آفیش سرخ کیست؟ توضیح بده.
آفیش سرخ اشاره به شعری است که لویی آراگون رمان‌نویس و شاعر سورئالیست فرانسوی در وصف پارتیزان‌های خارجی که در مبارزه علیه نازی‌ها در فرانسه تیرباران شدند، سروده است.این شعر را خوانندگان مشهوری از جمله لئو فره خوانده‌اند. آفیش سرخ را به فارسی «دیوارکوب سرخ» نیز ترجمه کرده‌اند.زمانی که پاریس در اشغال نازی‌ها بود و جنبش مقاومت با آن‌ها مبارزه می‌کرد، تعداد محدودی از پارتیزان‌های اسپانیایی مجاری، لهستانی و ارمنی که عاقبت دستگیر و اعدام شدند همراه فرانسوی‌ها علیه نازی‌ها مبارزه می‌کردند.اشغالگران نازی بعد از دستگیری این افراد، با تبلیغات وسیع آنان را تروریست و خائن به فرانسه معرفی کردند و آفیش‌هایی با عکس پارتیزانها روی در و دیوار خیلی از دیوارهای فرانسه چسباندند که بعداً به آفیش سرخ مشهور شد که به قول آراگون مثل لکه‌های خونی بر دیوارها بود.۲۲ نفر از آنان در سال ۱۹۴۴ تیرباران شدند و چند ماه بعد یک زن نیز گردن زده شد، چون مطابق قوانین آن موقع فرانسه، تیرباران زن‌ها ممنوع بود.بعد از اعدام این افراد، آفیش‌های سرخ تا مدت‌ها روی در و دیوارها مانده بود… چون آراگون می‌گوید که در ساعات روز، عابران، به خصوص فرانسوی‌ها توجهی به این تصاویر نمی‌کردند… اما شب… در ساعات حکومت نظامی، انگشت‌های سرگردانی روی آفیش‌ها می‌نوشت که: «این افراد جانشان را به خاطر فرانسه از دست داده‌اند».گروه مانوشیان.رهبر تیرباران شدگان، شاعری ارمنی از دیار ایروان به نام میساک مانوشیان بود. به همین دلیل هم این گروه به نام گروه «مانوشیان» معروف شد. میساک مانوشیان با شجاعت در برابر نازی‌ها مقاومت کرد و با نثار خونش تبدیل به یک قهرمان ملی فرانسویان گردید.میساک مانوشیان نامه‌ای در آخرین ساعات حیاتش نوشته که حاکی از عشق عمیق او به زندگی و فداکاری و از خودگذشتگی این انسان والا است.شعر آراگون که با الهام از نامه میساک و به نام «آفیش سرخ» سروده شده و در آن استادانه از برخی جملات نامه مانوشیان گنجانده شده است، در سال ۱۹۵۹ توسط لئو فره خواننده چپ فرانسوی اجرا شد و به یک ترانه جاودانه درآمد.نامه میساک مانوشیان.میساک مانوشیان در نامه‌ای به همسرش نوشت:«ملینه عزیزم، بینوای کوچولوی محبوبم،تا چند ساعت دیگر، در این جهان نخواهم بود. ما در ساعت ۳ بعد از ظهر امروز تیرباران می‌شویم. این مانند یک حادثه‌ای است که در زندگیم رخ می‌دهد. باورکردنی نیست، اما با این همه می‌دانم، دیگر هرگز تو را نخواهم دید.چه چیزی می‌توانم برایت بنویسم؟ در حالی‌که حیرانم، اما هم‌زمان برایم بسیار روشن است…در آستانه پیروزی و رسیدن به هدف خودم را فدا می‌کنم. خوشا به‌حال کسانی که بعد از ما زنده خواهند بود و طعم شیرین آزادی و صلح را می‌چشند. مطمئن هستم که خلق فرانسه و تمام مبارزان راه آزادی خاطرات ما را گرامی خواهند داشت. در این لحظه مرگ، تأکید می‌کنم هیچ کینه‌ای نسبت به مردم آلمان ندارم و هرکس که شایسته هرچه بود، دریافت خواهد کرد؛ ولی من مخالف این هستم که برخی از آن‌ها ولو این‌که مستحق باشند، مجازات شوند. مردم آلمان و تمام خلقها بعد از جنگ که چندان دور نیست، در صلح و برادری زندگی خواهند کرد. خوشبختی از آن همه باد!...تأسف عمیق من از این است که نتوانستم تو را خوشبخت کنم. خیلی دوست داشتم که فرزندی از تو به یادگار می‌داشتم، همان چیزی که همیشه خواست تو هم بود. خواهش می‌کنم برای خوشحالی من و برای این‌که آخرین خواست مرا جامه عمل بپوشانی، بعد از جنگ بدون درنگ با کسی که می‌تواند تو را خوشبخت کند، ازدواج کن و بچه‌دار شو. ..اگر ممکن است، خاطراتم را نزد والدینم در ارمنستان بازگویی کن. من به همراه ۲۳ نفر دیگر با افتخار و سربلندی و به‌عنوان مردی با وجدان آسوده می‌میرم…امروز، روز آفتابی است. در حالی به خورشید نگاه می‌کنم و به زیبایی طبیعت نگاه می‌کنم که همه چیز را دوست دارم و می‌گویم که خداحافظ زندگی و خدا حافظ همه شما»شعر آفیش سرخ.شما نه جویای افتخار بودید و نه اشکینه نوای ارگ کلیسا و نه دعا در بالین مرگیازده سال گذشت، زمان چه زود می‌گذرد، یازده سالو شما فقط از سلاح تان استفاده کرده بودیدمرگ، سوی چشمان پارتیزان را خاموش نمی‌کندتصاویرتان بر دیوارهای شهر ما آویخته بودبا سیاهی ریش نتراشیده و شب تهدیدآمیز موهای آشفتهبر اعلامیه‌ای که به لکه‌ای خون می‌مانستو تلفظ دشوار نام‌های تان دست آویزی بودتا راهی برای ترساندن رهگذران بیابندانگار که هیچ‌کس شما را یک فرانسوی نمونه نمی‌دانستتمام روز مردم به راه خود می‌رفتند بی آن که نگاهی به شما بیاندازنداما در ساعات منع عبور و مرور، انگشتانی بی پروابر تصاویر شما نوشته بود: «جان باختگان برای فرانسه»و بامداد، عزاداری‌ها چهرهٔ متفاوتی به خود گرفتهمه چیز به رنگ آبی سردی درآمده بوددر پایان فوریه و به مناسبت آخرین لحظات زندگی تانو همان وقت یکی از میان شما به آرامی گفت:سلامتی همه، سلامتی آن‌ها که زنده می‌مانندمن بی هیچ کینه‌ای از مردم آلمان خواهم مردبدرود ای رنج و لذت، بدرود گل‌های سرخبدرود زندگی، بدرود ای روشنایی و نسیمازدواج کن، شاد باش و مرا در یاد نگه دارتویی که در زیبایی اجسام باقی خواهی ماندآن هنگام که همه چیز در «ایروان» پایان می‌یابدخورشید درخشان زمستانی تپّه را روشن می‌کندطبیعت چه زیباست و من چقدر دلگیرمعدالت بر ردّ پاهای ما پیروزمندانه قدم خواهد زد«ملینه» ی من، عشق من، یتیم شدهٔ بی پناهماز تو می‌خواهم که زندگی کنی و فرزندی به دنیا بیاوریآن‌ها بیست و سه نفر بودند، هنگامی که تفنگ‌ها به گل نشستبیست و سه نفر که پیش از موعد جان شان را فدا کردندبیست و سه بیگانه و با این حال برادران مابیست و سه عاشق زندگی تا پای مرگبیست و سه نفر که فریاد برآوردند: «فرانسه»پیش از آن که بر خاک فرو افتند