لهجه شیرازی کیست؟ توضیح بده.
لهجهٔ شیرازی یکی از لهجه‌های زبان فارسی است.لهجه‌های شیرازی.در شیراز هنوز مردم محله‌های قدیمی‌تر بیشتر به لهجهٔ شیرازی سخن می‌گویند تا بقیهٔ مردم مثلاً لهجهٔ کسبه و اهالی دروازه سعدی، لب آب، دروازه قصاب‌خانه، دروازه شاه داعی‌الله و… تفاوت آشکار با لهجهٔ اهالی و کسبهٔ نقاط دیگر شهر دارد.تاریخچهٔ لهجه‌های شیرازی.از زمان آل بویه تا دورهٔ قاجار فقط یک گونه لهجهٔ شیرازی وجود داشته که هم‌اکنون به نام شیرازی اصیل شناخته می‌شود.در شیراز لهجه‌های محله‌های قدیمی تفاوت اندکی داشته‌اند که به آنها لهجه شیرازی اصیل گفته می‌شود؛ در حالی که بین لهجه شیرازی اصیل و روستاهای قدیمی که از دوره پهلوی تا کنون با گسترش شهر جزء شیراز شدند تفاوت بیشتری وجود دار از جمله، پودنکی و قصردشتی که از لحاظ آهنگ نیز با لهجه اصیل شیرازی تفاوت‌هایی دارند.بااینکه تمامی لهجه‌های شیرازی از یک لهجه، یعنی لهجهٔ اصیل سرچشمه می‌گیرند، اما اصطلاحاتی که در لهجه‌های منشعب وجود دارد گاهی باعث می‌شود که این تصور حاصل شود که این لهجه‌ها از ریشه با هم متفاوتند.علت تفاوت لهجه‌های شیرازی.علت اصلی این تفاوت برمی‌گردد به ساختار جمعیتی شیراز.در شیرازی عامیانه به علت اینکه ارتباط با دیگر نقاط بیشتر بوده، خیلی از واژه‌های انگلیسی یا عربی به آن وارد شده است. ِشود سی به‌معنا، اما به شهادت بسیاری از متون ادبی، مثل تعداد زیادی از اشعار سعدی و حافظ در سده‌های هفتم و هشتم هجری، ریشهٔ عبارت "سی"، عبارت "سیل" یا "سیر" و به‌معنی "نظر کردن" و "منظره دیدن" و "گشتن و سفر کردن" است و ارتباط بین واژهٔ "سی" با "see" انگلیسی بیشتر دارای تشابه لفظی است و اصالت آن در هیچ جا و هیچ سندی دیده نمی‌شود. از این گذشته، واژهٔ "سی" به‌معنای دیدن در لهجهٔ هراتیِ امروزی با تلفظ و معنای یکسان ("سی کو" و "سیل کو") وجود دارد. در لهجهٔ کابلی نیز فعل دیدن به صورت "سیل داشتن" استفاده می‌شود. هنوز هم بسیاری از سالمندان شیرازی از عبارت "سیل" به جای "سی" استفاده می‌کنند و مشهودترین آن عبارت " سیل کن، سیل کن" به معنی "نگاه کن نگاه کن" است که عبارتی اخباری همراه با هشدار و تعجب است؛ که در سایر گویش‌ها به عبارت" سی کن سی کن" یا " س کن س کن" درآمده است.نقش عرفان و فلاسفه در لهجه شیرازی.نقش سعدی و حافظ در لهجهٔ شیرازی پودنکی بسیار مشهود است.همچنین نقش ملاصدرا در تمامی لهجه‌های شیرازی بسیار مشهود است. قربان وجودت اصطلاحی است که در تمامی لهجه‌های شیرازی استفاده می‌شود، و این بیانگر جاافتادگی فلسفهٔ وجودیِ ملاصدرا در شیراز است.یا در جایی نقش عرفائی مثل عبدالله خفیف یا بسیاری از عرفای شیرازی در لهجهٔ شیرازی میانه مشهود است.یک ویژگی مهم.مهم‌ترین ویژگی لهجه شیرازی اضافه کردن «و» به‌دنبال نام‌هاست که به عنوان حرف تعریف (معرفه ساز) به کار می‌رود و نقش آن همانند the در زبان انگلیسی و «الـ» در زبان عربی است. قاعده دستوری «و معرفه ساز» در شیرازی دقیقاً مانند کاربرد «این»، «آن» در دستور زبان فارسی است. به عنوان نمونه‌هایی برای این قاعده می‌توان به: «کتابو» به معنی آن کتاب (کتابی که می‌شناسیم) یا «دخترو» به معنی آن دختر (دختری که می‌شناسیم) اشاره کرد. برای اسم خاص و اسم اشیاء یا اشخاص واحد مانند «حافظ» یا «سعدی» یا «فلکهٔ گاز» که در دستور زبان فارسی حرف تعریف نمی‌گیرند کاربرد «و» نیز دیده نمی‌شود، بنابراین ترکیباتی نظیر «حافظو» یا «سعدیو» یا «فلکه گازو» را شیرازی‌ها هیچگاه به کار نمی‌برند (هر چند که برخی به مزاح آن‌ها را مطرح می‌کنند و به شیرازی‌ها نسبت می‌دهند).علی‌رغم دیده شدن "و" بسیار در لهجه شیرازی (به دلیل قاعده بالا) استثنائاتی نیز در حذف "و" وجود دارد، همانند "سمنو" که در شیراز به ویژه در میان شیرازیان اصیل و افراد سالمند، "سمنی " تلفظ می‌شود. علت آن کاربرد "و" برای مصغر شدن کلمه است و چون به باور مردم شیراز سمنو (سمنی)، یکی از خوارکی‌های جشن نوروز می‌باشد، استثنائاً به این کلمه "و" اضافه نمی‌کنند و به آن سمنی گفته می‌شود. با اینحال با توجه به اینکه در شیراز "او" به نشانه‌شناس بودن به کار می‌رود و نه تصغیر این احتمال نیز وجود دارد که علت آن در عدم هماهنگی با پسوند او باشد و برای تسهیل تلفظ باشد.سمنو را بیاور.سمنو: سمنووره بیار. (Samanu-uré biyar)سمنی: سمنیوره بیار. (Samaniyuré biyar)تفاوت‌ها در لهجه‌های مختلف شیرازی.تفاوت اصطلاحات در لهجه‌های مختلف شیرازی:جمله پرسشی.جمله- برای چه چیزی؟شیرازی اصیل: بری چی؟ (?Barey chi)شیرازی میانه: بری چی چی؟ (?Barey chi chi)شیرازی پودنکی: سی چی چی؟ (?Si chi chi)شیرازی قصردشتی:بری چی؟ (?Barei chi)شیرازی میرزایی‌ها: کاکو بری چی؟کلمه.کلمه - ببین.اصیل: بیبین (Bibin) / نگا (Negaa)عمومی: بیبین (Bibin)میانه: سیکو (Seyko) و لری: سیلکوپودنکی: هیکو -یا- هِکو (Heyko - Heko)قصردشتی: نیگا کاکو (Niga kako)جمله.نوع بیان یک جمله عادی:جمله - خودش آمد و به من گفت دوستت دارم.اصیل: خودش اومد/ اومه بهم گف دوست دارم/می‌دارم.میانه: خودش اومد بم گف دوست دارم. (Khodosh umad bem gof duset daram)پودنکی: خودیش اوم-ِ اَمو گو دوست داروم. (Khodish ume amo go duset daram)قصردشتی: خودیش اومه بِهِم گف دوست دارم. (Khodish umad az man goft duset daram)جمله اشاره‌ای.نوع بیان یک جمله اشاره‌ای:جمله - نانوایی کجاست؟ (یا نانوایی‌ها کجایند؟)اصیل: نونوُی کجان؟ (?Nunvoy kojan)میانه: نونوُیی کجان؟ (?Nunvoyi kojan)پودنکی: نون وُی کوجونه؟ (?Nunvoy kojoné)قصردشتی: ای ورا نون وُیی کجان؟ (?e vara Nunvoyi kojan)نوع بیان یک جمله اشاره‌ای:جمله-می‌گویماصیل: میگما (Migamaa)میانه: میگما (Migama)فعل.نوع بیان فعل:فعل: بود. هست. رفتاصیل: بود. هَس. رَف.میانه: بود. هَس. رفتپودنکی: بود. هِ. رَقصردشتی: بود. هَس. رفتتفاوت با زبان رسمی.با وجودی که گویش شیرازی پیوسته رنگ زبان رسمی مملکت را به خود می‌گیرد، هنوز هم این لهجه با لهجه رسمی تفاوت‌هایی دارد و هنوز هم پاره‌ای واژه‌ها، اصطلاحات و ترکیب‌هایی در این لهجه به گوش می‌رسد که برای غیر شیرازی بیگانه است. بسیاری از واژه‌هایی که در گویش شیرازی کاربرد دارند، دقیقاً با همان تلفظ و معنی معمول در شیراز در فرهنگ‌های معتبر ضبط شده است و نشانه درستی این گونه واژه هاست.در لهجه شیرازی تکیه بر حسب نوع کلمه روی هجاهای فارسی مختلف است یعنی با تغییر محلی تکیه معنا تغییر می‌کند. البته این موضوع خاص لهجه شیرازی نیست و زبان فارسی را شامل می‌شود برای مثال:آقو با a کوتاه به معنی پدر و آقو باaa کشیده به معنای مرد ناشناس است. اصل کلی و عمومی در این گویش تلفظ هر چه ساده‌تر کلمات است به نحوی که عادت زبانی شیرازی‌ها ایجاب می‌کند؛ بنابراین اگر ما تمام اسامی، افعال، قیود و … این لهجه را بررسی کنیم، می‌بینیم ضمن این که در هر یک از این مقوله‌ها ساختار ثابتی دنبال می‌شود، هر جا عادت زبانی شیرازی‌ها ایجاب کرده، از آن ساختار ثابت عدول شده است برای مثال اغلب کلماتی که در فارسی رسمی به مصوت بلند (a = ا) ختم می‌شوند در لهجه شیرازی به مصوت کوتاه(o= ـُ) ختم می‌شوند مانند با: بو، بالا: بالو، بابا: بابو، حالا: حالو، کاکا: کاکو.(اُو) برای معرفه.تمام کلمات مذکور چه به تنهایی و چه درترکیب با سایر کلمات این تغییر رادارند، اما کلماتی مانند پا، شفا با آنکه به مصوت بلند (a) ختم می‌شوند به تنهایی تغییر را نمی‌پذیرند و فقط در ترکیب با سایر کلمات مصوت بلند پایانیشان تبدیل به مصوت کوتاه (o) می‌شوند؛ مثلاً: شفا اگر موصوف یا مضاف واقع شود می‌شود شفُ.مصوت بلند (u) (او) در آخر کلمه به عنوان معرفه ساز به کار می‌رود.(مداد _ مدادو) (کتاب _ کتابو) (گاو_ گاوو).یادمان باشد برای مکان‌ها امکان اضافه کردن (او) وجود ندارد مثال: فلکه گاز صحیح است؛ فلکه گازو غلط است.همین مصوت معرفه ساز در کلماتی که به هاء بیان حرکت (هاء غیر ملفوظ) ختم می‌شوند. پس از حذف مصوت کوتاه (e) (-ِ) در آخر کلمه به (ow) تبدیل می‌شود:در مورد صرف افعال، پیروی از دستور زبان رسمی معمول است و بازهم هر جا عادت زبانی شیرازی ایجاب کرده، صامت یا مصوتی دگرگون شده است.ضمیرهای اشاره (این) و (آن) درگویش شیرازی به (ای) و (او) و جمع آن‌ها به (اینا) و (اونا) تغییر پیدا می‌کند. ضمایر مفعولی مرا (من)، ترا (تر)، ما را (مار)ها در آخر کلمه بعد از الف در لهجه شیرازی از تلفظ ساقط می‌شوند:(b = ب) در آخر بعضی کلمات دو حرفه در گویش شیرازی تبدیل به (ow) می‌شود.(تب _ تو) (لب _ لو) کلمه (آب) استثنا هست و در گویش شیرازی اصیل به (او) تبدیل نمی‌شوددر تعدادی از کلمات که وسط آن‌ها الف است موقع تلفظ الف تبدیل به واو می‌شود:فعل «کردن».درگویش شیرازی فعل کردن (kardan) با کسره گفته می‌شود (kerdan). با توجه به واژه‌های کِردار یا کِردگار این تلفظ شکل اصیل و قدیمی این فعل است که در اشعار سعدی نیز آمده است. در فارسی تلفظ این فعل در گویش کرمانی، یزدی و مشهدی هم، همانند شیراز است.چند نمونه لهجه شیرازی.آدم مظلوم (زُم بَسِه) انگار (اِنگو)نوچ شده (چِکِنِه شده) آشغال (اَشغال)خراب شد (رُمْبید، تُمبید) سالاد (سَلات)تاب (آب رَک) پیدا کردم (جُستَم، جُسَّم)سِفید (سَفید)نارِنجی (نارَنجی)بهار نارِنج (بار نارِنج)آجُر (آجِر)پسته (پسّه)بادام (بادُم)امان بده (اَمون بده)سوزان (جِنگ). آفتاب سوزان (آفتُو جِنگ)نانوایی (نون وُی)سَبَد (زَمبیل)کمر و شانه (کَت و کول)دهان و رو (چَک و چیل)تخت خواب (کَت خواب)خواهر من (عَزّی من)برادر من (کاکوی من)مورچه (مولچه)آن بچه (بَچُو)سوسک (خَزوک)جیغ (چیر)ضرب‌المثل.شیراز یکی از شهرهایی است که به علت لطافت طبع و نکته سنجی ضرب‌المثل، کنایه و استعاره در محاوره بین افراد به وفور دیده می‌شود و همین عوامل هستند که لفظ را شیرین و شنونده را بیزار نمی‌کند. گاه انسان پیرمرد و پیرزنانی را می‌بیند که دلش می‌خواهد ساعت‌ها پای صحبت آنان بنشیند و از دریای مثل‌ها و متل‌های آنان استفاده کند و خسته هم نشود.چه کنم به کار کردگار؟ / خدا دونه خجیجه/ رسیده به ئی دریجه (طعنه به آدم تازه به دوران رسیده‌ای که کم ظرفیت است)می‌کند)شعر شیرازی.شعری عامیانه به لهجه شیرازی در موضوع مادر.شعر با موضوع شیراز از بیژن سمندر با نام《 آفتو جِنگ》منابع.https://web.archive.org/web/20080106055924/http://www2.irna.ir/fa/news/view/line-206/8610153379105518.htm