کارل گوستاو یونگ کیست؟ توضیح بده.
کارل گوستاو یونگ (آلمانی: Carl Gustav Jung؛ ۲۶ ژوئیه ۱۸۷۵ – ۶ ژوئن ۱۹۶۱) روان‌پزشک و روان‌کاو اهل سوئیس بود که روان‌شناسی تحلیلی را بنیان‌گذاری کرد. آثار یونگ در زمینه‌هایی چون روان‌پزشکی، فلسفه، مردم‌شناسی، باستان‌شناسی، ادبیات و مطالعات دینی تأثیرگذار بوده است.او در ابتدا یکی از شاگردان و همکاران برجسته زیگموند فروید بود و برای ریاست انجمن بین‌المللی روان‌کاوی انتخاب شد. اما به تدریج اختلافات نظری عمیقی در مورد مفاهیمی همچون لیبیدو و ماهیت ناخودآگاه میان این دو شکل گرفت. این اختلافات منجر به جدایی کامل آن‌ها در سال ۱۹۱۳ شد و یونگ مسیر فکری مستقل خود را در پیش گرفت.مفاهیم کلیدی که توسط یونگ معرفی شدند عبارتند از: ناخودآگاه جمعی، کهن‌الگو، فرایند فردیت، برون‌گرایی و درون‌گرایی، و هم‌زمانی. او همچنین به مطالعه کیمیاگری، عرفان، اسطوره‌شناسی و ادیان شرقی علاقه‌مند بود و این حوزه‌ها را با روان‌شناسی پیوند داد. آزمون (MBTI) نیز بر اساس نظریات او دربارهٔ تیپ‌های شخصیتی توسعه یافته است.زندگی‌.دوران کودکی و جوانی.کارل گوستاو یونگ در ۲۶ ژوئیه ۱۸۷۵ در کسویل، کانتون تورگاو، سوئیس به دنیا آمد. پدرش، پاول آشیل یونگ، یک کشیش فقیر در کلیسای اصلاحی سوئیس بود و مادرش، امیلی پرایزورک، از خانواده‌ای ثروتمند و با سابقه در سنت کلیسایی بود. او چهارمین فرزند خانواده بود، اما تنها فرزندی بود که زنده ماند.دوران کودکی یونگ با انزوا و تنهایی همراه بود. او تحت تأثیر عقاید دینی پدر و مشکلات روحی مادرش قرار داشت و از همان سنین پایین، به رؤیاها و تجربیات درونی خود توجه ویژه‌ای نشان می‌داد. او در خاطرات خود ذکر می‌کند که دارای دو شخصیت بود: یک شخصیت امروزی و دانش‌آموز، و شخصیتی دیگر که در دنیایی معنوی و قدیمی‌تر زندگی می‌کرد. این تجربیات اولیه، سنگ بنای نظریات بعدی او دربارهٔ ناخودآگاه و کهن‌الگوها را تشکیل داد.یونگ در ابتدا به باستان‌شناسی علاقه داشت، اما به دلیل محدودیت‌های مالی خانواده، در دانشگاه بازل به تحصیل پزشکی پرداخت. در حین تحصیل، با خواندن کتابی از ریشارت فون کرافت-ابینگ، به روان‌پزشکی علاقه‌مند شد و آن را ترکیبی از علایق خود در علوم انسانی و طبیعی یافت. او در سال ۱۹۰۰ مدرک پزشکی خود را دریافت کرد و در بیمارستان روانی بورگهولتسلی در زوریخ، تحت نظر اویگن بلویلر، مشغول به کار شد.همکاری و جدایی از فروید.یونگ در سال ۱۹۰۶ مجموعه مقالات خود را با عنوان "مطالعاتی در تداعی واژگان" برای زیگموند فروید فرستاد و این آغازی بر یک دوره همکاری فشرده میان این دو بود. اولین ملاقات آن‌ها در وین در سال ۱۹۰۷، ۱۳ ساعت به طول انجامید و این گفتگو نشان از عمق تفاهم فکری اولیه آن‌ها داشت. فروید، یونگ را به عنوان جانشین و ولیعهد خود در جنبش روان‌کاوی می‌دید و در سال ۱۹۱۰، با حمایت قوی فروید، یونگ به عنوان اولین رئیس انجمن بین‌المللی روان‌کاوی انتخاب شد.با این حال، به تدریج اختلافات نظری میان آن‌ها آشکار شد. یونگ با تأکید انحصاری فروید بر عقده ادیپ و نقش امیال جنسی (لیبیدو) در شکل‌گیری روان‌نژندی مخالف بود. او مفهوم لیبیدو را به عنوان یک انرژی روانی کلی و نه صرفاً جنسی تعریف کرد. مهم‌ترین اختلاف آن‌ها در مفهوم ناخودآگاه بود. یونگ علاوه بر ناخودآگاه شخصی که فروید مطرح کرده بود، به وجود یک لایه عمیق‌تر به نام "ناخودآگاه جمعی" معتقد بود که میراث مشترک روانی تمام بشریت است.این اختلافات در کتاب "Symbols of Transformation" (نمادهای دگرگونی) که یونگ در سال ۱۹۱۲ منتشر کرد، به اوج خود رسید. این کتاب تحلیلی از فانتزی‌های یک بیمار اسکیزوفرنی بود و در آن یونگ تفاسیر خود را که کاملاً با نظریات فروید در تضاد بود، ارائه داد. این جدایی برای هر دو طرف بسیار دردناک بود و یونگ پس از آن دوره‌ای از بحران روحی و "مواجهه با ناخودآگاه" را تجربه کرد که خود آن را برای تکامل نظریاتش ضروری می‌دانست.سال‌های بعد و مرگ.پس از جدایی از فروید، یونگ دوره پرباری از کار بالینی، پژوهش و نویسندگی را آغاز کرد. او سفرهای متعددی به شمال آفریقا، آریزونا و نیومکزیکو در ایالات متحده و کنیا داشت تا با فرهنگ‌ها و اسطوره‌های بومی آشنا شود. این سفرها تأثیر عمیقی بر شکل‌گیری نظریه ناخودآگاه جمعی و کهن‌الگوها داشت.او در سال ۱۹۲۱ کتاب "تیپ‌های روان‌شناختی" را منتشر کرد که یکی از مهم‌ترین آثار او محسوب می‌شود و در آن به تفصیل به مفاهیم برون‌گرایی و درون‌گرایی و کارکردهای چهارگانه روان (تفکر، احساس، شهود و حس) پرداخت. در دهه‌های بعد، او به مطالعه کیمیاگری، گنوستیسیسم و ادیان شرقی، به‌ویژه بودیسم و تائوئیسم، روی آورد و معتقد بود که این سنت‌ها درک عمیقی از فرایند فردیت ارائه می‌دهند.یونگ در خانه‌اش در کوسناخت، نزدیک زوریخ، زندگی می‌کرد و همچنین برجی سنگی در بولینگن ساخت که به عنوان پناهگاهی برای خلوت، تفکر و نوشتن از آن استفاده می‌کرد. این برج نمادی از ارتباط او با ناخودآگاه و فرایند ساختن شخصیت خود بود. کارل گوستاو یونگ در ۶ ژوئن ۱۹۶۱ در سن ۸۵ سالگی در خانه‌اش در کوسناخت درگذشت.روان‌شناسی تحلیلی.روان‌شناسی تحلیلی (Analytical Psychology) مکتبی روان‌شناختی است که توسط یونگ بنیان‌گذاری شد. این مکتب بر اهمیت کلیت روان و تلاش آن برای دستیابی به تعادل و تمامیت تأکید دارد. هدف نهایی در روان‌شناسی تحلیلی، رسیدن به "فردیت" است که به معنای یکپارچه‌سازی جنبه‌های آگاه و ناخودآگاه شخصیت و تحقق کامل "خود" (Self) است.ساختار روان.یونگ روان انسان را به سه بخش اصلی تقسیم کرد:کهن‌الگوها.کهن‌الگوها (Archetypes) تصاویر و الگوهای غریزی و جهان‌شمولی هستند که در ناخودآگاه جمعی قرار دارند و تمایل دارند که تجربیات و رفتارهای ما را به شیوه‌های خاصی شکل دهند. آن‌ها خودشان دیده نمی‌شوند، بلکه تأثیر خود را از طریق تصاویر و نمادهای کهن‌الگویی در رؤیاها، اسطوره‌ها و آثار هنری نشان می‌دهند. برخی از مهم‌ترین کهن‌الگوها عبارتند از:فردیت.فردیت (Individuation) فرایندی مادام‌العمر برای تبدیل شدن به "خود" واقعی و یکپارچه است. این فرایند شامل تمایز یافتن از کلیت‌های جمعی و در عین حال، برقراری ارتباط عمیق‌تر با ناخودآگاه جمعی است. فردیت به معنای خودپرستی یا انزوا نیست، بلکه به معنای تحقق بخشیدن به پتانسیل‌های منحصر به فرد روانی خویش است. این مسیر اغلب در نیمه دوم زندگی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند، زمانی که فرد از اهداف بیرونی (مانند شغل و خانواده) به سمت معنای درونی و تمامیت روانی حرکت می‌کند.تیپ‌های روان‌شناختی.یونگ بر اساس دو نگرش اصلی و چهار کارکرد روانی، یک سنخ‌شناسی شخصیت را ارائه داد:ترکیب این نگرش‌ها و کارکردها، هشت تیپ اصلی روان‌شناختی را به وجود می‌آورد. این نظریه بعدها مبنای آزمون‌های شخصیت‌شناسی مانند نشانگر تیپ مایرز-بریگز (MBTI) قرار گرفت.جنجال‌ها و انتقادات.اتهام همدلی با نازیسم.یکی از جدی‌ترین انتقادها به یونگ، مربوط به فعالیت‌های او در دوران به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان است. در سال ۱۹۳۳، یونگ ریاست "انجمن عمومی پزشکی برای روان‌درمانی" را که مقرش در آلمان بود، بر عهده گرفت. او همچنین سردبیری مجله این انجمن به نام "Zentralblatt für Psychotherapie" را پذیرفت. منتقدان ادعا می‌کنند که او در برخی از نوشته‌های این دوره، میان "روان آریایی" و "روان یهودی" تمایز قائل شده و با سیاست‌های فرهنگی نازیسم همکاری کرده است.یونگ و حامیانش این اتهامات را رد کرده‌اند. آن‌ها معتقدند که او این سمت را برای حفظ استقلال روان‌درمانی از ایدئولوژی نازی و حمایت از روان‌درمانگران یهودی پذیرفت. یونگ استدلال می‌کرد که با باقی ماندن در این سمت، می‌توانست به همکاران یهودی خود کمک کند تا به فعالیت ادامه دهند. او بعداً نوشت که در آن دوره مجبور به دیپلماسی بوده است. با این حال، این دوره همچنان یکی از بحث‌برانگیزترین بخش‌های زندگی او باقی مانده است.انتقادات علمی و فلسفی.نظریات یونگ، به‌ویژه مفهوم ناخودآگاه جمعی و کهن‌الگوها، به دلیل ماهیت غیرتجربی و آزمون‌ناپذیرشان مورد انتقاد قرار گرفته‌اند. بسیاری از روان‌شناسان جریان اصلی، این مفاهیم را بیش از حد عرفانی، مبهم و فاقد شواهد علمی کافی می‌دانند. کارل پوپر، فیلسوف علم، روان‌کاوی (هم فرویدی و هم یونگی) را به عنوان یک شبه‌علم طبقه‌بندی کرد، زیرا نظریات آن به گونه‌ای هستند که نمی‌توان آن‌ها را ابطال کرد.همچنین برخی منتقدان، رویکرد یونگ به دین و اسطوره‌شناسی را تقلیل‌گرایانه دانسته‌اند و معتقدند که او پدیده‌های فرهنگی و دینی پیچیده را صرفاً به ساختارهای روانی تقلیل می‌دهد. با این حال، بسیاری از متکلمان و پژوهشگران دین، آثار او را برای درک نمادهای دینی و تجربیات معنوی مفید یافته‌اند.میراث و تأثیرگذاری.تأثیر کارل یونگ فراتر از حوزه روان‌شناسی و روان‌درمانی است و به رشته‌های متعددی از جمله ادبیات، هنر، مطالعات دینی، فیلم‌شناسی و انسان‌شناسی گسترش یافته است. نظریات او الهام‌بخش هنرمندان، نویسندگان و فیلم‌سازان بسیاری بوده است. برای مثال، مفهوم "سفر قهرمان" که توسط جوزف کمبل ترویج شد، عمیقاً ریشه در نظریه کهن‌الگوها و فرایند فردیت یونگ دارد.در حوزه روان‌شناسی، اگرچه یونگ هرگز به اندازه فروید در محافل آکادمیک جریان اصلی تأثیرگذار نبود، اما مکتب روان‌شناسی تحلیلی او همچنان زنده و پویاست. مؤسسات آموزشی یونگی در سراسر جهان به تربیت تحلیل‌گران و روان‌درمانگران ادامه می‌دهند. مفاهیم او مانند برون‌گرایی و درون‌گرایی به واژگان روزمره روان‌شناسی وارد شده‌اند. همچنین، علاقه او به معنویت و دین، راه را برای رویکردهای روان‌شناسی فرافردی و انسان‌گرا هموار کرد.کتاب سرخ (The Red Book)، اثری که یونگ در آن به ثبت و تحلیل رؤیاها و فانتزی‌های خود در دوره بحران روحی‌اش پرداخت، پس از سال‌ها در سال ۲۰۰۹ منتشر شد و توجه بسیاری را به جنبه‌های هنری و بصری کاوش‌های درونی او جلب کرد. این کتاب به عنوان سندی مهم از فرایند شخصی یونگ در مواجهه با ناخودآگاه و شکل‌گیری نظریاتش تلقی می‌شود.منابع.۹۶۴–۳۳–۷۹۵–۲