معوذتین کیست؟ توضیح بده.
مُعَوِّذَتَیْن (به عربی: "المعوذتان"، به معنای «دو پناه‌جویی» یا «دو تعویذ») اصطلاحی اسلامی است که به دو سوره پایانی قرآن، یعنی سوره فلق (سوره ۱۱۳) و سوره ناس (سوره ۱۱۴)، اشاره دارد. دلیل این نام‌گذاری آن است که هر دو سوره با عبارت «قُلْ أَعُوذُ...» (بگو: پناه می‌برم...) آغاز می‌شوند و محتوای آن‌ها درخواست پناه بردن به خداوند از انواع شرور ظاهری و باطنی است.این دو سوره که از سوره‌های کوتاه قرآن هستند، در سنت اسلامی جایگاه ویژه‌ای دارند و به عنوان دعاهایی برای محافظت در برابر بلاها، چشم‌زخم، جادو و وسوسه‌های شیطانی خوانده می‌شوند. روایات متعددی بر اهمیت قرائت آن‌ها توسط پیامبر اسلام، به‌ویژه برای محافظت از خود و دیگران، تأکید دارند.موضوع مکی یا مدنی بودن این دو سوره و همچنین هم‌زمان بودن نزول آن‌ها محل بحث مفسران بوده است. با این حال، مهم‌ترین چالش تاریخی دربارهٔ معوذتین، گزارش‌هایی است که طبق آن‌ها عبدالله بن مسعود، از صحابه مشهور پیامبر، این دو سوره را بخشی از وحی قرآنی نمی‌دانست و در مصحف (نسخه شخصی قرآن) خود ثبت نکرده بود. این دیدگاه که در تاریخ اسلام به شدت مطرود شد، با مخالفت قاطع سایر صحابه و اجماع مسلمانان در طول تاریخ مواجه گشت و امروزه تمامی فرقه‌های اسلامی بر اینکه معوذتین جزئی جدایی‌ناپذیر از قرآن هستند، اتفاق نظر دارند.واژه‌شناسی.واژه استعاذه (مصدر باب استفعال از ریشه «ع-و-ذ») در زبان عربی به معنای پناه بردن و درخواست محافظت است. این مفهوم ریشه در یک نیاز غریزی انسان برای یافتن پناهگاهی امن در برابر خطرات دارد. به گزارش دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، اعراب پیش از اسلام از انواع مختلفی از «تعویذها» برای دفع شرور استفاده می‌کردند. با ظهور اسلام، قرآن این مفهوم را در چهارچوب توحید بازتعریف کرد و پناه بردن به خداوند را به عنوان تنها استعاذه حقیقی معرفی نمود.اهمیت استعاذه در قرآن به حدی است که ریشه این واژه ۱۷ بار در قرآن به کار رفته و دو سوره کامل به آن اختصاص یافته است. سوره‌های فلق و ناس به دلیل آغاز شدن با فعل امر «قُلْ أَعُوذُ» (بگو پناه می‌برم)، از همان ابتدا به «معوذتین» (صیغه تثنیه از «معوّذة» به معنای دعای پناهندگی) یا «معوذتان» شهرت یافتند. این دو سوره عملاً جایگزین تمام اوراد و تعویذهای دوران جاهلیت شدند.با وجود اینکه نام این دو سوره به صورت تثنیه به کار می‌رود، در آثار مفسران مرسوم نبوده که هر یک از آن‌ها را به تنهایی «معوذة» بنامند.تاریخچه و سبب نزول.دربارهٔ زمان نزول معوذتین، دو دیدگاه کلی وجود دارد: برخی روایات آن‌ها را مکی و برخی دیگر مدنی دانسته‌اند. همچنین روایاتی بر نزول هم‌زمان هر دو سوره تأکید دارند.مشهورترین روایت دربارهٔ سبب نزول این دو سوره، که در منابعی چون "الدر المنثور" سیوطی نقل شده، ماجرای جادو شدن پیامبر اسلام توسط یک مرد یهودی به نام لبید بن اعصم است. طبق این روایت، پیامبر در اثر این جادو بیمار شد و جبرئیل با نازل کردن معوذتین، محل اختفای ابزار جادو را به او نشان داد. پس از یافتن آن، با خواندن هر آیه از این دو سوره، گرهی از ابزار جادو باز و حال پیامبر بهبود می‌یافت.این روایت با نقدهایی نیز روبرو شده است:پژوهشگران غربی مانند آنگلیکا نویورث (Angelika Neuwirth) نیز معتقدند سبک و محتوای معوذتین با دیگر بخش‌های قرآن تفاوت‌هایی دارد و احتمالاً این دو سوره به همراه سوره فاتحه، به عنوان نوعی آغاز و انجام (شبیه به مقدمه و مؤخره یا colophon در نسخ خطی) برای محافظت از متن قرآن به آن افزوده شده‌اند.جایگاه در قرآن و مسئله جزئیت.مهم‌ترین بحث تاریخی پیرامون معوذتین، مسئله جزئیت آن‌ها از قرآن است. بر اساس گزارش‌های متعدد در منابع حدیثی و تفسیری، عبدالله بن مسعود، از کاتبان وحی و صحابه نزدیک پیامبر، این دو سوره را در مصحف شخصی خود وارد نکرده و آن‌ها را دعاهایی برای تعویذ می‌دانست، نه بخشی از کلام وحی.این دیدگاه در تاریخ اسلام با واکنش‌های مختلفی روبرو شد:امروزه، هیچ تردیدی در میان مسلمانان دربارهٔ جزئیت معوذتین از قرآن وجود ندارد و نظر ابن مسعود به عنوان یک دیدگاه شخصی و مطرود در تاریخ ثبت شده است.فضیلت و کاربرد در سنت اسلامی.در منابع روایی شیعه و سنی، فضائل و خواص بسیاری برای قرائت معوذتین ذکر شده است. این دو سوره کاربرد گسترده‌ای در زندگی روزمره مسلمانان دارند:این روایات نشان‌دهنده اهمیت معنوی و کاربردی معوذتین در فرهنگ اسلامی است.