استان‌های اندونزی کیست؟ توضیح بده.
استان () بالاترین نهاد دولتی محلی در اندونزی است. هریک از استان‌های این کشور، دارای دولتی محلی به ریاست فرماندار و نیز قوهٔ مقننه هستند. فرماندار و نمایندگان محلی با رأی مردم به مدت ۵ سال انتخاب می‌شوند. هرکدام از استان‌های اندونزی به چند منطقه و شهر تقسیم شده‌اند. این استان‌ها در ۷ گروه مختلف جغرافیایی قرار گرفته‌اند.در حال حاضر کشور اندونزی از ۳۸ استان تشکیل یافته که ۷ عدد آن‌ها در سال ۲۰۰۰ تأسیس شده‌اند. ۵ عدد از استان‌های این کشور دارای وضعیت ویژه‌ای هستند؛ به گونه‌ای که استان آچه از قانون شریعت به‌عنوان قانون منطقه‌ای خود استفاده می‌کند؛ استان یوگیاکارتا مانند حکومت‌های باستانی، دارای نظام سلطنتی است؛ استان پاپوآ روش‌های مختلف توسعه را پیاده‌سازی می‌کند؛ استان پاپوآی غربی به اجرای توسعهٔ مستمر کمک می‌کند و استان جاکارتا منطقهٔ ویژهٔ پایتختی محسوب می‌شود.ویژگی‌های استان‌های اندونزی.ویژگی‌های استان‌های گوناگون اندونزی به تفکیک جزایر اصلی بزرگ:سوماترا.آچه: مذهبی‌ترین استان اندونزی و تنها استانی است که قوانین شریعت را به‌طور کامل اجرا می‌کند.سوماترای شمالی: میزبان دریاچه توبا، بزرگترین دریاچه کشور و بزرگترین دریاچه آتشفشانی جهان است.ریائو: به خاطر صنعت نفت و گاز مشهور است.جزایر ریائو: به دلیل باتام و منطقهٔ آزاد تجاری آن، از نظر اقتصادی اهمیت دارد.سوماترای غربی: محل زندگی مردم مینانگ‌کابائو که بزرگترین جامعهٔ ماتری‌لینئال (تبار مادری) جهان را تشکیل می‌دهند. غذای معروف رندانگ نیز از این منطقه است.جامبی: بهترین مکان برای دیدن ببر سوماترایی و کرگدن سوماترایی است.سوماترای جنوبی: به دلیل خانه‌های کپر و روی آب، به «ونیز سوماترا» شهرت یافته است.جزایر بانگکا بلیتونگ: در گذشته یکی از بزرگترین تولیدکنندگان قلع در جهان بود.بنگکولو: بیشترین تأثیر و بقایای بریتانیایی را در اندونزی دارد.لامپونگ: مرکز حفاظت از فیل سوماترایی و محل قرارگیری کراکاتوا است.جاوه.بانتن: جدیدترین استان در جزیرهٔ جاوه که به خاطر زبان جاوه‌ایِ در حال انقراض خود شناخته می‌شود.جاکارتا: پایتخت اندونزی و بزرگترین شهر کشور است.جاوه غربی: پرجمعیت‌ترین استان و زادگاه مردم سوندانی است.جاوه مرکزی: مرکز فرهنگ و مردم جاوه‌ای به شمار می‌رود.یوگیاکارتا: به عنوان «قلب» فرهنگ جاوه شناخته می‌شود.جاوه شرقی: مرکز آن سورابایا، دومین شهر بزرگ اندونزی است.کالیمانتان.کالیمانتان غربی: شهر پونتیاناک روی خط استوا قرار دارد.کالیمانتان مرکزی: بزرگترین استان اندونزی از نظر مساحت است.کالیمانتان جنوبی: کوچکترین استان کالیمانتان که زمین‌های آن بیشتر صاف و باتلاقی است.کالیمانتان شرقی: از ثروتمندترین استان‌ها و محل نوسانتارا، پایتخت آیندهٔ اندونزی است.کالیمانتان شمالی: با مالزی هم‌مرز بوده و جزیرهٔ سباتی را با آن کشور تقسیم کرده است.نوسا تنگارا (جزایر سوندای کوچک).بالی: معروف‌ترین مقصد گردشگری و تنها استان با اکثریت هندو در اندونزی است.نوسا تنگارای غربی: شامل دو جزیرهٔ اصلی لومبوک و سومباوا است.نوسا تنگارای شرقی: جنوبی‌ترین استان اندونزی و تنها استانی که در آن کاتولیک‌ها اکثریت دارند.سولاوسی.سولاوسی غربی: تنها استانی که شبه‌جزیرهٔ بلند ندارد.سولاوسی جنوبی: مردم بوگی به‌عنوان بهترین دریانوردان اندونزی شناخته می‌شوند.سولاوسی جنوب شرقی: در گذشته بخشی از سلطنت بوتون بوده است.سولاوسی مرکزی: دارای گسترده‌ترین تنوع گروه‌های قومی در سولاوسی است.گورونتالو: تنها استان در سولاوسی که نام «سولاوسی» در نام آن وجود ندارد.سولاوسی شمالی: در گذشته مرکز بزرگ تجارت ادویه، برنج و طلا بود.جزایر مالوکو.مالوکو: نخستین تعامل اروپایی‌ها با جزایر اندونزی در این منطقه ثبت شده است.مالوکو شمالی: مرکز چهار سلطان‌نشین بزرگ اسلامی در مجمع‌الجزایر شرقی اندونزی بوده است.پاپوآ.پاپوآی جنوب غربی: بر روی شبه‌جزیره سر پرنده جزیرهٔ پاپوآ قرار دارد.پاپوآی غربی: در سال ۲۰۲۲ از استان اصلی جدا شد.پاپوآی مرکزی: میزبان معدن گراسبرگ، یکی از بزرگترین ذخایر طلا و مس در جهان است.پاپوآ: مرکز اصلی استان پیش از تقسیم آن بود.پاپوآی ارتفاعات: تنها استان بدون دسترسی به دریا در اندونزی است.پاپوآی جنوبی: کم‌جمعیت‌ترین استان اندونزی به‌شمار می‌رود.