محمد کامبخش کیست؟ توضیح بده.
میرزا محمد کام‌بخش ( زاده ۷ مارس ۱۶۶۷ - درگذشته ۱۴ ژانویه ۱۷۰۹) کوچکترین پسر امپراتور مغول، اورنگ زیب ، بود که از همسرش اودایپوری محل به دنیا آمد . اوایل زندگی.کام بخش در 7 مارس 1667 در دهلی متولد شد . او پنجمین پسر ششمین امپراتور مغول، اورنگ زیب، از طریق همسرش، اودایپوری محل، بود . او در 23 مارس 1673 ختنه شد. در 2 فوریه 1681، او با فخر جهان خانم، دختر برخوردار بیگ، یک منصبدار، ازدواج کرد. بعداً در همان سال، در 9 آگوست، او با جمیله النسا بیگم، ملقب به کالیان کونوار، ملقب به مانوهارپوری محل، دختر آمار چاند و خواهر جاگات سینگ از مانوهارپور، ازدواج کرد. قاضی در مسجد خاص و عام ازدواج کرد. مهریه 50،000 روپیه بود. همسر سوم او آزرم بانو بیگم، دختر معظم سیادت خان بود که در 14 مارس 1683 با او ازدواج کرد. خدمتکار خان یک ردای مخصوص با نیم آستین‌های مرواریدباف و جواهرات خدمت خان به ارزش دو لک و 26000 روپیه به خانه شاهزاده برد. پنج لک روپیه پول نقد، دو اسب عربی و عراقی و یک فیل به اورنگ زیب هدیه داده شد. عقد در مسجد و در حضور قاضی شیخ الاسلام بسته شد. جشن باشکوه و شادی به این مناسبت برگزار شد. او در 13 فوریه 1745 در دهلی درگذشت. پسران او امید بخش میرزا، محمد محی السنة میرزا، محمد فیروزمند میرزا و باریک الله میرزا بودند. او همچنین دختری به نام حیات النساء بیگم داشت که در 20 نوامبر 1709 با محمد کریم میرزا، پسر عظیم الشان میرزا، ازدواج کرد. او در 14 دسامبر 1745 در دهلی درگذشت. حاکم بیجاپور.جنگ داخلی در دادگاه.پس از مرگ اورنگ زیب ، کام بخش در مارس 1707 با سربازانش به سمت بیجاپور لشکرکشی کرد . هنگامی که خبر مرگ او در شهر پخش شد، حاکم سید نیاز خان قلعه را به او تسلیم کرد. پس از به تخت نشستن، احسن خان را به عنوان "بخشی" یا سردار کل منصوب کرد و مقام وزیر اعظم به تقرب خان رسید. او همچنین به خود عنوان پادشاه کام بخش دین پناه (امپراتور کام بخش، حامی ایمان) را داد. او به فتح گلبرگه و واکینخرا ادامه داد. در همین حال، درگیری بین تقرب خان و احسان خان درگرفت. احسان خان در بیجاپور بازاری ایجاد کرده بود که در آن تصمیم گرفته بود بدون اجازه کام بخش، از مغازه‌ها مالیات نگیرد. تقرب خان این موضوع را به او گزارش داد و کام بخش دستور توقف این کار را داد. در ماه مه همان سال، احسن خان توسط کام بخش برای فتح ایالت‌های گلکنده و حیدرآباد فرستاده شد . حاکم گلکنده از تسلیم شدن خودداری کرد، اما رستم دل خان ، حاکم حیدرآباد، موافقت کرد که ایالت خود را به او واگذار کند. تقرب خان که به پیشرفت احسن خان حسادت می‌کرد، تصمیم به سرکوب او گرفت. او در این راه با سید احمد همدست شد. او عمداً جلسات خصوصی احسن خان، سیف خان (معلم تیراندازی با کمان کام بخش)، ارسان خان، احمد خان و نصیر خان به همراه رستم دل خان را برای بحث در مورد امور عمومی، به عنوان یافتن راهی برای کشتن کام بخش تفسیر کرد. تقرب خان به او گفت که او را "در راه نماز جمعه در مسجد جامع" ترور خواهند کرد. او رستم دل خان را برای شام فراخواند و در حالی که او آمد، سربازان سلطنتی او را دستگیر کردند و او با له کردن زیر پای فیل کشته شد. دستان سیف خان قطع شد و زبان ارشد خان به عنوان مجازات بریده شد. با وجود اینکه نزدیکانش به او هشدار دادند که کام بخش او را دستگیر خواهد کرد، احسن خان توجهی نکرد. اما او نیز بازداشت شد و اموالش مصادره شد. در آوریل 1708، فرستاده شاه، مکتبار خان، به دربار او آمد. تقرب خان به او گفت که قصد اصلی‌اش برکناری اوست. بنابراین کام بخش، او و همراهانش را در ضیافتی فراخواند و از افرادش خواست که آنها را اعدام کنند. بهادرشاه به سمت جنوب لشکرکشی می‌کند.پس از آنکه بهادرشاه اول با شکست دادن محمد اعظم شاه در نبرد جاجو در سال 1707 به تخت سلطنت نشست، بر تخت سلطنت نشست. در ماه مه 1708، شاه نامه‌ای به کامبخش نوشت و او را از وقایع مطلع کرد. شاه اول فکر می‌کرد که این حادثه «هشداری» برای او خواهد بود تا نتواند خود را به عنوان یک حاکم مستقل اعلام کند. در همان ماه، او سفر خود را به سمت مقبره اورنگ زیب برای ادای احترام به امپراتور فقید آغاز کرد. در پاسخ، او نامه‌ای نوشت و از او تشکر کرد «بدون اینکه توضیح یا توجیهی ارائه دهد». وقتی شاه در 28 ژوئن 1708 به حیدرآباد رسید ، خبر حمله کامبخش به مچلی‌بندر را دریافت کرد. در واقع، سی و دو لک گنج در قلعه پنهان شده بود که او می‌خواست برای لشکرکشی‌های بعدی آن را تصرف کند. "سَبَه‌دار" ولایت، جان سیپر خان، از تحویل پول خودداری کرد. او که از این امتناع خشمگین شده بود، اموال را مصادره کرد و دستور داد چهار هزار نفر برای حمله استخدام شوند. در ماه بعد، پادگان قلعه گلبرگه علیه او شورش کردند و خود را آزاد اعلام کردند. رهبر پادگان، دلار خان بیجاپوری، «از فرار خود از کامبخش خبر داد». در 5 نوامبر 1708، اردوی شاه به بیدر رسید که در 67 مایلی شمال حیدرآباد قرار دارد. مورخ ویلیام ایروین می‌نویسد که با نزدیک‌تر شدن «اردوی او، فرار از کامبخش بیشتر و بیشتر شد». در اول نوامبر، کام بخش پس از ترک ارتش پام نایک (زمیندار واکینخرا)، دارایی‌های او را تصرف کرد. ایروین می‌نویسد که با نزدیک شدن اردوگاه شاه، سربازان بیشتری خدمت او را ترک می‌کردند. وقتی ژنرالش به او اطلاع داد که عدم پرداخت حقوق سربازانش دلیل فرار سربازان از خدمت است، او پاسخ داد: «چه نیازی به ثبت نام آنها دارم؟ توکل من به خداست و هر چه صلاح باشد، اتفاق خواهد افتاد.» شاه فکر می‌کرد که در چنین شرایط ورشکستگی، کامبخش ممکن است به ایران فرار کند . به دستور او، ذوالفقار خان، نخست وزیر مغول، با آقای پیت، فرماندار مدرس، پیمانی امضا کرد که در صورت تلاش کامبخش برای فرار، دو لک روپیه به او پرداخت شود. سوابق نشان می‌دهد که در 20 دسامبر، او 2500 سواره نظام و 5000 پیاده نظام داشت. جنگ علیه بهادرشاه و مرگ.در 20 دسامبر 1708، کامبخش با «سیصد شتر و بیست هزار موشک» برای جنگ با بهادرشاه اول به سمت طلب میرجمله، در حومه حیدرآباد ، لشکرکشی کرد . شاه، پسرش جهاندارشاه را به عنوان فرمانده پیشاهنگ منصوب کرد، اما خان زمان جایگزین او شد. در 12 ژانویه 1709، شاه سرانجام به حیدرآباد رسید و چادر خود را برای آموزش سربازانش برپا کرد. با پول و سرباز کم باقی مانده، کامبخش به دلیل پیشگویی منجم سلطنتی که پیش‌بینی کرده بود او «به طور معجزه‌آسایی» در نبرد پیروز خواهد شد، از پیروزی خود مطمئن بود. در ۱۳ ژانویه، ارتش شاه به سمت او یورش برد. نیروها به دو دسته تقسیم شدند - یکی تحت فرماندهی مؤمن خان و با کمک رفیع‌الشان و جهانشاه و دومی تحت فرماندهی ذوالفقار خان. تخمین زده می‌شود که پانزده هزار سرباز در ارتش شاه وجود داشت. پس از دو ساعت از طلوع آفتاب، نیروهای امپراتور اردوگاه کام‌بخش را محاصره کردند. خان که بی‌صبر بود، با "نیروی کوچک" خود به او حمله کرد. با توجه به اینکه سربازان کامبخش از نظر تعداد کم بودند و قادر به مقاومت در برابر حمله نبودند، او خود شروع به پرتاب تیر به سمت دشمن کرد و دو تیر کامل به سمت دشمن شلیک کرد. ایروین می‌نویسد که وقتی او «به دلیل خونریزی ضعیف شده بود»، مخالفان او را محاصره کردند و او و پسرش باریک‌الله را به اسارت گرفتند. با این حال، بین مومن خان و ذوالفقار خان اختلاف نظر در مورد اینکه چه کسی واقعاً او را اسیر کرده است، بالا گرفت. رفیع‌الشان این موضوع را با نسبت دادن آن به ذوالفقار خان حل کرد. او را با تختی به اردوگاه شاه بردند و او را روی تختی خواباندند. شاه به بالین او رفت و گفت: «اصلاً دوست نداشتم تو را به این حال بیندازم». شاه خودش زخم‌های بدنش را شست و لباس‌های خون‌آلودش را عوض کرد، علاوه بر این او را مجبور کرد «چند قاشق غذا بخورد». صبح روز بعد، در 14 ژانویه 1709، کام بخش درگذشت. پس از ده روز، جسد او برای دفن به دهلی فرستاده شد و از این رو در مقبره همایون به خاک سپرده شد .خانواده.خواهر و برادران او:همسران: