (به انگلیسی: Trap) یک زیرشاخه از موسیقی هیپ هاپ است که در اواخر دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی در جنوب ایالات متحده آمریکا، به‌ویژه در شهر آتلانتا، شکل گرفت. این سبک از نظر موسیقایی با ضرب‌آهنگ‌های تهاجمی و محتوای غنایی خود شناخته می‌شود. مشخصه‌های اصلی صدای ترپ شامل ضرب‌های سنگین کیک درام ۸۰۸ با ساب-باس عمیق، سنج‌های ریز (Hi-hats) با الگوی ریتمیک سریع و چندلایه (اغلب با استفاده از سه‌چنگ یا تریپلت)، و سینث‌سایزرهایی با تم تاریک و سینمایی است که فضایی وهم‌آلود و پرخاشگرانه ایجاد می‌کنند.واژه «ترپ» در اصل به مکانی اشاره داشت که در آن مواد مخدر به فروش می‌رسید (Trap House) و اشعار این سبک نیز عمدتاً به زندگی در این محیط، سختی‌ها، فقر، خشونت، تجارت مواد مخدر و تلاش برای رسیدن به ثروت و خروج از این «تله» می‌پردازد. در دهه ۲۰۱۰، ترپ به یکی از مسلط‌ترین و تأثیرگذارترین اشکال موسیقی هیپ هاپ تبدیل شد و عناصر آن به‌طور گسترده در موسیقی پاپ، آراندبی و موسیقی رقص الکترونیک (EDM) نیز نفوذ کرد.تاریخچه.ریشه‌ها (اواخر دهه ۱۹۹۰ – اوایل دهه ۲۰۰۰).ریشه‌های موسیقی ترپ به صحنه هیپ هاپ جنوب آمریکا در اواخر دهه ۱۹۹۰ بازمی‌گردد. گروه‌ها و هنرمندانی مانند یوجی‌کی (UGK)، ایت بال و ام‌جی‌جی (8Ball &amp; MJG) و مستر پی (Master P) از اولین کسانی بودند که در آثار خود به سبک زندگی مرتبط با «ترپ» و تجارت مواد مخدر پرداختند و پایه‌های صوتی این سبک را با الهام از کرانک و هیپ هاپ جنوب بنا نهادند. با این حال، تثبیت ترپ به عنوان یک سبک مشخص و نام‌گذاری آن در اوایل دهه ۲۰۰۰ در آتلانتا رخ داد. آلبوم "Trap Muzik" از رپر اهل آتلانتا، T.I.، که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد، به عنوان یکی از اولین آلبوم‌هایی شناخته می‌شود که این سبک را به مخاطبان گسترده معرفی و نام «ترپ» را بر سر زبان‌ها انداخت.در کنار T.I.، هنرمندان دیگری چون گوچی مین و یانگ جیزی نیز به عنوان پیشگامان اصلی این سبک شناخته می‌شوند. این سه نفر که گاهی «تثلیث مقدس ترپ آتلانتا» نامیده می‌شوند، با آثار خود مضامین اصلی و صدای خام ترپ را تعریف کردند. تهیه‌کنندگانی مانند دی‌جی تومپ (DJ Toomp) و به ویژه شاوتی رد (Shawty Redd) با خلق ضرب‌آهنگ‌های سنگین، تاریک و مبتنی بر سینث‌سایزر، نقش کلیدی در شکل‌گیری هویت صوتی ترپ اولیه داشتند.ظهور در جریان اصلی (دهه ۲۰۱۰).در اوایل دهه ۲۰۱۰، ترپ با تغییراتی در ساختار صوتی خود، وارد جریان اصلی موسیقی شد. تهیه‌کننده‌ای با تولید ضرب‌آهنگ‌هایی برای هنرمندانی چون واکا فلوکا فلیم (به‌ویژه آهنگ "Hard in the Paint") و ریک راس (آهنگ "B.M.F.")، صدای ترپ را به سطحی جدیدی از انرژی و خشونت صوتی رساند. بیت‌های او با استفاده از ارکستراسیون‌های حماسی، سازهای برنجی، سینث‌سایزرهای لایه‌لایه و درام‌های ۸۰۸ قدرتمند، به الگویی برای تهیه‌کنندگان نسل جدید ترپ تبدیل شد.موفقیت این صدا راه را برای موج جدیدی از هنرمندان ترپ مانند فیوچر، 2 چینز و به خصوص گروه میگوس باز کرد. میگوس با فلو (جریان خواندن) سه‌گانه و منقطع خود که به "Migos flow" مشهور شد، تأثیر عمیقی بر نحوه رپ‌خوانی در هیپ هاپ مدرن گذاشت. در این دوره، ترپ از یک زیرشاخه منطقه‌ای به یکی از محبوب‌ترین و تجاری‌ترین سبک‌های هیپ هاپ در سطح جهانی تبدیل شد.ترپ الکترونیک (EDM Trap).همزمان با رشد ترپ در هیپ هاپ، تهیه‌کنندگان موسیقی رقص الکترونیک (EDM) نیز شروع به الهام‌گیری از عناصر صوتی آن کردند. در حدود سال ۲۰۱۲، سبکی به نام «EDM Trap» ظهور کرد که ویژگی‌های ترپ هیپ هاپ (مانند درام‌های ۸۰۸ و های-هت‌های سریع) را با عناصر موسیقی دابستپ، تکنو و سایر سبک‌های الکترونیک ترکیب می‌کرد. این سبک جدید عمدتاً بی‌کلام بود و بر روی فراز و فرودهای پرانرژی (Drops) برای اجرا در فستیوال‌ها و کلاب‌ها تمرکز داشت.هنرمندانی مانند TNGHT (متشکل از هادسن موهاوک و لونیس)، آرال گرایم (RL Grime)، و فلاس‌تراداموس (Flosstradamus) از پیشگامان این جنبش بودند. موفقیت جهانی آهنگ وایرال "Harlem Shake" از باوئر (Baauer) در سال ۲۰۱۳، سبک EDM Trap را به شهرت جهانی رساند و آن را به یکی از پدیده‌های اصلی موسیقی الکترونیکی در اواسط دهه ۲۰۱۰ تبدیل کرد.ویژگی‌های موسیقایی.ساختار ریتمیک.ستون فقرات موسیقی ترپ، الگوی درام آن است. این الگو تقریباً همیشه شامل موارد زیر است:تمپوی قطعات ترپ معمولاً بین ۱۳۰ تا ۱۷۰ ضرب در دقیقه (BPM) است، اما اغلب به صورت نیمه‌زمان (Half-time) حس می‌شود (یعنی حدود ۶۵-۸۵ BPM) که فضایی آرام و در عین حال پرتنش ایجاد می‌کند.ملودی و هارمونی.ملودی‌ها در موسیقی ترپ اغلب ساده، تکرارشونده و تاریک هستند. این ملودی‌ها معمولاً با استفاده از سینث‌سایزرها، سمپل‌ها یا سازهای مجازی نواخته می‌شوند. استفاده از صداهای ارکسترال مانند سازهای زهی، بادی برنجی، گروه کر (Choir) و پیانوهای با تم مینور بسیار رایج است که فضایی سینمایی، حماسی یا وهم‌آلود به موسیقی می‌بخشد. هدف اصلی ملودی و هارمونی در ترپ، ایجاد یک اتمسفر مشخص است تا بستری برای اجرای رپر فراهم کند.مضامین کلامی.اشعار ترپ به طور سنتی بر روایت تجربیات زندگی در محیط‌های فقیر و خطرناک شهری متمرکز است. مضامین اصلی شامل موارد زیر است:اگرچه این مضامین گاهی به دلیل ترویج خشونت و سبک زندگی مجرمانه مورد انتقاد قرار گرفته‌اند، اما بسیاری از هنرمندان و طرفداران، آن را بازتابی صادقانه از واقعیت‌های اجتماعی و اقتصادی در برخی جوامع می‌دانند.ترپ در ایران.موسیقی ترپ در اواخر دهه ۱۳۹۰ خورشیدی به طور جدی وارد صحنه موسیقی هیپ هاپ فارسی شد و به سرعت در میان نسل جوان محبوبیت یافت. هرچند پیش از آن نیز رگه‌هایی از این سبک در آثار برخی هنرمندان هیپ هاپ ایرانی شنیده می‌شد، اما موج جدیدی از هنرمندان جوان به طور کامل این سبک را به عنوان هویت موسیقایی خود برگزیدند.هنرمندان ایرانی با بومی‌سازی مضامین ترپ، آن را با شرایط اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی ایران تطبیق دادند. موضوعاتی مانند مشکلات اقتصادی، اختلاف طبقاتی، آرزوی مهاجرت، ناامیدی‌های اجتماعی و همچنین نمایش سبک زندگی لاکچری به شیوه‌ای ایرانیزه شده، در اشعار ترپ فارسی برجسته شد. تهیه‌کنندگان ایرانی نیز با استفاده از المان‌های صوتی ترپ جهانی و گاهی ترکیب آن با ملودی‌های شرقی، صدایی منحصربه‌فرد را به این سبک در ایران بخشیدند. این سبک به خصوص در پلتفرم‌های آنلاین و شبکه‌های اجتماعی با استقبال گسترده‌ای مواجه شد و به صدای بخشی از نسل جدید جوانان ایرانی تبدیل گردید.تأثیر فرهنگی و انتقادها.ترپ فراتر از یک سبک موسیقی، به یک پدیده فرهنگی تبدیل شده است. تأثیر آن بر مد، زبان و حتی رقص (مانند رقص Dab که توسط گروه میگوس محبوب شد) کاملاً مشهود است. بسیاری از هنرمندان بزرگ پاپ و آراندبی، از بیانسه و تیلور سوئیفت گرفته تا آریانا گرانده، از ضرب‌آهنگ‌ها و عناصر ترپ در آثار خود استفاده کرده‌اند که نشان‌دهنده نفوذ عمیق این سبک در موسیقی جریان اصلی است.با این حال، ترپ همواره با انتقاداتی نیز روبرو بوده است. منتقدان اغلب به مضامین اشعار آن اشاره می‌کنند و آن را به ترویج خشونت، زن‌ستیزی و سوءمصرف مواد مخدر متهم می‌کنند. همچنین، برخی منتقدان موسیقی، ساختار موسیقایی ترپ را به دلیل تکراری و فرمول‌محور بودن مورد نقد قرار داده‌اند و معتقدند که بسیاری از تولیدات این سبک فاقد نوآوری هستند. با وجود این انتقادات، ترپ همچنان به عنوان یکی از زنده‌ترین و تأثیرگذارترین نیروهای موسیقی معاصر به تکامل خود ادامه می‌دهد.اختلاف‌ها بر سر نام سبک.سبکی که در این مقاله با عنوان ترپ‌استپ معرّفی شده است، حتّی یک نام رسمی یا مورد قبول همگان نیز ندارد و بر سر نام آن بحث‌های زیادی صورت گرفته است. از زمان پیدایش این سبک در اوایل سال ۲۰۰۷ تابه‌امروز، اسامی گوناگونی همچون «نیو ترپ» و «داب‌استپ» را برای اشاره به آن به کار گرفته‌اند. امّا در میان این اسامی، پرطرفدارترین آن‌ها «ترپ» است. اشاره به این سبک با نام «ترپ» موجب ناراحتی بسیاری از هواداران هیپ‌هاپ جنوبی و سایر دوستداران موسیقی شده است؛ زیرا «موسیقی ترپ» دراصل نامی است که تا پیش از این بسیاری از آن برای نامیدن سبک هیپ‌هاپ جنوبی استفاده می‌کردند.