انسان (سرده) کیست؟ توضیح بده.
انسان سرده‌ای از خانوادهٔ کپی‌های بزرگ (انسان‌سایان) است. نوع انسان خردمند (انسان امروزی) یکی از انواع این جنس است. باور سنتی نزد دیرین‌مردم‌شناسان این بوده است که جنس انسان از تکامل جنس جنوبی‌کپی به وجود آمده است. با یافتِ سنگواره‌هایی از انسان‌سایانی دیگر — به‌طور خاص کنیامردم پَخْتْ‌رخ — این باور سنتی رقیبانی یافته‌است. ویژگی‌ی ممتاز سردهٔ انسان در مقایسه با دیگر سرده‌های تیره‌ی انسان‌سایان، گنجایش بیشتر کاسهٔ سر است. پیش‌تر ابزارسازی را هم از ویژگی‌های ممتاز می‌دانستند، ولی امروز چنین نیست. برخی از گونه‌های سردهٔ انسان از قرار زیر است:همهٔ این گونه‌ها به جز انسان خردمند منقرض شده‌اند.نام‌گذاری.در علوم زیستی، به ویژه در انسان‌شناسی و دیرین‌شناسی، نام عمومی تمام اعضای جنس "هومو" واژهٔ انسان است. نام‌گذاری علمی دواسمیِ انسان خردمند "Homo sapiens" را لینه انجام داد (۱۷۵۸). نام‌گذاری انواع دیگر به مرور از اوایل نیمهٔ دوم سدهٔ نوزدهم انجام شد. (انسان نئاندرتال "H. neanderthalensis" در ۱۸۶۴، انسان راست‌قامت "H. erectus" در ۱۸۹۲).به تمام انواع انسان سوای انسان خردورز، نسناس اطلاق می‌شود. با این که همه انواع نسناس‌ها منقرض شده‌اند؛ رد ژنتیکی آنها در نژادهای انسانی کشف شده‌اند.گونهٔ متفاوت مردمان چینی.برخی چینی‌ها را برای گونهٔ دیگری از سردهٔ انسان‌ها می‌دانند و آن‌ها را "Homo sinensis" می‌نامند. از زمانی که چین در پروژه ژنوم انسانی در دهه ۱۹۹۰ شرکت کرد، پیامدهای بحث پیرامون اجداد انسان پکنی هومو ارکتوس برای ناسیونالیسم پیچیده شده در اصطلاحات علمی توسط اقشار مختلف جامعه با افراطیون ملی گرایان و افکار عمومی لیبرال به خوبی درک شده است.در سال ۱۹۹۳، در پاسخ به پروژه بین‌المللی ژنوم انسانی که توسط ایالات متحده پیشگام بود، دولت چین شروع به حمایت از پروژه‌های ملی در ارتباط با تلاش‌های بین‌المللی کرد. نتیجه این تلاش علمی، نتیجه‌گیری ژنتیک‌دانان بین‌المللی را در مورد «منشأ آفریقایی» بسیار جدید همه انسان‌های مدرن یا هومو ساپینس تأیید کرد. این پیشرفت علمی با این باور دیرینه ملی گرایانه روبرو شد که «چینی‌ها» از زمان هومو ارکتوس به عنوان یک گروه انسانی مستقل در «چین» زندگی می‌کردند که توسط مرد ۷۰۰۰۰۰ ساله پکن نمایندگی می‌شد. این مقاله با بررسی کاربردهای سیاسی هنوز فراگیر از یک اجداد فرضی ماقبل تاریخ مردم و همچنین بحث و جدل ناشی از چالش علمی که بحث‌های عمومی را برانگیخته است، یک گفتمان نژادی قوی در ناسیونالیسم چینی معاصر را شناسایی کرده و آن را به یک زمینه بین‌المللی گسترده‌تر مرتبط می‌کند. .فسیل‌های انسان پکن در دهه بیست میلادی در غاری در نزدیکی شهر پکن در چین پیدا شد. انسان پکن زیرگونه ای از انسان راست‌قامت است که حدود ۶۸۰ تا ۷۸۰ هزار سال پیش می‌زیسته است. انسان لانتیانی که آن نیز یک زیرگونه از انسان راست قامت است معمولاً به عنوان نیای مستقیم انسان پکن از آن یاد می‌شود.پس از کشف این فسیل در چین، نظریات بسیار زیادی در رابطه با ارتباط مردمان چینی با این گونه پدید آمد. به‌طور کلی از آن پس این زیرگونه که شاخهٔ دیگری از انسان راست قامت بود به عنوان نیاکان این اقوام در نظر گرفته شد. یکی دیگر از استدلالات این افراد این است که بسیاری از ابزارها و آلاتی که توسط باستان شناسان در چین یافت شده بسیار قدیمی تر و بدوی تر از یافته‌های مربوط به انسان‌های «homo sapiens» است که نشان می‌دهد این نیاکان چینی به اندازه انسان‌های بعدی باهوش نبوده و مهارت کمتری در ساخت ابزار و وسایل داشته‌اند. البته تمامی آزمایش‌ها ژنتیکی نشان داده که چینی‌ها نیز از یک منشأ مشترک با بقیه انسان‌های روی زمین به دنیا آمده‌اند. برخی نیز عدم وجود ابزارهای سنگی در میان چینی‌ها را به این موضوع نسبت می‌دهند که در آن دوران چینی‌ها بیشتر ابزار آلات خود را با استفاده از چوب بامبو می‌ساخته‌اند.