رابرت ردفورد کیست؟ توضیح بده.
چارلز رابرت ردفورد جونیور (به ؛ – ) بازیگر و فیلم‌ساز آمریکایی بود. او جوایز متعددی از جمله یک جایزه اسکار، یک جایزه بفتا، پنج جایزه گلدن گلوب (از جمله جایزه گلدن گلوب سیسیل بی. دمیل ۱۹۹۴)، جایزه یک عمر دستاورد انجمن بازیگران سینما ۱۹۹۶، یک جایزه افتخاری اسکار ۲۰۰۲، نشان افتخار مرکز کندی در سال ۲۰۰۵، مدال آزادی ریاست جمهوری ۲۰۱۶ و جایزه سزار افتخاری ۲۰۱۹ را دریافت کرد. او در سال ۲۰۱۴ از سوی مجله "تایم" به عنوان یکی از ۱۰۰ فرد تأثیرگذار جهان معرفی شد.ردفورد حرفه بازیگری خود را در تلویزیون با بازی در مجموعه‌های "آلفرد هیچکاک تقدیم می‌کند" و "منطقه گرگ و میش" آغاز کرد و سپس اولین بازی خود در برادوی را با بازی در نقش یک شوهر تازه ازدواج کرده در نمایش کمدی "پابرهنه در پارک" (۱۹۶۳) اثر نیل سایمون انجام داد. ردفورد اولین بازی خود در سینما را با بازی در فیلم "شکار جنگ" (۱۹۶۲) انجام داد و سپس با بازی در نقش اصلی در فیلم‌های "پابرهنه در پارک" (۱۹۶۷)، "بوچ کسیدی و ساندنس کید" (۱۹۶۹)، "جرمیا جانسون" (۱۹۷۲)، "کاندیدا" (۱۹۷۲) و "نیش" (۱۹۷۳) به شهرت رسید که آخرین آن‌ها نامزدی جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را برای او به ارمغان آورد.ستاره شدن ردفورد با ایفای نقش در فیلم‌هایی مانند "آنطور که بودیم" (۱۹۷۳)، "گتسبی بزرگ" (۱۹۷۴)، "سه روز کرکس" (۱۹۷۵)، "همه مردان رئیس‌جمهور" (۱۹۷۶)، "سوارکار الکتریکی" (۱۹۷۹)، "بروبیکر" (۱۹۸۰)، "طبیعی" (۱۹۸۴) و "خارج از آفریقا" (۱۹۸۵) ادامه یافت. او بعدها در فیلم‌های "شیادان" (۱۹۹۲)، "همه چیز از دست رفته" (۲۰۱۳)، "حقیقت" (۲۰۱۵)، "روح ما در شب" (۲۰۱۷) و "پیرمرد و" "تفنگ" (۲۰۱۸) بازی کرد. ردفورد در فیلم‌های ' (۲۰۱۴) و ' (۲۰۱۹) نقش الکساندر پیرس را بازی کرد که آخرین حضور او روی پرده سینما بود.زندگی.او در سنتا مونیکا کالیفرنیا در آمریکا به دنیا آمد و از مدرسهٔ ون‌نویز در لس آنجلس فارغ‌التحصیل شد و از آنجا با بورس بیس‌بال وارد دانشگاه کلورادو شد که در آنجا بر اثر نوشیدن بیش از حد نوشیدنی‌های الکلی بعد از مرگ مادرش در سن ۱۸ سالگی بورس خود را از دست داد. بعد از آن به نقاشی پرداخت و همچنین در کلاس‌های نمایش و طراحی آکادمی آمریکایی هنرهای نمایشی در نیویورک شرکت کرد.ردفورد در سال ۱۹۵۸ با لولا ون‌واگنن ازدواج کرد که در سال ۱۹۸۵ با داشتن چهار فرزند از همدیگر جدا شدند (یکی از آن‌ها قبل از طلاقشان درگذشت). نام فرزندان ردفورد عبارت‌اند از: "شاونا"، "امی" (بازیگر) و "جیمز" (فیلم‌نامه‌نویس)ردفورد نخستین حضور سینمایی خود را در سال ۱۹۶۰ با اقتباس سینمایی از نمایش "داستان بلند" تجربه کرد. او در این فیلم همان نقشی را ایفا کرد که پیش‌تر در اجرای برادوی بر عهده داشت، هرچند نامش در فهرست عوامل فیلم ذکر نشد.ردفورد اولین فیلم خود "مردم عادی" را در سال ۱۹۸۰ کارگردانی کرد که اسکار کارگردانی را برایش به ارمغان آورد. ردفورد در کنار وارن بیتی، کلینت ایستوود، مل گیبسون، ریچارد اتنبرا و کوین کاستنر از معدود دریافت‌کنندگان جایزه اسکار است که بیشتر بخاطر بازیگری مشهور هستند. او مؤسس جشنواره فیلم ساندنس است که فلسفهٔ وجودی‌اش حمایت از فیلم‌های مستقل و بازار فروش آن‌ها است.ردفورد در طول بیش از ۶۰ سال فعالیت خود، در سال ۲۰۰۲ موفق به دریافت جوایز فیلم از جمله یک جایزه اسکار افتخاری برای یک عمر فعالیت هنری شد. در آوریل ۲۰۱۴، مجله تایم از ردفورد به عنوان یکی از ۱۰۰ نفر تأثیرگذارترین افراد جهان نام برد. در سال ۲۰۱۶، او موفق به دریافت مدال آزادی از رئیس‌جمهور آمریکا شد.ردفورد بازیگری را از اواخر دهه ۱۹۵۰ در تلویزیون آغاز کرد، از جمله حضور در در سال ۱۹۶۲. او نامزد دریافت جایزه امی را به عنوان بهترین بازیگر نقش مکمل برای اجرای بازی در فیلم صدای چارلی پونت (۱۹۶۲) گردید. بزرگ‌ترین موفقیت وی در برادوی به عنوان همسر الیزابت اشلی در پابرهنه در پارک ساخته نیل سایمون (۱۹۶۳) بود. ردفورد اولین فیلم خود بنام شکار جنگ را در سال ۱۹۶۲ ساخت. نقش او در فیلم درون دیزی کلاور (۱۹۶۵) برای او جایزه گلدن گلوب بهترین ستاره نوظهور را به دست آورد. او در کنار پاول نیومن در فیلم بوچ کسیدی و ساندنس کید (۱۹۶۹) به ایفای نقش پرداخت که موفقیت بزرگی بود و او را به یک ستاره تبدیل کرد. او با فیلم جرمایا جانسون (۱۹۷۲) به موفقیت بزرگی در گیشه دست پیدا کرد. بازی در فیلم ماندگار نیش و همکاری مجددش با پل نیومن نامزدی دریافت جایزه اسکار را برایش به ارمغان آورد. همزمان در همان سال، او در نقش مقابل باربارا استرایسند در فیلم آنطور که بودیم (The Way We Were) خوش درخشید. در سال ۱۹۷۶ بازی در فیلم برجسته، محبوب و تحسین شده همه مردان رئیس‌جمهور، فیلمی در ژانر سیاسی با موضوع رسوایی واترگیت، در کنار داستین هافمن و جک واردن حلقه موفقیت‌های ردفورد را تکمیل کرد.در دهه ۱۹۸۰، ردفورد فعالیت خود را به عنوان کارگردان با فیلم مردم معمولی آغاز کرد که نقدهای مثبتی از منتقدان گرفت و جزو فیلم‌های منتخب دهه بود و برای ردفورد چهار جایزه اسکار از جمله جایزه اسکار بهترین فیلم و جایزه اسکار بهترین کارگردانی به ارمغان آورد. وی با ایفای نقش در بروبیکر (۱۹۸۰) و خارج از آفریقا (۱۹۸۵) به بازیگری ادامه داد که یک موفقیت بزرگ در باکس آفیس بود و هفت جایزه اسکار منجمله جایزه اسکار بهترین فیلم را کسب کرد. وی در سال ۱۹۹۲ سومین فیلم خود را با عنوان "رودخانه‌ای از میان آن می‌گذرد"(A River Runs Through It) کارگردانی کرد فیلمی با بازی برد پیت که موفق به دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم‌برداری و نامزد جایزه اسکار در دو بخش بهترین موسیقی و بهترین موسیقی متن و بهترین فیلم‌نامه اقتباسی گردید.ردفورد در سال ۱۹۹۵ برای فیلم "مسابقه تلویزیونی" نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین کارگردانی و بهترین شد. او در سال ۲۰۰۲ موفق به دریافت جایزه اسکار افتخاری برای یک عمر دستاورد هنری شد. ردفورد در سال ۲۰۰۴ با فیلم "خاطرات موتورسیکلت" بار دیگر به عرصهٔ تهیه‌کنندگی بازگشت. این فیلم جاده‌ای و روایت‌گر بلوغ، دربارهٔ دانشجوی جوان پزشکی، چه گوارا، و دوستش آلبرتو گرانادو است. فیلم همچنین به مسائل سیاسی و اجتماعی آمریکای جنوبی می‌پردازد که بر گوارا تأثیر گذاشتند و مسیر آیندهٔ او را شکل دادند. ساخت این فیلم پنج سال به طول انجامید و کارگردان آن، والتر سالس، نقش ردفورد را در تولید و انتشار آن بسیار مؤثر دانست و از او به‌عنوان یکی از عوامل کلیدی تحقق پروژه یاد کرد.در سال ۲۰۱۰، او نشان شوالیه لژیون دونور فرانسه را دریافت نمود. وی برنده جوایز گلدن گلوب، جایزه انجمن کارگردانان آمریکا، بفتا و جایزه انجمن بازیگران فیلم است.درگذشت.ردفورد در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۵ در سن ۸۹ سالگی در خانه‌اش در پروو، یوتا هنگام خواب درگذشت.میراث و بازخورد.در طول دوران حرفه‌ای‌اش، رابرت ردفورد اغلب به‌عنوان نماد جذابیت جنسی شناخته می‌شد، به‌ویژه در دههٔ ۱۹۷۰. بی‌بی‌سی جذابیت او را «چهرهٔ خوب تماماً آمریکایی که نمی‌شد نادیده گرفت» توصیف کرد. آسوشیتد پرس نیز اشاره کرد که «موهای طلایی موج‌دار و لبخند کودکانه‌اش، او را به مطلوب‌ترین بازیگر مرد در اوج شهرتش تبدیل کرده بود». با این حال، خود ردفورد این عنوان را رد می‌کرد. او در مصاحبه‌ای با "نیویورک تایمز" در سال ۱۹۷۴ گفت: «هرگز خودم را فردی خوش‌چهره یا پرزرق‌وبرق تصور نکرده‌ام. ناگهان این تصویر ساخته شد… تصویر پرزرق‌وبرق می‌تواند مانعی واقعی باشد. مزخرف است.»پس از درگذشت ردفورد، نشریهٔ "ورایتی" در یادداشتی نوشت که او «به‌عنوان بنیان‌گذار مؤسسهٔ فیلم ساندنس، به پدرخواندهٔ سینمای مستقل تبدیل شد» و «در دوران اوج ستاره‌بودنش، کمتر کسی به پای او می‌رسید». اندرو پالور در "گاردین" او را «غولی در سینمای آمریکا» و «یکی از چهره‌های تعیین‌کنندهٔ سینمای دههٔ ۱۹۷۰» توصیف کرد که «با سهولت میان موج نو هالیوود و جریان اصلی صنعت فیلم حرکت می‌کرد». "لس آنجلس تایمز" نیز از او به‌عنوان «نماد یک نسل» یاد کرد. در فرانسه، وزیر فرهنگ وقت رشیده داتی او را «غولی در سینمای آمریکا» خواند."نیویورک تایمز" خاطرنشان کرد که فیلم‌های ردفورد اغلب به موضوعات جدی مانند فساد و اندوه می‌پرداختند—موضوعاتی که «با مردم ارتباط برقرار می‌کردند». او می‌خواست آثارش «وزن فرهنگی» داشته باشند و برای این منظور، ریسک پرداختن به مضامین تاریک و چالش‌برانگیز را پذیرفت. "هالیوود ریپورتر" او را «پسر طلایی هالیوود» و یکی از «اندک چهره‌های واقعاً نمادین سینما در نیم‌قرن گذشته» توصیف کرد. کارگردان ران هاوارد نیز ردفورد را «چهره‌ای فرهنگی با تأثیرگذاری عظیم» و «تغییردهندهٔ قواعد هنری» خواند. تأسیس جشنوارهٔ فیلم ساندنس توسط ردفورد، به‌عنوان «محرکی برای شکوفایی سینمای مستقل» شناخته شد. پس از دریافت نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری در سال ۲۰۱۶، روزنامهٔ "سالت لیک تریبیون" جشنوارهٔ ساندنس را «نقطهٔ آغاز انفجار فیلم‌های مستقل» توصیف کرد."تایم" به فعالیت‌های زیست‌محیطی ردفورد اشاره کرد و او را «متعهدانه در تلاش برای ساختن جهانی قابل‌زیست برای همه» معرفی کرد. همچنین بنیاد ردفورد در حمایت از فیلم‌سازی سازگار با محیط‌زیست نقش داشت. همین دغدغه‌ها باعث شد فاکس نیوز از او به‌عنوان «نماد هالیوود» یاد کند که «خود را وقف حفاظت از محیط‌زیست و دفاع از جنوب غربی آمریکا کرده بود». در سال ۲۰۱۶، رئیس‌جمهور وقت باراک اوباما ردفورد را «یکی از برجسته‌ترین حافظان محیط زیست در نسل ما» نامید.فیلم‌شناسی.به‌عنوان بازیگر.فیلم‌های معروف او عبارت‌اند از: