محمد بیابانی کیست؟ توضیح بده.
محمد بیابانی ( ۷ خرداد ۱۳۲۴، بوشهر - ۲۱ اسفند ۱۳۸۱، بوشهر ) معلم، شاعر، نویسنده، اسطوره شناس، غزل سرا و منتقد ادبی اهل ایران است. وی چهره ای برجسته و تاثیرگذار در شعر جنوب ایران شمرده می شود.زندگی.بیابانی در سامانهٔ امامزاده از توابع استان بوشهر به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در زادگاهش گذراند. سپس برای ادامه تحصیل و گذراندن دورهٔ دو سالهٔ تربیت معلم، وارد دانشسرای کشاورزی شیراز شد (این ایام هم‌زمان با آغاز فعالیت‌های سیاسی او به‌طور جدی است). پس از اتمام دانشسرا، دورهٔ دو سالهٔ خدمت نظام وظیفه را در سپاه ترویج و آبادانی در دامغان به پایان رساند.در سال ۱۳۵۲ به استخدام اداره آموزش و پرورش استان بوشهر درآمد و به تدریس در مدارس شهرستان‌های گناوه، دشتستان و بوشهر پرداخت. وی بامداد روز چهارشنبه ۲۱ اسفندماه ۱۳۸۱، بر اثر سرطان ریه در بوشهر درگذشت.سبک شاعری.محمد بیابانی از جمله شاعرانی است که زبان و ساختار بیانی ویژه‌ای دارند. آگاهی وی از مفاهیم آرکائیک و استخدام اسطوره و تلمیحات افسانه‌ای در زبان شعری اش، شناخت تاریخ و ادبیات قدیم ایران، تخیّل قوی،عاطفه، اندیشه سرشار، ابهام و استعاره‌های تو در تو و دقت و وسواس وی در گزینش و چینش کلمات، از شاخصه‌های بارز در اشعار بیابانی به‌شمار می‌رود. مضامین شعری او، بیشتر مسائل اجتماعی و سیاسی است. همچنین از خصایص شعری او، تمایل به ادبیات فولکلوریک و استفاده از باورها، آرمان‌ها و اعتقادات مردمی است. بیابانی در کنار شاعران بزرگ خطهٔ جنوب همچون منوچهر آتشی، فرج‌الله کمالی، بهرام اکبرزاده، ایرج شمسی‌زاده و دکتر سید جعفر حمیدی در جهت بومی‌سرایی و به‌کارگیری واژگان محلی در زبان شعری، گام‌های بزرگی برداشته‌است. سروده‌های وی از ابتدا در میان خوانندگان مورد استقبال قرار گرفت و جایگاهی ویژه یافت.منوچهر آتشی شعر بومی بیابانی (کِلِنگ گُل پُر گُل واویدن انگار بهار اَندن) را که مورد استقبال قرار گرفته بود سروده سال‌های ۱۳۴۱ او می‌داند.بیابانی پیش از دههٔ چهل در سه ساحت بومی سرایی، کلاسیک (بخصوص غزل)، سپید و عمدتاً نیمایی شعر می‌سروده‌است. وی از بنیان‌گذاران بومی‌سرایی (با گویش محلی) در بوشهر بوده‌است. هم چنین او دستی هم در نثرنویسی داشت و کارهای سترگی در این زمینه انجام داده‌است. از جمله این آثار می‌توان به آسیب‌شناسی هنر، رمان از پیدا تا پیدایش، داستان‌های کوتاه و نقدهای متعدد درباره اشعار شاعران برجستهٔ معاصر اشاره نمود. بیابانی بنا به دلایلی، چندان تمایلی به چاپ اشعارش نداشت و اولین اثر او که پس از سال‌ها شاعری منتشر گردید، منظومه‌ای بود با نام «حماسهٔ درخت گل بانو».تعریف شعر.وی در یادداشتی در تعریف شعر، می‌نویسد:نمونه اشعار.برای عزیز از دست شده‌ام: محمد مختاریبا بوریای گرد مرده بر این پیکراین وقت روز چه می‌باردباید تعادل خود را از دست داده باشد توفاناین وقت روز که شب همکو تا سحر که باد تازیانه نباشدپشتم چه تیر می‌کشد اکنون.می‌خواهم از کنار زمین سیر بگذرمدستی میان آمدنت تا من شمشیر می‌شودچشمی:داغ است این کفنداغ است و در سراب هویداستدودی که بر فراز عفّت و اخلاق می‌وزدخشکیدن چراغ چه خاموش استباید تهی شده باشدتابوتی:ذات سحر که گفته سپید استهرگز به دست داده که گورستاناین عطر آشنا:باید کسی گذشته باشد از این‌جادستم به حرف‌های گنگ خیابان نمی‌رسدچشمم به گریه‌های آن پس دیوارباید از آن طرف که می‌گذرد اومی‌بینم این وطن که بازنمی‌گردد!چشمانی از دریچه سرک می‌کشدبا آیه‌ای که قطره قطره تو را آب می‌کندآن قدر مانده روز که برگی هم در دخمه بشکندمی‌بینی آفتاب:موش هزاره هم‌اکنون باید جویده باشد احساس آدمیشاید جوانه هم زده باشدبرفی که با گلوی شما آب می‌شود:از برف هم که می‌گذرد باز آشناستاین عنکبوت تیره که می‌بافد دائم کلاف خویشاز برف هم که می‌گذردتاریکی جهان تو را جیغ می‌کشدسرد است و باز مسلسل‌هاپشتم چه تیر می‌کشد آن روز…دارد بخار می‌شود این دستدارد بخار می‌شود و دریادنیا چقدر بی تو غریب استاین بوریای موریانه خورده که هر بارانسان درون جمجمه می‌پوسدوقتی دروغ سخن گوستسرد است و گرد مرده می‌پراکند این ابر.