آروناچال پرادش کیست؟ توضیح بده.
آروناچال پرادش (به زبان هندی: अरुणाचल प्रदेश) یکی از ایالات کشور هند است. مرکز آن شهر ایتاناگار است. این ایالت در خاوری‌ترین بخش هندوستان واقع شده و معنی نام آروناچال پرادش هم «سرزمین کوه‌های روشن‌شده در پگاه» است. پرادش به معنی سرزمین است.آروناچال پرادش یکی از ایالت‌های شمال شرق هند است. این ایالت در مرز با چین، بوتان و میانمار قرار دارد و به دلیل موقعیت جغرافیایی‌اش همواره اهمیتی راهبردی برای هند داشته است. بیشتر مساحت آن کوهستانی و پوشیده از جنگل‌های انبوه است که رودهای متعددی از جمله رود برهماپوترا از آن سرچشمه می‌گیرند.از نظر فرهنگی، آروناچال پرادش بسیار متنوع است و بیش از بیست قبیله بومی با زبان‌ها، آیین‌ها و سنت‌های خاص خود در آن زندگی می‌کنند. این تنوع قومی باعث شده جشنواره‌ها، موسیقی و هنرهای محلی بخش جدانشدنی از زندگی اجتماعی مردم باشند.دین‌های گوناگون در این ایالت حضور دارند، از جمله آیین بودایی که در بخش‌های نزدیک مرز بوتان و تبت گسترده است، و همچنین آیین‌های بومی که هنوز در میان برخی قبایل زنده‌اند. مسیحیت نیز در قرن بیستم به‌ویژه در میان برخی از جوامع بومی نفوذ کرده است.از نظر منابع طبیعی، ایالت سرشار از جنگل‌های بکر، گونه‌های گیاهی و جانوری کمیاب و زیست‌بوم‌های متنوع است که آن را به یکی از نقاط مهم برای پژوهش‌های زیست‌محیطی و گردشگری طبیعی در هند بدل کرده است. با وجود این، توسعه اقتصادی و زیرساختی در آروناچال پرادش نسبت به بسیاری از ایالت‌های دیگر هند عقب‌تر است و دولت هند سرمایه‌گذاری ویژه‌ای برای جبران این عقب‌ماندگی انجام می‌دهد.این ایالت همچنین در کانون اختلافات مرزی میان هند و چین قرار دارد و همین مسئله بر سیاست و امنیت منطقه تأثیر گذاشته است. در مجموع، آروناچال پرادش ترکیبی از طبیعت بکر، تنوع فرهنگی و اهمیت ژئوپولیتیک است که آن را در میان ایالت‌های هند جایگاهی خاص بخشیده است.نام‌گذاری.آروناچال پرادش به معنای سرزمین کوه‌های سپیده‌دم است که در زبان سانسکریت به معنی رهبر ایالت می باشد. مردمان قسمت شرقی آروناچال پرادش و بعضی از ناحیه های تبت در متون باستانی تبتی، مردم لوبها این مکان را با نام لویو و آروناچال پرادش غربی در متن تبتی مونیل نام برده می شد.مناقشه سرزمینی.چین و هند که بیش از چهار هزار کیلومتر مرز مشترک دارند در برخی مناطق از جمله در ایالت سیکیم، آروناچال پرادش، تبت و کشمیر با هم اختلاف ارضی دارند. چین ادعای مالکیت بر ۹۰ هزار کیلومتر در منطقه‌ای را دارد که هند آن را ایالت «آروناچال پرادش» می‌نامد.چین بر این ایالت ادعای حاکمیت دارد و آن را جزو تبت و به عنوان تبت جنوبی می‌داند و آن را بخشی از خاک خود اعلام کرده‌است. خط مرزی فعلی بین چین و هند همان خط پیشنهادی مک‌ماهون می‌باشد.اختلافات مرزی چین و هند که به درگیری نظامی هر چند کوچک در ۱۹۶۲ در این منطقه انجامید در اصل حاصل اختلافات شدیدتر مرزی این در در اقصی چین بود البته سیاست به پیش هند نیز شدیداً بر آن دامن زد.هند منطقه «توانگ» در ایالت آروناچال پرادش را بخش جدایی‌ناپذیر این ایالت و در نتیجه بخشی از خاک خود می‌داند.خط مرزی این منطقه، زمانی مشخص شد که هند هنوز مستعمرهٔ انگلیس بود. در سال ۱۹۶۲ بر سر همین ایالت، جنگ کوتاه مدت اما بسیار خشنی میان دو کشور درگرفت. از آن زمان به بعد، هند تسلط خود را بر این ایالت مرزی محکم‌تر کرد اما درگیری‌های پراکنده و تنش هر چند گاه پیرامون خط مرزی رخ می‌دهد.تاریخ.دوران باستان.از تاریخ باستانی این منطقه، جز در گوشهٔ شمال‌غربی و نواحی مرزی با آسام کنونی، اطلاعات اندکی در دست است. بخش‌های شمال‌غربی تحت کنترل مونپا و تبت قرار داشتند.این بخش‌ها تحت فرمانروایی پادشاهی مونپا در «مونیول» که تابع تبت بود و میان ۵۰۰ پیش از میلاد تا ۶۰۰ میلادی شکوفا شد، اداره می‌شدند. مونپا و شردوکپن نیز سوابق تاریخی از وجود ریاست‌های محلی در شمال‌غرب نگه داشته‌اند.طبق تواریخ تبتی، مونیول توسط گونگکار گیال، از نوادگان لهاسه تسنگما، اداره می‌شد. تسنگما برادر رالپاکان، شاه تبتی بود که در سال ۸۳۷ میلادی یا پیش از آن به مونیول رسید.یکی از نوادگان گونگکار گیال فرمانروای منطقه تراشیانگتسه در بوتان شد و نوادهٔ دیگر او، گاپده تسن، فرمانروای درهٔ خورونگ در تمبرنگ (امروز بخش کامنگ غربی در آروناچال پرادش) بود.پس از آن، پسر دوم گونگکار گیال، وونگمه پالده، که به دلیل فقر درهٔ خورونگ به تبت بازگشته بود، دوباره به مونیول برگشت و فرمانروای آن شد.متن «ریگیال ریگز» که در ۱۶۶۸ یا ۱۷۲۸ نوشته شد، سوابقی از مالیات‌ها دارد. مالیات از نواحی بخش کامنگ و بخش تاوانگ امروزی به صورت سکه، خوراک یا دام پرداخت می‌شد.مونپاها () که چینی‌ها آن‌ها را «منبا» می‌نامیدند مسئول تجارت میان آسام و تبت بودند و «کوریپار دوآر» را در بخش سونیتپور آسام در اختیار داشتند. رؤسای مونپا تابع فرمانروای تاوانگ بودند که خود زیر نظر دولت تبت در لهاسا قرار داشت. دولت تبت در لهاسا مقام‌هایی به نام «گلونگ» منصوب می‌کرد تا بر رؤسای محلی مونپا نظارت داشته باشند. رئیس مونپا که مسئول دوآر بود «تسوُرگون» نام داشت، مقامی که در سدهٔ شانزدهم ایجاد شد.بر پایهٔ متون تاریخی تبت، ایالت آروناچال پرادش که «لُهویو» نامیده می‌شد، در سدهٔ هفتم میلادی زیر کنترل پادشاهی «توبو» یا امپراتوری تبت قرار گرفت.دوران میانه.در سدهٔ هفدهم، پنجمین دالایی لاما نگاوانگ لوبسانگ گیاتسو (۱۶۱۷–۱۶۸۲) که در ۱۶۴۲ بر تبت سیطرهٔ سیاسی یافت، مالیاتی به نام «خری» بر مونیول تحمیل کرد و فرمان ساخت دژهایی به نام دزونگ را در مناطق مونپا صادر کرد که به‌عنوان مراکز اداری و مالیاتی عمل می‌کردند.این دژها شامل دیرنگ دزونگ، تاکلُنگ دزونگ و گیانگکار دزونگ بودند که از مونپاهای دیرنگ، مونپاهای کالاکتانگ و مونپاهای تاوانگ مالیات جمع‌آوری می‌کردند. مقام‌های جمع‌آورندهٔ مالیات «دزونگپون» نام داشتند.مالیات ابتدا به صومعه تاوانگ برده می‌شد و سپس از طریق تسونا (امروز در چین) به لهاسا ارسال می‌گردید.ششمین دالایی لاما تسانگیانگ گیاتسو (۱۶۸۳–۱۷۰۶) در تاوانگ زاده شد و در آمدو (امروز در چین) در راه پکن درگذشت. او توسط مغول‌ها تحت فرمان لا-بزانگ خان، واپسین فرمانروای خانات خوشوت، و با موافقت امپراتور کانگشی از سلسله چینگ ربوده شده بود.پیش از مرگ، ششمین دالایی لاما فرمان ساخت بناهای مهمی همچون ترامزیکانگ در بارخور، لهاسا را صادر کرده بود.آروناچال پرادش در حوزهٔ فرهنگی خام () و او-تسانگ () تبت قرار می‌گیرد که حوزهٔ آبگیر رود برهماپوترا را نیز دربر می‌گیرد.پایاب‌ها و دشت‌ها زیر فرمان پادشاهی چوتیا در آسام بودند. بخش‌های درونی ایالت هرچند با دنیای بیرون تعامل داشتند، اما مستقل و خودگردان باقی ماندند.از مهم‌ترین محوطه‌های باستان‌شناسی ایالت می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:هند بریتانیا.در سال‌های ۱۹۱۲–۱۹۱۳، دولت هند بریتانیا مناطق مرزی شمال‌شرق را بنیان گذاشت. این مناطق به سه بخش تقسیم شدند که بعدها با نام‌های منطقه مرزی بالیپارا، منطقه مرزی لاخیپور و منطقه مرزی سادیا شناخته شدند.خط مک‌ماهون. در سال‌های ۱۹۱۳–۱۹۱۴، نمایندگان کشور عملاً مستقل تبت و بریتانیا در هند گرد هم آمدند تا مرزهای «تبت بیرونی» (در ارتباط با چین) را مشخص کنند. سر هنری مک‌ماهون، مدیر بریتانیایی، خط مک‌ماهون به طول را به‌عنوان مرز میان هند بریتانیا و تبت ترسیم کرد و تاوانگ و نواحی دیگر را در قلمرو هند بریتانیا قرار داد. نمایندگان تبت و بریتانیا توافق‌نامه سیملا (۱۹۱۴) را تدوین کردند که شامل خط مک‌ماهون نیز می‌شد، اما نمایندگان چین آن را نپذیرفتند. توافق سیملا منافع دیگری را از چین سلب می‌کرد، زیرا چین از پذیرش آن خودداری کرد.موضع چین این بود که تبت از چین مستقل نیست و نمی‌تواند معاهده‌ای امضا کند، بنابراین توافق‌نامه باطل است، همانند معاهده بریتانیا و چین (۱۹۰۶) و معاهده انگلیس و روسیه (۱۹۰۷). اسناد بریتانیا نشان می‌دهد شرط پذیرش مرز جدید از سوی دولت تبت، پذیرش توافق سیملا از سوی چین بود. چون بریتانیا موفق به گرفتن پذیرش از چین نشد، تبتی‌ها خط مک‌ماهون را معتبر نمی‌دانستند.در زمانی که چین بر تبت اعمال قدرت نمی‌کرد، این خط با چالش جدی روبه‌رو نشد. در ۱۹۳۵، یکی از دبیران وزارت خارجهٔ بریتانیا به نام اولاف کارو دریافت که خط مک‌ماهون در نقشه‌های رسمی درج نشده است. اداره نقشه‌برداری هند در ۱۹۳۷ نقشه‌ای منتشر کرد که خط مک‌ماهون را به‌عنوان مرز رسمی نشان می‌داد. در ۱۹۳۸، دو دهه پس از کنفرانس سیملا، بریتانیا سرانجام توافق‌نامه سیملا را به‌عنوان یک توافق دوجانبه منتشر کرد و نقشهٔ تفصیلی‌ای از سوی اداره نقشه‌برداری هند منتشر شد که خط مک‌ماهون را مرز هند نشان می‌داد.در آوریل ۱۹۳۸، یک گروه کوچک بریتانیایی به فرماندهی کاپیتان جی. اس. لایت‌فوت وارد تاوانگ شد و به صومعه اطلاع داد که این ناحیه بخشی از خاک هند است. دولت تبت در لاسا اعتراض کرد و پس از بازگشت لایت‌فوت، اختیار خود را دوباره برقرار ساخت.در ۱۹۴۴، بریتانیا در این منطقه، از دیرانگ‌دزونگ در غرب تا والونگ در شرق، اداره‌هایی برقرار کرد. کنترل اداری بر بخش جنوبی گذرگاه سلا گسترش یافت و جیمز فیلیپ میلز یک پاسگاه تفنگداران آسام در دیرانگ ایجاد کرد و مأموران مالیات‌گیر تبت را بیرون کرد. اعتراض‌های تبت نادیده گرفته شد. با این حال، هیچ اقدامی برای بیرون‌راندن تبت از بخش شمالی گذرگاه که شامل شهر تاوانگ می‌شد، انجام نگرفت. ناحیهٔ تاوانگ تا سال ۱۹۵۱ تحت اقتدار تبت باقی ماند.جنگ چین و هند.با پایان حکومت بریتانیا، هند در ۱۹۴۷ استقلال یافت و جمهوری خلق چین در ۱۹۴۹ تأسیس شد. دولت جدید چین همچنان موضع خود مبنی بر نامعتبر بودن خط مک‌ماهون را حفظ کرد.در اکتبر ۱۹۴۷، تبت مستقل یادداشتی به دولت هند فرستاد و خواستار «بازگرداندن» سرزمین‌هایی شد که بریتانیا ظاهراً از تبت اشغال کرده بود. این مناطق شامل زایول، والونگ، لونگ، لوپا، مون، بوتان، سیکیم و دارجیلینگ بود. پس از مذاکره با دولت هند، تبت از این ادعاها صرف‌نظر کرد. این گروه‌ها به دنبال کاهش نفوذ دولت هند در منطقه و الحاق بخشی از آروناچال پرادش به ناگالند هستند.ارتش هند در امتداد مرز تبت حضور دارد تا از هرگونه یورش چین جلوگیری کند. طبق دستور مناطق حفاظت‌شده اتباع خارجی ۱۹۵۸ (هند), ورود به آروناچال پرادش از طریق هر یک از ایست‌های مرزی آن با آسام نیازمند دریافت مجوز خط درونی (ILP) است.