رضا طاهری کیست؟ توضیح بده.
رضا طاهری (متولد ۱ مرداد ۱۳۵۵، بندر کنگان) شاعر و نویسنده ایرانی است. بیشتر شعر سپید می‌سراید؛ و تاکنون چهار مجموعه شعر و هشت کتاب از او به چاپ رسیده‌است. مهم‌ترین اثر وی در زمینه جغرافیای تاریخی جنوب "از مروارید تا نفت" است. طاهری دانش آموخته‌ی دکترای ادبیات فارسی است و در کنار شعر و شاعری و پژوهش در تاریخ جغرافیا که وجه غالب کار اوست به ترجمه شعر نزار قبانی از عربی به فارسی و همچنین همراهی با گروه‌های تئاتر نیز پرداخته‌است.آثار.نمونهٔ آثار شعر.چهار شعر کوتاه برای سفر از چهار مجموعه شعر رضا طاهریجامه دانم را که بستیکالسکه‌ای گوشهٔ خیابان ایستاد وگفت: «فقط دو نفر» / ترس من با تو سوار شدآخرِ این هر شب در این پیراهن نیستمباد می‌آید و می‌بردمبی‌خبر از هرکجا که دلم برای تو تنگ است وتو آسمان را می‌کشی روی سرتکه از من خبری نیستاز این که ماه را برمی‌دارم از آسمان خالیمی‌گذارم گوشه لبت که خدایی بکنمسفر به من آموختدر راه‌های گمنام قدم بردارمبه مسافرخانه‌های گمنام برومبا آدم‌های گمنام دوست شومبه راستی سفر برای من چه داشتکه همیشه غمگین ام می‌کردهمیشه یک مسافر نا شناخته‌امکه ناگزیر به عبور از تاریکی استوقتی از سفر به خانه بر می‌گردممی‌ترسم چمدان ام را باز کنندتو همه جا پراکنده شویو حضور مرا دریابندنمونهٔ ترجمه از شعر نزار قبانی.می‌گویدم هنگامی که به رقص برمی‌خیزاندمکلمه‌هایی که شبیه دیگر کلمه‌ها نیستزیرِ بازوهایم را می‌گیردو بر یکی ابر می‌نشانَدمبارانی سیاه از چشمان‌امتند… تند می‌باردمرا با خود می‌برد… می‌بردبه بعد از ظهری که ایوانش عطرآگین استو من دخترکی در دستانِ اوپَری که نسیم‌اش می‌بردبرایم هفت دایرهٔ ماه می‌آورددر دستان‌اش… و بقچه‌ای ترانه می‌آوردآفتابی می‌دهدمو تابستانی… و دسته‌ای از چلچله‌هاچیزهایی بازمی‌گوید که سرگیجه می‌گیرمبه من می‌گوید: هدیهٔ گرانبهایمو برابر با هزارها ستارهمن گنج امو زیباترین نقشی که دیده‌استآن‌سان که رقص و گام‌ها را از یاد می‌برمکلمه‌هایی که تاریخ ام را باژگونه می‌کندبرای لحظه‌ای مرا زن می‌سازدبرایم قصری خیالی می‌سازدکه جز زمانی کوتاه در آن زندگی نمی‌کنمو بازمی‌گردم به سوی میز خود و بازمی‌گردمهیچ چیزی با من نیستجز کلمه‌هاکتاب کارتونی (داستانک‌های شاعرانه).- پسرک پنج ساله یک عدد- عروسک خنده‌رو یک عدد- قالیچهٔ ایرانی یک عدد.- یک اتاق محتوی وسایل لازم زندگی.قالیچه را توی اتاق فرش کنید. پسربچه را روی حصارک‌های باغچهٔ قالیچه بگذارید، عروسک را هر جا که پسر بچه دلش خواست. پسربچه روی گلبرگ‌های باغ راه می‌رود، گل‌ها زیر پایش له می‌شوند. عروسک از ته دلش به او می‌خندد. پسر بچه دل گرفته گوشه‌ای از رنگ آبی قالیچه می‌نشیند. گل نیلوفری را می‌چیند و در آب می‌اندازد.نظرات.وی پیشنهاد می‌کند برای نام‌گذاری روزها بر اساس سنت ایرانی تلفیقی از گاه‌شمار جلالی و باستانی مورد نظر قرار گیرد در این روش تعداد روزهای ماه بر مبنای تقویم جلالی حساب شده مثلاً شش ماه اول همان ۳۱ روز باشد و روزهای نامگذاری شده باستانی بر پایهٔ نامگذاری کهن ماه‌های ۳۰ روزه نامگذاری شود و روز ۳۱ ماه نیز نامگذاری جدید شود. در این روش ۵ یا ۶ روز به آخر سال نمی‌رود؛ مثلاً سپندارمذ برابر ۵ اسفند به بهمن ماه منتقل نمی‌شود یا هرمزدروز و شب یلدا دقیقاً با تقویم جلالی و منطبق با گاه‌شماری طبعیت در تقویم خواهد بود؛ و با همین شکل گاهنبارها نیز با گاه‌شماری طبیعی خود همراه می‌شوند. ایشان تیرگان را برابر نام کهنش و در روز ۱۳ تیر در تقویم جلالی می‌داند نه ۱۰ تیر و می‌نویسد: «از جمله ۶ گاهنبار مهم مِیدیوشَهم به معنی «میان تابستان» است که جشن برداشت خرمن نیز بوده‌است. افزون بر تیر روز ۱۵ تیرماه(۱۰۵ روز از سال گذشته) بتیکان (دی به مهر) جشن می‌گرفته‌اند، آفرینش آب در این گهنبار رخ داده‌است. در بندهشن آمده‌است: «دیگر، آب را آفرید به پنجاه و پنج روز که از روز مهر، ماه اردیبهشت است تا روز آبان، ماه تیر، پنج روز درنگ کرد تا روز دی به مهر. آن پنج روز گاهنبار و آن را نام مدیوشم (فرنبغ دادگی، ترجمه بهار، ۱۳۷۵، ص ۴۱)» در اوستا، کردهٔ چهارم می‌خوانیم: «تشتر، ستارهٔ رایومند فرهمند را می ستاییم؛ که شتابان به سوی فراخکرت بتازد چون آن تیرِ در هوا پَران که آرش تیرانداز - بهترین تیرانداز ایرانی -از کوه «اَیریو خشتوثَ» به سوی کوه «خوانونـَت» بینداخت… آن‌گاه آفریدگار اهوره مزدا بدان دمید، پس آنگاه [ایزدان] آب و گیاه، مهر فراخ چراگاه، آن [تیر] را راهی پدیدآوردند. (دوستخواه، ج ۱، ص ۳۳)» «جشن تیرگان» از بزرگ‌ترین جشن‌های ایران باستان است در ستایش و گرامی‌داشت «تیشتـَر» (تِشتـَر- تیر-شباهنگ- شِعرای یَمانی)، ستارهٔ باران‌آور در باورهای مردمی، و درخشان‌ترین ستارهٔ آسمان که در نیمهٔ دوم سال، هم‌زمان با افزایش بارندگی‌ها، در آسمان سرِ شبی دیده می‌شود. جشن تیرگان در آیین‌های آب پاشی (آب ریزان یا آب پاشان)، فال کوزه، روز آرش شیواتیر و نویسندگان و دست بند تیر و باد نمود بارزد دارد.»