ریونوسوکه آکوتاگاوا کیست؟ توضیح بده.
آکوتاگاوا ریونوسوکه (زاده ۱ مارس ۱۸۹۲ - درگذشته ۲۴ ژوئیه ۱۹۲۷) یک نویسنده داستان کوتاه ژاپنی بود که در دوره تایشو ژاپن فعالیت می‌نمود. از او به عنوان پدر داستان کوتاه ژاپن نام برده می‌شود؛ او در سن سی و پنج سالگی با مصرف بیش از حد باربیتال (با نام تجاری ورونال) خودکشی کرد. در ژاپن همه ساله جایزه‌ای ادبی به نام جایزه آکوتاگاوا اهدا می‌شود که برگرفته از نام اوست.اوایل زندگی.آکوتاگاوا ریونوسوکه در یکم مارس سال ۱۸۹۲ (سال ۲۵ میجی) در شهر توکیو متولد شد. پدرش نیهارا توشیزو و مادرش فوکو بود. خانواده وی با تولید و توزیع لبنیات امرار معاش می‌کردند. حاصل ازدواج والدینش سه فرزند بود که ریونوسوکه آخرین آنها بود. دو فرزند دیگر هر دو دختر بودند. هاتسو دختر بزرگتر که یکسال پیش از تولد ریونوسوکه به سبب ضایعات مغزی درگذشت اما دختر کوچکتر هیسا زنده ماند.فوکو، مادر آکوتاگاوا علاوه بر کمرویی افراطی به نوعی اختلال حواس و جامعه‌گریزی نیز دچار بود که دو حادثه بر وخامت احوال او افزود: یکی مرگ دخترش هاتسو و مقصر دانستن خود در مرگ دخترک و دیگری تولد ریونوسوکه در سنی که در باور مردمان بدشگون بود؛ بنابراین بچه را به دوست توشیزو سپردند و بعد از مدتی او را چون فرزندی سرراهی بازپس گرفتند. هفت ماه پس از تولد ریونوسوکه مادرش به اسکیزوفرنی مبتلا شد.پس از ابتلای مادرش، او به خاله‌اش فوکی سپرده شد. مادرش فوکو تا ده سالگی ریونوسوکه زنده بود و با بیماری دست و ژنجه نرم می‌کرد. ریونوسوکه در خاطراتش می‌نویسد:خاطرات تلخ او از بیماری مادر یکی از عواملی بود که در نهایت منجر به خودکشی ریونوسوکه شد.از آنجا که فوکی تا آخر عمر مجرد بود و به همراه دایی و زن‌دایی ریونوسوکه در یک خانه ساکن بودند، سال بعد از فوت مادرش، ریونوسوکه به فرزندخواندگی دایی خود، آکوتاگاوا میچی‌آکی گرفته شد و نام خانوادگی او از «نیهارا» به «آکوتاگاوا» تغییر یافت. خانواده آکوتاگاوا، که در دوران ادو از خدمه دربار خاندان توکوگاوا بودند، زمینه‌ای غنی برای پرورش علایق ادبی و هنری او فراهم کردند.وی از همان ابتدا به آثار کلاسیک چینی و همچنین آثار نویسندگانی همچون موری اوگای و ناتسومه سوسه‌کی علاقه‌مند بود.تحصیلات.در سال ۱۸۹۸ میلادی، آکوتاگاوا وارد دبستانی به نام «کُتو» شد که بعدها به «اِهیگاشی» تغییر نام داد و هم‌اکنون در منطقه سومیدا توکیو واقع است. پس از پایان دوره راهنمایی، در سال ۱۹۱۰ میلادی، او با دریافت جایزهٔ «دانش‌آموز ممتاز» تقدیر گردید. به لطف امتیاز کسب شده، او در همان سال بدون آزمون به دبیرستان رده یک توکیو وارد شد و در بخش زبان انگلیسی به تحصیل پرداخت.در دوران دبیرستان، آکوتاگاوا با دانش‌آموختگان برجسته‌ای مانند کان کیکوچی، ماسائو کومه، فومیو سانو، یوزورو ماتسوئوکا، کیو تسونِتو و سایر هم‌دفتران خود همکلاس شد. او در سال ۱۹۱۳ (میلادی ۱۹۱۳) به دانشگاه امپراتوری توکیو در رشته زبان و ادبیات انگلیسی پذیرش یافت، که در آن زمان یکی از سخت‌ترین رشته‌ها در دانشگاه بود.حرفه ادبی.در سال ۱۹۱۴ آکوتاگاوا به همراه دوستان دوران دبیرستانش، نسل سوم مجله‌ای ادبی به نام شینشیچو را تشکیل دادند. در آن آکوتاگاوا با تلخیص «یاناگاوا ریونوسوکه»، آثاری از ویلیام باتلر ییتس و آناتول فرانس را به زبان ژاپنی ترجمه و منتشر کرد. سپس در همان سال، اولین رمان خود به نام «پیری» را در همان مجله منتشر کرد. این آغاز کار او به عنوان یک نویسنده بود. در اکتبر ۱۹۱۵، او یکی از شاهکارهای خود را به نام "راشومون" را در مجله «تیکوکو بونگاکو» با نام خودش «آکوتاگاوا ریونوسوکه» منتشر کرد. وی از اعضای برجسته جلسات ((گردهمایی پنجشنبه)) که جلساتی من باب ادبیات و گفتگوهای ادبی بودند و در منزل نویسنده مشهور ناتسومه سوسه‌کی برگزار میشد بود.در اوایل سال ۱۹۱۶ او اثر "دماغ" را منتشر کرد که نامه‌ای از استاد و الگویش ناتسومه سوسه‌کی دریافت کرد و در آن مورد تحسین قرار گرفته بود. این اولین باری بود که آکوتاگاوا طعم شهرت را می‌چشید. سوسه‌کی در این نامه به وی گفته بود:همچنین در این زمان بود که آکوتاگاوا شروع به نوشتن هایکو با نام هایگو (نام مستعار) گاکی کرد. آکوتاگاوا با مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه که در دوره هی‌آن، دوره ادو یا اوایل دوره میجی ژاپن اتفاق می‌افتد، دنبال شد. این داستان‌ها آثار کلاسیک و حوادث تاریخی را دوباره تفسیر کردند. نمونه‌هایی از این داستان‌ها عبارتند از: "جذب در حروف" (1917) و "ته‌مانده‌های دشت پژمرده" (1918)، "شهید" (1918). آکوتاگاوا از مخالفان سرسخت ناتورالیسم بود. او در آوریل سال ۱۹۲۰ رمان "پاییز" را منتشر کرد که مضامین ضد ناتورالیستی در آن بسیار پررنگ بود، مضامینی که در کارهای قبلی او مثل "نارنگی" (1919) و "مجلس رقص" (1919) نیز مطرح شده بود.در سال ۱۹۲۱، حرفه نویسندگی آکوتاگاوا برای مدتی دچار وقفه شد و وی چهار ماه را در چین به عنوان خبرنگار «روزنامه اوساکا ماینیچی» سپری کرد. این سفر برای ریونوسوکه بسیار پراسترس بود و او دچار بیماری‌های مختلفی شد که سلامتیش هرگز از آن‌ها بهبود نیافت. مدت کوتاهی پس از بازگشت، در اثر بیماری و اتفاقات ناگوار رخ داده در سفرش، او رفته رفته منفی‌نگرتر شد و همه اینها به نوشته شدن اثر "در بیشه" (1922) منتهی شد.با وجود انتشار آثاری نظیر در بیشه و "پوزخند خدایان" (1922) در ماه آوریل ۱۹۲۲، آکوتاگاوا متوجه شد دچار بن‌بست نویسندگی شده است. وی حتی با وجود امتناع قبلی خود، به نوشتن I-novel هم روی آورد، اما این هم در آن زمان به عبور او از بن‌بست کمک نکرد.تحول سبک ادبی.آثار آکوتاگاوا در دوره‌های اولیه و پایانی زندگی‌اش تفاوت‌های قابل توجهی دارند.دوره اولیهآثاری که آکوتاگاوا در اوایل دوران نویسندگی خود خلق کرد، بیشتر بر پایه ادبیات روایت‌شده بودند. آثار برجسته‌ای مانند «راشومون» و «دماغ» در این دوره به وجود آمدند. این آثار اغلب تاریخی بوده و موضوعات مرتبط با مسیحیت را شامل می‌شدند. در آثار تاریخی او، بیشتر بر بررسی درون‌مایه‌های انسانی، به ویژه خودمحوری تمرکز شده است.دوره میانیدر دوره میانی، آکوتاگاوا به بازگویی داستان‌های تاریخی جهت به تصویر کشیدن مضامین روانشناسی مدرن روی آورد. مثلا در پرده جهنم (۱۹۱۸) وسواس هنری یکی از مضامین کلیدی بود. او همچنین تلاش کرد تا رمان‌های بلند مانند "دروازه فرقه شیطانی" را خلق کند، اما این آثار به صورت ناقص باقی ماندند.داستان‌های آکوتاگاوا متأثر از این باور بود که ادبیات باید جهانی باشد و می‌تواند فرهنگ‌های غربی و ژاپنی را در کنار هم قرار دهد. این ایده را می‌توان در روشی مشاهده کرد که آکوتاگاوا از آثار موجود از فرهنگ‌ها و دوره‌های زمانی مختلف استفاده کرده است یا داستان را با حساسیت‌های مدرن بازنویسی می‌کند یا با استفاده از ایده‌هایی از منابع متعدد داستان‌های جدیدی خلق می‌کند. فرهنگ و شکل‌گیری هویت فرهنگی نیز یکی از موضوعات اصلی در چندین اثر اوست. در این داستان‌ها، او شکل‌گیری هویت فرهنگی را در دوره‌هایی از تاریخ بررسی می‌کند که در آن ژاپن بیشتر به روی تأثیرات خارجی باز بود. نمونه‌ای از این داستان او "شهید" (۱۹۱۸) است که در اوایل دوره تبلیغ مسیحیت در ژاپن اتفاق می‌افتد.دوره پایانیدر دوره پایانی زندگی‌اش، آثار آکوتاگاوا بیشتر به بازنگری زندگی خود و مسائل مرتبط با زندگی و مرگ متمرکز شد. در سال‌های پایانی، او رمان‌های روان‌شناختی شیگا نائویا را که فاقد ساختار داستانی مشخصی بودند، تأیید کرد و به‌طور کامل آثار داستان‌محور خود را کنار گذاشت. یکی از آثار این دوره، «"سراب"» است که نشان‌دهنده تغییر رویکرد او به نویسندگی است.آثار او همچنین شامل داستان‌های مناسب کودکان مانند "توشی‌شون" است که بر اساس رمانی چینی با همین نام نوشته شده‌اند. آکوتاگاوا همچنین در خلق گزین‌گویه‌ها مهارت داشت و به زبان‌های کلاسیک چینی نیز تسلط داشت.افراد تأثیرگذار.آکوتاگاوا در طول دوران فعالیت خود حتی یک داستان عاشقانه ننوشت. تصویر زنان در داستان‌های آکوتاگاوا عمدتا تحت تأثیر سه زن که نقش مادر او را بازی می‌کردند شکل گرفت. مهم‌ترین مادر او، مادر بیولوژیکی او فوکو بود که ریونوسوکه نگران به ارث بردن جنون وبیماری‌های روانی او بود. اگرچه ریونوسوکه هفت ماه پس از تولدش از فوکو جدا شد، اما به شدت با مادرش همذات پنداری می‌کرد و معتقد بود که اگر هر لحظه ممکن است او نیز دیوانه شود، زندگی بی‌معنی است. خاله‌اش فوکی برجسته‌ترین نقش را در تربیت او ایفا کرد و بیشتر زندگی آکوتاگاوا تحت کنترل او بود. زنان عمدتاً در داستان‌های او نقشی ندارند، اما زنانی که در داستان‌های آکوتاگاوا ظاهر می‌شوند، بسیار شبیه مادرهایش، به‌خصوص خاله‌اش هستند. در بیشتر موارد این زنان سلطه‌جو، پرخاشگر، فریبکار و خودخواه توصیف شده‌اند. برعکس، در آثار او مردان اغلب به عنوان قربانیان چنین زنانی هستند.زندگی شخصی و ازدواج.در سال ۱۹۱۴، او با زنی به نام یایو یوشیدا، فارغ‌التحصیل دپارتمان انگلیسی کالج آئویاما دوست شد و به فکر ازدواج با او افتاد، اما به دلیل مخالفت شدید خانواده آکوتاگاوا از این ایده صرف نظر کرد. در سال ۱۹۱۶ با فومی تسوکاموتو نامزد و در سال ۱۹۱۸ با او ازدواج کرد. آنها صاحب سه فرزند شدند: آکوتاگاوا هیروشی (۱۹۲۰–۱۹۸۱) بازیگر بود، آکوتاگاوا تاکاشی (۱۹۲۲–۱۹۴۵) که به عنوان یک سرباز در برمه کشته شد و آکوتاگاوا یاسوشی (۱۹۲۵–۱۹۸۹) آهنگساز بود.او برای مدتی از ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۹ به عنوان استاد زبان انگلیسی در آکادمی مهندسی نیروی دریایی فعالیت می‌کرد و همزمان به نوشتن ادامه می‌داد. در ماه مارس ۱۹۱۹، او به عنوان نویسنده برای روزنامه «مای‌نیچی» مشغول به کار شد و این نقش به او اجازه داد تا به صورت مستقل به فعالیت‌های ادبی خود بپردازد.بیماری و خودکشی.ریونوسوکه ماه‌های ژانویه و فوریه سال ۱۹۲۶ را در محل توانبخشی منطقه یوگاوارا گذراند. اختلال بیخوابی امانش را بریده بود و ترس دیوانه شدن به شدت رنجش می‌داد. در آخرین سال زندگی‌اش چندین علامت بیماری روانی در او ظاهر شد. از این علائم می‌توان به اختلال و توهم در قوه شنوایی و افکار سودازدگی اشاره کرد. هنوز تا پایان سال زمان بسیاری مانده بود که به فکر خودکشی افتاد. اما در نهایت سال بعد بود که به زندگی‌اش پایان داد. در اواخر ماه مه سال ۱۹۲۷ تعادل روانی دوستش کوجی اونو به هم خورد و مدتی بعد آکوتاگاوا این به هم خوردن تعادل روانی دوستش را در داستانی غیرمتعارف به توصیف درآورد. از او یادداشتی متعلق به ماه آوریل همان سال به جا مانده است:او سرانجام در ساعات اولیهٔ بامداد بیست و چهارم ژوئیه خودکشی کرد. وقتی زنش در حدود ساعت شش صبح بیدار شد ریونوسوکه را مرده یافت چون قرص‌های باربیتال را به مقدار کشنده خورده بود. در یکی از چند نامه‌ای که از او به جا مانده دلیل خودکشی خود را «نگرانی و رنج سربسته و مبهم از آینده» اعلام می‌کند. احتمالاً او مبتلا به اسکیزوفرنی بود و با آگاهی از تغییرات درونی دست به این عمل زده است.میراث.آکوتاگاوا در طول زندگی کوتاه خود حدود ۱۵۰ داستان کوتاه نوشت. تعدادی از آنها در رسانه‌های دیگر اقتباس شده‌اند. فیلم معروف آکیرا کوروساوا در سال ۱۹۵۰، راشومون، با عنوان و صحنه‌های برگرفته از رمان "راشومون" آکوتاگاوا، داستان "در بیشه" بازگو می‌کند. ویکتوریا پولوا آهنگساز اوکراینی باله "گاگاکو" (۱۹۹۴) را بر اساس "پرده جهنم" آکوتاگاوا نوشت. مایاکو کوبو آهنگساز ژاپنی اپرایی با عنوان "راشومون" بر اساس داستان آکوتاگاوا نوشت.به افتخار زحمات او، در سال ۱۹۳۵، کان کیکوچی، دوست همیشگی آکوتاگاوا، جایزه‌ی آکوتاگاوا را برای نویسندگان آینده تأسیس کرد.این جایزه از همان سال‌ها بدل به یکی از جایزه‌های بسیار معتبر در زمینه ادبیات شد و به برندگانش که نویسندگان جوان هستند اعتبار زیادی میبخشد.اشارات.همچنین شخصیتی با این اسم، در انیمه و مانگای «سگ‌های ولگرد بونگو» وجود دارد که از ریونوسوکه آکوتاگاوا، الهام‌گیری شده است.