غراب (شعر ادگار آلن پو) کیست؟ توضیح بده.
غُراب یا کلاغ شعری‌ست روایی اثر ادگار آلن پو نویسندهٔ آمریکایی که اولین بار در ژانویهٔ ۱۸۴۵ منتشر شد. این شعر را اغلب به خاطر آهنگ موسیقایی، زبان استیلیزیه و حال و هوای فراطبیعی آن مورد توجه قرار می‌دهند.شعر دربارهٔ غرابی سخن‌گوست که به شکلی مرموز با عاشقی پریشان‌حال ملاقات می‌کند و شاهد سقوط آرام مرد جوان به جنون است. عاشق، که اغلب او را دانشجو می‌دانند، در فراق معشوقش، لنور، زاری می‌کند. غراب روی مجسمهٔ نیم‌تنهٔ آتنا می‌نشیند و با تکرار دائمی کلمات «دیگر هرگز» به زجر و اندوه مرد جوان دامن می‌زند. در این شعر ارجاعاتی به فولکلور و ادبیات کلاسیک وجود دارد.فلسفه ترکیب و سرایش شعر غراب.یک سال پس از انتشار این شعر، پو در مقاله‌ای به نام «فلسفه ترکیب»، با دقت شرح می‌دهد که چگونه این شعر را نه از سر الهام، بلکه با برنامه‌ریزی دقیق و مرحله‌به‌مرحله، مثل معماری هوشمند، خلق کرده است . در «فلسفه ترکیب»، پو می‌گوید ایدهٔ اولیهٔ شعر «کلاغ» برایش خلق فضایی تیره، سوگناک و مالیخولیایی بوده است. او از ساختار شروع می‌کند: شعری چرخشی که هر بند با یک واژهٔ تکرارشونده پایان یابد. نخست، به دنبال واکه‌ای می‌گردد که بیشترین حس اندوه را منتقل کند—«ــُــ» کشیده (/oː/). سپس صامتی انتخاب می‌کند که در کنار آن، حال‌وهوایی سرد و ماتم‌زده بسازد—«ر» (/r/). ترکیب این دو، به واژه‌هایی چون Lenore و Nevermore می‌رسد. پو می‌گوید واژهٔ «Nevermore» بی‌درنگ به ذهنش آمد. در ادامه، او ابتدا اوج روایت را می‌نویسد و بعد باقی شعر را طوری می‌سازد که خدشه‌ای به آن نقطهٔ اوج وارد نکند .برگردان به فارسی.این شعر تا کنون توسط افراد زیادی (به صورت‌های مخلتف) ترجمه شده است. به عنوان مثال: فرزانه دُرّی (شاعرانه، پرموسیقی، احساسی)، احمد میراعلایی (وفادار، نثرآمیز، تحلیلی)، صادق چوبک (آزاد، احساسی ولی غیرموزون)، محمدصادق رئیسی (استاندارد) و سپیده جدیری (نوگرا، خلاقانه، امروزی). با این وجود بهترین برگردان از آن دکتر محمد دهقانی است. این ترجمه نخستین بار در نشریه چیستا در ادامه مقاله‌ای به نام ادگار آلن پو و شعر «کلاغ» منتشر شده .برگردان منظومِ «کلاغ» محمد دهقانی.[۱]نیمه‌شبی دلتنگ و تار، آنگه که من نالان و زاراندیشه می‌کردم بدان از یاد رفته یادگارآن‌گه که خواب‌آلوده‌وار، برمی‌کشدم آه سردناگه صدای در رسید، آرام هم‌چون جویبارگویی کسی می‌زد به در، بر آستانِ کلبه‌امبا خویشتن گفتم به از «شاید در این شبگیر تاربر آستانِ کلبه‌ام، در می‌زند درمانده‌ایاین است و دیگر هیچ چیز»[۲]آوخ، که آن شب را چه‌سان دارم به یاد اندر نهانتیره‌شبِ سردِ خزان، وز شعلهٔ آتش جهانجان می‌فشاندند اخگران بر پیکرِ سردِ زمینخسته ز تاریکیِ شب، مشتاقِ صبحی جاودانبرمی‌گرفتم هر کتاب، بیهوده می‌جُستم در آنپایانِ حُزن و سوگ را، سوگ «لنور» در عمقِ جانآن ماهرویی کآسمان، نامِ لنور کردش عطاشد تا ابد از یادها[۳]و آن پرده‌های ارغوان، با خشخشی ابریشمینموهوم و محزون و غمین، گویی ز روی خشم و کینآگنده‌ام می‌کرد بس، از وحشتی موهوم و تلخهرگز مرا همره نبود، زآن پیش احساسی چنینپس تا شوم آسوده‌دل، برخاستم، گفتم به خود:«درمانده‌ای شاید بود از محنت و سرما غمیندرمانده‌ای گم‌کرده ره، خواهد بیاساید دمیاین است و دیگر هیچ چیز.»[۴]دل را قوی کردم سپس، بی هیچ تردیدی دگرگفتم «مرا بخشایشی، ای مانده در آن‌سوی دربر آستانم منتظر! زیرا که خواب‌آلوده‌امو آهسته تو در می‌زدی، من هم ز دردِ خویش کَرگویا تو را نشنیده‌ام. شاید که بخشایی مراکز خویش بودم بی‌خبر، در یادهایم غوطه‌ور٬»در را گشودم، بعد از آن، بیرون فقط تاریکی بودتاریکی آنگاه هیچ چیز.[۵]خیره به تاریکیِ شب، حیران و در ترس و گمان«شاید که کابوسی بود، تازیده بر من بی‌امانآشفته‌وش خوابی چنین، کس را نبوده پیش از این»امّا در آن آرامشِ خاموش و گنگ و بی‌نشانتنها کلامی گفته شد، نجواگرِ نامِ «لنور»من رانده بودم بر زبان نامِ «لنور» نجواکنانتنها طنینِ این صدا، پیچید در تاریک شبتنها همین و هیچ چیز.[۶]چون بازگشتم دل پریش، می‌سوخت روحم گوئیاناگه دوباره سخت‌تر آمد صدای ضربه‌هاگفتم به خویش: «این بی‌گمان، ای بی‌گمان چیزی بودبر روزنِ آن پنجره، کو می‌خورد بر شیشه‌هابگذار دریابم که چیست این ضربه‌های رازناکباید نمایم آشکار این رازِ وحشت‌زای رابگذار قلبِ خسته‌ام آرام گیرد لحظه‌ای،باد است و دیگر هیچ چیز.»[۷]آنگه گشودم پنجره، با لرزشی در جان و تنناگه کلاغی با وقار، از روزگاران کهنآن روزگارِ پاک خوش، پَر زد درونِ کلبه‌امبی هیچ گونه اعتنا، یا صبر یا ترسی ز منگویی که اربابِ من است بر آستانم برنشست،دیدم چسان آمد فرود، بنشست او آسوده برتندیسِ زیبای «پالاس»—بُنهاده بر بالایِ در—بنشست و دیگر هیچ چیز.[۸]این‌سان پرنده آبنوس، با رامش و صبر و قرارپیچیده خود را سخت در سیمایی از کِبر و وقارآورد بر لب‌های من، لبخند، بعد از اضطرارگفتم «اگرچه کاکلت ببریده‌اند آن‌گونه زارامّا تو ترسو نیستی، می‌دانم این را بی‌گمانهان ای کلاغِ باستان، سرگشته در شبگیرِ تار!بَر گوی نامت را تو در این دوزخین ساحل ز شب»گفت او چنین «هرگز دگر!»[۹]بس مانده بودم در شگفت، زین مرغِ شومِ زشت‌رو،کاین‌گونه می‌راند او سخن، هرچند در گفتارِ او،بود از یکی معنی نشان کاندک مناسب می‌نمودآری که هیچ امید نیست آن را —بر درگاه اوبنشسته مرغی تیره‌گون— دیگر که بختش یار بادمرغی‌ست یا درنده‌ای! کو می‌کند آن‌گونه یاداز نامِ شومِ خویشتن، بر پیکری بالایِ درنامی چنین «هرگز دگر»[۱۰]بنشسته بود امّا کلاغ، تنها بر آن تندیسِ سردپیوسته می‌گفت آن سخن و آورد جانم را به دردگویی که با آن نامِ زشت می‌کرد عریان روحِ خویشچیزی نگفت او بیش از آن با جنبشی دیگر نکردتا این‌که من با خویشتن، گفتم به سختی این سخن:«یارانِ دیگر پیش از این، رفتند و فردا نیز زاغبدرود می‌گوید مرا—چون آرزو— امّا کلاغ،گفت این سخن: «هرگز دگر»[۱۱]زین پاسخی کو می‌شکست خاموشیِ شب را چنانوحشت‌زده جستم ز جا، با خویش گفتم «بی‌گمانآ‌‌ن‌چه که می‌گوید کلاغ، آموخته است از صاحبشاز صاحبی بس تیره‌بخت، کو را بَلایی بی‌امانهر دم رسیده سخت‌تر، آن‌گونه که آوازهاشآگنده از بارِ غم است، بر آرزویش سوگوار،بر گردهٔ خود می‌بَرَد این دهشت افزاینده بار:«هرگز دگر، هرگز دگر!»[۱۲]اما هنوز آن مرغ می‌آورد بر لب‌های منلبخند بعد از اضطراب. یک صندلی را بی‌سخنبگذاشتم من پیشِ در، پیش در و تندیس و زاغدر مخملِ آن صندلی، رفتم فرو در خویشتنپوییدم اندر ذهنِ خود، پندارِ هر پنداره رااندیشه می‌کردم بسی، کاین زشت‌رو مرغِ کهن،این مرغِ شومِ ترسناک، دارد چه اندیشه به سراز گفتنِ «هرگز دگر»[۱۳]این‌گونه بنشستم بسی، بودم گرفتارِ گمانمی‌سوخت عمقِ سینه‌ام را مرغِ شومِ بدنشانبا آن نگاهِ آتشین. بنشسته بودم بارهابر مخملِ این صندلی، بس روزهای پیش از آنآن نیلگون مخمل که بود، آیینهٔ نورِ چراغامّا دگر هرگز «لنور»، با خنده‌ای شادان و مستبر مخملِ این صندلی آیا دمی خواهد نشست؟افسوس، نه؛ هرگز دگر.[۱۴]ناگه هوا آگنده شد، گویا که عطرآگین شده‌ استبا مجمری نادیدنی کآن را «سرافیون» (سراف‌ها) به دستدارند و با خود می‌برند هرجا درونِ کلبه‌امفریاد کردم خویش را «بیچاره ارزانی شده‌ استبهرت ز درگاهِ خدا، اینک مفرَّح ای چنینبا یادهایت از «لنور» آن را خدا آمیخته‌ استبرگیر و آن را نوش کن، وین شعله را خاموش کن!»گفت آن کلاغ: «هرگز دگر»[۱۵]گفتم بدو با التِجا «پیغام‌بر! پیغام‌بر!پرنده باشی یا که دیو ای زادهٔ زشتی و شر!شیطان تو را شد رهنما، یا کرد طوفانت اسیردر این خراب‌آبادِ غم، در این فسون‌گشته کویرمن چون بدانم چیستی، پیغمبری یا نیستی،لیک التماست می‌کنم، می‌گویمت پیغام‌بر!برگو به من، برگو به من، دردِ مرا درمان بود؟»گفت آن کلاغ: «هرگز دگر»[۱۶]گفتم بدو با التِجا «پیغام‌بر! پیغام‌بر!پرنده باشی یا که دیو، ای زادهٔ زشتی و شر!سوگند دادم من تو را، بر آسمانِ بیکرانبر آن خداوندی که ما هر دو پرستش می‌کنیمبرگو بدان روحِ غمین: در سرزمینِ مردگاندر بر دگر خواهم کشید آن دخترِ معصوم راآن ماهرویی کآسمان نامِ «لنور» کردش عطا؟»گفت آن کلاغ: «هرگز دگر»[۱۷]ناگه ز جا برخاستم، فریاد کردم خشمگین:«ای مرغ یا دیوِ پلید! «هرگز دگر!» آنِ تو باد!برگرد در طوفانِ سرد، در شبْ کرانِ دوزخین!چون یادگاری زین دروغ، کآن را کند روح تو یادهیچ ز پرَت این‌جا مباد! تنها مرا بگذار و رو!برکش برون از قلبِ من، منقارِ خود را زودترتندیس را بنمارها! هان! دور شو از پیشِ در!گفت آن کلاغ: «هرگز دگر»[۱۸]هرگز نرفت آری کلاغ! بنشسته آن‌جا او هنوزروی همان تندیسِ سرد—بُنهاده بر بالایِ در—گویا که چشمانش کنون، چون چشمِ دیوی کینه‌توزدر خواب و در رؤیاستی؛ نورِ چراغش رویِ سرجاری شده‌ست و سایه‌اش را می‌نماید آشکارامّا دگر روحِ مرا، آیا بود هرگز فرارزین سایه کآنک بر زمین جاریست هر دم تیره‌تر؟«هرگز دگر، هرگز دگر»