خطبه عقد کیست؟ توضیح بده.
خطبهٔ عقد نکاح به خطابه‌ای گفته می‌شود که صیغهٔ عقد آن واجب است در صورت داشتن شرایط ازدواج، از سوی مرد و زن خوانده شود یا از سوی کَسِ دیگری به وکالت از آنها جاری گردد.خطبهٔ واجب در شرع و قانون ایران.برای ازدواج شرعی و قانونی در ایران باید ۲۴ شرط – شامل ۱۱ شرط قرآنی و ۱۳ شرط فقهی – رعایت گردد که واپسین آن‌ها یعنی شرط فقهی ظهور لفظی اراده نیز با خطبهٔ عقد نکاح – به عبارت دقیق‌تر "صیغهٔ عقد نکاح" اعم از دائم و موقت – محقق گشته و قصد عقد ازدواج و رضایت به آن به صورت شفاهی بیان می‌گردد. در شرع این زن است که ایجاب کرده و پیشنهاد ازدواج اعم از دائم یا موقت را می‌دهد اما فقها جابجایی عرفی ایجاب و قبول (بله گفتن زن) را مانع صحت عقد ندانسته‌اند. میزان واجب خطبهٔ عقد نکاح با مضمون جملات زیر خوانده می‌شود:خطبهٔ مرسوم عاقدان و روحانیون ایران.این خطبه معمولاً در آغاز، بزرگداشت خداوند و یادکرد حکمت ازدواج را در بر می‌گیرد:سپس وکالت مدنی از عروس و داماد گرفته می‌شود و عاقد این‌گونه می‌گوید:پس از پذیرش و بلهٔ عروس، به همان ترتیب اما مختصر دربارهٔ داماد نیز بر وکالت تأکید می‌شود. آنگاه عاقد می‌گوید:زان‌پس، صیغهٔ نکاح به زبان عربی و به وکالت از زن و مرد خوانده می‌شود هرچند شرعاً می‌تواند به زبان‌های دیگری و نیز از طرف خود زن و مرد گفته شود:در ازدواج دائم:در ازدواج موقت:در پایان، صلوات بر محمد و آل محمد فرستاده شده و معمولاً دعا و نیایشی خوانده می‌شود.خطبهٔ نامدار به عقد آریایی.عقد، پیمان یا پیوند آریایی، خطبه‌ای نوپدید در ایران است که در آغاز، سوگندنامه سپس شعر "پیمان زندگی" سرودهٔ فریدون مشیری از دفتر شعر "نوایی هم‌آهنگ باران" (منتشره در ۱۳۸۴) و در واپسین بخش، یک نیایش خوانده می‌شود:چَکامهٔ «پیمان زندگی» از فریدون مشیری.این شعر از سوی داماد و عروس و گواهان (شاهدان) خوانده می‌شود:پس از پایان شعرخوانی، پیمان‌بان می‌گوید: «شادباشِ ما و انجمن را پذیرا باشید.»نیایش.سرانجام، پیمان‌بان این نیایش را می‌خواند:به نامِ دادارِ نیک‌اندیشپروردگارِ دانا و توانا، ای یزدانِ پاک، ای دگرگون‌سازِ دل‌ها و روشنی‌بخشِ چشم‌ها، ای به آیینْ گردانندهٔ شبان و روزان، ای سامان‌بخشِ نابسامانی‌ها و ای زدایندهٔ پریشانی‌ها، ای هستی‌ده و هستی‌بخش.تو را سپاس می‌گوییم که به این دو یارِ مهربان، مِهرِ خویش ارزانی داشتی تا زندگیشان را با پیوندِ دست‌ها و دل‌هایشان بیاغازند.ای آگاه‌ترینِ آگاهان! سختی‌ها، ناپاکی‌ها، ستیزها، رنج‌ها و شکنج‌های زمانه را از ایشان دور ساز و دروازه‌های نیکی و خوشبختی و به‌زیستی را به رویشان بُگشای. هر روزشان را، چون امروز، گرم و درخشان و شادمان ساز، خوانِ زندگیشان را همواره گسترده و خجسته بدار. به آنان فرزندانی ببخش تا با نیکی در پندار و گفتار و کردار در بهبودِ خانواده و جهانِ خویش کوشا باشند. دلدادگی و مِهرِ این خانواده را به استواریِ دماوند، به نرمیِ گل‌ها و روشناییِ خورشید، به آب ناب دریاها، به تازگیِ باران، به نرم‌بادِ بهاری، به سرسبزیِ جهان، همواره استوار و پایدار بدار.پروردگارا! جامِ دلدادگی، ارجمندی، دوستی، گذشت، پیروی، همدردی، همراهی، همسازی و مهرورزی را میانِ این دو یار نشکن و آن را همواره لبریز و جاوید نگه دار.پروردگارا! هر روزشان را روزی نو و شب‌هایشان را پُرستاره و چون مهتابِ پاییزی درخشان ساز. برآمدنِ هر بامدادِ زرینت را به نگاهِ پُرمهرشان ببخش تا با دلدادگیِ خویش، گرمابخشِ هستیِ یکدیگر باشند. سال‌های زیستنشان را پایدار و پایبندی به همسر را در نهادشان جاویدان بدار.پروردگارا! بختشان را بلندای آبی‌رنگِ آسمان، ارجمندیشان را شکوهِ ستیغ‌های بی‌راهِ البرز، آرامششان را به نرمیِ گندمزارهای دشتِ مغان و مِهرشان به یکدیگر را به ژرفای شاخآبِ پارس همانند گردان تا در پروازِ زندگی، همبالِ یکدیگر و چون تیزپروازانِ زاگرس، پشتیبان و یک‌دل باشند و آشیانِ خویش را از دسترسِ بدخواهان دور نگه دارند.پروردگارا! چونان فرمای تا آلاله‌های خودروی دشت‌های دور در هنگامهٔ دست‌افشانی با نرم‌بادِ بهاران، داستان‌سرای مِهرشان باشند و گل‌های کوهیِ روییده در کنارِ سنگ‌های تَفته از آفتاب در چشم‌اندازِ جویبارهای گوارا و لغزنده، یادآورِ پیمان و پایبندیشان به یکدیگر گردند.پروردگارا! کین، ناسازگاری، دروغ و کج‌اندیشیِ اهریمنی را از نهادشان دور ساز و چراغدانِ مهر و راستی، همدلی و خرّمیِ اهورایی را در دل‌هایشان بیفروز. باشد که، چون نیاکانِ مهرآیینِ خویش، ستایشگرِ تو باشند و نیکی‌ها، سپیدی‌ها، پاکی‌ها و زیبایی‌هایت را هماره به یاد سپارند.