سیستم دفاع موشکی بالستیک ایجیس کیست؟ توضیح بده.
سامانه دفاع موشکی بالستیک اِیجس (Aegis BMD یا ABMD), که با نام «دفاع میان‌برد مبتنی بر دریا» (Sea-Based Midcourse) نیز شناخته می‌شود، یک برنامه متعلق به آژانس دفاع موشکی (MDA) در وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا است که برای ایجاد دفاع موشکی در برابر موشک بالستیک‌های کوتاه‌برد و میان‌برد توسعه یافته است. این برنامه بخشی از راهبرد دفاع ملی موشکی ایالات متحده و سامانه دفاع موشکی ناتو در اروپاست.ایجس BMD در واقع نسخه توسعه‌یافته سامانه رزمی ایجس است که بر روی ناوهای جنگی مستقر می‌شود و برای رهگیری موشک‌های بالستیک در فاز میانی مسیر پرواز (mid-course phase) طراحی شده است (یعنی پس از پایان کار موتور موشک و پیش از ورود مجدد آن به جو). شناورهای مجهز به ایجس BMD می‌توانند با استفاده از رهگیرهای فاز میانی موشک استاندارد ۳ و رهگیرهای فاز پایانی استاندارد ۲ و استاندارد ۶ با تهدیدهای بالقوه درگیر شوند.تاریخچه و توسعه فنی.ریشه‌ها.تلاش کنونی برای استقرار سامانه دفاع موشکی بالستیک ایجس (ABMD) در اواسط دهه ۱۹۸۰ به عنوان بخشی از ابتکار دفاع استراتژیک (SDI) رئیس‌جمهور رونالد ریگان آغاز شد. طرح SDI در ابتدا یک سامانه ریل‌گان فضایی بود. با این حال، محدودیت‌های فنی باعث شد این سامانه به یک سیستم مبتنی بر سطح به نام پرتابه سبک برون‌جوی (LEAP) تبدیل شود. آزمایش اولیه LEAP به عنوان بخشی از برنامه LEAP ارتش انجام شد.بعدها، SDIO با نیروی دریایی برای آزمایش LEAP بر روی موشک تِریِر همکاری کرد. برنامه نمایشی تریر LEAP از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵ ادامه یافت و شامل چهار آزمایش پروازی بود. دو مورد از این آزمایش‌ها، تست رهگیری در اوایل سال ۱۹۹۵ بودند که هر دو با شکست مواجه شدند—اولی دارای یک خطای نرم‌افزاری در بوستر مرحله دوم بود و دومی یک چاشنی انفجاری (سوئیچ پیروتکنیک برای اتصال برق) در کلاهک کینتیک داشت که به صورت معکوس نصب شده بود و عمل نکرد.تاریخچه و توسعه برنامه.در اواخر دهه ۱۹۹۰، به نیروی دریایی ایالات متحده وظیفه داده شد تا یک سامانه تسلیحاتی برای آزمایش‌های اکتشافی LEAP فراهم کند. این فاز به عنوان برنامه رهگیری ایجس با LEAP (ALI) نام‌گذاری شد. هدف این برنامه دستیابی به دو رهگیری موفق در پنج تلاش بود. در ۱۳ ژوئن ۲۰۰۲، دومین رهگیری موفق ALI در طی مأموریت آزمایشی FM-3 رخ داد. موفقیت اولیه ایجس BMD ممکن است در تصمیم رئیس‌جمهور جرج دبلیو بوش برای استقرار یک قابلیت اضطراری دفاع موشکی تا اواخر سال ۲۰۰۴ تأثیرگذار بوده باشد.پس از تکمیل برنامه ALI، ایجس BMD به مرحله تولید منتقل شد. اولین SM-3 تولیدی از نوع Block I در اکتبر ۲۰۰۴ تحویل داده شد و به‌روزرسانی ایجس نسخه ۳٫۰ در سال ۲۰۰۵ عرضه گردید.این سامانه در سپتامبر ۲۰۰۹ توسط پرزیدنت اوباما اهمیت ویژه‌ای یافت، زمانی که او اعلام کرد قصد دارد طرح‌های مربوط به سایت دفاع موشکی در لهستان را کنار گذاشته و به جای آن بر سامانه‌های دفاع موشکی مستقر بر روی ناوهای جنگی نیروی دریایی ایالات متحده تمرکز کند. در ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۹، نخست‌وزیر وقت روسیه، ولادیمیر پوتین، از طرح‌های اوباما برای دفاع موشکی که ممکن بود شامل استقرار ناوهای جنگی آمریکایی مجهز به ایجس در دریای سیاه باشد، استقبال کرد، زیرا این سامانه‌ها احتمالاً در برابر حملات موشکی روسیه کارایی کمتری داشتند. در سال ۲۰۰۹، چندین ناو نیروی دریایی آمریکا به موشک‌های SM-3 برای ایفای این نقش مجهز شدند که مکمل سامانه‌های پاتریوت مستقر شده توسط واحدهای آمریکایی بود. ناوهای جنگی ژاپن و استرالیا نیز سلاح‌ها و فناوری لازم برای مشارکت در این برنامه را دریافت کردند.سخت‌افزار فعلی ایجس BMD شامل موشک SM-3 Block-1a و بهبودهای دیگر در سامانه تسلیحاتی ایجس است. توسعه آینده سامانه ایجس BMD شامل قابلیت «پرتاب از راه دور» (Launch on Remote)، ارتقاء سخت‌افزار و اویونیک SM-3 و یک سامانه تسلیحاتی ایجس به‌روز شده است. در سال ۲۰۱۲، ایجس BMD با معماری باز ایجس ادغام شد تا مزایای هر دو پلتفرم را ارائه دهد. قابلیت «پرتاب از راه دور» شامل استفاده از حسگرهای خارج از ناو، مانند سامانه ردیابی و نظارت فضایی (STSS)، برای ارائه راه‌حل هدف‌گیری برای پرتاب SM-3 است.تا سال ۲۰۲۲، نسخه‌های مختلف سامانه ایجس BMD که در حال خدمت هستند، شامل نسخه‌های 4.x، 5.x و 6.x می‌باشند. نسخه‌های بهبودیافته به پردازنده‌ها و نرم‌افزارهای پیشرفته‌تر و همچنین مدل‌های ارتقا یافته موشک رهگیر SM-3 مجهز هستند. ناوهای دارای قابلیت BMD می‌توانند قابلیت‌های خود را از نسخه‌های قدیمی‌تر به نسخه‌های جدیدتر ارتقا دهند. نسخه BMD 6.x همراه با رادار AN/SPY-6 در ناوشکن‌های کلاس Flight III و Flight IIA ارائه می‌شود.برنامه سامانه فرماندهی نبرد پدافند هوایی و موشکی یکپارچه (IBCS) ارتش آمریکا، رادارهای پاتریوت، سطح‌به‌هوای پیشرفته ملی، ای‌ان/تی‌پی‌وای-۲ و اف-۳۵ لایتنینگ ۲ را با رادارهای ایجس یکپارچه می‌کند تا یک شبکه plug and fight از حسگرهای زمینی، دریایی و هوایی ایجاد کرده و به پرتابگرهای زمین به هوای پاتریوت و تاد در قابلیت‌های ضد موشک بالستیک کمک کند.رهگیرهای SM-3، SM-2 Block IV, SM-6 و GPI.ایجس BMD از رهگیرهای فاز میانی موشک استاندارد ۳ و رهگیرهای فاز پایانی RIM-156 استاندارد برد گسترده Block IV (SM-2ER Block IV) ساخت شرکت ریتیان استفاده می‌کند. موشک استاندارد ۳، توسعه‌یافته موشک SM-2ER Block IV است که قادر به رهگیری موشک‌های بالستیک در بالای جو (رهگیری برون‌جوی) در مرحله میانی پرواز یک موشک بالستیک متخاصم است. این موشک از سامانه پرتاب عمودی ام‌کی ۴۱ (VLS) ناوهای جنگی پرتاب می‌شود و در حین پرواز، به‌روزرسانی‌های هدف را از ناو دریافت می‌کند. کلاهک کینتیک (KW) طوری طراحی شده است که با بیش از ۱۳۰ مگاژول انرژی جنبشی حاصل از برخورد مستقیم، کلاهک جنگی موشک بالستیک را نابود کند. نسخه فعلی SM-3 Block IA به نسخه‌های SM-3 Block IB, SM-3 Block IIA و SM-3 Block IIB برای مقابله با تهدیدات موشکی بالستیک آینده ارتقا خواهد یافت.موشک SM-2ER Block IV می‌تواند موشک‌های بالستیک را در داخل جو (رهگیری درون‌جوی) در فاز پایانی مسیر یک موشک درگیر کند. این موشک دارای کلاهک انفجاری-ترکشی است. SM-2ER Block IV در قالب یک موشک جدید با برد گسترده و فعال به نام RIM-174 استاندارد ERAM (SM-6) توسعه بیشتری یافت که یک جستجوگر هدایت فعال راداری به آن اضافه شده است. SM-6 یک موشک دومنظوره است که هم برای پدافند هوایی (مقابله با هواپیما و موشک‌های کروز ضدکشتی) و هم برای دفاع موشکی بالستیک در فاز پایانی قابل استفاده است؛ این موشک جایگزین سری SM-2 نخواهد شد، بلکه در کنار آن‌ها خدمت کرده و برد و قدرت آتش بیشتری را فراهم می‌کند. در ژانویه ۲۰۱۸، نیروی دریایی برنامه‌هایی را برای توسعه یک موتور راکت با دو پیشرانه (Dual Thrust Rocket Motor) برای SM-6 با قطر بزرگتر ۲۱ اینچ به جای بسته پیشرانه فعلی ۱۳٫۵ اینچی تأیید کرد. موتور راکت جدید بر روی بوستر فعلی ۲۱ اینچی قرار می‌گیرد و نسخه جدیدی از موشک را با نام SM-6 Block IB ایجاد می‌کند.در مارس ۲۰۱۸، آژانس دفاع موشکی (MDA) اعلام کرد که «در حال ارزیابی امکان‌سنجی فنی قابلیت موشک SM-3 Block IIA، که در حال حاضر در دست توسعه است، علیه یک هدف از کلاس ICBM است. اگر کارایی آن در برابر یک ICBM اثبات شود، این موشک می‌تواند یک لایه حفاظتی اضافی ایجاد کرده و سامانه فعلی GMD را تقویت کند.» MDA قصد دارد تا پایان سال ۲۰۲۰ یک نمایش از عملکرد SM-3 Block IIA در برابر یک هدف مشابه ICBM انجام دهد. در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۰، یک موشک SM-3 Block IIA با موفقیت یک هدف ICBM نمایانگر تهدید را در فاز میانی پروازش رهگیری کرد و قابلیت رهگیری موشک‌های بالستیک غیرجداشونده، جداشونده ساده و جداشونده پیچیده را تأیید نمود.رهگیر فاز گلاید (GPI) دفاع در برابر سلاح‌های هایپرسونیک را فراهم خواهد کرد. رهگیر فاز گلاید با سامانه تسلیحاتی ایجس نسخه ۹ (Baseline 9) اصلاح‌شده یکپارچه خواهد شد.در سال ۲۰۲۴، پاتریوت PAC-3 با موفقیت با سامانه ایجس آزمایش شد.ایجس اَشور (Aegis Ashore).از زمان نشست ۲۰۱۴ ناتو در ولز، یک بخش زمینی به نام ایجس اَشور (Aegis Ashore) در حال توسعه بود. اولین سایتی که عملیاتی اعلام شد، در دوسلو، رومانی در سال ۲۰۱۶ بود. این سامانه شامل تجهیزاتی است که معمولاً توسط نیروی دریایی استفاده می‌شود اما در تأسیسات زمینی مستقر شده‌اند. این تجهیزات شامل رادارهای ای‌ان/اس‌پی‌وای-۱ و یک آتشبار از موشک‌های استاندارد ۳ است. طرح‌های ریاست‌جمهوری باراک اوباما شامل دو سایت بود: اولین سایت در پایگاه نظامی دوسلو رومانی که در مه ۲۰۱۵ افتتاح شد و دومین سایت در ردزیکوو، لهستان (که در ابتدا برای سال ۲۰۱۸ برنامه‌ریزی شده بود اما در تابستان ۲۰۲۴ افتتاح شد). در سال ۲۰۲۰، هر دو سایت جدیدترین نسخه‌های نرم‌افزار ایجس BMD و آخرین نسخه SM-3 را دریافت خواهند کرد. برخی تأسیسات راداری نیز در آینده در ترکیه مستقر خواهند شد.در ۲۱ مه ۲۰۱۴، وزارت دفاع آمریکا با تیتری اعلام کرد: «موشک استاندارد اولین آزمایش پرتاب از سایت آزمایشی ایجس اَشور را با موفقیت انجام داد» و گزارش داد: «آژانس دفاع موشکی، نیروی دریایی ایالات متحده و ملوانان در مجتمع آزمایش دفاع موشکی ایجس اَشور و پایگاه موشکی منطقه اقیانوس آرام (PMRF)، اولین آزمایش پروازی شامل اجزای سامانه ایجس اَشور را با موفقیت انجام دادند. در طول این آزمایش، یک هدف موشک بالستیک شبیه‌سازی‌شده توسط سامانه تسلیحاتی ایجس شناسایی، ردیابی و درگیر شد. حدود ساعت ۷:۳۵ عصر به وقت استاندارد هاوایی، ۲۰ مه (۱:۳۵ بامداد به وقت شرق آمریکا، ۲۱ مه)، سامانه تسلیحاتی ایجس یک موشک هدایت‌شونده استاندارد (SM)-3 Block IB را از سامانه پرتاب عمودی شلیک کرد. چندین عملکرد کنترل آتش و درگیری در طول این آزمایش تمرین شد. پرتاب یک موشک هدف واقعی برای این آزمایش پروازی برنامه‌ریزی نشده بود.»در ۱۹ دسامبر ۲۰۱۷، کابینه ژاپن طرحی را برای خرید دو سامانه ایجس اَشور مجهز به رادار ای‌ان/اس‌پی‌وای-۷(وی)۱، مبتنی بر LRDR شرکت لاکهید مارتین، به منظور افزایش قابلیت دفاعی ژاپن در برابر کره شمالی، تصویب کرد. این سامانه‌ها از موشک‌های SM-3 Block IIA استفاده می‌کردند و همچنین می‌توانستند با رهگیرهای SM-6 که قادر به سرنگونی موشک‌های کروز هستند، کار کنند. سایت‌های نصب این سامانه در یک منطقه آموزشی نیروی زمینی دفاع‌ازخود ژاپن در منطقه آرایا، استان آکیتا و منطقه آموزشی موتسومی در هاگی، استان یاماگوچی قرار داشتند.در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۰، وزیر دفاع ژاپن، تارو کونو، اعلام کرد که کار بر روی استقرار این سامانه متوقف شده است زیرا برای اطمینان از عدم برخورد بوسترهای راکتی پرتاب موشک‌ها به ساختمان‌های مسکونی، هزینه‌های اضافی لازم بود. در اواخر همان ماه، شورای امنیت ملی ژاپن لغو این طرح را تأیید کرد. در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۰، لاکهید مارتین اظهار داشت که تبدیل احتمالی سامانه AA برای استفاده دریایی گران خواهد بود زیرا نیاز به بازنگری کامل در طراحی دارد.در ژوئیه ۲۰۲۰، دریاسالار فیلیپ اس. دیویدسون، رئیس فرماندهی اقیانوس هند-آرام ایالات متحده، اعلام کرد که به دنبال تأمین بودجه برای ساخت یک سامانه ایجس اَشور در گوآم تا سال ۲۰۲۶ است تا هم از تأسیسات نظامی موجود آمریکا در گوآم دفاع کند و هم قابلیت تهاجمی «حمله دقیق دوربرد به زنجیره جزیره‌ای اول» تحت سلطه چین را فراهم آورد. دیویدسون در مارس ۲۰۲۱ گفت که «سامانه دفاعی گوآم» متشکل از یک تأسیسات ایجس اَشور، سه ناوشکن کلاس "آرلی برک" را برای خدمت در مناطق دیگر آزاد خواهد کرد. دیویدسون اظهار داشت که زیردریایی‌ها و کشتی‌های سطحی چین به همراه موشک‌های بالستیک آن، «تهدیدی ۳۶۰ درجه» برای گوآم ایجاد می‌کنند که فراتر از توانایی‌های سامانه تاد موجود در گوآم است.توسعه‌دهندگان و پیمانکاران.پیمانکاران فرعی و کارشناسان فنی برجسته شامل بوئینگ دیفنس اسپیس اند سکیوریتی، آلیانت تک‌سیستمز (ATK)، هانی‌ول، انگلیتی، مرکز جنگ سطحی نیروی دریایی، مرکز سامانه‌های SPAWAR سن‌دیگو، آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جانز هاپکینز (JHU/APL) و آزمایشگاه لینکلن مؤسسه فناوری ماساچوست (Lincoln Lab) هستند.استقرار.ایجس اَشور.ایالات متحده، رومانی و لهستان سامانه زمینی ایجس BMD را مستقر کرده‌اند. تأسیسات آزمایشی در دهه ۲۰۰۰ در پایگاه موشکی منطقه اقیانوس آرام آمریکا در هاوایی ساخته شد. یک سایت در دوسلو، رومانی از سال ۲۰۱۶ عملیاتی شده است، در حالی که یک سایت در ردزیکوو، لهستان از تابستان ۲۰۲۴ عملیاتی است. اگرچه ژاپن قصد داشت دو سایت با استفاده از رادار AESA مدل ای‌ان/اس‌پی‌وای-۷ را مستقر کند، اما این طرح‌ها در سال ۲۰۲۰ لغو شد. استقرارهای احتمالی ایجس اَشور شامل پایگاه دریایی آمریکا در گوآم است.شناورهای ایجس BMD نیروی دریایی آمریکا.تا اکتبر ۲۰۱۷، ۵ رزم‌ناو کلاس تایکوندروگا و ۲۸ ناوشکن کلاس "آرلی برک" (DDG 51–78) در نیروی دریایی آمریکا به سامانه BMD مجهز بودند. از این ۳۳ کشتی، ۱۷ فروند به ناوگان اقیانوس آرام و ۱۶ فروند به ناوگان اقیانوس اطلس اختصاص داشتند. برنامه ۳۰ ساله کشتی‌سازی نیروی دریایی برای سال مالی ۲۰۱۵ (FY2015-FY2043) پیش‌بینی می‌کند که تعداد کل رزم‌ناوها و ناوشکن‌های ایجس در این دوره ۳۰ ساله بین ۸۰ تا ۹۷ فروند خواهد بود.، و دونالد کوک دی‌دی‌جی-۷۵ در سال مالی ۲۰۱۲ ارتقا یافتند، در حالی که ، و در سال مالی ۲۰۱۳ ارتقا یافتند.شناورهای ایجس BMD ژاپن.نیروی دفاع‌ازخود دریایی ژاپن چهار کشتی از ناوشکن‌های کلاس "کونگو" را برای ردیابی و درگیری دوربرد (LRST) مجهز کرده است: کونگو، چوکای، میوکو و کیریشیما (در سال ۲۰۱۰) ("جدول زیر را ببینید"). وزیر امور خارجه ژاپن، هیروفومی ناکاسونه و وزیر امور خارجه کره جنوبی، یو میونگ-هوان، توافق کردند که پرتاب ماهواره اونها-۲ کره شمالی در ۵ آوریل ۲۰۰۹ نقض قطعنامه‌های ۱۶۹۵ و ۱۷۱۸ شورای امنیت سازمان ملل در ژوئیه ۲۰۰۶ بوده است. کابینه ژاپن تأیید درگیری یک شناور ایجس BMD نیروی دریایی در صورت شکست پرتاب تپودونگ را بررسی کرد. دولت ژاپن همچنین خاطرنشان کرد که می‌تواند طبق ماده ۸۲، بخش ۲، پاراگراف ۳ قانون نیروهای دفاع‌ازخود، برای رهگیری از تأیید کابینه صرف‌نظر کند. در مجموع، پنج ناوشکن ایجس در آن زمان مستقر شدند. به عنوان مکمل قابلیت SM-3، سامانه ژاپنی شامل یک بخش هوابرد است. با ترکیب این‌ها، تمایز بین آزمایش‌های پلتفرم و پرتاب‌های ماهواره‌ای با تحلیل زاویه صعود امکان‌پذیر است.در ۳۱ اوت ۲۰۲۲، وزارت دفاع ژاپن اعلام کرد که نیروی دریایی دو «کشتی‌های مجهز به سامانه ایجس» (به ژاپنی イージス・システム搭載艦) ("در تصویر") را برای جایگزینی لغو قبلی برنامه ایجس اَشور به کار خواهد گرفت و یک کشتی را تا پایان سال مالی ۲۰۲۷ و دیگری را تا پایان سال مالی ۲۰۲۸ به خدمت خواهد گرفت. بودجه طراحی و سایر هزینه‌های مرتبط به صورت «درخواست اقلام» بدون مقادیر مشخص ارائه می‌شود و انتظار می‌رود تدارکات اولیه اقلام اصلی تا سال مالی ۲۰۲۳ از تصویب قانون بگذرد. ساخت در سال بعد، یعنی سال مالی ۲۰۲۴ آغاز خواهد شد. پس از تکمیل، این دو ناو جنگی با وزن هر کدام ، بزرگ‌ترین کشتی جنگی سطحی فعال در ژاپن خواهند بود.در ۶ اکتبر ۲۰۲۲، پنج ناو جنگی از ایالات متحده، ژاپن و کره جنوبی یک رزمایش چندجانبه دفاع موشکی بالستیک را در دریای ژاپن ("در تصویر") به عنوان بخشی از پاسخ نظامی به آزمایش‌های موشکی ۲۰۲۱-۲۰۲۲ کره شمالی بر فراز جزایر ژاپن برگزار کردند.در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۲، ناوشکن موشک‌انداز مایا یک موشک SM-3 Block IIA شلیک کرد و با موفقیت هدف را در خارج از جو در اولین پرتاب این موشک از یک ناو جنگی ژاپنی رهگیری کرد. در ۱۸ نوامبر ۲۰۲۲، هاگورو نیز یک موشک SM-3 Block IB شلیک کرد که با موفقیت به هدف در خارج از جو اصابت کرد ("در تصویر"). هر دو آزمایش شلیک در پایگاه موشکی منطقه اقیانوس آرام آمریکا در جزیره کائوآئی، هاوایی، با همکاری نیروی دریایی آمریکا و آژانس دفاع موشکی آمریکا انجام شد. این اولین باری بود که دو کشتی به‌طور همزمان شلیک SM-3 انجام می‌دادند و این آزمایش‌ها قابلیت‌های دفاع موشکی بالستیک جدیدترین ناوشکن‌های کلاس مایا ژاپن را تأیید کرد.در ۲۳ دسامبر ۲۰۲۲، بودجه و راهنمای برنامه ۲۰۲۳ وزارت دفاع ژاپن نمونه‌هایی از عملیات (運用の一例) را برای نیروهای دریایی مجهز به ایجس نیروی دفاع‌ازخود دریایی ژاپن (MSDF) به تصویر کشید. دو ناو جنگی ASEV منحصراً به مأموریت‌های دفاع موشکی بالستیک (BMD等) اختصاص داده می‌شوند و در دریای ژاپن در نزدیکی شبه‌جزیره کره فعالیت خواهند کرد، که به سایر ناوشکن‌های موشک‌انداز ایجس اجازه می‌دهد تا با موارد اضطراری دیگر (侵攻阻止) مقابله کنند و به‌طور مستقل برای باز نگه داشتن خطوط مواصلاتی دریایی (SLOC) در دریای چین شرقی در جنوب غربی جزایر اصلی ژاپن فعالیت نمایند.گشت‌های مشترک BMD.در اوایل اکتبر ۲۰۲۲، پنج ناو جنگی از ایالات متحده، ژاپن و کره جنوبی یک رزمایش دفاع موشکی بالستیک ("در تصویر") در دریای ژاپن به عنوان بخشی از پاسخ نظامی مداوم به آزمایش‌های موشک‌های بالستیک میان‌برد کره شمالی بر فراز جزایر اصلی ژاپن برگزار کردند.بحث سیاسی.تام لالیبرتی از شرکت ریتیان گفت که رئیس‌جمهور باراک اوباما به دلیل مشکلات هماهنگی با کشورهای شریک، مجبور شد از یک سامانه دفاع موشکی زمینی به یک سامانه دریایی روی آورد. همچنین، وزارت دفاع آمریکا اعلام کرده است که این تنها یک بخش از یک دفاع گسترده‌تر خواهد بود که ممکن است شامل تأسیسات زمینی نیز باشد.یک هیئت نیروی دریایی به ریاست نایب دریاسالار بازنشسته، فیلیپ بلیسل، ادعا کرده است که از اواخر دهه ۱۹۹۰، تأکید بیش از حدی بر صرفه‌جویی در هزینه‌ها، از جمله کاهش خدمه و ساده‌سازی آموزش و نگهداری، وجود داشته که منجر به کاهش شدید آمادگی شده و سامانه‌های رزمی ایجس را در وضعیت آمادگی پایینی قرار داده است. و با وجود کاهش هدف در تعداد ناوهای جنگی مجهز به ایجس، نیروی دریایی ایالات متحده تحت برنامه کشتی‌سازی سال مالی ۲۰۱۲ برای ۳۰ سال آینده، همچنان از این هدف کاهش‌یافته نیز عقب خواهد ماند.واکنش بین‌المللی.دولت روسیه ادعا کرده است که این سامانه «به یک مسابقه تسلیحاتی جدید دامن می‌زند» و «با بهانه‌های مضحک و ساختگی» مبنی بر حفاظت در برابر تهدیدات غیرموجود از سوی به اصطلاح دولت سرکش ساخته شده است. دمیتری راگوزین، معاون نخست‌وزیر دولت روسیه، در سال ۲۰۱۲ گفت که این کشور «به شدیدترین شکل ممکن» به هر کشتی آمریکایی مجهز به این سامانه که در نزدیکی سواحل آن‌ها یافت شود، واکنش نشان خواهد داد.قابلیت‌های دیگر.سامانه ایجس BMD، همراه با موشک RIM-161 استاندارد (SM-3)، توانایی محدودی را به عنوان یک سلاح ضدماهواره علیه ماهواره‌های موجود در بخش پایینی مدار پایینی زمین نشان داده است. در ۲۰ فوریه ۲۰۰۸، یواس‌ای ۱۹۳ توسط گروهی از کشتی‌های ایجس در اقیانوس آرام منهدم شد؛ دلیل اعلام‌شده نگرانی از این بود که محموله هیدرازین ماهواره ممکن است هنگام ورود مجدد از یک مدار کنترل‌نشده، مناطق خشکی را آلوده کند. کشتی پرتاب‌کننده بود و از یک موشک SM-3 استفاده شد. رهگیری در ارتفاع ۱۳۳ مایل دریایی (۲۴۷ کیلومتر) انجام گرفت.هدف برای شبیه‌سازی پرواز درون‌جوّی موشک ضدکشتی بالستیک DF-21.بر اساس گزارش سرویس پژوهش کنگره به تاریخ ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۴، فقدان یک هدف آزمایشی که موشک ضدکشتی بالستیک دانگ‌فنگ ۲۱ چین را شبیه‌سازی کند، برجسته شده است.یک هدف موشک ضدکشتی بالستیک (ASBM) که نماینده تهدید واقعی برای آزمایش‌های عملیاتی در فضای باز باشد، به یک نیاز فوری برای منابع آزمایشی تبدیل شده است. چین در حال استقرار موشک ضدکشتی بالستیک DF-21D است که کشتی‌های جنگی سطحی ایالات متحده و متحدانش را در غرب اقیانوس آرام تهدید می‌کند. در حالی که آژانس دفاع موشکی اهداف برون‌جوّی در حال توسعه دارد، هیچ برنامه‌ای در حال حاضر برای یک هدف درون‌جوّی وجود ندارد. هدف ASBM درون‌جوّی مسئولیت نیروی دریایی است، اما در حال حاضر بودجه‌ای برای آن در نظر گرفته نشده است. آژانس دفاع موشکی هزینه غیرتکراری توسعه هدف برون‌جوّی را ۳۰ میلیون دلار تخمین زده است و هر هدف اضافی نیز ۳۰ میلیون دلار هزینه دارد؛ به گفته تحلیلگران دفاع موشکی، تولید هدف درون‌جوّی گران‌تر خواهد بود. برنامه‌های تدارکاتی متعدد نیروی دریایی در سال‌های آینده به یک شبیه‌ساز ASBM نیاز خواهند داشت، اگرچه تعداد محدودی هدف (۳–۵ عدد) ممکن است برای اعتبارسنجی مدل‌های تحلیلی کافی باشد.گزارش دسامبر ۲۰۱۲ از DOT&amp;E (یعنی گزارش سالانه DOT&amp;E برای سال مالی ۲۰۱۲) این موضوع را بیشتر مورد بحث قرار نداد؛ یک گزارش مطبوعاتی در ۲۱ ژانویه ۲۰۱۳ اعلام کرد که این به دلیل طبقه‌بندی‌شده بودن جزئیات موضوع است.زرادخانه ایالات متحده دارای «انواع اقدامات متقابل بالقوه» است و «زنجیره کشتار» برای مثال یک حمله بالقوه با دانگ‌فنگ ۲۱ دی آنقدر «پیچیده» خواهد بود که «فرصت‌های متعددی برای شکست دادن حمله» فراهم می‌کند. او همچنین اظهار داشت که تا زمانی که یک کشور «کل سیستم سیستم‌ها» را برای کارکردن این سامانه یکپارچه نکند، خود موشک تقریباً «بی‌فایده» خواهد بود.«برخی کشورها ممکن است آن‌ها را فقط برای تحت تأثیر قرار دادن همسایگان خود بخرند، اما اثربخشی رزمی آن‌ها ناچیز خواهد بود مگر اینکه آن کشور در سامانه‌های شناسایی، پردازش داده و ارتباطات مورد نیاز نیز سرمایه‌گذاری کند.» - راجر کلیفیک گزارش مطبوعاتی در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۶ موارد زیر را بیان می‌کند:آژانس دفاع موشکی (MDA) اعلام کرد که سامانه جدید پایانه دریایی (SBT) آن در یک آزمایش در ۱۴ دسامبر بر فراز اقیانوس آرام، به دومین رهگیری موشک بالستیک خود دست یافت.در طول این آزمایش، یواس‌اس جان پل جونز (DDG-53)... سالوویی از دو رهگیر استاندارد میسایل-۶ (SM-6) شرکت ریتئون [RTN] را در توالی سریع علیه یک هدف موشک بالستیک میان‌برد که از تأسیسات برد موشکی اقیانوس آرام در کائوآئی، هاوایی پرتاب شده بود، شلیک کرد. MDA گفت که رهگیر اول مسلح نبود و برای جمع‌آوری داده‌های آزمایشی طراحی شده بود. رهگیر دوم که کلاهک انفجاری حمل می‌کرد، هدف ساخت لاکهید مارتین را رهگیری کرد…MDA این هدف را «پیچیده» خواند اما از توضیح بیشتر خودداری کرد. با این حال، به گفته اتحاد حمایت از دفاع موشکی، این هدف موشک دانگ‌فنگ ۲۱ (DF-21) چین را شبیه‌سازی می‌کرد؛ یک موشک بالستیک مجهز به یک وسیله نقلیه ورود مجدد مانورپذیر که برای نابودی ناوهای هواپیمابر ایالات متحده طراحی شده است. این رویداد که با نام پرواز آزمایشی استاندارد میسایل-۲۷ (FTM-27) شناخته می‌شود، اولین آزمایش سالووی SBT و دومین رهگیری آن در دو تلاش بود.در مارس ۲۰۲۰، مایک گریفین، معاون وزیر دفاع در امور تحقیق و مهندسی، فاش کرد که موشک SM-6 برای دفاع فراصوت در نظر گرفته شده و برنامه‌هایی برای آزمایش آن علیه یک وسیله نقلیه پروازی گلاید-بوست فراصوت واقعی در سال مالی ۲۰۲۳ وجود دارد.یک گزارش مطبوعاتی در ۱۴ آوریل ۲۰۲۱ بیان کرد:آژانس دفاع موشکی، به همراه نیروی دریایی ایالات متحده، قصد دارند اواخر امسال یک موشک SM-6 را علیه یک «تهدید مانورپذیر پیشرفته»، اصطلاحی که در رابطه با وسایل نقلیه پروازی گلاید-بوست فراصوت بدون نیرو استفاده شده است، آزمایش کنند. پنتاگون می‌گوید که نسخه‌های نامشخصی از SM-6 قبلاً درجه‌ای از قابلیت را در برابر این نوع سلاح‌ها نشان داده‌اند که نمونه‌هایی از آن‌ها توسط روسیه و چین به خدمت گرفته شده است. یک نسخه جدید از SM-6، Block IB، در حال حاضر در حال توسعه است و خود قادر خواهد بود به سرعت‌های فراصوت برسد. باربارا مک‌کویستون، یک مقام ارشد آمریکایی که در حال حاضر وظایف معاون وزیر دفاع در امور تحقیق و مهندسی را انجام می‌دهد، در شهادت خود در کمیته فرعی تخصیص بودجه دفاعی سنا، به آزمایش برنامه‌ریزی شده SM-6 اشاره کرد… آزمایش‌های پروازی تا به امروز.تا آوریل ۲۰۲۴، سامانه ایجس BMD در ۵۴ تلاش علیه اهداف موشک بالستیک، ۴۵ رهگیری موفق انجام داده است.