شیخ عبدالعزیز روستایی کیست؟ توضیح بده.
عبدالعزیز روستایی (۱۳۰۱–۱۳۷۸ ه‍.ش) شاعر معاصر بود.شیخ عبدالعزیز فرزند علینقی فرزند محمد احمد بلغانی در ۱۲ شهریور ماه ۱۳۰۱ شمسی در بلغان به دنیا آمد. پدر بزرگ وی شیخ محمداحمد خنجی از نوادگان شیخ عبدالسلام خنجی عالم شهیر خنجی است. نسب شیخ عبدالسلام با سه واسطه به عباس بن عبدالمطلب عموی پیامبر می‌رسد.او تحصیلات علمی را نزد پدرش و مکتبدار بلغان آغار نمود و قواعد صرف و نحو عربی و نیز دستور زبان هندی را فرا گرفت. در خوش نویسی تبحری تمام یافت و آثار باقی‌مانده او مؤید این معناست.پس از تکمیل مراتب علمی به مقام مکتبداری رسید و تربیت اطفال بلغانی را عهده‌دار شد. قرآن، مبدأ و معاد، گلستان و بوستان سعدی، دیوان حافظ، فلکناز و حیدر بگ از جمله مواد درسی مکتبخانه بود. با تشکیل مدرسه ابتدایی و برچیده شدن مکتبخانه وی به شغل نجاری روی آورد.شیخ عبدالعزیز در ده سال آخر عمر به علت سکته مغزی خانه‌نشین گردید و سرانجام در ۲۱ مهرماه ۱۳۷۸ درگذشت. اشعار باقی‌مانده شیخ عبدالعزیز عبارتند از:نمونه اشعار.غزل می‌صهبا.بیا ساقی قدح در ده شرابی از می‌صهبا / چنان مست و خرابم کن که نشناسم زسر تا پامرا در مکتب عشق از بلای غم خلاصی ده / که نقشی برکشم در لوح دل از عهد و پیمانهامشو از مردم این دوره غمگین، زار و افسرده / مکن ای روستایی از غم دنیا شکایت‌هانشین در کنج خلوت از برای خود تفکر کن / که تقدیر ازل شد گردش دنیا و مافیهاموش و گربه.شیخ عبدالعزیز روستایی این مثنوی را در ۳۶۳ بیت سروده است. وی در آغاز مثنوی می‌نویسد:خوانندگان محترم از آغاز حکایت موش و گربه خیلی جالب و حیرت‌انگیز است، ولی در پایان از بی وفایی دنیای ناپایدار و زمانه بی‌اعتبار و نفس اماره سرکش که عدور روحست برمثال موش گفتار گریده که همیشه جنس انبار دل که از خیر و تقوی و عبادت است تاراج می‌نماید و حکایت موش و گربه نام گذاشته‌ایم.برای آشنایی خوانندگان گرامی با سبک سرایش ایشان تعدادی از ابیات آغاز و پایان منظومه موش و گربه را ثبت می‌کنیم.شکرلله خالق یزدان / رازق جمله عالم و انسانحال این دوره شکر می‌باید / نعمتش گشته و افر و افزان می‌کنم تازه قصه‌ای آغاز / گرچه ناشکری ست گفتن آنگفتن بنده از خدا عفو است / چون بود یادبودی از دورانقصه موش می‌کنم آغاز / چون خدا داده است حکم بر آنآن محمد علی احراری / آن که هست او زخواجه بلغانجوجه انبار کرده هشتصد من / حال یک دانه یی نمانده از آنجمع کرده است اسکناس کویت / لیک اینجاست از ضرر زدگاننه محمدعلی ضرر کرده / همه از دست موش سرگرداناول قصه شکر حق گفتم / ثانیاً فتنه‌هایی این دوراناز اذیات موش و جنگ و جدال / عبرتی بهر مردمان زمانچند بیتی دگر نصیحت و پند / گشت انجام آن به شرح و بیانای خدایا کریم بی چونی / تو بصیری و سمیعی و سبحاناول و انتهای این قصه / هر چه گفتار گشته است و بیانغیر حق هر چه گشته‌ام ناطق / عفو فرما زبنده نادانماه شعبان چون گشته این گفتار / در امیدم من از مه رمضانسنه الف و سیصد و هفتاد / نه دگر به انتهایش خوانهر که خواند دعا طمع دارم / چون که هستم زفعل خود حیرانزعصیان چو کوه برد و سست / یا اللهی به بنده رحمی کنبنده عبدالعزیز محزونم / خاکروب قدوم درویشانیا اللهی به مؤمنین رحمی / مؤمنات و بردار و یارانباز خواننده و نویسنده / مستمع گر دلش شود جوشانبازخوانید از دورد و سلام / بر محمد و اهل و اصحابانانتهایش تحیت و صلوات / ختم شد برگزیده یزدانمن اقل کمترین عبادالله / ساکنم هم زصادره بلغانیا اللهی به مؤمنین رحمی / مؤمنات و برادر و یارانشیخ عبدالعزیز در پایان حکایت طولانی موش و گربه خود می‌نویسد:... مختصراً به نظم آورده‌ایم تا برای رواج بازار فهم عامیان مبتدی از آغاز آن دلپذیر و از موعظه آن مستمع و از شرح آن منتفع گردند و لذا آقایانی که صدر نشینان مرتبه بلاغت و دقیق اندیشان دفتر معنی می‌باشند برای مطالعه تصادفاً مرئی گردد، امید است که به نظر پسند و به خاطر دریا متقاطر دانشمندان مزبور سهوی یا نقصانی مشاهده شود به دیده مهر مظاهر عفو منصرف گشته و مستدعی است که حقیر گوینده را به دعای خیر یادآور فرمایند.