پارسوآ کیست؟ توضیح بده.
لشکرکشی تیگلات-پیلسر سوم.نتیجهٔ نخستین لشکرکشی تیگلات-پیلسر سوم به کوهستان زاگرس همانا ایجاد دو ایالت جدید پارسوا و بیت همبان در پادشاهی آشور بود . این دو ایالت تا سقوط آشور جزو آن بودند. در عهد سارگون دوم مقام رئیس ناحیهٔ پارسوا در آشور وجود داشته از نامه‌ای که فورر بدان اشاره کرده چنین بر می‌آید که پارسوا بعدها هم جزو آشور بوده. در زمان آشور -ناصیر-پال ایالت کیشه سو که شرقی‌تر از پارسوا بوده جزو آشور شمرده می‌شده.. گذشته از ایجاد ایالات پارسوا و بیت همبان یک نتیجهٔ دیگر لشکرکشی تیگلات-پیلسر سوم در سال - ۷۴۴ (پیش از میلاد) عبارت بود از تصرف اسبان و دام‌ها و بردن عده‌ای پیشه‌ور پارسوایی به آشور. بعدها بخشی از ساکنان را که در ایالت جدید آشور باقی‌مانده بودند نیز از آنجا تعبید و منتقل کردند. سال‌نامه‌های تیگلات-پیلسر سوم در وقایع سال ۷۳۸ (پیش از میلاد) می‌نویسد که عده‌ای از اسیران کوتی و ساکنان بیت سان گی بو تو را در شمال سوریه و فنیقیه شمالی مسکن دادند.گزارش حاکم منصوب پارسوآ.هنگام شورش ایالت مادی خارخار در زمان سارگون دوم پیرامون سال‌های - ۷۱۵ پ. م. - شخصی که از طرف آشوریان در پارسوا حاکم بوده از اوضاع تحت فرمانش خطاب به سارگون دوم چنین اطلاع می‌دهد که ۲۰۰۰ مرد جنگی دارد. در بیت همبان هم لشکریانی وجود دارند. او از ماننا و مازائوما منتظر کمک است و قصور و تساهل در انجام وظیفه را رد می‌کند و می‌گوید که عده‌ای اسیر گرفته شده و در نیککور مرکز پارسوآ بیماری واگیری افتاده و از ۵۰ نفری که به اتفاق حاکم آمده بودند ۱۵ نفر تلف شده و مردم سرزمین اتحادیه قبایل ماد دشمنی می‌ورزند. نیککور، کین گوختو، کیزاخاسی و خارخار و غیره جزو شهرهایی که در خط مقدم جبهه یا ایالات شورشی قرار داشتند نام برده شده استپارسوا از دید مورخان.تئوری هیوزینگ این است که گویا پارسوا میهن پارسیان بوده و ایشان پس از تسخیر آن ناحیه بدست آشوریان از آنجا به پارس هجرت کردند. مخالفان این تئوری ابراز می‌دارند اولاً تجزیه و تحلیل نام‌هایی که منابع موجود به « پارسوا » منسوب می‌دانند نشان می‌دهد که مردم آن سرزمین هرگز آریایی نبودند و بالنتیجه نمی‌توانند نسبتی با پارسیان داشته باشند. ثانیاً نام کورش یکم پادشاه پارس در منبع آشوری در آغاز دههٔ سوم - ۶۳۰ - قرن هفتم پ. م. آمده است و حال آنکه پارسوا مسلماً در آن تاریخ جزو آشور بوده و قدرت آشور هنوز استوارتر از آن بود که هجرت ساکنان متصرفات خویش را اجازه دهد.پارسوا جنوبی‌تر از زاب کوچک کوچک و در دیاله علیا قرار داشته و از یک سو با نواحی مختلف نامار و توپ‌لیاش در دیالهٔ وسطا و سفلا و از دیگر سو با ماننا و نواحی مختلف متمایل به ماننا و بالاخره با نواحی مختلف سرزمین ماد هم‌مرز بوده. و همچنین از کتیبه‌های اورارتویی مشهود است که پارسوا میان ماننا و سرزمین بابلی نامار قرار داشته. از مجموع مراتب فوق چنین نتیجه گرفته می‌شود که پارسوا را باید در حدود سنندج کنونی جستجو کرد.عده‌ای از محققان محل پارسوآ را در نقاط بسیار شمالی‌تر قرار می‌دهند و نزدیکی آن را به نامار در نظر نمی‌گیرند ولی این بدان معنی است که پارسوآ از لحاظ حدود ارضی با پادشاهی‌های آراشتوا، آمکا و آتا منطبق بوده. در سالنامه‌های آشور-ناصیر-پال دوم محل کشور پارسوآ به بخش‌های جنوبی زاموآ می‌خورد و سه شاهک آتا، آراشتوا و آمکا جزو سرزمین زاموآ بودند ولی زبان مردم آن سرزمین کماکان کاسپی بوده‌استتئوری دانشمندان.ویدنر و پس از وی، کامرون و بسیاری دیگر معتقدند که کوروش یکم پادشاه پرسید متأخر نبوده بلکه سلطنت پارسوا را در کوه‌های زاگرس و یا سرزمینی بینابین آن دو داشته. ولی ویدنر این نکته را که ناحیهٔ خودیمری که در همان متن آمده و همزمان با کوروش یکم به آشور باج می‌داده و مسلماً با قلمروی کوروش یکم مجاور بوده و در مشرق ایلام و کرانه‌های خلیج فارس یعنی در کنار پارس قرارداشته در نظر نگرفته است.