میرزا عبدالحسین ذوالریاستین شیرازی کیست؟ توضیح بده.
میرزا عبدالحسین ذوالریاستین شیرازی، متخلص به "مونس" و ملقب به مونس‌علیشاه (متولد ۱۲۹۰ قمری/ ۱۲۵۲ خورشیدی)، از اقطاب سلسله نعمت‌اللهی و از خانواده‌های معروف طریقت و عرفان در ایران می‌باشد. وی در جنبش مشروطیت از آزادی‌خواهان فارس و نیز از شعرای معاصر و مدیر روزنامهٔ احیا بوده‌است. سعید نفیسی وی را یکی از مردان بزرگ روزگار خوانده است.اصل و نسب.میرزا عبدالحسین ذوالریاستین شیرازی، فرزند حاج علی آقا ذوالریاستین وفاعلیشاه (از پیران سلسله نعمت‌اللهی)، در یازدهم ربیع‌الاول سال ۱۲۹۰ هجری قمری، متولد شد. وی از طرف مادر، نسب به میرزا کوچک، ملقب به رحمت‌علیشاه (از اقطاب سلسله نعمت‌اللهی) داشت. او در ۷ سالگی به مدرسه و از ۹ سالگی نزد سید محمد نبی کربالی به تحصیل ادامه داد و از ۱۶ سالگی به بعد، علوم زمان را (مانند مقدمات فارسی و عربی، صرف و نحو، پاره‌ای از فقه و اصول، بیان و منطق، ریاضی و قسمتی از هیئت، حساب و فیزیک و شیمی و جبر، حکمت الهی، شرح فصوص الحکم، مکاسب و طهارات، علم تفسیر و لمعه) نزد اساتیدی مانند نبی کربالی، حکیم نصرالله (در مدرسه منصوریه حکمت)، میرزا عبدالله رحمت، میرزا آقا جهرمی، میرزا هادی، باقر عبدالنبی، جعفر محلاتی و خصوصاً نزد پدر خود وفاعلیشاه فرا گرفت.خدمات فرهنگی و اجتماعی.از بدو ندای مشروطیت به همراه و زیر نظر پدر خود وفاعلیشاه اقدام به تأسیس انجمن‌های اسلامی و انصار نمود و عهده‌دار ریاست آن‌ها بود. بسیاری از علما، تجار و اصناف در این انجمن‌ها عضویت داشتند. در سال ١٣٢٤ه.ق. به تأسیس مدرسه مسعودیه پرداخت و چاپخانه پارس را ایجاد کرد. وی در سال ١٣٢٩ ه. ق روزنامه احیاء را منتشر کرد و به همراه پدرش نقش بسزایی در بیداری و آگاهی مردم فارس داشتند.در جنگ جهانی اول.در جنگ بین‌الملل اول، لباس سربازی پوشید. سپس در حزب دمکرات فارس وارد و جزء هیأت مرکزی حزب شد و همواره دوش‌به‌دوش آزادی‌خواهان معاصر و حافظین استقلال ایران پیش رفت. قطبیت سلسله نعمت‌اللهی.وی پس از اتمام حکمت نظری، معارف الهی و مراتب سیر و سلوک را زیر نظر پدر خود وفاعلیشاه طی و پس از هفتمین چله یا اربعین ترجیع‌بند وفائیه را با مطلع زیر سرود:پس از فوت سید اسمعیل اجاق (صادق‌علیشاه) حسب وصیت وی به قطبیت سلسله نعمت‌اللهی رسید.معاریف معاصر وی.معاریف زیر با وی مراوده داشته و به وی ارادت می‌ورزیدند: مشایخ مونس‌علیشاه.سید محمد خوش چشم همدانی(سعید علی شاه)جانشینی.در سال ۱۳۲۵ جواد نوربخش (متولد ۱۳۰۵ شمسی) که به تازگی در کرمان نزد سید ضیاءالدین مرشدی (وفاعلی) مشرف شده بود برای تحصیل در رشته پزشکی به تهران آمد و در خانقاه تهران ساکن شد. وی مورد توجه مونس‌علیشاه واقع گردید و وی را به سمت شیخ خانقاه تهران منصوب نمود که در زمان حیات پیرش فقط دو بار در تهران به دستور اکید پیرش اقدام به دستگیری طالبان نمود (حسن کباری و حاج محمد جعفر کرمانی). در سال ۱۳۳۱با عزیمت جواد نوربخش به بم، مسئولیت دستگیری طالبان در استان کرمان و استان‌های همجوار به وی محول گردید. وی در برخی از آثار، جواد نوربخش را چنین خطاب می‌نماید:وی قبل از فوت، جواد نوربخش (نورعلیشاه) را به جانشینی خود و قطبیت سلسله نعمت‌اللهی منصوب نمود.سفر حج.در سال ۱۳۱۷ ه.ق. به همراه پدر خود به مکه مشرف گردید. در سال ۱۳۴۰ قمری همراه با تعدادی از شیرازی‌ها به سفر حج نایل شده و در کتاب سفرنامه حاج ایاز خان قشقایی از او بسیار یاد شده‌است.تألیفات.از او تألیفاتی از جمله آثار زیر بر جای مانده‌است:آثار و تألیفات زیر نیز از وی به‌جا مانده‌است:آثار زیر با هزینه شخصی توسط وی منتشر گردید:اقامت در تهران.در سال ۱۳۰۸ شمسی به تهران آمد و در نزدیک چهارسو چوبی تهران (خیابان بلورسازی حد فاصل امیریه و حافظ) محلی را تهیه و ساکن گردید و خانقاهی ترتیب داد. خانقاه نعمت‌اللهی تهران در آن مکان واقع است. جواد نوربخش در دوران قطبیت خود چند ساختمان همجوار را خریداری و به خانقاه ضمیمه نمود که درب فعلی آن در کوچه میثم (خانقاه) قرار دارد.درگذشت.سالی چند پیش از فوتش به تهران رفت و در آنجا به اصرار مریدانش خانقاهی ترتیب داد و سالی چند به ارشاد مشغول بود. تا اینکه در ساعت نه و نیم بعد از ظهر روز یکشنبه ۲۴ خرداد ماه ۱۳۳۲خورشیدی در تهران وفات یافت. او بر حسب وصیت خودش در خانقاه نعمت‌اللهی کرمانشاه که پیروانش در کرمانشاه (خیابان شیر و خورشید) بنیاد کرده بودند دفن شد.