حسین منزوی کیست؟ توضیح بده.
حسین منزوی (زادهٔ ۱ مهر ۱۳۲۵ – درگذشتهٔ ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۳) شاعر ایرانی و برگزیده اولین دوره جشنواره بین‌المللی شعر فجر در بخش شعر کلاسیک بود.او که بیشتر به‌عنوان شاعری غزل‌سرا شناخته شده‌است، در سرودن شعر نیمایی، شعر سپید و ترانه هم تبحر داشت. نقش منزوی، در زنده‌کردن غزل معاصر، چشمگیر ارزیابی شده‌است و حتی بعضی از منتقدان کار او را انقلابی در غزل امروز می‌دانند و آن را با کاری که نیما در تحول شعر فارسی کرد، مقایسه کرده‌اند. وی در ترانه‌سرایی نیز توانا بود و آلبوم نسیما به خوانندگی علیرضا افتخاری از سروده‌های اوست. بسیاری از غزل‌های او توسط خوانندگان مشهوری نظیر: علیرضا افتخاری، کوروش یغمائی، محسن نامجو، همایون شجریان، داریوش اقبالی، محمد نوری و … خوانده شده‌است.زندگی.حسین منزوی در یکم مهرماه سال ۱۳۲۵ در شهر زنجان و خانواده‌ای فرهنگی زاده شد. پدرش محمد نام داشت و به ترکی شعر می‌سرود. حسین در زادگاه خود دوران دبستان و دبیرستان را سپری کرد و پس از اخذ دیپلم از دبیرستان صدر جهانِ زنجان، در سال ۱۳۴۴ وارد دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران شد. سپس این رشته را رها کرد و به جامعه‌شناسی روی آورد اما این رشته را نیز ناتمام گذاشت.فعالیت ادبی.نخستین دفتر شعرش حنجره زخمی تغزل در سال ۱۳۵۰ با همکاری انتشارات بامداد به چاپ رسید و با این مجموعه به‌عنوان بهترین شاعر جوان دوره شعر فروغ برگزیده شد. سپس وارد رادیو و تلویزیون ملی ایران شد و در گروه ادب امروز در کنار نادر نادرپور شروع به فعالیت کرد. وی در زمان فعالیتش در رادیو، مسئولیت نویسندگی و اجرای برنامه‌هایی مانند "کتاب روز"، "یک شعر و یک شاعر"، "شعر ما و شاعران ما"، "آیینه و ترازو"، "کمربند سبز" و "آیینه آدینه" را به‌عهده داشت.وی چندی نیز مسئول صفحه شعر مجله ادبی رودکی بود.حسین منزوی دستی هم در ترانه‌سرایی داشت، منزوی در ترانه‌هایش هم به مانند اشعارش نگاه و توجه اصلی‌اش به "عشق" است و به قول خودش عشق هویت اصلی آثارش است.پس از انقلاب در سال نخست انتشار مجلهٔ "سروش" نیز با این مجله و به عنوان مسئول صفحهٔ شعر همکاری داشت.آثار دربارهٔ منزوی.یکی از منابع موجود دربارهٔ زندگی حسین منزوی کتاب "از عشق تا عشق" است که شامل گفت‌وگوی بلند ابراهیم اسماعیلی اراضی (یکی از شاگردانش در سال‌های پایان عمر) با اوست. در این کتاب، خود شاعر به تفصیل دربارهٔ خانواده، سال‌های کودکی و زندگی در روستا، سال‌های مدرسه، دوران دانشگاه و انجمن‌های ادبی تهران سخن گفته‌است.در کتابی با نام "از ترانه و تندر" به اهتمام مهدی فیروزیان (انتشارات سخن، ۱۳۹۰) نیز مقالاتی دربارهٔ این شاعر منتشر شده‌است.میراث شاعری.محمدعلی بهمنی دربارهٔ منزوی می‌گوید: «اگر بخواهیم غزل بعد از نیما را بررسی کنیم باید بگوییم که هوشنگ ابتهاج در غزل پلی می‌زند و منوچهر نیستانی از این پل عبور می‌کند و ادامه‌دهندهٔ این راه حسین منزوی است که طیف وسیعی را به دنبال خود می‌کشد.»زندگی شخصی.حسین منزوی در سال ۱۳۵۴ ازدواج کرد، عمر این ازدواج چندان طولانی نبود و در سال ۱۳۶۰ به جدایی انجامید. حاصل این ازدواج دختری به نام غزل است. منزوی در سال‌های پایانی عمر به زادگاه خود بازگشت و تا زمان مرگ در زنجان باقی ماند.درگذشت.وی سرانجام در روز شانزدهم اردیبهشت سال ۱۳۸۳ بر اثر نارسایی قلبی و ریوی و پس از یک عمل جراحی طولانی در بیمارستان رجایی تهران درگذشت. علت مرگ او آمبولی ریوی بود. او در کنار آرامگاه پدرش در زنجان (قبرستان پایین) به خاک سپرده شد. در روز خاکسپاری تعداد زیادی از دوستان و طرفدارانش از تهران به زنجان رفته بودند.آثار.ترانه‌هانمونه اشعار فارسی.نمونه ای از غزلیات.از مشهورترین غزل‌های او، شعر ماه و پلنگ است که در ذیل می‌خوانید:"این غزل توسط کوروش یغمایی و علیرضا قربانی خوانده شده‌است."از زمزمه دلتنگیم، از همهمه بیزاریمنه طاقت خاموشی، نه میل سخن داریمآوار پریشانی‌ست، رو سوی چه بگریزیم؟هنگامه حیرانی‌ست، خود را به که بسپاریم؟تشویش هزار آیا، وسواس هزار اماکوریم و نمی‌بینیم، ورنه همه بیماریمدوران شکوه باغ از خاطرمان رفته‌ستامروز که صف در صف خشکیده و بی‌باریمدردا که هدر دادیم آن ذات گرامی راتیغیم و نمی‌بریم، ابریم و نمی‌باریمما خویش ندانستیم بیداریمان از خوابگفتند که بیدارید؟ گفتیم که بیداریم.من راه تو را بسته، تو راه مرا بستهامید رهایی نیست وقتی همه دیواریم"این غزل را علیرضا قربانی و داریوش اقبالی اجرا کرده‌اند."