اتم برای صلح کیست؟ توضیح بده.
«اتم‌ها برای صلح» عنوان سخنرانی‌ای بود که توسط دوایت دی. آیزنهاور، رئیس‌جمهور ایالات متحده، در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در شهر نیویورک در تاریخ ۸ دسامبر ۱۹۵۳ ایراد شد. او در این سخنرانی گفت: «امروز احساس می‌کنم ناگزیرم به زبانی سخن بگویم که از یک نظر تازه است ـ زبانی که من، کسی که بخش بزرگی از زندگی‌ام را در حرفه‌ی نظامی گذرانده‌ام، ترجیح می‌دادم هرگز به کار نبرم. آن زبان تازه، زبان جنگ هسته‌ای است.»پس از آن، ایالات متحده برنامه‌ای با عنوان «اتم‌ها برای صلح» آغاز کرد که تجهیزات و اطلاعاتی را در اختیار مدارس، بیمارستان‌ها و مؤسسات پژوهشی در داخل آمریکا و سراسر جهان قرار داد. نخستین رآکتورهای هسته‌ای در اسرائیل و پاکستان در چارچوب همین برنامه و توسط شرکت American Machine and Foundry ساخته شدند؛ شرکتی که بیشتر به‌عنوان تولیدکننده‌ی تجهیزات بولینگ شناخته می‌شد.فلسفه.این سخنرانی بخشی از یک کارزار رسانه‌ای حساب‌شده به نام «عملیات کَندور» بود که هدف آن آگاه‌سازی مردم آمریکا درباره‌ی خطرات و امیدهای آینده‌ی هسته‌ای بود. این برنامه به‌گونه‌ای طراحی شده بود که توجه عمومی را از جنبه‌های نظامی منحرف کند؛ راهبردی که آیزنهاور از آن با عنوان «جنگ روانی» یاد می‌کرد. هم «عملیات کندور» و هم «اتم‌ها برای صلح» تحت تأثیر گزارش ژانویه‌ی ۱۹۵۳ «هیئت مشاوران وزارت امور خارجه در موضوع خلع سلاح» بودند. این هیئت توصیه کرده بود که دولت ایالات متحده در برابر مردم آمریکا از پنهان‌کاری بکاهد و با صداقت بیشتری درباره‌ی واقعیت‌های موازنه‌ی هسته‌ای و خطرات جنگ هسته‌ای سخن بگوید، امری که در آیزنهاور انگیزه‌ای برای جست‌وجوی رویکردی نو و متفاوت در برابر تهدید جنگ هسته‌ای در روابط بین‌الملل ایجاد کرد.«اتم‌ها برای صلح» بخشی از پروپاگاندای راهبرد مهار در جنگ سرد بود. سخنرانی آیزنهاور آغازگر یک کارزار رسانه‌ای چندین‌ساله بود که هدف آن «مدیریت احساسات» بود؛ یعنی ایجاد توازن میان ترس از تداوم مسابقه‌ی تسلیحات هسته‌ای و وعده‌های استفاده‌ی صلح‌آمیز از اورانیوم در رآکتورهای هسته‌ای آینده. این سخنرانی نقطه‌ی عطفی در تمرکز بین‌المللی بر استفاده‌های صلح‌آمیز از انرژی اتمی بود، حتی در نخستین مراحل جنگ سرد. آیزنهاور ـ با اندکی تأثیرپذیری از جی. رابرت اوپنهایمر ـ احتمالاً در پی آن بود که روحیه‌ای از آرامش را پس از وحشت هیروشیما و ناگازاکی و آزمایش‌های هسته‌ای اوایل دهه‌ی ۱۹۵۰ به جهانی هراسان القا کند.پیامدهای سخنرانی.پیش از سخنرانی آیزنهاور، وضعیت توسعه‌ی اتمی در جهان تحت محرمانگی شدید قرار داشت. اطلاعات و تخصص لازم برای توسعه‌ی اتمی بر اساس توافق محرمانه‌ی کبک در سال ۱۹۴۳ محدود شده بود و بنابراین نه در مسیرهای صلح‌آمیز بلکه به‌عنوان سلاحی برای دفاع در برابر کشورهایی که همان سلاح‌ها را توسعه داده یا به کار می‌بردند، مورد استفاده قرار می‌گرفت.سخنرانی آیزنهاور موضوع اتمی را که پیش‌تر به نام «امنیت ملی» پنهان نگاه داشته شده بود، به عرصه‌ی عمومی کشاند و از جهان خواست از راه‌حل او حمایت کند. او مصمم بود «معضل هسته‌ای هولناک» را با یافتن راهی حل کند که «نبوغ شگفت‌انگیز انسان نه به مرگ او، بلکه به زندگی‌اش اختصاص یابد.» با این حال، او در تغییر کاربری کامل این فناوری چندان موفق نبود؛ چراکه خود آیزنهاور سند شورای امنیت ملی (NSC) را تصویب کرد که در آن آمده بود تنها یک پایگاه عظیم از سلاح‌های هسته‌ای می‌تواند از خشونت شوروی جلوگیری کند. این باور که برای اجتناب از جنگ هسته‌ای ایالات متحده باید در حالت تهاجمی باقی بماند و در هر لحظه آماده‌ی حمله باشد، همان دلیلی بود که شوروی نیز سلاح‌های هسته‌ای خود را کنار نگذاشت. در دوره‌ی ریاست‌جمهوری آیزنهاور، تعداد زرادخانه‌های هسته‌ای آمریکا از ۱٬۰۰۵ به ۲۰٬۰۰۰ سلاح افزایش یافت.برنامه‌ی «اتم‌ها برای صلح» راه را برای دسترسی غیرنظامیان و کشورهایی که پیش‌تر فناوری هسته‌ای نداشتند، به پژوهش هسته‌ای گشود. آیزنهاور خواستار یک توافق عدم اشاعه در سطح جهانی شد و برای توقف گسترش استفاده‌ی نظامی از سلاح‌های هسته‌ای استدلال کرد. هرچند کشورهایی که پیش‌تر سلاح‌های اتمی داشتند، به نگهداری و افزایش ذخایر خود ادامه دادند، اما کشورهای بسیار اندکی توانستند سلاح‌های مشابه را توسعه دهند ــ و از این نظر، اشاعه تا حد زیادی مهار شد. همچنین برنامه‌ی «اتم‌ها برای صلح» مقرراتی برای استفاده از انرژی هسته‌ای وضع کرد و از طریق این مقررات، مانع توسعه‌ی تسلیحات در سایر کشورها شد، در حالی‌که استفاده‌ی فناوری برای مقاصد مثبت امکان‌پذیر باقی ماند.