راجر سیوری کیست؟ توضیح بده.
راجِر مِروین سِیوُری (۲۷ ژانویهٔ ۱۹۲۵ – ۱۷ فوریه ۲۰۲۲) استاد بازنشسته بریتانیایی در دانشگاه تورنتو بود. زمینهٔ کاری او بیشتر ایران‌شناسی، به‌ویژه تاریخ دوران صفویه بود و کتاب‌های بسیاری در این زمینه نوشته است. نوشته‌های متعدد او دربارهٔ تاریخ سیاسی، نظامی، اداری، دیوان‌سالاری و دیپلماسی صفویه که به زبان‌های مختلف ترجمه شده‌اند، تأثیر بسیاری در شناخت این دوره از تاریخ ایران داشته است.راجر سیوری پیوسته به عنوان یکی از برجسته‌ترین مورخان تاریخ صفویه شناخته می‌شود. او ۲۷ سال در گروه مطالعات شرقی دانشگاه اُتاوا به تدریس و تحقیق دربارهٔ ایران پرداخت و در قامت یک «صفویه‌پژوه» شناخته می‌شد. کتاب "ایران عصر صفوی" مشهورترین اثر اوست که در ایران تا سال ۱۴۰۱ به چاپ ۳۲ رسیده بود.زندگی‌نامه.راجر سیوری در ۲۷ ژانویهٔ ۱۹۲۵ در پیتربورو انگلستان زاده شد. او در مدرسهٔ سلطنتی شهر پیتربورو تحصیل کرد. سیوری در سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۷ نخست در خدمت ارتش و سپس به‌عنوان کارمند وزارت خارجه بریتانیا در ایران اقامت داشت و با بورس تحصیلی ادارهٔ جنگ و وزارت اطلاعات، دورهٔ فشرده زبان فارسی را در دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی در دانشگاه لندن گذراند. او در سال ۱۹۴۷ به مطالعات عربی و فارسی در دانشکدهٔ کوئینز در دانشگاه آکسفورد روی آورد و پس از مراجعت به انگلستان، در سال ۱۹۵۰ در رشتهٔ شرق‌شناسی از دانشگاه آکسفورد لیسانس گرفت. او در سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۵۰ به تدریس زبان فارسی در «مرکز مطالعات شرقی و آفریقایی» دانشگاه لندن اشتغال داشت. سیوری سال ۱۹۵۸ از همان دانشگاه در رشتهٔ ایران‌شناسی درجهٔ دکتری گرفت و از آن پس نیز به‌عنوان استاد مطالعات اسلامی و خاور نزدیک به تدریس و پژوهش در مراکز آموزشیِ مختلف پرداخت. او در ۱۷ فوریه ۲۰۲۲ (۲۸ بهمن ۱۴۰۰)، به سن ۹۷ سالگی در اتاوا کانادا درگذشت.فعالیت.در سال ۱۹۶۰، راجر سیوری به عنوان استاد مدعو راهی دپارتمان مطالعات شرقی دانشگاه تورنتو در کانادا شد. در سال ۱۹۶۱، با پذیرش دریافت پیشنهاد شغل دائمی در دپارتمان تازه تأسیس «مطالعات اسلامی» این دانشگاه، برای همیشه در کانادا ماندگار شد. او نقش مهمی در پیشبرد این دپارتمان و به‌طور خاص گسترش مطالعات ایرانی در آن داشت. سیوری از سال ۱۹۷۶، عهده‌دار کرسی امور خاورمیانه و اسلامی در دانشگاه تورنتو کانادا بود و پس از بازنشستگی در سال ۱۹۸۷، به عنوان استاد ممتاز همکار در دانشکده ترینتی به کار خود ادامه داد.سیوری بیشتر یک نظامی و سپس یک کارمند اداری بود و با همین پیشینه و حتی با استفاده و بهره‌گیری از آن، به عرصهٔ تدریس دانشگاهی وارد شد. نکتهٔ مهم دیگری که در شکل‌دهی افکار و بینش سیوری نقش کلیدی خاصی بازی کرد، آشنایی او با کتاب "عالم‌آرای عباسی" بود. او حتی این کتاب را به زبان انگلیسی ترجمه کرد که تقریباً ذهن اداری او را که سابقهٔ مطالعات تاریخی خاصی نداشت، شکل داد. سیوری از طریق این اثر با تاریخ صفویان آشنا شد و در مورد آن دچار شیفتگی و وابستگی گشت.اولین و مهم‌ترین کتاب سیوری دربارهٔ تاریخ صفویه، کتاب "ایران عصر صفوی" است که شهرت خاصی یافته و چاپ‌های مکرر از آن، حکایت از بخت و اقبال بلند آن دارد. این کتاب به دلیل قدمت آن در میان مآخذ مربوط به تاریخ سلسله صفوی و از آن جهت که پایه و اساس چهارچوب فکری و نظری سیوری دربارهٔ صفویان در این کتاب بنا شده، حائز اهمیت است.راجرز سیوری جزو نویسندگان "تاریخ اسلام کمبریج"، "تاریخ ایران کمبریج" و "دانشنامه ایرانیکا" بوده است. از دیگر کوشش‌های او می‌توان به همکاری در نگارش کتاب "ایران بعد از اسلام: مروری بر تاریخ، فرهنگ و زبان آن" در سال ۱۹۶۴، ویرایش کتاب "مقدمه‌ای بر تمدن اسلامی" در سال ۱۹۷۶، ترجمهٔ کتاب "عالم‌آرای عباسی" اثر اسکندربیک منشی در دو جلد به زبان انگلیسی در سال ۱۹۷۸ و تألیف کتاب "ایران عصر صفوی" در سال ۱۹۸۷ و چاپ چندین مقالهٔ دیگر دربارهٔ این دوره از تاریخ ایران اشاره کرد. دامنهٔ آثار سیوری باعث شد تا به عنوان متخصص برجستهٔ تاریخ صفویه شهرت یابد. اگرچه نوشته‌های او در باب این دوران، بازخوردهای متفاوتی را در میان تاریخ‌نگاران ایرانی برانگیخته است.فهرست آثار.حاصل چهار دهه کوشش و پژوهش‌های راجر سیوری، بی‌شمار کتاب‌ها و مقاله‌های گوناگون بود. اکثر آثار وی تاکنون به فارسی ترجمه نشده‌اند. فهرست کامل آثار وی (به انگلیسی) به شرح زیر است: