ژان شاردن کیست؟ توضیح بده.
ژان شاردَن (۱۶ نوامبر ۱۶۴۳ – ۵ ژانویهٔ ۱۷۱۳) جواهرفروش و جهانگرد فرانسوی بود که در سده هفدهم میلادی به ایران صفوی و هندوستان سفر کرد. سفرنامه ۱۰ جلدی او به عنوان یکی از بهترین کارهای پژوهشگران غربی دربارهٔ ایران و خاور نزدیک برشمرده می‌شود. این سفرنامه برای نخستین بار در ایران با نام سیاحتنامه شاردن با برگردان محمد عباسی توسط انتشارات امیرکبیر در سال ۱۳۳۵ شمسی منتشر شد.زندگی‌نامه.ژان شاردن در ۱۶ نوامبر ۱۶۴۳ میلادی، در شهر پاریس به دنیا آمد. پدرش جواهرساز و تاجری ثروتمند در میدان دوفین بود که به ژان آموزش عالی داد و هنر خود را به او آموخت. خانوادهٔ ژان که از فرقهٔ پروتستان هوگِنو بودند، با کلیسای کاتولیک و مقامات رسمی فرانسه مشکل داشتند؛ به همین روی، او علاقه‌ای به ماندن در فرانسه نداشت و در ۲۲ سالگی تصمیم گرفت نخستین سفر خود را از پاریس به مشرق زمین آغاز کند. سفری ۶ ساله که در آن ایران بیش از دیگر کشورها توجه او را به خود جلب نمود.سفر نخست او همراه با ام. رایسین (M. Raisin) یک تاجر لیوونیایی در سال ۱۶۶۴ آغاز شد. آنها از راه استانبول و دریای سیاه سفر کردند و در اوایل سال ۱۶۶۶ در زمان پادشاهی شاه عباس دوم به ایران رسیدند. در طول این سفر، شاه از او خواست که در بازگشت به اروپا، برایش جواهرات و سنگ‌های تراشیده قیمتی بیاورد. شاردن در اواسط سال ۱۶۶۷ از هند دیدن کرد و در سال ۱۶۶۹ به قصد بازگشت، به ایران و در سال بعد به پاریس رسید. او در آن سال شرحی از برخی وقایعی که شاهد عینی آنها در ایران بود، با عنوان «خاطرات سلیمان سوم» در پاریس منتشر کرد. یک اشراف‌زاده و دانشمند ایرانی به نام میرزا سیفی که در کاخ خود در اصفهان زندانی بود، از او پذیرایی کرده، زبان فارسی را به او آموخته و در نوشتارهایش به او کمک کرده بود. ژان لقب «تاجرشاه» را که بالاترین عنوان افتخاری برای تجار بود و تنها تاجران خاصه و سلطنتی موفق به کسب آن می‌شدند، از شاه عباس دوم دریافت کرده بود.دومین و آخرین سفر شاردن به شرق در اوت سال ۱۶۷۱ آغاز شد و آن سفر نیز ۶ سال طول کشید. او از مارس تا ژوئیه ۱۶۷۲ در استانبول بود که نزاع بین وزیر بزرگ عثمانی و سفیر فرانسه، موقعیت فرانسوی‌ها را را خطرناک کرد. شاردن با یک کشتی کوچک از طریق دریای سیاه گریخت و در سفری بسیار ماجراجویانه، از گرجستان و ارمنستان راه ایران را در پیش گرفت. در طول راه، راهزنان تمام دارایی او را غارت کردند. او سرانجام در سال ۱۶۷۳ و در زمان پادشاهی شاه سلیمان یکم به اصفهان رسید و تا سال ۱۶۷۷ در این شهر اقامت کرد. شاردن در سرتاسر ایران‌زمین از دریای خزر تا خلیج فارس و رود سند سفر کرد و از چندین شهر هندی نیز بازدید کرد.با این دو سفر، او به ثروت قابل توجهی دست یافت و تصمیم گرفت به خانه بازگردد؛ پس در سال ۱۶۷۷ با سفری به دور دماغه امید نیک به اروپا بازگشت. در سال ۱۶۸۱، شاردن به دلیل آزار و اذیت پروتستان‌ها در فرانسه کاتولیک، تصمیم به استقرار در انگلستان گرفت. او در دربار انگلیس به خوبی مورد استقبال قرار گرفت و خیلی زود به عنوان جواهرساز دربار منصوب شد. شاردن در ۱۷ نوامبر ۱۶۸۱ توسط چارلز دوم، پادشاه انگلستان در وایت هال لقب شوالیه (سِر) دریافت کرد. او تجارت قابل توجهی در جواهرات داشت و در مکاتبات زمان خود «گل بازرگانان» نامیده می‌شد. در سال ۱۶۸۲، زمانی که در هالند هاوس، کنزینگتون زندگی می‌کرد، به عضویت انجمن سلطنتی انتخاب شد.در سال ۱۶۸۳ به عنوان نماینده شرکت هند شرقی انگلیس به هلند اعزام شد. شاردن در بازگشت به لندن بیشتر وقت خود را به مطالعات شرق‌شناسی اختصاص داد و در سال‌های پایانی خود در تورنین زندگی می‌کرد تا اینکه سرانجام در سال ۱۷۱۳ در چیزیک لندن درگذشت. او در تورنهام گرین در چیزیک به خاک سپرده شد. بنای یادبودی از تشییع جنازه شاردن در کلیسای وست‌مینستر وجود دارد.همسر و فرزندان.ژان شاردن در همان روز اعطای عنوان شوالیه، با یک بانوی پروتستان به نام استر پینیه، دختر مشاور پارلمان روئن، که در آن زمان در لندن پناهنده بود ازدواج کرد. شاردن دو پسر و دو دختر داشت. پسر بزرگ او همنام خودش ژان، در سال ۱۷۲۰ یک بارونت شد و مجرد درگذشت. او خانه و املاک بزرگ خود ازجمله در سان‌بری-آن-تامز را به برادرزاده‌اش سر فیلیپ شاردن ماسگریو به ارث گذاشت.سفرنامه شاردن.ژان شاردن پس از دو سفر مهم خود به ایران صفوی و مشاهده زندگی، فرهنگ و ساختار سیاسی این کشور، تصمیم گرفت تا تجربیات و مشاهداتش را به صورت یک سفرنامه تدوین کند. دلیل اصلی او برای نوشتن این اثر، ثبت جزئیات دقیق از ایران و انتقال دانسته‌هایش به مخاطبان اروپایی بود. شاردن احتمالاً کار بر روی یادداشت‌ها و مشاهداتش را بلافاصله پس از بازگشت از ایران در سال ۱۶۷۷ آغاز کرد. و اولین نسخه از سفرنامه او در سال ۱۶۸۶ میلادی با نام «سفرنامه‌های آقای شاردن» در پاریس منتشر شد. ترجمه انگلیسی آن نیز در همان سال در لندن منتشر شد. این جلد نخست شامل سفر ژان از پاریس به اصفهان بود و پرتره‌ای نیم‌قد از او اثر لوگان در خود داشت. شاردن نسخه‌های تکمیلی و مفصل‌تری از سفرنامه خود را در نسخه‌ای جامع‌تر در سال‌های بعد در آمستردام منتشر کرد.نسخه کامل این سفرنامه برای اولین بار، توسط محمد عباسی در ده جلد و در سال‌های ۱۳۳۵ تا ۱۳۴۵ شمسی در دوره پهلوی به چاپ رسیده است. کلیات سفرنامه شاردن بر اساس چاپ ایران و ترجمه محمد عباسی به این ترتیب می‌باشد:او در سفرنامه خود که سال ۱۷۱۱ (بیش از سیصد سال پیش) در آمستردام چاپ شد از خُلقیات گرفته تا متراژ منازل و تنوع طبیعت در ایران مطلب نوشت. همچنین شاردن نخستین فرانسوی بود که در سفرنامهٔ خود از فردوسی و "شاهنامه" و برخی دیگر از شاعران ایرانی و آثار آنها یاد کرد و اگرچه اطلاعاتش در این خصوص ناقص بود، ولی توجه جامعهٔ ادبی فرانسه را به ادبیات فارسی جلب کرد. تصاویری که شاردن از مکان‌ها و شهرها و مردمان ایرانی در کتابش درج کرده از مهم‌ترین منابع تاریخی ایران است. برای ترسیم این تصاویر، شاردن یک نقاش اروپایی را با خود به ایران برده بود.دیدگاه‌های شاردن دربارهٔ ایرانیان.توصیفات شاردن از ایران همچنین ازجمله نشانه‌های عقب ماندن تدریجی تمدن شرق از غرب می‌باشد. اینکه چطور کشورهای مشرق زمین در علم روز و نیز شیوه‌های حکمرانی، درحال عقب‌ماندن از کشورهای اروپایی هستند. وی در مورد ایرانیان به چهار نکته اصلی اشاره می‌کند:ترجمه آثار.سفرنامهٔ شاردن به زبان فارسی ترجمه شده و با مشخصات زیر به چاپ رسیده است:آثار دربارهٔ شاردن.تعدادی از کتاب‌ها کع دربارهٔ ژان شاردن نوشته شده‌اند عبارت‌اند از:نگارخانه.نمونه‌هایی از نقاشی‌ها و طراحی‌های "سفرنامه شاردن" از ایران: