رباط طرفی داخلی کیست؟ توضیح بده.
رباط طرفی داخلی همانند رباط طرفی خارجی یک رباط محکم در مفصل زانو است که به لقمه (کوندیل) داخلی استخوان ران و درشت نی اتصال دارد. این رباط دارای دو قسمت سطحی و عمقی است. بخش عمقی ضعیف تر بوده که به طبق (Plateau) درشت نی و منیسک داخلی متصل می‌گردد. قسمت سطحی که قوی تر است به سطح داخلی درشت نی (پایین تر از مفصل زانو) اتصال دارد. رباط طرفی داخلی باعث نگهداری کپسول مفصلی زانو می‌گردد.ساختار.این رباط نوار پهن، تخت و غشایی است که در سمت داخلی زانو و اندکی به عقب قرار دارد. بخش بالایی آن به اپی‌کوندیل داخلی ران درست در زیر برجستگی نزدیک‌کننده متصل است و بخش پایینی آن به کندیل داخلی درشت‌نی و سطح داخلی تنهٔ آن می‌چسبد.این رباط در برابر نیروهایی که زانو را به سمت داخل می‌رانند و می‌توانند موجب بدشکلی والگوس شوند مقاومت می‌کند. تا ۷۸٪ از نیروی بازدارنده در برابر فشارهای والگوس (فشار به سمت داخل) توسط این رباط تأمین می‌شود.الیاف بخش پشتی رباط کوتاه بوده و هنگام پایین آمدن به عقب متمایل می‌شوند و به درشت‌نی، بالای شیار نیمه‌غشایی متصل می‌گردند.بخش جلویی رباط نواری تخت و حدود ۱۰ سانتی‌متر طول دارد که هنگام پایین آمدن به جلو متمایل است.این بخش به سطح داخلی تنهٔ درشت‌نی در حدود ۲٫۵ سانتی‌متر زیر کندیل متصل می‌شود.بر روی بخش پایینی رباط MCL، پنجه غازی قرار می‌گیرد که حاصل پیوند زردپی‌های ماهیچه خیاطه (سارتوریوس)، ماهیچه نواری (گراسیلیس) و نیم‌وتری است. بین این تاندون‌ها و رباط یک بورس قرار دارد.سطح عمقی MCL بر روی رگ‌ها و عصب زیرزانوئی داخلی و بخش جلویی زردپی نیمه‌غشایی قرار دارد و به‌وسیلهٔ تعدادی تار به آن متصل است. این رباط به‌طور نزدیک با مینیسک داخلی چسبیده است.رشد.از دیدگاه جنینی و تکوینی، این رباط در اصل بخش انتهایی تاندون ماهیچه نزدیک‌کننده بزرگ است. در جانوران پایین‌رده، این ماهیچه به درشت‌نی متصل می‌شود. به همین دلیل، گاهی در رباط الیاف ماهیچه‌ای دیده می‌شود که نوعی بازماندگی تکاملی است.اهمیت بالینی.آسیب.آسیب رباط MCL می‌تواند بسیار دردناک باشد و معمولاً در اثر تنش والگوس در زانوی کمی خم‌شده رخ می‌دهد، مانند فرود آمدن، خم‌شدن یا برخورد شدید. برای چند روز ممکن است فشار آوردن بر پای آسیب‌دیده دشوار باشد. همچنین می‌تواند در اثر ضربهٔ مستقیم به سمت بیرونی زانو ایجاد شود.شایع‌ترین ساختار زانو که در اسکی آسیب می‌بیند رباط جانبی داخلی است، هرچند استفاده از پیچ تراششی تا حدی میزان این آسیب را کاهش داده است. کشیدگی‌ها و پارگی‌های MCL در فوتبال آمریکایی نیز نسبتاً شایع هستند. بازیکنان سنتر و گاردها بیش از دیگران به دلیل گیر کردن کفش‌هایشان در زمین دچار این آسیب می‌شوند، هرچند گاهی ضربهٔ کلاه ایمنی به زانو علت آن است. شمار بازیکنان فوتبال که دچار این آسیب می‌شوند در سال‌های اخیر افزایش یافته و شرکت‌ها در حال توسعهٔ کفش‌های جدید برای پیشگیری از این آسیب هستند. رباط MCL در شنای قورباغه نیز به شدت تحت فشار قرار می‌گیرد و بسیاری از شناگران حرفه‌ای از دردهای مزمن این رباط رنج می‌برند.آسیب MCL سه درجه دارد: درجه ۱ کشیدگی خفیف، درجه ۲ کشیدگی شدید یا پارگی کوچک، و درجه ۳ پارگی کامل است. درمان بر اساس درجهٔ آسیب متفاوت خواهد بود.درمان.بسته به شدت آسیب، بهبود آسیب‌های درجه ۱ می‌تواند بین ۲ تا ۱۰ هفته طول بکشد. بهبود درجات ۲ و ۳ از چند هفته تا چند ماه زمان نیاز دارد.درمان پارگی جزئی یا کشیدگی معمولاً محافظه‌کارانه است. بیشتر آسیب‌های جزئی و جداگانه را می‌توان بدون جراحی درمان کرد. این شامل کنترل التهاب و استفاده از بریس است. «کانوس» نتایج خوبی در درمان غیرجراحی کشیدگی‌های درجه ۲ گزارش کرده، اما نتایج ضعیفی در درجه ۳ دیده است. در نتیجه، آسیب‌های شدیدتر درجه ۳ و ۴ که باعث ناپایداری دائمی می‌شوند ممکن است نیاز به جراحی آرتروسکوپی داشته باشند. هرچند بیشتر منابع پزشکی انجام جراحی برای آسیب‌های MCL را بحث‌برانگیز می‌دانند. کشیدگی‌های منفرد MCL شایع هستند.