ایرج زبردست کیست؟ توضیح بده.
ایرج زبردست (زاده ۱۳۵۳ شیراز) شاعر و رباعی سرای معاصر ایرانی است.نمونه شعر.یکباره جهان سر به گریبان گم شدهر ثانیه در هجوم عصیان گم شدیکباره دهان آفرینش واماندابلیس اناالحق زد و انسان گم شدآغاز ادامه‌ای دگر می‌گردندای کاش یکی در این میان می‌دانستجز باد همه به خانه بر می‌گردندشاید که زمان نباشد و من باشمپیدا و نهان نباشد و من باشمشاید نه زمین نه ماه باشد روزیشاید که جهان نباشد و من باشمایرج زبردست از نگاه دیگران.سیمین بهبهانی:چه بهتر که نامت را جامهٔ حضورت کنم و کردم. نخستین بار که یک رباعی از تو خواندم حس کردم سیبی خوش رنگ و بو را آزموده‌ام که عطری دیگرگون دارد. چند گاهی که گذشت، بیشترِ شعرهایت را که در قالب رباعی سروده بودی به وسیله‌تلفن، یا حضوری، برایم خواندی. امروز تو را در شیوه‌دلخواهت بسیار بسیار موفق می‌بینم.رباعی قالبی دارد، با وزنی نرم و انعطاف‌پذیر که تغییر رکن‌های آن را، نظر به هجاهای آخر مصراع‌ها (خواه کوتاه یا کشیده) بیست و چهار گونه شمار کرده‌اند. البته، این تغییرات آن قدر دلپذیر و نرمند که گوش در وهله اول متوجه آنها نمی‌شود، اما از ملال یکسانی نواخت (ریتم) می‌کاهد. از همین رو، یک نمودار وزنی تقریبی برای آن مشخص کرده‌اند که همان جمله (لا حول و لا قوّه الا به الله) است. واین خوداشارتی است بر شگفتی از این تنوع. اما شرط پسند و پذیرش این گونه شعر داشتن پیام و درون مایه‌ای والا در ظرفیتی چنین کوچک است. نکته‌دیگر آن که چهارمین مصراع رباعی باید گویای آن پیام و درون مایه باشد و طبیعی است که الهام آن مصراع نیز پیش از سه مصراع دیگر آشکار می‌شود. بی سوادی ات را رها کن. این جاست که شاعر باید، برای تلقین بهتر الهام خود، سه مصراع دیگر را بپردازد یا بهتر بگویم بیافریند. چنین است که، برای نمونه رباعی‌های اندک خیام با دیوان‌های بزرگان شعر، هم‌ارج می‌شود. ایرج زبردست عزیز، به تو تبریک می‌گویم که توانسته‌ای یک تنه نفسی تازه در این قالب کهن بدمی و هم‌زمان نظر تحسین حیرت و قبول اهل شعر را متوجه سروده‌های خود کنی و هنوز این آغاز راه است. گام‌های بعدی تو را برای پیمودن این راه دشوار پرتوان‌تر می‌خواهم. فراموش نکن که مصراع چهارم عروسی است که تاج و تور و جامه‌ای برازنده اندام خود می‌خواهد و تو تا این‌جا توانسته‌ای این عروس را به آنچه شایسته اوست خرسند کنی و بیارایی.جوانهٔ نو بر درخت کهن، ادامه زندگی است.مجلهٔ نافه، شمارهٔ ۲، تیرماه ۱۳۸۹منوچهر آتشی:رباعیات ایرج زبردست با شگردهای تازه‌ای که در پایان‌بندی‌های زیرکانه‌ای که به آن‌ها می‌دهد و گاه عمیقاً ما را غافلگیر می‌کند، به تعبیری، نوعی دیگر از شعر نو می‌توان نامیدشان که نکته‌سنجی‌ها و انفجار حسن و زیبایی، بهترین آرایه و تأییدکنندهٔ آن‌هاست:ای صبح نه آبی نه سپیدیم هنوزدر شهر امید نا امیدیم هنوزدیدی که چه کرد دست شب با من و تو؟در باز و به دنبال کلیدیم هنوزمجموعه رباعی «باران که بیاید همه عاشق هستند» چاپ هشتم، ۱۳۹۴هوشنگ‌ابتهاج (هـ. الف. سایه):امروز داشتم رباعی‌های این جوون رو می‌خوندم، چندتاشو علامت زدم که شب اومدید براتون بخونم.آقای محمد زهرایی: کدوم جوون؟!ـ ایرج زبردست.برمی‌خیزد. از کتاب‌خانه، کتابی نازک را می‌آورد. ببینید پشت کتاب چی نوشتند: «ایرج زبردست بدون هیچ تردید بزرگ‌ترین رباعی سرای امروز ایران است.» بابا! این هم شد تعریف؟! بزرگ‌ترین و کوچک‌ترین که چیزی رو حل نمی‌کنه… این همه رباعی درخشان تو این کتاب هست، یکی‌شو می‌ذاشتن پشت جلد!... شروع می‌کند به خواندن:تا بال و پر عمر به رنگ هوس استاز اوج سرازیر شدن یک‌نفس استآن لحظه که بال زندگی می‌شکنددر چشم پرنده آسمان هم قفس استخیلی چیزهای قشنگی تو این کتاب هست…ما وقت نگاه را دمی دانستیماز دانش چشم‌ها کمی دانستیمکژتابی دست‌ها و بی‌مهری سنگما آینه بودیم و نمی‌دانستیمببینید چطور غیرمستقیم گفته ما رو شکستند… غمگینانه می‌خواند:ای صبح نه آبی نه سپیدیم هنوزدر شهر امید نا امیدیم هنوزدیدی که چه کرد دست شب با من و تو؟در باز و به دنبال کلیدیم هنوز- این رباعی خیلی قشنگه:در خواب، چراغ تا سحر دستم بوددر خواب کلید هر چه در، دستم بودزیباتر از این خواب ندیدم خوابیبیدار شدم دست تو در دستم بود- وقت سایه خوش است… شعر خوب او را به شوق می‌آورد…شد کوچه به کوچه جست و جو عاشق اوشد با شب و گریه رو به رو عاشق اوپایان حکایتم شنیدن داردمن عاشق او بودم و او عاشق او…خیلی لطیفه… واقعاً قشنگه… خیلی جوون با استعدادیه… اگه این تعارفات و پرت و پلاها خرابش نکنه…با جملهٔ رندان جهان هم‌کیشمخیامِ ترانه‌های پر تشویشمانگار شراب از آسمان می‌باردوقتی که به چشمان تو می‌اندیشمبرگرفته از کتاب «پیر پرنیان اندیش»به کوشش میلاد عظیمی و عاطفه طیه،نشر سخن ۱۳۹۱، چاپ سوم، صفحات ۹۶۹ و ۹۷۰اکبر اکسیر:یکی از ویژگی‌های اخلاقی این شاعرِ شیرازنشین، فروتنی و حرف‌شنوی و نقد پذیری اوست که او را در تمام محافل و در دل تمام بزرگان ادب امروز جای داده‌است. پس این نوشته‌ها را به جای تقدیر و تشکرات رسمی دیگران می‌پذیرد تا خیامی دیگر بپاید و بماند و رباعی، آتشناک‌ترین قالب شعر امروز باشد.پیراهن خیس ابر، تن‌پوش من استصد باغ تبر خورده در آغوش من استاین زندگی کبود، این تلخ بنفشزخمی‌ست که سال‌هاست بر دوش من استبرای شاعر رباعی سرا، ایرج زبردست که با تمام مشکلات زندگی اجاق رباعی ایران را در این زمستان کتاب روشن نگه داشته، موفقیت روزافزون آرزومندم و امیدوارم چشم بصیرت شعر امروز باشد و با رباعیات دلپذیر خود نبشی بزند مقبره‌ها را… و صدای صادق انسان امروز را به چهار گوشهٔ جهان پرچ کند. ایرج زبردست بی‌شک یکی از نام‌های مبارک و ماندگار رباعی در روزگار ماست، او را به یاد بسپاریم و برایش از صمیم دل بگوییم:لب‌های تو سوره سوره تفسیر خداستچشمان تو بی‌ریا تر از آینه‌هاستای سبزترین سبزترین سبزترینسیمای تو سین هشتم سفرهٔ ماستروزنامهٔ شرق، سال پنجم/ شمارهٔ ۱۱۷۵ ـ سه‌شنبه ۱۲ بهمن ۳۸۹بهاءالدین خرمشاهی این رباعی را برای ایرج زبردست سروده‌است: