صائب تبریزی کیست؟ توضیح بده.
میرزا محمدعلی صائب تبریزی اصفهانی (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری قمری — درگذشتهٔ ۱۰۸۷ هجری قمری) بزرگ‌ترین غزلسرای سده یازدهم هجری و نامدارترین شاعر زمان صفویه بود. او در دربار صفوی به عنوان ملک الشعرایی رسید و به او شاه شاعر سبک هندی می‌گویند. او در جوانی به هندوستان و مکه مسافرت کرد و حدود ۷ سال در هندوستان ماند و پس از بازگشت از هندوستان به دربار صفوی راه یافت.زندگی.میرزا محمّدعلی صائب فرزند عبدالرحیم تبریزی اصفهانی در سال ۱۰۰۰ هجری قمری در اصفهان یا تبریز زاده شد. پدر او تاجری معتبر بود. عمویش، شمس‌الدین تبریزی معروف به شیرین‌قلم، از خوشنویسان برجستهٔ روزگار خود به‌شمار می‌رفت و به احتمال بسیار صائب که خط خوشی داشت، نزد وی خوشنویسی آموخته بود. خانوادهٔ صائب جزو هزار خانواری بودند که به دستور شاه عباس اول صفوی از تبریز کوچ کرده و در محله عباس‌آباد اصفهان ساکن شدند، این مردم را تبارزه (تبریزی‌های) اصفهان می‌نامیدند.صائب در اصفهان به آموختن علوم عصر پرداخت. او در جوانی به حج رفت و در بازگشت به مشهد سفر کرد.صائب در سال ۱۰۳۴ ه‍.ق از اصفهان عازم هندوستان شد و از آنجا به هرات و کابل رفت. حکمران کابل، خواجه احسن‌الله مشهور به (ظفرخان)، که خود شاعر و ادیب بود، مقدم صائب را گرامی داشت. ظفرخان پس از مدتی به خاطر جلوس شاه جهان، عازم دکن شد و صائب را نیز به همراه خود برد.در سال ۱۰۴۲ ه‍.ق صائب به ایران بازگشت و در اصفهان اقامت گزید. شاه عباس دوم صفوی به او مقام ملک‌الشعرایی داد. صائب هشتاد و هفت سال زندگی کرد و در اصفهان دیده از جهان فروبست. درگذشت او در سال ۱۰۸۶ یا ۱۰۸۷ ه‍.ق بوده است.آرامگاه او در اصفهان، در محلهٔ عباس‌آباد (تبریزی‌ها، تبارزه) در محلی است که در زمان حیات او معروف به تکیه میرزا صائب بود. مقبرهٔ صائب در باغچه‌ای در اصفهان در خیابانی که به نام او نامگذاری شده است (خیابان صائب)، قرار دارد.صائب شاعری کثیرالشعر بود، شمار اشعار صائب را از شصت هزار تا صد و بیست هزار بیت گفته‌اند. آثار صائب جز سه چهار هزار بیت قصیده و یک مثنوی کوتاه و ناقص به نام قندهارنامه و دو سه قطعه، همگی غزل است. افزون بر فارسی وی هفده غزل به ترکی آذربایجانی نیز دارد.سبک و شیوهٔ صائب.صائب سبکی را به کمال رساند که چند سده پس از او سبک هندی نامیده شد. او اسلوب معادله یا «مدعا مثل» را بیش از دیگر شاعران هم‌روزگارش به کار برده است. نازکی خیال و لطافت اندیشه و مضمون‌سازی‌های ظریف و معنی‌های بیگانه و باریک در شعر وی دیده می‌شود. ابیات غزل وی، استقلال معنایی دارند و در یک غزل از چندین موضوع سخن گفته است.صائب را شاعر تک‌بیتها نیز گفته‌اند. از بیت‌های مشهور اوست:نازک‌خیالی در تصویر صائب سوی چمن چو آب روان شو که غنچه‌ها چون ماهیان تشنه دهان باز کرده‌اند (صائب، صیادان معنی: ۶۴)آثارمرآت الجمال - ابیاتی در وصف معشوق استآرایش نگار - ابیاتی مربوط به آینه و شانهمیخانه - اشعاری در باب می و میخانهواجب الحفظ - برگزیدهٔ غزلهایشاشارات به تبریز و اصفهان.صائب تبریزی در غزلیات خود به مولد (محل ولادت) خود اشاره کرده است:مدرس تبریزی در ریحانة الادب، صائب را تبریزی الاصل و اصفهانی المولد و المنشأ و المدفن معرفی می‌کند. در اشعار او از اصفهان به عنوان وطن یاد شده است:او همچنین خاستگاه شعر خود را اصفهان می‌داند:نمونهٔ غزل‌ها.نمونه غزل فارسی.صائب در وصف شهرش اصفهان ابیاتی زیادی سروده:به جای لعل و گوهر از زمین اصفهان صائببه ملک هند خواهد برد این اشعار رنگین رازنده می‌گردند از گفتار او دلمردگانکلک صائب اصفهان را زنده رود دیگرستخامه صائب ز بس شیرین زبانی پیشه کردسرمه زار اصفهان را شکرستان کرده استدرین غزل به تأمل نگاه کن صائبکه بهترین غزلهای اصفهان من استیاد بغداد و طواف مرقد شاه نجفاز دل صائب حضور اصفهان را می‌برداصفهان چشم جهان گر نیست صائب از چه روسرمه نتوانست از خاک صفاهان بگذرد؟آنچه از آب و گل مازندران بر ما گذشتگرد و خاک اصفهان را توتیا خواهیم کرد!هر نمازی کز صراحی در صفاهان فوت شدبی هوای ابر در اشرف قضا خواهیم کرد