شباب شوشتری کیست؟ توضیح بده.
ملا عباس قدکساز، متخلص به شباب شوشتری متولد سال ۱۲۵۰ هجری قمری، شاعر و متخلص به شباب می‌باشد که در شهر شوشتر در محله تاریخی عبدالله بانو متولد شد. او شاگرد شیخ جعفر شوشتری بود و تخلص خود را از نام او گرفت.دیوان او شامل مثنوی، قصیده، رباعی، غزل، قطعه و قالب‌های دیگر است. «کلیات شباب» حدود پانزده هزار بیت است که نخستین بار در زمان حیات شاعر به وسیلهٔ یکی از دوستان او به نام محمّد موسوی مرعشی جمع‌آوری‌شده و در بمبئی به چاپ رسیده‌است.«کلیات» اشعار او که با «تحفه الاحباب» شروع و با «رباعیات» تمام می‌شود با عنوان «جامع المحسنات» پس از بمبئی در سال ۱۳۳۶ ه‍.ش در اصفهان نیز به چاپ رسیده‌است. قسمتی از اشعار او نیز در مخزن الدرر آورده شده‌است.زندگی.شباب شوشتری در سال ۱۲۵۰ هجری قمری در شهر شوشتر دیده به جهان گشود. با این که بیشتر افراد خانواده اش تاجر بودند و به هندوستان رفت و آمد داشتند، ولی عباس در کنار پدر به قدکسازی (بافتن نوعی پارچه کتانی که در شوشتر رواج داشت) مشغول بود. بعدها شغل پدر را رها نمود و به عطاری اشتغال یافت. وی از ابتدای جوانی به شعر روی آورد و قصایدی در مدح اهل بیت می‌سرود. شباب به نام وشهرت توجه نمی‌نمود و از آن گریزان بود.روزی در حسینیه شیخ جعفر شوشتری مجلسی بر پا بود و مردم در آن حضور داشتند که در آن مجلس قصیده‌ای از عباس قدکساز در مدح امام علی خوانده می‌شود، شیخ جعفر دربارهٔ سرایندهٔ قصیده می‌پرسد، جواب می‌گیرد که جوانی قدکساز است. شیخ جعفر به دیدنش می‌رود و بسیار او را مورد تکریم قرار می‌دهد و چون او را جوان می‌بیند تخلص «شباب» را پیشنهاد می‌دهد، که این تخلص در تمام اشعار او باقی می‌ماند و با همین نام شناخته می‌شود.سفرهای او به شهرهای مختلف مانند کربلا، نجف، تهران، اصفهان، قم و مشهد زمینه‌ای از ارتباط برای او، از جمله با قاآنی، فراهم ساخت. اثر پذیری او از شاعران دیگر مانندفردوسی، نظامی، سعدی، حافظ و محتشم در شعرهایش پیداست. شباب علاوه بر دیوان، کتابی نیز در زمینه کیمیا داشت که خود آن را محو کرد تا دیگران گرفتار آن علم نشوند. عباس که به نام ملا عباس معروف گردید از استعداد و نبوغ بالایی برخوردار بود.شباب شوشتری در سال ۱۳۲۴ ه‍.ق درگذشت و در کنار آرامگاه امامزاده سید محمد گلابی در شوشتر به خاک سپرده شد.سبک شعر.در قرن سیزدهم هجری دوره بازگشت ادبی شکوفا شد و شباب شوشتری نیز پیرو همین سبک و سیاق بوده‌است. در دیوان اشعار شباب شوشتری انواع قالب‌های شعری همچون غزلیات، قصاید، رباعی، مثنوی، قطعات، ترجیع بند و … وجود دارد. سبک شعری او، متأثر از بزرگان سبک خراسانی و مشاهیر سبک عراقی است.او از بزرگان سبک خراسانی همچون فرخی سیستانی و منوچهری و انوری و خیام تأثیر پذیرفته‌است و از مشاهیر سبک عراقی همچون و نظامی و سعدی و حافظ الهام گرفته‌است.شعر شباب شوشتری ساده، روان و مزیّن به آرایه‌های دلنشین لفظی و معنوی است. قصاید او از نوع قصاید مدحی است و موضوع بیش از هشتاد درصد آنها ذکر فضایل اهل بیت و به ویژه امام اول شیعیان است.نمونه شعرها.نخستین سروده در دیوان شباب، مثنوی بلند عاشقانه‌ای است با نام «تحفةالاحباب» که با مطلع زیر آغاز میشود:الهی ز اعتقادم ده تمامیکه بتوانم ز حمدت برد نامیو در توصیف شب معراج پیامبر اسلام می‌گوید:شبی خّرم‌تر از صبح جوانیبُـد آن شه در سرای امّ هانیبُـراق آورد جبریل امینشسلام از پی ز رب‌العالمینششباب شوشتری در توصیف برآمدن خورشید چنین می‌سراید:زد چو طاووس افق چتر ملمـَّـع زآفتابزاغ سیمین بیضهٔ شب ز آشیان شد با شتابو چند بیت از قصیده‌ای که شباب در مدح شیخ جعفر شوشتری سروده‌است:بیا کآمد ز سرو و سوسن و نسرین و سیسَمبرجهان را زیب و جان را طیب و تن را تاب و رُخ را فَرنوای سار و آهنگ هزار و نغمهٔ قُمریفکنده جوش و خسته گوش و بُرده تاب و هوش از سرگرفته بلبل و درّاج و کبک و سارک از هر سویکی عود و یکی رود و یکی چنگ و یکی مِزمَرهوا از فیض و آب از لطف و دشت از رنگ و خاک از بونشاط‌آمیز و عیش‌انگیز و عشرت‌خیز و جان‌پرورز بس رخشان، ز بس سوزان، ز بس تابان، ز بس جُنبانگلستان طور و موسی سَرو و گل بیضا و شاخ اژدردر این ایّامِ نیک‌انجامِ فیض‌الهامِ فرخندهکه گل بشکفت، غم بنهفت، جان پذرفت فال و فربه هر سوییّ و هر کوییّ و هر کاخیّ و هر شاخیخروش و جوش و جیش و جشن وهای و هوی خُنیاگرنگاری غمگساری بردباری گل‌عذاری جوادیب و نکته‌سنج و بذله‌گوی و شوخ و رامشگربتی گل‌بوی و سنبل‌موی و آتش‌روی و مهرآیینصنوبر قدّ و نسرین خدّ و ریحان خطّ و سیمین بر